Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1085/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2005-12-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Zielińska-Śpiewak, , Sędzia WSA Mariola Kowalska (spr.), Sędzia WSA Leszek Kamiński, Protokolant Marzena Godlewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 grudnia 2005 r. sprawy ze skargi C. Sp.z o.o. w W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2005 r. nr [...] w przedmiocie sprzeciwu do zgłoszenia zamiaru montażu urządzenia reklamowego I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, III. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącego C. Sp. z o.o. w W. kwotę 500 zł (pięćset złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Skarżąca C. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w W. zgłosiła w dniu 14 marca 2005r. w Urzędzie Miasta [...] zamiar budowy urządzenia reklamowego o wymiarach 3 x 6m w W. przy ulicy W. Do zgłoszenia skarżąca dołączyła projekt budowlany urządzenia oraz wskazała, iż nośnik reklamowy jest tymczasowym urządzeniem wolnostojącym, rozbieralnym o konstrukcji stalowej, zaś realizacja zamierzenia nie pogarsza stanu środowiska ani warunków zdrowotno-sanitarnych, nie wprowadza i nie zwiększa ograniczeń dla terenów sąsiednich, nie powoduje zagrożenia bezpieczeństwa ludzi i mienia.

Prezydent [...] decyzją z dnia [...] marca 2005r. nr [...], na podstawie art. 30 ust. 6 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (t.jedn. z 2003r. Nr 207, poz. 2016 z późn.zm.) wniósł sprzeciw od tego zgłoszenia. Organ wskazał, iż w jego przekonaniu zgłoszony obiekt należy do obiektów budowlanych stosownie do definicji zawartej w art. 3 Prawa budowlanego oraz wymaga pozwolenia na budowę w trybie art. 28, a nie zgłoszenia.

Odwołanie od powyższej decyzji złożyła C. Sp. z oo. w W.

Odwołująca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji. Zarzuciła organowi naruszenie art. 3 pkt 3, art. 29 ust. 2 pkt 6 oraz art. 30 ust. 6 pkt 1 Prawa budowlanego, poprzez przyjęcie, że:

roboty budowlane związane z zamontowaniem urządzenia reklamowego, objęte treścią zgłoszenia C. Sp. z oo. co do zasady realizowane być powinny w trybie art. 28 ustawy Prawo budowlane,

dyspozycja art. 29 ust. 2 pkt 6 ustawy prawo budowlane dotyczy wyłącznie instalowania (montażu) tablicy reklamowej do konstrukcji nośnej, natomiast budowa

konstrukcji nie może korzystać ze zwolnienia, bez względu na sposób związania obiektu z gruntem,

- opisane w zgłoszeniu C. Sp. z oo. roboty budowlane nie zostały wymienione w katalogu robót wymagających jedynie zgłoszenia, oraz naruszenie przepisów k.p.a. art. 77 § 1 w związku z art. 7 poprzez oparcie decyzji na okolicznościach, które nie zostały udowodnione oraz na dowolnych ustaleniach faktycznych.

Wojewoda [...] po rozpoznaniu odwołania, decyzją z dnia [...] czerwca 2005r. nr [...] utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

Organ wskazał, iż zgłoszone prze inwestora roboty budowlane wymagają pozwolenia na budowę zgodnie z art. 28 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. Z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, zgodnie z art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego, zwolnione zostały tylko roboty polegające instalowaniu i remoncie tablic i urządzeń reklamowych. Przepis ten dotyczy jedynie instalowania reklam na istniejących obiektach. Natomiast prace budowlane objęte zgłoszeniem- ze względu na charakter i skalę- uznać należy za budowę nowego obiektu budowlanego (konstrukcji nośnika, na którym ma być zawieszona tablica reklamowa) w określonym miejscu, a nie tylko na jego instalacji, wymianie czy remoncie. W ocenie organu zgłoszone urządzenie reklamowe z uwagi na swoje rozmiary nie może korzystać z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniosła C. Sp. z oo. w W.

Skarżąca zarzuciła decyzji naruszenia prawa materialnego - art. 3 pkt 3, art. 29 ust. 2 pkt 6 i 30 ust. 6 pkt 1 Prawa budowlanego, poprzez błędne przyjęcie, że budowa urządzenia reklamowego objętego zgłoszeniem a w szczególności konstrukcji nośnej urządzenia reklamowego, wymaga pozwolenia na budowę oraz naruszenie art. 7 i 77 k.p.a. poprzez oparcie decyzji obu instancji na okolicznościach, które nie zostały udowodnione.

Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.

Wojewoda [...] w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Ustawa z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane ( t.jedn.z 2003r. Nr 207, poz. 2016 z późn.zm.) wprowadziła zasadę wyrażoną w art. 28, iż budowę można rozpocząć po uzyskaniu przez inwestora pozwolenia na budowę zamierzonego przedsięwzięcia inwestycyjnego. Wyjątek od tej zasady stanowią przepisy art. 29-31 tej ustawy, na mocy których możliwe jest wykonywanie obiektów budowlanych lub robót budowlanych na podstawie zgłoszenia.

Zgodnie z art. 29 ust. 2 ww. ustawy Prawo budowlane, pozwolenia na budowę nie wymaga m.in. wykonywanie robót budowlanych polegających na:

- pkt 6 - instalowaniu i remoncie tablic i urządzeń reklamowych, z wyjątkiem reklam świetlnych i podświetlanych usytuowanych poza obszarem zabudowanym w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym;

- pkt 15 - instalowaniu urządzeń na obiektach budowlanych.

Wykonywanie robót, określonych w art. 29 ust. 2 pkt 6 obciążone zostało obowiązkiem zgłoszenia (art. 30 ust. 1 pkt 2 ustawy), natomiast instalacja urządzeń na obiektach budowlanych wymaga zgłoszenia jedynie w przypadku, gdy urządzenie te przekraczają wysokość 3m (art. 30 ust. 1 pkt 3b).

Z przytoczonych powyżej przepisów jednoznacznie wynika, iż instalacja tablic i urządzeń reklamowych nie wymaga uzyskania pozwolenia na budowę, przy czym ustawodawca nie uzależnił wyjątku wyszczególnionego w art. 29 ust. 2 pkt 6, ani od wielkości tablic i urządzeń reklamowych, ani też od tego czy są to tablice lub urządzenia wkopane w ziemię, a więc trwale związane z gruntem, które zgodnie z definicją zawartą w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego można uznać za budowle, czy też są to tablice lub urządzenia reklamowe ustawione na konstrukcji naziemnej.

W związku z tym Sąd nie podzielił poglądu prawnego wyrażonego w decyzjach organów obu instancji o konieczności uzyskania pozwolenia na budowę dla nośnika reklamowego, zgłoszonego przez C. Sp. z oo. w W.

Nie do zaakceptowania są twierdzenia organów administracyjnych, iż budowa konstrukcji nośnika reklamowego do której zamontowana ma być tablica reklamowa-wymaga pozwolenia na budowę ze względu na skalę i charakter. Prawo budowlane nie przewiduje możliwości formalnego podziału zamierzenia inwestycyjnego i stosowania do tak podzielonych części odmiennych przepisów ustawy. Ponadto art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego zwalnia od obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę nie tylko tablice reklamowe, ale również urządzenia reklamowe, co niewątpliwie oznacza całość urządzenia reklamowego, a więc także elementów konstrukcyjnych koniecznych do montażu samej tablicy reklamowej.

Jeżeli organy administracji uznają, iż skala i wielkość robót budowlanych przy instalowaniu tablicy reklamowej lub urządzenia reklamowego może naruszać ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia pogorszenie stanu środowiska lub stanu zachowania zabytków pogorszenie warunków zdrowotno-sanitarnych, wprowadzenie, utrwalenie bądź zwiększenie ograniczeń lub uciążliwości dla terenów sąsiednich, na podstawie art. 30 ust. 7 mogły nałożyć na inwestora obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę na roboty objęte zgłoszeniem. Uprawnienie to ma charakter uznaniowy i wymaga uzasadnienia przez organ podstaw do zastosowania art. 30 ust. 7 ustawy.

Z powyższych względów, na podstawie art. 145 § 1 pkt la ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002r., Nr 153, poz. 1270 z późn.zm.) orzeczono jak w sentencji wyroku.

O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 powyższej ustawy.