Postanowienie WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 32/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2016-02-23 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3 i 5
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Solarski po rozpoznaniu w dniu 23 lutego 2016 r. w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi A. B. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2015 r., Nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki reklamy postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

W skardze na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2015 r., Nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki reklamy, Skarżący domagał się wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

W uzasadnieniu wniosku wskazał, że rozbiórka wiąże się z permanentnymi uszkodzeniami konstrukcji, które musiałyby zostać wytworzone od nowa. Wykonanie decyzji powoduje niemożliwe do odwrócenia skutki, takie jak trwałe uszkodzenie niektórych spośród elementów konstrukcyjnych przedmiotowego obiektu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej: "P.p.s.a." ) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jak stanowi § 3 wyżej wymienionego przepisu: "po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków".

Na Skarżącym spoczywa ciężar wykazania istnienia jednej ze wskazanych w tym przepisie przesłanek.

O trudnych do odwrócenia skutkach zaskarżonego aktu lub czynności mówić można tylko w odniesieniu do takich aktów prawnych lub faktycznych ich następstw, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków.

Z kolei niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oznacza taką szkodę, zarówno majątkową jak i niemajątkową, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie do stanu poprzedniego (postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń i Informacji o Sprawach cbois.nsa.gov.pl).

Przedmiotem wniosku o wstrzymanie wykonania jest decyzja nakazująca Skarżącemu dokonanie rozbiórki reklamy.

Jako przyczynę wstrzymania Skarżący wskazuje trwałe uszkodzenie niektórych elementów konstrukcyjnych obiektu.

W ocenie Sądu argumentacja Skarżącego nie może prowadzić do wstrzymania wykonania decyzji. Powołane przez niego okoliczności nie wyczerpują przesłanki niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody ani spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Konieczność rozbiórki obiektu stanowi normalną konsekwencję wykonania zaskarżonej decyzji. Urządzenie reklamowe jest obiektem o prostej konstrukcji. Jego rozbiórka, jak i ewentualna ponowna realizacja nie wiąże się ze stosunkowo dużym nakładem sił i środków, nie jest również nieodwracalne, by można mówić, że wykonanie decyzji spowoduje skutki trudne do odwrócenia, bądź znaczną szkodę. Skarżący nie powołał natomiast żadnych innych okoliczności, które miałyby przemawiać za wstrzymaniem wykonania decyzji.

Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a.