Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt I SA/Rz 631/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2016-12-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celny
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Celne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art.5 ust. 1 pkt 3, art. 30 b ust.1, art. 19a ust.9, art 34 ust. 1
journal: Dz.U. 2011 nr 177 poz 1054
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. WSA Tomasz Smoleń Sędziowie WSA Małgorzata Niedobylska WSA Grzegorz Panek / spr./ Protokolant ref. staż. Joanna Kulasa po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 grudnia 2016 r. spraw ze skarg spółki "A" w O. na decyzje Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] czerwca 2016 r. - nr [...] w przedmiocie określenia kwoty wynikającej z długu celnego, - nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług, oddala skargi.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] czerwca 2016 r. nr: [...] Dyrektor Izby Celnej, po rozpatrzeniu odwołania, "A" (określanej dalej zamiennie jako spółka, strona skarżąca) utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] marca 2016 r. nr [...] stwierdzającą powstanie długu celnego w przywozie na dzień 12 lipca 2015 r. w związku z usunięciem spod dozoru celnego towaru (przędzy 35 szt. o wadze 1071 kg) i określającą kwotę wynikającą z długu celnego w wysokości 1.472,00 zł, zaś decyzją z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...], po rozpatrzeniu odwołania spółki, utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] marca 2016 r. nr [...] stwierdzającą powstanie obowiązku podatkowego na dzień 12 lipca 2015 r. w związku z powstaniem długu celnego w stosunku do ww. towaru oraz określającą kwotę podatku od towarów i usług z tytułu importu ww. towaru w wysokości 8.800,00 zł.

Jak wynika z akt sprawy w dniu 30 czerwca 2015 r. na wniosek strony skarżącej "A" w O., jako głównego zobowiązanego, objęto, zgodnie ze zgłoszeniem tranzytowym MRN [...], procedurą tranzytu wspólnotowego zewnętrznego 1071 kg przędzy w celu wyprowadzenia poza obszar celny Unii Europejskiej. Termin dostarczenia towaru do urzędu celnego przeznaczenia tj. S. (RO) wyznaczono do dnia 11 lipca 2015 r.

W wyniku negatywnie zakończonego postępowania poszukiwawczego - w komunikacji systemowej w NCTS rumuński urząd celny przeznaczenia poinformował, że przesyłka nie została przedstawiona.

Pismem nr [...] z dnia 6 sierpnia 2015 r. Urząd Celny poinformował stronę skarżącą o braku dowodu zakończenia ww. procedury tranzytowej oraz wezwał do przesłania dowodu na jej zakończenie, jak również dostarczenia wszelkich informacji i dokumentacji dowodowej dotyczącej zdarzeń powodujących powstanie długu celnego.

Pismem z dnia 12 sierpnia 2015 r. strona skarżąca poinformowała organ o braku dokumentów potwierdzających prawidłowe zakończenie procedury tranzytu i zwróciła się o wydanie decyzji wymiarowej.

Naczelnik Urzędu Celnego postanowieniem nr [...] z dnia [...] września 2015 r. wszczął z urzędu wobec "A", jako głównego zobowiązanego, postępowanie celne w sprawie uregulowania sytuacji prawnej towaru oraz wezwał stronę do podania danych przewoźnika oraz złożenia wyjaśnień w sprawie.

Następnie postanowieniem nr [...] z dnia 8 października 2015 r. wszczął z urzędu postępowanie celne - w sprawie uregulowania sytuacji prawnej towaru - wobec ustalonego przewoźnika towaru – O. C. z U.

W toku postępowania organ celny I instancji zwrócił się w dniu 16 grudnia 2015 r. do:

- Agencji Celnej "B" spółka z o.o. w G. o przesłanie dokumentów dotyczących poprzedniej procedury tranzytu, która dotyczyła przedmiotowego towaru zgodnie z [...] z dnia 15 czerwca 2015 r.,

- "A" S.A. o podanie dokładnego opisu, w tym składu/rodzaju towaru oraz przedstawienie dokumentów potwierdzających powyższe, informując jednocześnie, że na podstawie danych z przedłożonej faktury nr [...] z dnia 12 maja 2015 r, wartość celna towaru nie może być ustalona zgodnie z art. 29 ust. 1 Wspólnotowego Kodeksu Celnego.

W odpowiedzi na wezwanie strona skarżąca określiła towar będący przedmiotem niniejszego postępowania jako: "przędza do maszyn dziewiarskich, stosowany w urządzeniach przemysłowych, metryczne nr 17/1, w rolach 1.3 - 1.7 kg, 40% wełna 60% nylon: kod HS 5509 52 00 00" i potwierdziła całkowitą ilość i wagę towaru.

Decyzją nr [...] z dnia [...] marca 2016 r. Naczelnik Urzędu Celnego stwierdził powstanie długu celnego, w związku z usunięciem spod dozoru celnego ww. towaru (objętego procedurą tranzytu wg. [...]) i określił kwotę długu celnego na dzień 12 lipca 2015 r. w wysokości 1.472 zł oraz stwierdził powstanie obowiązku uiszczenia odsetek, o których mowa w art. 65 ust. 4 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. Prawo celne (Dz. U. z 2015 r. poz. 858) - określanej dalej jako Prawo celne.

W konsekwencji rozstrzygnięcia jakie zapadło w sprawie długu celnego, Naczelnik Urzędu Celnego, działając na art. 34 ust.1 ustawy o z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054 ze zm. określanej dalej jako: ustawa VAT) po przeprowadzeniu postępowania podatkowego, wydał w dniu [...] marca 2016 r. decyzję zgodnie z którą stwierdził powstanie obowiązku podatkowego na dzień 12 lipca 2015 r. w podatku od towarów i usług w imporcie, określił "A" S. A. podatek w wysokości 8.800 zł oraz stwierdził obowiązek uiszczenia odsetek od ww. kwoty.

Organ przytoczył przepis art. 5 ust. 1 pkt 3 i ust. 2 ustawy VAT, zgodnie z którym, opodatkowaniem podatkiem od towarów i usług podlega import towarów, niezależnie od tego, czy został on wykonany z zachowaniem warunków oraz form określonych przepisami prawa, a podatnikiem tego podatku zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 1 ustawy VAT są m. in. osoby prawne na których ciąży obowiązek zapłaty cła na podstawie odrębnych przepisów, niezależnie od tego, czy towar jest zwolniony od cła lub cło na towar zostało zawieszone w całości albo zastosowano preferencyjną, obniżoną lub zerową stawkę celną. Organ wyjaśnił, że stosownie do art. 19a ust. 9 ustawy VAT, obowiązek podatkowy z tytułu importu towarów powstaje z chwilą powstania długu celnego.

Pełnomocnik strony skarżącej, nie zgadzając się z rozstrzygnięciami organu wniósł odwołania od ww. decyzji Naczelnika Urzędu Celnego pod zarzutem niezastosowania art. 29 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. Urz. WE L 302 z 19.10.1992, str. 1, ze zm. Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 2, t. 4, str. 307, ze zm.) dalej określanego jako WKC, w związku z art. 29 ust. 2 WKC oraz niezbadania, czy fakt powiązania podmiotów wskazanych w fakturze VAT miał wpływ na cenę. Zakwestionował pominięcie przez organ pierwszej instancji dla obliczenia wartości celnej, stanowiącej podstawę do ustalenia kwoty długu celnego a także ustalenia kwoty podatku od towarów i usług ceny transakcyjnej przedmiotowego towaru wynikającej z faktury nr [...], co jego zdaniem doprowadziło do nieuprawnionego ustalenia wartości w oparciu o materiał porównawczy oraz cenę sprzedaży podobnego towaru na rynku krajowym.

W związku z ww. zarzutami pełnomocnik strony skarżącej wniósł o zmianę zaskarżonych decyzji w całości i orzeczenie, co do istoty sprawy poprzez ustalenie wartości towaru w oparciu o cenę transakcyjną, ewentualnie o uchylenie w całości decyzji organu pierwszej instancji i przekazanie spraw do ponownego rozpatrzenia przez ten organ oraz zasądzenie koszów postępowania według norm przepisanych.

Do odwołań załączone zostały wydruki ze stron internetowych dotyczących ofert sprzedaży i cen w Chinach towarów (przędzy), które odpowiadały, w ocenie strony skarżącej, cechom towaru objętego zgłoszeniem tranzytowym.

W dniu [...] czerwca 2016 r. Dyrektor Izby Celnej wydał decyzje nr [...] i nr [...], którymi utrzymał w mocy odpowiednio decyzje Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] marca 2016 r., opisane na wstępie.

Uzasadniając zaskarżoną decyzję w przedmiocie długu celnego organ odwoławczy wskazał, że zasady i tryb przywozu towarów na obszar celny Unii Europejskiej oraz wywozu towarów z tego obszaru regulują przepisy WKC oraz w zakresie uzupełniającym przepisy ustawy Prawo celne.

Organ odwoławczy utrzymując w mocy zaskarżone decyzje stwierdził, że ustalenia organu pierwszej instancji w przedmiotowych sprawach są prawidłowe.

Procedura tranzytu nie została zakończona zgodnie z wymaganiami art. 96 WKC. Tym samym w świetle art. 203 WKC powstał dług celny, gdyż usunięty towar podlegał należnościom przywozowym.

Organ odwoławczy podzielił także stanowisko organu pierwszej instancji co do ustalenia kręgu dłużników powstałego długu celnego. Wyjaśnił, że stosownie do art. 203 ust.3 tiret 4 WKC, korzystający z określonej procedury celnej staje się dłużnikiem z racji samego korzystania z tej procedury, w procedurze tranzytu jest to główny zobowiązany (art. 96 ust. 1 WKC). Dłużnikami, stają się ponadto inne osoby, jeśli zobowiązane były do wykonywania obowiązków wynikających ze stosowania procedury celnej, którą towar został objęty. W powiązaniu z przepisem art. 96 ust. 2 WKC dłużnikiem w procedurze tranzytu staje się przewoźnik lub odbiorca towaru, który przyjmuje towary, wiedząc o tym, że są one objęte procedurą tranzytu wspólnotowego i jest zobowiązany do przedstawienia ich w nienaruszonym stanie w urzędzie celnym przeznaczenia w wyznaczonym terminie i z zachowaniem środków zastosowanych przez organy celne w celu zapewnienia tożsamości towarów. Ponadto, organ podkreślił, że stosownie do art. 203 ust. 3 tiret 2 WKC, dłużnikiem staje się osoba, która uczestniczyła w usunięciu towaru i która jednocześnie wiedziała lub powinna była wiedzieć, że towar zostaje usunięty spod dozoru celnego.

Organ odwoławczy wyjaśnił, że, "usuniecie spod dozoru" należy rozumieć jako niedopełnienie obowiązków oraz zaniechanie działań, które doprowadziłyby do dokonania wobec towaru przepisowych formalności celnych i prawidłowego zakończenia procedury tranzytu. Podkreślił, że przedmiotem postępowania celnego jest ustalenie zaistnienia określonych uprawnień lub obowiązków celnych w stosunku do konkretnego podmiotu i stwierdzenie czy określone obowiązki zostały wykonane, czy też nie, nie badając przy tym stopnia przyczynienia się tych podmiotów do ich niewykonania.

Analizując przepisy art. 214 WKC i art. 28-33 WKC organ odwoławczy skonstatował, że organ pierwsze instancji także prawidłowo zastosował do ustalenia wartości celnej metodę tzw. "ostatniej szansy" z art. 31 ust. 1 WKC, zgodnie z którą, w celu ustalenia tej wartości brane są pod uwagę dane dostępne we Wspólnocie z zastosowaniem odpowiednich środków zgodnych z zasadami i ogólnymi przepisami, wykazując uprzednio, że nie jest możliwe jej ustalenie metodami określonymi w art. 29-30 WKC.

Organ wyjaśnił, że w przedmiotowej sytuacji prawidłowo znalazła zastosowanie metoda ustalenia wartości celnej tj. metoda wartości transakcyjnej podobnych towarów sprzedanych w celu wywozu do Wspólnoty i wywiezionych w tym samym lub w zbliżonym czasie, co towary, dla których ustalana jest wartość celna (art. 30 ust. 2 lit. b WKC) potraktowana z rozsądną elastycznością.

W ocenie organu zastosowanie takiej metody, przy jednoczesnym odstępstwie zgodnie z zasadą rozsądnej elastyczności od zgodności kryteriów towarów podobnych (czas i region przywozu, cechy towaru) zdeterminowały okoliczności przedmiotowej sprawy takie jak brak pełnej charakterystyki towaru i jego niedostępność w momencie ustalania wartości celnej oraz brak przywozu z Chin na obszar celny Unii Europejskiej w zbliżonym czasie przędzy sprzedanej w tym celu wywozu i dopuszczonej do swobodnego obrotu na obszarze UE.

Organ podkreślił, że w celu ustalenia wartości celnej towaru dokonano przeglądu ogólnopolskiej bazy danych Systemu Analizy Zgłoszeń Celnych ALINA, zawierającego informacje o wszystkich odprawach celnych dokonanych na obszarze RP i spośród zgłoszeń celnych wybrano pięć odnoszących się do towaru najbardziej odpowiadającego towarowi dla którego ustalana była wartość celna przy czym ostatecznie wybrano najkorzystniejszy dla strony wariant porównywanych wartości - ustalenie wartości celnej w oparciu o bazową kwotę 8,27 EUR za 1 kg z uwzględnieniem przeliczenia wg. kursu walutowego 4,1535 PLN, zgodnie z Tabelą nr 115/A NBP 2015 z dnia 18 czerwca 2015 r.

Odnosząc się do zarzutów strony odnośnie decyzji organu pierwszej instancji w przedmiocie podatku od towarów i usług organ odwoławczy podkreślił, że zarówno dług celny jak i obowiązek podatkowy są zobowiązaniami powstałymi z mocy prawa - art. 203 WKC i art. 19a ust. 9 ustawy VAT. Wyjaśnił, że rozstrzygnięcie w sprawie podatkowej wynika i jest powiązane ze sprawą celną, a prawny byt decyzji podatkowej uzasadniony jest funkcjonowaniem w obrocie prawnym decyzji celnej, której ustalenia mają wpływ na wymiar podatku. Organ wyjaśnił, że dyspozycja art. 38 ust.1 ustawy VAT nakazuje odpowiednie stosowanie przepisów celnych dotyczących wymiaru i poboru cła do należności podatkowych. Oznacza to, że odpowiedzialność za zobowiązanie podatkowe w imporcie obejmuje wszystkie osoby będące dłużnikami długu celnego w rozumieniu przepisów prawa celnego. Skoro więc strony odwołujące się, uznane zostały dłużnikami solidarnymi długu celnego, powiązanie sprawy celnej i sprawy podatkowej powoduje ich solidarną odpowiedzialność za zobowiązania podatkowe jako podatników w rozumieniu przepisów podatkowych.

W ocenie organu w rozpatrywanej sprawie organ celny I instancji prawidłowo określił kwotę podatku od towarów i usług w imporcie w łącznej wysokości 8.800,00 zł przyjmując za podstawę opodatkowania, zgodnie z art. 30b ust.1 powołanej ustawy VAT, kwotę stanowiącą ustaloną w postępowaniu w sprawie długu celnego wartość celną przedmiotowego towaru powiększoną o należne cło oraz prawidłowo zastosował 23% stawkę podatku.

W ocenie Dyrektora Izby Celnej organ celny I instancji nie naruszył także wskazanych w odwołaniach przepisów postępowania, bowiem podjął wszelkie działania niezbędne w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz wydał w oparciu o przepisy prawa materialnego prawidłowe decyzje administracyjne.

Spółka, nie zgadzając się z rozstrzygnięciami organu, wniosła skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie na opisane na wstępie decyzje Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] czerwca 2016 r. zarzucając zaskarżonym decyzjom naruszenie:

1) przepisów postępowania, a to:

a) art. 122 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613 ze zm.), zwanej dalej Ordynacją podatkową, w związku z art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 73 ustawy Prawo celne, polegające na niewyczerpującym rozpatrzeniu materiału dowodowego oraz na jego dowolnej ocenie wyrażającej się w uznaniu, że poprzez określenie osoby kupującej na fakturze nr [...] z dnia 12 maja 2015 r. można uznać, że przedmiotowy towar został sprzedany na Ukrainę, a tym samym nie została spełniona przesłanka wywozu na obszar celny Unii Europejskiej, o której mowa w art. 29 WKC, co z kolei skutkowało zakwestionowaniem wartości transakcyjnej towaru;

b) art. 122 Ordynacji podatkowej w związku z art. 187 § 1 w związku z art. 191 Ordynacji podatkowej w związku z art. 73 Prawa celnego poprzez niezebranie w sprawie materiału dowodowego uzasadniającego odrzucenie zastosowania ceny transakcyjnej a także uzasadniającego odrzucenie zastosowania metod ustalenia wartości celnej towaru na podstawie art. 30 WKC co w konsekwencji skutkowało ustaleniem wartości celnej towaru, w oparciu o tzw. metodę ostatniej szansy;

c) art. 210 § 1 pkt 6 Ordynacji podatkowej w związku z art. 73 Prawa celnego poprzez: niewyjaśnienie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji w sposób dostateczny braku możliwości ustalenia wartości celnej na podstawie art. 29 i 30 WKC a ponadto niewyjaśnieniu w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji doboru materiału porównawczego dla zastosowania art. 31 WKC oraz niewskazanie w uzasadnieniu decyzji, według jakiego kursu EURO została obliczona kwota długu celnego co miało wpływ na określenie wysokości podatku od towarów i usług, stosownie do art. 38 ust.1 ustawy VAT;

d) art. 233 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej w związku z art. 73 Prawa celnego poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, w sytuacji gdy zachodziły przesłanki do zastosowania art. 233 § 2 Ordynacji podatkowej w związku z art. 73 Prawa celnego uchylenie decyzji organu I instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia przez ten organ z uwagi na niepodjęcie przez organ I instancji działań zmierzających do ustalenia, czy istniały przesłanki do zastosowania "metody ostatniej szansy"

2) naruszenie przepisów prawa materialnego, a to:

a) art. 31 WKC poprzez jego błędną interpretację i niesłuszne uznanie, że rozsądna elastyczność oznacza ustalenie wartości celnej towaru w oparciu o arbitralnie wybrany materiał porównawczy bez uwzględnienia pozostałych metod ustalania wartości celnej co miało wpływ na określenie wysokości podatku od towarów i usług

W związku z powyższymi zarzutami strona skarżąca wniosła o:

- uchylenie zaskarżonych decyzji organu II instancji oraz decyzji organu I instancji w całości i przekazanie spraw do ponownego rozpoznania organowi I instancji,

- zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

W odpowiedziach na skargi organ wniósł o ich oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniach zaskarżonych decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie po połączeniu spraw do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia, zważył co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. , poz. 1066) kompetencją sądu administracyjnego jest sprawowanie kontroli zaskarżonych aktów i czynności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Zakres tej kontroli wyznaczają przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej: p.p.s.a.), której art. 134 § 1 wskazuje, że sąd, orzekając w granicach danej sprawy, nie jest związany zarzutami i wnioskami podnoszonymi w skardze, ani też powołaną podstawą prawną.

Spór w niniejszej sprawie w gruncie rzeczy sprowadza się do oceny prawidłowości ustalenia wartości celnej towaru w postaci przędzy, objętego procedurą tranzytu zewnętrznego.

W ocenie Sądu nie można podzielić zarzutów skargi co do prawidłowości ustaleń w zakresie wartości celnej towaru objętego niezakończoną procedurą tranzytu zewnętrznego. Zgodnie z art. 29 ust. 1 WKC wartością celną przywożonych towarów jest, co do zasady, wartość transakcyjna. W realiach niniejszej sprawy, niesłuszny jest zarzut skarżącej odrzucenia przy ustaleniu wartości celnej właśnie wartości transakcyjnej. Słusznie organy podnoszą, że skoro doszło do zakwestionowania sprzedaży w celu wywozu na terytorium Wspólnoty, brak było podstawy do ustalania wartości na podstawie dokumentów sprzedażowych. W sprawie nie ujawniono dokumentów, z których wynikałoby, że towary były sprzedane w celu wywozu na obszar celny wspólnoty. Na odmienny stan rzeczy wskazuje natomiast, przebieg transportu przedmiotowego towaru i towarzyszące mu dokumenty.

W przypadku kiedy wartość transakcyjna nie może zostać przyjęta za wartość celną, ustalenie wartości celnej następuje z wykorzystaniem jednej z metod zastępczych wskazanych kolejno w art. 30 ust. 2 lit. a-d WKC, tj. zgodnie z:

a) wartością transakcyjną identycznych towarów sprzedawanych w celu wywozu do wspólnoty i wywiezionych w tym samym lub zbliżonym czasie co towary, dla których ustalana jest wartość celna,

b) wartością transakcyjną podobnych towarów sprzedawanych w celu wywozu do wspólnoty i wywiezionych w tym samym lub zbliżonym czasie co towary, dla których ustalana jest wartość celna,

c) wartością opartą na cenie jednostkowej, po jakiej towary przywożone lub towary identyczne bądź podobne sprzedawane są we Wspólnocie w największych zbiorczych ilościach osobom niepowiązanym ze sprzedawcami,

d) wartością kalkulowaną, która jest sumą:

- kosztów lub wartości materiałów i produkcji bądź innych procesów zastosowanych przy wytworzeniu przywożonych towarów,

- kwoty zysku i kosztów ogólnych równych kwocie zwyczajowo wliczanej w cenę sprzedaży towarów tego samego gatunku lub rodzaju jak te, dla których ustalana jest wartość celna, wytworzonych przez producentów w kraju wywozu na eksport do Wspólnoty,

- kosztów lub wartości elementów wymienionych w art. 32 ust. 1 lit. e WKC.

Z kolei zgodnie z art. 30 ust. 3 WKC dodatkowe warunki i reguły stosowania powyższego ust. 2 określone są zgodnie z procedurą Komitetu.

Jeżeli nie jest możliwe ustalenie wartości celnej metodami, o których mowa powyżej, co miało miejsce w niniejszej sprawie - z powodu braku materiału porównawczego, zastosowanie znajduje na zasadzie art. 31 ust. 1 WKC metoda tzw. "ostatniej szansy". W metodzie tej w celu ustalenia wartości celnej brane są pod uwagę dane dostępne we Wspólnocie z zastosowaniem odpowiednich środków zgodnych z zasadami i ogólnymi przepisami:

- porozumienia w sprawie stosowania artykułu VII Układu Ogólnego w sprawie Taryf Celnych i Handlu z 1994 r.,

art. VII Układu Ogólnego w sprawie Taryf Celnych i Handlu z 1994 r.,

rozdziału 3 Wspólnotowego Kodeksu Celnego.

Zgodnie z opinią Komitetu Ustalania Wartości Celnej przy ustalaniu wartości celnej w oparciu o metodę "ostatniej szansy" należy w pierwszej kolejności, z rozsądną elastycznością stosować metody określone w art. 29 i 30 WKC.

Z uwagi na brzmienie przepisu art. 31 ust. 2 WKC wykluczone jest jednak ustalenie wartości celnej z zastosowaniem metody "ostatniej szansy" na podstawie:

a) ceny sprzedaży na obszarze Wspólnoty towarów wytworzonych we Wspólnocie,

b) systemu polegającego na przyjmowaniu na potrzeby celne wyższej z dwóch alternatywnych wartości,

c) ceny towarów na rynku wewnętrznym kraju wywozu,

d) kosztów produkcji innych niż wartość kalkulowana, która została ustalona dla identycznych lub podobnych towarów na podstawie art. 30 ust. 2 lit. d),

e) cen na wywóz do kraju niebędącego częścią obszaru celnego Wspólnoty,

f) minimalnych wartości celnych, lub

g) arbitralnych lub nieprawdziwych wartości.

W rozpoznawanej sprawie organy prawidłowo zastosowały metodę wartości transakcyjnej podobnych towarów sprzedanych w celu wywozu do Wspólnoty i wywiezionych w tym samym lub w zbliżonym czasie, co towary, dla których ustalana jest wartość celna (art. 30 ust. 2 lit. b WKC) stosując ją z rozsądną elastycznością. Zastosowanie takiej metody, przy jednoczesnym odstępstwie zgodnie z zasadą rozsądnej elastyczności od zgodności kryteriów towarów podobnych (czas i region przywozu, cechy towaru) zdeterminowały okoliczności przedmiotowej sprawy takie jak brak pełnej charakterystyki towaru i jego niedostępność w momencie ustalania wartości celnej oraz brak przywozu z Chin na obszar celny Unii Europejskiej w zbliżonym czasie przędzy sprzedanej w tym celu wywozu i dopuszczonej do swobodnego obrotu na obszarze UE.

W trakcie postępowania brak było towaru objętego procedurą, a w dokumentacji towarzyszącej podano jego bardzo ogólnikowe dane. Dane te ograniczały się w zasadzie tylko do podania nazwy towaru. Przy czym podkreślenia wymaga, że początkowo były to nici - (yarn) - co wynika z faktury handlowej czy też akcesoria i wyposażenie domu (nici) - tak w zleceniu wydania towaru niewspólnotowego nr [...]. Dopiero na podstawie wyjaśnień skarżącej ustalono, że towarem objętym procedurą była przędza do maszyn dziewiarskich, stosowana w urządzeniach przemysłowych, metryczne nr 17/1, w rolach 1.3-1.7 kg, 40% wełna 60% nylon: kod HS 5509 52 00 00.

Nie było więc możliwości zastosowania powołanych wyżej metod, co organy wykazały z przekonującym uzasadnieniem co do każdej z nich. Brak takich danych, pomimo podjętych działań w kierunku ich ustalenia, stanowi wystarczający argument za przyjęciem metody ostatniej szansy wskazanej w art. 31 WKC i wybór ten jest prawidłowy. W ocenie Sądu organy przeanalizowały możliwość ustalenia wartości celnej na podstawie metod zastępczych z art. 30 WKC, dokonując ich omówienia i wykazując, dlaczego poszczególne z nich nie mogą mieć zastosowania w niniejszej sprawie.

Podkreślenia wymaga, że skarżąca czy też inne podmioty do których zwracał się organ o uzyskanie bliższych danych i cech towarów, nie udzieliły takich przydatnych w sprawie informacji. W świetle powyższego nie sposób zakwestionować skutecznie odrzucenia przez organ także tych metod zastępczych.

W konsekwencji, nie dysponując jakimkolwiek adekwatnym materiałem porównawczym, w ocenie Sądu, organy prawidłowo sięgnęły po metodę tzw. "ostatniej szansy" z art. 31 ust. 1 WKC. Organy należycie uzasadniły podjęte w tej mierze działania, odpowiadające przepisom prawa, w szczególności dobór zgłoszeń celnych stanowiących materiał porównawczy, spośród, których wybrano to, gdzie cena jednostkowa była najniższa, co sprawia, że nie są one dowolne. W ocenie Sądu organy prawidłowo uznały, że zebrane materiały porównawcze odnosiły się do przędz nylonowych lub poliestrowych zmieszanych głównie lub wyłącznie z wełną i potwierdzały słuszność ustalenia wartości celnej w oparciu o bazową kwotę tj. 8,27 Euro za 1 kg.

Przedstawione przez skarżącą oferty cenowe z aukcji internetowych, nie mogły zostać uwzględnione, chociażby z tego względu, że nie zawierały one informacji o rodzaju przędzy bądź też dotyczą innego rodzaju przędzy np. polipropylenowej (tak przędza do dywanów włóczka BCF 4200 dtex nici, kraj produkcji Belgia).

W ocenie Sądu skarżąca kwestionując dobór tych zgłoszeń i powołując się przy tym na inne dane, które można by przeciwstawić tym przyjętym przez organ, nie podważyła w sposób skuteczny stanowiska organu.

Możliwość osiągania cen na rynku przez towary o podobnych cechach ogólnych, nie może mieć wpływu na prawidłowość ustaleń co do wartości celnej wyliczonej przez organ w zgodzie z przywołanymi w decyzji przepisami prawa.

W tym kontekście także przedłożone przez skarżącą wydruki ze stron internetowych, w których przedstawione zostały inne ceny przędzy na rynku chińskim, nie ma znaczenia w sprawie dla przyjętej metody wyliczenia wartości celnej.

Ocena zgromadzonego materiału dowodowego, której przebieg i wynik został zaprezentowany w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji zdaniem sądu spełnia wymogi określone w przepisach art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej, art. 191 Ordynacji podatkowej, bowiem organy podatkowe wyczerpująco rozpatrzyły cały materiał dowodowy, i opiera się na ocenie swobodnej, respektującej wskazania wiedzy i doświadczenia życiowego. Nie naruszył organ także innych ogólnych zasad postępowania podatkowego wskazanych w skardze (art. 120 Ordynacji podatkowej, art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej, art. 122 Ordynacji podatkowej oraz art. 124 Ordynacji podatkowej) bo nie sposób budować skutecznego zarzutu w tym zakresie jedynie w oparciu o to, że organ wyciągnął odmienne wnioski z oceny materiału dowodowego aniżeli oczekiwała skarżąca. Na podstawie poczynionych ustaleń organy prawidłowo też zastosowały powołane w decyzjach przepisy prawa materialnego - zasadnie uznając, że w realiach niniejszej sprawy odpowiedzialność za powstały dług celny ponosi skarżąca oraz, że ustalenie wartości celnej mogło być dokonane jedynie w oparciu o tzw. metodę ostatniej szansy, prawidłowo wyliczając jej wartość. Dokonując wyliczeń tej wartości organ pierwszej instancji wbrew zarzutom skargi, wskazał w oparciu o jaki kurs Euro dokonuje przeliczenia wartości celnej towaru.

Jeżeli chodzi o określenie wysokości podatku VAT to jak trafnie wskazały organy orzekające w sprawie, zdarzeniem powodującym powstanie obowiązku podatkowego w podatku VAT, zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 3 ustawy VAT, jest import towarów, natomiast momentem powstania obowiązku podatkowego w imporcie towarów jest dzień powstania długu celnego (art. 19a ust. 9 ustawy VAT).

Zgodnie z postanowieniami art. 30b ust. 1 ustawy VAT, podstawą opodatkowania towaru w imporcie towarów jest wartość celna powiększona o należne cło.

W niniejszych sprawach wszystkie te elementy składowe zostały określone w decyzji stwierdzającej powstanie długu celnego i określającej jego wysokość.

Wskazano w niej zarówno zdarzenia powodujące powstanie długu celnego, datę powstania długu, osobę zobowiązaną do uregulowania należność celnych, określono również wartość celną.

Uwzględniając te dane organy prawidłowo określiły podatek VAT, stosując przy tym właściwą stawkę VAT - 23%.

Mając na uwadze powyższe, na podstawie przepisu art. 151 p.p.s.a., skargi należało oddalić.