Wyrok NSA, sygn. akt I FSK 1576/17
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2019-12-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
6560
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Minister Finansów~Szef Krajowej Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 15 ust. 2, art. 5 ust. 1 pkt 1, art. 7 ust. 1 pkt 1, art. 15 ust. 1
journal: Dz.U. 2018 poz 2174
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - tekst jedn.
article: art. 141 par. 4
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Artur Mudrecki, Sędzia NSA Małgorzata Niezgódka - Medek (sprawozdawca), Sędzia WSA del. Alojzy Skrodzki, Protokolant Marek Kleszczyński, po rozpoznaniu w dniu 10 grudnia 2019 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Szefa Krajowej Administracji Skarbowej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 7 czerwca 2017 r. sygn. akt I SA/Gd 299/17 w sprawie ze skargi S. W. na interpretację indywidualną Ministra Rozwoju i Finansów z dnia 12 grudnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług 1) uchyla zaskarżony wyrok w całości, 2) oddala skargę, 3) zasądza od S. W. na rzecz Szefa Krajowej Administracji Skarbowej kwotę 580 (słownie: pięćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Skarga kasacyjna Szefa Krajowej Administracji Skarbowej dotyczy wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z 7 czerwca 2017 r., sygn. akt I SA/Gd 299/17. W orzeczeniu tym Sąd pierwszej instancji, na podstawie art. 146 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718, ze zm.; obecnie: Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", uchylił, zaskarżoną przez S. W. interpretację indywidualną Ministra Rozwoju i Finansów z 12 grudnia 2016 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług.

Przedstawiając stan faktyczny sprawy Sąd pierwszej instancji podał, że we wniosku o udzielenie interpretacji przepisów prawa podatkowego i jego uzupełnieniu Skarżący wskazał, iż od 1997 r. prowadzi gospodarstwo rolne. W związku z prowadzoną działalnością rolniczą od ok. 2012 r. Wnioskodawca wraz z małżonką są zarejestrowanymi podatnikami podatku VAT.

W skład gospodarstwa wchodzą działki nr [...] otrzymane od rodziców w drodze darowizny na powiększenie gospodarstwa rolnego, które nie są objęte wspólnością majątkową małżeńską i należą wyłącznie do Wnioskodawcy. Przy nabyciu tych działek nie występował podatek od towarów i usług. Wskazane działki nie były w żaden sposób uzbrajane, ani ulepszane. Nigdy też nie były wynajmowane lub wydzierżawiane, ani użyczane osobom trzecim. Wnioskodawca nie wnioskował o przekształcenie tych działek na cele drogowe w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, ani nie występował o ustalenie warunków zabudowy dla tych działek. Nie zabiegał również o ustalenie przebiegu drogi przez działki. Wnioskodawca ani jego żona nigdy nie zajmowali się działalnością gospodarczą w zakresie obrotu nieruchomościami. Poza rolniczą działalnością gospodarczą Wnioskodawca ani jego żona nie prowadzą żadnej pozarolniczej działalności gospodarczej. Nie nabywali i nie sprzedawali żadnych nieruchomości w związku z pozarolniczą działalnością gospodarczą. Oboje są zarejestrowani w KRUS.

Skarżący poinformował też, że w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego wszystkie działki mają przeznaczenie rolnicze za wyjątkiem działki nr [...], która leży na obszarze wielofunkcyjnym tj., usługi i mieszkania oraz działki nr [...], która częściowo leży na terenie upraw polowych, a częściowo na terenie przeznaczonym pod drogę. Działki były niezabudowane.

Na mocy decyzji Wojewody o realizacji inwestycji drogowej "B.", zgodnie z art. 12 ust. 4 pkt 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. z 2015 r. poz. 2031), zwanej dalej "ustawą z dnia 10 kwietnia 2003 r.", z mocy prawa nieruchomości zajęte pod projektowaną drogę uległy geodezyjnemu wydzieleniu i przejściu na rzecz Skarbu Państwa. Wobec powyższego z działek o nr [...] stanowiących wyłączną własność Skarżącego, na skutek decyzji wojewody wydzielone zostały działki drogowe nr [...] obszaru 0,5538 ha, [...] (1,2140 ha), [...] (0,1028 ha), [...] (0,1143 ha), [...] (0,6655 ha), które automatycznie przeszły na własność Skarbu Państwa, jako przeznaczone pod drogę. W związku z powyższym wojewoda wszczął postępowania o ustalenie odszkodowań należnych za przejęte przez Skarb Państwa działki.

Właściciele nie dokonywali podziału gruntów. Wydzielenie nastąpiło z mocy prawa i niezależnie od woli właścicieli, na skutek wydania przez organ administracyjny decyzji o realizacji inwestycji drogowej w trybie ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r.

Na tle tak przedstawionego stanu faktycznego Skarżący zwrócił się do organu interpretacyjnego o odpowiedź na pytanie czy odszkodowanie za działki nr [...] przejęte pod drogę na podstawie art. 12 ust. 4 pkt 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. będzie opodatkowane podatkiem od towarów i usług?

Zdaniem Skarżącego odszkodowanie za te działki nie będzie opodatkowane podatkiem od towarów i usług. W przypadku bowiem gdyby potraktować przedmiotowe działki jako grunt przeznaczony pod drogę - utrata jego własności nie stanowi działalności rolniczej, a wnioskodawca nie zajmuje się obrotem nieruchomościami. W sytuacji natomiast uznania wymienionych działek za grunt rolny przeniesienie ich własności korzystałoby ze zwolnienia określonego w art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2016 r. poz. 710, ze zm., obecnie Dz. U. z 2018 r. poz. 2174, ze zm.), zwanej dalej "u.p.t.u.".

W zaskarżonej interpretacji indywidualnej z 12 grudnia 2016 r., Minister Rozwoju i Finansów stanowisko przedstawione przez Wnioskodawcę uznał za nieprawidłowe. Organ interpretacyjny stwierdził, że transakcja dostawy działek [...], będących terenami budowlanymi - bowiem miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dopuszczał na nich możliwość zabudowy - nie będzie korzystała ze zwolnienia wynikającego z art. 43 ust. 1 pkt 9 u.p.t.u. i będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług według stawki 23%. Natomiast transakcja zbycia działek [...], w stosunku do których miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego wskazuje przeznaczenie na cele rolnicze, będzie korzystała ze zwolnienia wynikającego z art. 43 ust. 1 pkt 9 u.p.t.u.

Po bezskutecznym wezwaniu organu do usunięcia naruszenia prawa, Skarżący złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, w której wniósł o uchylenie interpretacji i zasądzenie kosztów postępowania, zarzucając temu orzeczeniu niewłaściwe zastosowanie prawa materialnego, tj. art. 5 ust. 1 i 2 oraz art. 2 pkt 15, 20 i 21 u.p.t.u.

Zdaniem Skarżącego utrata własności działki (bez względu na jej przeznaczenie w planie miejscowym) z uwagi na jej zajęcie pod drogę nie ma związku z działalnością rolniczą w rozumieniu art. 15 ust. 1 pkt 2 u.p.t.u. W takiej działalności nie mieści się bowiem przeniesienie własności działki budowlanej lub rolnej wymuszone przeznaczeniem jej pod budowę drogi na podstawie decyzji o realizacji inwestycji drogowej. Ponadto odszkodowanie za wywłaszczone nieruchomości przyznawane w wyniku postępowania o ustalenie jego wysokości nigdy nie jest powiększane o kwotę podatku od towarów i usług. W tej sytuacji pomniejszenie odszkodowania o 23% byłoby krzywdzące. Strona, nie prowadząc działalności gospodarczej w zakresie handlu nieruchomościami, nie miała bowiem prawa do odliczenia podatku od towarów i usług przy nabyciu przedmiotowych działek. Nie miała też wpływu na utratę prawa własności swojej nieruchomości na rzecz Skarbu Państwa.

Odpowiadając na skargę Minister Rozwoju i Finansów podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej interpretacji i wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uznał skargę Strony za zasadną. Sąd ten odwołał się do stanowiska zawartego w wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 15 września 2011 r. w sprawach połączonych C-180/10 i C-181/10 oraz w wydanych po tym wyroku orzeczeniach sądów administracyjnych w kwestii kryteriów pozwalających na odróżnienie działalności gospodarczej od zarządu majątkiem prywatnym w przypadku sprzedaży czy wywłaszczenia gruntów budowlanych. Stwierdził, że w zaskarżonej interpretacji Organ w sposób dowolny wyłożył obowiązujące unormowania u.p.t.u., w szczególności art. 15 ust. 1 i 2 tej ustawy. W konsekwencji błędnie przyjął, że wywłaszczenie działek, które stanowiły składnik gospodarstwa rolnego Skarżącego - podatnika VAT wyłącznie z tytułu prowadzenia działalności rolniczej - jest elementem jego działalności gospodarczej.

Sąd pierwszej instancji zauważył, że działalność rolnicza - w przeciwieństwie do innych rodzajów działalności wymienionych w art. 15 ust. 2 u.p.t.u. - została ściśle zdefiniowana w tej ustawie i nie mieści się w niej przeniesienie prawa własności działki w zamian za odszkodowanie. Zatem nie można tej czynności uznać za działalność rolnika (podatnika VAT), o której mowa w tym przepisie.

W konsekwencji skoro ze stanu faktycznego przyjętego przez Organ za podstawę wydania kontrolowanej interpretacji indywidualnej wynika, że Skarżący z żoną nabyli grunty rolne celem powiększenia gospodarstwa rolnego i wykorzystywali te grunty w działalności rolniczej, a bez ich inicjatywy dochodzi do uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a następnie wywłaszczenia m.in. działki przeznaczonej pod komunikację publiczną (drogę), to Skarżący nie występuje w tym przypadku (jako wywłaszczony) w roli podatnika podatku VAT, o czym stanowi art. 15 ust. 1 i 2 u.p.t.u. Nie można bowiem Skarżącemu przypisać w tym zakresie prowadzenia działalności handlowej polegającej na sprzedaży nieruchomości. W odniesieniu do wywłaszczonych nieruchomości występował On bowiem w charakterze rolnika, prowadzącego działalność rolniczą, a nie handlowca zajmującego się obrotem nieruchomościami.

WSA podkreślił, że w stanie faktycznym przedstawionym we wniosku o wydanie interpretacji, Skarżący nie podejmował żadnych działań, wykraczających poza zwykłe korzystanie z nieruchomości, a wskazujących na jego zamiar prowadzenia w związku z własnością nieruchomości gruntowych - innej niż działalność rolnicza - działalności gospodarczej, o której mowa w art. 15 ust. 2 u.p.t.u.

Sąd pierwszej instancji nie zgodził się również ze stanowiskiem Organu interpretacyjnego co do tego, że przedmiotowe działki w chwili ich wywłaszczenia nie stanowiły majątku osobistego rolnika, lecz służyły do prowadzenia działalności rolniczej. Za przesądzającą bowiem w tej kwestii WSA uznał okoliczność przeznaczenia danych działek pod budowę drogi, co spowodowało, że grunty te utraciły swoje rolnicze przeznaczenie, stając się gruntami przeznaczonymi na cele związane z powstaniem drogi publicznej. Skoro zaś grunty wykorzystywane rolniczo utraciły swój dotychczasowy rolniczy charakter i w związku z tym sprzedający (wywłaszczeni) zmuszeni zostali zdecydować o zaprzestaniu prowadzenia na nich działalności rolniczej, to działki te stały się ich majątkiem osobistym. Tak więc w momencie sprzedaży (wywłaszczenia) działek właściciele zbywali swój majątek osobisty, nie zaś towary handlowe.

Szef Krajowej Administracji Skarbowej, działając za pośrednictwem pełnomocnika - radcy prawnego, zaskarżył przedstawiony wyżej wyrok w całości.

Organ, powołując się na art. 174 pkt 1 i 2 P.p.s.a., zarzucił przy tym orzeczeniu WSA naruszenie:

1. prawa materialnego, tj.:

- art. 15 ust. 2 w powiązaniu z art. 5 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 7 ust. 1 pkt 1 u.p.t.u., poprzez ich błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, że przeniesienie własności działek wyodrębnionych z gospodarstwa rolnego Skarżącego na rzecz Skarbu Państwa w zamian za odszkodowanie nie jest działalnością gospodarczą w rozumieniu tego przepisu i w związku z tym nie podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług;

- art. 15 ust. 1 u.p.t.u., poprzez jego niezastosowanie na skutek przyjęcia, że Skarżący z tytułu dokonanej na rzecz Skarbu Państwa dostawy działek w zamian za odszkodowanie nie będzie podatnikiem podatku od towarów i usług w rozumieniu tego przepisu;

2. przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy tj.:

- art. 141 § 4 P.p.s.a., poprzez dokonanie niewłaściwej analizy i oceny stanu faktycznego opisanego we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, skutkiem czego uzasadnienie wyroku zawiera sprzeczne okoliczności faktyczne i w konsekwencji nieprawidłową ocenę Sądu dotyczącą sposobu wykorzystywania przez Skarżącego gruntów będących przedmiotem wywłaszczenia.

Mając na uwadze podniesione zarzuty w skardze kasacyjnej wniesiono o:

- uchylenie, na podstawie art. 188 P.p.s.a. zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi, względnie o jego uchylenie na podstawie art. 185 § 1 P.p.s.a. i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku;

- zasądzenie, na podstawie art. 203 pkt 2 P.p.s.a. w zw. z art. 205 § 2 P.p.s.a., od Skarżącego na rzecz organu kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego, według norm przepisanych;

- rozpoznanie, na podstawie art. 176 § 2 P.p.s.a., skargi kasacyjnej na rozprawie.

S. W. nie skorzystał z możliwości wniesienia pisemnej odpowiedzi na skargę kasacyjną.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna została oparta na usprawiedliwionych podstawach.

Z zawartych w niej podstaw kasacyjnych, kwestionujących rozstrzygnięcie i jego uzasadnienie przyjęte w zaskarżonym wyroku wynika, że Organ interpretacyjny nie zgadza się poglądem Sądu administracyjnego pierwszej instancji, który podzielił w niniejszej sprawie stanowisko Wnioskodawcy, iż przeniesienie własności i otrzymanie odszkodowania za przejęcie z mocy prawa na rzecz Skarbu Państwa prawa własności nieruchomości gruntowej, wchodzącej w skład gospodarstwa rolnego, na podstawie ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. nie podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

Zdaniem Wnioskodawcy, nie podjął On żadnych działań zmierzających do wykonania dostawy towarów w rozumieniu u.p.t.u., gdyż nie miał wpływu na przeniesienie własności działek na rzecz Skarbu Państwa. Dlatego też nie można przyjmować, że występował przy dokonywaniu opisanej we wniosku o udzielenie interpretacji czynności w charakterze podatnika podatku od towarów i usług. Tym samym nie można uznać go za podatnika, w rozumieniu art. 15 ust. 1 i ust. 2 u.p.t.u. w zakresie dostawy przedmiotowego gruntu, gdyż nie sposób przypisać mu, w tym konkretnym przypadku, działania w roli handlowca dokonującego obrotu nieruchomościami.

Natomiast Organ interpretacyjny podkreślił, że dla ustalenia, czy osoba dokonująca transakcji dostawy nieruchomości jest podatnikiem podatku od towarów i usług, istotnym jest stwierdzenie, że prowadzi ona działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów u.p.t.u. Organ wskazał, że z przedstawionego we wniosku opisu sprawy wynika, iż grunt będący przedmiotem wywłaszczenia, wykorzystywany był przez wnioskodawcę w prowadzonej przez niego działalności gospodarczej (gospodarstwie rolnym), opodatkowanej na zasadach ogólnych. Z tej okoliczności wynika ścisły związek gruntu z prowadzonym gospodarstwem rolnym Wnioskodawcy, który działalność tę prowadzi jako zarejestrowany, czynny podatnik VAT. Zatem wywłaszczona nieruchomość stanowi składnik majątkowy służący prowadzeniu działalności gospodarczej, którą – w rozumieniu u.p.t.u. – jest również działalność rolnicza. W tym stanie rzeczy, wbrew stanowisku przyjętemu w zaskarżonym wyroku, dostawa działek, nie nastąpiła w ramach zarządu majątkiem prywatnym wnioskodawcy, lecz stanowiła zbycie dokonane w ramach prowadzonej przez niego działalności gospodarczej (gospodarstwa rolnego), w zamian za odszkodowanie za wywłaszczoną nieruchomość.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego ocena prawna wyrażona w zaskarżonym wyroku jest nieprawidłowa. Tym samym podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty dotyczące naruszenia przez WSA w Gdańsku prawa materialnego - art. 15 ust. 2 w powiązaniu z art. 5 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 7 ust. 1 pkt 1 u.p.t.u. poprzez ich błędną wykładnię oraz art. 15 ust. 1 tej ustawy poprzez jego niezastosowanie są zasadne.

Dla oceny trafności zarzutów skargi kasacyjnej zasadnicze znaczenie ma to, że Wnioskodawca jest czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług na zasadach ogólnych. Jest bowiem rolnikiem, prowadzącym gospodarstwo rolne. Należy przy tym podkreślić, że nie jest On rolnikiem ryczałtowym, korzystającym ze szczególnych procedur opodatkowania, określonych w art. 115 i następne u.p.t.u..

Przywoływany przez Wnioskodawcę, jak i WSA w zaskarżonym orzeczeniu wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 15 września 2011 r. w sprawach połączonych C-180/10 i C-181/10 [...] zapadł na tle stanu faktycznego, w którym wnioskodawcy nie byli czynnymi podatnikami podatku od towarów i usług na zasadach ogólnych. Jeśli chodzi o skarżącego w sprawie C-180/10, a mianowicie J. S. to nie prowadził on działalności gospodarczej, a zatem nie był podatnikiem podatku od towarów i usług. Z kolei wnioskodawcy w sprawie C-181/10 byli rolnikami ryczałtowymi. Trybunał w tym wyroku podkreślił, że "okoliczność, że skarżący w postępowaniu głównym w sprawie C-181/10 zarejestrowali się jako podatnicy podatku VAT w systemie ryczałtowym z tytułu działalności rolniczej jest bez znaczenia z punktu widzenia powyższych rozważań. Jak bowiem słusznie zauważają rząd polski i Komisja Europejska, transakcje inne niż dostawa produktów rolnych i świadczenie usług rolniczych w rozumieniu art. 295 ust. 1 dyrektywy VAT, dokonywane przez rolnika ryczałtowego w ramach jego działalności rolniczej, podlegają zasadom ogólnym dyrektywy (zob. wyroki z dnia 15 lipca 2004 r. w sprawie C-321/02 H., Zb.Orz. s. I-7101, pkt 31, 36; a także z dnia 26 maja 2005 r. w sprawie C-43/04 S., Zb.Orz. s. I-4491, pkt 20)" (pkt 48).

Z wyżej wskazanych względów Naczelny Sąd Administracyjny w składzie orzekającym w niniejszej sprawie nie podziela stanowiska zaprezentowanego w wyrokach tutejszego Sądu z dnia: 25 maja 2017 r., sygn. akt I FKS 1557/15 oraz 25 maja 2017 r., sygn. akt I FSK 1558/15 (wszystkie powołane wyroki NSA opubl. w CBOSA). W powyższych orzeczeniach odwołano się bowiem do wyroku Trybunału Sprawiedliwości z 15 września 2011 r. w sprawach połączonych C-180/10 i C-181/10 [...], a jak wyżej wskazano orzeczenie to zapadło w oparciu o stan faktyczny odnoszący się do rolnika ryczałtowego a nie rolników, będących czynnymi podatnikami podatku od towarów i usług, opodatkowanych na zasadach ogólnych. Jednocześnie skład NSA orzekający w tej sprawie przychyla się do poglądu wyrażonego w wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia: 3 marca 2015 r., sygn. akt I FSK 601/14 oraz 15 listopada 2018 r., sygn. akt I FSK 1401/18 i 6 grudnia 2018 r. o sygn. I FSK 2089/16.

W stanie faktycznym wskazanym we wniosku o udzielenie indywidualnej interpretacji podano, że doszło do wywłaszczenia na rzecz Skarbu Państwa gruntu wchodzącego w skład gospodarstwa rolnego, prowadzonego przez rolnika będącego czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług, opodatkowanego na zasadach ogólnych. Doszło więc do czynności, której przedmiotem była część gospodarstwa rolnego. Na tym gruncie Wnioskodawca prowadził działalność jako rolnik uznaną w świetle art. 15 ust. 2 u.p.t.u. za działalność gospodarczą opodatkowaną na zasadach ogólnych. Bez wątpienia był więc podatnikiem podatku od towarów i usług. Zachodzi zatem związek dokonanej czynności z prowadzoną działalnością gospodarczą. Co więcej wywłaszczenie nieruchomości wiązało się m.in. z brakiem możliwości rolniczego wykorzystania nieruchomości, za które Wnioskodawcy przysługiwało odszkodowanie. Stąd też nie można się zgodzić z Sądem pierwszej instancji, że w zakresie tej czynności Wnioskodawca działał w ramach zarządu majątkiem prywatnym w sytuacji, gdy te składniki majątkowe były przedmiotem prowadzonej przez niego na tym gruncie działalności gospodarczej opodatkowanej podatkiem od towarów i usług na zasadach ogólnych.

W tym miejscu należałoby zwrócić uwagę na powoływanie się na wyroki NSA dotyczące opodatkowania podatkiem od towarów i usług odszkodowania za wywłaszczony grunt rolny, które uznają, że wywłaszczenie gruntu rolnego za odszkodowaniem, w przypadku rolnika, nie podlega opodatkowaniu tym podatkiem. Jako przykład można podać wyrok NSA o sygn. akt I FSK 1639/16 z 5 października 2018 r. Jednak w tym wyroku dotyczącym interpretacji indywidualnej w stanie faktycznym podano wprost, że wnioskodawca sprzedał jedną działkę rolną w listopadzie 2004 r. oraz w styczniu 2005 r. w czasie, gdy nie był podatnikiem podatku od towarów i usług. Dalsze rozważania Sądu w tym wyroku dotyczyły właśnie oceny tego konkretnego stanu faktycznego a mianowicie sytuacji rolnika ryczałtowego. Zatem stwierdzenie, że w przypadku rolnika ryczałtowego ma zastosowanie zwolnienie nie wyklucza opodatkowania w przypadku rolnika będącego czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług opodatkowanym na zasadach ogólnych. Strony powołujące się na te wyroki nie mogą odwoływać się do tez zawartych w tych wyrokach w oderwaniu od konkretnego stanu faktycznego.

Za nieuzasadnione natomiast należy uznać zarzuty naruszenia przepisów postępowania tj. art. 141 § 4 P.p.s.a. Wbrew bowiem twierdzeniom Organu interpretacyjnego uzasadnienie zaskarżonego wyroku spełnia wymogi ustawowe, wynikające z tego przepisu. Pisemne motywy zawierają zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Sam fakt, że strona skarżąca w odmienny sposób interpretuje sporne przepisy nie oznacza, że uzasadnienie jest wadliwe w aspekcie przewidzianym w art. 141 § 4 P.p.s.a.

W związku z tym, że istota tej sprawy nie budzi wątpliwości Naczelny Sąd Administracyjny, uwzględniając skargę kasacyjną, rozpoznał skargę S. W. i stwierdził, że jest ona niezasadna gdyż zaskarżona interpretacja indywidualna Ministra Rozwoju i Finansów zawiera stanowisko zgodne z prawem.

Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 188 P.p.s.a. uchylił zaskarżony wyrok oraz oddalił skargę.

O zwrocie organowi kosztów postępowania kasacyjnego obejmujących zwrot wpisu od skargi kasacyjnej oraz koszty zastępstwa procesowego organu w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym orzeczono na podstawie art. 203 pkt 2 w zw. z art. 205 § 2 P.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 2 pkt 2 lit. a) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2015 r. poz. 1804).