Wyrok NSA, sygn. akt I GSK 700/07
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2008-06-03 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celny
Hasła tematyczne: Celne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 141 par. 4
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 31 pkt 6
journal: Dz.U. 2001 nr 75 poz 802
law: Ustawa z dnia 9 stycznia 1997 r. Kodeks celny - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Jan Bała (spr.) Sędziowie NSA Zofia Borowicz Janusz Zajda Protokolant Anna Wróblewska po rozpoznaniu w dniu 3 czerwca 2008 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Dyrektora Izby Celnej w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 13 lutego 2007 r. sygn. akt V SA/Wa 1014/06 w sprawie ze skargi L. S. P. Spółki z o.o. w P. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] marca 2006 r. nr [...] w przedmiocie uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. wyrokiem z dnia 13 lutego 2007 r., sygn. akt V SA/Wa 1014/06 w sprawie ze skargi L.S.P. Sp. z o.o. w P. uchylił decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] marca 2006 r., nr [...] oraz stwierdził, że nie podlega ona wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Sąd podał, że dnia [...] sierpnia 2000 r. na podstawie dokumentu SAD nr [...] został objęty procedurą dopuszczenia do obrotu na polskim obszarze celnym towar, którego wartość celną przyjęto w wysokości odpowiadającej cenie transakcyjnej wynikającej z przedstawionych przy zgłoszeniu faktur handlowych, wystawionych przez eksportera L.S. & CO. E. N.V.

Naczelnik Urzędu Celnego I w W. decyzją z dnia [...] lipca 2003 r. uznał zgłoszenie celne za nieprawidłowe w części dotyczącej wartości celnej towaru i określił w decyzji wartość celną w skorygowanej (podwyższonej) wysokości, ponieważ Spółka deklarując wartość towaru nie doliczyła do niej opłat licencyjnych płaconych na rzecz L.S. & CO.

Decyzją z dnia [...] marca 2006 r. Dyrektor Izby Celnej w W. uchylił powyższą decyzję w części dotyczącej wartości celnej towaru i orzekł w tym zakresie doliczając do wartości importowanych ubrań opłaty licencyjne w wysokości wynikającej z umowy licencyjnej. Uznał, że organ pierwszej instancji nieprawidłowo doliczył całość kwoty wskazanej w raporcie, jaki na mocy umowy Spółka zobowiązała się sporządzać dla licencjodawcy za dany okres rozliczeniowy, do zaimportowanych towarów. Przedmiotem zgłoszenia celnego były podkoszulki męskie bawełniane marki L. I gatunek, zatem w stosunku do tego towaru powinna być doliczona opłata licencyjna w wysokości 5% Ceny Sprzedaży Netto. Jednocześnie strona zgłosiła 460 sztuk spodni damskich drelichowych I gatunku i 18 sztuk II gatunku. W stosunku do towaru I gatunku powinna być doliczona opłata licencyjna w wys. 12% Ceny Sprzedaży Netto. Organ odwoławczy zauważył, że nie jest możliwe jednoznaczne ustalenie ceny sprzedaży netto towaru objętego zgłoszeniem.

Przedstawiając zestawienie transakcji produktów objętych przedmiotowym zgłoszeniem oraz faktury strona uczyniła to tylko w zakresie towaru - spodni damskich drelichowych (kod 5310408), wskazując jakość pierwszą. Z zestawienia wynika, przyjmując wyjaśnienia strony dotyczące kanałów dystrybucji, z którymi należy wiązać należność uiszczenia opłaty licencyjnej, że strona sprzedała większą część towaru o powyższym oznaczeniu kodowym niż sprowadziła, a jednocześnie nie przedłożyła dokumentów pozwalających na ustalenie ceny sprzedaży netto towaru w postaci podkoszulek męskich bawełnianych (kod 0030553).

Podano także, że uprzedzając ewentualny zarzut strony, że organ celny doliczył opłatę licencyjną do towaru wprowadzonego na polski obszar celny na podstawie innego zgłoszenia celnego lub towaru wyprodukowanego w kraju, zastosowano metodę procentowego obliczenia opłaty licencyjnej w stosunku do towaru I gatunku w postaci podkoszulek bawełnianych męskich (5% wartości towaru wyszczególnionego na fakturze załączonej do zgłoszenia celnego) oraz towaru I gatunku w postaci spodni drelichowych damskich – 12%. Uzyskana w ten sposób kwota jest w ocenie organu odwoławczego należną opłata licencyjną polegająca na doliczeniu do wartości celnej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. uznał za zasadne zarzuty skargi i uchylił decyzję.

Zgodnie z art. 30 § 1 pkt 3 Kodeksu celnego (w związku z art. 23 ustawy), w celu określenia wartości celnej do ceny faktycznie zapłaconej lub należnej za przewożone towary dodaje się m.in. opłaty licencyjne dotyczące towarów, dla których ustalana jest wartość celna, które musi opłacić kupujący, zarówno bezpośrednio jak i pośrednio, jako warunek sprzedaży towarów. Opłaty licencyjne dotyczą towaru wówczas, gdy są opłatami należnymi za korzystanie z pewnych dóbr niematerialnych, ucieleśnionych w tym towarze. Innym zagadnieniem, w ocenie Sądu, jest ustalenie na podstawie treści zobowiązań umownych, czy sprzedaż towaru jest warunkowana opłaceniem ww. należności. W tym też zakresie należało uznać za prawidłowe stanowisko organów celnych, że uiszczenie opłaty licencyjnej było warunkiem dojścia do skutku transakcji kupna-sprzedaży między stronami umowy licencyjnej. Eksporter nie sprzedałby towarów posiadających znaki towarowe, których jest właścicielem, bez uiszczenia przez kupującego opłat licencyjnych związanych z nabyciem prawa do korzystania ze znaków towarowych. Pozbawienie Spółki możliwości używania znaku towarowego, którym opatrzony jest towar objęty zgłoszeniem celnym, oznaczałoby faktyczne uniemożliwienie Spółce zakupu towaru, a następnie jego odsprzedaży.

Spółka zasadnie jednak, zdaniem Sądu, podniosła, że powyższa zależność nie występuje w odniesieniu do postanowień umowy licencyjnej dotyczących jedynie przekazywania uprawnień do produkcji odzieży i związanego z tym przekazywania danych technicznych know-how oraz używania znaków handlowych dla oznaczenia sklepów "L. S.".

W dotychczasowym orzecznictwie na gruncie art. 30 § 1 pkt 3 Kodeksu celnego przyjęto bowiem, że nie wszystkie opłaty licencyjne podlegają doliczeniu do wartości celnej sprowadzonego towaru, a jedynie te, które warunkują sprzedaż towaru importerowi. Przepis ten nie wprowadza mechanizmu automatycznego doliczania każdej opłaty licencyjnej do wartości celnej towaru, a zobowiązuje do indywidualnego rozważenia poszczególnej sytuacji.

Organ nie rozpatrzył zatem, zdaniem Sądu, dostatecznie i nie uwzględnił wszystkich okoliczności faktycznych sprawy, a w konsekwencji bezpodstawnie przyjął, że zachodzi ścisły związek pomiędzy całością ponoszonych przez Spółkę opłat z tytułu zawartej umowy licencyjnej a importowanym towarem.

Tym samym doszło do naruszenia przepisów postępowania, w szczególności art. 121 § 1, art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej, w stopniu mającym niewątpliwie wpływ na wynik sprawy.

Uchylając decyzję organu celnego Sąd wskazał, że w prowadzonym ponownie postępowaniu administracyjnym konieczne jest dokonanie prawidłowej kalkulacji poniesionych przez Spółkę opłat licencyjnych, z uwzględnieniem treści umowy licencyjnej. Ponieważ nie zachodzi ścisły związek pomiędzy całością opłat a importowanym towarem, właściwa kalkulacja opłat licencyjnych powinna nastąpić w taki sposób, aby podwyższenie wartości celnej towarów było możliwe jedynie o tę część opłat licencyjnych, która dotyczy udzielenia Spółce licencji na dokonywanie sprzedaży towarów ze znakiem handlowym L.S..

Sąd podniósł również, że stosownie do Opinii nr 3.1 Technicznego Komitetu Ustalania Wartości Celnej, zawartej w załączniku do rozporządzenia Ministra Finansów z 15 września 1999 r. – Wyjaśnienia dotyczące wartości celnej (Dz. U. Nr 80, poz. 908), podatki i opłaty należne w kraju importu nie stanowią części wartości celnej, a zatem brak byłoby podstaw do doliczenia do tej wartości kwot zryczałtowanego podatku dochodowego od osób prawnych, odprowadzanego na gruncie art. 26 ust. 1 ustawy z 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz.U. z 2000 r. Nr 54, poz. 654 ze zm.).

W skardze kasacyjnej Dyrektor Izby Celnej w W. wniósł o uchylenie powyższego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu oraz o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych; ewentualnie wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i oddalenie skargi Spółki z [...] maja 2006 r. oraz o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych.

Organ powołał się na podstawę kasacyjną z art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), czyli na naruszenie prawa materialnego – art. 31 pkt 6 Kodeksu celnego przez jego niewłaściwe zastosowanie oraz na podstawę z art. 174 pkt 2 p.p.s.a., czyli naruszenie przepisów postępowania – art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez sporządzenie uzasadnienia wyroku posiadającego istotne braki, w szczególności brak pełnego wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia oraz brak wytycznych co do dalszego postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej organ podniósł, że wprawdzie w wyroku nie wskazano wprost, że decyzja narusza art. 31 pkt 6 Kodeksu celnego (stanowiącego, że nie wlicza się do wartości celnej kosztów należności celnych przywozowych lub innych opłat pobieranych na polskim obszarze celnym z tytułu przywozu lub sprzedaży towarów, o ile można je wyodrębnić z ceny faktycznie zapłaconej lub należnej), lecz wniosek taki wypływa z faktu, iż Sąd podzielił stanowisko Spółki, która w skardze zarzuciła naruszenie przez organ celny tegoż przepisu. Ponadto Sąd wypowiedział się na temat podatku dochodowego, ustosunkowując się do Opinii 3.1 Technicznego Komitetu Ustalania Wartości Celnej.

Tymczasem stosownie do art. 26 ust.1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, podmiot który dokonuje wypłat należności z tytułów wymienionych w art. 21 ust. 1 ustawy, w tym znaków towarowych, jak również ich sprzedaży, jest obowiązany, jako płatnik, pobrać w dniu dokonania wypłaty zryczałtowany podatek dochodowy od tych wypłat. Spółka była zatem zobowiązana do pobrania od licencjodawcy i odprowadzenia (jako płatnik) do właściwego urzędu skarbowego zryczałtowanego podatku dochodowego od osób prawnych od przychodu uzyskiwanego przez jej kontrahenta zagranicznego z tytułu ponoszonej przez Spółkę opłaty licencyjnej. Zgodnie z umową (art. 4.C) mogła następnie poniesiony w ten sposób wydatek odliczyć sobie od opłaty licencyjnej, którą zobowiązana była ponieść.

Zdaniem organu odprowadzany podatek nie miał żadnego wpływu na samą wysokość opłaty licencyjnej, a umowa określa jedynie sposób, w jaki miało nastąpić rozliczenie między stronami. Nie ma zatem znaczenia, jaką kwotę Spółka (licencjobiorca) tytułem opłaty licencyjnej przeleje bezpośrednio do licencjodawcy, a jaką pośrednio do urzędu skarbowego. Powołany art. 30 pkt 6 Kodeksu celnego odnosi się do zupełnie innego niż w niniejszej sprawie stanu faktycznego i dlatego należy stwierdzić jego niewłaściwe zastosowanie przez Sąd.

Organ stwierdził ponadto, przedstawiając w uzasadnieniu skargi kasacyjnej rozliczenia kwotowe, że Sąd nie przeprowadził analizy stanu faktycznego ani prawnego sprawy. Stwierdzenie, że organ bezpodstawnie przyjął istnienie ścisłego związku między całością opłat licencyjnych a importowanym towarem, jest sprzeczne z ustaleniami dokonanymi przez organ odwoławczy, zawartymi w decyzji.

Ponadto, za wadliwe należy uznać wskazania Sądu co do dalszego postępowania. Niezrozumiałe jest stwierdzenie, że nie zachodzi ścisły związek pomiędzy całością opłat licencyjnych a importowanym towarem, dlatego też właściwa kalkulacja powinna polegać na podwyższeniu wartości celnej towarów tylko o opłatę za znak handlowy. Organ wyjaśnił, że doliczona przezeń część opłaty licencyjnej do wartości celnej odnosi się wyłącznie do zaimportowanego towaru i jest opłatą za używanie znaku handlowego. Biorąc zatem pod uwagę wskazówki przedstawione w uzasadnieniu wyroku oraz mając na uwadze art. 153 p.p.s.a. organ wydałby orzeczenie o tej samej treści co uchylone.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

Wbrew zarzutom skargi kasacyjnej Sąd I instancji nie naruszył art. 141 § 4 p.p.s.a., gdyż uzasadnienie wyroku zawiera wszystkie elementy przewidziane w tym przepisie. Wprawdzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku dość ogólnie stwierdził, że "organ celny (...) nie uwzględnił wszystkich okoliczności faktycznych sprawy, a w konsekwencji bezpodstawnie przyjął, że zachodzi ścisły związek pomiędzy całością ponoszonych przez Spółkę opłat z tytułu zawartej z L. S. & Co. umowy licencyjnej a importowanym towarem zgłoszonym w deklaracji SAD z dnia [...] sierpnia 2000 r. (...)", tym niemniej z treści zaskarżonej do Sądu I instancji decyzji organu celnego istotnie nie wynika, które z opłat licencyjnych zostały wliczone do wartości celnej towaru. Potwierdzeniem tego są też wyjaśnienia zawarte w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, w świetle których "(...) za miesiąc sierpień 2000 r. Spółka uiściła Licencjodawcy tytułem opłaty licencyjnej kwotę 675.974,71 zł. Natomiast wartość celna zadeklarowana przez importera w zgłoszeniach celnych dokonanych w tym miesiącu to 435.229,00 zł. Hipotetycznie przyjmując, że Spółka zakupiła wówczas jedynie spodnie (12% opłaty licencyjnej) to należna opłata wynosiłaby 52.227,48 zł. Zatem sposób przyjęty przez Dyrektora Izby Celnej w W. stanowiłby niespełna 8% całej opłaty licencyjnej poniesionej przez L.S.P. za miesiąc sierpień 2000 r."

Z faktu bowiem, że Dyrektor Izby Celnej w W. doliczył do wartości celnej towaru jedynie część opłaty licencyjnej w wysokości 8%, a całość opłaty wynosiła 12% wcale nie wynika, iż ta doliczona częściowo opłata licencyjna dotyczyła tylko postanowień umowy licencyjnej warunkujących sprzedaż towaru importerowi. Sąd I instancji trafnie przy tym zauważył, iż opłaty z tytułu umowy licencyjnej dotyczyły również innych kwestii nie warunkujących sprzedaży towaru importerowi, a mianowicie opłaty z tytułu przekazywania uprawnień do produkcji odzieży i związanego z tym przekazywania danych technicznych know-how oraz używania znaków handlowych do oznaczenia sklepów "L.S."

W uzasadnieniu decyzji organu II instancji podkreślono wprawdzie, że nie jest możliwe jednoznaczne ustalenie ceny sprzedaży netto towaru objętego zgłoszeniem celnym, lecz jednocześnie zastosowano metodę procentowego obliczenia opłaty licencyjnej w stosunku do towaru I gatunku w postaci podkoszulek bawełnianych męskich (tj. 5 % wartości towaru) oraz towaru I gatunku w postaci spodni drelichowych damskich – 12%)

W świetle powyższych uwag należy podzielić pogląd Sądu I instancji, iż w ponownym postępowaniu administracyjnym rzeczą organu celnego będzie dokonanie takiej kalkulacji poniesionych przez stronę skarżącą opłat licencyjnych, która umożliwi uwzględnienie w wartości celnej towaru tylko tej części opłaty licencyjnej, która warunkowała sprzedaż towaru importerowi.

Z kolei jeżeli chodzi o zarzut skargi kasacyjnej, iż Sąd I instancji – powołując się na Opinię nr 3.1 Technicznego Komitetu Ustalania Wartości Celnej zawartą w załączniku do rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 15 września 1999 r. – Wyjaśnienia dotyczące wartości celnej (Dz. U. z 1999 r., Nr 80, poz. 908) podzielił stanowisko skarżącej, iż podatki i opłaty należne w kraju importu nie stanowią części wartości celnej, a zatem brak byłoby podstaw do doliczenia do wartości celnej towaru kwot zryczałtowanego podatku dochodowego od osób prawnych odprowadzanego przez Spółkę na podstawie art. 26 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych – naruszył art. 31 pkt 6 Kodeksu celnego (mimo, iż Sąd nie powołał się w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku na ten przepis), to stwierdzić należy, iż przepis ten nie miał w sprawie zastosowania.

Zgodnie z art. 31 pkt 6 Kodeksu celnego nie wlicza się do należności celnych kosztów o ile można je wyodrębnić z ceny faktycznie zapłaconej lub należnej z tytułu należności celnych przywozowych lub innych opłat pobieranych na polskim obszarze celnym z tytułu przywozu lub sprzedaży towarów. Kasator trafnie zauważa, iż przepis ten dotyczy sytuacji , gdy należności celne przywozowe lub inne opłaty pobierane na polskim obszarze celnym zostały zawarte w cenie faktycznie zapłaconej lub należnej za towar. Jeżeli te opłaty zostałyby wyodrębnione w fakturze, to nie podlegałyby wliczeniu do wartości celnej towaru.

W przedmiotowej sprawie taka jednak sytuacja nie miała miejsca, gdyż podatek od opłaty licencyjnej nie został doliczony do wartości celnej towaru, ponieważ nie był zawarty w tej opłacie. Wynika to z treści art. 4c zawartej przez strony umowy licencyjnej (w brzmieniu nadanym przez Pierwszą Poprawkę do umowy licencyjnej), zgodnie z którą "Licencjobiorca zobowiązany jest do opłacenia za ‘Licencjodawcę’ wszystkich podatków, których pobranie wymagane jest bezpośrednio od Licencjodawcy, a których zapłacenie przez Licencjodawcę wymaga jakakolwiek agencja rządowa na Terytorium", przy czym "Licencjobiorca zobowiązany jest przekazywać Licencjodawcy wszelkie kwity opłacania podatków (...) w celu udokumentowania takich podatków, odliczonych przez Licencjodawcę od opłat licencyjnych". Stąd też, skoro licencjodawca upoważnił stronę skarżącą do potrącenia wysokości podatku z przekazywanej opłaty licencyjnej, to była to wyłącznie kwestia dotycząca formy rozliczeń wzajemnych zobowiązań.

Z przytoczonych powodów Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w wyroku na mocy art. 184 p.p.s.a.

O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 2 tej ostatniej ustawy.