Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 1479/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-04-30 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odrzucono wniosek

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: , Przewodniczący Sędzia WSA Alojzy Skrodzki, po rozpoznaniu w dniu 30 kwietnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S.J. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] stycznia 2012 r. nr [...] w przedmiocie uznania zarzutów zgłoszonych do postępowania egzekucyjnego za nieuzasadnione postanawia odrzucić wniosek o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku


UZASADNIENIE

W piśmie z 12 marca 2014 r. Skarżący S. J. wniósł o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o uzasadnienie wydanego w sprawie wyroku celem wniesienia skargi do Naczelnego Sądu Administracyjnego. O wyroku tym Skarżący dowiedział się w sekretariacie informacji o sprawach w dniu 21 lutego 2014 r. Natomiast w dniu 12 marca 2014 r. zapoznał się z aktami sprawy. Skarżący podniósł, że nie otrzymał od pełnomocnika wyroku z uzasadnieniem, ani żadnej informacji o sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej jako: "P.p.s.a.") jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. We wniosku tym strona zobowiązana jest uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2 P.p.s.a.). Zgodnie z art. 87 § 5 P.p.s.a. po upływie roku od uchybienia terminu, jego przywrócenie jest dopuszczalne tylko w przypadkach wyjątkowych.

Jak zauważył Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 20 marca 2014 r. (sygn. akt I OZ 196/14) przepis art. 87 § 5 P.p.s.a. zaostrza przesłanki przywrócenia terminu, uzależniając możliwość merytorycznego rozpoznania wniosku od przypadku wyjątkowego. Przez "wyjątkowy przypadek" należy rozumieć okoliczność nadzwyczajną, która uniemożliwiła stronie dokonanie czynności w normalnym trybie. Prawodawca pozostawił ocenę w tym zakresie Sądowi. Do Sądu, rozpoznającego wniosek o przywrócenie terminu, należy zatem ustalenie - na podstawie całokształtu okoliczności występujących w danej sprawie - czy zachodzi w realiach tej sprawy wypadek, który można uznać za wyjątkowy.

Zdaniem Sądu taka właśnie wyjątkowa sytuacja, o której mowa w art. 87 § 5 P.p.s.a. w niniejszej sprawie nie występuje.

W sprawie tej Skarżący był reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika z urzędu ustanowionego w ramach przyznanego mu prawa pomocy. Jak wynika z akt sprawy pełnomocnik ten stawił się na rozprawie w dniu 27 grudnia 2012 r. W tym też dniu zapadł wyrok oddalający skargę Skarżącego. W tej sytuacji termin do zgłoszenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia tego wyroku upłynął z dniem 3 stycznia 2013 r. Natomiast wniosek o przywrócenie terminu do złożenia tego wniosku został wniesiony do Sądu w dniu 12 marca 2014 r. Oznacza to, że wniosek ten złożono po upływie roku od uchybienia terminu. Jako przyczynę tego uchybienia Skarżący wskazał niepoinformowanie go przez pełnomocnika o sprawie. O dacie wydania wyroku dowiedział się on dopiero w dniu 21 lutego 2014 r.

Uwzględniając powyższe Sąd nie dopatrzył się żadnych wyjątkowych okoliczności, które mogłyby usprawiedliwiać przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku tutejszego Sądu z 27 grudnia 2012 r. po upływie roku od jego uchybienia.

W ocenie Sądu, okoliczności takiej nie stanowi fakt, iż pełnomocnik nie złożył wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku, a Skarżący o wydanym wyroku dowiedział się dopiero w dniu 21 lutego 2014 r.

Odpowiedzialność pełnomocnika za skutki braku należytej staranności w reprezentacji strony może być przedmiotem oceny, jednakże w toku już innych postępowań (postanowienie NSA z 16 listopada 2006 r., II OZ 1206/06), a oczywista nierzetelność pełnomocnika może stanowić podstawę do dochodzenia powstałej z tego tytułu szkody na gruncie odpowiedzialności kontraktowej przed sądem cywilnym, ale nie spełnia kryterium braku winy strony w uchybieniu terminu w postępowaniu sądowoadministracyjnym (postanowienie NSA z 23 lutego 2005 r., FZ 681/04) bądź wyjątkowego przypadku w rozumieniu art. 87 § 5 P.p.s.a.

Poza tym należy wskazać, że pełnomocnik jest uprawniony do odmowy podjęcia czynności procesowej, jeżeli uzna, że jest ona z oczywistych względów bezzasadna (uchwała SN z 21 września 2000 r., III CZP 14/00, OSNC 2001/2/21). Sposób reprezentacji i współpracy pełnomocnika z mocodawcą nie podlega kontroli sądu administracyjnego. W tych kwestiach właściwa jest korporacja prawnicza (postanowienia NSA z: 26 lipca 2013 r., I OZ 595/13; 9 stycznia 2013 r., I OZ 981/12; 26 września 2012 r., I OZ 712/12).

Reasumując, wniosek Skarżącego został złożony z przekroczeniem roku od uchybienia terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku, zaś Sąd nie dopatrzył się żadnych wyjątkowych okoliczności, które mogłyby stanowić podstawę do przywrócenia tego terminu. W tej sytuacji uznać należało, iż wniosek ten podlegał odrzuceniu jako niedopuszczalny.

Wniosek ten podlegał odrzuceniu także z tego względu, iż został on złożony z przekroczeniem siedmiodniowego terminu, o którym mowa w art. 87 § 1 P.p.s.a. Przepis ten stanowi, że pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu.

W niniejszej sprawie przyczyna ta, jaką – zdaniem Skarżącego - było niepoinformowanie go przez pełnomocnika o sprawie, ustała w dniu 21 lutego 2014 r., kiedy to Skarżący dowiedział się o wyroku Sądu z 27 grudnia 2012 r. W dniu następnym rozpoczął więc swój bieg termin określony w art. 87 § 1 P.p.s.a., natomiast koniec tego terminu przypadał na dzień 28 lutego 2014 r. Oznacza to, że złożenie wniosku przez Skarżącego w dniu 12 marca 2014 r. nastąpiło już po upływie tego terminu.

Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 88 P.p.s.a., postanowił jak w sentencji.