Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 8/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2022-08-04 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: *Oddalono skargę w całości
Powołane przepisy: article: art. 32 ust. 4, art. 35
journal: Dz.U. 2020 poz 471
law: Ustawa z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw
article: art. 10 ust. 1 pkt 7
journal: Dz.U. 1999 nr 15 poz 139
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity.
article: par. 12, par. 13, par. 19, par. 28 ust.2, par. 60
journal: Dz.U. 2019 poz 1065
law: Rozporządzenie Miniistra Infrastruktury  z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich  usytuowanie - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Olga Białek (spr.), Sędziowie: Sędzia WSA Adam Habuda, Asesor WSA Marta Pawłowska, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w Wydziale II w dniu 4 sierpnia 2022 r. sprawy ze skargi B. Ż. na decyzję Wojewody Dolnośląskiego z dnia 19 października 2021 r. nr IF.-O.7840.67.2020.RCH2 w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych, dwulokalowych, w zabudowie bliźniaczej wraz z niezbędnymi urządzeniami oddala skargę w całości.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją Wojewoda Dolnośląski, po rozpatrzeniu odwołania B. Ż. od decyzji Prezydenta Wrocławia z dnia 17 stycznia 2020 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej K. O. pozwolenia na budowę dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych dwulokalowych w zabudowie bliźniaczej wraz z niezbędnymi urządzeniami i zjazdami z drogi wewnętrznej przy ul. [...] we W. – utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

Przedmiotowa decyzja wydana została w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych.

Postępowanie w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę opisanej wyżej inwestycji wszczęte zostało na wniosek z dnia 2 lutego 2018 r. Decyzją z dnia 26 kwietnia 2018r., Nr 2023/2018, Prezydenta Wrocławia zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenie na budowę wskazanych wyżej budynków na działkach nr [...], [...], [...], AM-[...], obręb O. Na skutek odwołania Wojewoda Dolnośląski decyzją z dnia 4 stycznia 2019 r., nr O-10/19, uchylił decyzję organu pierwszej instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Wojewoda zarzucił, że w oświadczeniu o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane inwestor powołał się na stosunek współwłasności jednak nie dołączył oświadczenia współwłaściciela o wyrażeniu zgody na zabudowę działki budowlanej. Zastrzeżenia organu odwoławczego budziła część rysunkowa projektu zagospodarowania terenu (mapa do celów projektowych), gdyż nie zawierała ona opracowania geodezyjnego linii o różnym przeznaczeniu - nie wiadomo na jakim terenie określonym w planie położona jest nieruchomość inwestora oraz działki sąsiednie. Dane te są zaś konieczne w kontekście zarzutów odwołania odnoszących się do kwestii błędnego określenia przez projektanta linii rozgraniczających tereny o różnych funkcjach ustalonych postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zdaniem organu odwoławczego projekt budowlany jest niezgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, gdyż przedmiotowe budynki nie stanowią zabudowy bliźniaczej. Brak bowiem podobieństwa obu segmentów w zakresie ich gabarytów - jeden z nich nie posiada garażu, drugi posiada natomiast garaż czterostanowiskowy. Oba segmenty różnią się powierzchnią zabudowy, kubaturą i długością elewacji w poziomie parteru. Dodano również, że projekt budowlany wymaga uzupełnienia poprzez przedstawienie w części tekstowej i graficznej dojścia i dojazdu umożliwiającego dostęp do drogi publicznej, stosownego do projektowanego sposobu użytkowania nieruchomości.

Powyższe rozstrzygnięcie kasacyjne zostało oprotestowane w drodze sprzeciwu który został oddalony w całości wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 29 marca 2019 r. (sygn.akt II SA/Wr 109/19). Skargę kasacyjną od tego wyroku Naczelny Sąd Administracyjny oddalił wyrokiem z dnia 13 września 2019 r. sygn.akt II OSK 2370/19. Sąd II instancji uznał, że istniały podstawy do wydania decyzji kasacyjnej przez Wojewodę z racji dostrzeżonych przez ten organ braków w postępowaniu wyjaśniającym, jednak nie zgodził się ze wszystkimi argumentami uzasadniającymi tę decyzję. Zasadny i przesądzający o rozstrzygnięciu na podstawie art. 138 § 2 K.p.a. okazał się zarzut dotyczący braku wykazania przez inwestora w postępowaniu o pozwolenie na budowę zgody współwłaściciela nieruchomości (żony skarżącego) o prawie dysponowania nieruchomością na cele budowlane przez inwestora. Organ I instancji błędnie uznał za skuteczne oświadczenie o posiadaniu prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, skoro działki nr [...] i [...] stanowiły przedmiot współwłasności a w aktach sprawy brak było zgody współwłaściciela (żony skarżącego) na dysponowanie przez inwestora ww. działkami na cele budowlane. Ustalenie przez organ odwoławczy istnienia zgody, innego niż inwestor, współwłaściciela na dysponowanie nieruchomością na cele budowlane, w ocenie NSA nie mieści się w ramach uzupełniającego postępowania dowodowego które może przeprowadzić organ odwoławczy na podstawie art. 136 K.p.a. Możliwość przeprowadzenia tego postępowania przez organ odwoławczy doznaje ograniczenia, jeżeli postępowanie dowodowe dotyczyłoby ustalenia kluczowej dla rozstrzygnięcia sprawy kwestii, warunkującej przedmiot i zakres dalszego postępowania wyjaśniającego. Taką kwestią jest dysponowanie przez inwestora zgodą współwłaściciela na dysponowanie nieruchomością na cele budowlane w momencie składania wniosku o pozwolenie na budowę. Skoro ustalenie istnienia zgody współwłaściciela niebędącego inwestorem na dysponowanie przez inwestora nieruchomością na cele budowlane w ogóle nie było przedmiotem postępowania wyjaśniającego poprzedzającego wydanie przez Prezydenta Wrocławia decyzji, organ odwoławczy słusznie zastosował art. 138 § 2 K.p.a., uznając, że brak powyższych ustaleń dowodzi naruszenia przepisów postępowania przez organ I instancji, a charakter stwierdzonych uchybień ma istotny wpływ na wynik sprawy. Zdaniem NSA analiza akt sprawy potwierdza także słuszność oceny Sądu I instancji, że w projekcie budowlanym znajduje się decyzja zezwalająca inwestorowi na wyłączenie działek z produkcji rolnej za zgodą współwłaściciela nieruchomości lecz w aktach sprawy brak jest zgody współwłaściciela na zabudowę.

Pozostałe uchybienia wskazywane przez organ odwoławczy Naczelny Sąd Administracyjny uznał jednak za chybiony. Wbrew zarzutom organu odwoławczego nie było podstaw by kwestionować prawidłowości oznaczeń mapy zasadniczej zagospodarowania terenu. Nie było zasadne stanowisko kwestionujące przedstawienie przez inwestora w projekcie budowlanym dojścia i dojazdu umożliwiającego dostęp do drogi publicznej. Z mapy zagospodarowania terenu oraz z opisu technicznego zagospodarowania terenu zamieszczonego w projekcie budowlanym wynika jednoznacznie, że zjazd z nieruchomości będzie prowadził dwoma zjazdami na drogę wewnętrzną ul. [...] zgodnie z wydanym przez Zarząd Dróg i Utrzymania Miasta we W. uzgodnieniem z dnia 19 czerwca 2017 r. Każdy zjazd będzie miał 4,5 m szerokości, wjazdy na działkę nie będą zamknięte bramami wjazdowymi. Z kolei z map zagospodarowania terenu wynika, że będąca drogę wewnętrzną (lokalną) ul. [...] ([...]KL) łączy się z drogami stanowiącymi komunikację dojazdową ([...] KD i [...] KD) W ten sposób za chybiony NSA uznał zarzut organu odwoławczego, że inwestor nie wykazał zapewnienia dostępu do drogi publicznej. Wyjazd z nieruchomości na drogę wewnętrzna ul. [...] która łączy się z drogami dojazdowymi świadczy o zapewnieniu inwestycji dostępu do drogi publicznej. Zdaniem NSA, za bezpodstawne uznać także należało wątpliwości organu odwoławczego w zakresie spełniania przez planowaną inwestycję definicji zabudowy jednorodzinnej bliźniaczej, co miałoby prowadzić do niezgodności inwestycji z planem miejscowym. Wbrew stanowisku organu odwoławczego umiejscowienie garaży w jednym segmencie i związane z tym różnice w gabarytach i powierzchni zabudowy obydwu segmentów składających się na zabudowę bliźniaczą nie świadczy o utracie charakteru zabudowy bliźniaczej przez tę inwestycję. Błędne jest stanowisko organu odwoławczego, że sprowadzające się do twierdzenia, że za zabudowę bliźniaczą należy uznać lustrzane odbicia budynków. Słusznie wskazuje się w skardze kasacyjnej, że zabudowę bliźniaczą charakteryzuje to, że każdy obiekt posiada odrębne ściany zewnętrzne tak aby każdy z budynków mógł stanowić odrębny przedmiot własności, przy czym przylegają do siebie co najmniej jedną ze ścian. NSA podzielił pogląd z wyroku z dnia 22 lutego 2017 r., sygn. akt II OSK 1457/15, gdzie stwierdzono, że budynki przylegające do siebie nie muszą być lustrzanym odbiciem. Jedynym warunkiem, który musi być spełniony w zabudowie bliźniaczej, jest to, aby budynki te przylegały do siebie jedną ze ścian. Taka sytuacja niewątpliwie występuje w niniejszej sprawie zatem bezpodstawne było kwestionowanie charakteru planowanej zabudowy jako zabudowy jednorodzinnej bliźniaczej. Niewątpliwie obowiązujący na tym terenie plan miejscowy dopuszcza tego typu zabudowę - przeznaczenie szczegółowe dla obszaru [...] MN.

W ponownym postępowaniu organ I instancji po uzupełnieniu materiału dowodowego o zgodę współwłaściciela na dysponowanie nieruchomością na cele budowane, decyzją z dnia 17 stycznia 2020 r., Nr 237/2020, ponownie zatwierdził projekt budowlany i udzielił K. O. pozwolenia na budowę opisanej na wstępie inwestycji.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ zaznaczył fakt uzupełnienia akt o prawidłowo wypełnione oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Stwierdził także, że inwestycja jest zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Budynki spełniają wymagania planu co do liczby kondygnacji, kąta nachylenia dachu, usytuowania względem nieprzekraczalnej linii zabudowy. Projekt budowlany spełnia również pozostałe wymagania o których mowa w art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego.

Opisane rozstrzygnięcie oprotestował w drodze odwołania B. Ż. zarzucając, że inwestycja jest niezgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Jego zdaniem projekt narusza § 5 pkt 7 i pkt 8 planu miejscowego, gdyż w jednym z budynków nie ma garażu i budynek "ma wbudowane cztery garaże tworzące zespół garaży wbudowanych nie połączonych funkcjonalnie z budynkiem jednorodzinnym". Zastrzeżenia skarżącego budziła także powierzchnia działki budowlanej, która w przypadku budowy dwóch budynków jednorodzinnych typu bliźniaczego powinna wynosić 900m2 a powierzchnia działki nr [...] wynosi jedynie [...] m2. Naruszono również § 5 pkt 11 planu, poprzez to, że "osłona śmietnikowa nie została wkomponowana w ogrodzenie frontowe elewacji". W ocenie strony projekt budowlany jest niezgodny z § 19 ust. 1 i 5 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, w zakresie lokalizacji miejsc postojowych. Nie przedstawiono także rozwiązań które zabezpieczą działki sąsiednie przed zalewaniem w przyszłości wodami opadowymi. W opinii odwołującego się układ funkcjonalny budynków wskazuje, że poddasze zostało przewidziane na dodatkowe lokale mieszkalne, które zostaną ujawnione po zakończeniu prac budowlanych. Zarzucono także naruszenie § 11 pkt 2 ppkt 11-13 rozp. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego w zakresie wpływu obiektu na środowisko oraz na zdrowie ludzi i obiekty sąsiednie, kwestie przeciwpożarowe.

W ramach uzupełniającego postępowania dowodowego inwestor przedłożył kopię pozwolenia wodnoprawnego wraz z dokumentem potwierdzającym ostateczność decyzji oraz zaświadczenie potwierdzające ostateczność decyzji Prezydenta Wrocławia z dnia 25 lipca 2017 r. o zezwoleniu na wyłączenie z produkcji rolniczej.

Uzasadniając opisaną na wstępie decyzję, Wojewoda stwierdził, że przedłożony projekt budowlany spełnia warunki uzyskania pozwolenia na budowę. Przeprowadzona przez organ analiza wykazała, że jest on zgodny z uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej W. z dnia [...] marca 2002 r., w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru zawartego między linią kolejową ul. [...], ul. [...], ul. [...], ul. [...], ul. [...] i ul. [...] we W. (Dz. Urz. Woj. Doln. Nr 69, poz. [...]) - dalej m.p.z.p. Zamierzenie budowlane zlokalizowane zostało na terenie oznaczonym w planie symbolem [...]MN. Zachowane zostały wymagania co do nieprzekraczalnej linii zabudowy od strony ulicy [...]. Powierzchnia nieruchomości inwestora (dz. nr [...], [...], [...] AM-[...], obręb O.) wynosi [...] m2. Powierzchnia terenu przeznaczona pod zieleń wysoką wynosi 183,21 m2, co stanowi 20,73 % i spełnia wymagania planu miejscowego (co najmniej 20% powierzchni działki należy przeznaczyć na zieleń wysoką). Liczba kondygnacji naziemnych w budynkach wynosi trzy, w tym trzecia w poddaszu (spełnia to wymagania planu). Budynki przekryte są dachami o kącie nachylenia wszystkich połaci wynoszącym 30°. Powyższe parametry spełniają wymagania planu (plan przewiduje dachy stromy). Pokrycie dachów budynku zaprojektowano z dachówki cementowej (w planie: dachówka lub materiał dachówkopodobny). W projektowanej zabudowie nie przewiduje się lokalizowania garaży wolno stojących (zakaz w planie). Garaże są wbudowane w budynek nr 1 (w planie obowiązują garaże wbudowane). Przedstawiony projekt budowlany gwarantuje także spełnienie wymagań co do liczby miejsc parkingowych na terenie planowanej inwestycji. Na działce przewidziano 4 miejsca postojowe zlokalizowane w garażach oraz 4 stanowiska postojowe na działce. Obsługa komunikacyjna odbywać się będzie z drogi wewnętrznej ul. [...], która łączy się z drogami stanowiącymi komunikację dojazdową ([...]KD oraz [...] KD). Miejsce gromadzenia odpadów stałych zaprojektowano jako zadaszone z zielenią, wkomponowane w ogrodzenie frontowe posesji.

W ocenie organu projekt zagospodarowania terenu zgodny jest także z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2019 r. poz. 1065) - dalej r.w.t. Odległości ścian budynków z oknami od dz. nr [...] i [...] i [...] wynoszą co najmniej 4m. Natomiast odległość ściany budynku bez okien od dz. nr [...] co najmniej 3 m. Zachowane są zatem wymagania stawiane przez przepis § 12 ust. 1 pkt 1 i 2 r.w.t., które to nakazują sytuowanie budynku zwróconego ścianą bez okien lub drzwi w odległości nie mniejszej niż 3m, a ścianą z oknami i drzwiami w odległości nie mniejszej niż 4m.

Wojewoda uznał, że projekt budowlany spełnia również wymagania art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego. W projekcie budowlanym podano, że przyłącza kanalizacji, kanalizacji sanitarnej, wodociągowej będą wykonane wg odrębnego opracowania. Ponadto projektanci przedłożyli oświadczenie, że projekt budowlany sporządzony został zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Do akt sprawy załączono stanowisko Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków we W. o braku konieczności uzyskania pozwolenia konserwatorskiego na prace archeologiczne przed wydaniem pozwolenia na budowę (pismo z dnia 17 listopada 2017 r. znak: WZA.5183.6170.2017), decyzję Prezydenta Wrocławia z dnia 25 lipca 2017 r. zezwalającą na trwałe wyłączenie z produkcji rolnej gruntu stanowiącego użytek rolny zlokalizowanego na działkach nr [...], [...], oraz pozwolenie wodnoprawne na wykonanie urządzenia wodnego, tj. zbiornika retencyjno-rozsączającego, składającego się z zespołu skrzynek retencyjno-rozsączających zlokalizowanych przy ul. [...], na dziatkach nr [...] i [...], obręb O. (decyzja Dyrektora Zarządu Zlewni we W. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z dnia 26 maja 2021 r., znak: WR.ZUZ.5.4210.765.2020.MK). Ponadto projekt budowlany został sporządzony przez osoby posiadające stosowne uprawnienia. Sporządzona została także informacja dotycząca bezpieczeństwa i ochrony zdrowia.

Wskazując na powyższe ustalenia organ zaznaczył, że decyzja o pozwoleniu na budowę ma charakter związany, co oznacza, że w razie spełnienia wymagań określonych art. 35 Prawa budowlanego - co wyżej wykazano - organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Z tego też względu rozstrzygnięcie organu I instancji jest prawidłowe.

Odnosząc się do pozostałych zarzutów odwołania, zgodnie z którymi projektowane "cztery garaże tworzące zespół garaży wbudowanych w budynek mieszkalny ale nie połączonych funkcjonalnie z tymi budynkami" nie są zgodne z ustaleniami planu miejscowego, Wojewoda podał, że plan miejscowy zakazuje lokalizowania garaży wolno stojących i ich zespołów oraz nakazuje aby garaże były wbudowane w budynek (§ 4 ust. 5 pkt 7 i 8 planu). Ustalenia planu nie nakazują jednak aby garaże były połączone z budynkami mieszkalnymi funkcjonalnie. Bez wpływu na wynik sprawy o udzielenie pozwolenia na budowę pozostają ustalenia planu w zakresie podziału terenu na działki budowlane. Przepisy te odnoszą się tylko do warunków ewentualnych podziałów nieruchomości, które muszą być uwzględnione w postępowaniach podziałowych. Ponadto, wbrew zarzutom odwołania, miejsce gromadzenia odpadów na którym przewidziano osłonę śmietnikową z zadaszeniem z zieleni zaprojektowano przy granicy działki od strony frontowej budynku. Stosownie do § 19 ust. 1 lit. a r.w.t. zachowano natomiast normy odległościowe garażu oraz stanowisk postojowych od pomieszczeń na pobyt ludzi w budynkach na działkach nr [...] (7,34 m) oraz na działce nr [...] (9,34 m). Zauważyć również należy, że projekt zawiera instalacje kanalizacji deszczowej, która zabezpieczy działki sąsiednie przed zalewaniem wodami opadowymi. Inwestor uzyskał również opisane wyżej pozwolenie wodnoprawne z dnia 26 maja 2021 r. Inwestycja nie wpływa negatywnie na środowisko oraz spełnia wymagania w zakresie bezpieczeństwa pożarowego. Odnosząc się do zarzutu, wskazującego na możliwość wydzielenia z poddasza dodatkowego mieszkania, organ stwierdził, że w każdym z obu budynków zaprojektowano wspólne klatki schodowe, które nie tylko obsługują każde z poszczególnych dwóch mieszkań w budynku, ale również umożliwiają dostęp na poddasze. Z projektu budowalnego wynika, że powierzchnie strychowe stanowić będą drugi poziom lokali mieszkalnych znajdujących się w na pierwszym piętrze. Na marginesie organ zauważył, że skoro elementem pojęcia domu jednorodzinnego określonym w Prawie budowlanym jest wyraźne sformułowane ograniczenie możliwości wydzielenia w nim odrębnych lokali mieszkalnych do dwóch, to całkowicie niedopuszczalne będzie wydzielenie w tym przypadku większej ilości lokali. Nadto według art. 2 pkt 1a ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (tekst jednolity: Dz. U. z 2021 r. poz. 1048 z późn. zm.) ustanowienie odrębnej własności samodzielnego lokalu mieszkalnego następuje zgodnie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo treścią decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz zgodnie z pozwoleniem na budowę albo skutecznie dokonanym zgłoszeniem, i zgodnie z pozwoleniem na użytkowanie. Odrębną nieruchomość w budynku mieszkalnym jednorodzinnym mogą zaś stanowić co najwyżej dwa lokale mieszkalne.

Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniósł B. Ż. reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, zarzucając w niej naruszenie:

1/ art. 35 ust. 1 pkt 1 a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane, gdyż projekt zagospodarowania działki oraz projekt architektoniczno - budowlany zamierzonej inwestycji jest sprzeczny postanowieniami uchwały Nr [...] Rady Miejskiej W. z dnia [...] marca 2002r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru zawartego między linią kolejową ul. [...], ul. [...], ul. [...] ul. [...], ul. [...], ul. [...] we W. w zakresie jej § 4 pkt. 6 ppkt. 1 lit. b, § 5 pkt. 7, § 5 pkt. 8, § 5 pkt. 11;

2/ § 19 ust. 5 w związku z § 19 ust 1 pkt 1 lit a rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie;

3/ § 11 pkt 2 ppkt 11 i 13 rozporządzenia z dnia 25 kwietnia 2012 r. Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego.

Zarzucając powyższe skarżący wniósł o uchylenie decyzji Wojewody w całości oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Argumentując zarzut sprzeczności projektu budowlanego z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego pełnomocnik podniósł, że: 1/ inwestor zamierza w istocie wybudować dwa budynki jednorodzinne: pierwszy budynek jednorodzinny w zabudowie bliźniaczej z czterema garażami tworząc tym samym zespół garaży wbudowanych nie połączonych funkcjonalnie z budynkiem jednorodzinnym, co jest niezgodne z § 5 pkt 7 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego; drugi budynek jednorodzinny w zabudowie bliźniaczej bez garażu, co jest niezgodne z § 5 pkt 8 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego; 2/ miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego w zakresie podziału terenu na działki budowlane ustala w § 4 pkt 6 ppkt 1 lit b) dla zabudowy jednorodzinnej [...] MN typu bliźniaczego minimalną powierzchnię działki budowlanej od 450 m2 do 900 m2. W przypadku budowy dwóch budynków jednorodzinnych typu bliźniaczego, co przewiduje zaskarżona decyzja, minimalna powierzchnia działki powinna wynosić 900 m2 (450 m2 + 450 m2) natomiast powierzchnia działki nr [...] wynosi [...] m2; 3/ osłona śmietnikowa nie została wkomponowana w ogrodzenie frontowe elewacji, co jest niezgodne z § 5 pkt 11 planu miejscowego. Nadto z projektu wynika możliwość wydzielenia z poddasza dodatkowego mieszkania.. Brak możliwości prawnego wydzielenia trzech samodzielnych lokali w budynku, nie oznacza, że lokale te faktycznie nie powstaną. Każdy z zaprojektowanych budynków będzie w przyszłości zawierał po trzy lokale mieszkalne co potwierdza analiza układu funkcjonalnego budynków wraz z warunkami technicznymi przyłączenia do sieci która wyraźnie wskazuje, że poddasza budynków zostały przewidziane na dodatkowe lokale mieszkalne. Taki rozwiązanie jest zaś sprzeczne z przeznaczeniem terenu pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną.

W ocenie skarżącego zaprojektowanie miejsc postojowych dla lokali mieszkalnych w drugim budynku jest niezgodne z § 19 ust 5 w związku z § 19 ust. 1 pkt 1 lit. a rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie bowiem odległość stanowisk postojowych od budynku mieszkalnego jest mniejsza niż 7 m, a nie zostały spełnione warunki wskazane w § 19 ust 5 tego aktu. Projekt budowlany nie spełnienia także wymagań wskazanych w § 11 pkt 2 ppkt 11 i 13 rozporządzenia w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego, gdyż brak danych technicznych budynku charakteryzujących wpływ obiektu budowlanego na środowisko i jego wykorzystywanie oraz na zdrowie ludzi i obiekty sąsiednie pod względem wskazanym w tym przepisie, a także warunków ochrony przeciwpożarowej określonej w odrębnych przepisach.

Wbrew stanowisku Wojewody Dolnośląskiego projekt zagospodarowania terenu nie przedstawia rozwiązań projektowych zabezpieczających działki sąsiednie przed zalewaniem w przyszłości wodami opadowymi. Na terenie inwestycji oraz działek sąsiednich występują grunty nie przepuszczalne (gliniaste). Zaprojektowane skrzynki rozsączające w gruntach spoistych nie zapewnią dostatecznego odprowadzenia wody opadowej do gruntu, a tym samym spowodują niedrożność instalacji kanalizacji deszczowej i zalewanie działek sąsiednich.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda Dolnośląski wniósł o jej oddalenie podtrzymując w całości argumentację i wywody prawne zwarte w kwestionowanej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t.: Dz. U. z 2021 r., poz. 137) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t.: Dz. U. z 2022 r., poz. 329 - dalej jako "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, lit.b i lit. c p.p.s.a.). Przeprowadzając taką kontrolę stosownie do art. 134 § 1 przywołanej ustawy sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną.

Przenosząc powyższe kryteria oceny zaskarżonego aktu administracyjnego na grunt rozpoznawanej sprawy, Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja nie narusza prawa w opisany wyżej sposób.

W pierwszym rzędzie zaznaczyć należy, że ustalenia faktyczne poczynione przez organ administracji znajdują potwierdzenie w prawidłowo zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym, wobec czego materiał ten należało uznać za wystarczający do podjęcia prawidłowej i zgodnej z prawem decyzji w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Organ administracji dokonał także właściwej wykładni przepisów prawa materialnego, jak też prawidłowo zastosował normy prawne do ustalonego w sprawie stanu faktycznego.

Rozważania o charakterze merytorycznym rozpocząć należy od wskazania, że skoro postępowanie w niniejszej sprawie wszczęte zostało w 2018 r. to zastosowanie znajdują przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane w brzmieniu obowiązującym do dnia 19 września 2020 r. (por. art. 25 ustawy z dnia 13 lutego 2020r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustawy – Dz.U z 2020r. poz. 471) w szczególności zaś art. 35 tej ustawy (tj. Dz.U. z 2020 r., poz. 471 ze zm.) dalej: ustawa - Prawo budowlane, który określa granice działania organu administracji architektoniczno-budowlanej przy wydawaniu decyzji o pozwoleniu na budowę lub decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego. Dalej zaznaczyć trzeba, że wskazany wyżej przepis stanowił także podstawę materialnoprawną orzekania organu w zaskarżonej decyzji. Wynika z niego, że przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza:

1. zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko;

2. zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi;

3. kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, a także zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7;

4. wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7;

W myśl art. 35 ust. 3 ww. ustawy w razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1, organ administracji architektoniczno-budowlanej nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę (art. 35 ust. 5 pkt 1). Natomiast w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 35 ust. 4 ustawy). Z dyspozycji przywołanego przepisu wynika zatem, że decyzja w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę jest decyzją związaną, albowiem organ administracji architektoniczno - budowlanej nie może odmówić wydania pozytywnej dla inwestora decyzji w razie spełnienia wymagań określonych w art. 35 ust. 1 i art. 32 ust. 4 ustawy, przy jednoczesnym braku przesłanki odmowy udzielenia pozwolenia na budowę wskazanej w art. 35 ust. 5 ustawy. Przepis art. 35 ust. 4 P.b. nie dopuszcza więc jakiejkolwiek uznaniowości w sprawie wydania pozwolenia na budowę, ani możliwości uzależnienia wydania tego pozwolenia od spełniania dalszych warunków, np. od zgody sąsiadów.

Konstrukcja przywołanych przepisów wskazuje również, że organ administracji architektoniczno-budowlanej nie ma prawa ingerencji w merytoryczną część projektu, a jedynie sprawdza jego prawidłowość pod względem zgodności z przepisami prawa i to w zakresie ściśle przez ustawę określonym. Z uprawnień kontrolnych organów wyłączone jest bowiem badanie zgodności projektu budowlanego pod kątem przyjętych rozwiązań projektowych i możliwości technicznych jego wykonania. Kontrola projektu budowlanego może więc dotyczyć tylko obszaru wyznaczonego treścią art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego tj. zgodności z ustaleniami miejscowego planu albo z decyzji o warunkach zabudowy, a także z wymaganiami ochrony środowiska oraz zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 16 stycznia 2018 r., II SA/Kr 1431/17, LEX nr 2436416; wyrok NSA z dnia 15 lutego 2018 r., II OSK 1820/17, LEX nr 2468015).

W świetle przedstawionych regulacji odmowa zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę może zatem nastąpić wyłącznie w sytuacji, gdy inwestycja w sposób oczywisty jest niezgodna z przepisami, w tym z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. W sytuacji, gdy spełnione są wymagania określone w art. 35 ust. 1 oraz art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego organ architektoniczno-budowlany - co wcześniej już podkreślono - nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.

W przedmiotowej sprawie, po uzupełnieniu Projektu budowlanego i wykazanie we właściwy sposób, że inwestor posiada zgodę na dysponowanie nieruchomością na cele budowlane oraz po przedłożeniu kopii pozwolenia wodnoprawnego z poświadczeniem jego ostateczności jak też po potwierdzeniu ostateczności zezwolenia na wyłączenie gruntów z produkcji rolnej, Wojewoda trafnie uznał, że przedłożony projekt budowlany nie naruszał przepisów prawa. Był on kompletny, sporządzony przez osoby z odpowiednimi uprawnieniami i wbrew twierdzeniom skargi, zgodny z ustaleniami planu miejscowego oraz innymi przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Kompletność projektu budowlanego, jego sporządzenie i sprawdzenie przez osoby z odpowiednimi uprawnieniami, zgodność projektu z ustaleniami planu miejscowego i innymi przepisami, w tym techniczno-budowlanymi oraz dysponowanie przez inwestora nieruchomością na cele budowlane skutkować zatem musiało wydaniem decyzji pozytywnej.

W tym miejscu należy zwrócić uwagę, że kontrolując stanowisko organu weryfikującego zgodność projektu budowlanego z przepisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz z innymi przepisami prawa Sąd nie mógł pominąć oceny prawnej wynikającej z wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 września 2019 r. (II OSK 2370/19) wyrażonej w związku z kontrolą decyzji kasacyjnej Wojewody wydanej uprzednio w niniejszej sprawie. Stosownie bowiem do treści art. 170 p.p.s.a. orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Na gruncie przywołanego przepisu w orzecznictwie przyjmuje się, że prawomocne orzeczenie wywiera skutek także poza sprawą, w której zostało wydane, co oznacza, że orzeczenie wydane w innej niż rozpatrywana, ale powiązanej sprawie, jest wiążące tak dla sądu administracyjnego kontrolującego prawidłowość działania administracji publicznej jak i dla organu prowadzącego postępowanie administracyjne. W świetle art. 170 p.p.s.a. nie tyle istotne jest, jakich konkretnych aktów administracyjnych czy ich części (zakresów) dotyczyło postępowanie sądowe zakończone wydaniem prawomocnego orzeczenia, ale jakiego rodzaju zagadnienia powstałe na tle konkretnego stanu faktycznego zostały w nim przesądzone (por. wyrok. Naczelnego Sądu Administracyjnego z 21 grudnia 2021 r., sygn. akt III OSK 833/21). Sądy administracyjne stoją bowiem na stanowisku, że rozstrzygnięta prawomocnym wyrokiem kwestia prawna nie może być już w odniesieniu do danego podmiotu kwestionowana i poddana odmiennej ocenie (por.m.in. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 7 września 2021 r., sygn. akt II OSK 3133/18, z 3 sierpnia 2021 r., sygn. akt II FSK 255/19, czy z 28 maja 2021r., sygn. akt I OSK 252/21).

W przywołanym wyżej wyroku z dnia 13 września 2019 r. NSA, pomimo, że uznał zasadność rozstrzygnięcia kasacyjnego Wojewody ze względu na brak właściwego oświadczenia inwestora o dysponowaniu nieruchomością na cele budowlane, to nie zgodził się z pozostałymi zarzutami argumentującymi konieczność uchylenia decyzji organu pierwszej instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia temu organowi. Zakwestionowane przez NSA zarzuty dotyczyły zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w zakresie zaprojektowania obiektu który według organu nie stanowi budynku jednorodzinnego w zabudowie bliźniaczej, nie przedstawienia w projekcie dojścia i dojazdu umożliwiającego inwestycji dostęp do drogi publicznej, sporządzenia projektu zagospodarowania terenu na mapie projektowej która nie spełnia wymagań wynikających z przepisów prawa. Wyrażone przez NSA stanowisko odnośnie tych zarzutów należy więc uznać za rozstrzygające a tym samym kwestie te – w niezmienionym stanie faktycznym i prawnym - nie mogą być już poddane odmiennej ocenie.

Mając powyższe na uwadze należy zgodzić się z organem, że planowana inwestycja nie narusza ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przyjętego uchwałą Rady Miejskiej W. z dnia [...] marca 2002r. nr [...]. Zgodnie z oceną NSA zaprojektowane budynki jednorodzinne pomimo różnic w gabarytach i powierzchni zabudowy nie tracą charakteru zabudowy bliźniaczej, co wpisuje się w przewidziane w planie miejscowym przeznaczenie terenu na którym zaplanowano inwestycję (zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna - teren oznaczony symbolem [...] MN). W projekcie uwzględnione także zostały przewidziane dla tego terenu warunki zabudowy dotyczące ilości kondygnacji obiektu, rodzaju dachów, zachowania nieprzekraczalnej linii zabudowy, przeznaczenia minimalnej powierzchni działki na zieleń wysoką oraz wymaganych miejsc postojowych i garaży.

W ocenie Sądu niezasadne są zarzuty skargi wskazujące na sprzeczność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Autor skargi zarzuca, że niezgodne z "§ 5 pkt 7" uchwały planistycznej jest zaprojektowanie pierwszego budynku w zabudowie bliźniaczej z czteroma garażami tworzącymi tym samym zespół garaży wbudowanych nie połączonych funkcjonalnie z budynkiem jednorodzinnym w efekcie czego, drugi budynek jednorodzinny w zabudowie bliźniaczej pozostaje bez garażu, co jest niegodne także z "§ 5 pkt 8" uchwały. Odnosząc się do tego zarzutu wskazać najpierw należy, że przywołany w skardze § 5 uchwały planistycznej składa się z ustępów a następnie z punktów, tym samym nie można odkodować wskazanych w petitum skargi, jako naruszonych, norm w postaci § 5 pkt 7 i pkt 8 i pkt 11. Co jednak istotniejsze, przepisy § 5 ust. 7, ust. 8 i ust. 11 omawianej uchwały nie znajdują zastosowania w rozpoznawanej sprawie, gdyż odnoszą się one do terenów oznaczonego na rysunku planu symbolami odpowiednio: [...] EE, [...] MN i [...] MN. Wobec nieprecyzyjności postawionych zarzutów trudno się więc do nich ustosunkować. Ze względu na argumentację skargi wskazującą na niezgodność z planem miejscowym rozwiązań dotyczących usytuowania garażu, można przypuszczać jedynie, że omawiane zarzuty odnoszą się do regulacji zawartych w § 4 ust. 5 pkt 7, pkt 8 i pkt 11 uchwały planistycznej, które dotyczą kształtowania i ustalenia zabudowy na terenie całego planu. W tym względzie w pkt 7 wprowadzono zakaz lokalizowania garaży wolnostojących i ich zespołów, w pkt 8 – obowiązek wbudowania garaży dla zabudowy jednorodzinnej z dodatkowym stanowiskiem postojowym na każdej działce, w pkt 11 postanowiono, że pojemniki na śmieci należy umieszczać w osłonach zadaszonych i osłoniętych zielenią, a na działkach zabudowy jednorodzinnej w osłonach wkomponowanych w ogrodzenia frontowe posesji.

Zdaniem Sądu, zatwierdzony przez organy projekt budowlany nie narusza jednak przywołanych wyżej przepisów uchwały planistycznej. Należy zgodzić się z Wojewodą, że w przyjęte w projekcie rozwiązania nie przewidują lokalizowania garaży wolnostojących lecz tylko garaże wbudowane w budynek nr 1. Takie rozwiązanie zgodne zaś jest z wymaganiami wynikającym z § 4 ust. 5 pkt 8 uchwały planistycznej, który stanowi jedynie o obowiązku wbudowania garaży w przypadku zabudowy jednorodzinnej nie precyzując ani nie narzucając sposobu wykonania tego obowiązku. Plan nie narzuca w tym względzie rozwiązań przekładających się wprost na projekt budowlany. Nadto w sprawie zostało już prawomocnie przesądzone, że przyjęte rozwiązanie projektowe polegające na umiejscowieniu garaży w jednym segmencie (a w efekcie związane z tym różnice w gabarytach i powierzchniach zabudowy) nie świadczą o utracie charakteru projektowanej zabudowy jako jednorodzinnej bliźniaczej. W tej sytuacji trudno uznać, że kwestionowane przez skarżącego rozwiązanie projektowe pozostaje niezgodne z postanowieniem planu nakazującym jedynie wbudowanie garaży. Trafnie także podnosi Wojewoda, że projekt nie narusza wynikającego z planu miejscowego wymogu umieszczenia pojemników na śmieci w osłonach wkomponowanych w ogrodzenie frontowe posesji (§ 4 ust. 5 pkt 11). Twierdzenia skarżącego że osłona śmietnikowa nie została wkomponowana w ogrodzenie frontowe nie potwierdza analiza projektu zagospodarowania terenu, która jasno wskazuje, że miejsce gromadzenia odpadów zaprojektowano jako zadaszone z zielenią wprost w linii ogrodzenia frontowego. Pozwala to na przyjęcie, że wymóg planu został w tym względzie spełniony, tym bardziej, że skarżący w żaden sposób nie uzasadnił swojego stanowiska.

Za nieuzasadniony należy uznać zarzut wskazujący na sprzeczność projektu budowlanego z § 4 ust. 6 pkt 1 lit. a uchwały w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W przepisie tym – co wprost z jego treści wynika - określone zostały zasady podziału terenu na działki budowalne, w tym powierzchnie działek wydzielanych pod zabudowę jednorodzinną. W przypadku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego uchwalonego - jak w niniejszej sprawie - w 2002 r. wymóg określenia w planie miejscowym zasad podziału na działki budowlane wynikał wprost z art. 10 ust. 1 pkt 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm.). Określone na tej podstawie zasady podziału – w tym powierzchnie działek – dotyczą więc tych działek budowlanych które dopiero mają powstać w wyniku podziału geodezyjnego. Nie odnoszą się one natomiast do działek już istniejących o ukształtowanej wcześniej powierzchni. Tym samym nie mogą być traktowane jako parametr urbanistyczny określający zagospodarowanie terenu który stanowiłby przeszkodę dla zabudowania istniejącej już działki o powierzchni mniejszej niż określona w tym przepisie. Należy zatem zgodzić się z organem, że przepisy § 4 ust. 6 uchwały planistycznej nie mają zastosowania przy ocenie zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Wydając zaskarżoną decyzję Wojewoda nie tylko dokonał oceny zgodności projektu budowlanego z miejscowym planem obowiązującym na obszarze zainwestowania ale także - wywiązując się z ustawowego obowiązku - zbadał zgodność projektu zagospodarowania terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi (art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego). W tym względzie ustalił, że zachowano normy określające usytuowanie budynku w stosunku do granic działki budowlanej (§ 12 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie) oraz nie zachodzi zjawisko przesłaniania i zacieniania nieruchomości sąsiednich (§ 13 i § 60 rozporządzenia). W kontekście przepisów omawianego rozporządzenia za nieuzasadnione należy zarzuty podnoszące brak zgodności zatwierdzonego projektu budowlanego z jego § 19 ust. 5 w związku § 19 ust. 1 pkt 1 lit. a. W ust. 1 tego przepisu postanowiono, że odległość miejsc postojowych od, między innymi, okien pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi w budynku mieszkalnym, dla samochodów osobowych nie może być mniejsza niż 7 m w przypadku parkingu do 10 stanowisk. Zachowanie tej odległości nie jest wymagane w przypadku parkingów niezadaszonych składających się z jednego albo dwóch stanowisk postojowych dla samochodów osobowych przypadających na jeden lokal mieszkalny w budynku mieszkalnym jednorodzinnym, zlokalizowanych przy tym budynku (ust. 5 ww. przepisu). Wskazać przy tym należy, że prawidłowa interpretacja norm odległościowych wynikających z przywołanego przepisu, wymaga także, uwzględnienia celu tej regulacji którym jest ochrona uzasadnionych interesów osób trzecich przed uciążliwym działaniem – w tym przypadku – miejsc postojowych na działce zainwestowania, których eksploatacja powodować może uciążliwości wynikające z emisji spalin i hałasu. Analiza rozwiązań zwartych w tym przepisie wskazuje, że jego ratio legis sprowadza się do przede wszystkim do umiejscowienia miejsc postojowych w sposób nie naruszający uprawnień właścicielskich podmiotów sąsiadujących. Wskazują na to wymagania zachowania odległości od granicy działek i budynków ustalone w zależności od ilości miejsc postojowych.

W rozpoznawanej sprawie według projektu zagospodarowania terenu na działce nr [...] przewidziano pod dwa miejsca postojowe naziemne dla obsługi każdego segmentu, a więc po jednym stanowisku postojowym na każdy lokal mieszkalny. Miejsca te zaprojektowane zostały przed garażami od strony granicy z działką nr [...] obejmującą (zgodnie z projektem) rezerwę pod ścieżkę rowerową a dalej z ulicą [...]. Uwzględniając więc, że mamy do czynienia z zabudową mieszkaniową jednorodzinną brak podstaw do wyłączenia odstępstwa odległościowego wynikającego z ust. 5 § 19 rozporządzenia. Nadto Wojewoda trafnie ustalił, że odległość garażu oraz miejsc postojowych od pomieszczeń na pobyt ludzi w budynkach mieszkalnych usytuowanych na działkach sąsiednich nie narusza omawianych norm odległościowych. Według części graficznej projektu zagospodarowania, zwymiarowana odległość od budynku znajdującego się na działce nr [...] wynosi 7,34 m a od budynku na działce [...] - 9,34 m. Tym samym, niezależenie od tego, czy wyłączenie z § 19 ust. 5 znajduje w sprawie zastosowanie, uzasadniony interes właścicieli nieruchomości sąsiednich wyrażający się w usytuowaniu miejsc postojowych w odległości określonej w § 19 ust. 1 lit. a zapewniającej im ochronę przed hałasem i emisją spalin, został zabezpieczony. W konsekwencji zarzuty skarżącego w tym względzie należy uznać za nieuzasadnione.

Sąd nie podziela także stanowiska skarżącego, że projekt nie spełnia wymagań wynikających z "§ 11 pkt 2 ppkt 11 i 13" rozporządzenia z dnia 25 kwietnia 2012 r. Ministra Transportu Budownictwa i Gospodarki Morskiej w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego z tego względu, że brak w nim wskazanych w tym przepisie danych technicznych budynku. Przepis § 11 ust. 2 pkt 11 lit. b i d) ww. rozporządzenia stanowi bowiem, że opis techniczny o którym mowa w ust. 1, sporządzony z uwzględnieniem § 7, powinien określać dane techniczne obiektu budowlanego charakteryzujące wpływ obiektu budowlanego na środowisko i jego wykorzystywanie oraz na zdrowie ludzi i obiekty sąsiednie pod względem: emisji zanieczyszczeń gazowych, w tym zapachów, pyłowych i płynnych, z podaniem ich rodzaju, ilości i zasięgu rozprzestrzeniania się; właściwości akustycznych oraz emisji drgań, a także promieniowania, w szczególności jonizującego, pola elektromagnetycznego i innych zakłóceń, z podaniem odpowiednich parametrów tych czynników i zasięgu ich rozprzestrzeniania się - mając na uwadze, że przyjęte w projekcie architektoniczno-budowlanym rozwiązania przestrzenne, funkcjonalne i techniczne powinny wykazywać ograniczenie lub eliminację wpływu obiektu budowlanego na środowisko przyrodnicze, zdrowie ludzi i inne obiekty budowlane, zgodnie z odrębnymi przepisami.

Przypomnieć zatem należy, że zgodnie z § 7 ust. 1 ww. rozporządzenia, wymagania dotyczące projektu zagospodarowania działki lub terenu i projektu architektoniczno-budowlanego należy spełnić z zachowaniem art. 34 ust. 2 ustawy, uwzględniając w szczególności właściwości danego obiektu budowlanego, takie jak przeznaczenie, sposób użytkowania, usytuowanie, rozmiary, sposób i zakres oddziaływania na otoczenie i złożoność rozwiązań technicznych oraz rodzaj i specyfikę obiektu budowlanego. W ocenie Sądu kontrolowany projekt architektoniczno-budowlany został opracowany w sposób odpowiadający właściwościom obiektu w postaci budynku mieszkalnego jednorodzinnego w zabudowie bliźniaczej i umożliwiający ocenę rozwiązań projektowych w zakresie użytkowania, usytuowania, rozmiaru, sposobu i zakresu oddziaływania na otoczenie i złożoności rozwiązań technicznych oraz rodzaju i specyfiki obiektu budowlanego. Opis projektowanego zagospodarowania terenu jest wystarczająco precyzyjny dla oceny kluczowych rozwiązań. Wynika z niego, że inwestycja nie wpływa na środowisko (pkt 6) oraz, że nie będzie ona źródłem emisji hałasu i zanieczyszczeń (pkt 7 c). Również w części opisowej projektu technicznego (branża architektura) podano, że inwestycja nie będzie miała wpływu na środowisko. Odpady bytowe mają być składowane w wydzielonych miejscach na indywidulanych działkach (pkt 11.0). Natomiast w zakresie ochrony przeciwpożarowej, w opisie technicznym podano, że zabezpieczenie wody do zewnętrznego gaszenia pożaru zapewnią istniejące hydranty zewnętrzne. Projektant przedstawił także analizę oddziaływania inwestycji na otoczenie w zakresie ochrony przeciwpożarowej w oparciu o § 271 -273 rozporządzenia, wyjaśniając, że projektowany budynek odsunięto o 9,35 m i 27,54 m od sąsiednich budynków jednorodzinnych. W obszarze oddziaływania pozostają działki sąsiednie nr [...], [...], [...], [...]; Przedstawiono także analizę oddziaływania inwestycji w oparciu o przepisy ustawy o ochronie przyrody – podając, że nie będzie ona źródłem hałasu i zanieczyszczeń.

W tej sytuacji zarzut naruszenia § 11 ust. 2 i ust. 3 rozporządzenia w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego jawi się jako niezasadny, tym bardziej, że skarżący nie sprecyzował bliżej jakimi konkretnie brakami - przy uwzględnieniu specyfiki inwestycji polegającej na zabudowie jednorodzinnej, która z istoty nie generuje znacznego oddziaływania na środowisko - miałby być dotknięty przedmiotowy projekt w zakresie wymogów wynikających z przywołanego przepisu.

W ocenie Sądu nie można także się zgodzić z twierdzeniem, że projekt zagospodarowania terenu nie przedstawia rozwiązań projektowych, które zabezpieczą działki sąsiednie przed zalewaniem w przyszłości wodami opadowymi. W zakresie odprowadzania wód opadowych przyjęto bowiem rozwiązanie odprowadzania tych wód na teren działki inwestora, co zgodne jest z § 28 ust. 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. Przepis ten dopuszcza bowiem odprowadzenie wód opadowych na własny teren nieutwardzony, do dołów chłonnych lub do zbiorników retencyjnych, w przypadku braku dostępu do sieci kanalizacji deszczowej lub ogólnospławnej. Szczegółowy opis w zakresie odprowadzania wód opadowych zawarto w części dotyczącej instalacji sanitarnej. Wynika z niego, że w celu odprowadzania ścieków deszczowych z powierzchni utwardzonych i dachów zaprojektowano budowę systemu rozsączającego w oparciu o skrzynki rozsączające np. [...]. W celu doboru systemu dokonano obliczeń bilansu wód opadowych w oparciu o kryteria stanowiące dane hydrogeologiczne na podstawie opracowania geotechnicznych warunków posadowienie dla projektowanej inwestycji tj: powierzchni dachów, powierzchni chodnika i podjazdów (powierzchni utwardzonych) pozostałych powierzchni (terenów zielonych), poziomu wód gruntowych, natężenia deszczu, czasu trwania deszczu miarodajnego. W oparciu o powyższe dane i dokonane wyliczenia zaprojektowano zbiornik podziemny składający się z 52 skrzynek [...] (lub podobnych) wskazując, że należy go posadowić na głębokości -1, 70 p.p.t. Wody opadowe należy doprowadzić do zbiornika za pomocą kanałów z rur PCV połączonych z rurami spustowymi oraz wpustami kanalizacji deszczowej znajdującymi się na podjeździe. Na rozgałęźnikach kanałów oraz przy zmianach kierunków należy zamontować studnie drenarskie.

W świetle przyjętych w projekcie rozwiązań inwestor obowiązany będzie zatem odprowadzać wodę po terenie własnym przy wykorzystaniu sytemu rozsączającego. Skarżący twierdzi, że zaprojektowane skrzynki rozsączające nie zapewnią dostatecznego odprowadzenia wody opadowej do gruntu powodując niedrożność kanalizacji deszczowej i powodując zalewanie nieruchomości sąsiednich, jednak nie poparcie swojego stanowiska nie przedstawił żadnych dowodów skutecznie podważających obliczeń i danych w oparciu o które zaprojektowano system odprowadzenia wód opadowych na teren inwestora jako bezpieczny dla nieruchomości sąsiednich. Negowanie przyjętych w tym względzie rozwiązań projektowych należy zatem uznać za gołosłowne. Nie mogą one skutecznie poważyć zawartego w projekcie budowalnym oświadczenia projektanta, że zaprojektowany sposób odprowadzenia wód opadowych oraz ścieków nie będzie powodował szkód dla sąsiednich działek.

Nie mogły także przynieść zamierzonego skutku zarzuty wskazujące na możliwość faktycznego wydzielenia z poddasza dodatkowego mieszkania, co prowadziłoby do wydzielenia trzech samodzielnych lokali mieszkalnych. Organy administracji architektoniczno-budowlanej na etapie sprawdzania przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę nie mogą bowiem zakładać przyszłego odstąpienia inwestora od projektu budowlanego i warunków decyzji bez pozwolenia wymaganego przepisami prawa. Takie hipotetyczne naruszenia podnoszone na etapie planowania zamierzenia budowlanego, nie mogą także skutkować negatywną decyzją w przedmiocie pozwolenia na budowę. W rozpoznawanej sprawie nie budzi zaś wątpliwości, że inwestor wniósł o pozwolenie na budowę dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej, dwulokalowych, zatem na podstawie udzielonego pozwolenia na budowę może on zrealizować i użytkować wyłącznie takie obiekty. Konsekwencje ewentualnej nielegalnej zmiany zatwierdzonych w pozwoleniu na budowę rozwiązań łączyć się będą z odpowiednimi sankcjami.

Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdził, że skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, a dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji nie dostrzegł uchybień uzasadniających wyeliminowanie jej z obrotu prawnego. Organ II instancji prowadząc postępowanie prawidłowo ustalił stan faktyczny i prawny sprawy oraz dokonał właściwej wykładni przepisów prawa. W efekcie dokonał właściwej oceny zgodności projektu budowlanego z ustaleniami m.p.z.p., wymaganiami ochrony środowiska, zgodności projektu zagospodarowania działki z przepisami, w tym technicznobudowlanymi oraz kompletność projektu budowlanego i posiadania wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń. Wojewoda umotywował także zasadność przesłanek, którymi kierował się przy wydaniu decyzji oraz odniósł się do okoliczności podnoszonych w odwołaniu kwestionujących prawidłowość rozstrzygnięcia pierwszoinstancyjnego. Organ odwoławczy rozpatrzył cały materiał dowodowy, wcześniej stwierdzając konieczność jego uzupełnienia. W efekcie dokonał całościowej oceny materiału dowodowego w sposób zgodny z zasadami swobodnej oceny dowodów. Działał zatem z poszanowaniem zasad wynikających z k.p.a. i nie naruszył wymienionych w skardze przepisów w sposób ,który miałby wpływ na wynik sprawy.

Reasumując uznać należ, że skoro badając projekt budowlany przedłożony przez inwestora organy prawidłowo uznały, że spełnione zostały wszystkie przesłanki z art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego - w szczególności, że nie ustalono w nim rozwiązań niezgodnych z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego oraz z innymi przepisami - a inwestor przedłożył wszystkie wymagane prawem dokumenty, to zasadnie stwierdziły brak podstaw do odmowy wydania pozwolenia na budowę, co musiało skutkować zatwierdzeniem projektu budowlanego i pozytywną decyzją w zakresie przedmiotowej inwestycji.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny działając zgodnie z art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.