Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt III SA/Gd 1036/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2015-07-02 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6330 Status  bezrobotnego
Hasła tematyczne: Bezrobocie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 33 ust. 3, ust. 4
journal: Dz.U. 2013 poz 674
law: Ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy - tekst jednolity
article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Alina Dominiak Sędziowie: Sędzia WSA Elżbieta Kowalik-Grzanka Sędzia WSA Bartłomiej Adamczak (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Hanna Tarnawska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 lipca 2015 r. sprawy ze skargi J. G. na decyzję Wojewody [...] z dnia 21 października 2014 r. nr [...] w przedmiocie utraty statusu osoby bezrobotnej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia 21 października 2014 r. (nr [...]) Wojewoda utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia 25 sierpnia 2014 r. (nr [...]), którą organ orzekł o utracie przez J. G. statusu osoby bezrobotnej z dniem 15 lipca 2014 r. na okres 120 dni.

W sprawie zaistniały następujące okoliczności faktyczne i prawne:

Decyzją z dnia 25 sierpnia 2014 r. (nr [...]) Prezydent Miasta, na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm.) – dalej zwanej: "k.p.a.", oraz 9 ust. 1 pkt 14 lit. a/ w związku z art. 33 ust. 4 pkt 4 oraz art. 33 ust. 4ca ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t.j.: Dz. U. z 2013 r. poz. 674 ze zm.), orzekł o utracie przez J. G. statusu osoby bezrobotnej z dniem 15 lipca 2014 r. na okres 120 dni oraz nadał decyzji rygor natychmiastowej wykonalności.

W uzasadnieniu organ wskazał, że J. G. (dalej: "strona", "skarżący") nie stawił się w Powiatowym Urzędzie Pracy w G. w wyznaczonym terminie i nie powiadomił w okresie 7 dni o uzasadnionej przyczynie niestawiennictwa. Zgodnie z posiadaną dokumentacją, niestawiennictwo jest pierwszym w tutejszym urzędzie pracy. Ponowne uzyskanie statusu osoby bezrobotnej może nastąpić po upływie co najmniej 120 dni od dnia niestawienia się w powiatowym urzędzie pracy w wyniku ponownej rejestracji. Zgodnie z art. 33 ust. 4ca ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności.

Strona wniosła odwołanie od tej decyzji podnosząc, że została nieprawidłowo poinformowana o wszczęciu postępowania w sprawie. Doszło do naruszenia m.in. art. 50 § 1, art. 54 § 1, art. 64 § 4, art. 73 § 1 k.p.a. W odwołaniu nie wyjaśniła przyczyn niestawiennictwa w Powiatowym Urzędzie Pracy w dniu 15 lipca 2014 r.

Po rozpatrzeniu odwołania Wojewoda decyzją z dnia 21 października 2014 r. (nr [...]), na podstawie art. 138 § 1 pkt 1, art. 43, art. 10 § 1 w zw. z art. 61 § 4 k.p.a. oraz art. 33 ust. 3 i ust. 4 pkt 4 w zw. z punktem 3 lit. a/ oraz na podstawie art. 33 ust. 4ca ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

Organ odwoławczy stwierdził, że w dniu 8 kwietnia 2013 r. strona została zarejestrowana w Powiatowym Urzędzie Pracy w G. jako osoba bezrobotna. Następnie Urząd Pracy wezwał stronę do stawiennictwa w dniu 15 lipca 2014 r. w celu przyjęcia propozycji odpowiedniej pracy lub innej formy pomocy proponowanej przez urząd oraz potwierdzenia gotowości do podjęcia pracy. W dniu 9 lipca 2014 r. ojciec strony – jako dorosły domownik - odebrał to wezwanie i zobowiązał się do doręczenia go adresatowi, tym samym wezwanie zostało skutecznie doręczone w trybie art. 43 k.p.a. Pomimo wezwania strona nie stawiła się w Urzędzie Pracy i nie poinformowała w ciągu 7 dni o uzasadnionej przyczynie niestawiennictwa. Następnie w dniu 24 lipca 2014 r. wszczęto postępowanie administracyjne w sprawie niestawiennictwa strony w celu ustalenia czy nie zachodzi konieczność wyciągnięcia konsekwencji prawnych wskazanych w art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Zawiadomienie o wszczęciu postępowania zostało doręczone stronie w dniu 13 sierpnia 2014 r. - w trybie art. 43 k.p.a.

Stosownie do art. 33 ust. 3 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy bezrobotny ma obowiązek zgłaszania się do właściwego powiatowego urzędu pracy w wyznaczonym przez urząd terminie w celu przyjęcia propozycji odpowiedniej pracy lub innej formy pomocy proponowanej przez urząd lub w innym celu wynikającym z ustawy i określonym przez urząd pracy, w tym potwierdzenia gotowości do podjęcia pracy. Zgodnie natomiast z art. 33 ust. 4 pkt 4 tej ustawy starosta (prezydent miasta działający na prawach starosty powiatu), z zastrzeżeniem art. 75 ust. 3, pozbawia statusu bezrobotnego osobę, która nie stawiła się w powiatowym urzędzie pracy w wyznaczonym terminie i nie powiadomiła w okresie do 7 dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa; pozbawienie statusu bezrobotnego następuje od dnia niestawienia się w powiatowym urzędzie pracy odpowiednio na okres wskazany w pkt 3, w zależności od liczby niestawiennictw. Te okresy wskazane w pkt 3 to odpowiednio:

- 120 dni w przypadku pierwszego niestawiennictwa,

- 180 dni w przypadku drugiego niestawiennictwa,

- 270 dni w przypadku trzeciego i każdego kolejnego niestawiennictwa.

Z art. 33 ust. 4 pkt 4 ww. ustawy wynika, że nie każdy podany przez bezrobotnego powód nie zgłoszenia się do urzędu pracy może być uznany za uzasadnioną przyczynę niestawiennictwa. Bezrobotny sam musi usprawiedliwić swoją nieobecność w zawitym 7-dniowym terminie przez wykazanie uzasadnionej przyczyny swej absencji.

W niniejszej sprawie strona nie wskazała żadnej przyczyny tego niestawiennictwa, tymczasem rejestrując się w Powiatowym Urzędzie Pracy dobrowolnie poddała się rygorom ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy.

W odniesieniu do zarzutów odwołania organ odwoławczy zauważył, że zawiadomienie o wszczęciu postępowania administracyjnego ma umożliwić stronom realizację uprawnień procesowych określonych przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego przez podejmowanie przez nie czynności procesowych mających wpływ na ustalenie stanu faktycznego i prawnego sprawy administracyjnej. Nie jest istotna forma tego powiadomienia (w przeciwieństwie do odmowy wszczęcia postępowania administracyjnego), lecz fakt, czy strony zostały powiadomione o wszczęciu postępowania administracyjnego w określonej sprawie, a wiec to czy powzięły wiadomość o wszczęciu postępowania administracyjnego. Żaden z przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego nie określa, by zawiadomienie musiało spełniać wymogi formalno-prawne przewidziane przez art. 54 k.p.a. Zdaniem organu odwoławczego kwestionowane zawiadomienie o wszczęciu postępowania zostało prawidłowo zredagowane, w szczególności określa ono przedmiot tej sprawy oraz odnoszące się do niej materialne przepisy prawne, jak również powiadamia stronę o możliwości złożenia wyjaśnień, jak również przejrzenia akt sprawy. Z punktu widzenia postanowień art. 61 § 4 k.p.a. ważne jest, by do strony w sposób prawnie skuteczny dotarła informacja o wszczęciu postępowania administracyjnego.

Organ odwoławczy przyznał, że w zawiadomieniu przez pomyłkę użyto słowa "celu" zamiast "oraz" bądź "i", jednak z całego zdania wynika, iż organ zatrudnienia informuje stronę o możliwości zapoznania się z aktami sprawy w określonym terminie, a nie o obowiązku zapoznania się z nimi. Także informacja w zakresie złożenia wyjaśnień dotyczyła tylko takiej możliwości, a nie obowiązku. Nie doszło zatem do naruszenia wskazanych przez stronę przepisów proceduralnych.

W podsumowaniu Wojewoda ocenił, że organ niższej instancji zasadnie zastosowała art. 33 ust. 4 pkt 4 ww. ustawy poprzez orzeczenie o utracie przez stronę statusu osoby bezrobotnej na okres 120 dni.

J. G. zaskarżył opisaną wyżej decyzję organu odwoławczego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku domagając się jej uchylenia, uwzględnienia skargi w całości i przywrócenia mu statusu osoby bezrobotnej bez prawa do zasiłku dla bezrobotnych.

Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie art. 7 Konstytucji RP, polegające na obejściu:

- art. 10 ust. 7 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy w zakresie niewskazania kompetencji Wojewody do wydania zaskarżonej decyzji;

- art. 107 § 1 k.p.a. w zakresie zastąpienia powołania podstawy prawnej przez coś, co w najlepszym razie można określić bełkotem;

- art. 61 § 1 k.p.a. w zakresie ukrycia faktu, że organ pierwszej instancji z urzędu wszczął postępowanie administracyjne z dniem 13 sierpnia 2014 r., a nie - jak tego chce Wojewoda - w dniu 24 lipca 2014 r.;

- art. 63 § 1 k.p.c. w zakresie ukrycia, że wyjaśnienia skarżącego mogły być pisemnie wnoszone także do Powiatowego Urzędu Pracy w G.;

- art. 107 § 3 k.p.a. w całym zakresie uzasadnienia faktycznego, albowiem decyzja w istocie potwierdziła jedynie tylko to, że organ pierwszej instancji w ogóle nie udowodnił, że skarżący nie posiadał dowodu uwiarygodniającego uzasadnioną przyczynę jego niestawiennictwa w dniu 15 lipca 2014 r. i że nie mógł on uzasadnionej tej przyczyny wyjaśnić także pisemnie w toku tego postępowania;

- art. 50 § 1 i § 3 k.p.a. oraz art. 54 § 1 pkt 3-6 k.p.a.

Ponadto skarżący zarzucił naruszenie art. 27 Konstytucji RP, skonkretyzowane w art. 5 ust. 1 w zw. z art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 7 października 1999 r. o języku polskim, uszczegółowione oświadczeniem organu pierwszej instancji w jego zawiadomieniu z dnia 24 lipca 2014 r, w brzmieniu: "Ponadto informuję o możliwości zapoznania się z aktami sprawy w Powiatowym Urzędzie Pracy w G. w pok. 219 w godz. 8:00-14:00 w terminie 7 dni od dnia doręczenia niniejszego zawiadomienia celu złożenia wyjaśnień" i potwierdzone zaskarżoną decyzją.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.

W piśmie procesowym z dnia 29 stycznia 2015 r. skarżący podkreślił, że organy znały uzasadnioną przyczynę niestawiennictwa skarżącego w organie I instancji; mianowicie skarżący znajdował się w sytuacji materialnej, która została wskazana w tezie postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 14 czerwca 2005 r. (sygn. akt V KZ 21/05).

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 § 1 w zw. z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku stwierdzenia określonych naruszeń prawa sąd administracyjny uwzględniając skargę uchyla zaskarżony akt albo stwierdza jego nieważność lub wydanie z naruszeniem prawa (art. 145 § 1 p.p.s.a.) bądź oddala skargę w razie jej nieuwzględnienia (art. 151 p.p.s.a.). Powyższe oznacza, że sąd nie rozstrzyga sprawy administracyjnej co do jej istoty a jedynie ocenia, czy postępowanie przeprowadzono prawidłowo i czy wydany akt pozostaje w zgodzie z prawem. Sąd administracyjny bada prawidłowość kontrolowanego aktu pod względem jego zgodności z prawem czyli legalności, nie zaś pod kątem jego słuszności, celowości czy też naruszenia przez organy zasad współżycia społecznego.

Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia, Sąd nie dopatrzył się w nim naruszeń prawa skutkujących koniecznością jego eliminacji z obrotu prawnego w oparciu o przesłanki określone w art. 145 § 1 p.p.s.a. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie była decyzja Wojewody z dnia 21 października 2014 r. (nr [...]) utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia 25 sierpnia 2014 r. (nr [...]) orzekającą o utracie przez J. G. statusu osoby bezrobotnej z dniem 15 lipca 2014 r. na okres 120 dni.

Materialnoprawną podstawę wydania kontrolowanych decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t.j.: Dz. U. z 2013 r., poz. 674 ze zm.), zwanej dalej "ustawą", tj. art. 33 ust. 3 oraz ust. 4 pkt 4 w związku z art. 33 ust. 4 pkt 3 lit. a/ oraz ust. 4ca.

Zgodnie z art. 33 ust. 3 zd. 1 ustawy bezrobotny ma obowiązek zgłaszania się do właściwego powiatowego urzędu pracy w wyznaczonym przez urząd terminie w celu przyjęcia propozycji odpowiedniej pracy lub innej formy pomocy proponowanej przez urząd lub w innym celu wynikającym z ustawy i określonym przez urząd pracy, w tym potwierdzenia gotowości do podjęcia pracy.

Stosownie do art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy starosta, z zastrzeżeniem art. 75 ust. 3, pozbawia statusu bezrobotnego bezrobotnego, który nie stawił się w powiatowym urzędzie pracy w wyznaczonym terminie i nie powiadomił w okresie do 7 dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa; pozbawienie statusu bezrobotnego następuje od dnia niestawienia się w powiatowym urzędzie pracy odpowiednio na okres wskazany w pkt 3, w zależności od liczby niestawiennictw. Z powyższego odesłania (do art. 33 ust. 4 pkt 3) wynika, że pozbawienie statusu bezrobotnego następuje od dnia odmowy na okres: a/ 120 dni w przypadku pierwszej odmowy; b/ 180 dni w przypadku drugiej odmowy; c/ 270 dni w przypadku trzeciej i każdej kolejnej odmowy.

Ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że skarżący pismem z dnia 20 czerwca 2014 r. (nr [...]) został wezwany do zgłoszenia się w Powiatowym Urzędzie Pracy w G. w dniu 15 lipca 2014 r. w określonych godzinach. Jednocześnie skarżący został pouczony o konsekwencjach prawnych niestawienia się w wyznaczonym terminie w Urzędzie i niepowiadomienia w terminie 7 dni Urzędu o uzasadnionej przyczynie niestawiennictwa. Wezwanie zostało skutecznie doręczone skarżącemu w dniu 9 lipca 2014 r., czego skarżący w trakcie postepowania nie kwestionował. Skarżący nie stawił się na wyznaczone zgłoszenie do Powiatowego Urzędu Pracy w G., i jednocześnie w 7-dniowym terminie nie powiadomił organu o jakiejkolwiek przyczynie swojego niestawiennictwa, zarówno w trakcie postępowania przed organem I instancji, jak też przed organem odwoławczym.

Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że z ratio legis przepisu art. 33 ust. 1 oraz art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy wynika, że podstawowym elementem definicji bezrobotnego jest gotowość do podjęcia zatrudnienia, a tym samym jego dyspozycyjność. W celu weryfikacji tej dyspozycyjności nałożono na bezrobotnego obowiązek zgłaszania się do właściwego urzędu pracy. Z tego wynika, że potwierdzenie gotowości do podjęcia zatrudnienia oraz uzyskanie informacji o możliwości zatrudnienia i szkolenia może odbywać się nie w terminach dogodnych i ustalonych przez samego bezrobotnego, ale w terminach wyznaczonych przez organ zatrudnienia, co wprost wynika z powołanego art. 33 ust. 3 ustawy. Niedopełnienie tego obowiązku rodzi skutki przewidziane w art. 33 ust. 4 pkt 4 tej ustawy, tj. pozbawienie statusu bezrobotnego na różne okresy w zależności od liczby niestawiennictw. Brzmienie art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy jest kategoryczne i nie nasuwa wątpliwości, że w przypadku nie stawienia się w wyznaczonym terminie oraz nie powiadomienia w okresie do 7 dni o usprawiedliwionej przyczynie tego niestawiennictwa, organ ma obowiązek wydać decyzję o pozbawieniu statusu bezrobotnego.

W rozpoznawanej sprawie – jak zostało wskazane - poza sporem pozostaje, że skarżący miał wyznaczony termin stawiennictwa w urzędzie pracy na dzień 15 lipca 2014 r., na który się nie stawił. W odwołaniu od pierwszoinstancyjnej decyzji skarżący kwestionował wyłącznie względy formalnoprawne, zarówno ww. wezwania do stawiennictwa, jak również zawiadomienia z dnia 24 lipca 2014 r. (nr [...]) o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie pozbawienia go statusu osoby bezrobotnej, nie podnosząc jakichkolwiek argumentów wskazujących na powody swojego nie stawiennictwa w Powiatowym Urzędzie Pracy w G. w wyznaczonym dniu.

W świetle brzmienia art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy fakt nie usprawiedliwienia powodu nieobecności w wyznaczonym przez organ zatrudnienia terminie stanowił wystarczającą i uzasadnioną przyczynę zarówno wszczęcia postępowania w sprawie pozbawienia skarżącego statusu bezrobotnego, jak też - w konsekwencji - wydania ostatecznej decyzji w tym zakresie – decyzji orzekającej o utracie statusu osoby bezrobotnej na okres 120 dni począwszy od dnia 15 lipca 2014 r., tj. od dnia nieusprawiedliwionego niestawiennictwa.

Należy wyjaśnić, że postępowanie administracyjne w przedmiotowej sprawie zakończyło się z dniem wydania ostatecznej decyzji przez Wojewodę, dlatego jakiekolwiek próby usprawiedliwienia nieobecności skarżącego podejmowane na etapie postępowania sądowoadministracyjnego (powoływanie się na np. tezę postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 14 czerwca 2005 r., sygn. akt V KZ 21/05) nie mogą stanowić podstawy do zakwestionowania legalności kontrolowanych decyzji. Przede wszystkim należy zaznaczyć, że to na bezrobotnym ciąży każdorazowo obowiązek przedstawienia przyczyny swojego niestawiennictwa, którą organ obowiązany jest poddać ocenie pod względem jej zasadności i wiarygodności. Jednocześnie należy podkreślić, że obowiązek powiadomienia o nie przybyciu na wyznaczony termin nie został sprowadzony do udowodnienia okoliczności, które nie pozwoliły bezrobotnemu na stawienie się w organie, jednakże przepis art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy sugeruje, że to bezrobotny musi przekazać organowi informację, iż jego niestawiennictwo wynika z uzasadnionej obiektywnie przyczyny. W orzecznictwie wskazuje się, że "choć prawodawca posłużył się tu pojęciem nieostrym >uzasadniona przyczyna<, nie powinno budzić wątpliwości, że chodzi tylko o takie powody niestawiennictwa bezrobotnego w powiatowym urzędzie pracy, które obiektywnie rzecz ujmując uniemożliwiały mu stawienie się w wyznaczonym terminie" (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 listopada 2012 r., sygn. akt I OSK 877/12, LEX nr 1291413).

W rozpoznawanej sprawie abstrahując od tego, że skarżący na etapie postepowania administracyjnego nie podał w rzeczywistości żadnej przyczyny usprawiedliwiającej jego nie przybycie do Powiatowego Urzędu Pracy w G., to należy dodatkowo podkreślić i wyjaśnić, że "nie każdy podany przez bezrobotnego powód nie zgłoszenia się do urzędu pracy może być uznany za uzasadnioną przyczynę, a jedynie zdarzenie niezależne od woli bezrobotnego, takie, na które nie miał wpływu, a więc, co do zasady, zdarzenie nagłe, którego przy dołożeniu należytej staranności bezrobotny nie mógł przewidzieć i zapobiec jego negatywnym następstwom w postaci niemożności stawienia się w wyznaczonym terminie w powiatowym urzędzie pracy. (...) Brak środków finansowych na dojazd do powiatowego urzędu pracy, w szczególności na zakup biletów na przejazd środkami transportu publicznego (autobusowych, kolejowych itp.), co do zasady nie stanowi uzasadnionej przyczyny niestawiennictwa w rozumieniu art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy z 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, gdyż stawiennictwo w urzędzie pracy nie zostało uwarunkowane przez ustawodawcę uprzednim zagwarantowaniem bezrobotnemu środków na przejazd do siedziby organu" (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 7 sierpnia 2013 r., sygn. akt IV SA/Po 477/13, LEX nr 1359718).

Mając powyższe na uwadze należy przyjąć, że organy w rozpoznawanej sprawie prawidłowo orzekły o utracie przez J. G. prawa do statusu osoby bezrobotnej z dniem 15 lipca 2014 r., pozbawiając go tego prawa na okres 120 dni z uwagi na fakt, iż był to jego pierwszy przypadek nieuzasadnionego niestawiennictwa w Powiatowym Urzędzie Pracy w G.

Wbrew twierdzeniom zawartym w skardze organy nie naruszyły obowiązujących przepisów prawa, w szczególności powołanych w skardze przepisów prawa materialnego, procesowego czy też norm kompetencyjnych. Należy wskazać, że Wojewoda – zgodnie z art. 10 ust. 7 pkt 2 ustawy – był organem właściwym do rozpoznania odwołania od decyzji Prezydenta Miasta (działającego w tym zakresie jako starosta), natomiast nie powołanie wskazanego przepisu w podstawie prawnej zaskarżonej decyzji nie czyni jej decyzją wadliwą. Wbrew twierdzeniom zawartym w skardze organy nie naruszyły przepisów postępowania administracyjnego poprzez wadliwe wydanie: wezwania do stawiennictwa w Urzędzie oraz zawiadomienia o wszczęciu postępowania, jak również niewłaściwe uzasadnienie podjętych rozstrzygnięć. Wezwanie z dnia 20 czerwca 2014 r. zawiera wszystkie elementy istotne mające na celu realizację normy określonej w art. 33 ust. 3 ustawy, w szczególności określa jaki organ, w jakim celu, kiedy i gdzie wzywa skarżącego do stawiennictwa, zawierając jednocześnie informację o skutkach prawnych nie zastosowania się do wezwania. Wbrew twierdzeniu skarżącego postępowanie w sprawie wydania decyzji o utracie statusu osoby bezrobotnej zostało wszczęte w dniu 24 lipca 2014 r., tj. z dniem podjęcia przez organ pierwszej czynności w sprawie (czyli wydania zawiadomienia o wszczęciu z urzędu przedmiotowego postępowania). Organy dołożyły także należytej staranności w uzasadnieniu wydanego rozstrzygnięcia, w szczególności organ odwoławczy w sposób obszerny przedstawił motywy rozstrzygnięcia konfrontując je z zarzutami podniesionymi w odwołaniu. Sąd pragnie raz jeszcze zaznaczyć, że nie można stawiać skutecznego zarzutu (co czyni skarżący w punkcie 1e wniesionej skargi), iż "organ pierwszej instancji w ogóle nie udowodnił, że skarżący nie posiadał dowodu uwiarygodniającego uzasadnioną przyczynę jego niestawiennictwa w dniu 15 lipca 2014 r. i że nie mógł on uzasadnionej tej przyczyny wyjaśnić także pisemnie w toku tego postępowania". Należy z całą stanowczością stwierdzić, że do organu administracji należy wyznaczenie terminu stawienia się w jego siedzibie oraz dopilnowanie realizacji tego obowiązku, natomiast na bezrobotnym ciąży obowiązek stawiennictwa w siedzibie organu zatrudnienia, a w przypadku niemożności wypełnienia tego obowiązku to on (a nie organ) jest zobowiązany do wskazania w zawitym terminie uzasadnionej przyczyny tego niestawiennictwa. W konsekwencji to na bezrobotnym ciąży obowiązek udokumentowania faktu niemożności stawienia się w organie zatrudnienia, natomiast organ ten jedynie w oparciu o przedłożone przez stronę wyjaśnienia i dokumenty uznaje bądź nie uznaje przedłożone wyjaśnienia za wystarczające. W rozpoznawanej sprawie skarżący – będąc pouczonym o konsekwencjach prawnych niestawiennictwa i możliwości jego usprawiedliwienia a także poinformowanym o prawie do zapoznania się w trakcie postępowania z aktami sprawy i złożenia wyjaśnień – nie podjął jakichkolwiek działań mających na celu wytłumaczenie swojej nieobecności w dniu 15 lipca 2014 r. w Powiatowym Urzędzie Pracy w G., dlatego organy prawidłowo orzekły o pozbawieniu skarżącego statusu osoby bezrobotnej na okres 120 dni.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, uznając kontrolowaną decyzję za zgodną z prawem, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.