Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt II SAB/Wa 1125/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-01-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 647  Sprawy związane z ochroną danych osobowych
658
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par 3 i art. 58 par 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Kołodziej po rozpoznaniu w dniu 14 stycznia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi H. S. na bezczynność Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o usunięcie danych osobowych postanawia: 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić stronie skarżącej kwotę 105,00 zł (sto pięć złotych) uiszczoną tytułem wpisu od skargi.


UZASADNIENIE

H. S. wniósł bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę z dnia 2 listopada 2015 r. na bezczynność Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o usunięcie danych osobowych ze strony internetowej.

Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie powyższa skarga wpłynęła w dniu 9 listopada 2015 r., natomiast w dniu 12 listopada 2015 r. Przewodnicząca Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wydała zarządzenie o przekazaniu ww. skargi organowi, celem udzielenia odpowiedzi. Przedmiotowa skarga została w dniu 17 listopada 2015 r. (data pieczęci na kopercie) przesłana do organu.

W odpowiedzi na skargę Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych wniósł o odrzucenie skargi zgodnie z art. 52 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Organ stwierdził, że z akt administracyjnych sprawy nie wynika aby skarżący zwrócił się z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa. Zdaniem organu w pismach kierowanych do organu drogą elektroniczną z dnia 30 maja 2015 r., 11 czerwca 2015 r., 11 października 2015 r. i 25 października 2015 r. skarżący zwracał się jedynie o poinformowanie o stanie sprawy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

W myśl przepisu art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) dalej ppsa, skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia, w myśl art. 52 § 2 przywołanej ustawy, należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie.

W przypadku skarg na przewlekłość lub bezczynność organu polegającą na nie zajęciu przez organ administracji stanowiska w sprawie w określonej prawem formie, wyczerpanie środków zaskarżenia następuje poprzez wniesienie środka przewidzianego w art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.) dalej kpa. Zgodnie z tym przepisem, na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych, w ustalonym w myśl art. 36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu – wezwanie do usunięcia naruszenia prawa.

Odnosząc powyższe rozważania do niniejszej sprawy podkreślić należy, że analiza akt administracyjnych sprawy wykazała, iż przed wniesieniem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność GIODO, skarżący nie wyczerpał trybu przewidzianego w art. 37 § 1 kpa – nie wezwał organu do usunięcia naruszenia prawa.

Nadesłanych za pomocą poczty elektronicznej pism skarżącego z dnia 30 maja 2015 r. (karta 13 akt administracyjnych), 11 czerwca 2015 r. (karta 14), 11 lipca 2015 r. (karta 25) nie można uznać za opisane w art. 37 § 1 kpa wezwania. W treści ww. pism skarżący wyraża swoje niezadowolenie z długości postępowania administracyjnego. Podnosi kwestię upływu czasu od wniesienia skargi wszczynającej postępowanie, niemniej jednak zdaniem Sądu żadnego z tych pism nie można uznać za wezwanie do usunięcia naruszenia prawa.

Natomiast nadesłane za pomocą poczty elektronicznej pisma skarżącego z dnia 11 października 2015 r. (karta 43) i 25 października 2015 r. (karta 44) zdaniem sądu spełniają przesłanki wezwania do usunięcia naruszenia prawa (art. 37 kpa). Z ich treści wynika, jednoznacznie, że skarżący wzywa organ do usunięcia naruszenia prawa. Strona jednocześnie informuje organ, że w przypadku braku informacji odnośnie sposobu załatwienia sprawy wystąpi ze skargą na bezczynność organu.

Jednakże pamiętać należy, że wspomniane powyżej pisma, zostały przesłane do organu jedynie za pomocą poczty elektronicznej, zatem nie zostały one uwierzytelnione przy użyciu mechanizmów określonych w ustawie z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne.

Przepis art. 46 § 10 ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego wymaga, aby doręczenie pisma w formie dokumentu elektronicznego do podmiotu publicznego w rozumieniu przepisów ustawy o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne, następowało przez elektroniczną skrzynkę podawczą tego podmiotu, w sposób określony w tej ustawie.

Zatem ww. dokumenty z dnia 11 i 25 października 2015 r. uchybiają przepisanej przez Kodeks postępowania administracyjnego formie pisma. Z tej przyczyny pism tych, nie można uznać za wezwania do usunięcia naruszenia prawa.

W aktach administracyjnych sprawy znajduje się również podpisane przez skarżącego pismo z dnia 12 listopada 2015 r. (karta 72) z którego treści, zdaniem Sądu wynika, że skarżący wzywa nim organ do usunięcia naruszenia prawa w związku z niezałatwieniem sprawy w terminie.

Jednak nadmienić należy, że pismo to nadane zostało w niemieckim urzędzie pocztowym w dniu 13 listopada 2015 r. Do organu wspomniane pismo wpłynęło dopiero w dniu 19 listopada 2015 r. zatem po nadaniu skargi na bezczynność. Wskazany dokument nadany został listem zwykłym, nie posiada żadnego numeru nadawczego na podstawie, którego możliwe byłoby ustalenie w jakiej dacie przesyłka ta została przekazana polskiemu urzędowi pocztowemu przez niemiecki urząd pocztowy. Zgodnie bowiem z art. 57 § 5 pkt 2 kpa, termin uważa się za zachowany, jeżeli przed jego upływem pismo zostało: nadane w polskiej placówce pocztowej operatora wyznaczonego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe.

W niniejszej sprawie za datę nadania skargi do sądu należy przyjąć dzień 17 listopada 2015 r. (w którym to złożoną bezpośrednio do Sądu skargę, przekazano do organu celem udzielenia odpowiedzi na skargę i nadesłania akt administracyjnych sprawy).

Podsumowując podnieść należy, że wskazany stan faktyczny nie spełnia normy art. 52 ppsa. Skarga na bezczynność musi być poprzedzona wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa w związku z niezałatwieniem sprawy w terminie.

Wniesienie wezwania do usunięcia naruszenia prawa po wniesieniu skargi na bezczynność, jak miało miejsce w niniejszej sprawie, czyni skargę niedopuszczalną. Skarżący nie wyczerpał bowiem przysługującego mu środka zaskarżenia na drodze administracyjnej przed wniesieniem skargi.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie 58 § 1 pkt 6 i § 3 w zw. z art. 52 § 1 i 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia. O zwrocie wpisu od skargi Sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 i § 2 wspomnianej ustawy.