Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA 1236/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2005-03-03 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Bogusław Moraczewski, , Sędzia WSA Izabela Ostrowska, Sędzia WSA Leszek Kamiński (spr.), Protokolant Rafał Kubik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 marca 2005 r. sprawy ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej przy ul. [...] na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2003 r. Nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie zabudowy prześwitu skargę oddala.


UZASADNIENIE

Decyzją nr [...] z dnia [...] grudnia 2002 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego [...] umorzył postępowanie administracyjne w sprawie zabudowy prześwitu bramowego w budynku przy ul. S. w W. od strony budynku przy ul. G.

W uzasadnieniu decyzji Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego na podstawie przeprowadzonych oględzin ustalił, że wspólnota mieszkaniowa budynku przy ul. S. dokonała naprawy drzwi w prześwicie pomiędzy budynkami przy ul. G. i ul. S. strony ulicy, a nadto założyła instalację domofonową oraz dokonała wymiany drugich drzwi od strony podwórza, z drewnianych na metalowe bez naruszania ościeżnic. Doprowadzono więc prześwit do stanu poprzedniego, w którym prześwit ten był obustronnie zamknięty bramami.

Ze stanowiskiem tym nie zgodziła się Wspólnota Mieszkaniowa przy ul. G. i w odwołaniu od tej decyzji podniosła, że istniejący pomiędzy budynkami prześwit stanowi teren wolny, a przez jego zamkniecie uniemożliwiony został swobodny ruch i najkorzystniejsze połączenia pomiędzy podwórkiem i ulicami. Nie kwestionując "swoistej modernizacji" zarzucono w odwołaniu naruszenie założeń architektonicznych budynku i zasad współżycia.

[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, decyzją nr [...] ([...]) z dnia [...] lutego 2003 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję, podzielając stanowisko organu I instancji.

W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego Wspólnota Mieszkaniowa przy ul. G. powołała się na argumenty zawarte we wcześniejszych pismach, organ zaś w odpowiedzi na skargę podtrzymał stanowisko zajęte w

decyzji.

Sprawa niniejsza na podstawie art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271) podlega rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, gdyż zgodnie z treścią tego przepisu sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje.

Skargę należało oddalić, gdyż zaskarżona decyzja odpowiada prawu.

Stosownie do treści art. 3 § 1 wymienionej wyżej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, że Sąd, rozpoznając skargę, ocenia czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego.

Podstawą prawną decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, utrzymującej w mocy decyzję organu I instancji, był art. 105 § 1 k.p.a., który przewiduje, że jeśli postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania. Objęte skargą rozstrzygnięcie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego nie narusza tego przepisu, skoro w niniejszej sprawie zostało wykazane, że prowadzenie postępowania przez organ I instancji było bezprzedmiotowe.

Bezprzedmiotowość zaś wynika z tej okoliczności, iż prace naprawcze wykonywane w prześwicie bramowym w budynku przy ul. S. w W. od strony budynku przy ul. G. nie miały charakteru robót budowlanych w rozumieniu prawa budowlanego. Zakres robót nie jest w sprawie sporny, nie jest też kwestionowany przez stronę skarżącą, ograniczał się on do prac polegających na odtworzeniu istniejących wcześniej otworów przez naprawę drzwi w prześwicie pomiędzy budynkami przy ul. G. i ul. Ś. od strony ulicy, a nadto założeniu instalacji domofonowej oraz wymianie drugich drzwi od strony podwórza z drewnianych na metalowe bez naruszania ościeżnic.

Skarżący kwestionują zaś w istocie skutki wymienionych prac naprawczych, gdyż w ich wyniku utracili możliwość swobodnego przechodzenia przez ten prześwit. Wprawdzie istnieją inne przejścia na ulicę, a więc dostęp do drogi publicznej jest zapewniony, niemniej jest on trudniejszy niż przedtem, co jest sprzeczne - zdaniem skarżących - z zasadami współżycia społecznego. Okoliczności te nie mogą jednak stanowić przedmiotu rozważań organów administracyjnych ani sądu administracyjnego, gdyż kwestie te należą do sfery prawa cywilnego. W ocenie organów administracyjnych takie prace, nie zmieniające - z punktu widzenia przepisów prawa budowlanego - charakteru dotychczasowej zabudowy, a mające jedynie na celu uzyskanie sprawności eksploatacyjnej istniejących wcześniej urządzeń, nie wymagają pozwolenia budowlanego ani też zgłoszenia. Nie istniał zatem przedmiot uzasadniający prowadzenie postępowania w zakresie objętym przepisami prawa budowlanego.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę oddalił.