Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 277/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2016-07-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Nadzór budowlany
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 51 ust. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2016 poz 290
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity
article: par. 12 ust. 3 pkt 1, par. 226 ust. 1, par. 271 ust. 1 i 2,  par. 272 ust. 3
journal: Dz.U. 2015 poz 1422
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich  usytuowanie - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Łucja Franiczek (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska, Sędzia WSA Artur Żurawik, Protokolant Agnieszka Jurczak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 lipca 2016 r. sprawy ze skargi S. W.-K. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie wykonania określonych robót budowlanych oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] r. Prezydent Miasta R. zatwierdził projekt budowlany oraz udzielił M. W. i D. W. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego na parceli nr [...] w R. przy ul. [...] – w granicy z działką skarżącej S. W.– K.

W wyniku odwołania skarżącej, decyzją z dnia [...] r. Wojewoda [...] utrzymał w mocy powyższą decyzję.

Skargę na decyzję ostateczną oddalił Wojewódzki Sąd Administracyjny na mocy wyroku z dnia 24 listopada 2008 r. sygn. akt II SA/Gl 658/08. Jednakże, wskutek skargi kasacyjnej skarżącej wyrokiem z dnia 7 kwietnia 2010 r. sygn. akt II OSK 652/09 Naczelny Sąd Administracyjny uchylił powyższy wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. Kolejnym prawomocnym wyrokiem z dnia 7 października 2010 r. sygn. akt II SA/Gl 749/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny uchylił decyzję organów obydwu instancji oraz orzekł o niewykonalności zaskarżonej decyzji.

W motywach Sąd stwierdził, że lokalizacja budynku w granicy z działką nr [...], nie narusza prawa, ani zapisów planu miejscowego (uchwała Rady Miasta R. nr [...] z dnia [...] r.) oraz wymogów z § 12 ust. 3 pkt 1 i § 271 ust. 1 oraz § 235 rozp. Min. Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.). Jednakże Sąd dopatrzył się naruszenia art. 43 ust. 1 pkt 3 lit. c ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115 ze zm.). Nie zachowano bowiem minimalnej 6-metrowej odległości od drogi gminnej, ani też inwestorzy nie wystąpili o odstępstwo do zarządcy drogi, w trybie art. 38 ust. 3 ustawy.

Postępowanie przed Powiatowym Inspektorem Nadzoru Budowlanego dla Miasta R. zostało wszczęte na wniosek skarżącej z dnia 23 września 2008 r. w sprawie zgodności realizowanej budowy z pozwoleniem na budowę. Decyzją z dnia [...] r. postępowanie zostało umorzone. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wskutek odwołania skarżącej decyzją z dnia [...] r. uchylił jednak decyzję organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia celem przeprowadzenia postępowania w trybie art. 50 i art. 51 Prawa budowlanego wobec wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji o pozwoleniu na budowę i stwierdzenia w dniu [...], że inwestycja niemal w całości została wykonana.

Po ponownym rozpoznaniu sprawy PINB decyzją z dnia [...] r. ponownie orzekł o umorzeniu postępowania. Decyzja ta została uchylona przez organ odwoławczy na mocy decyzji z dnia [...] r., a sprawę przekazano do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji w trybie art. 51 Prawa budowlanego.

Kolejną decyzją z dnia [...] r. nr [...] PINB na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r. poz. 1409 ze zm.), nałożył na inwestorów obowiązek wykonania ściany oddzielenia przeciwpożarowego o klasie odporności ogniowej REI 60, wzniesionej na własnym fundamencie w terminie 4 miesięcy od doręczenia decyzji.

W uzasadnieniu organ nadzoru budowlanego I instancji po zrelacjonowaniu przebiegu dotychczasowego postępowania i powołując się na wyniki przeprowadzonych kolejnych czynności kontrolnych w dniu 23 czerwca 2015 r. podał, że z uwagi na konstrukcję oraz lokalizację obiektu, konieczne jest wykonanie ściany oddzielenia przeciwpożarowego od zachodniej strony budynku. Obecna ściana została wykonana częściowo z pustaków żelbetonowych o grubości ok. 20 cm na wysokości 1,62 cm. Odnosząc się zaś do uwag skarżącej, organ wyjaśnił, że skoro budowa została rozpoczęta w oparciu o ostateczną decyzję o pozwoleniu na budowę, nie ma zastosowania tryb z art. 48 Prawa budowlanego. Na podstawie pisma pełnomocnika Prezydenta Miasta R. ds. Dróg i Gospodarki Komunalnej z dnia 24 listopada 2010 r., lokalizacja przedmiotowego budynku została też pozytywnie zaopiniowana. Obowiązek realizacji ściany oddzielenia przeciwpożarowego zdaniem organu pozwoli na wyeliminowanie zagrożenia i umożliwi zabudowę działki sąsiedniej, co oznacza, że nie mają zastosowania odległości z § 271 ust. 2 w zw. z ust. 1 warunków technicznych. Grubość ściany oddzielenia przeciwpożarowego jest zaś zależna od rodzaju użytego materiału i może być wykonana z innego materiału niż cegła o grubości 20 cm. Teren inwestycji zgodnie z aktualnie obowiązującym planem (uchwała nr [...] z dnia [...] r.), położony jest na obszarze 9.MN – tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. W ramach niniejszego postępowania brak podstaw do żądania od inwestorów zaświadczenia o zgodności budowy z planem oraz zachowania wskaźników zabudowy. Zdaniem organu, nie ma też znaczenia wynik postępowania rozgraniczającego. Inwestycja została też uzgodniona pismem z dnia 2 lipca 2010 r. z gestorem sieci energetycznej, a dodatkowo organ dokonał pomiaru odległości budynku od słupa nN oraz do widocznego kamienia granicznego.

W tym stanie rzeczy PINB w celu doprowadzenia robót do stanu zgodnego z prawem dopatrzył się jedynie konieczności wydania nakazu realizacji ściany oddzielenia przeciwpożarowego.

W odwołaniu od decyzji S. W. – K. zarzuciła naruszenie art. 48 Prawa budowlanego, domagając się nakazania w tym trybie rozbiórki przedmiotowego budynku. Wskazała nadto na naruszenie art. 6, 8 i 77 kpa. W uzasadnieniu odwołania po zacytowaniu treści art. 48 ust. 1 i 2 Prawa budowlanego, zarzucono że przedmiotowa inwestycja nie jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Nieprawidłowość polega na zakwalifikowaniu działki inwestorów jako położonej na terenie o symbolu JMNZ, zamiast – JMN, dla którego obowiązują inne wskaźniki intensywności zabudowy, przy zachowaniu których przedmiotowa budowa nie byłaby możliwa.

Nadto, skarżąca zarzuciła niezgodność inwestycji z przepisami ustawy o drogach publicznych z powodu niezachowania odległości 6 m od drogi gminnej i braku wystąpienia inwestorów do zarządcy drogi z wnioskiem o uzyskanie zgody na zmniejszenie tej odległości, na co wskazał już Sąd w wyroku w sprawie II SA/Gl 749/10. Wskazała też na niezgodność inwestycji z wymogami § 271 ust. 2 w zw. z ust. 1 rozp. w sprawie warunków technicznych, w sytuacji, gdy budynki na działkach sąsiednich pokryte są papą, a ściana przedmiotowego obiektu jest drewniana. Wykonanie ściany oddzielenia przeciwpożarowego o szer. 25 cm zgodnie z pierwotnym projektem jest zaś niemożliwe, gdyż obiekt bez takiej ściany usytuowany jest tuż przy granicy, niemal dotykając istniejącego ogrodzenia, co oznacza, że ta część budynku zostałaby wykonana z przekroczeniem granicy. Oznacza to realne wystąpienie zagrożenia pożarowego.

Odwołująca się podtrzymała też wnioski dowodowe, zawarte w piśmie z dnia 15 czerwca 2012 r., na okoliczność braku kamienia granicznego w toku czynności geodezyjnych w 2007 r.

Jednakże zaskarżoną decyzją odwołania nie uwzględniono. Utrzymując w mocy decyzję organu I instancji, organ odwoławczy po przeanalizowaniu materiału dowodowego i zacytowaniu treści art. 50-51 Prawa budowlanego oraz omówieniu wyników kontroli z dnia 23 czerwca 2015 r., podzielił bowiem pogląd tego organu co do zasadności zastosowania powyższego trybu oraz zgodności inwestycji z zapisami planu miejscowego oraz § 271 rozp. w sprawie warunków technicznych. Powołał się też na pozytywną opinię zarządcy drogi. Zdaniem organu II instancji, zasadność nałożonego obowiązku wynika z §§ 232 ust. 1 i 235 ust. 1 rozp., a wykonanie takiej ściany przewidywał również projekt budowlany.

W skardze do sądu administracyjnego S. W. – K. domagała się uchylenia decyzji obu instancji i umorzenia postępowania oraz zasądzenia kosztów postępowania, ponawiając w całości zarzuty i argumentację, zawartą w odwołaniu od decyzji organu I instancji.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie.

W toku rozprawy sądowej pełnomocnik skarżącej dodatkowo zarzucił naruszenie art. 61 kpa, poprzez brak formalnego wszczęcia postępowania legalizacyjnego.

Pełnomocnik uczestnika postępowania D. W. wniósł o nieuwzględnienie skargi oraz dopuszczenie dowodu z decyzji PINB w R. z dnia [...] r. na okoliczność wykonania przez inwestorów obowiązku nałożonego zaskarżoną decyzją.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest uzasadniona.

Zaskarżona decyzja nie narusza bowiem prawa materialnego, ani też organy nadzoru budowlanego nie uchybiły regułom procedury administracyjnej w stopniu skutkującym wznowieniem tego postępowania, bądź mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W niniejszej sprawie jest poza sporem, że inwestorzy zrealizowali roboty budowlane na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, przed jej wyeliminowaniem z obrotu prawnego na mocy przywołanego wyżej wyroku tut. Sądu w sprawie II SA/Gl 749/10. Trafnie zatem organy nadzoru budowlanego wdrożyły wówczas tryb z art. 50 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 51 ust. 7 Prawa budowlanego (obecnie Dz. U. z 2016 r. poz. 290). Na konieczność i zasadność zastosowania takiego postępowania wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w motywach tego wyroku, nakazując umorzenie postępowania w sprawie pozwolenia na budowę w sytuacji zrealizowania spornej inwestycji i braku podstaw do zarzucenia inwestorom, że działali w warunkach samowoli budowlanej, naruszając art. 28 Prawa budowlanego. Taki też pogląd wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 29 października 2015 r. sygn. akt II OSK 473/14 (Lex nr 1987284).

Wbrew zarzutom skargi w niniejszej sprawie nie miał zatem zastosowania tryb z art. 48 Prawa budowlanego. Nie oznacza to jednak automatyzmu w działaniach organu nadzoru budowlanego. Przepis art. 50 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, jako przypadek prowadzenia robót budowlanych bez wymaganego pozwolenia na budowę, inny niż określony w art. 48 ust. 1 lub art. 49b ust. 1, wymaga bowiem doprowadzenia robót do zgodności z prawem przy zastosowaniu trybu z art. 51 ustawy. W tym przypadku możliwe jest też wydanie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego lub jego części z mocy ust. 1 pkt 1 tego przepisu. Jednak sankcja ta ma zastosowanie jedynie wówczas, gdy nie jest możliwe doprowadzenie wykonanych robót do stanu zgodnego z prawem poprzez wydanie z mocy ust. 1 pkt 2 przepisu art. 51 decyzji o nałożeniu obowiązku wykonania określonych czynności lub robót, które usuwałyby naruszenia wymogów prawa, obowiązujących w legalnie prowadzonym procesie budowlanym.

W przypadku późniejszego uchylenia na mocy wyroku sądu pozwolenia na budowę, w oparciu o które prowadzone były roboty i w czasie pozostawania takiej decyzji w obrocie prawnym w pierwszym rzędzie należy wziąć pod uwagę przyczyny wyeliminowania pozwolenia z obrotu prawnego. W niniejszej sprawie jedynym powodem uchylenia decyzji był fakt naruszenia art. 43 ust. 1 pkt 3 lit. c ustawy o drogach publicznych z powodu niezachowania na całej długości budynku odległości 6 m od zewnętrznej krawędzi jezdni – drogi gminnej. Zachowanie takiej odległości nie jest jednak bezwzględne. Z mocy art. 38 ust. 3 tej ustawy, za zgodą zarządcy drogi dopuszczalne jest odstępstwo. Zdaniem sądu administracyjnego, wyrażenie takiej zgody dopuszczalne jest także po zrealizowaniu inwestycji. Taki stan rzeczy ma zaś miejsce w niniejszej sprawie. Inwestorzy w toku postępowania przed organami nadzoru budowlanego wystąpili do zarządcy drogi, który pismem z dnia 24 listopada 2010 r., przywołanym przez organy administracji, pozytywnie zaopiniował lokalizację przedmiotowego budynku, przedstawioną na dołączonej mapie. Poprzez czynność strony doszło zatem do usunięcia naruszenia prawa, będącego przyczyną uchylenia decyzji o pozwoleniu na budowę. Nie mógł zatem odnieść skutku zarzut naruszenia art. 43 ust. 1 ustawy o drogach publicznych.

Chybiony jest też zarzut naruszenia § 271 ust. 2 w zw. z ust. 1 rozp. w sprawie warunków technicznych..., wyżej powołanego (obecnie Dz. U. z 2015 r. poz. 1422). Kwestia ta była już rozważana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w motywach przywołanego wyżej wyroku. Dokonując kontroli decyzji o pozwoleniu na budowę, Sąd nie stwierdził naruszenia tego wymogu, wskazując że zaprojektowanie ściany oddzielenia przeciwpożarowego spełniającej warunki z § 235 cyt. rozp., oznacza, że nie mają wówczas zastosowania określone w § 271 ust. 1 rozp. odległości ścian zewnętrznych budynków.

Skład orzekający podziela powyższy pogląd. Wniosek taki należy bowiem wyprowadzić z treści § 226 ust. 1 rozp. Przepis ten przewiduje, że strefę pożarową stanowi budynek lub jego część oddzielona od innych budynków lub innych części budynku elementami oddzielenia przeciwpożarowego, o których mowa w § 232 ust. 4, bądź też pasami wolnego terenu o szerokości nie mniejszej niż dopuszczalne odległości od innych budynków, określone w § 271 ust. 1-7.

Z mocy § 272 ust. 3 rozp., budynek usytuowany bezpośrednio przy granicy działki powinien mieć od strony działki sąsiedniej ścianę oddzielenia przeciwpożarowego o klasie odporności określonej w § 232 ust. 4 i 5. Zatem zastosowanie takiej ściany wyklucza wymóg dochowania odległości z § 271 ust. 1 i 2. Skoro zaś w niniejszej sprawie ściana oddzielenia przeciwpożarowego nie została do tej pory w całości zrealizowana, z powodu braku zgody skarżącej na wejście na jej działkę, wydanie decyzji w trybie art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, ma na celu doprowadzenie robót do stanu zgodnego z prawem, a mianowicie wymogami § 272 ust. 3 rozp.

W przypadku dachu z pokryciem rozprzestrzeniającym ogień, ściana oddzielenia powinna być wyprowadzona ponad pokrycie dachu na wysokość co najmniej 0,3 m lub spełniać inne wymogi z § 235 ust. 3 rozp.

Nie mógł też odnieść skutku zarzut skarżącej co do technicznej niemożliwości zrealizowania ściany oddzielenia przeciwpożarowego z powodu niewielkiej odległości od granicy jej działki. Bez znaczenia prawnego jest bowiem fakt, że projekt budowlany zakładał ścianę o grubości 25 cm. Niniejsze postępowanie nie ma bowiem na celu doprowadzenia do stanu zgodnego z decyzją o pozwoleniu na budowę, które zostało wszak uchylone.

Jak trafnie wyjaśnił organ nadzoru budowlanego I instancji, osiągnięcie wymaganej klasy odporności ogniowej REI 60, nie ma związku z grubością tej ściany, lecz rodzajem materiałów niepalnych. Jak wynika z akt sprawy, w toku niniejszego postępowania na mocy prawomocnego orzeczenia sądu powszechnego doszło do rozgraniczenia nieruchomości. Jest oczywiste, że ściana taka musi być wykonana na działce inwestorów. Ostatecznie nie można wykluczyć sytuacji, że w celu budowy ściany dojdzie do rozbiórki części elementów drewnianych przedmiotowego budynku. Zrealizowanie ściany z przekroczeniem granicy może też skutkować wydaniem decyzji o rozbiórce z mocy art. 51 ust. 3 pkt 2 Prawa budowlanego. Zaskarżona decyzja nie kończy bowiem całego postępowania, lecz jest jedynie jego etapem i jej wykonanie zgodnie z prawem wymaga sprawdzenia i wydania kolejnej decyzji. Wreszcie, skarżącej przysługuje ochrona prawna w drodze procesu cywilnego. Stąd też zbędne było ustalenie, czy w dacie rozpoczęcia budowy w 2007 r. brak było jednego kamienia granicznego i został on wówczas samowolnie wkopany, do wykazania czego zmierzał wniosek dowodowy skarżącej z dnia 15 czerwca 2012 r. Do rozgraniczenia nieruchomości doszło bowiem w [...] r. i dla ustalenia przebiegu granic miarodajny jest stan, ustalony w orzeczeniu sądowym. Skarżąca nie zarzuciła zaś, aby na obecnym etapie procesu inwestycyjnego doszło do przekroczenia granicy. Wręcz przeciwnie, wskazała że istnieje niewielka przestrzeń wolna, ale jej zdaniem nie pozwala to na zrealizowanie ściany oddzielenia przeciwpożarowego z cegły o grubości 25 cm, jak to przewidziano w projekcie budowlanym. Dodać należy, że ściana ta częściowo już została zrealizowana z pustaków o grubości 20 cm, co wynika z niekwestionowanych ustaleń organu I instancji.

Odnosząc się zaś do zarzutu braku zgodności przedmiotowej budowy z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym z powodu błędnego zakwalifikowania działki inwestorów jako terenu o symbolu JMNZ, zamiast – JMN, jak to wykazała skarżąca w oparciu o zaświadczenie o przeznaczeniu jej działki, sąd administracyjny uznał, że wyjaśnienie tych rozbieżności nie ma znaczenia dla wyniku sprawy. Brak bowiem podstaw do przyjęcia, aby wskaźnik intensywności zabudowy dla terenu o symbolu JMNZ, był korzystniejszy dla inwestorów. Zgodnie z treścią uchwały Miasta R. z dnia [...] r. (Dz. Urzęd. Woj. [...]. Nr [...], poz. [...] z dnia [...] r.), dla terenów o symbolu MN, również dopuszczono możliwość lokalizacji budynków w granicy działek, zaś maksymalny wskaźnik intensywności zabudowy wynosi 0,4 (vide: złożone przez skarżącą zaświadczenie). Tymczasem dla terenu o symbolu MNZ, plan dopuszczając lokalizację budynków w granicy, przewiduje maksymalny wskaźnik intensywności zabudowy 0,3, a więc niższy, czyli wbrew stanowisku skarżącej, mniej korzystny dla inwestorów. Jednak w każdym wypadku wskaźnik ten został zachowany. Chodzi bowiem o projekt typowy, zgodnie z którym budynek ma powierzchnię zabudowy 56,80 m2, parterowy z poddaszem użytkowym. Suma powierzchni wynosi zatem 113,60 m2 i liczona do powierzchni działki, wynoszącej 430 m2, daje wskaźnik < 0,3. Nie doszło więc do zarzucanego przekroczenia wskaźnika intensywności zabudowy, niezależnie od symbolu planu dla terenu inwestycji.

Co więcej, zdaniem sądu administracyjnego, prawidłowo organ I instancji powołał się na obecnie obowiązujący plan miejscowy. Przywołana przez organ uchwała, opubl. w Dz. Urz. Woj. [...]. z dnia [...] r., poz. [...], przeznacza teren pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną – symbol 9.MN, dla którego w dalszym ciągu dopuszczalna jest zabudowa w granicy (§ 4 pkt 8 uchwały) zaś maksymalny wskaźnik intensywności zabudowy wynosi 1,4, wskaźnik zieleni – 30% (§ 13 pkt 2 lit. e i f uchwały). Współczynniki te zostały zaś niewątpliwie zachowane.

Dodać też należy, że co prawda dopuszczalność budowy w granicy, nie oznacza automatyzmu działania, lecz kwestia ta była przedmiotem oceny Sądu w sprawie II SA/Gl 749/10 i wyrokiem w tej sprawie przesądzono spełnienie dyspozycji z § 12 ust. 3 pkt 1 rozp., stwierdzając że usytuowanie przedmiotowego budynku nie ma żadnego wpływu na możliwość zabudowy działki skarżącej w jej północnej części.

Zdaniem składu orzekającego, konieczność usytuowania przedmiotowego budynku przy granicy z działką skarżącej, wynika zaś z jej wielkości, kształtu i przebiegu linii energetycznej, co znacząco ogranicza wybór miejsca jego usytuowania, a wręcz uniemożliwia odsunięcie budynku nawet na minimalną odległość 1,5m od granicy. Jest oczywiste, że lokalizacja budynku w granicy z reguły jest źródłem konfliktów sąsiedzkich, lecz kwestia ta musiała pozostać poza ramami działania sądu administracyjnego. Prawo budowlane nie przewiduje bowiem wymogu uzyskania zgody właściciela nieruchomości sąsiedniej w takim przypadku.

Nie mógł też odnieść skutku podniesiony w toku rozprawy sądowej zarzut naruszenia art. 61 kpa, z powodu braku formalnego wszczęcia postępowania legalizacyjnego, w sytuacji, gdy początkowo postępowanie przed organami nadzoru budowlanego toczyło się na żądanie skarżącej w innym przedmiocie.

Zdaniem składu orzekającego, przedmiotem postępowania była na każdym etapie ocena zgodności z prawem wykonanych (prowadzonych) robót budowlanych. Nie ma prawnego znaczenia fakt, że postępowanie wdrożono na żądanie skarżącej w okresie, gdy w obrocie prawnym pozostawała ostateczna decyzja o pozwoleniu na budowę. Skoro w toku tego postępowania nastąpiła istotna zmiana okoliczności prawnych poprzez wyeliminowanie tej decyzji, bezprzedmiotowe było badanie zgodności zrealizowanych robót z warunkami udzielonego pozwolenia na budowę. Nie doszło jednak do zmiany przedmiotu postępowania, a więc zrealizowanych robót budowlanych. Nawet przy przyjęciu, że należało umorzyć postępowanie, wdrożone na żądanie skarżącej i powiadomić strony o wszczęciu z urzędu kolejnego postępowania po uchyleniu pozwolenia na budowę, tego rodzaju uchybienie nie mogło mieć istotnego wpływu na wynik sprawy. Nadto, na taki tok postępowania wskazał organ odwoławczy w decyzji z dnia [...] r., uchylając wskutek odwołania skarżącej decyzję organu I instancji o umorzeniu postępowania i przekazując sprawę do ponownego rozpoznania. Na decyzję organu odwoławczego nie wniesiono skargi do Sądu, co spowodowało, że uzyskała walor prawomocności.

Wreszcie, dla wyniku niniejszej sprawy nieistotny jest fakt, że już po wydaniu zaskarżonej decyzji, organ I instancji wydał kolejną decyzję, stwierdzając wykonanie nałożonego obowiązku. Decyzja z dnia [...] r. nie jest ostateczna i nie podlegała kontroli sądowej w ramach niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego. Stąd też wniosek pełnomocnika uczestnika postępowania o przeprowadzenie dowodu z tejże decyzji nie mógł odnieść skutku w świetle art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718).

Z tych względów nie stwierdzając naruszenia prawa, wymienionego w art. 145 § 1 cyt. ustawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny skargę oddalił jako nieuzasadnioną na podstawie art. 151 ustawy.

ec