Postanowienie WSA w Gdańsku, sygn. akt III SAB/Gd 46/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2010-01-29 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 645  Sprawy nieobjęte symbolami podstawowymi 601644 oraz od 646-652
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3 par. 2 pkt 8, art. 58 par. 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Elżbieta Kowalik - Grzanka po rozpoznaniu w dniu 29 stycznia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. B. na bezczynność Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w zakresie braku udzielenia odpowiedzi na pisma postanawia odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

W dniu 30 listopada 2009 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wpłynęła skarga A. B. na bezczynność Okręgowego Inspektoratu Służby Więziennej w G. w zakresie udzielania odpowiedzi na szereg pism kierowanych przez skarżącego do organów Służby Więziennej oraz udostępniania przez organy materiałów z postępowania wyjaśniającego.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej wskazał, że rozpatrywanie skarg i wniosków osób osadzonych nie jest sprawą administracyjną a tym samym nie podlega kognicji sądów administracyjnych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Postępowanie przed sądami administracyjnymi regulowane jest przepisami ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).

W myśl art. 3 § 2 w/w aktu normatywnego kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:

1) decyzje administracyjne;

2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;

3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;

4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;

4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;

5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;

6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;

7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;

8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a.

Z uwagi na treść art. 3 § 2 pkt 8 w/w ustawy o bezczynności organu administracji publicznej można mówić jedynie wtedy, gdy dotyczy ona aktu lub czynności, na które przysługuje skarga do sądu administracyjnego.

Innymi słowy, skarga na bezczynność organu jest dopuszczalna tylko w takich granicach, w jakich służy skarga do sądu administracyjnego na decyzje administracyjne, określone postanowienia oraz akty i czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa.

W sytuacji gdy skarga dotyczy braku działania organu w sprawie, w której dany podmiot nie ma podstaw prawnych aby żądać od organu podjęcia jednego z w/w aktów uznać należy, że jest ona niedopuszczalna.

W takim przypadku nie zachodzi bowiem bezczynność organu w rozumieniu przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

W rozpatrywanej sprawie skarżący zarzuca bezczynność Dyrektorowi Okręgowemu Służby Więziennej w określonym zakresie.

Należy jednak zauważyć, iż przepisy dotyczące załatwiania wniosków, skarg i próśb osób osadzonych w zakładach karnych i aresztach śledczych nie przewidują możliwości wydawania rozstrzygnięć, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 1 – 4a ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, które podlegałyby kognicji sądu administracyjnego.

Wobec powyższego, mając na uwadze dyspozycję art. 58 § 1 pkt 6 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę jako niedopuszczalną należało odrzucić.