Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 224/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2004-07-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Józefczyk Sędzia NSA Stanisław Śliwa Sędzia AWSA Joanna Zdrzałka /spr./ Protokolant sekr. sądowy Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu w dniu 23 lipca 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi A. D. i S. D. na uchwałę Rady Miasta [...] z dnia [...] lutego 2004 r. Nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego skargę oddala


UZASADNIENIE

II SA/Rz 224/04

UZASADNIENIE

Uchwałą Nr [...] z dnia [...] lutego 2004 r. Rada Miasta [...], działając na podstawie art. 24 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r., Nr 15, poz. 139, ze zm.), art. 85 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717) i art. 18 ust. 2 pkt 15 ustawy o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r., Nr 142, poz. 1591, ze zm.), po rozpatrzeniu zarzutów do projektu Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego "M." w P., nieuwzględnionych przez Burmistrza Miasta, odrzuciła w całości zarzuty złożone pismem z dnia 3 września 2003 r. przez współwłaścicieli działki nr 804/1, której część położona jest w obszarze opracowania projektu MPZP "M." w P.

W uzasadnieniu wskazała, że współwłaściciele działki nr 804/1 A. D. i S. D. generalnie negują przyjęte w projekcie rozwiązania dotyczące zagospodarowania terenu i jego przeznaczenia. W szczególności domagają się przeznaczenia części działki nr 804/1 objętej planem na cele zabudowy (działki budowlane), pomimo istniejących w tym terenie przeszkód w postaci linii elektroenergetycznych średniego i wysokiego napięcia. Proponują inne rozwiązania przebiegu planowanych dróg, z podziałem na drogę główną - przebiegającą wzdłuż kolejki wąskotorowej jako łącząca ul. M. z drogą krajową E-4 i drogę wewnętrzną osiedlową,.

Granice opracowania MPZP "M." zostały ustalone uchwałą Nr [...] Rady Miasta [...] z dnia [...] maja 2002 r. w sprawie przystąpienia do sporządzania MPZP. Obszar sporządzania planu w uchwalonych granicach wynosi ok. 1,70 ha i nie może być zwiększony w toku prac nad planem, ze względu na wymóg spójności uchwały o MPZP z uchwałą wszczynającą procedurę jego sporządzania. Z kolei rozwiązania projektu MPZP muszą być zgodne z polityką przestrzenną Gminy Miejskiej [...], określoną w ramach "Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta [...]", które nie zakłada przebiegu głównej drogi komunikacyjnej wzdłuż kolei wąskotorowej, w obszarze przedmiotowego planu.

Istniejące linie elektroenergetyczne napowietrzne, które przebiegają między innymi przez działkę nr 804/1, w jej części objętej opracowaniem planu, nie są przewidziane do skablowania i zmiany trasy ich przebiegu, albowiem takich zamiarów wyrażonych w formie wniosków do planu nie złożyła [...] Korporacja Energetyczna S.A., a władze miasta nie mają możliwości realizowania ze środków budżetowych kosztownej przebudowy takiej linii.

Rada Miasta nadmieniła też, że nie skorzystanie z prawa składania wniosków do planu spowodowało, że kwestie podniesione w zarzutach nie mogły być wzięte pod uwagę we wcześniejszej fazie sporządzania planu.

A. D. i S. D. zaskarżyli tę uchwałę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, wskazując, że zostały naruszone ich interesy jako właścicieli, a ponadto zostali potraktowani lekceważąco, ponieważ ich uwagi nie zostały rzetelnie rozpatrzone. Generalnie zaś zarzucali, że projekt jest planem cząstkowym, nie jest natomiast zaplanowany perspektywicznie. Przedmiotowy teren nadaje się pod zabudowę indywidualną i jednorodzinną, a został przeznaczony pod działki ogrodowe, dodatkowo przecięty zaprojektowaną drogą główną.

Skarżący nie zgadzają, się ze stwierdzeniem zawartym w Uchwale jakoby przeszkodą zabudowy np. domkami jednorodzinnymi była sieć elektroenergetyczna, która istnieje przecież nie na całym obszarze nieruchomości. Przeznaczenie działek pod zabudowę daje skarżącym więcej korzyści niż przeznaczenie na działki ogrodowe, z uwagi na różnice w cenie przy ich sprzedaży.

Skarżący podnoszą też, że nieporozumieniem jest uzasadnianie odmowy uwzględnienia ich uwag tym, że nie skorzystali z wcześniejszej możliwości zgłoszenia wniosków do planu. Kwestionują również sposób zawiadomienia o przystąpieniu do sporządzania planu.

W odpowiedzi na skargę Rada Miasta wniosła o jej oddalenie, odrzucając kolejno wszystkie zarzuty skarżących.

Nie jest możliwe objęcie całej działki nr 804/1 planem, ponieważ w toku prac nad planem nie może być zwiększany obszar granic jego opracowania, przyjęty uchwałą Nr [...] Rady Miasta z dnia [...] maja 2002 r.

Z uwagi na to, że obszar opracowania planu stanowi niedużą powierzchnię (ok. 1,70 ha) ograniczoną z trzech stron odpowiednio: ul. M., terenem kolei wąskotorowej i liniami elektroenergetycznymi napowietrznymi, rozwiązaną w tym obszarze komunikację w postaci dróg wewnętrznych Rada Miasta uważa za właściwą i optymalną.

Kwestię sposobu poinformowania o przystąpieniu do sporządzania planu reguluje art. 18 ust. 2 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, nie przewidując imiennego zawiadomienia zainteresowanych osób, a jedynie ogłoszenie w miejscowej prasie oraz obwieszczenie, co w przypadku MPZP "M." zostało dokonane.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zadaniem sądów administracyjnych, realizowanym w oparciu o art. art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) jest kontrola działalności administracji publicznej sprawowana pod względem zgodności z prawem.

Kontrola ta, z mocy art. 3 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) w związku z art. 24 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym, zwanej dalej w skrócie u.z.p., obejmuje również uchwałę rady gminy o odrzuceniu zarzutu do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, która jest przedmiotem skargi w niniejszej sprawie.

Pomimo tego, iż uchwała taka została podjęta po wejściu w życie ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w niniejszej sprawie zastosowanie znajdują przepisy dotychczasowe, czyli u.z.p., albowiem podjęcie uchwały o przystąpieniu do sporządzenia planu miejscowego oraz zawiadomienie o terminie wyłożenia tego planu do publicznego wglądu nastąpiło przed 11 lipca 2003 r. - dniem wejścia w życie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (art. 85 ust. 2 tej ustawy).

Na gruncie u.z.p. ustawodawca przewidział wyłączną kompetencję dla gminy w zakresie planowania miejscowego. Z art. 4 tej ustawy wynika, że ustalenie przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenu należy do zadań własnych gminy. Władztwo planistyczne gminy nie ma charakteru dowolnego, lecz jest ograniczone przepisami u.z.p. oraz przepisami innych ustaw regulujących kwestie, o jakich mowa w art. 1 ust. 2 u.z.p.

Tworzenie planu miejscowego ujawnia często istnienie sprzecznych interesów różnych podmiotów, a zadaniem gminy jest pogodzenie tych interesów w optymalnym rozwiązaniu mieszczącym się w granicach obowiązujących przepisów.

Środkiem rozstrzygania tych konfliktów na etapie tworzenia planu jest instytucja rozpoznawania zarzutów wnoszonych do projektu planu przewidziana w art. 24 u.z.p.

Zgodnie z tym przepisem rada gminy, rozpoznając zarzut do projektu planu, nie tylko musi wyrazić swoje stanowisko przez uwzględnienie bądź odrzucenie zarzutu, ale w podejmowanej uchwale winna zawrzeć uzasadnienie faktyczne i prawne swego rozstrzygnięcia. Oznacza to wskazanie przesłanek, jakimi się kierowała, przyjmując konkretne rozwiązanie planistyczne, a w przypadku odrzucenia zarzutu wyjaśnienie powodów, dla których nie mogły być uwzględnione propozycje w nim zawarte.

Uzasadnienie Uchwały Rady Miasta z dnia [...] lutego 2004 r., będącej przedmiotem skargi, czyni zadość tym wymogom.

Skarżący zarzucają, iż projekt jest planem cząstkowym, nie jest natomiast zaplanowany perspektywicznie, nie wskazując bliżej na czym te zarzuty miałyby polegać. Z konkluzji zarzutu wynika, że uwaga ta dotyczy objęcia planem jedynie części, a nie całej działki nr 804/1. Część ta położona jest w terenie oznaczonym symbolem 4 R i 5 DW przeznaczonym pod uprawy polowe z dopuszczalnością upraw ogrodniczych oraz na urządzenie drogi wewnętrznej z chodnikiem jednostronnym. Skarżący chcą, by teren ten został przeznaczony pod zabudowę jednorodzinną. Proponują też, by zaplanowana droga została drogą osiedlową, natomiast droga główna powstała wzdłuż kolejki wąskotorowej.

Zarzut ten, obok innych zarzutów nieuwzględnionych przez Burmistrza Miasta, był przedmiotem oceny na sesji Rady Miejskiej, o terminie której skarżący zostali powiadomieni.

Organ brał przede wszystkim pod uwagę istniejące linie elektroenergetyczne napowietrzne i wyjaśnił, że na obecnym etapie nie jest możliwa zmian trasy ich przebiegu czy skablowanie, ponieważ takich wniosków nie zgłosiła [...] Korporacja Energetyczna S.A. Z kolei władze miasta nie są w stanie zrealizować tak kosztownej inwestycji z uwagi na ograniczone możliwości budżetowe.

W odniesieniu do kwestii powstania drogi głównej wzdłuż kolejki wąskotorowej, Rada wskazała, że "Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta [...]" nie zakłada przebiegu głównej drogi komunikacyjnej wzdłuż kolei wąskotorowej, a rozwiązania projektu muszą być spójne z polityką przestrzenną Gminy Miejskiej [...] określoną w ramach Studium.

W odpowiedzi na skargę dodatkowo wyjaśniła, że rozwiązania w zakresie komunikacji uważa za właściwe i optymalne, biorąc pod uwagę, że stosunkowo nieduży obszar opracowania planu (ok. 1,70 ha) ograniczony jest z trzech stron ul. M., terenem kolei i liniami elektroenergetycznymi napowietrznymi.

Organ wskazał również, że granice opracowania planu zostały ustalone w uchwale o przystąpieniu do jego sporządzenia (Uchwała Rady Miasta z [...] maja 2002 r.) i nie mogą być poszerzane w toku prac nad planem, nawiązując tym samym do zarzutu iż plan jest jedynie cząstkowy, ponieważ nie obejmuje całej działki skarżących o nr 804/1, a tylko jej część. W tym też kontekście w uchwale podniesione zostało, że nie skorzystanie z możliwości składania wniosków do planu na etapie przystępowania do jego sporządzania spowodowało brak możliwości rozwiązania tejże kwestii.

Uzasadnienie uchwały dowodzi zatem, że stanowisko Rady było poprzedzone rozważaniami co do zmiany przeznaczenia części działki 804/1 objętej planem, a tym samym zarzut skargi, iż uwagi skarżących nie zostały rzetelnie rozpatrzone jest niezasadny.

Sąd nie dopatrzył się również naruszenia procedury planistycznej przewidzianej w art. 18 ust. 2 pkt 1-10 u.z.p., a w szczególności ogłoszenia przez Burmistrza Miasta o przystąpieniu do sporządzania planu, co kwestionują skarżący. W tej sprawie ukazało się ogłoszenie w miejscowej prasie - dzienniku "S.", a także stosowne obwieszczenie na 18 tablicach ogłoszeniowych na terenie miasta, co jest zgodne z art. 18 ust. 2 pkt 1 u.z.p.

Zważywszy na przebieg procesu planistycznego oraz uzasadnienie faktyczne i prawne zaskarżonej uchwały nie można stwierdzić, że Rada Miasta, korzystając z uprawnień władztwa planistycznego naruszyła prawo.

Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie i w oparciu o art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) orzekł jak w sentencji.