Postanowienie WSA w Gliwicach, sygn. akt I SAB/Gl 4/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2008-09-01 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Prezydent Miasta
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 57 par. 1 pkt 3, art. 58 par. 1 pkt 3, 6, par. 3, par., art. 52 par. 1.
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Przemysław Dumana po rozpoznaniu w dniu 1 września 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. K. na bezczynność Prezydenta Miasta W. w sprawie podatku od nieruchomości postanawia: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

W piśmie z dnia 4 stycznia 2008 r. skierowanym bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach A. K. (powołując sygnaturę akt I SA/Gl 836/05) wniósł "o podatek z danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków, prowadzonej przez Wydział Geodezji, Kartografii (...) Starostwa Powiatowego w W.(...)". Do pisma skarżący dołączył szereg załączników, m. in. kserokopię aktu własności ziemi z 1973 r.

W piśmie z dnia 21 stycznia 2008 r. Sąd wezwał A. K. do usunięcia braków pisma z dnia 4 stycznia 2008 r. – w terminie 7 dni, pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, przez sprecyzowanie treści pisma i wniosków w nim zawartych, w szczególności poprzez wskazanie, czy pismo to stanowi skargę (jeżeli tak, należało wskazać datę wydania i numer zaskarżonego aktu lub czynności), czy też jest ono pismem innego rodzaju. Poinformowano jednocześnie stronę o zakresie sądowej kontroli działalności administracji publicznej, sprawowanej przez sądy administracyjne oraz o trybie wnoszenia skarg do sądu administracyjnego.

W odpowiedzi w piśmie z dnia 29 stycznia 2008 r. A. K. wskazał, że jego pismo dotyczy "bezczynności i działań wykluczających obowiązek płacenia podatku od nieruchomości (...)".

Pismem z dnia 13 lutego 2008 r. Sąd wezwał A. K. do jednoznacznego wskazania, jakiego organu bezczynność jest przedmiotem skargi – w terminie 7 dni, pod rygorem pozostawienia bez dalszego biegu pisma strony z dnia 4 stycznia 2008 r. oraz jego pisma z dnia 29 stycznia 2008 r.

W piśmie z dnia 18 lutego 2008 r., stanowiącym odpowiedź na wezwanie Sądu z dnia 13 lutego 2008 r. skarżący zaznaczył m. in., iż sprawa dotyczy "bezczynności Prezydenta Miasta W. komunikatem Prezesa GUS z dnia 17.10.2003 r. (...) na podstawie prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach (...) przeciwko Samorządowemu Kolegium odwoławczemu w K. (nr zaskarżonej decyzji: [...]) w przedmiocie podatku od nieruchomości (...)".

W związku z treścią pisma A. K. z dnia 18 lutego 2008 r. na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 27 lutego 2008r., jego skargę na bezczynność Prezydenta Miasta W. przekazano według właściwości organowi, celem nadania dalszego biegu skardze. O przekazaniu skargi poinformowano skarżącego.

Odpowiadając na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Prezydent Miasta W. wskazał w odpowiedzi na skargę, iż przed organem podatkowym toczyło się m. in. postępowanie w sprawie ponownego ustalenia (po wznowieniu) wymiaru podatku od nieruchomości za lata 1999 – 2003 i odrębnie za 2004 r. Decyzje w tym zakresie organ II instancji uchylił (w wyniku złożonego odwołania), przekazując sprawy do ponownego rozpatrzenia. W dniu [...] organ I instancji wydał decyzję rozstrzygającą wysokość podatku za lata 1999 – 2004 (tj. umorzył postępowanie w sprawie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego za lata 1999 – 2001 i ponownie ustalił wymiar podatku za lata 2003 – 2004). Decyzja powyższa stała się ostateczna.

Organ zaznaczył, iż w okresie trwającego postępowania do organu podatkowego wpływały pisma podatnika, których adresatem były różne podmioty. Z pism tych zdaniem organu nie można było odczytać treści żądania, gdyż powoływały się one jedynie na wyroki o różnych sygnaturach, decyzje, dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków, ksiąg wieczystych, akty własności, i bliżej nie sprecyzowane żądanie ustalenia podatku od nieruchomości na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej za dane okresy – co organ uczynił.

Organ wskazał także, iż wydał i doręczył stronie decyzje ustalające wymiar podatku od nieruchomości aż do roku 2008 r., od wszystkich nieruchomości, w stosunku do których na podatniku ciążył obowiązek podatkowy.

Na podstawie zarządzenia Zastępcy Przewodniczącego Wydziału z dnia 18 lipca 2008 r. wezwano skarżącego do uzupełnienia braku formalnego skargi na bezczynność organu, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi, przez dokładne sprecyzowanie, na czym bezczynność Prezydenta Miasta W. w kwestii podatku od nieruchomości polega.

Wezwano nadto A. K. do wykazania w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi, iż przed wniesieniem skargi na bezczynność organu złożył w trybie art. 141 Ordynacji podatkowej ponaglenie do organu administracji publicznej (podatkowego) wyższego stopnia (w przypadku złożenia takiego ponaglenia należało nadesłać jego odpis) albo wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa (w takim przypadku należało nadesłać odpis wezwania do usunięcia naruszenia prawa).

Jednocześnie doręczono stronie skarżącej odpis odpowiedzi na skargę.

Powyższe wezwania doręczone zostały skarżącemu w dniu 25 lipca 2008 r.

Odpowiadając terminowo na wezwania, skarżący nadesłał dwa pisma z dnia 29 lipca 2008 r.

W pierwszym z nich wskazał, że dotyczy "skargi z dnia 03 czerwca 2005 r. sygn. akt

I SA/Gl 836/05 Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] nr [...] przez: określenie naruszenia prawa bądź interesu prawnego wydaną decyzją w przedmiocie podatku od nieruchomości (...)".

W drugim ze wskazanych pism, skarżący wniósł o "całkowity zwrot kosztów sądowych w sprawie z dnia 13 lipca 2005 r. sygn. akt I SA/Gl 836/05 (...)".

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Przepis art. 57 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - dalej w skrócie: ppsa przewiduje, iż skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, a ponadto zawierać określenie naruszenia prawa lub interesu prawnego. Wymogi formalne pisma procesowego określa art. 46 ppsa, zaś tryb uzupełniania tych braków – art. 49 ppsa.

W literaturze wskazuje się iż pismo, noszące nazwę nagłówkową skarga, nie zawierające sprecyzowania, w czym wnoszący pismo upatruje naruszenia prawa lub interesu prawnego, nie jest skargą w rozumieniu rozdziału 2 działu III ppsa. Nawet gdyby uznać je za skargę, należy wezwać skarżącego do uzupełnienia tejże skargi w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 w zw. z art. 49 § 1 in fine ppsa. W przypadku nie wystąpienia o uzupełnienie owego braku, mamy w rzeczywistości do czynienia z działaniem sądu z urzędu, co nie wydaje się być dopuszczalne. Wprawdzie sąd I instancji nie jest związany granicami skargi - może więc badać nie tylko naruszenia prawa w niej wskazane, ale także kontrolować zaskarżony akt pod kątem występowania w nim wszelkich innych ewentualnych wad prawnych, ale warunkiem sine qua non owego badania jest złożenie skargi odpowiadającej wymogom określonym w art. 57 ppsa (por. W. Chróścielewski: glosa do wyroku WSA w Warszawie z dnia 24 stycznia 2004 r., sygn. akt III SA 1617/02, teza nr 2, publ. OSP 2005.11.128).

Stosownie natomiast do treści art. 58 § 1 pkt 3 ustawy ppsa, Sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi.

Nie uzupełnienie braku formalnego skargi A. K. (skarżący nie wskazał, pomimo stosownego wezwania Sądu w tym zakresie, na czym bezczynność Prezydenta Miasta W. w kwestii podatku od nieruchomości polega) powoduje zatem konieczność odrzucenia skargi.

Ponadto, zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 ppsa, sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienia skargi jest niedopuszczalne.

Niedopuszczalność skargi z "innych przyczyn" występuje w szczególności wówczas, gdy skarga zostanie wniesiona bez wyczerpania środków zaskarżenia albo bez uprzedniego wezwania na piśmie do usunięcia naruszenia prawa, gdy ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi.

Zgodnie bowiem z art. 52 § 1 ppsa, skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich.

W przypadku skargi na bezczynność środkiem takim (mogącym mieć zastosowanie w niniejszej sprawie) jest ponaglenie przewidziane w art. 141 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa albo (ewentualnie) wezwanie organu do usunięcia naruszenia prawa.

Z akt niniejszej sprawy nie wynika, aby skarżący przed wniesieniem skargi na bezczynność organu złożył w trybie art. 141 Ordynacji podatkowej ponaglenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia, ewentualnie aby wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa.

Odpowiedzi w tym przedmiocie skarżący nie udzielił również na wezwanie Sądu.

W tym stanie rzeczy, działając w oparciu o przytoczone wyżej przepisy, orzeczono jak w sentencji postanowienia, przy zastosowaniu art. 58 § 3 ppsa.