Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt III SA/Lu 318/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2018-11-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6330 Status  bezrobotnego
Hasła tematyczne: Bezrobocie
Inne
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 3 § 1, art. 134 § 1 i § 2, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c)
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 33 ust. 3, ust. 4 pkt 4 w zw. z pkt 3,
journal: Dz.U. 2018 poz 1265
law: Ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy.
article: art. 7, art. 8, art. 9, art. 11, art. 15, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3
journal: Dz.U. 2018 poz 2096
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak (sprawozdawca), Sędziowie WSA Jerzy Drwal, WSA Iwona Tchórzewska, Protokolant Referent stażysta Marcin Ścibor, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 30 października 2018 r. sprawy ze skargi R. L. na decyzję Wojewody z dnia [...] kwietnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie utraty statusu osoby bezrobotnej i utrata prawa do zasiłku dla bezrobotnych I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] lutego 2018 r., znak [...]; II. zasądza od Wojewody na rzecz R. L. kwotę [...] złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Wojewoda decyzją z dnia [...] kwietnia 2018 r. znak: [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 ze zm.), dalej: "k.p.a.", art. 33 ust. 4 pkt 4 i ust. 4ca ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. - o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U z 2018 r. poz. 1265 ze zm.), dalej: "ustawa o promocji zatrudnienia (...)", utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] lutego 2018 r., znak: [...]; nr [...] orzekającą o utracie przez R. L. statusu osoby bezrobotnej.

Zaskarżona decyzja wydana została w następującym stanie sprawy.

R. L. w dniu [...] sierpnia 2017 r. został zarejestrowany w Urzędzie Pracy w [...] jako osoba bezrobotna. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2017 r. znak [...]; nr [...] Prezydent Miasta [...] orzekł o uznaniu R. L. z dniem [...] sierpnia 2017 r. za osobę bezrobotną oraz o przyznaniu prawa do zasiłku. Wymienionemu wyznaczano na następujące dni: [...] sierpnia 2017 r., [...] października 2017 r., [...] listopada 2017 r. oraz na [...] stycznia 2018 r. terminy obowiązkowej wizyty w Urzędzie Pracy w [...]. Na ostatnio wyznaczony termin R. L. nie stawił się w Urzędzie i nie powiadomił w okresie 7 dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa.

W tym stanie rzeczy, Prezydent Miasta [...] decyzją z dnia [...] lutego 2018 r. znak: [...]; nr [...] orzekł o utracie przez R. L. statusu osoby bezrobotnej oraz prawa do zasiłku z dniem [...] stycznia 2018 r. Decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności.

Od powyższej decyzji wymieniony złożył odwołanie do Wojewody. Wskazał, iż od ponad roku leczy się na depresję. W styczniu nastąpiło pogorszenie choroby oraz pogłębienie zaburzeń depresyjnych i z tego powodu nie był w stanie stawić się w Urzędzie Pracy w wyznaczonej dacie, ani usprawiedliwić nieobecności. Do odwołania załączył zaświadczenie lekarskie z dnia [...] lutego 2018 r., wskazał na dostępność dokumentacji w gabinecie lekarskim.

Wojewoda nie znalazł podstaw do uwzględnienia odwołania. Motywując powołaną na wstępie decyzję z dnia [...] kwietnia 2018 r. podniósł, iż zgodnie z art. 33 ust. 3 ustawy o promocji zatrudnienia (...), bezrobotny ma obowiązek zgłaszania się do właściwego powiatowego urzędu pracy w wyznaczonym przez urząd terminie w celu przyjęcia propozycji odpowiedniej pracy lub innej formy pomocy proponowanej przez urząd lub w innym celu wynikającym z ustawy i określonym przez urząd pracy, w tym potwierdzenia gotowości do podjęcia pracy. W myśl art. 33 ust. 4 pkt 4 ww. ustawy, starosta, pozbawia statusu bezrobotnego, który nie stawił się w powiatowym urzędzie pracy w wyznaczonym terminie i nie powiadomił w okresie do 7 dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa; pozbawienie statusu bezrobotnego następuje od dnia niestawienia się w powiatowym urzędzie pracy na okres: (a) 120 dni w przypadku pierwszego niestawiennictwa, (b) 180 dni w przypadku drugiego niestawiennictwa, (c) 270 dni w przypadku trzeciego i każdego kolejnego niestawiennictwa. Utrata statusu osoby bezrobotnej przez osobę posiadająca prawo do zasiłku dla bezrobotnego powoduje utratę prawa do tego zasiłku. Świadczenie to przysługuje tylko osobom posiadającym status osoby bezrobotnej.

Organ odwoławczy podkreśli, iż dla zachowania statusu osoby bezrobotnej, a w konsekwencji i prawa do zasiłku konieczne jest spełnienie dwóch przesłanek. Po pierwsze, przyczyna niestawiennictwa musi być uzasadniona. Po drugie, należy powiadomić Urząd Pracy w terminie do 7 dni od niestawiennictwa o przyczynie swojej nieobecności. R. L. złożył wyjaśnienia dotyczące niestawiennictwa oraz przedstawił ww. zaświadczenie lekarskie w odwołaniu, tym samym nie dochował przewidzianego w przepisach ustawy terminu 7 dni, w którym należy poinformować urząd o uzasadnionej przyczynie niestawiennictwa.

Organ odwoławczy nie kwestionuje występowania u skarżącego choroby, zwraca jednak uwagę, że przedłożone zaświadczenie lekarskie wystawione zostało w dniu [...] lutego 2018 r., a więc po dniu doręczenia zaskarżonej obecnie decyzji pierwszoinstancyjnej ([...] lutego 2018 r.), jak i po terminie wyznaczonej wizyty ([...] stycznia 2018 r.) oraz po upływie terminu 7 dni przewidzianych na usprawiedliwienie niestawiennictwa ([...] stycznia 2018 r. – [...] stycznia 2018 r.). Zaświadczenie złożone przy odwołaniu potwierdza pozostawanie strony pod opieką psychiatry z powodu zaburzeń depresyjnych, nie wynika z niego jednak niemożność zgłoszenia się w urzędzie pracy w wyznaczonym terminie. Użyte w art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy pojęcie "powiadomienie" nie oznacza, że bezrobotny obowiązany jest osobiście zgłosić się w urzędzie pracy w terminie 7 dni aby usprawiedliwić swoje niestawiennictwo w dniu wizyty. Forma powiadomienia może być dowolna, nie tylko osobiście, ale też przez nadanie przesyłki listowej drogą pocztową, telefonicznie, bądź za pośrednictwem osób trzecich. Istotne jest zachowanie siedmiodniowego terminu powiadomienia urzędu pracy o uzasadnionej przyczynie niestawiennictwa w wyznaczonym terminie.

Przepisy art. 33 ust. 3 i ust. 4 pkt 4 ustawy o promocji zatrudnienia (...) mają charakter bezwzględnie obowiązujący. W sytuacji niedopełnienia przez bezrobotnego obowiązków wynikających z przywołanych wyżej przepisów (bezrobotny nie stawił się w wyznaczonym dniu i nie poinformował urzędu pracy w terminie 7 dni o uzasadnionej przyczynie niestawiennictwa), właściwy organ jest zobowiązany podjąć decyzję o pozbawieniu statusu bezrobotnego.

R. L. zapoznał się z wyznaczoną na dzień [...] stycznia 2018 r. datą obowiązkowej wizyty w Urzędzie Pracy, co potwierdził własnoręcznym podpisem złożonym na druku informującym o terminie wyznaczonej kolejnej wizyty. Został on również prawidłowo pouczony o obowiązku zgłaszania się w wyznaczonych przez urząd terminach, a także o obowiązku powiadomienia urzędu pracy w terminie 7 dni o uzasadnionej przyczynie niestawiennictwa i konsekwencjach wynikających z niedopełnienia tego obowiązku. Nie ulega zatem wątpliwości, iż wymieniony posiadał wiedzę o ciążących na nim obowiązkach oraz konsekwencjach wynikających z ich niewypełnienia, czego dowodem jest złożony własnoręczny podpis bezrobotnego w dniu rejestracji, na dokumencie "Informacji o przysługujących prawach i obowiązkach wynikających z ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy oraz formach pomocy określonych w ustawie".

W tym stanie rzeczy, zdaniem organu odwoławczego, argumentacja podnoszona w odwołaniu nie może stanowić przesłanki do uchylenia zaskarżonej decyzji.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie na powyższą decyzję Wojewody z dnia [...] kwietnia 2018 r. pełnomocnik skarżącego zarzucał jej naruszenie przepisów prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy w postaci:

- art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy o promocji zatrudnienia ( ...) poprzez jego błędną wykładnię i pozbawienie skarżącego statusu osoby bezrobotnej oraz prawa do zasiłku, z uwagi na przekroczenie 7-dniowego terminu na powiadomienie MUP o uzasadnionej przyczynie niestawiennictwa na obowiązkowej wizycie w dniu [...] stycznia 2018 r., podczas gdy w kontekście art. 2 oraz art. 67 ust. 2 Konstytucji RP należy przyjąć, że przepisu tego nie stosuje się w przypadku, gdy z przyczyn niezawinionych przez skarżącego, a mianowicie złego stanu zdrowia psychicznego i pogłębiającej się depresji, na którą cierpi od ponad roku, spełnienie wymogu usprawiedliwienia niestawiennictwa w terminie do 7 dni nie było możliwe;

- art. 33 ust. 4 pkt 4 w zw. z art. 33 ust. 3 ustawy o promocji zatrudnienia (...) poprzez jego błędną wykładnię i uznanie, że skarżący został skutecznie powiadomiony o terminie wizycie w urzędzie wyznaczonej na dzień [...] stycznia 2018 r. oraz pouczony o skutkach swojego niestawiennictwa, podczas gdy biorąc pod uwagę zaburzenia psychiczne skarżącego, polegające w szczególności na zaburzeniu koncentracji uwagi, poczuciu pogorszenia pamięci i funkcji poznawczych, nie sposób uznać, iż był on świadomy treści druku, który podpisał w MUP w dniu [...] listopada 2018 r.;

Zarzucił także naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 7 k.p.a. i art. 12 § 1 k.p.a. polegające na błędnym utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji, podczas gdy decyzja ta jako sprzeczna z przepisami prawa materialnego winna być uchylona w całości i w tym zakresie Wojewoda zobowiązany był orzec co do istoty. Na mocy art. 106 § 3 p.p.s.a. wnosił o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z dokumentu w postaci zaświadczenia lekarskiego z dnia [...] maja 2018 r. na okoliczność stanu chorobowego skarżącego - pogłębiającej się w styczniu 2018 r. depresji, niemożności stawienia się na wyznaczoną w dniu [...] stycznia 2018 r. wizytę w [...] w [...], niezdolności do tej czynności trwającej dłużej niż do [...] stycznia 2018 r., niemożności usprawiedliwienia nieobecności w ciągu 7 dni od terminu wizyty.

W uzasadnieniu skargi ponownie wskazano, iż skarżący leczy się specjalistycznie od ponad roku i miewa poważne nawroty choroby. Ponadto w związku ze złym stanem zdrowia i pogłębiającymi się zaburzeniami depresyjnymi skarżący ma poważne trudności w normalnym, codziennym funkcjonowaniu. Pełnomocnik skarżącego dokonując wykładni art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy, z uwzględnieniem zasad zawartych w art. 2 oraz art. 67 ust. 2 Konstytucji RP uważa, że przepisu tego nie stosuje się w przypadku, gdy z przyczyn niezawinionych przez bezrobotnego spełnienie wymogu usprawiedliwienia niestawiennictwa w terminie do 7 dni nie było możliwe. W dalszej części uzasadnienia pełnomocnik skarżącego scharakteryzował objawy depresji i z uwagi na to uznał nieskuteczność powiadomienia skarżącego o terminie wizyty w [...] i o konsekwencjach jego niestawiennictwa w urzędzie w ustalonym dniu.

W konkluzji stwierdził, że organ wyższego rzędu naruszył art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 7 k.p.a. oraz art. 12 § 1 k.p.a. utrzymując w mocy decyzję organu I instancji orzekającą o utracie przez skarżącego statusu osoby bezrobotnej od dnia [...] stycznia 2018 r., utracie prawa do zasiłku od dnia [...] stycznia 2018 r. i nadaniu decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o oddalenie skargi podtrzymując stanowisko jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 2107), dalej: "p.u.s.a." oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Zgodnie z art. 134 § 1 i § 2 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, przy czym sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności.

Skarga analizowana w świetle powyższych kryteriów zasługuje na uwzględnienie.

Istota sporu sprowadza się do oceny prawidłowości utraty przez skarżącego statusu osoby bezrobotnej.

Podstawę materialną zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. - o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Zgodnie z art. 33 ust. 3 ww. ustawy bezrobotny ma obowiązek zgłaszania się do właściwego powiatowego urzędu pracy w wyznaczonym przez urząd terminie w celu przyjęcia propozycji odpowiedniej pracy lub innej formy pomocy proponowanej przez urząd lub w innym celu wynikającym z ustawy i określonym przez urząd pracy, w tym potwierdzenia gotowości do podjęcia pracy. Powołany przepis przewiduje w stosunku do bezrobotnego, który nie stawił się w powiatowym urzędzie pracy w wyznaczonym terminie i nie powiadomił w okresie do 7 dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa sankcję pozbawienia statusu bezrobotnego w zależności od ilości niestawiennictw, na okres od 120 do 270 dni (art. 33 ust. 4 pkt 4 w zw. z pkt 3 ww. ustawy).

W świetle tej regulacji bezrobotny może uniknąć pozbawienia go statusu osoby bezrobotnej z uwagi na niestawiennictwo w powiatowym urzędzie pracy w wyznaczonym terminie, tylko wtedy gdy wskazana przyczyna niestawiennictwa jest uzasadniona oraz gdy w terminie do 7 dni powiadomi organ o przyczynie tego stanu rzeczy.

Jak wynika z zaskarżonej decyzji, podstawę prawną rozstrzygnięcia stanowił przepis art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy o promocji zatrudnienia (...), a powodem pozbawienia skarżącego statusu osoby bezrobotnej było nieusprawiedliwione niestawienie się w wyznaczonym terminie w urzędzie pracy, jak i niepowiadomienie w okresie do 7 dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa.

W realiach rozpatrywanej sprawy niesporne jest, że skarżący był zarejestrowany jako osoba bezrobotna z prawem do zasiłku i nie stawił się w terminie wyznaczonym, to jest w dniu [...] stycznia 2017 r. w Urzędzie Pracy w [...]. Usprawiedliwiał swoje niestawiennictwo chorobą i nagłym pogorszeniem stanu zdrowia. Organ w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia nie zajął jednoznacznego stanowiska czy uznaje podaną przez skarżącego przyczynę niestawiennictwa za uzasadnioną. Jednozdaniowe stwierdzenie organu, że "nawet w przypadku uwzględnienia podanej przyczyny nieobecności (depresji)" wymyka się spod kontroli sądu, który nie może domyślać się, jakie motywy przyświecały wojewodzie przy formułowaniu określonego stwierdzenia i czy uznaje lub nie, chorobę skarżącego za uzasadnioną przyczynę.

Zaznaczyć w tym miejscu należy, że podejmując decyzję administracyjną w przedmiocie utraty statusu bezrobotnego z powodu nieusprawiedliwionego niestawiennictwa organ związany jest rygorami procedury administracyjnej w zakresie prowadzenia postępowania i orzekania. Oznacza to, że podstawowym obowiązkiem organu jest dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy. Ustalenie okoliczności faktycznych jest bowiem zawsze zagadnieniem kluczowym i pierwszoplanowym, a także niezbędnym elementem zastosowania normy prawa materialnego. Prowadząc postępowanie administracyjne organ winien zatem realizować zasadę dochodzenia do prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a.), a związku z tym winien wyczerpująco zebrać, rozpatrzyć i ocenić cały zgromadzony w sprawie materiał dowodowy (art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a.) oraz starannie uzasadnić podjęte rozstrzygnięcie - zgodnie z wymaganiami określonymi w art. 107 § 3 k.p.a.

Uzasadnienie decyzji stanowi bowiem jej integralną część, a jego zadaniem jest wyjaśnienie podjętego rozstrzygnięcia. Powinno ono zawierać wskazanie okoliczności faktycznych i prawnych, którymi organ kierował się przy podejmowaniu decyzji w konkretnej, indywidualnej sprawie. Przy czym, obowiązkiem organu rozstrzygającego sprawę w podstępowaniu odwoławczym (z wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy) jest ponowne rozpatrzenie sprawy oraz ustosunkowanie się do wszystkich zarzutów i wniosków strony skarżącej, co wynika z zasady dwuinstancyjności postępowania określonej w art. 15 k.p.a. Jak najstaranniejsze wyjaśnienie podstawy faktycznej i prawnej rozstrzygnięcia wypływa także z zasad ogólnych wyrażonych w art. 8 k.p.a. (zasada zaufania uczestników postępowania do władzy publicznej), art. 9 k.p.a. (zasada informowania) oraz w art. 11 k.p.a. (zasada przekonywania, czyli wyjaśniania stronie "zasadności przesłanek" rozstrzygnięcia). Zaniechanie dopełnienia przez organ powyższych obowiązków skutkuje naruszeniem art. 107 § 3 k.p.a.

W ocenie sądu, w niniejszej sprawie organ odwoławczy uchybił wskazanym powyżej obowiązkom procesowym, bowiem nie rozpatrzył w sposób pełny i wnikliwy wszystkich okoliczności faktycznych sprawy oraz zarzutów i argumentów podniesionych w odwołaniu. Zaskarżona decyzja została więc wydana co najmniej przedwcześnie, z naruszeniem art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 107 § 3 k.p.a.

Zaznaczyć należy, iż w sytuacji, gdy bezrobotny wskazuje przyczynę niestawienia się w powiatowym urzędzie pracy, organy orzekające każdorazowo powinny zbadać, czy mają do czynienia z "uzasadnionym przypadkiem", o jakim mowa w art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy o promocji zatrudnienia (...).W słowniczku wyrażeń ustawowych zawartych w art. 2 ustawodawca nie zdefiniował pojęcia "uzasadnionych przyczyn niestawiennictwa", a przywołana powyżej norma prawna nie wyjaśnia co należy pod tym pojęciem rozumieć. Interpretując jednakże przepisy prawa materialnego związane z pozbawieniem statusu bezrobotnego w związku z niestawiennictwem w wyznaczonym terminie w urzędzie pracy należy mieć na względzie nie tylko potrzebę ochrony interesu społecznego przed nadużywaniem uprawnień związanych ze statusem bezrobotnego, ale i ochronę praw osób bezrobotnych, które powinny być objęte opieką Państwa jako pozostające w trudnej sytuacji życiowej (patrz wyroki: Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 7 października 2015 r., sygn. akt IV SA/Gl 577/15, Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 15 stycznia 2016 r., sygn. akt III SA/Kr 828/15).

Wobec powyższego stwierdzić należy, że organ odwoławczy uchylił się od oceny czy przyczyna nieobecności podana przez bezrobotnego jest uzasadniona.

Organ pominął charakter schorzenia, na które cierpi skarżący, który podkreślał, że od co najmniej roku leczy się specjalistycznie z powodu depresji. Miewa poważne nawroty choroby które uniemożliwiają mu codzienne funkcjonowanie. W związku z nagłym nawrotem choroby zgłosił się do specjalisty chorób psychicznych, który w dniu [...] lutego 2018 r. wystawił zaświadczenie lekarskie potwierdzające, iż skarżący cierpi na zaburzenia depresyjne i nie mógł stawić się w wyznaczonym terminie w urzędzie pracy. Do skargi R. L. również dołączył zaświadczenie lekarskie w którym potwierdzono stan chorobowy skarżącego w miesiącu styczniu. Niezdolność do czynności spowodowana chorobą uniemożliwiła mu usprawiedliwienie nieobecności w terminie siedmiu dni. Zdaniem sądu o chorobie skarżącego świadczy poza wymienionymi zaświadczeniami również jego długotrwała nieobecność w miejscu ostatniej pracy odnotowana w świadectwie pracy wystawionym przez pracodawcę firma A".

W tym miejscu powołać należy pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego, zawarty w wyroku z dnia 30 grudnia 2016 r., sygn. akt I OSK 2509/16 (publ. LEX nr 2290158), który w pełni podziela sąd orzekający w niniejszej sprawie, iż do stanu hipotetycznego zapisanego w art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy o promocji zatrudnienia (...) należy zaliczyć zdarzenia nagłe, których bezrobotny nie mógł przewidzieć. (...) Długotrwałe leczenie choroby związanej z zaburzeniami psychicznymi (np. depresja) samo w sobie nie przesądza o istnieniu usprawiedliwionej przyczyny niestawiennictwa w urzędzie pracy, chyba że w tym czasie nastąpiło nagłe pogorszenie stanu zdrowia w związku z zaostrzeniem się objawów choroby.

Nadmienić przy tym należy, że jak wynika z druków informujących o terminie wyznaczonej kolejnej wizyty skarżący na wyznaczone wizyty od sierpnia 2017 r stawiał się w Urzędzie Pracy w [...].

Powyższych okoliczności nie uwzględnił organ odwoławczy, nie poddał analizie zaświadczenia lekarskiego z dnia [...] lutego 2018 r. oraz zaświadczenia lekarskiego z [...] maja 2018 r. – złożonego przy skardze.

W okolicznościach sprawy zastrzeżenia budzi stwierdzenie, że skarżący nie udokumentował przyczyny swojego niestawienia się w urzędzie pracy w terminie określonym w tym przepisie. Mowa jest w nim o obowiązku powiadomienia w okresie do 7 dni o uzasadnionej przyczynie niestawiennictwa w takim urzędzie w wyznaczonym terminie. Wskazany 7-dniowy termin ma charakter dyscyplinujący wobec bezrobotnych i służy zapobieganiu nadużyciom w korzystaniu ze statusu bezrobotnego. Uwzględniając takie cele wskazanego przepisu należy podnieść, że bieg terminu 7-dniowego niekoniecznie rozpoczyna się od wyznaczonego terminu stawiennictwa w urzędzie pracy, lecz zależy to od tego, czy w tym czasie bezrobotny miał możliwość dokonania takiego powiadomienia. Jeżeli nie - to bieg terminu do powiadomienia rozpoczyna się od dnia ustania obiektywnej przeszkody uniemożliwiającej to powiadomienie (por. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 29 stycznia 2008 r., sygn. akt IV SA/Gl 602/07, wyrok NSA z dnia 18 maja 2017 r., sygn. akt I OSK 1252/116 CBOS).

Organ odwoławczy nie wskazał z jakich powodów odmówił wiarygodności oświadczeniom skarżącego. Tym samym, zdaniem sądu, co podnoszone już było w tym uzasadnieniu postępowanie odwoławcze przeprowadzone zostało z naruszeniem zasad wskazanych w art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. Zwrócić należy uwagę organowi, że ocena czy dana okoliczność została udowodniona może nastąpić dopiero na podstawie całokształtu materiału dowodowego (art. 80 k.p.a.), w przeciwnym wypadku nosi cechy dowolności. Wymienione braki postępowania wyjaśniającego nie pozwalają na stwierdzenie, że spełnione zostały przesłanki z art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy, skutkujące pozbawieniem statusu bezrobotnego i zasiłku dla bezrobotnych, a w szczególności, że skarżący nie powiadomił w okresie 7 dni o uzasadnionej przyczynie swojego niestawiennictwa oraz czy organ uznał podane przez skarżącą okoliczności za uzasadniające niestawiennictwo na termin wyznaczony na dzień [...] stycznia 2018 r.

Uznanie, czy wskazane przez skarżącego powody stanowią "uzasadnioną przyczynę" niestawiennictwa w świetle regulacji art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy o promocji zatrudnienia (...) wymagało od organu uwzględnienia całokształtu okoliczności odnoszących się do sytuacji skarżącego. Do tych okoliczności należało zaliczyć niewątpliwie sytuację osobistą i stan zdrowia skarżącego. Zaniechanie organu w tym względzie skutkowały uchyleniem zaskarżonej decyzji jako wydanej z naruszeniem powołanych wyżej przepisów postępowania administracyjnego.

Nie przesądzając wyniku sprawy stwierdzić należy, że przy ponownym jej rozpatrywaniu organ odwoławczy wnikliwie rozważy podniesione wyżej okoliczności w celu rozstrzygnięcia sprawy w kontekście powołanego art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy o promocji zatrudnienia (...). Organ odniesie się również do wszystkich zarzutów i argumentów podniesionych przez skarżącego w odwołaniu. Dokona oceny załączonych do odwołania i skargi zaświadczenia lekarskiego. W przypadku zaś wątpliwości od jakiej daty skarżący był w stanie usprawiedliwić swoją nieobecność, organ może zażądać od R. L. stosownych wyjaśnień oraz zobowiązać go do złożenia dodatkowych zaświadczeń lekarskich w tym przedmiocie. W okolicznościach tej sprawy, kwestia dokonania prawidłowej oceny przyczyn nieobecności skarżącej w urzędzie pracy na wyznaczonej wizycie ma, w ocenie sądu, charakter decydujący o legalności decyzji o pozbawieniu skarżącego statusu osoby bezrobotnej. Ustalenie czy wskazaną przyczynę nieobecności można uznać za usprawiedliwioną determinować będzie zbadanie kolejnej przesłanki art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy o promocji zatrudnienia - zachowanie terminu do usprawiedliwienia nieobecności. Organ weźmie pod uwagę, że stosownie do treści art. 107 § 3 k.p.a. uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które w danej, indywidualnej sprawie organ uznał za udowodnione, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa, a w okolicznościach tej sprawy, kwestia dokonania prawidłowej oceny przyczyn nieobecności skarżącej w urzędzie pracy na wyznaczonej wizycie ma, w ocenie sądu, charakter decydujący o legalności decyzji o pozbawieniu skarżącej statusu osoby bezrobotnej.

Mając na względzie powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania rozstrzygnięto na podstawie art. 200 p.p.s.a., zasądzając na rzecz R. L. ich zwrot w kwocie równej wynagrodzeniu pełnomocnika, będącego adwokatem, ustalonemu na podstawie §14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. - w sprawie opłat za czynności adwokatów (Dz. U. z 2015 poz. 1800).