Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt I SA/Go 249/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2008-02-26 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy: article: art. 18
journal: Dz.U. 2002 nr 110 poz 968
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jednolity
article: art. 62, 107
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Stefan Kowalczyk (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Dariusz Skupień Asesor WSA Alina Rzepecka Protokolant Ilona Szyszkowska-Dominiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 lutego 2008 r. sprawy ze skargi R.S. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania egzekucyjnego 1. uchyla zaskarżone postanowienie 2. określa, że zaskarżone postanowienie nie może być wykonane 3. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz Skarżącego kwotę 357 (słownie: trzysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania


UZASADNIENIE

I SA / Go 249 / 07

U Z A S A D N I E N I E

Skarżący R.S. wniósł skargę na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...].01.2007 roku nr [...] którym to postanowienie uchylono postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego nr [...] z dnia [...] listopada 2006 roku w przedmiocie umorzenia postępowania egzekucyjnego.

Z akt sprawy wynika, że :

W stosunku do skarżącego R.S. było prowadzone postępowanie egzekucyjne na podstawie tytułu wykonawczego [...] wystawionego w dniu [...].11.2002 roku z tytułu podatku zryczałtowanego za 2000 rok i na podstawie tytułów wykonawczych [...] wystawionych w dniu [...].5.2002 roku a dotyczących podatku od towarów i usług za wrzesień do grudnia 2000 roku.

W celu zabezpieczenia należności podatkowych organ wystąpił z wnioskiem do Sądu Rejonowego o wpis hipoteki przymusowej, co do w / w należności i w wyniku pozytywnego rozpatrzenia powyższego wniosku Sąd dokonał wpisu hipoteki przymusowej na nieruchomości, dla której prowadzona jest księga wieczysta nr KW [...].

Również na wniosek Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...].06.2003 roku postanowieniem z dnia [...].10.2005 roku Sąd Rejonowy dokonał wpisu podatnika do Rejestru Dłużników Niewypłacalnych.

Celem zaspokojenia należności podatkowych organ egzekucyjny stosował środki egzekucyjne w postaci zajęcia wynagrodzenia za pracę skarżącego, zajęcia rachunku bankowego, które okazały się bezskuteczne.

W dniu [...].08.2006 roku organ egzekucyjny dokonał zajęcia wierzytelności pieniężnej, która częściowo zaspokoiła powstałe koszty egzekucyjne.

Z prowadzonego postępowania wynika, że skarżący nie prowadzi działalności gospodarczej, nie pracuje, zasiłku nie pobiera, pozostaje na utrzymaniu rodziny i nie posiada stałego źródła dochodów. Nie posiada żadnych ruchomości, podlegających egzekucji w tym pojazdów mechanicznych, cz też innych praw majątkowych.

Zamieszkuje wraz z żona w mieszkaniu własnościowym, które jest przedmiotem wspólności majątkowej małżeńskiej.

Wobec powyższego organ podatkowy uznając, iż w postępowaniu egzekucyjnym nie można uzyskać kwoty wyższej niż wydatki egzekucyjne na podstawie art. 59 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji umorzył postępowanie.

Od powyższego postanowienia zażalenie w części odnoszącej się do umorzenia postępowania dotyczących tytułów wykonawczych [...] wydanych w zakresie podatku od towarów i usług, złożył R.S. zarzucając zastosowanie niewłaściwej podstawy umorzenia, bowiem jego zdaniem winien być zastosowany jako podstawa umorzenia art. 59 § 1 pkt. 2 lub 3 i 7 w / w ustawy.

W uzasadnieniu wskazał, iż przez cały okres toczącego się postępowania egzekucyjnego nie miał świadomości, iż postępowanie dotyczy innych tytułów wykonawczych niż tytuł oznaczony jako [...] bowiem nie otrzymał wezwania do dobrowolnej zapłaty należności wynikających z innych tytułów niż w wyżej wskazany, a toczące się postępowanie traktował jako toczące się w zakresie należności stwierdzonych decyzją Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...].10.2002 roku. O pozostałych tytułach dowiedział się natomiast z dniem doręczenia zaskarżonego postanowienia.

W w /w zażaleniu R.S. wskazał również, że Naczelnik Urzędu Skarbowego wszczął postępowanie w sprawie określenia podatku od towarów i usług za miesiące od września do grudnia 2000 roku, a jednocześnie kontrolę podatkową dotyczącą tegoż samego podatku, co do tych samych okresów.

Nadto jest prowadzone postępowanie w zakresie podatku VAT za miesiące od września 2000 roku do grudnia 2000 roku, mimo iż nie zostało zakończone postępowanie dotyczące określenia wysokości tych należności.

Skarżący wskazał również, że nie zostały doręczone mu przed datą wystawienia tytułów wykonawczych żadne postanowienie o zabezpieczeniu na jego majątku należności z tego tytułu, co skutkuje niemożnością skutecznego wszczęcia i prowadzenia egzekucji, a tym samym nie może być mowy o jej umorzeniu.

Na skutek rozpoznania zażalenia Dyrektor Izby Skarbowej postanowieniem z dnia [...].01.2007 roku nr [...] uchylił zaskarżone postanowienie w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

W uzasadnieniu organ podatkowy powtórzył przebieg postępowania egzekucyjnego prowadzonego wobec R.S. oraz argumentacje przemawiającą za umorzeniem postępowania.

Jednakże wskazał, iż z treści pełnomocnictwa udzielonego przez R.A. D.Ś. do jego reprezentacji, znajdującego się w aktach sprawy, nie wynika by zawarto w nim upoważnienie do reprezentacji strony w postępowaniu przed Urzędem Skarbowym.

Z tego względu żądanie zmiany podstawy prawnej orzeczenia wymaga ponownej oceny stanu faktycznego w kontekście zakresu udzielonego pełnomocnictwa.

Tak, więc organ podatkowy winien zbadać, która z przesłanek określonych w art. 59 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w odniesieniu do każdego z postępowań egzekucyjnych winna stanowić podstawę rozstrzygnięcia, a więc czy winna być to przesłanka określona art. 59 § 1 pkt. 3 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji czy też z art. 59 § 2 w / w ustawy, bowiem rzutuje to na prawa strony i obowiązku organu podatkowego.

Od powyższego postanowienia skargę wniósł skarżący R.S., wnosząc o stwierdzenie nieważności zaskarżonego postanowienia w całości i zasądzenie na jego rzecz kosztów poniesionych w związku ze skargą, zarzucając powyższemu postanowieniu :

1. zawarcie w / w postanowieniu rozstrzygnięcia dotyczącego kwestii w ogóle niezaskarżonych i nieznanych dotąd skarżącemu,

2. nie rozstrzygnięcie wszystkich zarzutów określonych zażaleniem z dnia [...].12.2006 roku

3. podjęcie tego rozstrzygnięcia wbrew żądaniu zawartym w zażaleniu z dnia [...].12.2006 roku tj. przekroczenie granic zaskarżenia,

4. sugerowanie istnienia stanów nieujawnionych podjętym rozstrzygnięciu.

W uzasadnieniu skarżący wskazał, iż zaskarżył tylko w części postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...].11.2006 roku nr [...] umarzającego całość postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie następujących tytułów wykonawczych : [...] dnia [...].11.2002 roku, [...] do [...] z dnia [...].05.2003 roku.

Przedmiotem zażalenia była ta część postanowienia dotycząca umorzenia egzekucji w zakresie należności wynikających z podatku od towarów i usług za okres wrzesień do grudnia 2000 roku w oparciu o tytułu egzekucyjne nr [...].

Nadto Dyrektor Izby Skarbowej wskazuje, iż rozstrzygnięcie nastąpiło w oparciu o inne tytułu wykonawcze niż wskazane treścią zażalenia, które nie były przedmiotem zaskarżenia, a skarżący nie miał świadomości o ich istnieniu. Są to tytuły od [...].

Nadto w zakresie powyższych tytułów wykonawczych organ podatkowy nie podejmował decyzji o umorzeniu postępowania. Tym samym organ nadzoru naruszył art. 6 – 9 kpa.

Skarżący podniósł, iż organ podatkowy wszczął z urzędu postępowanie podatkowe dotyczące określenia podatku od towarów i usług za miesiące od września do grudnia 2000 roku w czasie, gdy w zakresie tych należności toczyło się już postępowanie egzekucyjne.

Ponadto Naczelnik Urzędu Skarbowego w trakcie postępowania podatkowego po wydaniu decyzji kasacyjnych przez organ odwoławczy wszczął także w zakresie tych należności kontrolę podatkową.

Zdaniem skarżącego bezpodstawnie wszczęto i prowadzono postępowanie egzekucyjne w sytuacji, gdy nie została jeszcze ustalona kwota należności VAT.

Skarżący otrzymał na jego wniosek kopię akt postępowania egzekucyjnego, w których jego zdaniem zamieszczone są 4 decyzje podatkowe w zakresie podatku VAT z dnia [...].06.2006 roku pomimo ich uchylenia przez Dyrektora Izby Skarbowej.

Zdaniem skarżącego wbrew zakresowi określonemu w zażaleniu / a więc zaskarżeniu postanowienia w części / na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...].11.2006 roku, Dyrektor Izby Skarbowej uchylił w całości zaskarżone postanowienie, bowiem jak wskazał przedmiotem zaskarżenia nie było umorzenie postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego [...] roku dnia [...].11.2002 roku.

Skarżący wskazał, iż organ nie może wydawać orzeczenia wbrew żądaniom strony chyba, że zaskarżone rozstrzygnięcie rażąco narusza prawo lub rażąco narusza interes społeczny. Organ takich okoliczności nie ujawnił, co powoduje, iż istnieje prawdopodobieństwo nie wyjaśnienia tych kwestii przez organ egzekucyjny.

Nadto skarżący wskazał na błędne podanie przez organ II instancji art. 59 § 1 pkt. 3 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w kontekście niedopuszczalności egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego albo braku doręczenia zobowiązanemu upomnienia, mimo iż obowiązek taki ciążył na wierzycielu, bowiem przepis ten dotyczy przesłanki umorzenia egzekucji.

Przesłanki określone w tym przepisie nie zostały odniesione do stanu faktycznego sprawy, umotywowania treścią uzasadnienia.

Wobec powyższego treść uzasadnienia nie odpowiada zdaniem skarżącego prawu ze względu na sprzeczność z prawem wywodów i argumentacji, a tym samym nastąpiło naruszenia art. 6 – 9, art. 126 w zw. z art. 107 § 1 i 3 kpa.

W toku postępowania skarżący wniósł pismo z dnia [...].01.2008 roku, w którym wywiódł, iż do zażaleń stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące odwołań na podstawie art. 144 kpa.

Skarżący jest wyłącznym dysponentem prawa zaskarżenia i dlatego może swoje prawo dowolnie kształtować. Z tego też względu o ile skarżący złożył zażalenie jedynie, co do postanowienia o umorzeniu postępowania egzekucyjnego w zakresie podatku od towarów i usług, organ mógł, o ile powstały by wątpliwości, co do zakresu zażalenia, wezwać skarżącego do jego sprecyzowania. Jednak w tym zakresie zażalenie było jasno sprecyzowane.

Zdaniem skarżącego organ nie mógł orzekać, co do części niezaskarżonej postanowienia, bowiem nie była ona objęta zakresem zaskarżenia.

Nadto organ podatkowy nie wskazuje w żadnej części uzasadnienia orzeczenia, iż postanowienie zostało zaskarżone w części.

W konsekwencji złożenia zażalenia, co do części postanowienia, pozostała cześć się uprawomocniła.

Zdaniem skarżącego każda sprawa indywidualna rozpoznawana i rozstrzygana przez organ I instancji podlega w wyniku wniesienia środka odwoławczego ponownemu rozpoznaniu i rozstrzygnięciu przez organ II instancji, ale tylko, co do tej części aktu administracyjnego, która została skutecznie zaskarżona.

Skarżący wskazuje również, iż orzeczenie wydane przez organ II instancji nie było rozstrzygnięciem podjętym w interesie strony, bowiem interesem strony jest uzyskanie prawidłowego rozstrzygnięcia a nie rozstrzygnięcia jakiegokolwiek. Natomiast wadliwe rozstrzygnięcie nie jest rozstrzygnięciem podjętym w interesie strony.

Na poparcie swoich twierdzeń skarżący powołuje wyrok sądu administracyjnego wskazując, iż organ nie może rozpoznawać sprawy w zakresie, w którym nie została zaskarżona.

Skarżący wskazuje również nadto, że organ nie odniósł się do argumentacji zawartej w zażaleniu.

Przekroczenie granic zaskarżenia uwidacznia przytoczona podstawa rozstrzygnięcia, bowiem organ wskazał ją jako art. 138 § 2 kpa, a nie koresponduje ona z treścią podjętego rozstrzygnięcia. Podstawą podjętej decyzji mógł być art. 139 kpa jednak nie została ona przytoczona i uzasadniona w podjętym rozstrzygnięciu.

Podjęcie decyzji i wyjście poza zakres zaskarżenia, zdaniem skarżącego nie zostało uzasadnione przez organ podatkowy, a jego uzasadnienie nastąpiło dopiero w odpowiedzi na skargę.

W odpowiedzi na skargę organ podatkowy wniósł o oddalenie skargi.

W uzasadnieniu twierdził, iż zarzut rozpoznania sprawy w postępowaniu odwoławczym poza granicami złożonego zażalenia nie znajduje uzasadnienia w obowiązujących przepisach prawa, a kodeks postępowania administracyjnego nie zawiera unormowań ograniczających rozpoznanie sprawy przed organem II instancji jedynie do kwestii podniesionych przez stronę w złożonym środku odwoławczym. Ustawodawca nie przewidział również instytucji częściowej ostateczności orzeczeń organów administracyjnych.

Wniesienie zażalenia rodzi obowiązek oceny przez ten organ legalności zaskarżonego rozstrzygnięcia jak i prawidłowości ustaleń poczynionych w zakresie stanu faktycznego sprawy niezależnie od żądać przedstawionych przez stronę.

Powyższe wynika z dwuinstancyjności postępowania wyrażonej w art. 15 kpa.

Nadto postanowienie organu II instancji w pełni uwzględniało interes skarżącego, bowiem umorzenie nastąpiło na podstawie art. 59 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, co oznacza, iż umorzenie jest fakultatywne i jest możliwość ponownego jego wszczęcia po ujawnieniu majątku zobowiązanego. Natomiast organ II instancji nakazał zbadanie przesłanek określonych w art. 59 § 1 w / w ustawy, których wystąpienie obliguje organ do umorzenia postępowania.

Nadto organ wskazał, iż wszczęcie postępowania egzekucyjnego nastąpiło na podstawie deklaracji VAT 7, która stanowi, iż w przypadku niewpłacenia w terminie pełnej kwoty podatku wskazanej w tej deklaracji stanowi on podstawę do wystawienia tytułu wykonawczego zgodnie z przepisami ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

W odniesieniu natomiast do oznaczeń tytułów wykonawczych organ przyznał, iż w zakresie ich oznaczeń nastąpiła pomyłka, którą sprostowano postanowienie z dnia [...].03.2007 roku, a pomyłka nie miała wpływu na prawidłowość umorzenia postępowania egzekucyjnego.

Wystąpił również błąd, co do przytoczenia oznaczenia przepisu art. 59 § 1pkt. 3 zamiast art. 59 § 1 pkt. 7 co jedna nie miało wpływu na treść orzeczenia, bowiem treść tego przepisu została przytoczona prawidłowo.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje :

Skarga okazała się uzasadniona.

Skarżący podnosi jako zarzut, iż Dyrektor Izby Skarbowej orzekał o umorzeniu postępowania w oparciu o inne tytuły wykonawcze niż wskazane w treści zażalenia i nie były przedmiotem zażalenia, a co więcej organ egzekucyjny nie podejmował decyzji o umorzeniu postępowania egzekucyjnego objętego tymi tytułami.

Zarzut ten okazał się nieuzasadniony.

Jak wynika z akt sprawy w postanowieniu Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...].01.2007 roku znalazły się określenia tytułów wykonawczych nr [...].

Jednakże zamieszczenie numerów tytułów wykonawczych w postaci wskazanej wyżej, było rezultatem oczywistej omyłki, która to omyłka została dostrzeżona i naprawiona postanowieniem z dnia [...].03.2007 roku w ten sposób, iż w sentencji oraz uzasadnieniu postanowienia z dnia [...].01.2007 roku sprostowano numery tytułów wykonawczych i wpisano numery tych tytułów jako nr [...].

W aktach administracyjnych natomiast brak jest zwrotnego poświadczenia odbioru powyższego postanowienia.

Powyższe uchybienie jednak zdaniem Sądu jest oczywistą omyłką w określeniu tytułów wykonawczych i jako taka omyłka nie ma istotnego wpływu na wynik sprawy.

Co do zarzutu jednoczesnego prowadzenia postępowania egzekucyjnego i postępowania podatkowego, wypada powtórzyć za organem podatkowym, iż wszczęcie postępowania egzekucyjnego nastąpiło w oparciu o deklarację VAT – 7, co następuje w przypadku nie wpłacenia w terminie kwoty podatku wskazanej w deklaracji. Fakt wszczęcia postępowania nie tamuje jednocześnie możliwości wszczęcia i kontynuowania postępowania podatkowego celem określenia właściwej wysokości podatku.

Zasadniczym zarzutem skargi jest wydanie postanowienia przez Dyrektora Izby Skarbowej o uchyleniu orzeczenia organu I instancji z przekroczeniem zakresu zaskarżenia tego postanowienia, określonego w zażaleniu.

Niewątpliwie jak to wynika z treści zażalenia, postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...].11.2006 roku zostało zaskarżone w zakresie umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułów wykonawczych odnoszących się do podatku od towarów i usług, a nie zostało zaskarżone w zakresie odnoszącym się do umorzenia postępowania prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego odnoszącego się do zryczałtowanego podatku dochodowego

Niewątpliwe jest to, że Dyrektor Izby Skarbowej postanowieniem z dnia [...].01.2007 roku uchylił zaskarżone postanowienie w całości, a więc co do umorzenia postępowań egzekucyjnych prowadzonych na podstawie wszystkich tytułów egzekucyjnych w tym również, co do postępowania toczącego się na podstawie tytułu wykonawczego odnoszącego się do zryczałtowanego podatku dochodowego i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

Należy podkreślić, iż w sentencji postanowienia organu I instancji wymieniono wyraźnie poszczególne tytuły egzekucyjne, a postępowanie egzekucyjne prowadzone było przez organ egzekucyjny na podstawie pięciu wniosków egzekucyjnych dotyczących pięciu różnych tytułów wykonawczych.

Z mocy art. 18 ustawy z dnia 17.06.1966 roku o postępowaniu egzekucyjnym w administracji o ile przepisy ustawy nie stanowią inaczej, w postępowaniu egzekucyjnym mają odpowiednie zastosowanie przepisy kodeksu postępowania administracyjnego.

Zgodnie natomiast z art. 62 kpa w zw. z art. 18 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w sprawach, w których prawa lub obowiązki stron wynikają z tego samego stanu faktycznego, oraz z tej samej podstawy prawnej i w których właściwy jest ten sam organ administracji publicznej, można wszcząć i prowadzić jedno postępowanie dotyczące więcej niż jednej strony.

O ile spełnione są warunki określone w art. 62 kpa można także prowadzić jedno postępowanie dotyczące tej samej strony, mimo iż w w / w przepisie wskazuje się na więcej niż jedną stronę / wyrok z dnia 3.02.1999 roku NSA w Warszawie I SA 630 / 1998 /.

Przyjmując, iż w niniejszej sprawie zostały spełnione warunki określone w art. 62 kpa, podkreślić należy, że art. 62 kpa nie formułuje wyjątku od obowiązującej zasady, że jedną sprawę załatwia się jedną decyzją, a jedynie pozwala na prowadzenie jednego postępowania egzekucyjnego na podstawie kilku tytułów egzekucyjnych. Z tego względu prowadzone postępowanie na podstawie kilku tytułów egzekucyjnych, należało zakończyć wydaniem postanowień o umorzeniu postępowania w odniesieniu do każdego z tytułów wykonawczych. / G. Łaszczyca, C. Martysz, A. Matan, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Tom I i II, Zakamycze, 2005, kom. do art. 62 kpa s.603 /.

Forma sentencji postanowienia obrana przez organ I instancji, w której określono poszczególne postępowania egzekucyjne podlegające umorzeniu poprzez wskazanie tytułów wykonawczych, nie likwiduje ich odrębności.

Postanowienie te są orzeczeniami od siebie niezależnymi i każde z nich podlega odrębnemu zaskarżeniu. Z tego też względu również uchylenie jednego z postanowień odnoszącego się tylko do jednego z tytułów wykonawczych, mimo prowadzonego wspólnie postępowania nie powoduje uchylenia innego postanowienia zapadłego w wyniku wspólnie prowadzonego postępowania, a odnoszącego się do innego tytułu wykonawczego.

Tak, więc należy uznać, iż organ I instancji wydał postanowienie o umorzeniu postępowania wobec każdego z postępowań egzekucyjnych toczących się na podstawie wskazanych tytułów egzekucyjnych mimo ich zamieszczenia w jednym formularzu postanowienia.

W konsekwencji uznać należy, że skarżący mógł złożyć zażalenie tylko w odniesieniu do postanowień umarzających postępowanie, co do egzekucji prowadzonej na podstawie tytułów egzekucyjnych odnoszących się do podatku od towarów i usług.

W konsekwencji organ II instancji prowadząc postępowanie, o ile miał wątpliwości, winien ustalić ściśle przedmiot zaskarżenia / czy złożono zażalenie w odniesieniu do postanowień umarzających postępowanie w zakresie prowadzonego postępowania egzekucyjnego na podstawie tytułów egzekucyjnych odnoszących się do podatku od towarów i usług /, a podejmując decyzję o uchyleniu zaskarżonego czy zaskarżonych postanowień winien to uczynić bez przekroczenia zakresu zaskarżenia, a więc tylko w odniesieniu do postanowień zaskarżonych.

Z tego też względu zarzut skarżącego, iż organ podatkowy II instancji niewłaściwie uchylił postanowienie odnoszące się do umorzenia postępowania w zakresie egzekucji prowadzonej na podstawie tytułu egzekucyjnego dotyczącego zryczałtowanego podatku dochodowego okazał się uzasadniony, choć nie z powodów wskazanych przez skarżącego.

W tym stanie rzeczy należy podkreślić, iż zarzuty i argumentacja skarżącego odnosząca się do naruszenia granic zaskarżenia okazała się uzasadniona, lecz nie z powodów wskazanych przez skarżącego.

Ponadto należy podkreślić, że organ podatkowy uchylając postanowienie organu I instancji nie uzasadnił przyczyn uchylenia postanowienia, w stosunku do postępowań egzekucyjnych prowadzonych na podstawie wszystkich tytułów egzekucyjnych.

W związku z tym Sąd uznał, iż tym samym organ naruszył art. 107 kpa w zw. z art. 18 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, bowiem z uwagi na fakt, że postanowienia wydawane w postępowaniu egzekucyjnym mają charakter merytoryczny należy do nich odpowiednio stosować przepisy dotyczące decyzji wydawanych w postępowaniu administracyjnym ogólnym / wyrok WSA w Warszawie z dnia 18.01.2006 roku III SA / Wa 2936 / 05 Lex 196312 /

W tym stanie rzeczy Sąd uznał zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1c prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, iż nastąpiło naruszenie przepisów prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Asesor WSA A. Rzepecka Sędzia WSA S. Kowalczyk Sędzia WSA D. Skupień

.