Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SAB/Wa 19/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-10-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
658
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Stwierdzono bezczynność organu - art. 149 §1a ustawy PoPPSA

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Maliszewska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Kozik Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka Pr, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 9 października 2018 r. sprawy ze skargi E. S. na bezczynność Głównego Inspektora Transportu Drogowego w przedmiocie nieuwzględnienia zawiadomienia o zawieszeniu wykonywania transportu drogowego, braku zwrotu części opłaty uiszczonej z tytułu wydania wypisu z licencji oraz nieprzyjęcia wypisu z licencji wspólnotowej 1. stwierdza bezczynność Głównego Inspektora Transportu Drogowego; 2. stwierdza, że bezczynność Głównego Inspektora Transportu Drogowego nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. zobowiązuje Głównego Inspektora Transportu Drogowego do przyjęcia zawiadomienia skarżącego E. S.: - z dnia [...] maja 2016 r. o zawieszeniu wykonywania transportu drogowego w okresie od dnia [...] maja 2016 r. do dnia [...] sierpnia 2016 r., - z dnia [...] września 2016 r. o zawieszeniu wykonywania transportu drogowego w okresie od dnia [...] września 2016 r. do dnia [...] maja 2017 r., - z dnia [...] listopada 2017 r. o zawieszeniu wykonywania transportu drogowego w okresie od dnia [...] listopada 2017 r. do dnia [...] marca 2018 r., 4. w pozostałym zakresie skargę oddala; 5. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz skarżącego E. S. kwotę 100 (słownie: sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania


UZASADNIENIE

W dniu [...] kwietnia 2013 r. wydano E. S. (zwany dalej: "Skarżący") licencję nr [...] dotyczącą międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy.

Skarżący zawiadomieniem z dnia 31 maja 2016 r., stosownie do art. 14a ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. z 2013 r. poz. 1414 ze zm., zwana dalej: "u.t.d.") oraz § 2 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 1 października 2010 r. w sprawie szczegółowego trybu i warunków zwrotu części opłaty za wydanie licencji i wypisów z licencji w przypadku zawieszenia wykonywania transportu drogowego (Dz.U. Nr 187, poz. 1255) poinformował Głównego Inspektora Transportu Drogowego (zwany dalej: "GITD"), że od dnia 31 maja 2016 r. zawiesił wykonywanie transportu drogowego do dnia 31 sierpnia 2016 r.

Pismem z dnia 10 czerwca 2016 r. GITD, w związku z otrzymanym zawiadomieniem o zawieszeniu wykonywania transportu drogowego, poinformował Skarżącego, że art. 14a ust. 1 ustawy o transporcie drogowym nie przewiduje zwrotu opłaty poniesionej za wydanie licencji i wypisów z licencji w przypadku kolejnego zawieszenia wykonywania transportu drogowego. Z uwagi na powyższe, zawiadomienie nie było skuteczne w części dotyczącej zwrotu części opłaty poniesionej za wydanie licencji i wypisów z licencji.

Pismem z dnia 31 sierpnia 2016 r. GITD poinformował Skarżącego, że zgodnie z art. 14a ust. 3 ustawy o transporcie drogowym zwraca wypis z licencji wspólnotowej [...] o nr blankietu [...] w związku z upływem okresu zawieszenia wykonywania transportu drogowego przez przedsiębiorstwo Skarżącego.

Zawiadomieniem z dnia 22 września 2016 r. Skarżący zawiadomił GITD o zawieszeniu wykonywania transportu drogowego od dnia 10 września 2016 r. do dnia 15 maja 2017 r.

Zawiadomieniem z dnia 7 października 2016 r. organ poinformował Skarżącego, że na podstawie art. 14a ustawy o transporcie drogowym przewoźnik drogowy może zawiesić w całości albo w części wykonywanie transportu drogowego na okres nie dłuższy niż 12 miesięcy. Z przesłanych przez Skarżącego dokumentów wynikało, że łączny okres zawieszenia wykonywania transportu drogowego wynosił już prawie 3 lata, co stało w sprzeczności z obowiązującymi przepisami. Organ wskazał na domniemanie trwałego niewykonywania przez przedsiębiorstwo transportu drogowego, co może skutkować wszczęciem postępowania cofającego licencję. W związku z tym organ uznał zawieszenie za nieskuteczne i zwrócił Skarżącemu wypis z licencji wspólnotowej.

W piśmie z dnia 28 października 2016 r. Skarżący zanegował stanowisko organu o trzyletnim zawieszeniu działalności gospodarczej, wskazując na okres trzech miesięcy. Skarżący wyjaśnił, że działalność gospodarczą zawiesił ostatnio od dnia 1 czerwca 2016 r. na trzy miesiące, aby ponownie ją zawiesić na następny okres do dnia 15 maja 2017 r. Łączny okres nie przekraczał 12 miesięcy.

GITD, w odpowiedzi na pismo Skarżącego, w piśmie z dnia 22 listopada 2016 r. wyjaśnił, że użyta w art. 14a ust. 1 u.t.d. formuła czasownika "zawiesić" (nie "zawieszać") wskazuje, że ustawodawca dopuszcza możliwość zawieszenia wykonywania transportu drogowego jednokrotnie, na okres nie dłuższy niż 12 miesięcy.

Organ dokonał zestawienia dat zawieszenia wykonywania transportu drogowego, wskazując, że pierwsze miało miejsce 1 grudnia 2014 r. na okres 3 miesięcy, powtórne na okres 5 miesięcy (od dnia 1 listopada 2015 r. do dnia 31 marca 2016 r.). Kolejne obejmowało okres kolejnych 3 miesięcy (od dnia 31 maja 2016 r. do dnia 31 sierpnia 2016r.). Łączny okres samego zawieszenia wykonywania transportu drogowego wyniósł na tak opisany okres 11 miesięcy.

GITD podał, że Skarżący w piśmie z dnia 22 września 2016 r. ponownie przesłał zawiadomienie o zawieszeniu wykonywania transportu drogowego na okres ponad 8 miesięcy - od dnia 10 września 2016 r. do dnia 15 maja 2017 r.

GITD po zsumowaniu terminów zawieszeń zawartych w poszczególnych zawiadomieniach stwierdził, że okres zawieszenia wykonywania transportu drogowego wynosił prawie 3 lata, tj. od dnia 1 grudnia 2014 do dnia 15 maja 2017 r., z niewielkimi przerwami pomiędzy zgłoszeniami zawieszenia.

W piśmie z dnia 6 grudnia 2016 r. Skarżący nie zgodził się z interpretacją art. 14a ust. 1 u.t.d. dokonaną przez organ , uznając, że może wielokrotnie zawieszać działalność gospodarczą w sposób nienaruszający tego przepisu, o ile czas zawieszenia działalności nie będzie dłuższy niż 1 rok za każdym razem.

Zawiadomieniem z dnia 9 stycznia 2017 r. Skarżący ponownie poinformował GITD o zawieszeniu wykonywania transportu drogowego od dnia 31 grudnia 2016 r. do dnia 15 maja 2017 r.

W odpowiedzi na powyższe zawiadomienie GITD pismem z dnia [...] marca 2017 r. nr [...] podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko o niedopuszczalności zawieszenia wykonywania transportu drogowego na okres dłuższy niż 12 miesięcy, a co za tym idzie o braku możliwości zwrotu części opłaty za wydanie licencji i wypisu z licencji. Biorąc pod uwagę przywołaną przez Skarżącego możliwość wielokrotnego zawieszania działalności gospodarczej na podstawie ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz.U. z 2016 r., poz. 1829 ze zm.) organ wyjaśnił, że przepis art. 14a ust. 1 u.t.d. jest unormowaniem o charakterze lex specialis, co oznacza, że jest to prawo o większym stopniu szczegółowości i należy je stosować przed prawem ogólniejszym jakie wynika z ustawy o swobodzie działalności gospodarczej. Organ podtrzymał swoje stanowisko, że art. 14a ust. 1 u.t.d. wyraźnie dopuszcza możliwość zawieszenia wykonywania transportu drogowego na okres nie dłuższy niż 12 miesięcy.

Pismem z dnia [...] marca 2017 r. Skarżący wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa poprzez przyjęcie przesłanego zawiadomienia o zawieszeniu wykonywania transportu drogowego i wypisu z licencji oraz zwrotu części opłaty wniesionej za wydanie licencji i wypisu z licencji w wysokości określonej ustawą o transporcie drogowym za okres od dnia 1 stycznia 2017 r. do dnia 15 maja 2017 r.

Zawiadomieniem z dnia 7 listopada 2017 r. Skarżący zawiadomił GITD o zawieszeniu wykonywania transportu drogowego od dnia 1 listopada 2017 r. do dnia 31 marca 2018 r.

Pismem z dnia 28 marca 2018 r. Skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność GITD, zarzucając naruszenie art. 8, art. 12, art. 35 § 1 i art. 36 § 1 k.p.a. poprzez nie uwzględnienie przez organ zawiadomienia o zawieszeniu wykonywania transportu drogowego, brak zwrotu części opłaty za wydanie licencji i jej wypisów oraz rażące przekroczenie terminów do załatwienia sprawy w postępowaniu.

Skarżący wniósł o:

1) zobowiązanie GITD do przyjęcia zawiadomienia o zawieszeniu działalności transportowej i zwrotu części opłaty wniesionej za wydanie licencji i jej wypisów za okresy zawieszenia wykonywania transportu według norm przepisanych, w terminie czternastu dni od daty doręczenia akt organowi;

2) dokonanie kontroli przewlekłości postępowania administracyjnego, którego dotyczy skarga;

3) zobowiązanie GITD do ukarania dyscyplinarnego pracownika winnego nie załatwienia sprawy w terminie;

4) na podstawie art. 6 ustawy o odpowiedzialności funkcjonariuszy publicznych za rażące naruszenie prawa (Dz. U z 2011 r. Nr 34 poz. 173) w związku z art. 149 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) wniósł o orzeczenie, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa, mimo że będą podstawy do umorzenia postępowania sądowego w zakresie dotyczącym zobowiązania organu do wydania aktu. jeśli taki zostanie wydany przez organ po wniesieniu skargi do sądu,

5) wymierzenie GITD grzywny na postawie art. 149 § 2 p.p.s.a. w maksymalnej wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. i przyznanie na rzecz Skarżącego połowy kwoty określonej w art. 54 § 6 w celu prewencyjnym;

6) zasądzenie kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi Skarżący wyjaśnił, że zawieszał działalność gospodarczą w transporcie w dniach: od 31 maja do 31 sierpnia 2016 r., od 10 września 2016 r. do 15 maja 2017 r oraz od 1 listopada 2017 r do 31 marca 2018 r. Za wymienione okresy organ nie dokonał zwrotu części opłaty za wydanie licencji i wypisu mimo otrzymanych zawiadomień i wniosków o wpłatę pieniędzy na wskazane konto.

W odpowiedzi na zawiadomienie Skarżącego z dnia 23 września 2016 r. organ odmówił prawa do zawieszenia wykonywania transportu i odesłał wypis z licencji przesłany mu uprzednio wraz z zawiadomieniem skarżącego o zawieszeniu wykonywania transportu, dokonanym zgodnie z obowiązkiem przewoźnika wynikającym z art. 14a ust. 2 ustawy o transporcie drogowym.

Jednocześnie organ uznał za bezskuteczne zawieszenie działalności transportowej, powołując się na nieokreślone szczegółowo "obowiązujące przepisy prawa" , a także informował Skarżącego o możliwości odebrania licencji transportowej.

W piśmie z dnia [...] listopada 2016 r. uznał za bezprawne znaczne przekroczenie w przeszłości i przyszłości, sumarycznego, łącznego okresu zawieszeń działalności transportowej ponad okres 12 miesięcy oraz w kolejnym piśmie z dnia [...] marca 2017 r. stwierdził, że nie jest możliwe wielokrotne zawieszanie działalności transportowej. W dniu 9 listopada 201 7 r. organ ponownie otrzymał zawiadomienie o zawieszeniu działalności transportowej od 1 listopada 2017 r. do 31 marca 2018 r. i ponownie w piśmie z 28 listopada 2017 r. odmówił jego przyjęcia oraz zwrócił wypis z licencji transportowej.

Skarżący podał, że GITD zalega już z wypłatą zwrotu opłaty za licencję za okres zawieszenia działalności transportowej łącznie kwotę 1100 PLN.

Skarżący zauważył, ze działanie GITD było już przedmiotem skargi wniesionej przez niego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który postanowieniem z dnia 31 stycznia 2018 r. w sprawie o sygn. akt VI SA/Wa 1012/17 odrzucił co prawda skargę na pismo GITD z dnia [...] marca 2017 r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia wykonywania transportu drogowego oraz zwrotu części opłaty za wydanie licencji i wypisu z licencji, jednakże w uzasadnieniu postanowienia uznał prawo Skarżącego do wielokrotnego zawieszania działalności transportowej na okres nie przekraczający 1 roku za każdym razem i zwrotu części opłaty za wydanie licencji transportowej wraz z wypisami. Sąd w uzasadnieniu tego postanowienia poinformował stronę o możliwości wniesienia skargi na bezczynność organu.

W ocenie Skarżącego, GITD nie zastosował się do obowiązków ustawowych, gdyż od dnia złożenia przez Skarżącego zawiadomień o zawieszeniu działalności transportowej i wniosków o częściowy zwrot opłat za wydanie licencji, ze wskazaniem konta do wpłaty - wnioski te nie zostały rozpoznane, a zawiadomienia wymagane od przewoźnika ustawą o transporcie drogowym zostały przez organ zignorowane. Tym samym GITD naruszył art. 35 § 3 k.p.a., który określa maksymalny termin załatwienia sprawy, a także naruszył zasadę zaufania do organów administracji zawartą art. 8 k.p.a. oraz zasadę szybkości postępowania zawartą w art. 12 § 1 k.p.a .

W odpowiedzi na skargę GITD wniósł o jej oddalenie, uznając, że w sprawie

nie doszło do naruszenia art. 35 k.p.a. w związku z przekroczeniem terminów wymaganych do załatwienia sprawy.

W ocenie GITD nie pozostawał on w bezczynności, gdyż z akt sprawy wynika, że GITD nie pozostawił bez odpowiedzi wniosków strony, udzielając wyczerpujących informacji i wskazując swoje stanowisko w przedmiocie niedopuszczalności zawieszenia wykonywania transportu drogowego. Zawiadomienia strony nie pozostawały bez odpowiedzi, a organ każdorazowo zwracał zgodnie ze swoim stanowiskiem nadsyłany przez stronę wypis.

W związku z powyższym GITD nie znalazł podstaw do uznania, że pozostawał w bezczynności, jak również brak było podstaw do wyciągania konsekwencji dyscyplinarnych i nakładania na organ grzywny.

Biorąc pod uwagę fakt, że przedmiotem skargi strony jest pozostawanie organu w bezczynności, GITD za zbędne uznał szczegółowe przedstawienie stanowiska w zakresie interpretacji art. 14a u.t.d.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Przedmiotem sprawy jest bezczynność GITD w związku z nieuwzględnieniem przez organ powtarzających się zawiadomień wystosowanych przez Skarżącego o zawieszaniu w różnych okresach wykonywania transportu drogowego, braku zwrotu części opłaty uiszczonej z tytułu wydania wypisu z licencji oraz nieprzyjęciu wypisu z licencji wspólnotowej.

W tym miejscu należy wyjaśnić, że na "sprawę administracyjną" w znaczeniu materialnym składają się elementy podmiotowe i przedmiotowe. Tożsamość elementów podmiotowych to tożsamość podmiotu będącego adresatem praw lub obowiązków, a tożsamość przedmiotowa to tożsamość treści tych praw i obowiązków oraz ich podstawy prawnej i faktycznej.

Powyższa uwaga jest istotna z uwagi na końcowe stanowisko Sądu wyrażone w postanowieniu z dnia 31 stycznia 2018 r., wydanym w sprawie o sygn. akt VI SA/Wa 1012/17, w której przedmiotem skargi wniesionej przez Skarżącego było pismo GITD z dnia [...] marca 2017 r. nr [...], które stanowi jeden z dokumentów wchodzących w skład materiału dowodowego podlegającego ocenie w sprawie obecnie rozpatrywanej.

Problem prawny pojawiający się w niniejszej sprawie - ze skargi na bezczynność GITD, a dotyczący interpretacji art. 14a ust. 1 u.t.d. - jest tożsamy z tym, który został przesądzony w końcowym fragmencie uzasadnienia postanowienia z dnia 31 stycznia 2018 r. wydanego w sprawie o sygn. akt VI SA/Wa 1012/17, gdzie Sąd wyraził pogląd, że niedopuszczalność przekroczenia 12-miesięcznego okresu zawieszenia nie dotyczy wszystkich okresów zawieszenia, ale konkretnego zgłoszenia o zawieszeniu wykonywania transportu drogowego. Wobec tego brak uwzględnienia przez organ zawiadomienia skarżącego o zawieszeniu wykonania transportu drogowego oraz brak dokonania zwrotu przez organ zwrotu opłaty uiszczonej za wydanie licencji i jej wypisów na wskazany przez skarżącego rachunek powoduje, że organ pozostaje w bezczynności.

Konsekwencją w ten sposób wyrażonej oceny prawnej, przedstawionej w sprawie o sygn. akt VI SA/Wa 1012/17 jest rozpatrywana skarga na bezczynność GITD z dnia 28 marca 2018 r. Wyrażone w postanowieniu wskazania dotyczą sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych przez organ oraz wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie dla uniknięcia wadliwości (wyrok Naczelnego sądu Administracyjnego z dnia 26 lipca 2018 r., sygn. akt II FSK 1959/16).

Powyższe rozważania zakończone przywołaniem stanowiska WSA w Warszawie, wyrażonego w postanowieniu z dnia 31 stycznia 2018 r. są istotne z uwagi na ustanowioną w art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1302, zwanej dalej: "p.p.s.a.") zasadę związania, która powoduje, że skutki wyroku (postanowienia) sądu administracyjnego dotyczą każdego nowego postępowania prowadzonego w zakresie danej sprawy i obejmują zarówno postępowanie sądowoadministracyjne, w którym orzeczenie zostało wydane, postępowanie administracyjne, w którym zapadło zaskarżone rozstrzygnięcie administracyjne, jak również wszystkie przyszłe postępowania administracyjne i sądowoadministracyjne dotyczące danej sprawy administracyjnej. Moc wiążąca prawomocnego wyroku (postanowienia) sądu administracyjnego związana jest z tożsamością stosunku prawnego będącego przedmiotem sprawy.

Uwzględniając zdanie Sądu wyrażone w postanowieniu z dnia 31 stycznia 2018 r. należy podać, że zgodnie z art. 14a ust. 1 u.t.d. przewoźnik drogowy uprawniony jest do czasowego zawieszania działalności gospodarczej w zakresie wykonywania transportu drogowego. Na mocy cyt. przepisu przedsiębiorca, który posiada licencję na wykonywanie transportu drogowego, może w dowolnym czasie, ze względu na swoją sytuację finansową zawiesić wykonywanie transportu drogowego (Renata Strachowska, Komentarz do art. 14a ustawy o transporcie drogowym, Lex/el.2012).

Podzielając wykładnię przepisu art. 14a u.t.d. dokonaną przez Renatę Strachowską należy stwierdzić, że zawieszenie wykonywania transportu drogowego nie może nastąpić na czas nieokreślony i może trwać nie dłużej niż 12 miesięcy.

Jednakże przedsiębiorca może w okresie ważności licencji korzystać kilkakrotnie z instytucji zawieszenia wykonywania transportu drogowego, pod warunkiem, że pomiędzy okresami zawieszenia nie dłuższymi niż 12 miesięcy występują okresy wykonywania tego rodzaju działalności

Na przewoźniku drogowym, który zawiesił wykonywanie transportu drogowego, spoczywają dwa zasadnicze obowiązki, określone w przepisie art. 14a ust. 2 u.t.d. Termin na ich realizację wynosi 14 dni od dnia rozpoczęcia okresu zawieszenia wykonywania transportu drogowego. Są to następujące obowiązki:

1) zawiadomienia organu licencyjnego o zawieszeniu wykonywania transportu drogowego ze wskazaniem okresu zawieszenia i liczby wypisów z licencji równej liczbie pojazdów samochodowych, którymi zaprzestano wykonywania transportu drogowego;

2) zwrócenia organowi licencyjnemu wypisów z licencji w liczbie równej liczbie pojazdów samochodowych, którymi zaprzestano wykonywania transportu drogowego.

Zawieszenie wykonywania transportu drogowego skutkuje również powstaniem obowiązków po stronie organu licencyjnego, który wydał posiadaną przez przewoźnika drogowego licencję. Do obowiązków tych należą:

1) wydanie z urzędu, w terminie 7 dni przed upływem okresu zawieszenia wykonywania transportu drogowego, zwróconych przez przewoźnika wypisów z licencji;

2) dokonanie zwrotu części opłaty wniesionej za wydanie licencji i wypisów z licencji - organ licencyjny zwraca część tej opłaty w terminie 14 dni od dnia spełnienia przez przewoźnika obowiązku zawiadomienia i zwrotu wypisów z licencji, pod warunkiem, że:

a) zawieszenie wykonywania transportu drogowego trwało dłużej niż 3 miesiące,

b) przewoźnik drogowy wskaże w zawiadomieniu o zawieszeniu wykonywania transportu drogowego sposób, w jaki ma nastąpić zwrot (jeżeli przelewem na rachunek bankowy, to należy w zawiadomieniu podać numer rachunku).

Wysokość podlegającej zwrotowi części opłaty za wydanie licencji i wypisów z licencji oblicza się proporcjonalnie do:

1) okresu zawieszenia wykonywania transportu drogowego,

2) liczby zawieszonych wypisów z licencji.

Szczegółowy tryb i warunki zwrotu części opłaty za wydanie licencji i wypisów z licencji określa, wydane na podstawie art. 14a ust. 6 u.t.d., rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 1 października 2010 r. w sprawie szczegółowego trybu i warunków zwrotu części opłaty za wydanie licencji i wypisów z licencji w przypadku zawieszenia wykonywania transportu drogowego (Dz. U. Nr 187, poz. 1255).

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należy stwierdzić, że dokonana przez GITD wykładnia art. 14a u.t.d. była niewłaściwa. Organ w sposób sprzeczny z brzmieniem powołanego przepisu uznał, że okresy zawieszenia działalności gospodarczej podlegają zsumowaniu i gdy przekroczony zostanie 12 - miesięczny okres nie jest dopuszczalne wystąpienie z kolejnym wnioskiem. Ponadto w sposób zupełnie nieuprawniony organ przyjął, że w przypadku ponownego zawieszenia wykonywania transportu drogowego nie jest możliwy zwrot opłaty poniesionej za wydanie licencji i wypisu z licencji.

W ocenie Sądu podzielić należy stanowisko Skarżącego, że art. 14a u.t.d., nie przewiduje ograniczeń do kilkukrotnego składania wniosku o zawieszenie wykonywania transportu drogowego, a tym samym otrzymania zwrotu części opłaty wniesionej za wydanie licencji i jej wypisów za okres tego zawieszenia, jeżeli zawieszenie wykonywania transportu drogowego trwało dłużej niż 3 miesiące, a przewoźnik drogowy wskazał w zawiadomieniu o zawieszeniu wykonywania transportu drogowego sposób, w jaki ma nastąpić zwrot (jeżeli przelewem na rachunek bankowy, to należy w zawiadomieniu podać numer rachunku). Niedopuszczalność przekroczenia 12 miesięcznego okresu zawieszenia nie dotyczy wszystkich okresów zawieszenia, ale konkretnego zgłoszenia o zawieszeniu wykonywania transportu drogowego.

Wobec powyższego brak uwzględnienia przez organ zawiadomień Skarżącego z dnia 31 maja 2016r., z dnia 22 września 2016 r. oraz z dnia 7 listopada 2017 r., w których Skarżący poinformował organ o zawieszeniu wykonywania transportu drogowego odpowiednio w okresie od dnia 31 maja 2016 r. do dnia 31 sierpnia 2016 r., od dnia 10 września 2016 r. do dnia 15 maja 2017 r. oraz od dnia 1 listopada 2017 r. do dnia 31 marca 2018 r. oraz niedokonanie zwrotu opłaty uiszczonej za wydanie licencji i jej wypisu na wskazany przez Skarżącego rachunek, powoduje że organ pozostaje w bezczynności.

Zachodziła zatem podstawa do zobowiązania GITD do przyjęcia wymienionych powyżej zawiadomień Skarżącego o zawieszaniu wykonywania transportu drogowego we wskazanych okresach, po zwrocie organowi akt wraz z odpisem prawomocnego wyroku.

Sąd nie dopatrzył się w postępowaniu organu naruszenia art. 35 § 3 k.p.a., którego zadaniem jest zapewnienie szybkiego i sprawnego załatwiania spraw. Zgodnie z zasadą ogólną, zawartą w art. 12, organy administracji powinny działać w sprawie wnikliwie i szybko. Sprawy są – co do zasady – załatwiane poprzez wydanie decyzji lub postanowienia albo poprzez podjęcie przez organ czynności materialno-technicznej. Z akt sprawy wynika, że zawiadomienia Skarżącego z dnia 31 maja 2016 r., 22 września 2016 r., z dnia 7 listopada 2017 r., które wpłynęły do organu w dniach: 2 czerwca 2016 r., 23 września 2016 r., 9 listopada 2017 r. i były załatwiane w formie pisemnych odpowiedzi zawierających stanowisko organu z dnia 10 czerwca 2016 r., z dnia 7 października 2016 r., z dnia 28 listopada 2017 r., co stanowi dowód zachowania ustawowego terminu załatwienia sprawy. Przepisy ustawy o transporcie drogowym nie nakładają na organ obowiązku rozstrzygania tego typu spraw w formie postanowienia bądź decyzji.

W związku z powyższym bezpodstawny jest zarzut naruszenia przez organ art. 36 § 1 K.p.a.

Bezzasadność tych dwóch zarzutów czyni niezasadnym żądanie strony o ukaranie pracownika organu w oparciu o art. 38 k.p.a.

Odnośnie powyższych zarzutów Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.

Zgodnie z art. 149 § 1a p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę, jednocześnie stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa, a stosownie do art. 149 § 2 p.p.s.a. w przypadku uwzględnienia skargi sąd może orzec z urzędu lub na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny. Rażącym naruszeniem prawa, w rozumieniu art. 149 § 1 p.p.s.a., będzie stan, w którym bez żadnej wątpliwości można powiedzieć, że naruszono prawo w sposób oczywisty (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 czerwca 2012 r., sygn. akt I OSK 675/12, LEX nr 1218894). Mając na uwadze, iż bezczynność organu wynikała z odmiennej interpretacji powołanego przepisu nie zachodziła podstawa do stwierdzenia, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

Sąd nie stwierdził również podstaw do wymierzenia organowi grzywny, o której mowa w art. 149 § 2 p.p.s.a.

Sąd zasądził na rzecz Skarżącego zwrot uiszczonego wpisu sądowego, na podstawie art. 200 p.p.s.a.