Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 4543/16
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2018-12-04 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Drogi publiczne
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 13 - art. 13h.
journal: Dz.U. 2013 poz 260
law: Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - tekst jednolity
article: pkt 8 lit. a) i  pkt 12 lit. a) załacznika nr 2.
journal: Dz.U. 2002 nr 170 poz 1393
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury  oraz Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 31 lipca 2002 r. w sprawie znaków i sygnałów drogowych

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Gabriela Jyż Sędzia NSA Andrzej Kisielewicz Sędzia del. WSA Szymon Widłak (spr.) Protokolant Konrad Piasecki po rozpoznaniu w dniu 4 grudnia 2018 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej J. L. Ł. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 19 kwietnia 2016 r. sygn. akt VI SA/Wa 2241/15 w sprawie ze skargi J. L. Ł. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za przejazd po drodze krajowej bez uiszczenia opłaty elektronicznej 1. oddala skargę kasacyjną; 2. odstępuje od zasądzenia kosztów postępowania kasacyjnego


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. (dalej: "WSA", "sąd I instancji") wyrokiem z 19 kwietnia 2016 r., sygn. akt VI SA/Wa 2241/15, po rozpoznaniu na rozprawie sprawy ze skargi J. L. Ł. (dalej: "strona", "skarżący") na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego (dalej: "GITD") z [...] czerwca 2015 r., nr [...], w przedmiocie kary pieniężnej za wykonywanie przejazdu bez uiszczenia opłaty elektronicznej, oddalił skargę.

Powyższy wyrok wydany został w następującym stanie faktycznym i prawnym.

W dniu 25 lutego 2015 r. o godz. 14:52:08 urządzenie kontrolne zainstalowane na bramownicy nr [...] znajdującej się w pasie drogowym płatnego odcinka drogi krajowej nr [...], granica m. K. - granica m. Ż., zarejestrowało przejazd zespołu pojazdów składający się z samochodu ciężarowego marki FS Lublin o numerze rejestracyjnym [...] i przyczepy marki Sam o numerze rejestracyjnym [...]. Przejazd tego zespołu pojazdów został zarejestrowany także tego dnia o godz. 15:48:40 przez urządzenie kontrolne zainstalowane na bramownicy nr [...], na odcinku drogi krajowej nr [...], granica m. D. G. - węzeł M., a także o godzinie 18:34:38 przez to samo urządzenie kontrolne zainstalowane na bramownicy nr [...], na tym samym odcinku drogi krajowej nr [...]. Przejazdy udokumentowano zdjęciami z urządzenia kontrolnego zainstalowanego na bramownicy.

Na podstawie informacji znajdujących się w systemie elektronicznego poboru opłat ustalono, że samochód nie został wyposażony w urządzenie, o którym mowa w art. 13i ust. 3 ustawy z 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 260 ze zm., dalej: "u.d.p."), co skutkowało naruszeniem obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej. Ponadto, w oparciu o informacje zgromadzone w Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców ustalono, że dopuszczalna masa całkowita zespołu pojazdów przekraczała 3,5 tony, a właścicielem pojazdu samochodowego w chwili powstania naruszenia była strona.

Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z [...] kwietnia 2015 r., nr [...], działając m.in. na podstawie art. 13 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 13k ust. 1 pkt 2 i ust. 4 u.d.p. oraz załącznika nr 2 do rozporządzenia Rady Ministrów z 22 marca 2011 r. w sprawie dróg krajowych lub ich odcinków, na których pobiera się opłatę elektroniczną, oraz wysokości stawek opłaty elektronicznej (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 1263 ze zm., dalej: "rozporządzenie w sprawie opłaty elektronicznej"), nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości 1.500 zł.

Na skutek wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy GITD decyzją z [...] czerwca 2015 r., nr [...], utrzymał w mocy decyzję wydaną w I instancji.

GITD wskazał, że odcinki dróg krajowych, po których ustalono poruszanie się pojazdu 25 lutego 2015 r., zostały wyszczególnione w pkt 8 lit. a – odcinek granica m. K. - granica m. Ż. oraz w pkt 12 lit. a – odcinek granica m. D. G. - węzeł M. załącznika nr 2 do rozporządzenia w sprawie opłaty elektronicznej.

Zgodnie z art. 13 ust. 1 pkt 3 u.d.p. korzystający z dróg publicznych są obowiązani do ponoszenia opłat za przejazdy po drogach krajowych pojazdów samochodowych w rozumieniu art. 2 pkt 33 ustawy z 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 1137 ze zm., dalej: "P.r.d."), za które uważa się także zespół pojazdów składający się z pojazdu samochodowego oraz przyczepy lub naczepy o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 3,5 tony. Przy określaniu dopuszczalnej masy całkowitej zespołu pojazdów, jak wyjaśnił organ, sumuje się dopuszczalną masę całkowitą pojazdu samochodowego i przyczepy lub naczepy. Stosownie do treści art. 13k ust. 1 u.d.p. za naruszenie obowiązku uiszczenia obowiązku opłaty elektronicznej, o którym mowa w art. 13 ust. 1 pkt 3 u.d.p. wymierza się karę pieniężną w wysokości 500 zł – w przypadku zespołu pojazdów o łącznej dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 3,5 tony złożonego z samochodu osobowego o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony oraz przyczepy, a w pozostałych przypadkach – 1.500 zł. Przedmiotowy pojazd został zarejestrowany jako samochód ciężarowy, dlatego właścicielowi pojazdu została wymierzona kara na podstawie art. 13k ust. 1 pkt 2 u.d.p., tj. w wysokości 1.500 zł. Organ wyjaśnił także, że uiszczenie opłaty elektronicznej może nastąpić jedynie przy wykorzystaniu urządzenia tzw. jednostki pokładowej viabox, której nabycie jest możliwe poprzez zawarcie stosownej umowy z pobierającym opłatę elektroniczną. Strona takiej umowy nie zawarła, co w konsekwencji skutkowało nieuiszczeniem opłaty elektronicznej.

GITD podkreślił, że ustawodawca nie przewidział okoliczności pozwalających na odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej za naruszenie obowiązków określonych w art. 13k ust. 1 i 2 u.d.p. w przypadku nieuiszczenia opłaty elektronicznej. Ustawodawca nie uzależnił też obowiązku pobierania opłaty elektronicznej od celu wykonywanego przejazdu ani od motywacji, którymi kierowała się strona wjeżdżając na płatny odcinek drogi krajowej, a wina i stopień ewentualnego zawinienia nie są przesłankami odpowiedzialności administracyjnej. Organ dodał, że dokonana przez stronę wpłata po wykonaniu przejazdu płatnym odcinkiem drogi nie może być wykorzystana do rozliczenia nieuiszczonej opłaty elektronicznej. GITD nie uznał zatem, aby wyjaśnienia strony zawarte we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy dotyczące okoliczności, że strona udała się do punktu winiet, który został zlikwidowany oraz że od Policji uzyskała informację, iż sporny odcinek drogi jest jeszcze bezpłatny, miały wpływ na wydane w sprawie rozstrzygnięcie.

W skardze do WSA skarżący, nie zgadzając się z decyzją GITD, powołał się na swoją ciężką sytuację zdrowotną oraz finansową i wskazał, że zapłata kary przekraczającej jego dochody, nie pozwoli na normalne funkcjonowanie.

W odpowiedzi na skargę GITD wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. zaskarżonym wyrokiem, działając na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: "P.p.s.a."), oddalił skargę.

Sąd I instancji zwrócił uwagę, że obowiązek ponoszenia opłaty elektronicznej wynika bezpośrednio z przepisów ustawy o drogach publicznych. Z art. 13 ust. 1 pkt 3, art. 13ha ust. 3 u.d.p., jak i przepisów wykonawczych wydanych na podstawie art. 13ha ust. 6 tej ustawy wynika, że opłata elektroniczna pobierana jest za przejazd po płatnych drogach krajowych lub ich odcinkach pojazdem samochodowym o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 3,5 tony. Stosownie zaś do treści art. 13k ust. 1 pkt 1 i pkt 2 u.d.p. za naruszenie obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej, o którym mowa w art. 13 ust. 1 pkt 3, wymierza się karę pieniężną w wysokości: 1) 500 zł – w przypadku zespołu pojazdów o łącznej dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 3,5 tony złożonego z samochodu osobowego o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony oraz przyczepy; 2) 1500 zł – w pozostałych przypadkach.

Jak wynika z art. 13hc ust. 1 u.d.p., na co wskazał w dalszej kolejności sąd, uiszczenie opłaty elektronicznej następuje w systemie elektronicznego poboru opłat. Zgodnie z art. 13i ust. 3 u.d.p. podmioty pobierające opłaty z wykorzystaniem systemów elektronicznego poboru opłat powinny oferować urządzenia na potrzeby pobierania tych opłat do instalacji w pojazdach samochodowych w rozumieniu art. 2 pkt 33 P.r.d. Ustawodawca wprawdzie uregulował w art. 13hc ust. 2 u.d.p. uprawnienie, zgodnie z którym podmioty pobierające opłaty elektroniczne z wykorzystaniem systemów elektronicznego poboru opłat mogą umożliwić użytkownikom dróg krajowych uiszczanie tych opłat bez konieczności instalacji rzeczonego urządzenia, jednak w obowiązującym systemie elektronicznego poboru opłat takie rozwiązanie nie zostało wprowadzone. Zgodnie zatem z treścią § 3 ust. 1 obowiązującego w dniu spornego przejazdu rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 30 kwietnia 2011 r. w sprawie wnoszenia opłat elektronicznych i ich rozliczania oraz przekazywania opłat elektronicznych i kar pieniężnych na rachunek Krajowego Funduszu Drogowego (Dz. U. z 2011 r. Nr 91, poz. 524, dalej: "rozporządzenie w sprawie wnoszenia opłat elektronicznych"), przed rozpoczęciem korzystania z sieci dróg krajowych objętych opłatą elektroniczną użytkownik: 1) zawiera umowę z pobierającym opłatę elektroniczną dotyczącą korzystania z dróg krajowych lub ich odcinków objętych opłatą elektroniczną,; 2) odbiera od pobierającego opłatę elektroniczną urządzenie; 3) instaluje urządzenie w pojeździe; 4) wnosi przedpłatę – w przypadku wybrania formy wnoszenia opłaty elektronicznej, o której mowa w § 5 ust. 2 pkt 1; 5) ustanawia zabezpieczenie oraz przekazuje pobierającemu opłatę elektroniczną dokument potwierdzający jego ustanowienie – w przypadku wybrania przez użytkownika formy wnoszenia opłaty elektronicznej, o której mowa w § 5 ust. 2 pkt 2. Dlatego też, jak podał sąd, nie jest równoznaczne z zapłaceniem wymaganej opłaty elektronicznej uiszczenie danej kwoty pieniężnej już po fakcie dokonanego przejazdu po płatnych odcinkach dróg krajowych.

WSA uznał, że w sprawie zostały stwierdzone przejazdy płatnymi odcinkami dróg krajowych nr 81 oraz nr 94. Oba odcinki dróg krajowych były wymienione w pkt 8 lit. a oraz w pkt 12 lit. a załącznika nr 2 do rozporządzenia w sprawie opłaty elektronicznej, w brzmieniu obowiązującym w dniu spornych przejazdów. Skarżący nie nabył jednak urządzenia Viabox, o którym mowa w art. 13 i ust. 3 u.d.p., za pomocą którego pobierana jest opłata elektroniczna, co oznacza, że nie uiścił – w trybie wymaganym przepisami prawa – opłaty elektronicznej za przejazd po płatnych odcinkach dróg krajowych. Przejazd został dokonany pojazdem zarejestrowanym jako samochód ciężarowy, dlatego kara została wymierzona na podstawie art. 13k ust. 1 pkt 2, tj. w wysokości 1.500 zł. Kara została wymierzona jak za przejazd tylko jednym płatnym odcinkiem drogi krajowej bez uiszczenia należnej opłaty elektronicznej, ponieważ jak wynika z art. 13k ust. 6 pkt 1 u.d.p. za naruszenie obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej, stwierdzone w trakcie jednej doby (liczonej od godziny 0:00 do godziny 24:00 w danym dniu – art. 13k ust. 7 u.d.p.), może zostać nałożona tylko jedna kara pieniężna.

Sąd I instancji wyjaśnił jednocześnie, że okoliczności podniesione w skardze, a więc ciężka sytuacja zdrowotna i finansowa skarżącego, nie stanowią okoliczności, które pozwalałyby na odstąpienie od wymierzenia kary pieniężnej. Ustawodawca nie uregulował w ogóle instytucji prawnej pozwalającej na niewymierzanie kary pieniężnej za stwierdzony przejazd płatnym odcinkiem drogi krajowej bez uiszczenia wymaganej opłaty elektronicznej. Okoliczności te mogą natomiast zostać uwzględnione w przypadku wystąpienia przez skarżącego o umorzenie powyższej należności, na co wskazał GITD w zaskarżonej decyzji.

Odnosząc się do argumentu podniesionego na rozprawie, iż organ nie wykazał, czy płatne odcinki dróg krajowych, po których poruszał się skarżący, były oznakowane znakiem T-34, sąd I instancji wskazał, że z odwołania z 16 kwietnia 2015 r. od decyzji I instancji wynika, iż skarżący wiedział o obowiązku ponoszenia opłat za przejazdy płatnymi odcinkami dróg krajowych i podjął próbę poniesienia takiej opłaty. Nie powinien zatem wjeżdżać na płatny odcinek drogi, skoro próba ta się nie powiodła. Trudno też przyjąć wyjaśnienia skarżącego, że od Policji uzyskał informację że odcinek drogi krajowej nr [...] granica m. K. - granica m. Ż. nie jest płatny, skoro już od 1 lipca 2011 r. odcinek drogi krajowej nr [...] granica m. K. – S. (z wyłączeniem m. Ż.) jest płatnym odcinkiem drogi.

W skardze kasacyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego, wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez sąd I instancji, skarżący na podstawie art. 174 pkt 1 P.p.s.a. zarzucił naruszenie prawa materialnego, a mianowicie art. 13 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 13k ust. 1 pkt 2 i ust. 4 u.d.p. oraz § 3 i 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 30 kwietnia 2011 r. w sprawie ponoszenia opłat elektronicznych w zw. z art. 13hc ust. 2 u.d.p. w zw. z art. 2 i 32 Konstytucji RP, przez niesłuszne przyjęcie, że GITD prawidłowo nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości 1.500 zł za nieuiszczenie opłaty elektronicznej za przejazd na odcinkach drogi krajowej nr [...] i [...], pomimo braku należytej informacji o miejscu i sposobie poboru takiej opłaty, zwłaszcza dla osoby starszej, nie mającej dostępu do Internetu, wykonującej przejazd okazjonalnie, jak również wobec braku faktycznej możliwości uiszczenia takiej opłaty w inny sposób, aniżeli przez zawarcie umowy, odpowiednią rejestrację oraz nabycie odpowiedniego urządzenia viabox, przy jednorazowym przejeździe taką drogą, co stanowi wyraz faktycznej dyskryminacji takich osób, co do możliwości poruszania się takimi drogami. Ponadto, na podstawie art. 174 pkt 2 P.p.s.a. skarżący kasacyjnie zarzucił naruszenie przepisów postępowania mogące mieć wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 7, 8, 9, 77, 80 K.p.a. w zw. z art. 13k ust. 1 pkt 2 i ust. 4 u.d.p. w zw. z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z 15 czerwca 2011 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie szczegółowych warunków technicznych dla znaków i sygnałów drogowych oraz urządzeń bezpieczeństwa ruchu drogowego i warunków ich umieszczenia na drogach, przez oddalenie skargi w całości pomimo naruszenia przez GITD art. 7, 8, 9, 77, 80 K.p.a. w zw. z art. 13k ust. 1 pkt 2 i ust. 4 u.d.p. w zw. z przywołanym ostatnio rozporządzeniem, przez nie przeprowadzenie w sposób wyczerpujący postępowania wyjaśniającego w sprawie w zakresie prawidłowego oznaczenia odcinków drogi, po których bez opłaty poruszał się skarżący kasacyjnie, zgodnie z art. 13 u.d.p., jak również poprzez zaniechanie uzasadnienia faktycznego i prawnego decyzji w tej mierze.

Jednocześnie ustanowiony z urzędu profesjonalny pełnomocnik skarżącego kasacyjnie w osobie adwokata wniósł o zasądzenie kosztów pomocy prawnej świadczonej z urzędu, albowiem nie zostały one opłacone ani w całości, ani w części.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna, wobec braku usprawiedliwionych podstaw, nie zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie wskazać trzeba, że zgodnie z art. 183 § 1 zd. 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki zostały enumeratywnie wymienione w § 2 cytowanego artykułu. Wobec nie stwierdzenia w rozpatrywanej sprawie przesłanek powodujących nieważność postępowania przeprowadzonego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w W., rozpoznający skargę kasacyjną Naczelny Sąd Administracyjny pozostał związany jej granicami.

Skargę kasacyjną zgodnie z art. 174 P.p.s.a. można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skarżący kasacyjnie oparł złożony środek zaskarżenia na obydwu podstawach kasacyjnych, to jest zmierza do wykazania, że sąd I instancji dopuścił się zarówno naruszenia przepisów prawa materialnego, jak i przepisów postępowania.

Przechodząc w pierwszej kolejności do oceny opartego na art. 174 pkt 2 P.p.s.a. zarzutu naruszenia przepisów postępowania – to jest art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 8, art. 9, art. 77 i art. 80 ustawy z 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm., dalej: "K.p.a.") w zw. z art. 13k ust. 1 pkt 2 i ust. 4 u.d.p. – stwierdzić trzeba, że brak jest podstaw do uznania jego trafności. Skarżący kasacyjnie w ramach tego zarzutu stara się wykazać, że sąd I instancji nieprawidłowo oddalił skargę, mimo nieprzeprowadzenia przez GITD postępowania wyjaśniającego na okoliczność należytego oznakowania dróg krajowych, co do konieczności uiszczenia za przejazd tymi drogami opłaty elektronicznej. Skarżący opiera się jednak przy tym na błędnym założeniu, że wskazana okoliczność ma istotne znaczenie dla uznania jego odpowiedzialności administracyjnej z tytułu nieuiszczenia rzeczonej opłaty.

Tytułem wyjaśnienia przypomnieć zatem trzeba, że problematyka ponoszenia opłat za korzystanie z dróg publicznych, w tym za przejazd po tych drogach, jak i odpowiedzialności administracyjnej w razie nieuiszczenia wynikającej stąd opłaty, uregulowana została w ustawie o drogach publicznych, a zwłaszcza w jej art. 13 – 13n. Z zawartych tam regulacji nie wynika, aby przewidziana w art. 13 ust. 1 pkt 3 u.d.p. opłata za przejazd po drogach krajowych uzależniona była od należytego ich oznakowania, informującego o konieczności uiszczenia takiej opłaty. Wyznaczenie dróg, po których przejazd aktualizuje obowiązek z art. 13 ust. 1 pkt 3 u.d.p. następuje bowiem nie przez ich określone, faktyczne oznakowanie, lecz na mocy powszechnie obowiązującego prawa, w rozporządzeniu przewidzianym w art. 13ha ust. 6 u.d.p. Jak stanowi w tym względzie art. 13ha ust. 1 u.d.p. opłata, o której mowa w art. 13 ust. 1 pkt 3 u.d.p., zwana dalej "opłatą elektroniczną", jest pobierana za przejazd po drogach krajowych lub ich odcinkach, określonych w przepisach wydanych na podstawie ust. 6. Analogicznie również odpowiedzialność administracyjna za nieuiszczenie opłaty elektronicznej, o której mowa w art. 13k ust. 1 u.d.p., powstaje w sytuacji przejazdu po tak wyznaczonej drodze krajowej lub jej odcinku, z czym bezsprzecznie mieliśmy do czynienia w realiach rozpatrywanego przypadku.

W konsekwencji już w przepisach prawa materialnego brak jest dostatecznych podstaw dla uzależnienia odpowiedzialności administracyjnej skarżącego kasacyjnie od tego, czy droga krajowa nr [...] i [...] – na odcinkach, na których skarżący wykonywał przejazd – została należycie oznakowana. Wystarczające dla uznania tejże odpowiedzialności staje się stwierdzenie, że odcinki te zostały ujęte pkt 8 lit. a) oraz pkt 12 lit. a) załącznika nr 2 do rozporządzenia w sprawie opłat elektronicznych. Przewidziana natomiast w rozporządzeniu Ministrów Infrastruktury oraz Spraw Wewnętrznych i Administracji z 31 lipca 2002 r. w sprawie znaków i sygnałów drogowych (Dz. U. z 2002 r. Nr 170, poz. 1393 ze zm., dalej: "rozporządzenie w sprawie znaków") tabliczka T-34 ma wyłącznie informacyjny charakter, tym bardziej jeżeli zauważy się dodatkowo, że jej umieszczenie następuje na drogach krajowych objętych już systemem elektronicznej opłaty drogowej (por. załącznik nr 1 do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków technicznych dla znaków i sygnałów drogowych oraz urządzeń bezpieczeństwa ruchu drogowego i warunków ich umieszczenia na drogach; Dz. U. z 2003 r. Nr 220, poz. 2181 ze zm.), a sama ta tabliczka ma jedynie "oznaczać", że za przejazd odcinkiem takiej drogi pobiera się opłatę elektroniczną, czy "wskazywać" na jej pobór (por. § 65 ust. 3 oraz załącznik do rozporządzenia w sprawie znaków).

Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela zatem – w okolicznościach rozpatrywanej sprawy – poglądów wyrażonych m.in. w wyroku tego sądu z 21 sierpnia 2013 r., sygn. akt II GSK 2045/12 (dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl), w którym wskazano, że korzystającego z drogi płatnej, nieoznaczonej tabliczką T-34, nie można obciążać odpowiedzialnością za nieuiszczenie opłaty, skutkującą wymierzeniem mu kary pieniężnej.

Na dodatkowe podkreślenie zasługuje także i to, że na powyższe skarżący kasacyjnie powołał się po raz pierwszy dopiero w postępowaniu przed sądem I instancji, na etapie rozprawy poprzedzającej zaskarżony wyrok. Na moment wydania decyzji przez GITD oznakowanie tabliczkami T-34 odcinków dróg krajowych nr [...] i [...], po których skarżący wykonywał przejazd, nie było w żaden sposób kwestionowane. Zresztą w twierdzeniach swych skarżący kasacyjnie i teraz ogranicza się jedynie do wskazania na nieprzeprowadzenie postępowania wyjaśniającego w powyższym zakresie, nie stwierdzając nawet w sposób jednoznaczny, aby stosownego oznakowania na przedmiotowych odcinkach dróg krajowych faktycznie nie było. Skoro skarżący kasacyjnie sam nie wykazuje, aby doszło do rozbieżności pomiędzy stanem faktycznym (istnienie tabliczki T-34) a stanem prawnym, powoływanie się wyłącznie na to, że GITD nie ustalił tych okoliczności faktycznych (nie wyjaśnił czy tabliczka T-34 była) trzeba uznać za bezskuteczne.

Nie zasługuje również na uwzględnienie drugi zarzut – oparty na art. 174 pkt 1 P.p.s.a. – Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela bowiem zapatrywania skarżącego kasacyjnie, jakoby rozwiązania przewidziane w art. 13 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 13k ust. 1 pkt 2 i ust. 4 oraz art. 13hc ust. 2 u.d.p., a także w § 3 i § 4 rozporządzenia w sprawie wnoszenia opłat elektronicznych, prowadzić miały do naruszenia zakazu dyskryminacji odczytywanego z art. 2 i art. 32 Konstytucji RP. Dość stwierdzić, że zasady, które wyrażane zostały w art. 32 Konstytucji RP nie mogą być utożsamiane z obowiązkiem zapewnienia bezwzględnej "faktycznej równości". W regulacjach, na które powołuje się skarżący kasacyjnie nie sposób doszukać się różnicowania sytuacji prawnej podmiotów administrowanych ze względu na ich wiek. Przywołany w tym względzie § 4 rozporządzenia w sprawie wnoszenia opłat elektronicznych nie przewiduje przecież, aby udostępnienie informacji o systemie opłat elektronicznych mogło odbywać się wyłącznie przez Internet, a jedynie nakłada na podmiot pobierający opłatę elektroniczną stosowny obowiązek informacyjny w tym zakresie. Także warunki, jakie muszą być spełnione dla realizacji obowiązku z art. 13 ust. 1 pkt 3 u.d.p., to jest celem uiszczenia opłaty elektronicznej (§ 3 ust. 1 rozporządzenia), a które dotyczą w równym stopniu każdego korzystającego z określonych dróg krajowych, nie są tego rodzaju, aby mogły prowadzić do stwierdzenia uchybienia wymogom z art. 32 Konstytucji RP, jakiego stara się doszukać w nich skarżący kasacyjnie.

Wobec powyższego, działając na podstawie art. 184 P.p.s.a., w pkt. 1. sentencji wyroku orzeczono o oddaleniu skargi kasacyjnej. Na zasadzie art. 207 § 2 P.p.s.a. w pkt. 2. sentencji wyroku odstąpiono od zasądzenia kosztów postępowania kasacyjnego.