Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 1987/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2014-04-03 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 28 w zw. z art. 15 ust. 2 pkt 3 i pkt 10
journal: Dz.U. 2012 poz 647
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity
article: art. 46 ust. 1
journal: Dz.U. 2010 nr 106 poz 675
law: Ustawa z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski, Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska,, Sędzia WSA Włodzimierz Kubik (spr.), Protokolant Izabela Maj-Dziubańska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 kwietnia 2014 r. sprawy ze skargi "A" Sp. z o.o. w W. na uchwałę Rady Miasta Częstochowy z dnia 24 kwietnia 2013 r. nr 650/XXXVI/2013 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Rada Miasta Częstochowy w dniu 24 kwietnia 2013 r. podjęła uchwałę Nr 650/XXXVI/2013 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru położonego w Częstochowie w dzielnicy Lisiniec, w rejonie ulic: Wręczyckiej, Podhalańskiej, Wyszyńskiego i Św. Jadwigi, dalej zwanej uchwałą bądź m.p.z.p. Uchwała ta została następnie opublikowana w Dzienniku Urzędowym Województwa Śląskiego z dnia 7 maja 2013 r. pod poz. 3696.

Na uchwałę tę w oparciu o art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym ( Dz. U. z 2013 r., poz. 594 ze zm.) dalej zwanej u.s.g. w zw. z art. 48 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz. U. Nr 106, poz. 675) dalej zwanej u.w.r.u. i s.t. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach wniosła "A" Sp. z o.o. z siedzibą w W, zastępowana przez radcę prawnego A. T. Skarżąca Spółka zarzuciła podjęcie zaskarżonej uchwały z naruszeniem przepisów prawa materialnego mającym wpływ na wynik sprawy, a to:

1) art. 28 ust. 1 w zw. z art. 15 ust. 2 pkt 3 i pkt 10 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (j.t. Dz. U. z 2012 r. , poz. 647 ze zm.) – dalej zwanej u.p.z.p. w zw. z art. 46 ust. 1 u.w.r.u. i s.t polegającym na naruszeniu zasad sporządzania planu miejscowego poprzez wprowadzeniu w jej § 11 ust. 7 pkt 1 i 2 oraz w § 6 ust. 1 pkt 1 rozwiązań, które mogą uniemożliwiać lokalizowanie inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej;

2) art. 71 i nast. ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko ( Dz. U. Nr 199, poz. 1227 ze zm.) – dalej zwanej ustawą o udostępnianiu informacji o środowisku (...) poprzez ustanowienie w § 11 ust. 7 pkt 1 i 2 m.p.z.p. generalnego zakazu realizacji inwestycji mogących znacząco oddziaływać na środowisko z wyjątkiem warsztatów samochodowych na terenach u 2 i U 3 ;

3) art. 2, art. 8, art. 20, art. 22, art. 22, art. 31 ust. 3 i art. 32 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 1997 r. Nr 78, poz. 483 ze zm.) poprzez wprowadzenie do zaskarżonej uchwały § 6 ust. 2 pkt 1 oraz § 11 ust. 7 pkt 1 i 2, a także przekroczenie w związku z tym władztwa planistycznego wynikającego z norm zawartych w art. 4 i art. 15 ust. 2 u.p.z.p.

W oparciu o te zarzuty "A" Spółka z o.o. domagała się stwierdzenia nieważności § 11 ust. 7 pkt 1 i 2 oraz § 6 ust. 1 pkt 1 zaskarżonej uchwały oraz zasądzenia na jej rzecz kosztów postepowania sądowego.

W uzasadnieniu strona skarżąca wskazała, że kwestionowanymi przez nią przepisami m.p.z.p. wprowadzone zostały na obszarze objętym planem zakazy lokalizacji przedsięwzięć kwalifikowanych jako mogące zawsze znacząco oddziaływać na środowisko (§ 11 ust. 7 pkt 1) oraz zabudowy kwalifikowanej do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko ( § 11 ust. 7 pkt 2), a także ograniczenia w zakresie wysokości projektowanej zabudowy do maksymalnie 3 kondygnacji nadziemnych wraz z nakazem ograniczenia projektowanych obiektów do wysokości 15 m ( § 6 ust. 1 pkt 1). Wskazane przepisy m.p.z.p. w przekonaniu Spółki uniemożliwiają lokalizowanie na terenie objętym planem stacji bazowych telefonii komórkowej. Tymczasem przepisy u.p.z.p. nakazują obowiązkowe rozmieszczenie w planie miejscowym inwestycji celu publicznego (art. 4 ust. 1) oraz obligatoryjne zamieszczenie w nim zapisów dotyczących zasad modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji i infrastruktury technicznej ( art. 15 ust. 2 pkt 10 ) a także uwzględnienie w planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym potrzeb z zakresu infrastruktury technicznej (art. 1 ust. 2 pkt 10). W myśl z kolei normy wynikającej z art. 46 ust. 1 u.w.r.u.t. i s.t. plan miejscowy nie może ustanawiać zakazów, a przyjmowane w nim rozwiązania nie mogą uniemożliwiać lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, jeżeli inwestycja taka jest zgodna z przepisami odrębnymi. Spółka wskazała także na przepis art. 2 pkt 5 u.p.z.p. zawierający definicję inwestycji celu publicznego, w której ramach mieszczą się inwestycje dotyczące publicznej sieci telekomunikacyjnej realizowane także przez prywatnego operatora i z prywatnych środków. Analiza treści zakwestionowanych przepisów m.p.z.p. prowadzi do wniosku, że ustanawiając je organ stanowiący gminy przekroczył granice władztwa planistycznego oraz naruszył powołane przepisy rangi ustawowej.

Uzasadniając zarzuty naruszenia przepisami § 11 ust. 7 pkt 1 i pkt 2 m.p.z.p. przepisów Konstytucji skarżąca Spółka wskazała, że z punktu widzenia ochrony środowiska brak jest przesłanek przemawiąjących za wprowadzaniem do planów miejscowych zakazów lokalizowania przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Ocena faktycznego negatywnego oddziaływania na środowisko takich przedsięwzięć powinna być zaś dokonywana indywidualnie w postępowaniu w sprawie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację takich inwestycji i celowi temu służy postępowanie uregulowane przepisami art. 71 i nast. ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku (...). W konsekwencji wprowadzenie generalnego zakazu lokalizowania tego rodzaju inwestycji na całym obszarze objętym planem nie ma żadnego uzasadnienia. W przypadku zaś przedsięwzięć mogących potencjalnie oddziaływać na środowisko może okazać się, że w ogóle nie oddziaływują one negatywnie na środowisko. Interesy ludności zamieszkującej na terenach gdzie realizowana miałaby być inwestycja oddziaływująca na środowisko zabezpiecza zaś szczegółowo uregulowana i rozbudowana procedura administracyjna związana z uzyskiwaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach i istniejący w jej ramach obowiązek sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko.

W przekonaniu skarżącej Spółki przytoczone okoliczności przesądzają, że nie ma żadnego uzasadnienia dla stanowienia w planie miejscowym generalnego zakazu realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. W przypadku stacji bazowych telefonii komórkowej wystarczające jest natomiast zachowanie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku wskazanych w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymywania tych poziomów (Dz. U. Nr 192, poz. 1883). Poziomy oddziaływania tych pól ustalone zostały dla miejsc dostępnych dla ludności oraz dla terenów przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową i ich zachowanie stanowi gwarancję odpowiedniego zabezpieczenia mieszkańców danego obszaru. W konsekwencji niezrozumiałe było wprowadzenie w m.p.z.p. zakazów zawartych w jego § 11 ust. 7 pkt 1 i pkt 2.

Zdaniem skarżącej Spółki kwestionowane przez nią zapisy m.p.z.p. zostały podjęte przez Radę Miasta Częstochowy także z przekroczeniem upoważnienia wynikającego z u.p.z.p., w szczególności zaś z art. 1 ust. 2 pkt 3 tej ustawy nakazującym uwzględniać w planowaniu przestrzennym wymagania ochrony środowiska oraz art. 15 ust. 2 pkt 3 tej ustawy nakazującym obowiązkowe określenie w planie miejscowym zasad ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu kulturowego – przy założeniu , że nie mogą być one sprzeczne z przepisami wyższego rzędu, do których należy zaliczyć przepisy m.in. ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku. Przepisy § 11 ust. 7 pkt 1 i pkt 2 m.p.z.p. naruszają ponadto normę wynikającą z art. 46 ust. 1 u.w.r.u. i s.t. nakazującą przyjmowanie w planie miejscowym rozwiązań, które nie mogą uniemożliwiać lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej. Określając więc w planie przeznaczenie terenu i sposoby jego zagospodarowania Rada Miasta Częstochowy mając na uwadze zakres przedmiotowy tego planu wynikający z art. 15 ust. 2 i ust. 3 u.p.z.p. i kierując się zasadą praworządności winna zastosować się do wymogu wynikającego z art. 46 ust. 1 u.w.r.u. i s.t. Zamiast tego poprzez wskazane w skardze przepisy m.p.z.p. naruszyła ona wskazaną normę w odniesieniu do możliwości lokalizacji inwestycji z zakresu łączności publicznej, które ze względu ma swoje parametry techniczne mogą zaliczać się do kategorii przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Wprowadzając przedmiotowe zakazy Rada uniemożliwiła także zastosowanie na terenie objętym planem przepisu art. 46 ust. 2 u.w.r.u i s.t. dopuszczającego lokalizację tego rodzaju inwestycji, jeżeli nie jest to sprzeczne z przeznaczeniem terenu i nie narusza ustanowionych w planie zakazów lub ograniczeń. Wprowadzony na całym terenie objętym planem zakaz realizacji jakichkolwiek przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, w tym infrastruktury telekomunikacyjnej z zakresu łączności publicznej obejmuje jednostki oznaczone jako tereny zabudowy usługowej ("U"), zabudowy mieszkanowo-uslugowej ("MW/U") i zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej ("MW"), jak również tereny zieleni urządzone ("ZP") oraz tereny dróg publicznych. W przypadku zaś terenów zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej Rada nie podjęła nawet próby ograniczenia możliwości realizacji na tych obszarach inwestycji telekomunikacyjnych o nieznacznym stopniu oddziaływania.

Uzasadniając zarzuty skierowane w odniesieniu do § 6 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. "A" Sp. z o.o. wskazała, że wprowadzony tym przepisem nakaz ograniczenia wysokości projektowanych obiektów budowlanych do 15 m wysokości wyklucza możliwość realizacji na całym obszarze objętym planem wolnostojących stacji bazowych telefonii komórkowej, które są obiektami przekraczającymi tę wysokość, a zatem także ten przepis również narusza normę wynikającą z art. 46 ust. 1 u.w.r.u. i s.t.

W odpowiedzi na skargę Rada Miasta Częstochowy, zastępowana przez radcę prawnego R. W. działającą w oparciu o pełnomocnictwo udzielone jej przez Prezydenta Miasta Częstochowy, wniosła o jej oddalenie. W ocenie organu zarzuty kierowane pod adresem zaskarżonej uchwały należy uznać za prawnie nieuzasadnione. Przedmiotowa uchwała została bowiem podjęta zgodnie z przepisami u.p.z.p. W trakcie prac projektowych uwzględniono m.in. wniosek [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w K. dotyczący wprowadzenia ograniczeń w zakresie wysokości i gabarytów nowej zabudowy, w tym urządzeń technicznych i masztów. Wniosek ten miał oparcie w przepisach obowiązującego Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy Częstochowa dotyczących obszaru ekspozycji i widoku otwartego na [...]. W trakcie procedury uzgadniającej projekt planu uzyskał pozytywną opinię Urzędu Komunikacji Elektronicznej, w której w sposób wyraźny stwierdzono, że nie zawiera on zakazów ani zapisów mogących utrudnić realizację inwestycji celu publicznego w zakresie telekomunikacji. Projekt planu uzyskał także akceptację [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w K., a także Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K. i Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w C. (w odpowiedzi pomyłkowo wskazano PPIS w K.– przyp. Sąd), przy czym dwa ostatnio wymienione organy były odpowiedzialne właściwe za stosowanie ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku(...). W uzgodnieniach ostatnio wskazanych organów nie stwierdzono, aby kwestionowane przepisy § 11 ust. 7 pkt 1 i 2 m.p.z.p. naruszały przepisy ustawy z dnia 3 października 2008 roku.

W przekonaniu Rady Miasta Częstochowy przepisy § 11 ust. 7 pkt 1 i 2 m.p.z.p. miały swoje oparcie w przepisach art. 15 ust. 2 pkt 2 i pkt 9 u.p.z.p. oraz nie naruszały zasady zrównoważonego rozwoju. Organ podkreślił także, że wprowadzone do planu generalne ograniczenia dotyczyły tylko przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, natomiast w odniesieniu do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko wprowadzone ograniczenia dotyczyły wyłącznie zabudowy usługowej i produkcyjnej , a zatem nie obejmują one możliwości realizacji sieci i urządzeń infrastruktury technicznej, do których zaliczają się sieci i urządzenia telekomunikacyjne. Zapis ten pozwala zatem na lokalizację infrastruktury telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 4 u.w.r.u. i s.t. i nawiązuje wprost do zasad określonych w art. 46 ust. 2 u.w.r.u i s.t.

W ocenie organu niezasadna była także argumentacja skargi odwołująca się do art. 71 i nast. ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku (...). Z przepisów tych nie wynika w szczególności zakaz umieszczania w planach miejscowych kwestionowanych przez skarżącą Spółkę ustaleń. Tego rodzaju regulacje są bowiem powszechnie stosowane w planach miejscowych i nie jest to podważane w orzecznictwie sądów administracyjnych. Tytułem przykładu Rada Miasta wskazała w tej kwestii na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 września 2012 r. , II OSK 1449/12 i oraz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 22 marca 201`2 r., II SA/Gl 865/11. W drugim z tych wyroków stwierdzono co prawda nieważność planu miejscowego w części dotyczącej zakazu lokalizacji masztów i stacji bazowych telefonii komórkowej nie zakwestionowano jednak możliwości umieszczania w plamie zakazów dotyczących lokalizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko.

Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi Rada Miasta Częstochowy podała, że ustawa z dnia 7 maja 2010 roku nie daje uprawnień dla lokalizacji inwestycji z zakresu telekomunikacji bez uwzględnienia zapisów planu miejscowego, co ma miejsce w przypadku regulacji dotyczących dróg publicznych czy linii kolejowych. Wbrew twierdzeniom zawartym w skardze art. 4 ust. 1 u.p.z.p. nie stanowi też, że w planach miejscowych obowiązkowo określa się rozmieszczenie inwestycji celu publicznego, bowiem stosownie do art. 15 ust. 3 pkt 4a i 4b u.p.z.p. granice trenów rozmieszczenia tych inwestycji ustala się w zależności od potrzeb. Żaden z przepisów m.p.z.p. nie zakazuje też lokalizacji inwestycji z zakresu łączności publicznej, a wręcz przeciwnie w § 15 ust. 1 pkt 3 tej uchwały ustalono zasady obsługi telekomunikacyjnej terenów zainwestowanych i przeznaczonych do zabudowy. Wbrew twierdzeniom skarżącej Spółki do uchwały dołączono także jej uzasadnienie. Wreszcie zdaniem Rady zaskarżona uchwała została sporządzona z zachowaniem szczególnej staranności, w tym również z zachowaniem zasad zawartych w Konstytucji.

W podsumowaniu odpowiedzi na skargę Rada Miasta Częstochowy zwróciła uwagę, że skarżącej Spółce umknęło, że m.p.z.p. w przeważającej części dotyczy obszaru zabudowy jednorodzinnej, w związku z czym uzasadnionym było wprowadzenie do niego ograniczeń zapewniających z jednej strony możliwość realizacji inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, a z drugiej strony zabezpieczenie osób korzystających z nieruchomości przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową. Ograniczenia te wbrew stanowisku strony skarżącej nie wykluczają możliwości realizacji przedmiotowych inwestycji, aczkolwiek w sposób prawem dopuszczalny ograniczają ich zakres.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na wstępie należało rozważyć dopuszczalność skargi wniesionej w trybie i na zasadach określonych w art. 101 ust. 1 u.s.g. na uchwałę stanowiącą akt prawa miejscowego stosownie do art. 14 ust. 8 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (j.t. Dz. U. z 2012r. , poz. 647 ze zm.- dalej zwanej u.p.z.p.). Zgodnie z art. 101 ust. 1 u.s.g. każdy czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej może – po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Legitymację do wniesienia skargi przez "A" Sp. z o.o. na przedmiotową uchwałę wywieść należy z art. 48 u.w.r.u. i s.t., który uprawnia przedsiębiorcę telekomunikacyjnego do zaskarżenia uchwały w sprawie planu miejscowego w zakresie telekomunikacji. Zaskarżone przepisy m.p.z.p. nie dotyczą co prawda wprost rozwiązań dotyczących telekomunikacji, jednakowoż pośrednio wprowadzają ograniczenia w zakresie realizacji tego rodzaju inwestycji stąd należało uznać, że wspomniany przepis u.w.r.s. i s.t. dawał Spółce legitymację do wniesienia skargi.

Odnotować też należy, że skarżąca Spółka pismem z dnia [...] r. (doręczonym w dniu [...] r.) wezwała Radę Miasta Częstochowy do usunięcia naruszenia prawa poprzez zmianę treści § 7 ust. 11 pkt 1 i pkt 2 oraz § 6 ust. 1 pkt 1 m.p.z.p. Rada Miasta Częstochowy nie udzieliła odpowiedzi na to wezwanie, odniósł się do niego natomiast Zastępca Prezydenta Miasta Częstochowy działający z upoważnienia Prezydenta tego miasta. W piśmie z dnia [...]r. (doręczonym Spółce w dniu [...]r.) poinformował on o braku podstaw do uwzględnienia żądań zawartych we wniesionym wezwaniu. Stwierdzić wreszcie trzeba, że skarga została nadana w dniu [...] r. w U.P. C. [...], a zatem należało uznać, iż wniesiono ją w terminie określonym w art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( j.t. Dz. U. z 2012r. poz. 270 ze zm.– dalej zwanej p.p.s.a.). W konsekwencji wniesioną skargę spełniającą także wymogi formalne należało uznać za dopuszczalną.

Skargę mimo jej dopuszczalności uznać należało jednak za pozbawioną podstaw. Sąd badając legalność zaskarżonej uchwały, a w szczególności zakwestionowane przez skarżącą Spółkę przepisy § 11 ust. 7 pkt 1 i pkt 2 oraz § 6 ust. 1 pkt 1 m.p.z.p., bowiem uznał, że nie naruszają one przepisów prawa.

Swoją skargę "A" Sp. z o.o. oparła na stwierdzeniu, że zakwestionowane przez nią przepisy m.p.z.p. naruszają jej interes prawny jako przedsiębiorcy telekomunikacyjnego uniemożliwiając jej lokalizację inwestycji z zakresu łączności publicznej na obszarze objętym planem. Planowana przez skarżącą Spółkę inwestycja polegać miała na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej zaliczanej do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, co uniemożliwiały jej zakwestionowane w skardze przepisy m.p.z.p. Kwestionowane przez Spółkę przepisy zamieszczone zostały w teście planu ustanawiającym zasady ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu kulturowego ( § 7 m.p.z.p.) oraz zasady ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, a także wymagania wynikające z potrzeb kształtowania przestrzeni publicznych (§ 6 m.p.z.p.). Zarówno pierwsze jak i drugie ustalenia, stosownie do art. 15 ust. 2 pkt 2, pkt 3 i pkt 6 u.p.z.p. stanowią obligatoryjne części planu miejscowego.

W § 11 ust. 7 pkt 1 m.p.z.p. Rada Miasta Częstochowy zakazała na terenie objętym planem lokalizacji m.in. inwestycji kwalifikowanych do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227 ze zm.). Natomiast w § 11 ust. 7 pkt 2 m.p.z.p. wprowadzony został zakaz zabudowy usługowej i produkcyjnej (poza warsztatami samochodowymi do trzech stanowisk obsługi w jednostkach U 2 i U 3 ) kwalifikowanej do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu powołanej wyżej ustawy z dnia 3 października 2008 roku.

W przekonaniu Sądu zarzuty podniesione przez stronę skarżącą pod adresem przytoczonych przepisów są bezzasadne. Na wstępie zauważyć należy, że przepisy § 11 ust. 7 pkt 1 i pkt 2 m.p.z.p. nie wprowadzają na obszarze objętym planem zakazów lokalizacji inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, o jakich jest mowa w art. 46 ust. 1 u.w.r.u. i s.t., natomiast generalnie zakazują one na obszarze objętym planem realizacji przedsięwzięć, które zawsze znacząco oddziaływują na środowisko, a także realizacji zabudowy usługowej i produkcyjnej mogącej potencjalnie oddziaływać na środowisko. Podkreślić w związku z tym trzeba, że nadużyciem jest stawianie znaku równości między inwestycjami telekomunikacyjnymi, a przedsięwzięciami mogącymi zawsze znacząco oddziaływać na środowisko. Inwestycje z zakresu telekomunikacji, w tym stacje bazowe telefonii komórkowej, stosunkowo rzadko są bowiem zaliczane do inwestycji mogących nie tylko zawsze znacząco, ale także mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Przedsięwzięcia tego rodzaju są bowiem na ogół lokalizowane w taki sposób aby w zasięgu pól elektromagnetycznych o poziomach przekraczających wartości dopuszczalne określone w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymywania tych poziomów ( Dz. U. Nr 192, poz. 1883) nie znajdowały się miejsca dostępne dla ludności.

Mając na uwadze rozumienie przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko wynikające z rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko ( Dz. U. Nr 213, poz. 1397 ze zm.) zasadne było w przekonaniu Sądu wprowadzenie zakazu realizacji tego rodzaju inwestycji na obszarze objętym kontrolowanym planem miejscowym, który charakteryzował się znaczną przewagą terenów przeznaczonych pod zabudowę jednorodzinną. Nie od rzeczy wskazać też przyjdzie, że zaskarżonym planem miejscowym został objęty stosunkowo niewielki obszar o powierzchni 37,7 ha, który stanowił 0,24 % powierzchni miasta Częstochowy. Dodać wreszcie trzeba, że zgodnie z § 4 pkt 3 lit a) rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ( Dz. U Nr 164, poz. 1587) ustalenia dotyczące zasad ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu kulturowego powinny zawierać nakazy, zakazy, dopuszczenia i ograniczenia w zagospodarowaniu terenów wynikające z potrzeb ochrony środowiska, o których mowa w szczególności w art. 72 i 73 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska. Stosownie zaś do art. 72 ust. 1 pkt 6 ustawy Prawo ochrony środowiska ( j.t. Dz. U. z 2008 r. Nr 25, poz. 150 ze zm.) w miejscowych planach zapewnia się warunki utrzymania równowago przyrodniczej i racjonalną gospodarkę zasobami środowiska przez uwzględnienie potrzeb w zakresie ochrony m.in. przed polami elektromagnetycznymi.

Podkreślenia w końcu wymaga, że z przepisu art. 46 ust. 1 u.w.r.u. i s.t. nie można w żaden sposób wyprowadzić normy nakazującej gminnemu planiście lokalizowanie na terenach zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej lub w sąsiedztwie tych terenów inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej stanowiących przedsięwzięcia mogące zawsze znacząco oddziaływać na środowisko.

Nie można zgodzić się również ze stanowiskiem Strony skarżącej, że przepis § 11 ust. 7 pkt 2 m.p.z.p uniemożliwia lokalizację na obszarze objętym planem inwestycji z zakresu łączności publicznej. Przepis ten jak słusznie zwrócono uwagę w odpowiedzi na skargę zakazuje bowiem na terenach objętych planem lokalizacji zabudowy usługowej i produkcyjnej. Zakazu tego nie można zaś utożsamiać z zakazem lokalizacji obiektów z zakresu łączności publicznej. Stosownie do § 5 ust. 1 pkt 14 m.p.z.p. przez używany w tej uchwale termin "zabudowa" należy rozumieć budynek lub zespół budynków a także budowli o określonej funkcji wraz z innymi obiektami budowlanymi niezbędnymi dla funkcjonowania tych obiektów. Dodać należy, że stosownie do § 18 pkt 2 m.p.z.p. przeznaczeniu podstawowemu i dopuszczalnemu wyodrębnionych terenów mogą towarzyszyć, jeżeli ustalenia szczegółowe tego nie wykluczają urządzenia infrastruktury technicznej oraz budowle integralnie związane z obsługą terenu. W kwestii rozumienia pojęcia infrastruktury technicznej przepis § 5 ust. 2 pkt 4 m.p.z.p. odsyła zaś do definicji zawartej w art. 143 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2010 Nr 102, poz. 651 ze zm.), zgodnie z którą przez urządzenia infrastruktury technicznej należy rozumieć m.in. urządzenia telekomunikacyjne.

W zakwestionowanym przez skarżącą Spółkę § 6 ust. 1 pkt 1 tekstu planu Rada Miasta Częstochowy określiła z kolei zgodnie z zasadami ochrony i kształtowania ładu przestrzennego nakaz ograniczenia wysokości projektowanej zabudowy maksymalnie do trzech kondygnacji nadziemnych wraz z nakazem ograniczenia wysokości projektowanych obiektów budowlanych do 15 m, o ile ustalenia szczegółowe zawarte w rozdziale 3 uchwały nie stanowią inaczej. Nakaz ten został wprowadzony w celu ochrony ładu przestrzennego w związku z położeniem obszaru objętego planem w granicach obszaru ekspozycji panoramy miasta i [...]. Zakaz ten, jak wynika z przekazanych Sądowi materiałów planistycznych wprowadzony został w związku z zapisami obowiązującego Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta Częstochowy przyjętego uchwałą Rady Miasta Częstochowy Nr [...] z dnia [...] r., które tereny objęte kontrolowanym m.p.z.p. zaliczyło do obszaru ekspozycji panoramy miasta i [...]. Ustanowienie w Studium tego obszaru miało na celu ochronę - jak wskazano - unikatowych wartości krajobrazu miasta, w tym jego ekspozycji z punktów widokowych na trasach turystycznych i pielgrzymkowych, a także zachowanie właściwej kompozycji sylwety miasta na tle krajobrazu jurajskiego. W tym celu Studium nakazało kontrolować zmiany w zagospodarowaniu krajobrazu, "takich jak dominanty konkurencyjne dla bazyliki [...], obiekty o nadmiernych gabarytach, zespoły zieleni wysokiej lub zabudowania zasłaniające widok oraz inne elementy zagospodarowania o negatywnym wyrazie estetycznym". W odniesieniu do projektów planów miejscowych Studium nakazało w opisanym obszarze wprowadzenie ustaleń dotyczących gabarytów i wysokości zabudowy uwzględniających opisane wymogi.

W oparciu o te ustalenia Studium, które stosownie do art. 9 ust. 4 u.p.z.p. były wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu kontrolowanego planu miejscowego przeprowadzona została analiza widokowa dotycząca obszaru ekspozycji i widoku otwartego na [...]. W toku tej analizy ustalono, że wszelkie obiekty przekraczające swoją wysokością 15 m stanowią element dysharmonii. Dodać należy, że wprowadzenia kwestionowanego przez "A" Sp. z o.o. zapisu m.p.z.p. domagał się [...] Wojewódzki Konserwator Zabytków w K. w piśmie z dnia [...]r. Organ ten stosownie do art. 17 pkt 6 lit. b tiret 8 u.p.z.p. jest zaś organem uzgadniającym projekt planu w zakresie kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu.

Skarżąca Spółka szerzej nie uzasadniła w skardze swoich zastrzeżeń zgłoszonych pod adresem § 6 ust. 1 pkt 1 m.p.z.p. wskazała tylko, że przepis ten wyklucza na całym terenie objętym planem realizację stacji bazowej o wolnostojącej konstrukcji, gdyż stacja taka powinna mieć odpowiednią wysokość przewyższającą wysokość zabudowy istniejącej na danym obszarze. Z dokumentacji planistycznej oraz uzasadnienia zaskarżonej uchwały (zostało ono wbrew stwierdzeniu zawartemu w skardze sporządzone i dołączone do tej uchwały) wynika, że "A" Sp. z o.o. w trakcie prac planistycznych złożyła wniosek o lokalizację na terenie objętym planem stacji bazowej telefonii komórkowej w skład której miała wejść wolnostojąca wieża rurowa o wysokości 35,5 m. Prezydent Miasta Częstochowy nie uwzględnił tego wniosku uznając, że wprowadzone w projekcie planu ograniczenia zabudowy nie dotyczą tylko inwestycji telekomunikacyjnych i mieszczą się w granicach władztwa planistycznego gminy. Stwierdził też, że ograniczenie to zostało także wprowadzone z mocy upoważnienia ustawowego wynikającego z art. 15 ust. 2 pkt 6 i pkt 9 u.p.z.p.

Stanowisko to należy zaakceptować w całej rozciągłości. Z art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p. oraz z § 4 pkt 6 rozporządzenia MI w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, wynika obowiązek określenia w planie m.in. wysokości zabudowy. Dodać należy, że podobnie jak w poprzednio omawianym przypadku z przepisu art. 46 ust. 1 u.w.r.u i s.t. nie można też wyprowadzić normy nakazującej gminnemu planiście takie kształtowanie wysokości zabudowy w planie miejscowym aby umożliwiało na terenie objętym planem lokalizację wolnostojących wież antenowych stacji bazowych telefonii komórkowej o wysokości znacznie przekraczającej przeciętną wysokość innych obiektów.

Sąd nie dopatrzył się także naruszenia wskazanymi w skardze przepisami m.p.z.p. przepisów Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. W przekonaniu Sądu kwestionowane zapisy planu miejscowego nie naruszają bowiem zasady państwa prawnego (art. 2 Konstytucji), ani zasady bezpośredniego stosowania przepisów Konstytucji ( art. 8 ust. 2). Brak było również podstaw do upatrywania naruszenia tymi przepisami planu miejscowego zasady gospodarki rynkowej (art. 20 Konstytucji), zasady swobody działalności gospodarczej (art. 22), zasady proporcjonalności ( art. 31 ust. 3 ) czy zasady równości wobec prawa (art. 32 ust. 1 ).

Przeprowadzona kontrola dowodzi także, że badana przez Sąd zaskarżona uchwała zawierająca m.in. przepisy § 6 ust. 1 pkt 1, a także § 11 ust. 7 pkt 1 i pkt 2 została podjęta z zachowaniem wymogów przewidzianych w dziale IV ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. W szczególności projekt tej uchwały wraz z prognozą oddziaływania na środowisko został zaopiniowany i uzgodniony przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska oraz Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w C. Ponadto został on także zaopiniowany pozytywnie przez Urząd Komunikacji Elektronicznej.

W konsekwencji przeprowadzonych rozważań stwierdzić trzeba, że uchwała Rady Miasta Częstochowy Nr 650/XXXVI/2013 z dnia 24 kwietnia 2013 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru położonego w Częstochowie w dzielnicy Lisiniec w rejonie ulic Wręczyckiej, Podhalańskiej, Wyspiańskiego i Św. Jadwigi została podjęta z poszanowaniem zasad sporządzania planu miejscowego oraz zgodnie z trybem jego sporządzania, a zatem brak było podstaw do stwierdzenia jej nieważności w zaskarżonej części.

W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.