Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA 3990/02
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2004-12-28 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Joanna Kabat-Rembelska /spr./, Sędziowie sędzia NSA Zofia Flasińska, sędzia WSA Krystyna Napiórkowska, Protokolant Agnieszka Foks-Skopińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 grudnia 2004 r. sprawy ze skargi K. i I. L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z dnia [...] września 2002 r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu I uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. na rzecz K. i I. L. kwotę 10 zł (dziesięć złotych), tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R. decyzją z dnia [...] września 2002 r. uchyliło decyzję Prezydenta Miasta R. z dnia [...] czerwca 2002 r. ustalającą warunki zabudowy i zagospodarowania terenu działek Nr [...] i Nr [...], położonych przy ul. [...] w R., dla inwestycji polegającej na budowie 46 garaży w zabudowie szeregowej z wjazdami od strony ulicy [...], [...] i [...] i odmówiło ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla tej inwestycji.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy podniosło, że ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu następuje wyłącznie na wniosek zainteresowanego w oparciu o ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W niniejszej sprawie jest to miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego miasta R. Planowana inwestycja położona jest w obszarze o dominującej funkcji przemysłowej, składów i baz obsługi budownictwa, transportu oraz gospodarki rolnej i leśnej o symbolu "[...]", w której to strefie między innymi znajdują się obszary przeznaczone pod obiekty przemysłowe, składowe i baz poza zgrupowaniami do adaptacji z warunkiem likwidacji szkodliwego oddziaływania, oznaczone symbolem "[...]". Z rysunku planu wynika, że, że teren objęty wnioskiem wchodzi w skład terenu "[...]". Zdaniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego część tekstowa planu wyraźnie wskazuje, że ustalając warunki zabudowy w terenie "[...]" należy mieć na uwadze ustalenia tekstowe dotyczące całego obszaru o symbolu "[...]". Ustalenia planu dla obszaru "[...]" dopuszczają rozbudowę systemu i właściwą organizację parkowania. Budowę garaży należy zaliczyć do tego rodzaju inwestowania.. Jednak ustalenia planu miejscowego określają, że inwestowanie na tym terenie jest ograniczone poprzez wskazanie, że dany teren w funkcji uzupełniającej może być zainwestowany w 40%. W rozpoznawanej sprawie wnioskodawcy w sposób szczegółowy określili charakter inwestycji łącznie z propozycją jej umiejscowienia wskazując powyższe na mapie i w treści wniosku. Z dokumentów tych jasno wynika, że garaże mają być usytuowane na istniejącej sieci uzbrojenia podziemnego. Według organu odwoławczego budowa garaży na wskazanych działkach jest niemożliwa z uwagi na zapis planu pozwalający na przeznaczenie jedynie 40% terenu pod funkcje uzupełniające. Teren objęty wnioskiem jest w całości trwale zainwestowany w szczególności siecią infrastruktury technicznej, która również wychodzi poza teren tych działek, służąc obsłudze zabudowy kubaturowej istniejących na działkach objętych wnioskiem i działkach przyległych. Wobec tego organ drugiej instancji stwierdził, że nie został spełniony warunek planu co do powierzchni zainwestowania tego terenu i odmówił ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie 46 garaży w zabudowie szeregowej.

Skargę na powyższą decyzję wnieśli K. i I. L., domagając się stwierdzenia jej nieważności z powodu sprzeczności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Skarżący zakwestionowali stanowisko organu odwoławczego dotyczące stopnia zainwestowania działek Nr [...] i [...], podnosząc, że po wybudowaniu projektowanych garaży, zabudowania będą stanowić 24,6% powierzchni działek.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R. wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Ponadto organ odwoławczy wyjaśnił, że określając zainwestowanie działki uwzględnił nie tylko obiekty kubaturowe, ale również całkowite zainwestowanie działek infrastrukturą techniczną, która wręcz uniemożliwia lokalizację garaży na trasie jej przebiegu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga jest zasadna.

Zgodnie z art. 43 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity Dz. U. Nr 15, poz. 139 ze zm.), nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli zamierzenie jest zgodne z przepisami prawa i ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Z powołanego przepisu wynika, że odmowa ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu jest dopuszczalna tylko wtedy, gdy zostanie wykazana niezgodność zamierzenia z przepisami prawa i ustaleniami planu miejscowego. W rozpoznawanej sprawie, w ocenie Sądu, taka niezgodność nie została wykazana.

Stosownie do art. 40 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym w sprawach ustalania warunków zabudowy i zagospodarowania terenu orzeka się, w drodze decyzji, na podstawie ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W rozpoznawanej sprawie decyzje były wydawane z powołaniem na miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego miasta R. uchwalony Uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej w R. z dnia [...] kwietnia 1994 r.( Dz. Urz. woj. [...] Nr [...], poz. [...] z dnia [...] czerwca 1994 r.).

Organy obu instancji przyjęły, że działki, na których ma być realizowana inwestycja położone są na terenie oznaczonym symbolem "[...]", przeznaczonym pod obiekty przemysłowe, składowe i baz poza zgrupowaniami do adaptacji z warunkiem likwidacji szkodliwego oddziaływania. Ustalając warunki zabudowy na terenie "[...]" należy, zdaniem organów, uwzględniać ustalenia tekstowe dotyczące całego obszaru o symbolu "[...]". Ustalenia te dopuszczają rozbudowę systemu i właściwą organizację parkowania. Jednakże zainwestowanie na tym terenie jest ograniczone przez wskazanie, że dany teren w funkcji uzupełniającej może być zainwestowany w 40%, co zdaniem organów odnosi się do poszczególnych działek.

W związku z powyższym stwierdzić należy, że w tekście miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta R. brak jest jakichkolwiek ustaleń odnoszących się do obszaru określonego symbolem "[...]". W legendzie mapy funkcje terenów wyjaśniono, że oznaczenie : [...], [...], [...], [...] to obiekty przemysłowe, składowe i baz poza zgrupowaniami do adaptacji z warunkiem likwidacji szkodliwego oddziaływania. Powołane przez organy orzekające ustalenia dotyczące strefy "[...]" w istocie odnoszą się do obszaru o dominującej funkcji przemysłowo- składowej oraz budowlanych i transportowych, w którym wyróżnia się dwie strefy : "[...]" – strefa obiektów i zgrupowań przemysłu, składów i baz do adaptacji i porządkowania istniejącego zainwestowania i "[...]" – strefa obiektów i zgrupowań przemysłu, składów i baz do zainwestowania. Część graficzna planu, na gruncie ustawy z dnia 12 lipca 1984 r. o planowaniu przestrzennym (tekst jednolity Dz. U. z 1989 r. Nr 17, poz. 99 ze zm.), obowiązującej w dacie uchwalania planu, nie stanowiła przepisu gminnego, gdyż była nim uchwała o zatwierdzeniu projektu planu, a w jej treści nie było rysunku. Natomiast z art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym wynika, że rysunek planu obowiązuje w zakresie określonym uchwałą. Tak więc nie można uznać za wiążące oznaczenia zawarte na rysunku planu jeżeli nie znajdują one odzwierciedlenia w części tekstowej planu. W rozpoznawanej sprawie organy w sposób dowolny przyjęły, że dla obszaru "[...]" obowiązują ustalenia planu dla stref "[...]" i "[...]". Organy obu instancji przyjęły, że strefa "[...]" zawiera się w strefie "[...]". Stanowisko to nie sposób podzielić, przede wszystkim z powodu braku ustaleń w tekście planu dla obszaru "[...]" i jakiegokolwiek odwołania do postanowień dla strefy "[...]". Ponadto należy zauważyć, że strefa "[...] " określona jest jako strefa obiektów i zgrupowań przemysłu, składów i baz do adaptacji i porządkowania istniejącego zainwestowania, natomiast z oznaczenia zawartego w legendzie mapy funkcje terenów wynika, że "[...], [...], [...], [...]" to obiekty przemysłowe, składowe i baz poza zgrupowaniami do adaptacji z warunkiem likwidacji szkodliwego oddziaływania. Z powyższego wynika, że teren "[...]" to obszar zgrupowań przemysłowo – składowych do adaptacji i porządkowania istniejącego zainwestowania, a teren "[...], [...], [...], [...]" to obiekty poza zgrupowaniami do adaptacji z dodatkowym warunkiem likwidacji szkodliwego oddziaływania. Zatem ustalenia dla tych dwóch obszarów nie mogły być tożsame, chociażby z uwagi na różne przeznaczenie terenu. W związku z tym stwierdzić należy, że w toku postępowania nie przeprowadzono analizy zamierzonej inwestycji pod kątem jej zgodności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, co stanowi naruszenie art. 40 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym.

Odnosząc się do kwestii dopuszczalnej powierzchni zabudowy działki w 40% wyjaśnić należy, że określając uzupełniający rodzaj użytkowania obszaru o dominującej funkcji przemysłowo – składowej oraz baz budowlanych i transportowych, plan przewidział przeznaczenie łącznie do 40% obszaru strefy na program uzupełniający. W związku z tym organ odwoławczy błędnie przyjął, że 40% wskaźnik odnosi się do poszczególnych działek, w tym położonych na obszarze oznaczonym na rysunku planu jako "[...]", podczas gdy należało go odnieść do całej strefy. Na marginesie należy zauważyć, że ustalenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego, iż przy uwzględnieniu istniejącego zainwestowania , realizacja zamierzenia doprowadzi do przekroczenia dopuszczalnego stopnia zabudowy terenu jest całkowicie dowolne, gdyż nie wskazuje żadnych przesłanek stanowiących podstawę takiego ustalenia.

Rozpoznając ponownie sprawę organ będzie obowiązany ocenić projektowaną inwestycję pod względem zgodności z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W wypadku braku planu konieczne będzie rozpoznanie wniosku skarżących w trybie określonym w art. 44 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145§1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) w związku z art. 97 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.), orzekł jak w sentencji.

O kosztach postępowania orzeczono z mocy art. 200 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

.