Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 198/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-03-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6312 Odmowa   wydania       pozwolenia    na       broń
Hasła tematyczne: Broń i materiały wybuchowe
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 10  ust. 1  ust. 2  pkt 4  ust. 3  pkt 3 art. 12  ust. 1 i 2
journal: Dz.U. 2004 nr 52 poz 525
law: Ustawa z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Góraj, Sędziowie WSA Agnieszka Góra – Błaszczykowska, Waldemar Śledzik (spr.), Protokolant ref. staż. Eliza Kusy, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 marca 2012 r. sprawy ze skargi B. S. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania pozwolenia na broń palną sportową oddala skargę


UZASADNIENIE

Sygn. akt II SA/Wa 198 /12

Uzasadnienie

Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] grudnia 2011 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98. poz. 1071 – zwanej dalej także "k.p.a." ) oraz art. 10 ust. 1 i 2 pkt 4, ust. 3 pkt 3 oraz art. 12 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52. poz. 525 ze zm. – zwanej dalej także "ustawą o broni"), po rozpatrzenia odwołania, utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. z dnia [...] lipca 2011 r.. nr [...] odmawiającą wydania pozwolenia na posiadanie broni palnej sportowej B. S.

Do wydania zaskarżonej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Wnioskiem z dnia 27 kwietnia 2011 r. B. S. zwrócił się do Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. (zwanego dalej także "KWP we W.") o wydanie pozwolenia na posiadanie 10 jednostek broni sportowej, tj. pistoletu sportowego do strzelań precyzyjnych, pistoletu szybkostrzelnego do strzelań szybkich, karabinu sportowego, pistoletu centralnego zapłonu do strzelań precyzyjnych, czterech pistoletów dynamicznych do strzelań w klasie open, standard, modyfikowanej i produkcyjnej, karabinu (sztucera) do strzelań na odległość do 300 m, karabinu do strzelań długodystansowych w klasie standard, karabinu samopowtarzalnego do strzelań dynamicznych, strzelby do strzelań dynamicznych typu pump-action oraz. strzelby do konkurencji Trap.

Zainteresowany wniosek umotywował chęcią uprawiania strzelectwa sportowego zarówno w Polskim Związku Strzelectwa Sportowego, jak i poza strukturami związku. Poinformował, iż od grudnia 2009 r. przynależy do Wojskowego Klubu Sportowego [...] Sekcja Strzelecka we W., posiada kwalifikacje sportowe, o których mowa w art. 10 b ustawy o broni, tj. od dnia 1 marca 2011 r. Patent Strzelecki, a od dnia [...] marca 2011 Licencję Strzelecką w zakresie strzelectwa w dyscyplinach: pistolet, karabin oraz strzelba gładkolufowa. Do wniosku dołączył wymienione dokumenty oraz aktualne orzeczenia lekarskie i psychologiczne potwierdzające, że może dysponować bronią palną oraz zaświadczenie Wojskowego Klubu Sportowego [...] potwierdzające jego członkostwo w tym klubie.

W dniu [...] kwietnia 2011 r. KWP we W. wezwał wnioskodawcę do przedstawienia dokumentów wskazujących na uprawianie przez niego strzelectwa sportowego i osiągania w tym zakresie wyróżniających wyników.

W odpowiedzi na powyższe B. S. poinformował organ, iż we wniosku o wydanie pozwolenia na broń podał okoliczności świadczące o zasadności wyposażenia go we wnioskowany rodzaj i liczbę broni sportowej i nie zamierza przedstawiać żadnych dodatkowych dokumentów. Stwierdził ponadto, że w myśl znowelizowanego art. 10 ust. 1 i 3 ustawy o broni organ Policji ma obowiązek wydać pozwolenie na broń wnioskodawcy, gdy po jego stronie nie występują żadne negatywne przesłanki.

Po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego, w ramach którego ustalono także, że strona posiada pozytywną opinię w miejscu zamieszkania oraz nie figuruje w Krajowym Rejestrze Karnym oraz uczestniczyła w 2011 r. w zawodach klubowych z broni kulowej i śrutowej, KWP we W. uznał, iż w przypadku B. S. nie została spełniona dyspozycja art. 10 ust. 1 i 2 pkt 4 oraz ust. 3 pkt 3 ustawy o broni i amunicji, w związku z czym decyzją z dnia [...] lipca 2011 r. odmówił wydania pozwolenia na broń w żądanym celu.

Uzasadniając decyzję organ wskazał, że choć B. S. spełnia kryteria formalne do wydania wnioskowanej broni sportowej, o czym świadczy fakt, iż jest członkiem stowarzyszenia o charakterze strzeleckim i posiada stosowne uprawnienia do uprawiania sportu strzeleckiego oraz uczestniczenia we współzawodnictwie sportowym w zakresie strzelectwa w dyscyplinach: pistolet, karabin, strzelba gładkolufowa, to jednak nie są to wymogi wystarczające do wydania pozwolenia na dowolna liczbę egzemplarzy broni i to tylko na podstawie deklaracji wnioskodawcy. Organy policji mają obowiązek oceny całokształtu zgromadzonego materiału dowodowego oraz ustalenia czy sytuacja faktyczna osoby ubiegającej się o pozwolenie na broń uzasadnia jego wydanie. Badając okoliczności sprawy organ stwierdził, że dotychczasowy sposób uprawiania strzelectwa sportowego nie daje podstaw do posiadania przez B. S. własnej broni do celów sportowych, gdyż albo nie uprawia strzelectwa w określonych rodzajach broni palnej sportowej (broń centralnego zapłonu), albo nie posiada kwalifikacji do jej uprawiania (broń przystosowana do strzelań wyłącznie przy pomocy prochu czarnego).

Jednocześnie organ podkreślił, że strona może realizować zamiłowania do uprawiania strzelectwa sportowego korzystając z broni klubowej, a to w przyszłości może zaowocować możliwością ubiegania się o posiadanie indywidualnej broni strzeleckiej.

Od powyższej decyzji pełnomocnik B. S. wniósł odwołanie do Komendanta Głównego Policji (zwanego dalej także "KGP"), wnosząc o uchylenie przedmiotowej decyzji w całości oraz wydanie jego mandantowi pozwolenia na broń palną sportową w postaci: 5 egzemplarzy broni bocznego zapłonu z lufami gwintowanymi, o kalibrze do 6 mm, 5 egzemplarzy broni centralnego zapłonu z lufami gwintowanymi, o kalibrze 12 mm. 5 egzemplarzy broni gladkolufowej oraz 5 egzemplarzy broni przystosowanej do strzelania wyłącznie przy pomocy prochu czarnego (dymnego) – łącznie 20 egzemplarzy broni sportowej, gdyż tylko taka ilość broni "zapewni mu możliwość uprawiania w sposób normalny sportu strzeleckiego".

Jednocześnie pełnomocnik zarzucił zaskarżonej decyzji "wyjątkowo" rażące naruszenie art. 10 ust. 1 i 3 ustawy o broni oraz art. 6, 7, 8 i 107 k.p.a., a także art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.

W uzasadnieniu odwołania zwrócił uwagę organowi, że na mocy znowelizowanej ustawy o broni i amunicji, która weszła w życie w dniu 10 marca 2011 r., ustawodawca zniósł prawo policji do oceny okoliczności uzasadniających wydanie pozwolenia na broń i wprowadził do konstrukcji decyzji związanej "ważną przyczynę posiadania broni", co powoduje, że jeśli taka ważna przyczyna istnieje, a jest nią w jego przypadku udokumentowane członkowstwo w stowarzyszeniu strzeleckim, posiadanie kwalifikacji sportowych oraz licencji właściwego polskiego związku sportowego, to przy braku negatywnych przesłanek organ policji ma obowiązek wydania pozwolenia na broń. Wydając zaskarżoną decyzję organ I instancji nie tylko nie wziął pod uwagę art. 10 ustawy o broni w wersji po nowelizacji, ale dokonując wykładni prawnej tego przepisu przekroczył swoje uprawnienia i działał na szkodę interesu prywatnego. Dlatego też, zdaniem pełnomocnika, przy wydawaniu zaskarżonej decyzji funkcjonariusze Policji dopuścili się także przestępstwa z art. 231 § 1 Kodeksu karnego.

Organ odwoławczy, w związku z rozszerzonym żądaniem pełnomocnika strony o wydanie decyzji na pozwolenie broni sportowej o kolejne jednostki broni, pismem z dnia [...] września 2011 r. wezwał pełnomocnika do precyzyjnego uzasadnienia potrzeby posiadania przez B. S. 20 egzemplarzy broni sportowej m.in. poprzez przedstawienie dokumentów potwierdzających jego uczestnictwo w treningach czy we współzawodnictwie sportowym z wykorzystaniem tej broni wskazując, iż zebrany dotąd materiał dowodowy pozwala uwzględnić wniosek B. S. w zakresie co najwyżej 3 jednostek broni sportowej.

W odpowiedzi na powyższe wezwanie pełnomocnik strony wskazał, że we wniosku o wydanie pozwolenia na broń jego mandat przedstawił ważną przyczynę potrzeby posiadania broni, tj. że chce uprawiać strzelectwo sportowe i rozwijać swoje umiejętności w tym zakresie oraz posiada patent i licencję strzelecką, a także przynależy do PZSS i klubu sportowego i dlatego też wydanie mu pozwolenia jest obligatoryjne. Jednocześnie podkreślił, że zebrane w sprawie dowody potwierdzają, iż B. S. nie stanowi zagrożenia dla samego siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego.

Ponadto w piśmie z dnia 15 października 2011 r. pełnomocnik zażądał przesłania akt sprawy administracyjnej broni do Komendy Wojewódzkiej w O. celem umożliwienia mu zaznajomienia się z nimi albowiem ma orzeczenie o niepełnosprawności w zakresie narządów ruchu i trudno jest mu pokonać [...] km do siedziby KGP, zaś w kolejnym piśmie skierowanym do Komendanta Głównego Policji oświadczył, iż zrezygnuje z możliwości zapoznania się z aktami sprawy, jeżeli zostanie wydana decyzja zgodna z żądaniem jego mocodawcy. Zażądał ponadto wyjaśnienia, z. jakich przyczyn w okresie od 3 sierpnia 2011 r. do 5 września 2011 r. organ odwoławczy nie wykonał żadnych czynności w sprawie, w efekcie czego nie wydał merytorycznego rozstrzygnięcia.

Po przeprowadzeniu postępowania odwoławczego i ponownym rozpatrzeniu sprawy Komendant Główny Policji utrzymał w mocy decyzję organu I instancji odmawiającą wydania B. S. pozwolenia na posiadanie broni palnej sportowej. W uzasadnieniu podniósł - za organem I instancji - że o przyznaniu pozwolenia na broń palną sportową nie decydują tylko, jak dowodzi tego strona, przesłanki materialnoprawne, o których mowa w art. 10 ustawy o broni, gdyż organ Policji wydając decyzją administracyjną, zgodnie z art. 12 ust. 1 powołanej ustawy określa także cel, w jakim zostało pozwolenie wydane oraz rodzaj i liczbę egzemplarzy broni.

Decyzja taka ma zatem charakter konstytutywny, co oznacza, że ustawodawca także po liberalizacji przepisów ustawy o broni, nawet w sytuacji spełnienia przez osoby ubiegające się o pozwolenie na broń formalnych przesłanek określonych w art. 10 ust. 3 pkt 3 ustawy pozostawił organom Policji obowiązek badania zakresu tego żądania i tym samym prawa do dokonywania oceny okoliczności uzasadniających wydanie pozwolenia na broń. Podkreślił, że rozstrzygnięcia w sprawach dotyczących przyznania prawa do broni nie są obojętne dla sfery bezpieczeństwa i porządku publicznego.

Mając na uwadze, w szczególności, reglamentacyjny charakter ustawy, także po jej nowelizacji i znacznemu zliberalizowaniu warunków udzielania pozwolenia na broń, organ uznał, że strona nie wykazała potrzeby i sportowego uzasadnienia dla posiadania broni palnej sportowej w ilości przez nią wskazanej we wniosku oraz nie przedstawiła żądanych przez organ dodatkowych dokumentów potwierdzających faktyczne uprawianie przez nią strzelectwa w danych konkurencjach i dlatego odmówił wydania pozwolenia na posiadanie 20 jednostek broni sportowej.

Zwrócił też uwagę, że zgodnie z przepisami postępowania administracyjnego organ rozpatruje sprawę w zakresie określonym wnioskiem strony, bo tylko ona uprawniona jest do określenia żądania i jego ewentualnej zmiany pod wpływem argumentacji organu podnoszonej w toku postępowania. Oceniając w tym kontekście decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. uznał, iż nie mógł on rozpatrzyć sprawy strony zgodnie z wolą strony, gdyż B. S. wskutek odmowy przedstawienia żądanych przez organ I instancji dokumentów potwierdzających jego zaangażowanie w uprawianie sportu strzeleckiego, np. komunikatów, uczestnictwa w zawodach i treningach, uniemożliwił próbę faktycznego zweryfikowania przez niego uprawiania strzelectwa w danej konkurencji czy konkurencjach i tym samym zasadność żądanej ilości i rodzaju broni.

Odnosząc się do zarzutu pełnomocnika dotyczącego naruszenia przez organ I instancji przepisów kodeksu postępowania administracyjnego KGP stwierdził, iż naruszeń takich się nie dopatrzył. KWP we W. przed wydaniem decyzji dokładnie wyjaśnił stan faktyczny i prawny w sprawie, analizując zebrany materiał dowodowy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes strony. Ponadto dopuścił w trakcie toczącego się postępowania wszystkie dowody, które mogły przyczynić się do wnikliwego rozpatrzenia sprawy.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie pełnomocnik Skarżącego wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Komendantowi Głównemu Policji oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Jednocześnie Skarżący wniósł o wydanie postanowienia na podstawie art. 155 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w przedmiocie poinformowania Komendanta Głównego Policji oraz Ministra Spraw Wewnętrznych jako organu zwierzchniego nad Komendantem Głównym Policji o istotnym naruszeniu prawa przy wydaniu zaskarżonej decyzji, polegającego na manipulowaniu legalnym tekstem przepisu art. 10 ust. 3 pkt 3 ustawy o broni i amunicji przez wstawienie sformułowania "w szczególności" w miejsce gdzie ono nie występuje.

Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: 1) art. 10 ust. 1 ustawy o broni przez nieuwzględnienie odwołania i niewydanie pozwolenia na broń palną dla celów sportowych pomimo tego, że wnioskodawca przedstawił/udokumentował istnienie ważnej przyczyny posiadania broni dla celów sportowych w rozumieniu art. 10 ust. 3 pkt 3 ustawy o broni i amunicji,

2) art. 10 ust. 3 pkt 3 ustawy o broni przez błędne uznanie czym w rozumieniu ustawy jest ważna przyczyna posiadania pozwolenia na broń palną dla celów sportowych przez przestawienie szyku zdania tekstu autentycznego ustawy sformułowania "w szczególności", w miejsce, gdzie to sformułowanie nie występuje, przez to wprowadzenie możliwości ocennych innych, niż wskazane w przepisie art. 10 ust. 3 pkt 3 ustawy o broni i amunicji przesłanek wydania broni dla celów sportowych,

3) art. 10 ust. 3 pkt 3 ustawy o broni przez uznanie, że ustawowa definicja ważnej przyczyny posiadania broni dla celów sportowych nie jest określona w ustawie w sposób wyczerpujący i przez uznanie, że jest określona w sposób przykładowy, a organ policji badając spełnienie przez stronę postępowania ważnej przyczyny posiadania broni dla celów sportowych uprawniony jest do badania innych przesłanek niż określone w arl. 10 ust. 3 pkt 3 ustawy o broni,

4) art. 10 ust. 1 w zw. z art. 10 ust. 3 pkt 3 i w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 1-5 ustawy o broni przez uznanie, że wnioskodawca nie spełnił kryteriów uzasadniających wydanie pozwolenia na broń palną dla celów sportowych,

5) art. 12 ust. 1 ustawy o broni i amunicji przez uznanie, że przepis ten nadaje organowi administracji uprawnienia w zakresie oceny ilości egzemplarzy broni, podczas gdy przepis ten nie nadaje kompetencji i kryteriów dla oceny ilości egzemplarzy broni wpisywanych do decyzji administracyjnej pozwolenie na broń.

Zarzucił też naruszenie przepisów prawa procesowego, tj. art. 7 k.p.a. przez ustalanie interesu społecznego i przedłożenie interesu społecznego ponad brzmienie przepisów prawa materialnego, w szczególności ponad art. 10 ust. 3 pkt 3 ustawy o broni, w sytuacji, gdy decyzja o pozwoleniu na broń posiada charakter decyzji związanej.

Ponadto pełnomocnik Skarżącego zarzucił organom naruszenie Konstytucji RP w zakresie art. 7 i określonej w nim zasady legalizmu działania organów administracji w związku z art. 6 k.p.a. przez uznanie, że dla wydania pozwolenia na broń dla celów sportowych wnioskodawca spełnić powinien jeszcze inne kryteria niż określone w art. 10 ust. 3 pkt 3 ustawy o broni oraz uznanie, że organ policji posiada kompetencje przyznaną mu przez ustawę do oceny i weryfikacji ilości egzemplarzy broni wpisywanych do pozwolenia na broń w oparciu o art. 12 ust. 1 ustawy o broni amunicji, podczas gdy ta kompetencja nie została organowi administracji przyznana.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko.

W dniu 14 lutego 2012 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynęło pismo pełnomocnika Skarżącego z dnia 9 lutego 2012 r., w którym - nawiązując do odpowiedzi na skargę organu – podniósł, że organ de facto przyznał rację Skarżącemu, iż spełnił wszystkie wymagania formalne określone w art. 10 ustawy o broni. Jednocześnie podkreślił, że decyzji odmownej do wydania broni nie można opierać na art. 12 ust. 1 ustawy, gdyż przepis ten nie reguluje materialnoprawnych podstaw do wydania decyzji w tym zakresie, gdyż ma on charakter "przepisu postępowania". Na poparcie swego stanowiska, że "wolą ustawodawcy odebrano organom policji wszelką możliwość uznaniowego decydowania o pozwoleniu na broń" przytoczył kopię pisma KGP z dnia [...] grudnia 2011 r., które otrzymał w ramach zapytania o udzielenie informacji publicznej, z którego wynika, iż KGP zwrócił się z wnioskiem do Ministra Spraw Wewnętrznych o podjęcie inicjatywy legislacyjnej dotyczącej zmiany rozporządzenia w sprawie przechowywania, noszenia oraz ewidencjonowania broni i amunicji, właśnie z uwagi na fakt, że obecnie, tj. po zmianie ustawą z dnia 5 stycznia 2011 r. ustawy o broni i amunicji, "istnieje możliwość ubiegania się o nieograniczoną ilość egzemplarzy broni" – po spełnieniu wskazanych wcześniej warunków formalnych do jej wydania. Powoduje to (zdaniem KGP), że "taka sytuacja, bez zmiany przepisów dotyczących zasad przechowywania broni może stwarzać zagrożenie dla porządku i bezpieczeństwa publicznego".

W kolejnym piśmie procesowym z dnia 9 lutego 2012 r. Skarżący poprzez swojego pełnomocnika wskazał, że stanowisko organu w zakresie wykładni art. 12 ust. 1 ustawy o broni jest błędne, gdyż przepis ten nie przyznał organom policji kompetencji w zakresie oceny co do ilości przyznawanej broni uprawnionym, podobnie jak nie określił kryteriów, jakimi organy winny się w takich przypadkach kierować. Podkreślił przy tym, że kompetencji takich nie wolno domniemywać "i w oparciu o inną rodzajowo kompetencję przypisywać ustawodawcy zamiaru, którego nie wyraził", co wynika między innymi z orzecznictwa Trybunału Konstytucyjnego i stanowi fundament praworządności działania organów administracji publicznej. Jeśli omawiana ustawa wprowadziłaby dla organu policji kompetencję do władczej weryfikacji ilości egzemplarzy broni, to powinno to wynikać jednoznacznie z konkretnego przepisu prawa materialnego.

W odrębnym piśmie procesowym, także z dnia 9 lutego 2012 r., pełnomocnik Skarżącego wezwał pełnomocnika organu do oświadczenia się na okoliczność czy organ administracji uznaje, że w postępowaniu administracyjnym doszło do naruszenia przepisów prawa wskazanych w skardze "celem uniknięcia zaskakiwania skarżącego przedstawianiem dalszych twierdzeń w toku postępowania".

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne sprawują więc kontrolę aktów i czynności z zakresu administracji publicznej pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi.

Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 z późniejszymi zmianami), Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy i nie jest związany zarzutami skargi ani jej wnioskami.

Kontrolując zaskarżoną decyzję z punki widzenia powyższych zasad Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Przechodząc do oceny prawidłowości zaskarżonej decyzji należy wskazać, że materialnoprawną podstawą jej wydania był przepis art. 10 ust. 1 i 2 pkt 4, ust. 3 pkt 3 oraz art. 12 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tekst jednolity Dz. U. z 2004 r., Nr 52, poz. 525 ze zm.) – w brzmieniu wynikającym z nowelizacji tej ustawy dokonanej ustawą z dnia 5 stycznia 2011 r. o zmianie ustawy o broni i amunicji oraz ustawy o wykonywaniu działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowymi, bronią, amunicją oraz wyrobami i technologią o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym (Dz. U. Nr 38, poz. 195).

Spór między stronami - co do istoty - sprowadza się do oceny skutków prawnych wskazanej nowelizacji. Skarżący wywodzi mianowicie, że w myśl znowelizowanego art. 10 ust. 1 i 3 ustawy o broni organ Policji ma obowiązek wydać pozwolenie na broń wnioskodawcy - i to w ilości broni przez niego zawnioskowanej - gdy po jego stronie nie występują żadne negatywne przesłanki, co w sprawie jest okolicznością bezsporną i przyznaną przez organ.

Z kolei organ prezentuje stanowisko, że "ustawodawca liberalizując omawiane przepisy prawa (...) spowodował, że o ile dotychczas ocenie podlegała w ogóle zasadność przyznania pozwolenia, to obecnie ocenie organu policji podlega zakres tego żądania".

Badając wniosek Skarżącego pod tym kątem organ doszedł do przekonania, że wnioskowana ilość 10 sztuk broni palnej sportowej, powiększona w toku postępowania administracyjnego do (łącznie) 20 sztuk broni palnej sportowej nie uzasadniają wydania zgody na pozwolenie na broń palną strzelecką, gdyż – mimo wskazanej wyżej nowelizacji przepisów ustawy – "nie zmieniła się jednak sytuacja prawna w zakresie ustalenia liczby egzemplarzy broni, co poprzednio również podlegało ocenie organów policji". Na poparcie powyższego poglądu organ przywołuje treść przepisu art. 12 ust.1 ustawy o broni który, w jego ocenie, "nie uległ zmianie – zmiana ma tylko charakter redakcyjny".

Podstawę materialnoprawną skarżonej decyzji stanowi art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji – w brzmieniu wynikającym z dokonanej nowelizacji ustawą z dnia 5 stycznia 2011 r. o zmianie ustawy o broni i amunicji oraz ustawy o wykonywaniu działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowymi, bronią, amunicją oraz wyrobami i technologią o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym (Dz. U. Nr 38, poz. 195), zgodnie z którym właściwy organ Policji wydaje pozwolenie na broń, jeżeli wnioskodawca nie stanowi zagrożenia dla samego siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego oraz przedstawi ważną przyczynę posiadania broni.

Z powołanej regulacji wynika, iż wydanie pozwolenia na broń (niezależnie od celu, na jaki zostaje wydana) ustawodawca uzależnił od kumulatywnego spełnienia przez wnioskodawcę trzech przesłanek tj.:

1) nie stanowi on zagrożenia dla samego siebie,

2) nie stanowi zagrożenia dla porządku lub bezpieczeństwa publicznego,

3) przedstawi ważną przyczynę posiadania broni.

Art. 10 ust. 2 określa cele, na które właściwy organ wydaje pozwolenie na broń. Podkreślić należy, że regulacja ta nie ma charakteru zamkniętego (o czym stanowi wyraz: "w szczególności") i obok wymienionych wprost w tym przepisie celów (a więc dla ochrony osobistej, ochrony osób i mienia, łowieckich, sportowych, rekonstrukcji historycznych, kolekcjonerskich, pamiątkowych i szkoleniowych) pozwolenie na broń wydaje się także w innych celach, jeśli spełnione są ustawowe przesłanki określone w ust. 1 art. 10, tj. jeśli wnioskodawca nie stanowi zagrożenia dla samego siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego oraz przedstawi ważną przyczynę posiadania broni.

Aby uniknąć dowolności organu wydającego pozwolenie na broń w ocenie "ważnej przyczyny", ustawodawca dla każdego celu wydawanej broni wprowadził jednoznaczne dyrektywy, o cechach "quasi definicji", jak należy rozumieć pojęcie "ważnej przyczyny". I tak, dla przykładu, dla pozwolenia na broń do celów ochrony osobistej, osób i mienia, za ważną przyczynę należy uważać "stałe, realne i ponadprzeciętne zagrożenie życia, zdrowia lub mienia", dla pozwolenia na broń do celów łowieckich, za ważną przyczynę należy przyjąć "posiadanie uprawnień do wykonywania polowania, ustalonych na podstawie odrębnych przepisów", dla pozwolenia na broń do celów sportowych, za ważną przyczynę należy uważać "udokumentowane członkowstwo w stowarzyszeniu o charakterze strzeleckim, posiadanie kwalifikacji sportowych, o których mowa w art. 10 b ustawy, oraz licencji właściwego polskiego związku sportowego". Powyższe, wymienione – co jeszcze raz należy podkreślić – przykładowe "quasi definicje" ważnych przyczyn prowadzą do wniosku, że:

1) organ policji prowadząc postępowanie o wydanie określonego pozwolenia na broń (celu) ma obowiązek badania czy w sprawie zachodzi przesłanka "ważnej przyczyny";

2) niektóre cechy "ważnych przyczyn" mają charakter uznaniowy (jak choćby "ponadprzeciętne zagrożenie życia, zdrowia lub mienia" – w przypadku pozwolenia na broń dla celów ochrony osobiste, osób i mienia), a niektóre z nich charakter stricte formalny (jak np. "licencja właściwego polskiego związku sportowego" – w przypadku pozwolenia na broń do celów sportowych).

Jednocześnie ustawodawca przesądził, że dla każdego "celu" wydanego pozwolenia przypisane jest uprawnienie do posiadania określonego rodzaj broni i amunicji do tej broni.

Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić trzeba, że wydając pozwolenie na broń w celach sportowych organ policji zobowiązany był zbadać w ramach przesłanki "ważnej przyczyny" czy Skarżący posiada udokumentowane członkostwo w stowarzyszeniu o charakterze strzeleckim, posiadanie kwalifikacji sportowvch, o których mowa w art. 10 b oraz licencji właściwego polskiego związku sportowego dla pozwolenia na broń do celów sportowych. Wykonując te czynności organ prawidłowo przyjął, że Skarżący spełnia powyższe wymogi, które określił jako "formalne" ustalając, że przynależy do Wojskowego Klubu Sportowego [...] Sekcja Strzelecka we W., posiada kwalifikacje sportowe, o których mowa w art. 10 b ustawy o broni, tj. od dnia [...] marca 2011 r. Patent Strzelecki, a od dnia [...] marca 2011 Licencję Strzelecką w zakresie strzelectwa w dyscyplinach: pistolet, karabin oraz strzelba gładkolufowa oraz zaświadczenie Wojskowego Klubu Sportowego [...] potwierdzające jego członkostwo w tym klubie.

W ocenie Sądu, spełnienie powyższych przesłanek "formalnych" nie daje jednak stronie bezwzględnego prawa do pozytywnego załatwienia jego wniosku.

Zgodnie bowiem z art. 12 ust. 1 powołanej ustawy, pozwolenie na broń wydawane jest w drodze decyzji administracyjnej, w której określa się zarówno cel, w jakim zostało wydane pozwolenie, rodzaj i liczbę egzemplarzy broni.

Inaczej mówiąc, pozytywne rozpatrzenie wniosku i wydanie pozwolenia na broń możliwe jest jedynie wówczas, gdy zarówno cel, w jakim została wydana broń, jej rodzaj i amunicja, a także ilość broni, odpowiadają przepisom ustawy.

Jak już stwierdzono na wstępie, w niniejszej sprawie sporna jest ilość wnioskowanej przez Skarżącego broni.

W ocenie Sądu, ponieważ ustawodawca, jak słusznie zauważa Skarżący, nie określił w sposób jednoznaczny kryteriów, jakimi należy się kierować w tej mierze, zadaniem organu jest przeprowadzenie stosownego postępowania na tę okoliczność, kierując się zarówno słusznym interesem strony, jak i uzasadnionym interesem publicznym, który należy rozpatrywać w kategoriach zapewnienia porządku i bezpieczeństwa publicznego, zwłaszcza pod kątem czy żądana przez wnioskodawcę ilość jednostek broni jest uzasadniona z uwagi na wskazaną we wniosku przyczynę jej posiadania oraz – z drugiej strony - zapewnienia bezpieczeństwa publicznego.

Przyjąć bowiem trzeba, że gdyby wolą ustawodawcy było pozostawienie stronie całkowitej swobody w zakresie kształtowania żądania stosunku administracyjnego także co do rodzaju broni oraz jej ilości (liczby egzemplarzy) to winno to znaleźć odzwierciedlenie normatywne w komentowanym przepisie art. 12 ustawy, choćby poprzez wyeliminowanie tych elementów w treści decyzji. Inaczej mówiąc, zgodnie z zasadami techniki legislacyjnej, przepis art. 12 winien w swej warstwie normatywnej ograniczać się jedynie do elementu pozwolenia na posiadanie broni w oznaczonym celu, co oznaczałoby, że to strona niejako "samoistnie" decydowałaby także o rodzaju i ilości egzemplarzy broni.

Reasumując powyższe rozważania, w ocenie Sądu, zarzuty Skarżącego, że w sprawie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego, w tym w szczególności art. 12 ust. 1 ustawy o broni tj., że przepis ten nie nadaje organom policji "kompetencji i kryteriów dla oceny ilości egzemplarzy broni wpisywanych do decyzji administracyjnych pozwolenia na broń", a tym samym organ jest związany wnioskiem zainteresowanego co do rodzaju i ilości wskazanej przez niego broni, jest chybiony i sprzeczny zarówno z literalnym jego brzmieniem, jak i celem tego przepisu.

W konsekwencji, zarzuty Skarżącego, iż przepis art. 12 ustawy o broni nie stwarza po stronie organów Policji kompetencji we wskazanym zakresie, gdyż wynika z niego jedynie, że wydanie pozwolenia na broń następuje w formie decyzji administracyjnej, w której określa się cel pozwolenia oraz rodzaj i liczbę egzemplarzy broni - w ocenie Sądu - jest błędny.

Podobnie, zaprezentowana przez Skarżącego interpretacja, w myśl której organy Policji po stwierdzeniu spełniania kryteriów otrzymania pozwolenia na broń, winny określać w treści decyzji ilość egzemplarzy broni zgodnie z treścią podania, gdyż nie istnieje norma kompetencyjna określającą kto i na jakiej podstawie ma weryfikować ilość egzemplarzy broni, jaka powinna być wpisana do pozwolenia na broń, zdaniem Sądu, jest nieuprawniona.

Sąd podziela opinię organu, że istotą "nowej" regulacji prawnej, jak to określa organ, mającej na celu "zliberalizowanie przepisów o dostępie do broni palnej" ( w tym sportowej) było wyeliminowanie uznaniowości w zakresie dokonywania przez organy Policji oceny okoliczności uzasadniających posiadanie broni we wskazanym celu, a nie wyeliminowanie możliwości dokonywania oceny żądania strony w zakresie ilości egzemplarzy i rodzaju broni. Świadczy o tym w szczególności sprawozdanie stenograficzne z 78 posiedzenia Sejmu RP z dnia 24 listopada 2010 r. (por. k. 82 – 105 akt sądowych).

Dlatego też jako trafne należy uznać stanowisko organu, iż jakkolwiek redakcyjnie art. 12 ustawy o broni amunicji po nowelizacji uległ zmianie, to jednak jego merytoryczna treść w zakresie ustanowionych w nim wymogów zarówno w zakresie formy, jak i elementów pozwolenia na broń tj.: celu w jakim zostało wydane, rodzaju broni oraz liczby egzemplarzy broni, pozostała niezmieniona.

W nawiązaniu do powyższego wskazać także należy, że mimo zmienionego brzmienia zarówno art. 12 ust. 1, jak i art. 10 ustawy, nadal pozostaje - w ocenie Sądu orzekającego - aktualną (co do zasady) teza wynikająca z postanowienia NSA z dnia 20 maja 2010 r. (sygn. akt II OPS 6/09), że "pomiędzy formą uprawiania sportu strzeleckiego a liczbą i rodzajem broni objętej wnioskiem powinna istnieć odpowiednia korelacja (...). Dlatego, jak słusznie zauważył organ, "nie można odmówić organom policji prawa do żądania od wnioskodawcy przedstawienia takiego materiału dowodowego, który umożliwiłby ocenę czy wnioskujący o prawo do broni określonego rodzaju i ilości opiera się na obiektywnych i słusznych przesłankach". Nie można więc twierdzić, że ocena takich dowodów nie należy do kompetencji organów Policji, skoro ustawodawca właśnie tym organom powierzył kompetencje do wydawania pozwoleń na broń, także w zakresie jej rodzaju i ilości.

W przeciwnym wypadku może bowiem dojść do sytuacji, że rodzaj i ilość broni występujących o nią uprawnionych (w rozumieniu – spełniających przesłanki materialnoprawne do jej otrzymania) będzie nieracjonalna albo nieproporcjonalna do uzasadnionych potrzeb uprawiających strzelectwo sportowe.

Jak słusznie zauważył w uzasadnieniu wyroku WSA w Warszawie z dnia 22 października 2008 r. (sygn. akt VI SA 1418/08), którego twierdzenia zostały zaaprobowane przez Naczelny Sąd Administracyjny (sygn. akt II OSK 545/09) "reglamentacyjny charakter ustawy o broni (...) wynika w szczególności z potrzeby zapewnienia bezpieczeństwa i szeroko rozumianego porządku publicznego (...) co nie może oznaczać uprawnienia beneficjenta pozwolenia na broń do celów sportowych – a priori – do posiadania nieograniczonej ilości egzemplarzy takiej broni. Gdyby taka regulacja była zamysłem ustawodawcy, to przepis art. 12 ust. 2 ustawy byłby zbędny, zaś kwestia rodzaju i ilości tej broni byłaby wyłącznie uzależniona od zamożności zawodnika".

Oczywiście, zwłaszcza w takim przypadku, a więc gdy organ kwestionuje bądź to rodzaj wnioskowanej broni, bądź to jej ilość, organ policji jest zobowiązany szczególnie starannie przeprowadzić na tę okoliczność postępowanie oraz wykazać w sposób nie budzący wątpliwości, iż jego decyzja odmowna nie nosi cech dowolności. W ocenie Sądu, w rozpoznawanej sprawie, zaskarżony organ w stopniu wystarczającym i przekonywująco uzasadnił swoje stanowisko.

Konkludując dotychczasowe ustalenia, w ocenie Sądu, oczywiście niezasadne są zarzuty Skarżącego o naruszeniu przepisów art. 10 ustawy, w tym zwłaszcza ust. 1 i ust. 3 pkt 3 ustawy o broni, gdyż, jak to już wykazano wcześniej, przepisy te zostały prawidłowo zastosowane i wbrew twierdzeniom Skarżącego nie stanowiły podstawy odmowy wydania pozwolenia na broń w żądanej we wniosku ilości. Organ konsekwentnie podkreśla, a daje temu wyraz zwłaszcza w uzasadnieniu organ odwoławczy, że strona spełniła warunki formalne, w tym "ważnej przyczyny".

Niezależnie od podniesionej problematyki, Sąd zwraca uwagę na fakt, że z treści obowiązujących przepisów prawa nie da się wywieść prawa obywateli do posiadania broni, w tym do broni sportowej, gdyż prawo to nie zostało zaliczone do wolności i praw osobistych obywatela w świetle Konstytucji RP, a posiadanie broni jest ściśle reglamentowane. NSA już w wyroku z dnia 13 października 2005 r. (sygn. akt II OSK 97/05) stwierdził, że "posiadanie i używanie broni i amunicji stanowi tradycyjnie sferę daleko idącej reglamentacji administracyjnoprawnej. Oznacza to, że dostęp jednostki do broni poddany jest istotnym ograniczeniom, co wynika zarówno z monopolu państwa na stosowanie środków przemocy, jak i potrzeby zapewnienia bezpieczeństwa i porządku publicznego". Mimo, iż zaprezentowane stanowisko dotyczyło stanu prawnego sprzed omawianą nowelizacją ustawy o broni oraz dotyczyło broni palnej ( a nie sportowej), to jednak w swej wymowie bezwzględnych praw wolnościowych, w ocenie Sądu rozpoznającego sprawę, nadal zachowuje swoją moc.

Należy też podzielić pogląd organu, iż Skarżący może nadal uprawiać strzelectwo w ramach członkowstwa w macierzystym klubie strzeleckim przy wykorzystaniu broni udostępnionej przez organizatorów zawodów czy innych zawodników ewentualnie ma możliwość zmiany strzeleckiego klubu sportowego na taki, który posiada broń obiektową zgodną z jego zainteresowaniami.

Przechodząc do pozostałych zarzutów skargi, w tym zarzutów naruszenia prawa procesowego należy wskazać, że organy obu instancji wyczerpująco zbadały wszystkie okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a. i art. 77 k.p.a.) oraz zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa (art. 8 k.p.a.). Przyznaje to zresztą sam Skarżący twierdząc, że przeprowadzone postępowanie dowodowe na okoliczność posiadanych przez Skarżącego uprawnień formalnych do ubiegania się o pozwolenie na broń nie budzi zastrzeżeń.

W ocenie Sądu z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że organ rozważył cały materiał dowodowy oraz wystarczająco wyjaśnił kryteria, którymi kierował się przy podejmowaniu decyzji, zgodnie z wymogami art. 107 § 3 k.p.a.

Sąd nie podzielił też zarzutu Skarżącego w zakresie naruszenia art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Wydając zaskarżoną decyzję, zwłaszcza organ odwoławczy, rozpoznając sprawę w trybie art. 138 k.p.a., tj. dwukrotnie merytorycznie i w jej całokształcie, w sposób przekonywujący i w oparciu o obowiązujące przepisy wykazał, że w przypadku strony okoliczności przemawiające za wydaniem jej pozwolenia na broń sportową w żądanej ilości nie występują i dlatego utrzymał w mocy na podstawie § 1 ust. 1 wymienionego przepisu decyzję organu I instancji. Z powyższych względów zarzut naruszenia zasady legalizmu, określonej w art. 7 Konstytucji RP oraz w art. 6 k.p.a., jak i również zarzut naruszenia zasady równości obywateli wobec prawa, wyrażonej w art. 32 ust. 1 Konstytucji RP, są bezpodstawne.

Reasumując, zaskarżona decyzja, w ocenie Sądu, jest zgodna z prawem. Jednocześnie Sąd z urzędu nie stwierdził innych uchybień, które powodowałyby wadliwość decyzji.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – orzeczono jak w sentencji