Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt I SA/Go 911/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2008-12-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celny
6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Celne prawo
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność zaskarżonej decyzji w całości
Powołane przepisy: article: art. 73 ust.1
journal: Dz.U. 2004 nr 68 poz 622
law: Ustawa z dnia 19 marca 2004 r. Prawo celne
article: art. 220 par. 1,228 par. 1,247 par. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 1997 nr 137 poz 926
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Stefan Kowalczyk Sędziowie Sędzia WSA Krystyna Skowrońska - Pastuszko Asesor WSA Barbara Rennert (spr.) Protokolant referent Grzegorz Oracz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 grudnia 2008 r. sprawy ze skargi "DD" sp. z o.o. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe oraz podatku od towarów i usług z tytułu importu 1. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji, 2. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana.


UZASADNIENIE

W dniu [...] sierpnia 2008 r. skarżąca D Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością złożyła skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] lipca 2007 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] kwietnia 2007 r. nr [...], uznającą zgłoszenie celne za nieprawidłowe w zakresie klasyfikacji towarowej i podatku od towarów i usług oraz orzekającą kwotę tego podatku.

Z akt sprawy wynika następujący stan faktyczny:

Jednolitym dokumentem administracyjnym SAD z dnia [...] kwietnia 2004 r. nr [...] dokonano zgłoszenia mat budowlanych: polipropylenowej stosowanej jako wstępne pokrycie dachowe oraz niskoparoprzepuszczalnej z polietylenu, które objęto procedurą dopuszczenia do obrotu. W zgłoszeniu zadeklarowano towary wg kodu PCN 3921 90 60 0 i PCN 3925 90 80 0 oraz stawkę celną 0 % i podatek VAT 7 %.

Postanowieniem z dnia [...] lutego 2007 r. Naczelnik Urzędu Celnego wszczął z urzędu postępowanie celno - podatkowe dotyczące towaru objętego w/w zgłoszeniem celnym, po przeprowadzeniu którego decyzją z dnia [...] kwietnia 2007 r. nr [...] uznał to zgłoszenie celne za nieprawidłowe w zakresie klasyfikacji towarowej oraz wymiaru podatku od towarów i usług, zmieniając klasyfikację towarową na kody 5603 13 9 0 i 3921 90 19 0, stawkę podatku VAT na 22 % oraz określił kwotę należnego podatku VAT, wskazując na konieczność uiszczenia niedoboru tego podatku w kwocie 22.486 zł wraz z odsetkami.

Z akt administracyjnych nie wynika kiedy skarżąca otrzymała powyższą decyzję, ale w dniu [...] kwietnia 2007 r. złożyła od niej odwołanie, w którym wskazując, iż decyzję otrzymała 10 kwietnia 2007 r., zarzuciła jej naruszenie przepisów prawa materialnego i procesowego, wniosła o stwierdzenie jej nieważności ewentualnie o jej uchylenie i przekazanie do ponownego rozpoznania bądź umorzenie postępowania.

Po rozpoznaniu odwołania, Dyrektor Izby Celnej decyzją z dnia [...] lipca 2007 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Decyzję tę skarżąca otrzymała 30 lipca 2007 r.

Spółka D powyższą decyzję zaskarżyła w ustawowym terminie do tut. Sądu, podnosząc zarzuty zawarte już wcześniej w odwołaniu. Wniosła o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji stosownie do art. 247 § 1 pkt 2 i 4 Ordynacji podatkowej ewentualnie o uchylenie obu decyzji, bądź uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o oddalenie skargi, ponawiając argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Na wezwanie Sądu do przedłożenia zwrotnego poświadczenia odbioru przez skarżącą decyzji Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] kwietnia 2007 r. nr [...], Dyrektor Izby Celnej wyjaśnił, iż wszczął w tej sprawie postępowanie reklamacyjne. Postępowanie to wykazało, iż decyzję organu I instancji skarżąca otrzymała w dniu 5 kwietnia 2007 r.

Sąd zważył:

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, jeżeli jest zgodna z przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Sąd bada zgodność z prawem obowiązującym w dniu podjęcia zaskarżonej decyzji.

Nadto, zgodnie z przepisem art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sądy te, sprawując kontrolę działalności administracji publicznej, stosują środki określone ustawą. Środki te określone zostały przez przepisy art. 145 do art. 150 cyt. wyżej ustawy.

Nie dokonując merytorycznej oceny zarzutów skargi, należy stwierdzić, że zaskarżona decyzja jest dotknięta wadą skutkującą koniecznością stwierdzenia jej nieważności, ponieważ została wydana z rażącym naruszeniem prawa.

Na wstępie należy wyjaśnić, iż w myśl art. 26 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo celne (Dz. U. Nr 68, poz. 623 ze zm.) do spraw dotyczących długu celnego, który powstał przed dniem uzyskania przez Polskę członkostwa w Unii Europejskiej, stosuje się przepisy dotychczasowe. Cytowane uregulowanie dotyczy przepisów prawa materialnego i w niniejszej sprawie winny być stosowane przepisy obowiązujące w chwili powstania długu celnego tj. w dniu [...] kwietnia 2004 r.

Natomiast odnośnie przepisów postępowania należy zauważyć, że zgodnie art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. - Prawo celne (Dz. U. Nr 68, poz. 622 ze zm.) do postępowania w sprawach celnych stosuje się odpowiednio przepisy art. 12 oraz przepisy działu IV ustawy - Ordynacja podatkowa.

Z treści art. 220 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) wynika, iż od decyzji organu celnego wydanej w pierwszej instancji służy stronie odwołanie tylko do jednej instancji i wnosi się je, zgodnie z przepisem art. 223 § 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej, w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji stronie.

W niniejszej sprawie Sąd ustalił, iż decyzja organu pierwszej instancji została doręczona skarżącej w dniu 5 kwietnia 2007 r. Czynności wstępne organu odwoławczego obejmują m. in. badanie czy odwołanie zostało wniesione w terminie, a stwierdzenie, iż termin do jego wniesienia nie został zachowany obliguje organ do wydania, w oparciu o przepis art. 228 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej, postanowienia stwierdzającego uchybienie terminowi do wniesienia odwołania. Jednakże, zdaniem Sądu, w niniejszej sprawie organ celny pominął w ogóle kwestię ustalenia terminowości wniesienia odwołania (w aktach administracyjnych brak zwrotnego poświadczenia odbioru decyzji z dnia [...] kwietnia 2007 r.), rażąco naruszając tym samym powołane wyżej przepisy. Jednocześnie organ odwoławczy rozpoznał odwołanie merytorycznie wydając, w oparciu o przepis art. 233 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej, zaskarżoną decyzję. Zatem zaskarżona decyzja rażąco narusza także ten przepis.

W myśl przepisu art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na decyzję stwierdza jej nieważność, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. Przepis ten ma zastosowanie w przypadku ustalenia przez sąd, że zaskarżony akt jest dotknięty jedną z wad wymienionych m. in. w art. 247 § 1 Ordynacji podatkowej. Powołany art. 247 § 1 wymienia podstawy stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej, a jego punkt 3 wymienia decyzję, która została wydana z rażącym naruszeniem prawa. We wcześniejszych rozważaniach wykazano, iż taka sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie - rozstrzygając merytorycznie w drugiej instancji sprawę na skutek złożonego po terminie odwołania, organ odwoławczy rażąco naruszył powołane wyżej przepisy. W tej sytuacji Sąd uznał, iż zachodzi przewidziana w art. 247 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej przesłanka do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji.

Zważywszy powyższe, Sąd na podstawie powołanych wyżej przepisów oraz art. 145 § 1 pkt 2 i art. 152 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.

( - ) Barbara Rennert ( - ) Stefan Kowalczyk ( - ) Krystyna Skowrońska - Pastuszko