Postanowienie WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SAB/Rz 62/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2018-08-28 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Minister Zdrowia
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone  zażaleniem postanowienie Sądu
Powołane przepisy: article: art 195 par. 2, art. 200
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Partyka po rozpoznaniu w dniu 28 sierpnia 2018 r. w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym zażalenia S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 10 lipca 2018 r. zawarte w pkt III wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 10 lipca 2018 r., sygn. akt II SAB/Rz 62/18 wydanego w sprawie ze skargi S. na bezczynność Okręgowej Izby Aptekarskiej w przedmiocie udzielenia informacji publicznej - postanawia – I. uchylić postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 10 lipca 2018 r. sygn. akt II SAB/Rz 62/18 w przedmiocie kosztów postępowania sądowego; II. zasądzić od Okręgowej Izby Aptekarskiej na rzecz strony skarżącej S. kwotę 580 zł ( słownie: pięćset osiemdziesiąt złotych ) tytułem zwrotu kosztów postępowania. III. oddalić wniosek o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w punkcie III wyroku z dnia 10 lipca 2018 r. zasądził od Okręgowej Izby Aptekarskiej na rzecz strony skarżącej S. kwotę trzysta czterdzieści złotych tytułem zwrotu koszów postępowania sądowego. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia dotyczącego kosztów postępowania Sąd powołał art 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.; dalej: "P.p.s.a.").

W ustawowym terminie S. reprezentowane przez pełnomocnika radcę prawnego A. K. wniosło zażalenie na postanowienie o kosztach postępowania sądowego, zarzucając naruszenie art 200 oraz 205 § 2 P.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych ( Dz.U. z 2018 r., poz. 265 ze zm.; dalej: "rozporządzenia w sprawie opłat za czynności radców prawnych ) poprzez zasądzenie wynagrodzenia pełnomocnika w kwocie 240 zł zamiast 480 zł. Wniosło jednocześnie o zasądzenie kosztów postępowania zażaleniowego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

zażalenie jest uzasadnione.

W myśl art. 195 § 2 powołanej ustawy P.p.s.a.: "jeżeli zażalenie zarzuca nieważność postępowania lub jest oczywiście uzasadnione, wojewódzki sąd administracyjny, który wydał zaskarżone postanowienie, może na posiedzeniu niejawnym, nie przesyłając akt Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu, uchylić zaskarżone postanowienie i w miarę potrzeby sprawę rozpoznać na nowo".

W wyroku z dnia 10 lipca 2018 r., sygn. akt II SAB/Rz 62/18 Sąd uwzględniając skargę zasądził na rzecz strony skarżącej kwotę 340 zł. Biorąc pod uwagę wysokość należnego i uiszczonego w sprawie wpisu sądowego w kwocie 100 zł, pozostałą kwotę - 240 zł, stanowiło wynagrodzenie radcy prawnego. Tymczasem rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności radców prawnych, jako minimalną kwotę wynagrodzenia w § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c przewiduje kwotę 480 zł.

Zgodnie z art. 200 P.p.s.a.: "w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw". Stosownie z kolei do art. 205 § 2 P.p.s.a.: "do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez adwokata lub radcę prawnego zalicza się ich wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata lub radcy prawnego, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony".

Mając to na uwadze stwierdzić należy, że postanowienie tut. Sądu zawarte w wyroku z dnia 10 lipca 2018 r., a odnoszące się do zwrotu stronie skarżącej kosztów postępowania sądowego jest nieprawidłowe. Zaniża bowiem należną wymienionemu wysokość tychże kosztów, na co słusznie zwróciła uwagę strona skarżąca w złożonym przez siebie zażaleniu. Dlatego też Sąd postanowił w ramach tzw. autokontroli uchylić swoje postanowienie z dnia 10 lipca 2018 r. i w tym zakresie orzec na nowo o kosztach postępowania sądowego- zasądzając kwotę 580 zł. Sąd zaliczył do należnych stronie kosztów: wynagrodzenie pełnomocnika oraz kwotę wpisu od skargi.

Rozstrzygnięcie w pkt III postanowienia znajduje uzasadnienie w treści art 209 P.p.s.a. Na podstawie tego przepisu o zwrocie kosztów, sąd rozstrzyga w każdym orzeczeniu uwzględniającym skargę oraz w orzeczeniu, o którym mowa w art. 201 (dotyczy umorzenia postępowania sądowego w związku z dokonaną przez organ autokontrolą), jak też w art. 203 i art. 204 (te ostatnie przepisy dotyczą zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego).

Wprawdzie art. 197 § 2 P.p.s.a. stanowi, że do postępowania toczącego się na skutek zażalenia stosuje się odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej, ale oznacza to odesłanie do unormowań Rozdziału 1. Działu IV zatytułowanego: "Skarga kasacyjne". Brak jest natomiast w tym ostatnim przepisie odesłania do odpowiedniego stosowania przepisów o zwrocie kosztów postępowania między stronami tzn. Działu V., Rozdział 1 P.p.s.a., zatytułowanego: "Zwrot kosztów postępowania miedzy stronami". Stanowisko powyższe prezentowane jest zarówno w orzecznictwie sądowym (postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 15.11.2012 r. II GZ 395/12 oraz z dnia 20.07.2016 r. II GZ 721/16), jak w literaturze prawniczej (B. Dauter, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. VI Opublikowano: WK 2016). Sąd w niniejszym składzie pogląd ten podziela, bowiem przepisy, z których wynika obowiązek ponoszenia określonego ciężaru, nie mogą być interpretowane w sposób rozszerzający.