Postanowienie NSA, sygn. akt II OZ 356/16
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2016-04-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6050 Obowiązek meldunkowy
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 61 § 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz po rozpoznaniu w dniu 13 kwietnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia M.C. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 20 stycznia 2016 r. sygn. akt III SA/Łd 1109/15 odmawiające wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi M.C. na decyzję Wojewody Łódzkiego z dnia [...] września 2015 r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 20 stycznia 2016 r. sygn. akt III SA/Łd 1109/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, w sprawie ze skargi M.C. na decyzję Wojewody Łódzkiego z dnia [...] września 2015 r. w przedmiocie wymeldowania, odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

W uzasadnieniu Sąd wskazał, że w niniejszej sprawie skarżący nie skonkretyzował, w czym miałaby się wyrażać szkoda oraz jakie skutki wykonania decyzji miałyby charakter nieodwracalny. Powołał się na aktualną trudną sytuację materialną i osobistą (skarżący przebywa w areszcie śledczym). W ocenie Sądu w sprawie nie zachodzą żadne okoliczności uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, bowiem wymeldowanie jako stwierdzające jedynie pewien stan faktyczny, nie może spowodować niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w rozumieniu art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", a tylko taka podstawa mogłaby stanowić przesłankę wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu.

Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł skarżący zaskarżając je w całości. Postanowieniu temu zarzucono naruszenie:

1/ art. 61 § 3 P.p.s.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w okolicznościach tej sprawy, a dotyczących sytuacji bytowej i osobistej skarżącego i pozbawienia go bezpodstawnie prawa do zamieszkania w przedmiotowej nieruchomości,

2/ błędną interpretację przesłanki dotyczącej trudnych do odwrócenia skutków czy niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody w związku z wykonaniem decyzji,

3/ "błędne ustalenie, że decyzja o wymeldowaniu nie może powodować niebezpieczeństwa powstania znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, a w konsekwencji bezpodstawne uznanie, że decyzja o wymeldowaniu potwierdza jedynie stałe miejsce pobytu osoby, niezależnie od przyczyn zmiany tego miejsca jest w przedmiotowej sprawie inne niż dotychczasowe w sytuacji, gdy przyczyna zmiany miejsca pobytu skarżącego i jej charakter ma znaczenia"

4/ brak wszechstronnego rozważenia wszystkich okoliczności faktycznych w sprawie.

Mając na uwadze powyższe skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia i wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji o zasądzenie kosztów postępowania wg norm przepisanych.

W uzasadnieniu skarżący wskazał, że niewstrzymanie wykonania decyzji pozbawi go domu oraz że Sąd nie rozważył wszystkich okoliczności związanych z jego trudna sytuacją osobistą i materialną, a przecież opis jego sytuacji znajduje się w aktach sprawy.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie.

Zgodnie z treścią art. 61 § 3 P.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych w granicach tej samej sprawy.

Z konstrukcji powyższego przepisu wynika, że to na skarżącym spoczywa ciężar wykazania przesłanek zawartych w cytowanym przepisie, zaś sąd może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli jest spełniona ustawowa przesłanka określona jako potencjalna możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdy akt lub czynność zostanie wykonana. Przy czym wskazać należy, że szkoda, o jakiej mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a., nie musi mieć charakteru materialnego, zaś trudne do odwrócenia skutki oznaczają takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe, powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, a powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków.

W niniejszej sprawie rację ma Sąd pierwszej instancji, że na poparcie swojego żądania o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji skarżący nie przedstawił żadnych okoliczności, które mogłyby świadczyć, iż na skutek wykonania decyzji Wojewody Łódzkiego z dnia [...] września 2015 r. orzekającej o wymeldowaniu skarżącego z pobytu stałego w lokalu nr [...] przy ul. [...] w P., skarżącemu może zostać wyrządzona znaczna szkoda lub powstaną trudne do odwrócenia skutki. Nie ma racji skarżący twierdząc, że sama czynność wymeldowania pozbawi go prawa do zamieszkiwania w lokalu, którego dotyczy zaskarżona decyzja. Z samym faktem zameldowania w danym lokalu nie jest bowiem związane prawo do tego lokalu. Również trudna sytuacja skarżącego w związku z tym, że aktualnie przebywa w areszcie śledczym, niemożność zarobkowania czy brak majątku nie uzasadniają przyjęcia, że z powodu wykonania decyzji o wymeldowaniu skarżącego z pobytu stałego zostanie mu wyrządzona znaczna szkoda czy powstaną trudne do odwrócenia skutki.

Oczywiście rację ma skarżący, że nie można wykluczyć a priori, iż w sprawach w przedmiocie wymeldowania nie mogą zajść okoliczności o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a., jednakże nie zmienia to faktu, że w tej sprawie skarżący zaistnienia przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie wykazał. Natomiast kwestia ewentualnej, podnoszonej przez skarżącego, zasadności wniesionej skargi w żaden sposób nie wpływa na ocenę zaskarżonej decyzji pod kątem zastosowania ochrony tymczasowej. Kwesta ta będzie badana, ale na etapie merytorycznego rozpoznania sprawy.

Mając na uwadze powyższe, na mocy art. 184 P.p.s.a. w zw. z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.