Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 1774/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-09-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6539 Inne o symbolu podstawowym 653
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Minister Pracy i Polityki Społecznej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA - Jadwiga Smołucha, Sędzia WSA - Konrad Łukaszewicz (spr.), Sędzia WSA - Bożena Zwolenik, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 17 września 2020 r. sprawy ze skargi [...] na decyzję Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych z dnia [...] sierpnia 2019 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wypłaty dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych oddala skargę.


UZASADNIENIE

Kontrolą sądowoadministracyjną w niniejszej sprawie objęte zostało postępowanie zakończone decyzją Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych (zwanego dalej: "Prezesem PFRON") z dnia [...] sierpnia 2019 r. o numerze [...] w przedmiocie odmowy wypłaty dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych.

Stan faktyczny sprawy przedstawia się następująco:

Spółka z o.o. S. z siedzibą w L. (zwana dalej: "Spółką" bądź "Skarżącą") wystąpiła z wnioskiem Wn-D za luty 2019 r. oświadczając w formularzu Info-oPP, że wysokość niepokrytych strat Spółki przewyższa 50% wysokości kapitału zarejestrowanego.

Pismem z dnia 29 kwietnia 2019 r. Spółka dodatkowo wyjaśniła, że zaznaczenie przez nią w punkcie 1 części B formularza Info-oPP odpowiedzi twierdzącej – nie wynikało z pogorszenia sytuacji gospodarczej i finansowej Spółki, lecz jest rachunkowym odzwierciedleniem dwóch powiązanych ze sobą incydentalnych zdarzeń gospodarczych, tj. zakupu 100% udziałów w kapitale zakładowym spółki S. Sp. z o.o. oraz połączenia Spółki z S. Sp. z o.o. W wyniku powyższych operacji Spółka nabyła udziały w spółce S. Sp. z o.o. za cenę rynkową 66,6 mln zł oraz nastąpiło "skompensowanie" w księgach rachunkowych Spółki ceny nabycia ww. udziałów z kapitałem podstawowym przejętej spółki, zaś różnica w wysokości 60,6 mln zł obciążyła kapitał rezerwowy Spółki i tym samym kapitały własne. Operacje te były stricte rachunkowe i nie powodowały żadnych kosztów ani przepływów gotówkowych. Pomimo, że rachunkowe rozliczenie nabycia udziałów w kapitale zakładowym spółki S. sp. z o.o. a następnie rozliczenie połączenia spółek wygenerowało stratę to zdaniem Spółki gospodarcze skutki tych operacji były dla niej bardzo korzystne, gdyż wzmocniły jej pozycję gospodarczą i finansową. Spółka przejmująca i spółka przejmowana były podmiotami powiązanymi kapitałowo i należały do jednej grupy kapitałowej kontrolowanej przez M. , U. z siedzibą w W. Spółka zauważyła przy tym, że niezwłocznie po rozliczeniu połączenia jej wspólnicy podjęli decyzję o znaczącym dokapitalizowaniu Spółki. W dniu 29 marca 2019 r. Nadzwyczajne Zgromadzenie Wspólników Spółki podjęło uchwałę o podwyższeniu kapitału zakładowego do kwoty 76.000.000 zł i pokryciu nowoutworzonych 133 udziałów wkładem pieniężnym o wartości 20.000.000 zł. Nowoutworzone udziały zostały w tym samym dniu objęte przez większościowego wspólnika Spółki, czyli E. S.A. W dniu 29 marca 2019 r. E. S.A. wpłaciła kwotę 20.000.000 zł na rachunek Spółki, pokrywając tym samym cały objęty kapitał zakładowy. Skarżąca odwołała się również do wyjaśnień Komisji Europejskiej w zakresie badania sytuacji ekonomicznej podmiotów powiązanych zamieszczonych na stronie internetowej Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, w szczególności do sytuacji w której "wnioskodawca znajduje się w trudnej sytuacji, ale trudności nie występują na poziomie jednostki gospodarczej, przedsiębiorstwa powiązane w stosunku do wnioskodawcy mogą na przykład dokapitalizować wnioskodawcę celem restrukturyzacji, w wyniku czego jego sytuacja gospodarcza ulegnie poprawie i pomoc będzie mogła być udzielona". W związku z tym, zdaniem Spółki, nawet jeśli wskaźniki ekonomiczne wnioskodawcy zostają przekroczone, ale jednostka gospodarcza jest w dobrej sytuacji gospodarczej to pomoc może być przyznana. Przypadek ten zachodzi na moment ustalenia trudnej sytuacji wnioskodawcy, a nie już po poprawieniu jego sytuacji ekonomicznej. Zdaniem Spółki, taka właśnie sytuacja miała miejsce w jej przypadku.

Decyzją z dnia [...] sierpnia 2019 r. Prezes PFRON odmówił Spółce wypłaty dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za miesiąc luty 2019 r., powołując w podstawie prawnej przepisy: art. 45 ust. 3a, art. 26a ust. 9a pkt 1 w związku z art. 48a ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (t. j. Dz. U. z 2020 r., poz. 426 ze zm.; zwanej dalej: "ustawą o rehabilitacji"), jak również art. 2 pkt 18 lit. a) rozporządzenia Komisji (UE) 651/2014 z dnia 17 czerwca 2014 r. uznającego niektóre rodzaje pomocy za zgodne z rynkiem wewnętrznym w zastosowaniu art. 107 i 108 Traktatu (Dz. Urz. UE L187 z 26.6.2014; zwanego dalej: "rozporządzeniem nr 651/2014".

W uzasadnieniu organ wskazał, że na dzień wystąpienia z wnioskiem Wn-D za luty 2019 r. Spółka spełniła przesłankę "przedsiębiorstwa znajdującego się w trudnej sytuacji", określoną w art. 2 pkt 18 lit. a) rozporządzenia nr 651/2014. Z analizy przedstawionego przez stronę bilansu sporządzonego na dzień 28 lutego 2019 r. wynika, że subskrybowany kapitał zakładowy spółki wynosił 75.933.500 zł, zaś łączne straty Spółki wynosiły 242.198.016 zł. W związku z kapitałem zapasowym w wysokości 112.771.092 zł, kapitałem rezerwowym w wysokości 22.327.623 zł i pozostałymi kapitałami rezerwowymi w wysokości 49.465.195 zł, zmniejszającymi zakumulowane straty, powstała ujemna skumulowana kwota w wysokości 57.634.106 zł. Tym samym Spółka w wyniku zakumulowanych strat utraciła 75,90 % subskrybowanego kapitału zakładowego, co jest jednoznaczne z tym, że strona spełniła przesłankę wynikającą z art. 2 pkt 18 lit. a) rozporządzenia nr 651/2014. W konsekwencji, na dzień wystąpienia z wnioskiem Wn-D za miesiąc luty 2019 r. ponad połowa subskrybowanego kapitału zakładowego Spółki została utracona w efekcie zakumulowanych strat.

Odnosząc się do stanowiska zaprezentowanego przez Spółkę organ zauważył, że z informacji umieszczonej na stronie internetowej Urządędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów wynika, że Komisja Europejska uznaje, iż w przypadku, gdy trudna sytuacja ekonomiczna została potwierdzona na poziomie wnioskodawcy przy jednoczesnej dobrej sytuacji ekonomicznej jednostki gospodarczej w skład której wchodzi wnioskodawca – co do zasady pomoc nie może zostać udzielona. Jednocześnie zaznaczono, że po poprawie sytuacji ekonomicznej przez podmioty powiązane, pomoc będzie mogła być udzielona. Natomiast jak wynika z materiałów zgromadzonych w sprawie, dokapitalizowanie Spółki nastąpiło dopiero w dniu 29 marca 2019 r., zatem już po dniu złożenia wniosku Wn-D o wypłatę dofinansowania za luty 2019 r., co miało miejsce w dniu 25 marca 2019 r., w związku z czym, nie może zostać uwzględnione przy ocenie sytuacji ekonomicznej Spółki, gdyż jest ona ustalana na dzień złożenia wniosku o udzielenie pomocy.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Prezesa PFRON z dnia [...] sierpnia 2019 r. Skarżąca wniosła o jej uchylenie oraz zasądzenie kosztów postępowania sądowego, zarzucając naruszenie:

1) przepisów prawa materialnego tj. art. 26a ust. 9 a pkt 1 oraz art. 48a ust. 2 i 3 pkt 1 ustawy o rehabilitacji w zw. art. 2 pkt 18 lit. a oraz art. 3 ust. 3 Załącznika I rozporządzenia nr 651/2014, przez błędną wykładnię powołanych przepisów i uznanie, że Skarżącą należącą do grupy kapitałowej M. , U. , kwalifikować należy jako przedsiębiorstwo zagrożone według kryteriów określonych w przepisach prawa Unii Europejskiej;

2) przepisów prawa procesowego, tj. art. 6, art. 7, art. 8 oraz art. 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2020 r., poz. 256 ze zm.; zwanej dalej: "k.p.a."), przez brak uwzględnienia oświadczenia dotyczącego dobrej sytuacji ekonomicznej grupy kapitałowej (single economic unit), do której należy Skarżąca i niewyjaśnienie kwestii oraz niedokonanie oceny jaki wpływ miała ta przynależność na sytuację ekonomiczną Skarżącej.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325; zwanej dalej: "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, że zadaniem wojewódzkiego sądu administracyjnego jest zbadanie legalności zaskarżonego aktu pod względem jego zgodności z prawem, to znaczy ustalenie czy orzekający w sprawie organ prawidłowo zinterpretował i zastosował przepisy prawa w odniesieniu do właściwie ustalonego stanu faktycznego. Jednocześnie, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Kontrolując sprawę w ramach powyższych kompetencji Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem.

Przypomnieć w pierwszej kolejności należy, że przy stosowaniu przepisu art. 26a ustawy o rehabilitacji (określającym przesłanki nabycia przez pracodawcę uprawnienia do otrzymania omawianego dofinansowania) oraz przy jego wykładni należy mieć na uwadze treść przepisów unijnych zezwalających na udzielanie tego rodzaju pomocy przepisami krajowymi. Niewątpliwie wykładnia przepisów krajowych powinna być zgodna z wykładnią przepisów unijnych. Wypłacanie podmiotom gospodarczym dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych stanowi bowiem pomoc publiczną, która co do zasady jest niedozwolona. Niektóre rodzaje pomocy publicznej zostały jednak uznane za zgodne ze wspólnym rynkiem i jako takie dozwolone. Są to rodzaje pomocy, do których zastosowanie mają regulacje ujęte w rozporządzeniu nr 651/2014.

W ramach art. 26a ust. 9a pkt 1 ustawy o rehabilitacji przewidziano odmowę wypłaty dofinansowania w przypadku zaistnienia okoliczności wskazanych w art. 48a ust. 3 ustawy o rehabilitacji. Przepis art. 48a ust. 3 pkt 1 stanowi, że pomoc ze środków Funduszu nie może zostać udzielona lub wypłacona pracodawcy wykonującemu działalność gospodarczą znajdującemu się w trudnej sytuacji ekonomicznej według kryteriów określonych w przepisach prawa Unii Europejskiej dotyczących udzielania pomocy publicznej.

Wymieniony przepis odsyła wprost do stosowania rozporządzenia nr 651/2014. Rozporządzenie nr 651/2014 w art. 1 ust. 4 pkt c) wprost stanowi, że "niniejsze rozporządzenie nie ma zastosowania do pomocy dla przedsiębiorstw znajdujących się w trudnej sytuacji, z wyjątkiem programów pomocy mających na celu naprawienie szkód spowodowanych niektórymi klęskami żywiołowymi". Jednocześnie rozporządzenie to w art. 2 pkt 18 lit. a) określa kryteria trudnej sytuacji ekonomicznej przedsiębiorcy. Zgodnie z tym przepisem "przedsiębiorstwo znajdujące się w trudnej sytuacji", w przypadku spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, oznacza przedsiębiorstwo, w którym ponad połowa jej subskrybowanego kapitału zakładowego została utracona w efekcie zakumulowanych strat. Taka sytuacja ma miejsce, gdy w wyniku odliczenia od rezerw (i wszystkich innych elementów uznawanych za część środków własnych przedsiębiorstwa) zakumulowanych strat powstaje ujemna skumulowana kwota, która przekracza połowę subskrybowanego kapitału zakładowego. Do celów niniejszego przepisu "spółka z ograniczoną odpowiedzialnością" odnosi się w szczególności do rodzajów jednostek podanych w załączniku I do dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/34/UE z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie rocznych sprawozdań finansowych, skonsolidowanych sprawozdań finansowych i powiązanych sprawozdań niektórych rodzajów jednostek, zmieniająca dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2006/43/WE oraz uchylająca dyrektywy Rady 78/660/EWG i 83/349/EWG, a "kapitał zakładowy" obejmuje, w stosownych przypadkach, wszelkie premie emisyjne.

Wymaga też podkreślenia, że Prezes PFRON bada, czy przedsiębiorstwo znajduje się w trudnej sytuacji ekonomicznej według danych na dzień złożenia wniosku o udzielenie pomocy. Skoro bowiem pomoc publiczna w formie dofinansowania do wynagrodzeń osób niepełnosprawnych wiąże się z zatrudnieniem pracownika w określonym miesiącu, to prawo do tej pomocy jest nabywane z ostatnim dniem okresu sprawozdawczego, a pomoc jest udzielana, jeżeli od tej daty jest możliwe ustalenie, czy zostały spełnione warunki do wystąpienia o wypłatę pomocy. Potwierdza to treść art. 33 rozporządzenia nr 651/2014. W myśl art. 33 ust. 1 tego rozporządzenia pomoc na zatrudnianie pracowników niepełnosprawnych jest zgodna z rynkiem wewnętrznym w rozumieniu art. 107 ust. 3 TfUE i wyłączona z obowiązku zgłoszenia, o którym mowa w art. 108 ust. 3 TfUE, jeżeli spełnione są warunki ustanowione w niniejszym artykule i w rozdziale I. W ust. 2 art. 33 ww. rozporządzenia wskazano, że za koszty kwalifikowalne uznaje się koszty płacy w danym okresie zatrudnienia pracownika niepełnosprawnego. Natomiast zgodnie z art. 33 ust. 5 rozporządzenia nr 651/2014 intensywność pomocy nie przekracza 75 % kosztów kwalifikowalnych. Zatem pomoc dotyczy pokrycia wskazanej części kosztów kwalifikowanych, jako kosztów płacy, poniesionych w konkretnym okresie zatrudnienie pracownika niepełnosprawnego przy spełnieniu w tym okresie warunków prawem przewidzianych. Tak też stanowi przepis art. 2 pkt 28 rozporządzenia nr 651/2014 wskazując w definicjach, że "data przyznania pomocy" oznacza dzień, w którym beneficjent nabył prawo otrzymania pomocy zgodnie z obowiązującym krajowym systemem prawnym. W wyroku z dnia 4 marca 2014 r. o sygn. akt II GSK 2078/12, Naczelny Sąd Administracyjny wprost uznał, że sytuacja ekonomiczna pracodawcy jest badana na datę złożenia poprawnie wypełnionego i kompletnego wniosku, a poprawa sytuacji po tej dacie nie ma znaczenia dla oceny spełniania warunków uprawniających do otrzymania dofinansowania. Powyższe stanowisko jest akceptowane w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. wyroki NSA o sygn. akt: II GSK 1044/12, II GSK 1107/12, II GSK 1170/12, II GSK 2078/12, II GSK 765/12, a także w sprawie II GSK 1683/13; orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne w internetowej bazie orzeczeń pod adresem: www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Słusznie również podniósł Prezes PFRON, że wniosek o udzielenie pomocy publicznej musi być szczegółowo udokumentowany, co wynika z art. 37 ust. 5 ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 r. o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej (t. j. Dz.U. z 2020, poz. 708). Warto przywołać przy tym wywód Naczelnego Sądu Administracyjnego przedstawiony w uzasadnieniu do wyroku z dnia 25 lutego 2015 r. o sygn. akt II GSK 464/14, zgodnie z którym, nie można również tracić z pola widzenia i tego, że zgodnie z art. 37 ust. 7 ustawy o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej, do czasu przekazania przez podmiot ubiegający się o pomoc zaświadczeń, oświadczeń lub informacji, o których mowa w ust. 1, 2 i 5, pomoc nie może być udzielona temu podmiotowi. Uwzględniając szczegółową treść tego przepisu, zwłaszcza zaś to, że nie funkcjonuje on w próżni prawnej, zwrócić należy również uwagę na znaczenie regulacji zawartej w art. 48a ust. 3 pkt 1 ustawy o rehabilitacji. Z treści tego przepisu wywieść można bowiem, że zarówno w dacie przyznania pomocy publicznej, jak i w dacie jej wypłacenia pracodawca nie może znajdować się w trudnej sytuacji ekonomicznej według kryteriów określonych w przepisach Unii Europejskiej. Biorąc pod uwagę specyfikę realizacji uprawnień pracodawcy do dofinansowania do wynagrodzeń osób niepełnosprawnych, wykładnia omawianego przepisu – w relacji do przywołanego art. 35 ust. 7 ustawy o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej – gdy chodzi o datę dokonywania oceny kondycji ekonomicznej pracodawcy, nie może pomijać treści rozporządzenia Komisji (WE) Nr 800/2008 z dnia 6 sierpnia 2008 r. (ogólne rozporządzenie w sprawie wyłączeń blokowych). Z motywu 36 przywołanego rozporządzenia unijnego wynika bowiem wprost, że zgodnie z zasadami regulującymi kwestie pomocy objętej zakresem art. 87 ust. 1 Traktatu, za datę przyznania pomocy należy uznać dzień, w którym beneficjent nabył prawo przyjęcia pomocy zgodnie z obowiązującym krajowym systemem prawnym. Odnosząc powyższe do przepisów ustawy o rehabilitacji przyjąć należy więc, że pracodawca nabywa prawo do dofinansowania do wynagrodzeń dla osób niepełnosprawnych z dniem złożenia kompletnego i prawidłowo wypełnionego wniosku o dofinansowanie (art. 26c ust. 3 ustawy o rehabilitacji). W związku z tym trzeba przyjąć, że sytuacja ekonomiczna pracodawcy podlega badaniu na datę złożenia wniosku, z tym zastrzeżeniem, że obejmuje to datą złożenia poprawnie wypełnionego i kompletnego wniosku. Pogląd ten, choć wypowiedziany na gruncie poprzednio obowiązującego rozporządzenia Komisji (WE) Nr 800/2008 z dnia 6 sierpnia 2008 r., zachowuje aktualność na gruncie analogicznych regulacji rozporządzenia nr 651/2014.

Biorąc powyższe pod uwagę, w ocenie Sądu organ prawidłowo ustalił w sprawie, że dokumentacja finansowa Spółki sporządzona na dzień złożenia wniosku o wypłatę dofinansowania wprost wskazuje na trudną sytuację w rozumieniu art. 2 pkt 18 lit. a) rozporządzenia nr 651/2014. Z przedstawionego przez stronę bilansu sporządzonego na dzień 28 lutego 2019 r. wynika, że Spółka w wyniku zakumulowanych strat utraciła 75,90% subskrybowanego kapitału zakładowego, czego zresztą Skarżąca nie kwestionuje. Oznacza to, że na dzień wystąpienia z wnioskiem Wn-D za luty 2019 r. ponad połowa subskrybowanego kapitału zakładowego Spółki została utracona w efekcie zakumulowanych strat. Tym samym nie można zarzucić organowi wadliwej konstatacji, że Skarżąca, składając ten wniosek była przedsiębiorstwem znajdującym się w trudnej sytuacji ekonomicznej w rozumieniu art. 2 pkt 18 lit a) rozporządzenia nr 651/2014.

Wbrew zapatrywaniu Skarżącej, powyższej oceny nie mogła zmienić okoliczność, że Spółka wchodziła w skład grupy kapitałowej, zatem badając jej sytuację ekonomiczną należało wziąć pod uwagę sytuację ekonomiczną całej grupy kapitałowej (single economic unit). Błędnie bowiem Skarżąca odczytuje stanowisko służby Dyrekcji Generalnej ds. Konkurencji Komisji Europejskiej, wyrażone w piśmie z dnia 26 października 2016 r. (znak: COMP 03/HT.4335*2016/102167) – przedstawione przez Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów na stronie swojej internetowej (https://www.uokik.gov.pl/wyjasnienia2.php#faq3030). Zauważyć należy, że z zamieszczonej tam tabeli wynika, że w sytuacji "gdy wnioskodawca jest w trudnej sytuacji, ale trudności nie występują na poziomie grupy przedsiębiorstw tworzących jeden podmiot gospodarczy, przedsiębiorstwa powiązane w stosunku do wnioskodawcy mogą na przykład dokapitalizować wnioskodawcę celem restrukturyzacji, w wyniku czego jego sytuacja gospodarcza ulegnie poprawie i pomoc będzie mogła być udzielona" – dopuszczalność pomocy zgodnej z GBER (kolumna 3) została opisana w następujący sposób: "Co do zasady NIE" oraz dodano uwagę w kolumnie 4: "Zależy od sytuacji. Po poprawie sytuacji ekonomicznej przez podmioty powiązane, pomoc jest dopuszczalna". Zdaniem Sądu, stanowisko to jest jasne i wyraźnie dotyczy sytuacji ekonomicznej wnioskodawcy dopiero "po poprawie". W konsekwencji prawidłowo przyjął organ, że dofinansowanie mogłoby być wypłacone za miesiąc luty 2019 r., gdyby poprawa sytuacji ekonomicznej Spółki nastąpiła przed złożeniem wniosku Wn-D za ten miesiąc. Tymczasem nie jest sporne, że dokapitalizowanie Spółki nastąpiło w dniu 29 marca 2019 r., zatem już po dniu złożenia wniosku Wn-D. Zgodzić należało się więc z Prezesem PFRON, że nie można było przyjąć, że "poprawa" sytuacji ekonomicznej Spółki (niezależnie od braku trudności na poziomie grupy) nastąpiła w miesiącu, do którego odnosił się wniosek (lutym 2019 r.).

Dodać należy, że składając wniosek w dniu 25 marca 2019 r. Skarżąca była obowiązana do złożenia oświadczenia, że wysokość niepokrytych strat Spółki przewyższa 50% wysokości kapitału zarejestrowanego, bowiem nie mogła uwzględnić wówczas dokapitalizowania, które nastąpiło później, tj. w dniu 29 marca 2019 r. Również z tego względu organ nie mógł pominąć oświadczenia i przyjąć, że pozostaje nieaktualne, skoro jak to już wyżej wyjaśniono, jego obowiązkiem było zbadanie czy przedsiębiorstwo znajduje się w trudnej sytuacji ekonomicznej według danych na dzień złożenia wniosku o udzielenie pomocy. Nawet bowiem pozytywna prognoza odnośnie do poprawy kondycji przedsiębiorcy, czy też poprawa jego sytuacji ekonomicznej po tej dacie, nie ma znaczenia dla oceny spełniania warunków uprawniających do otrzymania dofinansowania do wynagrodzenia pracownika niepełnosprawnego (por. wyroki NSA z dnia 4 marca 2014 r. o sygn. akt II GSK 2078/12 i z dnia 25 lutego 2015 r. o sygn. akt II GSK 464/14).

Z tych wszystkich względów Sąd uznał, że organ nie dopuścił się naruszenia wskazanych w skardze przepisów prawa materialnego i procesowego, a podniesione w niej argumenty nie zasługiwały na uwzględnienie. Sąd nie dopatrzył się również by Prezes PFRON uchybił innym przepisom prawa. Organ w sposób wyczerpujący zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy oraz szczegółowo uzasadnił swoje rozstrzygnięcie. Uzasadnienie faktyczne zaskarżonej decyzji zawiera szczegółowe ustalenie faktów, na których oparł się organ, a uzasadnienie prawne odnosi się do prawidłowo zastosowanych przepisów prawa.

W tym stanie rzeczy skarga podlegała oddaleniu, o czym orzeczono – na podstawie art. 151 p.p.s.a. – w sentencji wyroku. Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym, na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 374 ze zm.), zmienionej ustawą z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz. U. z 2020 r., poz. 875).