Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 2836/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-07-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Skarżony organ: Komisja Lekarska
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Kołodziej, Sędzia WSA Agnieszka Góra-Błaszczykowska, Sędzia WSA Łukasz Krzycki (spr.), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 15 lipca 2020 r. sprawy ze skargi A. G. na orzeczenie Centralnej Komisji Lekarskiej podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych z dnia [...] września 2019 r. nr [...] w przedmiocie zdolności do służby funkcjonariusza oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym aktem uchylono w części - na zasadzie art. 47 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych (obecnie opubl. Dz.U. z 2020 r., poz. 398 ze zm.), zwanej dalej "ustawą o komisjach lekarskich" - orzeczenie [...] Rejonowej Komisji Lekarskiej podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych w [...], (dalej jako "Komisja Rejonowa"), z [...] maja 2019 r. w sprawie zdolności p. A.G., zwanego dalej "Funkcjonariuszem", do pełnienia służby oraz wydano nowe orzeczenie, na mocy którego ustalono, że Funkcjonariusz jest trwale niezdolny do służby. W pkt 11 orzeczenia wskazano:

- w lit. A pkt 1 – [...] - § 72 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 18 grudnia 2014 r. w sprawie wykazu chorób i ułomności wraz z kategoriami zdolności do służby kandydata do Służby Więziennej i funkcjonariusza Służby Więziennej (Dz. U. z 2014 r., poz. 1989 ze zm.), dalej jako "rozporządzenie";

- w lit. B pkt 2 – [...] - § 71 pkt 1 rozporządzenia.

W uzasadnieniu skarżonego rozstrzygnięcia organ - zwany dalej "Centralną Komisją" - przywołał następujące okoliczności faktyczne i prawne uwarunkowania sprawy:

- Funkcjonariusza skierowano do Komisji Rejonowej celem oceny jego stanu zdrowia oraz ustalenia zdolności fizycznej i psychicznej do pełnienia służby w Służbie Więziennej; po przeprowadzonym badaniu ustalono rozpoznanie [...] - § 72 pkt 2 rozporządzenia - oraz [...] - § 71 pkt 1 rozporządzenia; Funkcjonariusza uznano za niezdolnego do służby w Służbie Więziennej,

- zasady orzekania w sprawach dotyczących zdolności do służby reguluje ustawa o komisjach lekarskich; [...] sierpnia 2019 r. przeprowadzono - w trybie odwołania - badanie Funkcjonariusza oraz konsultację [...]; w trakcie badania Funkcjonariusz prezentował [...]; wskazał, że leczył się w

Poradni [...] od 2017 roku - jak twierdził - z powodu zmęczenia; w dokumentacji Funkcjonariusza figuruje karta informacyjna z leczenia szpitalnego w Niepublicznym Specjalistycznym [...] Zakładzie Opieki Zdrowotnej "[...]" w [...]; Funkcjonariusz był tam pacjentem oddziału [...] ogólnego od [...] do [...] października 20.17 r.; rozpoznano u niego: inne zaburzenia [...], inne określone zaburzenia [...], inne określone [...]; Funkcjonariusza skierowano do szpitala z gabinetu [...]; przy wypisie zalecono dalsze leczenie w lecznictwie ambulatoryjnym; twierdził jednak, że po wypisie szpitalnym nie kontynuował leczenia [...] - nie ma dolegliwości [...]; Funkcjonariusz popadł w służbie w konflikt interpersonalny; nie otrzymał zgody na uzyskanie urlopu; obecnie od trzech miesięcy jest zawieszony w czynnościach służbowych; w trakcie badania Funkcjonariusz unikał odpowiedzi na proste pytania, agrawował,

- Funkcjonariusz wskazał, że w 2002 roku przebył amputację [...], w trakcie badania stwierdzono u niego rozległy [...]przechodzący na okolicę [...] prawej o wymiarach [...] cm, [...] o wym. [...] cm, zmiany trądzikowe pleców oraz brak [...]; specjalista [...] - po przeprowadzeniu badania - stwierdził u Funkcjonariusza wyraźną skłonność do przeceniania możliwości pracy i funkcjonowania personalnego; Funkcjonariusz ma pozytywny stosunek do służby i jest racjonalnie zmotywowany; w badaniach [...] ujawnił cechy zaburzeń [...] typowych dla [...], nastrój nieco [...], afekt dostosowany do nastroju; nie zgłaszał zaburzeń snu i innych zaburzeń [...]; tok i treść myślenia Funkcjonariusza nie był [...] zaburzony; krytycyzm wobec siebie wydaje się obniżony; w wypowiedziach przejawia się skłonność do [...], celem przedstawienia siebie w lepszym świetle niż obiektywna rzeczywistość i obiektywne uwarunkowania,

- u Funkcjonariusza rozpoznano: zaburzenia [...],

- Funkcjonariusza poproszono o przesłanie posiadanej dokumentacji z leczenia [...]; dokumentacja wpłynęła [...] września 2019 r.; zawierała kopię karty informacyjnej z leczenia szpitalnego w Oddziale [...] w Niepublicznym Specjalistycznym [...] Zakładzie Opieki Zdrowotnej "[....]", zapis wizyty u lekarza [...] z [...] czerwca i [...] listopada 2016r.; przeprowadzono wnikliwą ocenę stanu klinicznego orzekanego oraz jego dokumentacji orzeczniczo- lekarskiej; na podstawie wywiadu, badania podmiotowego, konsultacji [...] i pozostałej dokumentacji orzeczniczo- lekarskiej zebranej w toku procedowania uznano, że stwierdzone na przestrzeni kliku lat zaburzenia [...] Funkcjonariusza - typowe dla [...] - w bieżącym badaniu czynią go niezdolnym do służby w Służbie Więziennej.

W skardze, gdzie kwestionowano orzeczenie wyłącznie w części dotyczącej zdolności do służby w Służbie Więziennej, zarzucono naruszenie:

- przepisów prawa materialnego - § 71 pkt 1 oraz § 72 pkt 2 rozporządzenia - poprzez błędne uznanie, że Funkcjonariusz, ma wymienione tam zaburzenia [...] oraz zaburzenia [...] skutkujące niezdolnością do pełnienia służby; tymczasem, Funkcjonariusz swoim zachowaniem, nie wypełnia przesłanek uzasadniających przypisanie mu wskazanych powyżej zaburzeń,

- naruszenie przepisów procedowania w sprawie orzekania o niezdolności do pełnienia służby:

- art. 45 ustawy o komisjach lekarskich, poprzez wydanie i podpisanie orzeczenia Centralnej Komisji przez trzech członków komisji wobec przeprowadzania samego badania Funkcjonariusza wyłącznie przez jej dwóch członków; tymczasem zgodnie ze wskazanym powyżej przepisem, procedowanie w zakresie wydania orzeczenia jak i samo jego wydanie w postępowaniu odwoławczym powinno odbywać się w składzie trzyosobowym;

- art. 20 ustawy o komisjach lekarskich, poprzez wydanie przez Centralną Komisję orzeczenia w składzie, z którego żaden z trzech jej członków nie posiada specjalności z zakresu [...]; zgodnie ze wskazanym przepisem należy przyjąć, że członkami tej komisji mogą być lekarze wymienionych w nim specjalności, ale specjalności te powinny odpowiadać dziedzinie medycyny, której dotyczy orzeczenie - w tym przypadku [...];

- art. 32 i 33 ust. 1 ustawy o komisjach lekarskich, poprzez pominięcie - w trakcie orzekania - dokumentacji zebranej w toku całego postępowania; jako podstawę wydania orzeczenia przyjęto wyłącznie opinię [...]; dotychczas przy tożsamych zaburzeniach [...] oraz problemach z [...] Funkcjonariusza uznawano za zdolnego do pełnienia służby; służbę tę Funkcjonariusz wykonywał zresztą w sposób należyty;

- art. 39 ust. 5 ustawy o komisjach lekarskich, poprzez wyłącznie pobieżne uzasadnienie motywów podjęcia decyzji; Centralna Komisja skoncentrowała się tylko i wyłącznie na odparciu zarzutów wskazanych w odwołaniu i ocenie pracy komisji wydającej pierwsze orzeczenie, odstępując od wskazania przyczyn uznania Funkcjonariusza za niezdolnego do wykonywania służby.

W szerokim uzasadnieniu skargi rozwinięto powyższe zarzuty. Podniesiono, że nie ma podstaw do przepisania Funkcjonariuszowi wskazanych w orzeczeniu zaburzeń [...] oraz zaburzeń [...]. Podkreślono, że komisja powinna w składzie trzyosobowym zarówno przeprowadzać badania, zapoznawać się ze zgromadzonymi w sprawie dokumentami medycznymi, treścią odwołania, jak i sporządzić i podpisać orzeczenie. Wskazano również, że przedmiotem niniejszego postępowania było ustalenie stanu zdrowia [....] Funkcjonariusza, a nie jego zdrowia fizycznego. Tymczasem ocenę zaburzeń i problemów [...] dokonali lekarze niemający specjalistycznych wiadomości z zakresu [...].

W odpowiedzi na skargę Centralna Komisja wniosła o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację.

Skargę rozpoznano w trybie uproszczonym, wobec treści art. 119 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.).

Sąd zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżone orzeczenie nie narusza prawa.

Trafnie skonstatował organ administracji, że - wobec rozpoznania u

Funkcjonariusza konkretnych jednostek chorobowych - wymienionych zresztą w § 71

i

pkt 1 oraz § 72 pkt 2 rozporządzenia zasadne było określenie jego zdolności do służby w Służbie Więziennej jako niezdolnego (kat. – [...]). Prawidłowa jest w danym zakresie ocena organu administracji, jak i przywołane uwarunkowania prawne. Ponowne ich przytaczanie, wobec uprzedniego zreferowania, byłoby zbędne.

Odnosząc się do zarzutów skargi należy podnieść jedynie dodatkowo, co następuje.

Bezzasadne są zarzuty dotyczące obecności wyłącznie dwóch - a nie trzech - członków komisji lekarskiej w trakcie przeprowadzania badania Funkcjonariusza. Miało to skutkować - w myśl argumentacji zawartej w skardze - naruszeniem art. 45 ustawy o komisjach lekarskich. Analiza akt sprawy nie ujawniła jednak przytaczanej przez Funkcjonariusza wady. Zresztą także na etapie wnoszenia skargi nie przedstawiono żadnego dokumentu na poparcie sformułowania tego zarzutu. Tym niemniej - nawet jeśli skarżone orzeczenie podpisało trzech członków komisji lekarskiej przy udziale w badaniu Funkcjonariusza wyłącznie dwóch z nich - żaden z przepisów prawa nie obliguje wszystkich trzech członków komisji do udziału w każdej czynności w trakcie prowadzenia postępowania. Dlatego nie można uznać za uzasadniony wywiedziony w skardze zarzut naruszenia art. 45 ustawy o komisjach lekarskich.

Rację ma również organ, że nie ma podstaw ku kwestionowaniu kompetencji orzekających w sprawie lekarzy - nawet jeśli nie posiadali specjalizacji z zakresu [...]. Posiadają oni bowiem wiedzę ogólną - której nie sposób podważać - a ponadto posługują się informacjami wynikającymi ze zgromadzonej w sprawie dokumentacji medycznej. Sąd nie ma kompetencji i stosownej wiedzy, by weryfikować słuszności stawianych przez lekarzy diagnoz ani przesłanek by podważać ich wiedzę ogólną. Nie ma przy tym podstaw, by kwestionować prawidłowość wydania danego orzeczenia z uwagi na brak specjalisty z dziedziny [...] w składzie komisji lekarskiej orzekającej w danej sprawie. Nie wymaga tego regulacja w danym zakresie.

Nie można zgodzić się z twierdzeniem, jakoby w sprawie pominięto zebraną w toku postępowania dokumentację. Organ nie pominął, lecz wyczerpująco wskazał przesłanki przemawiające, wedle wiedzy medycznej członków komisji, za uznaniem Funkcjonariusza za trwale niezdolnego do pełnienia służby na stanowisku funkcjonariusza Służby Więziennej biorąc pod uwagę dokumenty zgromadzone w sprawie, a także te, które Skarżący dosłał na prośbę organu. Nie ma także znaczenia dla sprawy fakt, że dotychczas stwierdzając u Funkcjonariusza zaburzenia [...] oraz problemy z [...], uznawano go za zdolnego do pełnienia służby. Orzekając o niezdolności do służby organ ma bowiem na względzie - z uwagi na charakter i specyfikę służby - bezpieczeństwo samego Funkcjonariusz oraz powierzonych jego opiece osób. Przy dalszym wypełnianiu przez niego obowiązków służbowych i przy obecnych schorzeniach, na które cierpi bezpieczeństwo to - zdaniem lekarzy orzeczników - mogłoby być zagrożone. Stąd decyzję organu należy uznać za zasadną.

Wypada podkreślić, że kwestionując orzeczenie Funkcjonariusz, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika - adwokata, prezentował stanowisko, jakoby stosowna diagnoza lekarzy, w świetle zgromadzonych dokumentów i ustalonych faktów (np. zachowanie Funkcjonariusza w trakcie badania) nie była uzasadniona. Należy jednak zauważyć, że ani Funkcjonariusz ani też jego pełnomocnik nie dysponuje stosowną wiedzą medyczną, która mogłaby uwiarygodniać to twierdzenie.

W świetle powyższych rozważań Sąd uznał, że zaskarżone orzeczenie jest zgodne z prawem. Zarówno argumentacja skargi, jak i analiza akt sprawy, nie ujawniły wad tego rodzaju, które mogłyby prowadzić do jego uchylenia.

Z przytoczonych wyżej przyczyn, na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji.