Postanowienie NSA, sygn. akt I GZ 172/20
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2020-08-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 49 § 1, art. 61 § 3
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący : sędzia NSA Piotr Pietrasz po rozpoznaniu w dniu 5 sierpnia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej po rozpoznaniu zażalenia M. W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 5 maja 2020 r. sygn. akt I SA/Rz 307/20 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi M. W. na decyzję Dyrektora P. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Rz. z dnia [...] lutego 2020 r. nr [...] w przedmiocie przyznania płatności rolnośrodowiskowej postanawia: oddalić zażalenie


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 5 maja 2020 r., sygn. akt I SA/Rz 307/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie po rozpoznaniu wniosku M. W. odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Dyrektora P. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w R. z dnia [...] lutego 2020 r. w przedmiocie odmowy przyznania płatności rolnośrodowiskowej.

W skardze M. W. zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji z uwagi na niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w postaci wykluczenia go z otrzymywania pomocy w następnych latach oraz nałożenia sankcji finansowych.

Sąd I instancji odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, gdyż uzasadnienie wniosku zawierało jedynie ogólnikowe stwierdzenie, że wykonanie decyzji spowoduje trudne do odwrócenia skutki w postaci wykluczenia wnioskodawcy z otrzymywania pomocy w następnych latach oraz nałożenia na niego sankcji finansowych. Powyższe zdaniem Sądu I instancji nie pozwala na dokonanie oceny, czy w sytuacji faktycznej wnioskodawcy zaistniały okoliczności uzasadniające zastosowanie tego środka. Do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie jest bowiem wystarczające samo przekonanie wnioskodawcy, że wykonanie decyzji wywoła szczególnie niekorzystne konsekwencje.

Zażalenie na postanowienie WSA w Rzeszowie złożył M. W. Wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia poprzez wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Podkarpackiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Rz. oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Rzeszowie.

Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie :

1. art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, dalej: p.p.s.a.) poprzez jego błędną wykładnię, przejawiającą się w uznaniu, iż nie zostało przez skarżącego uprawdopodobnione, iż wykonanie ww. decyzji pociąga za sobą nieodwracalne skutki lub wiąże się z niebezpieczeństwem wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody, w sytuacji, gdy Sąd z urzędu winien przeprowadzić analizę materiału dowodowego pod kątem wystąpienia przesłanek określonych w niniejszym przepisie;

2. art. 49 § 1 p.p.s.a. poprzez zaniechanie wezwania skarżącego do uzupełnienia braku formalnego wniosku o wstrzymanie wykonania ww. decyzji poprzez wskazanie okoliczności obrazujących sytuację ekonomiczną bądź osobistą skarżącego, w sytuacji uznania przez Sąd konieczności podania we wniosku takich okoliczności.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Chodzi tu o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego bądź wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu.

Skoro sąd orzeka o wstrzymaniu aktu lub czynności na wniosek skarżącego, to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek uzasadnienia wniosku, tak aby przekonać sąd do zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Dla wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczające samo stwierdzenie strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy.

W niniejszej sprawie WSA odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, uznając że Skarżący nie wykazał, że w jego przypadku wystąpiła którakolwiek z przesłanek wstrzymania wykonania decyzji, określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, ocena WSA jest prawidłowa.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, WSA miał podstawy, aby uznać, że argumentacja Skarżącego na poparcie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest ogólnikowa. Wniosek i całe jego uzasadnienie sprowadzał się bowiem do stwierdzenia: "wnoszę o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, gdyż jej wykonanie spowoduje powstanie dla skarżącego trudnych do odwrócenia skutków, polegających na wykluczeniu skarżącego z otrzymywania pomocy w latach następnych oraz nałożeniu na skarżącego sankcji finansowych".

Wbrew twierdzeniom Skarżącego, brak wystarczającego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie obligował WSA do wezwania Skarżącego do usunięcia braków formalnych tego wniosku w trybie art. 49 § 1 p.p.s.a. przez wskazanie okoliczności obrazujących sytuację ekonomiczną, finansową bądź osobistą Skarżącego. Jak wskazano wyżej, ciężar dowodu w zakresie wykazania przesłanek wstrzymania wykonania decyzji spoczywa na wnioskodawcy i sprowadza się do uprawdopodobnienia, że wykonanie decyzji spowoduje znaczną szkodę lub doprowadzi do powstania trudnych do odwrócenia skutków. Brak takiego uprawdopodobnienia nie może być uznany za brak formalny wniosku (art. 49 § 1 p.p.s.a.). Uzasadnienie wniosku nie jest elementem obligatoryjnym, wpływającym na skuteczność wniosku i warunkującym jego dopuszczalność i nie podlega uzupełnieniu poprzez wezwanie do uzupełnienia braków formalnych. Ma ono za zadanie jedynie wykazanie i uprawdopodobnienie zaistnienia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, a więc niedostateczne uzasadnienie nie powoduje odrzucenia wniosku, a jedynie uniemożliwia ewentualną ocenę okoliczności sprawy w kontekście przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 2 października 2013 r. o sygn. akt I OZ 848/13; z 16 września 2014 r. o sygn. akt I OZ 744/14; z 19 marca 2014 r. o sygn. akt I FZ 74/14; z 15 stycznia 2015 r. o sygn. akt I FZ 482/14; z 7 kwietnia 2017 r. o sygn. akt II GZ 255/17; z 17 października 2017 r. o sygn. akt II GZ 769/17 - treść dostępna w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl/). Z tego powodu Naczelny Sąd Administracyjny w składzie orzekającym w tej sprawie nie podziela odmiennych poglądów zaprezentowanych w orzeczeniach przywołanych w zażaleniu.

Wbrew twierdzeniom Skarżącego, WSA nie naruszył art. 61 § 3 p.p.s.a. przez nieprzeprowadzenie analizy materiału dowodowego pod kątem wystąpienia przesłanek określonych w tym przepisie. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia WSA ocenił, że "wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie może zostać uwzględniony, gdyż jego uzasadnienie - zawierające jedynie ogólnikowe stwierdzenie, że wykonanie decyzji spowoduje trudne do odwrócenia skutki w postaci wykluczenia wnioskodawcy z otrzymywania pomocy w następnych latach oraz nałożenia na niego sankcji finansowych - nie pozwala na dokonanie oceny, czy w sytuacji faktycznej wnioskodawcy zaistniały okoliczności uzasadniające zastosowanie tego środka". Przy ocenie wniosku Skarżącego WSA wziął zatem pod uwagę okoliczności wynikające z akt sprawy.

Z powyżej przedstawionych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 61 § 3 w związku z art. 193 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.