Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 1982/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2009-03-03 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6291 Nacjonalizacja przemysłu
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Minister Infrastruktury
Powołane przepisy: article: art. 245, art. 246 § 1 pkt 2, art. 258 § 1 i § 2 pkt 7
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie: - Joanna Dziedzic po rozpoznaniu w dniu 3 marca 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku P. W. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi M. P., M. W., P. W. i M. J. na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] października 2008 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności orzeczenia stwierdzającego przejecie na własność Państwa przedsiębiorstwa postanawia: - odmówić przyznania prawa pomocy.


UZASADNIENIE

Skarżący P.W. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na urzędowym formularzu wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w związku ze skargą na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] października 2008 r.

Z informacji podanych przez skarżącego w nadesłanym formularzu PPF wynika, że skarżący prowadzi wspólne gospodarstwo domowe wraz z żoną i małoletnią córką. Skarżący jest właścicielem ½ domu o pow. 600 m2, mieszkania o pow. 25 m2 oraz działki budowlanej o pow. 1350 m2. Jako źródło miesięcznych dochodów skarżący wskazał wynagrodzenie za pracę w wysokości 3000 zł, dochód z wynajmu mieszkania w wysokości 1500 zł oraz dochód z działalności gospodarczej w wysokości 2 500 zł. Uzasadniając swój wniosek skarżący wskazał, iż ponosi znaczne wydatki związane z budową domu oraz spłatą zaciągniętego kredytu hipotecznego.

W związku z powziętymi wątpliwościami co do uzyskiwanych przez skarżącego dochodów z działalności gospodarczej, dochodów jego żony oraz wydatków na bieżące utrzymanie, Sąd pismem z dnia 16 stycznia 2009 r. zobowiązał skarżącego do uzupełnienia wniosku, w terminie 7 dni pod rygorem rozpoznania wniosku w oparciu o posiadane dokumenty, poprze nadesłanie:

- oświadczenia o wysokości dochodów uzyskiwanych przez K. W., ewentualnie zaświadczenia z właściwego urzędu pracy potwierdzającego, że ww. jest osobą bezrobotną,

- wyciągów i wykazów z posiadania przez skarżącego oraz jego żonę rachunków bankowych z okresu ostatnich trzech miesięcy,

- oświadczenia o wysokości stałych miesięcznych wydatków w gospodarstwie domowym,

- dokumentów potwierdzających wysokość uzyskiwanych dochodów z działalności gospodarczej oraz umowy o pracę,

- odpisu zeznania podatkowego za 2007 r.

Wezwanie do uzupełnienia braków wniosku o przyznanie prawa pomocy doręczono skarżącemu w dniu 22 stycznia 2009 r. Termin do uzupełnienia braków przedmiotowego wniosku upłynął w dniu 29 stycznia 2009 r., natomiast wnioskodawca do dnia dzisiejszego nie udzielił odpowiedzi na skierowane do niego wezwanie.

Rozpatrując wniosek stwierdzono, co następuje:

Zwolnienie od kosztów sądowych wchodzi w zakres częściowego prawa pomocy, które może być przyznane osobie fizycznej pod warunkiem wykazania przez nią braku możliwości poniesienia pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; zwanej dalej P.p.s.a.).

Wskazany przepis stanowi odstępstwo od generalnej zasady ponoszenia kosztów postępowania sądowoadministracyjnego, zawartej w art. 199 wymienionej ustawy. Zatem rzeczą wnioskodawcy jako zainteresowanego jest wykazanie, że jego sytuacja materialna jest na tyle trudna, że uzasadnia wyjątkowe potraktowanie, o którym mowa w przytoczonych przepisach. Tym samym to na występującym z wnioskiem spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uprawniającej do skorzystania z prawa pomocy, zaś rozstrzygnięcie w tej kwestii zależy od tego, co zostanie przez stronę wykazane.

Jak już wskazano powyżej, referendarz sądowy uznał zawarte w urzędowym formularzu PPF oświadczenie skarżącego za niewystarczające dla dokonania oceny jego rzeczywistego stanu majątkowego oraz możliwości płatniczych, szczególnie przy braku pełnej informacji odnośnie dochodów uzyskiwanych z prowadzonej przez skarżącego działalności gospodarczej, źródłach dochodu pozostałych członków rodziny oraz informacji o wydatkach koniecznych ponoszonych na bieżące utrzymanie. Przedłożenie przez skarżącego żądanych dokumentów pozwoliłoby nie tylko na weryfikację rzeczywistych dochodów uzyskiwanych przez skarżącego, ale także potwierdziłoby ewentualną, trudną sytuację materialną, w jakiej skarżący się znajduje. W konsekwencji należy przyjąć, iż niewyjaśnione pozostały podstawowe okoliczności dotyczące ponoszonych przez skarżącego kosztów utrzymania, w tym zwłaszcza źródeł finansowania.

Wezwanie Sądu doręczono skarżącemu 22 stycznia 2009 r. Pomimo upływu 7-dniowego terminu zakreślonego do uzupełnienia wniosku skarżący nie nadesłał żądanych dokumentów.

Mając powyższe na uwadze należy uznać, że wnioskodawca nie uprawdopodobnił, że spełnia ustawowe przesłanki przyznania prawa pomocy.

Dodatkowo trzeba podkreślić, że Sąd nie jest zobowiązany do prowadzenia dochodzenia w sytuacji gdy dokładne dane umożliwiające pełną ocenę stanu majątkowego oraz możliwości płatniczych wnioskodawcy nie są znane, gdyż uchyla się on od złożenia stosownych dokumentów i oświadczeń w tym przedmiocie.

Jak już bowiem wyjaśniono sprawą zainteresowanego jest wykazanie zasadności złożonego wniosku w świetle ustawowych przesłanek przyznania prawa pomocy (por. post. Sądu Apelacyjnego [...] z dnia [...] stycznia 2003 r., OSA 2003/9/38).

W tej sytuacji, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 oraz art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.