Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 694/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2015-10-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Rada Gminy
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność zaskarżonej uchwały
Powołane przepisy: article: art. 147 par. 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 17, art. 28
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Kręcichwost-Durchowska Sędziowie WSA Donata Starosta /spr./ WSA Anna Jarosz Protokolant st.sekr.sąd. Justyna Hołyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 października 2015 r. sprawy ze skargi H.W. na uchwałę Rady Gminy Tarnowo Podgórne z dnia 17 lipca 2012 r. nr XXXIII/403/2012 w Sadach, w rejonie ulicy Jeżynowej w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego 1. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały; 2. zasądza od Gminy Tarnowo Podgórne na rzecz skarżącej H.W. kwotę 300 zł (trzysta złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia [...] lipca 2013 r. H.W. (zwana dalej jako "Skarżąca") złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na uchwałę nr XXXIII/403/2012 Rady Gminy Tarnowo Podgórne z dnia 17 lipca 2012 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w Sadach, w rejonie ul. Jeżynowej (zwaną dalej jako "zaskarżona uchwała").

Skarżąca zarzuciła zaskarżonej uchwale naruszenie art. 15, art. 17, art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2012 r. poz. 647 ze zm. zwanej dalej jako "u.p.z.p.") w związku z przepisem art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 25 czerwca 2010 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej oraz ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. Nr 130, poz. 871 zwanej dalej jako "ustawa nowelizującą"), przepisu art. 21 ust. 2 pkt 2, 5, 7, 23 lit. d oraz art. 39 ustawy z dnia z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227 z późn. zm. zwanej dalej jako "ustawa o udostępnianiu informacji o środowisku"), § 4 pkt. 6 oraz 9 lit. a rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164 poz. 1587 zwanego dalej jako "rozporządzenie z dnia z dnia 26 sierpnia 2003 r."), § 137 w związku z § 143 Rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" (Dz. U. Nr 100, poz. 908). Skarżąca wniosła o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały oraz o zasądzenie kosztów postępowania.

Skarżąca wskazała, że przed wniesieniem skargi wezwała Radę Gminy do usunięcia naruszenia prawa, jednak ta nie udzieliła odpowiedzi na wezwanie. Zaznaczyła, że jest właścicielką nieruchomości którą w skarżonym planie miejscowym oznaczono symbolem "R", tj. uprawy rolnicze oraz użytki zielone.

Skarżąca podniosła, że w zaskarżonej uchwale przepisami § 15 ust. 2 pkt 9, § 16 pkt 8, § 18 pkt 4 stwierdzono, iż zakazuje się tworzenia bezpośrednich włączeń do drogi krajowej nr [...] poza granicami planu. Tym ostatnim Rada Gminy przekroczyła swoją ustawową delegację, bowiem w ramach określenia zasad modernizacji rozbudowy i budowy systemów komunikacji i infrastruktury technicznej Rada nie posiada kompetencji do wprowadzanie w planie zakazów lokalizowania nowych wjazdów czy też zjazdów z drogi publicznej. Ważąc na fakt, iż § 18 pkt 4 zaskarżonej uchwały dotyczy obszaru oznaczone w rzeczonym planie miejscowym symbolem ,,R", stanowiącego nieruchomość Skarżącej – jej w opinii, nie ma wątpliwości, iż Rada Gminy Tarnowo Podgórne określając zakaz tworzenia bezpośrednich włączeń do drogi krajowej nr [...] naruszyła obiektywnie obowiązujące przepisy prawne, jednocześnie naruszając indywidualnie rozumiany interes prawny Skarżącej.

W ocenie Skarżącej zaskarżona uchwała narusza również przepisy art. 15 ust. 2 i 3 u.p.z.p. w zakresie zasad sporządzania planu miejscowego poprzez wprowadzenie przepisem § 6 pkt 3 nakazu przeprowadzenia rozpoznania archeologicznego przy pracach ziemnych uzależniając to ostatnie od przepisów odrębnych, co jednak nie mieści się w ustaleniach planu miejscowego, bowiem Rada nie może nakładać stosownych obowiązków.

Ponadto zdaniem Skarżącej przedmiotowym przepisem uchwały naruszono także przepis art. 17 pkt 7 lit. b u.p.z.p. w związku art. 4 ust. 2 u.p.z.p. bowiem Starosta Poznański działając na podstawie porozumienia z dnia 24 marca 2009 r. zawartego z Wojewodą Wielkopolskim, postanowieniem (znak: KZ-IV- 4415-18-9/10) Nr 338/2010 z dnia 4 października 2010 r. uzgodnił projekt przedmiotowego planu miejscowego pod warunkiem zrezygnowania z przywołanego przepisu § 6 pkt 3 zaskarżonej uchwały. Mimo tego zapis ten nadal pomieszczony jest w zaskarżonej uchwale. Skutkuje to istotnym naruszeniem trybu sporządzania planu miejscowego poprzez brak uzgodnienia rzeczonego planu miejscowego z właściwym konserwatorem zabytków.

Jak wskazała Skarżąca Rada Gminy naruszyła także przepis art. 15 ust. 2 i 3 u.p.z.p. w zakresie zasad sporządzania planu miejscowego poprzez określenie - w ustaleniach szczegółowych dla terenów przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną (§ 14 pkt 4 lit. i oraz lit. j) oraz pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną i usługową (§ 15 ust. 1 pkt 4 lit. i oraz § 15 ust. 2 pkt 6 lit. i oraz lit. j) oraz pod zabudowę usługową (§ 16 pkt 4 lit. f) - zasad i warunków podziału nieruchomości - wskazując minimalne powierzchnie nowo wydzielanych działek, co jednak nie mieści się w kompetencji Rady Gminy i nie może być przedmiotem ustaleń planu miejscowego. Na czas podejmowania zaskarżonej uchwały, w żadnym przepisów prawa ustawodawca nie upoważnił rady gminy do określania zasad podziału nieruchomości, tudzież do określania minimalnych powierzchni nowowydzielanych działek. Kompetencję do określania minimalnej powierzchni nowowydzielanej działki nabyła rada gminy po nowelizacji dokonanej ustawą nowelizującą.

Zdaniem Skarżącej zaskarżona uchwała narusza także przepis art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p. w związku z przepisem § 4 pkt. 6 cyt. Rozporządzenia z dnia z dnia 26 sierpnia 2003 r. w zakresie zasad sporządzania planu miejscowego poprzez brak określenia wysokości zabudowy oraz poprzez brak określenia linii zabudowy oraz poprzez brak określenia geometrii dachów. W § 14 pkt 5 lit. d-e, § 15 ust. 1 pkt 4 lit. d-e, § 15 ust. 2 pkt 6 lit. d-e, § 16 pkt 4 lit. c - określono wysokości budynków, jednak pojęcie budynku jest pojęciem węższym niż pojęcie zabudowy. Tym samym Rada Gminy nie określiła obligatoryjnego elementu planu miejscowego, tj. wysokości zabudówy. Jednocześnie przepisem § 20 zaskarżonej uchwały określono teren przeznaczony pod infrastrukturę techniczną (lokalizację wolno stojącej stacji transformatorowej), bez określenia linii zabudowy.

W ocenie Skarżącej zaskarżoną uchwałą naruszono także przepis art. 15 ust. 2 pkt 10 u.p.z.p. § 4 pkt. 9 lit. a rozporządzenia w z dnia 26 sierpnia 2003 r. poprzez brak określenia układu komunikacyjnego wraz z jego parametrami. Przepisem § 14 pkt 4 zaskarżonej uchwały dopuszczono lokalizację dróg wewnętrznych na terenie oznaczonym na rysunku planu symbolem 6 MN, bez określenia parametrów tychże dróg oraz bez określenia ich lokalizacji na rysunku planu. Adekwatna sytuacja dotyczy terenu oznaczonego w przedmiotowym planie miejscowym symbolem " R" (§ 18 pkt 3). Jeżeli zatem Rada Gminy określiła, iż na terenie działek będących własnością Skarżącej lokowane będą drogi wewnętrzne, to w uzasadnieniu do skarżonej uchwały winien organ stanowiący gminy określić przesłanki jakimi kierował się przy określaniu dróg wewnętrznych, nie zaś dróg publicznych na stosownym obszarze. Droga wewnętrzne powstaną bowiem w wyniku wydzielenia ich z nieruchomości należącej do Skarżącej, a urządzenie i utrzymanie tych dróg - zważywszy na ich charakter prawny spoczywać będzie na właścicielach nieruchomości.

Skarżąca podniosła również, że zaskarżona uchwała narusza § 137 w związku z § 143 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów w sprawie Zasad Techniki Prawodawczej poprzez definiowanie w § 2 pkt 7 pojęcia reklama, a definicja ta jest modyfikacją definicji pojęcia reklama zawartego (art. 4 pkt 23) w ustawie z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007 r. Nr 19 poz. 115 z późn. zm.).

Skarżąca zarzuciła zaskarżonej uchwale również naruszenie art. 15. ust. 1 oraz art. 20 ust. 1 u.p.z.p. poprzez brak zgodności pomiędzy ustaleniami przedmiotowego planu miejscowego w jednostce strukturalnej określonej symbolem "R" a studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy Tarnowo Podgórne. W dniu uchwalania zaskarżonej uchwały obowiązywały przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, które w sposób rygorystyczny wymagały przestrzegania zgodności pomiędzy zapisami planu miejscowego a kierunkami zagospodarowania przestrzennego wyznaczonymi w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego. Dopiero nowelizacja ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, która weszła w życie w dniu 21 października 2010 r. wprowadziła obowiązek badania niesprzeczności ustaleń planu miejscowego z ustaleniami studium. Jak wynika z zestawienia planu miejscowego oraz studium, teren oznaczony w planie miejscowym symbolem "R" w części położonej pomiędzy terenami oznaczonymi w zaskarżonej uchwale "1U", "1MN/U", "4KDW", "E" - a istniejącą linią wysokiego napięcia - w studium określony jest symbolem "M.2", tj. tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej indywidualnej, deweloperskiej i zorganizowanej o podwyższonym standardzie oraz zabudowy wielorodzinnej o niskiej intensywności jako propozycja alternatywna dla budownictwa jednorodzinnego o podwyższonym standardzie realizowanego na terenach oznaczonych symbolem M2 w Tarnowie Podgórnym. Nie sposób przyjąć zatem że zachowana została jakakolwiek zgodność pomiędzy ustaleniami studium oraz ustaleniami planu miejscowego.

W ocenie skarżącej Wójt Gminy Tarnowo Podgórne naruszył przepis art. 28 u.p.z.p. w zakresie naruszenia właściwości rzeczowej organu poprzez sporządzenie planu miejscowego dla obszaru większego niż wyznaczony w uchwale intencyjnej. Dla jednostki strukturalnej oznaczonej symbolem 8MN, obszar planu miejscowego jest większy niż wyznaczony w stosownej uchwale intencyjnej.

Ponadto zdaniem Skarżącej zaskarżona uchwała narusza przepis art. 17 pkt 1 oraz art. 17 pkt 10 u.p.z.p. w związku z przepisem art. 4 ust. 2 ustawy nowelizującej poprzez brak ogłoszenia w prasie miejscowej o przystąpieniu do sporządzenia planu miejscowego, następnie o wyłożeniu projektu planu miejscowego do publicznego wglądu. Adekwatnie, w dokumentacji prac planistycznych udostępnionej przez Urząd Gminy Tarnowo Podgórne brak potwierdzenia zamieszczenia ogłoszeń w sposób zwyczajowo przyjęty. W dokumentacji prac planistycznych udostępnionej przez Urząd Gminy Tarnowo Podgórne znajduje się tylko potwierdzenie zamieszczenia stosownego ogłoszenia na tablicy ogłoszeń w Urzędzie Gminy. Brak potwierdzenia zamieszczenia ogłoszenia w sposób zwyczajowo przyjęty. Przede wszystkim jednak, na etapie ogłaszania o przystąpieniu do sporządzenia rzeczonego planu miejscowego Wójt Gminy Tarnowo Podgórne nie wyczerpał delegacji przepisu art. 17 pkt 1 względem obowiązku zamieszczenia stosownego ogłoszenia w prasie miejscowej., bowiem Wójt Gminy Tarnowo Podgórne stosowne ogłoszenie zamieścił w publikatorze "sąsiadka

czytaj" wydawanym przez Urząd Gminy Tarnowo Podgórne. Ów publikator nie zawiera daty wydania, a jedyną informację względem daty ukazania się tego publikatora jest przywołanie: w przypadku ogłoszenia o przystąpieniu do sporządzenia rzeczonego planu miejscowego miesiąca lutego 2007 r.; w przypadku pierwszego wyłożenia rzeczonego projektu planu miejscowego do publicznego wglądu miesiąca lipca 2011 r.; w przypadku powtórnego wyłożenia - miesiąca lutego 2012 r.; w przypadku trzeciego wyłożenia - miesiąca maja 2012 r. Tym samym nie sposób określić, czy organ wykonawczy gminy dochował terminów wynikających z przepisu art. 17 pkt 1 i 10 względem możliwości składania wniosków oraz uwag do planu miejscowego.

Skarżąca zarzuciła zaskarżonej uchwale naruszenia art. 17 pkt 10 u.p.z.p. poprzez niezachowanie wymogu wyłożenia projektu planu miejscowego do publicznego wglądu na okres co najmniej 21 dni. W przedmiotowej sprawie w każdym z trzech wyłożeń projektu planu miejscowego do publicznego uchybiono powyższemu obowiązkowi, wliczając w okresy wyłożenia projektu planu miejscowego do publicznego dni wolne od pracy, kiedy Urząd był zamknięty.

W ocenie Skarżącej zaskarżona uchwała narusza również art. 39ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku poprzez brak podania do wiadomości publicznej informacji o przystąpieniu do sporządzenia stosownych dokumentów oraz o możliwości zapoznania się z rzeczonymi dokumentami, a także o możliwości wniesienie do tychże dokumentów - uwag. Potwierdzenia stosownych czynności brak w dokumentacji przekazanej przez Urząd Gminy Tarnowo Podgórne. Wskazane uchybienie organów gminy w procedurze strategicznej oceny oddziaływania na środowisko dotyczącej planu miejscowego uniemożliwiło Skarżącej branie udziały w procedurze strategicznej ocenie oddziaływania na środowisko, niemożności składania stosownych wniosków oraz uwag - przez co naruszono indywidualnie rozumiany interes prawny Skarżącej.

Skarżąca podniosła, że zaskarżona uchwała narusza art. 21 ust. 2 pkt 2, 5, 7, 23 lit. d ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku poprzez niezamieszczenie w publicznie dostępnych wykazach danych informacji o opracowaniu eko fizjograficznym, o prognozie oddziaływania na środowisko, o projekcie planu miejscowego przed skierowaniem do udziału społeczeństwa oraz o opiniach Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska i Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego o rzeczonym projekcie planu miejscowego.

Zdaniem Skarżącej zaskarżona uchwała narusza także przepis art. 17 pkt 3 u.p.z.p. w związku art. art. 4 ust. 2 ustawy nowelizującej oraz art. 17 pkt 12 u.p.z.p. w związku z przepisem art. art. 4 ust. 2 ustawy nowelizującej poprzez nierozpatrzenie wniosków oraz uwag złożonych do przedmiotowego planu miejscowego. Wprawdzie u.p.z.p. wprost nie wskazuje formy prawnej w jakiej następuje rozstrzygnięcie w przedmiocie wniosków do planu, ale mając na uwadze zasady ogólne działania organu przygotowującego projekt planu, którym jest organ wykonawczy gminy, w ocenie Skarżącej nie może budzić wątpliwości, że czynność ta powinna być dokonana w trybie zarządzenia tego organu W dokumentacji prac planistycznych przekazanej przez Urząd Gminy Tarnowo Podgórne zarówno w przypadku rozpatrzenia wniosków jak też w przypadku rozpatrzenia uwag brak jest zarządzenia Wójta Gminy Tarnowo Podgórne. Ponadto wskazała, iż zamieszczony wykaz wniosków sporządzony został z dniem 31 lipca 2007 r., w sytuacji gdy okres składania wniosków upłynął z dniem 16 marca 2007 r. Gdyby nawet chcieć przyjąć, iż ów wykaz stanowi o rozpatrzeniu wniosków, zgodnie z przepisem art. 17 pkt 3 w brzmieniu obowiązującym na czas sporządzania planu miejscowego uchybiono 21 dniowemu terminowi przeznaczonemu na rozpatrzenie wniosków.

Skarżąca zarzuciła zaskarżonej uchwale naruszenie art. 17 pkt 6 i 7 u.p.z.p w związku z przepisem art. 32 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, bowiem art. 17 pkt 6 i 7 u.p.z.p. określa zamknięty katalog podmiotów względem których organ sporządzający plan miejscowy winien odpowiednio wystąpić z wnioskiem o zaopiniowanie oraz uzgodnienie projektu planu miejscowego. W przedmiotowej sprawie Wójt Gminy Tarnowo Podgórne zawiadomił o przystąpieniu do sporządzenia planu miejscowego a następnie wystąpił z wnioskiem o zajęcie stanowiska względem projektu planu miejscowego do podmiotów innych niż wskazane przez ustawodawcę. Wójt Gminy Tarnowo Podgórne m.in. wystąpił z wnioskiem o uzgodnienie projektu planu miejscowego do takich podmiotów jak: ENEA Operator Sp. z o.o., TP-KOM, G.EN. Gaz ENERGIA S.A., Operator Gazociągów Przesyłowych.

W odpowiedzi na skargę Rada Gminy Tarnowo Podgórne wniosła o odrzucenie ewentualnie o jej oddalenie.

Rada Gminy wskazała, że z art. 52 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 zwanej dalej jako "p.p.s.a." – uwaga Sądu) wynika, że warunkiem prawidłowego wniesienia skargi do sądu administracyjnego jest wyczerpanie środków zaskarżenia, albo zwrócenie się do właściwego organu z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa. W imieniu organu stanowiącego Gminy, Przewodniczący Rady Gminy zawiadomił skarżącą pismem z dnia 4 lipca 2013r., że ze względu na harmonogram posiedzeń Rady Gminy, wezwanie do usunięcia naruszenia będzie rozpatrywane w dniu 27 sierpnia 2013r. W tej sytuacji w ocenie Rady Gminy skarga jest przedwczesna i zasługuje na odrzucenie.

Rada Gminy zaznaczyła, że Skarżąca wnosząc skargę, nie wykazała naruszenia prawa, mającego bezpośredni wpływ na jej indywidualną sytuację prawną. Rada podkreśliła, że procedura podejmowania uchwały w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie może być źródłem interesu prawnego, a błędy proceduralne nie wystarczają dla uruchomienia merytorycznej kontroli zaskarżonej uchwały.

W ocenie Rady Gminy zaskarżona uchwała odpowiada prawy, bowiem Wojewoda Wielkopolski, będący organem nadzoru nie stwierdził jej nieważności i została ona opublikowana w Dzienniku Urzędowym Województwa Wielkopolskiego

Odnosząc się do zarzutów skargi Rada Gminy wskazała, że zapis zaskarżonej uchwały dotyczący drogi krajowej 92 zakazujący tworzenia bezpośrednich włączeń do drogi krajowej nr [...] poza granicami planu, nie jest ustaleniem wytycznych dla terenów poza planem miejscowym a jedynie stwierdzeniem iż obszar drogi krajowej 92 znajduje się poza jego granicami.

Ponadto jak wskazała Rada Gminy w chwili ustalenia uzgodnień i opinii organów właściwym aktem prawnym była wersja ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym obowiązująca zgodnie z datą przystąpienia do opracowania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Uchwałą Rady Gminy Tarnowo Podgórne Nr LXXXIV/532/2006 z dnia 24 października 2006 r. Zgodnie z art. 25 pkt 1 ww. ustawy wójt ustala termin dokonania uzgodnień albo przedstawienia opinii przez organy o których mowa w art. 11 pkt 5-8 oraz art. 17 pkt 6 i 7, nie krótszy niż 21 od dnia udostępnienia projektu planu miejscowego. Nieprzedstawienie stanowiska o którym mowa w ust. 1 uważa się zgodnie z art. 25 pkt 2 wyżej powołanej ustawy za równoznaczne z uzgodnieniem i zaopiniowaniem projektu. Postanowienie Starosty Poznańskiego z dnia 10 października 2010 r, zostało wydanie po przekroczeniu terminu 21 dni od dnia otrzymania zawiadomienia, co zgodnie z art. 25 pkt 2 skutkuje uzgodnieniem projektu. Ponadto zapis § 6 pkt zaskarżonej uchwały nakłada obowiązek przeprowadzenia rozpoznania archeologicznego tylko w przypadku gdy wskazują na to przepisy odrębne, tj. ustawa o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami z dnia 23 lipca 2003 roku. Odwołanie w planie miejscowym do przepisów powszechnie obowiązujących nie jest przekroczeniem kompetencji .

Jak wskazała Rada Gminy użyte w §4 art. 6 rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003 r.,

wskazuje jednoznacznie iż wymienione parametry i wskaźniki nie stanowią zamkniętego katalogu do których należy dostosować projekt planu miejscowego. Parametr określający minimalną powierzchnię działki jest istotny z punktu widzenia regulacji intensyfikacji wykorzystania terenu oraz kształtowania ładu przestrzennego. W związku z powyższym ustalenia wymienione przez Skarżącą nie stanowią naruszenia przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Rada gminy zaznaczyła też, że warunki szczegółowe dotyczące linii zabudowy określone zostały na rysunku projektu miejscowego planu jako załącznik nr 1 do zaskarżonej uchwały. Parametry szczegółowe w zakresie wymaganych parametrów i wskaźników kształtowania zabudowy takich jak między innymi wysokość zabudowy i geometria dachów zostały określone w treści planu miejscowego - kolejno §14 pkt.5 lit. d, e, f; §15 ust.2 pkt.6 lit. d, e, f; §16 pkt.4 lit. c, d.

W ocenie Rady Gminy w przypadku lokalizacji dróg wewnętrznych na obszarze oznaczonym symbolem 6MN - tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, zastosowanie mają szczegółowe przepisy prawa budowlanego oraz rozporządzenie w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki oraz ich usytuowanie w zakresie rzeczowym odnoszącym się do lokalizacji o odległości od działek budowlanych. W odniesieniu do obszaru oznaczonego symbolem R - teren rolniczy, jako powierzchni bez prawa do zabudowy wymienione wyżej przepisy nie mają zastosowania.

Ponadto w ocenie Rady Gminy uchwała nie powtarza przepisu ustawy o drogach publicznych w zakresie definicji reklamy. W treści uchwały została wprowadzona nowa definicja reklamy dla potrzeb przedmiotowego planu.

Odnosząc się do zarzutu niezgodności zaskarżonej uchwały z ustaleniami studium Rada Gminy wyjaśniła, ze nieruchomości będące własnością Skarżącej przeznaczone zostały w planie jako tereny rolnicze, studium dla działek tych określa dominujący kierunek jako tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej indywidualnej deweloperskiej i zorganizowanej o podwyższonym standardzie. Zgodnie z art. 2 pkt 1 i 2 Kierunków Studium: "1) Studium określa dominujące funkcje terenów; 2) zezwala na uzupełnianie funkcji dominującej funkcjami komplementarnymi oraz funkcjami odmiennymi pod warunkiem ich nieuciążliwości dla otoczenia". Powyższe zapisy pozwalają w uzasadnionych przypadkach na określenie w planie miejscowym odmiennego przeznaczenia niż kierunek (funkcja dominująca) wskazany w studium. Rada wyjaśniła , że mając na uwadze, iż:

- przez działkę nr [...], przebiega linia elektroenergetyczna wysokiego napięcia 110 kV, dla której zachodzi konieczność wyznaczenia pasa technologicznego, w którym zakazuje się lokalizowania budynków mieszkalnych lub innych przeznaczonych na pobyt stały ludzi,

- część działki nr [...] nieobjęta strefą oddziaływania linii wysokiego napięcia obsadzona jest przez zieleń izolacyjną, ponadto działka ta leży bezpośrednio przy drodze krajowej nr [...]. Zgodnie z Programem ochrony środowiska przed hałasem dla drogi krajowej nr [...] (Uchwała Sejmiku Województwa Wielkopolskiego Nr XIV/210/11 z dnia 26 września 2011 roku)

-działki nr [...] i [...] stanowią w przeważającej części grunty rolne klasy Illb - prawnie chronione na podstawie ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2004 r. Nr 121 poz. 1266 z późniejszymi zmianami),

- przedmiotowy teren położony jest w bezpośrednim sąsiedztwie obszarów wskazanych w studium pod tereny rolnicze, stanowiące bufor ochronny pomiędzy terenami zabudowy mieszkaniowej a terenami przemysłowymi, rozwiązania przyjęte w planie miejscowym uznaje się za właściwe i zgodne z ustaleniami Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy Tarnowo Podgórne.

Rada Gminy zaznaczyła, też, że zarówno w treści uchwały intencyjnej nr LXXXIV/532/2006 w sprawie przystąpienia do opracowania przedmiotowego planu jak i uchwały nr XXXIII/403/2013 w sprawie przedmiotowego planu - określone powierzchnie projektu planu są obszarami orientacyjnymi, na co jednoznacznie wskazuje użyte określenie przed liczebnikiem powierzchni planu. Wszelkie różnice w powierzchni poszczególnych form przeznaczenia terenu zdefiniowane na podstawie załączników graficznych do obu uchwał, wynikają użycia przez projektantów doskonalszych narzędzi pomiarowo - projektowych oraz różnych skal i rodzaju podkładów mapowych użytych dla potrzeb sporządzenia projektu planu miejscowego i uchwały o przystąpieniu do opracowania planu, (mapa zasadnicza skali 1:1000 i mapa ewidencyjna skali 1:5000).

W ocenie Rady Gminy 9 do publicznej wiadomości podane zostały informacje w sposób przewidziany w u.p.z.p. oraz ustawie nowelizującej w formie Obwieszczenia Wójta Gminy Tarnowo Podgórne kolejno:

o przystąpieniu do opracowania planu miejscowego z dnia 14.02.2007 roku,

o wyłożeniu do publicznego wglądu projektu miejscowego planu z dnia 4.07.2011 roku,

o wyłożeniu do publicznego wglądu projektu planu z dnia 6.02.2012 roku,

o wyłożeniu do publicznego wglądu projektu planu miejscowego z dnia 8.05.2012 roku.

Obwieszczenia te mają swoje odzwierciedlenie w postaci ogłoszeń w prasie miejscowej "Sąsiadka-Czytaj". Bezpłatne pismo Gminy Tarnowo Podgórne "Sąsiadka-Czytaj" spełnia kryteria definiujące je jako prasę. Jednocześnie określonym w u.p.z.p. zwyczajowo przyjętym sposobem przekazania wskazanych informacji do publicznej wiadomości na terenie Gminy Tarnowo Podgórne jest wystawa wymienionych informacji na tablicy ogłoszeń w siedzibie urzędu gminy.

W ocenie Rady Gminy nie zostały również uchybione terminy wskazane w skardze, bowiem z przepisów u.p.z.p. nie wynika jednoznacznie czy mają to być dni robocze czy kalendarzowe. Mając na uwadze, że przedmiotowa dokumentacja planistyczna została pod względem zgodności z prawem sprawdzona przez Wojewodę Wielkopolskiego i w konsekwencji opublikowana w Dzienniku Urzędowym Województwa Wielkopolskiego, Rada wskazała, że Wojewoda nie dopatrzył się istotnych naruszeń prawa w tym zakresie.

Ponadto jak wskazała Rada przystąpienie do opracowania zaskarżonej uchwały nastąpiło uchwałą Rady Gminy Tarnowo Podgórne Nr LXXXIV/532/2006 z dnia 24 października 2006 r. w sprawie przystąpienia do opracowania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w Sadach, w rejonie ul. Jeżynowej, a więc przed wejściem w życie ustawy o udostępnieniu informacji o środowisku. O przystąpieniu do strategicznej oceny oddziaływania na środowisko, możliwości zapoznania się ze sporządzanymi dokumentami pianistycznymi społeczeństwo społeczeństwo zostało powiadomione w obwieszczeniach Wójta Gminy Tarnowo Podgórne z dnia: 04.07.2011 r., 06.02.2012 r. oraz 08.02.2012 r. o wyłożeniu do wglądu projektu planu miejscowego. Rada Gminy zaznaczyła, że organ opracowujący projekt planu na mocy ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku ma obowiązek m.in. podać do publicznej wiadomości o przystąpieniu do opracowywania strategicznej oceny oddziaływania na środowisko o możliwości zapoznania się z dokumentem i składania uwag i wniosków. Przepisy prawa nie precyzują wzajemnych relacji pomiędzy procedurą sporządzania planu miejscowego, a strategiczną oceną oddziaływania na środowisko.

Wymóg ustawy o udostępnieniu informacji o środowisku nie stanowi elementu procedury sporządzania planu miejscowego, które to zostały przedstawione w stosownych przepisach u.p.z.p. Z tego względu umieszczenie informacji o opracowywanym dokumencie w publicznie dostępnym wykazie danych o środowisku nie stanowi elementu dokumentacji prac planistycznych. Jak wskazała Rada Gminy o przystąpieniu do strategicznej oceny oddziaływania na środowisko, możliwości zapoznania się ze sporządzanymi dokumentami planistycznymi społeczeństwo zostało powiadomione w Obwieszczeniach Wójta Gminy Tarnowo Podgórne z dnia: 04.07.2011 r., 06.02.2012 r. oraz 08.05.2012 r. o wyłożeniu do publicznego wglądu projektu planu miejscowego. A

Ponadto jak wskazała Rada Gminy wnioski oraz uwagi zgłoszone do projektu przedmiotowego planu w toku postępowania zostały rozpatrzone przez Wójta Gminy co ma odzwierciedlenie w dokumentacji planistycznej jako:

-Wykaz wniosków do miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z dnia 31.07.2007 r.

-Wykaz uwag do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w Sadach, w rejonie ul. Jeżynowej (termin składania uwag do 30 sierpnia 2011 roku), -Wykaz uwag do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w

Sadach, w rejonie ul. Jeżynowej (termin składania uwag do 30 marca 2012 roku), -Wykaz uwag do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w Sadach, w rejonie ul. Jeżynowej (termin składania uwag do 30 czerwca 2012 roku). Wszystkie wymienione wykazy zawierają kolumnę pt. "Rozstrzygnięcie Wójta Gminy" oraz są podpisane przez Wójta Gminy. Jest to jednoznaczne z rozpatrzeniem uwag. Ponadto u.p.z.p. nie precyzuje przepisów regulujących tryb rozpoznawania wniosków oraz uwag przez organ przygotowujący projekt planu.

W ocenie Rady Gminy treść art. 17 u.p.z.p. w żaden sposób nie zamyka możliwości zbierania opinii oraz zawiadamiania innych instytucji niż zdefiniowanych przez ustawodawcę. W interesie Gminy Tarnowo Podgórne było zgromadzenie opinii od instytucji o strategicznej roli w przedmiocie administracji i inwestycji z zakresu przesyłowej infrastruktury technicznej celem możliwie jak najdokładniejszych ustaleń dla potrzeb projektu przedmiotowego planu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 270) w związku z art. 3 § 1 p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej i obejmuje orzekanie przez sądy administracyjne także w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej (art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Podstawę prawną wniesioną w niniejszej sprawie skargi stanowił art. 101 ust. 1 u.s.g. Stosownie do tego przepisu każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Oznacza to, że w pierwszej kolejności obowiązkiem sądu jest zbadanie, czy wniesiona skarga podlega rozpoznaniu przez sąd administracyjny i czy spełnia wymogi formalne, do których w niniejszej sprawie zaliczyć należy: 1) zaskarżenie uchwały z zakresu administracji publicznej, 2) wcześniejsze bezskuteczne wezwanie do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia, 3) zachowanie terminu do wniesienia skargi do sądu administracyjnego, przy czym dwa ostatnie punkty stanowią wymogi formalne dopuszczalności skargi.

Nie ulega wątpliwości, że zaskarżona uchwała jako podjęta w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest aktem prawa miejscowego (art. 14 ust. 8 u.p.z.p.), zatem należy do kategorii aktów, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a. Oceny, czy uchwalony miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest obarczony wadą skutkującą stwierdzeniem jego nieważności na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a. dokonuje się zaś na gruncie art. 28 ust. 1 u.p.z.p., w myśl którego naruszenie zasad sporządzania studium lub planu miejscowego, istotne naruszenie trybu ich sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powodują nieważność uchwały rady gminy w całości lub części.

Również pozostałe wymogi formalne zostały w niniejszej sprawie spełnione. W tym miejscu należy odnieść się do wniosku Rady Gminy o odrzucenie skargi. Rada uznała skargę za złożoną przedwcześnie, bowiem nie udzieliła odpowiedzi na złożone przez skarżącą wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Sąd stanowiska tego nie podzielił. Jak wynika z dokumentów złożonych wraz ze skargą, pismem z dnia 17 czerwca 2013 r. skarżąca wezwała Radę Gminy do usunięcia naruszenia prawa. W odpowiedzi na tenże wniosek, Rada Gminy poinformowała skarżącą, iż zgodnie z przyjętym harmonogramem posiedzeń Rady, wniosek będzie rozpatrywany podczas sesji zaplanowanej na dzień 27 sierpnia 2013 r.

Zgodnie z przyjętym stanowiskiem przez Naczelny Sąd Administracyjny w Uchwale 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie dnia 2 kwietnia 2007 r. II OPS 2/07 (dostępna na http://cbois.nsa.gov.pl) przepis art. 53 § 2 p.p.s.a. ma zastosowanie do skargi wnoszonej do sądu administracyjnego na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 z późn. zm., dalej "u.s.g."). Skarga na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. jest wniesiona po bezskutecznym wezwaniu organu do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia, także wówczas, gdy skargę wniesiono w terminie 60 dni od dnia wezwania przed upływem terminu załatwienia wezwania (art. 35 § 3 k.p.a. w związku z art. 101 ust. 3 u.s.g.), jeżeli organ nie uwzględnił wezwania.

Wyjaśnić należy, że przepis art. 53 § 2 p.p.s.a. przewiduje, iż w przypadkach gdy ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia, skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa. Z regulacji zawartej w art. 53 § 2 p.p.s.a. wynika, że z dniem wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa rozpoczyna bieg termin sześćdziesięciu dni do wniesienia skargi, mimo że sprawa udzielenia odpowiedzi na to wezwanie jest otwarta. W okresie biegu tego terminu organ może udzielić odpowiedzi na wezwanie i w takim przypadku dalszy bieg tego terminu staje się bezprzedmiotowy, ponieważ od dnia doręczenia odpowiedzi na wezwanie, rozpoczyna bieg termin trzydziestu dni od dnia doręczenia tej odpowiedzi. Jeżeli natomiast w tym okresie organ nie udzieli odpowiedzi na wezwanie, to nieprzerwanie biegnie termin sześćdziesięciu dni, liczony od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa (postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 września 2013 r. II GSK 1766/13 oraz z dnia 3 grudnia 2013 r. II GSK 2231/13 dostępne na www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

W rozpoznawanej sprawie termin o którym mowa w art. 53 § 2 p.p.s.a. rozpoczął swój bieg w dniu [...] czerwca 2013 r., natomiast skarga złożona została przez H.W. w organie Gminy w dniu [...] sierpnia 2013 r. Bezspornym jest, że Rada Gminy w przewidzianym terminie nie udzieliła odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, wobec czego, niezbędnym do skutecznego wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, było jej złożenie w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa. Termin ten został przez skarżącą zachowany i nie istniał po stronie skarżącej wymóg oczekiwania na udzielenia przez Radę Gminy odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Wniosek Rady Gminy o odrzucenie skargi Sąd uznał za niezasadny. Nadmienić w tym miejscu należy, że gdyby skarżąca oczekiwała na udzielenie odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia, tj. zgodnie z informacją rady do sesji wyznaczonej na dzień [...] sierpnia 2013 r., skarga niniejsza złożona została by z uchybieniem terminu do jej złożenia.

Przed przystąpieniem do oceny merytorycznej skargi Sąd jest obowiązany do oceny czy Skarżąca posiada interes prawny w zaskarżeniu przedmiotowej uchwały. W tym miejscu wskazać należy, iż legitymacja do wniesienia skargi na miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego do sądu administracyjnego przysługuje nie temu, kto ma w tym interes prawny, ale temu, czyj interes prawny został naruszony skarżonym rozstrzygnięciem (wyrok NSA z dnia 3 września 2004 r., sygn. akt. OSK 476/04, ONSAiWSA 2005, nr 1, poz. 2). Naruszenie interesu prawnego podmiotu składającego taką skargę musi mieć przy tym charakter bezpośredni, zindywidualizowany, obiektywny i realny. Uchwała, czy też konkretne jej postanowienia, musi więc naruszać rzeczywiście istniejący w dacie podejmowania uchwały interes prawny skarżącej. Wskazać należy, iż w wyroku z dnia 4 listopada 2003 r., sygn. akt SK 30/02 (OTK-A 2003 nr 8, poz. 4) Trybunał Konstytucyjny zauważył, że skarga na podstawie art. 101 ustawy o samorządzie gminnym nie ma charakteru actio popularis, a zatem do jej wniesienia nie legitymuje sama ewentualna sprzeczność zaskarżonej uchwały z prawem. Podstawą zaskarżenia jest bowiem równocześnie naruszenie konkretnie rozumianych interesów lub uprawnień konkretnego obywatela lub ich grupy, ewentualnie innego podmiotu, który jest mieszkańcem danej gminy lub jest z tą gminą w inny sposób prawnie związany. W związku z powyższym nie ulega wątpliwości, że każdy skarżący, składając skargę w trybie art. 101 ustawy o samorządzie gminnym musi wykazać, że w konkretnym wypadku istnieje związek pomiędzy jego własną, prawnie gwarantowaną (a nie wyłącznie faktyczną) sytuacją, a zaskarżoną przezeń uchwałą, to znaczy, iż zachodzi związek polegający na tym, że uchwała narusza (czyli pozbawia lub ogranicza) jego interes prawny lub uprawnienie, albo jako indywidualnego podmiotu, albo jako członka określonej wspólnoty samorządowej (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 7 marca 2003 r., sygn. akt III RN 42/02, OSNP 2004/7/114).

Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 23 lutego 2012 r., sygn. akt II OSK 2451/11, nawet ewentualna sprzeczność uchwały z prawem nie daje legitymacji do wniesienia skargi, jeżeli uchwała ta nie narusza prawem chronionego interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego (por. wyrok NSA z dnia 14 marca 2002 r., sygn. akt II SA 2503/01, Lex nr 81964). W wyroku tym sąd wskazał również, iż na stronie skarżącej spoczywa obowiązek wykazania się nie tylko indywidualnym interesem prawnym lub uprawnieniem, ale także zaistniałym w dacie wnoszenia skargi, nie w przyszłości, naruszeniem tego interesu prawnego lub uprawnienia.

Podsumowując stwierdzić należy, iż przymiot strony w postępowaniu kwestionującym legalność uchwały z zakresu administracji publicznej kształtowany jest na innych zasadach, aniżeli w postępowaniu administracyjnym regulowanym przepisami k.p.a. Dopiero naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia otwiera drogę do merytorycznego rozpoznania (oceny) zaskarżonej uchwały. Ocena ta zaś dotyczy rodzaju naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego i w zależności od tego skarga może lub nie może być uwzględniona.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, że bezspornym jest, iż Skarżąca jest właścicielką działek nr [...],[...] i [...]położonych w obszarze oznaczonym na rysunku planu symbolem R. W tym miejscu wyjaśnić należy, że działki te powstały w wyniku podziału działki o nr ewid. [...] , która to powstała w wyniku połączenia widocznych za załączniku graficznym planu działek o nr ewid [...] , [...] , [...] ,(karta 84 akt sądowych). Ponadto wyjaśnienia wymaga, że w § 9 zaskarżonej uchwały, Rada gminy na obszarze oznaczonym na rysunku planu symbolem R zakazała innego niż rolniczy sposobu użytkowania gruntów - klasy IIIb, w § 10 pkt 1 zakazała na tym terenie lokalizacji budynków, a w § 18 pkt 4 zakazała na obszarze oznaczonym symbolem R tworzenia bezpośrednich włączeń do drogi krajowej nr [...] . Tym samym zaskarżona uchwała ogranicza sposób wykonywania przez Skarżącą przysługującego jej w stosunku do wskazanych powyżej działek prawa własności i w konsekwencji przyjąć należało, że zaskarżona uchwała narusza interes prawny Skarżącej. Naruszenie tego interesu zachodzi bowiem wtedy, gdy zaskarżonym aktem zostaje odebrane lub ograniczone jakieś prawo Skarżącej, wynikające z przepisów prawa materialnego, względnie zostanie nałożony na nią nowy obowiązek lub też zmieniony obowiązek dotychczas na nim ciążący (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 czerwca 2009r., w sprawie o sygn. akt II OSK 205/09, dostępny na http://cbois.nsa.gov.pl).

Przechodząc do oceny zaskarżonej uchwały Sąd wskazuje, że obowiązek uwzględnienia skargi powstaje wówczas, gdy naruszenie interesu prawnego skarżącej jest związane z jednoczesnym naruszeniem obiektywnego porządku prawnego, tj. norm prawa materialnego. Należy podkreślić, iż kontrola Sądu w sprawach dotyczących miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego nie może dotyczyć celowości, czy słuszności dokonywanych w planie rozstrzygnięć. Ogranicza się wyłącznie do badania zgodności z prawem podejmowanych uchwał, a zwłaszcza przestrzegania zasad planowania oraz określonej ustawą procedury planistycznej.

Zgodnie z treścią art. 17 u.p.z.p. w brzmieniu obowiązującym w dniu podjęcia uchwały o przystąpieniu do opracowania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wójt, burmistrz albo prezydent miasta po podjęciu przez radę gminy uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego kolejno:

1) ogłasza w prasie miejscowej oraz przez obwieszczenie, a także w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości, o podjęciu uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu, określając formę, miejsce i termin składania wniosków do planu, nie krótszy niż 21 dni od dnia ogłoszenia;

2) zawiadamia, na piśmie, o podjęciu uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu instytucje i organy właściwe do uzgadniania i opiniowania planu;

3) rozpatruje wnioski, o których mowa w pkt 1, w terminie nie dłuższym niż 21 dni od dnia upływu terminu ich składania;

4) sporządza projekt planu miejscowego wraz z prognozą oddziaływania na środowisko, uwzględniając ustalenia studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy;

5) sporządza prognozę skutków finansowych uchwalenia planu miejscowego, z uwzględnieniem art. 36;

6) uzyskuje opinie o projekcie planu:

a) gminnej lub innej właściwej, w rozumieniu art. 8, komisji urbanistyczno-architektonicznej,

b) wójtów, burmistrzów gmin albo prezydentów miast, graniczących z obszarem objętym planem, w zakresie rozmieszczenia inwestycji celu publicznego o znaczeniu lokalnym;

7) uzgadnia projekt planu z:

a) wojewodą, zarządem województwa, zarządem powiatu w zakresie odpowiednich zadań rządowych i samorządowych,

b) właściwym wojewódzkim konserwatorem zabytków,

c) organami właściwymi do uzgadniania projektu planu na podstawie przepisów odrębnych,

d) właściwym zarządcą drogi, jeżeli sposób zagospodarowania gruntów przyległych do pasa drogowego lub zmiana tego sposobu mogą mieć wpływ na ruch drogowy lub samą drogę,

e) właściwymi organami wojskowymi, ochrony granic oraz bezpieczeństwa państwa,

f) dyrektorem właściwego urzędu morskiego w zakresie zagospodarowania pasa technicznego, pasa ochronnego oraz morskich portów i przystani,

g) właściwym organem nadzoru górniczego w zakresie zagospodarowania terenów górniczych,

h) właściwym organem administracji geologicznej w zakresie terenów zagrożonych osuwaniem się mas ziemnych,

i) ministrem właściwym do spraw zdrowia w zakresie zagospodarowania obszarów ochrony uzdrowiskowej;

8) uzyskuje zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne;

9) wprowadza zmiany wynikające z uzyskanych opinii i dokonanych uzgodnień;

10) ogłasza, w sposób określony w pkt 1, o wyłożeniu projektu planu do publicznego wglądu na co najmniej 7 dni przed dniem wyłożenia i wykłada ten projekt wraz z prognozą oddziaływania na środowisko do publicznego wglądu na okres co najmniej 21 dni oraz organizuje w tym czasie dyskusję publiczną nad przyjętymi w projekcie planu rozwiązaniami;

11) wyznacza w ogłoszeniu, o którym mowa w pkt 10, termin, w którym osoby fizyczne i prawne oraz jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej mogą wnosić uwagi dotyczące projektu planu, nie krótszy niż 14 dni od dnia zakończenia okresu wyłożenia planu;

12) rozpatruje uwagi, o których mowa w pkt 11, w terminie nie dłuższym niż 21 dni od dnia upływu terminu ich składania;

13) wprowadza zmiany do projektu planu miejscowego wynikające z rozpatrzenia uwag, o których mowa w pkt 11, a następnie w niezbędnym zakresie ponawia uzgodnienia;

14) przedstawia radzie gminy projekt planu miejscowego wraz z listą nieuwzględnionych uwag, o których mowa w pkt 11.

Odnosząc się do zarzutów podniesionych w skardze, w pierwszej kolejności Sąd odniesie się do zarzutu dotyczącego sporządzenia planu miejscowego dla obszaru większego niż wyznaczony w uchwale intencyjnej, bowiem zarzut ten okazał się zasadny, a uchybienie to będące istotnym naruszeniem procedury planistycznej, zgodnie z treścią art. 28 ust. 1 u.p.z.p. powoduje konieczność stwierdzenia nieważności uchwały w całości.

Zgodzić należy się ze Skarżącą, iż porównanie załącznika nr 2 do uchwały LXXXIVI/532/2006 Rady Gminy Tarnowo Podgórne z dnia 24 października 2006 r. w sprawie przystąpienia do opracowania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w Sadach w rejonie ul. Jeżynowej, gdzie wytyczono granice obszaru objętego pracami planistycznymi, z załącznikiem graficznym zaskarżonej uchwały, wskazuje, że Rada Gminy powiększyła obszar objęty zaskarżoną uchwałą o tereny oznaczone 8MN. Sporządzając plan zagospodarowania przestrzennego nie można pominąć regulacji uchwały intencyjnej, zezwalającej organowi wykonawczemu na podjęcie prac zmierzających do przygotowania planu i przeprowadzenia procedury planistycznej. Uchwała intencyjna , zgodnie z art. 17 u.p.z.p. stanowi podstawę do rozpoczęcia procedury planistycznej. Tym samym załącznik graficzny uchwały intencyjnej określa i przesądza o granicach obszaru, jaki będzie objęty planem zagospodarowania przestrzennego.

Zgodnie z art. 14 ust. 2 u.p.z.p. uchwała rady gminy o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego powinna określać granice obszaru objętego planem, na mapie stanowiącej załącznik graficzny do tej uchwały. Skoro ustawa wyraźnie stanowi, że załącznik graficzny jest integralną częścią uchwały o przystąpieniu do sporządzenia lub zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, to rada gminy jest tym przepisem prawa związana i podejmując uchwałę w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie może w sposób dowolny zmienić granic terenu objętego uchwałą o przystąpieniu do sporządzenia planu miejscowego. Funkcją załącznika graficznego do uchwały o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest bowiem jednoznaczne wyznaczenie granic obszaru objętego projektem planu lub projektem jego zmiany (por. wyrok NSA z dnia 21 lipca 2010 r., sygn. akt II OSK 964/10 dostępny pod adresem internetowym http://orzeczenia.nsa.gov.pl/). Uchwała o przystąpieniu do sporządzenia planu miejscowego nie tylko więc inicjuje procedurę planistyczną, ale wyznacza również zakres planu miejscowego w granicach określonych w załączniku do tej uchwały i z tego też względu kształtuje ona przebieg dalszej procedury planistycznej. W uchwale w sprawie planu miejscowego dokonywana jest identyfikacja obszaru objętego zamiarem uregulowania przeznaczenia terenu oraz określenia sposobów ich zagospodarowania i zabudowy. Jeśli więc w toku sporządzania planu miejscowego wyniknęłaby potrzeba zmiany przebiegu granic tego obszaru, wówczas konieczne jest skorygowanie uchwały o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu w odpowiednim trybie. W przeciwnym razie uchwalając miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego rada gminy ma obowiązek zachowania granic obszarów, które zostały wyznaczone we wskazanej uchwale.(zobacz wyrok WSA w Poznaniu z dnia 16 stycznia 2013 r. sygn. akt IV SA/Po 832/13 co do którego oddalono skargę kasacyjną w dniu 16 września 2015 roku II OSK 917/14 dostępny pod adresem internetowym http://orzeczenia.nsa.gov.pl/).

W konsekwencji Sąd uznaje, że w odniesieniu do wskazanej powyżej części zaskarżonej uchwały nie doszło do podjęcia uchwały intencyjnej o przystąpieniu do sporządzenia planu, co skutkuje stwierdzeniem nieważności zaskarżonej uchwały, jako nie poprzedzonej w odpowiednim zakresie bezwzględnie wymaganą uchwałą o przystąpieniu do jego sporządzenia.

Niezasadne okazały się natomiast pozostałe z podniesionych w skardze zarzutów dotyczących naruszenia procedury planistycznej.

Nie jest zasadny zarzut dotyczący braku zgodności między postanowieniami zaskarżonej uchwały, a postanowieniami studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy Tarnowo Podgórne. Zaznaczyć należy, że w art. 2 pkt 1 i 2 załącznika nr 2 studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy Tarnowo Podgórne wynika, że studium określa dominujące funkcje terenów, jednak zezwala się na uzupełnienie tych funkcji, funkcjami komplementarnymi oraz funkcjami odmiennymi pod warunkiem nieuciążliwości dla otoczenia. Z kolei z art. 19 pkt 13 wynika, że dla wsi Sady ustalono funkcję wiodącą -mieszkalnictwo oraz działalność gospodarczą, natomiast funkcje uzupełniającą – gospodarka rolna. Tym samym w ocenie Sądu dopuszczalnym było ustalenie przeznaczenia działek będących własnością Skarżącej jako teren rolniczy.

Niezasadnie skarżąca zarzuciła Radzie Gminy naruszenie art. 17 pkt 1 i art. 17 pkt 10 u.p.z.p. poprzez brak ogłoszenia w prasie miejscowej o przystąpieniu do sporządzenia planu miejscowego oraz o wyłożeniu projektu planu miejscowego do publicznego wglądu. Sąd przyjął, że czasopismo "Sąsiadka-Czytaj" jest przykładem prasy miejscowej, w rozumieniu art. 17 pkt 1 u.p.z.p. Sąd w pełni podziela argumentację Gminy zawartą w odpowiedzi na skargę, gdzie Gmina argumentowała, że bezpłatne pismo gminy Tarnowo Podgórne "Sąsiadka-Czytaj" spełnia kryteria definiujące je jako prasę: jest publikacją periodyczną, posiadającą stały tytuł, opatrzoną numerem bieżącym, nazwą i adresem wydawcy, adresem redakcji, miejscem i datą wydania (zamknięcie numeru), nazwą zakładu drukarskiego i międzynarodowym znakiem informacyjnym. Sąd podziela argument skargi, że ustawodawca rygorystycznie traktuje obowiązek informowania o kolejnych etapach procedury planistycznej – a to z uwagi na bieg terminów i ocenia, że w niniejszej sprawie wymogi informowania o kolejnych etapach zostały zachowane.

Niezasadny okazał się również zarzut naruszenia art. 17 pkt 10 u.p.z.p. poprzez niezachowanie wymogu wyłożenia planu miejscowego do publicznego wglądu na okres 21 dni. W ocenie Sądu termin o którym mowa w tym przepisie został w niniejszej sprawie zachowany. Sugerowany w skardze sposób liczenia terminu (dni "robocze" urzędu) oznacza, że projekt planu i prognoza musiałyby być wyłożone do 4 tygodni. W ocenie sądu brak podstaw do takiej interpretacji art. 17 pkt 10 u.p.z.p., a okres "co najmniej 21 dni" został w niniejszej sprawie zachowany. Wskazać należy, że wobec braku regulacji szczególnej, przy interpretacji tego przepisu zastosować należało zasady ogólne przyjęte w k.p.a. oraz k.c., zgodnie z którymi do omawianego terminu wlicza się dni wolne od pracy występujące w trakcie jego biegu (por. wyroki NSA z 2 kwietnia 2014 r., II OSK 2636/12 oraz z dnia 27 sierpnia 2014 r. sygn. akt II OSK 1176/14 dostępne na http://cbois.nsa.gov.pl). Na marginesie sąd wskazuje, że orzeczenia wskazane w skardze zapadły w odniesieniu do przepisu poprzednio obowiązującej ustawy: art. 18 ust. 2 pkt 6 u.z.p. i był to pogląd odosobniony.

Odnośnie wskazanych powyżej zarzutów dodać należy, że skarżąca w żaden sposób nie wskazała jakich uwag lub wniosków nie mogła złożyć, co czyni zarzutu niezasadnymi.

Za niezasadny Sądu uznał również zarzut naruszenia art. 17 pkt 3 u.p.z.p. poprzez nierozpatrzenie wniosków oraz uwag złożonych do przedmiotowego planu. Wbrew twierdzeniom skarżącej wnioski i uwagi zostały rozpatrzone przez Wójta, co znajduje odzwierciedlenie w dokumentacji prac planistycznych. W dokumentacji tej znajduje się bowiem rozstrzygnięcie Wójta. Rozstrzygnięcie to sporządzone zostało zgodnie z załącznikiem nr 9 rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003 r. Zawiera tabelaryczne zestawienie z podaniem daty wpływu uwag, oznaczenia podmiotu wnoszącego uwagi, jej treści, oznaczenia nieruchomości której dotyczy, ustaleń planu dla tej nieruchomości oraz sposobu rozstrzygnięcia uwag z dwoma podkolumnami "uwaga uwzględniona" i "uwaga nieuwzględniona". Brak jest podstaw do uznania zarzutu skargi aby rozstrzygnięcie w tym zakresie musiało zostać dokonane w formie zarządzenia, co zresztą sama przyznała strona skarżąca. Ponadto rozstrzygnięcie w zakresie uwag do projektu planu stanowi załącznik nr 2 do zaskarżonej uchwały.

Niezasadny okazał się również zarzut naruszenia art. 21 ust. 2 pkt 2, 5, 7 i 23 lit d ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku. Przedstawiona przez skarżącego argumentacja nie uwzględnia bowiem odrębności procedury planistycznej w ramach której wykonanie czynności o których mowa w art. 17 pkt 10 u.p.z.p. wyłącza obowiązki o których mowa w przywołanych przez skarżącego przepisach (por. wyrok NSA z dnia 27 sierpnia 2014 r. sygn. akt II OSK 1176/14 dostępny na http://cbois.nsa.gov.pl). Zaznaczyć przy tym należy, że z dokumentacji planistycznej wynika, że Wójt w obwieszczeniu o wyłożeniu do publicznego wglądu projektu planu zamieszczonym na tablicy ogłoszeń oraz w biuletynie informacji publicznej, jak również w ogłoszeniu zamieszonym w prasie lokalnej wskazał na możliwość zapoznania się również ze strategiczną oceną oddziaływania na środowisko. Tym samym niezasadny okazał się również zarzut naruszenia art. 39 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku.

Również niezasadnym w ocenie Sądu jest zarzut naruszenia art. 17 pkt 6 i 7 u.p.z.p. poprzez wystąpienie o opinie i uzgodnienia do podmiotów innych niż wskazał ustawodawca w powołanych przepisach. W ocenie Sądu przepis art. 17 pkt 7 u.p.z.p. w żaden sposób nie zamyka możliwości zbierania opinii oraz zawiadamiania innych instytucji niż zdefiniowanych przez ustawodawcę. Niezależnie od uzyskania obligatoryjnych opinii i uzgodnień przewidzianych w art. 17 pkt 6 i 7 u.p.z.p., należy przyjąć, że w myśl art. 3 ust. 1 i art. 4 u.p.z.p. organ gminy dla właściwego wykonania zadań w ramach uchwalania planu miejscowego uprawniony jest do zbierania dodatkowych informacji niezbędnych dla ustaleń planu wymienionych w art. 15 ust. 2 i 3 u.p.z.p., w tym określenia zasad modernizacji, rozbudowy i budowy systemów infrastruktury technicznej (por. wyrok NSA z dnia 27 sierpnia 2014 r. sygn. akt II OSK 1176/14 dostępny na http://cbois.nsa.gov.pl). Sąd w pełni podziela przedstawioną przez Radę Gminy argumentację zawartą w odpowiedzi na skargę, iż zasadnym było wystąpienie do innych podmiotów niż wskazane przez ustawodawcę, bowiem pozwoliło to zapoznać się gestorom sieci z ustaleniami planu oraz składać do niego ewentualne uwagi, w sytuacji gdy zakres planu obejmuje ustalenia dotyczące zasad modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji i infrastruktury technicznej.

Z uwagi na stwierdzone istotne naruszenie przez organ procedury planistycznej, zbędnym było odnoszenie się do pozostałych zarzutów skargi, odnoszących się do merytorycznej zawartości zaskarżonej uchwały.

W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w pkt 1 wyroku. O kosztach postępowania Sąd orzekł w pkt 2 wyroku na podstawie art. 200 p.p.s.a. zasądzając od Rady Gminy Tarnowo Podgórne na rzecz Skarżącej zwrot kosztów postępowania, stanowiących równowartość uiszczonego wpisu.