Wyrok NSA, sygn. akt IV SA 2182/03
NSA w Warszawie (przed reformą)
Data orzeczenia: 2003-10-02 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 615  Sprawy zagospodarowania przestrzennego
Powołane przepisy: article: art. 4 ust. 1
journal: Dz.U. 1999 nr 15 poz. 139
law: Obwieszczenie Prezesa Rady Ministrów z dnia 22 stycznia 1999 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym.
Teza: Naruszenie prawem chronionego interesu prawnego wnoszącego zarzut, w tym jego prawa własności, nie stanowi dostatecznej przesłanki do uwzględnienia zarzutu, jeśli rada gminy działała w ramach przysługującego jej z mocy art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym /t.j. Dz.U. 1999 nr 15 poz. 139 ze zm./uprawnienia do ustalania przeznaczenia i zasad gospodarowania terenu i uprawnienia tego nie nadużywa.

TEZY

Naruszenie prawem chronionego interesu prawnego wnoszącego zarzut, w tym jego prawa własności, nie stanowi dostatecznej przesłanki do uwzględnienia zarzutu, jeśli rada gminy działała w ramach przysługującego jej z mocy art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym /t.j. Dz.U. 1999 nr 15 poz. 139 ze zm./uprawnienia do ustalania przeznaczenia i zasad gospodarowania terenu i uprawnienia tego nie nadużywa.


SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu sprawy ze skargi Marka D. na uchwałę Rady Miasta M.-M. z dnia 29 kwietnia 2003 r. (...) w przedmiocie zarzutu do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego - oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną uchwałą z dnia 29 kwietnia 2003 r., (...) Rada Miasta M.-M. odrzuciła zarzut Marka D. do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta M.-M. w zakresie dotyczącym zwężenia dojazdu KD na działce nr 5220/26 /tzw. sięgacza/ oraz przeznaczenia części działki nr 5220/25 na przedłużenie tego dojazdu do istniejących działek budowlanych, zmiany linii zabudowy oraz przeprowadzenia scalenia nieruchomości i zmiany granic nieruchomości.

W uzasadnieniu swego stanowiska Rada Miasta wyjaśniła, iż obecny przebieg dojazdu KD /łącznie z zawrotką o wymiarach 15x15 m/ jest zgodny z aktualnie obowiązującym planem zagospodarowania przestrzennego. Przedłużenie tego dojazdu o ok. 6 m przez przeznaczenie części działki skarżącego na ten cel, wynika z konieczności zapewnienia dojazdu do każdorazowo dwóch działek na osiedlu "B.", które już są objęte budowlanym prawem użytkowania gruntów. Z tych względów konieczna była ingerencja w sferę własności wnoszącego zarzut. W czasie gdy następowała zmiana użytkowania tych gruntów z rolniczego na budowlane jednym z warunków tej zmiany było właśnie prawidłowe rozwiązanie układu komunikacyjnego wewnątrz osiedla "B.". Brak przyjętych w projekcie planu rozwiązań uniemożliwi zabezpieczenie na terenach przewidzianych pod zabudowę, właściwych standardów w zakresie realizacji infrastruktury technicznej-obsługi inżynieryjnej obszaru. Nadto przebieg dojazdu KD uzyskał uzgodnienia wymagane przepisami prawa i odpowiada obowiązującym warunkom technicznym. Przeprowadzenie tej drogi wchodzi w zakres zadań gminy wynikający z art. 7 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym a wymóg zapewnienia dojazdu i dojścia do drogi publicznej wynika z rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. /Dz.U. 2002 nr 75 poz. 690/.

Odnośnie zapisu dotyczącego wprowadzenia nieprzekraczalnej linii zabudowy w odległości 5 m od linii rozgraniczającej drogi publicznej - dojazdu KD, to ma on zapewnić możliwość parkowania samochodów w granicach własnej działki niezależnie od wielkości i miejsca usytuowania przyszłej inwestycji. Zapis ten nie narusza obecnego sposobu użytkowania nieruchomości. Wprowadzenie nieprzekraczalnej linii zabudowy od dojazdu KD zostało także pozytywnie uzgodnione z właściwymi organami i jest zgodne z ustawą o drogach publicznych i innymi przepisami prawnymi w tym art. 10 ust. 1 pkt 6 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym z 1994 r.

Rada Miasta podniosła także, że kwestie scalenia działek i zmiany ich granic nie są objęte procedurą planistyczną i sprawy te nie mogą być rozstrzygane w treści planu zagospodarowania przestrzennego lecz w odrębnym postępowaniu administracyjnym.

Skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego na powyższą uchwałę odrzuceniu zarzutu wniósł Marek D. podnosząc te same argumenty co w zarzucie tj. domagając się scalenia działek nr 5220/23 i 5220/24, które przed podziałem pod zabudowę jednorodzinną stanowiły jedną całość, rozgraniczenia jego nieruchomości z sąsiednimi działkami tak, aby granica stanowiła linię prostą natomiast w stosunku do projektowanego dojazdu KD domagał się skrócenia "nawrotki" do 15 x 15 m a nie jej zwężenia. W odpowiedzi na skargę Rada Miasta M.-M. wniosła o jej oddalenie podtrzymując argumenty podniesione w uzasadnieniu zaskarżonej uchwały. Podkreśliła, że przedłużenie projektowanej drogi KD i utrzymanie szerokości 15 m dla placu zawrotnego jest konieczne do zapewnienia prawidłowego dostępu do nieruchomości osób trzecich.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest nieuzasadniona.

Obowiązek uwzględnienia zarzutu do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego powstaje wówczas, gdy naruszenie interesu prawnego wnoszącego zarzut jest związane z równoczesnym naruszeniem obowiązującego porządku prawnego. Natomiast samo naruszenie prawem chronionego interesu prawnego wnoszącego zarzut, w tym jego para i własności, nie stanowi dostatecznej przesłanki do uwzględnienia zarzutu, jeśli rada gminy działała w ramach przysługującego jej z mocy art. 4 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym uprawnienia do ustalania przeznaczenia i zasad gospodarowania terenu i uprawnienia tego nie nadużywa.

W niniejszej sprawie nie można postawić skutecznego zarzutu, że przyjęte w projekcie planu rozwiązania dotyczące dwóch kwestionowanego dojazdu oznaczonego symbolem KD a właściwie jego przedłużenie, jest niezgodne z prawem. Podana przez Radę Miasta argumentacja nie daje podstawy do oceny, że projektując takie dojazd do działek budowlanych, przekroczyła ona uprawnienia wynikające z cytowanego przepisu. Jest oczywiste, że tworząc miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego uprawniony organ nie może kierować się wyłącznie interesem jednostki, ale winien działać zgodnie z potrzebami lokalnej społeczności. Przedłużenie spornych dojazdów- sięgaczy o około 6m., jak wynika z części graficznej projektu planu, umożliwi kolejnym działkom o charakterze budowlanym dostęp do drogi publicznej. Rozwiązanie to jest zgodne z obowiązującymi przepisami i zostało uzgodnione z właściwymi organami. Natomiast brak takiego rozwiązania uniemożliwiłby skomunikowanie działek z drogą publiczną. Z wyrysu projektu planu wynika również, że takie samo rozwiązanie odnośnie dostępu działek budowlanych do drogi publicznej tj. w postaci sięgaczy, przyjęto na pozostałym obszarze osiedla "B.". Skarżący nie wskazał na naruszenie konkretnej normy prawa materialnego czy procesowego. Nie godzi się on się, jak wynika z treści zarzutu na ustaloną w obowiązującym miejscowym planie szerokość 15 m drogi dojazdowej, by następnie w skardze, domagać się skrócenia "nawrotki" do 15 x 15 m. Jest to stanowisko o tyle niezrozumiałe, że brak jest wskazania czy usytuowanie tej nawrotki skarżący widzi jako przesunięcie w kierunku północnym do działki nr 5211/12, czyli tak jak to przewidziano w projekcie planu, czy też placyk ten miałby pozostać w dotychczasowych liniach rozgraniczających jako część jego działki nr 5220/26. Niezależnie jednak od tego stwierdzić należy, że Rada Miasta wykazała, iż projektowane rozwiązanie jest optymalne zważywszy, że tylko w ten sposób możliwe jest skomunikowanie określonych działek budowlanych z drogą publiczną odpowiadające obowiązującym przepisom. Projektowane zapisy planu /w tym nie kwestionowana w skardze linia zabudowy działek skarżącego/ nie zmieniają sposobu użytkowania tych działek i nie uniemożliwiają skarżącemu dotychczasowego z nich korzystania. Podejmując zaskarżoną uchwałę Rada Miasta M.-M. przedstawiła w ocenie Sądu wyczerpujące uzasadnienie podjętej uchwały. Zawarte w uzasadnieniu uchwały ustalenia faktyczne, co do konieczności wprowadzenia w planie projektowanych zmian nie wykazują cech dowolności. Słusznie w nim też wskazano, że kwestie scalenia działek i zmiany przebiegu granic nieruchomości nie należą do problematyki planistycznej i sprawy te nie mogą być rozstrzygane w treści planu zagospodarowania przestrzennego, lecz w odrębnym postępowaniu administracyjnym prowadzonym przez właściwy organ.

Sąd kontrolując zaskarżoną uchylę badał ponadto, czy została zachowana procedura sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, określona w art. 18 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym. W mniejszej sprawie Sąd nie stwierdził naruszenia procedury planistycznej. Skarżący był powiadomiony w formach określonych przez przepisy prawa o wyłożeniu projektu zmiany planu do publicznego wglądu, o trybie zgłaszania zarzutów do Wyłożonego projektu zmiany planu, o terminie sesji Rady, na której miała ona rozpatrzyć jego zarzuty. Skarżący otrzymał także wyciąg z uchwały Rady rozstrzygającej o nieuwzględnieniu zarzutów, zawierającej uzasadnienie faktyczne i prawne wraz z pouczeniem o dopuszczalności wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Skarżący zatem w ramach procedury zachowanej przy sporządzaniu miejscowego planu miał zapewnioną obronę swojego interesu prawnego.

Z tych względów na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ orzeczono jak w wyroku.