Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 2476/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2021-07-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 41 ust. 2 pkt 5
journal: Dz.U. 2020 poz 360
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tj.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Maciejuk, Sędzia WSA Joanna Kube (spr.), Sędzia WSA Joanna Kruszewska-Grońska, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 22 lipca 2021 r. sprawy ze skargi I.K. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2020 nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji oddala skargę


UZASADNIENIE

Komendant Główny Policji rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] października 2020 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca

1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256, z późn. zm.), dalej: "k.p.a.", utrzymał w mocy rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. nr [...] z dnia [...] lipca 2020 r. o zwolnieniu I. K. ze służby w Policji z dniem [...] sierpnia 2020 r. wydany na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2020 r. poz. 360, z późn. zm.). Wskazanemu rozkazowi personalnemu został nadany rygor natychmiastowej wykonalności na podstawie art. 108 § 1 k.p.a.

Jak wynika z ustaleń organu, pismem z dnia [...] maja 2020 r. Komendant Miejski Policji w B. wystąpił do Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. z wnioskiem o wszczęcie postępowania administracyjnego w sprawie zwolnienia I. K. - wówczas [...] Zespołu do Spraw [...] - [...] w B. - ze służby w Policji w trybie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji.

Komendant Miejski Policji w B. postanowieniem z dnia [...] maja

2020 r., wszczął w stosunku do wymienionego postępowanie dyscyplinarne o to, że:

w dniu [...] maja 2020 r. około godz. [...] w B. na ul. L. [...], będąc poza służbą, nie przestrzegał zasad poprawnego zachowania, a także nie postępował w sposób taki, żeby jego działania były przykładem praworządności i prowadziły do pogłębiania społecznego zaufania do Policji, co przejawiło się tym, że będąc pod wpływem alkoholu przednim zderzakiem prowadzonego samochodu marki F. potrącił kom. M C. - funkcjonariusza Komendy Wojewódzkiej Policji w B., który przewrócił się na maskę pojazdu, a następnie po wyjściu z samochodu zaczął bić go pięścią i popychać, powodując u niego uszkodzenie naskórka na lewym poliku i zadrapania na czole i twarzy oraz rozdarcie spodni na kolanie, a następnie kiedy asp. szt. A. K. - funkcjonariusz Komendy Wojewódzkiej Policji w B., próbowała zabrać mu kluczyki, uderzył ją i odepchnął od drzwi pojazdu powodując u niej otarcie naskórka na lewym poliku, po czym odjechał w kierunku ul. B. w B., tj. o czyn z art. 132 ust. 1 ustawy o Policji w zw. z § 2 i 7 załącznika do zarządzenia nr 805 Komendanta Głównego Policji z dnia 31 grudnia 2003 r. w sprawie "Zasad etyki zawodowej policjanta" (Dz. Urz. KGP z 2004 r., nr 1, poz. 3).

Rozkazem personalnym z dnia [...] maja 2020 r. Komendant Miejski Policji w B. zawiesił I. K. w czynnościach służbowych od dnia [...] maja 2020 r. do dnia [...] sierpnia 2020 r.

Pismem z dnia [...] czerwca 2020 r. Komendant Wojewódzki Policji w B. zawiadomił I. K. o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie zwolnienia ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, a także pouczył o uprawnieniach strony związanych z przedmiotowym postępowaniem. Jednocześnie pismem z dnia [...] czerwca 2020 r., na podstawie art. 43 ust. 4 ustawy o Policji, wezwał wymienionego do wskazania reprezentującej go zakładowej organizacji związkowej, o której mowa w art. 43 ust. 3 powołanej ustawy. Następnie pismem z dnia [...] czerwca 2020 r. wystąpił do Zarządu Wojewódzkiego Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego Policjantów woj. [...] o wyrażenie opinii w przedmiocie zwolnienia ww. funkcjonariusza ze służby w Policji.

W uchwale nr [...] Prezydium ZW NSZZ Policjantów woj. [...] z dnia [...] czerwca 2020 r. wskazało, iż organizacja zakładowa związku

zawodowego postanowiła nie wydawać opinii w sprawie zwolnienia I. K. ze służby w Policji z uwagi na brak prawomocnego rozstrzygnięcia w tej sprawie lub przyznania się policjanta do opisanego we wniosku czynu.

Pismem z dnia [...] czerwca 2020 r. (doręczonym w dniu [...] lipca 2020 r.) zawiadomiono pełnomocnika I. K. o zgromadzeniu pełnego materiału w sprawie zwolnienia ze służby w Policji oraz pouczono o prawie zapoznania się, przed wydaniem decyzji, z aktami postępowania administracyjnego.

Następnie Komendant Wojewódzki Policji w B. rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] lipca 2020 r. zwolnił I. K. z dniem [...] sierpnia 2020 r. ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. Rozkazowi personalnemu nadano rygor natychmiastowej wykonalności na podstawie art. 108 § 1 k.p.a.

Komendant Główny Policji po rozpoznaniu odwołania, rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] października 2020 r. utrzymał w mocy zaskarżony rozkaz personalny organu I instancji.

Uzasadniając rozstrzygnięcie wskazał, że rolą organu administracji w sprawie zwolnienia policjanta ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji jest wykazanie, że za zwolnieniem funkcjonariusza przemawia ważny interes służby.

W związku z tym istota tego rozstrzygnięcia sprowadza się do wyjaśnienia i oceny, czy w obecnym stanie faktycznym pozostawanie I. K. w służbie narusza jej ważny interes.

W sprawie za bezsporne przyjęto, iż kom. M. C. – funkcjonariusz Komendy Wojewódzkiej Policji w B. w dniu [...] maja 2020 r. złożył zawiadomienie o podejrzeniu popełnienia przez I. K. przestępstwa określonego w art. 190 § 1 k.k. Z. K., będąca świadkiem przedmiotowego zdarzenia zaistniałego z udziałem skarżącego zeznała, że wymieniony "wyszedł energicznie z pojazdu i od razu uderzył mężczyznę w białej koszulce pięścią w twarz i brzuch oraz zaczął go kopać. (...) Kierujący pojazdem wyzywał tego drugiego mężczyznę słowami (...). Widziałam jak mężczyzna w białej koszulce dostał kilkukrotnie w głowę z pięści od kierującego pojazdem i zdawał się jakby otumaniony. Gdy kobieta chciała rozdzielić obu mężczyzn, to kierujący pojazdem marki F. zaczął robić się agresywny w stosunku do tej kobiety. Uderzył tę kobietę z "otwartej ręki" w twarz. (...) Końcówkę tego zdarzenia nagrałam na swój telefon komórkowy" (protokół przesłuchania świadka z dnia [...] maja 2020 r., k. 6-7 akt sprawy). Następnie J. S. zeznała, że "gdy się odwróciłam zauważyłam jak kierujący pojazdem F. wjechał na chodnik, na którym stał mężczyzna w koszulce koloru białego. Kierujący tym pojazdem wjechał na tyle daleko na ten chodnik, że uderzył mężczyznę w białej koszulce. Mężczyzna w białej koszulce nie upadł na ziemię tylko zatrzymał się przy płocie. Wówczas kierujący pojazdem m-ki F. wysiadł z pojazdu, podbiegł do tego mężczyzny w białej koszulce i zaczął uderzać go pięściami po głowie oraz tułowiu. (...) Gdy ponownie się odwróciłam to widziałam jak mężczyzna w białej koszulce leżał pod płotem, a ten drugi mężczyzna kopał go po głowie. (...) W pewnym momencie zauważyłam jednak jak kobieta próbowała wsiąść do pojazdu m-ki F. ale ten mężczyzna, który tym pojazdem przyjechał uderzył ją drzwiami w głowę" (protokół przesłuchania świadka z dnia [...] maja 2020 r., k. 8-9 akt sprawy).

Komendant Główny wskazał, że Prokurator Prokuratury Rejonowej w O. postanowieniem z dnia [...] lipca 2020 r. wszczął śledztwo o sygn. akt [...] w sprawie:

- zaistniałego w dniu [...] maja 2020 r. w B., woj. [...], kierowania wobec M. C. gróźb popełnienia na jego szkodę przestępstwa przeciwko życiu i zdrowiu w postaci zabójstwa, które to wzbudziły w zagrożonym uzasadnioną obawę, że zostaną spełnione oraz znieważenia go słowami wulgarnymi powszechnie uznanymi za obelżywe oraz spowodowania naruszenia czynności narządu ciała wymienionego oraz rozstrój zdrowia trwający nie dłużej niż 7 dni w wyniku uderzenia przednią częścią pojazdu osobowego marki F., szarpania za odzież oraz zadawania uderzeń pięściami i kopania obutymi stopami po całym ciele, w tym głowę, tj. o czyn z art. 190 § 1 w zb. z art. 157 § 2 k.k.w. zw. z art.11 § 2 k.k.,

- zaistniałego w dniu [...] maja 2020 r. w B., woj. [...] uderzenia A. K. otwartą dłonią w twarz oraz drzwiami pojazdu osobowego marki F. w związku z podjętą przez nią interwencją na rzecz ochrony bezpieczeństwa M. C. oraz ochrony porządku publicznego, tj., o czyn z art. 217a k.k.

Komendant Główny Policji stwierdził, że ocena całokształtu zaistniałej w dniu [...] maja 2020 r. sytuacji z udziałem I. K. powoduje, że wymieniony z całą pewnością utracił przymioty konieczne do pozostawania w szeregach formacji służącej społeczeństwu, a tym samym nie może on pełnić dalszej służby bez uszczerbku dla jej ważnego interesu.

I. K. nie cieszy się już nieposzlakowaną opinią, zatem nie spełnia podstawowego warunku wskazanego w art. 25 ust. 1 ustawy o Policji, niezbędnego do pełnienia służby w Policji. Okoliczności te uniemożliwiają pozostawanie wymienionego w służbie.

Podkreślił, że brak stosownych działań wobec policjanta, którego zachowanie oceniono w sposób bezsporny jako naganne, mógłby mieć w dłuższym okresie czasu niekorzystny wpływ na wizerunek i dobre imię Policji oraz niewątpliwie nie sprzyjałby budowaniu autorytetu omawianej formacji i jej funkcjonariuszy. Sprawne działanie tej formacji opiera się bowiem (w szczególności) na zaufaniu społecznym. Policja w odbiorze społecznym musi być postrzegana jako instytucja zdolna organizacyjnie i osobowo do ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego. Społeczeństwo musi mieć uzasadnione podstawy do przekonania, że służbę w Policji pełnią i pełnić będą wyłącznie osoby niekarane oraz pozostające poza sferą jakichkolwiek podejrzeń o łamanie przepisów prawa, a ponadto, że formacja ta jest w stanie zwalczać i zapobiegać wszelkim przejawom patologii społecznej, nawet we własnych szeregach. Zdolność do natychmiastowej reakcji na takie zjawiska jest przy tym niezbędna nie tylko do umacniania autorytetu Policji i Państwa, w imieniu którego formacja ta realizuje powierzone jej zadania. Jest ona niezbędna także do umacniania dyscypliny i zapewnienia odpowiedniego poziomu etycznego wszystkich funkcjonariuszy Policji. Policjanci muszą mieć świadomość, że w omawianej formacji nie można tolerować żadnych zachowań nielicujących z honorem, godnością i dobrym imieniem służby oraz, że podejrzenia o działania niezgodne z prawem, powinny być przez właściwych przełożonych surowo sankcjonowane (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 4 lutego 2016 r sygn. akt. II SA/Wa 810/15).

Komendant Główny Policji przyjął w związku z powyższym, że I. K. utracił przymiot "nieskazitelności charakteru". Utracił on również autorytet oraz wiarygodność w odbiorze swoich przełożonych, które to elementy są niezbędne do właściwego i skutecznego wykonywania obowiązków łączących się ze służbą w organach władzy publicznej. Stąd też pozostawanie w służbie policjanta, który nie legitymuje się wskazanymi przymiotami, narusza ważny interes służby (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 18 kwietnia 2013 r, sygn. akt II SA/Wa 314/13).

Uznał, że zgromadzone w niniejszym postępowaniu materiały nie pozostawiają wątpliwości co do konieczności rozwiązania z I. K. stosunku służbowego na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji.

Podniósł, że treść wydanej decyzji nie narusza art. 7 k.p.a., ponieważ w zaistniałej sytuacji interes społeczny zdecydowanie przeważa nad interesem strony. W interesie społecznym, tożsamym z interesem służby pozostaje, aby służbę w Policji pełnili jedynie policjanci dający rękojmię godnego reprezentowania formacji i w pełni realizujący stawiane przed tą formacją wymagania. Tych kryteriów I.

K. obecnie nie wypełnia.

Stwierdził jednocześnie, że nie była natomiast przedmiotem badania, postawa funkcjonariusza, jaką przejawiał w przeszłości w służbie, jej przebieg, jego osiągnięcia zawodowe czy odbiór jego osoby przez przedstawicieli tej formacji lub społeczeństwa. Nie kwestionowano bowiem, że wymieniony pełniąc służbę w Policji cieszył się nieposzlakowaną opinią. Był to warunek sine qua non, umożliwiający mu nieprzerwane kontynuowanie stosunku służbowego. Stąd też weryfikacja tych okoliczności byłaby bezprzedmiotowa dla tego postępowania. Przedmiotem badania w ramach niniejszego postępowania nie były także okoliczności osobistego konfliktu funkcjonariuszy biorących udział w zdarzeniu z dnia [...] maja 2020 r., a także okoliczności zgłaszania faktu nieetycznego zachowania funkcjonariusza M. C. Relewantna z punktu widzenia decyzji merytorycznej była wyłącznie sekwencja zdarzeń z dnia [...] maja 2020 r,, w szczególności postawa I. K., a także charakter zaistniałego zdarzenia. W tym przypadku ta okoliczność determinowała przyjęcie, że ten funkcjonariusz Policji utracił przymiot nieposzlakowanej opinii.

Zdaniem organu II instancji, zgromadzona w sprawie dokumentacja jest wystarczającym materiałem dla ustalenia okoliczności istotnych dla tego postępowania i pozwalającym na jego merytoryczne zakończenie. Wszelkie inne ustalenia nie zmieniłyby przyjętej oceny o utracie przymiotu nieposzlakowanej opinii policjanta, a tym samym dalsze gromadzenie innej dokumentacji, w sposób oczywisty, powodowałoby przedłużenie tego postępowania.

Za nieuzasadniony uznano wniosek pełnomocnika skarżącego o umorzenie przedmiotowego postępowania. Zgodnie z art. 105 § 1 k.p.a., organ administracji publicznej jest zobowiązany wydać decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części, gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części. W przedmiotowym postępowaniu nie zaistniały tego rodzaju okoliczności, które skutkowałyby koniecznością jego umorzenia ze względu na bezprzedmiotowość.

Zdaniem organu odwoławczego, organ I instancji słusznie nadał rozstrzygnięciu rygor natychmiastowej wykonalności ze względu na zaistnienie przesłanki "niezbędności" niezwłocznego wprowadzenia go w życie. Organ miał bowiem na uwadze ważny interes społeczny przejawiający się szczególnym statusem i zadaniami Policji, będącej formacją służącą społeczeństwu i przeznaczoną do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz utrzymania bezpieczeństwa i porządku publicznego.

W skardze z dnia 17 listopada 2020 r., skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, I. K. zakwestionował rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji nr [...] z dnia [...] października 2020 r. o zwolnieniu ze służby w Policji, zarzucając przy jego wydaniu:

1. naruszenie przepisu art. 11 k.p.a. w zw. z art. 8 k.p.a. poprzez brak dostatecznego i wnikliwego rozpatrzenia materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, w szczególności oparcie rozstrzygnięcia wyłącznie na treści zeznań osoby biorącej udział w zdarzeniu z dnia [...] maja 2020 r. Osobą ta był ówczesny partner życiowy byłej żony skarżącego, który był emocjonalnie zaangażowany w prywatny konflikt. W konsekwencji skutkowało to dowolnym i błędnym ustaleniem, iż zachowanie skarżącego naruszyło ważny interes służby, a jego dalsze zatrudnienie w formacji Policji jest niemożliwe i zagraża realnym dobrom całej formacji Policji;

2. naruszenie przepisu art. 8 k.p.a. poprzez wydanie rozstrzygnięcia z pominięciem zasady proporcjonalności, wynikające z nieuzasadnionego przyjęcia, że udział funkcjonariusza w sprzeczce pomiędzy nim a jego byłą żoną i jej nowym partnerem życiowym, w czasie wolnym od pracy, przy braku możliwości zidentyfikowania uczestników jako funkcjonariuszy Policji przez osoby postronne, stanowi podstawę do zwolnienia skarżącego ze służby w Policji z uwagi na możliwość naruszenia wizerunku i zaufania do tej formacji,

3. naruszenie przepisu art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 k.p.a. poprzez zaniechanie dokładnego i wszechstronnego wyjaśnienia stanu faktycznego, w szczególności pominięcie okoliczności osobistego konfliktu funkcjonariuszy biorących udział w zdarzeniu z dnia [...] maja 2020 r., pominięciu zachowania funkcjonariusza M. C., który był osobą atakującą skarżącego i okoliczności zgłaszania przez skarżącego przełożonym faktu jego nieetycznego zachowania już w styczniu 2020 r., braku dowodów potwierdzających znajdowanie się skarżącego pod wpływem alkoholu w momencie zdarzenia, braku postawienia mu zarzutów w sprawie karnej oraz jego nienagannej 17-letniej służby w Policji, co w konsekwencji doprowadziło do uznania nadrzędności interesu społecznego nad słusznym interesem skarżącego.

Skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego rozkazu personalnego Komendanta Głównego Policji, jak również utrzymanego nim w mocy rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. nr [...] z dnia [...] lipca 2020 r. i orzeczenie co do istoty sprawy poprzez przywrócenie na dotychczasowe stanowisko albo umorzenie postępowania.

Jednocześnie wystąpił o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z dokumentu - zwrócenie się do Prokuratury Rejonowej w O. o udostępnienie akt sprawy i przeprowadzenie dowodu z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy sygn. [...], w szczególności oryginału pisma M. C. z dnia [...] sierpnia 2020 r. o cofnięciu wniosku o ściganie i ukaranie na okoliczność ustalenia skali zachowania funkcjonariuszy w trakcie zdarzenia objętego postępowaniem dyscyplinarnym i cofnięcia przez pokrzywdzonego wniosku o ściganie i ukaranie, a także niepostawieniu mu zarzutów karnych.

W uzasadnieniu skargi I. K. stwierdził, że zastosowanie wobec niego zwolnienia ze służby Policji w okolicznościach przedmiotowej sprawy stanowi nieproporcjonalny i nieadekwatny do przebiegu zdarzenia środek karny w postępowaniu dyscyplinarnym. Stwierdził, że jego zachowanie miało charakter łagodniejszy niż to wynika z ustaleń organów I i II instancji, o czym świadczy fakt, że do dnia dzisiejszego nie postawiono mu zarzutów w postępowaniu karnym, a główny pokrzywdzony M. C. wycofał w Prokuraturze Rejonowej w O. wniosek

o jego ściganie i ukaranie.

Stwierdził, że Komendant Główny Policji całkowicie pominął fakt emocjonalnego zaangażowania rzekomego pokrzywdzonego M. C. w całą sytuację oraz jego silnie nacechowany emocjonalnie stosunek do skarżącego, który był pierwszym mężem A. K.

Zdaniem skarżącego, całe zdarzenie miało charakter prywatny, a ewentualne osoby postronne nie miały świadomości, że jego uczestnicy są funkcjonariuszami Policji. Z tego względu zachowanie I. K. nie mogło naruszać zaufania do formacji Policji.

Nie ma też dowodu, który potwierdzałby, że skarżący dopuścił się określonych zachowań "pod wpływem alkoholu", które to stwierdzenie bezzasadnie znajduje się w treści zarzutu dyscyplinarnego. Poza zeznaniami świadka, który brał bezpośredni udział w zdarzeniu i był emocjonalnie zaangażowany w prywatny konflikt, materiał dowodowy zgromadzony w sprawie karnej nie potwierdza w sposób niebudzący wątpliwości, żeby jego zachowanie było jednoznacznie naganne oraz związane

z umyślnym użyciem przemocy fizycznej.

Zdarzenie miało dynamiczny przebieg, a skarżący nie był wyłącznie stroną atakującą. Sam doznał obrażeń, które nie mogły powstać samoczynnie bez udziału drugiej osoby, w postaci obrażeń łuku brwiowego, otarcia naskórka palca oraz dłoni. Na przedwczesność i nieproporcjonalność decyzji, jego zdaniem, wskazuje również fakt, że związek zawodowy NZSS Policjantów nie wydał opinii w przedmiocie jego zwolnienia ze służby właśnie z uwagi na brak rozstrzygnięcia w sprawie karnej.

Wobec powyższego, jego zdaniem, nie ma obaw o negatywny wpływ jego zachowania na wizerunek Policji i ważny interes tej formacji, który uniemożliwia dalsze pełnienie przez niego służby w Policji. Organ nie wykazał, żeby dalsze kontynuowanie służby w Policji naruszało interes tej formacji i zaufanie do niej.

Dodatkowo, pismem z dnia 21 stycznia 2021 r., skarżący wniósł o zwrócenie się do Komendanta Miejskiego Policji w B. o przedłożenie do akt sprawy postanowienia o umorzeniu postępowania dyscyplinarnego prowadzonego przeciwko skarżącemu na okoliczność umorzenia postępowania dyscyplinarnego oraz o przeprowadzenie dowodu z załączonych do akt sprawy przelewów spłaty na rzecz skarżącego przez płatnika Komendę Wojewódzką Policji oraz Zakład Emerytalno-Rentowy MSWiA 50% wynagrodzenia i wyrównania składek, wstrzymanego w związku z zawieszeniem skarżącego w służbie Policji, na okoliczność braku wyciągnięcia wobec niego jakichkolwiek konsekwencji w związku z pierwotnie wskazywanymi przyczynami zawieszenia oraz usunięcia ze służby w Policji.

W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe argumenty faktyczne i prawne.

Zdaniem organu, żadna okoliczność nie usprawiedliwia zachowania skarżącego polegającego na zaatakowaniu M. C. Niezależnie od tego czy ww. pozostawali w osobistym konflikcie, czy też ich relacje były poprawne, skarżący powinien powstrzymać się od wymierzania sprawiedliwości poprzez stosowanie siły fizycznej. Jak wynika z materiałów zgromadzonych w sprawie nastawienie skarżącego do M. C. było wrogie. Świadczy o tym korespondencja SMSowa. Nie jest to okoliczność łagodząca ocenę postawy skarżącego. Siła fizyczna, agresja słowna oraz brak poszanowania dla społecznie akceptowalnych zasad etycznych oraz rozwiązywania sporów nie może być usprawiedliwiona silnymi emocjami związanymi z problemami osobistymi. Powyższe dowodzi, że skarżący postąpił wbrew obowiązkowi postępowania wymaganego od osoby pełniącej funkcję publiczną.

Bez znaczenia pozostaje okoliczność, że skarżący zachował się nieetycznie po służbie. Policjant jest zobowiązany do przestrzegania prawa oraz zasad etycznych także w życiu prywatnym (por. wyrok NSA z dnia 31 stycznia 2014 r. sygn. akt I OSK 687/12, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Wbrew temu, co zostało podniesione w skardze, zdarzenie z dnia [...] maja 2020 r. zostało odnotowane w mediach (k. 33 akt) i z pewnością odpowiednio skomentowane przez odbiorców komunikatu.

Zdaniem organu, na negatywną ocenę zachowania skarżącego nie miał wpływu jego konflikt z M. C. Policjant powinien wystrzegać się przemocy fizycznej wobec innych osób, chyba że stosuje środki przymusu bezpośredniego

w związku z wykonywaniem obowiązków służbowych i w uzasadnionych faktycznie oraz prawnie przypadkach.

Odnośnie kwestii, czy skarżący pozostawał pod wpływem alkoholu, organ wskazał, że badania wykonane feralnego dnia potwierdziły, że spożywał on alkohol. Potwierdziły to także zeznania świadków. Zaś okoliczność, że skarżącemu nie przedstawiono zarzutów w postępowaniu karnym nie ma żadnego znaczenia w niniejszej sprawie.

Komendant wniósł o oddalenie wniosku o zwrócenie się do Prokuratury Rejonowej w O. o udostępnienie materiałów sprawy o sygn. akt [...]. Wskazał, że na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. można żądać uzupełnienia materiału dowodowego poprzez dołączenie do akt sprawy określonego dokumentu. Powyższe prowadzi do wniosku, że ogólnie sformułowany wniosek nie spełnia ww. wymogu. Ponadto w ocenie organu okoliczności, które miałyby zostać potwierdzone pozostają bez wpływu na treść i prawidłowość zaskarżonego rozkazu personalnego. Zwrócił uwagę, że w dacie wydania rozkazu personalnego nr [...] organowi nie była znana treść wniosku M. C. z dnia [...] sierpnia 2020 r.

w przedmiocie zgody na cofnięcie wniosku o ściganie. Nie mniej jednak z uwagi na nieakceptowalną etycznie i moralnie postawę skarżącego ww. dokument nie wpłynąłby na zmianę treści zaskarżonego rozkazu personalnego. W związku

z powyższym wniosek dowodowy strony skarżącej w ocenie organu winien zostać oddalony.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 137), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń, co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi przepisami prawa, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej.

Z brzmienia art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.), dalej: "p.p.s.a.", wynika zaś, że w wypadku, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas – w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Nie ulega więc wątpliwości, że zaskarżona decyzja (rozkaz personalny) lub postanowienie mogą zostać uchylone tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a.

Biorąc pod uwagę powyższe, Sąd uznał, że kontrolowany rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji nr [...] z dnia [...] października 2020 r. nie narusza prawa w sposób opisany powyżej, a skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Materialnoprawną podstawę zaskarżonego rozkazu personalnego stanowi przepis art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t.j. Dz. U z 2020 r., poz. 360 z późn. zm.), zgodnie z którym policjanta można zwolnić ze służby w przypadku, gdy wymaga tego ważny interes służby. Dodatkowy wymóg do jego zastosowania przewiduje przepis art. 43 ust. 3 powołanej ustawy, według którego zwolnienie policjanta ze służby może nastąpić po zasięgnięciu opinii organizacji zakładowej związku zawodowego policjantów.

Ważny interes służby, wskazany w art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, jako przesłanka zwolnienia ze służby w Policji, jest określeniem nieostrym i niezdefiniowanym w tej ustawie. Jednak w orzecznictwie sądowym, jak i w praktyce, przyjęto, że użycie pojęcia niedookreślonego zobowiązuje organ do jego doprecyzowania. Organ obowiązany jest nie tylko używać uznanych reguł i metod wykładni prawa, lecz uwzględniać wszelkiego rodzaju okoliczności faktyczne i normatywne, które są prawnie doniosłe.

Zdaniem Sądu, przez pojęcie "ważnego interesu służby", uzasadniającego zwolnienie policjanta na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, należy rozumieć sytuację, w której pierwszeństwo ochrony przysługuje Policji, nawet gdy następuje to kosztem funkcjonariusza. Zwolnienie z powołaniem się na tę przesłankę stanowi środek gwarantujący Policji wypełnienie statutowych zadań, przy pomocy osób nie tylko odpowiednio przygotowanych zawodowo, ale i świadomych znaczenia treści złożonego ślubowania.

Stosunek służbowy policjanta powstaje w drodze mianowania, na podstawie dobrowolnego zgłoszenia się do służby, którą zgodnie z art. 25 ust. 1 ustawy o Policji, może pełnić obywatel polski o nieposzlakowanej opinii, niekarany, korzystający z pełni praw publicznych, mający co najmniej średnie wykształcenie oraz zdolność fizyczną i psychiczną do służby w formacjach uzbrojonych, podległych szczególnej dyscyplinie służbowej, której gotów jest się podporządkować, a także dający rękojmię zachowania tajemnicy, stosownie do wymogów określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych.

W ocenie Sądu, w rozpoznawanej sprawie, wbrew zarzutom skargi, organy Policji prawidłowo przyjęły, iż w sprawie zaistniały przesłanki umożliwiające rozwiązanie z I. K. stosunku służbowego w trybie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, a wydając zarówno zaskarżony rozkaz personalny nr [...] z dnia [...] października 2020 r., jak i utrzymany nim w mocy rozkaz personalny organu

I instancji, nie przekroczyły granic uznania administracyjnego.

Zgromadzony materiał dowodowy w sprawie dostatecznie wskazuje na wysoce naganne w odbiorze społecznym zachowanie polegające między innymi na intencjonalnym użyciu samochodu do potrącenia innej osoby, a następnie biciu jej pięścią i kopaniu po głowie, a także bicie żony.

Zgodzić się należy z Komendantem Głównym Policji, że konsekwencją zachowania i postawy skarżącego jest utrata przez niego nieposzlakowanej opinii. Zachowanie to, jako nieetyczne i sprzeczne z etosem zawodu policjanta, daje podstawę do podważenia posiadania przez funkcjonariusza nieposzlakowanej opinii, a także zdolności do pełnienia służby w formacji zmilitaryzowanej, podległej szczególnej dyscyplinie służbowej, której jest gotów się podporządkować. Nie do pogodzenia z "ważnym interesem służby" jest realizacja zadań służbowych przez policjanta, który utracił przymiot nieposzlakowanej opinii. Policjantów obowiązują szczególnie rygorystyczne wymagania w zakresie przestrzegania prawa i zasad etycznych, co znajduje pełne uzasadnienie w przepisach ustawy o Policji. Policjant powinien mieć zawsze wzgląd na to, aby swoim postępowaniem umacniać powagę i zaufanie do pełnionych funkcji. Powinien też unikać wszelkich sytuacji zarówno w służbie, jak i w życiu prywatnym, które godziłyby w dobre imię Policji.

Sąd podziela stanowisko Komendanta Głównego Policji, co do tego, że żadna okoliczność nie usprawiedliwia zachowania skarżącego polegającego na zaatakowaniu M. C. Niezależnie od tego czy ww. pozostawali w osobistym konflikcie, skarżący powinien powstrzymać się od wymierzania sprawiedliwości poprzez stosowanie siły fizycznej.

Zachowanie I. K., udokumentowane zeznaniami świadków, w efekcie wpłynęło negatywnie na wizerunek Policji w odbiorze społecznym. W ten sposób policjant utracił przymiot nieskazitelności charakteru, autorytet oraz wiarygodność w odbiorze społecznym, które to elementy są niezbędne do właściwego i skutecznego wykonywania obowiązków łączących się ze służbą w organach ścigania.

Wskazać należy, że okoliczność, iż I. K. posiada siedemnastoletni staż służby w Policji, nie może mieć w sprawie decydującego znaczenia. Nie zmienia to faktu pojawienia się okoliczności poddających w wątpliwość posiadanie obecnie przez skarżącego cech umożliwiających służbę w Policji. Zachowanie funkcjonariusza oceniane, jako naganne i wskazujące na znaczny stopień lekceważenia norm prawnych i etycznych, uzasadnia reakcję przełożonych.

Powyższe sprawiło, że organy Policji mogły uznać, iż w interesie służby, polegającym na wykonywaniu zadań Policji wyłącznie przez osoby w pełni realizujące wymagania stawiane przed tą formacją, leży zwolnienie go ze służby.

W świetle powyższego, za niezasadny należy uznać zarzut skargi, dotyczący naruszenia art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. Specyfika pracy organów ścigania, cele jakie mają realizować, charakter działań jakie mogą podejmować funkcjonariusze na służbie (egzekwowanie przestrzegania prawa) wymaga, aby były to osoby cieszące się autorytetem w społeczeństwie, respektujące zasady współżycia społecznego, dotrzymujące roty ślubowania (art. 27 ust. 1 ustawy o Policji).

Zdaniem Sądu, w sposób prawidłowy zostało przeprowadzone postępowanie administracyjne w sprawie zwolnienia skarżącego ze służby. Organy Policji w sposób wyczerpujący zebrały i rozpatrzyły cały materiał dowodowy oraz dokonały oceny dowodów z zachowaniem reguł określonych w k.p.a. W wystarczający sposób uzasadniły też swoje rozstrzygnięcia, wskazując fakty, na których się oparły. Ponadto wyjaśniły podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz stosowane inne przepisy prawa.

Dostatecznie także uzasadniono rozstrzygnięcie w części dotyczącej nadania rygoru natychmiastowej wykonalności, na podstawie art. 108 § 1 k.p.a., wskazując, że w okolicznościach sprawy, ważny interes społeczny, tożsamy z interesem służby, wymusza konieczność niezwłocznego rozwiązania stosunku służbowego.

Odnośnie zaś wniosków dowodowych skarżącego, zawartych w skardze jak i piśmie procesowym z dnia 21 stycznia 2021 r., należy stwierdzić, że wskazywana przez skarżącego dokumentacja pozostaje bez wpływu na ustalenia faktyczne dokonane w przedmiotowym postępowaniu administracyjnym, ponieważ nie podważa skutecznie wcześniejszych ustaleń w sprawie. Wskazywane dowody nie negują bowiem zaistnienia zdarzenia z dnia [...] maja 2020 r.

Reasumując, zarzuty naruszenia art. 7, art. 8, art. 11, art. 77 k.p.a., a ponadto niewłaściwego zastosowania art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, nie mają usprawiedliwionych podstaw. Sąd przyjął w tym względzie za trafną argumentację organu ujętą zarówno w zaskarżonym rozkazie personalnym, jak i w odpowiedzi na skargę.

Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.

Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym, na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 1842 z późn. zm.).