Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 958/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2017-12-05 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6133 Informacja o środowisku
Hasła tematyczne: Ochrona środowiska
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 145 § 1 pkt 1 lit. c. art. 200, art. 205 § 1
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: ar. 3 pkt 8, art. 66, art. 77, art. 80, art. 81
journal: Dz.U. 2017 poz 1405
law: Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko.
article: art. 7, art. 77 § 1, art. 107 § 3, art. 106
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Elżbieta Mazur – Selwa Sędziowie WSA Krystyna Józefczyk /spr./ WSA Magdalena Józefczyk Protokolant specjalista Anna Mazurek -Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 listopada 2017 r. sprawy ze skargi A. sp. j. z siedzibą w [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia I. uchyla zaskarżoną decyzję i decyzję Wójta Gminy [...] z dnia [...] lutego 2017 r. nr [...]; II. uchyla postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia środowiskowych warunków realizacji przedsięwzięcia; III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącej: A. sp. j. kwotę 797 zł /słownie: siedemset dziewięćdziesiąt siedem złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi "[...]" Z. B. i Wspólnicy sp. j. z/s w [...], dalej "Spółka", jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T., dalej "Kolegium" z dnia [...] lipca 2017r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia.

Z akt administracyjnych sprawy wynika, że Wójt Gminy [....] decyzją z dnia [...] lutego 2017 r. nr [...] odmówił wnioskodawcy – Spółce wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia, polegającego na rozbudowie istniejącego progu betonowego w km 21+605 rzeki [...] wraz z montażem 3 szt. przęseł z powłok piętrzących wodę oraz wybudowanie odkrytego kanału dopływowego i odpływowego dla wody z małej elektrowni wodnej "[...]", budowa budynku małej elektrowni wodnej o mocy 1,5 MW, przepławki dla ryb i przyłącza kablowego SN-15 kV w miejscowości P., na części działki nr ewid. 931, 936/1, 306, 755, 601/2 i 1832.

Spółka w odwołaniu zarzuciła brak uzasadnienia decyzji odmownej. W ocenie odwołującego organ nie dokonał weryfikacji złożonej dokumentacji, wyników uzgodnień i opinii, a także ustaleń zawartych w raporcie. Nadto ustanowienie w drodze aktów prawa miejscowego stref ochronnych i obszarów chronionych ma na celu zapewnienie odpowiedniej jakości wody ujmowanej do zaopatrzenia ludności w wodę pitną. Przepisy ustawy prawo wodne stanowią, że na terenach ochrony mogą być zabronione lub ograniczone roboty oraz inne czynności powodujące zmniejszenie przydatności ujmowanej wody lub wydajności ujęcia, z przepisów tych nie wynika zakaz w strefie ochronnej wszelkiej działalności. W ocenie odwołującej realizacja inwestycji jest możliwa bez szkody dla środowiska.

Na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2017 poz.1257 ze zm., dalej "k.p.a.") utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

Kolegium uznało, że decyzja organu pierwszej instancji nie narusza prawa. Wyjaśniło, że postępowanie w sprawie środowiskowych uwarunkowań przedsięwzięcia dotyczy przedsięwzięcia dopiero planowanego i sprowadza się do ustalenia czy inwestycja w kształcie opisanym przez inwestora we wniosku zagraża środowisku oraz czy spełnia wymagania i parametry w zakresie ochrony środowiska, ale decyzja w powyżej wskazanym przedmiocie jest wiążąca dla organu wydającego decyzję na dalszym etapie procesu inwestycyjnego.

Organ II instancji przedstawił przebieg postępowania. Wyjaśnił, że Wójt Gminy [...] po wszczęciu postępowania w przedmiotowej sprawie wystąpił z wnioskiem

o opinie, co do potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] (PPIS) oraz do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska (RDOŚ) , który w piśmie z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] uznał, że dla w/w przedsięwzięcia istnieje konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia i co jest tego konsekwencją nałożył obowiązek sporządzenia raportu. Wójt Gminy [...] stwierdził obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko i określił jednocześnie zakres raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Z materiałów postępowania wynika, że A Spółka z o.o. w [...] (MPGK) jako właściciel progu nie wyraziło zgody Spółce na prowadzenie tego typu inwestycji. Po opracowaniu przez inwestora raportu MPGK podtrzymało swoje stanowisko o braku zgody na prowadzenie tego typu rozbudowy.

Organ prowadzący postępowanie wystąpił do RDOŚ o uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia. Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...] RDOŚ odmówił uzgodnienia środowiskowych warunków realizacji przedsięwzięcia. W wyniku przeprowadzonego postępowania organ uznał prawidłowo, że planowane przedsięwzięcie pozostaje w sprzeczności z zapisami § 4 ust. 2 pkt 11 i 14 rozporządzenia z dnia 19 kwietnia 2013 r. nr 5/2013 r. Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Krakowie, dalej Dyrektor RZGW (Dz. Urz. Woj. Podkarpackiego, poz. 1994 ze zm) w sprawie ustanowienia strefy ochronnej dla ujęcia wody powierzchniowej "[...]" z rzeki W. w km 21+500 w miejscowości M. Organ uzgadniający wystąpił o zajęcie stanowiska do ww. organu i zaproponowanie niezbędnych uwarunkowań dotyczących niniejszego przedsięwzięcia. RZGW wyraził opinię, iż realizacja przedsięwzięcia jest sprzeczna z zapisami ww. rozporządzenia zmienionego rozporządzeniem Nr 15/2013 z dnia 6 grudnia 2013 r oraz rozporządzeniem Nr 11/2015 z dnia 27 maja 2015 r. w sprawie ustanowienia strefy ochronnej dla ujęcia wody powierzchniowej "[...]" z rzeki W. w km 21+500 w miejscowości M. Planowana inwestycja (MEW i jaz piętrzący) ma być w części usytuowana na terenie ww. strefy: umocnienie lewego brzegu poniżej bystrza - na terenie ochrony bezpośredniej oraz jaz powłokowy i obiekty MEW - na terenie ochrony pośredniej. Zgodnie z zapisami § 3 ust. 1 ww. rozporządzenia nr 5/2013, "na terenie ochrony bezpośredniej zabrania się użytkowania gruntów do celów niezwiązanych z eksploatacją ujęcia wody". Konieczność wykonania umocnienia brzegu wynika z budowy nowego obiektu piętrzącego, a nie zabezpieczenia ujęcia. Z kolei na terenie ochrony pośredniej, wg § 4 ust. 2 pkt 11, zabronione jest "wydobywanie kamienia, żwiru, piasku oraz innych materiałów, a także wycinania roślin z wód lub brzegu, oprócz koniecznych prac pielęgnacyjnych, utrzymaniowych i ubezpieczeniowych, wykonywanych w ramach obowiązków administratora cieku i właściciela ujęcia wody", a zgodnie z § 4 ust. 2 pkt 14 zabronione jest "wykonywanie robót melioracyjnych oraz wykopów ziemnych za wyjątkiem robót związanych z realizacją inwestycji w zakresie budowy linii napowietrznych WN (...)". Wykonanie powłokowego jazu piętrzącego i obiektów MEW wymagałoby wykonywania tego rodzaju działań. W ocenie organu postanowienia dotyczące ustanowienia strefy ochronnej odnoszą się do wszystkich inwestycji i działań planowanych na tym terenie (nie związanych z ujęciem wody), nie mogą więc być stosowane wybiórczo, w zależności od rodzaju inwestycji. Ustanawiając zakaz wykonywania wykopów, wydobywania żwiru i wycinania roślin Dyrektor RZGW uznał, że są to działania, które mogą zagrozić czystości wód rzeki W., nie przewidując wyjątków.

Jednocześnie właściciel ujęcia - MPGK, również nie wyraził zgody na realizację planowanego przedsięwzięcia w strefie ochronnej ujęcia. Planowana rozbudowa istniejącego progu betonowego stanowi o wykonaniu nowego obiektu budowlanego (urządzenia wodnego) - trójprzęsłowego jazu powłokowego, z możliwością regulacji piętrzenia, przepławką i podwójnym rurociągiem doprowadzającym wodę do MEW. Istniejący próg jest innego rodzaju urządzeniem wodnym. Uprawnienia nadane Dyrektorowi RZGW zgodnie z art. 88 1 ust. 2 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (Dz. U. z 2015 r. poz. 469, dalej "P.w.") dotyczą wyłącznie zakresu związanego z ochroną przed powodzią. Uzyskanie przez Inwestora zwolnienia z zakazów określonych w tym artykule, nie przesądza o zgodzie na realizację przedsięwzięcia oraz nie zwalnia Inwestora z obowiązku uwzględnienia aktualnych przepisów (w tym aktów prawa miejscowego, do których zalicza się m.in. rozporządzenie w sprawie ustanowienia strefy ochronnej ujęcia wody) oraz uzyskania innych decyzji, zezwoleń i uzgodnień wymaganych odrębnymi przepisami.

Nie bez znaczenia pozostaje argumentacja iż od 2011 r. RZGW prowadzi w zlewni W. projekt pn. "Przywrócenie drożności korytarza ekologicznego rzeki W. i jej dopływów". Jego realizacja odbywa się ze środków pochodzących z Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego w ramach V Osi Priorytetowej Programu Operacyjnego Infrastruktura i Środowisko. W ramach tego projektu opracowywane są plany udrożnienia barier migracyjnych dla organizmów wodnych w rzece W. i jej głównych dopływach: J. i R., ze szczególnym uwzględnieniem ryb dwuśrodowiskowych, takich jak: jesiotr, łosoś, troć i certa. Efektem końcowym ww. projektu ma być utrzymanie dobrego stanu wód i udział w odbudowywaniu ekosystemów zdegradowanych. Planowane prace obejmują również modernizację stopnia będącego przedmiotem wniosku Spółki. W ramach prowadzonych prac projektowych oraz uzgodnień ustalono optymalny wariant przebudowy istniejącego stopnia w celu wykonania urządzenia służącego migracji ryb. Dla zamierzenia budowlanego pn.: "Budowa przepławki dla ryb w formie bystrotoku kaskadowego w ramach zadania "Przywrócenie drożności korytarza ekologicznego rzeki W. i jej dopływów - udrożnienie bariery migracyjnej w km 21+500 rzeki W." wydana została prawomocna decyzja Wojewody [....] o pozwoleniu na budowę z dnia [...] listopada 2014 r., znak: [...]. Przepławka dla ryb wykonana zostanie na całej szerokości koryta rzeki W. w formie bystrotoku kaskadowego. Bystrotok składać się będzie z basenów o nieregularnych kształtach i średnich głębokościach 1,40 m, uformowanych z głazów wielkogabarytowych o wym. 2,3x1,3x1,3 m, zakotwionych w dnie. Pomiędzy basenami zaprojektowano szczeliny o szer. 1,0 m, umożliwiające pokonanie kaskady przez wszystkie gatunki ryb występujące na przedmiotowym odcinku rzeki. Wykonanie nowego obiektu piętrzącego i MEW uniemożliwiłoby zachowanie trwałości ww. Projektu i wstrzymałoby jego dofinansowanie. Ponadto wywołałoby nieodwracalne zmiany warunków środowiskowych dla życia ryb reofilnych na długości cofki o ok. 9 km i dodatkowe straty ryb na turbinach elektrowni.

W stwierdzonych okolicznościach faktycznych i prawnych wykonanie jazu powłokowego, MEW "[...]" z infrastrukturą i ubezpieczenie brzegów rzeki w obrębie tych obiektów będzie niezgodne z zapisami ww. rozporządzenia RZGW z dnia [...] kwietnia 2013 r.

Organ odwoławczy dokonując oceny postanowienia uzgodnieniowego RDOŚ nie znalazł podstaw do zakwestionowania stanowiska tego organu, uznając trafność zawartej w nim argumentacji.

W toku postępowania Przedstawiciel A sp. z o.o. w [...] podkreślił, iż A sp. z o.o. rozwiązała umowę z dnia [...] czerwca 2007r. zawartą z H.K., której przedmiotem jest rozpoczęcie w okresie 36 miesięcy od jej podpisania budowy małej elektrowni wodnej oraz przebudowy i modernizacji stopnia oraz dna brzegów rzeki W. Wnioskodawca niniejszego postępowania w wyniku dokonanej cesji był adresatem praw i obowiązków wynikających z umowy, która jednakże została przez administratora wypowiedziana. Aktualnie zatem bezprzedmiotowa jest argumentacja odwołania wskazująca, iż pomiędzy poprzednim inwestorem tj. "[...]", a A Sp. z o.o. w [...] w dniu [...] czerwca 2007r. została zawarta umowa regulująca wzajemne zobowiązania stron w czasie eksploatacji rozbudowanego dwuelementowego stopnia wodnego, co spowoduje rozwiązanie problemu osadzania się mułu i ciężkiego rumowiska oraz zamulania dna koryta rzeki w pobliżu istniejącego ujęcia wody.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie na powołaną na wstępie decyzję zaskarżając ją w całości Spółka zarzuciła naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik postępowania tj.: art. 7, 8, 77 § 1, 80, 107 § 1 i k.p.a. w zw. art. 85 ust. 2, art. 81 ust.1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. 2016, poz. 353, dalej "ustawa środowiskowa") poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych mających wpływ na rozstrzygnięcie sprawy oraz niezebranie i nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący dostępnego materiału dowodowego, przepisów praw materialnego tj: art. 2 pkt 7, 31, 37 ust. 5, 51,53 oraz 54 P.w.

Mając powyższe na uwadze wniosła o uchylenie decyzji obu instancji oraz postanowienia RDOŚ z dnia [...] grudnia 2016 r. oraz zasądzenie od Kolegium na rzecz Spółki kosztów postępowania.

W przedmiotowej sprawie, zadaniem Organu II instancji było dokonanie pełnej merytorycznej kontroli wydanego aktu, tymczasem SKO uchyliło się od rozstrzygnięcia tego kluczowego zagadnienia. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji w istocie sprowadza się powielenia stanowiska organu uzgadniającego oraz stanowiska RZGW. Organ II instancji w żaden sposób nie odniósł się do zarzutów dotyczących postanowienia RDOŚ odmawiającego uzgodnienia warunków realizacji wnioskowanego przedsięwzięcia w istocie nie weryfikując zasadności tego rozstrzygnięcia, mimo że stanowisko organu uzgadniającego w istocie zdeterminowało kierunek załatwienia sprawy. Tymczasem nie można dopuścić do takiej sytuacji, że niezaskarżalne i nieweryfikowalne postanowienie wydane w postępowaniu akcesoryjnym będzie bezwzględnie dyktować wynik postępowania głównego. Wobec faktu, że organ pierwszoinstancyjny wydający rozstrzygnięcie w postępowaniu głównym jako związany tym postanowieniem, nie może go oceniać, to oczywistym jest, że do i jego kontroli uprawiony był organ nadrzędny, rozpoznający odwołanie od decyzji głównej. Uzasadnienie dla odmowy wydania decyzji środowiskowej sprowadza się do faktu, iż RZGW realizuje na tym terenie konkurencyjne przedsięwzięcie. W ocenie skarżącego okoliczność ta nie może mieć znaczenia dla odmowy wydania decyzji środowiskowej. Lakonicznego stwierdzenie, że Organ II instancji nie znajduje podstaw do zakwestionowania stanowiska RDOŚ nie można uznać za weryfikację tego stanowiska. Zgodnie bowiem z art. 85 ust. 2 ustawy środowiskowej uzasadnienie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, niezależnie od wymagań wynikających z przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, powinno zawierać w przypadku gdy została przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko: informacje o przeprowadzonym postępowaniu wymagającym udziału społeczeństwa oraz o tym, w jaki sposób zostały wzięte pod uwagę, i w jakim zakresie zostały uwzględnione uwagi i wnioski zgłoszone w związku z udziałem społeczeństwa, informacje, w jaki sposób zostały wzięte pod uwagę i w jakim zakresie zostały uwzględnione: ustalenia zawarte w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, uzgodnienia regionalnego dyrektora ochrony środowiska oraz opinie organu, o którym mowa w art. 78, wyniki postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko, jeżeli zostało przeprowadzone, uzasadnienie stanowiska, o którym mowa w art 82 ust 1 pkt 4. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie spełnia wymagań określonych przez art. 85 ust.2 ustawy jak również wymagań określonych w art. 107 § 1 i 3 k.p.a.

Organ II instancji nie dokonał weryfikacji wyników uzgodnień i opinii, o których mowa w art. 77 ust. 1 ustawy, jak również ustaleń zawartych w raporcie złożonym przez inwestora. Tymczasem zgodnie z art. 66 ustawy raport zawiera określone enumeratywnie składniki, które podlegają weryfikacji organu, wydającego decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach. Ustawa wymaga od organu uzasadnienia dlaczego organ uznał (bądź nie uznał) zapisów raportu, jako miarodajnego dla przeprowadzonego postępowania. Organ II instancji powinien był zatem dokonać analizy całego zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego tj. przede wszystkim przedłożonego raportu oraz ocenić uzyskane w toku postępowania postanowienia uzgadniające i opiniujące wydane przez RDOŚ oraz PPIS. Powinien był również dokonać oceny stanowisk stron i społeczeństwa przez pryzmat ww. dowodów. Dopiero bowiem analiza całości materiału dowodowego pozwoliłaby mu stwierdzić czy w sprawie można, czy też nie ustalić środowiskowe uwarunkowania dla planowanego przedsięwzięcia. W niniejszej sprawie Organ II instancji nie dokonał własnej oceny dowodów jak również nie przeanalizował raportu, tym samym naruszył art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. Ponadto zgodnie z art. 3 pkt 8 ustawy środowiskowej przez ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko rozumie się postępowanie w sprawie oceny oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia, obejmujące w szczególności: weryfikację raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, uzyskanie wymaganych ustawą opinii i uzgodnień, zapewnienie możliwości udziału społeczeństwa w postępowaniu.

Organ odwoławczy nie może ograniczyć się tylko do kontroli decyzji organu pierwszej instancji, a obowiązany jest ponownie przeanalizować cały materiał dowodowy. Istota administracyjnego toku instancji polega na dwukrotnym rozstrzygnięciu tej samej sprawy.

Literalne brzmienie art. 77 ust. 1 pkt 1 ustawy nie pozostawia wątpliwości co do tego, iż zawarty w nim wymóg "uzgodnienia" - czyli osiągnięcie przez organy współdziałające konsensusu dotyczy wyłącznie przypadku wydania decyzji pozytywnej, określającej środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia. Powyższy wymóg nie dotyczy natomiast decyzji negatywnej. Organ występujący o uzgodnienie powinien za każdym razem dokonywać weryfikacji stanowiska organu współdziałającego, gdyż to on ponosi ostateczną odpowiedzialność za końcowy wynik postępowania, a zatem również za warunki przedsięwzięcia określone w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W przedmiotowej sprawie taka weryfikacja stanowiska RDOŚ nie została przez Organ II jak i I instancji przeprowadzona.

Organowi II jak I instancji uszło uwadze, iż ustanowienie w drodze aktów prawa miejscowego stref ochronnych i obszarów chronionych ma na celu zapewnienie odpowiedniej jakości wody ujmowanej do zaopatrzenia ludności w wodę przeznaczoną do spożycia ( art. 51 P.w.). Przepisy tej ustawy stanowią, że na terenach ochrony może być zabronione lub ograniczone wykonywanie robót oraz innych czynności powodujących zmniejszenie przydatności ujmowanej wody lub wydajności ujęcia. Z przepisów ustawy prawo wodne wyraźnie wynika, iż w strefie ochronnej nie obowiązuje ustawowy zakaz wszelkiej działalności, a jedynie takiej która może spowodować obniżenie jakości ujmowanej wody lub zmniejszenie wydajności ujęcia Rodzaj i zakres ustalania zakazów, nakazów i ograniczeń dotyczących użytkowania gruntów na terenie ochrony bezpośredniej ujęć wód podziemnych oraz powierzchniowych określa art. 53 P.w., a na tranach ochrony bezpośredniej. Stosowanie nakazów, zakazów i ograniczeń nie może mieć charakteru dowolnego i musi służyć realizacji celów określonych w ustawie - Prawo wodne. Jak bowiem stanowi art. 51 P.w. możliwość ustanowienia stref ochronnych ujęć wody i obszarów ochronnych zbiorników wód śródlądowych została przewidziana przez ustawodawcę w celu zapewnienia odpowiedniej jakości wody ujmowanej do zaopatrzenia ludności w wodę przeznaczoną do spożycia oraz zaopatrzenia zakładów wymagających wody wysokiej jakości, a także ze względu na ochronę zasobów wodnych.

Zebrany materiał dowodowy w sprawie w żaden sposób nie potwierdza, że planowana inwestycja spowoduje zagrożenie zmniejszenia przydatności ujmowanej wody lub wydajności ujęcia jak również brak jest dowodu na okoliczność, że inwestycja ta nie jest związana z eksploatacją ujęcia. Z całą pewnością za dowód taki nie można uznać tylko i wyłącznie twierdzeń Dyrektora RZGW, które w żadne sposób nie zostały zweryfikowane przez organy obu instancji.

Nie zgodził się Skarżący ze stanowiskiem Organu II instancji, iż w związku z tym, iż umowa z dnia [...] czerwca 2007 r. zawarta pomiędzy MPGK a inwestorem (obecnie działającym pod firmą spółką [...] - na którą zostały przeniesione prawa i obowiązki wynikające z umowy) została rozwiązana to oznacza, iż przedmiotowa inwestycja nie jest związana z eksploatacją ujęcia. Na etapie ubiegania się o decyzję środowiskową inwestor nie musi dysponować prawem do nieruchomości. Wydanie decyzji środowiskowej również nie przesądza o tym, iż inwestycja zostanie realizowana. Na etapie postępowania sprawie wydania decyzji środowiskowej ocenianie jest przedsięwzięcie. Zatem organy winny ocenić czy to konkretne przedsięwzięcie związane jest z eksploatacją ujęcia wody a nie fakt, czy inwestor posiada zgodę właściciela na jego realizację, gdyż na tym etanie zgoda taka nie jest wymagana. Niewątpliwie umocnienie lewego brzegu poniżej bystrza związane jest z eksploatacją ujęcia wody i służy poprawie jego funkcjonowania. Umocnienie brzegu to sposób ukształtowania brzegu określonego akwenu, które dzięki podjęciu określonych robót, zapewnia stateczność brzegu oraz zabezpiecza go i utrwalenie przed erozją, szczególności erozją wodną. Umocnienia brzegów stosuje się w zależności od potrzeb w odniesieniu do brzegów wszystkich rodzajów akwenów wód powierzchniowych, zarówno wód morskich jak i śródlądowych. Szczególne znaczenie takie działania mają w odniesieniu do cieków wodnych, w których występują takie zjawiska jak przepływ wody i wynikające z niego unoszenie rumowiska. Utrzymanie w sprawności technicznej progu istniejącego stworzy możliwość zasilania stacji z dwóch źródeł, starego i nowego progu, przy czym w obu przypadkach jakość ujmowanej wody będzie miała lepsze parametry od wody ujmowanej obecnie.

Zatem stanowisko Organu II instancji, iż planowana inwestycja narusza § 3 ust. 1 Rozporządzenia nr 5/2013 z dnia 19 kwietnia 2013 r. jest bezpodstawne. Organ II instancji naruszył art. 80 k.p.a., gdyż przekroczył granice swobodnej oceny dowodów, i rozstrzygnął sprawę tylko i wyłącznie w oparciu o twierdzenia i opinie uczestnika, bez merytorycznej oceny tej materii i autonomicznego odniesienia się do treści Raportu.

Ponadto zakazy określone w Rozporządzeniu winny być wykładane w świetle przepisu art. 54 ust. 1 P.w., wobec czego zachodziła konieczność wyjaśnienia - przez Organ II instancji - czy planowana przez odwołującego inwestycja może stworzyć zagrożenie zmniejszenia przydatności wody lub wydajności ujęcia. Tego Organ II instancji nie wyjaśnił.

Z przepisów art. 54 ust. 1 P.w. wyraźnie wynika, iż w strefie ochronnej nie obowiązuje ustawowy zakaz wszelkiej działalności, a jedynie takiej, która może spowodować obniżenie jakości ujmowanej wody lub zmniejszenie wydajności ujęcia. Z treści samego uzasadnienia decyzji Organu I jak i II instancji wynika, że na tym terenie realizowana jest inwestycja pn. "Przywrócenie drożności ekologicznego korytarza rzeki W.". W ramach tej inwestycji niewątpliwe również wystąpią prace polegające na umocnieniu brzegu czy wykonywaniu wykopów, wydobywaniu żwiru i wycinania roślin. Natomiast fakt, iż na tym terenie prowadzone jest przez RZGW inne przedsięwzięcie nie wyklucza wydania decyzji środowiskowej dla przedsięwzięcia konkurencyjnego. Skarżący wskazał, że planowane przedsięwzięcie polegające na budowie elektrowni wodnej związane z jest z realizacją funkcji wód powierzchniowych.

Zgodnie bowiem z art 2 pkt 7 P.w. zarządzanie zasobami wodnymi służy zaspokajaniu potrzeb ludności, gospodarki, ochronie wód i środowiska związanego z tymi zasobami, w szczególności w zakresie tworzenia warunków dla energetycznego, transportowego oraz rybackiego wykorzystania wód. Elektrownia wodna stanowi urządzenie wodne w rozumieniu z art. 9 ust.1 pkt. 19) P.w., natomiast produkcja energii stanowi szczególny sposób korzystania z wody (art. 37 pkt. 5 P.w). Korzystanie z wód polega na ich używaniu na potrzeby ludności oraz gospodarki. Korzystanie zwód nie może powodować pogorszenia stanu wód i ekosystemów od nich zależnych, w szczególności ustaleń planu gospodarowania wodami na obszarze dorzecza, a także marnotrawstwa wody, marnotrawstwa energii wody, ani wyrządzać szkód. Korzystanie z wód polega na korzystaniu powszechnym, zwykłym lub szczególnym (art. 31 ust. 2 i 3 P.w). Ponadto przepisy ustawy prawo wodne związane z korzystaniem wód stosuje odpowiednio do m.in. piętrzenia oraz retencjonowania śródlądowych wód powierzchniowych (art. 31 ust. 4 pkt. 8 P.w).

Przenosząc powyższe na grunt analizowanej sprawy to niewątpliwie budowa elektrowni wodnej związana jest z funkcją wód powierzchniowych co uszło wadze zarówno Organu I jak i II instancji. W orzecznictwie ugruntowane jest stanowisko, iż ochrona poprzez ustanowienie stref ochrony bezpośredniej i pośredniej dotyczy zakazu prowadzenia w tych strefach takich działań, które mogłyby przyczynić się do zanieczyszczenia wody a tym samym do pogorszenia jakości wody pobieranej z ujęcia Ustawa Prawo wodne nie wprowadza zamkniętego katalogu zakazów, nakazów i ograniczeń, które mogą obowiązywać na terenie strefy ochronnej, dlatego dopuszczalne jest ustanawianie innych zakazów niż wymienione w ustawie. Jednak zakazy te nie mogą być dowolne, lecz muszą one być związane i służyć realizacji celu, dla którego zostały ustanowione - to jest Zapobieganiu zmniejszenia przydatności ujmowanej wody lub wydajności ujęcia. Ustanowienie zakazu niespełniającego powyższego wymagania, należy uznać za niezgodne z ustawą prawo wodne. Z całą pewnością inwestycja, która związana jest z funkcją wód powierzchniowych nie wpłynie na zmniejszenie przydatności ujmowanej wody. Organ II instancji w żaden sposób nie odniósł się do tej okoliczności.

Zgodnie z przepisami Rozporządzenia w obrębie stref ochronnych zakazuje się m.in. lokalizowania składowisk odpadów, prowadzenia ferm chowu lub hodowli zwierząt, cmentarzy, baz paliw, składowania obornika, stosowania środków ochrony roślin, nawozów sztucznych i naturalnych, wprowadzania ścieków do wód lub do ziemi itp. Nie ma natomiast zakazu lokalizacji na tym terenie małych elektrowni wodnych, gdzie jak już wskazano powyżej inwestycja ta związana jest z funkcją wód powierzchniowych. Wprawdzie w Rozporządzeniu w § 4 ust. 2 pkt 11 i 14 mówi się też o zakazie wycinania roślin z wód lub brzegu (pkt 11), a także o zakazie wykonywania robót melioracyjnych oraz wykopów ziemnych (pkt 14), niemniej jednak zapisy te winny być interpretowane w świetle art. 54 P.w.

W przypadku planowanego do realizacji przedsięwzięcia (budowy MEW) wszystkie te aspekty były rozpatrywane i przy projektowaniu inwestycji zostały uwzględnione. Dlatego też rozwiązania projektowe zostały ukierunkowane (zarówno na etapie realizacji jak i eksploatacji przedsięwzięcia) na maksymalną ochronę i całkowite wyeliminowanie możliwości pogorszenia jakości wód ujęcia "[...]". Budowa MEW nie tylko nie pogorszy stanu pobieranych z rzeki na potrzeby ujęcia wód, ale przyczyni się do poprawy ich jakości w trakcie eksploatacji przedsięwzięcia. Gdyby zakaz dotyczył realizacji wszelkich inwestycji w strefie ochronnej (za wyjątkiem budowy linii napowietrznej WN), to również nie można by było rozbudowywać ujęcia ani usuwać wszelkich zagrożeń. Ponadto zakazy te nie mogą uniemożliwiać wykorzystania wód zgodnie z ich funkcją.

Organy I jak i II instancji w tym organ uzgadniający całkowicie pominęli ustalenia zawarte w raporcie, a swoje rozstrzygniecie oparły jedynie na stanowisku przedstawionym przez RZGW, który na tym terenie realizuje inne przedsięwzięcie. Natomiast z ustaleń raportu w sposób jednoznaczny wynika, iż w trakcie realizacji inwestycji, w celu niedopuszczenia do znaczącego oddziaływania na dynamikę wód płynących i ich zanieczyszczanie planowane prace budowlane będą prowadzone w oparciu o sprawdzone i akceptowane metody budowlane, które nie spowodują zagrożenia dla wód płynących poniżej prowadzonych robót budowlanych. Wpływ planowanego przedsięwzięcia na jakość wód ujęcia komunalnego "[...]" był rozpatrywany na każdym etapie projektowania. W dołączonym do raportu opracowaniu wykonanym przez autorów: Prof. dr hab. inż. M. M. i mgr inż. K.. T. przeprowadzona została szczegółowa analiza skutków realizacji inwestycji na jakość wód ujęcia. W/w autorzy mający bogate doświadczenia i znaczący dorobek naukowy jednoznacznie stwierdzili, że nie tylko nie występuje zagrożenie pogorszenia jakości ujmowanych wód, ale nastąpi w tym zakresie poprawa, co zostało potwierdzone także w innych opiniach. Ujmowana i spiętrzona w korycie woda będzie wodą ciągle płynącą. Zmagazynowana woda, nawet przy przepływach niżówkowych, zapewni ujęciu MPGK stabilny i dobrej jakości pobór wody.

W sposób zasadniczy zmniejszy się ilość zawiesin w wodzie ujmowanej na cele komunalne. Polepszeniu ulegnie mętność wody, a to spowoduje, że dawka stosowanego koagulanta ulegnie zmniejszeniu, niekiedy do ilości symbolicznych. Podobnie mniejsze będzie zapotrzebowanie na ozon oraz środek do dezynfekcji końcowej wody. Jakość wody uzdatnionej będzie stabilna i będzie posiadała lepsze parametry fizyko-chemiczne i bakteriologiczne od jakości dotychczasowej. Nastąpi wyraźne zwiększenie przepustowości poszczególnych urządzeń i całej stacji, a to umożliwi pozyskanie większej ilości uzdatnianej wody bez potrzeby rozbudowy stacji. Ewentualne incydentalne zanieczyszczenia spowodowane spływem ścieków przemysłowych do koryta rzeki, czy występujące anomalie pogodowe będą stosunkowo wcześnie wychwycone i pozwolą na przygotowanie właściwych dodatkowych zabezpieczeń lub zmagazynowanie wody dobrej jakości i szybki spust wody zanieczyszczonej. Zmiana sposobu ujmowania wód przeznaczonych po uzdatnieniu do spożycia wpłynie korzystnie oraz poprawi efektywność pracy ujęcia i stacji uzdatniana wody w M. Realizacja i eksploatacja jazu trójprzęsłowego, kanału doprowadzającego i odprowadzającego wodę do i z elektrowni, przepławki dla ryb oraz budynku wraz z instalacją Małej Elektrowni Wodnej zgodnie z określoną lokalizacją nie będzie naruszać wymagań stref ochronnych bezpośredniej i pośredniej ustanowionych dla ujęcia wody z rzeki W. i potrzeb wodociągu komunalnego miasta M. Inwestycja wpłynie korzystnie na jakość ujmowanych i uzdatnianych wód przeznaczonych do spożycia "przez ludzi w mieście M. Jakość uzdatnionej wody ulegnie polepszeniu, a koszty produkcji wody ulegną zmniejszeniu ze względu na mniejszą ilość środków chemicznych stosowanych w procesie uzdatniania wody. Zwiększy się niezawodność pracy ujęcia i stacji uzdatniania. Organ II instancji nie odniósł się do powyższych ustaleń zawartych raporcie.

Ubocznie Skarżący wskazał, że Dyrektor RZGW uzgodnił pozytywnie realizację tożsamego przedsięwzięcia i wydał decyzję z dnia [...] lipca 2009 r. nr [...], zwalniającą wnioskodawcę z zakazów wynikających z art. 82 ust. 2 pkt 1 i 3 P.w. w zakresie budowy drogi dojazdowej i elektrowni wodnej wraz ze wszystkimi jej elementami.

Zatem zgromadzony w sprawie materiał dowody w szczególności Raport w sposób jednoznaczny potwierdził, iż planowane do realizacji przedsięwzięcie nie wpłynie niekorzystnie na jakość wody ujęcia "[...]", a zatem nie naruszy celów rozporządzenia ustanowionego przez Dyrektora RZGW nr 5/2013 z dnia 19 kwietnia 2013 r. w sprawie ustanowienia strefy ochronnej dla ujęcia wody powierzchniowej "[...]" z rzeki W., w km 21+500 w miejscowości M.

W ocenie skarżącego, jeżeli organ nie potrafił zweryfikować informacji zawartych w raporcie to winien był powołać biegłego, który na użytek toczącego się postępowania dokonałby obiektywnej oceny zarzutów, które odnoszą się do raportu. Jednocześnie należy podnieść, iż decyzja o odmowie ustalenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia może być wydana jedynie w przypadkach określonych w ustawie środowiskowej (niezgodność lokalizacji przedsięwzięcia z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego - art. 80 ust. 2 ustawy, odmowa uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia przez organ współdziałający - art 80 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 77 ust. 1 ustawy, brak zgody wnioskodawcy na realizację przedsięwzięcia w innym wariancie proponowanym przez wnioskodawcę, w sytuacji, gdy organ skorzysta z możliwości określonej w art. 81 ust. 1 ustawy - art. 81 ust. 1 ustawy, wykazanie znaczącego negatywnego oddziaływania na obszar Natura 2000 przy jednoczesnym braku spełnienia przesłanek z art 34 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody - art. 81 ust 2 ustawy, wykazanie, że przedsięwzięcie może spowodować nieosiągnięcie celów środowiskowych zawartych w planie gospodarowania wodami na obszarze dorzecza, przy jednoczesnym braku spełnienia przesłanek z art 38j P.w. - art. 81 ust. 3 ustawy. O ile zatem żadna z wymienionych wyżej okoliczności nie zachodzi, organ jest obowiązany do określenia środowiskowych uwarunkowań. Z uwagi na fakt, iż postanowienie RDOŚ o odmowie uzgodnienia wskazanego przedsięwzięcia nie znajdowało podstaw to przy braku innych przesłanek negatywnych, brak było podstaw do wydania odmownej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.

Niezależnie od powyższego - z daleko posuniętej ostrożności - to zgodnie z art 81 ust. 1 ustawy środowiskowej jeżeli z oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wynika zasadność realizacji przedsięwzięcia w wariancie innym niż proponowany przez wnioskodawcę, organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, za zgodą wnioskodawcy, wskazuje w decyzji wariant dopuszczony do realizacji lub, w razie braku zgody wnioskodawcy, odmawia zgody na realizację przedsięwzięcia.

Wskazane naruszenia miały istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż Organy obu instancji oparły swoje rozstrzygnięcie jedynie na postanowieniu RDOŚ co w konsekwencji doprowadziło do wydania decyzji odmownej. Tym samym stanowisko Organ II instancji jak i Organu I jest błędne.

W odpowiedzi na skargę Organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie z przyczyn podanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie, a zawarte w niej zarzuty są zasadne. Przedmiotem sądowej kontroli jest decyzja utrzymująca w mocy orzeczenie odmawiające wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia polegającego na "rozbudowie istniejącego progu betonowego w Kw 21 + 605 rzeki W. waz z montażem 3szt przęseł z powłok piętrzących wodę oraz wybudowanie odkrytego kanału dopływowego i odpływowego dla wody z małej elektrowni wodnej "[...]", budowa budynku małej elektrowni wodnej, przepławki dla ryb i wykonanie przyłącza kablowego SN-15 KV, w miejscowości P. na działkach nr 709, nr 1910 oraz M. na części działek nr 931, nr 936/1, nr 306, nr 755, nr 601/1, nr 1832".

Zgodnie z art. 71 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku, decyzja o uwarunkowaniach środowiskowych określa warunki realizacji przedsięwzięcia. Przesłanki, które winny być wzięte przez organ wydający decyzję w sprawie środowiskowych uwarunkowań zostały określone m.in. w przepisach art. 80 i art. 81 ustawy. Jednymi z determinantów wydania decyzji są wyniki uzgodnień i opinii, o których mowa w art. 77 ust. 1 ustawy o udostępniani informacji o środowisku. Stosownie zaś do art. 77 ust. 3 ustawy uzgodnień tych dokonuje się

w drodze postanowień, a nie ma do nich zastosowania art. 106 § 3, § 5 i § 6 K.p.a. (art. 77 ust. 7 ustawy).

Z przywołanego przepisu art. 77 wynika, że ustawodawca regulując procedurę dokonywania oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko przed wydaniem decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych, stanowiącą współdziałanie organów administracji publicznej, o którym mowa w art. 106 K.p.a., wyłączył możliwość wniesienia zażalenia na postanowienie wydane w tym trybie. Równocześnie nie zostało wyłączone zastosowanie art. 142 K.p.a., który stanowi, że postanowienie na które nie służy zażalenie, strona może zaskarżyć tylko w odwołaniu od decyzji.

W praktyce utrwalone jest stanowisko, iż to organ II instancji uprawniony jest do weryfikacji postanowienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska. Organ I instancji wydający decyzję o uwarunkowaniach środowiskowych jest związany postanowieniem RDOŚ, natomiast uprawnionym do jego kontroli jest organ rozpoznający odwołanie (patrz: wyrok WSA w Warszawie z dnia 27 maja 2014 r., sygn. akt VIII SA/Wa 549/14).

W zaskarżonej decyzji brak jest oceny postanowienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska. Lakoniczne stwierdzenie organu odwoławczego, "iż nie znajduje podstaw do zakwestionowania stanowiska Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowisk" nie można uznać za jego weryfikację.

Organ odwoławczy nie odniósł się do zarzutów odwołania w zakresie nieprawidłowości w postanowieniu RDOŚ.

Sąd uznał, iż postanowienie uzgodnieniowe Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska musi zostać wyeliminowane z obrotu prawnego.

Błędy postanowienie RDOŚ polegają przede wszystkim na tym iż nie zawiera ono odniesienia się do ustaleń raportu. Przedłożony raport na wniosek RDOŚ został uzupełniony w żądanym zakresie, natomiast uzasadnienie postanowienia sprowadza się wyłącznie do oceny planowanego przedsięwzięci w zakresie zgodności

z rozporządzeniem Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w sprawie ustanowienia strefy ochronnej oraz prowadzonego przez RZGW projektu p.n. "przywracanie drożności korytarza ekologicznego rzeki W.

i jej dopływów", co uniemożliwia zdaniem organu realizację planowanego przedsięwzięcia, a w konsekwencji jego treść.

W orzecznictwie podkreśla się, że co prawda decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia, pomimo iż uzależniona jest od niezaskarżalnego i istotnie kształtującego ją postanowienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w przedmiocie uzgodnienia warunków jego legalizacji, to nie oznacza jednak, że nie powinno podlegać wnikliwej kontroli organu ostatecznie rozstrzygającego w sprawie (por. wyroki NSA z dnia 15 grudnia 2009 r., sygn. akt II OSK 1886/09, WSA w Olsztynie z dnia 29 czerwca 2010r., sygn. akt II SA/Ol 435/10, WSA w Warszawie z dnia 20 sierpnia 2014 r., sygn. akt VIII SA/Wa 548/14). Organ wydając decyzję odmowną powinien zatem wykazać wadliwość zajętych stanowisk w opiniach i uzgodnieniach, co wymaga merytorycznego odniesienia się do treści tych dokumentów (wyrok NSA z dnia 1 lipca 2016 r., sygn. akt II OSK 339/15). Na konieczność każdorazowej oceny postanowień uzgadniających (również pozytywnych) wskazywały sądy administracyjne w swych rozstrzygnięciach (wyrok WSA z dnia 22 września 2015 r., sygn. akt II SA/Bd 23/15, z dnia 11 czerwca 2014 r., sygn. akt II SA/Bd 445/14 oraz wyrok NSA z dnia 9 września 2016 r., sygn. akt II OSK 3022/14).

Zasadnie wobec tego Sąd uznał, iż w rozpoznawanej sprawie brak jest właściwej weryfikacji postanowienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] grudnia 2016 r., co uzasadnia jego uchylenie.

Zgodnie z art. 85 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 1405) uzasadnienie decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych, niezależnie od wymagań wynikających z K.p.a. powinno zawierać między innymi informacje:

- w jaki sposób zostały wzięte pod uwagę i w jakim zakresie zostały uwzględnione ustalenia zawarte w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko,

- uzgodnienia regionalnego dyrektora ochrony środowiska.

Uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie spełnia wymagań zarówno wynikających z przepisów szczególnych, a to z art. 85 ust. 2 ustawy, jak również z art. 107 § 1 i § 3 K.p.a.

Organ odwoławczy prowadząc postępowanie ma obowiązek przeprowadzić je ponownie, a więc musi dokonać weryfikacji wyników uzgodnień i opinii, o których mowa w art. 77 ust. 1 ustawy oraz ustaleń zawartych w raporcie złożonym przez inwestora.

Zgodnie z art. 66 u.u.i.ś. raport zawiera określone enumeratywnie składniki, które podlegają weryfikacji organu wydającego decyzję środowiskową. W przedmiotowej sprawie zaskarżona decyzja w ogóle nie zawiera oceny ustaleń raportu. Organ odwoławczy winien dokonać ponownej oceny całego materiału dowodowego a więc również przedłożonego raportu wraz z jego uzupełnieniem oraz wszystkich postanowień uzgadniających w tym postanowienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska oraz Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego. Dopiero bowiem całościowa analiza materiału dowodowego pozwoliłaby na właściwe rozstrzygnięcie sprawy (zobacz wyrok WSA z dnia 24 kwietnia 2014 r., sygn. akt II SA/Gd 888/13).

Zgodnie z art. 3 pkt 8 ustawy przez ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko należy rozumieć – weryfikacje raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko oraz uzyskanie opinii i uzgodnień. Uzasadnienie rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji nie konkretyzuje na jakiej podstawie oparte zostało jego rozstrzygnięcie. Jedyna okoliczność, na którą wskazał to fakt, iż realizacją przedsięwzięcia pozostaje w sprzeczności z § 4 rozporządzenia nr 5/2013 z dnia 19 kwietnia 2013 r. Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej oraz rozporządzeniem Nr 42/2016 w sprawie ustanowienia strefy ochronnej dla ujęcia wody powierzchniowej "[...]".

Organ odwoławczy prowadząc postępowanie winien dokonać merytorycznej kontroli rozstrzygnięcia organu I instancji. Oznacza to, że SKO powinno ocenić czy powody, dla których organ I instancji odmówił wydania decyzji ustalającej środowiskowe uwarunkowania przedsięwzięcia mają uzasadnienie w zebranym materiale dowodowym. Z przepisu art. 77 ust. 1 pkt 1 ustawy wynika obowiązek uzgodnień lecz "organ występujący o uzgodnienie" powinien za każdym razem dokonywać weryfikacji stanowiska organu współdziałającego, gdyż to on ponosi ostateczną odpowiedzialność za końcowy wynik postępowania, zatem również za warunki realizacji przedsięwzięcia określone w decyzji środowiskowej (por.

K. Gruszecki, Ustawa o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie (...), Wrocław 2009 r., wyrok WSA z dnia 27 lutego 2014 r., sygn. akt IV SA/Po 717/13, z dnia 5 października 2016 r., sygn. akt II SA/Bd 425/16).

Jak wynika z raportu oraz jego uzupełnienia budowa Małej Elektrowni Wodnej nie będzie szkodziła środowisku naturalnemu i występującym w rzece Wisłoce rybom oraz innym żyjącym w niej organizmom a proponowane rozwiązanie przepławki oraz rozwiązania konstrukcyjne stopnia wodnego umożliwią swobodną ich migrację.

Spiętrzone wody powyżej stopnia na odcinku około 9 km utworzą lepsze warunki siedliskowe dla ryb. Naukowcy opracowujący raport pozytywnie ocenili również lokalizację przedsięwzięcia, ponieważ w tym kilometrze rzeki istnieje piętrzenie wytworzone progiem dla ujęcia wody na potrzeby zaopatrzenia mieszkańców w wodę a piętrzenie nie spowoduje ograniczenia przepustowości stopnia. Dodatkowe piętrzenie wody spowoduje, że przylegające do W. tereny dotychczas osuszone będą przydatne do upraw polowych ponieważ podniesie się poziom wód gruntowych, a tym samym polepszy się zaopatrzenie w wodę dla osób korzystających na terenach przyległych ze studni, a spiętrzona woda zawsze będzie mieściła się w korycie rzeki. Budowa nowego stopnia przyczyni się również do poprawy jakości wody dostarczanej dla mieszkańców.

Przyjęte zaś rozwiązania techniczne są rozwiązaniami najbardziej nowoczesnymi z punktu widzenia ochrony środowiska.

Zachowana zostanie również spójność sieci "Natura 2000".

Raport sporządzony na potrzeby tegoż postępowania ma szczególną wartość dowodową, "która wynika z kompleksowego charakteru analizy planowanego do realizacji przedsięwzięcia" (wyrok NSA z dnia 20 marca 2014 r., II OSK 2564/12).

Wszystko to wskazuje na obowiązek organu odniesienia się do szczegółowych raportu.

Uzasadnienie decyzji objętej skargą wskazuje, iż brak jest oceny dowodów zgromadzonych w sprawie, co narusza również art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a.

W wyroku z dnia 16 października 2013 r. WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 644/13 wskazano, że postanowienie, o którym mowa w art. 77 ust. 3 ustawy z 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku nie zwalnia organu prowadzącego postępowanie w sprawie decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych z obowiązku prowadzenia prawidłowego postępowania dowodowego, stosownie do wymogów wynikających z przepisów proceduralnych i prawa materialnego.

Jak wynika z uzasadnienia rozstrzygnięcia organów obu instancji realizacja inwestycji stoi w sprzeczności z zapisami rozporządzeń Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w sprawie ustanowienia strefy ochronnej dla ujęcia wody powierzchniowej "[...]" rzeki W. oraz fakt, że w/w prowadzi projekt "Przywracania drożności korytarza ekologicznego rzeki W. i jej dopływów".

Z faktu, iż na tym terenie prowadzone jest inne przedsięwzięcie nie wyklucza wydania pozytywnej decyzji środowiskowej (wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 18 czerwca 2015 r., sygn. akt II SA/Go 280/15).

Ustanowienie stref ochrony bezpośredniej lub pośredniej dotyczy zakazu prowadzenia w tych strefach działań, które mogłyby przyczynić się do zanieczyszczenia wody, a tym samym do pogorszenia jakości wody pobieranej z ujęcia (por. wyrok NSA z dnia 25 września 2008 r., II OSK 1404/07).

Ustawa prawo wodne nie wprowadza zamkniętego katalogu zakazów i ograniczeń, które mogą obowiązywać na terenie strefy ochronnej o której mowa

w rozporządzeniu, muszą one służyć realizacji celu, dla którego zostały ustanowione. W naszym przypadku działania w tej strefie nie mogą powodować pogorszenia wydajności ujęcia i zmniejszenia przydatności ujmowanej wody.

Z raportu wynika, że realizując przedsięwzięcie poprawi się jakość wody w ujęciu.

W opinii ekspertów opracowujących raport najlepszym rozwiązaniem ujęcia wody dla MPGK jest ujęcie zlokalizowane powyżej piętrzenia. Zapewnia ono lepszy pobór niż ujęcie istniejące i zmniejszy koszty jego uzdatniania.

Na uwagę musi zasługiwać również fakt, że Dyrektywy Unii Europejskiej wskazują na konieczność korzystania z tej formy energii z uwagi na ochronę środowiska.

Organ prowadząc ponownie postępowanie uwzględni stanowisko Sądu, a w swym merytorycznym rozstrzygnięciu uwzględni wszystkie dowody, w tym opinie i uzgodnienia, które zostały wykonana na potrzeby tegoż postępowania.

Przepisy ustawy przewidują jakie uzgodnienia w trybie współdziałania winny zostać wykonane, następnie uchylając końcowe rozstrzygnięcie należy poddać każde z nich ocenie merytorycznej.

Rozstrzygnięcie nie może opierać się wyłącznie na ocenie w świetle rozporządzenia Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej.

Również postanowienie RDOŚ winno zawierać odniesienie do ustaleń raportu oraz innych uzgodnień i opinii. Następnie postanowienie musi być poddane merytorycznej ocenie w końcowych rozstrzygnięciach organów obu instancji, a następnie prawidłowo uzasadnione.

Z tych względów na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 1369) w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 107 § 3 K.p.a. w zw. z art. 85 ust. 2 ustawy o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko orzeczono jak w sentencji.

O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 P.p.s.a.