Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 959/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2021-02-03 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6152 Lokalizacja innej inwestycji celu publicznego
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: journal: Dz.U. 2020 poz 65
law: Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami - t.j.
journal: Dz.U. 2020 poz 293
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Paweł Darmoń SWSA Jacek Bursa (spr.) SWSA Małgorzata Łoboz po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 3 lutego 2021 r. sprawy ze skargi E. N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] czerwca 2020 roku, znak: [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego skargę oddala


UZASADNIENIE

Prezydent Miasta K. decyzją nr [...] z dnia 19.03.2020 r. orzekł o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla zamierzenia inwestycyjnego pn.: "Przebudowa i rozbudowa gazociągu na odcinku od węzła obwodnicy K. przy ulicy [...] wzdłuż ulic B. Ś., [...] w kierunku ulicy [...] w S. Etap II na działkach nr [...] obr. [...] przy ul. [...] w K." oraz umorzeniu postępowania dla zamierzenia inwestycyjnego pn.: "Przebudowa i rozbudowa gazociągu na odcinku od węzła obwodnicy K. przy ulicy [...] wzdłuż ulic B. Ś., Bogucianka w kierunku ulicy [...] w S. Etap II na działce nr [...] obr. [...] przy ul. [...] w K.", położonego na terenie objętym ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "Dla wybranych obszarów przyrodniczych miasta K. - Etap A - Obszar 35".

W uzasadnieniu podano, że dnia 17.12.2019 r. wpłynął wniosek Inwestora o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego dla przedmiotowej inwestycji. Dalej organ I instancji ustalił, że projektowana przez inwestora inwestycja jest inwestycją celu publicznego. Przybliżono pojęcie celu publicznego z art. 2 pkt 5 u.p.z.p., w zw. z art. 6 pkt 2 u.g.n. i dokonano analizy projektowanego zamierzenia w aspekcie tych regulacji. Następnie ustalono, że teren określony we wniosku - w części obejmującej działki nr [...] i [...] - nie jest objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, wobec czego przeprowadzono postępowanie na zasadach i w trybie przewidzianym w art. 50 i następne u.p.z.p. Zwrócono uwagę na dokonaną w toku postępowania analizę warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, jak również stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji. Ponadto wskazano na uzyskane opinie Wydziału Kształtowania Środowiska Urzędu Miasta K. i Miejskiego Konserwatora Zabytków w K., jak też uzgodnienie projektu decyzji przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K.. W wyniku przeprowadzonego postępowania stwierdzono, że decyzja, której projekt sporządziła osoba uprawniona zgodnie z art. 50 ust. 4 u.p.z.p., jest zgodna z przepisami odrębnymi. Odnotowano, że strony nie wniosły żadnych zastrzeżeń w toku postępowania. Wyjaśniono też, że w części dotyczącej działki nr [...] zaszły podstawy do umorzenia postępowania z uwagi na fakt, że działka ta znajduje się w obszarze obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "Dla wybranych obszarów przyrodniczych miasta K. - Etap A - Obszar 35". Zatem w odniesieniu do tego fragmentu terenu inwestycji nie ma możliwości ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, a prowadzone postępowanie jako bezprzedmiotowe należy umorzyć.

Do decyzji zostały załączone warunki zabudowy i zagospodarowania terenu - zał. nr 1 oraz mapa w skali 1: 1000 z zaznaczonymi liniami rozgraniczającymi teren inwestycji - zał. nr 2.

Odwołania złożyły E. N. i D. S. podnosząc, że nie wyrażają zgody na planowaną inwestycję. Zauważyły, że ich działka w części zajętej pod inwestycja będzie bezużyteczna - nie można byłoby posadzić tu czegokolwiek czy też zrobić murku ogrodzeniowego, co wpłynie na jej wartość. Podkreśliły, że nie podpisywały żadnej zgody na taka inwestycję, a zgoda Odwołujących jako współwłaścicielek nieruchomości jest wymagana. Odwołujące wskazały też jako nieprawdziwe twierdzenie decyzji, że żadna ze stron nie złożyła uwag w toku postępowania, ponieważ wysłały do organu pismo listem poleconym. W odwołaniu zaznaczono, że o braku zgody na przedsięwzięcie poinformowały P. M. z firma B.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 8 czerwca 2020 r. znak [...], na podstawie art. 50, art. 52, art. 53, art. 54 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 293 z późn. zm.; dalej jako "u.p.z.p.") w związku z art. 6 pkt 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2020 r. poz. 65; dalej też jako "u.g.n.") oraz art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 17 pkt 1 kpa, utrzymało zaskarżoną decyzję w całości w mocy.

W uzasadnieniu podano, iż analiza wniosku inwestora pozwala ustalić, że planowana długość gazociągu wynosi ok. 185 m. Ten zakres i parametry techniczne inwestycji świadczą o jej realizacji w interesie lokalnym. Nadto potencjalny krąg podmiotów, którym może służyć ta inwestycja daje się skonkretyzować w oparciu o mapy załączone do akt sprawy. Są to właściciele i mieszkańcy nieruchomości położonych w rejonie ul. [...] i mieszkańcy K. oraz okolicznych miejscowości. Powyższe dowodzi, że ww. zamierzenie nie ma na celu zaspokojenia interesu prywatnego (indywidualnego bądź grupowego) i stanowi konieczność techniczną dla potrzeb rozwoju przyszłej infrastruktury. Po wykonaniu wnioskowanego fragmentu sieci inwestycja będzie służyć wszystkim, potencjalnym użytkownikom sieci w tym obszarze. Zatem niniejsze zamierzenie należy zakwalifikować do kategorii inwestycji celu publicznego, która służyć będzie grupie członków wspólnoty lokalnej (gminnej). Konkludując Kolegium uznało, że beneficjentami projektowanej sieci niewątpliwie będzie część mieszkańców Gminy K., co uzasadnia twierdzenie o lokalnym charakterze przedsięwzięcia. Ustalenie, iż inwestycja kwalifikuje się jako inwestycja celu publicznego obligowała do weryfikacji, czy przeprowadzone postępowanie wyjaśniające odpowiada wymogom prawa, w tym art. 53 ust. 3 u.p.z.p. Badanie akt przedmiotowej sprawy dowodzi, że w toku postępowania zakończonego decyzją z dnia 18.02.2020 r. została sporządzona analiza warunków i zasad zagospodarowania terenu, o której mowa w art. 53 ust. 3 ustawy (karty akt nr 181 - 188). W jej ramach dokonano charakterystyki terenu objętego wnioskiem i jego otoczenia. Wskazano, że przedmiotowa lokalizacja znajduje się w południowej części K., na terenie dzielnicy [...], w obrębie układu urbanistycznego T. i obejmuje swoim zakresem tereny po wschodniej stronie W. i po zachodniej stronie południowego obejścia autostradowego A4. Lokalizacja inwestycji znajduje się na terenie [...] Parku Krajobrazowego oraz w strefie kształtowania systemu przyrodniczego. Teren inwestycji ma zróżnicowane ukształtowanie o ekspozycji południowej i nie jest ogrodzony. W przeważającej części jest nieutwardzony i porośnięty drzewami i zielenią niską, częściowo utwardzenie stanowi jezdnia ulicy. W najbliższym sąsiedztwie inwestycji, na północ od niej zlokalizowane występuje zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna zlokalizowana wzdłuż ul. [...] i [...] Ponadto inwestycja położona jest na rozległych terenach zielonych i otwartych terenach rolnych, a od strony wschodniej i zachodniej sąsiaduje z terenem leśnym. W analizie scharakteryzowano ogólnie zabudowę występującą w tym obszarze, podając jej cechy. Określono też stan prawny terenu objętego wnioskiem.

Ponadto, pozytywną opinię w zakresie ochrony środowiska - ze wskazaniem warunków, pod którymi przedmiotowa inwestycja może być zrealizowana - wyraził również Wydział Kształtowania Środowiska Urzędu Miasta K. w dniu 21.01.2020 r. i Miejski Konserwator Zabytków w dniu 07.02.2020 r.. Projekt decyzji został tez pozytywnie uzgodniony przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K. postanowieniem z dnia 13.03.2020 r. Określone powołanymi opiniami i postanowieniem warunki zostały transponowane do zał. nr l do przedmiotowej decyzji.

Nadto w świetle art. 50 ust. 4 ustawy projekt decyzji sporządzony został przez osobę wpisaną na listę samorządu zawodowego architektów - mgr inż. W. G.. Badana decyzja spełnia wymagania określone przepisem art. 54 ustawy. Określa ona bowiem rodzaj inwestycji oraz warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, a w szczególności w zakresie: a) warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, b) ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej, c) obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji, d) wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich, e) ochrony obiektów budowlanych na terenach górniczych. Wymogom prawa odpowiada także załącznik Nr 2 do decyzji, który określa linie rozgraniczające teren inwestycji, wyznaczone na kopii mapy zasadniczej, przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Zgodnie zaś z wymogami wynikającymi z art. 53 ust. l tej ustawy o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz decyzji kończącej postępowanie strony zostały zawiadomione w drodze obwieszczenia, a także w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości, zaś inwestor oraz właściciele nieruchomości, na których planowana jest lokalizowana inwestycja celu publicznego, zostali zawiadomieni na piśmie o wszczęciu postępowania. W decyzji organ I instancji wskazał również podstawy prawne swego działania, jak też okoliczności stanu faktycznego, które wpłynęły na treść rozstrzygnięcia.

Odnosząc się natomiast do zarzutów odwołania, Kolegium wskazało, iż decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego nie narusza praw osób trzecich, nie rodzi żadnych praw do terenu, a inwestor dopiero w toku postępowania w sprawie uzyskania pozwolenia na budowę musi bezwzględnie uzyskać zgodę właściciela na wejście na teren posesji w celach budowlanych. Decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego stwierdza bowiem, w sytuacji braku planu miejscowego, dopuszczalność z punktu widzenia przepisów prawa określonego rodzaju zamierzenia inwestycyjnego wobec wskazanego terenu, nie przesąd/a natomiast możliwości realizacji inwestycji. Dopiero na kolejnym etapie procesu inwestycyjnego, związanego z ubieganiem się przez inwestora o uzyskanie decyzji o pozwoleniu na budowę organ administracji architektoniczno-budowlanej dokona szczegółowej weryfikacji projektu budowlanego mając na uwadze właściwe w zakresie prawa budowlanego przepisy materialnoprawne. Wówczas też badaniu będzie podlegała kwestia ewentualnej zgody odwołujących na objęcie zamierzeniem inwestycyjnym terenu do nich należącego. Podobnie nie zasługuje na uwzględnienie uwaga o błędnym ustaleniu w decyzji, że żadna ze stron nie wniosła w toku postępowania uwag. Jakkolwiek w akta sprawy zalega pismo odwołujących z dnia 23.03.2020 r., jednak zostało ono sporządzone już po dacie wydania decyzji. Co więcej wpłynęło ono do organu I instancji dopiero w dniu 01.04.2020 r., zatem nie mogło zostać uwzględnione przed rozpoznaniem sprawy.

Co do zaś sugestii odwołań dotyczącej utraty wartości nieruchomości na skutek realizacji inwestycji, zgodnie z art. 58 ust. 2 u.p.z.p. jeżeli decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego wywołuje skutki, o których mowa w art. 36, przepisy art. 36 oraz art. 37 stosuje się odpowiednio. Dla dochodzenia jednak tego typu roszczeń właściwą jest droga cywilna, a nie zarzuty przeciwko decyzji lokalizacyjnej, (wyrok WSA w Poznaniu z dnia 15.03.2017 r., II SA/Po 577/16).

Na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę złożyła E. N. zarzucając naruszenie:

- art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k,p.a. mające wpływ na wynik sprawy wadliwe ustalenie stanu faktycznego sprawy, braki w zakresie zgromadzenia materiału dowodowego i niewyczerpującego jego rozpatrzenie oraz naruszenie zasady prawdy obiektywnej wskutek braku dokładnego wyjaśnienia okoliczności sprawy i dokonania jednostronnej, wybiórczej oceny materiału dowodowego z pominięciem interesu skarżącej oraz okoliczności, że gazociąg może być poprowadzony bez ingerencji w działkę nr [...] stanowiącą własność skarżącej, w tym bez uwzględnienia ukształtowania terenu na tej działce;

- art. 8 k.p.a. poprzez prowadzenie przez organ I instancji postępowania w sposób naruszający zasadę pogłębiania zaufania do organów państwa oraz świadomości i kultury prawnej obywateli, w szczególności brak ochrony interesów skarżącej;

- art. 8, art. 9 w zw. z art. 15 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niedostateczne wskazanie i wyjaśnienie podstaw i przesłanek wydania decyzji, nie odniesienie się do wszystkich podniesionych przez stronę okoliczności, a także co do możliwości przeprowadzenia gazociągu bez ingerencji w działkę nr [...];

- art. 138 § 1 k.p.a. poprzez utrzymanie przez organ wadliwe decyzji organu I instancji.

W uzasadnieniu skargi podano, że ingerencja w dz. nr [...] od strony ul. [...] i przeprowadzenie przez nią planowanego gazociągu uczyni ją zdecydowanie mniej użyteczną. Wydając decyzję organ nie wziął pod uwagę, że część działki planowana do zajęcia pod przebudowę gazociągu stanowi drogę dojazdową do działek Skarżącej, zatem realizacji inwestycji utrudni korzystanie z drogi i uniemożliwi jej konserwację i utwardzenie. Skarżąca podkreśliła, że nie wyraziła i nadała nie wyraża zgody na ingerencję w jej prawo własności, organ nie rozważył możliwości poprowadzenia gazociągu z wyłączeniem dz. nr [...] , a akta sprawy nie wskazują, aby takie rozwiązanie było niemożliwe. Zdaniem skarżącej organ winien przeprowadzić dowód z opinii biegłego na okoliczność ustalenia, czy możliwe jest przeprowadzenie gazociągu z pominięciem dz. nr [...], co byłoby mniej skomplikowane i względniejsze ekonomiczne.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z dyspozycją art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" - "c" p.p.s.a. kontrola ta sprawowana jest w zakresie oceny zgodności zaskarżonych do sądu decyzji z obowiązującymi przepisami prawa materialnego jak i przepisów proceduralnych.

W pierwszej kolejności wskazać należy, iż sprawę rozpoznano i wyrok wydano na posiedzeniu niejawnym, w trybie określonym w art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID - 19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374 ze zm.), w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz. U. poz. 875). Zgodnie z nim, przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. Na podstawie powołanego przepisu Przewodniczący Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie zarządzeniem skierował sprawę do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym, wyznaczając termin posiedzenia na dzień 3 lutego 2021 r.

Skarga nie jest zasadna.

Przedmiot sporu stanowi inwestycja: Przebudowa i rozbudowa gazociągu na odcinku od węzła obwodnicy K. przy ulicy [...] wzdłuż ulic B. Ś., B. w kierunku ulicy [...] w S. Etap II na działkach nr [...] obr. [...] przy ul. [...] w K..

Zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (obecnie Dz. U. 2020 r., poz. 293, dalej: u.p.z.p.) ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Stosownie do art. 4 ust. 2 w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, przy czym: 1) lokalizację inwestycji celu publicznego ustala się w drodze decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego; 2) sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy dla innych inwestycji ustala się w drodze decyzji o warunkach zabudowy.

Definicję inwestycji celu publicznego określa art. 2 pkt 5 u.p.z.p., stanowiąc, że należy przez nią rozumieć działania o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim i krajowym), a także krajowym (obejmującym również inwestycje międzynarodowe i ponadregionalne), oraz metropolitalnym (obejmującym obszar metropolitalny) bez względu na status podmiotu podejmującego te działania oraz źródła ich finansowania, stanowiące realizację celów, o których mowa w art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2020 r. poz. 65; dalej: u.g.n.).

W świetle przywołanych wyżej regulacji dla przypisania inwestycji cech "inwestycji celu publicznego" istotne są dwa elementy. Po pierwsze, inwestycja ma stanowić działanie o znaczeniu lokalnym (gminnym), ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim i krajowym), krajowym (obejmującym również inwestycje międzynarodowe i ponadregionalne), albo metropolitalnym (obejmującym obszar metropolitalny). Po drugie, inwestycja musi realizować cel publiczny w rozumieniu art. 6 u.g.n. Przywołana norma stanowi, że o kwalifikacji inwestycji jako inwestycji celu publicznego nie może przesądzać ani status podmiotu podejmującego działanie, ani źródła ich finansowania. Brak przypisania konkretnej inwestycji którejkolwiek z powyższych cech oznacza, że działanie to nie może być uznane za inwestycję celu publicznego, a w konsekwencji - brak możliwości wydania decyzji na podstawie art. 50 ust. 1 i nast. u.p.z.p.

Jak wskazano wyżej planowana inwestycja stanowi przebudowę i rozbudowę gazociągu na odcinku od węzła obwodnicy K. przy ulicy [...] wzdłuż ulic B. Ś., B. w kierunku ulicy [...] w S. Etap II na działkach nr [...] obr. [...] przy ul. [...] w K..

Nie ulega wątpliwości, że przedmiotowa inwestycja realizuje cel publiczny, o którym stanowi art. 6 pkt 2 u.g.n., zgodnie z którym budowa i utrzymywanie ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń stanowi cel publiczny w rozumieniu ustawy. Nadto realizowana jest po dotychczasowym przebiegu nitki gazociągu.

Nie ulega wątpliwości Sądu, iż prawidłowa była kwalifikacja inwestycji według pierwszego kryterium obejmującego ocenę tego, czy inwestycja ma znaczenie lokalne (gminne), ponadlokalne (powiatowe, wojewódzkie i krajowe), międzynarodowe, ponadregionalne, czy też metropolitalne. Organy zasadnie uznały, że inwestycja bezspornie ma charakter inwestycji o znaczeniu lokalnym. Planowana długość gazociągu wynosi ok. 185 m. Ten zakres i parametry techniczne inwestycji świadczą o jej realizacji w interesie lokalnym. Potencjalny krąg podmiotów, którym może służyć ta inwestycja daje się skonkretyzować w oparciu o mapy załączone do akt sprawy. Są to właściciele i mieszkańcy nieruchomości położonych w rejonie ul. [...] i mieszkańcy K. oraz okolicznych miejscowości. Zatem zamierzenie nie ma na celu zaspokojenia interesu prywatnego (indywidualnego bądź grupowego) i stanowi konieczność techniczną dla potrzeb rozwoju przyszłej infrastruktury. Po wykonaniu wnioskowanego fragmentu sieci inwestycja będzie z kolei służyć wszystkim, potencjalnym użytkownikom sieci w tym obszarze.

Analiza sprawy wskazuje, że spełnione zostały przesłanki wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Z przepisów regulujących te kwestie wynika, że istotą tej decyzji jest ustalenie, czy planowane zamierzenie inwestycyjne nie narusza przepisów odrębnych. W wyniku dokonanej na podstawie art. 53 ust. 3 u.p.z.p. analizy organ nie stwierdził niezgodności zamierzenia inwestycyjnego z przepisami odrębnymi. Ocena ta nie budzi wątpliwości Sądu. Podkreślenia wymaga, że nie jest przesłanką wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego wykazanie przez inwestora tytułu prawnego do dysponowania terenem inwestycji. Organ zobowiązany jest więc wydać decyzję nawet np. pomimo sprzeciwu właściciela terenu inwestycji, o ile zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi.

Sąd nie dopatrzył się również naruszenia wskazanych w skardze przepisów postępowania w stopniu mogącym powodować konieczność uchylenia decyzji. Organ pierwszej instancji przeprowadził postępowanie wyjaśniające w sposób spełniający wymogi art. 7 i 77 § 1 k.p.a. W sposób wystarczający wyjaśniono, że planowana inwestycja stanowi inwestycję celu publicznego. Prawidłowo wyjaśniono też podnoszone na etapie postępowania odwoławczego kwestię braku zgody odwołującej, utraty wartości jej nieruchomości itd. Decyzje organów I i II instancji spełniają wymagania określone przepisem art. 54 u.p.z.p. Określają, jak wyżej wskazano, rodzaj inwestycji oraz warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, a w szczególności w zakresie: a) warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, b) ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej, c) obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji, d) wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich, e) ochrony obiektów budowlanych na terenach górniczych. Wymogom prawa odpowiada także załącznik Nr 2 do decyzji organu I instancji, który określa linie rozgraniczające teren inwestycji, wyznaczone na kopii mapy zasadniczej, przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Organy zatem dopełniły wszystkich wymogów dotyczącym prawidłowego uzasadnienia decyzji, a nadto wskazując na zgromadzony materiał dowodowy, w treści uzasadnienia decyzji, odniosły się wyczerpująco do zgłoszonych zastrzeżeń odwołania. Co do zatem braku zgody skarżącej na planowaną inwestycję i kwestii działki nr [...] w części zajętej pod inwestycję, istotne było, iż decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego nie narusza praw osób trzecich, nie rodzi żadnych praw do terenu, a inwestor dopiero w toku postępowania w sprawie uzyskania pozwolenia na budowę musi bezwzględnie uzyskać zgodę właściciela na wejście na teren posesji w celach budowlanych. Zatem ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego, jak już wyżej wskazano, nie zależy od zgody stron. Podobnie rzecz ma się z kwestią utraty wartości nieruchomości na skutek realizacji inwestycji. Zgodnie bowiem z art. 58 ust. 2 u.p.z.p. jeżeli decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego wywołuje skutki, o których mowa w art. 36, przepisy art. 36 oraz art. 37 stosuje się odpowiednio. Dla dochodzenia jednak tego typu roszczeń właściwą drogą nie jest podnoszenie zarzutów przeciwko decyzji lokalizacyjnej. W zakresie zaś pominięcia interesu skarżącej oraz podnoszonych okoliczności, że gazociąg może być poprowadzony bez ingerencji w działkę nr [...], wbrew tej argumentacji postępowanie o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego toczy się na wniosek inwestora, a zatem treść wniosku - w tym zakres i graficzne oznaczenie przez inwestora granic terenu inwestycji - zakreśla ramy tego postępowania. Organ administracyjny nie jest przy tym uprawniony do analizowania celowości i zasadności takiej, a nie innej lokalizacji inwestycji i jej proponowanego przebiegu (por. wyrok NSA z dnia 29 sierpnia 2013 r., II OSK 845/12). Zatem ustalenie konkretnego przebiegu gazociągu, która będzie wiadoma dopiero na dalszym etapie inwestycyjnym, nie zależy od uznania organu, który nie ma możliwości zmiany oznaczonych przez inwestora granic projektowanej inwestycji. Poza tym przedmiotowa inwestycja dotyczy m.in. przebudowy gazociągu, który aktualnie biegnie po terenie działki skarżącej, w miejscu przebiegu planowanej nitki przebudowanego gazociągu.

Mając powyższe na uwadze, Sąd oddalił skargi w oparciu o art. 151 p.p.s.a.