Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 2443/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-05-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6060 Poszukiwanie, rozpoznawanie i wydobywanie kopalin
Hasła tematyczne: Koncesje
Skarżony organ: Minister Środowiska
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 138 § 1 pkt 1 kpa, art.  7, 8, 9, kpa oraz art. 77 § 1 i art. 84
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Czarnecki Sędziowie Sędzia WSA Piotr Borowiecki Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Karolina Pilecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 maja 2014 r. sprawy ze skargi "L" Sp. z o.o. z siedzibą w Z. na decyzję Ministra Środowiska z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia koncesji na wydobywanie kopaliny oddala skargę


UZASADNIENIE

Minister Środowiska decyzją z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję Marszałka Województwa [...] z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...] odmawiającą L. Sp. z o.o. z siedzibą w Z. (dalej zwana także "stroną", "skarżącą") udzielenia koncesji na wydobywanie kopaliny.

Rozstrzygnięcie organu zapadło w oparciu o następujące ustalenia faktyczne i wywody prawne:

W dniu [...] kwietnia 2013 r. Marszałek Województwa [...] wydał decyzję nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia L. Sp. z o.o. z/s w Z. koncesji na wydobywanie metodą odkrywkową kopaliny ze złoża piasku ze żwirem "[...]", gmina [...], powiat [...] , województwo [...]. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie organ I instancji wskazał, iż w zaistniałej sytuacji nie byłoby przeszkód do udzielenia przedmiotowej koncesji gdyby nie fakt, ze złoże kruszywa naturalnego "[...]" położone jest w [...] ustanowionym rozporządzeniem nr [...], zwanego dalej "rozporządzeniem". Zdaniem organu I instancji, postanowienia rozporządzenia sprzeciwiają się udzieleniu przedsiębiorcy wnioskowanej przez niego koncesji.

Od ww. rozstrzygnięcia strona wniosła w ustawowym terminie odwołanie, w którym zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie przepisów:

1. art. 7, 8, 9 i 10 § 1 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a., poprzez:

a) niewyjaśnienie istniejącego stanu faktycznego sprawy, w szczególności nieustalenie czy złoże "[...]" i "[...]" stanowią to samo złoże w znaczeniu geologicznym oraz czy złoże "[...]" (działka nr [...]) zostało udokumentowane przez Skarb Państwa - [...] przed dniem wejścia w życie rozporządzenia Nr [...] Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2008 r.,

b) nieustalenie oraz nieodniesienie się przez organ I instancji w uzasadnieniu, do podnoszonej przez stronę kwestii wykonywania przez nią czynności o charakterze powierniczym, czyli działania strony w swoim imieniu lecz na rzecz Skarbu Państwa (tzw. czynności fiducjarne),

c) brak wskazania w uzasadnieniu decyzji, która z przesłanek przewidzianych w art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r.- Prawo geologiczne i górnicze (Dz. U. Nr 163, poz. 981) stanowiła podstawę do oddalenia wniosku strony o udzielenie koncesji;

2. § 4 ust. 4 pkt 1 rozporządzenia Nr [...] poprzez ich niezastosowanie i błędne uznanie, iż złoża kopalin będące przedmiotem niniejszego postępowania nie zostały udokumentowane przez Skarb Państwa do dnia wejścia w życie niniejszego rozporządzenia pomimo, iż w uzasadnieniu decyzji organ I instancji sam wskazał, iż złoże "[...]" zostało udokumentowane na części działek nr [...] i [...] obręb [...] przez [...] (dokumentacja przyjęta bez zastrzeżeń przez Starostę [...] zawiadomieniem znak [...] z dnia [...] września 2003 r.). Skarżąca ubiegała się o udzielenie koncesji na wydobywanie metodą odkrywkową kopaliny ze złoża piasku ze żwirem z działki o numerze [...], które to złoże zostało już w 2003 r. udokumentowane przez Skarb Państwa - [...],

3. art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r.- Prawo geologiczne i górnicze (Dz. U. Nr 163, poz. 981 ze zm.) poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i błędną wykładnię polegającą na uznaniu, iż w przedmiotowej sprawie zachodzą przesłanki odmowy udzielenia koncesji;

4. art. 86 w związku z art. 72 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227 ze zm.) poprzez ich niezastosowanie,

5. art. 24 ust. 3 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. Nr [...], poz. 1220, ze zm.) w związku z art. 86 i art. 72 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, poprzez jego niezastosowanie pomimo, iż przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wykazała brak znacząco negatywnego wpływu na ochronę przyrody obszaru chronionego krajobrazu.

Mając powyższe na względzie, skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i wydanie decyzji udzielającej koncesji na wydobywanie metodą odkrywkową kopaliny ze złoża piasku ze żwirem "[...]", gmina [...], powiat [...], województwo [...], ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

Po przeprowadzeniu postępowania odwoławczego Minister Środowiska stwierdził, iż zaskarżona decyzja Marszałka Województwa [...] z dnia [...] kwietnia 2013 nr [...] jest w pełni zasadna. Organ podkreślił, że podstawą wydania zaskarżonej decyzji był przepis art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r.- Prawo geologiczne i górnicze (Dz. U. Nr 163, poz. 981 z późn. zm.), zgodnie z którym, jeżeli zamierzona działalność sprzeciwia się interesowi publicznemu, w szczególności związanemu z bezpieczeństwem państwa lub ochroną środowiska w tym z racjonalną gospodarką złożami kopalin, bądź uniemożliwiłaby wykorzystanie nieruchomości zgodnie z ich przeznaczeniem określonym odpowiednio przez miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego lub przepisy odrębne, a w przypadku braku tego planu - uniemożliwiłaby wykorzystanie nieruchomości w sposób określony w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy lub w przepisach odrębnych, organ koncesyjny odmawia udzielenia koncesji. W ocenie organu, przepis ten został przez organ I instancji wprost powołany w sentencji zaskarżonej decyzji, natomiast w jej uzasadnieniu, wbrew twierdzeniom skarżącej, uszczegółowiono przesłankę odmowy udzielenia koncesji wskazując, iż organ koncesyjny odmawia udzielenia koncesji jeżeli zamierzona działalność sprzeciwia się interesowi publicznemu, w szczególności związanemu z ochroną środowiska.

Organ odwoławczy odnosząc się do zarzutów skarżącej, której zdaniem nie można uznać, iż w rozpatrywanym przypadku planowana działalność sprzeciwia się interesowi publicznemu w szczególności związanemu z ochroną środowiska, w kontekście wydania rozporządzenia którego celem jest właśnie ochrona środowiska na określonym w nim Obszarze, jest zdaniem organu niezrozumiałe. W ocenie organu odwoławczego, trudno wyobrazić sobie bardziej typowy przypadek ochrony środowiska niż ten ściśle określony w akcie prawnym powszechnym obowiązującym, a takim jest rozporządzenie.

Odnosząc się do kolejnego zarzutu skarżącej dotyczącego naruszenia art 10 k.p.a., organ odwoławczy wskazał, że z akt sprawy wynika, że skarżąca była w toku postepowania dwukrotnie informowana o zakończeniu postępowania oraz o prawie do zapoznania się z aktami, wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, z którego to uprawnienia skorzystała.

Ustosunkowując się do zarzutu skarżącej, której zdaniem złoże "[...]" i "[...]" stanowią to samo złoże w znaczeniu geologicznym, organ odwoławczy wyjaśnił, że złoża "[...]" i "[...]" to dwa położone obok siebie złoża, a dokumentacje geologiczne ww. złóż zatwierdzające zasoby geologiczne zostały przyjęte przez dwa niezależne organy administracji geologicznej - Starostę [...] i Marszałka Województwa [...]. Wobec powyższego, w ocenie organu nie ma żadnych podstaw do kwestionowania iż ww. złoża są odrębnymi złożami, skoro dwa różne organy przyjęły bez zastrzeżeń niezależnie od siebie, dwie różne dokumentacje, których celem było m.in. określenie granic tych złóż. Te czynności i ustalenia ww. organów były wiążące w niniejszym postępowaniu i będą wiążące dopóki w obrocie prawnym będą funkcjonować zawiadomienia Starosty [...] i Marszałka Województwa [...] o przyjęciu ww. dokumentacji. Zatem wszelkie próby utożsamiania ww. złóż, w tym kwestionowania faktu, iż mają one ściśle wyznaczone granice są całkowicie niezasadne.

Rozpoznając ponownie niniejszą sprawę organ odwoławczy wskazał na obowiązujący § 4 ust. 1 pkt 4 i 5 rozporządzenia, zgodnie z którym na obszarze chronionego krajobrazu obowiązuje zakaz:

1. wydobywania do celów gospodarczych skał, w tym torfu oraz skamieniałości, w tym kopalnych szczątków roślin i zwierząt, a także minerałów,

2. wykonywania prac ziemnych trwale zniekształcających rzeźbę terenu (...). Jednocześnie zgodnie z § 4 ust. 4 rozporządzenia powyższe zakazy, nie dotyczą:

1. złóż kopalin udokumentowanych przez Skarb Państwa do dnia wejścia w życie niniejszego rozporządzenia, których dokumentacje zostały zatwierdzone lub przyjęte przez właściwy organ administracji geologicznej,

2. złóż kopalin udokumentowanych na potrzeby lokalne o powierzchni do 2 ha i wydobyciu nie przekraczającym 20.000 m3/rok na podstawie koncesji na poszukiwanie i rozpoznawanie, udzielonych do dnia wejścia w życie niniejszego rozporządzenia - po uzgodnieniu z Wojewódzkim Konserwatorem Przyrody na etapie wydawania koncesji na wydobywanie kopalin.

Wobec powyższego organ odwoławczy stanął na stanowisku, zgodnie z którym na Obszarze wprowadzono generalną zasadę zakazującą wydobywanie kopalin (skał). Natomiast od tych zakazów przewidziano wyjątki w § 4 ust. 4 i w § 4 ust. 3 rozporządzenia. Jednakże w ocenienie organu, żadna z przesłanek opisanych w tych przepisach w sposób oczywisty nie zachodzi w przedmiotowym przypadku.

Odnosząc się do kolejnego zarzutu skarżącej w zakresie naruszenia przez organ I instancji § 4 ust. 4 pkt 1 rozporządzenia, której zdaniem zakazy nie dotyczą złóż kopalin udokumentowanych przez Skarb Państwa do dnia wejścia w życie niniejszego rozporządzenia, których dokumentacje zostały zatwierdzone lub przyjęte przez właściwy organ administracji geologicznej, organ odwoławczy wyjaśnił, że nie można utożsamiać ze sobą złóż "[...]" i "[...]", bowiem są to dwa różne złoża.

Zdaniem organu II instancji, odwołanie zawiera sprzeczną argumentację, gdyż jak wynika z jego treści skarżąca nie może się do końca zdecydować, czy złoże "[...]" i "[...]" jest tym samym złożem (co pośrednio mogłoby prowadzić do uznania, iż w przedmiotowej ma zastosowanie wyjątek, o którym mowa w § 4 ust. 4 pkt 1 rozporządzenia), czy też złoże "[...]" stanowi jednak odrębne złoże, które zostało udokumentowane przez Skarb Państwa przed 6 grudnia 2008 r. Przy czym skarżąca z faktu, iż 98,46 % jego udziałów należy do Skarbu Państwa wywodzi, iż dokonuje czynności co prawda w swoim imieniu, lecz na rzecz Skarbu Państwa. Organ nie zgodził się z tym twierdzeniem, bowiem jak podkreślił Marszałek Województwa [...] w dniu [...] lutego 2006 r. przyjął na wniosek skarżącej bez zastrzeżeń dokumentację geologiczną złoża kruszywa naturalnego (piasku ze żwirem) "[...]", znak: [...]. Z dokumentu tego nie wynika, iż przedsiębiorca dokonał tej czynności na rzecz Skarbu Państwa. Organ podkreślił, że skarżąca nie przedstawiła żadnych dowodów wskazujących, iż jakaś konstrukcja powiernictwa miała miejsce przy przyjęciu ww. dokumentacji geologicznej. Natomiast przyjęcie toku rozumowania strony prowadziłoby do uznania, iż wszystkie podmioty, których udziały lub akcje należą częściowo do Skarbu Państwa wykonują de facto czynności na jego rzecz, co jest nieprawdą.

Organ odwoławczy utrzymując w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji podkreślił, że decyzja środowiskowa stanowi załącznik sine qua non wniosku koncesyjnego, a jeżeli organ koncesyjny udziela koncesji, to nie może on w takim przypadku pominąć żadnych obowiązków i uprawnień wynikających z decyzji środowiskowej. W tym znaczeniu decyzja środowiskowa pełni wyłącznie funkcję prejudycjalną (wstępną) wobec przyszłej koncesji.

Na powyższą decyzję skarżąca złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji odmawiającej udzielenia koncesji na wydobywanie metodą odkrywkową kopaliny ze złoża piasku ze żwirem "[...]", gmina [...], powiat [...], województwo [...] oraz zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego wg norm przepisanych.

Skarżąca zarzuciła naruszenie:

I naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj:

1. art. 138 § 1 pkt 1 kpa poprzez niewłaściwe zastosowanie i utrzymanie w całości w mocy zaskarżonej decyzji organu I instancji,

2. art. 7, 8, 9 kpa oraz art. 107 § 3 kpa poprzez:

a) niewyjaśnienie istniejącego stanu faktycznego sprawy, w szczególności nieustalenie, czy złoże "[...]" i "[...]" stanowią to samo złoże kopalin w swoich naturalnych granicach w znaczeniu geologicznym a nie administracyjnym, a w konsekwencji uznanie, iż złoże "[...]" (działka nr [...]) zostało udokumentowane przez Skarb Państwa- [...] przed dniem wejścia w życie rozporządzenia Nr [...] Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2008 r.,

b) błędne uznanie, iż skarżąca nie działała na rzecz Skarbu Państwa,

c) brak ustosunkowania się przez organ II instancji w uzasadnieniu decyzji do zarzutu skarżącej nie zastosowania w niniejszej sprawie reguły kolizyjnej "lex superior derogat legi inferiori", zgodnie z którą rozporządzenie Wojewody [...], jako norma niższego rzędu w części, w której jest sprzeczna z obowiązującą ustawą o ochronie przyrody nie obowiązuje (§ 4 ust. 1 pkt 2 oraz § 4 ust. 3 rozporządzenia Nr [...] Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2008 r.).

3. art. 7, 8, 9 kpa oraz art. 77 § 1 i 84 kpa poprzez niedostateczne wyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy, w szczególności niepowołanie biegłego z zakresu geologii w celu przeprowadzenia analizy geologicznej złoża oznaczonego nazwami "[...]" "[...]", w celu potwierdzenia lub wykluczenia tezy, iż mamy do czynienia z jednym złożem kopalin w jego naturalnych granicach.

4. art. 86 w związku z art. 72 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227 ze zm.) poprzez ich niezastosowanie,

II naruszenie przepisów prawa materialego:

1. § 4 ust. 4 pkt 1 rozporządzenia Nr [...] Wojewody [...] poprzez ich niezastosowanie i błędne uznanie, iż złoża kopalin będące przedmiotem niniejszego postępowania nie zostały udokumentowane przez Skarb Państwa do dnia wejścia w życie niniejszego rozporządzenia,

2. art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r.- Prawo geologiczne i górnicze (Dz.U. Nr 163, poz. 981 ze zm.) poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i błędną wykładnię polegającą na uznaniu, iż w przedmiotowej sprawie zachodzą przesłanki odmowy udzielenia koncesji,

3. art. 24 ust. 3 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. Nr [...], poz. 1220, ze zm.) w związku z art. 86 w związku z art. 72 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, poprzez jego niezastosowanie pomimo, iż przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wykazała brak znacząco negatywnego wpływu na ochronę przyrody obszaru chronionego krajobrazu.

W odpowiedzi na skargę Minister Środowiska wniósł o jej oddalenie, podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz. U. nr 153. poz. 1269 ze zm.) Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności.

Poza tym w myśl art. 134 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Mając powyższe kryteria na uwadze Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja oraz utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji nie naruszają prawa w stopniu uzasadniającym ich uchylenie.

Sąd nie podzielił zasadności podnoszonych w skardze zarzutów naruszenia przepisów postępowania oraz prawa materialnego.

Według oceny Sądu, organy obu instancji dołożyły należytej staranności w ustaleniu stanu faktycznego sprawy. W uzasadnieniach wydanych rozstrzygnięć organy obszernie odniosły się do wyjaśnień strony i przedstawionej przez nią w toku postępowania argumentacji. Tym samym nie doszło do naruszenia wskazanych w skardze art. 138 § 1 pkt 1 kpa, art. 7, 8, 9, kpa oraz art. 77 § 1 i art. 84 kpa.

Ustosunkowując się do stanowiska skarżącej, ze złoże "[...]" i "[...]" stanowią to samo złoże w znaczeniu geologicznym należy wskazać, że wbrew twierdzeniom strony są to dwa położone obok siebie złoża. Jak wynika bowiem z ustalonego przez organy stanu faktycznego w sprawie dokumentacja geologiczna złoża kruszywa naturalnego "[...]" została opracowana w 2003 roku na zlecenie [...] i została przyjęta przez Starostę [...] zawiadomieniem znak [...] z dnia [...] września 2003 roku. Złoże "[...]" zostało udokumentowane na części działek nr [...] i [...], obręb [...], gmina [...], powiat [...], województwo [...].

Na eksploatację tego złoża [...] uzyskało koncesję, udzieloną przez Starostę [...] decyzją [...] z dnia [...] listopada 2003 roku. Koncesja ta była ważna przez 6 lat i została wygaszona decyzją Starosty [...] z dnia [...] lipca 2010 roku, nr [...].

Jeżeli zaś chodzi o złoże "[...]", to należy wskazać, że Wojewoda [...] decyzją [...] z dnia [...] października 2005 roku udzielił skarżącej koncesji na poszukiwanie i rozpoznawanie złoża kruszywa naturalnego w miejscowości [...], gmina [...]. Obszar prac poszukiwawczo-rozpoznawczych obejmował część działki nr [...] obręb [...]. Następnie na zlecenie strony została opracowana dokumentacja geologiczna złoża kruszywa naturalnego "[...]", które zawiadomieniem znak [...] z dnia [...] lutego 2006 roku została przyjęta przez Marszałka Województwa [...].

W tym stanie rzeczy nie można odmówić słuszności twierdzeniom organów obu instancji, że złoża "[...]" i [...]" są to dwa położone obok siebie złoża, gdyż dokumentacje geologiczne zostały przyjęte przez dwa niezależne organy administracji geologicznej – tj. Starostę [...] i Marszałka Województwa [...]. W myśl art. 89 ust. 1 ustawy z dnia 9 czerwca 2011 roku – Prawo geologiczne i górnicze (Dz. U. nr 163, poz. 981 z późn. zm.) organ zgodnie z art. 41 ust. 1 poprzednio obowiązującej ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. – Prawo geologiczne i górnicze, pod rządami której zostały przyjęte dokumentacje złóż "[...]" i "[...]", dokumentację geologiczną złoża kopaliny, która jest niezbędna do wydania koncesji na jej wydobycie, sporządza się m.in. w celu określenia granic tego złoża. W tym stanie rzeczy, jak słusznie podniósł organ, nie ma podstaw do kwestionowania, że "[...]" i ":[...]" są to dwa odrębne złoża, skoro dwa różne organy przyjęły bez zastrzeżeń niezależnie od siebie dwie różne dokumentacje, których celem było m.in. określenie granic tych złóż. Z tego względu zbędnym było dopuszczenie dowodu z opinii biegłego, skoro organy dysponowały sporządzoną zgodnie z przepisami prawa i przyjętą we właściwym trybie dokumentacją określającą granice obu złóż.

Nie można zgodzić się z twierdzeniem skarżącej, że działała ona na rzecz Skarbu Państwa, jest ona spółką prawa handlowego, w której Skarb Państwa posiada tylko określoną ilość udziałów.

Podstawę materialno-prawną zaskarżonej decyzji stanowił art. 29 ust. 1 ustawy z 9 czerwca 2011 r. Prawo geologiczne i górnicze w zw. z § 4 ust. 1 pkt 4 i 5 rozporządzenia Wojewody [...]. W myśl art. 29 ust. 1 Prawa Geologicznego i górniczego organ koncesyjny odmawia udzielenia koncesji, gdy m.in. zamierzona działalność sprzeciwia się interesowi publicznemu, a w szczególności związanemu z ochroną środowiska, natomiast zgodnie z § 4 ust. 1 pkt 4 i5 rozporządzenia na [...] obowiązuje zakaz wydobywania do celów gospodarczych skał, w tym torfu oraz skamieniałości, w tym kopalnych szczątków roślin i zwierząt, a także minerałów oraz zakaz wykonywania praz ziemnych trwale zniekształcających rzeźbę terenu z wyjątkiem prac związanych z zabezpieczeniem przeciwpowodziowym lub przeciwosuwiskowym lub wytworzeniem, budową, odbudową, naprawą lub remontem urządzeń wodnych. Wbrew twierdzeniom skargi organy działające w niniejszej sprawie prawidłowo zastosowały powyższe przepisy, gdyż bezsporne jest, ze złoże kruszywa naturalnego "[...]" położone jest na [...]. W sprawie nie miał miejsca natomiast wyjątek od ustanowionych w § 4 ust. 1 pkt 4 i 5 rozporządzenia zakazów przewidziany w § 4 ust. 4 pkt 1 rozporządzenia, zgodnie z którym zakazy nie dotyczą złóż kopalin udokumentowanych przez Skarb Państwa do dnia wejścia w życie niniejszego rozporządzenia, których dokumentacje zostały zatwierdzone lub przyjęte przez właściwy orgna administracji geologicznej. Rozporządzenie nr [...], o którym mowa w sprawie weszło w życie z dniem [...] grudnia 2008 r. Przed tą datą złoże kruszywa naturalnego "[...]" zostało udokumentowane przez skarżącą, tj. L. Sp. z o.o., a nie przez Skarb Państwa, dlatego na terenie Obszaru Chronionego w omawianym przypadku nie mają zastosowania odstępstwa od zakazów. W tym sanie rzeczy istniała przesłanka do odmowy udzielenia koncesji, co było spowodowane ochroną środowiska.

Sąd nie dopatrzył się kolejnego wykazanego przez stronę naruszenia art. 24 ust 3 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 roku o ochronie przyrody (Dz. U. nr 151, poz. 1220 ze zm.) w związku z art. 86 i art. 72 ust. 1 ustawy z 3 października 2008 roku o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2008 r. nr 199, poz. 1227 ze zm.).

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ, interpretując przepisy art. 86 i 72 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 3 października 2008 roku o udostępnianiu informacji, wskazał, że decyzja środowiskowa stanowi załącznik sine qua non wniosku koncesyjnego, a jeżeli organ koncesyjny udziela koncesji, to nie może on w takim przypadku pominąć istotnych obowiązków i uprawnień wynikających z decyzji środowiskowej. W tym znaczeniu decyzja środowiskowa pełni wyłącznie funkcję prejudycjalną (wstępną) wobec przyszłej koncesji. Sąd orzekający w niniejszej sprawie podzielił powyższy pogląd i przyjął go za własny, tym bardziej, że kwestia ta była już rozważana w orzecznictwie sądów administracyjnych (patrz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 2 marca 2011 roku sygn. akt II SA Po 785/10).

Przyjęcie odmiennego poglądu, reprezentowanego przez stronę, prowadziłoby do absurdu, bowiem według niego organ koncesyjny nie badałby wówczas, czy zachodzą przesłanki z prawa geologicznego i górniczego do udzielenia koncesji, tylko byłby bezwzględnie związany wydaną decyzją środowiskową.

Nawiązując do zarzutu strony jakoby organ II instancji nie ustosunkował się w uzasadnieniu decyzji do zarzutu odwołującej niezastosowania w niniejszej sprawie reguły kolizyjnej "lex superior derogat legi inferiori", zgodnie z którą rozporządzenie Wojewody [...] jako norma niższego rzędu, która jest sprzeczna z obowiązującą ustawą o ochronie przyrody nie obowiązuje (§ 4 ust. 1 pkt 2 oraz § 4 ust 3 ww. rozporządzenia) należy wskazać, że delegację do jego wydania stanowił art. 23 ust. 2 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 roku o ochronie przyrody (w ówczesnym brzmieniu. Przepis ten od czasu wydania rozporządzenia uległ jednej modyfikacji na mocy art. 21 ustawy z dnia 23 stycznia 2009 roku o zmianie niektórych ustaw w związku ze zmianami w organizacji i podziale zadań administracji publicznej w województwie (Dz. U. nr 92, poz. 753). Jednakże zgodnie z art. 35 ust. 1 tej ustawy do czasu wejścia w życie aktów prawa miejscowego wydanych na podstawie upoważnień zmienianych niniejszą ustawą zachowują moc dotychczasowe akty prawa miejscowego.

W uzupełnieniu stanowiska organu należy wskazać, że odmawiając udzielenia skarżącej koncesji organy powoływały się na zakaz, o którym mowa w § 4 ust. 1 pkt 4, 5 rozporządzenia Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2008 roku, a nie na zakaz z § 4 ust. 1 pkt 2 tegoż rozporządzenia, który zabrania realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu art. 51 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 roku – Prawo ochrony środowiska (tj. Dz. U. z 2008 r. nr 25, poz. 150 z późn. zm.). Stąd też argumenty strony wskazujące, ze art. 24 ust. 3 ustawy o ochronie przyrody jako przepis wyższego rzędu uchyla § 4 ust. 1 pkt. 2 oraz § 4 ust. 3 rozporządzenia nr [...] jest całkowicie chybiony, gdyż odnosi się do zupełnie innej sytuacji faktyczno-prawnej niż ta, która występuje w niniejszej sprawie. Z tego względu i ten zarzut strony, według oceny Sądu, nie zasługuje na uwzględnienie.

Odnosząc się do wniosków dowodowych przedstawionych przez skarżącą w piśmie z dnia [...] marca 2014 roku należy wskazać, ze co do zasady nie jest możliwe prowadzenie postępowania dowodowego przed Sądem administracyjnym, który kontrolę legalności opiera na materiale dowodowym w postępowaniu przed organem administracji wydającym zaskarżoną decyzję (art. 133 § 1 p.p.s.a.). Od tej zasady istnieje wyjątek, o którym mowa w art. 106 § 3 p.p.s.a. W świetle powyższego przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z dokumentów jest możliwe, jeżeli łącznie spełnione są dwa warunki: 1) jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości, 2) nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie.

Należy przy tym zaznaczyć, że dopuszczenie takiego nowego dowodu z dokumentu jest uprawnieniem a nie obowiązkiem Sądu. Stąd też Sąd nie uwzględnił wniosków dowodowych strony zawartych w piśmie z dnia [...] marca 2014 roku. Poza tym należy wskazać, że złożone mapy oraz pismo Urzędu Marszałkowskiego pochodzą z okresu późniejszego niż wskazana decyzja.

W tym sanie rzeczy, wobec bezskuteczności argumentów skargi, Sąd na mocy art. [...] p.p.s.a. orzekł ojej oddaleniu.