Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt I SA/Lu 621/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2007-11-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art.18
journal: Dz.U. 2002 nr 110 poz 968
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jednolity
article: art. 105 par. 1, art. 138 par. 1 pkt 2  i art. 144
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wiesława Achrymowicz, Sędziowie Asesor WSA Jerzy Drwal (spr.),, WSA Bogusław Wiśniewski, Protokolant Stażysta Kamil Rutkowski, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 14 listopada 2007 r. sprawy ze skargi M. B. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie zarzutów na prowadzenie egzekucji administracyjnej - oddala skargę.


UZASADNIENIE

Z akt sprawy wynika, że postanowieniem z dnia [...] (Nr [...]) Naczelnik Urzędu Skarbowego odmówił uznania wniesionych przez pełnomocnika M.B. zarzutów dotyczących postępowania egzekucyjnego, prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego z dnia [...] Nr [...] (doręczonego stronie w dniu 20 grudnia 2006 r. ). Wymienionym postanowieniem organ I instancji umorzył postępowanie egzekucyjne jako bezprzedmiotowe w zakresie jego wstrzymania.

W zażaleniu na powyższe postanowienie pełnomocnik M. B., zarzucił między innymi przedawnienie egzekwowanego obowiązku oraz prowadzenie egzekucji mimo, że obowiązek ten nie był jeszcze wymagalny.

Postanowieniem z dnia [...] Nr [...] , wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 2, art. 105 § 1 w związku z art. 144 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 18, art. 33 pkt 1, 2 i 10 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, Dyrektor Izby Skarbowej uchylił w całości skarżone postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego oraz umorzył postępowanie pierwszej instancji jako bezprzedmiotowe.

W uzasadnieniu Dyrektor Izby Skarbowej uznał wyjaśnił, że pełnomocnik M. B. nie był umocowany do jej reprezentowania na etapie postępowania zażaleniowego. Znajdujące się w aktach sprawy pełnomocnictwo z dnia 24 listopada 2006 r. nie uprawniało go do wniesienia zażalenia w imieniu M. B. Uprawniało go do reprezentowania jej przed organami podatkowymi oraz sądami administracyjnymi. Dopiero pełnomocnictwo z dnia 5 czerwca 2007 r. upoważniało go do reprezentowania M. B. w postępowaniu egzekucyjnym. Pełnomocnictwo to nadesłano w dniu 13 czerwca 2007 r. Zatem od tego dnia (13 czerwca 2007 r.) pełnomocnik był umocowany do reprezentowania M. B. W tych okolicznościach zgłoszone zarzuty dotyczące prowadzenia egzekucyjnego pochodziły od osoby nieupoważnionej do ich wniesienia. Czyni to całe postępowanie bezprzedmiotowym. Dyrektor Izby Skarbowej zauważył, że taki pogląd został zaprezentowany - w sprawie o identycznym stanie faktycznym - w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 lipca 2004 r. sygn. akt FSK 296/04 (LEX Nr 164924). Wyjaśnił również, iż zgodnie z art. 105 § 1 w związku z art. 144 kpa, w przypadku gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania. Z bezprzedmiotowością postępowania mamy do czynienia w sytuacji, gdy brak jest jednego z elementów materialnego stosunku prawnego w odniesieniu do jego strony podmiotowej lub przedmiotowej.

Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, że w orzecznictwie i w doktrynie, ugruntowany jest pogląd, że przesłanka bezprzedmiotowości występuje, gdy brak jest podstaw prawnych do merytorycznego rozstrzygnięcia danej sprawy w ogóle, bądź nie ma podstaw do jej rozpoznania w drodze postępowania administracyjnego, czy też w drodze postępowania prowadzonego przed rozstrzygającym w sprawie organem I instancji.

W skardze do Sądu M. B. zarzuciła, że powyższe postanowienie narusza przepisy :

- art. 138 § 1 pkt 2 w związku z art. 144 kpa w związku z art. 18 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, poprzez uznanie, iż zachodziły przesłanki do umorzenia postępowania jako bezprzedmiotowego;

- 105 § 1 w związku z art. 144 kpa w związku z art. 18 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, poprzez uznanie, iż postępowanie pierwszej instancji stało się bezprzedmiotowe;

- art. 64 § 2 kpa w związku z art. 140 i art. 144 kpa w związku z art. 18 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym, poprzez zaniechanie wezwania strony do uzupełnienia braku formalnego zażalenia.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wnosił o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna, bowiem skarżone rozstrzygnięcie jest zgodne obowiązującymi przepisami prawa.

Dyrektor Izby Skarbowej słusznie zauważył, że z bezprzedmiotowością postępowania mamy do czynienia w sytuacji, gdy brak jest jednego z elementów materialnego stosunku prawnego w odniesieniu do jego strony podmiotowej lub przedmiotowej. Nie zauważył, że postępowanie egzekucyjne zostało zakończone w dniu [...]. W świetle akt sprawy cała dochodzona należność (kwota 3 807 zł) została wyegzekwowana tego dnia, o czym świadczy wykaz kwot pobranych na podstawie tytułu wykonawczego (nieoznaczona numerem karta pierwsza akt adm.). Tymczasem zarzuty dotyczące postępowania egzekucyjnego sformułowano w piśmie z dnia 27 grudnia 2006 r. (doręczonym organowi egzekucyjnemu w styczniu 2007 r.), a zatem już po zakończeniu postępowania egzekucyjnego. Skoro tak, to postępowanie w przedmiocie zgłoszonych zarzutów było postępowaniem bezprzedmiotowym (wszczętym po dacie zakończenia egzekucji ).

W myśl art. 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2002 r. Nr 110, poz. 968 ze zm.), przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego mają odpowiednie zastosowanie do postępowania egzekucyjnego. W tych okolicznościach Dyrektor Izby Skarbowej prawidłowo zastosował - wchodzące w grę w rozpoznawanej sprawie - przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego zawarte w art. 105 § 1, art. 138 § 1 pkt 2 i art. 144. Zgodnie z pierwszym z nich, organ w drodze decyzji umarza postępowanie, gdy z jakiejkolwiek przyczyny stało się ono bezprzedmiotowe (tu – postępowanie w przedmiocie wniesionych zarzutów przez pełnomocnika M. B.). Zgodnie z drugim z nich, organ odwoławczy wydaje decyzję, w której uchyla zaskarżoną decyzję w całości albo w części i w tym zakresie orzeka co do istoty bądź uchylając tę decyzję – umarza postępowania pierwszej instancji (tu – postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego i postępowanie przed tym organem). Z kolei z treści art. 144 kpa wynika, że do zażaleń mają odpowiednie zastosowanie przepisy dotyczące odwołań.

W świetle powyższych rozważań, Dyrektor Izby Skarbowej zasadnie uchylił postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] o odmowie uznania wniesionych zarzutów oraz słusznie umorzył postępowanie przed organem I instancji.

Wbrew stanowisku Dyrektora Izby Skarbowej, pełnomocnik M. B. był umocowany do jej reprezentowania w postępowaniu egzekucyjnym. Należy wyjaśnić, że złożenie w toku postępowania zażaleniowego pełnomocnictwa konwalidowało jego brak w momencie składania zarzutów. Okoliczność ta - zdaniem Sądu - nie miała jednak znaczenia w rozpoznawanej sprawie, wobec zakończenia egzekucji w dniu [...].

Z tych też względów i na mocy art. 151 p.p.s.a. oddalono skargę.