Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 1094/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2008-10-29 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6070 Uwłaszczenie    państwowych   osób     prawnych   oraz   komunalnych    osób prawnych
Hasła tematyczne: Gospodarka gruntami
Skarżony organ: Minister Infrastruktury
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 200
journal: Dz.U. 2004 nr 261 poz 2603
law: Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Skiba Sędziowie Sędzia WSA Maria Tarnowska Asesor WSA Przemysław Żmich (spr.) Protokolant Katarzyna Krynicka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 października 2008 r. sprawy ze skargi [...] Fabryki [...] S.A. w B. na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] czerwca 2008 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uwłaszczenia oddala skargę.


UZASADNIENIE

Minister Infrastruktury, po rozpatrzeniu odwołania [...] Fabryk [...] S.A. w B. decyzją z dnia [...] czerwca 2008 r., nr [...] utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2008 r. (w decyzji omyłkowo podano datę [...] stycznia 2007 r.), nr [...] odmawiającą uwłaszczenia [...] Fabryk [...] S.A. w B. prawem użytkowania wieczystego gruntu oznaczonego jako działka nr [...] położona w B. przy ul. [...] obręb [...] oraz własnością posadowionych na niej urządzeń i budynków.

Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie sprawy.

Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] stycznia 2008 r. odmówił stwierdzenia: 1) nabycia z dniem 5 grudnia 1990 r. przez [...] Fabryki [...] SA w B. prawa użytkowania wieczystego gruntu położonego w B. przy ul. [...], oznaczonego jako działka nr [...]] o pow. [...] ha obręb [...]; 2) nieodpłatnego nabycia prawa własności budowli i urządzeń znajdujących się na przedmiotowym gruncie w dniu 5 grudnia 1990 r.

Od powyższej decyzji [...] Fabryki [...] S.A. w B. wniosły odwołanie.

Minister Infrastruktury decyzją z dnia [...] czerwca 2008 r. utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2008 r. W uzasadnieniu organ wskazał, że zgodnie z art. 200 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2004 r. Nr 261, poz. 2603 ze zm.) grunty stanowiące własność Skarbu Państwa lub gminy, będące w dniu 5 grudnia 1990 r. w zarządzie państwowych i komunalnych osób prawnych oraz Banku [...], stają się z tym dniem z mocy prawa przedmiotem użytkowania wieczystego, a budynki, inne urządzenia i lokale znajdujące się na tych gruntach stają się własnością tych osób. Uwłaszczenie nie może naruszać praw osób trzecich (art. 200 ust. 4 tej ustawy).

Stwierdzenie zaś prawa zarządu do nieruchomości następuje na podstawie co najmniej jednego z dokumentów wymienionych enumeratywnie w § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 lutego 1998.r. w sprawie przepisów wykonawczych dotyczących uwłaszczania osób prawnych nieruchomościami będącymi dotychczas w ich zarządzie lub użytkowaniu (Dz. U. Nr 23, poz. 120 ze zm.)

Organ ustalił, że działka nr [...] w dniu 5 grudnia 1990 r. stanowiła własność Skarbu Państwa. Skarb Państwa prawo własności do przedmiotowej działki nabył w drodze zasiedzenia z dniem 24 kwietnia 1982 r., co wynika z prawomocnego postanowienia Sądu Rejonowego w B. z dnia [...] grudnia 2005 r., sygn. akt II [...].

Minister zauważył, że sprawą sporną jest kwestia istnienia prawa zarządu. Skarżący w złożonym odwołaniu podnosi, że organ wojewódzki w prowadzonym postępowaniu nie uwzględnił i nie dał wiary zeznaniom świadków złożonym bezpośrednio przed organem wojewódzkim, jak i w postępowaniu o zasiedzenie, mającym potwierdzać prawo zarządu na rzecz odwołującej się. Wskazano także na wypis z ewidencji środków trwałych oraz oświadczenie zarządu Spółki z dnia 6 czerwca 2006 r. twierdząc, że przy braku dowodów przeciwnych na brak sprawowania zarządu, dowody te powinny być uwzględnione na korzyść odwołującej. Ponadto wskazano, że skoro odwołująca się władała przedmiotową nieruchomością, to tym samym posiadała przedmiotową nieruchomość w zarządzie.

Rozpatrując tę kwestię organ stwierdził, że władanie (faktyczne korzystanie) gruntem nie jest równoznaczne z prawem zarządu do nieruchomości. Natomiast w świetle § 4 ust. 3 rozporządzenia z dnia 10 lutego 1998 r. stwierdzenia dotychczasowego prawa zarządu do nieruchomości można dokonać na podstawie zeznań świadków lub oświadczeń stron złożonych zgodnie z art. 75 KPA, potwierdzających przekazanie nieruchomości państwowym i komunalnym jednostkom organizacyjnym w przypadku, jeżeli nie zachowały się dokumenty stwierdzające prawo zarządu, o których mowa w ust. 1 § 4.

Z zeznań świadków złożonych w dniu 24 stycznia 2007 r. do protokołów przed organem wojewódzkim wynika natomiast, że działka nr [...] w dniu 5 grudnia 1990 r. była we władaniu [...] Fabryk [...]. W zeznaniach tych nie wskazano na żadne dokumenty, z których prawo zarządu miałoby wynikać, a które zaginęły. Także w protokołach sporządzonych przez Sąd Rejonowy w B. w sprawie dotyczącej zasiedzenia obejmujących zeznania świadków w sprawie o zasiedzenie nie wskazano na dokumenty, które miałyby potwierdzać prawo zarządu do działki nr [...].

Odnosząc się zaś do pozostałych dokumentów wskazanych przez odwołującą się Fabrykę, tj. oświadczenia Zarządu Spółki oraz wypisu z ewidencji środków trwałych Minister stwierdził, że dokumenty te nie potwierdzają w żaden sposób prawa zarządu do gruntu. Oświadczenie zostało złożone na podstawie § 9 ust. 2 rozporządzenia z dnia 10 lutego 1998 r. dotyczy potwierdzenia źródeł pochodzenia środków finansowych na wybudowanie budynków znajdujących się na działce nr [...], natomiast wypis z ewidencji środków trwałych określa wyłącznie wartość naniesień.

Organ zauważył, że prawo zarządu do gruntu nie powstaje na skutek faktycznego korzystania z terenu, czy też z obiektów budowlanych, ani nie może być przedmiotem tylko domniemania.

Od decyzji Ministra Infrastruktury z dnia [...] czerwca 2008 r. [...] Fabryki [...] S.A. w B. wniosły skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie przepisu prawa materialnego, tj. art. 200 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami w zw. z § 4 ust. 3 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie przepisów wykonawczych dotyczących uwłaszczenia osób prawnych nieruchomościami będącymi dotychczas w ich zarządzie lub użytkowaniu, poprzez ich niezastosowanie i w konsekwencji nieuwzględnienie wniosku skarżącej o uwłaszczenie na przedmiotowej nieruchomości, podczas gdy spełnione i wykazane zostały przesłanki takiego uwłaszczenia, tj. własność nieruchomości należąca w dniu 5 grudnia 1990 r. do Skarbu Państwa oraz zarząd nieruchomością przysługujący skarżącej w tej samej dacie. Jednocześnie skarżący wniósł o zmianę zaskarżonej decyzji i orzeczenie, iż z dniem 5 grudnia 1990 r. [...] Fabryki [...] S.A. w B.: 1) nabyły prawo użytkowania wieczystego gruntu położonego w B. przy ul. [...] oznaczonego w ewidencji gruntu jako działka nr [...] o powierzchni [...] ha, Obr. [...] 2) nieodpłatnie nabyły prawo własności budowli i urządzeń znajdujących się na przedmiotowej działce. Skarżący wniósł także ewentualnie o uchylenie decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Ministrowi Infrastruktury. W uzasadnieniu skarżący podniósł, że § 4 ust. 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 lutego 1998 r. stanowi, że jeśli nie zachowały się dokumenty świadczące o zarządzie nieruchomością przez podmiot ubiegający się o uwłaszczenie, stwierdzenia dotychczasowego prawa zarządu można dokonać na podstawie zeznań świadków potwierdzających przekazanie nieruchomości państwowym jednostkom organizacyjnym. Skarżący zauważył, że w przedmiotowej sprawie został przeprowadzony dowód z przesłuchania świadków J.Ż. i M. F. które były pracownikami Fabryki [...] w dacie 5 grudnia 1990 r. Zeznania świadków zostały ponadto potwierdzone dowodem z dokumentu w postaci protokołu posiedzenia w sprawie o zasiedzenie, w której przesłuchani byli H. B. i J. S. – pracownicy skarżącej w dniu 5 grudnia 1990 r. H. B. był pracownikiem skarżącej od 1982 r. do 1993 r. i potwierdził, że [...] w tym czasie zajmowała przedmiotową działkę nr [...]. Na terenie tej nieruchomości znajdował się budynek produkcyjny Fabryki, a w nim lakiernia, suszarnia i pomieszczenie pomocnicze do szlifowania. Świadkowie J. Ż. oraz M. F. zeznały natomiast, że uiszczały w imieniu skarżącej opłaty za zarząd przedmiotową nieruchomością, a od 1991 r. opłaty za użytkowanie wieczyste. § 4 rozporządzenia wyraźnie stanowi, że w braku stosownej dokumentacji, która w przedmiotowej sprawie zaginęła, można ustalić istnienie zarządu poprzez zeznania świadków. Wojewoda [...] odmówił jednak mocy dowodowej zeznaniom J. Ż. i M. F., podnosząc, że nie były one bezpośrednimi świadkami ustanowienia zarządu na rzecz [...]. Okoliczność ta podlega jednak ocenie jak każdy inny fakt podniesiony w postępowaniu i nie musi automatycznie prowadzić do negacji twierdzeń świadków. Spółka podkreśliła, że organ odwoławczy nie ustosunkował się do ustaleń Wojewody [...], który odmówił mocy dowodowej zeznaniom pracownic skarżącej na tej podstawie, iż nie były bezpośrednimi świadkami stwierdzenia prawa zarządu, a swoje zeznania opierały raczej na domniemaniu. Minister zwrócił natomiast uwagę na fakt, że pracownice nie wskazywały na żadne dokumenty świadczące o zarządzie nieruchomością przez skarżącą. W opinii skarżącej fakt, iż świadkowie nie powołali się na stosowne dokumenty nie powinien być interpretowany na niekorzyść [...] S.A., gdyż pracownice wyraźnie zeznały osobiste dokonywanie opłat z tytułu sprawowanego zarządu. Powinna być to okoliczność wystarczająca dla ustalenia istnienia zarządu poprzednika prawnego Spółki na przedmiotowej nieruchomości w dacie 5 grudnia 1990 r. Zdaniem skarżącej, właśnie w celu ominięcia niemożliwego do przeprowadzenia dowodu z zaginionych dokumentów, rozporządzenie przewiduje możliwość przeprowadzenia dowodu z przesłuchania świadków. Trudno więc wymagać od nich, aby powoływali się na dokumenty. Co więcej, w przedmiotowej sprawie twierdzenia świadków są uprawdopodobnione przez ustalony fakt, iż w dniu 5 grudnia 2008 r. skarżąca była we władaniu przedmiotowej nieruchomości. Skarżąca w imieniu Skarbu Państwa wykonywała bowiem zasiedzenie na nieruchomości, które zostało ostatecznie stwierdzone przez Sąd Rejonowy w B. i choć data 5 grudnia 1990 r. nie zawiera się w okresie biegu terminu zasiedzenia, to podlegała rozpatrywaniu już w postępowaniu o zasiedzenie. Nadto Skarżąca wykazała w postępowaniu administracyjnym, a także sądowym, że władała przedmiotową nieruchomością, jak jej zarządca tuż przed datą 5 grudnia 1990 r. i od 1 stycznia 1991 r. Z tych okoliczności zdaniem skarżącej można wywieść logiczny wniosek, iż nieprawdopodobieństwem byłoby nieposiadanie tej nieruchomości przez skarżącą w tym krótkim okresie czasu między tymi datami. Także do tych okoliczności nie odniósł się organ administracyjny drugiej instancji. Dodatkowo podkreślenia wymaga fakt, że zarówno działka nr [...], jak i reszta nieruchomości wchodzących w skład przedsiębiorstwa musiały być oddane skarżącej w zarząd, gdyż chociażby pod rządami ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczeniu nieruchomości zarząd był jedyną formą władania gruntami państwowymi przez państwowe osoby prawne. W ocenie skarżącej, okoliczność faktycznego władztwa nad nieruchomością jest ponadto potwierdzona przez szereg innych dokumentów stanowiących dowody w sprawie, w tym między innymi protokół zdawczo-odbiorczy z 30 maja 1964 r. oraz zarządzenie Ministra Przemysłu Lekkiego z [...] stycznia 1952 r. w sprawie objęcia przedsiębiorstwa firmy Fabryka [...], mocą którego do objęcia tego przedsiębiorstwa wyznaczono [...] Fabryki [...] w B., poprzednika prawnego Skarżącej. Podsumowując [...] Fabryki [...] S.A. stwierdziły, że przeprowadzone w sprawie dowody składają się na spójną całość wskazującą na sprawowanie przez skarżącą zarządu przedmiotową nieruchomością w dacie 5 grudnia 1990 r. Po pierwsze - skarżąca niewątpliwie władała w sensie faktycznym działką nr 177, po drugie - jej władztwo, z braku innej podstawy prawnej w ówczesnym stanie prawnym, musiało wynikać z przekazania jej tej nieruchomości w zarząd, po trzecie - okoliczność ta, zgodnie z § 4 ust. 3 rozporządzenia została potwierdzona przez zeznania świadków, będących pracownikami [...] w dacie 5 grudnia 1990 r. W tej sytuacji istnieją przesłanki do zastosowania art. 200 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami.

W odpowiedzi na skargę Minister Infrastruktury wniósł o oddalenie skargi podtrzymując stanowisko prezentowane dotychczas w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skarga nie jest uzasadniona.

Podstawę prawną w niniejszej sprawie stanowił przepis art. 200 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami – dalej ugn. Przepis ten reguluje obecnie sprawy stwierdzania nabycia, z mocy prawa, na podstawie ustawy z dnia 29 września 1990 r. o zmianie ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (Dz. U. Nr 79, poz. 464 ze zm.) z dniem 5 grudnia 1990 r. prawa użytkowania wieczystego gruntów oraz własności budynków, innych urządzeń i lokali przez państwowe osoby prawne, które posiadały w tym dniu grunty w zarządzie. Art. 200 ugn odwołuje się do art. 2 ustawy z dnia 29 września 1990 r. o zmianie ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości, który w ustępie 1 stanowił, że grunty stanowiące własność Skarbu Państwa lub własność gminy (związku międzygminnego), z wyłączeniem gruntów Państwowego Funduszu Ziemi, będące w dniu 5 grudnia 1990 r. w zarządzie państwowych osób prawnych innych niż Skarb Państwa stają się z tym dniem z mocy prawa przedmiotem ich użytkowania wieczystego.

Z kolei § 4 i § 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 lutego 1998 r. w sprawie przepisów wykonawczych dotyczących uwłaszczenia osób prawnych nieruchomościami będącymi dotychczas w ich zarządzie i użytkowaniu – dalej rozporządzenia, wydanego na podstawie art. 206 ugn, przewidują, że właściwy organ stwierdza dotychczasowe prawo zarządu państwowych osób prawnych, według stanu na dzień 5 grudnia 1990 r., na podstawie co najmniej jednego z następujących dokumentów:

1) decyzji o przekazaniu nieruchomości w zarząd,

2) decyzji o przekazaniu nieruchomości w użytkowanie, jeżeli została wydana przed dniem 1 sierpnia 1985 r.,

3) umowy między państwowymi jednostkami organizacyjnymi o przekazaniu prawa zarządu do nieruchomości, zawartej za zgodą organu,

4) umowy, zawartej w formie aktu notarialnego przed dniem 1 lutego 1989 r. przez państwowe jednostki organizacyjne, o nabyciu nieruchomości od osób innych niż Skarb Państwa,

5) odpisu z księgi wieczystej, stwierdzającej prawo zarządu lub prawo użytkowania nieruchomości,

6) decyzji o naliczeniu lub aktualizacji opłat z tytułu zarządu nieruchomością,

7) decyzji o naliczeniu lub aktualizacji opłat z tytułu użytkowania nieruchomości, jeżeli została wydana przed dniem 1 sierpnia 1985 r.,

8) uchwały, zarządzenia lub decyzji wydanych w sprawie podziału, łączenia, likwidacji i utworzenia państwowych i komunalnych jednostek organizacyjnych oraz podejmowanych na ich podstawie uchwał komisji powoływanych w tych sprawach, jeżeli treść tych dokumentów zawiera oznaczenie nieruchomości,

9) protokołu przekazania nieruchomości, sporządzonego między państwowymi jednostkami organizacyjnymi przed dniem 1 sierpnia 1985 r.,

10) umowy o przekazaniu nieruchomości lub protokołu przekazania nieruchomości, sporządzonych przed dniem 22 października 1961 r. między organizacjami społeczno-zawodowymi, politycznymi lub spółdzielczymi a państwowymi jednostkami organizacyjnymi.

Jeżeli właściwy organ nie dysponuje dokumentami, o których mowa wyżej może wezwać państwowe osoby prawne do ich dostarczenia w wyznaczonym terminie (ust. 2 § 4 rozp.). Jeżeli natomiast wskazane wyżej dokumenty nie zachowały się, stwierdzenia dotychczasowego prawa zarządu do nieruchomości można dokonać na podstawie zeznań świadków lub oświadczeń stron złożonych zgodnie z art. 75 KPA, potwierdzających przekazanie nieruchomości państwowym i komunalnym jednostkom organizacyjnym (ust. 3 § 4 rozp.).

Analizując akta sprawy w kontekście przywołanych wyżej przepisów Sąd uznał że zaskarżona decyzja Ministra Infrastruktury z dnia [...] czerwca 2008 r. i poprzedzająca ją decyzja Wojewody [...] nie naruszają prawa.

Należy zgodzić się z organami obu instancji, że żaden ze zgromadzonych w sprawie dowodów nie potwierdził istnienia w dniu 5 grudnia 1990 r. prawa zarządu przysługującego poprzednikowi prawnemu [...] Fabryk [...] S.A. w B. do nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] o pow. [...] ha (dawne parcele nr [...]).

Z materiału dowodowego wynika, że w postępowaniu uwłaszczeniowym organy zgromadziły następujące dokumenty na okoliczność legitymowania się przez poprzednika prawnego wnioskodawcy prawem zarządu: zarządzenie Ministra Przemysłu Lekkiego z dnia [...] stycznia 1952 r. nr [...] o wyznaczeniu [...] Fabryk [...] w B. do objęcia przejętego na własność Państwa w 1951 r. przedsiębiorstwa prowadzonego pod firmą Fabryka [...]; protokół zdawczo – odbiorczy z dnia [...] maja 1964 r. dotyczący objęcia powyższego przedsiębiorstwa przez [...] Fabryki [...] w B.; pismo Kierownika Urzędu Rejonowego w B. z dnia 27 listopada 1991 r. skierowane do [...] Fabryk [...] dotyczące opłaty rocznej za grunt będący w użytkowaniu wieczystym; oświadczenie Kierownika Urzędu Rejonowego w B. z dnia 27 listopada 1991 r. o wysokości opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego gruntu, w tym działki nr [...]; dowody ze sprawy o zasiedzenie działki nr [...] (wniosek o zasiedzenie z dnia 14 maja 2003 r., opinia biegłego geodety z dnia 7 maja 2005 r. protokoły zeznań świadków: J. S., J. S. i H. B., prawomocne postanowienie Sądu Rejonowego w B. z dnia 6 grudnia 2005 r. o zasiedzeniu działki nr [...]); wypis z rejestru gruntów z dnia 17 lipca 1991 r. i mapa z dnia 23 lipca 1991 r.; odpisy z księgi wieczystej Kw nr [...] i informację Sądu Rejonowego w B. X Wydziału Ksiąg Wieczystych z dnia 11 czerwca 2007 r., informację z Urzędu Miasta B. Wydziału Mienia i Geodezji z dnia 26 czerwca 2007 r. wraz z odbitką kserograficzną rejestru gruntów; pismo pełnomocnika [...] Fabryk [...] S.A. informujące o braku innych dokumentów potwierdzających władanie działką nr [...] przez Fabrykę [...] w dniu 5 grudnia 1990 r.

Z dokumentów tych nie wynika, że nieruchomość oznaczona jako działka nr [...] bądź tworzące ją przed 1966 r. parcele nr [...] przenumerowane na [...] obciążone były w dacie 5 grudnia 1990 r. bądź wcześniej prawem zarządu, czy użytkowania. Sąd zauważa, że wymienione wyżej zarządzenie Ministra z 1952 r. nie wymienia oznaczenia nieruchomości. Protokół zdawczo – odbiorczy z 1964 r. wymienia zaś inne parcele katastralne, niż te z, których utworzono obecną działkę nr [...]. Przedłożone w sprawie odpisy z księgi wieczystej przedmiotowego gruntu również nie stwierdzają prawa zarządu Fabryki [...], a wręcz przeciwnie wskazują, że właścicielami nieruchomości były osoby fizyczne – S. B., M. S. i K. S., na podstawie umowy z [...] czerwca 1946 r.

Pozostałych złożonych w sprawie dowodów nie można natomiast uznać za decyzje, umowy, uchwały, zarządzenia, czy protokoły, o których mowa w § 4 ust. 1 pkt 1-4 i 6-10 rozporządzenia.

Znaczenia dla sprawy uwłaszczeniowej nie mogła też mieć przedłożona przez stronę dokumentacja ze sprawy o stwierdzenie zasiedzenia. W tej ostatniej sprawie udowodnieniu podlegało bowiem to, czy nieuprawniony posiadacz gruntu faktycznie tym gruntem władał jak właściciel przez okres czasu wynikający z ustawy (art. 172 KC). W postępowaniu o zasiedzenie badało się więc inne przesłanki, niż w sprawie o uwłaszczenie. Poza tym z zeznania J. S. spadkobiercy dawnych właścicieli gruntu wynika, że działka formalnie należała do rodziny zeznającego, a od czasów powojennych znajdowała się w faktycznym posiadaniu (a nie zarządzie, użytkowaniu) Fabryki Mebli.

Racje ma również Minister Infrastruktury, że istnienia prawa zarządu nie potwierdzają zeznania świadków wskazanych przez wnioskodawcę: J. Ż. i M. F. ( protokoły przesłuchań z dnia 24 stycznia 2007 r.). Na podstawie tych dowodów nie można bowiem udowodnić, że [...] Fabryki [...] miały w swej dyspozycji konkretne dokumenty potwierdzające określone prawo (zarząd użytkowanie), które później zaginęły, czy uległy zniszczeniu. Z oświadczenia J. Ż. (pracownika księgowości Fabryki [...] od 11 września 1989 r. do chwili obecnej) wynika jedynie, że świadek nie posiada dokumentów dowodzących wnoszenia opłat za zarząd w okresie wcześniejszym niż uwłaszczenie. Z kolei z oświadczenia M. F. (pracownika Wydziału Finansowego Fabryki od 1988 r. obecnie na emeryturze) wynika, że świadek wyraża tylko przekonanie o tym, iż nieruchomość była we władaniu [...] Fabryk [...] w dniu 5 grudnia 1990 r. ale nie pamięta czy była wydana decyzja o zarządzie i czy były odprowadzane opłaty za zarząd.

W tej sytuacji, skoro mimo wezwań Wojewody, skarżąca nie przedłożyła dowodu potwierdzającego zarząd gruntem, a świadkowie nie mieli jakiejkolwiek wiedzy na temat dokumentacji dotyczącej władania gruntem w formie prawem przewidzianej i nie zeznali, że fakt sprawowania zarządu miał miejsce, to zarówno Wojewoda [...] jak i Minister Infrastruktury trafnie wywiedli, że nie było podstaw do uwzględnienia wniosku uwłaszczeniowego.

Sąd zwraca uwagę, że wykonywane przez poprzednika prawnego skarżącej faktyczne władztwo nad gruntem w rozumieniu prawa prywatnego (posiadanie), na które powołują się [...] Fabryki [...] S.A., to nie to samo, co oparte na formalnym tytule prawnym władanie gruntem w rozumieniu prawa publicznego (zarząd), które w niniejszej sprawie nie zostało udowodnione.

Mając to wszystko na względzie Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł, jak w sentencji.