Postanowienie NSA, sygn. akt II FSK 930/07
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2008-10-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art.221, art. 54 par.1 i 2, art. 184
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący – Sędzia NSA Zbigniew Kmieciak (sprawozdawca), Sędzia NSA Jerzy Rypina, Sędzia NSA (delegowany) Aleksandra Wrzesińska – Nowacka, Protokolant Anna Dziewiż - Przychodzeń, po rozpoznaniu w dniu 22 października 2008 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej P. R. A. – S. sp. z o.o. w S. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 28 marca 2007 r. sygn. akt I SA/Gd 146/07 w sprawie ze skargi P. R. A. – S. sp. z o.o. w S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia 6 listopada 2006 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania w sprawie podatku od nieruchomości za 2005 r. postanawia: oddalić skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 6 listopada 2006 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. odmówiło Przedsiębiorstwu Rolnemu A. – S., sp. z o. o. z siedzibą w S. (Spółka) przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Wójta Gminy S. z dnia 27 marca 2006 r. w sprawie określenia wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za rok 2005.

Pismem z dnia 29 grudnia 2006 r. Spółka złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, nie uiszczając od niej wpisu sądowego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, postanowieniem z dnia 28 marca 2007 r., sygn.akt.I SA/Gd 146/07, odrzucił skargę.

Sąd wskazał art. 219 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 z późn. zm., zwanej dalej p.p.s.a.), art. 221 p.p.s.a. oraz § 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2003 roku, nr 221 poz. 2193, dalej rozporządzenie w sprawie pobierania wpisu ) i stwierdził, że skoro w niniejszej sprawie pełnomocnik Spółki nie uiścił wpisu stałego od wniesionej skargi, to skarga ta podlega odrzuceniu na mocy art. 221 p.p.s.a.

Skarżąca zaskarżyła powyższe postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w całości zarzucając mu oczywiste i rażące naruszenie prawa, tj. przepisów postępowania, a w szczególności § 5 ust.2 rozporządzenia w sprawie pobierania wpisu, w związku z art.54 § 1 i 2 p.p.s.a., co mogło mieć wpływ na wynik sprawy i wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga kasacyjna w sposób oczywisty nie ma usprawiedliwionych podstaw, przeto podlega oddaleniu.

O wyniku przeprowadzonej przez Naczelny Sąd Administracyjny kontroli instancyjnej przesądziła okoliczność, iż w dacie wydania zaskarżonego postanowienia, powołany w charakterze podstawy kasacyjnej przepis § 5 ust. 2 rozporządzenia RM z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi, już nie obowiązywał. Na mocy wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 7 marca 2006 r., SK 11/05 (Dz. U. z 2006 r. nr 45, poz. 322), z dniem 17 marca 2006 r. przepis ten – jako niezgodny z art. 221 p.p.s.a. oraz art. 2 Konstytucji RP – utracił moc obowiązującą. Oznacza to, że powołanie się na niego przez autora skargi kasacyjnej, w związku z art. 54 § 1 i 2 p.p.s.a., było bezprzedmiotowe. Nie można bowiem wykazywać "oczywistego i rażącego naruszenia prawa" w sytuacji, gdy kreujący owo prawo przepis utracił swą moc. Ponieważ w skardze kasacyjnej poprzestano na wskazaniu naruszenia tylko tego przepisu o postępowaniu, Naczelny Sąd Administracyjny nie mógł – w ramach przeprowadzonej kontroli instancyjnej – zbadać, czy nie wystąpiły inne okoliczności uzasadniające uwzględnienie skargi.

W tym stanie rzeczy, na mocy art. 184 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.