Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1801/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-11-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6230 System oceny zgodności, certyfikacja
638  Sprawy egzekucji administracyjnej;  egzekucja obowiązków o charakterze niepieniężnym
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 119 par. 1, art. 122 par. 3, art. 23 par. 1, art. 17 par. 1, art. 125, art. 126, art. 121 par. 2, art. 33 par. 1 pkt 1, art. 7 par. 3
journal: Dz.U. 2014 poz 1619
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jednolity
article: art. 17 pkt 2, art. 5 par. 2 pkt 4, art. 7
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Maliszewska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz Sędzia WSA Grażyna Śliwińska Protokolant st. sekr. sąd. Jan Czarnacki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 listopada 2015 r. sprawy ze skargi I. Sp. z o.o. Sp. k. z siedzibą w P. na postanowienie Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] w przedmiocie grzywny w celu przymuszenia do wykonania obowiązków o charakterze niepieniężnym oddala skargę w całości


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia [...] maja 2015 r. Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, po rozpatrzeniu zażalenia I. Sp. z o. o. Sp. K. z siedzibą w P. (dalej skarżąca, strona) z dnia [...] kwietnia 2015 r., na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] marca 2015 r., [...], w sprawie nałożenia na I. Sp. z o. o. Sp. K. z siedzibą w P. grzywny w wysokości 2 500 (dwa tysiące pięćset) złotych w celu przymuszenia do wykonania obowiązków o charakterze niepieniężnym, wynikających z decyzji Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z dnia [...] października 2014 r., [...],

1. uchylił w całości postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] marca 2015 r., [...], w sprawie nałożenia na I. Sp. z o. o. Sp. K. z siedzibą w P. grzywny w wysokości 2 500 (dwa tysiące pięćset) złotych w celu przymuszenia do wykonania obowiązków o charakterze niepieniężnym, wynikających z decyzji Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z dnia [...] października 2014 r., [...], który polega na wycofaniu z obrotu zabawki wózek spacerowy 52cm # [...], kod EAN [...], niezgodnej ze szczegółowymi wymaganiami określonymi w pkt. 1.3 załącznika nr 1 "Szczegółowe wymagania bezpieczeństwa" do rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 5 kwietnia 2011 r. w sprawie zasadniczych wymagań dla zabawek (Dz. U. z 2011 r. Nr 83, poz. 454 z późn. zm.), zwanego dalej "rozporządzeniem", oraz na odkupieniu przedmiotowej zabawki na żądanie osób, które faktycznie nią władają,

2. nałożył na zobowiązaną I. Sp. z o. o. Sp. K. z siedzibą w P. grzywnę w wysokości 2 000 (dwa tysiące) złotych, w celu przymuszenia do wykonania obowiązków o charakterze niepieniężnym, wynikających z decyzji Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z dnia [...] października 2014 r., [...], polegających na wycofaniu z obrotu zabawki wózek spacerowy 52cm #[...], kod EAN [...], niezgodnej ze szczegółowymi wymaganiami określonymi w pkt. 1.3 załącznika nr 1 "Szczegółowe wymagania bezpieczeństwa" do rozporządzenia, oraz na odkupieniu przedmiotowej zabawki na żądanie osób, które faktycznie nią władają,

3. wezwał skarżącą do uiszczenia nałożonej grzywny w terminie 14 dni od otrzymaniu niniejszego postanowienia na rachunek bankowy [...] Urzędu Wojewódzkiego w P.

Ponadto, Prezes UOKiK poinformował skarżącą, iż w przypadku nieuiszczenia grzywny zostanie ona ściągnięta w trybie egzekucji administracyjnej należności pieniężnych na podstawie ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2014 r., poz. 1619, z późn. zm., dalej: "PEA") oraz wezwał do wykonania obowiązków określonych w tytule wykonawczym nr [...] z dnia [...] lutego 2015 r., wystawionym przez Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów w terminie 14 dni od otrzymania niniejszego postanowienia, z zagrożeniem, że w razie niewykonania obowiązków w terminie będą nakładane dalsze grzywny w tej samej lub wyższej wysokości.

Postanowienie zostało wydane na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 144 w zw. z art. 17 pkt 2 i art. 5 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267, z późn. zm.) w z art. 122 § 3 w zw. z art. 17 ust. 1 i art. 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2014 r., poz. 1619, z późn. zm.).

Jak wynika z akt, decyzją z dnia [...] października 2014 r., [...], Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, zwany dalej "Prezesem UOKiK", nakazał I. Sp. z o.o. Sp. k. z siedzibą w P., zwanej dalej "zobowiązaną", m. in. wycofanie z obrotu zabawki wózek spacerowy 52 cm #[...], kod EAN [...], niezgodnej ze szczegółowymi wymaganiami określonymi w pkt 1.3 załącznika nr 1 "Szczegółowe wymagania bezpieczeństwa" do rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 5 kwietnia 2011 r. w sprawie zasadniczych wymagań dla zabawek (Dz. U. z 2011 r. Nr 83, poz. 454 z późn. zm.), zwanego dalej "rozporządzeniem". Z uwagi na bezpieczeństwo użytkowników wyrobu, Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów nadał decyzji rygor natychmiastowej wykonalności.

Pismem z dnia [...] listopada 2014 r. Prezes UOKiK zlecił [...] Wojewódzkiemu Inspektorowi Inspekcji Handlowej wykonanie kontroli u zobowiązanej w przedmiocie sprawdzenia wykonania decyzji Prezesa UOKiK z dnia [...] października 2014 r., [...].

Pismem z dnia [...] grudnia 2014 r. skarżąca poinformowała, iż podjęła kroki w celu wycofania przedmiotowej zabawki ze sprzedaży i powiadomienia o tym konsumentów.

Pismem z dnia [...] grudnia 2014 r. skarżąca poinformowała, iż pomimo licznych monitów nie otrzymała oświadczeń od pięciu klientów oraz wystąpiła z wnioskiem o przekazanie jej kopii oświadczeń, które zostały wysłane przez nią do Prezesa UOKiK ponieważ zaginęły jej kopie tych dokumentów.

Pismem z dnia [...] grudnia 2014 r. [...] Wojewódzki Inspektor Inspekcji Handlowej poinformował Prezesa UOKiK, iż w toku przeprowadzonej u zobowiązanej kontroli ustalono, że ta nie uzyskała od pięciu kontrahentów oświadczeń potwierdzających brak przedmiotowej zabawki na stanie magazynowym, a także nie przedstawiła żadnych faktur korygujących dotyczących przedmiotowego wyrobu.

Przeprowadzona na zlecenie Prezesa UOKiK przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej kontrola wykonania obowiązków, określonych w decyzji Prezesa UOKiK z dnia [...] października 2014 r., [...], wykazała, iż zobowiązana nie wykonała ww. decyzji w przedmiocie wycofania wyrobu z obrotu.

Pismem z dnia [...] stycznia 2015 r., w nawiązaniu do pisma zobowiązanej z dnia [...] grudnia 2014 r., Prezes UOKiK poinformował ją iż w trakcie prowadzonego postępowania nie przekazała żadnych oświadczeń kontrahentów o posiadaniu na stanie magazynowym kwestionowanej zabawki. W załączeniu do tego pisma Prezes UOKiK przesłał zobowiązanej listę odbiorców przedmiotowej zabawki.

W związku z niewykonaniem przez zobowiązaną obowiązków określonych w decyzji Prezesa UOKiK z dnia [...] października 2014 r., [...], na podstawie art. 15 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2014 r., poz. 1619, z późn. zm.), zwanej dalej "upea", Prezes UOKiK wystosował do zobowiązanej upomnienie z dnia [...] stycznia 2015 r., w którym wezwał ją do wykonania obowiązku nałożonego ww. decyzją w terminie 7 dni od otrzymania upomnienia, pod rygorem wszczęcia postępowania egzekucyjnego. Jednocześnie wskazał jakie dowody powinna przedstawić na potwierdzenie jego wykonania.

W odpowiedzi na ww. upomnienie Prezesa UOKiK zobowiązana, w piśmie z dnia [...] lutego 2015 r., podniosła, że pomimo licznych monitów nie otrzymała oświadczeń od pięciu klientów.

W związku z niewykonaniem przez zobowiązaną ciążącego na niej obowiązku wynikającego z decyzji Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z dnia [...] października 2014 r., [...], pismem z dnia [...] lutego 2015 r. Prezes UOKiK przekazał Wojewodzie [...] (dalej również jako "organ egzekucyjny") tytuł wykonawczy z dnia [...] lutego 2015 r., [...] i wniósł o wszczęcie egzekucji obowiązku wskazanego w ww. tytule.

Postanowieniem z dnia [...] marca 2015 r., [...], Wojewoda [...] nałożył na zobowiązaną środek egzekucyjny w postaci grzywny w celu przymuszenia w wysokości 2.500 zł wskazując termin i sposób uiszczenia grzywny. Ponadto, organ egzekucyjny poinformował zobowiązaną iż w przypadku nieuiszczenia grzywny zostanie ona ściągnięta w trybie egzekucji administracyjnej należności pieniężnych oraz wezwał zobowiązaną do wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym [...] z dnia [...] lutego 2015 r. w terminie 14 dni od otrzymania postanowienia oraz poinformował, iż w przypadku niewykonania obowiązku w powyższym terminie będą nakładane na nią dalsze grzywny. Zobowiązana została pouczona zgodnie z art. 122 § 3 upea, że przysługuje jej prawo zgłoszenia zarzutów oraz prawo wniesienia do Prezesa UOKiK, za pośrednictwem Wojewody [...], zażalenia na postanowienie o nałożeniu grzywny w terminie 7 dni od dnia jego doręczenia. Do postanowienia dołączył odpis tytułu wykonawczego [...] z dnia [...] lutego 2015 r.

W załączeniu do pisma z dnia [...] kwietnia 2015 r. zobowiązana przesłała oświadczenia dwóch klientów stwierdzające brak posiadania przedmiotowego wyrobu, jednakże oświadczenia od tych kontrahentów znajdowały się już w aktach sprawy. Ponadto zobowiązana przesłała fakturę korygującą wystawioną dla jednego z kontrahentów. Ponownie stwierdziła, iż nie może skontaktować się z pięcioma kontrahentami. Jednocześnie poinformowała, że udało jej się skontaktować telefonicznie z trzema odbiorcami, z których dwoje oświadczyło, iż nie posiadają na stanie przedmiotowej zabawki i zobowiązało się do dostarczenia stosownych oświadczeń na piśmie, a jeden oświadczył, iż posiada na stanie przedmiotowy wyrób, jednakże nie był w stanie określić jego ilości.

Pismem z dnia [...] kwietnia 2014 r. Prezes UOKiK poinformował Wojewodę [...], iż zobowiązana do tamtej daty nie przekazała wymaganych dowodów wycofania wyrobu od czterech kontrahentów.

Pismem z dnia [...] kwietnia 2015 r. Wojewoda [...] przekazał zgodnie z kompetencjami Prezesowi Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów zażalenie zobowiązanej z dnia [...] kwietnia 2015 r., na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] marca 2015 r., [...], w sprawie nałożenia grzywny w celu przymuszenia do wykonania obowiązku wynikającego z decyzji Prezesa UOKiK z dnia [...] października 2014 r., [...].

Skarżąca zażaleniem z dnia [...] kwietnia 2015 r., wniesionym do Prezesa UOKiK za pośrednictwem Wojewody [...] zaskarżyła ww. postanowienie w całości i złożyła wniosek o jego uchylenie.

W uzasadnieniu zażalenia skarżąca podniosła, iż w jej ocenie postanowienie wydane przez Wojewodę [...] jest niesłuszne. Argumentowała, iż podjęła działania mające na celu wycofanie wyrobu z obrotu, m.in. skierowała do wszystkich odbiorców przedmiotowej zabawki pisma z prośbą o podanie stanów magazynowych, natomiast odpowiedzi na nie udzieliła tylko część z nich. Ponadto wskazała, iż zamieściła ogłoszenie o wskazanej przez Prezesa UOKiK treści w gazecie o zasięgu ogólnopolskim. Podniosła nadto, iż nie miała ona możliwości przymuszenia kontrahentów do udzielenia jej odpowiedzi na zapytania dotyczące posiadania przedmiotowej zabawki.

Skarżąca wskazała również na swoją trudną sytuację finansową spowodowaną m. in. zaległościami płatniczymi ze strony kontrahentów oraz koniecznością nabycia udziałów od wspólnika, który wystąpił ze spółki.

Strona zakwestionowała także wysokość nałożonej przez Wojewodę [...] grzywny. W jej ocenie podnoszone okoliczności powinny prowadzić co najmniej do zmiarkowania nałożonej na nią grzywny.

W ocenie skarżącej postanowienie Wojewody [...] nie zawiera uzasadnienia ustalenia wysokości grzywny, która ustalona została w sposób dowolny oraz nieadekwatny, wygórowany, w stosunku do stopnia niezgodności oraz wartości zabawek, których dotyczyła decyzja Prezesa UOKIK z dnia [...] października 2014 r., [...].

Zobowiązana przywołała również orzecznictwo sądów administracyjnych (wyrok WSA w Białymstoku z 16 stycznia 2007 r., II SA/Bk 311/06, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z 17 czerwca 2010 r., IV SA/GL 15/10, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z 17 czerwca 2011 r., II SA/Rz 92/11), w których podnoszono m. in., iż "niezbędnym ustaleniem postępowania zmierzającego do nałożenia grzywny w celu przymuszenia jest stan finansowy zobowiązanego. Brak wyjaśnienia przesłanek jakimi kierował się organ nakładając grzywnę w celu przymuszenia w tej, a nie w innej wysokości, wskazuje na całkowitą dowolność w tym zakresie." (wyrok WSA w Rzeszowie z 17 czerwca 2011 r., II SA/Rz 92/11), "ustalając wymiar grzywny w celu przymuszenia organ egzekucyjny powinien kierować się zasadą skuteczności i celowości, a swoje uznanie administracyjne każdorazowo uzasadnić" (wyrok WSA w Białymstoku z 16 stycznia 2007 r., II SA/Bk 311/06) oraz, iż brak wyjaśnienia przesłanek jakimi kierował się organ egzekucyjny przy ustalaniu grzywny "oznacza całkowitą dowolność w tym zakresie i prowadzi do sytuacji, w której rozstrzygnięcie organu egzekucyjnego w tej części wymyka się spod kontroli sądu" (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z 17 czerwca 2010 r., IV SA/GL 15/10).

Skarżąca do akt złożyła oświadczenia trzech kontrahentów, oraz kserokopię strony z gazety, w której zamieszczone zostało ogłoszenie o treści wskazanej przez Prezesa UOKiK, fakturę korygującą potwierdzająca wycofanie wyrobu od odbiorcy, zestawienie kontrahentów, którzy dokonali zakupu przedmiotowej zabawki, pisma zobowiązanej z dnia [...] maja 2014 r., [...] czerwca 2014 r., [...] grudnia 2014 r., [...] grudnia 2014 r. i [...] lutego 2015 r., wezwanie do zapłaty z dnia [...] marca 2015 r., fakturę zakupu przedmiotowej zabawki ze wskazaniem wycofywanej pozycji oraz tabelę kursów NBP nr [...] z dnia [...] kwietnia 2012 r. i odpis składanego zażalenia.

Prezes UOKiK, w uzasadnieniu postanowienia z dnia [...] maja 2015 r. stwierdził, iż Wojewoda [...] zasadnie nałożył na skarżącą spółkę grzywnę w celu przymuszenia do wykonania obowiązku.

Wskazał, iż grzywnę w celu przymuszenia organ egzekucyjny stosuje jako środek służący zmuszeniu zobowiązanego przede wszystkim w sytuacji, gdy ciążący na nim obowiązek może być spełniony tylko przez niego. Jest to środek zmierzający do wykonania tego obowiązku przez zobowiązanego. Grzywnę można zastosować zawsze, wskazując na niespełnienie przez zobowiązanego obowiązku wykonania decyzji czy też brak aktywności zobowiązanego. Zastosowanie grzywny, która jest jedynym środkiem przymuszającym w systemie środków egzekucyjnych ma na celu skłonienie do wykonania obowiązku. Gdy to przymuszenie będzie skuteczne, przepisy prawa przewidują obowiązek umorzenia grzywny lub zwrot uiszczonej lub ściągniętej grzywny w całości lub części. Jest to środek egzekucyjny odpowiadający zasadzie najłagodniejszego środka egzekucyjnego (vide: Postępowanie egzekucyjne w administracji. Komentarz pod redakcją prof. Romana Hausera i prof. Andrzeja Skoczylasa, 2011, s. 570-572).

W przedmiotowej sprawie organ egzekucyjny w celu przymuszenia zobowiązanej do podjęcia działań mających na celu wycofanie wyrobu od wszystkich odbiorców nałożył na nią grzywnę pieniężną. Na zobowiązanej, która wprowadziła kwestionowany wyrób do obrotu, ciąży obowiązek wycofania wyrobu z obrotu od wszystkich odbiorców i uzyskanie stosownych dowodów potwierdzających brak wyrobów w obrocie u odbiorców. Zobowiązana została poinformowana jakie dowody należy przedstawić na okoliczność podjętych działań. Pomimo tego, zobowiązana nie przedstawiła wszystkich dowodów na wycofanie wyrobu z obrotu.

Organ podkreślił, iż ustawodawca w art. 126 upea przewidział zwrot grzywien uiszczonych lub ściągniętych w wysokości 75 % lub w całości, na wniosek zobowiązanego, który wykonał obowiązek.

Skarżąca podnosiła natomiast, iż uczyniła wszystko, co w jej mocy, w celu wykonania nałożonego obowiązku wycofania wyrobu z obrotu. Organ podkreślił, iż niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym może jedynie uzasadniać złożenie zarzutu w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego, a nie zażalenia na postanowienie w przedmiocie grzywny w celu przymuszenia (vide m. in. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 18 czerwca 2008 r., II SA/G1 329/08, LEX 513197). Abstrahując od niewłaściwego trybu podniesienia tego zarzutu przez zobowiązaną, organ wskazał, iż w piśmiennictwie przyjmuje się, że niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym zachodzi wówczas, gdy istnieją niezależne od zobowiązanego, trwałe przyczyny braku możliwości wykonania obowiązku. Przesłanką uznania decyzji za niewykonalną nie mogą być natomiast trudności w wyegzekwowaniu decyzji, wiążące się z niezadowoleniem adresatów decyzji lub innych osób zainteresowanych utrzymaniem dotychczasowego stanu rzeczy.

Prezes UOKiK przypomniał, iż to na wprowadzającym do obrotu leży obowiązek udowodnienia wycofania wyrobu z obrotu. Zobowiązana miała dostatecznie dużo czasu na uzyskanie dowodów wycofania wyrobu od swoich odbiorców. Zobowiązana nie udowodniła podjęcia przez nią wszystkich możliwych działań mających na celu uzyskanie dowodów wycofania wyrobu od odbiorców. Dowodami takimi byłaby np. książka nadawcza potwierdzająca wysłanie listów do odbiorców oraz potwierdzenia odbioru tej korespondencji. Ponadto istnieją przecież inne formy kontaktu niż tylko za pośrednictwem listu. Zobowiązana nie przedstawiła jednak dowodów potwierdzających podjęcie prób nawiązania kontaktu e-mailowego lub osobistego z odbiorcami. Obowiązek jest niewykonalny z przyczyn faktycznych, jeżeli nie istnieją techniczne możliwości jego realizacji. Natomiast względy ekonomiczne i finansowe nie uzasadniają twierdzenia o niewykonalności obowiązku, choćby w znacznym stopniu utrudniały one jego wykonanie (vide: Dariusz Jankowiak, Ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Komentarz 2008, s. 384). Jak podkreślano w doktrynie, obowiązek o charakterze niepieniężnym, aby uznać go za niewykonalny, musi być niemożliwy do wykonania przy uwzględnieniu aktualnych osiągnięć wiedzy i techniki (vide m. in.: Postępowanie egzekucyjne w administracji. Komentarz pod redakcją prof. Romana Hausera i prof. Andrzeja Skoczylasa, 2011, s. 197). W orzecznictwie podnosi się, iż niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym musi mieć charakter obiektywny, musi być następstwem przeszkód o charakterze nieusuwalnym, czynności składające się na treść tych obowiązków zawarte w decyzji są niewykonalne z przyczyn technicznych lub prawnych tkwiących w ich naturze. Natomiast trudności techniczne lub ekonomiczne, choćby bardzo poważne, nie stanowią o niewykonalność obowiązku (vide m. in.: wyrok NSA z 13.11.2008 r., II OSK 1365/07, LEX 532603).

Organ zauważył ponadto, iż po wydaniu decyzji przez Prezesa UOKiK z dnia [...] października 2014 r., [...], nakazującej zobowiązanej m. in. wycofanie wyrobu z obrotu, po wszczęciu postępowania egzekucyjnego i nałożeniu na nią grzywny, skontaktowała się z kolejnymi odbiorcami oraz wystawiła fakturę korygującą jednemu z nich, co stoi w logicznej sprzeczności z podnoszonym przez nią zarzutem dotyczącym braku możliwości wykonania ww. decyzji Prezesa UOKiK.

Również wykonanie części obowiązków wynikających z decyzji Prezesa UOKiK nie stanowi podstawy do nie wszczynania egzekucji ponieważ istotą i celem postępowania prowadzonego przed Prezesem UOKiK było wycofanie z obrotu przedmiotowej zabawki. Samo powiadomienie konsumentów o zaistniałych niezgodnościach, bez wycofania przedmiotowego wyrobu z obrotu, w ocenie Prezesa UOKiK jest niewystarczające i nie eliminuje zagrożenia dla konsumentów. Stanowisko to znajduje potwierdzenie w treści wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 28 sierpnia 2008 r. o sygnaturze akt II SA/G1 944/07, zgodnie z którą "wysokość grzywny w celu przymuszenia nie jest uzależniona od sytuacji majątkowej i osobistej zobowiązanych i środek ten winien być stosowany, mimo częściowego wykonania obowiązku. Jedynie wykonanie obowiązku w całości bądź też jego bezprzedmiotowość stanowi o niedopuszczalności stosowania środka egzekucyjnego (art. 7 § 3 u.p.e.a.)" (LEX nr 518459).

Organ odwoławczy zaznaczył, iż Wojewoda [...] zastosował prawidłowy środek egzekucyjny w celu wyegzekwowania obowiązku o charakterze niepieniężnym. Zgodnie bowiem z treścią art. 7 § 2 upea organ egzekucyjny stosuje środki egzekucyjne, które prowadzą bezpośrednio do wykonania obowiązku, a spośród kilku takich środków - środki najmniej uciążliwe dla zobowiązanego.

Jednakże Prezes UOKiK, dokonując analizy uzasadnienia skarżonego postanowienia, stwierdził, iż organ pierwszej instancji naruszył art. 8 kpa zgodnie, z którym organy administracji publicznej prowadzą postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej. Wojewoda [...], pomimo zastosowania właściwego środka egzekucyjnego, nie wyjaśnił, dlaczego uznał on ten środek za najmniej uciążliwy dla zobowiązanej oraz najbardziej celowy. Tego rodzaju wyjaśnienie powinno zostać zawarte w uzasadnieniu skarżonego postanowienia chociażby w świetle wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 listopada 2003 r., wydanego w sprawie o sygnaturze akt VII SA/Wa 1328/13, zgodnie z którego treścią "nałożenie grzywny w celu przymuszenia bez podania przyczyn, dla których uważa się ten właśnie środek za mniej uciążliwy, narusza zasadę prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie obywateli do organów państwa (art. 8 k.p.a.)" (LEX nr 1407998).

Mając na uwadze powyższe, Prezes UOKiK stwierdził, iż zaistniały stan faktyczny nie pozwala na wykonanie przez organ egzekucyjny zastępczego wykonania decyzji Prezesa UOKiK z dnia [...] października 2014 r., [...]. Przesądza o tym charakter obowiązku jakim jest wycofanie przedmiotowego wyrobu z obrotu oraz odkupienie zabawki na żądanie osób, które nią faktycznie władają. Czynności związane z wycofaniem zabawki z obrotu, m. in. skuteczne powiadomienie odbiorców o zaistniałych niezgodnościach oraz odebranie od nich oświadczeń o nieposiadaniu na stanie magazynowym bądź przyjęcie zwrotu zabawki od tych, którzy posiadają je na stanie oraz dokonanie ich zniszczenia daleko przekracza możliwości kompetencyjne oraz organizacyjne organu egzekucyjnego jakim jest Wojewoda [...]. Trudno wskazać na hipotetyczne czynności jakie byłyby niezbędne do wykonania zastępczego wycofania tej zabawki z obrotu. Pomijając kwestie prawne i kompetencyjne, koniecznym byłoby dokonanie ponownych powiadomień oraz odebranie oświadczeń od kontrahentów, ponowne ogłoszenie w gazetach o podmiocie odpowiedzialnym za wycofanie przedmiotowego wyrobu, odebranie wyrobu od kontrahentów którzy posiadają go na stanie, przesłanie lub przewiezienie do wynajętego lokalu, niezbędnego do składowania oraz zniszczenia tegoż wyrobu oraz opłacenia związanych z tymi czynnościami usług. Nawet to hipotetyczne i pobieżne wyliczenie niezbędnych czynności dowodzi kosztowności tego typu rozwiązania. Dlatego też Prezes UOKiK stwierdził, iż grzywna jest w przedmiotowej sprawie środkiem najmniej uciążliwym dla zobowiązanej.

Kolejną podstawą do uchylenia w całości przez Prezesa UOKiK postanowienia organu pierwszej instancji było naruszenie przez ten organ przepisów postępowania zawartych w art. 7 kpa, 77 § 1 kpa w związku z 18 upea. Zgodnie z treścią art. 7 kpa, w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Z kolei zgodnie z treścią art. 77 § 1 kpa organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Natomiast stosownie do treści art. 18 upea, jeżeli przepisy tej ustawy nie stanowią inaczej, w postępowaniu egzekucyjnym mają odpowiednie zastosowanie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego.

Stosownie do treści art. 121 §1 upea grzywna w celu przymuszenia może być nakładana kilkakrotnie w tej samej lub wyższej kwocie. Natomiast zgodnie z art. 121 § 2 każdorazowo nałożona grzywna nie może przekraczać kwoty 10 000 zł, a w stosunku do osób prawnych i jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej kwoty 50 000 zł.

Prezes UOKiK podzielił argument zobowiązanej, iż ustalając wymiar grzywny w celu przymuszenia, organ egzekucyjny powinien kierować się zasadą skuteczności i celowości, a swoje ustalenia w tym zakresie, związane z rozstrzyganiem o jej wysokości w sposób uznaniowy, powinien za każdym razem uzasadnić (wyrok WSA w Białymstoku z dnia 16 stycznia 2007 r., II SA/Bk 311/06, Wspólnota 2007, nr 17, poz. 46).

Organ odwoławczy wskazał, iż konieczność wskazania przesłanek, jakimi organ administracji kierował się przy dokonywaniu tzw. uznania administracyjnego była wielokrotnie podkreślana w orzecznictwie administracyjnym. Między innymi w wyroku z dnia 8 lutego 2006 r., w sprawie o sygnaturze akt II OSK 510/05, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, iż "przewidziana w art. 121 § 1-4 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2002 r. Nr 110, poz. 968 ze zm.) możliwość nałożenia przez organ egzekucyjny grzywny w celu przymuszenia należy do kategorii tzw. uznania administracyjnego, a to wymaga, aby organ egzekucyjny przytoczył w postanowieniu ustalenia faktyczne wraz z uzasadnieniem, dlaczego nałożył grzywnę w takiej, a nie innej wysokości." (ONSAiWSA 2006/6/168).

Mając na uwadze powyższe Prezes UOKiK uchylił w całości postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] marca 2015 r., [...] i jednocześnie nałożył na zobowiązaną grzywnę w wysokości 2.000 zł (słownie: dwa tysiące złotych).

Wysokość nałożonej grzywny organ odwoławczy uzasadnił koniecznością skutecznego przymuszenia zobowiązanej do wykonania zobowiązań wynikających z decyzji Prezesa UOKiK z dnia [...] października 2014 r., [...]. Wskazał, iż grzywna w wysokości 2000 zł jest wystarczająca do wywarcia nacisku na zobowiązaną. Biorąc pod uwagę stan faktyczny sprawy, stan majątkowy zobowiązanej, w szczególności jej trudności finansowe oraz jej zachowanie po wszczęciu postępowania egzekucyjnego, jest to kwota wystarczająca. W ocenie Prezesa UOKiK jest ona jednocześnie odczuwalna i spełnia swoje ustawowe zadanie. Nałożenie grzywny we wskazanej wysokości czyni zadość zasadzie celowości i skuteczności postępowania egzekucyjnego, zasad ogólnych postępowania egzekucyjnego i odpowiednio stosowanych zasad procedury administracyjnej. Natomiast z zebranego w sprawie materiału dowodowego oraz faktu, iż zobowiązana nie była w stanie do dnia wydania niniejszego postanowienia, wykonać decyzji Prezesa UOKiK z dnia [...] października 2014 r., [...], wynika, iż niezbędne jest przymuszenie jej do podjęcia niezbędnych działań poprzez nałożenie grzywny we wskazanej wysokości.

Prezes UOKiK podkreślił nadto, iż w obliczu orzecznictwa sądów administracyjnych (m.in. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 20 sierpnia 2014 r., II SA/Gd 304/14, LEX nr 1503791) nie sposób jest zgodzić się z argumentacją jakoby wysokość grzywny powinna być miarkowana przy uwzględnieniu wartości towarów objętych postępowaniem, czy stopnia niezgodności oraz wartości zabawek, których dotyczyła przedmiotowa decyzja Prezesa UOKiK. W zaistniałej sytuacji bez znaczenia pozostaje okoliczność, iż wartość wprowadzonych do obrotu wyrobów wynosiła maksymalnie "tysiąc kilkaset złotych". Prezes UOKiK odnosząc się do sytuacji majątkowej zobowiązanej wskazał, iż miał na względzie, aby nałożona grzywna była dla niej odczuwalna, tj. na tyle wysoka, by skutecznie przymusić ją do wykonania decyzji z dnia [...] października 2014 r., [...].

Strona wniosła od powyższego postanowienia skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

Skarżąca zaskarżyła pkt 2 ww. postanowienia, w zakresie nakładającym na skarżącą grzywnę ponad kwotę 500 (pięćset) złotych.

Zarzuciła Prezesowi UOKiK naruszenie art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267, z późn. zm., dalej: "KPA") poprzez nieuwzględnienie słusznego interesu strony i brak zbadania wszelkich okoliczności faktycznych sprawy, w szczególności nieuwzględnienia przy ustalaniu wymiaru grzywny zachowania zobowiązanej po wszczęciu postępowania egzekucyjnego oraz jej sytuacji majątkowej, oraz naruszenie art. 121 § 2 PEA, poprzez brak wystarczającego wskazania okoliczności, które uzasadniałyby nałożenie grzywny w wysokości 2000 (dwa tysiące) złotych.

Skarżąca złożyła wniosek o uchylenie zaskarżonego postanowienia w pkt 2 i nałożenie na nią grzywny w wysokości 500 (pięćset) złotych, w celu przymuszenia do wykonania obowiązków o charakterze niepieniężnym. W uzasadnieniu skargi skarżąca wskazała m. in., iż postanowienie Prezesa UOKiK w części, w jakiej nakłada grzywnę w celu przymuszenie w kwocie ponad 500 (pięćset) złotych, jest niesłuszne.

Ponadto, skarżąca złożyła wniosek o zasądzenie kosztów postępowania administracyjnego według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa i opłaty skarbowej od pełnomocnictwa.

Skarżąca podniosła, iż po wydaniu przez Prezesa UOKiK, w toku prowadzonego postępowania administracyjnego, postanowienia z dnia [...] czerwca 2014 r., podjęła czynności w celu wykonania nałożonych na nią obowiązków wycofania z obrotu zabawki wózek spacerowy 52cm #[...], kod EAN [...], oraz umieściła na swojej stronie internetowej informację o wycofaniu z obrotu przedmiotowej zabawki. Ponadto, skarżąca po wniesieniu zażalenia na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] marca 2015 r., [...], podejmowała w dalszym ciągu czynności mające na celu wykonania zobowiązania, uzyskując oświadczenia od kolejnych kontrahentów, jednakże nie wszyscy udzielili odpowiedzi. Skarżąca kierowała również kolejne pisma do odbiorców oraz do UOKiK w celu poinformowania o podjętych działaniach. Skarżąca podniosła także, iż nie dysponuje żadnymi środkami przymusu w stosunku do swoich kontrahentów, a z częścią z nich pozostaje w sporach sądowych. Skarżąca przywołała również swoją trudną sytuację finansową i zaległe zobowiązania finansowe wobec byłego wspólnika i kontrahentów, co uniemożliwia jej na chwilę obecną wykupienie ogłoszeń w gazetach. Według skarżącej, nałożenie na nią kolejnych grzywien może doprowadzić ją do upadłości. Zdaniem skarżącej, ta okoliczność oraz niemożność wyegzekwowania przez nią oświadczeń od kontrahentów powinna uzasadniać zmniejszenie grzywny do 500 (pięćset) złotych.

Skarżąca zarzuciła również Prezesowi UOKiK określenie wysokości nałożonej grzywny w oderwaniu od zachowania skarżącej po wszczęciu postępowania egzekucyjnego oraz jej sytuacji majątkowej, której, zdaniem skarżącej, Prezes UOKiK nie zbadał, pomimo podkreślenia doniosłego znaczenia obu tych czynników przy wymierzaniu grzywny. Zdaniem skarżącej wysokość nie znajduje uzasadnienia w realiach niniejszej sprawy, nie czyni zadość zasadzie celowości i skuteczności postępowania egzekucyjnego.

Organ w odpowiedzi na skargę, wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości dotychczas prezentowane stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga jest pozbawiona usprawiedliwionych podstaw.

Na podstawie art. 119 § 1 upea organ egzekucyjny w celu przymuszenia do wykonania obowiązku o charakterze niepieniężnym nakłada na zobowiązanego grzywnę.

Zgodnie z art. 122 § 3 upea, zobowiązanej służy m. in. prawo wniesienia zażalenia na postanowienie o nałożeniu grzywny.

Na podstawie art. 23 § 1 upea, nadzór nad egzekucją administracyjną sprawują organy wyższego stopnia w stosunku do organów właściwych do wykonywania tej egzekucji.

Zgodnie z art. 17 § 1 upea zażalenie wnosi się do organu odwoławczego za pośrednictwem organu egzekucyjnego w terminie 7 dni od dnia doręczenia lub ogłoszenia postanowienia.

Na podstawie art. 17 pkt 2 kpa organami wyższego stopnia w rozumieniu kpa są w stosunku do wojewodów - właściwi w sprawie ministrowie. W orzecznictwie podnosi się, że chodzi w tym przypadku o ministrów właściwych ze względu na przedmiot sprawy. Zgodnie z art. 5 § 2 pkt 4 kpa przez ministra rozumie się m. in. kierownika centralnego urzędu administracji rządowej podległego, podporządkowanego lub nadzorowanego przez Prezesa Rady Ministrów lub właściwego ministra. Na podstawie art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 16 lutego 2007 r. o ochronie konkurencji i konsumentów (Dz. U. z 2015 r., poz. 184), Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów jest centralnym organem administracji rządowej właściwym w sprawach ochrony konkurencji i konsumentów, nadzór, nad jego działalnością sprawuje Prezes Rady Ministrów.

Zgodnie z art. 7 kpa, w toku postępowania organy administracji publicznej stojąc na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli.

W pierwszej kolejności należy podkreślić, iż podnoszone przez skarżącą, jako istotny element stanu faktycznego sprawy, jej zachowanie po wszczęciu postępowania egzekucyjnego nie może wpłynąć na ocenę zasadności nałożenia grzywny w celu przymuszenia w toku postępowania egzekucyjnego. Podobnie jak sytuacja majątkowa skarżącej, która, wbrew twierdzeniom skarżącej była przedmiotem badania w toku postępowania prowadzonego na skutek wniesionego przez skarżącą zażalenia na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] marca 2015 r., [...].

Bez wpływu na ocenę zasadności zaskarżonego postanowienia pozostaje również zachowanie skarżącej w toku prowadzonego postępowania administracyjnego i podjęte w ocenie skarżącej działania w celu wykonania nałożonych na nią obowiązków wycofania z obrotu zabawki wózek spacerowy 52 cm #[...], kod EAN [...], bowiem postępowanie administracyjne zakończone ostateczną oraz niezaskarżoną przez skarżącą decyzją Prezesa UOKiK z dnia [...] października 2014 r., [...]. jest postępowaniem odrębnym od toczącego się obecnie postępowania egzekucyjnego, prowadzonego przez Wojewodę [...].

Zasadne jest stanowisko organu, zgodnie z którym na skarżącej, która wprowadziła kwestionowany wyrób do obrotu, ciążył obowiązek wycofania go z obrotu, tj. odebrania od wszystkich odbiorców lub uzyskania stosownych dowodów (np. oświadczeń kontrahentów) potwierdzających brak wyrobów w obrocie u odbiorców. Do dnia wydania postanowienia z dnia [...] maja 2015 r., skarżąca nie przedstawiła dowodów potwierdzających wycofanie przedmiotowego wyrobu od wszystkich odbiorców.

Na ocenę legalności skarżonego postanowienia nie może rzutować okoliczność, iż po dacie jego wydania skarżąca przesłała dowody wykonania decyzji Prezesa UOKiK z dnia [...] października 2014 r., [...].

Stosownie do treści art. 133 § 1 PSA, sąd administracyjny wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy. Natomiast "przyjęcie zasady, że sąd administracyjny orzeka na podstawie akt sprawy, oznacza, że sąd ten rozpatruje sprawę na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dniu wydania zaskarżonego aktu (czynności). Zmiana stanu faktycznego lub prawnego, która nastąpiła po wydaniu zaskarżonego aktu (czynności), zasadniczo nie podlega uwzględnieniu." (Andrzej Kabat, "Komentarz do art. 133 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi" [w:] "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz" Dauter B., Gruszczyński B., Kabat A., Niezgódka-Medek M., LEX, 2013, nr 148411. Przytoczone powyżej stanowisko doktryny znajduje potwierdzenie w orzecznictwie sądów administracyjnych. W sentencji wyroku z dnia 21 grudnia 2007 r., w sprawie o sygnaturze akt I OSK 358/07, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, iż "sąd pierwszej instancji jest wprawdzie władny uwzględnić nowe fakty lub dowody, lecz tylko takie, które istniały w dacie wydania decyzji, a nie były znane organowi administracji publicznej, i to pod warunkiem, że zaskarżony akt zostały wydany z naruszeniem prawa, dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, a to za sprawą przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a." (LEX nr 372562). Z kolei Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w wyroku z dnia 17 października 2013 r., w sprawie o sygnaturze akt II SA/Go 637/13, orzekł, iż "obowiązek dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego, w postępowaniu administracyjnym, spoczywa na organie, zaś sąd administracyjny nie może zastąpić organu administracji publicznej w wykonaniu tego obowiązku, gdyż do kompetencji sądu orzekającego należy jedynie kontrola legalności decyzji wydanej na podstawie stanu faktycznego ustalonego w postępowaniu administracyjnym." (LEX nr 1387192).

Zastosowanie grzywny, która jest środkiem przymuszającym do wykonania obowiązku o charakterze niepieniężnym miało na celu skłonienie do wykonania nałożonego na stronę obowiązku. W razie skuteczności tego przymuszenia, przepisy prawa przewidują obowiązek umorzenia grzywny lub zwrot uiszczonej lub ściągniętej grzywny w całości lub części (art. 125 i art. 126 PEA). Jest to zatem w realiach sprawy środek egzekucyjny odpowiadający zasadzie najłagodniejszego środka egzekucyjnego w rozumieniu art. 7 § 2 PEA.

Należy w tym kontekście wskazać, iż przepis art. 121 § 2 PEA określa jedynie maksymalną wysokość orzekanej grzywny, która każdorazowo nie może przekraczać kwoty 10 000 zł, a w stosunku do osób prawnych i jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej nie może przekraczać kwoty 50 000 złotych.

Wysokości grzywny orzeczonej przez Prezesa UOKiK, tj. 2 000 (dwa tysiące) złotych, trudno uznać za wygórowaną. W wyniku rozpatrzenia zażalenia skarżącej z dnia [...] kwietnia 2015 r., na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] marca 2015 r., [...], uchylając ww. postanowienie, zmniejszył nałożoną na skarżącą grzywnę o 500 (pięćset) złotych.

Nie jest zasadne twierdzenie skarżącej, co do tego aby grzywna w wysokości 500 (pięćset) złotych, spełniła cele postępowania egzekucyjnego, biorąc pod uwagę przymuszający charakter grzywny. Należy zauważyć, iż podnosząc zarzut niezbadania przez organ jej sytuacji majątkowej, skarżąca nie przedstawiła żadnych dowodów na okoliczność np. braku odpowiednich środków finansowych na ponoszenie opłat związanych z obowiązkami o charakterze publicznoprawnym, związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą.

Grzywna w postępowaniu egzekucyjnym nie pełni bowiem funkcji penalnej, represyjnej, a ma jedynie przymusić do spełnienia obowiązku: "Grzywna celem przymuszenia, choć przypomina na pierwszy rzut oka grzywną stosowaną w postępowaniu karnym sądowym czy grzywnę, o której traktuje Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia, różni się w sposób istotny od tego typu sankcji. Nie jest to środek stosowany za popełnienie deliktu typu karnego, lecz zmierzający do wykonania obowiązku" (Postępowanie egzekucyjne w administracji. Komentarz pod redakcją prof. Romana Hausera i prof. Andrzeja Skoczylasa, 2011 r., s. 570).

Ponadto "nie można z treści art. 121 PEA wywodzić obowiązku uzasadniania wysokości zastosowanej grzywny w celu przymuszenia możliwościami finansowymi zobowiązanego. Należy bowiem mieć na względzie, że może się on uwolnić od nałożonego obowiązku uiszczenia grzywny, wykonując ciążący na nim obowiązek o charakterze niepieniężnym" (vide wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 października 2014 r., I OSK 1466/14, LEX 1551163).

Odnosząc się natomiast do zarzutu skarżącej dotyczącego braku wystarczającego wskazania okoliczności uzasadniających nałożenie grzywny w wysokości 2 000 (dwa tysiące) złotych, to warto przypomnieć, iż znalazło to wyraz w uzasadnieniu postanowienia Prezesa UOKiK z dnia [...] maja 2015 r., [...], w którym organ wskazał, iż jest to wielkość dostateczna do wywarcia nacisku na zobowiązaną. Brak jest podstaw do kwestionowania stanowiska organu w powyższym zakresie. Potwierdzają to okoliczności faktyczne sprawy tj., podejmowanie przez skarżąca kolejnych działań celem wykonania nałożonych na nią obowiązków także po wydaniu zaskarżonego postanowienia. Prezes UOKiK uchylił postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] marca 2015 r., [...] właśnie m. in. z uwagi na brak dostatecznego uzasadnienia nałożenia  grzywny oraz brak wskazania okoliczności, jakimi kierował się Wojewoda [...] ustalając wysokość grzywny. W przeciwieństwie do ww. postanowienia Wojewody [...], postanowienie Prezesa UOKiK z dnia [...] maja 2015 r., [...], zawiera uzasadnienie określenia wysokości grzywny na 2 000 (dwa tysiące) złotych. Prezes UOKiK uzasadnił wysokość grzywny m. in. koniecznością wywarcia dostatecznego nacisku na skarżącą, ponieważ grzywna w tej wysokości jest jednocześnie odczuwalna i spełnia ustawowe zadanie, którym jest właśnie przymuszenie do wykonaniu ciążącego na skarżącej obowiązku.

Niezależnie od powyższego należy wskazać, iż podnoszony w skardze jako okoliczność, która winna skutkować uchyleniem skarżonego postanowienia – fakt wykonania obowiązku, który miałby być wymuszony w drodze nałożonej grzywny – nie może mieć wpływu na rozstrzygnięcie kontrolowanej sprawy.

Jak wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny m.in. w wyroku z dnia 15 września 2015 r. sygn. akt II OSK 117/14 "nie zasługuje na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 7 § 3 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez jego niezastosowanie i niestwierdzenie niedopuszczalności stosowania grzywny w celu przymuszenia w sytuacji, gdy obowiązki których dotyczyła zostały wykonane. Zgodnie z art. 33 § 1 pkt 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, wykonanie obowiązku jest podstawą zarzutu w sprawie egzekucji. Zobowiązanemu służy prawo wniesienia nie tylko zarzutów. Ale także zażalenia na postanowienie o wymierzeniu grzywny w celu przymuszenia. Przedmioty obu postępowań są rożne. Wykonanie obowiązku, jak i inne okoliczności wymienione w art. 33 § 1 ustawy, nie mogą być podnoszone w postępowaniu zażaleniowym dotyczącym postanowienia o wymierzeniu grzywny w celu przymuszenia. Organ zażaleniowy jest związany przedmiotem sprawy, do którego nie należy wykonanie obowiązku (por. Cezary Kulesza, Joanna Radwanowicz-Wanczewska [w:] "Ustawa po postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Komentarz", pod red. D. Kijowskiego, LEX 2010, s. 434-435, 1055-1056; Zbigniew Leoński, op. cit. s. 579).

Reasumując, należy stwierdzić, iż zarzuty skargi są niezasadne, a zaskarżone postanowienie zostało wydane zgodnie z prawem, Prezes UOKiK przywołał właściwą podstawę prawną, a w uzasadnieniu postanowienia przedstawił ustalenia faktyczne oraz przesłanki, na których oparł się wydając rozstrzygnięcie w sprawie.

Z tych względów, w oparciu o art. 151 p.p.s.a. Sąd orzekł, jak w sentencji wyroku.