Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA 2362/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2004-12-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Łukaszewska-Macioch Sędziowie WSA Monika Nowicka WSA Elżbieta Lenart /spr./ Protokolant Małgorzata Mierzejewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 grudnia 2004 r. sprawy ze skargi K. T. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] września 2003 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania 1. uchyla zaskarżone postanowienie; 2. stwierdza, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu; 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz K. T. kwotę 10 (dziesięć) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

I SA 2362/03

U Z A S A D N I E N I E

Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] października 2003r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] odmówiło K. T. przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Starosty Powiatu G. z dnia [...] kwietnia 2003r. nr [...] umarzającej postępowanie administracyjne - jako bezprzedmiotowe.

Z uzasadnienia postanowienia wynika, że decyzją nr [...] z dnia [...] czerwca 2000r. Starosta Powiatu G. przeniósł nieodpłatnie na rzecz J. G. własność gruntu rolnego, położonego we wsi K. oznaczonego w ewidencji gruntów jako dz. ew. nr [...] o pow. [...] ha i dz. ew. nr [...] o pow. [...] ha, stanowiącego własność Skarbu Państwa, dla którego Sąd Rejonowy w G. Wydział Ksiąg Wieczystych prowadzi księgę wieczystą KW nr [...].

W dniu [...] sierpnia 2001r. K. T. złożyła wniosek do Starosty Powiatu G. o przyznanie jej własności jednej czwartej części niezabudowanej nieruchomości położonej we wsi K.

Pismem z dnia [...] września 2001r. Starosta Powiatu G. poinformował ją, że decyzją nr [...] z dnia [...] czerwca 2000r. przeniósł już własność przedmiotowej nieruchomości na rzecz J. G.

Następnie K. T. pismem z dnia [...] lipca 2002r. złożyła zażalenie na nie załatwienie w terminie, przez Starostę Powiatu G., jej wniosku o przyznanie własności jednej czwartej części niezabudowanej nieruchomości położonej we wsi K.

Po rozpoznaniu złożonego zażalenia( skargi na bezczynność Starosty Powiatu G.) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] postanowieniem z dnia [...] marca 2003r. nr [...] zobowiązało organ I instancji - Starostę Powiatu G. – do rozpoznania ,do dnia [...] maja 2003r., wniosku K. T. z dnia [...] sierpnia 2001r.

Wykonując to zobowiązanie, Starosta Powiatu G. rozpatrzył wniosek K. T. i decyzją nr [...] z dnia [...] kwietnia 2003r. umorzył postępowanie administracyjne , jako bezprzedmiotowe. Powoływał się na to, że w dacie złożenia wniosku przez K. T. nie było podstaw prawnych do prowadzenia postępowania administracyjnego, bowiem nie istniał już przedmiot postępowania – przedmiotowa nieruchomość stanowiła własność J. G.

Doręczenie odpisu tej decyzji pokwitował mąż skarżącej w dniu [...] kwietnia 2003r.

Następnie w dniu [...] czerwca 2003r. K. T. złożyła odwołanie od decyzji Starosty Powiatu G. z dnia [...] kwietnia 2003r. z jednoczesnym wnioskiem o przywrócenie jej terminu do wniesienia tego odwołania. Podniosła, że w dniu doręczenia decyzji nie było jej w domu, wobec czego odbiór decyzji pokwitował jej mąż, który jest rencistą i cierpi na [...] , a ponadto tego dnia był chory. Mąż nic jej nie powiedział o odebraniu przesyłki i dopiero ostatnio – reperując marynarkę męża – znalazła ona pismo ze Starostwa adresowane do niej. Wnosiła o uwzględnienie jej wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, gdyż decyzja Starosty Powiatu G. nr [...] z dnia [...] kwietnia 2003r. jest dla niej bardzo krzywdząca.

Postanowieniem z dnia [...] października 2003r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] odmówiło K. T. przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Starosty Powiatu G. z dnia [...] kwietnia 2003r. nr [...] umarzającej postępowanie administracyjne, jako bezprzedmiotowe.

W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego K. T. wnosiła o uchylenie zaskarżonego postanowienia , podtrzymując dotychczasowe stanowisko.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosił0 o jej oddalenie i podtrzymało argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).

Zgodnie z przepisem art. 3 § 1i § 2 oraz art.134 §1ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd ten sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej polegającą na rozpoznawaniu skarg m. in. na decyzje administracyjne, przy czym rozstrzygając w granicach danej sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Powyższe zatem oznacza, że Sąd ma obowiązek z urzędu dokonać wszechstronnej oceny zaskarżonej decyzji pod kątem jej zgodności z obowiązującymi przepisami prawnymi.

Dokonując kontroli zaskarżonego postanowienia Sąd uznał, że niniejsza skarga zasługuje na uwzględnienie, gdyż postanowienie to narusza przepisy prawa procesowego, a konkretnie przepis art. 43 kpa – który określa warunki , jakie muszą być spełnione, aby uznać doręczenie zastępcze za prawidłowo dokonane. Stanowi on, że w przypadku nieobecności adresata pismo doręcza się, za pokwitowaniem, dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, jeżeli osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi. Tak więc warunkiem koniecznym, aby uznać doręczenie zastępcze za prawidłowo dokonane, jest deklaracja dorosłego domownika, sąsiada lub dozorcy domu, że oddadzą pismo adresatowi. W niniejszej sprawie nie można uznać, że doręczenie zastępcze było prawidłowe, ponieważ blankiet doręczenia postanowienia nie uwzględnia warunków skutecznego doręczenia określonych w art. 43 kpa – brak jest zapisu dotyczącego deklaracji osoby przyjmującej przesyłkę odnośnie jej oddania adresatowi. Ponieważ organ nie zabezpieczył warunków skutecznego doręczenia odpisu postanowienia, dlatego też Sąd uchylił zaskarżone postanowienie.

Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art.145 §1 pkt.1 lit a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.nr.152 poz. 1270) , orzekł jak w sentencji wyroku.

Na podstawie art.152 powołanej wyżej ustawy Sąd orzekł, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu.

O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 powołanej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 97 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271).