Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 2131/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-01-23 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6179 Inne o symbolu podstawowym 617
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 31 ust. 2 pkt 1, art. 26 ust. 2 pkt 5.
journal: Dz.U. 2005 nr 145 poz 1221
law: Ustawa z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Szydłowska Sędziowie Sędzia WSA Grażyna Śliwińska Sędzia WSA Urszula Wilk (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Agnieszka Gajewiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 stycznia 2014 r. sprawy ze skargi A. P. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia licencji pracownika ochrony fizycznej pierwszego stopnia oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z [...] czerwca 2013 r. Komendant Główny Policji działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267) dalej k.p.a. oraz art. 31 ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 26 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia (Dz. U. z 2005 r. Nr 145, poz. 1221 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania A. P. od decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...] cofającej licencję pracownika ochrony fizycznej pierwszego stopnia utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu organ wskazał, że Komendant Wojewódzki Policji w [...] cofnął licencję pracownika ochrony fizycznej pierwszego stopnia w związku z ustaleniem, że A. P. został skazany prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w [...] (sygn. akt [...]) z dnia [...] września 2011 r. za popełnienie przestępstwa umyślnego kwalifikowanego z art. 178 a § 1 kodeksu karnego tj. kierowania samochodem w stanie nietrzeźwości przy zawartości w I i Il badaniu 0,56 mg/dm3 alkoholu w wydychanym powietrzu, za co skazano go na karę 8 miesięcy ograniczenia wolności, w okresie której zobowiązany został do wykonywania nieodpłatnej kontrolowanej pracy społecznej, orzeczono wobec niego środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 1 roku oraz zobowiązano go do wpłacenia na rzecz Stowarzyszenia na Rzecz Ofiar Wypadków "[...]" kwoty 500 zł.

Organ wskazał, że wyrok ten znajduje się w obrocie prawnym i wiąże organy Policji w zakresie prawnych i faktycznych podstaw cofnięcia stronie licencji pracownika ochrony, bowiem jako osoba skazana za przestępstwo umyślne przestała spełniać przesłankę określoną w art. 26 ust. 2 pkt 5 ustawy, a zgodnie z art. 31 ust. 2 pkt 1 tej ustawy, komendant wojewódzki Policji cofa licencję, jeżeli pracownik ochrony przestał spełniać warunki, o których mowa w art. 26 ust. 2 - między innymi niekaralności za przestępstwo umyślne.

Organ podnosił, że decyzja w sprawie cofnięcia uprawnień licencyjnych nie należy do sfery uznania administracyjnego, co oznacza, iż jej dotkliwy charakter stricte warunkują przepisy prawa.

Ustawodawca w ustawie o ochronie osób i mienia wskazuje wprost, iż pracownik ochrony fizycznej powinien swoją postawą wzbudzać zaufanie społeczne, a jego zachowanie we wszystkich sferach życia, zarówno prywatnego jak i zawodowego, winno dawać rękojmię zgodnego z prawem realizowania przyznanych mu ustawowo uprawnień.

Zdaniem organu popełniony przez A. P. czyn o charakterze umyślnym godzi w szeroko pojęte bezpieczeństwo publiczne, czyli dobro, które jako licencjonowany pracownik ochrony fizycznej winien chronić. Wykonywanie zawodu licencjonowanego pracownika ochrony fizycznej należy do kręgu zawodów zaufania publicznego, którego obowiązki polegają na podejmowaniu bezpośrednich działań w celu ochrony życia, zdrowia ludzkiego oraz mienia, stąd zarówno dostęp jak i jego wykonywanie podlegają ścisłej reglamentacji oraz nadzorowi Państwa, do którego sprawowania zostały ustawowo wyznaczone organy Policji.

Odnosząc się do zarzutu strony odnośnie przewlekłego prowadzenia przez organ I instancji postępowania administracyjnego i niepoinformowania jej przed wydaniem decyzji o przyczynie tej zwłoki Komendant Główny Policji wyjaśniał, iż po wysłaniu w dniu [...] grudnia 2012 r. listem poleconym do strony zawiadomienia o wszczęciu postępowania administracyjnego, w którym pouczył ją o przysługującym jej jako stronie tego postępowania prawie wynikającym z art. 10 § 1 kpa, organ oczekiwał na zwrotne potwierdzenie odbioru tego pisma, które otrzymał dopiero po [...].marca 2013 r. wskutek przeprowadzonego postępowania reklamacyjnego. Z tego powodu wcześniej nie miał wiedzy czy zawiadomienie w ogóle do strony dotarło i czy w związku z tym istnieją warunki do wydania decyzji. Uzyskawszy informację, że strona otrzymała to zawiadomienie w dniu [...] grudnia 2012 r. organ mógł skonstatować (skoro od tego czasu upłynęły 3 miesiące), że strona nie zamierza przedstawiać swojego stanowiska w sprawie i dlatego w dniu [...] kwietnia 2013 r. wydał decyzję kończącą postępowanie. Niewątpliwie nastąpiło to prawie 4 miesiące po jego wszczęciu i organ I instancji nie zawiadomił strony o przyczynie takiego stanu rzeczy, nie poniosła jednak z tego tytułu "szkód" w zakresie prawa do czynnego udziału w postępowaniu (miała ona dość czasu, aby zapoznać się z aktami sprawy oraz wypowiedzieć co do zgromadzonego materiału dowodowego), a ponadto - wbrew zarzutowi odwołania - to nie zawinione przez organ I instancji opóźnienie nie miało wpływu na merytoryczne rozstrzygniecie sprawy, o czym wystarczająco świadczy obligatoryjna dyspozycja przepisu art. 31 ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 26 ust. 2 pkt 5 ustawy o ochronie osób i mienia.

Charakter tego przepisu prawa przesądza też o braku przesłanek do umorzenia postępowania na podstawie art. 105 § 1 kpa.

Skargę na opisaną wyżej decyzję wniósł A. P.

Podnosił, że Komendant Wojewódzki Policji w [...] wydając opisaną wyżej decyzję nie zachował terminów wynikających z art. 35 § 1 i 2 k.p.a., nie powiadomił go o przyczynach zwłoki oraz nie wskazał nowego terminu załatwienia sprawy.

Zdaniem skarżącego te zaniechania naruszyły jego prawa procesowe i mogły przyczynić się do wydania niekorzystnej dla niego decyzji. Skarżący żądał umorzenia postępowania administracyjnego i unieważnienia zaskarżonej decyzji.

Komendant Główny Policji w odpowiedzi na skargę wnosił o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym ta kontrola stosownie do § 2 powołanego artykułu sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Sąd w ramach swojej właściwości dokonuje zatem kontroli aktów z zakresu administracji publicznej z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnymi jak i prawem procesowym.

Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zw. dalej p.p.s.a. – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).

Stosownie do art. 145 § 1 p.p.s.a. Sąd uwzględnia skargę tylko wówczas, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (1a), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (1b), inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (1c), a także wówczas, gdy stwierdza nieważność decyzji (postanowienia) z przyczyn określanych w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach bądź z tych przyczyn stwierdza wydanie decyzji (postanowienia) z naruszeniem prawa.

Podkreślenia wymaga również, iż stosownie do powołanych wyżej przepisów Sąd nie bada zaskarżonej decyzji pod względem jej celowości czy słuszności.

Badając skargę wg powyższych kryteriów Sąd uznał, iż nie zasługuje ona na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja i decyzja utrzymana nią w mocy nie naruszają prawa w sposób uzasadniający ich uchylenie.

Zgodnie z art. 31 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia Komendant wojewódzki Policji cofa licencję, jeżeli pracownik ochrony przestał spełniać warunki, o których mowa w art. 26 ust. 2 pkt 1, 4 i 5 oraz ust. 3 pkt 1 i 2.

Zgodnie z art. 26 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia o wydanie licencji pracownika ochrony fizycznej pierwszego stopnia może ubiegać się osoba, która nie była skazana prawomocnym orzeczeniem za przestępstwo umyślne.

W niniejszej sprawie bezsporne jest, że skarżący został skazany prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w [...] za przestępstwo umyślne.

Wobec skazania pracownika ochrony fizycznej prawomocnym orzeczeniem za przestępstwo umyślne, organ może jedynie stwierdzić, że przestał on spełniać warunek niekaralności za tego rodzaju przestępstwa, wymagany w art. 26 ust. 2 pkt 5 ustawy o ochronie osób i mienia od ubiegających się o wydanie licencji pracownika ochrony fizycznej pierwszego stopnia, a następnie - na podstawie cytowanego wyżej art. 31 ust. 2 pkt 1 powołanej ustawy - wydać decyzję o cofnięciu licencji (tzw. uznanie związane).

Wobec powyższego stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu.

Podnoszone przez skarżącego okoliczności dotyczące przewlekłego prowadzenia postępowania nie miały wpływu na treść rozstrzygnięcia i jako takie nie mogą stanowić podstawy uchylenia zaskarżonej decyzji.

Podobnie Sąd nie dopatrzył się podstaw do umorzenia postępowania administracyjnego określonych w art. 105 k.p.a.

Biorąc wszystkie powyższe względy pod uwagę, Sąd stanął na stanowisku, że organ wydając zaskarżoną decyzję nie dopuścił się naruszeń prawa materialnego, które miałyby wpływ na wynik sprawy, ani uchybień formalnoprawnych w stopniu, w jakim mogłoby to mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.