Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt I SA/Sz 672/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2020-12-03 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych, zabezpieczenie zobowiązań podatkowych
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono postanowienie I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 33 par. 1 pkt 1 i 10, art.34 par.4, par.5
journal: Dz.U. 2020 poz 1427
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - t.j.
article: art. 145 par.1 pkt 1 lit.c
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Sokołowska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Dziel Sędzia WSA Ewa Wojtysiak po rozpoznaniu w Wydziale I w trybie uproszczonym w dniu 3 grudnia 2020 r. sprawy ze skargi J. S. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] sierpnia 2020 r. nr [...], [...], [...] w przedmiocie zarzutów zgłoszonych w postępowaniu egzekucyjnym I. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w S. z dnia [...] lipca 2020 r. nr [...]; II. zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej na rzecz skarżącej J. S. kwotę [...]([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Naczelnik Urzędu Skarbowego w S. (organ egzekucyjny) prowadzi postępowanie egzekucyjne wobec J. S., zamieszkałej w S. (zobowiązana), na podstawie tytułu wykonawczego z dnia [...] r. o nr [...] wystawionego przez P. P. S.A. Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej (wierzyciel). Przedmiotowym tytułem wykonawczym objęto zobowiązanie z tytułu opłat abonamentowych za okres od stycznia 2014 r. do kwietnia 2019 r. W dniu [...] r. zobowiązanej doręczono tytuł wraz z zajęciem wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego.

Pismem z dnia [...] r. zobowiązana wniosła do organu egzekucyjnego zarzuty, wskazując na nieistnienie egzekwowanego obowiązku (art. 33 § 1 pkt 1 i pkt 10 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, Dz.U. z 2019 r. poz. 2070 ze zm., zwanej dalej "u.p.e.a.") z uwagi na wyrejestrowanie odbiornika telewizyjnego w 2006 r. Podała także, że nie otrzymała zawiadomienia o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego użytkownika rtv, wobec czego nie powstał względem niej obowiązek regulowania opłat. Ponadto wskazała, że jej zdaniem tytuł wykonawczy wydano z naruszeniem art. 27 § 1 u.p.e.a.

Wierzyciel, postanowieniem z dnia [...] r. nr [...], wydanym w oparciu o regulacje z art. 34 u.p.e.a. w związku z art. 7 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych (Dz.U. z 2019 r. poz. 1801 ze zm., dalej: "u.o.a."), uznał zgłoszone zarzuty za nieuzasadnione.

Zobowiązana złożyła zażalenie na to postanowienie wierzyciela.

Wierzyciel postanowieniem z dnia [...] r. [...] wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256) w związku z art. 18, art. 34 § 2 i art. 17 § 1a u.p.e.a. oraz w związku z art. 7 ust. 1 i 3 u.o.a. utrzymał w mocy swoje postanowienie z dnia [...] r.

Organ egzekucyjny wydał w dniu [...] r. postanowienie nr [...], w którym orzekając w oparciu o art. 33 § 1 pkt 1 i 10 oraz art. 34 § 1 i § 4 u.p.e.a., uznał zgłoszone zarzuty za nieuzasadnione.

Zobowiązana pismem z dnia [...] r. złożyła zażalenie na postanowienie. Powtórzyła argumentację zawartą w zarzutach, że w 2006 r. zmieniała miejsce zamieszkania i wyrejestrowała odbiornik rtv, a wierzyciel nie wykazał, aby w spornym okresie miała zarejestrowany odbiornik. Podniosła, że wierzyciel nie wykazał również, aby przesłał jej wymagane prawem zawiadomienie o nadaniu nowego numeru identyfikacyjnego. Nadto wskazała, że żaden z przepisów nie określona, aby strona była zobowiązana posiadać i bezterminowo przechowywać dowód wyrejestrowania odbiornika, zwłaszcza, że termin przedawnienia opłat abonamentowych jest pięcioletni.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej (Dyrektor IAS), wydał w dniu [...] r. postanowienie nr [...]; [...], w którym utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. Organ za podstawę prawną wydanego rozstrzygnięcia wskazał art. 138 § 1 w związku z art. 144 k.p.a. oraz art. 18 i art. 34 § 5 u.p.e.a. w związku z art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 11 września 2019 r. o zmianie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2019 r. poz. 2070).

Nakreślając ramy prawne sprawy organ odwoławczy wskazał, że na podstawie art. 34 § 4 u.p.e.a. wiążące dla rozstrzygnięcia jest stanowisko wierzyciela zawarte w prawomocnym postanowieniu z dnia [...] r.

Dyrektor IAS zauważył, że wierzyciel wskazał, iż zawiadomienie o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego [...] (wraz ze spersonalizowanymi blankietami wpłat), stanowiące dowód zarejestrowania odbiorników radiofonicznych/telewizyjnych i zastępujące dowód zarejestrowania w formie imiennej książeczki radiofonicznej, zostało przesłane do zobowiązanej pismem z dnia [...] r. (na adres, którym P. P. w danym okresie dysponowała). Na dowód czego powołał załączoną do akt sprawy kserokopię zawiadomienia o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego abonenta. Dodatkowo wierzyciel wyjaśnił, iż obowiązek wnoszenia opłat abonamentowych wynika bezpośrednio z u.o.a., tak więc nawet nieotrzymanie powyższego zawiadomienia nie stanowi okoliczności zwalniającej posiadacza odbiorników rtv od obowiązku uiszczania opłat abonamentowych. Organ odwoławczy wskazał, że wierzyciel stwierdził, iż w jego dokumentacji brak jest informacji o wyrejestrowaniu odbiornika rtv przez zobowiązaną. Ponadto sama zobowiązana takiego dokumentu nie przedstawiła. Dyrektor IAS powołał się na orzeczenie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 marca 2020 r., sygn. akt I GSK 1518/19.

Organ odwoławczy wyjaśnił również, że tytuł wykonawczy, wbrew twierdzeniom zobowiązanej, spełniał wymogi przewidziane w art. 27 § 1 u.p.e.a. ., tj. zawierał m.in.:

- prawidłowe oznaczenie wierzyciela, jak też podpis osoby upoważnionej do działania w imieniu wierzyciela z podaniem imienia, nazwiska i stanowiska służbowego, tj. Pana P. B.. Z upoważnienia przesłanego przez wierzyciela jednoznacznie wynika, iż w dacie wystawienia tytułu wykonawczego P. B. był upoważniony do wystawiania tytułów wykonawczych w imieniu wierzyciela;

datę wystawienia tytułu;

wskazanie imienia i nazwiska zobowiązanego i jego adresu;

treść podlegającego egzekucji obowiązku, podstawę prawną tego obowiązku oraz stwierdzenie, że obowiązek jest wymagalny, a w przypadku egzekucji należności pieniężnej - także określenie jej wysokości, terminu od którego nalicza się odsetki z tytułu niezapłacenia należności w terminie, oraz rodzaju i stawki tych odsetek;

- wskazanie podstawy prawnej prowadzenia egzekucji administracyjnej.

Skarżąca złożyła skargę na postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie i wniosła o jego uchylenie oraz uchylenie postanowienia organu I instancji, uchylenie postanowień P. P. z dnia [...] r. oraz [...] r., a także o zasądzenie kosztów postępowania.

Skarżąca zarzuciła naruszenie prawa materialnego:

art. 2 ust 1-3 u.o.a., przez ich błędne zastosowanie i bezzasadne utrzymywanie, iż zobowiązana posiadała status abonenta w spornym okresie, pomimo braku wykazania przez wierzyciela wcześniejszego zarejestrowania odbiornika i równoczesnego wskazania przez zobowiązaną nie używania przez nią odbiornika radiowego oraz telewizyjnego oraz braku rejestracji w spornym okresie;

§ 5 ust. 2 w związku z § 3 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz.U. z 2017 r. nr 187 poz. 1342, dalej: "rozporządzenie MT")w związku z art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., przez bezpodstawne przyjęcie, że zobowiązana była wcześniej abonentem, miała zarejestrowany odbiornik rtv i została prawidłowo powiadomiona o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego oraz poprzez błędną wykładnię przepisów § 5 i bezzasadne uznanie, że powyższe przepisy nie powodują utraty mocy dowodowej dotychczasowych dowodów ewentualnego zarejestrowania odbiorników (w formie książeczki opłat), po upływie 12 miesięcy od wejścia w życie powyższego rozporządzenia, skoro zwykła wykładnia językowa przepisu, bez jakichkolwiek wątpliwości interpretacyjnych prowadzi do wniosku, że taki skutek następuje.

Nadto zarzuciła naruszenie przepisów postępowania:

art. 7 k.p.a., gdyż nie podjęto wszystkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy w zakresie ustalenia zarejestrowania odbiornika rtv przed 2006 r. Brak dokonania jakichkolwiek ustaleń w powyższym zakresie, powoduje że nie dopełniono również wynikającego z art. 77 § 1 k.p.a. obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego i tym samym uchybiono też art. 80 k.p.a., z którego wynika powinność oceny na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Takie działanie, zdaniem skarżącej, skutkowało naruszeniem zasady zaufania, o której stanowi art. 8 k.p.a.;

art. 7a k.p.a., zasady rozstrzygania wątpliwości na korzyść strony - skoro w sprawie pozostają wątpliwości co do treści normy prawnej § 5 ust. 2 rozporządzenia MT co do pojęcia "przesłania zawiadomienia" o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego. Przy czym z literalnego punktu widzenia, pojęcia doręczenie i przesłanie sprowadzają się w istocie do tej samej czynności, jaką finalnie jest dostarczenie czegoś do miejsca przeznaczenia, w tym przypadku pisma jego adresatowi.

W odpowiedzi na skargę, organ odwoławczy wniósł o uznanie skargi i wskazał, że niezależnie od stanowiska wierzyciela uważa, że obowiązek objęty ww. tytułem wykonawczym nie istnieje.

Po rozpoznaniu sprawy w trybie uproszczonym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje:

Skarga jest zasadna, gdyż zaskarżone postanowienie i utrzymane nim w mocy postanowienie organu egzekucyjnego I instancji, zostały wydane bez wszechstronnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, a zatem z naruszeniem przepisów postępowania w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy.

Stosownie do art. 3 § 2 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325), dalej "p.p.s.a.", kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu.

Jednakże, zgodnie art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd administracyjny rozstrzyga

w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Natomiast w myśl art. 135 p.p.s.a., sąd stosuje przewidziane ustawą środki

w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.

Przytoczone wyżej przepisy art. 134 i 135 p.p.s.a. dopuszczają zatem możliwość objęcia sądową kontrolą legalności nie tylko zaskarżonego aktu (postanowienia), ale również wszystkich innych aktów lub czynności, które zostały wydane w ramach tego samego stosunku administracyjnoprawnego, ponieważ użyty w obu tych przepisach termin "sprawa" występuje w znaczeniu materialnym, a nie procesowym. Wniosek ten znajduje uzasadnienie w szczególności w treści art. 135 p.p.s.a., który nakazuje sądowi zastosowanie przewidzianych ustawą środków w celu usunięcia naruszenia prawa

w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych "we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga". Granice tej bowiem sprawy administracyjnej wyznaczają zakres sądowej kontroli działalności administracji publicznej, o której stanowi art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo

o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 2167), która to kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.

W rozpoznawanej sprawie, przedmiot sporu sprowadza się do rozstrzygnięcia zagadnienia dotyczącego zgodności z prawem działań organu egzekucyjnego, który

w badanej sprawie związany był stanowiskiem wierzyciela w zakresie uruchomienia wobec skarżącej postępowania egzekucyjnego dotyczącego opłat abonamentowych rtv.

Skarżąca zakwestionowała istnienie obowiązku co do należności z tytułu nieuiszczonej opłaty abonamentowej rtv za przedmiotowy okres. Wskazała, że w 2006 r. dokonała wyrejestrowania odbiornika rtv z uwagi na zmianę adresu zamieszkania. Zaprzeczyła, żeby otrzymała zawiadomienie o nadaniu jej numeru indywidualnego abonenta.

Na wstępie wskazać należy, że zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej to sformalizowany środek obrony zobowiązanego w postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Zgodnie z art. 33 § 1 u.p.e.a. podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być:

1) wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku;

2) odroczenie terminu wykonania obowiązku albo brak wymagalności obowiązku z innego powodu, rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej;

3) określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4;

4) błąd co do osoby zobowiązanego;

5) niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym;

6) niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego;

7) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1;

8) zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego;

9) prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny;

10) niespełnienie w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27,

a w zagranicznym tytule wykonawczym - wymogów określonych w art. 102 ustawy o wzajemnej pomocy.

Skarżąca zgłosiła zarzut z art. 33 § 1 pkt 1 i pkt 10 u.p.e.a.

W myśl art. 34 u.p.e.a., zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 § 1 pkt 1-7, 9

i 10, a przy egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym - także na podstawie art. 33 § 1 pkt 8, organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, z tym że w zakresie zarzutów, o których mowa

w art. 33 § 1 pkt 1-5, wypowiedź wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążąca

(§ 1). Organ egzekucyjny, po otrzymaniu ostatecznego postanowienia w sprawie stanowiska wierzyciela lub postanowienia o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu, wydaje postanowienie w sprawie zgłoszonych zarzutów, a jeżeli zarzuty są uzasadnione – o umorzeniu postępowania egzekucyjnego albo o zastosowaniu mniej uciążliwego środka egzekucyjnego (§ 4).

W rozpoznawanej sprawie organ egzekucyjny nie był wierzycielem, a więc stosownie do treści wyżej wskazanych przepisów był zobowiązany do uzyskania stanowiska wierzyciela w przedmiocie zgłoszonych zarzutów i tym stanowiskiem był związany. Jak wskazano już wcześniej, wierzyciel uznał zgłoszone przez skarżącą zarzuty, w tym co do nieistnienia obowiązku za niezasadne. Zajęte przez wierzyciela stanowisko, jako wiążące, stało się podstawą do wydania przez organ egzekucyjny postanowienia w przedmiocie niezasadności zarzutów zgłoszonych w postępowaniu egzekucyjnym, a następnie postanowienia organu odwoławczego, którym utrzymano w mocy postanowienie organu I instancji.

Wskazać przy tym należy, że o ile stanowisko wierzyciela wiązało organy egzekucyjne obu instancji co do treści ich rozstrzygnięcia, to Sąd, rozpoznając skargę na postanowienia tych organów, w ramach swojej kognicji, dokonuje samodzielnej oceny zgłoszonych przez skarżącego zarzutów, a więc winien zbadać, czy wierzyciel prawidłowo uznał, że będące przedmiotem postępowania egzekucyjnego zobowiązanie istniało, czy podawało się egzekucji administracyjnej, a następnie przejść do oceny prawidłowości rozstrzygnięć organów egzekucyjnych.

Takie stanowisko znajduje potwierdzenie w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. wyrok NSA z dnia 18 stycznia 2012 r., II GSK 1490/10, Lex

nr 1113723; wyrok NSA z dnia 11 marca 2011 r., II FSK 1904/09, Lex nr 992243; wyrok NSA z dnia 28 października 2008 r., II FSK 1006/07, Lex nr 515958; wyrok NSA z dnia 4 lutego 2011 r., II GSK 216/10, Lex nr 992340; postanowienie NSA z dnia 26 stycznia 2011 r., Lex nr 952777; wyrok NSA z dnia 18 sierpnia 2009 r., II FSK 466/08, Lex

nr 549018, co zostało wyrażone w uzasadnieniu wyroku NSA z dnia 17 września

2014 r., II GSK 1140/13; wyrok WSA w Gliwicach z dnia 19 stycznia 2015 r.,

I SA/Gl 1274/14, Lex nr 1643312).

Uprawnienia P. P. S.A. do wystawiania tytułów wykonawczych i egzekwowania realizacji obowiązku wnoszenia opłat abonamentowych, wynikają wprost z przepisu art. 7 ust. 3 u.o.a., a zatem opierają się na ustawowo sformułowanym obowiązku prowadzenia przez P. P. S.A. egzekucji.

Wskazać należy na stanowisko Trybunału Konstytucyjnego, który w uzasadnieniu wyroku z 16 marca 2010 r., sygn. akt K 24/08 (opubl. OTK-A z 2010 r. Nr 3, poz. 22), stwierdził że, mimo iż obowiązek uiszczania abonamentu nie należy do zakresu administracji rządowej, przepis art. 3 u.p.e.a. nie stanowi przeszkody prowadzenia egzekucji administracyjnej opłat abonamentowych. P. P. S.A. jest wierzycielem i egzekucja nieuiszczonego abonamentu jest prawnie możliwa, gdyż ustawa o opłatach abonamentowych z dnia 21 kwietnia 2005 r. jako lex specialis ma pierwszeństwo przed przepisami ustawy o postępowaniu egzekucyjnym. P. P. S.A. nie ustala wysokości należności z tytułu niezapłaconego abonamentu, bo wysokość ta i obowiązek zapłaty wynikają wprost z przepisów ustawy.

Odnosząc się do podnoszonego w treści skargi zarzutu co do nieistnienia obowiązku skarżącej z tytułu nieuiszczonej opłaty abonamentowej rtv za wskazany okres (zarzut określony w art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a.), konieczne było odwołanie się do przepisów u.o.a., które mają znaczenie dla oceny merytorycznej podniesionego w skardze zarzutu nieistnienia obowiązku z tytułu opłaty abonamentowej rtv.

Stosownie do art. 2 ust. 1 u.o.a., za używanie odbiorników radiofonicznych oraz telewizyjnych pobiera się opłaty abonamentowe. Domniemywa się przy tym, że osoba, która posiada odbiornik radiofoniczny lub telewizyjny w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, używa tego odbiornika. Z kolei, jak stanowi art. 5 ust. 1 u.o.a., odbiorniki radiofoniczne i telewizyjne podlegają, dla celów pobierania opłat abonamentowych za ich używanie, zarejestrowaniu w placówkach pocztowych operatora wyznaczonego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe.

Po zarejestrowaniu odbiornika rtv, uiszczenie opłaty abonamentowej jest obowiązkiem, który wynika z mocy samego prawa, zatem dla jego realizacji nie jest konieczna konkretyzacja w drodze indywidualnego aktu administracyjnego (decyzji administracyjnej – ww. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 16 marca 2010 r.,

K 24/08, pkt 3.3.4. uzasadnienia).

Z akt sprawy nie wynikało, kiedy doszło do zarejestrowania odbiornika rtv na nazwisko skarżącej. Wierzyciel podał tylko, że taka rejestracja została zgłoszona na nazwisko skarżącej. W aktach sprawy brak było jednak jakiegokolwiek dokumentu na tę okoliczność.

Zgodnie z § 5 ust. 2 rozporządzenia MT jeżeli w chwili wejścia w życie powyższego rozporządzenia (a więc w grudniu 2007 r.) skarżący był zarejestrowanym abonentem telewizyjnym, to w nieprzekraczalnym terminie następnych 12 miesięcy operator publiczny musiał nadać mu indywidulany numer identyfikacyjny i zawiadomić go o tym pisemnie. Z upływem tego terminu dotychczasowe dowody zarejestrowania odbiorników w formie imiennej książeczki opłaty abonamentowej przestawały stanowić dowód zarejestrowania odbiornika (§ 5 ust. 1 rozporządzenia MT).

W § 3 rozporządzenia MT wskazano, że dowodem zarejestrowania odbiorników (z zastrzeżeniem § 5 przytoczonego powyżej) jest:

1) wniosek o rejestrację odbiorników radiofonicznych lub telewizyjnych, o którym mowa w § 2 ust. 2, lub

2) zawiadomienie o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego użytkownikowi odbiorników radiofonicznych lub telewizyjnych, o którym mowa w § 2 ust. 4.

Podkreślić należy, że skoro obowiązek wnoszenia opłat został powiązany

z obowiązkiem rejestracji – to rolą wierzyciela jest wykazanie tego faktu w sposób niebudzący wątpliwości. Wierzyciel nie ma co prawda obowiązku przesłania abonentowi takiego zawiadomienia listem poleconym lub za zwrotnym potwierdzeniem odbioru (§ 5 ust. 2 zdanie drugie rozporządzenia MT) ale powinien przedstawić jakikolwiek dowód nadania pisma, gdyż w przeciwnym razie nie można uznać, że je wysłano.

W aktach sprawy znajduje się zawiadomienie skarżącej o indywidualnym numerze abonenta, które zostało wysłane na adres przy [...] w S. (na adres, pod którym dokonano rejestracji odbiornika). W postanowieniu P. P. z dnia [...] r. wierzyciel wskazał, że zobowiązana okazała mu pismo z dnia [...] r., w którym wnosiła, aby w związku z jej przeprowadzką, wszelką korespondencję, która może wpłynąć na jej dotychczasowy adres przy ul. [...] kierować pod adres przy ul. [...] w S..

W postanowieniu tym dalej wskazano, że zawiadomienie o zmianie adresu winno być dokonane na formularzu i złożone w placówce pocztowej a jego ważność to 12 miesięcy, a po tym czasie należy je ponowić.

Sąd wskazuje, że brak jest przepisu, który nakładałby obowiązek korzystania z formularzy P. P., są one jedynie pomocnicze, zatem skarżąca mogła złożyć pismo z pominięciem formularza. Powyższe uwiarygodnia stanowisko skarżącej, iż nie otrzymała ona informacji o numerze identyfikacyjnym, a nawet okoliczność, iż wyrejestrowała ona odbiornik z momentem przeprowadzki, w 2006 r. Zasadne jest również przyjęcie, że zawiadomienie to zostało wysłane na nieaktualny adres skarżącej (taki adres zamieszczony jest na kserokopii zawiadomienia z dnia [...] r.).

Sąd podkreśla, iż skoro P. P. już w 2006 r. dysponowała informacją o przeprowadzce skarżącej oraz jej nowym adresem, nic nie stało na przeszkodzie aby zawiadomienie o przesłaniu numeru identyfikacyjnego przesłać na ten adres.

Powyższe uniemożliwia ustalenie istnienia obowiązku wynikającego z u.o.a.

Sąd wskazuje, że skoro wierzyciel nie ma obowiązku przedstawiać dowodu nadania zawiadomienia o numerze indywidualnym abonentowi to przyjęcie, że abonent musi w każdym czasie legitymować się dowodem nadania oświadczenia o wyrejestrowaniu odbiornika rtv, jawi się jako naruszenie zasady równości stron (por. wyrok WSA w Szczecinie z dnia 13 grudnia 2017 r., sygn. akt I SA/Sz 914/17).

Z tych powodów Sąd uznał, że konieczne było uchylenie postanowień organów egzekucyjnych obu instancji, które swoje rozstrzygnięcia oparły na niedostatecznie zweryfikowanym materiale dowodowym, a zatem doszło do naruszenia art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. Sąd wskazał, że choć nie można organom egzekucyjnym zarzucić naruszenia prawa, gdyż podporządkowały się art. 34 § 1 u.p.e.a. to jednak wobec możliwości kontrolowania prawidłowości stanowiska wierzyciela w ramach skargi na postanowienie organu egzekucyjnego, uchylenie wydanych postanowień organów egzekucyjnych obu instancji było konieczne.

Przywołane orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są na www.orzeczenia.nsa.gov.pl.

Mając na uwadze powyższe, Sąd orzekł o uchyleniu wskazanych powyżej postanowień na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit.c p.p.s.a. w związku z art. 135 p.p.s.a.

O kosztach sądowych orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a., zasądzając na rzecz skarżącej od organu odwoławczego kwotę [...]zł tytułem uiszczonego wpisu.