Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 312/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2008-06-03 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Interpretacje podatkowe
Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną interpretację
Powołane przepisy: article: art. 14 ust. 1 ust. 2  pkt 1 art. 24 ust. 2 art. 19 art. 22d ust. 2 art. 10 ust. 1 pkt 8 art. 24
journal: Dz.U. 1991 nr 80 poz 350
law: Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych.
article: art. 121 par. 1 art. 122
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Kleiber, Sędziowie Sędzia WSA Bożena Dziełak (sprawozdawca), Asesor WSA Hieronim Sęk, Protokolant Lidia Wasilewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 czerwca 2008 r. sprawy ze skargi R. K. na interpretację Ministra Finansów z dnia [...] listopada 2007 r. nr [...] w przedmiocie pisemnej interpretacji indywidualnej w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych 1) uchyla zaskarżoną interpretację, 2) stwierdza, że uchylona interpretacja nie może być wykonana w całości, 3) zasądza od Ministra Finansów na rzecz R. K. kwotę 200 zł (dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

(ilekroć w niniejszym uzasadnieniu przepis prawa powołany zostanie bez wskazania aktu prawnego, z jakiego pochodzi, będzie to przepis ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 2000 r. Nr 14 poz. 176 z późn. zm.) w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania interpretacji. Podkreślenia w tekście cytowanych przepisów pochodzą od Sądu).

Skarżący – R. K. złożył wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej w trybie art. 14b § 7 Ordynacji podatkowej. Przedstawił następujący stan faktyczny: w 2002 r. nabył 50% udział w prawie użytkowania wieczystego nieruchomości, zabudowanej budynkami niemieszkalnymi (magazynami, garażami i biurami). Na terenie nieruchomości Skarżący przez pewien czas prowadził działalność gospodarczą (produkcję), w ramach której część pomieszczeń wynajmował innym podmiotom. Budynki wraz z ich częściami składowymi nie zostały wprowadzone do ewidencji środków trwałych i nie były amortyzowane. Nakłady ograniczały się do niewielkich wydatków na naprawy dachów.

Skarżący zadał pytanie, czy sprzedaż udziału w nieruchomości po upływie 5 lat od daty nabycia będzie zwolniona z podatku dochodowego od osób fizycznych.

W ocenie Skarżącego skoro zarówno w dacie nabycia nieruchomości, jak i obecnie obowiązuje art. 10 ust. 1 pkt 8 zwalniający z opodatkowania sprzedaż dokonywaną po upływie 5 lat od daty nabycia nieruchomości, to dochód odpowiadający cenie uzyskanej ze sprzedaży będzie wolny od podatku. Za istotne uznał on, że sprzedaje nieruchomość jako osoba fizyczna, a nie przedsiębiorca.

W interpretacji indywidualnej z dnia [...] listopada 2007 r. Minister Finansów, w imieniu którego działał Dyrektor Izby Skarbowej w W., stanowisko Skarżącego uznał za nieprawidłowe.

Powołując się na art. 10 ust. 1 pkt 8 wyjaśnił, że źródłem przychodów jest odpłatne zbycie m.in. nieruchomości lub udziału w nieruchomości, jeżeli nie następuje w wykonywaniu działalności gospodarczej przed upływem 5 lat licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie. Pozarolnicza działalność gospodarcza jest źródłem przychodów wymienionym w art. 10 ust. 1 pkt 3.

Zgodnie zaś z art. 10 ust. 2 pkt 3 przepisu art. 10 ust. 1 pkt 8 nie stosuje się do odpłatnego zbycia składników majątku, o których mowa w art. 14 ust. 2 pkt 1, z zastrzeżeniem ust. 3, nawet jeżeli przed zbyciem zostały wycofane z działalności gospodarczej, a między pierwszym dniem miesiąca następującego po miesiącu, w którym składniki majątku zostały wycofane z działalności i dniem ich odpłatnego zbycia, nie upłynęło 6 lat.

Minister Finansów przytoczył treść art. 14 ust. 2 pkt 1, uznającego za przychód z działalności gospodarczej również przychody z odpłatnego zbycia wykorzystywanych na potrzeby związane z tą działalnością składników majątku będących środkami trwałymi (lit. a); składnikami majątku, o których mowa w art. 22d ust. 1, z wyłączeniem składników, których wartość początkowa ustalona zgodnie z art. 22g nie przekracza 1.500 zł (lit. b) oraz wartościami niematerialnymi i prawnymi (lit. c), ujętych w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, w tym także przychody z odpłatnego zbycia składników majątku wymienionych w lit. b), spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu użytkowego lub udziału w takim prawie nieujętych w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych.

Powołując się na art. 14 ust. 2c (wyłączenie z przychodów określonych w art. 14 ust. 2 pkt 1 zbycia nieruchomości, budynków i lokali o charakterze mieszkalnym) wyjaśnił, że przychodami z działalności gospodarczej są zarówno przychody z odpłatnego zbycia wykorzystywanych na potrzeby związane z działalnością gospodarczą składników majątku używanych aktualnie w działalności, jak i przychody uzyskane ze sprzedaży tych składników majątku, które zostały z działalności gospodarczej z różnych względów wycofane, w tym z powodu jej likwidacji. Jeżeli jednak między pierwszym dniem miesiąca następującego po miesiącu, w którym składniki majątku zostały wycofane z działalności i dniem ich odpłatnego zbycia upłynęło 6 lat, to przychód ze sprzedaży tych składników majątku nie stanowi przychodu z działalności gospodarczej.

Minister Finansów stwierdził, że powyższe przepisy ustawy podatkowej nie regulują wprost zasad opodatkowania przychodu ze sprzedaży składników majątku nie spełniających kryteriów wymienionych w art. 14 ust. 2 pkt 1. Jego zdaniem co do zasady przychodem z działalności gospodarczej jest każda kwota należna podatnikowi prowadzącemu tę działalność. Przepis art. 14 nie wymienia szczegółowo wszystkich przychodów z tego źródła, natomiast w art. 14 ust. 2 pkt 1 wymienione zostały tylko niektóre rodzaje przychodów zaliczanych do przychodów z działalności gospodarczej. Z tego względu, sprzedaż każdego innego składnika (z wyjątkiem nieruchomości mieszkalnych), wykorzystywanego w tej działalności, stanowi przychód z tytułu działalności gospodarczej na podstawie ogólnej zasady wyrażonej w art. 14 ust. 1.

Minister Finansów przytoczył również art. 24 ust. 2 pkt 1), określający dochód z odpłatnego zbycia składników majątku, o których mowa w art. 14 ust. 2 pkt 1 jako przychód z odpłatnego zbycia składników majątku wskazanych pod lit. b), a w pozostałych przypadkach jako różnicę między przychodem z odpłatnego zbycia a wartością początkową wykazaną w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych powiększoną o sumę odpisów amortyzacyjnych. Stwierdził, że skoro Skarżący zamierza dokonać odpłatnego zbycia udziału w nieruchomości niemieszkalnej, wykorzystywanej na potrzeby związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, przed upływem terminu z art. 10 ust. 2 pkt 3, to przychód uzyskany ze sprzedaży jest przychodem z działalności gospodarczej (art. 10 ust. 1 pkt 3) i podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym na zasadach określonych w art. 27, tj. według skali podatkowej.

Skarżący wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa i zmianę rozstrzygnięcia poprzez uznanie jego stanowiska za prawidłowe. Powtórzył argumentację podniesioną we wniosku o interpretację. Zdaniem Skarżącego dokonanie interpretacji w oparciu o przepisy w brzmieniu obowiązującym w 2008 r. narusza zasadę praw nabytych. Poprzednio z przepisów wynikało jedynie, że sprzedaż nieruchomości po upływie 5 lat od jej nabycia nie jest opodatkowana. Skarżący zarzucił organowi błędne założenie, że nieruchomość wraz z budynkami została wycofana z działalności gospodarczej, skoro nigdy nie wprowadził ich do ewidencji środków trwałych.

W odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa z dnia [...] listopada 2007 r. Minister Finansów stwierdził brak podstaw do zmiany interpretacji.

Podtrzymał stanowisko, iż przychody z odpłatnego zbycia składników majątku wykorzystywanych w działalności gospodarczej, nie wprowadzonych do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych stanowią przychód z działalności gospodarczej, o której mowa w art. 14 ust. 1.

Ponadto wyjaśnił, że art. 14 ust. 2 pkt 1 lit. b) odnosi się do majątku związanego z wykonywaną działalnością, a nie majątku obejmującego środki trwałe. Przez pojęcie "majątek związany z działalnością" należy rozumieć składniki mienia, których posiadanie wiąże się z faktem wykonywania działalności gospodarczej. Natomiast pojęcie "wykorzystywanie" oznacza osiąganie z czegoś korzyści (pożytku). Tym samym przez składniki majątku wykorzystywane w działalności gospodarczej należy rozumieć tego rodzaju składniki, które są używane w działalności gospodarczej i umożliwiają osiąganie korzyści (przychodów) z tej działalności.

Skarżący podał we wniosku, iż przedmiotową nieruchomość – mimo niewpisania jej do ewidencji - wykorzystywał do prowadzenia działalności gospodarczej (produkcja), a część pomieszczeń wynajmował. Przychód ze zbycia udziału w niej jest więc przychodem z działalności gospodarczej i podlegać będzie opodatkowaniu za zasadach określonych w art. 27. W przypadku zaś wycofania składnika majątku z działalności gospodarczej, przychód z jego zbycia powstawał będzie także w 6-letnim okresie po jego wycofaniu – stosownie do "art. 2 pkt 3".

W skardze na powyższą interpretację Skarżący wniósł o jej uchylenie i rozstrzygnięcie, że jego stanowisko wyrażone we wniosku o interpretację jest prawidłowe. Zarzucił naruszenie art. 120, art. 121 i art. 122 Ordynacji podatkowej oraz art. 24.

Ponownie podkreślił, że w dacie nabycia nieruchomości obowiązywały przepisy inne niż w chwili dokonywania interpretacji i należało zastosować przepisy z daty nabycia nieruchomości w 2002 r. W roku tym art. 24 ust. 2 nie zawierał sformułowania, iż "dochodem z odpłatnego zbycia składników majątku, o którym mowa w art. 14 ust. 2 pkt 1, wykorzystywanego na potrzeby działalności gospodarczej jest...". Natomiast art. 14 ust. 2 pkt 1 w 2002 r. wyraźnie stanowił o składnikach majątku nie będących nieruchomościami.

Skarżący wyjaśnił, iż w 2002 r. nabył nieruchomość, nie wykluczając jej sprzedaży. W Urzędzie Skarbowym uzyskał wówczas informację, że sprzedaż opodatkowana będzie jedynie w okresie 5 lat od jej zakupu. Zdaniem Skarżącego z zasady ochrony praw nabytych wynika, że dotyczy go stan prawny z daty nabycia nieruchomości. Jeżeli bowiem podejmował on decyzje ekonomiczne przy znanym stanie prawnym i konsekwencjach, to nie można w chwili obecnej zmieniać zasad. Uniemożliwia to bowiem uzyskanie zakładanego wcześniej celu gospodarczego, jakim była możliwość sprzedaży nieruchomości.

W odpowiedzi na skargę Minister Finansów wniósł o oddalenie skargi. Podtrzymał stanowisko wyrażone w interpretacji. Ustosunkowując się do zarzutów związanych z błędnym zastosowaniem przepisów w brzmieniu z 2008 r. wyjaśnił, że w 2002 r. Skarżący nie nabył żadnych praw podatkowych związanych tylko i wyłącznie z samym faktem nabycia nieruchomości. Dla powstania prawa muszą zaistnieć takie czynności prawne, z którymi ustawa podatkowa wiąże powstanie źródła przychodów.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie. Podejmując rozstrzygnięcie Sąd oparł się jednakże na powodach innych niż w niej wskazane. Działanie takie umożliwia art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z poźn. zm.), dalej powoływanej jako "p.p.s.a.", stanowiący, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że dokonując oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, Sąd ma prawo i obowiązek uwzględnić również okoliczności, wprawdzie nie wskazane w skardze jako zarzut, ale mające wpływ na tę ocenę.

Przede wszystkim wyjaśnić należy, że Skarżący błędnie wywodzi, iż do oceny opodatkowania planowanej przez niego sprzedaży udziału w nieruchomości należało zastosować przepisy obowiązujące w dacie jego nabycia. Zdarzeniem, które mogło spowodować powstanie obowiązku podatkowego w podatku dochodowym jest bowiem sprzedaż tego udziału, a nie jego nabycie. Opodatkowania określonego zdarzenia dokonuje się na podstawie przepisów prawa materialnego obowiązujących w dacie powstania obowiązku podatkowego. Skoro zaś Skarżący w dacie złożenia wniosku o interpretację nie dokonał jeszcze sprzedaży nieruchomości, to udzielając interpretacji należało zastosować aktualny stan prawny. Rację ma Minister Finansów wskazując, że poprzez samo nabycie udziału w nieruchomości Skarżący nie uzyskał żadnych praw określonych ustawą podatkową. Dotyczy to w szczególności prawa do opodatkowania sprzedaży na podstawie przepisów obowiązujących w dacie nabycia udziału. Sprzedaż tego udziału jest zdarzeniem odrębnym od jego nabycia. Zakładając w perspektywie sprzedaż nabywanego udziału w nieruchomości i oczekując z tego tytułu korzyści, Skarżący powinien był się liczyć ze zmianą zasad opodatkowania tej sprzedaży. Oczywistym jest, że w 2002 r. w urzędzie skarbowym Skarżący mógł uzyskać informację o opodatkowaniu sprzedaży nieruchomości tylko według przepisów wówczas obowiązujących.

Jakkolwiek dokonując interpretacji przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, jakie należało uwzględnić w niniejszej sprawie, Minister Finansów właściwie określił istotny dla niej stan prawny, to jednak pominął najprostszą i możliwą do zastosowania, literalną ich wykładnię.

W rezultacie błędnie przyjął, że przychód, jaki Skarżący uzyska ze sprzedaży jest przychodem z działalności gospodarczej w rozumieniu art. 14 ust. 1 i podlega opodatkowaniu na zasadach ogólnych, tj. według skali podatkowej z art. 27.

Stosownie do art. 14 ust. 1 za przychód z działalności gospodarczej uważa się kwoty należne, choćby nie zostały faktycznie otrzymane, po wyłączeniu wartości zwróconych towarów, udzielonych bonifikat i skont.

Zgodnie zaś z art. 14 ust. 2 pkt 1 przychodem z działalności gospodarczej są również przychody z odpłatnego zbycia wykorzystywanych na potrzeby związane z działalnością gospodarczą oraz przy prowadzeniu działów specjalnych produkcji rolnej składników majątku będących:

a) środkami trwałymi,

b) składnikami majątku, o których mowa w art. 22d ust. 1, z wyłączeniem składników, których wartość początkowa ustalona zgodnie z art. 22g nie przekracza 1.500 zł,

c) wartościami niematerialnymi i prawnymi

- ujętych w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, w tym także przychody z odpłatnego zbycia składników majątku wymienionych w lit. b), spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu użytkowego lub udziału w takim prawie nieujętych w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, z zastrzeżeniem ust. 2c; przy określaniu wysokości przychodów przepisy ust. 1 i art. 19 stosuje się odpowiednio.

Zdaniem Sądu użycie w treści tego przepisu partykuły "również" wskazuje jednoznacznie, że chociaż przychód w nim wymieniony jest przychodem z działalności gospodarczej, to jednak jest to przychód innego rodzaju niż ujęty (wymieniony) w art. 14 ust. 1. Innymi słowy, przychodem z działalności gospodarczej są nie tylko należności, jakie podatnik uzyskuje w wyniku jej realizowania (np. ze sprzedaży wyprodukowanych wyrobów), ale także to, co uzyska ze sprzedaży składników majątkowych wykorzystywanych w tej działalności (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 kwietnia 2006 r. sygn. akt II FSK 612/05; Lex 270031).

Ustawodawca w art. 14 ust. 2 pkt 1 określił przy tym sprzedaż jakich konkretnie składników majątkowych stanowi przychód z działalności gospodarczej. Wskazał bowiem ich wspólną cechę, a mianowicie ujęcie w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych (w dalszej części uzasadnienia określanej jako "ewidencja").

W przepisie tym ustawodawca wskazał również dodatkowo te składniki majątkowe, których zbycie powoduje powstanie przychodu z działalności gospodarczej nawet wtedy, gdy podatnik nie ujął ich w ewidencji.

W ocenie Sądu oznacza, że przepis art. 14 ust. 2 pkt 1 stanowi kompletną regulację co do przedmiotowego zakresu opodatkowania zbycia składników majątkowych wykorzystywanych w działalności gospodarczej.

Koncepcja Ministra Finansów, zgodnie z którą sprzedaż składników majątkowych, nie spełniających warunków z art. 14 ust. 2 pkt 1 (nie ujętych w ewidencji), powoduje powstanie przychodu z działalności gospodarczej na podstawie art. 14 ust. 1, zbędną czyni regulację z art. 14 ust. 2 pkt 1 w brzmieniu nadanym jej przez ustawodawcę. Wystarczyłby ogólny zapis, że przychodem jest sprzedaż składników majątkowych wykorzystywanych w działalności gospodarczej. Skoro jednak ustawodawca zdecydował się w omawianym przepisie wymienić konkretne (a nie wszystkie) składniki majątkowe nie ujęte w ewidencji, których sprzedaż generuje przychód z działalności gospodarczej, to uznał najwyraźniej za zasadną rezygnację z opodatkowania jako przychodu z tej działalności sprzedaży innych tego rodzaju składników majątkowych.

Zauważyć należy, że do treści art. 14 ust. 2 pkt 1, ustawodawca dostosował definicje dochodu z odpłatnego zbycia składników majątku, odrębne dla składników ujętych w ewidencji (art. 24 ust. 2 zdanie drugie), natomiast do składników w ewidencji tej nie ujętych nakazując stosować art. 14 ust. 1 i art. 19.

Opisany przez Skarżącego udział w nieruchomości nie mieści się wśród składników, których sprzedaż podlega opodatkowaniu zgodnie z art. 14 ust. 2 pkt 1. Skarżący stwierdził bowiem, że nigdy nie wpisał do ewidencji zabudowań posadowionych na gruncie stanowiącym przedmiotową nieruchomość. Z treści wniosku nie wynika też, aby do ewidencji tej wpisane zostało prawo użytkowania wieczystego gruntu.

Sąd doszedł do przekonania, iż z punktu widzenia opodatkowania sprzedaży składników majątku wykorzystywanego w działalności gospodarczej, bez znaczenia jest okoliczność, że Skarżący nie zrealizował wynikającego z art. 22d ust. 2 obowiązku wpisania do ewidencji wymienionych w art. 22a-22c środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych. W art. 14 ust. 2 pkt 1 ustawodawca posłużył się zwrotem "ujęte w ewidencji...", nie zaś "podlegające wprowadzeniu do ewidencji". Ponadto przewidział możliwość opodatkowania przychodu ze zbycia składników majątku nie ujętych w ewidencji. Zdaniem Sądu świadczy to, że ustawodawca za istotny uznał stan faktycznie zaistniały co do wpisania określonych składników do ewidencji, a nie stan pożądany (nakazany) zgodnie z przepisami. Ma to swoje uzasadnienie w tym, że nieujęcie w ewidencji środka trwałego, czy też wartości niematerialnej lub prawnej pociąga za sobą skutki w zakresie kosztów uzyskania przychodów. Od środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych pozostawionych poza ewidencją nie można bowiem dokonywać odpisów amortyzacyjnych.

Opisując stan faktyczny, na tle którego należało dokonać interpretacji przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, Skarżący stwierdził, że przedmiotową nieruchomość wykorzystywał w działalności gospodarczej, ale sprzedaży dokonuje już jako osoba fizyczna, a nie "przedsiębiorca wykonujący działalność gospodarczą". Zasadnie zatem Minister Finansów przyjął, że Skarżący ma zamiar sprzedać składnik majątku wycofany z działalności gospodarczej.

Zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 8 źródłem przychodów jest odpłatne zbycie, z zastrzeżeniem ust. 2:

a) nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości ,

b) spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub użytkowego oraz prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej,

c) prawa wieczystego użytkowania gruntów,

d) innych rzeczy,

- jeżeli odpłatne zbycie nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej i zostało dokonane w przypadku odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych określonych w lit. a)-c) - przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie, a innych rzeczy - przed upływem pół roku, licząc od końca miesiąca, w którym nastąpiło nabycie; w przypadku zamiany okresy te odnoszą się do każdej z osób dokonującej zamiany,

Z kolei art. 10 ust. 2 pkt 3 stanowi, że przepisów ust. 1 pkt 8 nie stosuje się do odpłatnego zbycia składników majątku, o których mowa w art. 14 ust. 2 pkt 1, z zastrzeżeniem ust. 3, nawet jeżeli przed zbyciem zostały wycofane z działalności gospodarczej, a między pierwszym dniem miesiąca następującego po miesiącu, w którym składniki majątku zostały wycofane z działalności i dniem ich odpłatnego zbycia, nie upłynęło 6 lat.

W świetle powyższego stwierdzić należy, że wyłączenie zastosowania art. 10 ust. 1 pkt 8 obejmuje tylko te składniki majątku, które są wykorzystywane w działalności gospodarczej lub zostały z niej wycofane, spełniające warunki określone w art. 14 ust. 2 pkt 1, tj. wpisane do ewidencji środków trwałych, a także nieujęte w ewidencji środków trwałych składniki majątku wymienione w art. 14 ust. 2 pkt 1 lit. b) oraz spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu użytkowego lub udział w takim prawie.

Skoro zatem, co wykazano wyżej, przedmiotowy udział w nieruchomości nie mieści się wśród składników majątku wymienionych w art. 14 ust. 2 pkt 1, to nie ma do niego zastosowania art. 10 ust. 2 pkt 3.

Z treści wniosku o interpretację wynika i to, że Skarżący nie ma zamiaru dokonać sprzedaży przedmiotowego udziału w nieruchomości w wykonaniu działalności gospodarczej, która to okoliczność - przewidziana w art. 10 ust. 1 pkt 8 - również wyłącza zastosowanie tego przepisu. Działalność gospodarcza, o jakiej mowa w tym przepisie to generalnie rzecz ujmując obrót nieruchomościami.

Sąd stwierdza zatem, że do planowanej przez Skarżącego sprzedaży udziału w nieruchomości ma zastosowanie art. 10 ust. 1 pkt 8. Jeżeli więc dokona on tej sprzedaży po upływie 5 lat od daty nabycia udziału, przychód ze sprzedaży nie będzie podlegał opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.

W świetle powyższego Sąd uznał, że Minister Finansów udzielił Skarżącemu interpretacji z naruszeniem przepisów prawa materialnego, tj. art. 10 ust. 1 pkt 8 i ust. 2 pkt 3 oraz art. 14 ust. 1 i art. 14 ust. 2 pkt 1. Naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy.

Nie jest natomiast zasadny zarzut naruszenia art. 24, upatrywanego przez Skarżącego w jego zastosowaniu w brzmieniu aktualnym na datę wydania interpretacji. W interpretacji Minister Finansów ograniczył się do jedynie przytoczenia fragmentu tego przepisu, określającego w ust. 2 pkt 1 zdanie drugie dochód z odpłatnego zbycia składników majątkowych. Nie wywodził z natomiast z jego treści skutków dla Skarżącego.

Nie są także zasadne zarzuty naruszenia zasad ogólnych postępowania.

Okoliczność, że stanowisko Ministra Finansów jest błędne z uwagi na niewłaściwą interpretację przepisów prawa materialnego, chociaż niepożądana z punktu widzenia praworządności, nie jest równoznaczna z naruszeniem wyrażonej w art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych oraz zasady praworządności (art. 120 tej ustawy).

Natomiast zasada prawdy obiektywnej (art. 122 Ordynacji podatkowej) ma istotne znaczenie w postępowaniu dowodowym zmierzającym do ustalenia stanu faktycznego sprawy. W postępowaniu, którego przedmiotem jest udzielenie interpretacji, organ podatkowy nie prowadzi postępowania dowodowego. Obowiązany jest przyjąć stan faktyczny przedstawiony przez wnioskodawcę. Tak też postąpił Minister Finansów w niniejszej sprawie.

W tym stanie rzeczy Sąd uchylił zaskarżoną interpretację na podstawie art. 146 § 1 p.p.s.a.

Zakres, w jakim uchylona interpretacja nie podlega wykonaniu określono w oparciu o art. 152 p.p.s.a.

Sąd zasądził na rzecz Skarżącego koszty postępowania sądowego zgodnie z art. 200 w związku z art. 205 § 1 p.p.s.a., w kwocie równej uiszczonemu wpisowi.