Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 3225/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2006-02-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Kołodziejczak-Osetek, Sędziowie Sędzia WSA Lidia Ciechomska-Florek (spr.),, Asesor WSA Ewa Radziszewska-Krupa, Protokolant Barbara Czyżewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 lutego 2006 r. sprawy ze skargi J. Sp. z o.o. z siedziba w W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] września 2005 r. nr [...] w przedmiocie określenia prawidłowej kwoty należności podatkowych w podatku od towarów i usług oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z [...] września 2005 r. Nr [...], wydaną po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez J. Sp. z o. o., Dyrektor Izby Celnej w W. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w W. określającą podstawę opodatkowania oraz kwotę należności podatkowej wynikającą ze zgłoszenia celnego SAD.

Z akt rozpoznawanej sprawy wynika, iż Spółka w 1999 r. dokonywała importu leków. Dokonując zgłoszenia celnego Skarżąca podawała wartość celną importowanych leków obliczoną według cen zakupów podanych w fakturach dostawcy (bez obniżenia ceny o należne rabaty). Według tak obliczonej wartości celnej, Spółka obliczała i uiszczała podatek należny z tytułu importu towarów.

Urząd Celny przeprowadził w Spółce kontrolę w wyniku, której zakwestionował prawidłowość podanej wartości celnej leków zgłoszonych do procedury dopuszczenia do obrotu i wydał decyzję w przedmiocie uznania zgłoszeń celnych złożonych w 1999 r. za nieprawidłowe w części określenia wartości celnej towaru. Decyzja ta została utrzymana w mocy przez Dyrektora Izby Celnej w W. Prawomocnym Wyrokiem o sygn. akt V SA 3099/03, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, oddalił skargę wniesioną na powyższą decyzję. Konsekwencją oddalenia skargi było wszczęcie postępowania podatkowego w wyniku którego, Naczelnik Urzędu Celnego [...] w W. przeprowadził w Spółce kontrolę w zakresie rozliczeń podatku od towarów i usług wynikających z poszczególnych zgłoszeń celnych. Efektem kontroli była decyzja określająca podstawę opodatkowania oraz kwotę należności podatkowych w prawidłowej wysokości.

W decyzji tej wskazano, iż w związku z decyzją ostateczną w sprawie określenia wartości celnej sprowadzanych towarów, organ celny zobowiązany był do określenia prawidłowej wysokości zobowiązania w podatku od towarów i usług z tytułu importu towarów. Zatem konsekwencją określenia wartości celnej było określenie prawidłowej kwoty podatku wynikającej ze zgłoszenia celnego objętego zaskarżoną decyzją.

Od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego [...] w W. Spółka wniosła odwołanie do Dyrektora Izby Celnej w W.

Dyrektor Izby Celnej w W. decyzją z dnia [...] września 2005 r. utrzymał w mocy powyższą decyzję. W uzasadnieniu decyzji, odnośnie zastosowania art. 11 ust 2 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz.U. Nr 11, poz. 50 ze zm. - dalej ustawa o VAT z 1993 r.), dającego uprawnienie organom celnym do określania wysokości podatku od towarów i usług, Dyrektor Izby Celnej stwierdził, iż ustawą z dnia 27 czerwca 2003 r. o utworzeniu Wojewódzkich Kolegiów Skarbowych oraz o zmianie niektórych ustaw regulujących zadania i kompetencje organów oraz organizację jednostek organizacyjnych podległych ministrowi właściwemu do spraw finansów publicznych (Dz.U. Nr 137, poz. 1302 - dalej powoływana jako ustawa o utworzeniu Wojewódzkich Kolegiów Skarbowych), z dniem l września 2003 r. przekazane zostały organom celnym kompetencje w sprawie rozstrzygania w zakresie podatku od towarów i usług z tytułu importu towarów oraz podatku akcyzowego. W wyniku zmiany dokonanej powyższym aktem, art. 11 pkt 2 ustawy o VAT z 1993 r. stanowił: "Jeżeli w wyniku weryfikacji zgłoszenia organ celny stwierdzi, iż kwoty podatków zostały wykazane nieprawidłowo, naczelnik urzędu celnego wydaje decyzję określającą podatki w prawidłowej wysokości. Naczelnik urzędu celnego może określić kwotę podatków w decyzji dotyczącej należności celnych."

W świetle powyższych wyjaśnień, organ odwoławczy stwierdził, iż do wydania rozstrzygnięcia w zakresie podatku od towarów i usług z tytułu importu towarów, w odniesieniu do którego obowiązek uiszczenia powstał przed dniem l września 2003 r., po dniu wejścia w życie ustawy o utworzeniu Wojewódzkich Kolegiów Skarbowych, właściwym organem jest naczelnik urzędu celnego.

Dyrektor Izby Celnej wskazał również, iż stosownie do art. 6 ust. 7 ustawy o VAT z 1993 r., obowiązek podatkowy w imporcie towarów powstaje z chwilą powstania długu celnego. Zgodnie z art. 2 § 2 Kodeksu celnego, wprowadzenie towaru na polski obszar celny lub jego wyprowadzenie z polskiego obszaru celnego powoduje z mocy prawa powstanie obowiązków i uprawnień przewidzianych w przepisach prawa celnego. Zgłaszający obowiązany jest do dokonania zgłoszenia celnego w formie pisemnej deklarując właściwe dane stanowiące podstawę do określenia kwoty wynikającej z długu celnego. Przyjęcie zgłoszenia celnego powoduje z mocy prawa objęcie towaru procedurą celną oraz określenie kwoty wynikającej z długu celnego ( art. 65 § 3 Kodeksu celnego ). Obowiązek w podatku od towarów i usług ciąży w takiej sytuacji na podatniku, który zgodnie z art. 11 ust. l ustawy o VAT z 1993 r. obowiązany jest do obliczenia i wykazania w zgłoszeniu celnym kwoty podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowego, z uwzględnieniem obowiązujących stawek.

Jeżeli w wyniku weryfikacji zgłoszenia celnego organ celny stwierdzi, że kwoty podatku zostały wyliczone nieprawidłowo, naczelnik urzędu celnego wydaje decyzję określającą podatki w prawidłowej wysokości (art. 11 ust. 2 ustawy).

Zgodnie z treścią art. 15 ust. 4 ustawy o VAT z 1993 r., podstawą opodatkowania towaru w imporcie towarów jest wartość celna powiększona o należne cło. W sytuacji zatem, gdy prawomocnym orzeczeniem stwierdzono, iż zarówno wartość celna towaru, jak i kwota cła została w zgłoszeniu celnym wykazana nieprawidłowo, koniecznym było określenie wysokości zobowiązania podatkowego, powstałego z mocy z prawa w chwili powstania długu celnego, w prawidłowej wysokości. W związku z powyższym, w ocenie organu II instancji, Naczelnik Urzędu Celnego [...] w W., zasadnie skorygował podstawę opodatkowania i określił podatek w prawidłowej wysokości, na podstawie przepisów obowiązujących w dniu powstania obowiązku podatkowego.

Odnośnie podstawy opodatkowania organ celny wyjaśnił, iż za podstawę opodatkowania towarów przyjął wartość celną towaru określoną w decyzji Naczelnika Urzędu Celnego [...] w W. o numerze [...] Skarżąca Spółka w ramach postępowania odwoławczego od tej decyzji miała możliwość podniesienia zarzutów dotyczących określonej wartości celnej towaru.

Z powyższym rozstrzygnięciem nie zgodziła się skarżąca i na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W uzasadnieniu skargi zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie:

1) art. 7 Konstytucji RP oraz art. 120 Ordynaci podatkowej w rezultacie zastosowania przepisów art. 11 ust. 2 oraz art. lit c ust. 4 ustawy o VAT z 1993 r., mimo nieobowiązywania tych przepisów w dacie orzekania przez organy podatkowe, jak również odmiennego brzmienia tych przepisów w dacie dokonania zgłoszenia celnego,

2) art. 15 § 4 ustawy o VAT z 1993 r., poprzez nieprawidłowe określenie podstawy opodatkowania w imporcie towarów w oparciu o błędne ustalenia w odniesieniu do wartości celnej importowanego towaru zawarte w decyzji organów celnych dotyczących uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe z naruszeniem:

- art. 23 § l i § 9 oraz art. 85 § l Kodeksu celnego, poprzez przyjęcie, że otrzymany po dokonaniu sprzedaży i przyjęciu zgłoszenia celnego upust miał wpływ na wartość celną importowanego towaru,

- art. 2 Aktu dotyczącego warunków przystąpienia Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej oraz dostosowań w traktatach stanowiących podstawę Unii Europejskiej, a także art. 249 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, art. 29 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny oraz art. 145 ust. 2 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny, poprzez brak uwzględnienia przepisów prawa wspólnotowego przy ustalaniu wartości celnej towarów,

3) art. 124 oraz art. 210 § l pkt 6 i art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej, przez niewłaściwe zastosowanie w sprawie przejawiające się w braku merytorycznego ustosunkowania się do postawionego przez skarżącą w odwołaniu od decyzji wydanej przez organ I instancji zarzutu oparcia rozstrzygnięcia wydanego przez organ pierwszej instancji na wartości celnej towaru ustalonej w sposób wadliwy, tj. z naruszeniem art. 23 § l i § 9, art. 65 § 5 oraz art. 85 § l Kodeksu celnego, art. 2 Aktu akcesyjnego, a także § 2 ust. l i ust. 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 15 września 1999 r. - Wyjaśnienia dotyczące wartości celnej.

Zdaniem skarżącej Spółki, zaskarżona decyzja oraz decyzja organu I instancji została wydana bez podstawy prawnej. Organy celne jako podstawę prawną wydania decyzji przyjęły bowiem przepisy prawa, które nie obowiązywały w dacie rozstrzygania. Zgodnie z art. 175 ustawy o VAT z 2004 r. z dniem l maja 2004 r. utraciła moc ustawa o VAT z 1993 r. W ocenie Skarżącej oznacza to, że począwszy od dnia l maja 2004 r. przepisy ustawy o VAT z 1993 r. przestały obowiązywać, a zatem norma wynikająca z art. 11 ust. 2 ustawy o VAT z 1993 r. nie mogła być podstawą działania organu celnego przy wydawaniu rozstrzygnięcia w datach wydania zarówno zaskarżonej decyzji, jak i decyzji organu I instancji. Zdaniem Skarżącej, przepis art. 11 ust. 2 ustawy o VAT z 1993 r. należał do kategorii przepisów prawa procesowego, określając zakres uprawnień organu celnego przy orzekaniu o należnościach z tytułu podatku od towarów i usług. Biorąc pod uwagę, że ustawa o VAT z 2004 r. nie zawiera żadnej regulacji intertemporalnej dotyczącej stosowania uchylonych przez nią przepisów prawa, organy administracji powinny po jej wejściu w życie działać w oparciu o nowe przepisy prawa, tj. stosować nowe przepisy o postępowaniu w zakresie orzekania o należnościach z tytułu podatku od towarów i usług.

Skarżąca podniosła ponadto, iż rozstrzygnięcia organów celnych dotyczące wartości celnej zostały wydane z naruszeniem prawa, a ustalenia z nich wynikające nie mogą stanowić podstawy dla określenia skarżącej podatku należnego z tytułu importu towarów w wysokości innej niż zadeklarowana przez nią w zgłoszeniu celnym. Na potwierdzenie tej okoliczności Spółka wskazała na art. 23 § l i § 9 oraz art. 85 § l Kodeksu celnego. Skarżąca podniosła, iż w niniejszej sprawie zadeklarowała wartość celną na poziomie ceny transakcyjnej, będącej ceną należną za towar, a wynikającej z faktury handlowej wystawionej przez eksportera. Nie mogła zadeklarować wartości celnej na poziomie ceny zapłaconej, gdyż w momencie dokonania zgłoszenia celnego zapłata ta jeszcze nie nastąpiła. Działanie skarżącej było zatem prawidłowe w świetle powołanych przepisów Kodeksu celnego.

Spółka podniosła ponadto, iż zarówno Wspólnotowy Kodeks Celny, jak i rozporządzenie nr 2454/03 są w chwili obecnej (i były w chwili wydawania zaskarżonej decyzji) powszechnie obowiązującymi przepisami prawa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, przy czym rozporządzenie nr 2454/93 precyzuje ogólne postanowienia Wspólnotowego Kodeksu Celnego.

Sąd administracyjny jako sąd Państwa Członkowskiego Wspólnoty Europejskiej winien więc zdaniem skarżącej, rozważyć podczas orzekania w niniejszej sprawie, znaczenie przepisów wspólnotowych dla sprawy zawisłej przed nim, w szczególności podczas oceny legalności wydania zaskarżonej decyzji z punktu widzenia zgodności z przepisami art. 29 ust. l Wspólnotowego Kodeksu Celnego oraz art. 145 ust. 2 rozporządzenia nr 2454/93.

W uzasadnieniu skargi zarzucono również , iż w zaskarżonej decyzji nie znalazło się żadne odniesienie do zarzutu niezgodności decyzji organu I instancji z przepisami prawa celnego, poza stwierdzeniem, że organ odwoławczy odstąpił od uzasadniania kwestii prawidłowego określenia wartości celnej, gdyż nie jest ona przedmiotem postępowania.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w W. wniósł o oddalenie skargi przytaczając argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje:

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi przepisami art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sprowadzają się do kontroli zgodności zaskarżonych decyzji z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego.

Dokonując oceny zaskarżonej decyzji we wskazanym zakresie należy stwierdzić, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

W rozpatrywanej sprawie, skarżąca postawiła w skardze zarzut naruszenia art. 7 ustawy zasadniczej - Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej oraz art. 120 Ordynacji podatkowej w rezultacie zastosowania przepisów art. 11 ust. 2 oraz art. 11c ust. 4 ustawy o VAT z 1993 r. mimo nie obowiązywania tych przepisów w dacie orzekania przez organy podatkowe, jak również odmiennego brzmienia tych przepisów w dacie dokonania zgłoszenia celnego.

Powyższa kwestia sprowadza się do wyjaśnienia dopuszczalności określenia podatnikowi podatku od towarów i usług zobowiązania w tym podatku przez organ celny w związku ze zmianą stanu prawnego w tym podatku, wynikającego z uchylenia ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. i wejścia w życie ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.) w dacie wydania decyzji określającej wysokość zobowiązania w podatku od towarów i usług z tytułu importu towarów, w prawidłowej wysokości.

Podatek od towarów i usług określony przepisami ustawy z dnia 11 marca 2004 r. stanowi kontynuacje podatku od towarów i usług wprowadzonego do polskiego systemu podatkowego ustawą z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym. Ustawodawca uchwalając ustawę z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług przewidział w tej ustawie identyczne uprawnienie dla organów celnych jak w poprzedniej ustawie, czego dowodem jest art. 33 ust. 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. Stan taki prowadzi do wniosku, że nie do przyjęcia jest koncepcja luki w prawie, prowadząca w skutkach do stwierdzenia braku podstawy prawnej do określenia zobowiązania podatkowego w sytuacji weryfikacji zgłoszenia celnego złożonego pod rządami "starej" ustawy o VAT. Faktem jest, iż ustawodawca nie wypowiedział się w przepisach przejściowych i końcowych ustawy z dnia 11 marca 2004 r. (Dz. XIIIO, rozdział 2) na temat skutków wejścia w życie nowej ustawy dla stanów prawnych zaistniałych pod rządem poprzedniej ustawy, w odniesieniu do zobowiązania podatkowego określonego w prawidłowej wysokości pod rządami nowej ustawy.

Uprawnienie organu celnego określone w art. 11 ust. 2 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r., istnieje nadal po tej dacie, mimo uchylenia ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. Art. 33 ust 2 "nowej" ustawy o VAT nie eliminuje z obrotu prawnego uprawnienia organów celnych do określania wysokości zobowiązania w podatku od towarów i usług w prawidłowej wysokości w stosunku do weryfikacji zgłoszeń celnych złożonych pod rządami "starej" ustawy o VAT. Mimo zmiany przepisów na podatniku ciąży obowiązek podatkowy, którego konkretyzacja może nastąpić do daty przedawnienia. Oznacza to, że jeśli po uchyleniu poprzedniej ustawy podatkowej istnieje przepis pozwalający na konkretyzację obowiązku podatkowego, to nie było przeszkód do wydania decyzji określającej to zobowiązanie podatkowe. W odniesieniu do rozpatrywanej sprawy oznacza to, że art. 33 ust 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. będzie miał zastosowanie zarówno do nowych obowiązków podatkowych jak i do tych, które istniejąc w momencie wejścia w życie tej ustawy - powstały pod rządem ustawy dnia 8 stycznia 1993 r. Sąd stwierdza, że organ celny błędnie wskazał w podstawie prawnej art. 11 ust 2 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. zamiast ust. 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. Powyższe naruszenie nie miało jednak wpływu na wynik sprawy, ponieważ istniał przepis prawa dający organom celnym prawo do określenia podatku w wyniku weryfikacji zgłoszenia celnego w przypadku opisanym w zaskarżonej decyzji.

Sąd uznał, iż w rozpatrywanej sprawie, należało zastosować przepisy obowiązujące w dacie powstania zobowiązania podatkowego. Za takim stanowiskiem przemawiają następujące argumenty. Dług celny powstaje z chwilą zgłoszenia celnego, zaś obowiązek podatkowy powstaje z chwilą postania długu celnego. W rozpatrywanej sprawie, dług celny powstał w dniu 6 grudnia 1999 r. W 1999 r. przy imporcie towarów zobowiązania w podatku od towarów i usług, w podatku akcyzowym i podatku importowym powstawały z mocy prawa, z chwilą dopuszczenia ich do obrotu na polskim obszarze celnym. W sprawie istotną okolicznością, jest charakter decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego. Deklaratoryjny charakter takiej decyzji przesądza, że ocena legalności dokonywana przez sąd pierwszoinstancyjny winna być dokonana w oparciu o przepisy obowiązujące w dacie zdarzenia powodującego powstanie zobowiązania podatkowego z mocy prawa. Niedopuszczalne byłoby stosowanie przepisów, które weszły w życie w okresie późniejszym także tych, pochodzących ze wspólnotowego porządku prawnego (Szósta Dyrektywa VAT ).

W wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 października 2002 r. sygn. akt III SA 2310/00 Sąd stwierdził, że decyzje określające kwoty, w innej wysokości aniżeli zadeklarowane przez podatnika mają charakter deklaratoryjny. W takich przypadkach konkretyzacja stosunku prawnopodatkowego następuje z mocy prawa z chwilą zaistnienia określonego zdarzenia, zaś wydana w następstwie tego decyzja jedynie stan ten potwierdza. W takiej sytuacji, zastosowanie przepisów obowiązujących w dacie wydania decyzji byłoby równoznaczne z naruszeniem zasady lex retro non agit, która to zasada ma także zastosowanie na gruncie prawa podatkowego. W razie zmiany stanu prawnego, w którym nie przewidziano przepisów przejściowych, należy w przypadku decyzji deklaratoryjnych - stwierdzających ukształtowanie się stosunku administracyjnoprawnego - z mocy samego prawa we wcześniejszym okresie, stosować przepisy obowiązujące w chwili konkretyzacji tego stosunku, na mocy których doszło do powstania stosunku prawnego (przepisy poprzednie). Z tych przyczyn, zdaniem Sądu, niesłuszny jest zarzut skarżącej Spółki wydania decyzji bez podstawy prawnej oraz zarzut naruszenia art. 7 Konstytucji RP i art. 120 Ordynacji podatkowej, tj. zarzut naruszenia zasady legalizmu.

Niesłuszny jest też zarzut naruszenia art. 15 ust. 4 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym. Podstawą opodatkowania towaru w imporcie towarów, jest wartość celna powiększona o należne cło. W sytuacji więc, gdy prawomocnym wyrokiem stwierdzono, iż zarówno wartość celna towaru jak i kwota cła zostały w zgłoszeniu celnym wykazane nieprawidłowo, koniecznym stało się określenie wysokości zobowiązania podatkowego, powstałego z mocy prawa w chwili powstania długu celnego, w prawidłowej wysokości. Również niezasadny jest zarzut skarżącej naruszenia art. 23 § 1 i § 9, 65 § 5 oraz art. 85 § 1 Kodeksu celnego poprzez ustalenie, iż udzielone skarżącej upusty, po dokonaniu importu, miały wpływ na wartość celną importowanych towarów. Kwestia ta została przesądzona w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie i Naczelnego Sądu Administracyjnego, które podzieliły stanowisko organów celnych. Możliwość wyliczenia ceny ostatecznej po dacie zgłoszenia celnego, uregulowano w art. 65 § 4 Kodeksu celnego. W rozpatrywanej sprawie upust, choć zrealizowany po dacie zgłoszenia celnego, w istocie kształtował wartość celną, gdyż miał wpływ na cenę faktycznie zapłaconą - obniżał bowiem tę cenę, w stosunku do ceny wskazanej w fakturze handlowej załączonej do zgłoszenia celnego. Niezasadny zdaniem Sądu, jest zarzut naruszenia art. 124, 210 § 1 pkt 6 i 210 § 4 Ordynacji podatkowej, ponieważ organ stosował w postępowaniu podatkowym ogólną zasadę przekonywania strony, a mianowicie wyjaśnił zasadność przesłanek, którymi kierował się przy rozpatrywaniu sprawy i czynił to w toku całego postępowania. Uzasadnienie faktyczne decyzji wskazywało fakty, które organ uznał za udowodnione, dowody, na których się oparł oraz przyczyny, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności. Organ wyjaśnił także w sposób dostateczny, podstawy prawne decyzji. Również niesłuszny jest zarzut naruszenia art. 2 Aktu Akcesyjnego i art. 249 Traktatu ustanawiającego WE , art. 29 ust 1 rozporządzenia Rady Nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. i art. 145 ust 2 rozporządzenia Rady Nr 2454/93, poprzez brak uwzględnienia przepisów prawa wspólnotowego przy ustalaniu wartości celnej towarów. Sąd stwierdza, iż brak jest podstaw prawnych do wstecznego stosowania przepisów unijnych, czy też reguł z nich wynikających do stosunków prawnopodatkowych, które powstały na gruncie ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym z 1993 r., przed dniem przystąpienia Rzeczypospolitej Polskiej do Wspólnoty.

Mając powyższe na uwadze, na postawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. ), orzeczono jak w sentencji.