Postanowienie WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 742/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2016-09-06 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: odmówiono wstrzymania wykonania decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Michna po rozpoznaniu w dniu 6 września 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku skarżącego J.D. o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 29 kwietnia 2016 r., nr [...] w przedmiocie podatku w podatku od towarów i usług za czerwiec 2010 r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

Skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej. W uzasadnieniu podał, że z uwagi na wysokość zobowiązania oraz fakt wydania decyzji w przedmiocie zobowiązań podatkowych za kolejne miesiące 2010 r., wykonanie decyzji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody i trudnych do odwrócenia skutków. Zaznaczył, że nie posiada w chwili obecnej środków pieniężnych pozwalających na zaspokojenie należności podatkowej, a brak wstrzymania wykonalności decyzji spowoduje konieczność sprzedaży lub też wszczęcia egzekucji z jego nieruchomości. Skarżący podkreślił jednocześnie, że interes Skarbu Państwa został zabezpieczony w sposób dostateczny, poprzez ustanowienie hipoteki na jego dwóch nieruchomościach.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie.

Skarżący w żaden sposób nie uprawdopodobnił swoich sugestii, że egzekucja należności przed dniem rozpoznania skargi doprowadzi do sprzedaży nieruchomości.

Sąd zauważa, że zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r., poz. 718) - dalej określanej jako p.p.s.a., samo wniesienie skargi nie wstrzymuje automatycznie wykonania zaskarżonej decyzji. Z kolei zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Postanowienie w sprawie wstrzymania aktu sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym (art. 61 § 5 p.p.s.a.).

Należy podkreślić, że wstrzymanie wykonania decyzji następuje wyłącznie na wniosek strony i to do strony należy obowiązek wykazania, że zachodzą okoliczności (przesłanki) z art. 61 § 3 p.p.s.a. Sam fakt istnienia obowiązku wykonania aktu administracyjnego nie może stanowić podstawy uzasadniającej pozytywne rozpatrzenie wniosku o wstrzymanie wykonalności. Aby wniosek mógł być uwzględniony, strona obowiązana jest wskazać (uprawdopodobnić) konkretne zagrożenia płynące z wykonania decyzji. Sąd musi bowiem dysponować wiarygodnie wykazanymi faktami, które pozwolą mu na zastosowanie wyjątku od zasady wykonalności ostatecznych decyzji administracyjnych.

W ocenie Sądu, skarżący nie wykazał ww. przesłanek wstrzymania wykonania decyzji. Na potwierdzenie podniesionych okoliczności skarżący nie przedłożył jakiegokolwiek dokumentu, z którego wynikałoby, że ewentualna egzekucja może być prowadzona wyłącznie z jego nieruchomości. Skarżący powołał się na postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 stycznia 2015 r. II FZ 2138/14, w którym wskazano, że sprzedaż nieruchomości w drodze licytacji może spowodować trudne do odwrócenia skutki w rozumieniu art. 61 § 3 p.p.s.a. W tym samym jednak postanowieniu Naczelny Sąd Administracyjny (oddalając zresztą zażalenie) zastrzegał, że sama tylko możliwość dokonania w przyszłości egzekucji z nieruchomości nie uzasadnia jeszcze udzielenia ochrony tymczasowej. W postępowaniu egzekucyjnym w administracji egzekucja z nieruchomości traktowana jest bowiem jako środek o charakterze ostatecznym, do którego zastosowania organ egzekucyjny jest uprawniony dopiero w momencie, gdy zawiodą inne sposoby wyegzekwowania należności. O zagrożeniu skutkami egzekucji z nieruchomości można mówić zatem dopiero z chwilą, gdy zastosowanie innych instrumentów zapewniających przymusowe wykonanie zobowiązania okaże się niemożliwe lub bezskuteczne. Podstawową zasadą postępowania egzekucyjnego, o której mowa w art. 7 §2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r. poz. 599 ze zm.) jest stosowanie środków egzekucyjnych, które prowadzą bezpośrednio do wykonania obowiązku, a spośród kilku takich środków - środków najmniej uciążliwych dla zobowiązanego. W pierwszej więc kolejności organ może dochodzić należności z wynagrodzenia skarżącego lub zająć konto bankowe czy też inne wierzytelności ewentualnie ustanowić hipotekę przymusową na nieruchomości.

Skarżący nie uprawdopodobnił, aby poza wpisem hipoteki, organ podjął jakiekolwiek działania zmierzające do wszczęcia egzekucji z nieruchomości np. opis i oszacowanie wartości nieruchomości. O takich czynnościach organ ma obowiązek powiadomić uczestników postępowania zgodnie z art. 110o§1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - skarżący powinien był więc o nich wiedzieć i posiadać stosowne w tym zakresie zawiadomienia.

Tym samym, wbrew twierdzeniom skarżącego, wskazane rozstrzygnięcie Naczelnego Sądu Administracyjnego potwierdza jedynie słuszność odmowy w niniejszej sprawie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Wobec powyższego, działając na zasadzie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.