Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1187/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-12-04 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Minister Sportu
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 5 ust. 2
journal: Dz.U. 2001 nr 112 poz 1198
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 47 i  art. 51
journal: Dz.U. 1997 nr 78 poz 483
law: Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. uchwalona przez Zgromadzenie  Narodowe w dniu 2 kwietnia 1997 r., przyjęta przez Naród w referendum konstytucyjnym w dniu  25 maja 1997 r., podpisana przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 16 lipca 1997 r.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Radziszewska - Krupa, Sędzia WSA Iwona Maciejuk (spr.), Asesor WSA Karolina Kisielewicz, , Maryla Wiśniewska, Protokolant sekretarz sądowy, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 grudnia 2019 r. sprawy ze skargi A. M. na decyzję Ministra Sportu i Turystyki z dnia [...] kwietnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej oddala skargę


UZASADNIENIE

Minister Sportu i Turystyki decyzją z dnia [...] kwietnia 2019 r. nr [...], na podstawie art. 104 § 1 i art. 107 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 2096), zwanej dalej k.p.a. oraz art. 16 ust. 1 w związku z art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1330 z poźn. zm.), zwanej dalej u.d.i.p., po rozpatrzeniu wniosku A. M. z dnia [...] lutego 2019 r., odmówił udostępnienia informacji publicznej w zakresie wysokości przyznanego stypendium sportowego oraz świadczenia pieniężnego .

W uzasadnieniu organ wskazał, że [...] lutego 2019 r., do Ministerstwa Sportu

i Turystyki wpłynął drogą elektroniczną wniosek o udostępnienie w trybie u.d.i.p. informacji tj. "kopii wszystkich decyzji przyznających nagrody i stypendia sportowe Pani M. M. za okres od [...]-01-2016 do [...]-12-2018. Proszę o przesłanie kopii decyzji przyznającej emeryturę sportową. M. M. była/jest członkiem klubu [...] z siedzibą przy ulicy [...] na terenie [...]" Organ podał, że pismem z [...] lutego 2019 r. Zastępca Dyrektora Biura Ministra Ministerstwa Sportu i Turystyki, zgodnie z art. 13 ust. 2 u.d.i.p., wskazał na [...] kwietnia 2019 r. jako termin udzielenia odpowiedzi. W trakcie postępowania wyjaśniającego ustalono, że wnioskowana przez A. M. informacja

o wysokości przyznanego stypendium sportowego oraz świadczenia pieniężnego stanowi informację o wysokości środków pieniężnych wypłacanych z zasobów publicznych, którymi dysponuje Ministerstwo Sportu i Turystyki. W związku z tym, stanowi informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Mieści się bowiem w kategorii wydatków z majątku publicznego. Organ zaznaczył, że nie każda informacja publiczna podlega automatycznie udostępnieniu wnioskodawcy. Pomimo szerokiego zakresu pojęcia informacji publicznej, w u.d.i.p. wprowadzone zostały istotne ograniczenia jej stosowania. Stwierdzenie zawarte w art. 1 ust. 2, że przepisy ustawy nie naruszają przepisów innych ustaw, określających odmienne zasady i tryb dostępu do informacji mieszczących się w kategorii informacji publicznej, oznacza, że przepisy u.d.i.p. ustępują pierwszeństwa regulacjom w przedmiocie ochrony danych osobowych.

Organ przytoczył treść art. 5 ust. 2 u.d.i.p. Powołał się na wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 14 lutego 2018 r. II SAB/Go 141/17. Wskazał, że istotne pozostało zbadanie czy spełniona została dyspozycja art. 5 ust. 2 zd. 2 u.d.i.p tj. czy M. M. jest osobą pełniącą funkcję publiczną, bądź mającą związek

z pełnieniem tych funkcji. Podał, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym wskazuje się - na przykładzie wyroku NSA z 21 listopada 2018 r. (IOSK 2945/16), że osoba tj. osoba pełniącej funkcje publiczne, powinna realizować określone zadania w ramach struktur władzy publicznej lub zajmować stanowisko decyzyjne w administracji publicznej lub innych instytucjach publicznych. Pogląd ten jest nadal w orzecznictwie aktualny o czym m. in. świadczy treść wyroku NSA z 27 marca 2018 r. (I OSK 1887/16). Organ powołał się też na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 20 marca 2006 r. (K 17/05). Wskazał, że kategoria osób pełniących funkcje publiczne nie może obejmować funkcji, stanowisk i zawodów, które nie mają żadnego związku z władztwem publicznym (imperium) ani z gospodarowaniem mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa (dominium).

Dodatkowo wskazał, że możliwość udzielania stypendiów sportowcom uzyskującym wysokie osiągnięcia we współzawodnictwie sportowym przewiduje ustawa o sporcie. Stypendia sportowe są finansowane ze środków budżetu państwa, z części, której dysponentem jest minister właściwy do spraw kultury fizycznej (art. 32 ust. 2 ustawy z dnia 25 czerwca 2010 r. o sporcie, Dz. U. z 2018 r. poz. 1263 i 1669). Stypendium może zostać przyznane na wniosek polskiego związku sportowego, który spełnia warunki §2 rozporządzenia Ministra Sportu i Turystyki z dnia 14 listopada 2017 r. r. w sprawie stypendiów sportowych dla członków kadry narodowej (Dz. U. z 2017 r. poz. 2145), wydanego na podstawie art. 32 ust. 7 ustawy z dnia 25 czerwca 2010 r.

o sporcie (Dz. U. z 2017 r. poz. 1463 i 1600). Osoba je pobierająca jest stypendystą sportowym (art. 33 ust. 1 ustawy o sporcie).

Organ wskazał, że M. M. jest członkiem kadry narodowej, multimedalistką mistrzostw świata, Europy i igrzysk paraolimpijskich, jedną

z najlepszych polskich [...]. Czynności, których dokonuje ta osoba tj. realizowanie kariery sportowej i reprezentacja RP w sporcie nie mają charakteru decyzyjnego. Minister stwierdził, że działalność sportowa, nawet zawodowa, pozbawiona jest elementów władztwa publicznego, ponieważ wykonywane obowiązki nie wiążą się z podejmowaniem działań wpływających bezpośrednio na sytuację prawną innych osób, ani nie łączą się z przygotowaniem decyzji dotyczących innych podmiotów; pracownik ten nie ma również związku z dysponowaniem majątkiem Skarbu Państwa. Powyższe nie stanowi podstawy do uznania stypendysty sportowego za osobę pełniącą funkcje publiczne. Organ wskazał, że M. M. - poza działalnością sportową - nie pełni jednak żadnej funkcji publicznej i nie przysługuje jej uprawnienie do wykonywania władztwa publicznego bądź gospodarowania mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. W związku z tym organ stwierdził,

że M. M. nie jest osobą pełniącą funkcję publiczną bądź mającą związek

z pełnieniem tych funkcji. Jej działalność sportowa pozbawiona jest elementów władztwa publicznego, ponieważ nie wiąże się z podejmowaniem działań wpływających bezpośrednio na sytuację prawną innych osób, ani nie łączy się z przygotowaniem decyzji dotyczących innych podmiotów; osoba ta nie ma również związku

z dysponowaniem majątkiem Skarbu Państwa. W konsekwencji ograniczenia

w udostępnieniu informacji publicznej, określone przez prawodawcę w przepisie art. 5 ust. 2 zd. 1 u.d.i.p., będą miały zastosowanie w odniesieniu do wysokości przyznanego stypendium sportowego oraz świadczenia pieniężnego, jakie osoba ta otrzymuje. Organ wskazał też, że osoba wykonująca profesjonalną działalność sportową jest możliwa imiennie do zidentyfikowania, co powoduje, iż wszelkie ujawnienie informacji z zakresu prywatnej sfery jej życia, prowadziłoby do naruszenia jej prywatności w tym zakresie.

Organ wskazał, że zwrócił się do M. M., czy wyraża zgodę na udostępnienie żądanych informacji, o które wnioskuje A. M. we wniosku z [...] lutego 2019 r. W odpowiedzi na zapytanie M. M. nie wyraziła zgody na udostępnienie wskazanej informacji zgodnie z żądaniem (pismo z dnia [...] marca 2019 r).

Organ wskazał, że szczegółowa analiza przepisów doprowadziła do wniosku,

iż w niniejszej sprawie brak jest przepisu powszechnie obowiązującego prawa, który przesądzałby o obowiązku udostępniania, informacji o wysokości przyznanego stypendium sportowego oraz świadczenia pieniężnego, niezależnie od woli osoby pobierającej to świadczenie. Żaden przepis prawa bowiem nie ogranicza jej prawa do prywatności w zakresie udostępniania osobom trzecim informacji z akt znajdujących się w posiadaniu organu, tym bardziej, że osoba ta nie wyraziła zgody na udostępnienie informacji o wysokości swojego stypendium sportowego oraz świadczenia pieniężnego. M. M. nie zrezygnowała z przysługującego jej prawa do prywatności należącego do ustawowych praw, które gwarantuje Konstytucja, i które to dobro osobiste pracodawca ma obowiązek chronić. Organ powołał się na wyrok NSA z 18 lutego 2015 r. sygn. akt I OSK 796/14 i wyrok WSA w Olsztynie z dnia 5 maja 2015 r. sygn. akt II SA/Ol 265/15. W ocenie organu orzeczenia te znajdują zastosowanie do niniejszej sprawy, ponieważ świadczenia pobierane przez M. M. pochodzą ze środków publicznych. Organ raz jeszcze wskazał, że bez wątpienia informacja

w zakresie wysokości przyznanego stypendium sportowego oraz świadczenia pieniężnego, jakie otrzymuje M. M. stanowi informację publiczną

w rozumieniu przepisów u.d.i.p. Organ ustalił, że M. M. nie realizuje w żadnym zakresie nałożonych na organ administracji publicznej - Ministra Sportu

i Turystyki - zadań publicznych, a wykonuje tylko i wyłącznie działalność sportową. Analiza przepisów prawa wskazuje, iż osoba pobierająca stypendium sportowe oraz świadczenie pieniężne nie posiada żadnych uprawnień władczych bądź do dysponowania majątkiem publicznym w ramach swojej działalności sportowej.

Mając na względzie okoliczność, że udostępnienie wnioskowanej informacji publicznej w istocie narusza prawa do prywatności M. M. organ za zasadną uznał odmowę udostępnienia żądanej przez wnioskodawcę w piśmie z [...] lutego 2019 r. informacji publicznej w drodze decyzji.

W decyzji wskazano osoby, które w toku postępowania administracyjnego

o udostępnienie informacji publicznej zajęły stanowisko w sprawie.

Decyzja Ministra Sportu i Turystyki z dnia [...] kwietnia 2019 r. nr [...] stała się przedmiotem skargi A. M. do Wojewódzkiego Sądu administracyjnego w Warszawie. Skarżący wnosząc o zmianę zaskarżonej decyzji i udzielenie żądanej informacji oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania zarzucił naruszenie prawa materialnego, tj.

- art. 61 ust. 3 Konstytucji RP w związku z art. 1 ust. 1 i art. 6 ust. 1 pkt 4 w związku art. 16 ust. 1 u.d.i.p. poprzez błędną wykładnię prowadzącą do przyjęcia,

że wysokość przyznanego stypendium sportowego oraz świadczenia pieniężnego,

nie stanowią informacji publicznej, co w konsekwencji doprowadziło do nieprawidłowego wydania rozstrzygnięcia administracyjnego pomimo, że żądana informacja stanowi informację o wysokości środków pieniężnych wypłacanych z zasobów publicznych, którymi dysponuje Ministerstwo Sportu i Turystyki , określa sposób dysponowania środkami publicznymi, co stanowi informację publiczną,

- art. 61 ust. 3 Konstytucji RP w zw. z art. 5 ust. 2 u.d.i.p. oraz art. 7, art. 11 k.p.a., poprzez błędną wykładnię prowadzącą do przyjęcia, że stypendium sportowe oraz świadczenia pieniężnego korzystają z przesłanki ochrony dóbr osobistych, jak również brak należytego uzasadnienia wydanego rozstrzygnięcia, a tym samym nadmierne ograniczenie prawa dostępu do informacji publicznej.

W uzasadnieniu skarżący podniósł, że nie zgadza się ze stanowiskiem organu. Podał m.in., że informację dotyczącą danych osobowych stypendystów stypendium sportowego - biorąc pod uwagę treść i charakter tej informacji - należy uznać za informację publiczną. Taka informacja dotyczy bowiem majątku publicznego i sposobu dysponowania środkami publicznymi. Sposób dysponowania środkami publicznymi to także informacja publiczna. Podniósł, że art. 5 u.d.i.p. nie wprowadza jako przesłanki ograniczenia prawa do informacji publicznej ochrony danych osobowych. Podniesioną przez Urząd przesłankę ochrony danych osobowych należy oceniać w kontekście prawa do prywatności danej osoby fizycznej. Ujawnienie imion i nazwisk osób zawierających umowy cywilnoprawne z jednostką samorządu terytorialnego nie narusza prawa do prywatności tych osób, o którym mowa w art. 5 ust. 2 ustawy. Skarżący powołał się na wyrok Sądu Najwyższego z dnia 8 listopada 2012 r., I CSK 190/12 . Wskazał, że w orzecznictwie wielokrotnie wyrażano pogląd podstawowe dane osobowe człowieka (nazwisko i imię) są jego dobrem osobistym, ale jednocześnie są dobrem powszechnym w tym znaczeniu, iż istnieje publiczna zgoda na posługiwanie się nimi w życiu społecznym (towarzyskim, urzędowym, handlowym itp.). Stanowisko to należy w pełni podzielić także w odniesieniu do imion i nazwisk stypendystów. Wobec tego informacje dotyczące komu (imię i nazwisko, klub sportowy) i w jakiej wysokości przyznano stypendium ze środków publicznych mogą być opublikowane nawet na stronie BIP.

Budzi zatem zdumienie argumentacja Ministra Sportu i Turystyki, że z uwagi na ochronę dóbr osobistych taka informacja nie zostanie udzielona.

Skarżący wskazał, że w rozpatrywanej sprawie bez wątpienia informacja

w zakresie wysokości przyznawanego stypendium sportowego oraz świadczenia pieniężnego, jakie otrzymuje M. M. stanowi informację publiczną w rozumieniu przepisów u.d.i.p.

Minister Sportu i Turystyki w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując ustalenia dokonane w zaskarżonej decyzji. Wskazał, że w uzasadnieniu decyzji nie zanegował, a potwierdził, że informacja w zakresie wysokości przyznanego stypendium sportowego oraz świadczenia pieniężnego stanowi informację publiczną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skarga nie podlegała uwzględnieniu.

Zaskarżona decyzja Ministra Sportu i Turystyki nie narusza prawa. Wbrew twierdzeniu skargi organ nie stwierdził w zaskarżonej decyzji, że informacja o wysokości przyznanego stypendium sportowego oraz świadczenia pieniężnego nie stanowi informacji publicznej w rozumieniu ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1330 ze zm.), zwanej dalej u.d.i.p.

W sprawie jest bezsporne i nie było kwestionowane przez organ, który jest podmiotem zobowiązanym na gruncie u.d.i.p. (art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.), że informacja o wysokości przyznanego stypendium sportowego oraz świadczenia pieniężnego stanowi informację publiczną. Organ stwierdził powyższe jednoznacznie

w uzasadnieniu decyzji.

Pojęcie informacji publicznej ustawodawca określił w art. 1 ust. 1

i art. 6 u.d.i.p. W myśl tych przepisów, informacją publiczną jest każda informacja

o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 u.d.i.p. Uwzględniając wszystkie aspekty wynikające z treści tych przepisów, należy przyjąć,

że informacją publiczną jest każda informacja dotycząca sfery faktów i danych publicznych, a więc każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów realizujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań publicznych i gospodarowania mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Udostępnieniu podlega informacja publiczna w szczególności o podmiotach,o których mowa w art. 4 ust. 1, w tym o majątku, którym dysponują (art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. f u.d.i.p.), zasadach funkcjonowania podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1, w tym o trybie działania władz publicznych i ich jednostek organizacyjnych (art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. a u.d.i.p.), danych publicznych (art. 6 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p.), majątku publicznym (art. 6 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p.).

Nie ma w świetle powyższego wątpliwości, że informacja o świadczeniach finansowanych ze środków budżetu państwa, w tym z tej części budżetu, której dysponentem jest minister właściwy do spraw kultury fizycznej, stanowi informację o sprawie publicznej. Niezasadne są tym samym zarzuty naruszenia art. 61 ust. 3 Konstytucji w zw. z art. 1 ust. 1, art. 6 ust. 1 pkt 4 w zw. z art. 16 ust. 1 u.d.i.p.

Zgodnie z art. 5 ust. 2 u.d.i.p., stanowiącym podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji, prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa.

W ocenie Sądu Minister Sportu i Turystyki trafnie wskazał w decyzji, że osoba, której dotyczy informacja publiczna o wysokości przyznanego stypendium sportowego oraz świadczenia pieniężnego, nie jest osobą pełniącą funkcję publiczną bądź mającą związek z pełnieniem takiej funkcji.

Kwestia pojęcia "osoby pełniącej funkcję publiczną" była wielokrotnie podejmowana w orzecznictwie sądowoadministracyjnym (v. wyrok NSA z dnia 5 stycznia 2016 r. sygn. akt I OSK 3042/14, wyrok NSA z dnia 14 października 2016 r. sygn. akt I OSK 2487/16, orzeczenia.nsa.gov.pl). Zaznaczyć należy przy tym,

że pojęcie osoby pełniącej funkcję publiczną ma na gruncie u.d.i.p. autonomiczne

i szersze znaczenie niż w art. 115 § 13 i 19 Kodeksu karnego. Zdaniem Sądu obejmuje ono każdą osobę, która ma wpływ na kształtowanie spraw publicznych w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p., tj. na sferę publiczną. Taka wykładnia odpowiada intencjom twórców u.d.i.p. oraz najpełniej urzeczywistnia dyrektywę konstytucyjną wynikającą

z art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej (v. wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2018 r. sygn. akt I OSK 169/18, orzeczenia.nsa.gov.pl).

Minister podał w uzasadnieniu decyzji, że wskazana we wniosku z imienia

i nazwiska osoba jest członkiem kadry narodowej, multimedalistką mistrzostw świata, Europy i igrzysk paraolimpijskich, jedną z najlepszych polskich [...]. Realizowanie kariery sportowej i reprezentacja RP w sporcie nie mają charakteru decyzyjnego. Wskazał, że działalność sportowa, nawet zawodowa, pozbawiona jest elementów władztwa publicznego. Zaznaczył też, że osoba, której dotyczy wniosek, poza działalnością sportową, nie pełni żadnej funkcji publicznej i nie przysługuje jej uprawnienie do wykonywania władztwa publicznego bądź gospodarowania mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa.

Ustalenie organu, co do tego, że osoba, której dotyczą informacje publiczne,

a których udostępnienia organ odmówił, nie jest osobą pełniącą funkcję publiczną jest trafne. Zarówno z decyzji, jak i z akt sprawy nie wynika, aby sportowiec, którego dotyczy wniosek miał co najmniej wąski zakres kompetencji decyzyjnej lub wpływ na sprawy publiczne w rozumieniu przyjmowanym na gruncie u.d.i.p. Skoro osoba ta nie sprawuje funkcji publicznej, to brak jest podstaw, aby w związku z prowadzoną przez nią działalnością sportową, przypisać jej oddziaływanie na sprawy publiczne w takim znaczeniu, jakie wynika z istoty art. 61 ust. 1 Konstytucji RP. Zasadnie zatem organ powołał się w tej sprawie – na gruncie art. 5 ust. 2 u.d.i.p. - na prawo do prywatności sportowca, którego imiennie wniosek dotyczył.

Nie ma żadnych wątpliwości, że prawo do prywatności, statuowane w art. 47 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, zagwarantowane jest m.in. w aspekcie ochrony danych osobowych, przewidzianej w art. 51 Konstytucji RP. Przepis art. 47 Konstytucji RP stanowi, że każdy ma prawo do ochrony prawnej życia prywatnego, rodzinnego, czci i dobrego imienia oraz do decydowania o swoim życiu osobistym. Przez życie prywatne należy przy tym rozumieć takie wydarzenia, które nie są bezpośrednio związane z wykonywaniem przez daną osobę zadań i kompetencji organów władzy publicznej, czy też innej działalności o publicznym znaczeniu (zob. P. Winczorek "Komentarz do Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej", Warszawa 2008, str. 114; wyrok SN – Izba Administracyjna, Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z 3 października 2002 r. sygn. akt III RN 89/2002, OSNP 2003/18 poz. 426).

Niewątpliwie informacje o wysokości stypendium jak też innego świadczenia pieniężnego uzyskiwanego przez wskazaną z imienia i nazwiska osobę, której wniosek dotyczy są danymi osobowymi i zaliczają się do sfery prywatności tej osoby.

Prywatność jest pojęciem szerokim, niepoddającym się wyczerpującej definicji (zob. M. Nowicki "Wokół Konwencji Europejskiej", Warszawa 2009, str. 354; Zob. orzeczenie ETPC Costello-Roberts v. Wielka Brytania z 25 marca 1993 r., A. 247-C).

Z tego względu, zarówno w orzecznictwie jak i w doktrynie podaje się jedynie przykładowo, jak należy je rozumieć. Niewątpliwie jednak prawo do prywatności ma charakter wolnościowy, gdyż zapewnia jednostce swobodę dysponowania informacjami na własny temat.

Wprawdzie nietrafnie organ stwierdził w uzasadnieniu decyzji, że przepisy u.d.i.p. ustępują pierwszeństwa regulacjom w przedmiocie ochrony danych osobowych

i niezasadnie powiązał powyższe w tej sprawie z art. 1 ust. 2 u.d.i.p., jednakże to błędne stwierdzenie nie ma wpływu na wynik sprawy. Samo bowiem ustalenie przez organ, że prawo do prywatności stanowi przeszkodę w udostępnieniu wskazanej w decyzji informacji publicznej jest prawidłowe.

Prawo do prywatności jest prawem podmiotowym jednostki i prawem tym jednostka może rozporządzać według własnego uznania. Z tego też względu w przepisach u.d.i.p. przewidziano, że ograniczenie w udostępnieniu żądanej informacji publicznej z uwagi na prywatność osoby fizycznej nie dotyczy m.in. przypadku, gdy osoba fizyczna rezygnuje z przysługującego jej prawa (prawa do prywatności). Wynika to jednoznacznie z art. 5 ust. 2 zdanie drugie u.d.i.p.

W sprawie tej organ w zaskarżonej decyzji wskazał, że zwrócił się do osoby wymienionej we wniosku o poinformowanie, czy wyraża zgodę na udostępnienie A. M. żądanych informacji. M. M.

nie zrezygnowała z przysługującego prawa do prywatności i nie wyraziła zgody na udostępnienie informacji, których organ niniejszą decyzją udostępnienia odmówił.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325) orzekł, jak w wyroku.