Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 844/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2019-10-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Planowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 53, art. 61 ust. 1 i ust. 4, art. 63
journal: Dz.U. 2018 poz 1945
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity
article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 6, art. 8, art. 77 §1, art. 80, art. 107 § 3
journal: Dz.U. 2018 poz 2096
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Piotr Godlewski /spr./ Sędziowie WSA Magdalena Józefczyk WSA Maciej Kobak Protokolant specjalista Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 października 2019 r. sprawy ze skargi J. R. i M. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] maja 2019 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy -skargę oddala-


UZASADNIENIE

II SA/Rz 844/19

Uzasadnienie

Przedmiotem skargi J.R. i M.R. jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z [...] maja 2019 r. Nr [...] dotycząca ustalenia warunków zabudowy.

Jak wynika z akt administracyjnych sprawy, Wójt Gminy [...] w wyniku rozpatrzenia wniosku L.K. i A.K., decyzją z [...] kwietnia 2019 r. Nr [...] - wydaną na podstawie art. 1 ust. 2, art. 4 ust. 2, art. 59 ust. 1, art. 60 ust. 1, art. 54 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2018 r., poz. 1945 ze zm., dalej: u.p.z.p.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257, dalej: K.p.a.) - ustalił sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku inwentarskiego z wiatą i zbiornikiem na gnojówkę oraz budynku gospodarczego na działce nr 4352 i 4354 w W., przeznaczone do realizacji w zabudowie zagrodowej.

Odwołanie od decyzji Wójta wnieśli J.R. i M.R. stwierdzając, że ich zastrzeżenia do planowanej inwestycji powinny być rozpatrywane na etapie wydawania decyzji o warunkach zabudowy, a nie pozwolenia na budowę. Podnieśli, że ustalony tą decyzją sposób zagospodarowania terenu wnioskodawców wobec planowanego odprowadzania zanieczyszczeń do zbiornika na gnojowicę narusza ich uzasadnione interesy w zakresie ochrony przed zanieczyszczeniem powietrza, wody i gleby oraz korzystania ze studni na działce nr 4357. Planowana inwestycja będzie niekorzystnie oddziaływać na budynki mieszkalne, a ponadto nie została właściwie wyznaczona obowiązująca linia zabudowy, jak również brak jest zachowania odległości budynków od granic z działkami sąsiednimi. W ocenie skarżących, organ również w sposób niedostateczny wyjaśnił zasadność przesłanek, którymi się kierował wydając decyzję, co wynika z jej lakonicznego uzasadnienia.

W następstwie rozpatrzenia odwołania, Kolegium działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., opisaną na wstępie decyzją z [...] maja 2019 r. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu wyjaśniło, że decyzyjne ustalenie warunków zabudowy możliwe jest tylko wówczas, gdy zostaną łącznie spełnione wymogi przewidziane w art. 61 ust. 1 pkt 1-5 u.p.z.p. Należą do nich: kontynuacja istniejącej zabudowy w zakresie funkcji oraz cech architektonicznych i urbanistycznych, czyli tzw. zasada dobrego sąsiedztwa, dostęp do drogi publicznej, zapewnienie wystarczającego uzbrojenia terenu, brak konieczności uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów na cele nierolnicze, zgodność inwestycji z przepisami odrębnymi.

W rozstrzyganej sprawie przedmiotem postępowania jest budowa zagrodowa, w związku z czym stosownie do art. 61 ust. 4 u.p.z.p. nie ma zastosowania zasada dobrego sąsiedztwa o której mowa w ust. 1 pkt 1 tego artykułu, ale badane jest spełnienie pozostałych przesłanek dla ustalenia warunków zabudowy określonych w ust. 1 pkt 2-5. Analiza warunków i zasad zagospodarowania terenu sporządzona przez biegłego urbanistę była pozytywna. Projekt decyzji ustalającej warunki zabudowy został opracowany na terenie mającym dostęp do drogi publicznej, który jest wystarczająco uzbrojony. Nie występuje konieczność uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów na cele nierolnicze. Nie stwierdzono także niezgodności z przepisami odrębnymi.

W decyzji interesy osób trzecich (w tym odwołujących się) zabezpieczone zostały ponadto poprzez określenie wymagań jakie ma spełniać inwestycja, o czym organ informował strony w trakcie postępowania oraz odniósł się w uzasadnieniu decyzji. Ochrona interesów osób trzecich na etapie ustalania warunków zabudowy i zagospodarowania terenu nie może przejmować działań właściwych ochronie na etapie pozwolenia na budowę; wydanie bowiem decyzji o warunkach zabudowy nie powoduje jakichkolwiek zmian w sferze praw rzeczowych tak w odniesieniu do inwestora jak i w stosunku do osób trzecich, gdyż decyzja ta nie podlega wykonaniu w sensie przystąpienia do budowy, a organ ją wydający nie może wkraczać w kompetencje organów administracji architektoniczno - budowlanej. Z powyższych względów w postępowaniu o wydanie warunków zabudowy nie mogły odnieść zamierzonego skutku zarzuty skarżących dotyczące naruszenia ich interesu prawnego z uwagi na istniejącą studnię oraz zarzuty dotyczące usytuowania obiektów na działce względem jej granic i zabudowy. Dopiero bowiem w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę organ architektoniczno - budowlany ocenia planowaną inwestycję w aspekcie przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, o czym jest mowa w pkt 6 decyzji. Z kolei warunki lokalizacji zbiornika na gnojówkę zostaną ustalone w kontekście unormowań rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 7 października 1997 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie (Dz. U. z 2014 r., poz. 81). Linia zabudowy nie podlega wyznaczeniu ze względu na projektowaną lokalizację poza obszarem przyległym do drogi, w głębi działki.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie J.R. i M.R. - zaskarżając w całości decyzję Kolegium z [...] maja 2019 r. - wnieśli o jej uchylenie wraz z poprzedzającą ją decyzją organu I instancji oraz o zasądzenie na ich rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych. Zarzucili naruszenie:

1. art. 54 pkt 2 lit. d) w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. poprzez ich błędną wykładnię i przyjęcie, że zastrzeżenia dotyczące naruszenia praw właścicieli działki nr 4357 powinny być zgłoszone dopiero na etapie postępowania o wydanie pozwolenia na budowę, gdy w przypadku inwestycji lokalizowanych na obszarach dla których nie uchwalono planu miejscowego interesy osób trzecich podlegają zabezpieczeniu już na etapie ustalania warunków zabudowy, natomiast ich uwzględnienie pozostaje obligatoryjnym składnikiem decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w tym także i w objętym zastrzeżeniami skarżących zakresie ochrony przed zanieczyszczeniem powietrza, wody i gleby,

2. art. 6 ust. 2 pkt 2 u.p.z.p. poprzez przyjęcie, że zastrzeżenia dotyczące naruszenia praw właścicieli działki nr 4357 powinny być zgłoszone dopiero na etapie postępowania o wydanie pozwolenia na budowę, gdy w przypadku inwestycji lokalizowanych na obszarach dla których nie uchwalono planu miejscowego, interesy osób trzecich podlegają zabezpieczeniu już na etapie ustalania warunków zabudowy, w tym także i w objętym zastrzeżeniami skarżących zakresie ochrony przed zanieczyszczeniem powietrza, wody i gleby; tym samym bezpodstawne pominięcie zarzutów skarżących narusza przysługujące im prawo do ochrony własnego interesu prawnego przy zagospodarowaniu terenów należących do innych osób lub jednostek organizacyjnych,

3. art. 1 ust. 2 pkt 7 w zw. z art. 6 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. poprzez przyjęcie, że zaskarżona decyzja wydana została przy uwzględnieniu prawa własności oraz chronionego prawem interesu osób trzecich w sytuacji, w której ustalony sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy prowadzą do istotnego naruszenia uzasadnionych interesów osób trzecich, w szczególności w zakresie ochrony

właścicieli nieruchomości sąsiednich przed zanieczyszczeniem powietrza, wody, gleby, zagwarantowania im możliwości prawidłowego korzystania z posadowionej na ich nieruchomości studni i poboru z niej wody o odpowiedniej jakości,

4. art. 61 pkt 5 w zw. z art. 1 ust. 2 pkt 3 u.p.z.p. w zw. z art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz.U. z 2018 r., poz. 799 ze zm.) poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że zaskarżona decyzja wydana została w zgodności z przepisami odrębnymi oraz przy uwzględnieniu wymagań ochrony środowiska, w tym gospodarowania wodami i ochrony gruntów rolnych i leśnych w sytuacji, w której ustalony sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy prowadzą do istotnego zanieczyszczenia i naruszenia właściwości wody pobieranej ze studni na sąsiedniej działce nr 4357, w konsekwencji czego zapadłe rozstrzygnięcie nie odpowiada zasadzie zrównoważonego rozwoju i ochrony środowiska w zakresie zaspokajania podstawowych potrzeb poszczególnych społeczności lub obywateli,

5. art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji w sytuacji, w której zaskarżona decyzja pozostaje w sprzeczności z przepisami odrębnymi oraz nie uwzględnia wymagań związanych z ochroną środowiska, ochroną prawa własności oraz ochroną interesu osób trzecich, w konsekwencji czego zasługuje na uchylenie,

6. art. 11 i art. 107 § 3 K.p.a. poprzez niedostateczne wyjaśnienie zasadności przesłanek którymi organ kierował się przy załatwianiu sprawy oraz lakoniczne i niepełne uzasadnienie wydanej decyzji polegające na braku kompleksowego odniesienia się przez organ do zastrzeżeń zgłoszonych przez skarżących i ograniczenie się do ogólnikowego wskazania, że zostały one zgłoszone przedwcześnie, w sytuacji, w której powinny zostać uwzględnione już na etapie ustalania warunków zabudowy, natomiast ich pominięcie przez organ pozostaje rażącym brakiem sporządzonego uzasadnienia i prowadzi do niepełności poczynionych w jego ramach ustaleń,

7. art. 8 K.p.a. poprzez brak dochowania przez organ obowiązkowi sporządzenia kompleksowego i wyczerpującego uzasadnienia przedmiotowej decyzji, a w konsekwencji naruszenie zasady prowadzenia postępowania w sposób pogłębiający zaufanie do władzy publicznej poprzez uniemożliwienie jego uczestnikom prześledzenia przyjętego przez organ toku rozumowania i dokonania kontroli zaskarżonej decyzji,

8. art. 6 i art. 7 K.p.a. poprzez brak rozpatrzenia sprawy w sposób wnikliwy, prawidłowy i wyczerpujący, a w konsekwencji poczynienie ustaleń i interpretacji błędnych i sprzecznych z obowiązującym prawem, w tym poprzez przyjęcie, iż na kanwie niniejszej sprawy doszło do realizacji przesłanek uzasadniających zapadłe rozstrzygnięcie w sytuacji, w której zaskarżona decyzja pozostaje w sprzeczności z przepisami odrębnymi oraz nie uwzględnia wymagań związanych z ochroną środowiska, ochroną prawa własności oraz ochroną interesu osób trzecich,

9. art. 7 w zw. z art. 75 § 1 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 80 K.p.a. poprzez niedochowanie przez organ obowiązkowi dokonania wszechstronnej i kompleksowej oceny wszystkich okoliczności i dowodów zebranych w sprawie, polegające na bezpodstawnym pominięciu podniesionych przez skarżących zastrzeżeń i zaniechanie rozpoznania wynikających z nich okoliczności w toku prowadzonego w sprawie postępowania wyjaśniającego i dowodowego oraz ograniczenie się wyłącznie do lakonicznego wskazania, że zarzuty te zostały zgłoszone przedwcześnie,

10. art. 106 K.p.a. w zw. z art. 53 ust. 4 i 5 u.p.z.p. poprzez całkowite pominięcie, że organ I Instancji dokonał uzgodnienia warunków zabudowy w drodze pisma, co stanowi usiłowanie ominięcia obowiązku orzekania w sprawie w drodze postanowienia.

W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie z przyczyn podniesionych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 2107 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Jej zakres wyznacza art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej: P.p.s.a.), wg którego sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Stosownie do art. 145 P.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia (jeżeli dotknięte są naruszeniem prawa materialnego które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania bądź innym naruszeniem przepisów postępowania jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy), do stwierdzenia ich nieważności lub ich wydania z naruszeniem prawa (jeżeli zachodzą przyczyny określone w K.p.a. lub innych przepisach).

Rozpoznając sprawę w świetle wskazanych wyżej kryteriów Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja SKO z [...] maja 2019 r. I utrzymana nią w mocy decyzja Wójta Gminy [...] z [...] kwietnia 2019 r. O ustaleniu dla L. i A.K. warunków zabudowy na zamierzenie obejmujące budowę budynku inwentarskiego z wiatą, zbiornikiem na gnojówkę oraz budynku gospodarczego na działkach nr 4352 i 4354 w W. nie są dotknięte wadami, które w myśl przytoczonych wyżej regulacji obligowałyby Sąd do wyeliminowania ich z obrotu prawnego.

W rozpoznawanej sprawie bezsporne pozostaje, że dla terenu planowanej inwestycji brak jest miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Dla inwestorów oznacza to konieczność uzyskania decyzji o warunkach zabudowy, gdyż stosownie do art. 4 ust. 2 u.p.z.p., w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy dla innych inwestycji niż inwestycje celu publicznego ustala się w drodze decyzji o warunkach zabudowy. Jej wydanie co do zasady jest możliwe wyłącznie po ustaleniu, że planowane zamierzenie inwestycyjne spełnia łącznie wszystkie warunki określone w art. 61 ust. 1 ustawy, tj.:

1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu;

2) teren ma dostęp do drogi publicznej;

3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego;

4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych

i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1;

5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi.

W celu ustalenia spełnienia tych warunków powinna zostać przeprowadzona analiza urbanistyczna, której zasady sporządzenia i sposoby ustalania parametrów nowej zabudowy określa rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. W sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588). W celu zatem ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1-5 ustawy (§ 3 ust. 1 rozporządzenia). Art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., określający tzw. zasadę dobrego sąsiedztwa, ma na celu zachowanie w procesie inwestycyjnym kontynuacji funkcji, formy architektonicznej, gabarytów zabudowy oraz sposobu zagospodarowania terenu. Zachowanie tych elementów oznacza, że zabudowa powstająca w sąsiedztwie zabudowanych już działek powinna odpowiadać charakterystyce urbanistycznej (kontynuacja funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, linii zabudowy i intensywności wykorzystania terenu) i architektonicznej (gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych) zabudowy już istniejącej.

Zasada, zgodnie z którą ustalenie warunków zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku spełniania przez planowaną inwestycję wymogu dobrego sąsiedztwa nie ma jednak charakteru bezwzględnego. Stosownie bowiem do treści art. 61 ust. 4 u.p.z.p., przepisów ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. nie stosuje się do zabudowy zagrodowej, w przypadku gdy powierzchnia gospodarstwa rolnego związanego z tą zabudową przekracza średnią powierzchnię gospodarstwa rolnego w danej gminie. Zabudowa zagrodowa to inaczej siedlisko, czyli funkcjonalnie zorganizowane w ramach jednego podwórka zabudowania o charakterze gospodarczym (produkcyjnym) oraz mieszkaniowym służące prowadzeniu gospodarstwa rolnego (tak m.in. wyrok: WSA w Poznaniu z 4 listopada 2015 r. IV SA/Po 442/15 - LEX nr 1933081, WSA w Bydgoszczy z 12 sierpnia 2015 r. II SA/Bd 195/15 - LEX nr 1851993 i WSA w Łodzi z 13 sierpnia 2014 r. II SA/Łd 554/14 - LEX nr 1502547).

Celem przepisu art. 61 ust. 4 u.p.z.p. jest zatem umożliwienie rolnikom - poprzez złagodzenie wymogów w zakresie dopuszczalności sytuowania nowej zabudowy - zorganizowania sobie obok miejsca zamieszkania także warunków pozwalających na jednoczesne wykonywanie działalności rolniczej. W ocenie Sądu, w sprawie nie budzi wątpliwości - co prawidłowo stwierdziły organy administracji I i II instancji - że inwestor przy istniejącym już na działce nr 4352 budynku mieszkalnym planuje realizację inwestycji w ramach zabudowy zagrodowej związanej z prowadzonym gospodarstwem rolnym, którego powierzchnia zgodnie z zaświadczeniem załączonym do inicjującego postępowanie wniosku przekracza średnią powierzchnię gospodarstwa rolnego w Gminie [...] (10,75 ha wobec 4,06 ha).

Jak już wskazano wyżej, następstwem uznania że planowana inwestycja dokonywana jest w ramach zabudowy zagrodowej o jakiej mowa w art. 61 ust. 4 u.p.z.p., jest wyłączenie zastosowania względem niej wynikającego z ust. 1 pkt 1 tego artykułu wymogu zachowania zasady dobrego sąsiedztwa, a więc dostosowania się do określonych cech zabudowy i zagospodarowania terenu sąsiedniego. Eliminowało to tym samym konieczność wyznaczenia obszaru analizowanego oraz sporządzenia analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu na którym ta inwestycja była planowana z uwagi na brak podstaw do określenia wymagań dotyczących kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania nowej zabudowy; oznaczało to brak wymogu określenia dla zamierzonej inwestycji takich jej parametrów, jak linia zabudowy, wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy, szerokość elewacji frontowej, wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, geometria dachu (kąt nachylenia, wysokość głównej kalenicy, układ połaci dachowych, kierunek głównej kalenicy dachu w stosunku do frontu działki).

Zwrócenia ubocznie uwagi wymaga, że jak wynika z załączników do decyzji organu I instancji ("Analizy do wniosku o wydanie decyzji o warunkach zabudowy", załącznika graficznego - mapy zasadniczej w skali 1:1000 oraz "Wyników analizy"), wokół działek objętych wnioskiem został wyznaczony obszar analizowany. Abstrahując od jego prawidłowości (zasady wyznaczania tego obszaru normuje § 3 ust. 2 w/w rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego), nie miało to żadnego wpływu na meritum sprawy i pozostało bez wpływu na rozstrzygnięcie. Jak wskazano bowiem równocześnie w tej decyzji, zgodnie z art. 61 ust. 4 u.p.z.p. w sprawie nie zachodził obowiązek ustalenia wymagań nowej zabudowy i takie ustalenia w odniesieniu do wyznaczonego obszaru analizowanego w zakresie określonym w ust. 1 pkt 1 tego artykułu nie zostały poczynione.

W sprawie nie budzi przy tym żadnych wątpliwości, że wobec braku obowiązku sporządzenia analizy urbanistycznej dla przedmiotowej inwestycji spełnione zostały przesłanki niezbędne do wydania decyzji o warunkach zabudowy przewidziane w art. 61 ust. 1 pkt 2-4 u.p.z.p., tj. teren objęty wnioskiem ma dostęp do drogi publicznej, nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, a jego uzbrojenie jest wystarczające dla planowanego zamierzenia; okoliczności te same w sobie - podobnie jak zamiar realizacji inwestycji w ramach zabudowy zagrodowej - nie są także kwestionowane przez skarżących.

W ocenie Sądu, w kontekście podnoszonych w toku postępowania administracyjnego i odzwierciedlonych w skardze zarzutów zmierzających do wykazania związku między zamierzoną realizacją inwestycji i jej negatywnego wpływu na nieruchomość skarżących jako przeszkody do wydania pozytywnej dla wnioskodawców decyzji ustalającej warunki zabudowy - należy wskazać, że trafnie stwierdziły również orzekające w sprawie organy, że w sprawie spełniony został warunek o jakim mowa w art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p., tj. zgodności decyzji o warunkach zabudowy z przepisami odrębnymi.

Chociaż w przepisach u.p.z.p. brak jest wyszczególnienia "przepisów odrębnych" z którymi powinna być zgodna decyzja o warunkach zabudowy, w ukształtowanym w tym zakresie orzecznictwie sądowym przyjmuje się, że dotyczy to tylko przepisów współkształtujących sposób zagospodarowania nieruchomości przez pryzmat których dokonywana jest ocena zgodności zamierzenia inwestycyjnego; do takich przepisów zalicza się regulacje dotyczące ochrony środowiska, przyrody, gruntów rolnych i leśnych, zabytków, uzdrowisk, granic, obszarów morskich, a także przepisy sanitarne oraz unormowania z zakresu prawa geologicznego i górniczego (por. m.in. wyroki: Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 września 2017 r. II OSK 762/16 - LEX nr 2437979 i z 22 maja 2015 r. II OSK 2667/13 - LEX nr 2089956). Ponieważ decyzja o warunkach zabudowy rozstrzyga tylko o dopuszczalności realizacji określonego rodzaju inwestycji na danym terenie, to właśnie kryterium położenia nieruchomości będzie miało decydujące znaczenie, czy i które przepisy odrębne w świetle wymogu zachowania ładu przestrzennego będą miały zastosowanie w procesie jej wydawania w konkretnej sprawie. Przede wszystkim zwrócenia uwagi wymaga, że jak wynika z samego określenia "ocena dopuszczalności realizacji inwestycji", w decyzji o warunkach zabudowy określa się wyłącznie podstawowe parametry dotyczące zamierzonej inwestycji i zagospodarowania terenu. Inwestor uzyskując taką decyzję otrzymuje jedynie wiążące zapewnienie organu administracji, że z punktu widzenia ładu przestrzennego i urbanistycznego realizacja wnioskowanej inwestycji jest na wskazanej przez niego działce możliwa.

Dopiero na etapie postępowania o zatwierdzenie projektu budowlanego organ architektoniczno - budowlany konkretyzując zapisy decyzji o warunkach zabudowy ustala szczegóły techniczne dotyczące planowanej inwestycji i ocenia, czy w świetle przepisów u.P.b. i przepisów wykonawczych możliwe jest udzielenie pozwolenia na budowę. To zatem dopiero na etapie wydawania tego pozwolenia - w oparciu o sporządzany na podstawie decyzji o warunkach zabudowy projekt budowlany - badaniu podlegają szczegółowe parametry techniczne związane z rozmiarami, technologią wykonania i usytuowaniem planowanej inwestycji oraz zachowaniem wymaganych odległości od granic i zabudowań na działkach sąsiednich. Mimo zatem że wg art. 61 ust.1 pkt 5 u.p.z.p. jednym z warunków wydania decyzji o warunkach zabudowy jest jej zgodność z przepisami odrębnymi, poza kompetencjami organu ustalającego warunki zabudowy pozostaje badanie zgodności projektowanej inwestycji z przepisami techniczno - budowlanymi, w tym wydanego na podstawie art. 7 ust. 2 pkt 1 u.P.b. rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, Dz. U. Z 2019 r., poz. 1065 (tak m.in. wyrok NSA z 14 lipca 2016 r. II OSK 2797/14 - LEX nr 2102245). Z uwagi na zagrodowy charakter projektowanej zabudowy oraz mający towarzyszyć budynkowi inwentarskiemu i gospodarczemu zbiornik na gnojówkę, dotyczy to także zgodności z przepisami rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 7 października 1997 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie (Dz. U. Z 2014 r., poz. 81); rozporządzenie to określa warunki, które w szczególności w odniesieniu do zamkniętych zbiorników na płynne odchody zwierzęce - przy zachowaniu przepisów prawa budowlanego oraz odrębnych przepisów, a także ustaleń Polskich Norm - zapewniają m.in. bezpieczeństwo konstrukcji, bezpieczeństwo użytkowania, odpowiednie warunki higieniczne i zdrowotne oraz ochronę środowiska, a także ochronę uzasadnionych interesów osób trzecich (wyłącznie z uwagi na stanowisko skarżących należy zwrócić ubocznie uwagę, że wg akt sprawy zbiornik ten ma być usytuowany po przeciwległej stronie inwestowanej nieruchomości niż ta która graniczy z ich działką, od której w kolejności przewidziane są budynek gospodarczy, wiata i budynek inwentarski oraz - od strony działki nr 4351 - zbiornik na gnojówkę).

Dopiero zatem w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę badaniu podlegało będzie - w odniesieniu do konkretnych parametrów inwestycji - jej ewentualne niekorzystne oddziaływanie na nieruchomości sąsiednie, w tym na działkę skarżących nr 4357. W tym zakresie - wbrew wskazaniu zawartemu w wydanej przez Wójta decyzji o warunkach zabudowy, że w kontekście ochrony interesów osób trzecich planowana inwestycja nie powoduje zanieczyszczenia powietrza, wody i gleby - nie zasługują na uwzględnienie odmienne twierdzenia skarżących, wywodzące, iż sam fakt ustalonego sposobu zagospodarowania terenu i warunków zabudowy powoduje naruszenie tych wymagań, prowadząc przede wszystkim do istotnego zanieczyszczenia i naruszenia właściwości wody pobieranej z istniejącej na ich działce studni. Twierdzenia te na etapie ustalania warunków zabudowy nie znajdują żadnego merytorycznego uzasadnienia, jawiąc się jako całkowicie hipotetyczne i przedwczesne, zwłaszcza że jak jednocześnie wskazano w decyzji organu I instancji ustalającej warunki zabudowy, obiekt i związane z nim urządzenia należy zaprojektować zgodnie z przepisami Prawa budowlanego oraz przepisami wykonawczymi i branżowymi.

Ponieważ uzyskanie pozytywnej decyzji o warunkach zabudowy nie upoważnia inwestora do rozpoczęcia jakichkolwiek prac budowlanych oraz nie przesądza że w ogóle otrzyma on pozwolenie na budowę, dopiero sporządzenie projektu budowlanego i znajomość przewidzianych w nim konkretnych rozwiązań dawała będzie skarżącym możliwość ich zakwestionowania, jeżeli w sposób niezgodny z prawem będą one utrudniały bądź uniemożliwiały korzystanie w dotychczasowym zakresie ze stanowiącej ich własność nieruchomości.

Z tych względów nie można przypisać skuteczności podnoszonym w skardze zarzutom opartym na regulacjach art. 1 ust. 2 pkt 3 i 7, art. 6 ust. 2, art. 54 pkt 2 d) i art. 64 ust. 1 u.p.z.p., iż ustalająca warunki zabudowy decyzja organu I instancji i utrzymującą ją w mocy zaskarżona decyzja SKO wydane zostały bez należytego zabezpieczenia interesów osób trzecich (zwłaszcza właścicieli nieruchomości sąsiednich) i z tej przyczyny powinny zostać uchylone.

W kontekście wywodzonych w związku z tym zarzutów nieuwzględnienia wskazanymi decyzjami wymagań ochrony środowiska należy zwrócić przy tym również uwagę, że zamierzona inwestycja mająca wg podanych we wniosku informacji stworzyć inwestorom warunki do hodowli trzody chlewnej w ilości do 25 szt. - stosownie do art. 59 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2016 r., poz. 353 ze zm.) - nie zalicza się do grupy przedsięwzięć wymagających przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Zgodnie z obowiązującym w dacie wydawania decyzji organu I i II instancji rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 r., poz. 71), do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się chów lub hodowlę zwierząt w liczbie nie mniejszej niż 210 dużych jednostek przeliczeniowych inwentarza (§ 2 ust. 1 pkt 51), zaś do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko chów lub hodowlę zwierząt innych niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 51 w liczbie nie mniejszej niż 60 DJP inwentarza (§ 3 ust. 1 pkt 102) oraz w liczbie nie mniejszej niż 40 DJP inwentarza, jeżeli działalność ta prowadzona będzie w odległości mniejszej niż 100 m od terenów mieszkaniowych, innych zabudowanych (z wyłączeniem cmentarzy i grzebowisk dla zwierząt) oraz zurbanizowanych niezabudowanych (§ 3 ust. 1 pkt 103 a); przy wskazanym w załączniku do tego rozporządzenia współczynniku przeliczeniowym sztuk zwierząt na DJP wynoszącym w odniesieniu do tuczników 0,14, kształtuje się to zdecydowanie poniżej wskazanych wartości granicznych.

Z punktu widzenia wymagań ochrony środowiska nie można także pominąć, że z uwagi na położenie terenu planowanej inwestycji w Obszarze Specjalnej Ochrony Ptaków NATURA 2000 "Puszcza Sandomierska" projekt decyzji o warunkach zabudowy został uzgodniony z Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska

W związku z podniesionym w skardze zarzutem kwestionującym prawidłowość uzgodnień projektu decyzji o warunkach zabudowy przez organ I instancji należy wskazać na regulację art. 53 ust. 5 u.p.z.p. (mającą zastosowanie na mocy art. 64 ust.

0. tej ustawy), iż "uzgodnień, o których mowa w ust. 4, dokonuje się w trybie art. 106 Kodeksu postępowania administracyjnego, z tym że zażalenie przysługuje wyłącznie inwestorowi. W przypadku niezajęcia stanowiska przez organ uzgadniający w terminie

1. tygodni od dnia doręczenia wystąpienia o uzgodnienie - uzgodnienie uważa się za dokonane". O ile wg art. 106 § 5 K.p.a. zasadą jest, że zajęcie stanowiska przez organ następuje w drodze postanowienia, na które służy stronie zażalenie, to z mocy wskazanego art. 53 ust. 5 u.p.z.p. zasada ta w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy doznaje modyfikacji o jakiej mowa w zdaniu drugim tego przepisu, przewidującym skutek tzw. milczącego uzgodnienia w przypadku niezajęcia przez organ uzgadniający stanowiska w terminie 2 tygodni. Taka sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie, co czyni zarzut błędnego uzgodnienia bezprzedmiotowym.

Ponieważ stosownie do art. 63 u.p.z.p., w odniesieniu do tego samego terenu decyzję o warunkach zabudowy można wydać więcej niż jednemu wnioskodawcy, doręczając odpis decyzji do wiadomości pozostałym wnioskodawcom i właścicielowi lub użytkownikowi wieczystemu nieruchomości (ust. 1) a decyzja taka nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich (ust. 2), bez znaczenia dla możliwości wydania tej decyzji w niniejszej sprawie pozostawał wskazany w piśmie skarżących z [...] kwietnia 2019 r. argument o braku ustalenia przebiegu granicy prawnej pomiędzy nieruchomością ich a wnioskodawców oraz podnoszone na etapie poprzedzającym wydanie wyroku zarzuty, którymi pełnomocnik skarżących zakwestionował tytuł prawny inwestorów do objętych wnioskiem działek; z powyższych unormowań wynika, iż w postępowaniu o wydanie warunków zabudowy wnioskodawca nie musi legitymować się tytułem prawnym do nieruchomości.

Podsumowując, orzekające w sprawie organy administracji prawidłowo uznały zaistnienie przesłanek do wydania decyzji ustalającej na wniosek inwestorów warunki zabudowy dla planowanej przez nich inwestycji, dokonując właściwej wykładni art. 61 ust. 1 i 4 u.p.z.p. Powyższe - tak w odniesieniu do zaskarżonej decyzji jak i utrzymanej nią w mocy decyzji organu I instancji - znalazło pełne odzwierciedlenie w spełniającym wymogi art. 107 § 3 K.p.a. uzasadnieniu faktycznym i prawnym, w których organy w sposób wyczerpujący wyjaśniły motywy jakimi kierowały się przy ich podejmowaniu. Wydane rozstrzygnięcia mają także oparcie w prawidłowo zebranym i ocenionym - stosownie do art. 7, 77 § 1 i 80 K.p.a. - materiale dowodowym, z uwzględnieniem zasad postępowania o których mowa w art. 6 i 8 K.p.a.

W postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy organ nie bada warunków technicznych inwestycji, a jedynie określa, czy dana inwestycja i jej funkcja jest na danym terenie dopuszczalna. W postępowaniu tym ochrona interesów osób trzecich nie może być rozciągana na okoliczności będące przedmiotem szczegółowego badania przez organy administracji architektoniczno - budowlanej (por. wyrok NSA z 19 stycznia 2012 r. II OSK 2075/10 - LEX nr 1138058).

Decyzja ta nie upoważnia do rozpoczęcia jakichkolwiek prac budowlanych, gdyż dopiero w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę następuje konkretyzacja

jej zapisów i rozstrzygane są konkretne rozwiązania techniczne.

Z podanych względów, na podstawie art. 151 P.p.s.a., skarga jako nieuzasadniona podlegała oddaleniu, o czym Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.