Postanowienie WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 131/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2017-03-10 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61  par. 3
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Joanna Brzezińska po rozpoznaniu w dniu 10 marca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku T. J. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie z skargi T. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lutego 2016 r., nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lutego 2016 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...], którą cofnięto T. J. uprawnienia do kierowania pojazdami mechanicznymi w zakresie prawa jazdy kat. B, C.

W piśmie z dnia [...] marca 2016 r. skarżący wraz ze skargą wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji podnosząc, że prawo jazdy jest mu konieczne w ramach prowadzonej działalności gospodarczej. Podkreślił, że ze względu na charakter prowadzonej działalności musi przebywać zarówno w [...] jak i w [...], gdzie spółka, której jest udziałowcem prowadzi działalność. Zaznaczył, że brak możliwości osobistego poruszania się samochodem jako najbardziej niezawodnym i najszybszym środkiem lokomocji wyrządzi skarżącemu niepowetowana szkodę majątkową – konieczność wynajęcia kierowcy, utracony dochód z uwagi na niezawarte kontrakty.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Postępowanie przed sądami administracyjnymi unormowane jest przepisami ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r., poz. 718, dalej w skrócie p.p.s.a.).

W świetle art. 61 § 3 tej ustawy, po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Na tym etapie postępowania badaniu przez sąd administracyjny podlegają zatem przesłanki - czy zachodzi - "niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody" lub "spowodowania trudnych do odwrócenia skutków".

W tym miejscu Sąd podkreśla, że brak jest podstaw do oceny wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu pod kątem zasadności wniesionej skargi. W postanowieniu z dnia 28 kwietnia 2005 r. (sygn. akt II OZ 184/05, System Informacji Prawnej Lex nr 302251) Naczelny Sąd Administracyjny podniósł, iż niezgodność danego aktu z prawem, która będzie przedmiotem oceny Sądu pierwszej instancji w toku rozprawy i ochrona tymczasowa, wynikająca z art. 61 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, to dwie różne kwestie. O ile bowiem pierwsza z nich (kontrola legalności aktu) jest celem postępowania sądowoadministracyjnego, to druga - jako poprzedzająca merytoryczne rozstrzygnięcie sądu - ma odmienną funkcję. Oparcie wniosku o ochronę tymczasową na niezgodności danego aktu z prawem, a zwłaszcza – na przewidywanym (prognozowanym) rozstrzygnięciu Sądu w tym zakresie, niweczyłoby sądową kontrolę legalności zaskarżonego aktu.

Co istotne, zaistnienie przesłanek, które uzasadniają udzielenie przez sąd administracyjny tzw. ochrony tymczasowej, winno być wykazane przez wnioskodawcę. Wnioskodawca winien, zatem skonkretyzować te przesłanki, zawsze mając na uwadze okoliczności faktyczne danej sprawy. W rozpatrywanym przypadku skarżący winien, zatem wskazać i uprawdopodobnić konkretne niekorzystne konsekwencje, jakie mogłyby dla niego wynikać z wykonania decyzji w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami.

W ocenie Sądu w niniejszej sprawie skarżący nie wykazał dostatecznie, na czym miałoby polegać - w przypadku wykonania decyzji - niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody i nie wykazał, na czym miałaby polegać nieodwracalność skutków powstałych w następstwie wykonania opisywanej decyzji.

Skarżący nie podał, jaka – konkretnie - znaczna szkoda lub trudne do odwrócenia skutki może wywołać zaskarżona decyzja. Zatem przesłanki określone w art. 61 § 3 p.p.s.a nie zostały w żaden sposób skonkretyzowane. Skarżący nie uzasadnił możliwości ich realnego zaistnienia, a jedynie wskazał na - pozostającą bez znaczenia dla oceny zasadności wniosku - możliwość uwzględnienia skargi przez Sąd i utożsamił wykonanie decyzji ze skutkiem takiego wykonania. Sam taki wniosek nie jest wystarczający do wydania pozytywnego rozstrzygnięcia.

Podkreślić także należy, że choć pozbawienie prawa do kierowania pojazdami może niewątpliwie stanowić znaczącą dolegliwość, to jednak ani z treści skargi, ani z akt sprawy administracyjnej nie wynika, że pozbawienie Skarżącego uprawnień do kierowania pojazdami spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody czy też trudne do odwrócenia skutki.

Uznając za niezasadny wniosek strony skarżącej o wstrzymanie zaskarżonej decyzji, Sąd na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.