Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt II SA/Bk 91/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2022-04-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 5 ust. 1 pkt 9, art. 32 ust. 4, art. 35 ust. 1
journal: Dz.U. 2020 poz 1333
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - t.j.
article: art. 7, 8, 77 par. 1, art. 80 , art. 107  par. 3
journal: Dz.U. 2021 poz 735
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
article: par. 13 ust. 1, par. 60 ust. 1,
journal: Dz.U. 2019 poz 1065
law: Rozporządzenie Miniistra Infrastruktury  z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich  usytuowanie - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Roleder, Sędziowie sędzia WSA Grzegorz Dudar (spr.), asesor sądowy WSA Barbara Romanczuk, Protokolant st. sekretarz sądowy Sylwia Tokajuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 31 marca 2022 r. sprawy ze skargi D. K., D. K., K. M., K. M. na decyzję Wojewody P. z dnia [...] listopada 2021 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z [...] listopada 2021 r., znak [...] Wojewoda P. (dalej powoływany jako organ odwoławczy, Wojewoda) utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta B. (dalej powoływany jako organ pierwszej instancji, Prezydent) z [...] lipca 2021 r. nr [...] znak [...], zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą S. Sp. z o.o. w B. (dalej powoływany także jako inwestor) pozwolenia na budowę zespołu trzech budynków mieszkalnych wielorodzinnych A, B i C, 13 murów oporowych wraz z zagospodarowaniem terenu i niezbędną infrastrukturą techniczną, tj. doziemną instalacją elektryczną oświetlenia terenu oraz doziemną infrastrukturą elektryczną nn, na działce o nr ewid. [...] i części działki o nr ewid. [...], w obrębie [...]., w B., przy ul. [...].

Rozstrzygnięcia wydano w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.

Wnioskiem z [...] lipca 2020 r. inwestor wystąpił do Prezydenta o udzielenie pozwolenia na budowę zespołu trzech budynków mieszkalnych wielorodzinnych, 13 murów oporowych wraz z zagospodarowaniem terenu i niezbędną infrastrukturą techniczną: doziemną instalacją elektryczną oświetlenia terenu i doziemną instalacją elektryczną nn na działkach o nr ewid. [...] i [...] przy ul. [...] w B.. Do wniosku inwestor załączył cztery egzemplarze projektu budowlanego, oświadczenie o prawie dysponowania nieruchomościami na cele budowlane, decyzję o warunkach zabudowy, a także pełnomocnictwo wraz z opłatą skarbową, mapę do celów projektowych oraz zgodę właściciela na rozbiórkę nieczynnego słupa znajdującego się na działce nr ewid. [...]. W następstwie wezwania organu pierwszej instancji inwestor uzupełnił dokumentację o oświadczenie o możliwości przyłączenia do sieci c.o.

Postanowieniem z [...] sierpnia 2020 r. organ pierwszej instancji zobowiązał inwestora do usunięcia nieprawidłowości wskazanych szczegółowo w tym piśmie. Pismem z [...] października 2020 r. inwestor odniósł się do stwierdzonych przez organ pierwszej instancji nieprawidłowości i dokonał stosownych korekt i uzupełnień.

Decyzją z [...] grudnia 2020 r. nr [...] znak [...] Prezydent zatwierdził projekt budowlany i udzielił inwestorowi pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego o powierzchni zabudowy 1186,86 m2 (z czego część A – 395,62 m2, część B – 395,62 m2 i część C – 395,62 m2) i kubaturze 20523,89 m3, 13 murów oporowych wraz z zagospodarowaniem terenu i niezbędną infrastrukturą techniczną, tj. doziemną instalacją elektryczną oświetlenia terenu oraz doziemną instalacją elektryczną nn, na działce o nr ewid. [...] i części działki o nr ewid. [...], w obrębie [...]., w B. przy ul. [...].

Odwołania od powyższej decyzji wnieśli K. M., K. M., J. S., M. S., D. K. i D. K. W wyniku ich rozpatrzenia Wojewoda uchylił decyzję Prezydenta w całości i przekazał sprawę organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia.

Postanowieniem z [...] marca 2021 r. Prezydent zobowiązał inwestora do usunięcia nieprawidłowości w przedłożonym projekcie budowlanym poprzez skorygowanie nazwy inwestycji oraz wykazanie spełnienia wymogów z decyzji o warunkach zabudowy dla każdego z projektowanych budynków. W odpowiedzi inwestor wskazał, że skorygował przedmiot opracowania zarówno we wniosku, jak i projekcie budowlanym, a ponadto uzupełnił rysunki elewacji frontowych i rzutu parteru oraz opisy w projekcie budowlanym i projekcie zagospodarowania terenu, w celu wykazania spełnienia warunków z decyzji o warunkach zabudowy.

Decyzją z [...] lipca 2021 r. nr [...] znak [...] organ pierwszej instancji zatwierdził projekt budowlany i udzielił inwestorowi pozwolenia na budowę zgodnie ze złożonym wnioskiem.

Odwołania od decyzji Prezydenta wnieśli K. M. i D. K. . W postępowaniu odwoławczym Wojewoda nałożył na inwestora, postanowieniem z [...] września 2021 r., obowiązek uzupełnienia materiału dowodowego poprzez wyjaśnienie czy został spełniony warunek zaprojektowania 20% miejsc postojowych jako ogólnodostępnych oraz uzupełnienie metryk w projekcie budowlanym o brakujące podpisy. Uzupełnione cztery egzemplarze projektu budowlanego zostały w dniu [...] października 2021 r. przedłożone przez inwestora.

Zaskarżoną decyzją z [...] listopada 2021 r. Wojewoda utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

Zdaniem organu odwoławczego Prezydent prawidłowo ocenił przesłanki warunkujące wydanie pozwolenia na budowę w odniesieniu do wnioskowanej inwestycji, z wyłączeniem części uzupełnionej w postępowaniu odwoławczym. Wojewoda wskazał, że nie dopatrzył się naruszeń przepisów postępowania administracyjnego mających istotny wpływ na wynik sprawy. Według organu odwoławczego materiał dowodowy wymagał uzupełnienia. Wojewoda stwierdził, że jego uzupełnienie było możliwe na etapie postępowania odwoławczego. Organ odwoławczy ocenił, że braki wskazane w postanowieniu z [...] września 2021 r. zostały uzupełnione przez inwestora.

Wojewoda wskazał, że dokonał analizy zgodności projektu budowlanego z ustaleniami decyzji Prezydenta Miasta B. z [...] sierpnia 2019 r. nr [...] znak [...]. Stwierdził, że przedłożony projekt budowlany jest zgodny z ustalonym rodzajem zabudowy określonym w decyzji. Wojewoda uznał też, że wskaźnik powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni terenu przeznaczonego pod zabudowę nie przekroczył 19% wskazanych w decyzji o warunkach zabudowy, wyniósł bowiem 18,63%, zaś szerokość elewacji frontowych każdego z trzech budynków nie przekroczył 18 m z tolerancją 20%, tj. max. 21,60 m, gdyż wyniósł 21,01 m. Ponadto według organu odwoławczego zaprojektowane budynki spełniają warunek wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki do 11 m, gdyż zgodnie z przedłożonym projektem budowlanym wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki budynku A wynosi 10,35 m, zaś budynków B i C - 9,75 m. Wojewoda wskazał, że maksymalny kąt nachylenia połaci dachowych zgodnie z decyzją o warunkach zabudowy miał wynosić do 15o, zaś zaprojektowany został dach płaski z kątem nachylenia od 2o do 3o. Zwrócił też uwagę, że obsługa komunikacyjna odbywać się będzie projektowanym zjazdem z publicznej drogi powiatowej ul. [...], zgodnie z warunkiem decyzji o warunkach zabudowy.

Ponadto Wojewoda wskazał, że mając na względzie zalecenia z pisma Departamentu Gospodarki Komunalnej Urzędu Miejskiego w B. z dnia [...] maja 2019 r., zaprojektowano częściowo odprowadzenie wód do projektowanego oczka wodnego oraz powierzchniowo na teren działki nr [...] zaprojektowanej jako zieleń niska w postaci trawników. Według organu odwoławczego warunki zaopatrzenia inwestycji w wodę, odprowadzenie ścieków, zasilanie w energię elektryczną, zaopatrzenie w ciepło odpowiadają parametrom określonym w decyzji o warunkach zabudowy. W ocenie Wojewody zostały również spełnione warunki w zakresie zapewnienia odpowiedniej liczby miejsc postojowych, w tym miejsc ogólnodostępnych. Organ odwoławczy wskazał też, że zamierzenie inwestycyjne przewiduje realizację placu zabaw dla dzieci i placu rekreacji zgodnie z obowiązującymi przepisami. Stwierdził również, że projektowana inwestycja jest zgodna z przepisami dotyczącymi zapewnienia bezpieczeństwa pożarowego.

Organ odwoławczy podniósł, że projekt budowlany został wykonany przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane, jest kompletny, zawiera wymagane opinie, uzgodnienia i pozwolenia, a projekt zagospodarowania terenu jest zgodny z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi.

Odnosząc się do zarzutów odwołań, Wojewoda stwierdził, że z przepisów prawa nie wynika, gdzie ma znajdować się główne wejście do budynku, nie wynika również, by miało znajdować się od frontu działki. Wskazał, że konsekwencją określenia w decyzji o warunkach zabudowy, z której drogi ma się odbywać główny wjazd na działkę jest określenie, która część działki staje się frontem działki. Według Wojewody, wbrew twierdzeniom odwołujących, na przekrojach pionowych projektowanych budynków i widokach elewacji naniesione zostały średnie poziomy terenu i ich rzędne. Organ odwoławczy podzielił przekonanie Prezydenta, że nie jest zadaniem organu administracji architektoniczno-budowlanej dokonywanie obliczeń w ramach sprawdzenia poprawności wykonania projektu wykonanego przez projektanta. Według Wojewody garaż podziemny jest zgodny z decyzją o warunkach zabudowy, gdyż miejsca parkingowe, które mają być zapewnione, nie muszą znajdować się w części nadziemnej. Ponadto zwrócił uwagę, w kwestii zarzutu dotyczącego projektu geotechnicznego, że organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza kompletność projektu budowlanego, nie bada natomiast poprawności wykonania poszczególnych jego elementów.

Zdaniem organu odwoławczego zostały też spełnione warunki w zakresie przesłaniania i nasłonecznienia, gdyż zapewniono nasłonecznienie pomieszczeń mieszkalnych należących do odwołujących w wymiarze minimum 3h w dniach równonocy w godzinach 7:00-17:00, a przesłanianie istniejących budynków nie zachodzi. Wojewoda uznał, że analizy w tym zakresie zostały przedstawione w sposób czytelny i zrozumiały, a ponadto zostały opracowane przez projektanta posiadającego wymagane uprawnienia zawodowe.

Skargę na decyzję organu odwoławczego złożyli do sądu administracyjnego K. M., K. M., D. K. i D. K. (dalej powoływani łącznie jako skarżący), reprezentowani przez pełnomocnika, zaskarżając ją w całości. Zarzucili naruszenie:

1. art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2021 r., poz. 735 ze zm., dalej: k.p.a.) poprzez brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, a w konsekwencji dokonanie niewłaściwej oceny w zakresie spełnienia warunku zgodności projektowanej inwestycji z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz w zakresie zgodności z przepisami prawa i kompletności dołączonej do wniosku dokumentacji projektowej;

2. art. 8 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w sposób podważający zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, co polegało w szczególności na braku ustosunkowania się do argumentów uważanych przez strony za istotne, w tym w zakresie wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej projektowanych budynków, oddziaływania inwestycji na obiekty sąsiednie w zakresie nasłonecznienia, przesłaniania i odprowadzenia wód, kwalifikacji projektowanego garażu podziemnego jako części projektowanych budynków, ilości wymaganych miejsc parkingowych, zgodności obsługi komunikacyjnej inwestycji z warunkami zabudowy, nieczytelności projektu budowlanego;

3. art. 107 § 3 k.p.a. poprzez wadliwe uzasadnienie decyzji, co przejawiło się przede wszystkim w braku przedstawienia argumentacji stanowiącej ustosunkowanie się do zarzutów odwołania;

4. § 13 i § 60 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2019 r., poz. 1065, dalej: r.w.t.) poprzez nieuwzględnienie, że przedstawiona przez inwestora analiza nasłonecznienia i przesłaniania nie stanowi wystarczającej podstawy do uznania, że analizowane zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z warunkami technicznymi w tym zakresie;

5. art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a, pkt 2, pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2020 r., poz. 1333 ze zm., dalej: u.p.b.) poprzez wadliwe zastosowanie wskutek uznania, że projektowana inwestycja nie narusza ustaleń decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, a dokumentacja projektowa jest kompletna i zgodna z przepisami w sytuacji, gdy zebrany w sprawie materiał dowodowy uzasadnia wniosek przeciwny;

6. art. 34 ust. 3 pkt 4, art. 35 ust. 1 pkt 3 i ust. 4 u.p.b. w związku z § 10 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie ustalania geotechnicznych warunków posadawiania obiektów budowlanych (Dz.U. z 2012 r., poz. 463) wskutek uznania projektu budowlanego za kompletny w sytuacji, gdy projekt geotechniczny nie zawiera wszystkich wymaganych elementów;

7. rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz.U. z 2018 r., poz. 1935), w szczególności § 6 ust. 1, § 7 ust. 1, § 8 ust. 2 i 3, § 12 ust. 2 wskutek nieuwzględnienia, że przedłożony projekt budowlany został sporządzony niezgodnie z wymogami formalnymi;

8. art. 5 ust. 1 pkt 9 u.p.b. poprzez udzielenie pozwolenia na budowę mimo braku spełnienia wymogu poszanowania, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich, tj. skarżących jako właścicieli nieruchomości sąsiednich, w tym poprzez dopuszczenie budowy budynków tworzących zagrożenie dla nieruchomości skarżących, w szczególności jeśli chodzi o spływ wód opadowych z terenu inwestycji oraz powodujących nadmierne zacienienie i brak wymaganego nasłonecznienia pomieszczeń znajdujących się w ich budynkach.

W uzasadnieniu skargi autor skargi rozwinął poszczególne zarzuty. Według skarżących w nieprawidłowy sposób został wyznaczony średni poziom terenu przed głównym wejściem do budynku. Twierdzą oni, że w rzeczywistości jest on niżej niż przyjęto w projekcie budowlanym. W związku z tym, ich zdaniem wysokość poszczególnych budynków przekracza 11 m określone w decyzji o warunkach zabudowy. Skarżący wskazują również, że planowany budynek będzie dominował nad obecną zabudową jednorodzinną, co ma stanowić naruszenie uzasadnionych interesów właścicieli działek sąsiednich.

Według skarżących wejścia do budynków powinny być umiejscowione na elewacjach frontowych, tj. wschodnich, a znajdują się na elewacjach północnych. W zakresie projektowanego garażu podziemnego skarżący wskazali, że powinna to przewidywać decyzja o warunkach zabudowy, a ze wskazania tej decyzji o konieczności wybudowania miejsc postojowych i/lub garażowych nie można wywodzić podstawy do jego realizacji. Podnieśli, że z projektu budowlanego nie wynika, do którego budynku przynależy część podziemna, wskazali na sprzeczność w numeracji miejsc parkingowych, zaprojektowanie tylko jednego miejsca parkingowego dla osób niepełnosprawnych – niespełniającego warunków ogólnodostępności czy też brak podania wymiarów niektórych miejsc postojowych w projekcie.

Autor skargi wyraził też przekonanie, że tarasy na gruncie powinny zostać wliczone do powierzchni zabudowy. Wskazał też, że warunki obsługi komunikacyjnej wynikające z decyzji Prezydenta z [...] września 2020 r. [...] nie są uwzględnione w decyzji o warunkach zabudowy, a decyzja ta nie może być korygowana w decyzji o pozwoleniu na budowę. W uzasadnieniu wymieniono również dostrzeżone braki projektu geotechnicznego. Zastrzeżenia dotyczą również zagadnień oddziaływania na nieruchomości sąsiednie w zakresie zacieniania i nasłonecznienia. Według skarżących projekt budowlany nie stanowi w tym zakresie wystarczającego dowodu, gdyż powinien zawierać część opisową wyjaśniającą metodę sporządzenia analizy. Ponadto według skarżących brak jest rysunku zgodnego z wymogami § 13 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia. Skarżący wskazali, że kąt 60°, o którym mowa w tym przepisie powinien być skierowany prostopadle do ściany budynku, a ponadto, że przebieg kąta 60° należy badać w każdy możliwym położeniu od jednej krawędzi okna do drugiej. Skarżący uważają również, że zagadnienie rozprowadzania wód opadowych i roztopowych nie zostało dostatecznie wyjaśnione przez organy.

Skarżący wskazują, że w projekcie są poprawki i skreślenia, które powodują, że dokument ten jest nieczytelny, a nawet niespójny. Zarzucono naruszenie przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego. Zwrócono uwagę na brak podpisów i adnotacji przy niektórych poprawkach. Ponadto skarżący wskazują na brak odniesienia się do zarzutów odwołania, co miałoby stanowić naruszenie art. 8 i art. 107 § 3 k.p.a.

W związku z powyższym skarżący wnieśli o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Prezydenta z [...] lipca 2021 r. nr [...] znak [...], a także o zasądzenie od Wojewody na rzecz skarżących kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie.

Pismem z [...] marca 2020 r. swoje stanowisko w sprawie wyraził uczestnik postępowania S. sp. z o.o., reprezentowany przez pełnomocnika, wnosząc o oddalenie skargi. W uzasadnieniu pisma jego autor odniósł się do poszczególnych zarzutów skargi, kwestionując ich zasadność. Wraz z pismem przedłożono wyjaśnienie projektanta odnoszące się do zarzutów skargi, w szczególności braku podpisów przy poprawkach w projekcie.

W piśmie z [...] marca 2022 r. skarżący wnieśli o przeprowadzenie dowodów z załączonych do tego pisma dokumentów, tj. projektu koncepcji systemu fotowoltaicznego na budynku przy ul. [...] w B. z [...] lutego 2022 r. Zdaniem skarżących z przedłożonych dokumentów wynika, że projektowane budynki spowodują zacienienie budynku przy ul. [...]. Uzupełnili także swoją argumentację w zakresie nasłonecznienia i zacienienia oraz wysokości projektowanych budynków.

Na rozprawie w dniu 31 marca 2022 r. sąd postanowił dopuścić dowód zawnioskowany w piśmie skarżących z [...] marca 2022 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje.

Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

Przedmiot kontroli w niniejszej sprawie stanowiła decyzja Wojewody utrzymująca w mocy decyzję organu pierwszej instancji w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę.

Na wstępie należy podkreślić, że zakres badania projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego, podlegających zatwierdzeniu w decyzji o pozwoleniu na budowę przez organy administracji architektoniczno-budowlanej, jest ściśle określony w przepisach u.p.b.

W myśl art. 35 ust. 1 tej ustawy przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza:

1) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z:

a) ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu,

b) wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko,

c) ustaleniami uchwały o ustaleniu lokalizacji inwestycji mieszkaniowej;

2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi;

3) kompletność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego, w tym dołączenie:

a) wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń,

b) informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b,

c) kopii zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, dotyczącego projektanta i projektanta sprawdzającego,

d) oświadczeń, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 9 i 10;

4) posiadanie przez projektanta i projektanta sprawdzającego odpowiednich uprawnień budowlanych oraz aktualność zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7.

Zatem w przypadku ubiegania się o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę, ocenie organu administracji architektoniczno–budowlanej poddawane są elementy, o których mowa w zacytowanym wyżej art. 35 ust. 1 u.p.b., w zależności od charakteru i wielkości inwestycji w mniejszym lub większym zakresie wymienionych kryteriów oceny. Jak wynika z art. 35 ust. 4 u.p.b., decyzja o pozwoleniu na budowę ma charakter związany. W przypadku, gdy inwestor przedłoży komplet dokumentów, o jakich mowa w art. 32 ust. 4 i art. 34 u.p.b., które zostaną następnie pozytywnie zweryfikowane pod kątem kryteriów ocennych przewidzianych w zacytowanym art. 35 u.p.b., organ administracji architektoniczno–budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę i zatwierdzenia projektu budowlanego.

Nadmienić również należy, że postępowanie w sprawie pozwolenia na budowę jest postępowaniem wnioskowym i ograniczone jest zakresem wniosku inwestora. Organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza zgodność projektu budowlanego z przepisami prawa, natomiast nie posiada kompetencji do korygowania zamierzeń inwestycyjnych, bowiem takie uprawnienie posiada wyłącznie inwestor.

W okolicznościach niniejszej sprawy planowana inwestycja obejmuje budowę zespołu trzech budynków mieszkalnych wielorodzinnych, 13 murów oporowych wraz z zagospodarowaniem terenu i niezbędną infrastrukturą techniczną.

W tym miejscu wypada zaznaczyć, że kwalifikacja przedmiotowego zamierzenia budowlanego jako zespołu trzech budynków, a nie jednego budynku składającego się z trzech części, jest prawidłowa. Okoliczność, że kilka budynków jest posadowionych na wspólnej jednej płycie fundamentowej i ma wspólny garaż podziemny nie czyni z kilku budynków jednego budynku (tak NSA w wyrokach: z dnia 4 września 2019 r., sygn. akt II OSK 56/18; z dnia 24 listopada 2021 r., sygn. akt II OSK 3486/18, dostępne na internetowej stronie bazy orzeczeń sądów administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl, zwanej dalej: "CBOSA"). Orzecznictwo w tej kwestii należy uznać za utrwalone.

Działki nr ewid. [...] i [...], będące własnością inwestora, na których przedmiotowe budynki mają zostać posadowione, nie są objęte miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Wobec braku planu miejscowego zagospodarowanie terenu na tym obszarze zostało określone w decyzji o warunkach zabudowy wydanej przez Prezydenta Miasta B. z dnia [...] sierpnia 2019 r. nr [...] znak [...], utrzymanej w mocy przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B., decyzją z [...] września 2019 r. znak [...].

Organy w niniejszej sprawie dokonały sprawdzenia zgodności projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z powyższą decyzją o warunkach zabudowy. W zaskarżonej decyzji Wojewoda podzielił stanowisko Prezydenta, że powyższe dokumenty są zgodne z decyzją o warunkach zabudowy. Odmiennego zdania są skarżący i w związku z tym szereg zarzutów skargi odnosi się właśnie do kwestii zgodności projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z decyzją o warunkach zabudowy.

Spór dotyczy m. in. wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki, a ściślej poziomu terenu, od którego należy liczyć tę wysokość. Wymaga wyjaśnienia, że elewacjami frontowymi poszczególnych trzech budynków są elewacje wschodnie (od strony ul. [...]), co zostało określone już w decyzji o warunkach zabudowy. W postępowaniu w przedmiocie pozwolenia na budowę nie ma możliwości kwestionowania takiego ustalenia. Nieuzasadnione jest przy tym przekonanie skarżących, że główne wejście do budynków winno znajdować się w elewacji frontowej. Brak jest w przepisach prawa powiązania między elewacją frontową określoną w decyzji o warunkach zabudowy a usytuowaniem wejścia do budynku. Wskazanie w takiej decyzji, która elewacja jest elewacją frontową nie ogranicza swobody inwestora co do wyboru rozwiązań architektonicznych w zakresie sytuowania wejść do budynków. Organy administracji architektoniczno-budowlanej nie mają uprawnień, by wpływać na decyzje inwestora w tym zakresie. Mając na uwadze, że usytuowanie wejść do budynku nie jest powiązane z pojęciem elewacji frontowej, wypada podkreślić, że elewacja północna nie staje się elewacją frontową z tego względu, że znajdować się tam będzie wejście do budynku. Nie doszło zatem do naruszenia przepisów w omawianej kwestii, gdyż organy w niniejszej sprawie nie kwestionowały ustaleń z decyzji o warunkach zabudowy, a brak podważenia rozwiązań projektowych w zakresie usytuowania wejść w elewacji północnej o tym nie świadczy.

W decyzji o warunkach zabudowy parametr wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki został ograniczony do 11 m. Z § 7 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. z 2003 r. Nr 164, poz. 1588) wynika, że wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki mierzy się od średniego poziomu terenu przed głównym wejściem do budynku.

Skarżący wskazali, że w projekcie budowlanym średni poziom terenu został oznaczony w sposób nieprawidłowy i podali rzędne terenu, które w ich przekonaniu są zgodne z podanym przepisem rozporządzenia. Zasadnie organ zwrócił uwagę na fakt naniesienia rzędnych średniego poziomu terenu w projekcie budowlanym i ocenił je jako zgodne z przywołanym przepisem. Ustosunkowując się do zarzutu w tym zakresie, uzasadnionym było jednak także wskazanie interpretacji § 7 ust. 2 rozporządzenia, by wyjaśnić stronie odwołującej niezasadność jej stanowiska.

W wykładni pojęcia średniego poziomu terenu przed głównym wejściem do budynku uzasadnione jest przyjęcie założenia, że chodzi o istniejący poziom terenu, a nie projektowany. W postępowaniu prowadzącym do wydania decyzji o warunkach zabudowy organom nie są bowiem znane szczegółowe rozwiązania projektowe. Jak wynika z uzasadnienia decyzji o warunkach zabudowy, określając dopuszczalną wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki, organ wydający decyzję o warunkach zabudowy uwzględnił warunki terenowe istniejące na działkach inwestora i działkach sąsiednich. Ponadto zasadnie wskazuje się w orzecznictwie, że w pojęciu poziomu terenu z § 3 pkt 15 r.w.t. chodzi o poziom istniejący, a nie projektowany (por. wyrok NSA z dnia 16 kwietnia 2021 r., sygn. akt II OSK 336/21, CBOSA). NSA słusznie argumentuje, że przyjęcie poziomu projektowanego mogłoby w określonych sytuacjach prowadzić do obejścia prawa.

W związku z powyższym wskazane przez skarżących rzędne poziomu terenu nie mogą być uznane za prawidłowe, gdyż odnoszą się do rozwiązań projektowych i projektowanego poziomu terenu. Nie ma przy tym podstaw do uznania, że przyjęte rozwiązania projektowe prowadziłyby do obejścia prawa. Planowana przez inwestora niwelacja terenu ma na celu jego wyrównanie, ale też w pewnym zakresie obniżenie względem poziomu istniejącego – co można dostrzec w przekroju na s. 123 projektu budowlanego – nie można więc mówić o nieuprawnionych zabiegach w celu obejścia wymogów decyzji o warunkach zabudowy. Wysokość elewacji frontowej określona przez organ w decyzji o warunkach zabudowy odnosiła się do konkretnego poziomu terenu na działce. O obejściu prawa w zakresie określonego w decyzji o warunkach zabudowy parametru wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej można by było mówić, gdyby projektowany poziom terenu był wyższy niż istniejący i na tym poziomie określono by średni poziom terenu przed głównym wejściem do budynku.

W sprawie niniejszej kondygnacja podziemna jest rzeczywiście zagłębiona poniżej poziomu terenu, a inwestor nie przewiduje podwyższenia poziomu terenu na działce, lecz jego obniżenie względem poziomu istniejącego wcześniej. W związku z powyższym projektowane miejscowe obniżenie terenu na cele wjazdu do kondygnacji podziemnej, choć poprowadzone wzdłuż elewacji północnej, w której zaprojektowano również główne wejścia do budynków, nie powinno mieć wpływu na interpretację pojęcia średniego poziomu terenu przed wejściem do budynku. Należy więc uznać, że rzędne średniego poziomu terenu przed wejściem do budynku zostały naniesione w sposób prawidłowy w projekcie architektoniczno-budowlanym, a tym samym wysokość elewacji górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki nie przekracza dopuszczalnego wymiaru 11 m.

Kolejną sporną materią w zakresie zgodności projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno-budowlanego z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy jest planowany parking podziemny. Skarżący podnoszą, że w decyzji o warunkach zabudowy nie przewidziano takiego rozwiązania. Należy jednak podzielić stanowisko organów oraz inwestora, że podziemna hala garażowa nie musiała być przewidziana w decyzji o warunkach zabudowy. W orzecznictwie zasadnie wskazuje się, że w kontekście zagospodarowania przestrzennego, ładu urbanistycznego, parametrów zabudowy, istotne znaczenie mają obiekty nad powierzchnią ziemi, a nie ich części podziemne (por. wyrok NSA z dnia 15 czerwca 2016 r., sygn. akt II OSK 2484/14, CBOSA). Przy tym wymaga podkreślenia, że decyzja o warunkach zabudowy nie określa w sposób szczegółowy wszelkich rozwiązań w zakresie zabudowy, lecz wyznacza ramy prawne przyszłej inwestycji w zakresie wymaganym w przepisach ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Jeżeli zatem w decyzji o warunkach zabudowy nie było konieczności zawarcia wymogów w zakresie podziemnej części budynków to ich brak w tej decyzji nie oznacza niezgodności projektu architektoniczno-budowlanego z tą decyzją.

Usytuowanie miejsc postojowych w hali garażowej jest istotne wyłącznie w kontekście ich zapewnienia w wymaganej ilości, zgodnie z wymogami decyzji o warunkach zabudowy. W decyzji wskazano, że należy zapewnić miejsca postojowe na własnym terenie w ilości min. 1,1 miejsca postojowego i/lub garażowego na 1 lokal mieszkalny, w tym 20% miejsc należy urządzić jako ogólnodostępne. Inwestycja przewiduje budowę trzech budynków mieszkalnych, w każdym po 18 mieszkań, co daje łącznie 54 mieszkania. W związku z tym inwestor miał obowiązek zapewnić min. 60 miejsc postojowych. Wymóg ten został spełniony. W zakresie zapewnienia 20% miejsc jako ogólnodostępnych należy zwrócić uwagę, że miejsca te znajdują się w garażu podziemnym. Inwestor, w wykonaniu postanowienia Wojewody z [...] września 2021 r., wyjaśnił, że dostęp do miejsc ogólnodostępnych zostanie zapewniony, gdyż szlaban w miejscu wjazdu i wyjazdu do garażu będzie otwierał się automatycznie na skutek wjazdu w pole detekcji fotokomórki przez osobę, która będzie chciała skorzystać z ogólnodostępnych miejsc postojowych. Wyjaśnienie to należy uznać za wystarczające.

Skarżący zwrócili uwagę na różnicę w oznaczeniu miejsc ogólnodostępnych na s. 8 projektu w pkt 3.1. i tabeli w pkt 3.3. Rzeczywiście istnieje pewna nieścisłość w ich numeracji, co nie wpływa jednak na stwierdzenie, że zapewniono ich wystarczającą liczebność, co jest wystarczające do stwierdzenia zgodności z decyzją o warunkach zabudowy.

Nieuzasadnione jest twierdzenie skarżących, że miejsce przeznaczone dla osób niepełnosprawnych nie spełnia wymogów ogólnodostępności. Zgodnie z projektem (s. 10) miejsce postojowe dla osób niepełnosprawnych usytuowano na terenie przy budynku A, a nie w garażu podziemnym. Liczba miejsc dla osób niepełnosprawnych nie została określona w decyzji o warunkach zabudowy, więc brak jest podstaw do stwierdzenia niezgodności projektu z tą decyzją. Nieuzasadnione byłoby też podważenie projektu przewidującego jedno miejsce postojowe dla osób niepełnosprawnych. W § 18 r.w.t. wskazuje się na potrzebę zapewnienia stanowisk postojowych również dla samochodów, z których korzystają osoby niepełnosprawne, nie wskazując jednak konkretnej ich liczby. W sytuacji gdy ani plan miejscowy, ani decyzja o warunkach zabudowy nie określają liczby wymaganych stanowisk postojowych, stosowną analizę powinien sporządzić projektant, uwzględniając rodzaj projektowanej inwestycji (tak M. Bursztynowicz, M. Sługocka [w:] M. Bursztynowicz, M. Sługocka, Warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Komentarz, Warszawa 2022, § 18., LEX).

W kwestii szerokości miejsc postojowych należy wskazać, że nie budzi wątpliwości, że wymiary miejsc postojowych 53, 54, 55 są takie same jak pozostałych (które zostały oznaczone), czyli 2,5 m x 5 m (zgodnie z rysunkiem na s. 109 projektu). Faktycznie nie podano wymiarów tych konkretnych miejsc, jednak jest możliwe stwierdzenie zgodności z przepisami.

Odnosząc się do zarzutu, że z projektu nie wynika do jakiego budynku przynależy część podziemna, należy stwierdzić, że takie wskazanie nie było konieczne. W realiach niniejszej sprawy istotne było to, że przyjęte rozwiązanie nie narusza przepisów. W orzecznictwie zasadnie wskazuje się na dopuszczalność tego typu rozwiązań projektowych (por. wyrok NSA z dnia 4 września 2019 r., sygn. akt II OSK 56/18, CBOSA). Fakt, że zamierzenie budowlane obejmuje kilka samodzielnych budynków nie oznacza, że takie budynki nie mogą posiadać wspólnej części podziemnej.

W zakresie oceny zgodności projektu z decyzją o warunkach zabudowy zastrzeżenia skarżących dotyczyły również wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni terenu przeznaczonego pod zabudowę, który w decyzji o warunkach zabudowy ograniczono do 19%. W projekcie wskazano, że powierzchnia ta wynosi 18,63%, co kwestionują skarżący, wskazując, że do powierzchni tej powinny zaliczać się także tarasy na gruncie, jednak nie zostały wliczone do tej powierzchni. W tej kwestii należy przyznać rację inwestorowi i uznać, że tarasy nie zaliczają się do powierzchni zabudowy, stanowią bowiem jedynie utwardzenie działki. Wskaźnik intensywności zabudowy odnosi się bowiem wyłącznie do wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki i nie może być wiązany z kwestią utwardzenia terenu, nie stanowiącego jednakże jego zabudowy (por. wyrok NSA z dnia 28 listopada 2018 r., sygn. akt II OSK 14/17, CBOSA).

Nieuzasadniony okazał się również zarzut odnoszący się do obsługi komunikacyjnej zjazdem z drogi publicznej, ul. [...]. W decyzji o warunkach zabudowy w przedmiocie zapewnienia dostępu do drogi publicznej uwzględniono decyzję zezwalającą na lokalizację zjazdu jedynie na okres 5 lat – decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] stycznia 2018 r., znak [...]. W późniejszym czasie została wydana decyzja Prezydenta Miasta B. z [...] września 2020 r. znak [...], zezwalająca na lokalizację zjazdu już na czas nieokreślony, której rzecz jasna wydana wcześniej decyzja o warunkach zabudowy nie uwzględnia. Inwestor uzyskał tę decyzję z uwagi na zastrzeżenia organu pierwszej instancji w niniejszej sprawie wyrażone w postanowieniu z [...] sierpnia 2020 r. Organ wyjaśnił wówczas, że czasowa decyzja o lokalizacji zjazdu jest niewystarczająca, gdyż naruszałaby § 14 r.w.t. Sprawdzenie zamierzenia budowlanego w tym zakresie było uprawnione na podstawie art. 35 ust. 1 pkt 2 u.p.b., natomiast organy nie miały możliwości podważenia stanowiska organu planistycznego z decyzji o warunkach zabudowy, w której czasowa decyzja o lokalizacji zjazdu została zaaprobowana. Należy przyznać rację inwestorowi, że organy w niniejszej sprawie miały za zadanie sprawdzić czy zamierzenie budowlane jest zgodne z decyzją o warunkach zabudowy, a nie czy decyzja ta jest prawidłowa, organy nie mają bowiem uprawnień do jej kwestionowania. Czasowość decyzji o lokalizacji zjazdu nie przeszkodziła organom planistycznym uznać, że działka ma dostęp do drogi publicznej. Nowa decyzja o lokalizacji zjazdu zmieniła w zasadzie jedynie to, że jest stała, podczas gdy poprzednia była wydana na 5 lat. Planowana lokalizacja zjazdu nie uległa natomiast zmianie. Nie ma więc podstaw do stwierdzenia niezgodności zamierzenia budowlanego z decyzją o warunkach zabudowy.

Wbrew przekonaniu skarżących nie było zatem podstaw do stwierdzenia, że projekt zagospodarowania terenu i projekt architektoniczno-budowlany są niezgodne z decyzją o warunkach zabudowy, wydaną przez Prezydenta Miasta B. z dnia [...] sierpnia 2019 r. nr [...] znak [...], utrzymaną w mocy przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B., decyzją z [...] września 2019 r. znak [...].

Część zarzutów skarżących dotyczyła podnoszonego przez nich braku poszanowania interesów osób trzecich, tj. naruszenia art. 5 ust. 1 pkt 9 u.p.b. Zastrzeżenia skarżących dotyczą m. in. wysokości projektowanych budynków. Wskazują oni bowiem, że będą one dominować nad budynkami zlokalizowanymi na działkach sąsiednich. Stwierdzenie, że planowana zabudowa będzie górować nad obecną zabudową jednorodzinną, mogło być jednak podnoszone w postępowaniu przed organami planistycznymi. Na etapie postępowania w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę nie jest możliwe podważenie ustaleń decyzji o warunkach zabudowy. W niniejszej sprawie istotne jest to czy budynki są zgodne z decyzją o warunkach zabudowy, a więc czy wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki wynosi poniżej 11 m. Jeśli ta wysokość nie jest przekroczona to nie można mówić o naruszeniu uzasadnionych interesów osób trzecich. Podobnie należy ocenić wskazanie, że projektowana zabudowa nie wpisuje się w zastany układ zabudowy istniejącej. Stwierdzenie, że projektowana zabudowa jest zgodna z parametrami określonymi w decyzji o warunkach zabudowy jest wystarczające do uznania, że zabudowa ta wpisuje się w obecnie istniejącą zabudowę, a ponowne badanie tej kwestii stanowiłoby podważanie decyzji o warunkach zabudowy.

Kolejnym zagadnieniem spornym w zakresie poszanowania interesów skarżących jest kwestia nasłonecznienia i przesłaniania istniejącej i hipotetycznej zabudowy skarżących na działkach sąsiednich.

Jak wynika z § 60 ust. 1 r.w.t. pokoje mieszkalne powinny mieć zapewniony czas nasłonecznienia wynoszący co najmniej 3 godziny w dniach równonocy w godzinach 7:00-17:00. W projekcie budowlanym czas nasłonecznienia zobrazowano za pomocą rysunków. Skarżący wyrazili stanowisko, że nie jest to dowód wystarczający, gdyż do części graficznej powinna być dołączona część opisowa. Z pewnością zawarcie części opisowej w kwestii zacieniania byłoby pomocne przy weryfikacji rysunków, jednakże w ocenie sądu możliwe i uzasadnione było jednak przekonanie, że przy sporządzaniu wykresów nasłonecznienia przyjęto tożsame dane w zakresie parametrów budynków, które wyrażono w pozostałych dokumentach składających się na projekt budowlany. Zaznaczyć przy tym należy, że przy poszczególnych rysunkach ujęte zostały wnioski w formie pisemnej, pozwalające na odczytanie i zweryfikowanie przeprowadzonej analizy.

W ocenie sądu projekt budowlany wraz z przedłożoną analizą stanowi dowód zdecydowanie bardziej czytelny i adekwatny w porównaniu do dokumentu przedłożonego przez skarżących w postępowaniu przed tut. sądem wraz z pismem z [...] marca 2022 r. - koncepcji systemu fotowoltaicznego na budynku przy ul. [...] w B.. Z treści tego dokumentu nie sposób wyczytać czy przyjęte zostały prawidłowe parametry planowanych budynków co do ich położenia i wysokości. Przy tym projekt budowlany został sporządzony przez osoby uprawnione, natomiast nie wiadomo, przez kogo został sporządzony dokument skarżących i czy osoba ta dysponowała wiedzą oraz doświadczeniem w wymaganym zakresie. Przy tym fakt, że po wybudowaniu planowanych budynków uzysk energii z paneli fotowoltaicznych może być mniejszy nie dowodzi, że czas nasłonecznienia będzie niezgodny z § 60 r.w.t. Ochronie z tego przepisu nie podlega nasłonecznienie przez cały dzień, ale przez 3 godziny pomiędzy 7:00 a 17:00. Ochronie nie podlega również utrzymanie wydajności paneli fotowoltaicznych, zarówno istniejących, jak i planowanych, gdyż chodzi o zapewnienie nasłonecznienia wewnątrz pomieszczeń mieszkalnych.

W związku z powyższym, bazując na projekcie budowlanym, możliwe jest uznanie, że czas nasłonecznienia będzie zapewniony, a istniejące budynki nie będą przesłaniane. Z projektu budowlanego wynika, że zacienienie może dotyczyć jedynie hipotetycznych budynków na dwóch działkach. Kwestia zacienienia hipotetycznej zabudowy powinna być analizowana przez pryzmat art. 5 ust. 1 pkt 9 u.p.b. Nie można stwierdzić kategorycznie, że wyłącznie istniejąca zabudowa podlega ochronie. Hipotetyczna zabudowa również powinna być uwzględniana, należy więc mieć na uwadze, by planowana zabudowa nie uniemożliwiała zabudowy działek sąsiednich (por. wyrok NSA z dnia 23 czerwca 2021 r., sygn. akt II OSK 2738/18, CBOSA). W ocenie sądu w niniejszej sprawie ochrona zabudowy na działkach sąsiednich nie oznacza konieczności zapewnienia możliwości zabudowy aż do granicy działek sąsiednich (na całości działki), w szczególności że działki te są już zabudowane. Dlatego też, zacienienie hipotetycznych budynków, w zakresie przedstawionym na rysunkach w projekcie budowlanym należy uznać za dopuszczalne i zapewniające poszanowanie uzasadnionych interesów skarżących.

Według skarżących brak jest rysunku zgodnego z wymogami § 13 ust. 1 pkt 1 r.w.t. Skarżący wskazali, że kąt 60°, o którym mowa w tym przepisie powinien być skierowany prostopadle do ściany budynku, a ponadto, że przebieg kąta 60° należy badać w każdy możliwym położeniu od jednej krawędzi okna do drugiej. Zaprezentowana przez skarżących interpretacja przywołanego przepisu jest sprzeczna z jego brzmieniem. Z § 13 r.w.t. nie wynika, by kąt 60° miał być wyznaczony prostopadle do ściany budynku. Powołany przepis nakazuje wyznaczanie kąta o promieniu 60° w osi okna (jego wierzchołku), a sam szczyt tego wierzchołka ma znajdować się w wewnętrznym licu ściany na osi okna (por. wyrok NSA z dnia 11 marca 2020 r., sygn. akt II OSK 1184/18, CBOSA). Badanie przebiegu kąta 60° w każdym możliwym położeniu również nie znajduje uzasadnienia w brzmieniu § 13 r.w.t. Uznając wykładnię skarżących za prawidłową, wskazanie w przepisie wielkości kąta na 60° byłoby pozbawione sensu, gdyż zamiast uwzględnienia wszystkich możliwych wariantów umiejscowienia tego kąta właściwszym byłoby jego określenie w omawianym przepisie jako kąta rozwartego, który obejmowałby cały widok z okna. W rysunkach, w których wyznaczono wysokość przesłaniania przyjęto prawidłowe dane, przy tym są to dokumenty wystarczająco czytelne i szczegółowe, w związku z czym obrazują zgodność z przepisami r.w.t.

Ponadto, zdaniem skarżących nie zostało wystarczająco zbadane przez organy zagadnienie rozprowadzania wód opadowych i roztopowych, zaś w projekcie budowlanym brak jest wystarczających wyjaśnień w tym zakresie. Nie można uznać, że kwestia ta nie została sprawdzona przez organy. W zaskarżonej decyzji Wojewoda przeanalizował przyjęte rozwiązania i uznał je za wystarczające. W uzasadnieniu decyzji brakowało oceny przez pryzmat § 28 r.w.t., skoro w planowanej inwestycji nie przewiduje się przyłącza kanalizacji deszczowej. Wadliwość uzasadnienia w tej kwestii nie miała jednak wpływu na wynik sprawy, gdyż zasadnie organ odwoławczy uznał, że przyjęte rozwiązania są zgodne z przepisami. W myśl § 28 ust. 1 r.w.t. działka budowlana, na której sytuowane są budynki, powinna być wyposażona w kanalizację umożliwiającą odprowadzenie wód opadowych do sieci kanalizacji deszczowej lub ogólnospławnej. Skoro nie przewiduje się przyłącza do sieci kanalizacji deszczowej, należało rozważyć czy możliwe rozprowadzanie wód opadowych i roztopowych w inny sposób. Dopuszczalne było na podstawie § 28 ust. 2 r.w.t. odprowadzenie wód opadowych na własny teren nieutwardzony, do dołów chłonnych lub do zbiorników retencyjnych, gdyż planowane budynki – zgodnie z § 8 r.w.t. – zaliczają się do budynków niskich. Inwestor przewidział w tym zakresie zaprojektowanie działki inwestycyjnej w 47,78% jako teren biologicznie czynny, szczelne oczko wodne oraz teren nieutwardzony z zielenią niską (trawnik).

Ponadto w ramach inwestycji od strony północnej (zabudowy jednorodzinnej) przewidziane zostały mury oporowe, mające na celu zabezpieczenie nieruchomości sąsiednich przed zalewaniem. Należy uznać, że przewidziane rozwiązania zapewniają wystarczającą ochronę interesów osób trzecich, są bowiem zgodne z § 28 i § 29 r.w.t.

Sąd nie stwierdził zatem naruszenia art. 5 ust. 1 pkt 9 u.p.b. Planowana inwestycja nie narusza uzasadnionych interesów właścicieli nieruchomości sąsiednich w obszarze oddziaływania projektowanych obiektów, w szczególności w zakresie nasłonecznienia i przesłaniania oraz rozprowadzania wód opadowych i roztopowych.

Zarzuty skarżących dotyczyły również kompletności projektu budowlanego. Według skarżących projekt geotechniczny nie zawiera wszystkich elementów przewidzianych w § 10 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie ustalania geotechnicznych warunków posadawiania obiektów budowlanych (Dz.U. z 2012 r., poz. 463).

Zgodnie z art. 34 ust. 3 pkt 3 lit. d) u.p.b. projekt budowlany, w ramach projektu technicznego, może zawierać dokumentację geologiczno-inżynierską lub geotechniczne warunki posadowienia obiektów budowlanych. W orzecznictwie przyjmuje się, że projekt geotechniczny pozostaje poza oceną organów, gdyż nie jest obligatoryjny (por. wyroki NSA z dnia 4 listopada 2020 r., sygn. akt II OSK 154/20; z dnia 5 marca 2018 r., sygn. akt II OSK 2125/17, CBOSA). Treść projektu geotechnicznego (i ewentualne braki w tym zakresie) nie mają wpływu na kompletność projektu budowlanego. Nie musi to oznaczać, że taki dokument, jeśli zostanie przedłożony, nie będzie miał znaczenia jako dowód w postępowaniu w przedmiocie pozwolenia na budowę, jednak okoliczności takie jak brak przedłożenia takiego dokumentu czy też jego niewłaściwe sporządzenie nie wpływają na ocenę w zakresie kompletności projektu budowlanego i nie mogą prowadzić do odmowy wydania pozwolenia na budowę.

W skardze wskazano również, że w projekcie są poprawki i skreślenia, które powodują, że dokument ten jest nieczytelny, a nawet niespójny. Zarzucono naruszenie przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury (właściwie: Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej) z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz.U. z 2018 r., poz. 1935). Zwrócono uwagę na brak podpisów i adnotacji przy niektórych poprawkach.

Zdaniem sądu, wielokrotne poprawki projektu, nakazane przez organy w sprawie, niewątpliwie wpłynęły na jego przejrzystość, a w pewnych kwestiach powstały również nieścisłości, co nie zmienia faktu, że projekt pozostaje czytelny, w szczególności możliwe jest stwierdzenie jego prawidłowości w świetle wymagań art. 35 ust. 1 u.p.b. Brak podpisów przy niektórych poprawkach nie wpływa na jego prawidłowość, w szczególności mając na uwadze, że inwestor i autorka projektu budowlanego oświadczyli, że wszystkie poprawki i zmiany były akceptowane (k. 80 akt sąd.).

Podniesione w skardze zarzuty procesowe również nie dawały podstaw do jej uwzględnienia. Materiał dowodowy sprawy został wyczerpująco zebrany i rozpatrzony przez organy. Działania organów w toku postępowania doprowadziły do uzupełnienia i wyjaśnienia przez inwestora występujących braków czy niejasności we wniosku o wydanie pozwolenia na budowę oraz w projekcie zagospodarowania terenu i projekcie architektoniczno-budowlanym, umożliwiając sprawdzenie tych dokumentów – zasadnie uznanych za kompletne – pod kątem wymogów określonych w art. 35 ust. 1 u.p.b. Zakres wyjaśnienia sprawy w postępowaniu w przedmiocie zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu, projektu architektoniczno-budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę wyznacza treść art. 35 ust. 1 u.p.b. Analiza organów obejmowała zgodność projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno-budowlanego z decyzją o warunkach zabudowy oraz zgodność projektu zagospodarowania terenu z przepisami. Organy dokonały również sprawdzenia projektu pod względem jego kompletności. Nie ma podstaw do uznania, by organy pominęły jakiekolwiek istotne okoliczności, mające znaczenie w niniejszej sprawie. Mając na uwadze powyższe, za niezasadne należało uznać zarzuty skargi, naruszenia art. 7, 77 i 80 k.p.a. bowiem prawidłowo ustalił stan faktyczny w sprawie, w aspekcie zgodności planowanej inwestycji z prawem i decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.

Odnosząc się do zarzutów braku ustosunkowania się w zaskarżonej decyzji do zarzutów odwołań, wskazać należy, że Wojewoda nie odniósł się do każdego zarzutu z osobna, jednak omówił wszystkie kwestie istotne dla rozstrzygnięcia, w tym również kwestie sporne. Stanowisko organu jest jasne i nie pomija materii poruszonych w odwołaniach. Nieuzasadnionym byłoby powtarzanie stanowiska w określonych kwestiach w odpowiedzi na poszczególne zarzuty. Wbrew wskazaniom skarżących Wojewoda wyraził swoje stanowisko w zakresie wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki, wskazując, że wysokość 11 m określona w decyzji o warunkach zabudowy nie została przekroczona, a rzędne średniego poziomu terenu zostały prawidłowo oznaczone w projekcie. Przedstawił również swój pogląd w poszczególnych kwestiach dotyczących oddziaływania inwestycji na nieruchomości sąsiednie, zarówno w zakresie nasłonecznienia i przesłaniania, jak i stosunków wodnych. Stwierdził również, że spełnione zostały parametry ilościowe w zakresie miejsc postojowych określone w decyzji o warunkach zabudowy. Organ odwoławczy wskazał też, że obsługa komunikacyjna będzie odbywać się zjazdem z ul. [...] i zasadnie uznał, że taki właśnie warunek określono w decyzji o warunkach zabudowy. Wojewoda uznał ponadto projekt budowlany za kompletny, w tym zgodny z wymogami rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego. Organ odwoławczy podał też, że kondygnacja podziemna jest częścią zaprojektowanych obiektów i nie wymaga odrębnych uzgodnień, co należy uznać za wystarczające odniesienie się do kwestii kwalifikacji garażu podziemnego. Nie można zatem zgodzić się ze skarżącymi, że Wojewoda nie odniósł się do zarzutów odwołań. W związku z powyższym sąd nie podziela również zarzutu naruszenia art. 8 k.p.a. Choć ustosunkowanie się do zarzutów przez Wojewodę w kilku przypadkach było dość skrótowe, to jednak uzasadnienie decyzji pozwala na poznanie motywów, które skłoniły ten organ do wydania decyzji w określonym kształcie. W szczególności, jeśli określony zarzut odnosi się do kwestii, do której sprawdzenia organy nie są uprawnione, niezasadnym byłoby oczekiwanie od organu szczegółowego ustosunkowania się do nich. Wystarczające jest wówczas stwierdzenie, że organ nie miał możliwości oceny w danym przedmiocie, jeśli nawet kwestia ta wydaje się interesująca z punktu widzenia strony skarżącej.

Mając na uwadze powyższe, za niezasadne należało uznać zarzuty skargi, naruszenia zarówno przepisów prawa materialnego jak i procesowego. Wbrew twierdzeniom skargi, nie można zarzucić organom, że nie rozpatrzyły całego posiadanego materiału dowodowego, czy też błędnie ustalono stan faktyczny w sprawie. Organ szczegółowo przedstawił podstawę faktyczną i prawną rozstrzygnięcia oraz przytoczył przepisy, które w sprawie miały zastosowanie. Organy obydwu instancji doszły do słusznego przekonania, że wymogi określone w art. 35 ust. 1 i art. 32 ust. 4 u.p.b. zostały spełnione, nie było zatem podstaw do odmowy wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, a w konsekwencji decyzja zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca inwestorowi pozwolenia na budowę nie naruszała prawa.

Z uwagi na powyższe, skargę należało oddalić na podstawie art. 151 p.p.s.a.