Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 2379/12
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2014-04-01 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 3 pkt 3, art. 29 ust. 2 pkt 15, art. 30 ust. 1 pkt 2 i pkt 3b
journal: Dz.U. 2006 nr 156 poz 1118
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity
article: art. 153
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Elżbieta Kremer (spr.) Sędziowie NSA Paweł Miładowski del. NSA Jerzy Stankowski Protokolant starszy sekretarz sądowy Agnieszka Kuberska-Pellegrino po rozpoznaniu w dniu 1 kwietnia 2014r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej [...] S.A. z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 kwietnia 2012 r. sygn. akt VII SA/Wa 1514/11 w sprawie ze skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektor Nadzoru Budowlanego w Warszawie z dnia [...] kwietnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 26 kwietnia 2012 r., sygn. akt VII SA/Wa 1514/11 oddalił skargę [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2011 r., nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki.

Wyrok zapadł na tle następujących okoliczności sprawy:

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla m. st. Warszawy decyzją z dnia [...] marca 2011 r., na podstawie art 48 ust. 1 w związku z art. 48 ust. 4 i art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2006, Nr 156, poz. 1118 ze zm., zwanej dalej Prawo budowlane) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., zwanej dalej K.p.a.) nakazał inwestorowi [...] Sp. z o. o. z siedzibą w W. dokonanie rozbiórki wybudowanej samowolnie stacji bazowej telefonii komórkowej sieci [...] zlokalizowanej na dz. ew. nr [...] z obrębu [...] na dachu budynku przy ul. [...] w W. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że postępowanie toczyło się w związku z wnioskiem Z. K. o wstrzymanie robót budowlanych, a następnie wnioskiem jego i [...] Stowarzyszenia [...] z siedzibą w R. o rozbiórkę stacji bazowej. W czasie kontroli stwierdzono, że stacja bazowa telefonii cyfrowej została zainstalowana na dachu budynku. Przedmiotowa stacja została wybudowana na podstawie zgłoszenia z dnia [...] stycznia 2008 r. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2009 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla m. st. Warszawy odmówił nakazania [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W. rozbiórki tej stacji bazowej. Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] lipca 2009 r. uchylił powyższą decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Ponownie rozpatrując sprawę Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla m. st. Warszawy postanowieniem z dnia [...] marca 2010 r., wydanym na podstawie art. 48 ust. 2 Prawa budowlanego nałożył na inwestora obowiązek przedłożenia dokumentów wymaganych ww. przepisem. Termin przedłożenia dokumentów minął w dniu [...] maja 2010 r. Obowiązek nie został wykonany w określonym terminie. Następnie Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla m. st. Warszawy decyzją z dnia [...] sierpnia 2010 r. umorzył postępowanie administracyjne prowadzone w ramach nadzoru budowlanego w trybie art. 48 Prawa budowlanego. Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] grudnia 2010 r., uchylił w całości decyzję z dnia [...] sierpnia 2010 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. ( Decyzja z [...] grudnia 2010r. była przedmiotem skargi wniesionej przez [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 15 listopada 2011r. sygn.akt VII SA/Wa 496/11 oddalił skargę, a Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 18 lipca 2013r. sygn.akt II OSK 685/12 oddalił skargę kasacyjną [...] Sp. z o.o.). Rozpatrując sprawę ponownie organ pierwszej instancji wydał decyzję z dnia [...] lutego 2011r. w którą nakazał rozbiórkę wybudowanej samowolnie stacji bazowej telefonii komórkowej, a w uzasadnieniu decyzji m.in. przywołał wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 listopada 2008 r., sygn. akt II OSK 1458/07. Organ pierwszej instancji wskazał, że zgodnie z tym wyrokiem o montażu czy instalacji anteny można byłoby mówić gdyby istniał już nośnik, na jakim miałyby być zainstalowane anteny i urządzenia wyposażenia stacji bazowej. Organ stwierdził, że wykonane roboty wykraczały poza zakres określony w art. 29 Prawa budowlanego, czyli robót na wykonanie, których nie jest potrzebne pozwolenie na budowę. W ocenie organu pierwszej instancji zasadnym, więc jest kontynuowanie postępowania administracyjnego w sprawie samowoli budowlanej budowy tej stacji bazowej w oparciu o przepis art. 48 Prawa budowlanego.

Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego zaskarżoną decyzją z dnia [...] kwietnia 2011r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., po rozpatrzeniu odwołania skarżącej spółki, utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego, aprobując jego stanowisko oraz wskazując na art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.). Wskazał, że organ pierwszej instancji w celu umożliwienia zalegalizowania przedmiotowej inwestycji nałożył na inwestora obowiązek złożenia określonych dokumentów. Inwestor w wyznaczonym terminie wymaganych dokumentów nie złożył. Wobec powyższego nie było możliwości zalegalizowania przedmiotowej inwestycji i organ miał obowiązek nakazać rozbiórkę przedmiotowej inwestycji, na podstawie art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego.

Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła skarżąca spółka, wnosząc o jej uchylenie. Zaskarżonej decyzji zarzuciła:

1. rażące naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na jego wynik, a mianowicie art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. polegające na jego błędnym zastosowaniu poprzez wydanie decyzji utrzymującej w mocy decyzję organu I instancji, podczas gdy zasługiwała ona na uchylenie jako nieopowiadająca prawu;

2. rażące naruszenie przepisów prawa materialnego mające wpływ na wynik postępowania, a mianowicie nie uwzględnienie § 3 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 października 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie (Dz. U. z 2010 r. Nr 115, poz. 773) w brzmieniu obowiązującym od dnia 15 lipca 2010r.;

3. rażące naruszenie przepisów postępowania, a mianowicie art. 6, 7, 9 i 77 § 1 K.p.a. polegające na oparciu ww. decyzji na dowolnej argumentacji w oderwaniu od materialnoprawnych przepisów prawa.

W uzasadnieniu skargi podniosła, że orzecznictwo sądów administracyjnych jednoznacznie wskazuje, że instalowanie urządzeń o wysokości powyżej 3 m na obiektach budowlanych wymaga zgłoszenia, a nie uzyskania pozwolenia na budowę. Wskazała, że § 3 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 października 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie został znowelizowany. W brzmieniu obowiązującym od dnia 15 lipca 2010 r. przez telekomunikacyjny obiekt budowlany rozumieć należy linię kablową podziemną, linię kablową nadziemną, kanalizację kablową, kontenery telekomunikacyjne, szafy kablowe oraz wolno stojące konstrukcje wsporcze anten i urządzeń radiowych, w tym wolno stojące maszty antenowe i wolno stojące wieże antenowe. Maszty i anteny budowlane na dachach budynków nie są już uznawane za budowle telekomunikacyjne; zaliczane są do kategorii urządzeń. W ocenie skarżącej od dnia wejścia w życie rozporządzenia, organy administracji powinny stosować jednolitą wykładnię, zgodnie z którą nie jest wymagane uzyskiwanie pozwolenia budowlanego na konstrukcje wsporcze anten i urządzeń radiowych instalowanych na obiektach budowlanych, w tym na budynkach (o ile nie są przedsięwzięciami mogącymi znacząco oddziaływać na środowisko oraz mogącymi znacząco negatywnie oddziaływać na obszar Natura 2000 w rozumieniu art. 29 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane). Organ wydając zaskarżoną decyzję nie uwzględnił powyższej nowelizacji rozporządzenia opierając swoje rozstrzygnięcie wyłącznie na wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego dotyczącym nieobowiązującego już stanu prawnego.

Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 26 kwietnia 2012r. oddalił skargę. Sąd wskazał, że przedmiotowa inwestycja była już przedmiotem kontroli zarówno Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (wyrok z dnia 23 kwietnia 2007 r. w sprawie IV SA/Wa 74/07 oraz wyrok z dnia 15 listopada 2011 r. w sprawie VII SA/Wa 496/11), jak i Naczelnego Sądu Administracyjnego (wyrok z dnia 25 listopada 2008 r. w sprawie II OSK 1458/07). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 23 kwietnia 2007 r. w sprawie IV SA/Wa 74/07 w przedmiocie warunków zabudowy przesądził, że przedmiotowa stacja bazowa telefonii komórkowej wraz z masztem na dachu budynku przy ul. [...] w W. jest obiektem budowlanym będącym budowlą stanowiącą całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami w rozumieniu artykułu 3 pkt 1 Prawa budowlanego wymagającym uzyskania pozwolenia na budowę. Skargę kasacyjną od wyżej wymienionego wyroku oddalił Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 25 listopada 2008 r. w sprawie II OSK 1458/07 stwierdzając, że uzasadnienie skargi kasacyjnej zmierzało do wykazania braku obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę dla przedmiotowej inwestycji. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że w przypadku gdy na dachu budynku nie istnieje maszt, na którym miałaby nastąpić instalacja anten, a chodzi o nowy obiekt wraz z antenami nie można mówić o instalowaniu, lecz budowie telekomunikacyjnego obiektu budowlanego wymagającego uzyskania pozwolenia na budowę. Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, że brak jest podstaw do dokonania innej wykładni niż dokonana przez Sąd I instancji, iż zakres planowanych robót wykracza poza zakres określony w art. 29 Prawa budowlanego, tj. robót na wykonanie których nie jest potrzebne pozwolenie na budowę. Natomiast w uzasadnieniu wyroku z dnia 15 listopada 2011 r. w sprawie VII SA/Wa 496/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że postępowanie w niniejszej sprawie winno być prowadzone w trybie art. 48 Prawa budowlanego. Ocena prawna Sądu Administracyjnego dotyczyła stanu faktycznego, a także wykładni prawa materialnego. Sąd wskazał na art. 153 p.p.s.a. Sąd zauważył, że z dokumentacji ogólnobudowlanej dołączonej do wniosku inwestora z dnia [...] stycznia 2008 r. wynika że, przedsięwzięcie obejmowało montaż konstrukcji wsporczych pod planowane anteny i szafy teletechniczne, a także montaż planowanych anten i szaf teletechnicznych. Zarówno maszt wysokości 27 m, jak i konstrukcja wsporcza pod szafy teletechniczne miały być zamontowane na wspólnej platformie, posadowionej na elementach nośnych budynku, niepowodując przekroczenia w tych elementach stanu granicznego nośności oraz użytkowalności (dokumentacja budowlano-środowiskowa K 5). Na system antenowy stacji bazowej składa się sześć anten sektorowych, siedem anten radioliniowych. Jak z powyższego wynika zakres planowanych w zgłoszeniu robót był tożsamy z inwestycją będącą przedmiotem postępowania w sprawie IV SA/WA 74/07. Sąd zauważył, że kluczowym dla sprawy zagadnieniem było, czy zgłoszone roboty stanowią "instalowanie" w rozumieniu art. 29 ust. 2 pkt 15 Prawa budowlanego, czy też stanowią "budowlę" w rozumieniu przepisów tejże ustawy, objętą obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę. Zagadnienie to zostało przesądzone przez Naczelny Sąd Administracyjny oraz Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie we wskazanych na wstępie wyrokach. Zatem trafnie organ w zaskarżonej decyzji stwierdził, że przedmiotową inwestycję należy traktować, jako samowolę budowlaną w rozumieniu art. 48 Prawa budowlanego, której doprowadzenie do zgodności z przepisami prawa opierać się powinno o obowiązujące normy prawa materialnego i w sprawie winien znaleźć zastosowanie tryb postępowania określony w art. 48 Prawa budowlanego. Bowiem zakres planowanych, a następnie zrealizowanych bez pozwolenia na budowę robót wykraczał poza zakres określony w art. 29 Prawa budowlanego, czyli robót na wykonywanie których nie jest potrzebne pozwolenie na budowę. Przedmiotowy obiekt budowlany nie polegał bowiem jedynie na instalowaniu urządzenia telekomunikacyjnego, ale obejmował większy zakres realizacji prac budowlanych, co w konsekwencji prowadziło do konieczności uzyskania przez inwestora pozwolenia na budowę, zgodnie z zasadą ogólną wyrażoną w art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego. Procedura zgłoszeniowa nie była w tym przypadku dopuszczalna, a tym samym skuteczna. Sąd stwierdził, że skoro inwestor nie wykonał obowiązków nałożonych na niego postanowieniem z dnia [...] marca 2010 r., to prawidłowo na podstawie powołanych przepisów wydano nakaz rozbiórki. Sąd wskazał również, że zmiana Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 października 2005 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie z dniem 15 lipca 2010 r. dotycząca definicji telekomunikacyjnego obiektu budowlanego nie stanowi zmiany stanu prawnego, który skutkowałby utratą mocy wiążącej oceny prawnej wyrażonej przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 25 listopada 2008 r. w sprawie II OSK 1458/07 oraz przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 23 kwietnia 2007 r. w sprawie IV SA/Wa 74/07. Bez znaczenia jest w tym przypadku również nowelizacja ustawy Prawo budowlane dokonana ustawą z dnia 3 października 2008 r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jej ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U 199 poz. 1227), która weszła w życie z dniem 15 listopada 2008 r. Zmiana ta polegała na uchyleniu przepisu art. 30 ust 1 pkt 3 lit c Prawa budowlanego i dodaniu do tekstu ustawy nowego przepisu art. 29 ust 3, a celem tej zmiany było wprowadzenie zasady, że przedsięwzięcia które wymagają przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko oraz przedsięwzięcia wymagające przeprowadzenia oceny oddziaływania na obszar Natura 2000, zgodnie z art. 59 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko, objęte są obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę.

Od tego wyroku skarżąca spółka wniosła skargę kasacyjną, zaskarżając go w całości i zarzucając mu naruszenie:

1) przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie:

-art. 3 § 1, art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" i art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 6, 7, 8, 77 § 1, i 107 K.p.a., polegające na tym, że sąd I instancji

w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działalności administracji publicznej zastosował środek określony w art. 151 p.p.s.a. i oddalił skargę, a nie zastosował art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a", podczas gdy organ administracji nie dokonał prawidłowej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego i nie zastosował prawidłowych przepisów prawa materialnego, w szczególności odstąpił od zasady, iż organy administracji działają na podstawie przepisów prawa,

-art. 141 §4 cyt. wyżej ustawy poprzez brak odniesienia się do istoty zarzutów skargi i ich uzasadnienia przez skarżącego oraz niezamieszczenia w uzasadnieniu wyroku dostatecznego wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia i poprzestanie na lakonicznym stwierdzeniu, iż zakwestionowane w skardze rozstrzygnięcia nie naruszają przepisów prawa,

-art. 153 p.p.s.a., polegające na uznaniu, iż nie nastąpiła utrata mocy wiążącej orzeczeń: wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 kwietnia 2007 r., sygn. akt IV SA/Wa 74/07 oraz wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 listopada 2008 r., sygn. akt II OSK 1458/07, albowiem nie nastąpiła taka zamian stanu prawnego, która uzasadniałaby utratę ich mocy;

2) przepisów prawa materialnego, a mianowicie:

-art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego, polegające na nieprawidłowym przyjęciu, iż stacja bazowa będąca przedmiotem niniejszej sprawy stanowi obiekt budowlany,

- art. 29 ust. 2 pkt 15 Prawa budowlanego, poprzez jego niezastosowanie, pomimo jednoznacznej treści, iż instalowanie urządzeń, w tym antenowych konstrukcji wsporczych i instalacji radiokomunikacyjnych, na obiektach budowlanych nie wymaga pozwolenia na budowę,

- art. 30 ust. 1 pkt 2) i pkt 3b) Prawa budowlanego poprzez jego nieprawidłowe zastosowania i przyjęcie, iż realizacja stacji bazowej o wysokości powyżej 3 m wymaga uzyskania pozwolenia na budowę, podczas gdy urządzenie to wymaga zgłoszenia,

- art. 48 Prawa budowlanego poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie w niniejszej sprawie, podczas gdy brak było do tego podstaw,

- § 3 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 października 2005r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie, poprzez jego nieprawidłową interpretacją prowadząca do wniosku, iż stacja bazowa stanowi obiekt budowlany wymagający pozwolenia na budowę.

Wniosła o uchylenie tego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu wskazała, że w sprawie nastąpiła taka zmiana stanu prawnego, która uzasadnia utratę mocy wiążącej oceny prawnej zawartej w przywoływanych przez sąd wyrokach. Powołała się na orzeczenia NSA w tym zakresie. Wskazała na zmiany w prawie budowlanym oraz stosownych aktach wykonawczych wywołane m.in. ustawą z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych. Stwierdziła, że organy powinny dokonać oceny sprawy opierając się na przepisach obowiązujących w dacie wydania decyzji.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Naczelny Sąd Administracyjny, jak stanowi art. 183 § 1 p.p.s.a, rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny kontroluje zgodność zaskarżonego orzeczenia z prawem materialnym i procesowym w granicach skargi kasacyjnej. Oznacza to zatem, że zakres rozpoznania sprawy wyznacza strona wnosząca skargę kasacyjną przez przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Skarga kasacyjna jest niezasadna . Niezasadne są zarówno zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania, jak i zarzuty dotyczące naruszenia prawa materialnego. Dla dokonania oceny prawnej i rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie podstawowe znaczenie ma fakt, że sprawa oceny prawnej zrealizowanej w 2008r. inwestycji polegającej na wybudowaniu stacji bazowej telefonii komórkowej sieci [...] zlokalizowanej na dachu budynku przy ul. [...] w W. była już przedmiotem orzeczeń sądów administracyjnych. Przedmiotowa inwestycja była już przedmiotem kontroli zarówno Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (wyrok z dnia 23 kwietnia 2007 r. w sprawie IV SA/Wa 74/07 oraz wyrok z dnia 15 listopada 2011 r. w sprawie VII SA/Wa 496/11), jak i Naczelnego Sądu Administracyjnego (wyrok z dnia 25 listopada 2008 r. w sprawie II OSK 1458/07). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 23 kwietnia 2007 r. w sprawie IV SA/Wa 74/07 w przedmiocie warunków zabudowy przesądził, że przedmiotowa stacja bazowa telefonii komórkowej wraz z masztem na dachu budynku przy ul. [...] w W. jest obiektem budowlanym będącym budowlą stanowiącą całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami w rozumieniu artykułu 3 pkt 1 Prawa budowlanego wymagającym uzyskania pozwolenia na budowę. Skargę kasacyjną od wyżej wymienionego wyroku Naczelny Sąd Administracyjny oddalił wyrokiem z dnia 25 listopada 2008 r. w sprawie II OSK 1458/07. W powyższych wyrokach przesądzone zostało podstawowe zagadnienie, jakim był wymóg uzyskania pozwolenia na budowę na realizację przedmiotowej inwestycji. Podnoszony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art.153 p.p.s.a. polegający na uznaniu, iż nie nastąpiła utrata mocy wiążącej wskazanych orzeczeń, albowiem nie nastąpiła taka zmiana stanu prawnego, która uzasadniałaby utratę ich mocy nie może być uwzględniony. Faktem jest, że po wyroku WSA w Warszawie z dnia 23 kwietnia 2007 r. w sprawie IV SA/Wa 74/07 jak i wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 listopada 2008 r. w sprawie II OSK 1458/07, w którym rozpoznano skargę kasacyjna od wymienionego wyroku, a w których przesądzony został wymóg posiadania pozwolenia na budowę, miała miejsce zmiana stanu prawnego, jednak zmiana ta nie spowodowała utraty mocy wiążącej wydanych wcześniej orzeczeń. Wynika to z kolejnych wyroków sądów administracyjnych jakie zapadły w przedmiotowej sprawie po nowelizacji przepisów. Mianowicie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 15 listopada 2011r. sygn.akt VII SA/Wa 496/11 oddalając skargę [...] Sp. z o.o. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2010r. który uchylił decyzję organu I instancji z dnia [...] sierpnia 2010r. w przedmiocie umorzenia postępowania prowadzonego w trybie art.48 ustawy Prawo budowlane, sformułował jednoznaczną ocenę prawną. Sąd w uzasadnieniu wyroku m.in. stwierdził, że należy zgodzić się z Mazowieckim Wojewódzkim Inspektorem Nadzoru Budowlanego, że postępowanie w niniejszej sprawie winno być prowadzone w trybie art.48 Prawa budowlanego, bowiem zakres planowanych, a następnie zrealizowanych bez pozwolenia budowę robót wykraczał poza zakres określony w art.29 , Prawa budowlanego, dalej Sąd wskazał, że "zmiana rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 października 2005r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie z dniem 15 lipca 2010r. dotycząca definicji telekomunikacyjnego obiektu budowlanego nie stanowi zmiany stanu prawnego, który skutkowałaby utratą mocy wiążącej oceny prawnej wyrażonej przez WSA w Warszawie w wyroku z dnia 23 kwietnia 2007r. w sprawie IV SA/Wa 74/07 " Sąd podniósł również, że dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy bez znaczenia jest nowelizacja ustawy Prawo budowlane dokonana ustawą z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jej ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U.199, poz.1227), która weszła w życie z dniem 15 listopada 2008r. W skardze kasacyjnej od tego wyroku [...] Sp. z o.o. podnosiła m.in., że wobec zmiany przepisów, a szczególnie rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 października w brzmieniu obowiązującym od dnia 15 lipca 2010r. stacje bazowe na dachach budynków nie są uznawane za budowle telekomunikacyjne, a zaliczane są do urządzeń i nie wymagają uzyskania pozwolenia na budowę. Tak więc zdaniem skarżącego kasacyjnie traci aktualność przyjmowany za podstawę rozstrzygnięcia pogląd wyrażony w wyroku WSA w Warszawie z dnia 23 kwietnia 2007r. IV SA/Wa 74/07. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 18 lipca 2013r. sygn.akt II OSK 685/12 oddalił skargę kasacyjną [...] Sp. z o.o. W uzasadnieniu wyroku NSA podzielił stanowisko prezentowane przez Sąd I instancji, stwierdzając, że zasadnie został zainicjowany tryb naprawczy uregulowany w art.48 Prawa budowlanego. Nadto NSA stwierdził, że " Akcentowane przez skarżącego zmienione przepisy prawa nie przewidują bowiem, aby do obiektów wybudowanych przed tą zmianą, dla których właściwym trybem był tryb pozwolenia na budowę, możliwe było obecnie zastosowanie trybu zgłoszenia. Inaczej mówiąc, nie jest tak, że jeżeli dany obiekt budowlany powstał w pewnej dacie z naruszeniem prawa (bez pozwolenia), to jeżeli obecnie na taki sam obiekt wystarczające jest zgłoszenie, automatycznie bezprzedmiotowy staje się tryb naprawczy z art.48 Prawa budowlanego. Byłaby to w istocie milcząca legalizacja samowoli budowlanych, co przy uwzględnieniu sensu regulacji prawa budowlanego nie jest prawidłowe".

Mając na uwadze przedstawione wyżej stanowisko prawne zawarte w powołanych wyrokach, w szczególności w wyroku WSA w Warszawie z dnia 15 listopada 2011r., VII SA/Wa 496/11, oraz w wyroku NSA z dnia 18 lipca 2013r. II OSK 685/12 , zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art.153 p.p.s.a jest bezprzedmiotowy. Bezprzedmiotowe są również zarzuty dotyczące naruszenia prawa materialnego, tj art. 3 pkt 3, art.29 ust.2 pkt 15, art. 30 ust.1 pkt 2 i pkt 3b ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane, a to dlatego , że w tym postępowaniu będąc związanym stanowiskiem prawnym zawartym w powołanych wcześniej wyrokach, nie były ponownie rozważane zagadnienia uregulowane w powołanych przepisach prawa budowlanego. Nie doszło również do naruszenia art.48 Prawa budowlanego, to że postępowanie w tej sprawie toczyło się na podstawie tego przepisu , wynikało z wcześniejszych wyroków. W przedmiotowym postępowaniu organ celem umożliwienia zalegalizowania przedmiotowej inwestycji postanowieniem nałożył na inwestora obowiązek przedłożenia określonych dokumentów w terminie dwóch miesięcy, a po upływie tego terminu wydał decyzję zgodnie z art.48 Prawa budowlanego. Dlatego tez zarzut dotyczący naruszenia art. 48 jest niezasadny. Nie mogły być również uwzględnione zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania. Odnośnie zarzutu naruszenia art.153 p.p.s.a wskazano już wyżej, że zarzutu ten jest bezprzedmiotowy. Natomiast zarzut dotyczący naruszenia przepisów postępowania , a w szczególności art.145 § 1 pkt 1 lit.a i art. 151 p.p.s.a w z zw. z art. 6, 7, 8, 77 i 107 kpa polegający na nieprawidłowej ocenie zebranego materiału dowodowego również nie mógł być uwzględniony, albowiem organ będąc związany, na podstawie art.153 p.p.s.a, stanowiskiem prawnym zawartym w powoływanych wcześniej wyrokach nie dokonywał ponownej oceny zebranego materiału dowodowego w sprawie jak i nie dokonywał ponownej oceny prawnej. W sytuacji gdy podstawy zarzut skargi kasacyjnej tj naruszenie art.153 p.p.s.a. oceniony został jako bezprzedmiotowy, bezpośrednią konsekwencją tej oceny jest bezprzedmiotowość zarzutów dotyczących naruszenia przepisów postępowania. Nie znajduje również uzasadnienia zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art.141 § 4 p.p.s.a. . Problematyka dotycząca art.141 § 4 p.p.s.a jako podstawy skargi kasacyjnej była przedmiotem wielu orzeczeń Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zgodnie z wyrokiem NSA z dnia 10 lipca 2012r. II GSK 1012/12

przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. można naruszyć wtedy, gdy uzasadnienie orzeczenia nie pozwala jednoznacznie ustalić przesłanek, jakimi kierował się wojewódzki sąd administracyjny podejmując zaskarżone orzeczenie, a wada ta nie pozwala na kontrolę kasacyjną orzeczenia lub brak jest uzasadnienia któregokolwiek z rozstrzygnięć sądu albo gdy uzasadnienie obejmuje rozstrzygnięcie, którego nie ma w sentencji orzeczenia. Podobnie w wyroku NSA z dnia 10 lipca 2012 II GSK 1807/1zarzut naruszenia przepisu art. 141 § 4 p.p.s.a. może być skuteczny tylko wtedy, gdy uzasadnienie wyroku sporządzone jest w sposób uniemożliwiający kontrolę instancyjną, w szczególności gdy nie zawiera któregoś z elementów konstrukcyjnych wymienionych w powyższym przepisie. W przedmiotowej sprawie uzasadnienie wyroku Sądu I instancji spełnia wymogi określone w art. 141 § 4 p.p.s.a., pozwala na ustalenie przesłanek jakimi kierował się Sąd podejmując zaskarżone rozstrzygnięcie, a tym samym dokonanie kontroli instancyjnej.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art.184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.