Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 436/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-04-09 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6259 Inne o symbolu podstawowym 625
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Minister Insfrastruktury i Budownictwa
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3, art. 61 par. 5
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Wieczorek po rozpoznaniu w dniu 9 kwietnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku R. sp.j. z siedzibą w M. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi R. sp.j. z siedzibą w M. na decyzję Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] grudnia 2017 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia opłaty za używanie niezarejestrowanych odbiorników radiofonicznych postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

R. sp.j. z siedzibą w M. – skarżąca w niniejszej sprawie spółka, reprezentowana przez adwokata, wniosła za pośrednictwem Ministra Infrastruktury i Budownictwa (dalej Minister) do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję tego organu z [...] grudnia 2017 r. dotyczącą ustalenia opłaty za używanie niezarejestrowanych odbiorników radiofonicznych.

W skardze skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji,

co uzasadnione jest, jak podała, niebezpieczeństwem wystąpienia po jej stronie znacznej szkody oraz spowodowaniem trudnych do odwrócenia skutków. Wyjaśniła, że jest rodzinnym przedsiębiorstwem i ponoszenie przez nią kosztów związanych

z uiszczeniem naliczonej przez organ opłaty będzie miało znaczący wpływ na jej funkcjonowanie oraz sytuację zatrudnionych osób, co może wiązać się

z koniecznością zwolnienia pracowników i spowoduje zatrzymanie tempa rozwoju spółki. Uznała, że do czasu zakończenia postępowania sądowego, wstrzymanie wykonania decyzji nie zaburzy jej funkcjonowania, a zarazem nie spowoduje negatywnych skutków zarówno dla organu, jak również zabezpieczenia interesu społecznego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.), katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zamknięty. Sąd uprawniony jest do uwzględnienia wniosku, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu musi zostać w sposób dostateczny uzasadniony, tj. należy wskazać na okoliczności, z których wynikałoby, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie takiego wniosku powinno się odnosić do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Twierdzenia powinny być poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi jego sytuacji finansowej oraz majątkowej (por. postanowienie NSA z dnia 5 grudnia 2012 r. sygn. akt II FZ 988/12, LEX nr 1240582).

W przypadku wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji zasadniczą kwestią jest konkretne określenie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Niedopełnienie tego obowiązku przez wnioskodawcę i poprzestanie na samym ogólnym wskazaniu zaistnienia zagrożenia bliżej nieokreśloną szkodą, uniemożliwia sądowi poczynienie stosownych ustaleń w zakresie podstawy faktycznej rozstrzygnięcia. Na wnioskodawcy ciąży również obowiązek szczegółowego opisania swojej sytuacji majątkowej, która stanowi podstawę oceny zaistnienia zdarzeń uzasadniających uwzględnienie wniosku (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 sierpnia 2013 r. sygn. akt II FSK 2198/13, LEX nr 1361276).

W niniejszej sprawie skarżąca oparła swój wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji na groźbie powstania obowiązku uiszczenia opłaty abonamentowej, będącego skutkiem nakazu rejestracji odbiorników. Tak złożony wniosek pozbawiony jest informacji, w jaki sposób konieczność uiszczenia opłaty

za używanie niezarejestrowanych odbiorników radiofonicznych przełoży się

na prowadzoną przez skarżącą działalność. Brak zatem takiemu wnioskowi jakichkolwiek danych, które umożliwiłyby Sądowi stwierdzenie, że w sprawie skarżącej istotnie zaistniały przesłanki uzasadniające zastosowanie ochrony tymczasowej.

Jak wynika z orzecznictwa sądowoadministracyjnego, nie uzasadnia wstrzymania wykonania decyzji okoliczność podnoszona przez skarżącą spółkę,

że wykonanie decyzji może za sobą pociągnąć negatywne konsekwencje również dla pracowników zatrudnionych w spółce (vide: postanowienia NSA: z dnia 17 lutego 2017 r., sygn. akt II OZ 120/17 i z dnia 31 marca 2009 r., sygn. akt I OZ 271/09).

W świetle art. 61 § 3 p.p.s.a., niebezpieczeństwo spowodowania trudnych

do odwrócenia skutków ma zagrażać skarżącej nie zaś osobom trzecim, jak w tej sprawie (vide: postanowienie NSA z dnia 21 grudnia 2005 r., sygn. akt I OZ 1477/05). Nie można więc uznać, że ochronę tymczasową udzielaną na podstawie tego przepisu można zastosować wobec szerszego kręgu podmiotów. Wnioskodawcą może być bowiem jedynie skarżąca i okoliczności będące ewentualną przesłanką

dla uwzględnienia wniosku muszą dotyczyć jej bezpośrednio (vide: postanowienia NSA: z dnia 23 marca 2007 r., sygn. akt I OZ 185/07 i z dnia 30 października 2014 r., sygn. akt II GZ 689/14).

Zważyć przy tym należy, że rolą Sądu nie jest poszukiwanie dowodów

na poparcie twierdzeń wnioskodawcy, albowiem to na nim spoczywa obowiązek szczególnie wnikliwego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, tak aby przekonać Sąd o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej (por. postanowienie NSA z dnia 6 marca 2012 r. sygn. akt I OZ 116/12).

Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.