Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 3490/15
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2017-11-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6290 Reforma rolna
Hasła tematyczne: Reforma rolna
Skarżony organ: Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: § 5
journal: Dz.U. 1944 nr 4 poz 17
law: Dekret Polskiego Komitetu Wyzwolenia Narodowego z dnia 6 września 1944 r. o przeprowadzeniu reformy rolnej.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Czesława Nowak- Kolczyńska (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Maciej Dybowski Sędzia del. WSA Tomasz Grossmann po rozpoznaniu w dniu 14 listopada 2017 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Skarbu Państwa - Państwowe Gospodarstwo Leśne Lasy Państwowe Nadleśnictwo Ł. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 września 2015 r. sygn. akt I SA/Wa 3540/14 w sprawie ze skargi Skarbu Państwa - Państwowe Gospodarstwo Leśne Lasy Państwowe Nadleśnictwo Ł. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] października 2014 r. nr [...] w przedmiocie reformy rolnej oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 4 września 2015 r. oddalił skargę Skarbu Państwa - Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe Nadleśnictwo Ł. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z [...] października 2014 r. w przedmiocie reformy rolnej.

Wyrok ten został wydany w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych.

Wnioskiem z [...] stycznia 2014 r., doprecyzowanym pismem z [...] kwietnia 2014 r. I. C.-T. zwróciła się do Wojewody Wielkopolskiego o stwierdzenie, że nieruchomości leśne wchodzące w skład majątku P., gmina S., zapisane w księdze wieczystej P. D. [...], a także nieruchomości leśne wchodzące w skład majątku S., gmina S., zapisane w księdze wieczystej S. [...], nie podpadały pod działanie przepisu art. 2 ust. 1 lit. e dekretu PKWN z dnia 6 września 1944 r. o przeprowadzeniu reformy rolnej (Dz. U. z 1945 r. Nr 3, poz. 13 ze zm.).

Decyzją z [...] maja 2014 r. Wojewoda Wielkopolski orzekł, że nieruchomości leśne wchodzące w skład majątku S., gmina S., stanowiące dawne parcele katastralne nr: [...] o łącznej powierzchni 261,9418 ha oraz nieruchomości leśne wchodzące w skład majątku P. S., gmina S., stanowiące dawne parcele katastralne nr [...] o łącznej powierzchni 228,3517 ha nie podpadały pod działanie przepisu art. 2 ust. 1 lit. e dekretu PKWN z dnia 6 września 1944 r. o przeprowadzeniu reformy rolnej. Wojewoda wskazał, że dawny majątek S., gmina S., zapisany w aktach gruntowych S. [...] w Wydziale Ksiąg Wieczystych Sądu Rejonowego w W., o obszarze 1013,1245 ha, przed przejęciem na rzecz Skarbu Państwa był od 1902 r. własnością C. z P. Majątek S., który został przejęty na cele reformy rolnej, był zapisany w rejestrze katastralnym S. [...], w rejestrze katastralnym R. [...] oraz G. [...] o łącznej powierzchni 1019,2454 ha. Natomiast właścicielem majątku P. S., gmina S., zapisanego w księdze wieczystej P. S. [...] w Wydziale Ksiąg Wieczystych Sądu Rejonowego w W. o powierzchni 860,2052 ha, był od 1904 r. Z. C. z S. Oba majątki przejęto na własność Skarbu Państwa na wniosek Wojewódzkiego Urzędu Ziemskiego na podstawie art. 2 lit. e ww. dekretu.

Organ I instancji wskazał, że nieruchomości wchodzące w skład majątku S. oznaczone w matrykule katastralnej jako las, stanowią dawne parcele katastralne nr: [...] o łącznej powierzchni 261,9418 ha. Obecnie dawnym parcelom odpowiadają współczesne działki cz. [...]. Natomiast lasy majątku P. S. w matrykule katastralnej opisane były jako parcele nr: [...] o łącznej powierzchni 228,3517 ha. Dawnym parcelom leśnym odpowiadają współczesne działki: cz. [...]. Obecnymi właścicielami ww. nieruchomości leśnych są Skarb Państwa, Państwowe Gospodarstwo Leśne Lasy Państwowe – Nadleśnictwo Ł. i Nadleśnictwo D., Agencja Nieruchomości Rolnych, [...] S.A. oraz Miasto i Gmina S.

Powołując się na ustalony stan faktyczny, przepisy dekretu PKWN z dnia 6 września 1944 r., przepisy wykonawcze o stosowaniu rozporządzenia tymczasowego Rady Ministrów, normującego przenoszenie własności nieruchomości ziemskich z dnia 1 września 1919 r., wydane w dniu 12 września 1919 r. przez Ministra Sprawiedliwości i Prezesa Głównego Urzędu Ziemskiego oraz orzecznictwo sądów Wojewoda Wielkopolski orzekł, że ww. parcele stanowiące w dniu wejścia w życie dekretu o reformie rolnej las nie mogły być przejęte na własność Skarbu Państwa na podstawie przepisów dekretu o reformie rolnej. Organ wskazał, iż lasy nie mogły być wykorzystane do prowadzenia działalności wytwórczej w rolnictwie z zakresu produkcji roślinnej, zwierzęcej i sadowniczej, nie miały zatem charakteru rolniczego. Jednak lasy stanowiące własność osób, których grunty były objęte przepisami art. 2 ust. 1 lit. e dekretu o reformie rolnej mogły podlegać nacjonalizacji niezależnie od swojego obszaru na podstawie art. 1 ust. 3 lit. b dekretu z dnia 12 grudnia 1944 r. o przejęciu niektórych lasów na własność Skarbu Państwa.

Odwołania od powyższej decyzji wnieśli Skarb Państwa - Państwowe Gospodarstwo Leśne Lasy Państwowe Nadleśnictwo Ł. oraz Agencja Nieruchomości Rolnych Odział Terenowy w P.

Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi decyzją z [...] października 2014 r. utrzymał w mocy decyzję Wojewody Wielkopolskiego stwierdzając, że lasy wchodzące w skład majątku S., gmina S. oraz P. S., gmina S. nie podpadały pod działanie przepisu art. 2 ust. 1 lit. e) dekretu PKWN o reformie rolnej, gdyż grunty leśne nie mogły być przejęte w trybie tego dekretu. Możliwość przejęcia lasów regulował bowiem odrębny dekret z 12 grudnia 1944 r. o przejęciu niektórych lasów na własność Skarbu Państwa (Dz. U. Nr 15, poz. 82).

Organ przyznał Nadleśnictwu rację co do tego, że w sytuacji, w której lasy i grunty leśne o obszarze ponad 25 ha wchodziły w skład majątku podlegającego przejęciu na własność Państwa na podstawie art. 2 ust. 1 lit. e) dekretu PKWN, to działanie tego przepisu nie rozciągało się na lasy i grunty leśne, co wynika z faktu braku możliwości uznania lasów i gruntów leśnych za składniki nieruchomości ziemskiej, o której mowa w powołanym dekrecie. Podzielił też pogląd Nadleśnictwa, że kwestię zasadności przejęcia lasów w trybie dekretu z 12 grudnia 1944 r. mogą badać jedynie sądy powszechne. Minister nie zgodził się natomiast z Nadleśnictwem w kwestii umorzenia postępowania administracyjnego z powodu braku drogi administracyjnej oraz ważnej podstawy prawnej. Wskazał, że nie może budzić jakichkolwiek wątpliwości, że organy administracji posiadają kompetencję w zakresie stwierdzania czy dana nieruchomość ziemska podpadała, czy też nie podpadała pod przepisy dekretu o przeprowadzeniu reformy rolnej, co znalazło potwierdzenie w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Odnosząc się do argumentów i żądań przedstawionych przez Agencję Nieruchomości Rolnych Minister wskazał, że umocowanie organów administracji ogranicza się w przedmiotowym postępowaniu jedynie do oceny, czy przedmiotowe lasy podlegały upaństwowieniu w ramach reformy rolnej. Organy nie mają natomiast uprawnienia do stwierdzenia, że Skarb Państwa nie nabył własności przedmiotowych lasów na podstawie dekretu o przeprowadzeniu reformy rolnej, niemniej nabył ją na podstawie dekretu o lasach. Takie działanie naruszyłoby bowiem zakres kompetencji organów administracyjnych wkraczając w prerogatywy sądu powszechnego.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi wniósł Skarb Państwa - Państwowe Gospodarstwo Leśne Lasy Państwowe Nadleśnictwo Ł.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał skargę za nieuzasadnioną i oddalił ją na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.). Sąd podkreślił, że zarzuty Nadleśnictwa koncentrują się na braku podstaw prawnych do wydania przez organ merytorycznego rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie. W tym zakresie Sąd uznał za nieuzasadnioną przywołaną w skardze argumentację. Podkreślił, że sprawa administracyjna jest bezprzedmiotowa w rozumieniu art. 105 § 1 k.p.a. wtedy, gdy nie ma materialnoprawnych podstaw do władczej, w formie decyzji administracyjnej, ingerencji organu administracyjnego. W ocenie Sądu, taka sytuacja nie występuje w niniejszej sprawie. W obecnym stanie prawnym organy administracji posiadają bowiem kompetencje w zakresie stwierdzania czy dana nieruchomość ziemska podpadała, czy też nie podpadała pod przepisy dekretu o reformie rolnej. Kwestię tę przesądziła uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego w składzie siedmiu sędziów z dnia 5 czerwca 2006 r., OPS 2/06 (ONSAiWSA 2006 nr 5, poz. 123). Stanowisko przyjęte w powołanej uchwale zostało następnie potwierdzone przez Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 10 stycznia 2011 r. sygn. akt I OPS 3/10 (ONSAiWSA 2011 nr 2, poz. 23). Aktualnie zatem nie ma wątpliwości, iż w kwestiach związanych z przejęciem nieruchomości z powołaniem się na dekret o przeprowadzeniu reformy rolnej dopuszczalna jest droga administracyjna. Takiej instytucji prawnej nie przewidywał natomiast ani dekret PKWN z dnia 12 grudnia 1944 r. o przejęciu niektórych lasów na własność Skarbu Państwa (Dz. U. Nr 15, poz. 82) ani rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Reform Rolnych z dnia 20 stycznia 1945 r. w sprawie wykonania dekretu PKWN z dnia 12 grudnia 1944 r. o przejęciu niektórych lasów na własność Skarbu Państwa (Dz. U. Nr 4, poz. 16). W konsekwencji, do oceny czy dana nieruchomość podpadała pod działanie dekretu o reformie rolnej właściwe są wyłącznie organ administracji oraz sądy administracyjne. Natomiast kwestię zasadności przejęcia lasów w trybie dekretu z dnia 12 grudnia 1944 r. o przejęciu niektórych lasów na własność Skarbu Państwa, mogą badać wyłącznie sądy powszechne. Stanowisko to znalazło potwierdzenie w orzecznictwie Sądu Najwyższego. W uchwale z dnia 22 kwietnia 1994 r. III CZP 50/94 (OSN nr 11, poz. 212) oraz w uchwale z dnia 27 kwietnia 1994 r. III CZP 54/94 (OSN nr 11, poz. 215) Sąd Najwyższy wyjaśnił, że skoro dekret z dnia 12 grudnia 1944 r. o przejęciu niektórych lasów na rzecz Skarbu Państwa został uchylony na podstawie art. 6 ustawy z dnia 28 lipca 1990 r. o zmianie ustawy Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 55, poz. 321) i nie ma przepisu, który by przewidywał właściwość organów administracji do rozstrzygania sporów dotyczących nabycia przez Skarb Państwa własności lasów i gruntów leśnych na podstawie tego uchylonego już obecnie dekretu, to spory takie mogą być rozstrzygane wyłącznie w postępowaniu przed sądem powszechnym.

Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy Sąd wskazał, że przedmiotem żądania wnioskodawczyni było stwierdzenie niepodpadania wskazanych nieruchomości leśnych pod działanie przepisów dekretu z 6 września 1944 r. o reformie rolnej, a nie stwierdzenie nieprzejęcia przez Skarb Państwa przedmiotowych nieruchomości na podstawie dekretu PKWN z 12 grudnia 1944 r. o przejęciu niektórych lasów na własność Skarbu Państwa. Jak zaś już wskazano powyżej, do oceny czy dane nieruchomości podpadały pod działanie dekretu z 6 września 1944 r. o przeprowadzeniu reformy rolnej właściwy jest organ administracji i sąd administracyjny. Żądanie strony dotyczyło więc przedmiotu, w którym władny jest rozstrzygać organ administracji w trybie § 5 i 6 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Reform Rolnych z dnia 1 marca 1945 r. w sprawie wykonania dekretu PKWN z dnia 6 września 1944 r. o przeprowadzeniu reformy rolnej. W konsekwencji Sąd I instancji stwierdził, że istniała ważna podstawa prawna do wydania merytorycznego rozstrzygnięcia w sprawie i nie zachodziła podstawa do umorzenia postępowania administracyjnego.

Dalej Sąd podkreślił, że jak wynika z akt administracyjnych, nieruchomości leśne wchodzące w skład majątków S. i P. S. zostały przejęte na własność Państwa w wyniku złożenia przez Wojewódzki Urząd Ziemski wniosków na podstawie art. 2 ust. 1 lit. e dekretu o przeprowadzeniu reformy rolnej. Zatem, skoro z dokumentów archiwalnych nie wynika, aby sporne nieruchomości leśne zostały potraktowane jako nie objęte dekretem o reformie rolnej, to w tej sytuacji trudno mówić o braku podstaw prawnych do wydania merytorycznego rozstrzygnięcia w sprawie przez organy administracji publicznej.

Z tych względów Sąd uznał za niezasadne zarzuty naruszenia art. 2 ust. 1 lit. e w związku z art. 1 ust. 2 dekretu z 6 września 1944 r. oraz § 5 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Reform Rolnych z 1 marca 1945 r.

Sąd nie podzielił ponadto zarzutu naruszenia art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. wywodzonego z rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy inną decyzją ostateczną tj. decyzją Wojewody Wielkopolskiego z [...] kwietnia 2010 r. umarzającą postępowanie administracyjne jako bezprzedmiotowe z uwagi na niedopuszczalność drogi administracyjnej w sprawie z wniosku złożonego w trybie § 5 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Reform Rolnych z dnia 1 marca 1945 r. w sprawie wykonania dekretu PKWN z 6 września 1944 r. o przeprowadzeniu reformy rolnej. Odnosząc się do kwestii związku między decyzją Wojewody Wielkopolskiego z [...] kwietnia 2010 r. a ponownie złożonym w dniu [...] stycznia 2014 r. wnioskiem I.C.-T. o wydanie decyzji stwierdzającej, że nieruchomości leśne nie podpadały pod przepisy dekretu o reformie rolnej Sąd stwierdził, że stan powagi rzeczy osądzonej wywołują orzeczenia merytoryczne orzekające co do istoty sprawy. Natomiast decyzja Wojewody Wielkopolskiego z [...] kwietnia 2010 r. umarzająca postępowanie w wyniku ustalenia, że droga administracyjna jest niedopuszczalna nie rozstrzygnęła sprawy co do istoty. Zatem, nie zachodzi w tym przypadku powaga rzeczy osądzonej przy rozpoznawaniu wniosku I. C.-T.

W skardze kasacyjnej złożonej od powyższego wyroku Skarb Państwa - Państwowe Gospodarstwo Leśne Lasy Państwowe Nadleśnictwo Ł., reprezentowane przez radcę prawnego, podniosło następujące zarzuty:

1. naruszenie przepisów postępowania tj. art. 174 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z § 5 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Reform Rolnych z dnia 1 marca 1945 r. w sprawie wykonania dekretu PKWN z 6 września 1944 r. o przeprowadzeniu reformy rolnej, w zw. z art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. przez błędną ich wykładnię polegającą na przyjęciu przez Sąd I instancji, że w niniejszej sprawie istniała podstawa prawna do wydania decyzji, że nieruchomości leśne, o których mowa w niniejszej sprawie nie podpadały pod działanie art. 2 ust. 1 lit. e dekretu PKWN o przeprowadzeniu reformy rolnej, które to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy;

2. naruszenie przepisów postępowania tj. art. 174 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 107 § 1 k.p.a. przez błędną jego wykładnię polegającą na oddaleniu skargi od decyzji z [...] października 2014 r. w sytuacji, w której podstawa prawna decyzji jest sprzeczna z zapadłym rozstrzygnięciem, które to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy;

3. naruszenie przepisów postępowania tj. art. 174 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. przez ich błędną wykładnię polegającą na nieprawidłowym przyjęciu przez Sąd I instancji, że w niniejszej sprawie nie zaistniał stan powagi rzeczy osądzonej pomimo wcześniejszego wydania przez Wojewodę Wielkopolskiego decyzji z [...] kwietnia 2010 r., które to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy;

4. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 174 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 2 ust. 1 lit. e dekretu PKWN przez błędną jego wykładnię polegającą na uznaniu, że na tej podstawie prawnej dopuszczalne było wydanie decyzji, że wymienione w podaniu I. C.-T. z [...] stycznia 2014 r. nieruchomości leśne nie podpadały pod działanie reformy rolnej.

Wskazując na powyższe wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku i rozpoznanie skargi, względnie uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Ponadto wniesiono o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

W piśmie procesowym z 16 sierpnia 2016 r. pełnomocnik strony skarżącej kasacyjnie przytoczył dodatkowe uzasadnienie podstaw kasacyjnych. Ustosunkowując się do przedstawionej argumentacji uczestnik postępowania ( F. T. wyraził przekonanie, że bezspornym faktem prawnym jest to, że lasy z majątków ziemskich S. - P. S. nie podpadały pod działanie art. 2 ust. 1 lit. e dekretu o przeprowadzeniu reformy rolnej.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach.

Wyjaśnienie szczegółowych motywów rozstrzygnięcia należy poprzedzić wskazaniem, że w uchwale składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 czerwca 2006 r., sygn. akt I OPS 2/06 (ONSAiWSA z 2006 r., nr 5, poz. 123) przyjęto, iż przepis § 5 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Reform Rolnych z dnia 1 marca 1945 r. w sprawie wykonania dekretu PKWN z 6 września 1944 r. o przeprowadzeniu reformy rolnej, może stanowić podstawę do orzekania w drodze decyzji administracyjnej o tym, czy dana nieruchomość lub jej część wchodzi w skład nieruchomości ziemskiej, o której mowa w art. 2 ust. 1 lit. e dekretu PKWN o przeprowadzeniu reformy rolnej. W podobnym tonie wypowiedział się skład siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 10 stycznia 2011 r., sygn. akt I OSK 3/10 (ONSAiWSA z 2011 r. nr 2, poz. 23). Powyższe przesądza ( jak zasadnie stwierdził Sąd I instancji ( o administracyjnym trybie rozpatrywania sporów na tle przejęcia nieruchomości rolnych na podstawie przepisów dekretu PKWN o przeprowadzeniu reformy rolnej i rozporządzenia wykonawczego.

Przechodząc zatem do poszczególnych zarzutów skargi kasacyjnej przede wszystkim należało w powyższych okolicznościach odmówić słuszności zarzutowi naruszenia § 5 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Reform Rolnych z dnia 1 marca 1945 r. w zw. z art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. Jak wywodzi skarga kasacyjna, jeżeli Sąd dostrzegł istniejącą tożsamość podmiotową oraz przedmiotową pomiędzy rozstrzygnięciami zawartymi w decyzjach z [...] kwietnia 2010 r. oraz [...] maja 2014 r., to jego obowiązkiem było wydanie wyroku w oparciu o art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a.

Z powyższymi argumentami nie sposób się zgodzić. Należy przede wszystkim stwierdzić, że tożsamość przedmiotu i podmiotu sprawy ze sprawą prowadzoną przed organem wcześniej nie zawsze prowadzić będzie do uznania, że spełniona zostanie przesłanka wymieniona w art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. W świetle tego przepisu konieczność stwierdzenia nieważności decyzji zachodzi w sytuacji, w której decyzja dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną. Chodzi tutaj jednak nie o jakąkolwiek decyzję kończącą postępowanie w danej sprawie, ile

o wydanie decyzji załatwiającej sprawę co do istoty. Decyzja wydana przez Wojewodę Wielkopolskiego w dniu [...] kwietnia 2010 r. nie załatwiła sprawy z wniosku I. C.-T. merytorycznie. Umorzenie postępowania nastąpiło

z uwagi na niemożność rozpoznania żądania strony w wyniku braku właściwości organu administracyjnego do rozstrzygnięcia sprawy co do istoty. W takim przypadku należy zgodzić się z Sądem I instancji, że nie zachodziła powaga rzeczy osądzonej przy rozpatrywaniu wniosku strony z [...] stycznia 2014 r.

Nie sposób również uznać za uzasadnione argumenty skargi kasacyjnej zmierzające do wykazania naruszenia przez Sąd I instancji art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 107 § 1 k.p.a. w sytuacji, w której podstawa prawna decyzji jest sprzeczna z zapadłym rozstrzygnięciem. Jak przedstawiono w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, Sąd I instancji w ogóle nie dostrzegł występującej sprzeczności pomiędzy podstawą prawną oraz treścią rozstrzygnięcia decyzji z [...] października 2014 r. Minister bowiem z jednej strony oparł decyzję na art. 138 § 2 k.p.a., z drugiej ( utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Stwierdzić należy, że powyższa nieprawidłowość nie może zostać zakwalifikowana jako inne naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.). W rozpatrywanej bowiem sprawie nie ulega wątpliwości, że Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi decyzją z [...] października 2014 r. utrzymał w mocy decyzję Wojewody Wielkopolskiego z [...] maja 2014 r., co wynika z treści rozstrzygnięcia korespondującego z uzasadnieniem decyzji. Brak powołania prawidłowej podstawy prawnej, w tym przypadku art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., nie może więc świadczyć o istotnej wadliwości zaskarżonej decyzji. Uchybienie przepisom postępowania administracyjnego może skutkować uchyleniem decyzji tylko w razie stwierdzenia, że miało istotny wpływ na wynik sprawy.

W rozpoznawanej sprawie, przywołanie błędnej podstawy prawnej nie ma wpływu na wynik sprawy, wobec czego nie mogło stanowić podstawy uchylenia zaskarżonej decyzji. Stąd oddalenie przez Sąd I instancji skargi i oparcie wyroku na przepisie

art. 151 p.p.s.a. należało uznać za prawidłowe.

Odmawiając słuszności podniesionemu zarzutowi naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. art. 2 ust. 1 lit. e dekretu PKWN, należy stwierdzić,

że argumentacja skargi kasacyjnej nie wykazała, by grunty objęte wnioskiem I.C.-T. ( jako nieruchomości leśne ( podpadały pod działanie reformy rolnej, a tylko taka konkluzja mogła doprowadzić do stwierdzenia istotnej wadliwości zaskarżonej decyzji prowadzącej do konieczności jej uchylenia. Uzasadnienie tego zarzutu nakierowane jest natomiast na nieprawidłowości związane z wyznaczeniem przedmiotu sprawy w oparciu o aktualnie obowiązujący sposób oznaczenia własności nieruchomości, wynikający z treści ksiąg wieczystych. Nie sposób jednakże z powodu zmian w oznaczaniu nieruchomości wyprowadzać wadliwości polegającej na błędnej wykładni art. 2 ust. 1 lit. e dekretu. Przyjęty przez organ i zaakceptowany przez Sąd I instancji sposób wyznaczenia obszaru objętego rozstrzygnięciem przy przyjęciu poprzednio obowiązujących oznaczeń, pozwala na pełną jego identyfikację. Uwzględnienie nowej numeracji działek gruntu odpowiadających dawnym parcelom byłoby więc niecelowe, prowadząc do konieczności podejmowania działań, które jedynie znacznie przedłużałyby postępowanie.

Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art.184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.