Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1786/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2021-05-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6331 Zasiłek dla bezrobotnych
Hasła tematyczne: Bezrobocie
Skarżony organ: Minister Pracy i Polityki Społecznej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 138 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2021 poz 735
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
article: art. 8 ust. 1 pkt 8 lit. c art. 8a ust. 1 art. 10 ust. 1 pkt 1 art. 3 ust. 1 pkt 1 lit. b
journal: Dz.U. 2019 poz 1482
law: Ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Fularski (spr.), Sędzia WSA Danuta Kania, Sędzia WSA Joanna Kruszewska – Grońska, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 20 maja 2021 r. sprawy ze skargi D. N. na decyzję Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] lipca 2020 r. nr [...] w przedmiocie zasiłku dla bezrobotnych - oddala skargę -


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z [...] lipca 2020 r., nr [...], Minister Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej (dalej także jako: "organ odwoławczy", "Minister"), działając na podstawie art. 8 ust. 2, art. 8 ust. 1 pkt 8 lit. c, art. 8a, art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. b, art. 10 ust. 7 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2019 r., poz. 1482 ze zm., dalej jako "ustawa o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy"), art. 138 § 1 pkt 2

w związku z art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2020 r., poz. 256 ze zm. - dalej: "k.p.a."), załącznika VI (zabezpieczenie społeczne) do porozumienia Europejskiego Obszaru Gospodarczego dotyczącego stosowania zasad koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego zawartych w rozporządzeniach (WE) Nr 883/2004

i 987/2009 (Dz. Urz. UE L 262 z 6 października 2011 r.), art. 61 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) Nr 883/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r.

w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (Dz. Urz. UE L 166

z 30 kwietnia 2004 r. ze zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 5, t. 5, ze zm.), a także § 2 ust. 1 i 4 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej

z dnia 18 sierpnia 2009 r. w sprawie szczegółowego trybu przyznawania zasiłku dla bezrobotnych, stypendium i dodatku aktywizacyjnego (t.j. Dz. U. z 2014 r. poz. 1189) w związku z art. 12 ust. 1 i art. 54 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego

i Rady (WE) Nr 987/2009 z dnia 16 września 2009 r. dotyczącego wykonywania rozporządzenia (WE) Nr 883/2004 (...) (Dz. Urz. UE L 284 4-30 października 2009 r., ze zm.) - po rozpatrzeniu odwołania D. N. (dalej: "skarżący, "strona") od decyzji Marszałka Województwa [...] (dalej: "organ I instancji", "Marszałek") nr [...]z [...] maja 2020 r. odmawiającej przyznania skarżącemu prawa do zasiłku dla bezrobotnych - uchylił ww. decyzję organu I instancji i umorzył postępowanie

w pierwszej instancji.

U podstaw wydanego rozstrzygnięcia legły następujące ustalenia:

W dniu [...] września 2019 r. skarżący zarejestrował się w Powiatowym Urzędzie Pracy w [...]. W dniu [...] września 2019 r. do Wojewódzkiego Urzędu Pracy w [...] (dalej także jako "WUP") wpłynął wniosek strony o przyznanie prawa do zasiłku dla bezrobotnych z uwzględnieniem okresów pracy w [...] ([...]) do okresu uprawniającego do zasiłku w Rzeczypospolitej Polskiej, na zasadach określonych przepisami o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego państw członkowskich Unii Europejskiej (UE). Do ww. wniosku skarżący dołączył m.in. oświadczenie dotyczące swojej sytuacji życiowej podczas pracy za granicą, a także dokumenty od zagranicznego pracodawcy w celu uzyskania urzędowego dokumentu potwierdzającego okres ubezpieczenia, zatrudnienia lub pracy na własny rachunek spełniony w [...].

W związku z powyższym, Wojewódzki Urząd Pracy w [...][...] września 2019 r. i ponownie [...] listopada 2019 r. wystąpił do [...] instytucji właściwej

z wnioskiem o wystawienie ww. dokumentu urzędowego. W dniu [...] grudnia 2019 r. do WUP wpłynął dokument SED [...], o treści którego, WUP zawiadomił skarżącego. Następnie [...] i [...] grudnia 2019 r. do WUP wpłynęły pisma skarżącego, w których zakwestionował on treść ww. dokumentu SED załączając kolejne kopie dokumentów [...]. Dlatego też w dniu [...] stycznia 2020 r. WUP wystąpił do [...] instytucji właściwej o ponowne wydanie dokumentu urzędowego na rzecz strony, co uczyniono w dniu [...] stycznia 2020 r. Przekazany [...] dokument SED [...], potwierdzał okresy ubezpieczenia skarżącego z tytułu zatrudnienia

w [...], tj. od [...]września 2006 r. do [...] lutego 2009 r., od [...] maja 2009 r. do [...] lutego 2015 r., od [...] kwietnia 2015 r. do [...] kwietnia 2015 r., od [...] lutego 2016 r. do [...] lutego 2016 r., od [...] lutego 2016 r. do [...] marca 2016 r., od [...] kwietnia 2016 r. do [...] kwietnia 2016 r., od [...] maja 2016 r. do [...] lipca 2016 r. i od [...] sierpnia 2016 r. do [...] sierpnia 2016 r., a także okresy choroby, będące okresami ubezpieczenia, tj. od [...] lutego 2015 r. do [...] kwietnia 2015 r., od [...] kwietnia 2015 r. do [...] kwietnia 2015 r., od [...] kwietnia 2015 r. do [...] stycznia 2016 r. i od [...] lutego 2016 r. do [...] lutego 2016 r. oraz okresy otrzymywania zasiłku dla bezrobotnych od [...] lutego 2009 r. do [...] marca 2009 r. i od [...] kwietnia 2009 r. do [...] maja 2009 r.

W dniu [...] lutego 2020 r. do WUP wpłynęły pisma skarżącego, w których wniósł on o korektę dokumentu SED [...], w związku z czym [...] lutego 2020 r. WUP wystąpił do instytucji [...] o wydanie skorygowanego dokumentu urzędowego na rzecz strony. W dniu [...] marca 2020 r. do WUP wpłynęła odpowiedź z [...] instytucji właściwej, w której wskazano, że dokument SED [...] wydany [...] stycznia 2020 r. został wystawiony prawidłowo i nie może ulec zmianie. W dniu [...] marca 2020 r. strona została poinformowana przez WUP o treści ww. pisma z instytucji [...]. [...] kwietnia 2020 r. do WUP wpłynęło pismo skarżącego, w którym po raz kolejny nie zgodził się on z treścią [...] dokumentu urzędowego.

Biorąc pod uwagę wskazane powyżej ustalenia, Marszałek wydał w dniu [...] maja 2020 r. decyzję nr [...], na podstawie której odmówił przyznania skarżącemu prawa do zasiłku dla osób bezrobotnych.

W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że skarżący nie spełnił warunków określonych w art. 71 ust. 1 i 2 ustawy o promocji zatrudnienia

i instytucjach rynku pracy, gdyż nie udokumentował on wymaganego okresu zatrudnienia lub ubezpieczenia wynoszącego co najmniej 365 dni w okresie 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień rejestracji w powiatowym urzędzie pracy (PUP).

Pismem z [...] maja 2020 r. skarżący wniósł odwołanie od powyższej decyzji organu I instancji.

W uzasadnieniu wskazanej na wstępie decyzji o uchyleniu rozstrzygnięcia Marszałka z [...] maja 2020 r. i umorzeniu postępowania w pierwszej instancji, organ odwoławczy na wstępie wyjaśnił, że wydając decyzję organ I instancji działał

w oparciu o przepisy rozporządzeń 883/2004 i 987/2009, załącznika VI (zabezpieczenie społeczne) do porozumienia Europejskiego Obszaru Gospodarczego (EOG) dotyczącego stosowania zasad koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego zawartych w rozporządzeniach (WE) Nr 883/2004

i 987/2009 oraz ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Z kolei

w myśl ww. załącznika VI do porozumienia EOG przepisy rozporządzeń 883/2004

i 987/2009 mają zastosowanie również w relacjach z państwami EOG, które nie należą do UE, tj. m.in. [...].

Następnie Minister przytoczył treść art. 61 ust. 1 rozporządzenia 883/2004, art. 12 w zw. z art. 54 rozporządzenia 987/2009 oraz art. 19-20 i art. 105 § 1 k.p.a. Organ odwoławczy wskazał także, że zgodnie z art. 8 ust. 1 pkt 8 lit. c w związku

z art. 8a ust. 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, marszałek województwa jest organem właściwym do wydawania decyzji administracyjnych

w sprawach dotyczących przyznania albo odmowy przyznania, na zasadach określonych przepisami o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, prawa do zasiłku dla bezrobotnych, jeżeli okres ubezpieczenia, zatrudnienia lub pracy na własny rachunek spełniony przez bezrobotnego w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej ma wpływ na nabycie, wysokość lub okres pobierania zasiłku. Z kolei, jak wskazał Minister, z treści art. 10 ust. 7 pkt 1 w związku z art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. b cyt. ustawy wynika, że organem właściwym do wydawania decyzji administracyjnych w sprawach dotyczących przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych, niezwiązanych z koordynacją systemów zabezpieczenia społecznego jest starosta powiatu.

Organ odwoławczy zauważył także, że w świetle przepisu art. 71 ust. 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, jednym z warunków nabycia prawa do zasiłku dla bezrobotnych jest przepracowanie łącznie co najmniej 365 dni

w ciągu 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień zarejestrowania jako osoba bezrobotna.

Mając na względzie powyższy warunek, organ odwoławczy wskazał, że skarżący zarejestrował się jako bezrobotny w dniu [...] września 2019 r. Minister podniósł, że okres 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień rejestracji skarżącego w PUP, zgodnie z art. 71 ust. 1 ustawy

o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, rozpoczyna się od dnia [...] marca 2018 r. i trwa do dnia poprzedzającego dzień rejestracji skarżącego w PUP jako osoby bezrobotnej, tj. do [...] września 2019 r.

Dalej Minister zauważył, że z treści przesłanego z [...] dokumentu SED [...] wynika, że ostatni okres ubezpieczenia skarżącego z tytułu zatrudnienia

w [...] zakończył się [...] sierpnia 2016 r., a więc przed rozpoczęciem okresu 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających datę rejestracji skarżącego w PUP, jako osoby bezrobotnej. Zdaniem organu odwoławczego, oznacza to, że okres ubezpieczenia skarżącego z tytułu zatrudnienia w [...] nie ma wpływu na przyznanie prawa do zasiłku dla bezrobotnych.

Mając powyższe na względzie, Minister uznał, że nie można tym samym

w sprawie skarżącego zastosować przepisu art. 8a ust. 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, a zatem - jak stwierdził organ odwoławczy -

w sprawie tej nie mają zastosowania przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego.

W konsekwencji, organ odwoławczy uznał, że organem właściwym do rozstrzygnięcia tej sprawy jest starosta powiatu, a nie marszałek województwa.

Odnosząc się do argumentacji odwołania, Minister stwierdził, że skarżący dokonał pierwszej rejestracji w dniu [...] sierpnia 2019 r. Minister zauważył, że

w aktach sprawy znajduje się decyzja Starosty [...] z [...] września 2019 r., znak: [...], o uchyleniu decyzji Starosty [...] w sprawie uznania z dniem [...] sierpnia 2019 r. za osobę bezrobotną i o odmowie uznania

z dniem [...] sierpnia 2019 r. za osobę bezrobotną, z uwagi na fakt, że w okresie od [...] sierpnia 2019 r. do [...] sierpnia 2019 r. skarżący był niezdolny do pracy. Odnosząc się z kolei do treści [...] dokumentu urzędowego, Minister podniósł, że

w myśl art 5 ust. 1 rozporządzenia 987/2009 dokumenty wydane przez instytucję innego państwa stanowiące poświadczenie sytuacji danej osoby, takie jak np. dokument SED, są uznawane przez instytucje innych państw tak długo, jak nie zostaną one wycofane przez instytucję, która je wydała. Zgodnie z art. 5 ust. 2 ww. rozporządzenia, instytucja która otrzymała dany dokument może zwrócić się do instytucji wydającej dany dokument o jego korektę w razie pojawienia się wątpliwości co do dokładności informacji zawartych w tym dokumencie. Organ odwoławczy zauważył, że z uwagi na fakt, że [...] marca 2020 r. do WUP wpłynęła odpowiedź

z [...] instytucji właściwej, w której wskazano, że dokument SED [...] wydany [...] stycznia 2020 r. został wystawiony prawidłowo i nie może ulec zmianie, organy obu instancji nie mają podstaw do tego, aby kwestionować jego treść.

Z kolei odnosząc się do kwestii wypadku przy pracy, któremu uległ skarżący

w [...], organ odwoławczy wyjaśnił, że w przypadku świadczeń z tytułu wypadku przy pracy ani marszałek województwa, ani Minister Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej, nie są organami właściwymi do orzekania w tym zakresie.

Nie zgadzając się z wydanym przez Ministra rozstrzygnięciem, pismem z [...] sierpnia 2020 r. skarżący złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zdaniem skarżącego, istnieje duża rozbieżność w przedstawionych przez niego dokumentach potwierdzających jego okresy ubezpieczenia w [...] z otrzymanym dokumentem SED. Zwrócił uwagę, że świadczenie rehabilitacyjne otrzymywał do [...] sierpnia 2019 r., jak i że nie ma żadnych przerw w odprowadzaniu składki ubezpieczeniowej za okres pracy w [...], tj. od [...] września 2006 r. do [...] sierpnia 2016 r. Również nie można podważyć prawdziwości przedstawionych zwolnień lekarskich po [...] stycznia 2015 r., kiedy strona uległa wypadkowi w pracy. W ocenie skarżącego, dane zawarte w dokumencie SED są fałszywe i muszą zostać poprawione. W dalszej części skargi, skarżący odniósł się do kwestii wypadku, któremu uległ w pracy, podnosząc, że zdarzenie to miało miejsce za granicą

i również tutaj ma zastosowanie to samo ustawodawstwo.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w pełni swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdza, co następuje:

Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2021 r. poz. 137) w związku z art. 3 § 1 ustawy

z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. – dalej: "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy sąd administracyjny bada, czy zaskarżony akt administracyjny (decyzja, postanowienie) jest zgodny z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami proceduralnymi normującymi podstawowe zasady postępowania przed organami administracji publicznej.

Analizowana pod tym kątem skarga D. N. nie zasługuje na uwzględnienie.

W ocenie Sądu, Minister Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej, wydając w dniu [...] lipca 2020 r., zaskarżoną decyzję uchylającą decyzję Marszałka Województwa [...] z [...] maja 2020 r. dotyczącą odmowy przyznania skarżącemu prawa do zasiłku dla bezrobotnych i umarzającą postępowanie w pierwszej instancji - nie dopuścił się naruszenia przepisów prawa materialnego, jak i norm procedury administracyjnej, w tym przepisu art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., w stopniu mogącym mieć jakikolwiek istotny wpływ na ostateczny wynik sprawy.

Na wstępie należy zauważyć, że zgodnie z art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., organ odwoławczy wydaje decyzję, w której uchyla zaskarżoną decyzję w całości albo

w części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy albo uchylając tę decyzję - umarza postępowanie pierwszej instancji w całości albo w części.

Zarówno w doktrynie, jak i orzecznictwie przyjmuje się, że organ odwoławczy może wydać decyzję, o której mowa w art. 138 § 1 pkt 2 in fine k.p.a. tylko wówczas, gdy postępowanie pierwszoinstancyjne stało się bezprzedmiotowe (por. m.in. K. Glibowski /w:/ Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, pod red. prof. R. Hausera i prof. M. Wierzbowskiego, wyd. 4, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2017 i powołane tam poglądy doktryny).

Należy wskazać, że przesłanka bezprzedmiotowości wystąpi, gdy brak było podstaw prawnych do merytorycznego rozpoznania danej sprawy w ogóle bądź nie było podstaw do rozpoznania jej w drodze postępowania administracyjnego, czy też tylko w drodze postępowania administracyjnego prowadzonego przed tym organem pierwszej instancji. Przykładowo, będzie chodziło o sytuacje, gdy decyzja organu pierwszej instancji została wydana bez podstawy prawnej, gdy dotyczy sprawy rozstrzygniętej już decyzją ostateczną, jeżeli skierowano ją do osoby, która nie jest stroną w sprawie, czy też, gdy wydano ją z naruszeniem przepisów o właściwości (por. B. Adamiak /w:/ B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, wyd. 15, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2017).

Warto zauważyć, że w wyroku z 17 maja 1995 r., wydanym w sprawie sygn. akt SA/Łd 2330-2331/94, Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, że gdy organ pierwszej instancji wydał decyzję w sprawie, w której nie jest właściwy, organ odwoławczy, uchylając tę decyzję, powinien umorzyć postępowanie pierwszej instancji na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., a następnie żądanie strony przekazać organowi właściwemu na podstawie art. 65 § 1 k.p.a.

Zdaniem Sądu, nie ulega wątpliwości, że - jak słusznie podniósł organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji - w świetle przepisu art. 19 k.p.a. organy administracji publicznej winny przestrzegać z urzędu swojej właściwości rzeczowej, którą - zgodnie z art. 20 k.p.a. - określa się według przepisów o zakresie działania danych organów. W kontrolowanej sprawie aktem normatywnym określającym zakres działalności publicznych służb zatrudnienia, w tym powiatowych urzędów pracy i wojewódzkich urzędów pracy, jest ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2019 r., poz. 1482 ze zm.).

Zgodnie z art. 8 ust. 1 pkt 8 lit. c w związku z art. 8a ust. 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, marszałek województwa jest organem właściwym do wydawania decyzji administracyjnych w sprawach dotyczących przyznania albo odmowy przyznania, na zasadach określonych przepisami

o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, prawa do zasiłku dla bezrobotnych, jeżeli okres ubezpieczenia, zatrudnienia lub pracy na własny rachunek spełniony przez bezrobotnego w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej ma wpływ na nabycie, wysokość lub okres pobierania zasiłku. Z kolei, z treści art. 10 ust. 7 pkt 1 w związku z art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. b cyt. ustawy wynika, że organem właściwym do wydawania decyzji administracyjnych w sprawach dotyczących przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych, niezwiązanych z koordynacją systemów zabezpieczenia społecznego jest starosta powiatu.

Ponadto, w świetle przepisu art. 71 ust. 1 ustawy o promocji zatrudnienia

i instytucjach rynku pracy, jednym z warunków nabycia prawa do zasiłku dla bezrobotnych jest przepracowanie łącznie co najmniej 365 dni w ciągu 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień zarejestrowania jako osoba bezrobotna. Mając na względzie powyższy warunek, Sąd uznał, że Minister Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej, wydając sporną decyzję z dnia [...] lipca 2020 r., zasadnie wskazał, że skarżący zarejestrował się jako bezrobotny w dniu [...] września 2019 r. Nadto organ odwoławczy słusznie podniósł, że okres 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień rejestracji skarżącego w Powiatowym Urzędzie Pracy w [...], zgodnie z art. 71 ust. 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, rozpoczynał się od dnia [...] marca 2018 r. i trwał do dnia poprzedzającego dzień rejestracji skarżącego w Powiatowym Urzędzie Pracy w [...], jako osoby bezrobotnej, tj. do [...] września 2019 r.

W tej sytuacji, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że organ odwoławczy prawidłowo przyjął w zaskarżonej decyzji, że nie można w tej sytuacji

w sprawie skarżącego zastosować przepisu art. 8a ust. 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Z treści przesłanego z [...] dokumentu SED [...] wynika, że ostatni okres ubezpieczenia skarżącego z tytułu zatrudnienia

w [...] zakończył się [...] sierpnia 2016 r., a więc przed rozpoczęciem okresu 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających datę rejestracji skarżącego w PUP, jako osoby bezrobotnej. Powyższe oznacza, że okres ubezpieczenia skarżącego z tytułu zatrudnienia w [...] nie ma wpływu na przyznanie prawa do zasiłku dla bezrobotnych. W analizowanej sprawie nie miały więc zastosowania przepisy

o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego. W konsekwencji, Minister Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej, wydając zaskarżoną decyzję z dnia [...] grudnia 2016 r., zasadnie stwierdził, że organem właściwym do rozstrzygnięcia tej sprawy

w pierwszej instancji jest starosta powiatu, a nie marszałek województwa.

Dlatego też Sąd uznał, że skoro Minister Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej - wydając sporną decyzję z [...] lipca 2020 r. - uznał, że organ I instancji wydał decyzję

w sprawie, w której nie jest właściwy, zobowiązany był uchylić tę decyzję i umorzyć postępowanie pierwszej instancji na podstawie przepisu art. 138 § 1 pkt 2 in fine k.p.a.

Odnosząc się do stwierdzenia skarżącego, że przekazany przez właściwą [...] instytucję dokument SED [...] zawiera nieprawdziwe dane, Sąd zauważa, że w świetle przepisów rozporządzeń 883/2004 i 987/2009 jedynym dokumentem dającym podstawę do zaliczenia okresów ubezpieczenia, zatrudnienia lub pracy spełnionych w innym państwie członkowskim do celów świadczeń z tytułu bezrobocia, jest dokument urzędowy wydany przez instytucję właściwą (formularz E [...], dokument [...], dokument SED [...] lub SED [...]). Inne dokumenty takie jak świadectwa pracy, umowa o pracę lub zagraniczne dokumenty finansowe stanowią tylko informację uzupełniającą i nie mogą stanowić podstawy rozstrzygnięcia

w sprawie. Ponadto, w myśl art. 5 ust. 1 rozporządzenia 987/2009, dokumenty wydane przez instytucję innego państwa stanowiące poświadczenie sytuacji danej osoby, są uznawane przez instytucje innych państw tak długo, jak długo nie zostaną one wycofane przez instytucję, która je wydała. Sąd zauważa, że wobec składanych przez skarżącego pism, w których kwestionował on treść wystawionego dokumentu SED [...], w dniu [...] marca 2020 r. WUP otrzymał odpowiedź z [...] instytucji właściwej, w której wskazano, że dokument SED [...] wydany [...] stycznia 2020 r. został wystawiony prawidłowo i nie może ulec zmianie. A zatem organ odwoławczy był związany jego treścią.

Jednocześnie Sąd zgadza się ze stanowiskiem Ministra, że kwestia uprawnień skarżącego do świadczeń z tytułu wypadków przy pracy nie należy do właściwości ani Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej, ani do żadnej z instytucji rynku pracy.

Mając powyższe okoliczności na względzie Sąd uznał, że brak jest podstaw do uznania za trafne zarzutów wskazanych w skardze, w związku z czym na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.