Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 354/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2015-10-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6036 Inne sprawy dotyczące dróg publicznych
6401 Skargi organów nadzorczych na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 93 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Samorząd terytorialny
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność aktu prawa miejscowego w części
Powołane przepisy: article: art. 13b
journal: Dz.U. 2013 poz 260
law: Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Krawczyk, Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Dobrowolski, Sędzia WSA Maria Taniewska-Banacka (spr.), Protokolant specjalista Małgorzata Orman, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 października 2015 r. sprawy ze skargi Wojewody Śląskiego na uchwałę Rady Miejskiej w Pszczynie z dnia 25 września 2014 r. nr XLV/585/14 w przedmiocie ustalenia strefy płatnego parkowania 1. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały w częściach określonych w: a) Załączniku nr 2 do uchwały w pkt 3 tabeli w zakresie wyrazów "na pobyt stały" b) Załączniku nr 3 do uchwały: - w § 10 ust. 1 w zakresie wyrazów "na pobyt stały" oraz w § 10 ust. 2 w zakresie wyrazów "ze stałym zameldowaniem", - w § 12 ust. 2 i 4, - w Rozdziale 4 (§ 18 - § 20), 2. w pozostałej części skargę oddala.


UZASADNIENIE

Rada Miejska w Pszczynie podjęła w dniu 25 września 2014 r. uchwałę Nr XLV/585/14 w sprawie ustalenia w Pszczynie strefy płatnego parkowania, wysokości stawek opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania, wysokości opłat dodatkowych oraz sposobu ich pobierania.

Uchwała, jak wynika z jej części nagłówkowej, podjęta została na podstawie art. 13b ust. 3 i 4 oraz art. 13f ust. 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. 2013, poz. 260 z późn. zm.), a także art. 18 ust. 2 pkt 8, art. 40 ust. 1, art. 41 ust. 1 i art. 42 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. 2013, poz. 594, z późn. zm. zwanej dalej: u.s.g.), art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie (Dz. U. 2010, Nr 234, poz. 1536 z późn. zm.) oraz art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 20 lipca 2000 r. o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych (Dz. U. 2011, Nr 197, poz. 1172 z późn. zm.) po zaopiniowaniu przez Starostę Pszczyńskiego. Uchwała opublikowana została w Dz. Urz. Woj. Śl. 2014, poz. 4981 i weszła w życie z dniem 1 stycznia 2015 r.

Pismem z dnia 10 marca 2015 r. Wojewoda Śląski, działając na podstawie art. 93 ust. 1 u.s.g., zaskarżył powyższą uchwałę wnosząc o stwierdzenie jej nieważności w częściach określonych w:

Załączniku Nr 2 do Uchwały w pkt 3 tabeli w zakresie wyrazów "na pobyt stały'" - jako sprzecznej z art. 32 Konstytucji RP.

Załączniku Nr 3 do Uchwały:

w § 10 ust. 1 w zakresie wyrazów: "na pobyt stały" oraz w § 10 ust. 2 w zakresie wyrazów: "ze stałym zameldowaniem" - jako sprzecznej z art. 32 Konstytucji RP.

w § 3 ust. 2 in fine w zakresie wyrazów: "oraz w soboty w godzinach od 8:00 do 13:00" - jako sprzecznej z art. 13b ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych,

w § 12 ust. 2 - jako sprzecznej z art. 13b ust. 4 i ust. 6 pkt 2 ww. ustawy w związku z art. 19 ust. 2 ustawy oraz z art. 10 ust. 3-7 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. 1012, poz. 10137 z późn. zm.),

w § 12 ust. 4 – jako sprzecznej z § 11 rozrządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 23 września 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków zarządzania ruchem na drogach oraz wykonywania nadzoru nad tym zarządzaniem (Dz.U. Nr 177, poz. 1729),

- w Rozdziale 4 (§ 18 - § 20) - jako sprzecznej z art. 13b ust. 4 pkt 3 ustawy.

W uzasadnieniu Wojewoda wskazał, że przepisy prawa miejscowego, będąc przepisami podustawowymi, muszą być zgodne z Konstytucją i ustawami. Nie mogą one zatem naruszać ani przepisów zawartych w ustawie upoważniającej do ich wydania, ani też innych przepisów rangi ustawowej lub wyższej. Tymczasem postanowieniem pkt 3 tabeli zamieszczonej w Załączniku Nr 2 do Uchwały wprowadzono "Kartę abonamentową mieszkańca - abonament typu M". Jest to karta abonamentowa miesięczna przeznaczona dla mieszkańca zameldowanego na pobyt stały w granicach strefy A i B płatnego parkowania (pkt 3.1 tabeli). Odpłatność za tę kartę abonamentową wynosi 20 zł w każdej ze stref, przy odpłatności wynoszącej 80 zl w przypadku karty abonamentowej ogólnodostępnej (pkt 2 tabeli). Zgodnie zaś z treścią § 10 Regulaminu Strefy Płatnego Parkowania (Załącznik Nr 3 do Uchwały):

"1. Uprawnienie do wykupienia karty abonamentowej mieszkańca (abonament typu M) w strefie A lub B, posiadają osoby fizyczne zameldowane w lokalach usytuowanych przy ulicach objętych SPP w strefie A lub B na pobyt stały będące właścicielem pojazdu samochodowego o rzeczywistej masie całkowitej do 3,5 tony.

2. Dokumentem uprawniającym do nabycia karty abonamentowej mieszkańca (abonament typu M) w strefie A lub B jest dowód rejestracyjny pojazdu, w którym osoba wykupująca abonament jest ujawniona jako właściciel lub współwłaściciel pojazdu oraz dowód osobisty osoby ubiegającej się o abonament ze stałym zameldowaniem na terenie objętym w SPP w strefie A lub B'".

Mając na uwadze przytoczone powyżej zasady oraz określony w art. 13b ust. 3 i 4 przedmiot uchwały w sprawie ustalenia strefy płatnego parkowania należy ocenić, że zacytowane powyżej przepisy uchwały, w zakresie, w jakim uzależniają możliwość zakupu karty abonamentowej typu M od stałego zameldowania w danej strefie są sprzeczne z prawem. W ocenie organu nadzoru Rada Miejska w Pszczynie naruszyła tym samym konstytucyjną zasadę równości wobec prawa.

Kolejno Wojewoda Śląski wskazał, że ustawa o drogach publicznych, zgodnie z art. 13b ust. 1, dopuszcza możliwość pobierania opłaty za parkowanie pojazdów samochodowych w strefie płatnego parkowania "w określone dni robocze". Konieczne jest zatem ustalenie rozumienia pojęcia "dni robocze" albowiem z unormowania przyjętego w § 3 ust. 2 Załącznika Nr 3 do Uchwały wynika, iż "opłatę za parkowanie pojazdów samochodowych w strefie płatnego parkowania, na drogach publicznych wymienionych w załączniku nr 1 pobiera się w dni robocze od poniedziałku do piątku w godzinach od 6:30 do 18:00 oraz w soboty w godzinach od 8:00 do 13:00".

Wojewoda podzielił w tym zakresie pogląd wyrażony przez WSA w Krakowie w wyroku z dnia 24 października 2013 r. sygn. akt III SA/Kr 356/13 , iż "skoro sobota powinna być traktowana na równi z dniami ustawowo wolnymi od pracy w rozumieniu art. 57 § 4 k.p.a., zgodnie z Uchwałą 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 czerwca 2011 r., sygn. akt I OPS 12/11, mając na uwadze zasadę zaufania do państwa i stanowionego przez niego prawa, to należy soboty w ten sam sposób traktować na gruncie tej samej gałęzi prawa – prawa administracyjnego, w tym na gruncie ustawy o drogach publicznych/.../".

Odnosząc powyższe rozważania do niniejszej sprawy należy jednoznacznie stwierdzić, zdaniem Wojewody, że dokonana przez Radę Miejską w Pszczynie wykładnia pojęcia "dni robocze" była nieprawidłowa, gdyż sobota nie jest dniem roboczym w rozumieniu art. 13b ust. 1 i 4 ustawy o drogach publicznych.

Nadto, w toku badania legalności wymienionego aktu organ nadzoru stwierdził, że również Załącznik Nr 3 do Uchwały w § 12 ust. 2 sprzeczny jest z prawem. Wspomnianym przepisem uchwały Rada postanowiła, że: "Liczba kopert jest limitowana i nie może przekroczyć 5 % liczby miejsc w SPP". Należy uznać, że regulacją tą Rada przekroczyła zakres przyznanego jej upoważnienia, ponieważ wyznaczania w strefie płatnego parkowania zastrzeżonych stanowisk postojowych (kopert) w celu korzystania z nich na prawach wyłączności w określonych godzinach lub całodobowo może dokonać organ zarządzający ruchem w uzgodnieniu z zarządcą drogi, nie zaś rada gminy. Ponadto podkreślić należy, że Rada Miejska nie jest uprawniona do decydowania o tym, kto jest odpowiedzialny za techniczne oznakowanie zastrzeżonych stanowisk postojowych (kopert), czy pokrycie kosztów utworzenia i likwidacji tych stanowisk. Organ uprawniony do wyznaczenia w strefie płatnego parkowania zastrzeżonych stanowisk postojowych (kopert) określony został w art. 13b ust. 6 pkt 2 ustawy. Również podmiot obowiązany do poniesienia kosztów związanych z ustanowieniem i zlikwidowaniem tzw. koperty został określony w przepisach prawa powszechnie obowiązującego, a to w § 11 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 23 września 2003r. w sprawie szczegółowych warunków zarządzania ruchem na drogach oraz wykonywania nadzoru nad tym zarządzaniem.

Ponadto, odnośnie postanowień Rozdziału 4 Załącznika Nr 3 do Uchwały, dotyczących kontroli wnoszenia opłat i czasu postoju pojazdów, wyznaczających do tych czynności wyłącznie kontrolerów BSPP (biura strefy płatnego parkowania) oraz określających obowiązki kontrolerów strefy płatnego parkowania, wskazać należy, zdaniem Wojewody, że tego rodzaju materia nie mieści się w pojęciu "sposobu pobierania opłat", do określenia którego władna jest rada gminy z mocy art. 13b ust. 4 pkt 3 ustawy o drogach publicznych.

W odpowiedzi na skargę Rada Miejska w Pszczynie, reprezentowana przez pełnomocnika r. pr. A. D.-M., wniosła o jej uwzględnienie. Rada Miejska bowiem argumenty zawarte w skardze i podjęła działania w kierunku zmiany wadliwych zapisów ww. uchwały, przygotowując projekt nowej uchwały zmieniającej sporne zapisy.

Następnie pełnomocnik Rady nadesłała kopię uchwały z 23 kwietnia 2015 r. (opublikowanej w Dz. Urz. Woj. Śl. 2015, poz. 2478) zmieniającej zaskarżoną uchwałę z uwzględnieniem zarzutów Wojewody.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2014, poz. 1647) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie natomiast z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. 2012, poz. 270 z późn. zm. zwanej dalej: p.p.s.a.) kognicji sądu administracyjnego podlegają m.in. akty organów jednostek samorządu terytorialnego, przy czym przepis art. 91 ust. 1 u.s.g. stanowi, iż uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem jest nieważne. O nieważności uchwały lub zarządzenia w całości lub części orzeka organ nadzoru w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia jej doręczenia organowi nadzoru. Stosownie do art. 93 ust. 1 u.s.g. wydanie rozstrzygnięcia nadzorczego przez organ nadzoru w zakresie stwierdzenia nieważności uchwały lub zarządzenia organu gminy po upływie tego terminu nie jest dopuszczalne. W takim przypadku organ nadzoru może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie organu gminy do sądu administracyjnego, nie będąc związanym jakimkolwiek terminem. W niniejszej sprawie organem nadzoru jest Wojewoda Śląski, który nie skorzystał z możliwości wydania rozstrzygnięcia nadzorczego, a obecnie zakwestionował zgodność z prawem części zaskarżonej uchwały w drodze skargi do sądu administracyjnego, w trybie art. 93 ust 1 u.s.g.

Stosownie z kolei do art. 147 § 1 p.p.s.a. sąd administracyjny uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6 p.p.s.a. stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności. Regulację szczególną w tym zakresie zawiera art. 94 ustawy o samorządzie gminnym. Według § 1 nie stwierdza się nieważności uchwały lub zarządzenia organu gminy (a jedynie ich niezgodność z prawem - § 2) po upływie roku od dnia ich podjęcia, chyba że, co w niniejszej sprawie nie ma miejsca, uchybiono obowiązkowi przedłożenia uchwały lub zarządzenia w terminie określonym w art. 90 ust. 1, albo jeżeli są one aktem prawa miejscowego.

Wskazać w tym miejscu także należy, że aczkolwiek zaskarżona uchwala, będąca aktem prawa miejscowego, w wersji stanowiącej przedmiot skargi już nie obowiązuje albowiem po wpływie skargi do Sądu w dniu 23 kwietnia 2015 r. Rada podjęła nową uchwałę zmieniającą akt zaskarżony poprzez m.in. uwzględnienie zarzutów Wojewody Śląskiego, to brak jest przeszkód prawnych do orzekania w przedmiocie stwierdzenia nieważności nieobowiązujących już postanowień zaskarżonego aktu. W związku z uchwałą Trybunału Konstytucyjnego z dnia 14 września 1994 r., sygn. akt W 5/94 (OTK 1994, nr 2, poz. 44) wykształciła się bowiem w orzecznictwie sądowoadministracyjnym wyraźna linia orzecznicza, zgodnie z którą uchylenie lub zmiana aktu prawa miejscowego nie czyni bezprzedmiotowym rozpoznania skargi wniesionej na ten akt. Pogląd ten opiera się na przekonaniu, że zmiana lub uchylenie uchwały podjętej przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej nie czyni zbędnym wydania przez sąd administracyjny wyroku, jeżeli zaskarżona uchwała może być stosowana do sytuacji z okresu poprzedzającego jej uchylenie lub zmianę. W związku z tym wskazuje się, że jeżeli uchwała stanowiąca akt prawa miejscowego, nie przestała mimo jej uchylenia lub zmiany kształtować stosunków prawnych, bądź wywołała trwające nadal skutki prawne albo może znaleźć nadal zastosowanie po utracie przez nią mocy obowiązującej, to jej zaskarżenie do sądu jest dopuszczalne, a prowadzone postępowanie nie jest bezprzedmiotowe. Głównym argumentem przemawiającym za dopuszczalnością kontroli nieobowiązujących już przepisów zawartych w aktach prawa miejscowego jest różnica w skutkach, jakie niesie za sobą uchylenie takiego aktu czy jego zmiana w porównaniu ze stwierdzeniem jego nieważności. Stwierdzenie nieważności zaskarżonego aktu wywiera bowiem skutek "ex nunc", a w przypadku jego zmiany bądź uchylenia skutek ten jest charakteryzowany jako "ex tunc".

Przechodząc po tych niezbędnych ustaleniach wstępnych do szczegółowych rozważań prawnych dotyczących zarzutów Wojewody, jak to wskazano powyżej w pełni przyznanych przez Radę Miejską w Pszczynie, Sąd podziela zarzut, iż wiązanie uprawnień wynikających z uchwały z zameldowaniem jedynie na pobyt stały ma charakter dyskryminacyjny w stosunku do pozostałych mieszkańców danego terenu, w tym zwłaszcza osób zameldowanych na obszarze tym na pobyt czasowy. Podzielić należy przekonanie, iż przyjęte w uchwale rozwiązanie narusza tym samym art. 32 Konstytucji RP i koniecznym jest stwierdzenie jego nieważności w Załączniku Nr 2 do uchwały w pkt 3 tabeli w zakresie wyrazów "na pobyt stały'" i w Załączniku Nr 3 do uchwały w § 10 ust. 1 w zakresie wyrazów: "na pobyt stały" oraz w § 10 ust. 2 w zakresie wyrazów: "ze stałym zameldowaniem").

Podzielić należy także przekonanie Wojewody, iż Rozdział 4 Załącznika nr 3 wykracza poza ustawową delegację. Konstytucyjna konstrukcja aktów prawa miejscowego przewiduje wymóg ich wydawania na podstawie wyraźnego upoważnienia ustawowego i w granicach tego upoważnienia (art. 94 Konstytucji RP). Natomiast Rada Miejska uregulowała w Rozdziale 4 problematykę nie ujętą w upoważniającym Radę do podjęcia uchwały art. 13b ust. 4, która to norma stanowi, iż Rada ustala wysokość opłaty za postój pojazdów samochodowych w strefie płatnego parkowania; może wprowadzić opłaty abonamentowe lub zryczałtowane oraz zerową stawkę opłaty dla niektórych użytkowników drogi, a także określa sposób pobierania ww. opłaty. Tym samym regulując problematykę kontroli Rada wykroczyła poza dopuszczalny zakres przedmiotowy uchwały.

Trafnie także Wojewoda kwestionuje § 12 ust. 2 i 4 Załącznika nr 3 do uchwały podnosząc, iż regulacją odnoszącą się do liczby dopuszczalnych kopert Rada przekroczyła zakres przyznanego jej upoważnienia, ponieważ wyznaczania w strefie płatnego parkowania zastrzeżonych stanowisk postojowych (kopert) w celu korzystania z nich na prawach wyłączności w określonych godzinach lub całodobowo może dokonać organ zarządzający ruchem w uzgodnieniu z zarządcą drogi. Rada Miejska nie jest nadto uprawniona do decydowania o tym, kto jest odpowiedzialny za techniczne oznakowanie zastrzeżonych stanowisk postojowych (kopert), czy pokrycie kosztów utworzenia i likwidacji tych stanowisk.

Sąd nie podziela natomiast zastrzeżeń Wojewody co do § 3 ust. 2 Załącznika nr 3 i dokonanej przez organ nadzoru interpretacji art. 13b ust. 1 ustawy o drogach publicznych stanowiącego, że opłatę pobiera się za postój pojazdów samochodowych w strefie płatnego parkowania, w wyznaczonym miejscu, w określone dni robocze, w określonych godzinach lub całodobowo. Zdaniem bowiem Wojewody Śląskiego skoro ustawa traktuje o dniach roboczych to tym samym pojęciem tym nie obejmuje sobót, które Wojewoda uznaje za dni "nie robocze", wolne od pracy.

Podkreślenia wymaga w tej mierze, że ustawa o drogach publicznych na swój użytek nie definiuje dni roboczych, skorzystać zatem w tej mierze należy w pierwszej kolejności z regulacji zawartych w kodeksie pracy. Pojęcie dni roboczych, stanowiąc przeciwieństwo dni ustawowo wolnych od pracy, stanowi bowiem kategorię należącą co do zasady do domeny prawa pracy. Wskazać zatem należy, że choć kodeks pracy także nie definiuje wprost dni roboczych to jednak czyni to a contrario wskazując w art. 1519 jakie dni są stosownie do ustawy "wolne od pracy". Stwierdza w tej mierze, że dniami takimi są jedynie niedziele i święta określone w przepisach o dniach wolnych od pracy. Wykaz takich świątecznych dni zawiera ustawa z dnia 18 stycznia 1951 r. o dniach wolnych od pracy (t.j. Dz. U. 2015, poz. 90).

Tym samym jedynie te dni są dniami ustawowo wolnymi od pracy co w konsekwencji oznacza, że wszystkie pozostałe dni, nie stanowiące niedziel i świąt, to dni robocze. Fakt, iż kodeks wprowadza dla każdego pracownika pięciodniowy tydzień pracy w najmniejszym stopniu zasady tej nie zmienia. Dodatkowy, oprócz niedzieli, dzień wolny dla pracownika, w zależności od woli pracodawcy przypadać może zgodnie z harmonogramem na dowolny dzień roboczy. To jednak, że pracownik konkretnego dnia nie musi wykonywać pracy oznacza jednak jedynie, że jest to dla niego dzień wolny od pracy, nie zaś że jest to generalnie, ustawowo dzień wolny, czyli inny niż roboczy. Wniosek ten w kodeksie pracy jest oczywisty. Nie wolno bowiem jako dnia ustawowo wolnego od pracy w rozumieniu art. 1519 traktować dnia wolnego od pracy wynikającego z rozkładu w przeciętnie pięciodniowym tygodniu pracy (np. art. 1513 k.p.), dnia wolnego od pracy rekompensującego przedłużony wymiar dobowy czasu pracy (art. 135 § 1 k.p.) czy dnia wolnego od pracy udzielonego w zamian za pracę w niedzielę lub święto (art. 15111 § 1 k.p.).

Wskazać w tym miejscu należy, iż soboty istotnie w przeszłości były dniami generalnie wolnymi od pracy (wykaz wolnych sobót wynikał z dekretów Rady Państwa z dnia 20 lipca 1972 r. o dodatkowych dniach wolnych od pracy i z dnia 14 lipca 1973 r. o dodatkowych dniach wolnych od pracy oraz uchwały nr 41 Rady Ministrów z dnia 6 lutego 1974 r. w sprawie zasad i terminów wprowadzania dodatkowych dni wolnych od pracy w latach 1974 i 1975, ich wprowadzenie wynikało nadto z porozumień z Międzyzakładowym Komitetem Strajkowym). Obecna regulacja czasu pracy, jak to jednak wskazano powyżej, przyjęła odmienne rozwiązania, pracodawca ma bowiem swobodę ustalania, który dzień tygodnia oprócz niedzieli i ewentualnych świąt będzie dla pracownika wolny od pracy

W konsekwencji zdaniem Sądu Rada Miejska była uprawniona do wskazania, w które dni robocze w przedziale czasu od poniedziałku do soboty, czyli z wyłączeniem jedynie niedziel i świąt, będą pobierane opłaty za postój pojazd – por. w tej mierze też nieprawomocny wyrok WSA w Białymstoku z dnia 3 września 2015 r. sygn. akt II SA/Bk 397/15.

Przywołana natomiast przez organ nadzoru uchwała 7 sędziów z dnia 15 czerwca 2011 r., sygn. akt I OPS 1/11, w której NSA stwierdził, że sobota jest dniem równorzędnym z dniem ustawowo wolnym od pracy w rozumieniu art. 57 § 4 k.p.a., odnosi się jedynie do przepisu prawa procesowego, a zatem nie dotyczy, jak to ma miejsce w niniejszej sprawie, prawa materialnego. Nadto nawet ww. uchwała nie stanowi, iż sobota jest dniem ustawowo wolnym od pracy, a jedynie, że jest dniem "równorzędnym" (tym samym nie "tożsamym").

Nie podzielając wskazanego zarzutu Wojewody w tej części skargę należało zatem oddalić.

Z tych też względów kwestionowana uchwała w częściach określonych w: a) Załączniku nr 2 do uchwały w pkt 3 tabeli w zakresie wyrazów "na pobyt stały" b) Załączniku nr 3 do uchwały: - w § 10 ust. 1 w zakresie wyrazów "na pobyt stały" oraz w § 10 ust. 2 w zakresie wyrazów "ze stałym zameldowaniem", a także w § 12 ust. 2 i 4 oraz w Rozdziale 4 (§ 18 - § 20), podlegała wyeliminowaniu z obrotu prawnego w drodze stwierdzenia jej nieważności na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a. Sąd oddalił natomiast skargę Wojewody w części dotyczącej § 3 ust. 2 in fine Załącznika nr 3 do uchwały w zakresie wyrazów: "oraz w soboty w godzinach od 8:00 do 13:00" na podstawie art. 151 p.p.s.a.