Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 899/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2020-07-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6211 Przydział i opróżnienie lokalu mieszkalnego oraz kwatery tymczasowej w służbach mundurowych
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 90, art. 95 ust. 2
journal: Dz.U. 2019 poz 161
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tekst jedn.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jakub Zieliński Sędziowie Sędzia WSA Aleksandra Kiersnowska – Tylewicz (spr.) Asesor WSA Jan Szuma Protokolant st. sekr. sąd. Edyta Rurarz - Kwietniewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 lipca 2020 r. sprawy ze skargi W. C. i W. G. na decyzję Komendanta Policji z dnia [...] lipca 2019 r. nr [...] w przedmiocie opróżnienia i opuszczenia lokalu mieszkalnego oddala skargę


UZASADNIENIE

Komendant Miejski Policji w [...], decyzją z dnia [...] czerwca 2018 r., nr [...], orzekł o opróżnieniu i opuszczeniu lokalu mieszkalnego położonego w P. przy ul. [...] zajmowanego przez Panią W. C. wraz ze wszystkimi osobami zamieszkałymi w tym lokalu: W. G. - syn, M. C. - córka.

W uzasadnieniu wydanej decyzji, organ wskazał, że lokal mieszkalny w P. przy ul. [...] pozostaje w dyspozycji Komendanta Miejskiego Policji w [...], zgodnie z art. 90 ustawy o Policji. Na podstawie decyzji Nr [...] z dnia [...] lipca 1985 roku Szefa Wojewódzkiego Urzędu Spraw Wewnętrznych w [...] przyznano przedmiotowy lokal mieszkalny M. G.. Do zamieszkiwania z wymienionym uprawnieni byli następujący członkowie rodziny: W. G. - żona i W. G. - syn. Lokal ten w chwili obecnej zajmowany jest przez W. C.. oraz W. G. i M. C..

Z ustaleń organu wynika, że w związku ze śmiercią męża - M. G., W. G. wystąpiła w dniu [...] maja 1990 r. do Szefa Wojewódzkiego Urzędu Spraw Wewnętrznych w [...] z prośbą o przepisanie na nią tytułu prawnego do zajmowanego lokalu mieszkalnego. Z posiadanych akt sprawy wynika, iż wymieniona takiej zgody nie otrzymała, wobec braku podstawy prawnej. Następnie w dniu [...] grudnia 2001 r. W. C. otrzymała zaświadczenie wystawione przez Naczelnika Wydziału Inwestycji i Remontów KWP w [...] celem przedstawienia w administracji, z treści którego wynika, iż ma prawo do zamieszkiwania w przedmiotowym lokalu mieszkalnym. W. G. zawarła w dniu [...] grudnia 1997 roku związek małżeński z W. C.. W dniu [...] maja 2017 r. W - C. wystąpiła do Zarządu Komunalnych Zasobów Lokalowych sp. z o.o. w [...], za pośrednictwem Komendy Miejskiej Policji w [...] z wnioskiem o przekształcenie istniejącego stosunku prawnego w najem. Wnioskodawczyni początkowo wpisała się do grupy "D" w punkcie 4 wniosku - osoby, których uprawnienia wynikają pośrednio z wydanej decyzji administracyjnej(...), a następnie do grupy "C" - osoby, wskazane w art. 29 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy(...).

Organ wskazał, że z posiadanych akt sprawy wynika, iż małżonek strony - Pan W. C. jest właścicielem nieruchomości, położonej w obrębie P., gmina R., oznaczonej numerem działki [...] zabudowanej wolno-stojącym budynkiem mieszkalnym o łącznej powierzchni użytkowej około [...] m2. Ponadto, zgodnie z otrzymaną odpowiedzią z Powiatowego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w [...], W. C. i W. C. figurują również, jako właściciele nieruchomości położonych w obrębie P., gmina R., oznaczonych numerami działek [...] i [...]. W związku z powyższym W. C. nie spełnia przesłanek do zawarcia umowy najmu z Zarządem Komunalnych Zasobów Lokalowych Sp. z o. o. w [...] (pismo [...] z dnia [...] stycznia 2018 r.), a jej wniosek o przekształcenie istniejącego stosunku prawnego w najem na czas nieoznaczony (z dnia [...] maja 2017 r.) nie będzie podlegał rozpatrzeniu. Organ zaznaczył, że strona dostarczyła umowę zniesienia współwłasności nieruchomości w formie aktu notarialnego Rep. A nr [...] z dnia [...] grudnia 2008 r. na wyłączną własność małżonka. Dodatkowo organ jest w posiadaniu także umowy majątkowej małżeńskiej również w formie aktu notarialnego Rep. A nr [...] z dnia [...] grudnia 2008 r., ustanawiającej rozdzielność majątkową. Omówione dokumenty, w ocenie organu, nie mają jednak znaczenia dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy.

Organ ustalił, że W. C. jest osobą nieuprawnioną do zaopatrzenia emerytalno-rentowego MSW (pismo z dnia [...] listopada 2017 r. z Zakładu Emerytalno - Rentowego MSW), nie jest więc spełniony warunek określony w art. 29 ust. 2 ustawy z dnia [...] lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, (...) oraz ich rodzin, a nadto w świetle obowiązujących przepisów nie może takiego tytułu uzyskać. Podobnie kwestię uprawnień do lokalu mieszkalnego regulowała wcześniej obowiązująca Ustawa o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Milicji Obywatelskiej oraz ich rodzin z dnia [...] stycznia 1959 r. (tj. Dz.U. 1983 Nr 46, poz. 210). W. G. możliwość zamieszkiwania w przedmiotowym lokalu mieszkalnym w oparciu o Decyzję Nr [...] z dnia [...] lipca 1985 roku Szefa Wojewódzkiego Urzędu Spraw Wewnętrznych w [...], zgodnie z art. 89 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 roku o Policji posiadał nie dłużej niż do ukończenia 25 roku życia.

Pismami z dnia [...] lipca 2018 r. i [...] lipca 2018 r. W. C. i W. G. (dalej: skarżący), wnieśli odwołania od wydanej decyzji. Skarżący zarzucili kwestionowanemu rozstrzygnięciu naruszenie:

- art. 6 k.p.a. w zw. z art. 107 k.p.a. poprzez ich błędną wykładnie i niewłaściwe zastosowanie,

- art. 7 k.p.a. poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie,

- art. 107 k.p.a. poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie,

- art. 7a § 1 k.p.a. poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie,

- art. 95 ust. 3 pkt 3 ustawy o Policji poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie i. w konsekwencji przyjęcie, że zachodzą przesłanki do wydania decyzji o opuszczeniu i opróżnieniu lokalu mieszkalnego pomimo braku wykazania przez organ I instancji braku tytułu prawnego po stronie odwołujących do spornego lokalu,

- art. 90 ustawy o Policji poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie i w konsekwencji nie ustalenie czy sporny lokal jest lokalem mieszkalnym dla policjantów będącym w dyspozycji ministra właściwego do spraw wewnętrznych lub podległych mu organów.

Komendant Policji, decyzją z dnia [...] lipca 2019 r., nr [...], utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia, organ odwoławczy wskazał, że lokal mieszkalny przy ul. [...] został przydzielony uprawnionemu funkcjonariuszowi M. G. i jego rodzinie na podstawie decyzji nr [...] Szefa Wojewódzkiego Urzędu Spraw Wewnętrznych w [...] z dnia [...] lipca 1985 r. Po śmierci M. G. w 1990 r. prawo do lokalu, stosownie do art. 29 ust. 2 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, mogli nabyć członkowie rodziny uprawnieni do renty rodzinnej po funkcjonariuszu Policji, którzy w chwili śmierci spełniali warunki wymagane do uzyskania emerytury lub renty policyjnej, oraz po zmarłych emerytach i rencistach. Jednak prawo do takiego lokalu przysługuje maksymalnie do czasu posiadania uprawnień do policyjnej renty rodzinnej. Taki też tytuł, uzyskała wdowa po M. G. i jego małoletni wówczas syn. W przypadku lokali mieszkalnych pozostających w dyspozycji Policji, nie mają zastosowania przepisy prawa cywilnego, w szczególności art. 691 Kodeksu cywilnego stanowiący, że w razie śmierci najemcy lokalu mieszkalnego w stosunek najmu lokalu wstępują m.in. małżonek niebędący współnajemcą lokalu oraz dzieci najemcy i jego współmałżonka. W tym przypadku zastosowanie ma tylko właśnie art. 29 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji.

Organ wskazał, że wydane w dniu [...] grudnia 2001 r. zaświadczenie, wskazywało, że W. C., po śmierci męża, wstąpiła w prawa i obowiązki najemcy przedmiotowego lokalu właśnie na podstawie art. 29 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji. Zaświadczenie to nie tworzyło jednak prawa do lokalu. Stwierdzało jedynie stan faktyczny, który istniał na podstawie przywołanych w nim przepisów. W momencie wydania tego zaświadczenia, syn W. G. miał [...] lat i był wówczas osobą uprawnioną do pobierania świadczeń rentowych po zmarłym ojcu. Jednak świadczenia te mogły przysługiwać mu nie dłużej niż do ukończenia przez niego 25 roku życia. Natomiast, zgodnie z art. 29 ust 3 tejże ustawy, prawo do lokalu mieszkalnego z zasobów Policji może przysługiwać tylko na czas posiadania uprawnień do policyjnej renty rodzinnej. W związku z tym, że W. G. był osobą małoletnią, zaświadczenie mogło być wydane jego matce. W aktach sprawy brak jest dokumentów wskazujących, by wówczas W. C. była również osobą uprawnioną do pobierania świadczeń rentowych po zmarłym mężu M. G.. Już wtedy pozostawała w nowym związku małżeńskim. Okoliczność ta nie była jednak sprawdzana. Dopiero w niniejszym postępowaniu organ pierwszej instancji ustalił, że zgodnie ze stanem na dzień [...] listopada 2017 r. nie figuruje ona w ewidencji świadczeniobiorców Zakładu Emerytalno-Rentowego MSWiA.

W ocenie organu, powyższe wskazuje, że zarówno W. C., jak również W. G., który obecnie ma już ukończone [...] lata, nie posiadają uprawnień do policyjnej renty rodzinnej i tym samym nie są osobami uprawnionymi do lokalu mieszkalnego z zasobów Policji. Tak więc zaświadczenie, które osiemnaście lat temu stwierdzało, że W.C. posiada uprawnienie do przedmiotowego lokalu, na dzień dzisiejszy jest już nieaktualne. Do takiego też wniosku doszedł organ pierwszej instancji i jednocześnie uznał, że zarówno W. C. jak i jej syn obecnie zajmują lokal mieszkalny bez tytułu prawnego. Zatem zasadnym stało się wszczęcie postępowania w sprawie opróżnienia przedmiotowego lokalu i wydanie stosownej decyzji.

Pismem z dnia [...] września 2019 r., W. C. i W. G. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na decyzję organu II instancji, zarzucając jej naruszenie:

1) art. 6, 7, 7a i 8 oraz art. 81a § 1 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie przy wydaniu skarżonej decyzji,

2) art. 107 § 1 i 3 k.p.a. poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie i wydanie decyzji bez właściwego uzasadnienia faktycznego i prawnego zaskarżonej decyzji,

3) art. 77 § 1 k.p.a. poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie,

4) art. 80 k.p.a. poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, co w konsekwencji doprowadziło do zastąpienia swobodnej oceny dowodów oceną zupełnie dowolną dokonaną przez organy I i II instancji,

5) art. 95 ust. 3 pkt. 3 w zw. z art. 90 ustawy o Policji poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, co w konsekwencji doprowadziło do tego, że organy zarówno I jak i II instancji uznały, że sporny lokal pozostaje w dyspozycji organów.

Pismem z dnia [...] października 2019 r., złożonym w odpowiedzi na skargę, Komendant Policji wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skargę należało oddalić jako niezasadną.

W rozpoznawanej sprawie przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja o opróżnieniu i opuszczeniu lokalu mieszkalnego. Rozstrzygnięcie to zostało wydane na podstawie przepisów ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 161 z późn. zm.).

Zgodnie z art. 90 ustawy o Policji, na lokale mieszkalne dla policjantów przeznacza się lokale będące w dyspozycji ministra właściwego do spraw wewnętrznych lub podległych mu organów. Jak wskazuje art. 95 ust. 2 ww. ustawy, decyzję o opróżnieniu lokalu mieszkalnego, o którym mowa w art. 90, wydaje się, jeżeli policjant:

1) podnajmuje albo oddaje do bezpłatnego używania przydzielony lokal lub jego część;

2) używa lokal mieszkalny w sposób sprzeczny z umową najmu lub niezgodnie z przeznaczeniem, zaniedbuje obowiązki, dopuszczając do powstania szkód, albo niszczy urządzenia przeznaczone do wspólnego korzystania przez mieszkańców;

3) wykracza w sposób rażący lub uporczywy przeciwko porządkowi domowemu, czyniąc uciążliwym korzystanie z innych lokali;

4) jest w zwłoce z zapłatą czynszu lub opłat za świadczenia związane z eksploatacją lokalu przez okres co najmniej dwóch pełnych okresów płatności, pomimo uprzedzania na piśmie o zamiarze wydania decyzji o opróżnieniu lokalu i wyznaczenia dodatkowego, miesięcznego terminu zapłaty zaległych i bieżących należności;

5) otrzymał pomoc finansową, o której mowa w art. 94 ust. 1;

6) został przeniesiony do pełnienia służby w innej miejscowości i przydzielono mu w tej lub pobliskiej miejscowości następny lokal mieszkalny;

7) nie zwolnił, w terminie określonym odrębnymi przepisami, wcześniej przydzielonego lokalu mieszkalnego;

8) zrzekł się uprawnień do zajmowanego lokalu mieszkalnego;

9) został skazany prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo umyślne lub przestępstwo skarbowe umyślne, ścigane z oskarżenia publicznego, popełnione w związku z wykonywaniem obowiązków służbowych i w celu osiągnięcia korzyści majątkowej lub osobistej, albo za przestępstwo określone w art. 258 Kodeksu karnego lub wobec którego orzeczono prawomocnie środek karny pozbawienia praw publicznych za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe.

Zgodnie z ust. 3, decyzję o opróżnieniu lokalu mieszkalnego wydaje się także:

1) jeżeli policjantowi lub jego małżonkowi przysługuje tytuł prawny do innego lokalu mieszkalnego, o którym mowa w art. 90; w takim przypadku osobom tym przysługuje prawo wyboru jednego z zajmowanych lokali;

2) gdy policjant zwolniony ze służby lub pozostali po policjancie członkowie rodziny zajmują lokal mieszkalny położony w budynku przeznaczonym na cele służbowe lub na terenie obiektu zamkniętego, a osobom tym przydzielono lokal mieszkalny w tej samej lub pobliskiej miejscowości, o powierzchni odpowiadającej przysługującym normom zaludnienia;

3) w przypadku zajmowania lokalu mieszkalnego, o którym mowa w art. 90, przez policjanta lub członków jego rodziny albo inne osoby - bez tytułu prawnego.

Decyzję o opróżnieniu lokalu wydaje się również, jeżeli właściciel lokalu wypowiedział stosunek prawny dotyczący lokalu (art. 95 ust. 3a). Decyzję o opróżnieniu lokalu wydaje się w stosunku do wszystkich osób zamieszkałych w tym lokalu (art. 95 ust. 4).

W ocenie Sądu, istotna część rozważań poczynionych w sprawie przez organ była trafna. Przede wszystkim, nie budzi wątpliwości Sądu, że lokal, którego dotyczy postępowanie jest w dyspozycji jednostek Policji.

Przedmiotowy lokal, bezspornie bowiem został przydzielony funkcjonariuszowi MO M. G. na podstawie decyzji Szefa Wojewódzkiego Urzędu Spraw Wewnętrznych w [...] nr [...] z dnia [...] lipca 1985 r. Ze zgromadzonych w aktach sprawy dokumentów wynika, że sporny lokal pozostawał w dyspozycji organów. Na powyższą okoliczność wskazuje przede wszystkim złożenie przez skarżącą, w dniu [...] czerwca 2017 r., wniosku do Komendy Miejskiej Policji w [...] o przekształcenie istniejącego stosunku prawnego w najem - przekazanego w dniu [...] grudnia 2017 r. do Zarządu Komunalnych Zasobów Lokalowych Sp. z o.o. w [...], działającego w imieniu Miasta [...] - właściciela lokalu mieszkalnego przy ul. [...] w P.. Jak słusznie zauważył organ, jednostka Miasta [...], kierując pismo do Komendanta Miejskiego Policji w [...], nie zakwestionowała prawa dyspozycji w rozumieniu art. 90 ustawy o Policji, ale wskazała, że skarżąca nie ma prawa do przekształcenia lokalu przy ul. [...] w P. z policyjnego na komunalny. Wbrew twierdzeniom skarżących, z dokumentu tego nie można wnioskować, by lokal ten nie był w dyspozycji organu.

Nadto, na okoliczność pozostawania lokalu w dyspozycji organu świadczy również dokument z dnia [...] maja 2002 r. o wyrażeniu zgody na kontynuację na dotychczasowych warunkach umowy najmu zawartej w dniu [...] lipca 1985 r. nr [...], pomiędzy Szefem Wojewódzkiego Urzędu Spraw Wewnętrznych w [...], a Panem M. G.. Z okoliczności sprawy wynika bowiem, że dokument ten został wystawiony na podstawie przepisów zarządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 15 października 1997 r. w sprawie warunków najmu lokali mieszkalnych znajdujących się w budynkach będących własnością Skarbu Państwa, pozostających w zarządzie Policji, oraz zasad obliczania czynszu najmu za te lokale (M. P. z 1997 r. Nr 78, poz. 746). Zgodnie z § 2 tego zarządzenia, do najmu lokalu, o którym mowa w § 1, oraz do obliczania czynszu najmu za ten lokal stosuje się przepisy ustawy z dnia 2 lipca 1994 r. o najmie lokali mieszkalnych i dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. Nr 105, poz. 509, z 1995 r. Nr 86, poz. 433 i Nr 133, poz. 654, z 1996 r. Nr 56, poz. 257 oraz z 1997 r. Nr 43, poz. 272, Nr 68, poz. 439 i Nr 111, poz. 723). Sama bowiem decyzja administracyjna o przyznaniu lokalu będącego w dyspozycji organu nie tworzy podstaw do uiszczania czynszu za ten lokal ani nie tworzy innych obowiązków lokatorów. Koniecznym jest więc zawarcie dodatkowego porozumienia w tym zakresie z właścicielem lokalu na określonych w przepisach zasadach.

Odnosząc się do argumentacji skarżących co do znaczenia ww. oświadczenia z dnia [...] maja 2002 r., wskazać należy, że w ocenie Sądu, dokument ten nie świadczy o utracie przez organ prawa do dysponowania lokalem. Oświadczenie w swej treści odnosi się bowiem do zaświadczenia z dnia [...] grudnia 2001 r. o uprawnieniu skarżącej do lokalu. Powyższe jednoznacznie wskazuje, że rola Miasta w kreowaniu stosunku prawnego ze skarżącą ma charakter pomocniczy i zależny w stosunku do kompetencji Policji. Świadczy to o niewątpliwym dysponowaniu lokalem przez organ. Dodatkowo zaznaczyć należy, że wspomniane zaświadczenie z dnia [...] grudnia 2001 r. również wskazuje na pozostawanie lokalu w dyspozycji Policji.

Lokal mieszkalny, którego dotyczy omawiana sprawa wymieniony jest także w wykazie nadesłanym w wykonaniu zarządzenia Sądu wydanym na rozprawie w dniu 12 marca 2020 r., jako lokal pozostający w dyspozycji Policji (k. 76 akt sądowych, poz. nr [...]).

Wobec więc faktu przydziału lokalu mieszkalnego M. G. i nieujawnienia w sprawie żadnych okoliczności, które mogłyby świadczyć o utracie statusu tegoż lokalu jako pozostającego w dyspozycji organów, nie budzi wątpliwości kompetencja jednostek Policji do wydania skarżonej decyzji.

Niewątpliwie skarżącym nie przysługuje prawo do przedmiotowego lokalu według przepisów ustawy o Policji. Jak bowiem trafnie wyjaśniono w skarżonej decyzji, prawo do lokalu mieszkalnego pozostającego w dyspozycji ministra właściwego do spraw wewnętrznych lub podległych mu organów, przysługuje policjantowi w służbie stałej. Osoby wymienione w art. 89 ustawy o Policji, które uwzględnia się przy przydziale lokalu mieszkalnego policjantowi, nie posiadają samodzielnego tytułu prawnego do lokalu, a ich uprawnienie do zamieszkiwania w lokalu wywodzi się z tytułu prawnego jaki posiada policjant. Natomiast na podstawie art. 29 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 288 z późn. zm.), tytuł prawny do lokalu mieszkalnego będącego w dyspozycji organów Policji zachowują, lub taki tytuł mogą uzyskać, emeryci i renciści policyjni. Przepis ten przewiduje możliwość uzyskania tytułu prawnego do lokalu przez członków rodziny, ale tylko w przypadku, gdy są uprawnieni do renty rodzinnej po funkcjonariuszu, który w chwili śmierci spełniał warunki do uzyskania emerytury lub renty policyjnej, albo już był emerytem lub rencistą policyjnym. A zatem, tytuł prawny do lokalu mieszkalnego będącego w dyspozycji organów Policji, po śmierci emeryta policyjnego może posiadać tylko taki członek rodziny, który jest uprawniony do renty rodzinnej po zmarłym i tylko na czas jej otrzymywania. W sprawie nie jest natomiast kwestionowane, że skarżącym nie przysługuje prawo do zaopatrzenia emerytalno-rentowego po zmarłym M. G..

Trafnie też organ wyjaśnił, że tytułu prawnego do spornego lokalu nie sposób wywodzić z zaświadczenia z dnia [...] grudnia 2001 r., które wskazywało, że skarżąca wstąpiła w prawa i obowiązki najemcy przedmiotowego lokalu na podstawie art. 29 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji. Na moment orzekania w sprawie bezspornym jest bowiem, że skarżący takich uprawnień nie posiadają.

Wobec powyższego, w ocenie Sądu, nietrafne są zarzuty skargi naruszenia przez organ przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 z późn. zm., dalej: k.p.a.). Postępowanie organu nie naruszało zasady praworządności (art. 6 k.p.a.). Organ, co do powyższych kwestii podjął również wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego (art. 7 k.p.a.). W ocenie Sądu, przeprowadzone postępowanie dowodowe nie naruszało zasad art. 77 § 1 i 80 k.p.a. Z uwagi na okoliczność, że w sprawie nie występowały wątpliwości co do treści normy prawnej lub co do stanu faktycznego, wobec czego przepisy art. 7a i art. 81a k.p.a. nie miały w sprawie zastosowania. Organ, wyjaśniając stronom nie tylko w decyzji ale także w odrębnych pismach podstawy swojego działania, w sposób prawidłowy realizował także zasadę pogłębiania zaufania z art. 8 k.p.a. Uzasadnienie wydanej decyzji spełniało wymagania art. 107 § 1 i 3 k.p.a. Organ w sposób należyty wyjaśnił motywy swojego rozstrzygnięcia. Okoliczność, że strony kwestionują je merytorycznie nie świadczy o sporządzeniu uzasadnienia z naruszeniem ww. przepisu.

W tym stanie rzeczy, wobec niezasadności podniesionych zarzutów, skargę zgodnie z przepisem art. 151 p.p.s.a. należało oddalić.