Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 169/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2015-06-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 156 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Tadeusz Wołek Sędziowie WSA Halina Jakubiec (spr.) WSA Janusz Kasprzycki Protokolant Starszy referent Ewelina Kalita po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 czerwca 2015 r. sprawy ze skargi A Sp. z o.o. w A. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 28 listopada 2014 r. nr [....] w przedmiocie kary pieniężnej I. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji, II. orzeka, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana, III. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz strony skarżącej kwotę 200,00 zł (słownie: dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego pismem z dnia 2 stycznia 2014 r. zawiadomił A Sp. z o.o. o wszczęciu postępowania administracyjnego z urzędu w sprawie nałożenia kary pieniężnej na Spółkę za naruszenie przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. z 2013 r., poz. 1414 ze zm.).

Postępowanie zakończyło się wydaniem przez Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w dniu [....] 2014 r. decyzji nr [....] o nałożeniu na A Sp. z o.o. o kary pieniężnej w wysokości 5 000 zł.

Jako podstawa prawna decyzji wskazany został przepis art. 92 a ust. 1, 92 a ust. 6 ww. ustawy o transporcie drogowym.

U podstaw decyzji legły ustalenia faktyczne wskazujące na to, że w dniu 15 grudnia 2013 r. Inspekcja Transportu Drogowego skontrolowała na drodze krajowej nr [....] we W. zespół pojazdów składających się z pojazdu marki [....] o nr rej [....] oraz naczepy marki [....] o nr rej [....] należący do A Sp. z o.o. W chwili kontroli wykonywano przewóz pod załadunek artykułów spożywczych z I. do T., a następnie do S. Kontrolowanym pojazdem kierował J. P. Kierowca nie zalogował w tachografie cyfrowym swojej karty kierowcy, mimo, że posiadał ją w pojeździe.

Powyższe stanowiło naruszenie przepisów art. 13, 15 ust. 2 rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3821/85 z 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. WE L 370 z 31 grudnia 1985 r.), co w konsekwencji uzasadniało nałożenie na Spółkę kary pieniężnej w wysokości 5 000 zł (lp 6.2.1. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym).

A Sp. z o.o. odwołała się od powyższej decyzji, podnosząc, że w przedsiębiorstwie dopełniono wszelkich niezbędnych starań celem zapewnienia właściwej realizacji zadania przewozowego. Z tego powodu Spółka nie może ponosić odpowiedzialności za nieprawidłową obsługę urządzenia rejestrującego przez kierowcę J. P. W ocenie Spółki był to wynik samodzielnego działania tego kierowcy.

Główny Inspektor Transportu Drogowego wydał po rozpoznaniu odwołania w dniu 28 listopada 2014 r. decyzję o nr [.....] utrzymującą w mocy decyzję I instancji.

Decyzja została doręczona spółce w dniu 10 grudnia 2014 r.

W uzasadnieniu decyzji organ, podzielając ustalenia faktyczne organu I instancji, uznał, że okoliczności sprawy uzasadniają nałożenie na A Sp. z o.o. kary pieniężnej. Odnosząc się do zarzutów odwołania wskazano, że Spółka nie sprawowała należytego nadzoru nad pracą swoich kierowców, o czym świadczy fakt, że wobec Spółki prowadzonych jest kilka postępowań o naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym. W niniejszej sprawie Spółka nie wykazała okoliczności, których nie mogła przewidzieć oraz takich, na które nie miała wpływu, a które zgodnie z przepisem art. 92 c ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym uzasadniałyby niewszczęcie postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, względnie umorzenie już wszczętego postępowania.

A Sp. z o.o. wniosła skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.

W treści skargi Spółka powtórzyła argumentację odwołania.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647) w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z póź. zm.), kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 cytowanej ustawy, sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Ponadto, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, co oznacza, iż Sąd zobowiązany jest dokonać oceny legalności zaskarżonego aktu niezależnie od zarzutów podniesionych w skardze.

Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego w oparciu o wyżej opisane zasady, orzekający w niniejszej sprawie Sąd uznał, że decyzja narusza prawo w sposób powodujący konieczność stwierdzenia jej nieważności.

Z akt administracyjnych przedstawionych Sądowi, że znajdująca się w nich zaskarżona decyzja nie została podpisana.

Zgodnie natomiast z przepisem art. 107 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm.) decyzja powinna zawierać oznaczenie organu administracji publicznej, datę wydania, oznaczenie strony lub stron, powołanie podstawy prawnej, rozstrzygnięcie, uzasadnienie faktyczne i prawne, pouczenie, czy i w jakim trybie służy od niej odwołanie, podpis z podaniem imienia i nazwiska służbowego osoby upoważnionej do wydania decyzji lub, jeżeli decyzja wydana została w formie dokumentu elektronicznego, powinna być opatrzona bezpiecznym podpisem elektronicznym weryfikowanym za pomocą ważnego kwalifikowanego certyfikatu.

W orzecznictwie wypracowane zostało stanowisko, że pisma organu administracyjnego zawierające rozstrzygnięcie w sprawie załatwionej decyzją administracyjną należy uznać za decyzję, mimo, iż nie posiadają one w pełni formy przewidzianej w art. 107 § 1 Kpa, jeżeli zawierają minimum elementów niezbędnych do zakwalifikowania ich jako decyzji. Do takich elementów zaliczyć należy oznaczenie organu wydającego decyzję, wskazanie jej adresata, rozstrzygnięcie w sprawie oraz podpis osoby reprezentującej organ. Brak któregokolwiek z tych elementów dyskwalifikuje zatem pismo organu jako decyzję. (por. postanowienie NSA z 22.07.2014 r. sygn. akt II GSK 1683/14, Lex nr 1492995).

Innymi słowy, między innymi brak podpisu osoby upoważnionej (to jest na oryginale i podpisach) powoduje, że pismo takie traci charakter decyzji. Bez podpisu pismo pozostaje projektem i nie stanowi objawu woli organu administracji zajęcia określonego stanowiska w sprawie.

Wskazać należy, że decyzja rozpoczyna swój byt prawny z chwilą jej sporządzenia, natomiast wywołuje skutki prawne z chwilą jej doręczenia (lub ogłoszenia) adresatowi. Z tym momentem wiąże ona organ, który ją wydał, a adresatowi wskazuje, w jaki sposób będzie wpływać na jego prawa lub obowiązki.

W rozpatrywanej sprawie stan rzeczy przedstawia się jednakże nieco odmiennie. Sama bowiem strona skarżąca przyznaje w skardze, że kwestionowana przez nią decyzja została jej doręczona w dniu 10 grudnia 2014 r.

W takim stanie rzeczy Sąd uznał, że doręczenie stronie postępowania decyzji, (pomimo, że oryginał znajdujący się w aktach nie został podpisany), powoduje, że wywarła ona skutki prawne i weszła do obrotu prawnego.

Takie działanie organu administracji, w wyniku którego jeden z egzemplarzy decyzji nie został podpisany Sąd ocenił jako rażące naruszenie prawa w rozumieniu przepisu art. 156 par. 1 pkt 2 kpa.

Sąd orzekł wobec tego w pkt I wyroku na podstawie przepisu art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.

W pkt II wyroku Sąd orzekł na podstawie przepisu art. 152 p.p.s.a.

W pkt III wyroku Sąd orzekł na podstawie przepisu art. 200 p.p.s.a.