Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 490/10
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2011-02-02 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6076 Sprawy objęte dekretem o gruntach warszawskich
Hasła tematyczne: Grunty warszawskie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: 173 § 1, art. 174 pkt. 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Anna Łukaszewska – Macioch Sędziowie: sędzia NSA Monika Nowicka (spr.) sędzia del. NSA Wiesław Morys Protokolant asystent sędziego Katarzyna Myślińska po rozpoznaniu w dniu 2 lutego 2011 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej T. Z. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 listopada 2009 r. sygn. akt I SA/Wa 1144/09 w sprawie ze skargi T. Z. i P. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] czerwca 2009 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie ustanowienia prawa użytkowania wieczystego do gruntu nieruchomości warszawskiej oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 4 listopada 2009 r. ( sygn. akt I SA/Wa 1144/09) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, orzekając na skutek skargi złożonej przez T. Z. i P. Z., uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] czerwca 2009 r. nr [...] wydaną w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie ustanowienia prawa użytkowania wieczystego do gruntu nieruchomości warszawskiej oraz uchylił poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji.

Wyrok został wydany w następujących okolicznościach sprawy:

Decyzją z dnia [...] lutego 2009 r. nr [...] Prezydent m. st. Warszawy odmówił P. Z. i T. Z. ustanowienia prawa użytkowania wieczystego do gruntu nieruchomości warszawskiej, o powierzchni [...] m kw., położonej przy d. ul. Z. [...], oznaczonej numerem hipotecznym "hip. [...]" ( obecnie Al. S. [...], działka nr [...] z obrębu [...], uregulowana w księdze wieczystej [...]).

Rozpatrując sprawę w trybie instancji odwoławczej, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia [...] czerwca 2009 r. Nr [...] uchyliło w/w decyzję Prezydenta m. st. Warszawy - i umorzyło postępowanie organu pierwszej instancji, uznając je za bezprzedmiotowe.

W motywach uzasadnienia swego rozstrzygnięcia organ odwoławczy podał, iż przedmiotowa nieruchomość podlegała działaniu dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. Warszawy ( Dz. U. Nr 50, poz. 279) a objęcie przedmiotowego gruntu przez Gminę nastąpiło w dniu [...] kwietnia 1948 r., tj. z dniem ogłoszenia w Dzienniku Urzędowym Nr 10 Rady Narodowej i Zarządu Miejskiego m.st. Warszawy. W związku z tym, termin do złożenia wniosku o przyznanie własności czasowej - określonego w art. 7 w/w dekretu - upłynął w dniu [...] października 1948 r.

Kolegium ustaliło, że w dacie [...] września 1948 r. został złożony wniosek o przyznanie w/w prawa, ale wniosek ten złożył nie były właściciel nieruchomości a Okręgowy Urząd Likwidacyjny.

Z kolei, w dniu [...] sierpnia 1954 r. M. Z. nabyła przedmiotowa nieruchomość od S. L. w drodze aktu notarialnego sporządzonego w Państwowym Biurze Notarialnym w S. (nr rep [...]) Następnie, w dniu [...] listopada 1995 r. Zarząd m.st. Warszawy decyzją nr [...] stwierdził nabycie przez Przedsiębiorstwo S. i U. S. w W. z dniem [...] grudnia 1990 r. prawa użytkowania wieczystego do spornego gruntu, stanowiącego własność m.st. Warszawy wraz prawem własności budynków i innych znajdujących się na nim urządzeń. Prawo to zostało następnie nabyte przez Przedsiębiorstwo H.-T. Spółka z o.o. w W.

Powołując się na treść art. 7 cytowanego dekretu oraz na stanowisko wyrażone w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 stycznia 2002 r. (sygn. akt I SA 1482/00), Kolegium stwierdziło, że ponieważ tzw. wniosek dekretowy nie został złożony przez dotychczasowego właściciela nieruchomości, lecz przez Okręgowy Urząd Likwidacyjny, to tym samym nie zostały zrealizowane wszystkie przesłanki, wymienione w powoływanym przepisie.

Podkreślono, że żaden przepis ustawowy nie uprawniał, ustanowionych na mocy dekretu z dnia 8 marca 1946 r. o majątkach opuszczonych i poniemieckich (Dz. U. Nr 13, poz. 87 ze zm.) urzędów likwidacyjnych, do występowania w charakterze osób reprezentujących prawa dotychczasowych właścicieli gruntów warszawskich. Niemożliwym było również potwierdzenie czynności, dokonanych przez Okręgowy Urząd Likwidacyjny, przez właścicieli nieruchomości, ich następców prawnych lub też spadkobierców. Złożenie więc wspomnianego wniosku przez nieuprawniony podmiot, czyniło ten wniosek prawnie nieskutecznym. W związku z powyższym nie mógł być on podstawą do wszczęcia postępowania administracyjnego, wynikającego z przepisów dekretu o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy. Z tego powodu Kolegium uchyliło decyzję Prezydenta i umorzyło wszczęte przezeń postępowanie administracyjne.

Od wyżej przedstawionej decyzji skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnieśli T. Z. i P. Z., wnosząc o jej uchylenie.

Skarżący zarzucili Kolegium naruszenie: art. 7, art. 8, 10 § 1, art. 77, 80, 81,107 § 3 i art. 81 oraz art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 105 § 1 i w zw. z art. 28 k.p.a.

Odpowiadając na skargę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Uchylając - na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej P.p.s.a.) – zaskarżoną decyzję a także decyzję Prezydenta m. st. Warszawy z dnia 25 lutego 2009 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał skargę za zasadną, choć z innych powodów niż powołane w skardze.

Sąd stanął na stanowisku, że w rozpoznawanej sprawie zostały istotnie naruszone przepisy postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy tj. art. 7, 77 § 1 , art. 80 i 107 § 3 k.p.a. bowiem organy obu instancji przyjęły - jako okoliczność niebudzącą wątpliwości - iż w analizowanej sprawie został złożony przez Okręgowy Urząd Likwidacyjny wniosek, o którym mowa w art. 7 ust. 1 dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy, tymczasem w aktach administracyjnych, przekazanych przez organ wraz ze skargą T. Z. i P. Z. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, brakowało takiego wniosku. Organy administracji publicznej, rozpoznające niniejszą sprawę, w żaden sposób nie wyjaśniły przy tym, na jakiej podstawie uznały, że wniosek taki w ogóle istnieje i - że został on faktycznie złożony.

Dodatkowo Sąd podkreślił, iż na rozprawie przeprowadzonej w dniu 4 listopada 2009 r. pełnomocnik skarżących oświadczył (cyt.) " (...) iż fizycznie wniosku złożonego przez Okręgowy Urząd Likwidacyjny nie widział w aktach sprawy, tylko z różnych pism wynika, że wniosek taki został złożony".

W świetle powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że należało uchylić wydane w sprawie rozstrzygnięcia organów obu instancji bowiem brak w aktach sprawy przedmiotowego wniosku uniemożliwiał ocenę, czy "wniosek dekretowy" został istotnie złożony, a jeżeli tak - to przez kogo i czy złożył go podmiot do tego uprawniony. Innymi słowy, brak przedmiotowego dokumentu - z uwagi na treść art. 133 § 1 p.p.s.a - uniemożliwiał Sądowi ocenę zgodności z prawem wydanych w sprawie decyzji.

W skardze kasacyjnej T. Z., zaskarżając powyższy wyrok w całości, choć nadmieniając jednocześnie, że faktycznie zaskarżone w tym wypadku zostało jedynie uzasadnienie wyroku a nie jego rozstrzygnięcie, zarzucił Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy ( art. 174 pkt 2 P.p.s.a.) w postaci:

1) art. 141 § 4 P.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 P.p.s.a. poprzez brak odniesienia się w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku do wszystkich zarzutów i argumentów przedstawionych przez skarżących w skardze do Sądu Wojewódzkiego (podczas, gdy obowiązek ustosunkowania się do wszystkich podniesionych w skardze zarzutów wobec utrwalonej w tej kwestii linii orzeczniczej sądów administracyjnych jest niepodważalny), a zwłaszcza do:

- zarzutu naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. oraz art. 81 k.p.a. polegającym na zaniechaniu powiadomienia przez organ stron postępowania o możliwości zapoznania się z zebranym w sprawie materiałem dowodowym,

- zarzutu naruszenia art. 115 i n. kodeksu zobowiązań (obecnie art. 752 i n. kodeksu cywilnego) poprzez nieuwzględnienie przy wydawaniu decyzji instytucji negotiorum gestora oraz treści wyroku Sądu Najwyższego z dnia 9 stycznia 2008 r. wydanego w sprawie o sygn. akt II CSK 394/07,

- zarzutu nieuwzględnienia utrwalonej linii orzecznictwa dotyczącej możliwości złożenia przez Okręgowy Urząd Likwidacyjny wniosku, w stosownym terminie, w imieniu przeddekretowych właścicieli lub ich spadkobierców za ich późniejszą (później potwierdzoną) zgodą lub w porozumieniu z nimi, albo w taki sposób (jak w niniejszej sprawie), że następcy prawni potwierdzili działania Okręgowego Urzędu Likwidacyjnego, jako negotiorum gestora,

- zarzutu naruszenia innych przepisów postępowania administracyjnego, a w szczególności art. 7, 8, art. 77 i 80 k.p.a. poprzez pominięcie, istotnych dla spraw okoliczności stanu faktycznego oraz nieuzasadnioną odmowę merytorycznego rozpatrzenia wniosku złożonego przez Okręgowy Urząd likwidacyjny, który działał jako zleceniobiorca (pełnomocnik) przeddekretowych właścicieli, a jego czynności jako negotiorum gestora zostały potwierdzone przez następców prawnych przeddekretowych właścicieli,

- zarzutu naruszenia art. 7 dekretu z dnia 26 października 1945 r. w zw. z art. 7, art. 77 i art. 107 k.p.a. poprzez zaniechanie ustalenia, czy w ogóle termin do złożenia wniosku dekretowego rozpoczął bieg, a jeżeli tak, to kiedy oraz czy termin ten upłynął przed złożeniem wniosku,

- zarzutu braku zbadania przez organ chwili prawidłowego objęcia w posiadanie (w rozumieniu art. 296 § 1 Prawa rzeczowego) nieruchomości, poprzez błędne przyjęcie, że nieruchomość objęto w dniu [...] kwietnia 1948 r., podczas gdy objęcie takie nie spełniało przesłanki ustawowej posiadania w rozumieniu art. 296 § 1 Prawa rzeczowego,

- zarzutu naruszenia art. 296 § 1 Prawa rzeczowego w zw. z art. 7 dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy poprzez zaniechanie zastosowania tego przepisu,

- zarzutu naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak przeprowadzenia całościowego postępowania wyjaśniającego co do zarzutów podniesionych we wniosku z dnia [...] marca 2009 r., na skutek czego decyzja została oparta na nieprawidłowym rozstrzygnięciu samych wstępnych zagadnień, bez jakiejkolwiek analizy podniesionych zarzutów, a więc bez merytorycznego rozpoznania,

- zarzutu naruszenia art. 138 § 1 pkt. 2 w zw. z art. 105 § 1 k.p.a. w zw. z art. 28 k.p.a. poprzez umorzenie postępowania ze względu na jego rzekomą bezprzedmiotowość, podczas gdy nie zaistniały okoliczności powodujące bezprzedmiotowość postępowania, gdyż istnieje przedmiot postępowania (nieruchomość i wniosek dekretowy) oraz podmiot postępowania (skarżący jako następcy prawni przeddekretowych właścicieli — mający interes prawny w rozpatrzeniu wniosku dekretowego),

a także

- zarzutu naruszenia art. 7 oraz art. 8 k.p.a. w zw. z art. 7 ust. 1 i 2 dekretu z dnia 26 października 1945 r. poprzez wydanie decyzji sprzecznej z utrwaloną linią orzeczniczą, w której jednolicie przyjmuje się, że odmowa ustanowienia prawa użytkowania wieczystego gruntu na podstawie art. 7 ust. 2 dekretu nie jest możliwa z żadnej innej przyczyny niż niemożność pogodzenia sposobu używania gruntu z ustaleniami planu zabudowy;

2) art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez brak odzwierciedlenia oceny zarzutów skargi w pisemnym uzasadnieniu zaskarżonego wyroku podczas gdy, jak słusznie stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 23 czerwca 2008 r. ( sygn. akt I OSK 249/07): "zobowiązanie sądu administracyjnego do rozstrzygnięcia sprawy w jej granicach, a nie tylko w ramach sformułowanych zarzutów wniosków skargi wskazuje, że sąd ten obowiązany jest szczególnie skrupulatnie ocenić zarzuty skargi, co na podstawie art. 141 § 4 P.p.s.a. wymaga odzwierciedlenia tej oceny w sporządzonym przez niego uzasadnieniu wyroku, a uchybienie temu obowiązkowi stanowi naruszenie przepisów prawa procesowego mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy";

3) art. 141 § 4 P.p.s.a. w zw. z art. 153 P.p.s.a. poprzez niewyrażenie stosownej oceny prawnej oraz udzielenie organowi błędnych i niekompletnych wytycznych co do dalszego postępowania przy ponownym rozpatrywaniu sprawy;

4) art. 141 § 4 P.p.s.a. w zw. z art. 76 § 1 k.p.a. poprzez całkowicie dowolne, bez przeprowadzenia przeciwdowodu, odrzucenie faktu stwierdzonego w dokumentach urzędowych, podczas gdy Sąd zobligowany był domniemaniem prawdziwości informacji zawartych w piśmie II Oddziału Finansowego b. Okręgowego Urzędu Likwidacyjnego z dnia [...] lipca 1954 r. oraz w piśmie Mazowieckiego Urzędu Wojewódzkiego w W. z dnia [...] października 2007 r. i w związku z tym nie mógł przyjąć, iż wniosek o przyznanie prawa własności czasowej do gruntu nieruchomości warszawskiej położonej przy Al. [...] [...] nie został złożony przez Okręgowy Urząd Likwidacyjny, w sytuacji gdy fakt ten wprost wynika z treści w/w dokumentów urzędowych;

5) art. 141 § 4 P.p.s.a. w zw. z art. 133 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 8 k.p.a. poprzez błędne uzasadnienie wyroku spowodowane błędnym przyjęciem, iż brak w aktach sprawy wniosku, o którym mowa w art. 7 ust.1 dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy (Dz. U. Nr 50, poz. 279 ze zm.) o przyznanie prawa własności czasowej do gruntu nieruchomości warszawskiej położonej przy Al. S. [...] (d. Z. [...]), uniemożliwia ocenę czy wniosek dekretowy został w istocie złożony (a jeżeli tak - to przez kogo i czy złożył go podmiot do tego uprawniony) i co za tym idzie ocenę zgodności z prawem wydanych w sprawie decyzji, podczas gdy fakt złożenia wniosku wynika wprost z dokumentów urzędowych załączonych do akt sprawy, przede wszystkim z datowanego na dzień [...] lipca 1954 r. pisma II Oddziału Finansowego b. Okręgowego Urzędu Likwidacyjnego oraz z treści pisma Mazowieckiego Urzędu Wojewódzkiego w W. z dnia [...] października 2007 r., a wszelkie wątpliwości powinny i muszą być rozstrzygane na korzyść obywatela;

6) art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez błędne uzasadnienie wyroku spowodowane błędnym wskazaniem, iż Prezydent m.st. Warszawy w żaden sposób nie wyjaśnił na jakiej podstawie uznał, że wniosek, o którym, mowa w art. 7 ust. 1 dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i ubytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy (D. U. Nr 50, poz. 279 ze zm.) o przyznanie prawa własności, .czasowej do gruntu nieruchomości warszawskiej położonej przy Al. S. [...] (d. Z. [...]), został faktycznie złożony, co zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego uniemożliwia ocenę zgodności z prawem decyzji Prezydenta m.st. Warszawy z dnia [...] lutego 2009 r. nr [...], podczas gdy w uzasadnieniu przedmiotowej decyzji wyraźnie wskazano, iż założenie to oparto na uzyskanym w trakcie przeprowadzonego postępowania piśmie Mazowieckiego Urzędu Wojewódzkiego w W. z dnia [...] października 2007 r.;

7) art. 141 § 4 P.p.s.a. w zw. z art. 133 § 1 P.p.s.a. poprzez błędne uzasadnienie wyroku spowodowane błędnym przyjęciem, iż brak w uzasadnieniu decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. wskazania podstawy uznania, iż wniosek, o którym mowa w art. 7 ust.1 dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy (Dz. U. Nr 50, poz. 279) o przyznanie prawa własności czasowej do gruntu nieruchomości warszawskiej położonej przy Al. S. [...] (d. Z. [...]), został istotnie złożony (a jeżeli tak — to przez kogo i czy złożył go podmiot do tego uprawniony) uniemożliwia ocenę zgodności z prawem decyzji SKO z dnia [...] czerwca 2009 r. ([...]), podczas gdy fakt złożenia wniosku wynika wprost z dokumentów urzędowych załączonych, do akt sprawy, przede wszystkim z datowanego na dzień [...] lipca 1954 r. pisma II Oddziału Finansowego b. Okręgowego Urzędu Likwidacyjnego oraz z treści pisma Mazowieckiego Urzędu Wojewódzkiego w W. z dnia [...] października 2007 r.;

8) art. 141 § 4 P.p.s.a. w zw. z art. 133 § 1 P.p.s.a., poprzez błędne uzasadnienie wyroku spowodowane niedokonaniem przez Sąd I Instancji wnikliwej analizy akt sprawy i w konsekwencji błędne uznanie, iż fizyczny brak wniosku dekretowego (w formie oddzielnego dokumentu) w aktach niniejszego postępowania uniemożliwia przeprowadzenie stosownej kontroli, podczas gdy wnikliwa analiza. całokształtu zebranego w sprawie materiału dowodowego i akt sprawy powinna doprowadzić Wojewódzki Sąd Administracyjny do konstatacji, iż o fakcie złożenia przedmiotowego wniosku dostatecznie świadczy treść dokumentów urzędowych, tj.: pisma II Oddziału Finansowego b. Okręgowego Urzędu Likwidacyjnego z dnia [...] lipca 1954 r. oraz pisma Mazowieckiego Urzędu Wojewódzkiego w W. z dnia [...] października 2007 r.;

względnie,

naruszenie art. 141 § 4 P.p.s.a. w zw. z art. 133 § 1 P.p.s.a., w zw. z art. 8 k.p.a. poprzez błędne uzasadnienie wyroku spowodowane pozbawionym podstaw odmówieniem wiarygodności i mocy dowodowej dokumentom urzędowym, tj.: datowanemu na dzień [...] lipca 1954 r. pismu II Oddziału Finansowego b. Okręgowego Urzędu Likwidacyjnego oraz pismu Mazowieckiego Urzędu Wojewódzkiego w W. z dnia [...] października 2007 r., podczas gdy z treści obu dokumentów wyraźnie wynika, iż wniosek dekretowy został złożony przez uprawniony organ, w wszystkie wątpliwości winny być rozstrzygane na korzyść obywatela;

Wskazując na powyższe podstawy kasacyjne, skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, celem sporządzenia prawidłowego uzasadnienia, spełniającego wytyczne NSA i odnoszącego się do wszystkich podniesionych w skardze do Sądu Wojewódzkiego zarzutów wraz z pozostawieniem temuż Sądowi orzeczenia o kosztach postępowania kasacyjnego.

Odpowiedź na skargę kasacyjną nie została wniesiona.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 183 § 1 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę tylko okoliczności uzasadniające nieważność postępowania, a które to okoliczności w tym przypadku nie zachodziły. Tak więc postępowanie kasacyjne w niniejszej sprawie polegało wyłącznie na badaniu zasadności podstaw kasacyjnych, przytoczonych w skardze kasacyjnej.

Skargę tę należało uznać za nieusprawiedliwioną.

W myśl przepisu art. 173 §1 P.p.s.a. skarga kasacyjna może być wniesiona do Naczelnego Sądu Administracyjnego jedynie od wydanych przez wojewódzki sąd administracyjny wyroków i postanowień kończących postępowanie w sprawie. Z tego względu nie jest dopuszczalne wniesienie skargi kasacyjnej jedynie od uzasadnienia wyroku. W sytuacji zatem, gdy strona nie zgadza się z oceną prawną, dokonaną przez sąd pierwszej instancji i związanymi z nią wskazaniami, co do dalszego postępowania, może domagać się zmiany orzeczenia w tym zakresie tj. może zaskarżyć całe orzeczenie ( vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 października 2005 r. sygn. akt FSK 2262/04 oraz postanowienia z dnia 28 marca 2006 r. sygn. akt II OZ 319/06 i z dnia 24 marca 2006 r. sygn. akt I FSK 750/05).

Z tej przyczyny wniesienie w analizowanej sprawie skargi kasacyjnej od całego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie było – pod względem formalnym – prawidłowe. W sytuacji, gdyby bowiem skarżący kasacyjnie dążyłby do zmiany oceny prawnej, dokonanej przez Sąd pierwszej instancji w zaskarżonym, choć korzystnym dla niego wyroku, Naczelny Sąd Administracyjny – działając na zasadzie art. 184 P.p.s.a. – oddaliłby wprawdzie skargę kasacyjną, ale jednocześnie mógłby, jeśli zarzuty strony okazałyby się skuteczne, zmienić motywy rozstrzygnięcia sądu wojewódzkiego.

W przedmiotowej jednak sprawie, wyżej opisane postępowanie Sądu Odwoławczego nie było możliwe. Skarga kasacyjna bowiem została oparta jedynie na podstawie kasacyjnej, określonej w art. 174 pkt 2 P.p.s.a. Zarzucała ona Sądowi Wojewódzkiemu naruszenie wyłącznie przepisów postępowania, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Przy tak określonej podstawie kasacyjnej należy zatem stwierdzić, że nie każde naruszenie przepisów postępowania może stanowić skuteczną podstawę kasacyjną. W takim wypadku, do uwzględnienia skargi kasacyjnej dojdzie jedynie wtedy, gdy naruszenie przepisów proceduralnych mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Obowiązkiem przy tym wnoszącego skargę kasacyjną jest wykazanie, że gdyby nie doszło do zarzucanego naruszenia przepisów, to wyrok sądu wojewódzkiego ( sentencja ) byłby innej treści ( vide: B. Dauter, B. Gruszczyński, A Kabat i M. Niezgodka – Medek Komentarz do art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, LEX 2009).

W analizowanej sprawie wyrok Sądu Wojewódzkiego uchylał zaskarżoną decyzję a także decyzję ją poprzedzającą, a w związku z tym wymienione w zarzutach skargi kasacyjnej przepisy postępowania nie mogły być tym samym uznane za naruszone w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Podnieść też trzeba, że Sąd Wojewódzki w zaskarżonym wyroku nie zawarł żadnej oceny prawnej, dotyczącej roszczenia skarżących kasacyjnie o ustanowienie prawa użytkowania wieczystego do gruntu nieruchomości warszawskiej. Sąd pierwszej instancji stwierdził jedynie uchybienie proceduralne organów, polegające na braku w aktach administracyjnych, przesłanych Sądowi, wniosku, na podstawie którego skarżący opierali swoje roszczenie. W związku z tym Sąd Wojewódzki polecił, aby organ wniosek ten dołączył do akt a jeżeli wniosek ten w ogóle nie znajdował się w aktach administracyjnych, organ został zobowiązany do wyjaśnienia, na jakiej podstawie przyjął, że taki wniosek istotnie był złożony.

Sąd Wojewódzki wydał zatem zaskarżony wyrok w granicach sprawy, niebędąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołana podstawą prawną, do czego był uprawniony na zasadzie art. 134 § 1 P.p.s.a.

Biorąc zatem pod uwagę, że skarga kasacyjna nie miała usprawiedliwionych podstaw, Naczelny Sąd Administracyjny - na podstawie art. 184 P.p.s.a. - orzekł jak w sentencji.