Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 1001/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2021-02-03 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6537 Egzekucja należności pieniężnych, do których  nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 ust. 3  ustawy o f
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 33, art. 34
journal: Dz.U. 2018 poz 1314
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wojciech Gapiński, Sędzia WSA Anna Tyszkiewicz-Ziętek, Asesor WSA Katarzyna Stuła-Marcela (spr.), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 3 lutego 2021 r. sprawy ze skargi M. C. na postanowienie Poczty Polskiej S.A. Centrum Obsługi Finansowej w Katowicach z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę.


UZASADNIENIE

1. M.C. (dalej: skarżąca) wniosła skargę na postanowienie Poczty Polskiej S.A. Centrum Obsługi Finansowej w Katowicach (dalej: wierzyciel lub organ) z [...] r. nr [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym.

2. Stan sprawy.

2.1. W postanowieniu z [...]r. wierzyciel zawarł jednoznaczne stanowisko, w którym uznał za nieuzasadnione zarzuty zgłoszone przez skarżącą dotyczące nieistnienia obowiązku oraz błędu co do osoby zobowiązanej.

2.2. We wniesionym zażaleniu skarżąca podtrzymała zarzut nieistnienia obowiązku wskazując ponownie, że zaległość wykazana w tytule wykonawczym nie dotyczy jej osoby, ponieważ w momencie wystawienia tytułu wykonawczego nie mieszkała pod wskazanym adresem. Skarżąca zaznaczyła również, iż nie doręczono jej tytułu wykonawczego, który był podstawą wszczęcia egzekucji administracyjnej oraz wskazała również, iż Dyrektor Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A. nie jest uprawniony do wydawania postanowień lecz organ egzekucyjny.

2.3. Po rozpatrzeniu zażalenia wierzyciel utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.

W uzasadnieniu wskazał, że skarżąca zgłosiła rejestrację odbiornika telewizyjnego używanego pod adresem ul. [...], [...] R. (obecnie ul. [...], [...] R.).

Po zgłoszeniu, wydana została skarżącej książeczka radiofoniczna o numerze [...]. W momencie wejścia w życie rozporządzeniem Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. Nr 187 z 2007 r., poz. 1342) został skarżącej przyporządkowany indywidualny numer identyfikacyjny abonenta [...]. Dowód w postaci duplikatu zawiadomienia o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego został przesłany wraz z zaskarżonym postanowieniem. Zawiadomienie informujące o powyższym fakcie zostało wysłane pismem z dnia 10 września 2008 r.

Podkreślono, iż użytkownicy odbiorników radiofoniczno/telewizyjnych, którzy dokonali rejestracji odbiorników na podstawie przepisów wykonawczych wynikających z ustawy o radiofonii i telewizji z dnia 29 grudnia 1992 r. oraz z wcześniejszych uregulowań prawnych, poprzedzających ustawę o opłatach abonamentowych, pozostali abonentami zobowiązanymi do uiszczania opłat abonamentowych (za wyjątkiem osób, które dopełniły formalności zwolnienia od opłat lub wyrejestrowania).

Na podstawie obowiązujących przepisów nie anulowano zgłoszonych przez użytkowników wniosków rejestracyjnych, a wyłącznie imienną książeczkę opłat zastąpiono indywidualnym numerem identyfikacyjnym.

Powyższe jednoznacznie świadczy o fakcie posiadania i korzystania przez skarżącą z odbiornika telewizyjnego, jak również o zarejestrowaniu skarżącej w bazie danych o abonentach.

W przypadku zmiany miejsca zamieszkania użytkownik odbiorników radiofonicznych/telewizyjnych zobowiązany jest zgłosić ten fakt w urzędzie pocztowym i po zaktualizowaniu danych adresowych kontynuować opłaty abonamentowe. Natomiast jeżeli w nowym miejscu zamieszkania użytkownik z odbiorników nie korzysta zobowiązany jest dopełnić formalności związane z wyrejestrowaniem odbiorników.

Podkreślono, że zasady zgłaszania zmian formalno-prawnych, w tym aktualizacji danych adresowych, wyrejestrowanie odbiorników, określały/określają rozporządzenia wydawane w celu wykonania ustawy.

Obecnie formalności dopełnia się poprzez złożenie w urzędzie pocztowym "Zgłoszenie rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych albo zmiany danych" bądź za pośrednictwem strony internetowej Poczty Polskiej S.A.

Poczta Polska S.A. nie dysponuje dokumentem, który stanowiłby o dopełnieniu przez skarżącą formalności związanych z aktualizacją danych adresowych czy też z wyrejestrowaniem przedmiotowego odbiornika telewizyjnego.

Wskazano dalej, że w okresie którego dotyczy ujęta w tytule wykonawczym należność, tj. od lipca 2015 r. do września 2019 r., skarżąca pozostawała zameldowana pod adresem ul. [...], [...] R. Zatem zarzut nieistnienia obowiązku właściwie uznano za nieuzasadniony.

Odnosząc się z do podniesionego zarzutu błędu co do osoby zobowiązanego wskazano, że z sytuacją błędu co osoby zobowiązanego mamy do czynienia wówczas, gdy egzekucja jest wszczęta i prowadzona przeciwko innej osobie niż zobowiązany. Innymi słowy, błąd co do osoby zobowiązanego może nastąpić wtedy, gdy organ egzekucyjny dokona czynności egzekucyjnej względem podmiotu, który nie jest zobowiązanym w ramach toczącego się postępowania egzekucyjnego, a więc podmiotu faktycznie istniejącego, w sytuacji, w której istnieje inny podmiot zobowiązany. Błąd co do osoby zobowiązanego dotyczy zarówno sytuacji, w której organ egzekucyjny podjął czynności egzekucyjne wobec osoby, którą błędnie uznał za zobowiązanego i której doręczył tytuł wykonawczy wraz z pouczeniem o prawie wniesienia zarzutów, jak i w sytuacji, gdzie w tytule wykonawczym wskazano osobę, na której nie ciąży obowiązek.

W niniejszej sprawie nie doszło do sytuacji, gdzie nastąpił błąd co do osoby zobowiązanej, gdyż skarżąca dokonała rejestracji odbiornika telewizyjnego, zatem jest zobowiązana do uiszczania opłat abonamentowych, a co za tym idzie postępowanie egzekucyjne zostało właściwie wszczęte wobec skarżącej.

Ponadto, w tytule wykonawczym z [...]r. wskazano właściwy adres zameldowania, a jak wykazano powyżej zmiany miejsca zamieszkania skarżąca nie zgłosiła.

Uwzględniając powyższe stwierdzono, iż zarzut błędu, co do osoby zobowiązanego nie jest zasadny.

Dalej wskazano, iż doręczenie odpisu tytułu wykonawczego jest obowiązkiem organu egzekucyjnego. Naczelnik Urzędu Skarbowego w R. w piśmie z 13 maja 2020 r. zawarł informację, iż w dniu [...]r. został doręczony skarżącej odpis tytułu wykonawczego o numerze [...] z [...]r.

Nie zgodzono się również z twierdzeniem, iż brak jest podstaw prawnych do wydawania postanowień przez Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A. w administracyjnym postępowaniu egzekucyjnym. Uprawnionym do dochodzenia należności z tytułu nieuiszczenia opłaty abonamentowej w egzekucji administracyjnej, zgodnie w art. 7 ust. 5 ustawy abonamentowej, jest Dyrektor Centrum Obsługi Finansowej, czyli w rozumieniu tego przepisu kierownik jednostki operatora wyznaczonego, który zgodnie z art. 1a pkt 13 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 1427, ze zm. – u.p.e.a.) jest wierzycielem uprawnionym i zobowiązanym na podstawie art. 17 § 1 u.p.e.a., do podejmowania rozstrzygnięć i zajmowania stanowiska w sprawach dotyczących postępowania egzekucyjnego w formie postanowienia we wszelkich kwestiach zastrzeżonych dla wierzyciela w u.p.e.a.

Wskazano także, zgodnie z art. 34 § 1 u.p.e.a., zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 § 1 pkt 1-7, 9 i 10 organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, z tym że w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 § 1 pkt 1-5 i 7, stanowisko wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążące.

Natomiast na podstawie art. 34 § 4 u.p.e.a., organ egzekucyjny po otrzymaniu ostatecznego postanowienia w sprawie stanowiska wierzyciela lub postanowienia o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu, wydaje postanowienie w sprawie zgłoszonych zarzutów, a jeżeli zarzuty są uzasadnione - o umorzeniu postępowania egzekucyjnego albo o zastosowaniu mniej uciążliwego środka egzekucyjnego.

Zatem najpierw wierzyciel wydaje postanowienie w zakresie złożonych zarzutów, a następnie po otrzymaniu go, organ egzekucyjny wydaje swoje postanowienie.

3.1. Powyższe postanowienie zostało zaskarżone do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach.

Wniesiono o jego uchylenie. Skarżąca wskazała, że dopóki nie otrzyma tytułu wykonawczego przewidzianego ustawą o egzekucji w trybie administracyjnym nie można przeciwko niej prowadzić żadnej egzekucji. Zarzuciła, że pod adresem figurującym w dokumentach poczty nie mieszkała w momencie powstania ewentualnego długu. Do przedstawionych zarzutów Dyrektor Poczty Polskiej się nie ustosunkował. Skoro on jest organem egzekucyjnym to dlaczego nie figuruje w petitum decyzji, a poczta Polska S.A. Dział Obsługi Finansowej.

3.2. W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej odrzucenie.

Zauważono, że skarżąca wniosła przedmiotową skargę niezgodnie z prawidłowym pouczeniem wierzyciela zawartym w zaskarżonym postanowieniu. Stosownie, bowiem do treści art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a., w brzmieniu nadanym mu ustawą z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2015 r., poz. 658), obowiązującym od dnia 15 sierpnia 2015 r., spod kontroli sądowoadministracyjnej zostały wyłączone postanowienia wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowienia, przedmiotem, których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu jak i również postanowień incydentalnych np. w kwestii zasadności wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia od wskazanego postanowienia wierzyciela. Wszystkie bowiem te postępowania dotyczą sprawy, której granice wyznacza postanowienie wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu lub postanowienia, przedmiotem którego jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu. W konsekwencji rozstrzygnięcia w nich podejmowane uznać należy za objęte wyłączeniem z art. 3 § 2 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi p.p.s.a.

Skarga w niniejszej sprawie została wniesiona pismem z 29 lipca 2020 r., zatem mając na uwadze powyższe uregulowania prawne należy ją uznać za niedopuszczalną.

3.3. Na mocy zarządzenia z dnia 1 lutego 2021 r. tut. Sąd zwrócił do organu egzekucyjnego, tj. Naczelnika Urzędu Skarbowego w R. z wnioskiem o nadesłanie odpisu tytułu wykonawczego będącego podstawą wszczęcia w niniejszej sprawie postępowania egzekucyjnego wraz z potwierdzeniem jego odbioru przez skarżącą.

W dniu 3 lutego 2021 r. organ egzekucyjny nadesłał za pomocą e-PUAP wskazane powyżej dokumenty.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

4. Na wstępie wskazać należy - w odniesieniu się do wniosku organu o odrzucenie skargi wniesionej w niniejszej sprawie - że w dniu 30 lipca 2020 r. weszła w życie ustawa z dnia 11 września 2019 r. o zmianie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2019 r. poz. 2070).

Na mocy art. 7 zmieniony został art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a. i otrzymał brzmienie: "Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie". Wynika to z treści art. 29 ustawy zmieniającej.

Z przepisów przejściowych wynika przy tym, że jedynie do postępowań sądowych w sprawach dotyczących postępowań egzekucyjnych i zabezpieczających, wszczętych na podstawie ustawy zmienianej w art. 7 i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe (art. 25). Zatem w przypadku wszczęcia postępowania sądowoadministracyjnego przed dniem 30 lipca 2020 r. zastosowanie miałby art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a. w brzmieniu poprzednio obowiązującym, tj. o treści Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu.

W niniejszej sprawie skarga została wniesiona w dniu 30 lipca 2020 r. (data nadania), a zatem zastosowanie miał art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a. w nowym brzmieniu. Zauważyć bowiem należy, że zgodnie z art. 34 § 3 u.p.e.a. na postanowienie w sprawie zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej przysługuje zażalenie. Zatem Sąd zobligowany był do rozpoznania merytorycznego skargi, a podniesiony przez organ wniosek o jej odrzucenie nie zasługiwał na uwzględnienie.

5. Skarga nie jest jednakże zasadna, ponieważ wydane w kontrolowanej sprawie administracyjnej postanowienie wierzyciela nie narusza prawa.

Rozpoznając wniesioną skargę w niniejszej sprawie wskazać także należy, że zgodnie z art. 33 § 1 u.p.e.a. (w brzmieniu obowiązującym w dacie wniesienia zarzutów) podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być:

1) wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku;

2) odroczenie terminu wykonania obowiązku albo brak wymagalności obowiązku z innego powodu, rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej;

3) określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4;

4) błąd co do osoby zobowiązanego;

5) niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym;

6) niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego;

7) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1;

8) zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego;

9) prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny;

10) niespełnienie w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27, a w zagranicznym tytule wykonawczym - wymogów określonych w art. 102 ustawy o wzajemnej pomocy.

Jednocześnie, jak wynika z treści art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a., tytuł wykonawczy zawiera pouczenie zobowiązanego o przysługującym mu prawie wniesienia do wierzyciela, za pośrednictwem organu egzekucyjnego, zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej oraz o skutkach wniesienia tego zarzutu nie później niż w terminie 7 dni od dnia doręczenia odpisu tytułu wykonawczego i po upływie tego terminu.

Nadto zgodnie z art. 34 § 1 u.p.e.a., zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 § 1 pkt 1-7, 9 i 10, a przy egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym - także na podstawie art. 33 § 1 pkt 8, organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, z tym że w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 § 1 pkt 1-5 i 7, stanowisko wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążące.

W niniejszej sprawie skarżąca zarzuty oparła na art. 33 § 1 pkt 1 i 4 u.p.e.a., tj. podniosła zarzut nieistnienia obowiązku oraz błędu, co do osoby zobowiązanego.

6. Co do pierwszego z podniesionych zarzutów, twierdzenie wierzyciela, że zarejestrowanie odbiornika bez późniejszego jego wyrejestrowania przesądza o obowiązku uiszczania opłat abonamentowych jest w ocenie Sądu zasadne.

Opłaty za używanie odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych zostały ustawowo uregulowane mocą art. 2 (1) pkt 1 ustawy z dnia 2 grudnia 1960 r. o Komitecie do spraw Radia i Telewizji "Polskie Radio i Telewizja" (Dz.U. z 1960 r., poz. 307 ze zm.), dodanego do niej z dniem 1 marca 1985 r., a ich wysokość była kształtowana przez tzw. Radiokomitet w porozumieniu z Ministrem do Spraw Cen i ogłaszana w wielokrotnie zmienianym zarządzeniu przewodniczącego Radiokomitetu z dnia 31 października 1985 r. w sprawie opłat za używanie odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (M.P. Nr 41, poz. 264, ze zm.).

W dniu 1 marca 1993 r. weszła w życie ustawa z dnia 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji (t.j. Dz.U. z 2004 r., poz. 2531 ze zm.). Jej przepisy regulowały problematykę opłat abonamentowych (art. 48) oraz obowiązek rejestracji odbiorników (art. 49). Ustawodawca połączył w niej obowiązek ponoszenia opłat abonamentowych z faktem posiadania odbiornika, w stosunku do którego ciążył na posiadaczu obowiązek jego rejestracji. Zgodnie z § 4 rozporządzenia Ministra Łączności z dnia 16 lipca 1993 r. w sprawie rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. Nr 70, poz. 338) posiadacz książeczki radiofonicznej był obowiązany powiadomić urząd pocztowy między innymi o zaprzestaniu używania odbiornika.

Z dniem 16 czerwca 2005 r. weszła w życie aktualnie obowiązująca ustawa z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 1689 – u.o.a.). Ustawa ta nie zawierała istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy przepisów intertemporalnych. Zgodnie z zasadą natychmiastowego (bezpośredniego) działania prawa, nowe przepisy (jeśli brak przepisów szczególnych stanowiących inaczej) znajdują zastosowanie nie tylko do zdarzeń mających miejsce po wejściu w życie nowej ustawy, ale również do wszystkich sytuacji znajdujących się "w toku", które nie zostały jeszcze zakończone (zamknięte). Obowiązek ponoszenia opłat abonamentowych ciążył zarówno na osobach, w stosunku do których powstał on w okresie od wejścia w życie u.o.a., ale również na osobach, które w dniu wejścia w życie tej ustawy spełniały wymogi objęcia obowiązkiem abonamentowym, a zatem posiadały zarejestrowany odbiornik.

Z powyższego wynika, że zarejestrowanie odbiornika pod rządami ustawy o radiofonii i telewizji, a nawet w okresie obowiązywania jeszcze wcześniej regulacji, bez jego późniejszego wyrejestrowania, stanowi wystarczającą przesłankę istnienia wynikającego z obecnie obowiązującej ustawy o opłatach abonamentowych obowiązku uiszczania opłat za jego używanie, który podlega egzekwowaniu w trybie egzekucji administracyjnej obowiązków o charakterze pieniężnym.

W niniejszej sprawie skarżąca nie kwestionuje faktu zarejestrowania odbiornika używanego pod adresem ul. [...] w R. Z kolei podnosi, że w momencie wystawienia tytułu wykonawczego, nie mieszkała już pod wskazanym adresem.

W aktach sprawy brak jest tymczasem dowodu, że zobowiązana dokonała wyrejestrowania odbiornika, sama skarżąca również na taki dowód nie wskazuje.

W ocenie Sądu te dane są wystarczające do stwierdzenia, że sporny obowiązek nie przestał istnieć. Zobowiązana chcąc skutecznie podnieść zarzut nieistnienia obowiązku (art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a.), powinna przedstawić dowody potwierdzające wyrejestrowanie odbiornika RTV, czego nie uczyniła.

Stosownie bowiem do art. 2 ust. 1 i 3 u.o.a. za używanie odbiorników RTV pobiera się opłaty abonamentowe, przy czym powstanie obowiązku uiszczenia opłaty wiąże się z dokonaniem rejestracji odbiornika.

Po zarejestrowaniu odbiornika RTV uiszczenie opłaty abonamentowej jest obowiązkiem, który wynika z mocy samego prawa, zatem dla jego realizacji nie jest konieczna konkretyzacja w drodze indywidualnego aktu administracyjnego (decyzji administracyjnej) - por. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 16 marca 2010 r., K 24/08, OTK-A z 2010 r. Nr 3, poz. 22 (część VI, pkt 3.3.4. uzasadnienia), wyrok WSA w Gliwicach z dnia 26 czerwca 2013 r., I SA/Gl 236/13). Abonent podnoszący nieistnienie obowiązku uiszczania opłat powinien wykazać wyrejestrowanie tegoż odbiornika (por. wyroki tutejszego Sądu w sprawach: I SA/Gl 650/14; I SA/Gl 518/14; I SA/Gl 376/13, jak również WSA w Poznaniu w sprawie I SA/Po 57/14 - CBOSA).

Powyższe stanowisko znajduje oparcie w regulacjach zobowiązujących abonenta do powiadomienia urzędu pocztowego o zaprzestaniu używania odbiornika, a to w:

- § 4 obowiązującego do dnia 16 czerwca 2005 r. rozporządzenia Ministra Łączności z dnia 16 lipca 1993 r. w sprawie rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. Nr 70, poz. 338);

- § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 22 lipca 2005 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. z 2005 r. poz. 1190);

- § 4 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. z 2007 r. poz. 1342); oraz

- § 11-12 rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. z 2013 r. poz. 1676).

Powyższe regulacje dotyczą również obowiązku aktualizacji danych adresowych. W przypadku zmiany miejsca zamieszkania, użytkownik odbiorników radiofonicznych/telewizyjnych zobowiązany jest zgłosić ten fakt w urzędzie pocztowym i po zaktualizowaniu danych adresowych, kontynuować opłaty abonamentowe. Natomiast jeżeli w nowym miejscu zamieszkania użytkownik z odbiorników nie korzysta zobowiązany jest dopełnić formalności związane z wyrejestrowaniem odbiorników.

W aktach sprawy jak już wyżej wskazano brak jest dowodu, że zobowiązana dokonała wyrejestrowania odbiornika, także sama skarżąca na taki dowód nie wskazuje.

Stąd też organ właściwie uznał zarzut z art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. za niezasadny.

Powyższego stanowiska nie zmienia kwestia dotycząca nadania indywidualnego numeru identyfikacyjnego na podstawie § 5 rozporządzenia z dnia 25 września 2007 r.

Zgodnie z tym przepisem dotychczasowe dowody zarejestrowania odbiorników w formie imiennej książeczki opłaty abonamentowej za używanie odbiorników stanowią dowód zarejestrowania odbiorników nie dłużej niż przez okres dwunastu miesięcy od dnia wejścia w życie rozporządzenia (ust. 1). Operator publiczny w terminie dwunastu miesięcy od dnia wejścia w życie rozporządzenia z urzędu nadaje posiadaczom imiennych książeczek, o których mowa w ust. 1, indywidualny numer identyfikacyjny. O nadaniu numeru operator publiczny powiadamia użytkownika, przesyłając zawiadomienie określone w załączniku nr 2 do rozporządzenia (ust. 2).

Zgodnie z art. 6 ust. 4 u.o.a., który stanowił podstawę wydania powołanego wyżej rozporządzenia, minister właściwy do spraw łączności w porozumieniu z Krajową Radą Radiofonii i Telewizji określi, w drodze rozporządzenia, warunki i tryb rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych, uwzględniając dostępność placówek pocztowych operatora wyznaczonego oraz jego organizację. Nie można przyjąć, wobec takiego brzmienia delegacji, aby Minister Transportu mógł stanowić normy statuujące lub znoszące ustawowo określony obowiązek uiszczenia opłaty abonamentowej.

Jednocześnie Sąd podkreśla, że u.o.a. nie wiąże obowiązku uiszczenia opłaty abonamentowej z posiadaniem przez zobowiązanego określonej treści albo formy dowodu rejestracji odbiornika RTV. Warunkiem wystarczającym, a zarazem koniecznym, istnienia obowiązku uiszczenia opłaty abonamentowej jest przecież używanie odbiornika RTV. Data rejestracji odbiornika wyznacza termin płatności abonamentu RTV. Ani z ustawy ani z rozporządzenia nie wynika, aby akty wcześniejszej rejestracji odbiorników RTV zostały anulowane. Sąd podziela w tym względzie stanowisko zaprezentowane w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 grudnia 2016 r. w sprawie sygn. akt II FSK 2116/16 (Lex nr 2190429). W swoich wywodach NSA stwierdził, że u.o.a. statuuje dwa obowiązki posiadaczy odbiorników RTV: jeden w zakresie uiszczania opłaty abonamentowej (art. 2) oraz drugi dotyczący rejestracji (art. 5). Jakkolwiek w ujęciu funkcjonalnym są one powiązane, to w sensie prawnym są to jednak dwa odrębne obowiązki. Pogląd ten znajduje potwierdzenie w treści art. 7 ust. 1 u.o.a., który stanowi, że kontrolę wykonywania obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych oraz obowiązku uiszczania opłaty abonamentowej prowadzi operator wyznaczony w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe. Obowiązek posiadania dowodu rejestracji odbiornika RTV należy więc odnosić do obowiązku rejestracji, a nie jako przesłankę obowiązku uiszczania opłaty abonamentowej. Ten drugi obowiązek istnieje bowiem niezależnie od posiadania dowodu ich rejestracji. Analogiczne wnioski wynikają z wyroku NSA z dnia 1 czerwca 2016 r., II GSK 913/15 (Lex 2141379).

Zatem obowiązek nadania nowego numeru identyfikacyjnego i powiadomienia użytkownika nie miał wpływu na wynikające skutki z faktu uprzedniego zarejestrowania odbiornika RTV.

7. Niezasadny pozostaje również zarzut błędu co do osoby zobowiązanego. Słusznie organ wskazuje, że z sytuacją błędy co do osoby zobowiązanego mamy do czynienia wówczas, gdy egzekucja jest wszczęta i prowadzona przeciwko innej osobie niż zobowiązany.

Przez błąd co do zobowiązanego, o którym mowa w art. 33 § 1 pkt 4 u.p.e.a. rozumie się dwie sytuacje: pierwsza zachodzi, gdy organ egzekucyjny lub egzekutor podjęli czynności egzekucyjne wobec osoby, którą błędnie uznali za zobowiązanego, w związku z czym doręczyli jej tytuł wykonawczy oraz pouczyli o prawie zgłoszenia zarzutów; druga ma miejsce, gdy w tytule wykonawczym wskazano osoby, na których nie ciąży obowiązek. W tym drugim przypadku wierzyciel może wystawić tytuł wykonawczy na nowego zobowiązanego, a zobowiązany, wnosząc zarzut, może kwestionować twierdzenie wierzyciela o przejściu obowiązku na tę, a nie inną osobę. Stwierdzenie braku podstaw do wskazania w tytule wykonawczym danego podmiotu jako zobowiązanego prowadzi do umorzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 59 § 1 pkt 4 u.p.e.a.

W niniejszej sprawie nie mamy do czynienia z tego typu sytuacją, gdyż skarżąca dokonała rejestracji odbiornika telewizyjnego (czego nie kwestionuje) nie dokonała także jego wyrejestrowania, zatem jest zobowiązana do uiszczania opłat abonamentowych, a co za tym idzie postępowanie egzekucyjne zostało właściwie wszczęte wobec skarżącej.

8. Na koniec wskazać godzi się, że kwestia prawidłowości doręczenia tytułu wykonawczego podlega badaniu na każdym etapie postępowania egzekucyjnego i powinna być brana pod uwagę z urzędu. Stwierdzenie przez organ braku doręczenia tytułu wykonawczego musi prowadzić do umorzenia postępowania egzekucyjnego w każdym jego stadium - i to niezależnie, czy nastąpi to w wyniku uwzględnienia zarzutów (art. 33 u.p.e.a.), czy w wyniku analizy podstaw umorzenia postępowania egzekucyjnego (art. 59 u.p.e.a.). W jednym i w drugim przypadku kwalifikacja prawna takiego stanu rzeczy jest ta sama - niedopuszczalność egzekucji administracyjnej (zob. wyrok WSA w Warszawie z dnia 3 lutego 2016 r. sygn. akt III SA/Wa 982/15, Lex nr 2043657; wyrok WSA w Poznaniu z dnia 27 kwietnia 2017 r. sygn. akt I SA/Po 1450/16, Lex nr 2285743).

Z powyższego wynika, że badania prawidłowości doręczenia tytułu wykonawczego dokonuje organ egzekucyjny, nie zaś wierzyciel i w przypadku stwierdzenia braku doręczenia tytułu wykonawczego umarza postępowanie egzekucyjne.

Niezależnie od powyższego wskazać należy, iż z akt sprawy wynika, że skarżącej doręczony został tytuł wykonawczy w dniu [...]r., co wynika ze zwrotnego potwierdzenia jego odbioru.

W obliczu powyższego niezasadne okazują się być wszystkie zarzuty skargi.

9. Z tych wszystkich względów skarga została oddalona na podstawie art. 151 p.p.s.a.