Postanowienie WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 386/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2012-07-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6211 Przydział i opróżnienie lokalu mieszkalnego oraz kwatery tymczasowej w służbach mundurowych
Hasła tematyczne: Służba więzienna
Skarżony organ: Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 188 ust. 2 pkt 2, art. 217 ust. 2, art. 218 ust. 1, art. 219 ust. 1, art. 220, art. 268 ust. 2
journal: Dz.U. 2010 nr 79 poz 523
law: Ustawa z dnia 9 kwietnia 2010 r. o Służbie Więziennej.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Donata Starosta (spr.) Sędziowie WSA Bożena Popowska WSA Tomasz Grossmann Protokolant st.sek.sąd. Agata Tyll-Szeligowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 lipca 2012 r. sprawy ze skargi A. Sz. na decyzję Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w P. z dnia [...] marca [...] r. nr [...] w przedmiocie opróżnienia lokalu mieszkalnego postanawia 1. odrzucić skargę 2. zwrócić skarżącej A. Sz. kwotę 200 złotych (dwieście) tytułem uiszczonego wpisu sądowego


UZASADNIENIE

Pismem z dnia [...] kwietnia 2012 r. A. Sz. (dalej skarżąca) reprezentowana przez adwokata, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w P. (dalej WSA) skargę na decyzję Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w P. (dalej organ II instancji) z dnia [...] marca 2012 r., nr [...], znak [...] (dalej decyzja z dnia [...] marca 2012 r.), utrzymującą w mocy decyzję Dyrektora Aresztu Śledczego w P. (dalej organ I instancji) z dnia [...] stycznia 2012 r., nr [...], znak [...] (dalej decyzja z dnia 30 stycznia 2012 r.), o opróżnieniu lokalu mieszkalnego przy ul. B. [...] m. [...] w P. przez skarżącą, P. D. K., Z. Sz., w terminie 30 dni od doręczenia decyzji. Skarżąca zaskarżyła decyzję z dnia [...] marca 2012 r. oraz poprzedzającą ją decyzję z dnia [...] stycznia 2012 r. w całości zarzucając naruszenie:

1) art. 107 §1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. 2000 r., nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej kpa),

2) art. 176 oraz art. 188 ust. 2 ustawy z dnia 9 kwietnia 2010 r. o Służbie Więziennej (Dz.U. 2010 r., nr 79. poz. 523 ze zm., dalej usw).

Mając na uwadze sformułowane zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie decyzji z dnia [...] marca 2012 r. oraz poprzedzającej ja decyzji z dnia [...] stycznia 2012 r. i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skarżąca wskazała, że podstawą wydania decyzji z dnia [...] stycznia 2012 r. było ustalenie przez organ I instancji, że sama skarżąca, jak i pozostałe wymienione w tej decyzji osoby nie należą do grona osób uprawnionych, wymienionych w art. 176 usw.

Zdaniem skarżącej, decyzja z dnia [...] stycznia 2012 r. nie spełnia wymogów określonych w art. 107 §1 kpa, ponieważ nie wskazano w niej daty wydania. Twierdzenie organu, że w aktach sprawy znajduje się egzemplarz datowany na dzień 30 stycznia 2012 r. jest całkowicie gołosłowne, ponieważ nie wyjaśnia się dlaczego pozostałe egzemplarze daty nie zawierają. Zatem nie jest możliwe rozstrzygnięcie, który egzemplarz jest tym właściwym. Takie oznaczenie nie spełnia wymogu określenia daty wydania decyzji, gdyż datę określa rok, miesiąc oraz dzień. Zaskarżona decyzja nie wskazuje dnia jej wydania - tym samym nie spełnia ustawowego wymogu jaki musi spełniać zgodnie z treścią art. 107 kpa. Zasadne jest w takiej sytuacji twierdzenie, że pismo doręczone niżej podpisanemu pełnomocnikowi skarżącej nie jest decyzją administracyjną.

Zgodnie z art. 113 §1 kpa, przedmiotem sprostowania mogą być błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanych przez organ administracji decyzjach. Co jest elementem decyzji wynika z treści art. 107 kpa - jeżeli akt nie zawiera daty, nie może być uznany za decyzje administracyjną. Tym samym postanowienia art. 113 kpa nie ma w tym zakresie zastosowania.

Zdaniem skarżącej, zgromadzony w aktach sprawy materiał dowodowy zawiera zasadniczą sprzeczność. Jak wynika z pisma z dnia 8 marca 1995 r. skierowanego przez Naczelnika Aresztu Śledczego w P. do Spółdzielni Mieszkaniowej Jeżyce w P. "skarżąca ma prawo do zajmowania lokalu mieszkalnego przy ul. B. [...]. Także w notatce z dnia [...] stycznia 2011 r. (w aktach sprawy) mowa jest o lokalu przy ul. B. [...] (przydzielonym A. Sz. z domu O.).

Zaskarżona decyzja wskazanej sprzeczności nie wyjaśnia. Stwierdza się natomiast całkowicie gołosłownie, że skarżąca zajmuje przedmiotowy lokal bez tytułu prawnego. Odwoływanie się do treści art. 176 usw jest całkowicie nieuzasadnione, ponieważ przepis ten stanowi jedynie podstawę dla ustalenia przysługującej funkcjonariuszowi powierzchni mieszkaniowej, nie stanowi natomiast podstawy do ustalenia prawa do zamieszkiwania w przedmiotowym mieszkaniu.

Skarżąca podkreśliła, że podstawę do zamieszkiwania w przedmiotowym mieszkaniu stanowi przydział lokalu mieszkalnego nr [...] z dnia [...] stycznia 1979 r. wydany przez Spółdzielnię Mieszkaniową Lokatorsko Własnościową ,,J." w P., z którego treści jednoznacznie wynika, że przydział mieszkania następuje na warunkach lokatorskiego prawa do lokalu na podstawie §14 Statutu Spółdzielni. W tym stanie jedynie prawo spółdzielcze i wydany na jego podstawie statut spółdzielni stanowić mogą podstawę stosunku skarżącej do przedmiotowego lokalu, nie zaś decyzja Dyrektora Aresztu Śledczego w P. (k. 4-6 akt sądowych).

W odpowiedzi na skargę z dnia [...] maja 2012 r., nr [...], Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej w P. wniósł o jej oddalenie.

W uzasadnieniu organ II instancji zauważył, że skarżąca nie poparła jakimkolwiek dowodem twierdzenia, że doręczony Jej egzemplarz decyzji z dnia [...] stycznia 2012 r. nie ma oznaczenia daty wydania decyzji. Poza tym, brak oznaczenia dnia wydania decyzji nie wpływa na jej ważność i nie pozbawia pisma charakteru decyzji administracyjnej, ponieważ może on zostać uzupełniony w drodze sprostowania decyzji. Wada ta, o ile w ogóle wystąpiła, nie stanowi podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji.

Odnosząc się do zarzutu, dotyczącego stwierdzenia zajmowania lokalu mieszkalnego bez tytułu prawnego organ II instancji podniósł, że argumentacja skarżącej jest całkowicie chybiona i stanowi ona powielenie twierdzeń podniesionych już wcześniej, przy skardze wszczynającej postępowanie o sygn. IV SA/Po 489/11. Tę zaś argumentację WSA uznał już na bezzasadną, co odzwierciedlono w uzasadnieniu do wyroku z dnia 25 października 2011 r. Jak wynika z uzasadnienia, podstawą uchylenia decyzji o opróżnieniu lokalu mieszkalnego był jednie brak formalny w postaci niedoręczenia decyzji wszystkim stronom postępowania, a nie błędy merytoryczne. W uzasadnieniu Sąd wskazał wyraźnie, że skarżąca nie wykazała uprawnień do renty rodzinnej po ojcu, a zatem zgodnie z przepisami ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Więziennej oraz ich rodzin (t.j. Dz.U. 2004 r., nr 8, poz. 67 ze zm.) nie wykazała uprawnienia do zajmowania lokalu mieszkalnego po zmarłym funkcjonariuszu (k. 8-9 akt sądowych).

Podczas rozprawy odbywającej się dnia [...] lipca 2012 r. pełnomocnik skarżącej okazał Sądowi oryginały decyzji nr [...], które to miała otrzymać skarżąca i jej syn, P. K., składając ich kserokopie do akt sprawy (k. 43 akt sądowych).

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Złożona skarga podlegała odrzuceniu.

Stosownie do art. 175 ust. 1 Konstytucji RP wymiar sprawiedliwości w RP sprawują Sąd Najwyższy, sądy powszechne, sądy administracyjne oraz sądy wojskowe. Natomiast zgodnie z art. 177 Konstytucji RP, sądy powszechne sprawują wymiar sprawiedliwości we wszystkich sprawach, z wyjątkiem spraw ustawowo zastrzeżonych dla właściwości innych sądów. Sądy administracyjne nie są powiązane z sądownictwem powszechnym ani pod względem ustrojowym, ani funkcjonalnym. Zostały one wyodrębnione jako odrębny pion sądownictwa powołany do sprawowania kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W sposób szczegółowy zakres właściwości sądów administracyjnych został określony w art. 3-5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. 2012 r., poz. 270, dalej ppsa.

W rozpoznawanej sprawie zastosowanie znajdowały przepisy usw, która weszła w życie dnia 13 sierpnia 2010 r. Stosownie do art. 268 ust. 2 usw, postępowania dotyczące decyzji w sprawach lokalu mieszkalnego wszczęte i niezakończone decyzją ostateczną do dnia wejścia w życie usw, są prowadzone na podstawie usw. Postępowanie w niniejszej sprawie rozpoczęło się już w 2003 r., w związku z wszczęciem procedury związanej ze sprzedażą mieszkań zajmowanych przez funkcjonariuszy oraz emerytów Służby Więziennej oraz badaniem tytułu prawnego skarżącej do zajmowanego przez Nią lokalu mieszkalnego, położonego w P. przy ul. B. [...].

Obecnie obowiązująca usw wprowadziła odmienne od dotychczasowych rozwiązania prawne w zakresie rozstrzygania spraw z zakresu stosunku służbowego funkcjonariuszy Służby Więziennej, ograniczające kognicję sądów administracyjnych w tych sprawach.

Zgodnie z art. 217 ust. 2 usw, przez sprawy ze stosunku służbowego należy rozumieć: nawiązanie stosunku służbowego, powoływanie oraz mianowanie funkcjonariuszy na stanowiska służbowe, przenoszenie, odwoływanie i zwalnianie ze stanowisk służbowych, nadawanie stopni Służby Więziennej, zawieszanie w czynnościach służbowych, zwalnianie ze służby, stwierdzanie wygaśnięcia stosunku służbowego, ustalanie uposażenia, przyznawanie świadczeń pieniężnych oraz inne konieczne czynności związane z powstaniem, zmianą, ustaniem stosunku służbowego oraz realizacją wynikających z treści tego stosunku służbowego uprawnień i obowiązków funkcjonariuszy. Sprawa dotycząca opróżnienia lokalu mieszkalnego należy do spraw związanych ze stosunkiem służbowym funkcjonariusza Służby Więziennej, ponieważ dotyczy wynikających z treści tego stosunku uprawnień. Co prawda w niniejszej sprawie nie występuje funkcjonariusz Służby Więziennej, tylko członek jego rodziny, tym niemniej okoliczność ta nie ma znaczenia w odniesieniu do zaliczenia tej sprawy jako należącej do zakresu spraw ze stosunku służbowego. Decyzja o opróżnieniu lokalu mieszkalnego zgodnie z art. 188 ust. 2 pkt 2 usw, wydawana jest także w przypadku zajmowania lokalu mieszkalnego przez funkcjonariusza lub członków jego rodziny albo inne osoby – bez tytułu prawnego. Poza tym, zgodnie z art. 29 ust. 2 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (t.j. Dz.U. 2004 r., nr 8, poz. 67 ze zm.) prawo do lokalu mieszkalnego będącego w dyspozycji m. in. Ministra Sprawiedliwości i podległych jemu organów przysługuje również członkom rodzin uprawnionym do renty rodzinnej po funkcjonariuszach, którzy w chwili śmierci spełniali warunki wymagane do uzyskania emerytury lub renty policyjnej, oraz po zmarłych emerytach i rencistach. Występowanie w niniejszej sprawie skarżącej jako córki J. O., będącego funkcjonariuszem Służby Więziennej, który otrzymał lokal mieszkalny położony przy ul. B. [...] w P., na podstawie przydziału lokalu mieszkalnego z dnia [...] stycznia 1979 r., nr [...], nie pozbawia rozpoznawanej sprawy charakteru sprawy ze stosunku służbowego ponieważ właśnie ze stosunku służbowego fonkcjonarisza służby więzinniczej ( ojca skarżącej) , czerpała ona uprawnienie do zajmowania przedmiotowego lokalu.

W art. 220 usw, ustawodawca w jednoznaczny sposób przesądził o kognicji sądu właściwego w sprawach z zakresu prawa pracy, w odniesieniu do spraw z zakresu stosunku służbowego, za wyjątkiem spraw wymienionych w art. 218 ust. 1 i art. 219 ust. 1-2 usw. W art. 218 ust. 1 usw, ustawodawca stanowi o sprawach dotyczących zwolnienia ze służby, przeniesienia z urzędu do pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej, przeniesienia na niższe stanowisko służbowe, zawieszenia w czynnościach służbowych. Art. 219 ust. 1 usw stanowi o sprawach wynikających z podległości służbowej. Z uwagi na to, że rozpoznawana sprawa nie zawiera się w katalogach spraw o których stanowi art. 218 ust. 1 usw i w art. 219 ust. 1 usw, wobec jednoznacznego brzmienia art. 220 usw, właściwym do jej rozpoznania jest sąd powszechny. Wyraźne odesłanie o którym stanowi art. 220 usw wyklucza możliwość stosowania domniemań co do właściwości sądu powszechnego lub administracyjnego w sprawach ze stosunków służbowych funkcjonariuszy Służby Więziennej (zob. postanowienie NSA z dnia 24.01.2012 r., sygn. akt I OSK 1443/11, lex nr 1107870).

Mając powyższe na uwadze Sąd w pkt 1 postanowienia działając na podstawie art. 58 §1 pkt 1 alej ppsa w zw. z art. 58 §3 ppsa odrzucił skargę.

Należy w tym miejscu podkreślić, że fakt odrzucenia przez Sąd skargi w niniejszym postępowaniu nie przesądza o braku jej podstaw merytorycznych w ewentualnie wytoczonym sporze przed sądem pracy.

W 2 pkt postanowienia Sąd działając na podstawie art. 232 §1 pkt 1 ppsa zwrócił skarżącej kwotę 200 zł tytułem uiszczonego wpisu sądowego.

MZ