Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 691/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2019-06-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 10 ust. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2012 poz 361
law: Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodnicząca: Sędzia NSA Teresa Porczyńska (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Anna Świderska Sędzia WSA Paweł Kowalski Protokolant: St. sekretarz sądowy Agnieszka Kerszner po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 czerwca 2019 r. sprawy ze skargi W. D. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2012 r. 1. oddala skargę; 2. przyznaje i nakazuje wypłacić z funduszu Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi adwokatowi A. R. kwotę 600 (sześćset) złotych powiększoną o kwotę podatku od towarów i usług tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej stronie skarżącej z urzędu.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z [...] r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. utrzymał w mocy wydaną wobec W. D. decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. z dnia [...] r. w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2012 r.

W uzasadnieniu powyższej decyzji przedstawiono dotychczasowy przebieg postępowania.

W wyniku przeprowadzonego wobec podatnika postępowania podatkowego w sprawie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2012 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w S. stwierdził, że korzystał on z serwisu Allegro celem sprzedaży towarów (opony, katalizatory, inne części samochodowe). Aukcje sprzedaży opatrzone były nickami: "[...] ", "[...] ", "[...] " i "[...] ". Na podstawie zgromadzonego w toku kontroli materiału dowodowego organ podatkowy pierwszej instancji, uznał że w 2012 r. podatnik prowadził działalność gospodarczą polegającą na sprzedaży części samochodowych za pośrednictwem serwisu Allegro, także z wykorzystaniem kont serwisu Allegro należących formalnie jego matki. W następstwie przeprowadzonej kontroli podatkowej decyzją z dnia [...] r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w S. określił podatnikowi zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2012 r. w kwocie 3.405,00 zł.

Dyrektor Izby Skarbowej w Ł., decyzją z dnia [...] r., uchylił w całości decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

W ramach ponownie przeprowadzonego postępowania podatkowego organ I instancji uzupełnił materiał dowodowy oraz dokonał jego analizy i oceny, w rezultacie czego, decyzją dnia [...] r. określił podatnikowi zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2012 r. w kwocie 3.099,00 zł.

Utrzymując w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. w decyzji z [...] r. zauważył, że istotę problemu w niniejszym postępowaniu stanowi kwestia zakwalifikowania sprzedaży towarów za pośrednictwem portalu Allegro jako przychodu z pozarolniczej działalności gospodarczej.

Organ odwoławczy zauważył, że wezwany przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. w ramach czynności sprawdzających do złożenia wyjaśnień w zakresie analizy sprzedaży internetowej za pośrednictwem serwisu Allegro w dniu 4 lutego 2013 r. podatnik złożył oświadczenie, że prawie wszystkie części samochodowe sprzedane na Allegro przywiózł z Niemiec, ale zostały sprzedane po upływie 6 miesięcy od wejścia w ich posiadanie. Stwierdził, że znajdował niepotrzebne opony i koła, czasem płacąc za nie niewielkie pieniądze i przywoził na potrzeby własne celem obłożenia kompostownika w gospodarstwie rolnym, miał też w planach tor kartingowy. Nazbierał tego tak dużo, że postanowił niektóre sprzedać. Przywoził też części samochodowe na prośbę mamy.

W ramach kontroli podatkowej przesłuchano podatnika w dniu 13 listopada 2014 r., kiedy to potwierdził wcześniejsze zeznania dotyczące sprzedaży części samochodowych sprowadzanych z Niemiec jednakże tylko jako właściciel konta [...]. Jako właściciela kont [...],[...],[...] wskazał J. D.. Zeznał, że na jej prośbę i za jej pieniądze kupował i przywoził części samochodowe by następnie w jej imieniu te rzeczy sprzedać. Zeznał, iż nie pamięta by sprzedawał coś poza Internetem, nie sporządzał też spisów ilości posiadanych towarów handlowych. Podał, że mimo iż szukał, nie mógł znaleźć dokumentów zakupu towarów handlowych. Były jakieś zwroty towarów, ale nie pamięta co to było. Sprzedane towary przesyłał kurierami ale nie pamięta ich nazw. Nie zawierał na tę okoliczność żadnych umów. Nie posiada żadnych dokumentów nadania paczek. Nie pamięta też, czy zawsze przelewem, czy też gotówką opłacał nadanie paczek. Pieniądze z tytułu sprzedaży na Allegro otrzymywał na konto w Banku A. Nie zawierał żadnych umów z firmami kurierskimi czy pocztowymi. Zeznał, iż nie przypomina sobie żeby wystawiał jakikolwiek dokumenty dotyczące sprzedaży np. rachunki, faktury, potwierdzenia zapłaty, dowody KP lub inne. Nie pamięta żadnych numerów telefonicznych, gdyż posługiwał się numerami telefonów na kartę, a gdy karta się skończyła to ją wyrzucał. Posługiwał się rachunkiem prowadzonym w Banku A S.A. Nie prowadził żadnych rejestrów ani zestawień. Podał, iż wystąpił do Allegro z prośbą o przesłanie wykazu dokonywanych przez niego transakcji, ale nie odpowiedzieli na jego pismo.

Organ I instancji wezwał również w celu złożenia zeznań w charakterze świadka matkę podatnika – J. D., jednakże w odpowiedzi przesłała ona pisemne oświadczenie, ze z uwagi na stan zdrowia i wiek (84 lata) nie może zostać przesłuchana. W związku z powyższym kontrolujący udali się do miejsca zamieszkania J. D. celem przesłuchania, jednakże J. D. odmówiła odpowiedzi na pytania i składania zeznań.

W dalszej części uzasadnienia organ odwoławczy zauważył, że Dyrektor Izby Skarbowej w B. w odpowiedzi na pismo organu pierwszej instancji, przekazał arkusz informacyjny wraz z zestawieniem transakcji za lata 2010-2012 przekazany przez portal Allegro z zaznaczeniem, że wykazane obroty dotyczą tylko transakcji zakończonych pozytywnym komentarzem. Transakcji bez komentarza nie uwzględniono w przekazanym zestawieniu transakcji.

W toku postępowania organ podatkowy ustalił, iż na wskazany przez podatnika rachunek bankowy w Banku A wpływały przede wszystkim kwoty stanowiące należności za towary sprzedane przez niego jako użytkownika konta [...] na Allegro i poza tą platformą. O tym, że dana transakcja dotyczy sprzedaży towaru świadczy opis pod konkretnym przelewem zewnętrznym (za co, nr aukcji, nick użytkownika Allegro-nabywcy lub sprzedającego ([...]) itp.) Część należności przekazywana była jedna kwotą przez PayU S.A. obsługującą płatności na Allegro. Na rachunek w Banku A przelewane były też środki pieniężne od matki – J. D.. Podatnik posiadał w 2012r. również rachunek bankowy w Banku B, który stanowił jego konto osobiste. Nie stwierdzono na tym rachunku transakcji związanych z kupnem, czy sprzedażą towarów. Po dokonaniu szczegółowej analizy wyciągu z rachunku bankowego organ stwierdził dwa przelewy zewnętrzne o wartościach: 2.129,25 zł z dnia 22.06.2012r. i o wartości 8.183,60 zł z dnia 10.08.2012r., dotyczące odszkodowania i jednorazowej opłaty za zezwolenie usytuowania śmigieł turbiny wiatrowej nad działką, które to kwoty podatnik rozliczył w zeznaniu podatkowym PIT-36 za 2012r.

Organ I instancji porównał wartości sprzedaży za 2012r. wynikające z wydruków sprzedaży na portalu Allegro z wpływami na rachunek bankowy podatnika w Banku A. Wskazał, że cena podana przy każdej aukcji jest ceną jednostkową, a nie za komplet, więc cena końcowa transakcji sprzedaży w wielu przypadkach jest wyższa. Cena ta nie zawiera w sobie też dopłaty do kosztów wysyłki. Dlatego wartość poszczególnych transakcji z ww. wydruku jest niższa niż kwota faktycznie przelana przez nabywców w 2012r. na rachunek bankowy strony. Na rachunku bankowym w Banku A widnieją wpływy ze sprzedaży towarów zarówno dokonanej za pośrednictwem Allegro jak i sprzedaży dokonanej poza Allegro (dotyczy wpłat na rachunek za styczeń-wrzesień 2012r., które nie są związane z aukcjami wskazanym przez grupę Allegro w piśmie z dnia 17.03.2015r.). Na skutek braku wyjaśnień strony w kwestii, czy wszystkie aukcje podane przez Grupę Allegro zakończyły się zakupem towaru i zapłatą, czy nie było zwrotów organ I instancji przyjął na korzyść podatnika, że o liczbie sprzedanych przedmiotów i wartości transakcji świadczyć będą wyłącznie dane z rachunku bankowego. Przelewy świadczą bowiem o tym, że dane transakcje doszły do skutku. W związku z powyższym organ odwoławczy uznał, że organ I instancji zasadnie przyjął, że wartość wpływów na rachunek bankowy strony w 2012r. wynosi 10.715,60 zł i stanowi przychód z tytułu sprzedaży towarów.

Organ zauważył przy tym, że przesłane przez Dyrektora Izby Skarbowej w B. zestawienie transakcji za lata 2010-2012 dla loginu "w [...] " w wysokości 3.129,39 zł, nie obrazuje stanu faktycznego, ponieważ dane te obejmują tylko transakcje opatrzone komentarzem kupującego. Tymczasem doświadczenie życiowe wskazuje, że wielu nabywców, pomimo zrealizowanej transakcji, nie wystawia komentarzy. Ocenił ponadto, że organ I instancji zasadnie odstąpił od przesłuchania niektórych nabywców, których dane adresowe w kilku przypadkach pojawiły się w tytule przelewów, ponieważ dodatkowe dane w tych tytułach - nick użytkownika, nr aukcji i rodzaj zakupionego towaru potwierdziły jednoznacznie, że przelew taki dotyczył transakcji na Allegro.

W ocenie organu odwoławczego, wykaz ilości transakcji dokonanych za pośrednictwem portalu Allegro, jak też liczba aukcji sprzedaży na koncie "[...] ", oraz regularne wpływy na rachunek bankowy środków pieniężnych świadczą o tym, że aktywność handlowa podatnika na portalu Allegro nosiła znamiona działalności gospodarczej. Ustalono, że prowadzona działalność składała się z szeregu powiązanych czynności zmierzających do uzyskania dochodu (zysku). O zorganizowanym charakterze podejmowanych przez podatnika działań świadczy to, że działał w sposób metodyczny, zaplanowany, uporządkowany i systematyczny. Potwierdza to powtarzalność transakcji, ich ilość, udostępnienie na portalach internetowych numerów telefonów i konta bankowego w celu nawiązania kontaktów z klientami, zgromadzenie towarów w ilościach handlowych. Są to zaplanowane działania podjęte w celu uzyskania zysku ze sprzedaży opon i części samochodowych. Przy czym wielkość zysku, nie definiuje tego czy jakieś działania są, czy też nie są działalnością gospodarczą.

Organ wskazał, że w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą podatnik zobowiązany był do prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów (art. 24a ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych), czego nie uczynił. Prawidłowo zatem, organ podatkowy I instancji stosownie do przepisu art. 23 §1 pkt 1 ustawy Ordynacja podatkowa, dokonał szacowania podstawy opodatkowania odstępując od wymienionych w art.23 §3 ustawy Ordynacja podatkowa metod szacowania.

Zdaniem organu odwoławczego organ podatkowy I instancji zasadnie, dla prawidłowego ustalenia wielkości przychodu, w wielkościach jak najbardziej zbliżonych do rzeczywistości, oszacował jego wielkość wykorzystując dane z następujących dokumentów:

- wykazu transakcji sprzedaży na portalu Allegro, przekazanego przez Grupę Allegro sp. z o.o. Pismem z dnia 17.03.2015 r.

- zestawienia operacji na rachunku bankowym w Banku A,

- zestawienia transakcji przekazanych przez Dyrektora Izby Skarbowej w B. pismem z dnia 29.06.2015 r.

W zakresie kosztów uzyskania przychodów, organ stwierdził, że podatnik wzywany do przedstawienia wszystkich dokumentów potwierdzających poniesione wydatki w 2012 roku, nie udokumentował ewentualnych kosztów uzyskania przychodów.

Za niedopuszczalne Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. uznał nakładanie na organy podatkowe obowiązku potwierdzania autentyczności transakcji, wobec braku dowodów na ich poniesienie oraz poszukiwania źródeł ewentualnie zakupionych towarów i wysokości ewentualnych wydatków z tym związanych. Do organów podatkowych należy weryfikacja dokumentacji poniesionych wydatków zaliczonych przez podatnika do kosztów uzyskania przychodów, a nie prowadzenie postępowania w celu potwierdzenia, że miały one rzeczywiście miejsce.

Na gruncie tak ustalonego stanu faktycznego w zakresie kosztów uzyskania przychodów, dążąc do ich prawidłowego wyliczenia, organ podatkowy I instancji, zasadnie w ocenie organu odwoławczego odstąpił od ich oszacowania, opierając się na dokumentach pozyskanych w trakcie kontroli podatkowej i postępowania podatkowego.

Za koszt uzyskania przychodów roku 2012 organ podatkowy I instancji przyjął koszty wysyłki towarów w kwocie 167,79 zł i kwoty uiszczonych prowizji od sprzedaży na portalu Allegro w łącznej kwocie 552,71 zł, czyli razem kwotę 720,50 zł.

Wydatki te zostały potwierdzone w piśmie Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia 29.06.2015r. Inne wydatki nie zostały poparte żadnymi dowodami. Z materiału dowodowego wynika, że podatnik wchodził w posiadanie sprzedawanych towarów nieodpłatnie bądź za niewielką odpłatnością i jak sam oświadczył nie posiada na tę okoliczność żadnych dokumentów. Zatem brak jest podstaw do przyjęcia kwoty kosztów uzyskania przychodów w wysokości innej niż 720,50 zł (potwierdzone koszty wysyłki towarów i prowizji).

W konsekwencji powyższego, organ podatkowy I instancji prawidłowo wyliczył dochód z działalności gospodarczej prowadzonej w 2012 roku na kwotę 9.995,10 zł, a zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2012 rok od łącznych dochodów w wysokości 3.099,00 zł.

Na wskazaną decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. podatnik wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi.

Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucił:

1. Brak podstaw faktycznych jak i prawnych wydanej decyzji.

2. Oparcie rozstrzygnięcia na ustaleniach dokonanych przez organy podatkowe w toku kontroli podatkowej w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych, które nie są wiążące, a strona postępowania kwestionowała w całości te ustalenia.

3. Błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę decyzji, które nie posiadają oparcia w zebranym materiale dowodowym a zostały uznane za udowodnione polegające na:

a. przyjęciu, że aktywność W. D. na portalu aukcyjnym allegro nosi znamiona prowadzenia działalności gospodarczej w sytuacji gdy zebrany materiał dowodowy nie dawał ku temu podstaw.

Ponadto zarzucił obrazę prawa procesowego, która miała wpływ na treść wydanej decyzji a polegającą na naruszeniu:

1. art. 188 Ordynacji podatkowej poprzez bezpodstawne oddalenie wszystkich wniosków dowodowych strony i niesłuszne ustalenie, że okoliczności zostały udowodnione innymi dowodami,

2. art. 199 Ordynacji podatkowej poprzez odmowę przesłuchania strony i oddaleniu tego wniosku w sytuacji gdy W. D. o to wnosił i jedynie w ten sposób mógł by się odnieść do materiału dowodowego zebranego w sprawie,

3. art. 200 Ordynacji podatkowej poprzez jedynie iluzoryczne umożliwienie stronie czynny udział w postępowaniu poprzez nieuwzględnienie wniosku o przesłuchanie świadków jak również oddalenie wszystkich wniosków dowodowych zgłoszonych przez stronę.

Mając na uwadze powyższe skarżący wniósł o uchylenie decyzji organów obu instancji.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi stwierdził, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066 z późn. zm.), sądy administracyjne kontrolują prawidłowość zaskarżonych aktów administracyjnych, między innymi decyzji ostatecznych, przy uwzględnieniu kryterium ich zgodności z prawem. Decyzja podlega uchyleniu, jeśli sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie prawa mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 z późn. zm., dalej: "p.p.s.a.") lub też naruszenie prawa będące podstawą stwierdzenia nieważności decyzji (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Badając przedmiotową sprawę według przedstawionych kryteriów Sąd takiego naruszenia się nie dopatrzył.

W sprawie nie doszło do naruszenia prawa materialnego, tj. przepisów ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych, dalej u.p.d.o.f (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz.361 ze zm.), jak i mogących mieć wpływ na wynik sprawy przepisów prawa procesowego zawartych w ustawie z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, dalej O.p. (tekst jedn. Dz.U.2017.201) Z akt sprawy wynika, że organy podatkowe zebrały dowody pozwalające na prawidłowe ustalenie istotnych dla rozstrzygnięcia okoliczności faktycznych, oceniły je bez naruszania zasady swobodnej oceny dowodów, po czym dokonały prawidłowej subsumcji ustalonego stanu faktycznego, przedstawiając w uzasadnieniu decyzji w sposób przejrzysty i logiczny końcowy wynik poczynionych ustaleń.

Zarzuty procesowe skargi koncentrują się przede wszystkim wokół naruszenia przez organy reguł prowadzenia postępowania w sprawie, to jest art. 188, art.199 i art.200 ustawy Ordynacja podatkowa. W ocenie Sądu, żadna z powyższych norm nie została przez organy naruszona w toku postępowania.

Podstawą uznania zaskarżonej decyzji za zgodną z prawem było przyjęcie przez Sąd stanu faktycznego sprawy, który Dyrektor Izby Skarbowej przedstawił w uzasadnieniu wydanej decyzji. Zdaniem Sądu, konkluzja w zakresie ustaleń faktycznych wywiedziona przez organ odwoławczy co do istnienia podstaw do przyjęcia, że aktywność podatnika na portalu Allegro nosi znamiona prowadzenia działalności gospodarczej znajduje pełne pokrycie w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym.

Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych wymienia pozarolniczą działalność gospodarczą jako jedno ze źródeł przychodu (art. 10 ust. 1 pkt 3) i określa elementy konstrukcyjne prowadzące do kalkulacji podstawy opodatkowania z tego tytułu (art. 14, art. 14b, art. 22, art. 22a-22o, art. 23, art. 23a-23I, art. 24c oraz art. 25a). Zobowiązuje także do prowadzenia odpowiednich ewidencji i ksiąg rachunkowych na zasadach określonych w odrębnych przepisach, wprowadzając domniemanie ich rzetelności i poprawności.

W art. 5a pkt 6 u.p.d.o.f., ustawodawca zdefiniował pozarolniczą działalność gospodarczą jako działalność zarobkową:

a) wytwórczą, budowlaną, handlową, usługową;

b) polegającą na poszukiwaniu, rozpoznawaniu i wydobywaniu kopalin ze złóż;

c) polegającą na wykorzystywaniu rzeczy oraz wartości niematerialnych i prawnych - prowadzoną we własnym imieniu bez względu na jej rezultat, w sposób zorganizowany i ciągły, z której uzyskane przychody nie są zaliczane do innych przychodów ze źródeł wymienionych w art.10 ust. 1 pkt 1, 2 i 4-9.

Zarobkowy charakter działalności gospodarczej oznacza, że zamiarem (celem) jej podjęcia jest osiągnięcie zysku. Zysk z kolei powinno się definiować jako nadwyżkę przychodów nad wydatkami. Należy też liczyć się z możliwością nieuzyskania przychodu z prowadzonej działalności gospodarczej, czyli z poniesieniem straty. Tym samym o zarobkowym charakterze działalności gospodarczej nie decyduje faktyczne osiągnięcie zysku, lecz zamiar jego osiągnięcia (por. wyrok NSA z dnia 26 września 2008 r., sygn. akt II FSK 789/07).

Z kolei jeśli chodzi o pojęcie "zorganizowania" to wskazać należy, że w orzecznictwie sądów administracyjnych jednoznacznie wskazuje się, że dla oceny czy aktywność podatnika spełnia cechy "zorganizowania" w rozumieniu art. 5a pkt 6 u.p.d.o.f. nie tyle jest "istotne spełnienie kryterium formalnej rejestracji, ile wykazanie że występuje element jej faktycznego zorganizowania" (por.m.in. wyrok NSA z dnia 21 sierpnia 2014 r., sygn. akt II FSK 2096/12). Tym samym o zaliczeniu określonych form aktywności podatnika do pozarolniczej działalności gospodarczej zadecydują okoliczności faktyczne świadczące o tym, że jego działania miały charakter zorganizowany i ciągły oraz, że były prowadzone w celu zarobkowym we własnym imieniu i na własny lub cudzy rachunek, a uzyskane w ten sposób przychody nie są zaliczane do innych przychodów ze źródeł wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 1, 2 i 4-9 (por. też wyrok NSA z dnia 9 kwietnia 2015 r., sygn. akt II FSK 773/13.).

W ocenie Sądu rozpoznającego niniejszą sprawę, na związek uzyskiwanych przez podatnika przychodów ze źródłem wymienionym w art. 10 ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.f. może wskazywać - rozpatrywany całościowo - zespół powiązanych ze sobą działań podatnika, powtarzalnych, uporządkowanych, wykazanych w toku postępowania podatkowego, konsekwentnie prowadzących do osiągnięcia zysku (powtarzalność transakcji, ich ilość, udostępnienie na portalach internetowych numerów telefonów i konta bankowego w celu nawiązania kontaktów z klientami, zgromadzenie towarów w ilościach handlowych).

Podatnik złożył oświadczenie, że prawie wszystkie części samochodowe sprzedane na Allegro przywiózł z Niemiec. Nie wykazał jednak źródeł nabycia części, czasu w którym je nabył i po jakim okresie od daty wejścia w ich posiadanie sprzedawał je. Brak w tej sytuacji podstaw do zakwestionowania stanowiska organu, że ich sprzedaż na portalu Allegro dokonana została w ramach działalności gospodarczej, a dochód z tej sprzedaży był dochodem ze źródła wskazanego w art.10 ust.1 pkt 3 u.p.d.o.f (z pozarolniczej działalności gospodarczej), a nie dochodem z odpłatnego zbycia (wyzbycia się) składników majątkowych należących do majątku osobistego (art. 10 ust. 1 pkt 8 u.p.d.o.f.).

Zgromadzone dowody pozwoliły na odtworzenie stanu faktycznego sprawy. Sąd podziela stanowisko wyrażone w wyroku wsa w Szczecinie z 23.01.2019 r. I SA/Sz 491/2018. LEX nr 2621797, co do tego, że organ podatkowy jest zobowiązany do zgromadzenia dowodów, ale w takim zakresie, w jakim jest to niezbędne do odtworzenia stanu faktycznego. Oznacza to, że jeżeli organ podatkowy, na podstawie zebranych w toku postępowania dowodów, może dokonać niebudzącego wątpliwości ustalenia stanu faktycznego, wówczas dalsze prowadzenie postępowania dowodowego nie jest zasadne. Organy podatkowe nie mają obowiązku dopuszczenia każdego dowodu proponowanego przez stronę, jeżeli dla prawidłowego ustalenia - procesowego odtworzenia stanu faktycznego - adekwatne i wystarczające są inne dowody. Za niezasadne należało więc uznać zarzuty naruszenia art.188 i 199 O.p

Niezasadny jest też zarzut naruszenia art.200 O.p. bowiem organy obu instancji wyznaczały stronie siedmiodniowy termin do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego.

Zakres sprzedaży dokonywany na portalu internetowym oraz sposób jej zorganizowania nie budzi w ocenie Sądu wątpliwości, że podatnik prowadził działalność gospodarczą.

Brak też podstaw do zakwestionowania istnienia podstawy do dokonania szacowania przychodu z uwagi na nieprowadzenie przez podatnika ksiąg podatkowych (art.23 § 1 pkt.1 O.p.) oraz prawidłowości dokonanego przez organy oszacowania przychodu z działalności gospodarczej w analizowanym okresie podatkowym. Przyjęta do szacunku metoda nie narusza art.23 § 3 i § 5 O.p.

W toku postępowania organ podatkowy ustalił, iż na wskazany przez podatnika rachunek bankowy w Banku A wpływały przede wszystkim kwoty stanowiące należności za towary sprzedane przez niego jako użytkownika konta wiesman12 na Allegro i poza tą platformą. Organ porównał wartości sprzedaży za dany okres podatkowy wynikające z wydruków sprzedaży na portalu Allegro z wpływami na rachunek bankowy podatnika w Banku A. Wobec braku wyjaśnień strony czy wszystkie aukcje podane przez Grupę Allegro zakończyły się zakupem towaru i zapłatą, organ przyjął, że o liczbie sprzedanych przedmiotów i wartości transakcji świadczyć będą wyłącznie dane z rachunku bankowego. Przelewy świadczą bowiem o tym, że dane transakcje doszły do skutku.

Podatnik nie przedstawił dowodów potwierdzających koszt ich nabycia, co wykluczało możliwość ujęcia tego kosztu w kosztach uzyskania przychodów. Oceniając bowiem czy dany wydatek stanowi koszt uzyskania przychodów w rozumieniu art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f., nie można w przypadku podatników prowadzących działalność gospodarczą pomijać regulacji zawartej w art. 24 i art. 24a u.p.d.o.f. W odniesieniu do podatników osiągających przychody ze źródła, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.f., ustalenie dochodu następuje na podstawie księgi przychodów rozchodów albo ksiąg rachunkowych, prowadzonych zgodnie z odrębnymi przepisami. W tym przypadku, księgi rachunkowe podatnika winny być prowadzone zgodnie z przepisami ustawy o rachunkowości, której art. 20 ust. 2 stanowi, że podstawą wpisów do ksiąg rachunkowych są dowody księgowe (m.in. faktury) stwierdzające dokonanie operacji gospodarczej, które muszą być rzetelne, tzn. zgodne z rzeczywistym przebiegiem operacji gospodarczej, którą dokumentują. Zatem zaliczenie do kosztów uzyskania przychodów jedynie wykazanych kosztów wysyłki towarów i kwot prowizji było uzasadnione. Wydatki te zostały bowiem potwierdzone w piśmie Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia 29.06.2015 r. Prawidłowo wyliczono zatem kwotę dochodów z działalności gospodarczej oraz zobowiązanie w podatku dochodowym za dany okres podatkowy.

Brak podstaw do stwierdzenia naruszenia zaskarżoną decyzją przepisów prawa procesowego i materialnego skutkowało oddaleniem skargi zgodnie z art.151 p.p.s.a.

db