Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 2884/17
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2018-05-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok oraz decyzję organu II instancji
Powołane przepisy: article: art. 188, art. 145 par. 1 pkt 1 lit. a
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 35 ust. 1 pkt 1 i ust. 4, art. 32 ust. 4 pkt 2, art. 3 pkt 11
journal: Dz.U. 2016 poz 290
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity
article: art. 2 pkt 5, art. 4 ust. 1 i 2 pkt 1
journal: Dz.U. 2016 poz 778
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
article: art. 6 pkt 2
journal: Dz.U. 2016 poz 2147
law: Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami - tekst jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Arkadiusz Despot-Mładanowicz Sędziowie sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak sędzia del. NSA Anna Żak (spr.) po rozpoznaniu w dniu 10 maja 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Z. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 5 lipca 2017 r. sygn. akt II SA/Rz 257/17 w sprawie ze skargi Z. M. na decyzję Wojewody Podkarpackiego z dnia [...] grudnia 2016r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę 1. uchyla zaskarżony wyrok oraz zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Wojewody Podkarpackiego na rzecz Z. M. kwotę 1300 (tysiąc trzysta) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 5 lipca 2017 r., sygn. II SA/Rz 257/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie oddalił skargę Z. M. na decyzję Wojewody Podkarpackiego z dnia [...] grudnia 2016 r. w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę.

W uzasadnieniu Sąd pierwszej instancji przedstawił następujący stan faktyczny i prawny sprawy.

Wnioskiem z dnia 11 sierpnia 2016 r. A. (Spółka) wystąpiła o udzielenie pozwolenia na budowę elektroenergetycznej linii kablowej SN 15 kV – powiązania linii Niegłowice-Krosno odg. Łubienko 3 z linią Niegłowice-Łężyny odg. Łężyny 9 – II etap, na działce nr ewid. [...] w Łężynach, gm. Nowy Żmigród. Decyzją z dnia [...] września 2016 r. Starosta Powiatu Jasielskiego odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę uznając, że pomimo wezwania w trybie art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane ("P.b.") inwestor nie usunął nieprawidłowości określonych w postanowieniu z dnia [...] września 2016 r., związanych z koniecznością doprowadzenia projektu budowlanego do wymagań wynikających z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przyjętego uchwałą Rady Gminy Nowy Żmigród z dnia 28 lutego 2006 r., nr XXXVII/263/06. Plan dopuszcza bowiem w § 3 lokalizację infrastruktury w miejscach w nim niewyznaczonych, ale o charakterze lokalnym, koniecznych do obsługi wyznaczonej funkcji. Tymczasem planowane przedsięwzięcie dotyczy połączenia linii o znaczeniu ponadlokalnym, przebiegającej przez teren różnych gmin. Nie będzie więc służyć wyłącznie obsłudze terenu, na którym jest zlokalizowana.

W odwołaniu Spółka zakwestionowała stanowisko organu I instancji, jakoby inwestycja nie służyła społeczności lokalnej, ponieważ inwestycja ta spowoduje zmniejszenie czasu wyłączeń istniejących linii w celu ich naprawy i konserwacji, skrócenie się czasu przerw w dostawie energii w wyniku zdarzeń atmosferycznych oraz umożliwi jej rozbudowę i dostępność do energii dla przyszłych odbiorców.

Opisaną na wstępie decyzją, Wojewoda Podkarpacki uchylił zaskarżoną decyzję i orzekając co do istoty zatwierdził przedłożony projekt budowlany i udzielił inwestorowi pozwolenia na budowę, powołując w podstawie prawnej art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. oraz art. 34 ust. 4, art. 36, art. 35 ust. 1 i ust. 4 P.b.

Organ odwoławczy wyjaśnił, że inwestor na jego wezwanie uzupełnił braki formalne wniosku. Wobec tego poddano go, wraz projektem budowlanym, ocenie pod kątem wymagań określonych w art. 32 i 35 P.b. Wyniki analizy w kontekście postanowień planu miejscowego doprowadziły do konstatacji, że stanowisko Starosty w tym zakresie było błędne. Zgodnie z § 11 ust. 1 pkt 2 planu, możliwe jest lokalizowanie na terenie nim objętym sieci i urządzeń infrastruktury technicznej. Planowane przedsięwzięcie nie jest sprzeczne z planem, ponieważ nie zmienia przeznaczenia podstawowego ani uzupełniającego terenu i nie jest objęte zawartymi w planie zakazami. Projekt budowlany okazał się zaś zgodny z prawem. Brak było zatem podstaw do odmowy udzielenia pozwolenia na budowę.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie Z. M. podniosła, że sprawa wybudowania przedmiotowej linii od 2009 r. prowadzona była przez inwestora, jako inwestycja celu publicznego. W 2016 r. w sposób dla niej niezrozumiały utraciła taki charakter. Niemniej, inwestycja ma służyć spięciu linii o znacznym zasięgu, a więc stanowić będzie inwestycję o znaczeniu ponadlokalnym. To zaś dowodzi, że realizowana będzie inwestycją celu publicznego. Skoro tak to jej realizacja powinna być objęta postanowieniami planu, a skoro nie jest, to projekt budowlany jest niezgodny z tym aktem, zwłaszcza z § 3.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda Podkarpacki wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas wyrażone stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie oddalając skargę wskazał, że inwestor, w wykonaniu wezwania z dnia 3 listopada 2016 r. do uzupełnienia braków formalnych oraz złożenia oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, przesłał wniosek sporządzony zgodnie z przepisami prawa, a także przedłożył żądane oświadczenie. Po przywołaniu treści art. 32 ust. 4 pkt i 1 i 2 P.b. wyjaśnił, że spór w niniejszej sprawie dotyczy interpretacji zapisów planu miejscowego, z których wynika, że dopuszcza się lokalizowanie niewyznaczonych na rysunku planu urządzeń i sieci infrastruktury technicznej o charakterze lokalnym koniecznym do obsługi wyznaczonej funkcji. Według organu I instancji, pod pojęciem sieci lokalnych w rozumieniu art. 2 pkt 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ("u.p.z.p.") należy rozumieć m.in. budowę sieci o znaczeniu gminnym. Projektowana linia elektroenergetyczna SN 15 kV stanowi zaś połączenie dwóch sieci o znaczeniu ponadlokalnym, jednej przebiegającej na terenie dwóch powiatów (jasielskiego i krośnieńskiego), a drugiej na terenie trzech gmin (Jasło, Dębowiec, Nowy Żmigród) i dlatego przebieg linii powinien być zgodny z trasą oznaczoną na rysunku planu.

Sąd pierwszej instancji wskazał, że inwestor w pasie wyznaczonym przez Sąd Rejonowy w J. postanowieniem z dnia [...] grudnia 2015 r., sygn. [...], ustanowił na rzecz Spółki służebność przesyłu dla planowanej inwestycji na działkach ewid. nr [...]9, [...]0, [...]7. W przypadku zmiany usytuowania linii kablowej postanowienie Sądu stanie się niewykonalne, a wypłacone na rzecz właściciela działek wynagrodzenia za ustanowienie służebności bezzasadne. Budowa powiązania kablowego SN między dwoma liniami ma służyć społeczności lokalnej i stwarza możliwość dalszej jej rozbudowy.

Dalej Sąd wskazał, że organ odwoławczy, powołując się na treść § 2 ust. 1 pkt 16, a także § 11 ust. 1 pkt 2 planu miejscowego, w którym ustalono, że w granicach całego obszaru objętego planem obowiązuje zakaz lokalizowania przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (...) za wyjątkiem dróg, parkingów (...) oraz sieci, urządzeń infrastruktury technicznej, przyjął, że analiza i wykładnia przepisów planu miejscowego nie daje podstaw do stwierdzenia, że planowana inwestycja jest z nim niezgodna. Planowana do realizacji linia stanowi sieć infrastruktury technicznej. Okoliczność, że inwestycja nie mieści się w przeznaczeniu podstawowym, ani uzupełniającym (§ 34 ust. 1 i § 35 ust. 1 planu miejscowego) nie przesądza o niezgodności z planem miejscowym, gdyż nie dochodzi do zmiany przeznaczenia tak podstawowego jak i uzupełniającego. Planowana inwestycja nie jest przedsięwzięciem znacząco oddziałująca na środowisko, gdyż do takich zalicza się sieć (linię) elektroenergetyczną o napięciu znamionowym nie mniejszym niż 110 kV (§ 3 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko). Planowana inwestycja należy do linii elektroenergetycznych dystrybucyjnych, a zatem służy zaspokajaniu potrzeb społeczności lokalnych. Trudno też przyjąć za zasadny pogląd o budowie gminnej linii elektroenergetycznej, gdyż wymagałoby to istnienia w każdej gminie elektrowni jako źródła jej zasilania w energię.

Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał, że akt sprawy nie wynika, aby skarżąca kwestionowała zapisy planu w trybie art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym. Z mocy art. 87 ust. 2 Konstytucji RP, miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, który jest aktem prawa miejscowego jest źródłem prawa powszechnie obowiązującego, w tym przypadku dla obszaru, dla którego został uchwalony i organy są zobowiązane do działania zgodnie z przepisami prawa miejscowego. Sąd zwrócił też uwagę, że inwestor uzyskał służebność przesyłu na podstawie postanowienia Sądu Rejonowego w J. i dlatego wyznaczona została trasa realizacji inwestycji w inny sposób niż wynika to z art. 4 u.p.z.p.

W świetle powyższe, w ocenie Sądu pierwszej instancji organ odwoławczy wykazał podstawy do zastosowania art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. Wykazał również spełnienie przesłanek do uzyskania przez inwestora pozwolenia na budowę, zgodnie z art. 35 P.b.

W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku Z. M. zarzuciła naruszenie:

1) prawa materialnego, tj. art. 32 i art. 35 P.b., poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że inwestor na wezwanie uzupełnił wszystkie braki, co faktycznie nie miało miejsca;

2) przepisów postępowania, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c P.p.s.a., w szczególności poprzez błędną oceną materiału dowodowego wskazującego na to, że budowa planowana w oparciu o wydaną decyzję narusza zakres udzielonej służebności oraz jest niezgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego.

W oparciu o powyższe zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd pierwszej instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania sądowego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu podniesiono, że przebieg linii elektroenergetycznej jest jednoznacznie niezgodny z treścią udzielonej inwestorowi służebności, ponieważ sam projekt przebiegu ww. linii został przesunięty o kilka metrów za określoną przez Sąd Rejonowy służebność, co w istotny sposób godzi w interesy skarżącej.

Autor skargi kasacyjnej wskazał, że plan miejscowy dopuszcza lokalizowanie na przedmiotowym terenie jedynie lokalnych urządzeń i sieci infrastruktury technicznej (linii energetycznych do zaspokajania lokalnych potrzeb dla tego terenu), tymczasem planowana inwestycja, ze względu na jej zakres i przeznaczenie, na pewno nie stanowi inwestycji o charakterze lokalnym. Linia ta tylko w tej części ma bowiem zapewnić dostawę energii elektrycznej dla kilkuset miejscowości położonych na terenie kilku powiatów.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną A. wniosła o jej oddalenie i zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego.

W uzasadnieniu wskazano, że przebieg planowanej inwestycji jest zgodny z przebiegiem służebności przesyłu ustanowionej prawomocnym postanowieniem Sądu Rejonowego. Budowa planowanego połączenia jest zadaniem celu publicznego. Jej wykonanie służyć będzie zapewnieniu mieszkańcom gminy dostaw energii elektrycznej o najwyższych parametrach. Dlatego Sąd pierwszej instancji trafnie ocenił, że planowana inwestycja stanowi inwestycję o charakterze lokalnym i pozostaje w zgodzie z planem miejscowym.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.), dalej "P.p.s.a.", Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej. Z urzędu bierze pod uwagę tylko nieważność postępowania.

W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek nieważności postępowania, wymienionych w art. 183 § 2 P.p.s.a. Sprawa mogła być zatem rozpoznana przez Naczelny Sąd Administracyjny tylko w granicach zakreślonych w skardze kasacyjnej.

Analizowana w opisanym zakresie skarga kasacyjna, jako zawierająca usprawiedliwione podstawy, zasługuje na uwzględnienie.

Autor skargi kasacyjnej zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 32 i art. 35 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2016 r., poz. 290 ze zm.), dalej "P.b.", oraz przepisów postępowania tj. art. 145 § 1 lit. a i c P.p.s.a. Sformułowanie zarzutu naruszenia art. 145 § 1 lit. a i c P.p.s.a. jest nieprawidłowe, ponieważ powołane przepisy, jako przepisy wynikowe, nie mogą stanowić samodzielnej podstawy skargi kasacyjnej, gdyż błąd w postaci nieuchylenia zaskarżonego aktu sąd pierwszej instancji popełnia w fazie wcześniejszej niż etap orzekania, czyli w fazie kontroli zaskarżonego aktu lub czynności poprzedzającej wydanie orzeczenia. Warunkiem ich zastosowania jest spełnienie hipotezy w postaci odpowiednio stwierdzenia czy niestwierdzenia przez sąd administracyjny naruszeń prawa przez organ administracji publicznej. Oznacza to, że naruszenie tych przepisów prawa jest zawsze następstwem uchybienia innym przepisom i nie może być samoistną podstawą skargi kasacyjnej. Jednak w niniejszej sprawie przedmiot obu rodzajów zarzutów, jak i kierunek ich argumentacji pozostaje w ścisłym związku zmierzając do wykazania sprzeczności planowanej inwestycji z ustaleniami obowiązującego planu miejscowego. Mając na względzie powyższy związek treściowy, podniesione w niniejszej skardze kasacyjnej zarzuty poddane zostaną kontroli kasacyjnej łącznie, w kontekście naruszenia prawa materialnego. Dopiero wynik tego aspektu kontroli kasacyjnej może zostać nałożony na ocenę zarzutu naruszenia przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy. Rozstrzygnięcie, że ustalenia planu miejscowego nie pozwalają na realizację planowanej inwestycji czynią bezprzedmiotowym rozważanie ewentualnej niezgodności przebiegu tej inwestycji z treścią ustanowionej służebności.

Zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 1 P.b., przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Pozwolenie na budowę może zaś być wydane wyłącznie temu, kto złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane (art. 32 ust. 4 pkt 2).

Z treści art. 35 ust. 1 pkt 1 P.b. jednoznacznie wynika, że jeżeli na terenie objętym wnioskiem o udzielenie pozwolenia na budowę obowiązuje plan miejscowy i inny akt prawa miejscowego, to na organie rozpatrującym taki wniosek spoczywa obowiązek sprawdzenia rozwiązań i założeń przedstawionego projektu budowlanego z postanowieniami tych aktów. Przepis art. 35 ust. 4 P.b. stanowi zaś, że w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Z art. 35 ust. 4 P.b. a contrario wynika więc, że jeżeli projekt budowlany jest niezgodny z uregulowaniami miejscowego planu lub innego aktu prawa miejscowego, lub też gdy akty te nie dopuszczają możliwości lokalizacji danej inwestycji na terenie objętym wnioskiem, bądź też zakazują lokalizacji takich inwestycji na tym terenie, to organ nie może wydać pozwolenia na budowę.

Podkreślić w tym miejscu należy, że ustawodawca określając w art. 35 ust. 1 pkt 1 P.b. wymaganą relację pomiędzy projektem budowlanym, a ustaleniami miejscowego planu i innych aktów prawa miejscowego, posługuje się pojęciem "zgodności", co oznacza związek znacznie silniejszy niż tylko "spójność", czy też "brak sprzeczności". Nie można więc w tym zakresie stosować jakiejkolwiek wykładni rozszerzającej. Tym bardziej, że miejscowy plan i inne akty prawa miejscowego zawierają ustalenia wiążące na obszarze, na którym obowiązują, tak długo dopóki nie zostanie stwierdzona ich nieważność, bądź nie zostaną uchylone. W orzecznictwie Naczelny Sąd Administracyjny przyjmuje się, że negatywny wynik ustaleń organu co do tej zgodności w zasadzie przekreśla możliwość wydania pozytywnej decyzji o pozwoleniu na budowę (por. wyrok z dnia 2 października 2015 r., sygn. II OSK 215/14; publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

W rozpoznawanej sprawie wniosek o pozwolenie na budowę dotyczy inwestycji polegającej na budowie elektroenergetycznej linii kablowej SN 15 kV, tj. niewątpliwie inwestycji celu publicznego w rozumieniu art. 2 pkt 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2016 r. poz. 778 ze zm.), dalej "u.p.z.p.", w zw. z art. art. 6 pkt 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2016 r. poz. 2147), dalej "u.g.n." Przepis art. 2 pkt 5 u.p.z.p. stanowi bowiem, że ilekroć w ustawie jest mowa o inwestycji celu publicznego - należy przez to rozumieć działania o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim i krajowym), a także krajowym (obejmującym również inwestycje międzynarodowe i ponadregionalne), oraz metropolitalnym (obejmującym obszar metropolitalny) bez względu na status podmiotu podejmującego te działania oraz źródła ich finansowania, stanowiące realizację celów, o których mowa w art. 6 u.g.n. W art. 6 pkt 2 u.g.n. ustawodawca określił zaś, że celami publicznymi w rozumieniu ustawy jest budowa i utrzymywanie ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń. Także uczestnik w niniejszej sprawie – inwestor, w odpowiedzi na skargę kasacyjną wskazał, że planowana inwestycja "jest zadaniem celu publicznego".

Dla terenu przedmiotowej inwestycji obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego miejscowości Łężyny, przyjęty uchwałą Rady Gminy w Nowym Żmigrodzie z dnia 28 lutego 2006 r., Nr XXXVII/263/06 (Dz.Urz. Woj. Podka. Nr 31, poz. 565 ze zm.). Skoro tak, to w myśl art. 4 ust. 1 w zw. z art.50 ust.1 u.p.z.p. przedmiotowa inwestycja celu publicznego powinna być wyraźnie przewidziana w ww. planie miejscowym. Dopiero bowiem w przypadku braku planu miejscowego, lokalizację inwestycji celu publicznego ustala się w drodze decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego (art. 4 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p.). W omawianym planie miejscowym prawodawca gminny w § 3 dopuścił lokalizowanie nie wyznaczonych na rysunku planu urządzeń i sieci infrastruktury technicznej o charakterze lokalnym, koniecznych dla obsługi wyznaczonej funkcji. Oznacza to, że w stanie prawnym obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji niedopuszczalne było wydanie decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę elektroenergetycznej linii kablowej SN 15 kV o znaczeniu ponadlokalnym.

W art. 2 pkt 5 u.p.z.p. ustawodawca podzielił inwestycje celu publicznego wg kryterium przestrzennego, na działania o znaczeniu lokalnym, ponadlokalnym, krajowym i metropolitalnym. Wyraźnie utożsamił działania o znaczeniu lokalnym z działaniami na poziomie gminy, a działania o znaczeniu ponadlokalnym z działaniami na poziomie powiatowym, wojewódzkim i krajowym. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego brak jest podstaw by użyte w ww. planie miejscowym sformułowanie o urządzeniach i sieci infrastruktury technicznej o charakterze lokalnym rozumieć inaczej niż działania i znaczeniu lokalnym w rozumieniu art. 2 pkt 5 u.p.z.p. Oznacza to, że w przypadku urządzeń i sieci infrastruktury technicznej, nie wyznaczonych na rysunku planu, możliwe jest lokalizowanie wyłącznie urządzeń i sieci o znaczeniu lokalnym (gminnym). Takim urządzeniem (siecią) nie jest powiązanie kablowe pomiędzy linią sieci SN relacji Niegłowice – Krosno, a linią sieci SN relacji Niegłowice – Łężyny. Jego wykonanie oznacza bowiem połączenie dwóch sieci o znaczeniu ponadlokalnym: jednej biegnącej przez tereny dwóch powiatów (jasielskiego i krośnieńskiego) i drugiej biegnącej przez tereny trzech gmin (Jasło, Dębowiec i Nowy Żmigród).

Z wyjaśnień inwestora, zaprezentowanych m.in. w piśmie z dnia 10.10.2016r. kierowanym do Starostwa Powiatowego w Jaśle i Podkarpackiego Urzędu Wojewódzkiego Delegatury w Krośnie, wynika, że nie da się poprawić relacji między sieciami SN, pozwalającej na szybkie przełączenie pomiędzy nimi bez budowy powiązania kablowego SN. Inwestor wyjaśnił, że projektowana linia przebiegać będzie między dwoma gminami: Tarnowiec i Nowy Żmigród, ale zarówno dla jednej, jak i dla drugiej gminy spowoduje ona poprawę warunków napięciowych oraz skrócenie czasu przerw w dostawie energii elektrycznej.

W świetle powyższego, stwierdzić należy, że przedmiotowa inwestycja służyć będzie mieszkańcom więcej niż jednej gminy, a to oznacza, że ma znaczenie ponadlokalne. Inwestycji, która w efekcie doprowadzi do połączenia linii elektroenergetycznej biegnącej przez tereny kilku gmin i dwóch powiatów nie sposób zakwalifikować, jako inwestycji mającej znaczenie tylko lokalne (gminne).

W konsekwencji, z uwagi na ustalenia obowiązującego dla terenu planowanej inwestycji obowiązującego planu miejscowego, nie ma możliwości realizacji tej inwestycji, ponieważ nie została ona przewidziana w planie miejscowym. Planowana inwestycja jest niezgodna z ustaleniami planu miejscowego, co oznacza, że organ odwoławczy dopuszczając jej realizację naruszył przepisy art. 35 ust. 1 pkt 1 i ust. 4 P.b., a Sąd pierwszej instancji oddalając skargę, dopuścili się naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 1 i ust. 4 P.b.

W rozpoznawanej sprawie, prawomocnym postanowieniem z dnia [...] grudnia 2015r., w sprawie [...] Sąd Rejonowy w J. ustanowił na rzecz inwestora na nieruchomości położonej w Lężynach składającej się z działek oznaczonych w ewidencji gruntów numerami [...]9, [...]0, i [...]7 stanowiącej własność Z. M., służebność przesyłu polegającą na korzystaniu z linii kablowej SN (...) z prawem wejścia lub wjazdu sprzętem w celu wykonania prac związanych m.in. z budową tej linii oznaczając równocześnie jej lokalizację na mapie sporządzonej przez biegłego geodetę.

Stosownie do art. 3 pkt 11 P.b. prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oznacza tytuł prawny wynikający z prawa własności, użytkowania wieczystego, zarządu, ograniczonego prawa rzeczowego albo stosunku zobowiązaniowego, przewidującego uprawnienia do wykonywania robót budowlanych. Służebność przesyłu stanowi ograniczone prawo rzeczowe (art. 244 § 1 w zw. z art. 3051 K.c.), co oznacza, że podmiot uprawniony do takiej służebności może wykazać, że posiada prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane w rozumieniu art. 32 ust. 4 pkt 2 P.b. Nie może jednak przesądzać lokalizacji inwestycji celu publicznego, która nie jest objęta ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Posiadanie takiego uprawnienia wynikającego z prawomocnego postanowienia sądu powszechnego nie może bowiem prowadzić do pominięcia regulacji wynikających z planu miejscowego tj. aktu prawa miejscowego, który stanowi źródło prawa powszechnie obowiązującego w rozumieniu art. 87 ust. 2 Konstytucji RP.

W świetle powyższego, Naczelny Sąd Administracyjny, uznając, że istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona, na podstawie art. 188 P.p.s.a. uchylił zaskarżony wyrok. Na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. w zw. z art.35 ust.1 pkt 1 i ust. 4 Pb. uchylono zaskarżoną decyzję. O kosztach postępowania sądowego, które obejmują poniesione przez skarżącą koszty postępowania przed Sądem pierwszej instancji oraz koszty postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 200 i art. 203 pkt 1 P.p.s.a.

W toku ponownego rozpoznania niniejszej sprawy, organ odwoławczy rozpatrując odwołanie uwzględni ocenę prawną i wskazania Naczelnego Sądu Administracyjnego zawarte w uzasadnieniu wyroku.