Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SAB/Kr 389/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2019-12-05 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Wojewódzki Konserwator Zabytków
Treść wyniku: zobowiązano do wydania aktu lub dokonania czynności
stwierdzono, że organ dopuścił się bezczynności, a bezczynność ta miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa
wymierzono grzywnę
Powołane przepisy: article: art. 2, art, 4
journal: Dz.U. 2019 poz 1429
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: SNSA Joanna Tuszyńska SWSA Agnieszka Nawara - Dubiel (spr.) SWSA Iwona Niżnik - Dobosz po rozpoznaniu w dniu 5 grudnia 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi M. P. na bezczynność [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w K. w przedmiocie udzielenia informacji publicznej na wniosek z dnia [...] czerwca 2019 r. I. zobowiązuje [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w K. do wydania w terminie 14 dni aktu albo dokonania czynności w zakresie rozpoznania wniosku skarżącego, II. stwierdza, że Wojewódzki Konserwator Zabytków dopuścił się bezczynności, a bezczynność ta miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; III. wymierza [...] Wojewódzkiemu Konserwatorowi Zabytków w K. grzywnę w wysokości 1000 zł (tysiąc złotych); IV. zasądza od [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w K. na rzecz skarżącego kwotę 100 zł (sto) tytułem zwrotu kosztów postępowania. ,


UZASADNIENIE

M. P. wniósł w dniu 4 września 2019 r. (data nadania przesyłki poleconej) skargę na bezczynność Wojewódzki Konserwator Zabytków w zakresie udostępnienia informacji publicznej. W skardze wniósł o:

1) nakazanie Wojewódzki Konserwator Zabytków rozpoznania wniosków skarżącego z dnia 8 kwietnia 2019 roku oraz z dnia 11 czerwca 2019 roku w terminie 14 dni od otrzymania prawomocnego wyroku Sądu wydanego w niniejszej sprawie,

2) stwierdzenie, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa,

3) zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi wskazał, że wnioskiem z dnia 8 kwietnia 2019 roku zwrócił się do Wojewódzki Konserwator Zabytków (dalej MWKZ) o udzielenie informacji publicznej, dotyczącej postępowań administracyjnych toczących się względem nieruchomości przy ul. [...] w K.. W skardze wyjaśniono, że M. P. jest adwokatem reprezentującym jednego ze współwłaścicieli przedmiotowej nieruchomości, wniosek składał jednak w imieniu własnym. Wniosek wynikał z wątpliwości m. in. co do prawidłowości działania MWKZ względem tej nieruchomości oraz transparentności podjętych rozstrzygnięć.

Do dnia wniesienia niniejszej skargi wnioskujący nie otrzymał żadnej odpowiedzi na pismo z dnia 8 kwietnia 2019 roku. Pismo spotkało się z absolutnym milczeniem organu.

Pismem z dnia 11 czerwca 2019 roku skierowanym do MWKZ, wystosowanym i w imieniu wspomnianego wyżej współwłaściciela nieruchomości - A. S. - i w imieniu własnym, M. P. zwrócił organowi uwagę na fakt nierozpoznania wniosku z dnia 8 kwietnia 2019 roku, a nadto wniósł o udostępnienie dalszych danych (s. 3 pisma). Również to pismo spotkało się z kompletnym milczeniem MWKZ.

W ocenie skarżącego "brak odpowiedzi potwierdza jedynie podejrzenia, co do poważnego nieporządku panującego w dokumentach dotyczących przedmiotowego budynku oraz braku należytej kontroli nad tym, co w nim się faktycznie dzieje".

Zdaniem skarżącego w sprawie doszło do rażącego naruszenia prawa, bowiem organ administracji, wbrew jednoznacznemu obowiązkowi wynikającemu z przepisów, nie tylko w terminie 14 dni, ale nawet w ciągu kolejnych miesięcy nie odniósł się w jakikolwiek sposób do sprawy - o podjęciu działań nakazanych mu prawem już nie wspominając. Skarżący przypuszcza, że w ten sposób organ zmierza do ukrycia pewnych okoliczności.

W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Konserwator Zabytków wniósł o jej oddalenie, o odmowę stwierdzenia, że działania Organu nastąpiły z rażącym naruszeniem prawa oraz o zasądzenie od skarżącego na rzecz organu kosztów postępowania sądowego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi wskazano na "wniosek" z dnia 8 kwietnia 2019 r. oraz "pismo" z dnia 11 czerwca 2019 r. Organ wyjaśnił, iż ustalił, że M. P. jest pełnomocnikiem A. S., współwłaściciela nieruchomości położonej przy ul. [...] w K. (objętej wnioskiem), który tym samym posiada status strony prowadzonych przez Urząd postępowań, zakończonych orzeczeniami

< [...] z dnia 31.08.2010 r.,

< [...] z dnia 08.11.2010 r.,

< [...] z dnia 15.11.2010 r.,

< [...] z dnia 13 czerwca 2012 r.,

< [...] z dnia 27 września 2012 r.,

< [...] z dnia 29.07.2013 r.,

< [...] z dnia 15.01.2014 r.,

< [...] z dnia 01.10.2014 r.,

< [...],

< [...] z dnia 29 kwietnia 2016 r.,

< [...] z dnia 10 czerwca 2016 r.,

< [...] z dnia 12.12.2016 r.,

< [...] i [...] z dnia 14.02.2018 r.,

< [...] z dnia 06.07.2018 r. oraz

< [...] z dnia 11 czerwca 2019 r.

Orzeczenia te były dostarczane na adres Wspólnoty Mieszkaniowej [...] w K., której reprezentowany przez M. P., A. S. jest członkiem, lub bezpośrednio na adres Kancelarii Prawnej pełnomocnika - M. P.. Fakt ten potwierdza sam wnioskodawca w treści złożonej skargi powołując się, iż działa w imieniu swojego mocodawcy (pismo z dnia 11 czerwca 2019 roku). Zgodnie z art. 73 ust. 1 k.p.a. strona, w tym pełnomocnik strony ma prawo wglądu w akta sprawy, sporządzania z nich notatek, kopii lub odpisów. W związku z powyższym, wnioskodawca ma możliwość uzyskania żądanych informacji na podstawie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego w zakresie przysługującego stronie dostępu do akt sprawy. Zgodnie z przyjętym przez NSA orzecznictwem w takim przypadku stosowanie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej jest niedopuszczalne. W związku z powyższym organ w dniu 20 września 2019 roku, wydał decyzję odmawiającą udostępnienie informacji publicznej w zakresie wskazanym we wniosku.

Zwłoka w rozstrzygnięciu sprawy wyniknęła z faktu, iż wniosek zbiegł się w czasie z pismem drugiego z pełnomocników A. S.- M. B. o przeprowadzenie kontroli nieruchomości przy ul. [...] w K., w tym zgodności prowadzonych robót budowlanych z wydanymi pozwoleniami konserwatorskimi. Pismem z dnia 11 kwietnia 2019 r. sygn. [...] została wyznaczona kontrola kamienicy [...] Kontrolę przeprowadzono w dniu 06 maja 2019 r. W czynnościach kontrolnych udział brał pełnomocnik A. S. - M. P. oraz M. B.. Z przebiegu kontroli i składanych do protokołu wniosków i oświadczeń wynika, że wniosek M. P. w istocie zmierzał do ustalenia czy prowadzone roboty w budynku frontowym [...] w K., są prowadzone zgodnie z przedłożonym projektem i wydanymi przez tutejszy Urząd pozwoleniami konserwatorskimi. W dniu 13 maja 2019 r. kopia protokołu została przesłana do stron postępowania, w tym do pełnomocnika A. S. - M. P.. Jednocześnie z uwagi na wniosek pełnomocników drugiego z współwłaścicieli, termin kolejnej kontroli wyznaczono na dzień 30 maja 2019 r. Ponowna kontrola odbyła się w wyznaczonym terminie. W dniu 05 czerwca 2019 r. do stron i reprezentujących ich pełnomocników wysłano odpis protokołu. W piśmie datowanym jw. [...] stwierdzono, że dotychczas wykonane prace zostały przeprowadzone w oparciu o pozwolenie konserwatorskie nr [...] z dnia 27 września 2012 r. sygn. sprawy [...] oraz projekt budowlany pn. "Remont stropów na piętrach od pierwszego do trzeciego oraz poddasza wraz z odtworzeniem okien w poziomie l, II, III piętra oraz zamurowanego wejścia od strony ul. [...], wykonanie okien połaciowych i remont instalacji elektrycznej w kamienicy "D. W. S. " przy ul. [...] w K., działki nr [...] obr. [...] Dowód: protokoły z kontroli – zał. nr [...]

W związku z powyższym, według oceny organu, z uwagi na wyjaśnienia jak wyżej, Skarżący miał nieograniczone prawo do uzyskania wiedzy o stanie postępowań administracyjnych, dotyczących tej nieruchomości.

Konserwator przytoczył również tezę l Wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 23 sierpnia 2016 roku nr II SAB/Łd, w którym orzeczono, (..) l. Warunkiem dopuszczalności skargi na bezczynność organu jest uprzednie wyczerpanie środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. W przypadku skargi na bezczynność organu niezbędne jest złożenie zażalenia do organu wyższego stopnia, jak stanowi art. 37 § 1 K.p.a. Organ ten może wyznaczyć dodatkowy termin na załatwienie sprawy. Dopiero po wyczerpaniu tego trybu strona może wnieść skargę na bezczynność organu". Zaznaczono, że skarżący nie zastosował tego trybu postępowania.

Zarządzeniem z dnia 26 września 2019 r. Przewodniczący Wydziału zarządził rozłączenie sprawy ze skargi M. P. na bezczynność Wojewódzki Konserwator Zabytków w zakresie udostępnienia informacji publicznej:

< na wniosek z dnia 8 kwietnia 2019 r., zarejestrowanej pod sygn. II SAB/Kr [...] oraz

< na wniosek z dnia 11 czerwca 2019 r. - i w tym zakresie założono dla sprawy rozłączonej osobne akta (sygn. II SAB/Kr [...]).

Poinformowano strony o treści tego zarządzenia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 119 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, z późn. zm., zwanej dalej p.p.s.a.) sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, zgoda stron na rozpatrzenie tej skargi w trybie uproszczonym nie jest wymagana. W niniejszej sprawie skarga dotyczy bezczynności w udzieleniu informacji publicznej.

Oceniając w pierwszej kolejności dopuszczalność skargi, należy wskazać, że w orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalone jest stanowisko, że skarga na bezczynność organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej nie musi być poprzedzona żadnym środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej. Organ w odpowiedzi na skargę powołuje się na odmienne orzeczenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, przy czym nie podaje sygnatury sprawy, a jedynie datę 23 sierpnia 2016 r. Po dokonaniu sprawdzenia w internetowej bazie orzeczeń sądów administracyjnych stwierdzono, iż tego dnia WSA w Łodzi wydał tylko jeden wyrok zawierający cytowany przez organ fragment tj. wyrok w sprawie sygn. II SAB/Łd 173/16. Wyrok ten dotyczy jednak bezczynności organu nadzoru budowlanego w sprawie wybudowania i użytkowania budynku mieszkalnego, a nie bezczynności z zakresu dostępu do informacji publicznej. Tylko zaś w tym ostatnim zakresie wyłącza się wymóg poprzedzenia skargi na bezczynność zażaleniem czy też – po zmianie k.p.a. – ponagleniem wniesionym w trybie art. 37 tej ustawy. Wynika to ze znacznie ograniczonego stosowania przepisów kodeksu postępowania administracyjnego w sprawach z zakresu dostępu do informacji publicznej (art. 16 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej). Zatem powołany argument [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków jest całkowicie chybiony, a wniesiona skarga podlegała merytorycznemu rozpoznaniu.

Zgodnie z art. 149 § 1 p.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 - 4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności, 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa, 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie Sąd, na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a. - stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Natomiast w myśl art. 149 § 2 p.p.s.a. Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a.

Bezczynność podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej ma miejsce wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie podmiot ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub prowadził postępowanie, ale mimo istnienia ustawowego obowiązku nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu, albo nie podjął stosownej czynności. W sprawach dostępu do informacji publicznej zakres przedmiotowy wyznacza pojęcie informacji publicznej (art. 1 ust. 1 u.d.i.p.), zaś zakres podmiotowy - wykonywanie zadań publicznych przez adresata wniosku (art. 4 ust. 1 tej ustawy). Rzeczą organu, do którego wpływa wniosek o udostępnienie informacji publicznej jest załatwienie go w przepisany sposób, czyli udostępnienie informacji, jeśli ją wytworzył bądź jest w jej posiadaniu, albo odmowa lub umorzenie postępowania z przyczyn uregulowanych ustawą, albo wreszcie poinformowanie, że żądane dane nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu ustawy.

W przypadku złożenia skargi na bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej obowiązkiem sądu jest zbadanie, czy sprawa mieści się w zakresie podmiotowym i przedmiotowym u.d.i.p. Dopiero bowiem stwierdzenie, że podmiot, do którego zwrócił się wnioskodawca, był zobowiązany do udzielenia informacji publicznej, oraz że żądana informacja miała charakter informacji publicznej w rozumieniu przepisów u.d.i.p., pozwala na dokonanie oceny, czy w konkretnej sprawie można skutecznie zarzucić wskazanemu podmiotowi bezczynność w zakresie realizacji wniosku o udostępnienie informacji publicznej (por. Szustakiewicz, "Postępowanie w sprawie bezczynności w zakresie udzielenia informacji publicznej w orzecznictwie sądów administracyjnych", Przegląd Prawa Publicznego 2012, nr 6, s. 75 i n.).

Przepis art. 4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 1429, dalej jako u.d.i.p) przewiduje m.in., iż do udostępnienia informacji publicznej obowiązane są m.in. organy władzy publicznej, podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego publicznych.

Nie ulega wątpliwości, że Wojewódzki Konserwator Zabytków mieści się w tak określonym zakresie podmiotowym ustawy.

Nie ma też wątpliwości, że żądana informacja jest informacją publiczną, w tym zakresie nie ma sporu między organem a skarżącym.

Wniosek skarżącego zwarty w piśmie z dnia 11 czerwca 2019 r. brzmiał następująco:

"Pozwalam sobie też - działając w imieniu własnym - rozszerzyć wniosek o udzielenie informacji publicznej i w związku z tym proszę uprzejmie o:

1) poinformowanie, w jakim dokumencie tut. Organ wyrażał zgodę na:

a) adaptację przestrzeni strychowej przez: jej zabudowę, wydzielenie pomieszczeń, przeprowadzenie instalacji wodno-kanalizacyjnej, parkietów i sufitów podwieszanych,

b) demontaż galerii od strony podwórca,

c) wykonanie ścian działowych i gładzi gipsowych na kondygnacjach (naziemnych) II i III,

d) zastosowanie płyt kartonowo-gipsowych w budynku - przy czym jeżeli zgodę taką wyrażał to proszę o sprecyzowanie na której kondygnacji i w jakim zakresie,

e) wykonanie na kondygnacji (naziemnej] II, III i strychu ceramicznych płytek ściennych i podłogowych na pozostałych kondygnacjach,

f) wykonanie instalacji centralnego ogrzewania w budynku, w tym montaż grzejników w sieni wejściowej oraz na klatce schodowej,

2) jeżeli wydano takie zgody - o przesłanie pozwoleń konserwatorskich, w których ich udzielono,

3) przesłanie pozwolenia konserwatorskiego nr [...]."

Zakres prawa do informacji publicznej został określony w art. 61 ust. 1 Konstytucji RP poprzez wskazanie przedmiotu informacji publicznej. Zgodnie z przywołanym przepisem, "obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu."

Zgodnie z ugruntowanymi już poglądami orzecznictwa, wypracowanymi na tle analizy art. 1 ust. 1, jak i precyzującego go art. 6 ust. 1 i 2 w związku z art. 4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 1429), dalej zwanej u.d.i.p., informacją taką jest każda informacja wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt. 4 lit. a tiret pierwsze u.d.i.p., udostępnieniu podlega informacja publiczna, w szczególności o danych publicznych, w tym treść i postać dokumentów urzędowych, w szczególności treść aktów administracyjnych i innych rozstrzygnięć.

Wątpliwości w tym zakresie nie miał także organ, skoro w dniu 20 września 2019 r. wydał decyzję nr [...] o odmowie udostępnienia informacji publicznej na wniosek skarżącego z dnia 15 kwietnia 2019 r. (z urzędu stwierdza się, że wniosek z dnia 8 kwietnia 2019 r. wpłynął do organu w dniu 15 kwietnia 2019 r.). Decyzja ww. wydana została już po wpłynięciu skargi do organu, co miało miejsce w dniu 6 września 2019 r.

W decyzji tej jednakże organ nie rozstrzygał o wniosku skarżącego z dnia 11 czerwca 2019 r. a jedynie o wniosku z dnia 8 kwietnia 2019 r.

Bezczynność organu istniała zatem w dniu wniesienia skargi i nie ustała na dzień wydania wyroku w niniejszej sprawie. Z tego względu Sąd w pkt. I wyroku zobowiązał organ do wydania aktu lub dokonania czynności w zakresie rozpoznania wniosku skarżącego z dnia 11 czerwca 2019 r.

W tym miejscu przypomnieć należy, że organ w odpowiedzi na skargę jako powód dla którego nie udzielił skarżącemu udzielenia informacji publicznej wskazał fakt, że skarżący jest pełnomocnikiem A. S., członka Wspólnoty Mieszkaniowej budynku przy ul. [...] w K., zatem ma możliwość wglądu do akt administracyjnych zgodnie z art. 73 ust. 1 k.p.a. Nadto organ wskazał, że: "Orzeczenia te były dostarczane na adres Wspólnoty Mieszkaniowej [...] w K., której reprezentowany przez M. P., A. S. jest członkiem, lub bezpośrednio na adres Kancelarii Prawnej pełnomocnika - M. P.."

Zgodnie z art. 2 u.d.i.p., każdemu przysługuje, z zastrzeżeniem art. 5, prawo dostępu do informacji publicznej, zwane dalej "prawem do informacji publicznej". Od osoby wykonującej prawo do informacji publicznej nie wolno żądać wykazania interesu prawnego lub faktycznego.

Żądanie udzielenia informacji publicznej zawarte w piśmie skarżącego z dnia 11 czerwca 2019 r. wskazywało jasno, że skarżący wniosek składa w imieniu własnym, a nie swojego mocodawcy.

Z punktu widzenia przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej motywy jakie towarzyszą wnioskodawcy przy zgłoszeniu żądania nie mają żadnego znaczenia. Ustawa nie wymaga ich podawania, a co więcej zabrania nawet podmiotowi do którego został skierowany wniosek domagania się ich ujawnienia. Artykuł 2 ust. 2 ustawy stanowi bowiem, że od osoby wykonującej prawo do informacji publicznej nie wolno żądać wykazania interesu prawnego lub faktycznego. Dana informacja obiektywnie albo przynależy do katalogu rodzajów informacji publicznej określonym w art. 6, bądź ma jej cechę (dotyczy sprawy publicznej), albo nie. Dany fakt czy wiedza albo jest informacją publiczną, albo takiej cechy nie posiada. Podobnie jak dokument, albo jest on nośnikiem informacji publicznej, albo nie jest jej nośnikiem. Jest to kwestia obiektywna niezależna od intencji wnioskodawcy, a ich poznania wyraźnie zabrania ustawodawca. (tak NSA w wyroku z dnia 2 marca 2018 r. sygn. I OSK 2160/17).

Zupełnie niezrozumiały jest natomiast argument, że: "Orzeczenia te były dostarczane na adres Wspólnoty Mieszkaniowej [...] w K., której (...) A. S. jest członkiem". Podkreślić jeszcze raz należy, że wniosek o informację publiczną pochodził od skarżącego działającego osobiście, a nie jako pełnomocnik członka Wspólnoty Mieszkaniowej, zaś sam fakt bycia pełnomocnikiem nie wyłącza prawa do żądania udzielenia informacji publicznej. Na marginesie jedynie można wskazać, że skoro orzeczenia były doręczane "na adres Wspólnoty Mieszkaniowej [...] w K." to wcale nie oznacza, że doręczane były mocodawcy lub pełnomocnikowi członka wspólnoty.

W pkt. II wyroku Sąd orzekł, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, kierując się następującymi względami. Zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p., udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2. Zgodnie natomiast z ust. 2, jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku.

Wniosek skarżącego z dnia 11 czerwca 2019 r. wpłynął do organu w dniu 17 czerwca 2019 r. Zasadniczy termin zatem do jego załatwienia upływał w dniu 1 lipca 2019 r. Od daty wpływu wniosku do chwili wydania wyroku organ nie podjął żadnej czynności zmierzającej do jego rozpoznania.

Każde opóźnienie w załatwieniu wniosku o udostępnienie informacji publicznej jest naruszeniem prawa, jednak jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 4 czerwca 2019 r. II OSK 3374/18, rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 149 § 1a p.p.s.a. oznacza wadliwość o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym i ma miejsce w razie oczywistego braku podejmowania jakichkolwiek czynności, oczywistego lekceważenia wniosków strony i jawnego natężenia braku woli do załatwienia sprawy, jak i w razie ewidentnego niestosowania przepisów prawa. Istotą rażącego naruszenia prawa jest bowiem pozbawiona jakichkolwiek wątpliwości oczywistość stwierdzonego naruszenia.

Zdaniem Sądu, w okolicznościach niniejszej sprawy nie ma wątpliwości, że organ informacji publicznej skarżącemu nie udzielił, ale również nie miał takiego zamiaru, co wprost wynika z odpowiedzi na skargę. W szczególności nie jest usprawiedliwieniem pozostawania w bezczynności fakt prowadzenia postępowania dotyczącego nieruchomości, której dotyczyły żądane we wniosku dokumenty i informacje. Są to dwie zupełnie odrębne kwestie.

Zdaniem Sądu nie do zaakceptowania jest sytuacja, w której organ w zwykłym toku czynności nie wykonuje swoich ustawowych obowiązków. Wojewódzki Konserwator Zabytków jest organem władzy publicznej, a zatem typowym adresatem wniosków o udostępnienie informacji publicznej. Niekiedy zdarzają się sytuacje, gdy wnioski kierowane są do różnego rodzaju podmiotów niepublicznych, lecz wykonujących zadania publiczne, wówczas pewna nieporadność czy niedoświadczenie w stosowaniu ustawy może stanowić usprawiedliwiające kryterium oceny bezczynności co do zwykłego bądź rażącego naruszenia prawa. Natomiast w przypadku organu administracji publicznej usprawiedliwienia takiego, Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę, nie znajduje.

Zgodnie z art. 149 § 2 p.p.s.a. sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6. Według tego przepisu, grzywnę wymierza się do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. Zgodnie z Komunikatem Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 11 lutego 2019 r. w sprawie przeciętnego wynagrodzenia w gospodarce narodowej w 2018 r. (M. P. z 2019 r. poz. 154), wydanym na podstawie art. 20 pkt 1 lit.a ustawy z dnia 17 grudnia 1998r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1270 z późn. zm.), przeciętne wynagrodzenie w gospodarce narodowej w 2018r. wyniosło 4585,03 zł. Oznacza to, że górna granica grzywny, jaką sąd może wymierzyć w niniejszej sprawie, wynosi obecnie 45 850,30 zł. Zdaniem Sądu za odpowiednią do całokształtu okoliczności sprawy, należy uznać grzywnę w wysokości 1000,00 zł (jeden tysiąc). Grzywna we wskazanej wysokości orzeczona w pkt. III wyroku w ocenie Sądu, spełnia zarówno funkcję represyjną jak i prewencyjną i jest bezpośrednią konsekwencją stwierdzenia, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

O kosztach orzeczono w pkt. IV wyroku na zasadzie art. 200 p.p.s.a., zgodnie z którym w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Na zasądzone koszty w wysokości 100 zł składa się kwota tytułem uiszczonego przez skarżącego wpisu.