Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 2013/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-10-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 602  ceny
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Jarosław Stopczyński, Sędzia WSA - Konrad Łukaszewicz, Sędzia WSA - Michał Sowiński (spr.), , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 13 października 2020 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na postanowienie Prezesa Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z dnia [...] września 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia o milczącym załatwieniu sprawy oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi [...] Spółki z o.o. z siedzibą w W. (dalej: "Spółka", "Skarżąca", "Strona") jest postanowienie Prezesa Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie (dalej: "Prezes PGW WP", "organ odwoławczy") z [...] września 2019 r. nr [...], utrzymujące w mocy postanowienie Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie w W. (dalej: "Dyrektor RZGW", "organ I instancji") z [...] lipca 2019 r. nr [...], którym odmówiono wydania zaświadczenia o milczącym załatwieniu sprawy, z wniosku Spółki w zakresie postępowania o zatwierdzenie taryfy dla zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków na terenie Gminy i Miasta W. na okres 3 lat.

Wnioskiem z [...] czerwca 2019 r., Spółka zwróciła się - w oparciu o art. 122f § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096, z późn. zm.); dalej: "k.p.a." - do Dyrektora RZGW o wydanie w drodze postanowienia zaświadczenia o milczącym załatwieniu sprawy prowadzonej przez ww. organ w przedmiocie zatwierdzenia taryfy dla zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków.

Postanowieniem z dnia [...] lipca 2019 r., Dyrektor RZGW odmówił wydania wnioskowanego zaświadczenia. Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie, organ I instancji argumentował, iż w trakcie procedowania wniosku o zatwierdzenie taryfy dla zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków, które to postępowanie toczyło się wskutek wydania przez organ II instancji decyzji kasatoryjnej, dwukrotnie wzywano wnioskodawcę do uzupełnienia dokumentacji. Okoliczności sprawy determinowały także zawiadomienie strony postępowania o wyznaczeniu nowego terminu załatwienia sprawy.

W zażaleniu na powyższe postanowienie Dyrektora RZGW z [...] lipca 2019 r. Skarżąca wskazała na naruszenie przepisów ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków oraz przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, tj. 35 § 3 i 4 k.p.a. w związku z art. 24c ust. 1 ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (Dz. U. z 2019 r., poz. 1437); - dalej "u.z.z.w." polegające na jego błędnej wykładni i niewłaściwym zastosowaniu, polegające na przyjęciu, iż termin 45 dni na załatwienie przedmiotowej sprawy rozpoczął swój bieg w momencie uzyskania wniosku pozbawionego braków formalnych oraz kompletnego materiału dowodowego w postaci informacji i wyjaśnień strony, podczas gdy prawidłowa wykładnia tego przepisu prowadzi do przyjęcia, że termin ten liczyć należy wyłącznie od dnia otrzymania wniosku pozbawionego braków formalnych; art. 122c § 2 k.p.a. w związku z art. 27c ust. 1 u.z.z.w. poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że organ może kilkukrotnie wzywać stronę do uzupełnienia braków lub doprecyzowania treści żądania, podczas gdy prawidłowa wykładnia tego przepisu prowadzi do przyjęcia, że organ jest uprawniony tylko do jednokrotnego wezwania strony do uzupełnienia braków lub doprecyzowania treści żądania w sprawie milcząco załatwianej, co w konsekwencji doprowadziło do odmowy wydania wnioskowanego zaświadczenia; art. 122a § 1 i § 2 k.p.a. w związku z art. 24f ust. 2 i art. 27c ust. 1 u.z.z.w. poprzez wydanie postanowienia o odmowie wydania zaświadczenia o milczącym załatwieniu sprawy, mimo upływu terminu, o którym mowa w art. 24c ust. 1 u.z.z.w.

Prezes PGW WP postanowieniem z [...] września 2019 r. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu wskazano, że art. 122a § 2 pkt 1 k.p.a. ma zastosowanie w sytuacji, w której w terminie miesiąca od dnia doręczenia żądania strony właściwemu organowi administracji publicznej albo w innym terminie określonym w przepisie szczególnym organ ten nie wyda decyzji lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie. Istotą milczącego załatwienia sprawy sensu largo jest to, że w określonych przepisami prawa okolicznościach faktycznych i prawnych, brak działania właściwego organu administracji publicznej w czasie ściśle określonym przepisami prawa, wywołuje skutki materialnoprawne, to znaczy prowadzi do załatwienia danej sprawy administracyjnej. Przepis art. 122a § 2 k.p.a. określa nie tylko dwie prawne formy milczącego załatwienia sprawy (milczące zakończenie postępowania i milczącą zgodę), ale także przesłanki zastosowania każdej z tych form. Przesłanki te kształtują się następująco: doręczenie żądania strony właściwemu organowi administracji publicznej, upływ terminu określonego w przepisach szczególnych, kwalifikowany brak działania administracji w określonym prawem terminie, polegający albo na braku wydania decyzji lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie albo na braku wniesienia sprzeciwu. Aby sprawa mogła zostać uznana za załatwioną milcząco w rozumieniu przepisów Rozdziału 8a Działu II k.p.a., wymienione przesłanki - co wymaga szczególnego podkreślenia - muszą być spełnione kumulatywnie. Trzeba bowiem mieć na uwadze powagę skutków prawnych, do których doprowadza brak działania organu, bowiem istota rozwiązania przewidzianego przez art. 122a § 2 pkt 1 k.p.a. pozwala rozpatrywać je jako przykład fikcji decyzji pozytywnej dla strony i nadania milczeniu administracji postaci aktu konkludentnego.

Organ II instancji wskazał, że dnia [...] marca 2019 r. do siedziby organu regulacyjnego wpłynęła decyzja Prezesa Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z dnia [...] marca 2019 r., mocą której orzeczono o uchyleniu w całości zaskarżonej decyzji i przekazaniu sprawy organowi! instancji do ponownego rozpatrzenia. Tryb kasatoryjny zastosowano wobec decyzji Dyrektora RZGW z dnia [...] stycznia 2019 r., w której organ regulacyjny zatwierdził taryfę dla zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków na terenie Miasta i Gminy W. na okres 3 lat. Postępowanie przed organem II instancji zainicjowało odwołanie od powyższej decyzji złożone przez Burmistrza Gminy i Miasta W., który - wedle przepisów ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (art. 24c ust. 6), także jest stroną w postępowaniu w sprawach wydania decyzji zatwierdzających, bądź nie wnioskowaną taryfę, albo decyzji określających tymczasową taryfę. Z uwagi na charakter niniejszej sprawy, która weryfikowana jest przez pryzmat art. 122a § 2 pkt 1 k.p.a., istotne znaczenie ma to, że w decyzji z dnia [...] marca 2019 r. organ odwoławczy stwierdził, że postępowanie pierwszoinstancyjne zostało przeprowadzone z rażącym naruszeniem norm prawa procesowego. Przesłanki, które na ówczesnym etapie postępowania ziściły się determinując tym samym zastosowanie przez organ odwoławczy trybu z art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. dotyczyły okoliczności, w których organ I instancji nie przeprowadził wyczerpującego postępowania wyjaśniającego, nadto tok procedowania rażąco naruszał przepisy procesowe. Ponownie rozpoznając sprawę, organ regulacyjny był zatem związany zaleceniami zawartymi w decyzji z dnia [...] marca 2019 r., a dotyczącymi usunięcia nieprawidłowości proceduralnych. Nie bez znaczenia pozostają tutaj także aspekty merytoryczne, bowiem brak wyczerpującego zgromadzenia materiału dowodowego przez organ I instancji godził nie tylko w normy procesowe usankcjonowane w procedurze administracyjnej, ale także negatywnie wpłynął na ocenę przedłożonej do zatwierdzenia taryfy według zasad określonych w art. 24c ust. 1-3 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków oraz w rozporządzeniu wykonawczym wydanym na jej podstawie, tj. w rozporządzeniu Ministra Gospodarki Morskiej w Żeglugi Śródlądowej z dnia 27 lutego 2018 r. w sprawie określenia taryf, wzoru wniosku o zatwierdzenie taryfy oraz warunków rozliczeń za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków (Dz. U. poz. 472).

Wyjaśniono, że tok procedowania organu regulacyjnego podjętego wskutek decyzji kasatoryjnej, swój początek miał w podjęciu czynności zawiadomienia stron wszczęciu postępowania administracyjnego zmierzającego do ponownego rozpatrzenia wniosku Spółki - pismo z dnia [...] kwietnia 2019 r. Z tą też datą organ wezwał wnioskodawcę do złożenia kompletnego wniosku o zatwierdzenie taryfy dla zbiorowego zaopatrzenia w wodę zbiorowego odprowadzania ścieków-stosownie do wymogów określonych w art. 24b ust. 4-6 u.z.z.w., z uwzględnieniem okresu obrachunkowego, o którym mowa w § 20 tzw. rozporządzenia taryfowego. Nadto, organ zażądał ewidencji księgowej przychodów i kosztów z podziałem na prowadzone rodzaje działalności. Organ wyjaśnił także sposób projektowania taryfy oraz elementy, które winny znaleźć się w uzasadnieniu do jej projektu. Wzywanemu zakreślono 14-dniowy termin do wypełnienia czynności z wezwania.

W odpowiedzi na wezwanie organu, pismem z dnia [...] kwietnia 2019 r., Spółka poinformowała o odmowie złożenia wniosku taryfowego dla zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków z uwzględnieniem wymogów wskazanych przez organ wzywający. Jednocześnie strona wniosła o przeprowadzenie postępowania zgodnie z wnioskiem z dnia [...] marca 2018 r., zmodyfikowanym przez Spółkę na podstawie pisma z dnia [...] sierpnia 2018 r. Organ I instancji nie uwzględnił stanowiska strony. Specyfika postępowania w przedmiocie zatwierdzenia taryfy nie pozwala, aby organ procedował na podstawie już nieaktualnego stanu sprawy. Zwrócić bowiem należy uwagę chociażby na względy ekonomiczne Spółki, które według stanu na dzień procedowania w wyniku decyzji kasatoryjnej mogły istotnie ulec zmianie. Nie bez znaczenia można pozostawić także takie okoliczności, jak wynikający z przepisów materialnych wymóg ustalenia niezbędnych przychodów na podstawie kosztów w okresie obrachunkowym poprzedzającym wprowadzenie nowej taryfy na potrzeby obliczenia cen i stawek opłat planowanych na 3 lata obowiązywania taryfy. Oczywistym zatem jest, że okres obrachunkowy dla wniosku z dnia [...] marca 2018 r., nie będzie okresem obrachunkowym według stanu na dzień analizowania sytuacji ekonomicznej Spółki na potrzeby ponownego rozpatrzenia sprawy, które miało miejsce już ponad rok później.

Organ II instancji podkreślił, iż specyfika omawianego postępowania wymaga badania sytuacji ekonomicznej podmiotu gospodarczego za pomocą pewnych (aktualnych) wskaźników ekonomicznych. Znaczenie mają tutaj wszelkie informacje wyrażone liczbowo, które charakteryzują zjawiska ekonomiczne zachodzące w jednostce gospodarczej. Analiza i weryfikacja dokonywana stosownie do wymogów art. 24c ust. 1-3 u.z.z.w. ma za zadanie poznanie zjawisk zachodzących w przedsiębiorstwie wodociągowo-kanalizacyjnym i głównym jej celem jest weryfikacja zmian warunków ekonomicznych wykonywania przez to przedsiębiorstwo działalności gospodarczej. Przedmiotem tejże analizy jest także marża zysku oraz weryfikacja kosztów związanych ze świadczeniem usług, poniesionych w latach obrachunkowych obowiązywania poprzedniej taryfy, ustalonych na podstawie ewidencji księgowej, z uwzględnieniem planowanych zmian tych kosztów w okresie obowiązywania taryfy. Opisane badania organ regulacyjny dokonuje pod względem celowości ponoszenia przez przedsiębiorstwo wspomnianych kosztów w celu zapewnienia ochrony interesów odbiorców usług przed nieuzasadnionym wzrostem cen. Tak więc dokonywana przez organ regulacyjny analiza sytuacji ekonomicznej przedsiębiorstwa wnioskującego o zatwierdzenie taryfy pozwala na poznanie funkcjonowania gospodarki przedsiębiorstwa jako całości i bada procesy w nim zachodzące wykorzystując w tym celu wielkości zagregowane. Źródłami tejże analizy są dokumenty, które wymienia art. 24b ust. 6 ustawy, które to dokumenty stanowią obligatoryjne załączniki uzasadnienia wniosku taryfowego. Mówiąc o analizie ekonomicznej, rzeczą oczywistą jest, co zaznaczono już powyżej, iż ze względu na specyfikę postępowania w przedmiocie zatwierdzenia, taryfy, miernikiem będą ostatnie 3 lata obrotowe oraz okres obrachunkowy poprzedzający wprowadzenie nowej taryfy. Aktualna dokumentacja pozwoli dopiero na wyodrębnienie liczb bezwzględnych, ilustrujących wielkość konkretną lub przeciętną badanego zjawiska, na przykład zysków przedsiębiorstwa. W tym względzie, odmowa aktualizacji przez Spółkę wniosku o zatwierdzenie taryfy z pewnością nie znajdowała uzasadnienia. Z pewnością również, poprzez odmowę złożenia wymaganych dokumentów, wnioskodawca doprowadził do sytuacji, w której słusznie organ wystąpił ponownie z wezwaniem - pismo z dnia [...] maja 2019 r. W dniu [...] maja 2019 r. w siedzibie organu stawił się osobiście członek zarządu przedsiębiorstwa wodociągowo-kanalizacyjnego wraz z pełnomocnikiem. Według zalegającego w aktach sprawy protokołu, strony ustaliły, iż Spółka przedstawi uwarunkowania na temat taryfy w oparciu o 24 miesiące, przy uwzględnieniu posiadanego Planu Rozwoju i Modernizacji na lata 2017-2019. W piśmie z dnia [...] maja 2019 r. pełnomocnik przedsiębiorstwa przekazał do organu regulacyjnego informację, iż upoważniająca go Spółka dysponuje Wieloletnim Planem Rozwoju i Modernizacji Urządzeń Wodociągowych i Urządzeń Kanalizacyjnych jedynie na lata 2016-2019. Ze względu na powyższe, pełnomocnik wskazał, że złożenie wniosku z uwzględnieniem 24-miesięcznego okresu obrachunkowego poprzedzającego wprowadzenie nowych taryf, praktycznie nie pozwoli na uwzględnienie w kalkulacji cen i stawek opłat kosztów wynikających z inwestycji modernizacyjno-rozwojowych, ochrony środowiska - ustalonych na podstawie ww. planu. W tym względzie pełnomocnik powoływał się na treść § 7 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia taryfowego.

Organ wskazał, iż z uwagi na absencję strony w zakresie aktualizacji wniosku taryfowego, słusznie Dyrektor RZGW podjął decyzję o odmowie zatwierdzenia taryfy dla zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków na terenie Miasta i Gminy W. na okres 3 lat.

Podkreślono, iż w przypadku odpowiedzi Spółki z dnia [...] kwietnia 2019 r., która wpłynęła do organu regulacyjnego w dniu [...] kwietnia 2019 r., termin 45-dniowy zakończył swój bieg w dniu [...] czerwca 2019 r. Gdyby termin ten obliczono od dnia [...] maja 2019 r., w której to dacie do organu regulacyjnego wpłynęła druga odpowiedź wzywanego, czyli pismo z dnia [...] maja 2019 r., kres 45 dni nastąpiłby w dacie [...] lipca 2019 r. Jednakże, z uwagi na fakt, iż jest to dzień uznany ustawowo za wolny od pracy, faktyczny termin załatwienia sprawy upłynąłby wraz z upływem dnia [...] lipca 2019 r. Natomiast decyzję, którą z resztą skarżący uważa za prawnie skuteczną z uwagi na fakt, iż się od nie odwołał, Dyrektor RZGW wydał w dniu [...] czerwca 2019 r. Z tą też datą nastąpiło jej nadanie. Fakty potwierdzają więc, że rozstrzygnięcie z dnia [...] czerwca 2019 r., znak: [...] wydano przed upływem terminu, o którym mowa w art. 24c ust. 1 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków i organ regulacyjny prawidłowo postanowił o odmowie wydania zaświadczenia o milczącym załatwieniu sprawy rozstrzygniętej powyższą, prawnie skuteczną decyzją.

Organ nie podzielił twierdzenia Spółki, jakoby organ regulacyjny mógł wzywać stronę tylko raz do uzupełnienia lub doprecyzowania podania. Wyjaśniono, że to nie przewidziana w art. 64 k.p.a. konieczność uzupełnienia lub doprecyzowania podania legła u podstaw kolejnych wezwań organu, lecz konieczność przekazania informacji lub dokumentów niezbędnych do wykonywania zadań organu regulacyjnego. Zaś ustawowo przypisanym trybem proceduralnym w sprawie był właściwie zastosowany przez organ I instancji tryb wynikający z materialno-prawnej regulacji zawartej w art. 27b ust. 1 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków.

W skardze na powyższe postanowienie Prezesa PGW WP Spółka zarzuciła naruszenie:

1) art. 24f ust. 2 w zw. z art. 24c ust. 1 u.z.z.w. oraz art. 122a § 2 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 27c ust. 1 u.z.z.w. poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że:

a) sprawy w przedmiocie zatwierdzania taryf dla zbiorowego zaopatrzenia w wodę lub zbiorowego odprowadzania ścieków nie są sprawami, które mogą być załatwiane milcząco w trybie określonym w dziale II rozdziale 8a k.p.a.,

b) termin 45 dni na załatwienie sprawy w przedmiocie zatwierdzenia taryf dla zbiorowego zaopatrzenia w wodę lub zbiorowego odprowadzania ścieków jest terminem, który może ulec wydłużeniu wskutek wyznaczenia przez organ nowego terminu załatwienia sprawy na podstawie art. 36 § 1 k.p.a.,

podczas gdy sprawy w przedmiocie zatwierdzenia taryf są sprawami załatwianymi milcząco, zaś termin 45 dni na ich załatwienie jest terminem prawa materialnego, do którego nie znajduje zastosowania art. 36 k.p.a. - co miało wpływ na wynik sprawy, albowiem w konsekwencji doprowadziło do odmowy wydania wnioskowanego zaświadczenia o milczącym załatwieniu sprawy,

2) art. 27b ust. 1 oraz art. 29 ust. 3 u.z.z.w. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie w sprawie w przedmiocie zatwierdzenia taryf dla zbiorowego zaopatrzenia w wodę lub zbiorowego odprowadzania ścieków i uznanie, że organ jest uprawniony do wielokrotnego wzywania wnioskodawcy w toku postępowania, do przekazania informacji lub dokumentów, pod rygorem nałożenia kary pieniężnej, podczas gdy przepisy te nie mają zastosowania w sprawach w przedmiocie zatwierdzenia taryf, a organ nie ma prawa do wielokrotnego żądania uzupełnienia przez stronę braków formalnych wniosku inicjującego postępowanie, a także wzywania do złożenia wyjaśnień pod rygorem nałożenia kary pieniężnej

- co miało wpływ na wynik sprawy, albowiem w konsekwencji doprowadziło do odmowy wydania wnioskowanego zaświadczenia o milczącym załatwieniu sprawy,

3) art. 122c § 2 k.p.a. oraz art. 27c ust. 1 u.z.z.w. poprzez ich niezastosowanie i wskutek tego przyjęcie, że organ jest uprawniony wielokrotnie wzywać stronę do uzupełnienia braków lub doprecyzowania treści żądania w sprawie załatwianej milcząco i tym samym wydłużać automatycznie termin na załatwienie sprawy, podczas gdy przywołane przepisy mają zastosowanie w sprawie, a zatem organ jest uprawniony tylko jednokrotnie wezwać stronę do uzupełnienia braków lub doprecyzowania treści żądania w sprawie załatwianej milcząco,

- co miało wpływ na wynik sprawy, albowiem w konsekwencji doprowadziło do odmowy wydania wnioskowanego zaświadczenia o milczącym załatwieniu sprawy,

4) § 20 pkt 2 w zw z § 7 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej z dnia 27 lutego 2018 r. w sprawie określania taryf, wzoru wniosku o zatwierdzenie taryfy oraz warunków rozliczeń za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków w zw. z art. 6 k.p.a poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na działaniu przez organ bez podstawy prawnej i żądaniu od Skarżącego zmiany treści wniosku o zatwierdzenie taryf, polegającej na zaktualizowaniu wniosku taryfowego w oparciu o okres 24 kolejnych miesięcy obrachunkowych poprzedzających nie więcej niż o 120 dni dzień złożenia wniosku, podczas gdy w sprawie wniosek wszczynający postępowanie został złożony w roku 2018, a zatem właściwym okresem obrachunkowym w sprawie jest okres 12 kolejnych miesiącach

- co miało istotny wpływ na wynik sprawy, albowiem uznając za zasadną konieczność zaktualizowania wniosku o zatwierdzenie taryf, organ uznał, że Skarżący nie uzupełnił braków formalnych wniosku, a tym samym nie rozpoczął biegu termin 45 dni na zatwierdzenie taryf, co doprowadziło do odmowy wydania wnioskowanego zaświadczenia o milczącym załatwieniu sprawy.

W odpowiedzi na skargę Prezes PGW WP wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325), dalej: "p.p.s.a", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż zadaniem wojewódzkiego sądu administracyjnego jest zbadanie legalności zaskarżonego aktu pod względem jego zgodności z prawem, to znaczy ustalenie, czy organy orzekające w sprawie prawidłowo zinterpretowały i zastosowały przepisy prawa w odniesieniu do właściwie ustalonego stanu faktycznego. W przypadku stwierdzenia, iż w sprawie naruszono przepisy - czy to prawa materialnego, czy postępowania - sąd uchyla zaskarżoną decyzję i zwraca sprawę do postępowania przed organem administracyjnym, właściwym do jej rozstrzygnięcia. Jednocześnie, stosownie do treści przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Sąd, kierując się tymi przesłankami uznał, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu.

Niezasadny jest zarzut naruszenia art. 24f ust. 2 w zw. z art. 24c ust. 1 u.z.z.w. oraz art. 122a § 2 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 27c ust. 1 u.z.z.w. poprzez ich błędną wykładnię.

Stosownie do art. 27c ust. 1 u.z.z.w. do postępowania przed organem regulacyjnym stosuje się przepisy k.p.a. W myśl art. 35 § 4 k.p.a. przepisy szczególne mogą określać inne terminy załatwienia sprawy niż określone w § 3 i 3a tego przepisu. Taka sytuacja miała miejsce w tej sprawie. Zgodnie z art. 24c ust. 3 w zw. z ust. 1 u.z.z.w., jeżeli wynik oceny, weryfikacji lub analizy, o których mowa w ust. 1, jest negatywny, organ regulacyjny odmawia, w drodze decyzji, zatwierdzenia taryfy oraz nakłada obowiązek w tej decyzji, w terminie w niej określonym, na przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne przedłożenia poprawionego projektu taryfy, o którym mowa w art. 24b ust. 4 pkt 1, lub poprawionego uzasadnienia, o którym mowa w art. 24b ust. 4 pkt 2, wskazując elementy projektu taryfy lub uzasadnienia wymagające poprawienia. Z kolei art. 24c ust. 1 u.z.z.w. stanowi, że organ regulacyjny, w terminie 45 dni od dnia otrzymania wniosku, o którym mowa w art. 24b ust. 2: 1) ocenia projekt taryfy, o którym mowa w art. 24b ust. 4 pkt 1, oraz uzasadnienie, o którym mowa w art. 24b ust. 4 pkt 2, pod względem zgodności z: a) przepisami ustawy, b) przepisami ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. - Prawo wodne; 2) analizuje zmiany warunków ekonomicznych wykonywania przez przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne działalności gospodarczej, w tym marżę zysku, oraz weryfikuje koszty, o których mowa w art. 20 ust. 4 pkt 1, pod względem celowości ich ponoszenia w celu zapewnienia ochrony interesów odbiorców usług przed nieuzasadnionym wzrostem cen.

Powołane przepisy wskazują więc, że ustawodawca określił inny termin do załatwienia wniosków taryfowych niż przewidują to przepisy k.p.a. Artykuł 24c ust. 1 u.z.z.w. stanowi więc lex specialis względem przepisów k.p.a. określających ogólne terminy do załatwiania spraw. Jest to termin ustawowy, a w związku z tym nie może być on ani przekroczony, ani przedłużony czy skrócony. Termin ustawowy, określany jest też jako termin prekluzyjny, co oznacza, że uchybienie temu terminowi powoduje bezskuteczność danej czynności procesowej. Zgodnie art. 24f ust. 2 u.z.z.w., organ regulacyjny nie może wydać decyzji, o której mowa w art. 24c ust. 2 lub 3, po upływie terminu, o którym mowa w art. 24c ust. 1. Skutkiem przekroczenia 45 – dniowego jest z jednej strony brak możliwości wydania decyzji w przedmiocie wniosku taryfowego, a z drugiej strony wejście w życie taryfy, po upływie 120 dni od dnia doręczenia jej projektu organowi regulacyjnemu wraz z wnioskiem o zatwierdzenie.

Wbrew twierdzeniom Skarżącej, przy obliczaniu czy został zachowany termin do załatwienia sprawy należy jednak uwzględnić również okresy podlegające wyłączeniu, na podstawie art. 35 § 5 k.p.a., ponieważ wyznaczony przez ustawodawcę czas dla dokonania danej czynności procesowej, to czas efektywny, jakim powinien dysponować organ załatwiający sprawę. Z powyższych względów należy więc przyjąć, za organem, że rozpoczęcie biegu terminu 45 – dniowego, o którym mowa w art. 24c ust. 1 u.z.z.w. mogło nastąpić dopiero od dnia złożenia uzasadnionego (uzupełnionego, kompletnego) wniosku. Prezes PGW WP zasadnie wywiódł, iż odpowiedzi Spółki na wezwania Dyrektor RZGW z dnia [...] kwietnia i [...] maja 2019 r., z uwagi na brak przedłożenia kompletnego wniosku taryfowego wraz z dokumentacją księgową uwzględniającą 24-miesięczny okres obrachunkowy poprzedzający wprowadzenie nowej taryfy, nie spowodowały, że wniosek uzyskał statusu kompletnego.

Nieuprawnione są zarzuty naruszenia art. 27b ust. 1 oraz art. 29 ust. 3 u.z.z.w. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie w sprawie w przedmiocie zatwierdzenia taryf dla zbiorowego zaopatrzenia w wodę lub zbiorowego odprowadzania ścieków i uznanie, że organ jest uprawniony do wielokrotnego wzywania wnioskodawcy w toku postępowania, do przekazania informacji lub dokumentów oraz naruszenia art. 122c § 2 k.p.a. oraz art. 27c ust. 1 u.z.z.w. poprzez ich niezastosowanie.

Należy zauważyć, iż zgodnie z art. 24c ust. 1 u.z.z.w. 45 – dniowy termin do załatwienia wniosku taryfowego rozpoczyna swój bieg od momentu początkowego wskazanego w ustawie, a więc od dnia otrzymania wniosku taryfowego przez organ. Regulacja ta odpowiada podobnej regulacji w k.p.a. W myśl art. 61 § 3 k.p.a. dniem wszczęcia postępowania w sprawie jest dzień złożenia wniosku. Nie oznacza to jednak, że ostateczny termin załatwienia sprawy musi zrównywać się z początkowym terminem załatwienia sprawy. Wniosek strony powinien odpowiadać określonym prawem wymogom, co z kolei zobowiązuje organ do badania każdego wniosku czy spełnia on wymogi formalne. Jeżeli organ stwierdzi braki formalne wniosku (żądania), to wówczas, w zależności od wagi tych braków, albo podanie pozostawia bez rozpoznania, jeżeli w podaniu nie wskazano adresu wnoszącego i nie ma możności ustalenia tego adresu na podstawie posiadanych danych, (art. 64 § 1 k.p.a.), czy też, jeżeli podanie nie spełnia innych wymagań ustalonych w przepisach prawa, wzywa wnoszącego do usunięcia braków w wyznaczonym terminie, nie krótszym niż siedem dni, z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania (art. 64 § 2 k.p.a.). W orzecznictwie prezentowany jest pogląd, że w przypadku usunięcia braków podania w wyznaczonym terminie – datą wszczęcia postępowania jest dzień złożenia wniosku, co jednak nie musi zrównywać się z początkowym terminem załatwienia sprawy. Ten bowiem należy liczyć od dnia złożenia kompletnego wniosku (zob. wyroki NSA z: 13 sierpnia 2009 r., sygn. akt II OSK 1247/08; 13 stycznia 2009 r., sygn. akt II OSK 1777/07).

Poza zakresem rozpoznania sprawy sądowoadministracyjnej dotyczącej kontroli legalności zaskarżonego postanowienia pozostaje natomiast kwestia interpretacji § 20 pkt 2 w zw. z § 7 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej z dnia 27 lutego 2018 r. w sprawie określania taryf, wzoru wniosku o zatwierdzenie taryfy oraz warunków rozliczeń za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków.

Mając powyższe na uwadze, Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.