Wyrok WSA w Opolu, sygn. akt II SA/Op 577/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Data orzeczenia: 2016-05-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6135 Odpady
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Odpady
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 46 ust. 1 pkt 2.
journal: Dz.U. 2013 poz 21
law: Ustawa z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Teresa Cisyk (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Ewa Janowska Sędzia NSA Jerzy Krupiński Protokolant St. inspektor sądowy Joanna Szyndrowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 maja 2016 r. sprawy ze skargi Z. A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 20 października 2015 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zezwolenia na zbieranie odpadów oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi, wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu przez Z. A., jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 20 października 2015 r., nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Starosty Namysłowskiego z dnia 14 lipca 2015 r., odmawiającą wydania zezwolenia na zbieranie odpadów.

Zaskarżona decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym:

Wnioskiem z dnia 16 czerwca 2015 r. Z. A. - prowadząca działalność gospodarczą pod firmą A w [...], wystąpiła do Starosty Namysłowskiego o wydanie zezwolenia na zbieranie odpadów na działce nr a, położonej w [...] przy ul. [...].

Decyzją z dnia 14 lipca 2015 r., nr [...], działający z upoważnienia Starosty Namysłowskiego, Naczelnik Wydziału Ochrony Środowiska, Rolnictwa i Leśnictwa odmówił Z. A. wydania zezwolenia na zbieranie odpadów. W podstawie prawnej decyzji organ wskazał przepis art. 41 ust. 1, ust. 2, ust. 3 pkt 2 oraz art. 46 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U. z 2013 r., poz. 21, z późn. zm.), rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 29 grudnia 2014 r. w sprawie katalogu odpadów (Dz. U. z 2014 r., poz. 1923) oraz art. 104 K.p.a. W uzasadnieniu organ przedstawił stan faktyczny sprawy, a następnie wyjaśnił, że działka nr a, położona przy ul. [...] w [...], przeznaczona jest w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego miasta [...], zatwierdzonym uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] (Dz. Urz. Woj. Op. z [...], Nr [...], poz. [...]) pod drogę dojazdową, drogę lokalną oraz zabudowę mieszkaniową jednorodzinną, na której dopuszcza się budynki do czterech mieszkań, zabudowę zagrodową, zabudowę usługową - przy czym za funkcje usługowe uznaje się usługi handlu detalicznego, usługi rzemiosła nieprodukcyjnego, usługi gastronomiczne, usługi administracyjno-biurowe, usługi ochrony zdrowia i opieki społecznej, usługi nauki, kultury i rozrywki oraz inne o podobnym charakterze, wraz z obiektami i urządzeniami towarzyszącymi. Organ zaznaczył również, że działalność polegająca na zbieraniu lub przeładunku złomu, zaliczana jest do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko - § 3 ust. 1 pkt 81 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. nr 213, poz. 1397). W wyniku oceny materiału dowodowego, biorąc jednocześnie pod uwagę zapisy ww. planu w części dotyczącej obszaru D.4MN, organ stwierdził, że działania w zakresie zbierania odpadów, określone we wniosku są niezgodne z przepisami, stąd przywołując art. 46 ust. 1 pkt 3 ustawy o odpadach, organ uznał, iż w takiej sytuacji miał obowiązek odmówić wydania zezwolenia na zbieranie odpadów.

W odwołaniu od powyższej decyzji Z. A. zarzuciła organowi naruszenie art. 46 ust. 1 pkt 3 ustawy o odpadach poprzez uznanie, że zamierzony sposób gospodarowania odpadami jest niezgodny z przepisami prawa miejscowego oraz art. 8, art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a. w zw. z art. 75 § 1 K.p.a. i art. 80 K.p.a, poprzez zaniechanie zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący i niebudzący wątpliwości zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Stosownie do powyższych zarzutów domagała się uchylenia zaskarżonej decyzji w całości i orzeczenia co do istoty sprawy poprzez udzielnie zezwolenia na zbieranie odpadów zgodnie ze złożonym wnioskiem, ewentualnie uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. W uzasadnieniu podkreśliła, że Starosta nie wyjaśnił, na czym polega niezgodność planowanej działalności z zapisami planu miejscowego. Zauważyła, że z zaświadczenia Burmistrza [...] z 15 lipca 2015 r., nr [...], wynika, że lokalizacja na działce nr a punktu skupu złomu jest zgodna z ustaleniami planu miejscowego, stąd Starosta winien był uznać, że wnioskowana działalność dotycząca zbierania odpadów jest zgodna z zapisami planu. Podała nadto, że decyzja zezwalająca na zbieranie odpadów ma charakter związany, co oznacza, że jeżeli wniosek odpowiada warunkom formalnym i nie zachodzi żadna z przesłanek z art. 46 ust. 1 ww. ustawy, Starosta zobowiązany jest wydać zezwolenie. Zdaniem odwołującej, organ naruszył art. 7, art. 8 i art. 77 § 1 K.p.a., ponieważ oparł się jedynie na uregulowaniach uchwały Nr [...] Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] bez podania, "na jakiej to jego podstawie i na którym zapisie oparł swoją »interpretację«" zapisów planu miejscowego. W jej ocenie, organ winien był zwrócić się do Urzędu Miejskiego w [...] o wyjaśnienie ustaleń planu. Za bezcelowe uznała powołanie się na zapisy § 3 ust. 1 pkt 81 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Dodała, że jeżeli intencją organu było odniesienie się do zagrożenia, o którym mowa w art. 46 ust. 1 pkt 1 ustawy o odpadach, to powinien wykazać, że zamierzona działalność może stanowić zagrożenie, czego organ nie uczynił.

Na skutek rozpoznania odwołania, opisaną na występie decyzją z dnia 20 października 2015 r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji odwoławczej Kolegium zrelacjonowało stan faktyczny sprawy oraz przywołało przepisy ustawy o odpadach mające zastosowanie w sprawie, w ich pełnym brzmieniu, tj. art. 41 ust. 1 – 4; art. 42 ust. 1; art. 46 ust. 1 tej ustawy. Analizując ustalony w sprawie stan faktyczny podkreśliło, że działka nr a, z k.m. [...], obręb [...], przewidziana przez wnioskodawcę, jako miejsce zbierania odpadów, oznaczona jest na rysunku planu zagospodarowania przestrzennego symbolami D.4MN (teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej), D.1KDD (teren drogi klasy dojazdowej) oraz D.6KDL (teren drogi klasy lokalnej). Z kolei, w § 9 uchwały nr [...] Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] w sprawie uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta [...] zamieszczono karty terenów. Dla terenu oznaczonego symbolem D.4MN przeznaczenie ustalono jako "teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej". Jako zabudowę dopuszczoną na tym terenie wskazano: "budynki do czterech mieszkań, zabudowa zagrodowa, zabudowa usługowa, przy czym za funkcje usługowe uznaje się usługi handlu detalicznego, usługi rzemiosła nieprodukcyjnego, usługi gastronomiczne, usługi administracyjno-biurowe, usługi ochrony zdrowia i opieki społecznej, usługi nauki i oświaty, usługi kultury i rozrywki oraz inne o podobnym charakterze, wraz z obiektami i urządzeniami towarzyszącymi". Przeznaczenie terenów oznaczonych symbolami D.6KDL oraz D.1KDD, to odpowiednio - "teren drogi klasy lokalnej" oraz "teren drogi klasy dojazdowej". W ocenie Kolegium, z zapisów panu miejscowego wynika, że na terenie objętym wnioskiem dopuszczona zabudowa usługowa została dookreślona i nie przewidziano na nim możliwości gospodarowania odpadami polegającymi na ich zbieraniu. W konsekwencji należało stwierdzić, że zamierzony (na działce nr a) przez wnioskodawczynię sposób gospodarowania odpadami (zbieranie) pozostaje niezgodny z przepisami prawa miejscowego, albowiem nie podlega zakwalifikowaniu do którejkolwiek z form działalności przewidzianych przywołanymi wyżej przepisami prawa miejscowego art. 46 ust. 1 pkt 3 ustawy. Jednocześnie Kolegium, odnosząc się do zarzutu odwołania dotyczącego zaświadczenia Burmistrza [...] z dnia 15 lipca 2015 r., co do zgodności punktu skupu złomu na działce nr a z ustaleniami planu miejscowego, zauważyło, że w ramach oceny złożonego skutecznie wniosku o zezwolenie na zbieranie odpadów właściwy organ zobowiązany jest dokonać samodzielnej analizy w kwestii zgodności zamierzonego sposobu gospodarowania odpadami z przepisami prawa miejscowego, w tym z ustaleniami obowiązującego planu miejscowego. W tej kwestii nie jest zatem związany oceną dokonaną przez inny organ poza postępowaniem.

Nie zgadzając się z podjętym rozstrzygnięciem, Z. A. zaskarżyła powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu. W uzasadnieniu skargi powtórzyła zarzuty zawarte w odwołaniu i przytoczoną na ich poparcie argumentację. Dodatkowo podniosła, że pismem z dnia 28 lipca 2014 r.- jej mąż i 31 sierpnia 2015 r. skarżąca, zwrócili się do Starostwa Powiatowego w Namysłowie z wnioskiem o udzielenie informacji dotyczących wszystkich punktów zbierania odpadów w powiecie namysłowskim oraz zapisów w kwestii planu zagospodarowania przestrzennego dotyczących tych działek. Z treści otrzymanej odpowiedzi wynika, że organ udzielił zezwolenia na zbieranie odpadów trzem podmiotom, tj.: B, [...],[...][...], na terenie zabudowy mieszkaniowej, niskiej z dopuszczeniem usług, w ramach której dopuszcza się lokalizację budynków mieszkalnych, mieszkaniowo - usługowych oraz usługowych (kategoria przeznaczenia terenu MNU); C z/s w [...] na terenie przeznaczonym pod zabudowę zagrodową mieszkaniową jednorodzinną (kategoria ZMU) oraz D Sp. z o.o. z/s w [...], na tej samej ulicy, której dotyczy wniosek skarżącej. Z powyższego wynika, że organ udzielił zezwolenia na terenach o różnym przeznaczeniu. Skarżąca zauważyła również, że w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, w przedmiocie kategorii przeznaczenia terenów (MN, MW, MU, U, UP - § 5 i 9 Uchwały), dopuszczalne funkcje usługowe nie różnią się niczym w ramach kategorii: MN, MU i U, a w kategorii UP, różnica w stosunku do poprzednich kategorii, dotyczy jedynie możliwości "usług rzemiosła produkcyjnego". W konsekwencji powyższego, zdaniem skarżącej, nie można skutecznie uznać, że zbieranie odpadów mieści się wyłącznie w ostatniej kategorii przeznaczenia terenów. Akcentowała także, że § 9 Uchwały, w karcie terenu zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta [...] dla terenu oznaczonego D.4MN, brak jest przeciwwskazań do zbierania odpadów, gdyż wyrażone zakazy dotyczą: stosowania ogrodzeń o przęsłach wykonanych z betonowych elementów prefabrykowanych, stosowania tworzyw sztucznych jako materiałów okładzinowych oraz odprowadzania ścieków. Poza tym, w rubryce pn. "zasady modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji i infrastruktury technicznej", w aspekcie gospodarki odpadami, wskazuje się jedynie - "po segregacji wywóz do miejsc ich unieszkodliwiania lub odzysku", co nie pozostaje w sprzeczności z definicją zbierania odpadów. Uznała, że w świetle powyższego miała ona uzasadnione podstawy do ubiegania się o wydanie zezwolenia na zbieranie odpadów. Tym bardziej, że z treści zaświadczenia Urzędu Miejskiego z dnia 15 lipca 2015 r., nr [...], wynika, że lokalizacja punktu skupu złomu na działce skarżącej jest zgodna z ustaleniami miejscowego planu. Do skargi skarżąca dołączyła przywołane powyżej pisma z dnia 28 lipca 2014 r. i 21 sierpnia 2014 r., nr [...] oraz z dnia 16 września 2015 r., nr [...] wraz z załącznikiem, wnosząc o dopuszczenie przez Sąd dowodów z powyższych dokumentów.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647, z późn. zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2016 r. poz. 718 - zwanej dalej P.p.s.a.). W przypadku, gdy skarga nie ma uzasadnionych podstaw podlega ona oddaleniu (art. 151 P.p.s.a).

Powyższe oznacza, iż w postępowaniu sądowym nie mogą być brane pod uwagę argumenty natury słusznościowej, czy celowościowej, a badaniu podlega wyłącznie legalność aktu administracyjnego, czyli jego zgodność z przepisami prawa materialnego i prawidłowość przyjętej przez organ procedury, która doprowadziła do wydania aktu.

Oceniając zaskarżoną decyzję w świetle powołanych kryteriów Sąd nie stwierdził naruszenia prawa materialnego i procesowego, które mogłoby skutkować zastosowaniem art. 145 P.p.s.a. Sąd uznał, iż odpowiada ona prawu, a zarzuty skargi okazały się niezasadne.

W pierwszej kolejności przypomnienia wymaga, że przedmiotem oceny Sądu w rozpoznawanej sprawie była decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 20 października 2015 r., nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Starosty Namysłowskiego z dnia 14 lipca 2015 r., odmawiającą skarżącej wydania zezwolenia na zbieranie odpadów.

Stosownie do powyższego wyjaśnić należy, że kontrolowana decyzja wydana została na podstawie przepisów ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U. z 2013 r., poz. 21, z późn. zm.), zwanej dalej ustawą. Zgodnie z art. 41 ust. 1 tej ustawy, prowadzenie zbierania odpadów wymaga uzyskania zezwolenia. Zezwolenie na zbieranie odpadów wydaje, w drodze decyzji, organ właściwy ze względu na miejsce zbierania odpadów (art. 41 ust. 2 ustawy). Organem właściwym jest starosta, za wyjątkiem spraw zastrzeżonych do kompetencji marszałka województwa i regionalnego dyrektora ochrony środowiska (art. 41 ust. 3 i 4 ustawy). Zezwolenie na zbieranie odpadów wydaje się na wniosek posiadacza odpadów, który powinien zawierać numer identyfikacji podatkowej (NIP) i numer REGON posiadacza odpadów, o ile został nadany, wyszczególnienie rodzajów odpadów przewidzianych do zbierania, oznaczenie miejsca zbierania odpadów, wskazanie miejsca i sposobu magazynowania oraz rodzaju magazynowanych odpadów, szczegółowy opis stosowanej metody lub metod zbierania odpadów, przedstawienie możliwości technicznych i organizacyjnych pozwalających należycie wykonywać działalność w zakresie zbierania odpadów, ze szczególnym uwzględnieniem kwalifikacji zawodowych lub przeszkolenia pracowników oraz liczby i jakości posiadanych instalacji i urządzeń odpowiadających wymaganiom ochrony środowiska, oznaczenie przewidywanego okresu wykonywania działalności w zakresie zbierania odpadów, opis czynności podejmowanych w ramach monitorowania i kontroli działalności objętej zezwoleniem, opis czynności, które zostaną podjęte w przypadku zakończenia działalności objętej zezwoleniem i związanej z tym ochrony terenu, na którym działalność ta była prowadzona, a także informacje wymagane na podstawie odrębnych przepisów (art. 42 ust. 1 ustawy). Według regulacji zawartej w przepisie art. 46 ust. 1 ustawy, właściwy organ odmawia wydania zezwolenia na zbieranie odpadów w przypadku, gdy zamierzony sposób gospodarowania odpadami: mógłby powodować zagrożenie dla życia lub zdrowia ludzi lub dla środowiska (pkt 1); jest niezgodny z planami gospodarki odpadami (pkt 2); jest niezgodny z przepisami prawa miejscowego (pkt 3). Przy czym w myśl definicji zawartej w art. 3 ust. 1 pkt 2 ustawy - ilekroć w ustawie jest mowa o "gospodarowaniu odpadami", rozumie się przez to zbieranie, transport, przetwarzanie odpadów, łącznie z nadzorem nad tego rodzaju działaniami, jak również późniejsze postępowanie z miejscami unieszkodliwiania odpadów oraz działania wykonywane w charakterze sprzedawcy odpadów lub pośrednika w obrocie odpadami. Z kolei "zbieranie odpadów" ustawa definiuje jako gromadzenie odpadów przed ich transportem do miejsc przetwarzania, w tym wstępne sortowanie nieprowadzące do zasadniczej zmiany charakteru i składu odpadów i niepowodujące zmiany klasyfikacji odpadów oraz tymczasowe magazynowanie odpadów, o którym mowa w pkt 5 lit. b (art. 3 ust. 1 pkt 34 ustawy).

W niniejszej sprawie, okoliczności faktyczne nie budzą wątpliwości. Skarżąca bowiem zwróciła się o wydanie zezwolenia na zbieranie odpadów w trybie omawianej ustawy. We wniosku wyszczególniła rodzaje odpadów przewidzianych do zbierania. Wskazała miejsce zbierania odpadów, tj. działkę nr a, położoną w [...] przy ul. [...]. Organ odmówił skarżącej wydania zezwolenia. Podstawę prawną odmowy stanowił przepis art. 46 ust. 1 pkt 3 ustawy, zgodnie z którym organ odmawia wydania zezwolenia na zbieranie odpadów w przypadku, gdy zamierzony sposób gospodarowania odpadami jest niezgodny z przepisami prawa miejscowego.

Niewątpliwie - co należy podkreślić w tym miejscu - miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, zgodnie z art. 14 ust. 8 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r., poz. 647, z późn. zm.), jest aktem prawa miejscowego, który w myśl art. 87 ust. 2 Konstytucji RP stanowi prawo obowiązujące na obszarze działania organu, który go ustanowił. Plan ustala m.in. przeznaczenie terenu na danym obszarze oraz określa sposób zagospodarowania, a także kształtuje sposób wykonywania prawa własności nieruchomości (art. 4 ust. 1 i art. 6 ust. 1 ustawy). Planista gminny, decydując w akcie planistycznym o sposobie zagospodarowania określonego obszaru gminy, determinuje przeznaczenie oraz sposób korzystania z tego terenu.

Dlatego też, w przedmiocie ubiegania się o zezwolenie na zbieranie odpadów, postanowienia planu wiążą wnioskodawcę oraz organ dokonujący oceny, stosownie do art. 46 ust. 1 pkt 3 ustawy. Ponieważ plan stanowi źródło prawa, stąd przy ocenie złożonego skutecznie wniosku o zezwolenie, obowiązkiem właściwego organu administracji publicznej, o którym mowa w art. 41 ust. 2 ustawy, jest jednoczesne uwzględnienie przepisów prawa miejscowego, tj. wszystkich zapisów planu w zakresie wskazanego miejsca zbierania odpadów. Organ nie może kwestionować obowiązujących postanowień planu i dokonywać oceny w zakresie ewentualnej niezgodności postanowień planu z innymi obowiązującymi przepisami prawa, czy też porównywać zapisów obowiązującego planu z poprzednimi zapisami planu (uchylonego lub znowelizowanego). W ramach oceny złożonego wniosku o zezwolenie organ ma obowiązek dokonać samodzielnej analizy w kwestii zgodności zamierzonego sposobu gospodarowania odpadami z przepisami prawa miejscowego, w tym ustaleniami obowiązującego planu miejscowego - art. 46 ust. 1 pkt 1 ustawy. W tej kwestii nie jest też związany inną oceną, dokonaną na potrzeby odrębnego przedmiotowo postępowania, prowadzonego przez inne organy, przy innej procedurze i na podstawie innych przepisów prawa materialnego. Natomiast, jeśli wnioskodawca występujący o wydanie zezwolenia na zbieranie odpadów kwestionuje zapisy (postanowienia) planu, to te okoliczności mogą być podnoszone w sprawie ze skargi na uchwałę, a nie w postępowaniu administracyjnym w sprawie wydania zezwolenia.

Mając na uwadze przedstawione wyżej rozważania, jak i okoliczności faktyczne niniejszej sprawy dostrzec trzeba, że dla terenu - działki skarżącej objętej wnioskiem o zezwolenie, obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego miasta [...], zatwierdzony uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] (Dz. Urz. Woj. Op. z [...] Nr [...], poz. [...]), który stanowi akt prawa miejscowego. Nieruchomość skarżącej, działka nr a, z k.m. [...] obręb [...], wskazywana we wniosku jako miejsce zbierania odpadów, oznaczona jest na rysunku planu zagospodarowania przestrzennego symbolami D.4MN (teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej), D.1KDD (teren drogi klasy dojazdowej) oraz D.6KDL (teren drogi klasy lokalnej). Dla terenu oznaczonego symbolem D.4MN przeznaczenie ustalono jako "teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej". Jako zabudowę dopuszczoną na tym terenie wskazano: "budynki do czterech mieszkań, zabudowa zagrodowa, zabudowa usługowa, przy czym za funkcje usługowe uznaje się usługi handlu detalicznego, usługi rzemiosła nieprodukcyjnego, usługi gastronomiczne, usługi administracyjno-biurowe, usługi ochrony zdrowia i opieki społecznej, usługi nauki i oświaty, usługi kultury i rozrywki oraz inne o podobnym charakterze, wraz z obiektami i urządzeniami towarzyszącymi". Przeznaczenie terenów oznaczonych symbolami D.6KDL oraz D.1KDD, to odpowiednio - "teren drogi klasy lokalnej" oraz "teren drogi klasy dojazdowej". W świetle przywołanych powyżej zapisów planu, dopuszczona na tym terenie zabudowa usługowa została zatem dookreślona. Natomiast sporna działalność polegająca na zbieraniu odpadów, w tym złomu - nie wpisuje się swoim charakterem w działalność dopuszczoną zapisami obowiązującego planu. Ponadto, punkty do zbierania lub przeładunku złomu zaliczane są do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko - § 3 ust. 1 pkt 81 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. nr 213, poz. 1397). Skoro prawodawca lokalny posłużył się katalogiem zamkniętym wymienionych usług o funkcji usług podobnych, tym samym nie dopuścił innych, mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko.

Przytoczone powyżej okoliczności w realiach niniejszej sprawy, w ocenie Sądu, potwierdzają zasadność podjętego na podstawie art. 46 ust. 1 pkt 3 ustawy stanowiska organu o odmowie udzielenia skarżącej zezwolenia na zbieranie odpadów wymienionych we wniosku, w tym też zbieranie złomu. Bezsprzecznie bowiem skarżąca (jako podmiot, przedsiębiorca) ubiegała się o wydanie zezwolenia na zbieranie odpadów, na działce nr a, zamierzając prowadzić działalność gospodarczą polegającą na gospodarowaniu odpadami, tj. na ich gromadzeniu przed transportem do miejsc przetwarzania, w tym wstępnym sortowaniu oraz tymczasowym magazynowaniu odpadów. Analizując obowiązujące przepisy prawa miejscowego w relacji do zamierzonego sposobu gospodarowania odpadami na wskazanej działce, podzielić należy stanowisko organu, iż w tej sprawie zaistniała przesłanka do odmowy udziela zezwolenia, albowiem opisane wyżej zamierzenie nie jest zgodne z przepisami prawa miejscowego, gdyż nie podlega zakwalifikowaniu do którejkolwiek z form działalności przewidzianych przywołanymi zapisami planu, na działce nr a.

Odnosząc się natomiast do wniosku skarżącej o uwzględnienie w postępowaniu sądowym treści dokumentów dołączonych do skargi, które zdaniem skarżącej przemawiają za uchyleniem zaskarżonej decyzji, Sąd podziela stanowisko organu odwoławczego, że dla oceny organów dokonanej w niniejszej sprawie, nie miały one przesądzającego znaczenia, a wyrażone w nich stanowiska nie zwalniały organów w tej sprawie od orzekania według ustalonego stanu faktycznego i prawnego na dzień wydania zaskarżonej decyzji, w tym uwzględnienia obowiązujących przepisów omawianej ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach. Regułą w postępowaniu administracyjnym jest to, iż organ administracji publicznej ocenia stan faktyczny oraz stan prawny sprawy według chwili wydania decyzji administracyjnej - art. 6 K.p.a. (por. wyrok NSA z dnia 16 maja 2007 r., sygn. akt I OSK 1080/06, LEX nr 342503). Ponadto, dla oceny Sądu przywołane dokumenty nie były niezbędne do wyjaśnienia sprawy. Tym samym zarzuty skargi należało uznać za niezasadne.

Wobec powyższego, na podstawie art. 151 P.p.s.a., Sąd orzekł o oddaleniu skargi.