Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 430/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2004-08-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 39,40
journal: Dz.U. 1994 nr 89 poz 415
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jan Grzęda Sędzia WSA Grażyna Malinowska – Wasik (spr.) Asesor WSA Mirella Łent Protokolant Magdalena Flinik po rozpoznaniu w dniu 25 sierpnia 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi Jolanty Ś. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] 2004 r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją nr [...] z dnia [...] 2002 r. Prezydent Miasta B., uwzględniając wniosek Jolanty Ś., ustalił na podstawie art. 39 i 40 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 z późn. zm.) warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie garażu na terenie nieruchomości przy ul. [...] w B., zakreślając jednocześnie okres ważności decyzji do dnia [...] 2002 r.

Decyzję wydano w oparciu o miejscowy plan szczegółowy zagospodarowania przestrzennego Śródmieścia zatwierdzony zarządzeniem nr [...] Prezydenta Miasta B. z dnia [...] 1981 r. ujętym w wykazie obowiązujących aktów prawa miejscowego zatwierdzonym uchwałą nr [...] Rady Miejskiej B. z dnia [...] 1990 r. (Dz. Urz. Woj. Nr [...], poz. [...] z 1991 r.), w którym to planie teren inwestycji znajduje się w granicach obszaru adaptowanej zabudowy mieszkaniowej o wysokiej intensywności.

Powyższą decyzję, poza wnioskodawczynią, doręczono Stanisławowi i Elżbiecie S. zam. ul. [...] oraz Waldemarowi i Dorocie Z. zam. ul. [...] jako stronom postępowania.

Na wniosek Jolanty Ś. decyzją nr [...] z dnia [...] 2002 r. wydaną na mocy art. 155 kpa, Prezydent Miasta B. zmienił wyżej wymienioną decyzję w zakresie terminu jej ważności, zakreślając tenże termin do dnia [...] 2003 r., celem umożliwienia wyżej wymienionej uzyskania uzgodnień i opinii niezbędnych do zatwierdzenia projektu budowlanego.

W dniu [...] 2003 r. Jolanta Ś. wystąpiła po raz kolejny z wnioskiem o przedłużenie terminu ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, uzasadniając go nie dojściem do porozumienia, co do usytuowania obiektu z właścicielem działki sąsiedniej.

Po rozpatrzeniu powyższego wniosku Prezydent Miasta B. wydał w dniu [...] 2004 r. na podstawie art. 155 kpa decyzję nr [...], którą odmówił zmiany swej decyzji ostatecznej z dnia [...] 2002 r. nr [...] ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie garażu przy ul. [...] w B. – w zakresie terminu jej ważności, powołując się w uzasadnieniu tejże decyzji na fakt utraty z dniem [...] 2003 r. mocy obowiązującej miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Śródmieścia Miasta B., na podstawie którego wydano powyższą decyzję oraz wskazując, że z dniem 11 lipca 2003 r. przestała obowiązywać ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym, pod rządami której decyzja została podjęta.

Od decyzji organu I instancji z dnia [...] 2004 r. Jolanta Ś. odwołała się do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. podnosząc, że przedłużenie ważności decyzji nr [...] z dnia [...] 2002 r. jest dla niej niezbędne, gdyż nadal nie doszła do porozumienia z właścicielem działki sąsiedniej co do usytuowania garażu, a nie od niej zależy utrata mocy planu zagospodarowania przestrzennego.

Decyzją z dnia [...] 2004 r. sygn. [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. zaskarżoną przez Jolantę Ś. decyzję utrzymało w mocy.

W uzasadnieniu decyzji organ II instancji wyjaśnił, iż obligatoryjne ustalanie w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu okresu jej ważności związane jest ze zmiennością planowania przestrzennego, a zarazem koniecznością określenia w tej decyzji wynikających z informacji o terenie i przepisów szczególnych warunków zabudowy i zagospodarowania, warunków obsługi w zakresie infrastruktury technicznej oraz wymagań dotyczących osób trzecich.. Jednocześnie organ podniósł, że decyzja ostateczna, na mocy której strona nabyła prawo może być zmieniona tylko wówczas, gdy nie sprzeciwiają się temu przepisy szczególne. Skoro odwołująca się nabyła prawo na mocy przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym, która przestała obowiązywać z dniem 11 lipca 2003 r. oraz z dniem [...] 2003 r. utracił moc miejscowy plan szczegółowy zagospodarowania przestrzennego Śródmieścia Miasta B., to zdaniem organu, brak jest możliwości przedłużenia okresu ważności decyzji z dnia [...] 2002 r.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy Jolanta Ś. wniosła o uchylenie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] 2004 r. Skarżąca podniosła, że dla terenu, na którym ma być zbudowany garaż nie uchwalono planu miejscowego o ustaleniach różniących się od określonych w decyzji z dnia [...] 2002 r., iż utrata mocy planu nie powoduje wygaśnięcia wydanej na jego podstawie decyzji, a nadto w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji brak jest spójności.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. wniosło o jej oddalenie, powołując się na argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest bezzasadna.

Zmiana okresu ważności decyzji ma charakter uznaniowy. Korzystanie z uznania administracyjnego oznacza, że organ ma prawo wyboru treści rozstrzygnięcia. Wybór taki nie może być jednak dowolny. Musi on wynikać z wszechstronnego, dogłębnego wyjaśnienia i rozważenia wszystkich okoliczności sprawy, by nie przekroczyć granic uznania.

Zakres kontroli sądowej decyzji uznaniowej sprowadza się do zbadania, czy organ przed podjęciem takiej decyzji zastosował się do powyższego wymogu wszechstronnego rozważenia i wyjaśnienia okoliczności sprawy, który to obowiązek wynika z art. 7 i 77 § 1 kpa. Sąd nie może natomiast wkraczać w samo uznanie, to jest wybór rozstrzygnięcia wydanego przy zastosowaniu się do wymienionych przepisów kpa, gdyż wybór ten dokonywany jest według kryteriów słuszności i celowości, kontrola zaś Sądu to tylko kontrola zgodności z prawem.

W ocenie Sądu, wydanie zarówno zaskarżonej decyzji, jak i decyzji organu I instancji poprzedzone zostało właściwym rozważeniem podstaw faktycznych i prawnych rozstrzygnięcia, na co wskazuje treść zawartych w tychże decyzjach uzasadnień, jak i wcześniejsze zwrócenie się o opinię prawną dot. sposobu załatwienia sprawy.

Wydanie decyzji w przedmiocie zmiany terminu ważności warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, jako zmieniającej decyzję, na mocy której strona nabyła prawo, wymagało przyjęcia jako jej podstawy prawnej artykułu 155 kpa.

Przepis ten, także o charakterze uznaniowym, przewiduje pewne wymogi, od spełnienia których uzależnia możliwość podjęcia decyzji zmieniającej w niniejszej sprawie, to jest wydłużającej na zasadzie uznania okres ważności decyzji z dnia [...] 2002 r.

Wymogi te, to brak sprzeczności (nie sprzeciwianie się zmianie) z przepisami szczególnymi, uzyskanie na zmianę zgody strony oraz ustalenie, że za zmianą przemawia interes społeczny lub słuszny interes strony.

Nie budzi wątpliwości, że interes skarżącej przemawia za kolejnym przedłużeniem terminu ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, gdyż wówczas będzie miała możliwość uzyskania wszystkich uzgodnień potrzebnych do ubiegania się o pozwolenie na budowę garażu.

Z kolei okoliczność, że skarżąca wystąpiła o przedłużenie ważności decyzji z dnia [...] 2002 r. jest równoznaczna ze zgodą na powyższą zmianę decyzji. Jednak obok niej, jak wynika z rozdzielników decyzji z dnia [...] 2002 r. oraz zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B., stronami postępowania w niniejszej sprawie są Stanisław i Elżbieta S. oraz Waldemar i Dorota Z.

W orzecznictwie sądowym przyjmuje się, że "nabycie praw", o których mowa w art. 155 kpa należy rozumieć bardzo szeroko uznając, że każde indywidualne rozstrzygnięcie prawne, które ma znamiona rozstrzygnięcia merytorycznego sytuację prawną strony, w związku z czym należy traktować je jako rozstrzygnięcie, na podstawie którego strona nabyła prawo. Nadto w orzecznictwie tym stwierdza się wręcz, iż przez zgodę strony w rozumieniu art. 155 kpa, niezbędną do zmiany decyzji ostatecznej, rozumieć trzeba zgodę wszystkich osób mających przymiot strony w postępowaniu, w którym wydana została decyzja podlegająca zmianie na podstawie art. 155 kpa.

Decyzja z dnia [...] 2002 r. dotyczy więc także praw oraz obowiązków małż. S. i Z. S. zostali wskazani przez skarżącą we wniosku o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu jako właściciele gruntu, na którym ma być usytuowany garaż. Nadto skarżąca uzasadnia ubieganie się o przedłużenie terminu ważności decyzji brakiem porozumienia z właścicielem sąsiedniej działki.

Na przedłużenie ważności decyzji z dnia [...] 2002 r. wszyscy oni winni, w świetle art. 155 kpa, wyrazić zgodę.

Nadto Sąd podziela stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji, że przeszkodą w wydaniu pozytywnego dla skarżącej rozstrzygnięcia może być fakt, iż utracił moc plan zagospodarowania przestrzennego, w oparciu o zapisy którego decyzja z dnia [...] 2002 r. została wydana oraz, że skarżąca nabyła prawo na podstawie ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym, która utraciła moc w związku z wejściem w życie z dniem 11 lipca 2003 r. nowej ustawy normującej w sposób odmienny zasady ustalania warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Okoliczności te, jak wskazują uzasadnienia decyzji I i II instancji, obydwa organy odniosły do zawartego w art. 155 kpa wymogu, by przepisy szczególne nie sprzeciwiały się proponowanej zmianie decyzji.

Z przedstawionych wyżej względów uznając, że nie zostały spełnione wymogi przedłużenia, na mocy art. 155 kpa, ważności decyzji Prezydenta Miasta B. z dnia [...] 2002 r. oraz, iż organy należycie rozważyły wszystkie okoliczności sprawy, a zatem zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji – negatywna dla skarżącej nie naruszają prawa, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) orzekł o oddaleniu skargi.