Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1754/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-07-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 41 ust. 2 pkt 5
journal: Dz.U. 2011 nr 287 poz 1687
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Ewa Pisula – Dąbrowska Sędzia WSA – Iwona Maciejuk Sędzia WSA – Eugeniusz Wasilewski (sprawozdawca) Protokolant – specjalista Marek Kozłowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 lipca 2015 r. sprawy ze skargi R. G. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji oddala skargę.


UZASADNIENIE

Komendant Główny Policji rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] lipca 2014 r. wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267), po rozpatrzeniu odwołania R. G. od rozkazu personalnego nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] marca 2014 r., dotyczącego zwolnienia ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2011 r. Nr 287, poz. 1687 z późn. zm.) z dniem [...] marca 2014 r., zaskarżony rozkaz utrzymał w mocy.

W uzasadnieniu rozkazu personalnego podano, iż Komendant Miejski Policji w S. wnioskiem z dnia [...] listopada 2013 r. wystąpił do Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] o zwolnienie [...] R. G. - kontrolera ruchu drogowego Ogniwa [...] Referatu Kontroli Ruchu Drogowego Wydziału Ruchu Drogowego Komendy Miejskiej Policji w S. ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji.

We wniosku Komendant Miejski Policji w S. przywołał szereg okoliczności, które ostatecznie przyczyniły się do wystąpienia o zwolnienie wymienionego policjanta ze służby.

Między innymi wskazał na długotrwały pobyt policjanta na zwolnieniach lekarskich, powodujący utrudnienia w planowaniu oraz bieżącej realizacji zadań służbowych, jak również negatywnie wpływający na jakość i terminowość realizowanych zadań, co w konsekwencji wpływa na prawidłowe utrzymanie właściwego poziomu bezpieczeństwa w zakresie ruchu drogowego na terenie miasta. W latach 2011-2013 policjant przebywał na zwolnieniach lekarskich 32 razy, łącznie 642 dni co stanowi 60,2% tego okresu. Ponadto wskazano, iż Wojewódzka Komisja Lekarska MSW w [...]orzeczeniem nr [...] z dnia [...] grudnia 2012 r. uznała [...] R.G. za zdolnego do służby w Policji.

Jednocześnie stwierdzono, iż poza przebywaniem na długotrwałym zwolnieniu lekarskim policjant naruszył również dyscyplinę służbową, narażając innego funkcjonariusza na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia, za co w dniu [...] września 2013 r. Prokurator Prokuratury Rejonowej S. – S. w ramach śledztwa pod sygnaturą [...] przedstawił [...] R. G. zarzut o czyn z art. 231 § 1 Kk w zbiegu z art. 160 § Kk w związku z art. 11 § 2 Kk.

Powyższe skutkowało zawieszeniem policjanta w czynnościach służbowych na okres jednego miesiąca.

Ponadto orzeczeniem nr [...] Komendanta Miejskiego Policji w S. z dnia [...] września 2013 r. utrzymanym w mocy orzeczeniem nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] listopada 2013 r. [...] R. G. został uznany winnym popełnienia zarzucanych mu czynów z art. 132 ust. 3 pkt 2 ustawy o Policji w związku z art. 18 ust. 1 Zarządzenia nr 852 Komendanta Głównego Policji z dnia 20 lipca 2011 r. w sprawie zasad przyznawania i użytkowania broni palnej przez policjantów i wymierzono mu karę ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku.

Uwzględniając powyższe Komendant Miejski Policji w S. uznał, że dalsze kontynuowanie służby przez [...] R. G. nie jest możliwe bez uszczerbku dla ważnych interesów służby.

Po dokonaniu analizy stanu faktycznego Komendant Wojewódzki Policji w [...] wszczął postępowanie administracyjne w sprawie zwolnienia [...] R. G. ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji.

Zawiadomienie o wszczęciu postępowania administracyjnego z dnia [...] stycznia 2014 r. doręczono stronie w dniu 4 lutego 2014 r.

W dniu 7 lutego 2014 r. strona skorzystała z przysługującego jej prawa i zapoznała się z materiałami postępowania.

Zgodnie z obowiązkiem wynikającym z treści art. 43 ust. 3 ustawy o Policji, organ pierwszej instancji pismem z dnia [...] lutego 2014 r. wystąpił do Zarządu Wojewódzkiego Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego Policjantów województwa [...] z wnioskiem o wydanie opinii w przedmiocie zwolnienia ze służby [...] R. G. z uwagi na ważny interes służby i uzyskał negatywną opinię w zakresie zwolnienia wymienionego policjanta ze służby w Policji.

Wnioskiem z dnia 8 lutego 2014 r. [...] R. G. wystąpił do Komendanta Głównego Policji o wyłączenie Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z toczącego się postępowania w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji.

Postanowieniem nr [...] z dnia [...] lutego 2014 r. Komendant Główny Policji odmówił wyłączenia Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] od udziału w toczącym się postępowaniu administracyjnym.

Biorąc pod uwagę powyższy stan faktyczny i prawny Komendant Wojewódzki Policji w [...] rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] marca 2014 r. zwolnił [...] R. G. ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 w związku z art. 45 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji z dniem [...] marca 2014 r.

Na podstawie art. 108 § 1 kpa wskazanej decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności.

Przedmiotowa decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] została doręczona stronie w dniu 29 marca 2014 r.

Policjant wnioskami z 14, 17, 19, 21, 23 i 25 marca 2014 r. wystąpił do Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] między innymi o wskazanie policjantów, którzy w trakcie jego nieobecności w służbie realizowali powierzone mu obowiązki służbowe, przesłuchanie Kierownika Referatu Obsługi Zdarzeń Drogowych Wydziału Ruchu Drogowego Komendy Miejskiej Policji w S., przesłuchanie specjalisty Referatu Zdarzeń Drogowych Wydziału Ruchu Drogowego Komendy Miejskiej Policji w S., włączenie do akt postępowania administracyjnego informacji dotyczących udziału w konkursach organizowanych przez Policję lub inne instytucje.

Natomiast w odwołaniu od wskazanego rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] policjant zarzucił między innymi naruszenie przepisów postępowania administracyjnego art. 7, art. 9, art. 10, art. 77, art. 78, art. 80, art. 86 kpa poprzez niedostateczne poinformowanie go o przysługujących mu prawach, nieuwzględnienie wniosków dowodowych dotyczących przeprowadzenia dowodów z dokumentów, a w szczególności nie przesłuchanie go w charakterze strony, co skutkowało naruszeniem jego prawa do obrony oraz naruszeniem zasady udziału stron w postępowaniu. Ponadto strona zarzuciła naruszenie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji poprzez uznanie, iż zachodzą przesłanki uzasadniające zwolnienie go ze służby z uwagi na ważny interes, w sytuacji gdy okoliczności niniejszej sprawy nie obligują organu do zastosowania trybu zwolnienia określonego w tym przepisie. Ponadto R. G. zarzucił Komendantowi Wojewódzkiemu Policji w [...] naruszenie art. 108 § 1 kpa poprzez nadanie zaskarżonemu rozkazowi personalnemu rygoru natychmiastowej wykonalności w sytuacji gdy nie istniały rzeczywiste przesłanki uzasadniające zastosowanie tej instytucji.

Jednocześnie wniósł o "wyłączenie organu - Komendanta Głównego Policji w [...] z rozpoznawania wniesionego odwołania z uwagi na zaistnienie okoliczności uzasadniających podejrzenie co do braku bezstronności, a przewidzianych w art. 24 § pkt 1 i art. 25 kpa". Wobec nieusunięcia braków formalnych wniosku żądanie w przedmiocie wyłączenia organu pozostawiono bez rozpoznania.

Komendant Główny Policji uznał zarzuty odwołania za niezasadne.

Wskazał, iż podstawę materialnoprawną zwolnienia skarżącego ze służby w Policji stanowił art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. Zgodnie z tym przepisem policjanta można zwolnić ze służby w przypadku, gdy wymaga tego ważny interes służby. Pojęcie "ważnego interesu służby" nie zostało w ustawie bliżej określone. W praktyce, na podstawie tego przepisu dokonuje się zwolnień takich funkcjonariuszy, którzy w ocenie przełożonych nie powinni z przyczyn pozamerytorycznych pełnić dalej służby w Policji, przy czym przesłanka "ważnego interesu służby" winna być w każdej indywidualnej sprawie skonkretyzowana przez wskazanie okoliczności faktycznych, składających się na taką ocenę. Mając na względzie bogactwo możliwych stanów faktycznych, ustalenie treści pojęcia "ważnego interesu służby" ustawodawca pozostawił organowi Policji stosującemu prawo, który przeprowadza w tym zakresie wykładnię przepisów prawnych i w każdym indywidualnym przypadku konkretyzuje je, wskazując okoliczności faktyczne uzasadniające taką ocenę.

Organ odwoławczy stwierdził, iż w przedmiotowej sprawie Komendant Wojewódzki Policji w [...], działając w granicach uznania administracyjnego, przed podjęciem rozstrzygnięcia w jakim zakresie uczyni użytek ze swych uprawnień, wyjaśnił wnikliwie i wszechstronnie stan faktyczny sprawy, a przed wydaniem decyzji rozpatrzył sprawę w świetle wszystkich przepisów prawa materialnego mogących mieć do niej zastosowanie.

Rolą organu administracji w sprawie o zwolnienie policjanta ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji jest wykazanie, że za zwolnieniem funkcjonariusza przemawia ważny interes służby. Okoliczności faktyczne muszą zatem odnosić się do art. 1 ustawy o Policji, zgodnie z którym Policja stanowi umundurowaną i uzbrojoną formację służącą społeczeństwu i przeznaczoną do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz do utrzymywania bezpieczeństwa i porządku publicznego. Do jej podstawowych zadań należą w szczególności ochrona życia i zdrowia ludzi oraz mienia przed bezprawnymi zamachami naruszającymi te dobra (art. 1 ust. 2 pkt 1), ochrona bezpieczeństwa i porządku publicznego, w tym zapewnienie spokoju w miejscach publicznych oraz w środkach publicznego transportu i komunikacji publicznej, w ruchu drogowym i na wodach przeznaczonych do powszechnego korzystania (art. 1 ust. 2 pkt 2).

W niniejszej sprawie bezspornym jest, że [...] R. G. w okresie 2011-2014 przedstawił kilkadziesiąt zaświadczeń lekarskich stwierdzających jego niezdolność do służby przez ponad 650 dni.

W związku z powyższym przełożeni policjanta dążąc do ustalenia stanu zdrowia i przydatności [...] R. G. do dalszej służby w Policji, a tym samym do stwierdzenia, czy policjant nadal spełnia kryteria określone w art. 25 ustawy o Policji skierowali go do Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej MSW w [...] w celu określenia stanu zdrowia oraz ustalenia zdolności fizycznej i psychicznej do służby. Orzeczeniem Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej MSW w [...] nr [...] z dnia [...] grudnia 2012 r. zdolność do służby [...] R. G. w Policji została potwierdzona. Z treści orzeczenia wynika jednoznacznie, że wymieniony jest zdolny do służby. Ponadto w wyniku badania lekarskiego i oceny narażeń występujących na stanowisku pracy w dniu 5 czerwca 2008 r., w dniu 1 lipca 2009 r., w dniu 26 sierpnia 2010 r., w dniu 30 września 2011 r., w dniu 3 stycznia 2013 r. oraz w dniu 22 lipca 2013 r. lekarz medycyny pracy wobec braku przeciwwskazań zdrowotnych uznał [...] R. G. za zdolnego do wykonywania pracy na zajmowanym stanowisku służbowym.

Organ zauważył, iż policjant pomimo niestwierdzenia przeciwwskazań do pełnienia służby na zajmowanym stanowisku bezpośrednio po wydaniu zaświadczenia lekarskiego w dniu 30 września 2011 r. przebywał od dnia [...] października 2011 r. do dnia [...] października 2011 r., a następnie od dnia [...] października 2011 r. do dnia [...] listopada 2011 r. na zwolnieniu lekarskim wystawionym przez lekarza [...]. Również po wydaniu tożsamego zaświadczenia lekarskiego w dniu [...] stycznia 2013 r. policjant zaprzestał pełnienia służby z powodu przebywania na zwolnieniu lekarskim od dnia [...] kwietnia 2013 r. do [...] lipca 2013 r.

Organ podkreślił, że nie kwestionuje zasadności wystawienia przedmiotowych zwolnień lekarskich. Badanie zasadności wystawionych zwolnień lekarskich lub co więcej podważanie doniosłości skutków prawnych tych zwolnień, byłoby bowiem działaniem nieuprawnionym. Organ nie kwestionuje również tego, iż okres przebywania na zwolnieniach lekarskich był usprawiedliwioną nieobecnością w służbie.

Rozpoznając przedmiotową sprawę organ administracji badał jednak wpływ zwolnień lekarskich na funkcjonowanie komórek i jednostek organizacyjnych Policji i ich przełożenie na interes służby. Wskazał, iż przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, w tym art. 7 kpa chroniąc słuszny interes obywateli (policjantów), wymagają również uwzględnienia interesu społecznego (interesu służby), który wynika ze szczególnego charakteru Policji jako formacji powołanej do ochrony bezpieczeństwa obywateli oraz utrzymania bezpieczeństwa i porządku publicznego. Sprawne funkcjonowanie tej formacji opiera się na właściwej realizacji zadań przez poszczególne jednostki organizacyjne Policji. W ocenie organu II instancji niezaprzeczalnym pozostaje, że sytuacja [...] R. G. wpływa negatywnie na organizację służby w Wydziale Ruchu Drogowego Komendy Miejskiej Policji w S. Wymieniony policjant winien realizować zadania na poziomie odpowiadającym posiadanemu przygotowaniu i umiejętnościom, tymczasem policjant w okresie ostatnich lat, tj. 2011-2014 przebywał na zwolnieniach lekarskich ponad 650 dni. Powyższa sytuacja rzutuje więc ujemnie na ważny interes służby, jakim jest zapewnienie bezpieczeństwa obywateli poprzez wykonywanie zadań przez wszystkich policjantów jednostki. Omawiana sytuacja dezorganizowała tok służby. Długotrwała, ciągła nieobecność strony w służbie w naturalny sposób zmuszała przełożonych do zapewnienia zastępstwa za nieobecnego funkcjonariusza, co z kolei prowadziło do zwiększenia obciążenia pozostałych w służbie policjantów. Zwiększona ilość zadań służbowych, po stronie obecnych w służbie policjantów, wprost przekłada się na realne obniżenie poziomu efektywności, jakości zleconych zadań. Taki stan rzeczy bezspornie sprzeczny jest z interesem organu i godzi w "ważny interes służby". Sytuacja taka może rodzić napięcia i konflikty, a ponadto skutkować obniżeniem poziomu motywacji i zaangażowania w realizację zadań pozostałych funkcjonariuszy, jak również przyczyniać się do trudności z utrzymaniem dyscypliny służbowej w samej jednostce, na co wskazuje przełożony policjanta.

W ocenie organu odwoławczego, niezwykle istotne z punktu widzenia interesu służby, jest zatem to, aby osoby pełniące służbę w Policji w sposób należyty wykonywały przydzielone im obowiązki. Brak dyspozycyjności policjanta, wynikający ze stanu zdrowia, czy też różnych zdarzeń losowych, niezależnie od ich przyczyny, jest w oczywisty sposób sprzeczny z interesem służby. Jednoznaczne więc jest, że za sprzeczne z interesem służby należy uznać, iż [...] R. G. w latach 2011-2014 przez ponad 650 dni nie realizował żadnych obowiązków służbowych, przebywając w tym czasie na zwolnieniach lekarskich.

Organ wskazał, iż w przedmiotowej sprawie nie sposób pominąć również faktu, iż w dniu [...] września 2013 r. w Prokuraturze Rejonowej S.-S. [...] R. G. przedstawiono zarzut o to, że w dniu [...] kwietnia 2013 r. w S. jako funkcjonariusz Policji nie dopełnił obowiązków służbowych, poprzez nieprzestrzeganie zasad użytkowania i obchodzenia się z bronią palną [...] oraz amunicją w ten sposób, iż po zakończonej służbie nie rozładował jej w miejscu do tego przeznaczonym, a następnie w czasie zdawania do magazynu broni Wydziału Ruchu Drogowego Komendy Miejskiej Policji w S. wprowadził do komory nabojowej nabój co doprowadziło do oddania niekontrolowanego wystrzału, czym naraził [...] M. P. na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia, tj. o czyn z art. 231 § 1 Kk w zbiegu z art. 160 Kk w związku z art. 11 § 2 Kk.

Organ stwierdził, że już samo oskarżenie policjanta przez organy ścigania o popełnienie przestępstwa związanego z niedopełnieniem obowiązków służbowych, pozostawia wątpliwym fakt posiadania przez policjanta przymiotów koniecznych do pozostawania w szeregach formacji służącej społeczeństwu, powołanej do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz do utrzymywania bezpieczeństwa i porządku publicznego, do której podstawowych zadań należą między innymi ochrona życia i zdrowia ludzi.

Postawa policjanta, który nie dopełnił ciążącego na nim obowiązku dotyczącego użytkowania i obchodzenia się z bronią palną narażając tym samym innego funkcjonariusza na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia świadczy w sposób niebudzący wątpliwości, o braku odpowiedzialności z jego strony.

Powyższe znalazło odzwierciedlenie w postępowaniu dyscyplinarnym prowadzonym wobec [...] R. G. Orzeczeniem nr [...] Komendanta Miejskiego Policji w S. z dnia [...] września 2013 r. policjant został uznany winnym popełnienia zarzucanych mu czynów i wymierzono mu karę ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku. Komendant Wojewódzki Policji w [...] orzeczeniem nr [...] z dnia [...] listopada 2013 r. utrzymał w mocy wskazane orzeczenie Komendanta Miejskiego Policji w S.

Stosunek służbowy policjantów jako funkcjonariuszy służb zmilitaryzowanych charakteryzuje się dyspozycyjnością i zdyscyplinowaniem, bez których służby te tracą nieodzowną w ich funkcjonowaniu operatywność. W sytuacji gdy brak jest możliwości egzekwowania od policjanta odpowiedniego zachowania oraz wykazuje on brak chęci podporządkowania się dyscyplinie służbowej, funkcjonariusz taki mimo odpowiedniego przeszkolenia i kwalifikacji nie powinien de facto pełnić służby "ze względu na ważny jej interes".

Komendant Główny Policji wskazał, że policjantów obowiązują szczególnie rygorystyczne wymagania w zakresie przestrzegania prawa i zasad etycznych. Powyższe znajduje pełne uzasadnienie w przepisach ustawy o Policji. Dlatego też policjant powinien zawsze mieć wzgląd na to, aby swoim postępowaniem umacniać powagę i zaufanie do pełnionych funkcji. Powinien unikać wszelkich sytuacji, które godziłyby w dobre imię Policji. Realizowane przez Policję zadania wymagają bowiem, aby służbę w niej pełniły wyłącznie osoby o nieposzlakowanej opinii bezwzględnie przestrzegające prawa i zasad współżycia społecznego.

Organ odwoławczy powołując się na wyroki sądów administracyjnych stwierdził, iż podejrzenie funkcjonariusza Policji o zachowania zaprzeczające podjętym zobowiązaniom naraża dobre imię służby, którego utrzymanie składa się na treść "ważnego interesu służby"

W przedmiotowej sprawie interes społeczny zdecydowanie przeważa nad interesem strony. W takich okolicznościach nie może mieć decydującego znaczenia fakt, że w okresie czynnego świadczenia służby policjant prawidłowo wywiązywał się z nałożonych obowiązków, otrzymywał nagrody uznaniowe, był pozytywnie opiniowany. W interesie społecznym, tożsamym z interesem służby pozostaje bowiem, aby służbę w Policji pełnili jedynie policjanci dający rękojmię godnego reprezentowania formacji. Ustawodawca nie uzależnił możliwości zastosowania art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji od przebiegu służby funkcjonariusza ani jego subiektywnego przekonania co do przydatności do dalszej służby. Umożliwił natomiast przełożonemu, w związku z koniecznością zapewnienia prawidłowej realizacji zadań nałożonych przepisami prawa na Policję, taki dobór kadry, aby mogła ona efektywnie realizować te zadania.

Przedstawione powyżej okoliczności w ocenie Komendanta Głównego Policji słusznie zostały potraktowane jako sprzeczne z ważnym interesem służby, a tym samym, w łącznym zestawieniu, jako uzasadniające rozwiązanie z [...] R. G. stosunku służbowego w oparciu o art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. Jednocześnie organ wskazał, że niezasadne byłoby odstąpienie od zwolnienia ze służby w powołanym trybie z uwagi na dotychczasowy przebieg służby skarżącego. Zauważył, że [...] R. G. jako policjant nie osiągał wyników, które można by uznać za ponadprzeciętne, choć w przeważającym okresie służby skarżący był oceniany pozytywnie. Wymieniony posiada średnie wykształcenie oraz jedynie podstawowe kwalifikacje zawodowe. Szkolenie specjalistyczne w zakresie ruchu drogowego nie jest natomiast argumentem przemawiającym za pozostawieniem policjanta w służbie.

Powyższe oraz towarzyszące temu okoliczności słusznie zostały potraktowane jako sprzeczne z ważnym interesem służby, a tym samym uzasadniające rozwiązanie z wymienionym stosunku służbowego w oparciu o art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji.

Przytoczone powyżej argumenty wypełniają nie tylko pojęcie ważnego interesu służby, ale szerzej – ważnego interesu społecznego.

Organ odwoławczy stwierdził, iż z materiałów postępowania wynika, że organ I instancji dokonał wszechstronnej oceny okoliczności na podstawie analizy zebranego materiału dowodowego, mając na względzie interes służby tożsamy z interesem społecznym. Świadczy o tym liczba zgromadzonych w sprawie dokumentów, jak też ich analiza w uzasadnieniu zaskarżonego rozkazu personalnego.

Rozkaz personalny nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] marca 2014 r. był poprzedzony wymaganą opinią organizacji zakładowej związku zawodowego policjantów. Negatywne odniesienie się organizacji zakładowej związku zawodowego policjantów do kwestii zwolnienia [...] R. G. ze służby w Policji nie ma mocy wiążącej dla organu. Jednocześnie zauważył, iż Zarząd Wojewódzki Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego Policjantów woj. [...] nie przedstawił żadnych argumentów uzasadniających wyrażone stanowisko. Stwierdził, iż policjant, który nie podejmuje służby i nie wykonuje żadnych obowiązków służbowych z uwagi na przebywanie na zwolnieniach lekarskich, przerywanych tylko krótkimi okresami obecności w służbie, jak również nie wypełnia ciążących na nim obowiązków służbowych nie może skutecznie powoływać się na swój interes. Jego postępowanie wpływa bowiem negatywnie na organizację służby i jej dobro oceniane przez pryzmat zadań Policji .

W ocenie organu okoliczności sprawy, przedstawione w decyzji, uzasadniają przedłożenie ważnego interesu służby nad interes strony. Tym samym niezasadny jest zarzut naruszenia art. 7 kpa.

Odnosząc się do zarzutu nieuwzględnienia przez organ I instancji wniosków dowodowych dotyczących między innymi przesłuchania kierownika Ogniwa [...] Referatu Kontroli Ruchu Drogowego Wydziału Ruchu Drogowego Komendy Miejskiej Policji w S., czy też kierownika Ogniwa [...] tegoż Referatu na okoliczność uzyskania opinii w przedmiocie przebiegu służby [...] R. G., organ stwierdził, iż wnioski dowodowe wpłynęły do organu I instancji po wydaniu przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] rozkazu personalnego nr [...] z dnia [...] marca 2014 r. Wobec powyższego organ I instancji nie miał formalnej możliwości rozpatrzenia wniesionych, w ilości 10, wniosków dowodowych w niniejszym postępowaniu.

Natomiast wniosek strony z dnia 8 lutego 2014 r. w zakresie wyłączenia organu od udziału w toczącym się postępowaniu został przekazany przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] Komendantowi Głównemu Policji, który postanowieniem nr [...] z dnia [...] lutego 2014 r. nie uwzględnił go.

Wobec powyższego zarzut nieuwzględnienia przez organ I instancji wniosków dowodowych nie jest zasadny. Niezależnie od powyższego, organ wskazując na treść art. 78 § 1 kpa zauważył, iż w aktach postępowania administracyjnego, w tym w aktach osobowych policjanta znajduje się pełen materiał dowodowy dotyczący niniejszej sprawy, zatem brak jest zasadności przesłuchiwania poszczególnych osób wskazanych przez stronę między innymi na okoliczność uzyskania informacji o przebiegu jej służby.

W ocenie organu nie znajdują również uzasadnienia wnioski dowodowe dotyczące przesłuchania funkcjonariuszy w zakresie ich wiedzy na temat daty zwolnienia [...] R. G. ze służby w Policji. Powyższe pozostaje bowiem bez wpływu na niniejsze postępowanie. Uwzględniając powyższe organ drugiej instancji uznał za zbędne przeprowadzenie wnioskowanych dowodów, albowiem nie mają one wpływu na wydane rozstrzygnięcie.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie R. G. powyższemu rozkazowi personalnemu zarzucił naruszenie:

– przepisów postępowania administracyjnego, a mianowicie art. 7 i 9, 10, 77, 78, 80, 86 kpa poprzez niedostateczne poinformowanie strony o przysługujących prawach, nieuwzględnienie wniosków dowodowych dotyczących m.in. przeprowadzenia dowodów z dokumentów, a w szczególności nie przesłuchanie skarżącego w charakterze strony, co skutkowało naruszeniem jego prawa do obrony i stanowiło naruszenie zasady wysłuchania i udziału stron w postępowaniu, a w konsekwencji zaniechanie obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrywania całego materiału dowodowego, a także dowolną, a nie swobodną jego ocenę;

– art. 41 ust. 2 pkt. 5 w zw. z art. 45 ust. 1 ustawy o Policji w związku z art 7 i 80 kpa poprzez nie rozważenie wszystkich istotnych okoliczności mogących mieć wpływ na wynik sprawy, w szczególności okoliczności przemawiających na korzyść skarżącego, a nadto dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny dowodów wpływających na podjęcie decyzji o zwolnieniu, co w konsekwencji doprowadziło do zwolnienia ze służby w Policji w sytuacji, gdy przepisy nie przewidywały takiego obowiązku oraz istniały przesłanki do pozostawienia skarżącego w czynnej służbie;

– przepisów postępowania administracyjnego, a mianowicie art. 24 i art. 25 kpa, poprzez nieuwzględnienie wniosku strony o wyłączenie Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] oraz podległych mu funkcjonariuszy w sytuacji gdy, ze względu na okoliczności sprawy, zachodzi uzasadnione podejrzenie co do braku jego bezstronności;

– obrazę art. 108 § 1 kpa poprzez jego zastosowanie oraz błędne uznanie, iż interes służby jest tożsamy z interesem społecznym, co skutkowało bezpodstawnym nadaniem rozkazowi personalnemu rygoru natychmiastowej wykonalności, w sytuacji gdy w rzeczywistości nie zaistniały przesłanki wskazane w przepisie, a umożliwiające zastosowanie rygoru natychmiastowej wykonalności.

Podnosząc powyższe skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego rozkazu personalnego nr [...] Komendanta Głównego Policji w z dnia [...] lipca 2014r. utrzymującego w mocy, rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] nr [...] z dnia [...] marca 2014 r. oraz przywrócenie do służby w Policji.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podnosząc, iż argumenty skargi nie są zasadne.

Pismem procesowym z dnia 10 lipca 2015 r. pełnomocnik skarżącego uzupełniając skargę podtrzymał w całości stanowisko skarżącego w niej przedstawione i wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego rozkazu personalnego Komendanta Głównego Policji oraz uchylenie rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] nr [...] z dnia [...] marca 2014 r. i zasądzenie kosztów postępowania.

W ocenie skarżącego Komendant Główny Policji utrzymując w mocy obarczone wadami rozstrzygnięcie organu I instancji naruszył następujące przepisy:

1. art. 7 i 8 kpa w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 kpa,

2. art. 9 i 10 kpa w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 kpa,

3. art. 7, 10, 77 § 1 i 80 kpa w zw. z art. 138 § 1 kpa

4. art. 108 kpa w zw. z art. 138 § 1 kpa,

5. art. 41 ust. 2 pkt 5 w zw. z art. 45 ust. 1 ustawy o Policji w zw. z art. 7 i art. 8 kpa oraz art. 138 kpa.

Zdaniem pełnomocnika, organ I instancji wybiórczo potraktował materiał dowodowy oraz uniemożliwił skarżącemu wypowiedzenie się w sprawie. Zignorował również jego wnioski dowodowe. Z kolei organ II instancji zignorował zarzut skarżącego w tym zakresie oraz nie przeanalizował wszechstronnie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego i powielił w całości argumentację organu I instancji.

Podniósł także, iż w uzasadnieniu decyzji organów obu instancji trudno dopatrzeć się rzetelnego i przekonywującego uzasadnienia do zastosowania przepisu art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji.

Odnosząc się do podnoszonego przez organy argumentu absencji i przebywania skarżącego na zwolnieniach lekarskich to w ocenie skarżącego trudno jest wyobrazić, iż praca jednostki policji, w której pełnił służbę była całkowicie sparaliżowana z uwagi na jego przebywanie na zwolnieniu lekarskim. Gdyby bowiem kwestia ta była gruntownie zbadana to okazałoby się, iż nie tylko skarżący przebywał w tej jednostce na długim zwolnieniu, ale jedynie on ma ponieść z tego tytułu konsekwencje.

Ponadto skarżący wskazał, iż w czasie wydawania decyzji przez organy I i II instancji postępowanie karne związane z przypadkowym wystrzałem nie było rozstrzygnięte, a tym bardziej nie doszło do skazania skarżącego za zarzucany mu czyn. W związku z tym samo wszczęcie i prowadzenie postępowania nie powinno być podstawą do zwolnienia ze służby, a co najwyżej do zawieszenia w czynnościach służbowych na czas jego trwania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią przepisu art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1677), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę pod względem zgodności z prawem skarżonej decyzji administracyjnej. Jest więc to kontrola legalności rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i procesowym.

Oceniając zaskarżony rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji według powyższych kryteriów, uznać należy, iż jest on zgodny z prawem. Istota sprawy w niniejszym postępowaniu sprowadzała się do ustalenia, czy w realiach faktycznych sprawy, istniał ważny interes służby, uzasadniający zwolnienie skarżącego ze służby. Na tę okoliczność powołuje się bowiem art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2011 r. Nr 289, poz. 1687), będący podstawą wydania skarżonego rozkazu personalnego. W myśl powyższego przepisu, można zwolnić policjanta ze służby, gdy wymaga tego ważny interes służby. Jest więc to uprawnienie przyznane organowi w sytuacji, gdy dojdzie do przekonania, że interes społeczny przewyższa słuszny interes strony.

Użycie w przepisie art. 41 ust. 2 pkt 5 zwrotu "można zwolnić" oznacza, że rozwiązanie z policjantem stosunku służbowego na wskazanej podstawie ma charakter fakultatywny i zostało pozostawione tzw. uznaniu administracyjnemu. Tego typu działania nie zostały wyłączone spod kontroli sądowej, jednakże kontrola decyzji uznaniowych ma ograniczony zakres i sprowadza się do zbadania czy zaskarżona decyzja nie nosi cech dowolności, tj. czy organ administracji publicznej wybrał prawnie dopuszczalny sposób rozstrzygnięcia oraz czy wyboru takiego dokonał po ustaleniu i rozważeniu wszystkich okoliczności istotnych dla sprawy. Sąd nie może natomiast ingerować w słuszność dokonanego przez organ wyboru i tym samym oceniać celowości zaskarżonego rozstrzygnięcia.

W rozpoznawanej sprawie podstawą zwolnienia [...] R. G. ze służby w Policji były dwie okoliczności: jego absencja chorobowa oraz fakt postawienia mu zarzutów w postępowaniu karnym.

W sprawie organ wykazał, iż w okresie ostatnich lat, tj. 2011-2014 wymieniony funkcjonariusz przebywał na zwolnieniach lekarskich ponad 650 dni.

W ocenie Sądu, nie ma racjonalnych podstaw do kwestionowania stanowiska organów, że długotrwała nieobecność skarżącego w służbie dezorganizowała pracę Komendy Miejskiej Policji w S. Oczywistym bowiem jest, że zadania nałożone na Policję w czasie absencji chorobowej skarżącego musiały być realizowane przez pozostałych funkcjonariuszy. Taka zaś sytuacja nie mogła pozostawać bez wpływu na działalność tej jednostki. Utrzymywanie takiego stanu nie leży w interesie społecznym (w interesie służby). Natomiast argumenty skargi, iż nie tylko skarżący przebywał w tej jednostce na długotrwałym zwolnieniu nie podważają zasadności decyzji podjętej wobec skarżącego.

Poza sporem jest, iż w dniu [...] września 2013 r. Prokurator Rejonowy S.-S. przedstawił R. G. zarzut, że w dniu [...] kwietnia 2013 r. w S. jako funkcjonariusz Policji nie dopełnił obowiązków służbowych, poprzez nieprzestrzeganie zasad użytkowania i obchodzenia się z bronią palną, co doprowadziło do oddania niekontrolowanego wystrzału, czym naraził innego funkcjonariusza na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia, tj. popełnienia czynu z art. 231 § 1 kk w zb. z art. 160 kk i w zw. z art. 11 § 2 kk. Okoliczność, iż postępowanie karne nie zostało jeszcze zakończone nie daje podstaw do twierdzenia, iż nie ma ona znaczenia w sprawie.

Funkcjonariusz, aby móc skutecznie wykonywać swoje obowiązki służbowe musi pozostawać poza jakimikolwiek podejrzeniami o działania sprzeczne z prawem. Już samo objęcie policjanta przez prokuratora zarzutem dotyczącym popełnienia przestępstwa ściganego z urzędu sprawia, iż traci on autorytet oraz wiarygodność w odbiorze społecznym, które to elementy są niezbędne do właściwego i skutecznego wykonywania obowiązków wynikających ze służby w Policji, realizującej zadania ochrony bezpieczeństwa ludności oraz utrzymania bezpieczeństwa i porządku publicznego.

W niniejszej sprawie wnioski dowodowe skarżącego nie zostały uwzględnione, bowiem istotne dla sprawy okoliczności zostały wyjaśnione w toku postępowania administracyjnego. Zakres postępowania dowodowego w tej sprawie wyznaczała norma zawarta w art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji pozwalająca organowi na zwolnienie policjanta z uwagi na ważny interes służby. Jak już wyżej wskazano podstawą przyjęcia wystąpienia ważnego interesu służby były dwie okoliczności, które w sprawie są niesporne, absencja skarżącego w służbie oraz fakt postawienia mu zarzutów w postępowaniu karnym.

Uzasadnienia wydanych w sprawie rozkazów personalnych są obszerne i wyczerpująco przedstawiają stan sprawy argumenty i dowody przemawiające za zwolnieniem skarżącego ze służby. W ocenie Sądu zarzut braku obiektywizmu organu – Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...], nie znajduje potwierdzenia w materiale sprawy jeśli się uwzględni, iż decyzja o zwolnieniu policjanta została podjęta w 2014 r., podczas gdy nieobecność funkcjonariusza w służbie występowała już od 2011 r. W 2011 r. [...] R. G. przebywał na zwolnieniu lekarskim 151 dni, w 2012 r. – 317 dni, w 2013 r. – 174 dni.

Reasumując, w niniejszej sprawie organy orzekające nie naruszyły przepisów postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, dokonały wyczerpujących ustaleń i prawidłowo uznały, czemu dały wyraz w uzasadnieniu decyzji, iż w stosunku do skarżącego zachodzi przesłanka z art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, stąd też wydane decyzje odpowiadają prawu. Komendant Główny Policji wykazał dlaczego nie uwzględnił wniosków skarżącego, w tym wniosku o wyłączenie Komendant Głównego Policji i Sąd w pełni podziela argumentację organu.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U z 2012 r., poz. 270 ze zm.), orzekł jak w wyroku.