Postanowienie WSA w Lublinie, sygn. akt III SA/Lu 1174/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2021-02-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6209 Inne o symbolu podstawowym 620
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 § 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak, Sędziowie: Sędzia WSA Jerzy Drwal, Sędzia WSA Robert Hałabis (sprawozdawca), po rozpoznaniu w Wydziale III w dniu 17 lutego 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. R. na rozstrzygnięcie Inne z dnia [...] września 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności postępowania konkursowego p o s t a n a w i a: I. odrzucić skargę; II. zwrócić skarżącej A. R. ze środków Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie kwotę [...]zł z tytułu uiszczonego wpisu od skargi.


UZASADNIENIE

W piśmie z dnia 21 października 2020 r. skarżąca A. R. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na akt (rozstrzygnięcie) Dyrektora Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej w L. z dnia [...] września 2020 r. (nr [...]), doręczonego jej w tym samym dniu, w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności postępowania konkursowego na stanowisko Naczelnej Pielęgniarki w Samodzielnym Publicznym Zakładzie Opieki Zdrowotnej w L. .

W skardze zaskarżonemu aktowi zarzuciła:

I. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., polegające na niedokonaniu wszechstronnej oceny dowodów oraz niedokładnym wyjaśnieniu stanu faktycznego sprawy i w efekcie stwierdzeniu braku nieważności postępowania konkursowego na stanowisko Naczelnej Pielęgniarki Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej w L. , a mianowicie:

a) niezamieszczenie w ogłoszeniu o konkursie informacji o wymaganych od kandydatów kwalifikacjach, co sprzeczne jest z § 9 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 6 lutego 2012 r. w sprawie sposobu przeprowadzania konkursu na niektóre stanowiska kierownicze w podmiocie leczniczym niebędącym przedsiębiorcą (Dz. U. z 2012 r. poz. 182 – dalej jako "rozporządzenie"), podczas gdy ogłoszenie to zawierało jedynie informację o wymaganiach kwalifikacyjnych kandydatów wyrażoną w formie odesłania do treści rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 20 lipca 2011 r. w sprawie kwalifikacji wymaganych od pracowników na poszczególnych rodzajach stanowisk pracy w podmiotach leczniczych niebędących przedsiębiorcami (Dz. U. z 2011 r. Nr 151, poz. 896), wobec czego istniały podstawy do przyjęcia, że w toku postępowania konkursowego zaistniały wadliwości tego rodzaju, które w myśl § 8 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia z dnia 6 lutego 2012 r. uzasadniały jego unieważnienie;

b) odrzucenie kandydatury skarżącej przez Dyrektora SP ZOZ w L. działającego w imieniu Przewodniczącego Komisji Konkursowej z uwagi na stwierdzenie, że kandydatura skarżącej wpłynęła po terminie, co sprzeczne jest z § 4 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 6 lutego 2012 r., a także z § 2 ust. 3 pkt 4, § 4 pkt 3 i § 5 pkt 1 Regulaminu Przeprowadzania Konkursu na Stanowisko Naczelnej Pielęgniarki SP ZOZ w L. , albowiem zgodnie z obowiązującym prawem to Komisja Konkursowa na posiedzeniu rozpatruje zgłoszone kandydatury i stwierdza, czy dana kandydatura wpłynęła w terminie, ponieważ jest to czynność rozpatrywania zgłoszonych kandydatur;

c) dokonaniu błędnej wykładni przepisów § 2 ust. 3 pkt 4, § 4 pkt 3 i § 5 pkt 1 Regulaminu Przeprowadzania Konkursu na Stanowisko Naczelnej Pielęgniarki SP ZOZ w L. nie uwzględniającej bezwzględnej kontroli zgłoszonych kandydatur tylko i wyłącznie przez Komisję Konkursową, a nie poza posiedzeniem konkursowym Komisji Konkursowej arbitralnie i indywidualnie przez Przewodniczącego Komisji Konkursowej i Dyrektora placówki, co świadczy o rozstrzyganiu sprawy bez uwzględnienia słusznego interesu kandydata, to jest o naruszeniu art. 7 k.p.a.; poprzez takie działanie organ uchybił powyższym przepisom oraz obowiązkowi działania na podstawie przepisów prawa (art. 6 k.p.a.);

d) niepowiadomienie skarżącej o terminie i miejscu przeprowadzenia konkursu, co wiąże się z nierozpatrzeniem przez Komisję wszystkich zgłoszonych kandydatur, co jest sprzeczne z § 4 ust. 1 pkt 4 i § 8 ust. 1 pkt 2 i 7 w/w rozporządzenia, gdyż w majestacie prawa to Komisja Konkursowa na posiedzeniu rozpatruje zgłoszone kandydatury i stwierdza, czy dana kandydatura wpłynęła w terminie, ponieważ jest to czynność rozpatrywania zgłoszonych kandydatur;

II. naruszenie przepisów prawa materialnego, a mianowicie art. 49 ust. 8 ustawy o działalności leczniczej w zw. z § 4 ust. 1 pkt 4 i § 8 ust. 1 pkt 2 i 3 rozporządzenia Ministra Zdrowia dnia 6 lutego 2012 r., przez błędną wykładnię tych przepisów polegającą na tym, że organ pomimo zaistnienia wad nieważności postępowania konkursowego, o których mowa w § 8 ust. 1 pkt 2 i 3 rozporządzenia, nie uwzględnił wniosku skarżącej o stwierdzenie nieważności tego postępowania.

Mając tak sformułowane zarzuty na względzie skarżąca wniosła na podstawie art. 146 § 1 i § 2 p.p.s.a. o uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonego aktu oraz stwierdzenie nieważności postępowania konkursowego, a także o zasądzenie od organu na jej rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi skarżąca wyjaśniła, że Dyrektor SP ZOZ w L. w dniu 21 lipca 2020 r. ogłosił konkurs na stanowisko Naczelnej Pielęgniarki w tym zakładzie opieki zdrowotnej. W ogłoszeniu wskazano termin składania ofert, który wynosił 14 dni od daty ukazania się ogłoszenia o konkursie. Wskazany termin upływał z dniem 4 sierpnia 2020 r. Jednocześnie wskazany organ powołała Komisję Konkursową, której zadaniem było przeprowadzenie konkursu na stanowisko objęte konkursem. W postępowaniu konkursowym na stanowisko Naczelnej Pielęgniarki w SP ZOZ w L. zgłosiło się ośmiu kandydatów, w tym skarżąca, która za pośrednictwem Poczty Polskiej S.A. w dniu 4 sierpnia 2020 r. przesłała komplet wymaganych w ogłoszeniu dokumentów.

Pismem z dnia 27 sierpnia 2020 r. Dyrektor SP ZOZ w L. powiadomił skarżącą, że zwraca jej złożoną ofertę, gdyż wpłynęła ona po terminie, w dniu 6 sierpnia 2020 r. W związku z zaistniałą sytuacją skarżąca w dniu 3 września 2020 r. złożyła pismo w sekretariacie SP ZOZ w L. , w którym argumentowała, że oferta przez nią złożona spełniała wszelkie wymogi opisane prawem i złożona została z zachowaniem terminu. W odpowiedzi pismem z dnia 15 września 2020 r. organ poinformował skarżącą, że nie uwzględnia jej wniosku i argumentacji, gdyż uchybienie złożenia przez nią oferty jest niepodważalne.

W dniu 9 września 2020 r. w siedzibie Okręgowej Izby Pielęgniarek i Położnych w L. odbyło się postępowanie konkursowe na stanowisko Naczelnej Pielęgniarki w SP ZOZ w L. . W wyniku tego postępowania został wyłoniona jedna kandydatka na wskazane stanowisko. Skarżąca zaś w terminie przewidzianym w § 8 ust. 2 Rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 6 lutego 2012 r. w sprawie sposobu przeprowadzania konkursu na niektóre stanowiska kierownicze w podmiocie leczniczym niebędącym przedsiębiorcą, złożyła w dniu 22 września 2020 r. wniosek o stwierdzenie nieważności tego postępowania konkursowego wraz z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa. Pismem z dnia 23 września 2020 r. Dyrektor SP ZOZ w L. oświadczył, że odmawia stwierdzenia nieważności postępowania konkursowego. W tym stanie faktycznym, skarżąca zdecydowała o wniesieniu skargi na odmowę stwierdzenia nieważności postępowania konkursowego na stanowisko Naczelnej Pielęgniarki w SP ZOZ w L. .

Ponadto w uzasadnieniu skargi skarżąca szczegółowo wyjaśniła, na czym polega jej interes prawny we wniesieniu skargi, jakie argumenty przemawiają za dopuszczalnością skargi oraz na czym polegały wskazane w zarzutach skargi naruszenia przepisów prawa w toku kwestionowanego postępowania konkursowego.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie w całości.

W uzasadnieniu swojego stanowiska wyjaśnił, że w stanie faktycznym sprawy nie zaistniały żadne przesłanki unieważnienia konkursu na stanowisko Naczelnej Pielęgniarki SPZOZ w L. .

Odnosząc się natomiast do zarzutów skarżącej postawionych postępowaniu konkursowemu organ wskazał, że bezpodstawny jest zarzut nierozpatrzenia jej kandydatury przez komisję konkursową. Nie ulega bowiem wątpliwości, że oferta skarżącej w konkursie na stanowisko Naczelnej Pielęgniarki SP ZOZ w L. , została złożona z uchybieniem terminu. Zgodnie bowiem z ogłoszeniem o konkursie, oferty można było składać w terminie 14 dni od daty ukazania się ogłoszenia o konkursie w Sekretariacie Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej w L. , przy ul. [...] lub przesłać w tym terminie na jego adres. Termin składania ofert upłynął w dniu 4 sierpnia 2020 r. Oferta skarżącej została natomiast nadana za pośrednictwem Poczty Polskiej S.A. na adres Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej w L. w dniu 4 sierpnia 2020 r., zaś dotarła do adresata w dniu 6 sierpnia 2020 r., a więc po upływie terminu na składanie ofert. Nie ulega zaś wątpliwości, że użyte w ogłoszeniu sformułowanie "lub przesłać w tym terminie" jest powiązane funkcjonalnie ze sformułowaniem "oferty można składać w terminie 14 dni od daty ukazania się ogłoszenia" i należy je czytać oraz rozumieć jako "oferty można składać w terminie 14 dni od daty ukazania się ogłoszenia lub przesłać w tym terminie...". Oznacza to, że oferty należało złożyć bezpośrednio w Sekretariacie SP ZOZ w L. lub za pośrednictwem poczty lub kuriera w terminie 14 dni od daty ukazania się ogłoszenia. Nadanie przez skarżącą oferty za pośrednictwem Poczty Polskiej S.A. nie stanowi jej złożenia w terminie zakreślonym w ogłoszeniu o konkursie. Dla zachowania terminu złożenia oferty w przedmiotowym konkursie konieczny był jej fizyczny wpływ do SP ZOZ w L. w zakreślonym terminie, a nie jej nadanie w tym terminie za pośrednictwem Poczty Polskiej S.A.

Organ całkowicie nie zgodził się w związku z tym z twierdzeniami skarżącej, jakoby do przedmiotowego postępowania miały zastosowanie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, a w szczególności jego art. 57 § 5 pkt 2, w zakresie oceny zachowania terminu wniesienia pisma, czy też przytoczone przez skarżącą w treści skargi przepisy kodeksu cywilnego, kodeksu postępowania karnego lub kodeksu postępowania cywilnego. Według organu treść rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 6 lutego 2012 r. w sprawie sposobu przeprowadzania konkursu na niektóre stanowiska kierownicze w podmiocie leczniczym niebędącym przedsiębiorcą, nie przewiduje zastosowania do procedury konkursowej przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, a przywołane przez skarżącą orzecznictwo sądów administracyjnych w żadnym wypadku nie popiera tych argumentów. W konsekwencji w przedmiotowej sprawie do konkursu nie stosuje się przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, czy też kodeksu cywilnego. Odwołując się do postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 lutego 2019 r., sygn. akt II OSK 362/19, organ zaakcentował, że tryb konkursowy mający wyłonić pielęgniarkę oddziałową nie ma więc charakteru postępowania administracyjnego, w wyniku którego wydaje się akt podlegający kontroli sądowo-administracyjnej, lecz ma charakter wewnętrzny związany z funkcjonowaniem podmiotu leczniczego. Zgodnie z art. 49 ust. 5 ustawy o działalności leczniczej, z kandydatem wybranym w drodze konkursu lub wskazanym w trybie ust. 4 na stanowisko określone w ust. 1 pkt 2-5, kierownik nawiązuje stosunek pracy na podstawie umowy o pracę. Jest to więc czynność z zakresu prawa pracy.

W tych warunkach organ stwierdził, że w przedmiotowym postępowaniu konkursowym nie zaistniała żadna z przesłanek skutkujących nieważnością konkursu na stanowisko Naczelnej Pielęgniarki SP ZOZ w L. , w związku z czym konkurs należało uznać za ważny. Kandydatura skarżącej nie została rozpatrzona, bowiem jej oferta nie została złożona w terminie. W konsekwencji formalnie skarżąca nie była w konkursie kandydatem, a skoro tak, to Komisja konkursowa nie miała obowiązku informować jej o terminie swojego posiedzenia, czy też dopuszczać ją do innych czynności w postępowaniu konkursowym. Dlatego konkurs na stanowisko Naczelnej Pielęgniarki SP ZOZ w L. jest ważny, a skarga – zdaniem organu – nie znajduje usprawiedliwionych podstaw i z racji tego winna zostać oddalona.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Na wstępie trzeba wyjaśnić, że skarga w niniejszej sprawie została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 1842, z późn. zm.) oraz w oparciu o zarządzenie Przewodniczącego Wydziału z dnia 15 stycznia 2021 r. (k. 68 akt sądowych).

Tego rodzaju tryb rozpoznania sprawy na posiedzeniu niejawnym nie ma jednakże żadnego wpływu na zasadę, że uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych określone przepisami art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, z późn. zm. – dalej jako "p.p.s.a."), polegają na kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, a zatem kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Dotyczy to jednakże kontroli tylko tego rodzaju spraw, w które w ogóle podlegają kognicji sądu administracyjnego.

Tymczasem wniesiona w tej sprawie przez skarżącą skarga podlega odrzuceniu z przyczyn proceduralnych, bez konieczności badania jej zarzutów merytorycznych.

Otóż, warunkiem dopuszczalności każdej skargi skierowanej do sądu administracyjnego jest to, aby została ona wniesiona w sprawie należącej do właściwości tego sądu. W niniejszym przypadku tak się nie stało, gdyż sprawa, której dotyczy skarga nie mieści się we właściwości rzeczowej sądu administracyjnego określonej w przepisach art. 3 i 4 p.p.s.a.

Katalog aktów oraz czynności organów administracji publicznej podlegających kontroli sądów administracyjnych wskazany został w treści przepisu art. 3 § 2 p.p.s.a., zgodnie z którym kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:

1) decyzje administracyjne;

2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;

3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie;

4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 oraz z 2019 r. poz. 60, 730, 1133 i 2196), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r. poz. 900, z późn. zm.), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. 2019 r. poz. 768, 730, 1520, 1556 i 2200), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw;

4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających;

5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;

6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;

7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;

8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a;

9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.

Dodatkowo według art. 3 § 2a p.p.s.a., sądy administracyjne orzekają także w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego, a zgodnie z art. 3 § 3 p.p.s.a., także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach. Nadto stosownie do art. 4 p.p.s.a., sądy administracyjne rozstrzygają spory o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego i między samorządowymi kolegiami odwoławczymi, o ile odrębna ustawa nie stanowi inaczej, oraz spory kompetencyjne między organami tych jednostek a organami administracji rządowej.

Powyższe wyliczenie stanowi zamknięty katalog spraw należących do właściwości sądu administracyjnego. Dlatego zaskarżenie aktu lub czynności niewymienionych w tym katalogu oznacza, że sprawa nie jest objęta właściwością sądu administracyjnego, a tym samym – zgodnie z przepisem art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. – skarga wniesiona w tego rodzaju sprawie podlega odrzuceniu.

Wymaga zwrócenia uwagi, że przedmiotem wniesionej przez skarżącą skargi, a zatem przedmiotem zaskarżenia był akt (rozstrzygnięcie) Dyrektora Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej w L. z dnia 23 września 2020 r. o odmowie stwierdzenia nieważności postępowania konkursowego na stanowisko Naczelnej Pielęgniarki w Samodzielnym Publicznym Zakładzie Opieki Zdrowotnej w L. .

Dokonując oceny charakteru tego rodzaju aktu trzeba zwrócić uwagę, że materialnoprawną podstawę przeprowadzenia konkursu na stanowisko Naczelnej Pielęgniarki w Samodzielnym Publicznym Zakładzie Opieki Zdrowotnej w L. , o które skarżąca zamierzała się ubiegać, stanowił przepis art. 49 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej (Dz. U. z 2021 r. poz. 711). Zgodnie z art. 49 ust. 1 pkt 4 tej ustawy, w podmiocie leczniczym niebędącym przedsiębiorcą przeprowadza się konkurs na stanowisko naczelnej pielęgniarki lub przełożonej pielęgniarek. Konkurs na stanowisko kierownika ogłasza podmiot tworzący, a na pozostałe stanowiska – kierownik (art. 49 ust. 2 ustawy). Z kandydatem wybranym w drodze konkursu lub wskazanym w trybie ust. 4 na stanowisko określone w ust. 1 pkt 2-5 kierownik nawiązuje stosunek pracy na podstawie umowy o pracę (art. 49 ust. 5 ustawy).

Z postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 września 2013 r., sygn. akt II GSK 1442/13 wynika, że o innych niż decyzje administracyjne lub postanowienia, wskazane w art. 3 § 2 pkt 1-3 p.p.s.a., aktach lub czynnościach z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa można mówić wówczas, jeżeli akt posiada następujące cechy: ma charakter władczy, jest podjęty w sprawie indywidualnej, ma charakter publicznoprawny oraz dotyczy uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisu prawa.

W tym kontekście tryb konkursowy mający wyłonić naczelną pielęgniarkę szpitala nie ma charakteru postępowania administracyjnego, w wyniku którego wydaje się akt podlegający kontroli sądowoadministracyjnej (zob. postanowienie WSA w Poznaniu z dnia 20 lutego 2014 r., sygn. akt IV SA/Po 801/13). Nie jest to również zarządzenie, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., bowiem zarządzenia Dyrektora dotyczące zarówno samej komisji konkursowej, jak również czynności dotyczące zwrotu oferty konkursowej kandydatowi, który złożył ją – według Dyrektora szpitala – po terminie, są aktami wewnętrznymi. Tymczasem z judykatury wynika, że kontroli sądowoadministracyjnej mogą podlegać akty wydawane przez podmiot tworzący, które dotyczą podmiotu leczniczego niebędącego przedsiębiorcą. Judykatura sądów administracyjnych dopuszcza bowiem sądowoadministracyjną kontrolę uchwał organów założycielskich dotyczących zatwierdzenia statutu albo zmian w statucie zakładu opieki zdrowotnej szpitala (por. np. wyrok WSA w Krakowie z dnia 14 listopada 2013 r., sygn. akt III SA/Kr 844/13; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 czerwca 2010 r., sygn. akt II OSK 119/10). Drugi z tych wyroków dotyczył przy tym oceny pominięcia w uchwalonym statucie obligatoryjnego stanowiska przełożonej pielęgniarek oraz stworzenie (w miejsce ustawowo wymaganych i obligatoryjnie obsadzanych w drodze konkursu stanowisk pielęgniarek oddziałowych) pielęgniarek koordynujących. Trzeba jednak mieć na uwadze różnicę pomiędzy relacją: podmiot tworzący a podmiot leczniczy, a relacją istniejącą wewnątrz danego podmiotu (leczniczego).

Tymczasem w niniejszej sprawie skarżąca domagała się, aby Sąd ingerował w proces zarządzania szpitalem, to jest by dokonał kontroli ważności postępowania konkursowego, w wyniku którego doszło do wyłonienia kandydata na stanowisko Naczelnej Pielęgniarki w Samodzielnym Publicznym Zakładzie Opieki Zdrowotnej w L. , czyli wyboru osoby na stanowisko, które obsadzane jest na podstawie zawieranej z wyłonionym kandydatem umowy o pracę, co jest aktem o charakterze wewnętrznym. W świetle tych uwag czynności podejmowane przez Dyrektora SP ZOZ w L. w związku z tym konkursem, w tym odmowa stwierdzenia nieważności postępowania konkursowego, nie były czynnościami związanymi z wykonywaniem zadań z zakresu administracji publicznej, a przez to dokonując tych czynności organ ten nie miał cech organu administracji publicznej.

Reasumując należało stwierdzić, że skoro postępowanie konkursowe na stanowisko naczelnej pielęgniarki nie jest postępowaniem administracyjnym, to także stwierdzenie nieważności takiego konkursu lub odmowa stwierdzenia jego nieważności nie stanowi ani decyzji administracyjnej, ani też innego rodzaju aktu z zakresu administracji publicznej podlegającego kontroli sądowoadministracyjnej. Takie postępowanie konkursowe zmierza przecież do wyłonienia kandydata, z którym może zostać nawiązany stosunek pracy na podstawie umowy o pracę. Natomiast sprawy związane z zatrudnieniem, jak i rozwiązaniem stosunku pracy, nawet w związku z przeprowadzonym konkursem, należą do właściwości sądów powszechnych, nie zaś administracyjnych.

Całkowicie na marginesie rozbieżności stanowisk pomiędzy skarżącą a organem w zakresie tego, czy jej oferta konkursowa została złożona w terminie w świetle reguł postępowania konkursowego zauważyć wypada, że konkurs przewidywał dla każdego kandydata tylko jeden termin składania oferty, bez względu na sposób jej złożenia. Był to termin 14 dni od daty ukazania się ogłoszenia o konkursie i upływał z dniem 4 sierpnia 2020 r. Jeżeli zatem tego rodzaju oferta (zgłoszenie do postępowania konkursowego spełniające pozostałe wymogi formalne) stanowi jednostronne oświadczenie woli o charakterze cywilnoprawnym zmierzające do nawiązania stosunku pracy, którego skuteczność była uzależniona od zachowania przewidzianego konkursem terminu, to ocena zachowania tego terminu odbywać się mogła wyłącznie na płaszczyźnie przepisu art. 61 § 1 zd. 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (Dz. U. z 2020 r. poz. 1740), a zatem, uzależniona była od oceny czy oświadczenie woli, które ma być złożone innej osobie, zostało złożone z chwilą, gdy doszło do niej w taki sposób, że mogła zapoznać się z jego treścią.

W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie – na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. – obowiązany był skargę odrzucić, uznając ją za niedopuszczalną, gdyż wniesioną w sprawie nie należącej do właściwości sądu administracyjnego (pkt I sentencji postanowienia).

Zgodnie zaś z przepisem 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a., Sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego do dnia rozpoczęcia rozprawy. Oznacza to, że na wskazanej podstawie prawnej zwrotowi podlega cały uiszczony przez skarżącą wpis od skargi w kwocie 200 zł (pkt II sentencji postanowienia).