Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 2013/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-01-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Ostrowska, , Sędzia WSA Bogusław Cieśla, Sędzia WSA Małgorzata Miron (spr.), Protokolant Magdalena Banaszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 stycznia 2012 r. sprawy ze skargi S. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] czerwca 2011 r. znak: [...] w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy i skierowania na sprawdzenie kwalifikacji skargę oddala


UZASADNIENIE

Sygnatura akt VII SA/Wa 2013/11

UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] czerwca 2011r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w

W. - po rozpoznaniu odwołania S. B. utrzymało w mocy

decyzję Starosty S. z dnia [...] marca 2011 r. w przedmiocie:

1/ zatrzymania S. B. prawa jazdy kategorii ABT nr

[...], druk [...], do czasu wykazania się posiadaniem wymaganych

kwalifikacji

2/ skierowania strony do Wojewódzkiego Ośrodka Ruchu Drogowego na

kontrolne sprawdzenie kwalifikacji.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał na następujące ustalenia

faktyczne i prawne:

Decyzją nr [...] z dnia [...] stycznia 2010 r. Starosta

S. orzekł w przedmiocie:

1/ zatrzymania S. B. prawa jazdy kategorii ABT nr

[...], druk E [...], do czasu wykazania się posiadaniem wymaganych

kwalifikacji

2/ nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności.

Po rozpoznaniu odwołania strony, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w

W. decyzją z dnia [...] kwietnia 2010 r., uchyliło zaskarżoną decyzję i

przekazało sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia.

Kolejną decyzją z dnia [...] listopada 2010 r. Starosta S. orzekł w

przedmiocie:

1/ zatrzymania S. B. prawa jazdy kategorii ABT nr [...], druk E [...], do czasu wykazania się posiadaniem wymaganych

kwalifikacji

2/ nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności.

Po rozpoznaniu odwołania strony, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w

W. decyzją z dnia [...] lutego 2011 r., uchyliło zaskarżoną decyzję i

przekazało sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia.

W uzasadnieniu Kolegium wskazało, iż w przypadku wniosku Policji o

kontrolne sprawdzenie kwalifikacji nie jest możliwe wydanie decyzji o zatrzymaniu

prawa jazdy, lecz decyzja ta winna być wydana łącznie z decyzją o skierowaniu na

egzamin kontrolny.

Kolejną decyzją nr [...] z dnia [...] marca 2011 r. Starosta

S. orzekł w przedmiocie:

1/ zatrzymania S. B. prawa jazdy kategorii ABT nr [...] druk [...] , do czasu wykazania się posiadaniem wymaganych

kwalifikacji

2/ skierowania strony do Wojewódzkiego Ośrodka Ruchu Drogowego na

kontrolne sprawdzenie kwalifikacji.

W uzasadnieniu wskazano, że decyzję wydano na wniosek [...]

Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] września 2009 r. o kontrolne

sprawdzenie kwalifikacji, w związku z otrzymaniem przez S. B.

26 punktów karnych za naruszenie reguł ruchu drogowego w okresie od 14 marca

2008 r. do 30 stycznia 2009 r.

Po rozpoznaniu odwołania S. B. organ odwoławczy wskazał, że

jakkolwiek organ I instancji nie ustrzegł się drobnego uchybienia proceduralnego —

wydał decyzję bezpośrednio po zwrocie akt z Kolegium, bez pouczenia o

uprawnieniu z art. 10 kpa — to jednak uchybienie to w realiach sprawy pozostało bez

wpływu na wynik sprawy. W aktualnym orzecznictwie podnosi się, iż naruszenie art.

10 kpa tylko wtedy może stanowić podstawę uchylenia decyzji, jeśli mogło mieć

wpływ na wynik sprawy. Poprzednia decyzja organu I instancji został przez Kolegium

uchylona wyłącznie z przyczyn proceduralnych przy czym Kolegium uprzednio nie

mogło orzec na niekorzyść skarżącego z uwagi na normę art. 139 kpa.

Bezpośrednio po zwrocie akt z Kolegium bez wykonywania jakichkolwiek

czynności dowodowych czy proceduralnych — organ wydał prawidłową decyzję

administracyjną.

Decyzja ta nie narusza prawa, a zarzuty odwołania okazały się bezzasadne.

Organ odwoławczy w dalszej części uzasadnienia przywołał treść art. 114 ust. 1 oraz

140 i 135 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. Prawo o ruchu drogowym (Dz.U.

2005r. nr 108, poz. 908 ze zm.) i wskazał, że z orzecznictwa sądów

administracyjnych wynika, że zatrzymanie prawa jazdy może też nastąpić bez fizycznego zatrzymania prawa jazdy przez funkcjonariusza Policji, a może to mieć

miejsce w sytuacji, gdy organ właściwy do wydawania (i zatrzymywania) prawa jazdy

otrzyma od organu właściwego do -ewidencjonowania punktów karnych za

wykroczenia drogowe informację, iż określony kierowca otrzymał więcej niż 24

punkty karne w okresie krótszym niż rok.

W niniejszej sprawie podstawą wszczęcia postępowania administracyjnego był

wniosek [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w R. z dnia [...]

września 2009 r. o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji, w związku z otrzymaniem

przez S. B. 26 punktów karnych za 5-krotne naruszenie reguł

ruchu drogowego w okresie od 14 marca 2008 r. do 30 stycznia 2009 r.

Po uzyskaniu takiej informacji organ I instancji pismem z dnia [...] września

2009 r. zawiadomił stronę o wszczęciu postępowania w sprawie zatrzymania prawa

jazdy, poinformował także o uprawnieniach wynikających z art. 10 kpa.

Zarzuty odwołania uznano za niezasadne z następujących powodów:

a/ W orzecznictwie podnosi się, iż organy administracji nie mają żadnych

kompetencji do kwestionowania nałożonych mandatów karnych lub orzeczeń sądów

o ukaraniu, toteż do czasu przedstawienia przez stronę orzeczenia (wydanego w

stosownym trybie) o podważeniu orzeczenia o ukaraniu za wykroczenie — są

związane tak tymi orzeczeniami, jak i statystyką punktów prowadzoną przez Policję.

Zatem wywody skarżącego dotyczące rzekomych wykroczeń bezpunktowych — nie

mogą przynieść zamierzonego rezultatu.

b/ Kolegium wiadomo z urzędu, iż strona nie zaskarżyła ostatniej decyzji

Kolegium [...] do sądu administracyjnego, nadto nawet złożenie skargi

nie obligowałoby starosty do oczekiwania na rozstrzygnięcie sądu (chyba że

skarżący uzyskałby orzeczenie o wstrzymaniu wykonania decyzji Kolegium — co

jednak — wobec nie zaskarżenia orzeczenia — nie mogło nastąpić). Toteż wydanie

decyzji już [...] marca 2011 r. w żadnym razie nie naruszyło procedury.

c/ Już w poprzedniej decyzji Kolegium wyraźnie podkreśliło, że kwestia

dotycząca konieczności poddania się badaniom psychologicznym nie jest

przedmiotem, rozpoznania w niniejszej sprawie, gdyż nie ma żadnego znaczenia

zarówno w sprawie decyzji o skierowaniu na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji (w

trybie art. 114 ust. 1 pkt 1 /lit, b/ ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu

drogowym), jak i w sprawie zatrzymania prawa jazdy w związku z przekroczeniem

limitu 24 punktów karnych (w trybie art. 138 ust. 1 Prawa o ruchu drogowym).

Dlatego wszelkie argumenty podnoszono w tak odwołaniu, jak i w zaskarżonej

decyzji, a dotyczące następstw decyzji o skierowaniu na badania psychologiczne,

pozostają poza zakresem rozpoznania Kolegium w niniejszej sprawie.

d/ W orzecznictwie podnosi się nadto, iż nietrafny jest zarzut odwołania, iż

organ nie może powoływać się na ustalenia poczynione na podstawie wyroku sądu

karnego, gdy upływ czasu od skazania skarżącego wyrokiem spowodował zatarcie

skazania. Do rozstrzygnięć administracyjnych nie ma zastosowania zasada

domniemania niewinności, gdyż ta fundamentalna zasad prawa karnego nie ma

zastosowania do sprawy administracyjnej, w której nie przesądza się o winie za czyn

karalny.

S. B. złożył skargę na decyzję Samorządowego Kolegium

Odwoławczego z dnia [...] czerwca 2011 r. do Wojewódzkiego Sądu

Administracyjnego w Warszawie

W skardze zarzucił decyzji naruszenie przepisów prawa materialnego, oparcie

decyzji na błędnie ustalonym stanie faktycznym oraz naruszenie procedur prawnych.

Wskazując na powyższe skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji jak i

poprzedzającej ją decyzji organu I instancji ewentualnie o stwierdzenie ich

nieważności.

W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że został skierowany - pismem z

dnia [...].09.2009r. przez Komendę Powiatową Policji w S. na badania

psychologiczne w związku z przekroczeniem przez niego normy 24 punktów karnych

za nieprzestrzeganie przepisów ruchu drogowego. Skierowanie to - w ocenie

skarżącego posiada szereg rażących uchybień prawnych. Skarżący zakwestionował

dalej możliwość naliczenia mu punktów karnych za wykroczenia z dnia 14.03.2008r.

we W. i z dnia 7.04.2008r. w B. albowiem wykroczenia te zostały

zarejestrowane przez radary Straży Miejskiej i zgodnie z art. 130 ust. 1 a Kodeksu

drogowego są to wpisy bezpunktowe. Zarzucił również sfałszowanie jego podpisu

pod oświadczeniem, pod zdjęciem rejestrującym wykroczenie z dnia 14.03.2008 r. co

do tego, że zapoznał się z powyższym i nie wnosi żadnych zastrzeżeń. Podkreślił, że

wobec powyższych uchybień złożył odwołanie od orzeczenia kierującego go na

badanie psychologiczne.

Zarzucił naruszenie art. 6-10 oraz 73 §1 i 2 oraz 75 §1 i 2 kpa albowiem mimo jego

żądania organy nie udostępniły mu kompletnych akt w szczególności "koronnego

dowodu" tj. wydruku z rejestru punktów karnych. Zaznaczył, że składał wnioski i zastrzeżenia do toczącego się postępowania w przedmiocie odwołania od

skierowania na badania psychologiczne, które nie zostały jednak uwzględnione.

Skarżący dalej zarzucił, że nie dopuszczono dowodu z rejestru punktów karnych co

jednoznacznie rozstrzygałoby sprawę. Podkreślił, że decyzja ta narusza art. 130 ust.

1a i 2 ustawy Kodeks drogowy a w uzasadnieniu w sposób rażący stara się

wyprowadzić delegację prawną z rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i

Administracji z dnia 20 grudnia 2002 r. co narusza prawo, ponieważ delegację

prawną wyprowadza z ustaw i kodeksów a nie rozporządzeń, tym bardziej, że

cytowane wcześniej rozporządzenie nie zmienia zapisów art. 130 ust. 1a i 2 ustawy

Kodeks drogowy w zakresie rejestracji i usuwania punktów karnych.

Ponieważ poprzednie decyzje Starosty S. były uchylane przez

Samorządowe Kolegium Odwoławcze organ winien na nowo wszcząć postępowanie

w trybie art. 61 § kpa, umożliwić zapoznanie się z aktami sprawy w sprawie

zatrzymania prawa jazdy, czego nie dopełniono, co dyskwalifikuje dalsze

postępowanie w tej sprawie a prowadzone czynności są bezprawne. Skarżący

wskazał, że organ I instancji w swojej decyzji przywołuje wytyczne Kolegium

Samorządowego w sprawie złożenia zażalenia na postanowienie Starostwa z dnia [...]

grudnia 2009 r. tylko, że wytyczne te nie wskazują w jakim trybie i do kogo takie

zażalenie należy złożyć, tym bardziej, że postępowanie w tej sprawie zostało

zakończone, a decyzja uchylona w całości.

Dnia [...] marca 2011 r. nie czekając na uprawomocnienie się uchylającej

decyzji SKO z dnia [...] lutego 2011 r. Starosta S. wydał w tej sprawie

nową decyzję z rażącym naruszeniem prawa: Nie pozwolono bowiem skarżącemu

zgodnie z pouczeniem w decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w

W. z [...] lutego 2011 r. wnieść odwołania w terminie 30 dni, ponieważ

decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego została doręczona skarżącemu [...] .03.2011 r. a Starosta S. wydał w tej sprawie decyzję [...] .03.2011 r. a

zatem okres 30 dni nie minął. Nie powiadomiono skarżącego zgodnie z art. 61. kpa o

toczącym się postępowaniu, nie pozwolono mu zapoznać się z aktami sprawy

zgodnie z art. 10 kpa. Ponadto naruszono w całej rozciągłości art.6-11 kpa.

Naruszono również procedury prawne w zakresie kolejności wydawania decyzji.

Najpierw powinna być prawomocna decyzja o zatrzymaniu prawa jazdy, a dopiero

później decyzja kierująca na egzaminy sprawdzające, ponieważ w innym przypadku

skierowanie to nie posiada żadnej podstawy prawnej. Nie można wydawać obydwu decyzji razem, jak to czyniono w jego przypadku, ponieważ skierowanie na egzaminy

sprawdzające może być bezprzedmiotowe, jeżeli pierwsza decyzja nie uzyska

prawomocności.

Decyzja SKO posiada dodatkowo poważne uchybienia prawne i proceduralne.

Nie zawiera analizy prawnej rozpatrywanych zagadnień i nie wskazuje konkretnych

przepisów prawnych, na których oparto ustalenia, a zamiast tego dokonuje dowolnej

oceny prawnej tego postępowania i zaistniałych faktów. Wymienia jedynie przepisy

prawa bez konkretnego kontekstu i odniesienia do rozpatrywanych zagadnień , nie

dokonuje oceny materiału dowodowego, większość zarzutów nie została

rozpatrzona. Skarżący nie zgodził się również z twierdzeniem organu, że

podniesione przez niego uchybienia procesowe pozostają bez wpływu na treść

rozstrzygnięcia.

Na rozprawie dnia 4 stycznia 2012r. pełnomocnik skarżącego wskazał dodatkowo, iż

decyzja została wydana w oparciu o przepisy rozporządzenia wykonawczego, które

jest niezgodne z delegacją zawartą w ustawie Prawo o ruchu drogowym. Podniósł

również, że co do części wykroczeń w dacie wydawania decyzji doszło do zatarcia

ich skazania a przez to wykreślenia z rejestru.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumenty

zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga nie jest zasadna albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa w

stopniu, który uzasadniałby jej uchyleniem. Natomiast zgodnie z brzmieniem art.

145§1 pkt. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami

administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270, ze zm. dalej: P.p.s.a.) sąd uchyla

rozstrzygnięcie jedynie w sytuacji gdy stwierdzi:

a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,

b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania

administracyjnego,

c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny

wpływ na wynik sprawy;

Podstawą materialno - prawną kontrolowanej w niniejszej sprawie decyzji jest art. 114 oraz 135 ust. 1 pkt. g ustawy z dnia 20.06.1997r. Prawo o ruchu drogowy,

(Dz.U. z 2005r. nr 108, poz. 908 ze zm. dalej: p.r.d.). Zgodnie z treścią pierwszego z

w/w przepisów kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji podlega: osoba posiadająca

uprawnienia do kierowania pojazdem skierowana decyzją starosty - na wniosek

komendanta wojewódzkiego Policji, w razie przekroczenia 24 punktów otrzymanych

na podstawie art. 130 ust. 1. Art. 135 ust. 1 pkt. g stanowi natomiast, że policjant

zatrzyma prawo jazdy za pokwitowaniem w razie przekroczenia przez kierującego

pojazdem 24 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Art. 130 ust. 1

wskazuje, że ewidencję kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego

prowadzi policja. Określonemu naruszeniu przypisuje się odpowiednią liczbę

punktów w skali od 0 do 10 i wpisuje się do tej ewidencji.

Jednocześnie ustawodawca w ust. 4 tego przepisu wskazał, że minister właściwy

do spraw wewnętrznych w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw transportu

oraz Ministrem Sprawiedliwości, mając na uwadze dyscyplinowanie i wdrażanie

kierujących pojazdami do przestrzegania przepisów ustawy oraz zapobieganie

wielokrotnemu naruszaniu przepisów ruchu drogowego, określi, w drodze

rozporządzenia m.in. :

1) sposób punktowania i liczbę punktów odpowiadających naruszeniu przepisów

ruchu drogowego;

2) warunki i sposób prowadzenia ewidencji, o której mowa w ust. 1, oraz tryb

występowania z wnioskami o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji.

W ramach powyższej delegacji ustawowej Minister Spraw Wewnętrznych i

Administracji w dniu 20 grudnia 2002 r. wydał rozporządzenie w sprawie

postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego (Dz.U. nr 236,

poz. 1998), w którym określił m.in. sposób punktowania i liczbę punktów

odpowiadających naruszeniu przepisów ruchu drogowego (1), warunki i sposób

prowadzenia ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego (2);

tryb występowania z wnioskiem o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji (3). A zatem,

odnosząc się w pierwszej kolejności do zarzutu skarżącego co do oparcia

rozstrzygnięcia na niekonstytucyjnym akcie prawnym wskazać należy, że analiza

zakresu delegacji ustawowej oraz przedmiotu, którego dotyczy rozporządzenie

wskazuje, iż brak jest podstaw do uznania zasadności tego zarzutu. Jedynie na

marginesie tych rozważań wskazać należy, że przepisy tego aktu były wielokrotnie podstawą do rozstrzygania przez organy i wojewódzkie sądy administracyjne, których

wyroki spotkały się z kontrolą Naczelnego Sądu Administracyjnego, a Sąd ten nie

miał wątpliwości co do konstytucyjności tego rozporządzenia.

Wobec powyższego przywołać należy treść § 2 rozporządzenia, zgodnie z którym do

ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego wpisuje się kierowcę,

który kierując pojazdem dopuścił się naruszenia przepisów ruchu drogowego.

Zgodnie natomiast z § 4 wpisu ostatecznego do ewidencji dokonuje się, jeżeli

naruszenie zostało stwierdzone prawomocnym wyrokiem sądu, mandatem karnym

albo orzeczeniem dyscyplinarnym w sprawie o naruszenie rozpatrywane w

postępowaniu dyscyplinarnym (ust. 1). Przed wydaniem rozstrzygnięcia, o którym

mowa w ust. 1, do ewidencji wprowadza się, niezwłocznie po ujawnieniu naruszenia,

wpis tymczasowy. Wpis tymczasowy zawiera informację o liczbie punktów, które

zostaną ostatecznie przypisane w przypadku potwierdzenia naruszenia tym

rozstrzygnięciem (2). Wpis tymczasowy staje się wpisem ostatecznym po

stwierdzeniu naruszenia rozstrzygnięciem, o którym mowa w ust. 1. W/w ewidencje

prowadzi komendant wojewódzki Policji (§ 3)

Przywołane wyżej przepisy prowadzą do wniosku, że - wbrew twierdzeniom

skarżącego - stan faktyczny w niniejszej sprawie został ustalony w sposób

prawidłowy.

Jak wynika z treści cyt. wyżej art. 114 ust. 1 pkt. 1 lit. b ustawy p.r.d. decyzja wydana

przez Starostę w przedmiocie skierowania skarżącego na kontrolne sprawdzenie

kwalifikacji (podobnie: w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy w oparciu o art. 135

p.r.d.) ma charakter związany, ustawodawca nie pozostawił organowi luzu

decyzyjnego. Analiza wszystkich wskazanych wyżej przepisów prowadzi do wniosku,

że w przypadku przekroczenia przez kierowcę 24 punktów za naruszenia przepisów

ruchu drogowego i złożenie przez komendanta wojewódzkiego Policji stosownego

wniosku organ administracji winien wydać decyzję, której mowa w art. 114 lub 135 tej

ustawy. Organ ten - starosta - jest także związany wpisami w ewidencji kierowców

naruszających przepisy ruchu drogowego. Skoro bowiem nie jest organem

prowadzącym tę ewidencję, gdyż - jak zostało wyżej wskazane - ewidencje te

prowadzi komendant wojewódzki Policji - to jedynie ten organ uprawniony jest do

dokonywania w niej zmian.

Sąd nie podzielił argumentów skarżącego, które zmierzały do podważenia

zasadności wniosku komendanta wojewódzkiego Policji wystąpienia z wnioskiem o skierowanie skarżącego na kontrolne badania kwalifikacyjne. Akta sprawy dają

podstawę do stwierdzenia, że w dacie składania wniosku tj. [...].09.2009 r.. skarżący

przekroczył liczbę 24 punktów karnych za wykroczenia drogowe w okresie od

14.03.2008r. do 30.01.2009r. Skarżący nie zakwestionował skutecznie prawidłowości

ustaleń w tym zakresie. Bezspornie akta sprawy wskazują, że skarżący dopuścił się

wykroczenia przepisów ruchu drogowego dnia 14.03.2008r. a powyższe wynika z

treści wyroku Sądu Rejonowego w S. z dnia [...] maja 2009 r., który

uprawomocnił się dnia [...] sierpnia 2009r. Wobec treści § 4 ust. 1 rozporządzenia z

dnia 20.12.2002r. w tym dniu tj. 4.08.2009r. wpis ten stał się wpisem ostatecznym.

Podobnie należy ocenić fakt popełnienia wykroczenia w dniu 7.04.2008r. we

W.. Wyrok w tej sprawie uprawomocnił się [...].01.2009r. a pozostałe wskazane

we wniosku wykroczenia nie były kwestionowane przez skarżącego na drodze

postępowania sądowego co oznacza, że dokonane wpisy tymczasowe stały się

ostateczne.

Sąd uznał za niezasadny zarzut nieprawidłowego naliczenia punktów karnych za

wykroczenia popełnione dnia 14.03.2008r. i 7.04.2008r. jako zarejestrowane przez

Straż Miejską. Bez znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy pozostaje przy

tym treść wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 22 marca 2007r. sygnatura akt U

1/07 (Dz.U. nr 53 poz. 359), w którym stwierdzono brak kompetencji Straży Miejskiej

do używania urządzeń samoczynnie rejestrujących przekroczenie dozwolonej

prędkości. O nałożeniu określonej ilości punktów karnych (wysokość za

poszczególne rodzaje wykroczeń wynika z treści załącznika do rozporządzenia z

dnia 20.12.2002 r. ) oraz o ich ewentualnym wykreśleniu nie decyduje starosta lecz

organ, który prowadzi ewidencje. Instytucja punktów karnych za naruszenie

przepisów ruchu drogowego jest związana z wydaniem orzeczenia o charakterze

karnym. Skoro zatem skarżący został ukarany mandatami karnymi oraz - w dwóch

przypadkach - wyrokami Sądu Rejonowego wobec kwestionowania zasadności

nałożenia na niego mandatu takimi rozstrzygnięciami związane są organy

administracji. Stanowisko takie prezentowane jest w orzecznictwie

sądowoadministracyjnym w tym m.in. w wyroku NSA z dnia 13.08.2009r. w sprawie

I OSK 1371/08 (dostępne w internecie).

I wreszcie Sąd nie podzielił argumentów skarżącego co do tego, że w dacie

orzekania przez organy administracji doszło do zatarcia skazania najwcześniej

popełnionych wykroczeń. Zgodnie z art. 46 §1 kodeksu wykroczeń ukaranie uważa

się za niebyłe po upływie 2 lat od wykroczenia, darowania lub przedawnienia

wykonania kary. Jednocześnie § 5 ust. 3 rozporządzenia z dnia 20.12.2002 r.

wskazuje, że organ prowadzący ewidencję usuwa z ewidencji wpis ostateczny jeżeli

nastąpiło zatarcia skazania. Treść przywołanych przepisów jednoznacznie wskazuje,

że ewentualne usuwanie wpisów z ewidencji może być dokonane jedynie przez

organ prowadzący ewidencję. A zatem nie można skutecznie postawić Staroście

S. ani Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu zarzutu

ewentualnego niewykreślenia z ewidencji wpisów, co do których doszło do zatarcia

skazania. Po drugie: nawet gdyby przyjąć - hipotecznie - że organ właściwy do

orzekania w oparciu o art. 114 i 135 p.r.d. winien wziąć tę okoliczność pod uwagę to i

tak zarzut ten nie jest zasady. Zatarcie faktu karalności powoduje bowiem

wykreślenie wpisów z ewidencji jednakże nie podważa to faktu uzyskania przez

kierowcę punktów za naruszenie przepisów o ruchu drogowym w dacie wystąpienia z

wnioskiem przez Komendanta Wojewódzkiego Policji. Nie może przy tym ujść

uwadze, że wykładnia gramatyczna art. 114 ust. 1 pkt. 1 lit. b p.r.d. prowadzi do

wniosku, że do skutecznego złożenia wniosku przez komendanta niezbędne jest

przekroczenie stosownej ilości punktów co oznacza, że dla oceny zasadności

wniosku miarodajna jest data wystąpienia z wnioskiem a nie wydania decyzji w tym

przedmiocie. Takie stanowisko wyraził także NSA w wyroku z dnia 8.02.2011 r. w

sprawie I OSK 511/10, które w pełni podziela Sąd w składzie rozpoznającym

niniejszą sprawę.

Reasumując - w ocenie Sądu zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa

materialnego. Trafnie organ - Starosta S. w oparciu o art. 114 ust. 1 pkt.

1 lit. b oraz 135 p.r.d. zatrzymał S. B. prawo jazdy do czasu

wykazania się posiadaniem wymaganych kwalifikacji i jednocześnie skierował go na

kontrolne sprawdzenie kwalifikacji skoro w dacie wystąpienia z wnioskiem przez

Komendanta Wojewódzkiego Policji skarżący przekroczył dozwoloną ilość punków

karnych za wykroczenia drogowe.

W ocenie Sądu zaskarżona decyzja nie narusza również przepisów postępowania w

stopniu, który miałby wpływ na wynik sprawy. W szczególności nie zasługuje na

uwzględnienie zarzut naruszenia art. 61 kpa. Wbrew stwierdzeniom skarżącego po

uchyleniu decyzji przez organ odwoławczy organ I instancji nie ma obowiązku

ponownie wszczynać postępowania w sprawie. Zgodnie z treścią art. 61 §3 kpa (w

brzmieniu obowiązującym w dacie wydawania decyzji) datą wszczęcia postępowania

na żądanie strony jest dzień doręczenia zadania organowi administracji publicznej.

Jednocześnie przyjmuje się, że wszczęcie postępowania w urzędu następuje w dacie

dokonania pierwszej czynności przez organ administracji. A zatem postępowanie w

niniejszej sprawie zostało wszczęte z chwilą doręczenia organowi wniosku

Komendanta Wojewódzkiego Policji tj. w dniu 28.09.2009r. i brak jest podstaw

prawnych do zawiadamiania stron o ponownym wszczęciu postępowania nawet w

sytuacji gdy organ odwoławczy wyeliminował decyzję z obrotu prawnego. Rację ma

natomiast skarżący, że organ administracji winien umożliwić mu zapoznanie się z

aktami sprawy i złożenia ewentualnych wniosków dowodowych czego nie dopełnił

organ I instancji. Powyższe mogłoby stanowić naruszenie art. 10 kpa jednakże tylko

wtedy naruszenie takie mogłoby stanowić podstawę do uchylenia zaskarżonej decyzji

gdyby miało wpływ na wynik sprawy. W niniejszej sprawie Sąd nie doszukał się takiej

zależności.

Natomiast Sąd wskazuje że nie może się odnieść do zarzutów skarżącego

dotyczących nieprawidłowości postępowania co do skierowania go na badania

psychologiczne w związku z przekroczeniem 24 punktów karnych albowiem

postępowanie to zostało zakończone odrębną decyzją - z dnia [...].09.2009 r.

utrzymaną w mocy decyzją z dnia [...].12.2009 r., która nie może być oceniana w

ramach niniejszego postępowania nawet w oparciu o przepis art. 135 P.p.s.a.

W ocenie Sądu nie zasługuje również na uwzględnienie zarzut naruszenia art.

107§3 kpa poprzez brak analizy prawnej rozpatrywanych zagadnień i niewskazanie

konkretnych przepisów prawnych, na których oparto ustalenia, a zamiast tego

dokonuje dowolnej oceny prawnej tego postępowania i zaistniałych faktów. W ocenie

Sądu uzasadnienie decyzji pełnia wymogi określone w w/w przepisie, organ wskazał

bowiem podstawę prawną oraz analizę wskazująca na konieczność zastosowania

tych przepisów w niniejszej sprawie. Odniósł się także do zarzutów zawartych w

odwołaniach.

W tym stanie rzeczy należało uznać, że zarzuty skargi nie znajdują oparcia

w przepisach prawa a biorąc dodatkowo pod uwagę, że Sąd nie dostrzegł takich

naruszeń przepisów prawa procesowego lub materialnego, które mogłoby mieć

wpływ na wynik sprawy - skargę należało oddalić.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie

- na podstawie art. 151 P.p.s.a. - orzekł jak w sentencji.