Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 937/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2019-02-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 38 ust. 2 pkt 4
journal: Dz.U. 2017 poz 2067
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tekst jedn.
article: art. 7, art. 77 par. 1, art. 78 par. 1, art. 80, art. 107 par. 3, art. 138 par. 1 pkt 1, art. 155
journal: Dz.U. 2018 poz 2096
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Paluszyńska Sędziowie Sędzia WSA Edyta Podrazik Asesor WSA Jan Szuma (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Edyta Rurarz - Kwietniewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 stycznia 2019 r. sprawy ze skargi K. K. na decyzję Komendanta Policji z dnia [...] sierpnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie mianowania na niższe stanowisko służbowe oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] sierpnia 2018 r., [...] Komendant Policji (zwany dalej "Komendantem Wojewódzkim"), po rozpatrzeniu odwołania K. K., utrzymał w mocy rozkaz personalny Komendanta Miejskiego Policji w K. (zwanego dalej "Komendantem Miejskim") z dnia [...] czerwca 2018 r., [...] w przedmiocie mianowania odwołującego się na niższe stanowisko służbowe.

Powyższe rozstrzygnięcia wydano w następujących okolicznościach.

K. K. zajmował stanowisko Naczelnika Wydziału Prewencji Komendy Miejskiej w K. (ilekroć dalej wskazane będą Wydziały bez określenia Komendy należy przez to rozumieć Wydziały Komendy Miejskiej w K.).

Rozkazem organizacyjnym z dnia [...] maja 2018 r., [...] Komendant Miejski dokonał zmian organizacyjnych w strukturze Komendy Miejskiej Policji w K.:

- poddano likwidacji i wyłączono z etatu Wydział Patrolowo-Interwencyjny w pełnym stanie etatowym oraz

- dokonano likwidacji i wyłączono z etatu Wydział Prewencji w pełnym stanie etatowym.

- w miejsce wyżej wymienionych Wydziałów utworzono jeden Wydział Prewencji i Profilaktyki Społecznej o nowej strukturze organizacyjnej.

Rozkaz organizacyjny wszedł w życie z dniem 2 lipca 2018 r.

Wskazanym na wstępie rozkazem personalnym z dnia [...] czerwca 2018 r., [...] Komendant Miejski, powołując się na art. 38 ust. 2 pkt 4 oraz art 104 ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (na datę decyzji tekst jednolity Dz. U. z 2017 r. poz. 2067 ze zm., obecnie Dz. U. z 2019 r., poz. 161, dalej "u.P.") oraz § 1 ust. 1 i 1a pkt 4, § 2a ust. 1 i § 9 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (tekst jednolity Dz. U. z 2015 r., poz. 1236 ze zm., dalej zwane "rozporządzeniem z dnia 6 grudnia 2001 r."):

- zwolnił z dniem 1 lipca 2018 r. kom. K. K. z dotychczas zajmowanego stanowiska naczelnika Wydziału Prewencji i

- z dniem 2 lipca 2018 roku mianował go z urzędu na stanowisko eksperta Wydziału – Sztab Policji w 9 grupie uposażenia zasadniczego z zachowaniem mnożnika 2,15 kwoty bazowej w wysokości [...] zł miesięcznie. Jednocześnie z dniem 1 lipca 2018 r. cofnięty został dodatek funkcyjny w II kategorii w dotychczasowej wysokości i z dniem 2 lipca 2018 r. przyznano dodatek służbowy w wysokości [...] zł miesięcznie na czas nieokreślony.

Na podstawie art. 108 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (obecnie tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm., dalej "K.p.a.") decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności.

W motywach rozkazu personalnego Komendant Miejski wyjaśnił, że jego przyczyną była reorganizacja jednostki, to jest likwidacja Wydziału Prewencji Kom w pełnym stanie etatowym, w tym również zajmowane przez K. K. stanowisko naczelnika tego Wydziału. Drugą z przesłanek był brak właściwej realizacji zadań na zajmowanym stanowisku naczelnika przez wymienionego, co skutkowało stałym nadzorem ze strony Zastępcy Komendanta Miejskiego. Organ wyjaśnił też zarazem, że zasadnym było wykorzystanie potencjału i kwalifikacji zawodowych K. K. na innym stanowisku, to jest eksperta w Wydziale - Sztab Policji. Stanowisko eksperta jest stanowiskiem wysoko wyspecjalizowanym, utworzonym w celu monitorowania zagrożeń kryzysowych na terenie działania Komendy we współdziałaniu z podmiotami poza policyjnymi oraz przygotowywania, wdrażania i koordynowania działań w ramach jednostki w zakresie zagadnień dotyczących działań policyjnych i zarządzania kryzysowego oraz obronności. K. K. jest jedynym policjantem w Komendzie, który ukończył kurs dowódców akcji i operacji policyjnych. W związku z tym jest jedynym policjantem w wyżej wymienionej jednostce spełniającym wszystkie warunki pożądane na tym stanowisku. Organ dodał, że zgodnie z § 2a ust. 1 rozporządzenia z dnia 6 grudnia 2001 r. K. K. zachował prawo do mnożnika w wysokości 2,15 kwoty bazowej, do czasu uzyskania mnożnika kwoty bazowej wyższego od zachowanego.

W odwołaniu od dotyczącego go rozkazu personalnego K. K. zarzucił naruszenie art. 38 ust. 2 pkt 4 u.P. poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie oraz naruszenie przepisów postępowania, to jest art, 7, art. 9, art. 10, art. 11, art. 14, art. 61, art. 80, oraz art. 107 § 3 K.p.a. poprzez brak przeprowadzenia postępowania administracyjnego, wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i nie uwzględnienia słusznego interesu strony - policjanta

Decyzją z dnia [...] sierpnia 2018 r., [...] Komendant Wojewódzki utrzymał zaskarżony rozkaz personalny w mocy na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. Podkreślił na wstępie, że w myśl art. 1 ust. 1 u.P. Policja stanowi umundurowaną i uzbrojoną formację służącą społeczeństwu i przeznaczoną do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz utrzymywania bezpieczeństwa i porządku publicznego. Stosunek służbowy policjanta nie jest stosunkiem pracy, w którym strony mogą kształtować i modyfikować określone jego elementy (np. stanowisko, uposażenie, miejsce i czas pracy, zakres podporządkowania, dyspozycyjności) na zasadzie ich woli, a więc na zasadzie równości podmiotów (pracownika i pracodawcy). Służba w Policji ma charakter stosunku administracyjnego, a więc takiego, w którym organ jednostronnie i władczo kształtuje sytuację prawną funkcjonariusza oraz przewiduje prawo dla właściwego przełożonego do dobierania sobie personelu. Z tego właśnie względu w art. 28 ust. 1 u.P. przyjęto, że mianowanie, będące źródłem stosunku służbowego, następuje na podstawie dobrowolnego zgłoszenia do służby. Konsensusu wymaga zatem jedynie zadecydowanie o przyjęciu do służby, a nie ustalenie warunków jej pełnienia. Oznacza to dyspozycyjność policjanta, co z kolei nakazuje oceniać dopuszczalność jednostronnych zmian warunków służby funkcjonariusza według kryteriów zobiektywizowanych, uwzględniających mobilność i skuteczność Policji, a nie według osobistych odczuć, czy potrzeb policjanta.

Komendant Wojewódzki uwypuklił, że policjant nawiązując stosunek służbowy godzi się na możliwość władczego działania swego przełożonego w sprawach wynikających ze stosunku służbowego. Policjant ma świadomość podlegania zarządzeniom i rozkazom służbowym przełożonych, mogącym kształtować i zmieniać bez jego zgody treść istotnych elementów stosunku służbowego (stanowisko, uposażenie, miejsce i czas pracy, zakres podporządkowania). Przełożony policjanta ma też prawo doboru kadry jednostronnymi aktami.

Przenosząc powyższe na realia sprawy Komendant Wojewódzki przywołał rozkaz organizacyjny z dnia [...] maja 2018 r., [...] (opisany wyżej), którym dokonano zmian w zakresie reorganizacji funkcjonowania Wydziałów Komendy Miejskiej Policji w K.. Ze względu na te zmiany [...] czerwca 2018 r. Komendant Miejski, w obecności swego Zastępcy, Naczelnika Wydziału Ogólnego i Przewodniczącego Zarządu Terenowego NSZZ Policjantów przeprowadził z K. K. rozmowę, w trakcie której przedstawił policjantowi dokonaną rozkazem organizacyjnym zmianę oraz brak możliwości mianowania go na stanowisko równorzędne (z uwagi na konieczność sprawowania ciągłego nadzoru przez Zastępcę Komendanta realizowanych przez niego zadań na zajmowanym stanowisku). Komendant Miejski zaproponował wymienionemu niższe stanowisko służbowe eksperta Wydziału Sztab Policji z wynagrodzeniem w 9 grupie uposażenia zasadniczego i tym samym stopniem etatowym jaki miał na stanowisku naczelnika wydziału. Z rozmowy sporządzona została notatka służbowa, z którą zapoznano policjanta, co ten potwierdził podpisem. Następnie wydano rozkaz personalny z dnia [...] czerwca 2018 r., [...].

Dalej Komendant Wojewódzki – powołując się na art. 38 ust. 2 pkt 4 oraz ust. 4 u.P. – wyjaśnił, że zmiany organizacyjne w etacie Komendy Miejskiej Policji w K. dokonane rozkazem organizacyjnym [...] mają na celu poprawę sprawności funkcjonowania komórek komendy, biorąc pod uwagę katalog i specjalizację realizowanych przez nie zadań oraz hierarchię poszczególnych stanowisk policyjnych i pracowników Policji. W ocenie organu odwoławczego K. K. mylnie przyjmuje, iż w wyniku reorganizacji "połączono dwa Wydziały Prewencji i Patrolowo-interwencyjny w jeden o nazwie Wydział Prewencji i Profilaktyki Społecznej" a "w wyniku tego przekształceniu uległy dwa stanowiska naczelników w jedno stanowisko naczelnika połączonego wydziału", z czego wywodzi, iż doszło do pozornej likwidacja stanowiska.

Komendant Wojewódzki podkreślił, że najistotniejszą proponowaną zmianą w Komendzie Miejskiej Policji w K. była likwidacja dotychczas funkcjonujących Wydziałów Prewencji i Patrolowo-Interwencyjnego w pełnych stanach etatowych i utworzenie nowej komórki organizacyjnej o nazwie Wydział Prewencji i Profilaktyki Społecznej, która po zmianach liczy 140 stanowisk policyjnych i 5 stanowisk pracowniczych. W kierownictwie Wydziału przewidziano stanowisko naczelnika oraz 3 zastępców, co wprowadziło wyraźny podział obszernego katalogu zadań realizowanych przez komórki służby prewencyjnej. Nazwa nowej komórki wynika z przepisów zarządzenia 1041 Komendanta Głównego Policji z dnia 28 września 2007 r. w sprawie szczegółowych zasad organizacji i zakresu działania komend, komisariatów i innych jednostek organizacyjnych Policji (tekst jednolity Dz. U. KGP z 2013 r. poz. 50 ze zm.), które stanowi o kolejności stosowania nazewnictwa komórek organizacyjnych w Policji. Według Komendanta Wojewódzkiego K. K. nieodpowiednio interpretuje wprowadzone zmiany organizacyjne, a użyte przez niego słowa "przekształcenie", "połączenie" są nieadekwatne do sytuacji i nie znajdują uzasadnienia. Zmiany przyczyniły się do czytelnego przyznania poszczególnym przełożonym określonych uprawnień i odpowiedniego zakresu odpowiedzialności oraz usprawniły monitorowanie przebiegu adaptacji zawodowej policjantów w służbie przygotowawczej oraz koordynację procesu rozwoju zawodowego policjantów w służbie stałej. Zorganizowana struktura komórek służby prewencyjnej, uwzględniająca specjalizację zadań wykonywanych przez te komórki oraz możliwość sprawowania skutecznego nad nimi nadzoru, zapewnić ma realizację ustawowych zadań Policji poprzez uporządkowane, sprawne i efektywne działania, zgodne z zasadami organizacji hierarchicznej jaką jest P.. Powyższe uzasadnia zastosowanie art. 38 ust. 2 pkt 4 u.P., gdyż reorganizacja pracy Komendy Miejskiej Policji w K. i związana z tym likwidacja stanowiska zajmowanego przez skarżącego niewątpliwie mieści się w zakresie tego przepisu.

Komendant Wojewódzki podkreślił, że rozpatrując przeniesienie K. K. na inne stanowisko (na etapie orzekania przez Komendanta Miejskiego) nie brano pod uwagę innych stanowisk niż zaszeregowane w 9 grupie. Były to dwa wakujące stanowiska: naczelnika Prewencji i Profilaktyki Społecznej (nowo tworzonego – uw. Sądu) oraz eksperta Wydziału - Sztab Policji. Dodatkowo organ odnotował, że wedle odwołującego w okresie poprzedzającym zmiany organizacyjne miał występować również wakat na stanowisku naczelnika Wydziału do Walki z Przestępczością Gospodarczą.

Odnosząc się do powyższego Komendant Wojewódzki wskazał po pierwsze, że nie potwierdzono wakatu na stanowisku naczelnika Wydziału do Walki z Przestępczością Gospodarczą. Na to stanowisko rozkazem personalnym Komendanta Miejskiego z dniem [...] czerwca 2018 r., [...] został mianowany dotychczasowy zastępca naczelnika.

W toku postępowania Komendant Wojewódzki dokonał ponownie aktualnej analizy stanu kadrowo-etatowego w Komendy Miejskiej Policji w K., aby ustalić, czy nie ma wolnego stanowiska, na które mógłby być mianowany K. K.. Stwierdzono, że w strukturach kadrowych jednostki znajdował się jeden wakat w 9 grupie zaszeregowania - naczelnika Wydziału Prewencji i Profilaktyki Społecznej. Stanowisko to zostało zaproponowane innemu funkcjonariuszowi, który po pozytywnej weryfikacji przez Inspektora Nadzoru Wewnętrznego przeprowadzonej na podstawie art. 6i u.P. w dniu [...] sierpnia 2018 r. został przeniesiony rozkazem personalnym [...] Komendanta Wojewódzkiego do dalszego pełnienia służby w Komendzie Miejskiej Policji w K. i miał zostać mianowany na stanowisko naczelnika Wydziału Prewencji i Profilaktyki Społecznej z dniem 1 września 2018 r. Procedura w tym zakresie została podjęta 2 miesiące przed wprowadzeniem w życie rozkazu organizacyjnego.

Komendant Wojewódzki wskazał dalej, że Komenda Miejska Policji w K. posiadała również dwa wakaty w 9 grupie zaszeregowania: komendanta Komisariatu Policji w O. i komendanta Komisariatu Policji w K. jednak na tych stanowiskach wcześniej powierzono obowiązki innym funkcjonariuszom. Ostatnim wakatem w 9 grupie zaszeregowania był wakat eksperta Wydziału – Sztab Policji.

Wedle wyników analizy Komendanta Wojewódzkiego w istocie w zasobach Komendy Miejskiej Policji w K. wolny pozostawał jeden etat: na stanowisku eksperta Wydziału – Sztab Policji zaszeregowany w 9 grupie uposażenia zasadniczego (na pozostałych stanowiskach powierzono obowiązki służbowe innym funkcjonariuszom).

Przechodząc do rozważań prawnych Komendant Wojewódzki podkreślił, że decyzja z art. 38 ust. 2 pkt 4 u.P. ma charakter uznaniowy. W orzecznictwie przyjmuje się, że na podstawie art. 38 ust. 2 pkt 4 u.P. policjanta można przenieść na niższe stanowisko służbowe w przypadkach między innymi likwidacji zajmowanego stanowiska służbowego lub z innych przyczyn uzasadnionych potrzebami organizacyjnymi, gdy nie ma możliwości mianowania go na inne równorzędne stanowisko. Decyzja taka wydawana jest na podstawie uznania. Organ nie musi przy tym zaproponować policjantowi bezpośrednio niższego stanowiska, powinien jednak wydać rozstrzygnięcie w oparciu o prawidłowo przeprowadzone postępowanie, zgodnie z K.p.a. Tym samym przeniesienie policjanta na niższe stanowisko może mieć miejsce, gdy kumulatywnie spełnione są dwie przesłanki: likwidacji zajmowanego stanowiska i braku możliwości mianowania na inne równorzędne. Uznaniowość decyzji wydanej z art. 38 ust. 2 pkt 4 u.P. zdaniem organu oznacza w praktyce, że rozstrzygnięcie w niej zawarte nie może być dowolne, lecz musi wynikać z wszechstronnego oraz bardzo dogłębnego rozważenia wszystkich okoliczności sprawy. Komendant Wojewódzki zaznaczył, że materiał dowodowy zgromadzony w sprawie pozwala uznać, że zaskarżone rozstrzygnięcie nie jest dowolne.

Komendant Wojewódzki wywodził dalej, że w przypadku likwidacji stanowiska służbowego zasadą jest przeniesienie na stanowisko równorzędne. Gdy nie może to jednak nastąpić, na organie podejmującym decyzję o przeniesieniu osoby na niższe stanowisko służbowe spoczywa obowiązek wykazania, że istotnie nie ma możliwości mianowania jej na inne równorzędne stanowisko.

Według Komendanta Wojewódzkiego okolicznością niesporną jest fakt, że nastąpiła likwidacja stanowiska zajmowanego przez odwołującego, tym samym przesłanka ta została spełniona. Co zaś się tyczy drugiej z przesłanek, to w sprawie została ona również spełniona, ponieważ wykazano, że w Komendzie Miejskiej Policji w K. nie ma wakatów na równorzędnych stanowiskach.

Odnosząc się do zarzutów K. K. dotyczących nie zapoznania go z rozkazem organizacyjnym [...] Komendant Wojewódzki wyjaśnił, że komendant jednostki organizacyjnej nie ma prawnego obowiązku przedstawiania i zapoznawania podległych mu funkcjonariuszy z tego rodzaju rozkazami. Komendant Miejski od grudnia 2016 r. kilkukrotnie komunikował, iż struktura pionu prewencji w Komendzie Miejskiej Policji w K. nie sprawdza się i będzie zmierzał do jej reorganizacji.

Komendant Wojewódzki wskazał wreszcie, że Komendant Miejski podejmując decyzję o mianowaniu K. K. na stanowisko eksperta miał na względzie ważny interes służby, gdyż stanowisko naczelnika nowo powstałego wydziału liczącego ponad 140 etatów jest stanowiskiem wymagającym samodzielności, fachowości, doświadczenia oraz pełnej odpowiedzialności za zadania służbowe realizowane przez podległych policjantów i pracowników. Efektywność pracy naczelnika wydziału zależy w poważnym stopniu od organizacji, metod i techniki pracy własnej. Kierowanie wydziałem sprowadza się więc do właściwego procesu planowania, organizowania, przewodzenia i kontrolowania realizowanych zadań przez podległych policjantów dla osiągnięcia ustalonych celów. Takie oczekiwania Komendant Miejski miał w stosunku do K. K. jako naczelnika Wydziału Prewencji. Odwołujący tych oczekiwań nie spełniał, gdyż w niezadowalający sposób realizował on zadania nadzorcze w stosunku do podległych policjantów. Odzwierciedlają to prowadzone czynności wyjaśniające, w ramach których wskazano brak nadzoru naczelnika Wydziału Prewencji nad podległymi funkcjonariuszami, skutkujące między innymi naruszeniem dyscypliny służbowej. Z K. K. przeprowadzane były więc rozmowy instruktażowe i jedna rozmowa dyscyplinująca, które nie odniosły oczekiwanego rezultatu. Zebrane materiały w postępowaniach wyjaśniających, o których mowa w notatce służbowej z dnia [...] lipca 2018 r. Zespołu Kontroli, Skarg i Wniosków Komendy Miejskiej Policji w K. stwierdziły liczne uchybienia. Ujawnione błędy wskazywały na niewłaściwie sprawowany nadzór przez naczelnika wydziału, pomimo deklarowanych przez wyżej wymienionego działali naprawczych.

Komendant Wojewódzki wywodził dalej, że w ocenie kierownictwa Komendy Miejskiej Policji w K. K. K. nie spełnił oczekiwań na stanowisku naczelnika Wydziału Prewencji liczącego 68 etatów. Z kolei utworzony z dniem 2 lipca 2018 r. Wydział Prewencji i Profilaktyki Społecznej miał liczyć 145 etatów, stąd odwołując się nie dawał rękojmi właściwej realizacji zadań na tym stanowisku. Organ zaznaczył, że K. K. wymagał stałego nadzoru bezpośrednich przełożonych, gdyż niewłaściwie pełnił funkcję naczelnika wydziału. Nieprawidłowości w funkcjonowaniu Wydziału Prewencji potwierdzają liczne notatki służbowe, które wskazują na uchybienia w organizacji służby, niestosowanie procedur policyjnych oraz o sposobie realizacji zadań przez podległych funkcjonariuszy, świadcząc przede wszystkim o braku odpowiedniego nadzoru.

Komendant Wojewódzki odniósł się także do kwestii dodatku służbowego zgłaszanej w odwołaniu. Stwierdził, że Komendant Miejski na podstawie rozporządzenia z dnia 6 grudnia 2001 r. przyznał dodatek służbowy zgodnie z art. 104 ust. 3 u.P. Policjant za należyte wykonywanie obowiązków służbowych może otrzymywać dodatek służbowy. Skoro zatem nastąpiło przeniesienie K. K. ze stanowiska kierowniczego na stanowisko o charakterze wykonawczym, to oczywistym jest, iż wymienionemu nie przysługuje na nowym stanowisku dodatek funkcyjny, a dodatek służbowy, przyznany w niezmienionej wysokości [...] złotych.

Odnosząc się do podniesionej w odwołaniu okoliczności wcześniejszego nagradzania i wyróżniania K. K. Komendant Wojewódzki nie zakwestionował tego faktu, jednak zaznaczył, że w latach 2017-2018 otrzymywał on nagrody w wysokościach niższych niż inni kierownicy komórek organizacyjnych Komendy Miejskiej Policji w K.. Powodem przyznania niższej nagrody były uchybienia w jego pracy polegające między innymi na niestosowaniu się do uwag kierowanych pod kątem nieprawidłowego funkcjonowania podległego mu wydziału, braku nadzoru z jego strony nad podległymi mu policjantami oraz brakiem zaangażowania w prawidłową realizację zadań w podległych komórkach. K. K. nie zwracał również uwagi na liczne uchybienia w wydziale i bagatelizował uwagi kierownictwa. Odzwierciedlają to notatki służbowe zarówno Komendanta jak i jego zastępcy.

W odniesieniu do zarzutu nie otrzymania karty opisu stanowiska pracy Komendant Wojewódzki wyjaśnił, że zmiany wprowadzone rozkazem organizacyjnym [...] dotyczyły również Wydziału - Sztab Policji i wynikały ze zmian regulaminu Komendy Miejskiej Policji w K.. W związku z powyższym zgodnie z Regulaminem Komendy Miejskiej Policji w K. z dnia [...] maja 2018 r. zmieniającym regulamin Komendy Miejskiej Policji w K. ([...]), naczelnik tej komórki był zobowiązany do dostosowania kart opisów stanowisk pracy w terminie 30 dni od dnia wejścia w życie nowej struktury. Naczelnik Wydziału – Sztab Policji do czasu opracowania pisemnego zakresu obowiązków na bieżąco zlecał zadania K. K., adekwatne do zajmowanego stanowiska. Z dniem 13 lipca 2018 r. odwołujący zapoznał się z kartą opisu stanowiska pracy, co potwierdził własnoręcznym podpisem.

Za niezasadny Komendant Wojewódzki uznał zarzut dotyczący naruszenia § 5 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 19 czerwca 2007 r. w sprawie wymagań w zakresie wykształcenia, kwalifikacji zawodowych i stażu służby, jakim powinni odpowiadać policjanci na stanowiskach komendantów Policji i innych stanowiskach służbowych oraz warunków ich mianowania na wyższe stanowiska służbowe (Dz. U. Nr 123, poz. 857 ze zm.). Przepis ten ma zastosowanie w przypadku mianowania policjanta na wyższe stanowisko, co nie miało miejsca.

Organ odwoławczy dodał, że wskazany przez policjanta w odwołaniu fakt ukończenia studiów (komunikacji społecznej), studiów podyplomowych oraz zdobyta wiedza mogą być wykorzystane na stanowisku eksperta Wydziału – Sztab Policji.

Mianowanie policjanta na określone stanowisko służbowe nie oznacza, że policjant będzie je zajmował do końca swojej służby. Ustawa pozwala organowi z urzędu kształtować warunki służby w zależności od potrzeb Policji, czy oceny sposobu wywiązywania się przez policjanta z powierzonych mu zadań. Charakter stosunku służbowego w jakim pozostaje policjant (m. in. jednostronność w jego ukształtowaniu) pozostawiają właściwym organom pewną swobodę kreowania stosunku służbowego funkcjonariusza i dopóki swoboda ta nie oznacza dowolności, organ wyższego rzędu nie jest uprawniony do kwestionowania celowości podjętych rozstrzygnięć.

W konkluzji Komendant Wojewódzki stwierdził, że rozkaz personalny Komendanta Miejskiego z dnia [...] czerwca 2018 r., [...] został wydany przez organ właściwy, spełnia kryteria uznania administracyjnego, a motywy rozstrzygnięcia zostały wyjaśnione w toku postępowania administracyjnego. Uzasadnienie decyzji spełniało wymogi określone w art. 107 § 1 i § 3 K.p.a. Sposób przeprowadzenia postępowania pozostawia w przekonaniu, iż wydana w efekcie decyzja nie nosi znamion dowolności. Według Komendanta Wojewódzkiego zarzuty zawarte w odwołaniu, kwestionujące przyczyny przeniesienia na niższe stanowisko służbowe, zmierzają w istocie do kwestionowania polityki kadrowej przełożonego i nie mogą stanowić argumentacji uzasadniającej uchylenie zaskarżonego rozstrzygnięcia.

Zdaniem organu w kontekście okoliczności, które towarzyszyły podjęciu decyzji o zwolnieniu K. K. ze stanowiska naczelnika i o mianowaniu go na stanowisko eksperta, podkreślenia wymaga, że służba w Policji jest szczególnym rodzajem służby publicznej podlegającym określonym rygorom i ograniczeniom. Warunkiem jej pełnienia jest – wynikająca z art. 25 u.P. – dyspozycyjność, która polega na poddaniu się szczególnej dyscyplinie służbowej, której każdy policjant gotów się jest podporządkować. Granice tej dyspozycyjności określa u.P. oraz wydane na jej podstawie akty wykonawcze. Stosunek służbowy policjanta ma charakter administracyjnoprawny, w związku z czym przełożony właściwy w sprawach osobowych jednostronnie i władczo kształtuje istotne składniki tego stosunku. Komendant Miejski będąc przełożonym wszystkich funkcjonariuszy Komendy ma prawo kształtowania polityki kadrowej w tej jednostce organizacyjnej oraz w jej ramach – uwzględniając potrzeby służby – decydować o obsadzie stanowisk służbowych w podległych komórkach i jednostkach. Ciążąca odpowiedzialność za realizację ustawowych zadań daje możliwość i uprawnienia do doboru współpracowników, którzy zapewniają najskuteczniejsze wykonywania ustawowych zadań. Ma to szczególne znaczenie przy doborze policjantów na stanowiska kierownicze. W tym przypadku poza fachowością i doświadczeniem liczy się również stosunek oparty na zaufaniu.

Komendant Wojewódzki podkreślił, że u.P. nakłada na każdego funkcjonariusza obowiązek rzetelnego wywiązywania się z obowiązków służbowych, zwłaszcza sprawujących funkcje kierownicze, odpowiadających za prawidłowe działanie danej jednostki (wydziału czy sekcji), w tym – za prawidłowe organizowanie pracy i wywiązywanie się z nałożonych zadań. Organy uprawnione do podejmowania decyzji muszą brać pod uwagę nie tylko subiektywne pojmowanie interesu konkretnego policjanta, ale mieć na względzie szerszy interes jednostki organizacyjnej, w tym przypadku Komendy Miejskiej Policji w K.. W strukturze etatowej w Komendy Miejskiej Policji w K. (na datę podejmowania decyzji) nie było wakujących stanowisk, które należałoby potraktować jako równorzędne ze stanowiskiem skarżącego, to jest naczelnika wydziału. Na stanowisko naczelnika Wydziału Prewencji i Profilaktyki Społecznej został wyznaczony inny funkcjonariusz, który został pozytywnie zweryfikowany przez Inspektora Nadzoru Wewnętrznego, spełnia wymagania zarówno w zakresie wykształcenia, kwalifikacji zawodowych i stażu służby, a jednocześnie daje rękojmię właściwego wykonywania zadań na tym stanowisku, czego nie mógł zagwarantować K. K.. Potwierdziły to liczne notatki służbowe zgromadzone w tym postępowaniu, tym samym odwołujący miał świadomość zastrzeżeń do wykonywania przez niego zadań na stanowisku naczelnika.

Skargę na decyzję Komendanta Wojewódzkiego wniósł K. K. zarzucając naruszenie art. 38 ust. 2 pkt 4 u.P. przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie. Wskazał także na uchybienia przepisom postępowania – art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. poprzez zaniechanie wszechstronnego i wnikliwego rozpatrzenia okoliczności sprawy, w szczególności przekonującego uzasadnienia rozkazu personalnego, co uczyniło go dowolnym i arbitralnym, art. 10 w zw. z ar.t 78 K.p.a. poprzez nie zapewnienie stronie czynnego udziału w sprawie, możliwości wypowiedzenia się co do zebranego materiału oraz nie przeprowadzenie dowodu na okoliczności mające znaczenie dla sprawy, art. 107 § 3 K.p.a. poprzez nie wyjaśnienie i wskazanie w sposób prawidłowy i wyczerpujący faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł i powodów, dlaczego nie zażądał dowodów, które mogły być istotne dla sprawy, art. 138 K.p.a. poprzez zaniechanie merytorycznego rozpatrzenia sprawy oraz art. 155 K.p.a. poprzez utrzymanie zaskarżonego rozkazu personalnego w mocy, podczas gdy zachodziły podstawy do jego uchylenia, wobec faktu, że przemawiał za tym interes społeczny i słuszny interes strony.

We wnioskach skargi (przedstawionych na jej ostatnich stronach) K. K. wystąpił o uchylenie rozstrzygnięć obu instancji oraz o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania. Wystąpił nadto o przeprowadzenie szeregu dowodów na okoliczności związane z procedurą jego zwolnienia ze stanowiska naczelnika Wydziału Prewencji, mianowania na to stanowisko innej osoby (T. M.), a także dotyczących okoliczności formułowania ocen względem jego osoby, które później przywołano jako podstawy kwestionowanego rozkazu personalnego.

W obszernej argumentacji skargi K. K. wyjaśnił, że z wywodów organów wynika, iż najpierw podjęto decyzję o przeniesieniu go na niższe stanowisko, a później dopiero udowadniano, że nie było możliwości przeniesienia na stanowisko równorzędne. Doszło więc do odwrócenia sensu art. 38 ust. 2 pkt 4 u.P. (skarżący w uzasadnieniu skargi kilkukrotnie napisał "art. 38 ust. 1 pkt 4" – Sąd uznał to za oczywistą omyłkę), gdyż ten przepis wymaga, aby w pierwszej kolejności wystąpiła likwidacja stanowiska i brak stanowisk równorzędnych, a dopiero następnie można na podstawie uznania rozważać przeniesienie policjanta na niższe stanowisko.

K. K. zaznaczył, że wraz z odwołaniem Komendant Miejski przesłał wybiórczo kilka dokumentów dotyczących jego pracy i mających potwierdzić jego niekompetencję. Jednak w ocenie K. K. dokumenty te nie wskazują powodów "braku równorzędnych stanowisk" w rozumieniu art. 38 ust. 1 pkt 4 u.P. Niska ocena pracy policjanta może być powodem degradacji, ale na innej podstawie – art. 38 ust. 1 pkt 4 u.P. K. K. podkreślił przy tym, że generalna ocena jego pracy na stanowisku naczelnika Wydziału Prewencji została oceniona jako pozytywna.

Dalej skarżący wywodził, że reorganizacja Komendy Miejskiej Policji w K. wprowadzona rozkazem [...] następowała w okolicznościach, gdy występowały etaty na równorzędnych (w stosunku do tego które zajmował) stanowiskach. Takimi stanowiskami były Naczelnik Wydziału Prewencji i Profilaktyki Społecznej oraz Naczelnik Wydziału do Walki z Przestępczością Gospodarczą. Co do tego drugiego, K. K. wyjaśnił, że mianowanie na nie innego funkcjonariusza nastąpiło 1 czerwca 2018 r., a więc po wydaniu wcześniej rozkazu organizacyjnego [...]. Oznacza to, że podczas przeprowadzanej reorganizacji Komendant Miejski miał możliwość zadysponowania dwoma równorzędnymi stanowiskami.

Skarżący wskazał też, że w jego ocenie doszło w istocie do połączenia Wydziałów Prewencji i Wydziału Patrolowo-Interwencyjnego, a naturalnym następcą na objęcie kierownictwa nowego połączonego Wydziału zgodnie z art. 38 ust. 2 pkt 4 u.P. powinien być właśnie on. Tymczasem na stanowisko to mianowano osobę z niższego szczebla, co w efekcie jest obejściem prawa.

K. K. zauważył też, że na stanowisko nowego Wydziału Prewencji i Profilaktyki Społecznej mianowano 1 września 2018 r. byłego nadkom. T. M., Naczelnika Prewencji w Komendzie Powiatowej Policji w O., a więc znacznie mniejszej od tej, którą zarządzał skarżący. Odnotował też pewną relację pomiędzy Komendantem Miejskim (w K.) insp. D. B. a T. M., gdyż ten pierwszy niegdyś był w O. Komendantem Powiatowym. Komendant dążył więc do awansu T. M. kosztem utraty stanowiska przez skarżącego. K. K. zaznaczył przy czym, że nie jest w konflikcie z T. M., a opisując okoliczności zmian kadrowych sprzeciwia się jedynie uporczywemu wyszukiwaniu błędów w jego pracy.

Skarżący dalej podkreślił, że stan kadrowy Komendy Miejskiej Policji badano 9 sierpnia 2018 r. i wyraźnie stwierdzono, iż istnieje wakat na stanowisku Naczelnika Wydziału Prewencji i Profilaktyki Społecznej. Dopiero 13 sierpnia 2018 r. na stanowisko to rozkazem personalnym [...] przeniesiono innego policjanta ze skutkiem objęcia stanowiska 1 września 2018 r. Skarżący zwrócił także uwagę na fakt, że w sprawie powołania naczelnika nowego Wydziału procedura miała trwać już dwa miesiące przed wprowadzeniem w życie rozkazu organizacyjnego z dnia [...] maja 2018 r., [...]. Skoro tak, to oznacza zdaniem K. K., że Komendant Miejski wraz z Komendantem Wojewódzkim wspólnie i w porozumieniu podejmowali działania organizacyjno-prawne mające na celu ograniczenie jego praw wynikających z u.P.

W dalszej części uzasadnienia skargi K. K. obszernie argumentował, że nietrafna jest ocena organów odnośnie doświadczenia i rzetelności jego osoby oraz predyspozycji do zajmowania stanowiska, takiego jak stanowisko naczelnika Wydziału Prewencji i Profilaktyki Społecznej powstałego w nowej strukturze organizacyjnej. Skarżący po pierwsze uwypuklił (co poparł dowodami), że uzyskiwał pozytywne oceny za dotychczasową pracę (s. 8 skargi), przebieg jego służby wskazuje, iż ma on doświadczenie w działaniu w strukturze organizacyjnej Komendy i to nie tylko takiej jaka istniała przed lipcem 2018 r., ale także takiej jaką zaprowadzono obecnie (Komenda funkcjonowała w taki sposób przed 1 stycznia 2016 r.) (zob. s. 9-11 skargi), wreszcie bardzo obszernie wyjaśnił dlaczego nie zgadza się ze stawianymi mu zarzutami dotyczącymi prawidłowości pracy na stanowisku naczelnika Wydziału Prewencji.

W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko.

W trakcie rozprawy sądowej, która odbyła się 31 stycznia 2019 r. K. K. opisując okoliczności wydania rozkazu personalnego wyjaśnił, że, gdy był naczelnikiem podlegało mu 70 osób, a obecnie na stanowisku eksperta wykonuje tylko nieskomplikowane czynności, które mógłby wykonywać szeregowy policjant. Czynności te są poniżej jego kwalifikacji. Skarżący wyraził też przekonanie, że sytuacja w jakiej się znalazł jest dla niego swoistą "śmiercią zawodową", gdyż na nowym stanowisku nie ma szans na rozwój i awans. W ocenie K. K. przeniesienie go na stanowisku eksperta poczytuje jako szykanę. Podkreślił, że posiada kwalifikację do zajmowania stanowiska naczelnika, gdy tymczasem realizuje czynności najprostsze, dużo poniżej swoich kwalifikacji.

Na pytanie Sądu wskazał, że w komendzie mógłby pełnić rolę naczelnika, a na innych stanowiskach straciłby finansowo, gdyż są one niżej opłacane. W tym kontekście tylko stanowisko eksperta nie wiąże się z taką stratą.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Skarga nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.

Na wstępie Sąd zaznacza, że zapoznawszy się z całością skargi przyjmuje ze zrozumieniem wywody, w których K. K. akcentuje swoje niezadowolenie, a także brak akceptacji dla rozkazu personalnego Komendanta Miejskiego z dnia [...] czerwca 2018 r., [...] (utrzymanego później w mocy przez Komendanta Wojewódzkiego), którym zwolniono go ze stanowiska naczelnika dotychczasowego Wydziału Prewencji i mianowano z urzędu na stanowisko eksperta Wydziału – Sztab Policji. Sąd rozpoznając sprawę brał pod uwagę, że skarżący posiadając wysokie kompetencje jako policjant znalazł się na stanowisku, które go nie satysfakcjonuje przede wszystkim w aspekcie aspiracji zawodowych.

Kwestionując zasadność wydanego wobec niego rozkazu personalnego K. K. w obszernej argumentacji skargi prezentuje następujące tezy: po pierwsze, uważa, że w okolicznościach w jakich zwolniono go ze stanowiska naczelnika Wydziału Prewencji (mianując na stanowisko eksperta w Wydziale – Sztab Policji) istniało obiektywnie stanowisko równorzędne, to jest – stanowisko naczelnika Wydziału Prewencji i Profilaktyki Społecznej, który powstał w Komendzie Miejskiej Policji w K. w miejsce Wydziałów Prewencji i Patrolowo-Interwencyjnego. W ocenie skarżącego jest to okoliczność bardzo istotna, gdyż nie można twierdzić, że "brak było stanowisk równorzędnych", a to jego zdaniem jest przesłanka niezbędna do zastosowania art. 38 ust. 2 pkt 4 u.P.

Odrębnie K. K. skoncentrował się na wykazaniu okoliczności świadczących o tym, że przygotowując zmiany w Komendzie Miejskiej w K., w tym zawłaszcza utworzenie dużego etatowo Wydziału Prewencji i Profilaktyki Społecznej (które wprowadzono rozkazem organizacyjnym z dnia [...] 2018 r., [...]) z góry planowano powołać na nowe stanowisko naczelnika innego policjanta (a nie skarżącego). W ten sposób miało dojść do obejścia wymogu z art. 38 ust. 2 pkt 4 u.P. W rezultacie działania towarzyszące reorganizacji miały doprowadzić do sytuacji, w której dążono do następczego wykazania przesłanek z tego przepisu, co wyrażało się w podważaniu rzetelności i kompetencji K. K. na dotychczasowym stanowisku naczelnika Wydziału Prewencji i ukazywaniu go jako osoby nie dającej rękojmi kierowania nowym Wydziałem Prewencji i Profilaktyki Społecznej. Skarżący przedstawił szczegółową polemikę z wysuniętymi wobec niego zarzutami, zarazem zwracając uwagę na posiadane doświadczenie, które predestynowało go do pełnienia roli naczelnika.

Analizując sprawę w całokształcie Sąd nie uznał zasadności skargi K. K.. W ocenie składu orzekającego regulację zawartą w art. 38 ust. 2 pkt 4 u.P. należy poczytywać i zastosować w okolicznościach sprawy z założenia inaczej aniżeli zaprezentował to skarżący.

Zgodnie z art. 38 ust. 2 pkt 4 u.P. policjanta można przenieść na niższe stanowisko w przypadku "likwidacji zajmowanego stanowiska służbowego lub z innych przyczyn uzasadnionych potrzebami organizacyjnymi, gdy nie ma możliwości mianowania go na inne równorzędne stanowisko".

Przesłanka "likwidacji zajmowanego stanowiska służbowego" wystąpiła w sprawie bezspornie.

Rozkazem organizacyjnym Komendanta Miejskiego z dnia [...] maja 2018 r., [...] ([...] – zob. k. 6-8 akt administracyjnych) zlikwidowano i wyłączono z etatu Wydział Prewencji w pełnym stanie etatowym, natomiast w jego miejsce (jak i w miejsce również zlikwidowanego Wydziału Patrolowo-Interwencyjnego) utworzono inaczej zorganizowany Wydział Prewencji i Profilaktyki Społecznej z jednym naczelnikiem oraz trzema zastępcami naczelników (zob. odpowiednio § 1 pkt 5, 6 oraz 12 lit. a rozkazu organizacyjnego [...]). Zgodnie z wyjaśnieniami Komendanta Wojewódzkiego struktura nowego Wydziału świadczy to tym, że zmiany organizacyjne w Komendzie Miejskiej Policji w K. zmierzały do realizacji założeń zarządzenia Komendanta Głównego Policji w sprawie szczegółowych zasad organizacji i zakresu działania komend, komisariatów i innych jednostek organizacyjnych Policji (tekst jednolity tego zarządzenia ogłoszono obwieszczeniem Komendanta Głównego Policji z dnia 25 czerwca 2013 r., Dz. Urz. KGP z 2013 r., poz. 50 ze zm.; co do nazewnictwa zob. § 20 ust. 1 zarządzenia, co do liczy zastępców naczelnika - § 17 ust. 1 pkt 3 zarządzenia).

Spór prawny w sprawie w istocie dotyczy więc tego, czy względem K. K. – przed zmianami organizacyjnymi Komendy Miejskiej Policji w K. będącego naczelnikiem Wydziału Prewencji – można twierdzić, że "nie było możliwości mianowania go na inne równorzędne stanowisko".

Przede wszystkim zdaniem Sądu wbrew sugestiom skarżącego (zob. s. 3 skargi) podstawą przeniesienia policjanta na niższe stanowisko nie musi być bezwzględnie "brak stanowiska równorzędnego", ale "brak możliwości mianowania" policjanta na inne równorzędne stanowisko. Ta druga formuła jest formułą szerszą i wskazuje, że chodzi o nieskonkretyzowane przez ustawodawcę okoliczności ("możliwości") dotyczące organizacji służby w danej jednostce.

Sąd oczywiście zgadza się z K. K., że rolą komendanta decydującego o przeniesieniu policjanta na niższe stanowisko podstawie art. 38 ust. 2 pkt 4 u.P. jest wykazanie – z powołaniem na obiektywne okoliczności – dlaczego w danym przypadku policjant zwalniany ze stanowiska nie może uzyskać stanowiska równorzędnego. Weryfikacja działania komendanta Policji w sprawach służbowych nie może jednak prowadzić do nadmiernego podważenia marginesu jego kompetencji w zakresie doboru kadr i do przyjęcia automatyzmu, że istnienie jakiegokolwiek równorzędnego stanowiska oznacza zawsze obowiązek obsadzenia go przez policjanta dotychczas zajmującego stanowisko likwidowane. W ocenie Sądu uwypuklona tu kompetencja w zakresie doboru kadr, wywodzona z zawartego w art. 38 ust. 2 pkt 4 u.P. zwrotu "nie ma możliwości mianowania", aktualizuje się zwłaszcza wówczas, gdy likwidacja stanowiska służbowego następuje na skutek reorganizacji jednostki Policji prowadzącej do powstania równorzędnych stanowisk, ale o innej charakterystyce, obowiązkach, czy wiążących się z większą odpowiedzialnością.

Powyżej opisania sytuacja w ocenie Sądu wystąpiła w niniejszej sprawie. Reorganizacja Komendy Miejskiej Policji w K. dokonana rozkazem organizacyjnym z dnia [...] maja 2018 r., [...] doprowadziła likwidacji w jej ramach dwóch dotychczasowych mniejszych Wydziałów: Prewencji i Patrolowo-Interwencyjnego o stanach etatowych 74,6 i 74 stanowisk, a w to miejsce powstał znacznie większy, bo liczący 145 etatów Wydział Prewencji i Profilaktyki Społecznej, kierowany przez naczelnika i trzech zastępców.

W ocenie Sądu już sam fakt rozbudowania struktury kadrowej i organizacyjnej Wydziału Prewencji i Profilaktyki Społecznej (co zostało szczegółowo opisane w uzasadnieniu rozkazu organizacyjnego [...] – zob. k. 7 verte do 8 akt administracyjnych) pozwala uznać, że jawi się on jako nowa komórka jednostki Policji o innej niż dotychczasowe komórki charakterystyce i bardziej wymagającej dla jej kierownictwa strukturze. W odniesieniu do tego rodzaju zmian nie można przyjmować, że z art. 38 ust. 2 pkt 4 u.P. – w opisanej sytuacji – wynika nakaz obsadzenia przez komendanta tego kierownictwa bezwzględnie tymi samymi osobami, które dotychczas były odpowiedzialne za mniejsze komórki.

Warto w tym miejscu uzupełniająco odnotować, że wedle art. 38 ust. 2 pkt 4 u.P. obok przesłanki "likwidacji zajmowanego stanowiska", przeniesienie policjanta na niższe stanowisko może nastąpić też "z innych przyczyn uzasadnionych potrzebami organizacyjnymi". Ta ostatnia przesłanka nie występowała w niniejszej sprawie, niemniej jednak stanowi ona pewną wskazówkę dla interpretacji analizowanego przepisu. Należy uświadomić sobie, że skoro "inne przyczyny uzasadnione potrzebami organizacyjnymi" mogą być wyjściowym powodem przeniesienia policjanta na niższe stanowisko służbowe, to tym bardziej drugi człon art. 38 ust. 2 pkt 4 u.P. ("gdy nie ma możliwości mianowania go na inne równorzędne stanowisko") nie może być interpretowany w ten sposób, że policjant zwolniony z dotychczasowego likwidowanego stanowiska musi być bezwzględnie mianowany na stanowisko równorzędne, choćby nawet miało to nastąpić wbrew uzasadnionym potrzebom organizacyjnym.

Art. 38 ust. 2 pkt 4 u.P. należy więc rozumieć w ten sposób, że ma on na celu ochronę policjanta przed przeniesieniem na niższe stanowisko, w sytuacji, gdy istnieje obiektywna, nie pozostająca w sprzeczności z uzasadnionymi potrzebami organizacyjnymi jednostki Policji, możliwość mianowania go na równorzędne stanowisko.

Jak już wyjaśniono, rozkaz z dnia [...] czerwca 2018 r., [...] o zwolnieniu K. K. ze stanowiska naczelnika Wydziału Prewencji i o mianowaniu go na stanowisko eksperta w Wydziale – Sztab Policji został wydany wobec likwidacji zajmowanego przez niego stanowiska naczelnika, które zastąpiono w Komendzie Miejskiej Policji w K. stanowiskiem naczelnika innego, większego i rozbudowanego Wydziału. W ocenie Sądu w takiej sytuacji Komendant Miejski zachował prawo do podjęcia stosownych decyzji kadrowych w odniesieniu do kierownictwa Wydziału Prewencji i Profilaktyki Społecznej, w tym nie był ograniczony w zakresie obsadzenia stanowiska jego naczelnika.

Powyższe w ocenie Sądu nie stoi w sprzeczności z ratio legis art. 38 ust. 2 pkt 4 u.P. Wedle tego przepisu K. K. nie można było mianować na niższe stanowisko, gdyby wobec likwidacji jego dotychczasowego stanowiska naczelnika zaistniała możliwość zaproponowania mu innego równorzędnego stanowiska – czyli musiałby zaistnieć wakat na takim stanowisku i nie byłoby przeszkód organizacyjnych do mianowania na nie skarżącego.

W tym miejscu podkreślić należy, że Komendant Wojewódzki dokonał analizy stanu kadrowo-etatowego Komendy Miejskiej Policji w K. i ustalił, że wakujące stanowisko naczelnika nowego Wydziału Prewencji i Profilaktyki Społecznej zostało już zaproponowane innemu funkcjonariuszowi. Z kolei wszystkie inne potencjalnie wakujące stanowiska kierownicze w 9 grupie zaszeregowania (naczelnik Wydziału do Walki z Przestępczością Gospodarczą, komendant Komisariatu Policji w O., komendant Komisariatu Policji w K. ) okazały się być w rzeczywistości obsadzone.

Zdaniem Sądu w zaistniałej sytuacji "nie było możliwości" (por. art. 38 ust. 2 pkt 4 u.P.) mianowania K. K. na inne stanowisko, równorzędne stanowisku dotychczas przez niego zajmowanemu (naczelnika Wydziału Prewencji). Mianowanie go więc na stanowisko eksperta w Wydziale – Sztab Policji, czyli jedyne wolne stanowisko w 9 grupie zaszeregowania w Komendzie Miejskiej Policji w K., nie nastąpiło w warunkach naruszających prawo.

Odnosząc się do obszernych wywodów skargi Sąd podkreśla raz jeszcze, że art. 38 ust. 2 pkt 4 u.P. nie może być poczytywany jako regulacja, która dostępne wolne stanowiska równorzędne nakazuje bezwarunkowo obsadzać funkcjonariuszami, których stanowiska zlikwidowano. W ocenie Sądu Komendant Miejski mógł zaproponować i mianować, co też uczynił, na stanowisko Wydziału Prewencji i Profilaktyki Społecznej wybraną przez siebie osobę. Było tak dlatego, że Wydział ten jest komórką nową i znacznie większą od dotychczasowych Wydziałów, w tym od wcześniej kierowanego przez skarżącego Wydziału Prewencji.

Sąd zaznacza też, że kontrola legalności rozkazu personalnego dotyczącego przeniesienia policjanta na niższe stanowisko służbowe nie może zmierzać do podważania innych nominacji i prowadzić do zbyt daleko idącej ingerencji w politykę kadrową właściwego komendanta Policji. W sprawie nie jest rolą składu orzekającego rozstrzyganie, czy zarzuty stawiane K. K. co do jego służby na stanowisku naczelnika Wydziału Prewencji były uzasadnione. W ocenie Sądu w zupełności wystarczającym było wykazanie, iż utworzony w Komendzie Miejskiej Policji w K. Wydział Prewencji i Profilaktyki Społecznej ze względu na bardziej rozbudowaną strukturę wymagał powołania doń nowego kierownictwa, w tym w szczególności nowego naczelnika oraz, że to ostatnie stanowisko zostało zaproponowane innemu funkcjonariuszowi.

Warto dodać, że stanowisko naczelnika Wydziału Prewencji i Profilaktyki Społecznej zostało też przed wydaniem obecnie zaskarżonej decyzji Komendanta Wojewódzkiego już nie tylko zaproponowane, ale i powierzone: 13 sierpnia 2018 r. wydano rozkaz personalny [...] między innymi o mianowaniu na nie innego funkcjonariusza (zob. s. 6 odpowiedzi na skargę).

Mając na uwadze przedstawione rozważania Sąd nie uznał zasadności zarzutu naruszenia art. 38 ust. 2 pkt 4 u.P.

Zdaniem Sądu Komendant Wojewódzki nie uchybił także wskazanym w skardze przepisom postępowania. Wbrew zarzutowi naruszenia art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. postępowanie wyjaśniające przeprowadzono w sposób wystarczający do podjęcia decyzji na podstawie art. 38 ust. 2 pkt 4 u.P. Również wyniki tego postępowania przedstawione zostały w uzasadnieniu decyzji Komendanta Wojewódzkiego w sposób wypełniający wymagania z art. 107 § 3 K.p.a. Organ odwoławczy nie naruszył także art. 138 K.p.a. (właściwie należałoby wskazać na art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. – uw. Sądu), gdyż merytoryczna ocena sprawy pozwalała na utrzymanie w mocy zaskarżonego rozkazu personalnego z dnia [...] czerwca 2018 r., [...].

W ocenie Sądu nie miały natomiast wpływu na wynik sprawy uchybienia regulacjom z art. 10 i art. 78 § 1 K.p.a. Należy się zgodzić ze skarżącym, że Komendant Miejski nadmiernie skrócił postępowanie i zaskoczył K. K., gdyż w jednego dnia zapoznał go z powodami przeniesienia służbowego (zob. notatkę służbową na k. 2 akt administracyjnych; notatka ta nie ma daty, niemniej organ odbyto [...] 2018 r.) i niezwłocznie po tym wydał rozkaz personalny [...]. Działanie takie faktycznie ograniczyło skarżącemu prawo do czynnego w nim udziału (chociażby z uwagi na brak możliwości refleksji nad jego przedmiotem i uwarunkowaniami), w konsekwencji utrudniając możliwość podjęcia czynności procesowych, do których uprawniona jest strona (zob. np. art. 78 § 1 K.p.a.). Jednocześnie należy mieć jednak na względzie, że K. K. aktywnie uczestniczył w postępowaniu na dalszym jego etapie, był zaznajomiony z przedmiotem sprawy i bardzo obszernie przedstawił w odwołaniu swoje zarzuty. Nie sposób więc zidentyfikować okoliczności istotnych dla sprawy, których nie mógł uwypuklić na skutek tego, że postępowanie przez Komendantem Miejskim było prowadzone w sposób opisany wyżej.

Z całą pewnością nie naruszono także art. 155 K.p.a. Zgodnie z tym przepisem "decyzja ostateczna, na mocy której strona nabyła prawo, może być w każdym czasie za zgodą strony uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał, jeżeli przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie takiej decyzji i przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony; przepis art. 154 § 2 stosuje się odpowiednio". Art. 155 K.p.a. reguluje tryb nadzwyczajny postępowania administracyjnego dotyczący decyzji ostatecznych. W niniejszej sprawie Komendant Wojewódzki rozpatrywał w zwykłym trybie instancyjnym (art. 127-140 K.p.a.) odwołanie K. K. od nieostatecznego rozkazu personalnego Komendanta Miejskiego z dnia [...] czerwca 2018 r., [...]. Art. 155 K.p.a. nie znajdował więc w sprawie w zastosowania.

Mając na uwadze przedstawione motywy wyroku Sąd – działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej "P.p.s.a.") – oddalił skargę.