Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 963/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2005-11-29 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie

SENTENCJA

Dnia 29 listopada 2005 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA A. Świderska (spr.), Sędzia NSA P. Janicki, Sędzia WSA P. Kowalski, Protokolant J. Wegner, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 listopada 2005 roku sprawy ze skargi A Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w Ł. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie uchylenia w całości postanowienia organu pierwszej i drugiej instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania 1. uchyla zaskarżone postanowienie; 2. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz strony skarżącej kwotę 340 (trzysta czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego Ł. przyznał A sp. z o.o wynagrodzenie za dozór samochodu osobowego marki Fiat 125p o nr rejestracyjnym [...] stanowiącego własność Skarbu Państwa w wysokości 144,33 złotych. Na skutek zażalenia Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. uchylił zaskarżone postanowienie organu pierwszej instancji i przyznał wynagrodzenie za dozór pojazdu w wysokości 7.400 złotych. Postanowienie powyższe zostało zaskarżone do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. w dniu [...] uchylił zaskarżone postanowienie w trybie art. 54 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania przez organ pierwszej instancji.

W toku postępowania ustalono następujący stan sprawy.

W dniu 26 czerwca 2003 roku usunięty został z drogi samochód osobowy marki Fiat 125p o nr rejestracyjnym [...], który następnie umieszczono na parkingu A sp. z o.o., znajdującym się w Ł. przy ul. A 3/5, do dyspozycji Policji. W dniu 24 marca 2004 roku wezwano do odbioru samochodu z parkingu jego właściciela – R. O.. Odbierając osobiście wezwanie, R. O. złożył oświadczenie, że zrzeka się własności samochodu na rzecz Skarbu Państwa.

W dniu 16 kwietnia 2004 roku do Naczelnika Urzędu Skarbowego Ł. wpłynęło z Komendy Miejskiej Policji powiadomienie A sp. z o.o. o nieodebraniu z parkingu pojazdu przez jego właściciela.

Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego Ł. decyzją z dnia [...] orzekł o przejściu na rzecz Skarbu Państwa przedmiotowego samochodu. Następnie przy piśmie z dnia 19 lipca 2004 roku Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego Ł. przekazał sprawę Naczelnikowi Urzędu Skarbowego Ł. celem likwidacji pojazdu.

W dniu 10 września 2004 roku pojazd został odebrany przez organ dokonujący likwidacji z parkingu A znajdującego się w Ł. przy ul. A 3/5.

Pismem z dnia 23 września 2004 roku spółka wniosła o zwrot kosztów parkowania tego samochodu przez okres 222 dób w wysokości 15.295,80 złotych, przy zastosowaniu stawki w kwocie 68,90 złotych za dobę.

Nie zgadzając się z przedłożonym przez spółkę żądaniem, organ dokonujący likwidacji wydał w dniu 8 listopada 2004 roku postanowienie przyznające A wynagrodzenie za dozór samochodu w wysokości 144,33 złotych.

Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. postanowieniem z dnia [...] uchylił zaskarżone rozstrzygnięcie w całości i orzekł o przyznaniu wynagrodzenia za dozór przedmiotowego pojazdu za okres od dnia 16 kwietnia 2004 roku do dnia 10 września 2004 roku (tj. odbioru samochodu z parkingu), w kwocie 7.400 złotych. Przy obliczeniu wynagrodzenia przyjęta została stawka w wysokości 50 złotych za dobę, wynikająca z Uchwały Rady Miejskiej w Ł. z dnia [...] Nr [...].

Na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. spółka złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi.

Postanowieniem z dnia [...] Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. na podstawie art. 54 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uchylił w całości zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego Ł. z dnia [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania przez organ pierwszej instancji z uwagi na występujące w obu instancjach naruszenia przepisów art. 7, art. 77 § l, art. 80 oraz art. 124 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego, a także art. 102 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. W jego uzasadnieniu wskazano na konieczność przeprowadzenia dodatkowego postępowania wyjaśniającego, mającego na celu ustalenie ponad wszelką wątpliwość kwestii związanej z momentem przejęcia pojazdu na rzecz Skarbu Państwa, w szczególności zaś faktycznej daty wpływu do organu likwidacyjnego dokumentów pozwalających na podjęcie procedur likwidacyjnych. W przypadku bowiem zwłoki, ustalenia wymagają przyczyny takiego stanu rzeczy. Ponadto organ odwoławczy nakazał organowi pierwszej instancji zbadanie zasadności roszczenia strony skarżącej w odniesieniu do żądanej kwoty wynagrodzenia. Zgodnie bowiem z art. 102 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, organ egzekucyjny przyznaje - na wniosek dozorcy - zwrot koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenie za dozór ruchomości. A zatem dla prawidłowego rozstrzygnięcia tej sprawy ustalić należy, czy wydatki, o których zwrot wnosi Spółka, mają charakter wydatków koniecznych - w tym zakresie nie zostało przeprowadzone stosowne postępowanie przez organ pierwszej instancji.

Na powyższe postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. spółka złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, podnosząc zarzut rażącego naruszenia art. 54 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, przepisów art. 16 § l i art. 110 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 23 kwietnia 2002 roku w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. W uzasadnieniu skargi spółka podniosła, iż Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. uchylił swoje rozstrzygnięcie, które w części niezaskarżonej uprawomocniło się, bowiem zaskarżone było tylko w części nieuwzględniającej wynagrodzenia za dozór pojazdu w okresie od 27 grudnia 2003 roku do 15 kwietnia 2004 roku. Zdaniem spółki wydając zaskarżone postanowienie organ przekroczył zakres uprawnienia do samokontroli, określony w art. 54 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ponieważ wykracza poza zakres zaskarżenia orzeczenia. Ponadto strona skarżąca neguje zasadność zastosowania przepisu § 3 pkt l lit. c) rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 23 kwietnia 2002 roku w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, z uwagi na to, że przepis ten dotyczy ruchomości, które stały się własnością Skarbu Państwa na podstawie prawomocnego orzeczenia o przepadku przedmiotów wydanego m.in. w postępowaniu administracyjnym. Orzeczenie to ma charakter konstytutywny, natomiast orzeczenie o przejściu pojazdu na rzecz Skarbu Państwa na podstawie art. 130a ust. 10 jest deklaratoryjne, bowiem potwierdza tylko fakt przejścia pojazdu na rzecz Skarbu Państwa z mocy ustawy, co wyklucza możliwość zastosowania przepisów w/w rozporządzenia.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. wniósł o jej oddalenie podnosząc argumenty jak w zaskarżonym postanowieniu. W opinii organu, nie został przekroczony zakres uprawnienia do samokontroli, określony w art. 54 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Z uwagi więc na potrzebę przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w znacznym zakresie, sprawa została przekazana do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Uwzględnienie skargi, w sposób umożliwiający wszechstronne wyjaśnienie wszystkich okoliczności przedmiotowej sprawy, co mogłyby przyczynić się do eliminacji zaistniałego konfliktu, było - w ocenie organu odwoławczego - zgodne z intencją i interesem strony skarżącej. Odnośnie zarzutu nieprawidłowego zastosowania przepisu § 3 pkt l lit. c) rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 23 kwietnia 2002 roku w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, organ podatkowy podniósł, że rozporządzenia tego w ogóle nie można stosować w przedmiotowej sprawie. W zaskarżonym postanowieniu powołany został inny przepis - § 3 pkt l lit. a) rozporządzenia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Przedmiot skargi stanowi postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] wydane w trybie autokontroli, na podstawie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w związku ze skargą strony na wcześniejsze, reformatoryjne postanowienie organu odwoławczego w przedmiocie przyznania A wynagrodzenia za parkowanie pojazdu usuniętego z drogi publicznej.

Z treści art. 54 § 1 i § 2 powyższej ustawy wynika, że na skutek wniesienia skargi uruchomione zostaje postępowanie przed sądem administracyjnym. Z tą chwilą między skarżącym a organem, którego działanie lub bezczynność zostały zaskarżone zaczyna się spór o legalność zaskarżonego aktu. Spór ten powinien zakończyć się orzeczeniem sądu administracyjnego. Od chwili wniesienia skargi sąd jest "gospodarzem" postępowania.

Jednakże ustawodawca przewidział wyjątkową możliwość weryfikacji przez organ administracji własnego działania lub braku działania już po wniesieniu skargi do sądu. Stosownie do treści art. 54 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi organ, którego działanie lub bezczynność zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy. Podstawowym warunkiem zastosowania tego przepisu jest wydanie przez organ administracji takiego rozstrzygnięcia, które w całości będzie zgodne z żądaniem strony skarżącej. Ważne jest bowiem, aby korzystanie z tej wyjątkowej możliwości przez organ nie naruszało praw strony skarżącej.

W ocenie Sądu zaskarżone postanowienie narusza art. 54 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, chociaż nie w sposób określony w skardze. Postanowienie to bowiem nie uwzględnia w całości skargi strony wniesionej na wcześniejsze postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...]. Z treści skargi wniesionej na to postanowienie wynika jasno, że skarżący nie zakwestionował przyjętej przez organ odwoławczy do obliczenia wynagrodzenia za parkowanie stawki za jedną dobę parkowania, lecz nie zgodził się z faktem, że organ nie obliczył należnego wynagrodzenia za cały okres parkowania, w czasie którego pojazd był już własnością Skarbu Państwa. Skarżący wskazał, że pojazd nieodebrany przez właściciela w ciągu 6 miesięcy od dnia usunięcia z drogi publicznej z upływem tego okresu z mocy prawa przechodził na własność Skarbu Państwa, a zatem po tej dacie skarżącemu należało się od Skarbu Państwa wynagrodzenie za parkowanie pojazdu.

W związku z tak sformułowaną skargą Dyrektor Izby Skarbowej mógł ją uwzględnić w trybie autokontroli tylko wtedy, gdyby przyznał również wynagrodzenie według zastosowanej przez siebie stawki za pełny okres to jest od chwili upływu 6 miesięcy od usunięcia pojazdu z drogi publicznej.

Błędny jest natomiast zarzut naruszenia art. 54 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez uchylenie postanowienia w części, w jakiej się uprawomocniło. Należy bowiem zauważyć, że organ administracji dokonujący autokontroli zaskarżonego aktu działa niejako w zastępstwie sądu administracyjnego. Skoro zaś sąd rozpatrujący skargę, stosownie do art. 134 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związanym z zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, to należy uznać, że także organ administracji jest uprawniony skontrolować własne rozstrzygnięcie w takim samym zakresie. Oznacza to, że nie jest związany granicami skargi, a w związku z tym wniesienie skargi na akt administracyjny powoduje, że istnieje możliwość kontroli legalności całego tego aktu niezależnie od zakresu w jakim został zaskarżony. Należy mieć jedynie na uwadze, iż zgodnie z przepisem art. 134 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w wyniku tej kontroli nie można wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba, że stwierdzi się naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności.

Z uwagi na powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) orzekł jak w sentencji.