Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 506/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2008-12-01 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzje I i II instancji
Powołane przepisy: article: art.61
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mariusz Kotulski (spr.) Sędziowie WSA Aldona Gąsecka-Duda WSA Ewa Rynczak Protokolant Teresa Jamróz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 grudnia 2008 r. sprawy ze skargi A. G. i K. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...]r., nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji.


UZASADNIENIE

Prezydent Miasta K. wszczął postępowanie z wniosku M. i W. R., reprezentowanych przez pełnomocnika A. G., w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn: "budowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego z warsztatem wyrobu biżuterii, pamiątek i upominków oraz usługami w w/w zakresie wraz z infrastrukturą techniczną na działce nr "1" obr. [...] przy ul. [...] w K., w granicy z działką nr "2".

W dniu [...].03.2004r. wydana została decyzja nr [...] o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowej inwestycji.

W/w decyzja została uchylona przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia [...]06.2004r., znak: [...], a sprawa została przekazana do ponownego rozpoznania przez organ I instancji.

W swoim rozstrzygnięciu SKO wskazało na występujące w postępowaniu przed organem I instancji braki formalne (tj. brak uzgodnienia decyzji o warunkach zabudowy z zarządem powiatu, brak doręczenia decyzji pełnomocnikowi strony – L. N., brak w aktach pełnomocnictwa udzielonego przez inwestorów A. G.).

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, decyzją z dnia [...].08.2004r., nr [...] Prezydent Miasta K. ustalił warunki zabudowy dla przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego.

Po rozpatrzeniu odwołania L. N. od w/w decyzji, Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] 11.2004r., znak: [...] uchyliło w całości zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

W swoim rozstrzygnięciu SKO zarzuciło:

- nieprawidłowe dokonanie analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, o której mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1-5 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. 2003r., Nr 80, poz. 717 z późn. zm.) oraz rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. 2003, Nr 164, poz. 1588). Wskazano, iż w części tekstowej analizy brak jest dowodu na to, że w wyznaczonym obszarze analiza taka została wykonana. Nie ma w niej bowiem wskaźników (wielkość powierzchni zabudowy, pow. działek, szerokości elewacji frontowych, wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu, geometrii dachu) dla poszczególnych działek objętych analizą i wyliczonych w oparciu o ustalenia wynikające z analizy średnich tych wskaźników. Zdaniem organu II instancji nie wiadomo z czego wynika – w przypadku szeregu analizowanych działek – podany w decyzji wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki: do 40 % jak i też inne określenia tj. wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej ( do 7 m), wysokość kalenicy (do 11 m) i szerokości elewacji frontowej (do 25 m), co do których brak w analizie konkretnych ustaleń;

- niewłaściwe wskazanie w tytule inwestycji usytuowania projektowanego budynku "w granicach działki", z uwagi na brak uprawnień organu ustalającego warunki zabudowy do badania zgodności zamierzenia z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, w tym również w zakresie usytuowania obiektu w stosunku do granic działki.

Decyzją z dnia [...].03.2005r., znak [...], Prezydent Miasta K., jako podstawę prawną wskazując art. 59 ust. 1, art. 61 ust. 1 w zw. z art. 60 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. 2003r., Nr 80, poz. 717 z późn. zm.), § 1-9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. 2003, Nr 164, poz. 1588), § 2 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy (Dz. U. 2003, Nr 164, poz. 1589) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2000, Nr 98, poz. 1071 z poz. zm.), po rozpatrzeniu wniosku z dnia [...].08.2003r. M. i W. R. reprezentowanych przez A. G., orzekł o ustaleniu warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn: "budowa budynku, mieszkalnego jednorodzinnego z warsztatem wyrobu biżuterii, pamiątek i upominków oraz usługami w w/w zakresie wraz z infrastrukturą techniczną na działce nr "1" obr. [...] przy ul. [...] w K."

Uzasadniając swoje rozstrzygniecie organ I instancji wskazał na brak miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru objętego wnioskiem oraz powołał się na spełnienie w złożonym wniosku wszystkich warunków ustawowych przewidzianych przepisami prawa. W toku postępowania uzyskano uzgodnienia i opinie organów w zakresie wymaganym przepisami ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Wskazano, iż warunki zabudowy zostały ustalone w oparciu o wyniki analizy urbanistyczno-architektonicznej obszaru znajdującego się wokół działki (przy uwzględnieniu zaleceń SKO zawartych w decyzji z dnia [...]11.2004r., określono rodzaj inwestycji, warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu, oraz jego zabudowy, wyznaczono linie rozgraniczające teren inwestycji (załącznik nr 2 ). Organ l instancji wyjaśnił swojej stanowisko odnośnie możliwości orzekania o budowie w granicy z sąsiednią działką odpowiadając na zgłaszane w toku postępowania zarzuty L. N. Wyjaśniono, iż organ wydając decyzję o warunkach zabudowy nie przesądza o usytuowaniu obiektu w ściśle określonym miejscu na planie zagospodarowania, w tym nie przesądza o dopuszczalności realizacji inwestycji z uwagi na jej odległość od już istniejących obiektów czy granic działek sąsiednich. Zagadnienia w tym względzie są rozstrzygane w postępowaniu o pozwoleniu na budowę. Dlatego zarówno w nazwie inwestycji, jak i przy określaniu rodzaju inwestycji, organ I instancji nie ujął kwestii zabudowy z działką sąsiednią.

Odwołanie od decyzji organu l instancji złożyła L. N., właścicielka sąsiedniej działki nr "1" obr. [...], wnosząc o uchylenie w całości decyzji organu l instancji. Zdaniem odwołującej został popełniony ten sam błąd, co w poprzednio wydanej decyzji, uchylonej przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze, mianowicie w zakresie kompletności uzasadnienia i pouczenia. Odwołująca m.in. podniosła, że wyliczony i podany w zaskarżonej decyzji wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy został podany bez wskazania przesłanek jego wyliczenia. Zarzut ten odnosi się zdaniem odwołującej także do pozostałych parametrów, które zgodnie z przepisami wykonawczymi podanymi w decyzji powinny były zostać ustalone. Strona załączyła do odwołania kopię decyzji nr [...] Prezydenta Miasta K. z dnia [...].10.2004r. zezwalającą na rozbiórkę stodoły posadowionej w granicy swojej działki wskazując, iż fizyczna likwidacja stodoły całkowicie zmienia istniejącą sytuację tego gruntu.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia [...].07.2005r., znak: [...], działając na podstawie 59 ust.1, art.61 ust.1 ustawy z dnia 27.03.2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz.U. z 2003r. nr 80 poz.717 z późn.zm.), § 2 ,3, 4 , 5, 6, 7, 8 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26.08.2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. z 2003r., nr 164 poz.1588) oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymało zaskarżone rozstrzygniecie w mocy.

W uzasadnieniu decyzji organ II instancji wskazał, że wydana obecnie decyzja pierwszoinstancyjna jest prawidłowa, zgodna z przepisami prawa.

Oceniając dokonaną przez uprawnioną osobę wpisaną na listę samorządu architektów - mgr inż. I. I.-K. analizę urbanistyczno-architektoniczną, oraz opartą o jej wyliczeniach decyzję, organ odwoławczy nie podzielił podniesionych przez odwołującą zarzutów. Zdaniem organu II instancji w/w analizę przeprowadzono zgodnie z przepisami prawa, tj. art. 61 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz wydanych na podstawie tego przepisu § 3-8 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26.08.2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U.z 2003r. nr 164 poz.1588).

Wskazano, że w punkcie 3 analizy zostały określone wymagania w zakresie formy architektonicznej, linii zabudowy, wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy, szerokości elewacji frontowej, wysokości górnej krawędzi elewacji oraz geometrii dachu i ilości kondygnacji. W ocenie organu odwoławczego, każda z wymienionych cech została omówiona w kontekście, co najmniej 8 porównywalnych działek z obszaru analizowanego, z podaniem konkretnych wyliczeń każdej z cech dla każdej działki. Stanowiło to, zdaniem organu II instancji, wystarczający materiał, w oparciu o który organ I instancji wydał swoje rozstrzygniecie.

Poniesione w odwołaniu zarzuty uznano za nieuzasadnione.

Zdaniem organu odwoławczego przedłożona przez odwołującą informacja dotycząca rozbiórki stodoły nie ma wpływu na ustalenie warunków zabudowy sąsiedniej działki należącej do inwestorów. Inny jest bowiem reżim prawny regulujący zakres przedmiotowych decyzji (ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i ustawy Prawo budowlane). Wskazano, iż w każdym z tych odrębnych postępowań ustawodawca nałożył na organy administracji publicznej obowiązek badania różnych, istotnych dla każdego z nich zagadnień merytorycznych. Zdaniem organu II instancji nie do przyjęcia byłby pogląd, iż w obu tych postępowaniach zachodziłaby konieczność badania tych samych okoliczności faktycznych i prawnych.

Z powyższą decyzją nie zgodziła się L. N, zaskarżając ją w terminie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego i domagając się jej uchylenia. W toku postępowania, z uwagi na sukcesję uniwersalną, w miejsce skarżącej wstąpili jej następcy prawni – A. G. i K. P. (zwane dalej skarżącymi).

Uzasadniając powyższe, strona skarżąca podniosła, iż w zaskarżonej decyzji zignorowano jej zarzuty dotyczące niekompletności uzasadnienia i pouczenia od decyzji pierwszoinstancyjnej, pozostawiając je bez rozstrzygnięcia.

Nie budzą zaufania strony skarżącej wielkości i sposób ustalenia wskaźników i parametrów zabudowy dla działki nr "1", które zostały zaakceptowane przez SKO. Wskazano, że owe wskaźniki i parametry zabudowy na przedmiotowej działce są za wysokie, zostały wyznaczone dowolnie, bez wskazania przesłanek wyliczenia, niezgodnie z zaleceniami SKO zawartymi w decyzji z dnia [...] listopada 2004r. Zarzucono, że z niewiadomych powodów organ I instancji usiłował w/w wskaźnik podtrzymać w wysokości ustalonej do 40 %, bez konieczności czytelnego, przejrzystego i sprawdzalnego sposobu jego obliczeń. W ocenie strony skarżącej zaskarżone rozstrzygniecie nie zostało poprzedzone wnikliwą własną analizą warunków panujących na działce nr "1" oraz pominięto w nim zarzut nr 2, zawarty w odwołaniu skarżącej z dnia [...].04.2005r.

Strona skarżąca zarzuciła również, iż dołączona przez nią w trakcie postępowania decyzja zezwalająca na rozbiórkę stodoły posadowionej w granicy swojej działki całkowicie zmienia istniejącą sytuację na gruncie i okoliczność ta mogła mieć znaczenia dla ustalenia prawidłowych parametrów zabudowy działki. Niezrozumiałym dla skarżących jest uznanie w/w informacji przez SKO za nie mającą wpływu na ustalenie warunków zabudowy.

W skardze wskazano, iż nieprawidłowo określono adres inwestycji jako "L", ponieważ jest to zwykła polna droga, a nie wymieniona ulica, będąca drogą publiczną. Co więcej część tej drogi strona ma zamiar odzyskać.

W odpowiedzi na skargę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji

Kolegium wskazało, iż zarzut dotyczący niekompletności uzasadnienia i pouczenia nie jest zasadny, bowiem rozstrzygniecie organu I instancji zawierało wszystkie niezbędne dla niego elementy, w tym pouczenie dla stron postępowania dotyczące prawa odwołania. Przyznano, iż ostatnie zdanie uzasadnienia decyzji nie jest skończone, lecz w ocenie strony przeciwnej do skarżącej nie stanowi to błędu naruszającego prawo.

Organ odwoławczy wyjaśnił także, iż rozstrzygnięcie decyzji pierwszoinstancyjnej, obejmujące m.in. kwestionowane ustalenie wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki na poziomie nie mniej niż 40 %, zostało podjęte w oparciu o wyliczenia uprawnionego architekta podającego siedem wyliczeń procentowych (pkt 3 c analizy) tego wskaźnika (jako średniego wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki § 5), obliczonych dla sąsiednich działek. Wskazano, iż dla działki nr "2" (będącej własnością skarżącej) przyjęto w analizie wskaźnik w wysokości ok. 9 %, zaś dla sąsiednich działek ok. 10%, 12%, 27%, 28%, 48%, 57%. Ponadto z analizy wynika, że sąsiednia działka nr "3", dostępna z tej samej drogi jest zabudowana budynkiem wolnostojącym, o funkcji mieszkaniowo- usługowej, dla której wysokość omawianego wskaźnika wynosi ok. 48 %. Zdaniem SKO ustalenie w decyzji wysokości wskaźnika "zajętości działki do 40%" nie oznacza, że sporządzając projekt budowlany inwestor zostanie zwolniony z obowiązku zachowania odległości od granicy z sąsiednią działką.

W ocenie organu II instancji nie można się zgodzić z zarzutem skarżącej, iż decyzja podjęta zgodnie z przepisami prawa, w oparciu o wyniki analizy przeprowadzonej przez uprawnionego architekta jest dowolna.

Uznano, że zarzut dotyczący błędnego adresu poprzez określenie usytuowania inwestycji przy ulicy L. w K. nie jest zasadny, albowiem jak wynika ze znajdującego się w aktach wypisu z ewidencji gruntu, wynika, że działka nr "4", na której znajduje się przedmiotowa droga ma adres ul. L.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Zaś w myśl art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), powoływanej dalej jako p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż Sąd bada legalność zaskarżonej decyzji, tj. jej zgodność z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 p.p.s.a.).

Sąd rozpoznający sprawę nie może zmienić zaskarżonej decyzji, a jedynie uwzględniając skargę, uchyla ją bądź stwierdza jej nieważność, ewentualnie niezgodność z prawem. W przypadku zaś, gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1 p.p.s.a., skarga zgodnie z art. 151 tejże ustawy podlega oddaleniu.

Wychodząc z tych przesłanek, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uwzględnił skargę, gdyż stwierdził, że zaskarżona oraz poprzedzająca ją decyzja I instancji naruszają przepisy postępowania administracyjnego w sposób prowadzący do naruszenia prawa materialnego, które ma wpływ na wynik sprawy, co w myśl art. 145 § 1 pkt 1 lit. a oraz c p.p.s.a. stanowi podstawę do ich uchylenia.

Podstawę prawną rozpoznania i rozstrzygnięcia niniejszej sprawy stanowią przepisy: ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, powoływane w dalszej części rozważań jako u.p.z.p., aktu wykonawczego do tej ustawy, tj. rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego (dalej jako k.p.a.).

Sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jak w niniejszej sprawie, ustala się w drodze decyzji o warunkach zabudowy na wniosek inwestora ( art. 4 ust. 2 pkt 2 w zw. z art. 59 ust. 1 i art. 52 ust. 1 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p.).

Wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków:

1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu;

2) teren ma dostęp do drogi publicznej;

3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego;

4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 omawianej ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1 tejże ustawy;

5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi ( art. 61 ust. 1 u.p.z.p.).

Zasada tak zwanego "dobrego sąsiedztwa" opisana w przywołanym przepisie art.61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. uzależnia zmianę w zagospodarowaniu terenu od dostosowania się do określonych cech zagospodarowania terenu sąsiedniego. Regulacja taka ma na celu zagwarantowanie ładu przestrzennego, określonego w art.2 pkt 1 tejże ustawy, jako takie ukształtowanie przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia w przyporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, gospodarczo-społeczne, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno-estetyczne. Określenie cech, do których trzeba dostosować nową zabudowę, jest obowiązkiem organu prowadzącego postępowanie w sprawach warunków zabudowy (zob. wyrok WSA w Warszawie z dnia 24 lutego 2005 r., IV SA/Wa 950/04, LEX nr 171198).

Pamiętać należy, iż zasadę "dobrego sąsiedztwa" trzeba rozumieć szeroko, tzn. przez działki sąsiednie rozumieć należy także te, które nie graniczą ze sobą bezpośrednio, a zatem wszystkie działki znajdujące się w wyznaczonym, na podstawie przepisów wykonawczych do ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, obszarze analizowanym (por. wyrok WSA w Białymstoku z dnia 25 stycznia 2005 r., II SA/Bk 677/04, niepubl.).

Na podstawie analizy takiego obszaru organ sprawdza, czy planowana inwestycja spełnia łącznie wszystkie warunki określone w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. Prawidłowe wyznaczenie obszaru analizowanego pozwala na wskazanie, które z sąsiadujących działek stanowią punkt odniesienia do ustalania "wymagań dotyczących nowej zabudowy", o jakich mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p.

Obszar analizowany wyznaczany jest na podstawie § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Wyznaczenie obszaru analizowanego i tym samym przeprowadzenie analizy funkcji oraz cech zabudowy przez organ pierwszej instancji nie odpowiada wymaganiom cytowanego rozporządzenia.

Obszar analizowany - to teren określony i wyznaczony granicami, którego funkcje i cechy zabudowy i zagospodarowania analizuje się w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania ( § 2 pkt 4 rozporządzenia).

Zgodnie z § 3 tego rozporządzenia właściwy organ wyznacza obszar analizowany wokół działki, której dotyczy wniosek, a granice obszaru analizowanego wyznacza się w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki.

Front działki - to część działki budowlanej, która przylega do drogi, z której odbywa się główny wjazd lub wejście na działkę ( § 2 pkt 5).

W przedmiotowej sprawie, obszar analizowany nie został wyznaczony zgodnie z wymogami przepisu § 3 rozporządzenia. Na podstawie załączonej mapy, wobec braku szczegółowego opisu, nie jest możliwa dokładna weryfikacja poprawności wyznaczenia tego obszaru. Zatem, wobec braku ustalenia szerokości frontu działki objętej wnioskiem, nie można stwierdzić czy granice obszaru analizowanego wyznaczono w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki. Co więcej w żaden sposób nie uzasadniono takiego a nie innego ukształtowania obszaru analizowanego oraz nierównego wyznaczenie granic obszaru analizowanego w odniesieniu do granic działki, na której planowana jest inwestycja.

Podkreślić należy, iż wszystkie ustalenia dotyczące wyznaczenia obszaru analizowanego, uzasadnienie takiego właśnie wyznaczenia, winny znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu wydanej decyzji. Wobec braku tych ustaleń uznać należy, iż takie działanie organów administracji, oprócz tego, iż narusza przepisy prawa materialnego w § 3 cyt. rozporządzenia, to również art. 61 ust. 1 pkt 1-5 u.p.z.p., gdyż przeprowadzona analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków wymaganych tym przepisem jest wadliwa. A wadliwość ta spowodowała, że decyzje organów obu instancji, wobec nienusunięcia tej wady przez organ odwoławczy, naruszają art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a., jak również przepis art. 107 § 3 k.p.a., w myśl którego uzasadnienie rozstrzygnięcia winno zawierać uzasadnienie faktyczne, prawne, dowody, którym organ dał wiarę, i te, którym tej wiary odmówił. Nadto winno być sformułowane tak, by pogłębić zaufanie obywateli do organów praworządnego państwa ( art. 8 k.p.a.).

Ponadto należy wskazać, iż w przedmiotowej sprawie analiza architektoniczno -urbanistyczna była sporządzana dwukrotnie. SKO w decyzji z dnia [...].11.2004r. wskazało na uchybienia występujące w części tekstowej analizy urbanistycznej będącej załącznikiem do decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia [...].08.2004r. oraz podało zalecenia do ponownie sporządzanej analizy.

W trakcie ponownego rozpatrzenia sprawy sporządzono analizę architektoniczno-urbanistyczną danego obszaru z dnia [...].03.2005r. (której wyniki ujęte zostały w załączniku nr 1 do decyzji organu I instancji z dnia [...].03.2005r.), w której nie tylko nie uwzględniono zaleceń organu odwoławczego, zawartych w decyzji z dnia [...]11.2004r., ale podano nowe parametry określające cechy istniejącej zabudowy na obszarze analizowanym. Ponadto osoba sporządzająca analizę urbanistyczna (a za nią organ I instancji) nie uzasadniła z czego wynika podany w decyzji wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki nr "1", ustalony w wysokości - do 40%. Z w/w analizy wynika bowiem, iż wskaźnik ten, powinien zostać ustalony w oparciu o szereg analizowanych działek, gdzie średni wskaźnik wielkości powierzchni zabudowy do powierzchni działki oscyluje w wysokości: od ok. 9%, ok.10%, ok.12%, ok. 27%, ok. 28%, ok. 48 % do ok. 57 %. Z powyższego wynika zatem, iż średni wskaźnik wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki wynosić powinien ok. 27 - 28 %. Odstępstwo od tego wskaźnika nie zostało w żaden sposób uzasadnione. Biegła sporządzając daną analizę nie uzasadniła również sposobu wyliczenia innych podanych parametrów dotyczących m.in. szerokości elewacji frontowej do 25 m (od 4 do 164 m przy czym jak pisze dla większości szerokość elewacji to 9 m, 10m, 11m, 15m i 33 m = średnia 15, 6 m + 20% to ok.18 m), wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki do 7m itd. Nie zrozumiałym przy tym jest dlaczego wyliczenia te odbiegają od podanych we wcześniej sporządzonej analizie. Nie wiadomo zatem z czego wynika podany w decyzji wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy, jak i też inne określenia tj. szerokość elewacji frontowej, wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, wysokość dachu.

Z powyższego wynika, iż decyzja organu I instancji, podjęta na podstawie przeprowadzonej analizy jest dowolna. Zawarte w niej szczegółowe rozstrzygnięcia dotyczące wymagań dla projektowanej nowej zabudowy w aspekcie przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, nie zostały należycie uzasadnione oraz nie znajdują potwierdzenia stanie faktycznym sprawy.

Odnosząc się do zarzutu skargi dotyczącego rozbiórki stodoły na sąsiedniej działce nr "2", należy stwierdzić, iż okoliczność ta miała znaczenie w przedmiotowej sprawie. Z analizy urbanistyczno-architektonicznej nie wynika czy przy określeniu wskaźnika powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki nr "2", brano pod uwagę stan faktyczny tej działki ze stodołą czy bez. W/w wskaźnik ma znaczenie dla prawidłowego obliczenia wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki. Również ta kwestia powinna być dodatkowo przez organ wyjaśniona i uzasadniona.

Jeszcze raz należy podkreślić, iż organy administracji państwowej mają obowiązek dążenia do prawdy obiektywnej. Nie mają takiego obowiązku strony postępowania. Strona jest uprawniona, a nie zobowiązana, do przedstawiania dowodów. To organy administracji zobowiązane są do zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Obowiązek taki wynika z treści przepisów art. 7 i 77 § 1 k.p.a. Oznacza to, że organ ten jest obowiązany rozpatrzyć wszystkie dowody zgromadzone lub odzwierciedlone w aktach sprawy oraz że powinien rozpatrzyć te dowody w ich wzajemnej łączności. W treści tych przepisów zawarta jest podstawowa cecha postępowania administracyjnego, nakładająca na organy administracji obowiązek zachowania aktywnej postawy podczas całego postępowania wyjaśniającego. Aktywność ta winna być rozumiana jako obowiązek organu wykorzystania w sprawie wszystkich dowodów znanych mu z urzędu, poszukiwania innych (nowych) dowodów na potwierdzenie określonych faktów z wykorzystaniem dostępnych źródeł dowodowych, a także dopuszczenia wszystkich środków dowodowych zgłaszanych przez stronę lub innych uczestników postępowania, o ile mają one istotne znaczenie dla sprawy ( art. 75 i art. 78 k.p.a.).

W postępowaniu wyjaśniającym prowadzonym przez organy w niniejszej sprawie nie odniesiono się do podnoszonej przez skarżącą okoliczności wyburzenia stodoły na działce nr "2", poprzestając na stwierdzeniu, iż informacja dotycząca rozbiórki stodoły nie ma wpływu na ustalenie warunków zabudowy działki sąsiedniej, należącej do inwestorów. Powyższa okoliczność, podnoszona przez stronę w toku postępowania administracyjnego w żaden sposób nie została przez organy zweryfikowana.

Wskazane uchybienie powoduje naruszenie podstawowej zasady postępowania administracyjnego, tj. zasady prawdy obiektywnej, która nakłada na organ obowiązek ustalenia stanu faktycznego sprawy zgodnie z rzeczywistością (art. 7 k.p.a.).

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy powinny zlecić sporządzenie prawidłowej analizy architektoniczno – urbanistycznej, zawierającej dokładną analizę stanu zabudowy terenu, po prawidłowym, zgodnym z § 3 ust. 2 cytowanego rozporządzenia, zakreśleniu granic obszaru analizowanego, ustalić i uzasadnić przyjęte parametry (zawierająca dane wyjściowe i stosowne wyliczenia, w tym dot. m.in. kwestionowanego wskaźnika wielkości nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki). Wyjaśnić w szczególności kwestię wyburzenia stodoły na dz. nr "2". Pamiętając przy tym, iż organ orzekający o warunkach zabudowy jest zawsze związany wnioskiem i nie może go ani modyfikować, ani rozstrzygać w sposób wykraczający poza jego granice (wyrok WSA w Białymstoku z dnia 19 grudnia 2005r. sygn. II SA/Bk 901/05, Lex nr 173675 oraz wyrok NSA z dnia 5 marca 2001r. sygn. IV SA24/99, Lex nr 53359).

Z uwagi na wyżej wskazane naruszenia prawa Sąd wyeliminował z obrotu prawnego zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji w oparciu o przepis art. 145 § 1 pkt 1 a i c w zw. z art. 135 p.p.s.a.

Na podstawie art. 200 w zw.z art. 205 § 1 p.p.s.a. Sąd orzekł w przedmiocie kosztów postępowania sądowego.