Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA 3951/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2004-11-29 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Irena Kudiura (spr.), Sędziowie WSA - Beata Krajewska, WSA - Jakub Pinkowski, Protokolant - Katarzyna Kotulińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 listopada 2004 r. sprawy ze skargi W. B. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] sierpnia 2003 r. Nr [...] w przedmiocie uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe - oddala skargę -


UZASADNIENIE

W dniu [...] marca 2000 r. Agencja Celna "O." działając w imieniu W. B. dokonała zgłoszenia celnego samochodu ciężarowego marki [...] o poj. silnika [...] nr nadwozia [...]. Do zgłoszenia dołączony został rachunek nr [...] z dnia [...].03.2000 r., DWC dokumenty pojazdu, dokument eksportowy nr [...], upoważnienie i ocena techniczna z [...].03.2000r. Wartość pojazdu określona została na [...] DEM.

Postanowieniem z dnia [...].07.2002 r. Naczelnik Urzędu Celnego w P. wszczął z urzędu postępowanie celne w odniesieniu do przedmiotowego zgłoszenia celnego nr [...] w zakresie wartości celnej i długu celnego, wskazując, że w związku z przekazaniem akt sprawy VI Ds. 90/99/S przez Prokuraturę Okręgową z B. i po analizie dokumentów zachodzi podejrzenie, że wartość celna pojazdu jest zaniżona.

Decyzją z dnia [...].03.2003 r. nr [...] Naczelnik Urzędu Celnego w P. na podstawie m.in. art.13 § 1 , art.23 § 7, art. 29, art. 65 § 4 pkt.2 lit. a, uznał zgłoszenie celne z dnia [...].03.2000 r. SAD nr [...] za nieprawidłowe w zakresie wartości celnej oraz kwoty długu celnego i orzekł , m.in. że ogólna wartość faktury i wartość pojazdu powinna wynosić 22407,19 DEM, podstawa opłaty cła 44731 zł, stawka celna 35% zamiast dotychczasowych 10% i kwota cła 15655,90 zł, przy zaliczeniu uiszczonej kwoty cła w wysokości 1337,50 zł na poczet cła. Ponadto Naczelnik wymierzył od różnicy cła tj kwoty 14318,40 zł odsetki wyrównawcze określone w decyzji.

Naczelnik wskazał ,ze w świetle przekazanych z Prokuratury Okręgowej w B. akt sprawy zaszło podejrzenie, że wartość celna pojazdu została zaniżona , w związku z zakwestionowaniem wiarygodności oceny technicznej załączonej do zgłoszenia celnego.

W tym stanie rzeczy konieczna stała się korekta wspomnianego zgłoszenia celnego w oparciu o wskazaną szczegółowo w decyzji podstawę prawną.

Od decyzji tej pełnomocnik strony odwołał się kwestionując prawo Naczelnika do weryfikacji zgłoszenia celnego w oparciu o art.165 § 1, § 2, § 3 ustawy Ordynacja podatkowa tylko w oparciu o bliżej nie sprecyzowane podejrzenia dotyczące zaniżenia wartości celnej, które miały wynikać z akt Prokuratury. Pełnomocnik wskazał, że przywołane przepisy Ordynacji Podatkowej nie mają zastosowania w sprawie , która powinna być rozpoznawana wyłącznie w oparciu o treść art. 65 § 3 Kodeksu celnego, a nadto, że podstawą do wszczęcia procedury weryfikacyjnej może być art.73 , co nie zostało dokonane. W tej sytuacji w ocenie pełnomocnika brak było podstaw do zastosowania art.65 § 4 Kodeksu celnego. Niezależnie od tego podstawą ustalenia wartości celnej jest cena transakcyjna wynikająca z faktury. Wartość ta była akceptowana przez Urząd Celny brak więc jest podstaw do jej kwestionowania w terminie późniejszym, zwłaszcza, że dokonano rewizji celnej w toku zgłoszenia. Uniemożliwia to późniejsze podważanie wskazanej ceny samochodu.

Decyzją z dnia [...].08.2003 r. nr [...] Dyrektor Izby Celnej w W. po rozpoznaniu odwołania uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej wartości celnej towaru i kwoty długu celnego i w tym zakresie orzekł , że ogólna wartość faktury i wartość pojazdu powinna wynosić 15127,48 DEM, podstawa opłaty cła 30199 zł. a kwota cła 10569,64 zł. W pozostałej części Dyrektor Izby Celnej utrzymał decyzję w mocy.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Dyrektor Izby Celnej w W. podał, że zgodnie z art. 85 § 1 K.cel. należności celne przywozowe są wymagalne według stanu towaru i jego wartości celnej w dniu przyjęcia zgłoszenia celnego i według stawek w tym dniu obowiązujących. Stosownie zaś do art. 23 § 1 K.cel. wartością celną towarów jest wartość transakcyjna, to znaczy cena faktycznie zapłacona lub należna za towar sprzedany w celu przywozu na polski obszar celny, ustalana, o ile jest to konieczne, z uwzględnieniem art. 30 i art. 31 ustawy.

Przepis art. 23 § 7 K.cel. stanowi, iż wartość transakcyjna nie może być przyjęta za wartość celną, w wypadku gdy organ celny z uzasadnionych przyczyn zakwestionował wiarygodność i dokładność informacji lub dokumentów służących do określenia wartości celnej, które należy dołączyć do zgłoszenia celnego, albo gdy nie zostaną one przedstawione przez zgłaszającego.

W świetle powołanego wyżej przepisu wiarygodność umowy kupna sprzedaży( faktury lub rachunku) obejmuje nie tylko jej autentyczność, ale także wiarygodność podanej na tym dokumencie ceny transakcyjnej. Dokument taki nie będzie wiarygodny w sytuacji, gdy podana na nim cena transakcyjna budzi oczywiste wątpliwości, tj. gdy w oczywisty sposób nie odzwierciedla ona rzeczywistej wartości towaru lub też jej wysokość budzi poważne wątpliwości, co do tego, czy nie została zawyżona względnie zaniżona.

Powszechnie bowiem przyjmuje się, że wartość transakcyjna towaru powinna odzwierciedlać wartość rzeczywistą. Tylko taka wartość jest wartością celną towaru w rozumieniu art.23 § 1 i art. 85 § 1 Kodeksu celnego. Wartość ta jest niezależna od tego czy importer otrzymał "bezpłatnie" towar wprowadzony na polski obszar celny, czy też kupił go po wyjątkowo "okazyjnej", z różnych względów cenie. Podobne stanowisko na gruncie Prawa celnego zajął Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach z 17 01 1995 r. [sygn. akt SA/Ka 1615/94], z 15 01 1998 r. [sygn. akt SA/Ka 1055/96] i z 9 03 1998 r. [sygn. akt I SA/Ka 1268/98].

O zakwestionowaniu wiarygodności przedstawionej na fakturze ceny zadecydowała zdecydowanie niska cena sprowadzonego samochodu w stosunku do jego rzeczywistej wartości, co upoważniało Naczelnika do jej zweryfikowania na podstawie art. 23 § 7 kodeksu celnego, mając na uwadze treść przepisów 25-28 oraz 29 Kodeksu celnego. W przypadku zakwestionowania wiarygodności dokumentów na podstawie art. 23 § 7 Kcel, organ celny ustala wartość celną z wykorzystaniem jednej z metod wskazanych kolejno w przepisach art. 25-29 tej ustawy. Przepisy obowiązujące w Polsce w przypadku zakwestionowania wiarygodności faktury dają organom celnym możliwość ustalenia wartości celnej towaru w oparciu o wartość transakcyjną towarów identycznych lub podobnych sprzedanych i wprowadzonych na polski obszar celny w tym samym lub zbliżonym czasie co towary, dla których ustalana jest wartość celna (art.25 i 26 Kodeksu celnego).

Zastosowanie tych metod w przypadku importu używanych pojazdów samochodowych ma często jednak zastosowanie tylko pomocnicze, trudno jest bowiem znaleźć samochody o identycznym bądź podobnym stopniu zużycia i okresie eksploatacji.

Kolejna metoda ustalania wartości celnej towaru - metoda ceny jednostkowej towarów identycznych lub podobnych (art. 27 K.cel.) może znaleźć zastosowanie wyłącznie w przypadku importu towarów masowych, sprzedawanych na polskim obszarze celnym w największych zbiorczych ilościach i stanie, w jakim są towary dla których ustalana jest wartość celna.

Z kolei metoda wartości kalkulowanej oparta na koszcie produkcji (art.28 K.cel.) nie może być brana pod uwagę, ponieważ używane pojazdy samochodowe jako takie nie są produkowane. Z uwagi na fakt, iż przedmiotowy pojazd był używany, właściwą metodą określenia jego wartości jest metoda "ostatniej szansy" (art. 29 K.cel.), czyli ustalenia wartości na podstawie danych dostępnych na polskim obszarze celnym. Przy stosowaniu tej metody istnieje możliwość skorzystania z wyspecjalizowanych katalogów lub czasopism podających bieżące ceny na rynku kraju importu dla używanych pojazdów samochodowych. Następnie biorąc za punkt wyjścia podaną w katalogu cenę samochodu tej samej marki, posiadającego te same parametry techniczne oraz wyprodukowanego w tym samym roku, co pojazd będący przedmiotem importu, dokonuje się szczegółowej kalkulacji polegającej na odliczeniu od jego wartości wszelkich kwot, które dotyczą elementów mających wpływ na jego wartość t.j.( tak jak w tym przypadku) procentowego rozmiaru zniszczeń , kwoty narzutów , podatku VAT i cła.

Dyrektor Izby Celnej w W. rozpatrując przedmiotową sprawę, przy ustaleniu wartości celnej samochodu zastosował tak jak i Naczelnik Urzędu Celnego zastępczą metodę ustalenia wartości celnej towarów, tzw. metodę "ostatniej szansy" - określoną w art. 29 § 1 K.cel.

Dyrektor Izby Celnej wskazał, że Naczelnik Urzędu Celnego w P. celem ustalenia wartości celnej pojazdu posłużył się katalogiem I. za marzec 2000r., t.j. katalogiem zawierającym ceny rynkowe sprzedaży używanych pojazdów na rynku polskim , przyjmując ,że cena samochodu o parametrach charakteryzujących sporny samochód wynosi 101.300 zł. Kwota ta została pomniejszona przez Naczelnika Urzędu o 20% z tytułu uszkodzeń pojazdu, o zwyczajową 10% marżę handlową, podatek VAT i cło. Dyrektor wskazał, że Naczelnik przyjął jednak nieprawidłową kwotę bazową samochodu, która według tego właśnie katalogu wynosiła 106650 zł. Ponadto organ pierwszej instancji nieprawidłowo przyjął, że uszkodzenia pojazdu tylko o 20 % pomniejszają rzeczywistą wartość pojazdu bo chociaż ich rozmiar został opisany w ekspertyzie przedłożonej przy zgłoszeniu,( to określenia stopnia zniszczenia pojazdu i jego procentu), może dokonać tylko biegły specjalista. W tym stanie rzeczy Dyrektor Izby celem uzupełnienia materiału dowodowego dopuścił dowód z opinii biegłego, który określił procent zniszczenia pojazdu, mając na względzie rozmiar uszkodzeń wynikający z przedłożonej opinii z dnia 31.03.2000 r. wykonanej przez biegłego z B. Biegły w swojej opinii przyjął, że samochód był zniszczony w 48,7% . Dyrektor Izby Celnej co do zasady uznał za całkowicie prawidłowe posłużenie się katalogiem I. za marzec 2000r. Dyrektor przyjął, że średnia cena takiego używanego samochodu jak przedmiotowy, wynosi 106650 zł. Od ceny tej Dyrektor odjął kwotę stanowiącą równowartość 48,7% zniszczeń wyliczonych przez biegłego ,co dało kwotę 54717,45 zł. Od kwoty tej odjął również kwotę stanowiącą 10% narzut obejmujący wszelkiego rodzaju wydatki związane ze sprzedażą tego rodzaju przywiezionych towarów. Uzyskał w ten sposób 49737,68 zł, od której wyłączono należności celno- podatkowe tj 22% VAT i 35% cła. W odniesieniu do stawki celnej zastosowanej przez organy celne Dyrektor wyjaśnił, że podstawą do jej zastosowania był fakt, że deklaracja na fakturze została sporządzona przez nieuprawnionego eksportera., a zatem uznał tak jak Naczelnik ( wtrącenie Sądu), że w związku z wartością celną pojazdu, która po weryfikacji przekroczyła 6000 EUR, należało zastosować stawkę autonomiczną. Ostatecznie wartość samochodu została wyliczona na kwotę 30199 zł czyli 15127,48 DEM.

Odnosząc się do zarzutów strony zawartych w odwołaniu, dotyczących braku uzasadnionych podstaw zakwestionowania przez organ celny wiarygodności treści faktury załączonej do zgłoszenia, organ II instancji stwierdził, iż organy celne mają możliwość wszczęcia procedury postimportowej, w ramach której w razie powzięcia wątpliwości co do prawidłowości ,prawdziwości oraz kompletności danych lub dokumentów, mają prawo wszcząć procedurę wynikającą z treści przepisu art.65 § 4 Kodeksu celnego. Wydana wówczas decyzja na nowo określa wartość celną sprowadzonego towaru. Organy celne przy ustalaniu wartości celnej towaru nie są bezwzględnie związane treścią składanych w postępowaniu celnym dokumentów, ani deklarowaną wartością i w razie ich zakwestionowania (jak w niniejszej sprawie) obowiązane są ustalić tę wartość w trybie określonym przepisami art. 25-29 Kodeksu celnego. Wiarygodność dokumentów, o której mowa w art. 23 § 7 K.cel. oznacza nie tylko ich autentyczność, ale również wiarygodność zawartych w nich informacji, w tym co do ceny towaru. Przeprowadzone postępowanie wykazało, że Naczelnik Urzędu Celnego zasadnie podważył deklarowaną wartość towaru, zatem zarzuty zawarte w odwołaniu należy uznać za niezasadne.

Od decyzji tej pełnomocnik W. B. wniósł skargę, wnosząc o jej uchylenie i zasądzenie kosztów postępowania.

W skardze zarzucił naruszenie treści art.23, 23 § 7, 29 i 65 § 1-3 kodeksu celnego.

W uzasadnieniu skargi pełnomocnik podniósł, że bezzasadnie pominięte zostały ustalenia dotyczące wartości celnej i długu celnego dokonane w oparciu o treść art.64 § 1 i § 3 Kodeksu celnego. Wskazał, że przyjęcie zgłoszenia celnego musi stanowić rebus sic stantibus między stronami a art. 65 § 4 Kodeksu, nie stanowi podstawy do podjęcia arbitralnej decyzji przez organ celny w zakresie weryfikacji zgłoszenia celnego. W ocenie skarżącego wydanie z urzędu decyzji w oparciu o treść w/w artykułu jest dopuszczalne tylko wtedy jeśli organ wykaże, że był w błędzie czego nie wykazał. Zakwestionował także powołanie biegłego z innej organizacji rzeczoznawców niż A. a także przyjęcie stopnia uszkodzenia w 48,7 %.W ocenie skarżącego naruszona została również treść art. 23 Kodeksu celnego ponieważ organ nie wykazał, że dokumenty zakupu samochodu są nieprawdziwe.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w W. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując uprzednio zajmowane w sprawie stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny, orzekając w sprawie na podstawie przepisów ustawy z dnia 30.08.2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) w związku z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) zważył, co następuje.

Skarga nie jest zasadna albowiem podniesione w niej zarzuty nie mogą skutecznie podważyć zgodności zaskarżonej decyzji z prawem.

Ustalenia organu celnego dotyczące wartości celnej są ustawową konsekwencją przyjęcia zgłoszenia celnego, zawierającego wszystkie elementy niezbędne do objęcia towaru procedurą celną, do której jest zgłaszany. W świetle art. 23 § 9 Kodeksu celnego, ceną faktycznie zapłaconą lub należną za towar jest całkowita kwota płatności dokonanej lub mającej być dokonaną przez kupującego wobec lub na korzyść sprzedawcy za przywożone towary i obejmująca wszystkie płatności dokonane lub mające być dokonane jako warunek sprzedaży towarów kupującemu, albo płatności dokonane lub mające być dokonane przez kupującego osobie trzeciej, celem spełnienia zobowiązań sprzedawcy. Ustalenia wartości celnej i kwoty wynikającej z długu celnego dokonuje się na podstawie wniosku o dokonanie zgłoszenia celnego i dokumentów przedstawionych przez zgłaszającego - art.64 Kcel.

Ustawodawca dopuścił jednocześnie możliwość tzw. kontroli postimportowej zgłoszenia celnego, w następstwie której, w wypadku powzięcia wątpliwości co do prawdziwości, prawidłowości, czy kompletności danych lub dokumentów, organ celny uprawniony jest do wszczęcia procedury określonej przepisem art. 65 § 4 pkt 2 Kcel, opartej (zgodnie z odesłaniem zawartym w art. 262 K.cel.) na odpowiednio stosowanych przepisach działu IV ustawy z 29 08 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. nr 137, poz. 929 ze zm.). Wydana wówczas decyzja ma charakter konstytutywny, tworzy bowiem nowe prawa i obowiązki, w tym określa kwotę wynikającą z długu celnego zgodnie z przepisami prawa celnego.

Należności celne przywozowe, jak wynika z przepisu art. 85 § l K.cel. są wymagalne według stanu towaru i jego wartości celnej w dniu przyjęcia zgłoszenia celnego i według stawek w tym dniu obowiązujących. Zgodnie z tą zasadą, datę zgłoszenia celnego uznaje się za wiążącą dla określenia, jakie przepisy, a zatem jakie stawki celne należy stosować do zgłaszanego towaru.

Zgodnie z utrwalonym i jednolitym orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego zapłacona cena towaru nie jest elementem składowym pojęcia "stan towaru", przez który należy rozumieć jedynie jego jakość, formę, postać, ilość oraz inne właściwości odróżniające go od innych towarów.

Konsekwencją takiego stanowiska jest możliwość ustalenia, że wartość celna towaru jest odmienna od przyjętej w dacie odprawy celnej i skorygowania we właściwym trybie należności celnych. Taki też jest cel regulacji związanej ze sprawdzeniem rzetelności i kompletności danych wynikających ze zgłoszenia celnego, która to weryfikacja prowadzić może do uznania zgłoszenia za nieprawidłowe i ponownego określenia kwoty wynikającej z długu celnego (art. 65 § 4 pkt 2 1it. "a" K.cel. w brzmieniu na datę zgłoszenia).

Zadaniem organu celnego, tak jak w każdym postępowaniu zmierzającym do określenia wartości celnej, jest doprowadzenie do stanu zgodnego z prawem, to jest do obliczenia i zarejestrowania prawidłowej kwoty wynikającej z długu celnego (art. 226 § l K.cel.).

Wartością transakcyjną towaru jest zgodnie z tym co już wskazywano ( art.23 § 1 Kcel) cena (zapłacona lub należna) a nie wartość towaru. Rażąco niska cena w stosunku do wartości towaru w kraju eksportera może natomiast stanowić podstawę do zakwestionowania wiarygodności dokumentów lub informacji służących do określenia wartości celnej na podstawie art. 23 § 7 Kcel (v. wyrok z 15 11 2001 r., I SA/Łd 18/01, wyrok NSA z dnia 07.04.2003r. sygn V SA 2019/02 M.Praw. 10/2003/435). Odmowa przyjęcia wartości transakcyjnej na podstawie art. 23 § 7 Kcel w następstwie zakwestionowania materialnej wiarygodności (wysokości cen) informacji i dokumentów służących do określenia wartości celnej nie tylko może, ale powinna uwzględniać metody ustalania wartości celnej przewidziane w art. 25-29 K.cel. Konsekwencją odrzucenia wartości transakcyjnej jest bowiem konieczność ustalenia wartości celnej wyłącznie metodami ustalania wartości celnej wymienionymi w kodeksie celnym. Ustalenie innej wartości celnej aniżeli wartość transakcyjna nie jest tożsame ze stwierdzeniem, że wykazana przez stronę cena była w rzeczywistości wyższa; oznacza jedynie odrzucenie wartości transakcyjnej jako podstawy wymiaru cła. (v. wyrok NSA z 20 02 2001 r., I SA/Łd14/00, ONSA 2002/2/76). Odrzucenie wartości transakcyjnej powoduje konieczność ustalenia wartości celnej na podstawie jednej z metod wskazanych w art. 25-29 K.cel. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji zasadnie wyłączono możliwość ustalenia wartości celnej przez porównanie z cenami towarów identycznych lub podobnych (art. 25-26 K.cel.) oraz wskazano na przyczynę braku możliwości zastosowania metody ceny jednostkowej i kalkulowanej (art. 27-28 K.cel.) Metoda ceny jednostkowej znajduje zastosowanie w stosunku do towarów importowanych do celów handlowych, podobnych, przywożonych i sprzedanych w największych zbiorczych ilościach. Warunkiem jej zastosowania jest identyczność lub podobieństwo towarów; tej przesłanki nie można jednak spełnić w wypadku towarów używanych. Zastosowanie przez organy orzekające tzw. metody "ostatniej szansy", określonej w art. 29 § 1 K.cel., jest w tej sytuacji trafne co do zasady, jak również sposobu ustalenia wartości celnej towaru. Metoda ta nie polega na dowolnym ustalaniu wartości celnej. Jak wynika bowiem z uwag interpretacyjnych do art. 7 Porozumienia o stosowaniu art. VII Układu ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu 1994, stanowiącego załącznik 1 do Porozumienia ustanawiającego Światową Organizację Handlu (WTO), sporządzonego w Marakeszu dnia 15 04 1994 r. (Dz.U. nr 98 z 1995 r., poz. 483), wartość celna ustalona powyższą metodą powinna być w możliwie największym stopniu oparta na pozostałych metodach ustalania wartości celnej, które powinny być stosowane z "rozsądną elastycznością". Elastyczność w stosowaniu metody może wyrażać się w odstąpieniu od pewnych warunków jej stosowania i wymaga w każdym wypadku indywidualnego i wnikliwego rozważenia.

W rozpoznawanej sprawie organy celne na podstawie metody "ostatniej szansy" ustaliły wartość celną w prawidłowy sposób, albowiem przesłanką ustalenia wartości celnej była cena sprzedaży używanych samochodów określonej marki w kraju importu, uwzględniająca rozmiar uszkodzeń samochodu, pomniejszona o zwyczajową marżę, należności celne i podatkowe. Wysokość ceny wskazanej w fakturze, rażąco niższej od tej ceny, usprawiedliwiała odrzucenie wartości transakcyjnej jako podstawy wymiaru cła i ustalenie wartości celnej na podstawie metody wskazanej w art. 29 K.cel.

Tak więc zarzuty skarżącego odnoszące się do braku podstaw zakwestionowania ceny wskazywanej w fakturze są całkowicie nietrafne. Organy celne miały nie tylko prawo ale i obowiązek dokonać korekty zgłoszenia celnego w sytuacji powzięcia wiadomości co do braku wiarygodności przedstawionej przy zgłoszeniu ekspertyzy technicznej z 31.03.2000r., potwierdzającej co do zasady prawidłowość ceny wykazanej jako cena transakcyjna w fakturze. Uzasadnieniem dla działania organów celnych w zakresie przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego a następnie wydania stosownych decyzji, mogły być dane zawarte w aktach Prokuratury Okręgowej i trudno dopatrywać się w tym jakiejkolwiek dowolności i arbitralności po stronie organów celnych, jak twierdzi skarżący. Organy celne nigdy też nie twierdziły co zarzuca skarżący, że uznają za nieprawdziwe dokumenty sprzedaży samochodu wskazując jedynie, że faktura jest niewiarygodna w zakresie dotyczącym ceny sprzedaży. Wartość celna samochodu została przyjęta w oparciu o zastosowanie jako kwoty bazowej średniej ceny samochodu o parametrach jak przedmiotowy, przy czym co do zasady wartość ta została obniżona o kwotę odzwierciedlającą wielkość zniszczeń określoną procentowo przez biegłego. Biegły ten, zrzeszony w organizacji technicznej jaką jest Z. Sp. z o.o. będący członkiem P., posiłkował się opisem stanu technicznego samochodu znajdującym się w opinii biegłego z A. - co należy uznać za prawidłowe. Samochód ten był bowiem poddany oględzinom w dniu zgłoszenia, był on również przedmiotem oględzin dokonanych przez funkcjonariusza celnego. Organ celny kwestionując wycenę pojazdu, nie kwestionował rozmiaru zniszczeń określonych w tej ekspertyzie a złożonych przez stronę, polecając biegłemu działającemu na jego zlecenie, posłużenie się nią. Trudno to działanie organu uznać za niekorzystne dla strony. Jeśli zaś chodzi o kwestionowanie przez stronę ustalenia procentowej wielkości zniszczeń samochodu to wskazać trzeba, że poza gołosłownym odmówieniem opinii biegłego trafności i prawidłowości w tym zakresie, zarzut ten nie zawiera żadnych zastrzeżeń merytorycznych, pozwalających na odniesienie się do nich.

W tym stanie rzeczy uznając skargę za nieuzasadnioną Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił ją na podstawie art.151 ustawy z 30.08.2002 r. o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. 153 poz.1270).