Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 848/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2013-12-04 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: par. 31
journal: Dz.U. 1991 nr 79 poz 349
law: Rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 9 lipca 1991 r. w sprawie właściwości i trybu postępowania komisji lekarskich podległych Ministrowi Spraw Wewnętrznych.
article: art. 41 ust. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2011 nr 287 poz 1687
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tekst jednolity.

SENTENCJA

Dnia 4 grudnia 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Teresa Rutkowska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka, Sędzia NSA Janusz Nowacki, , Protokolant Pomocnik sekretarza – Bartosz Adamus, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 grudnia 2013 roku sprawy ze skargi J. Ś. na rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. z dnia [...] roku Nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji oddala skargę.


UZASADNIENIE

Rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...]. Komendant Wojewódzki Policji w Ł., na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 oraz art. 127 § 2 k.p.a. (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania J.Ś. od rozkazu personalnego nr [...] Komendanta Miejskiego Policji w Ł. z dnia [...]. w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji z dniem 31 maja 2013 r. na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tj. Dz. U. z 2011r. nr 287, poz. 1687 ze zm.), uchylił zaskarżony rozkaz personalny w części dotyczącej daty zwolnienia ze służby w Policji oraz ustalił datę zwolnienia ze służby w Policji na dzień 30 czerwca 2013 r., w pozostałej części zaskarżony rozkaz personalny utrzymał w mocy.

Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w oparciu o następujący stan faktyczny i prawny sprawy:

W dniu [...]. Komendant Miejski Policji w Ł. na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 45 ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji wydał rozkaz personalny nr [...], którym zwolnił ze służby w Policji J.Ś. z dniem 31 maja 2013 r.

W odwołaniu skarżący wskazał, że nie zgadza się z orzeczeniem nr [...] Okręgowej Komisji Lekarskiej Ministerstwa Spraw Wewnętrznych w Ł. z dnia [...]., uznającym funkcjonariusza za całkowicie niezdolnego do służby w Policji, zaliczającym wymienionego policjanta do II grupy inwalidów bez związku ze służbą w Policji oraz uznającym go za częściowo niezdolnego do pracy zarobkowej - przeciwwskazana praca ciężka fizycznie, z obciążeniem narządu ruchu. Skarżący stwierdził, że stan zdrowia pozwala pełnić mu służbę np. w pionie dochodzeniowo-śledczym lub na innym stanowisku, które nie wymagałoby obciążania narządu ruchu do czasu pełnego wyzdrowienia.

Zaskarżonym rozkazem personalnym z dnia [...]. Komendant Wojewódzki Policji w Ł. uchylił powyższe rozstrzygnięcie w zakresie ustalenia daty zwolnienia ze służby, w pozostałej części utrzymał je w mocy. Organ wyjaśnił, że z dyspozycji przepisu art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji wynika, że konsekwencją orzeczenia trwałej niezdolności do służby przez komisję lekarską jest zwolnienie policjanta ze służby. Organ administracji publicznej uprawniony do zwolnienia ze służby, działający na podstawie wskazanego przepisu ustawy o Policji wydaje w omawianej sytuacji decyzję o charakterze "związanym".

Organ odwoławczy wskazał, że o zdolności (bądź jej braku) policjanta do pełnienia służby orzekają w dwuinstancyjnej procedurze komisje lekarskie podległe ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych. Komisje te są organami odrębnymi od organów właściwych w sprawach osobowych policjantów. Orzeczenia komisji lekarskich nie ograniczają się tylko do oceny stanu zdrowia osoby stającej przed komisją, lecz w sposób autorytatywny rozstrzygają również kwestie zdolności badanego do służby, ustalając stopień zdolności do służby poprzez zaliczenie osoby badanej do jednej z kategorii zdolności do służby. Organ odwoławczy podniósł, że Okręgowa Komisja Lekarska MSW w Ł. orzeczeniem nr [...] z dnia [...]. uznała J.Ś. za całkowicie niezdolnego do służby w Policji, a orzeczenie to jest ostateczne.

Komendant Wojewódzki Policji w Ł. wskazał, że w dniu 10 sierpnia 2011 r. skarżący uległ wypadkowi komunikacyjnemu poza służbą, w wyniku którego doznał ciężkich obrażeń ciała, tj. złamanie 1/2 trzonu kości udowej prawej, złamanie 1/2 trzonu kości piszczelowej prawej, złamanie 1/3 bliższej i 1/3 dalszej kości strzałkowej prawej i złamanie nasady dalszej kości promieniowej lewej, złamanie kompresyjne trzonów kręgów Th5 i Th6.

W związku z powyższym Komendant Miejski Policji w Ł. z dniem 3 października 2011r. . przeniósł skarżącego do swojej dyspozycji rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...].

Organ wyjaśnił, że Komendant Miejski Policji w Ł. udzielił skarżącemu płatnego urlopu zdrowotnego w celu przeprowadzenia zaleconego przez Wojewódzką Komisję Lekarską leczenia w wymiarze nieprzekraczającym jednorazowo 6 miesięcy.

Kolejnymi rozkazami personalnymi trzykrotnie udzielano skarżącemu urlopu zdrowotnego w wymiarze 60 dni.

Następnie w dniu 28 marca 2012 r. skarżący został skierowany z urzędu do Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej MSW w Ł. celem orzeczenia zdolności fizycznej i psychicznej do dalszego pełnienia do służby w Policji w związku z absencją chorobową spowodowaną wypadkiem komunikacyjnym, któremu uległ poza służbą w dniu 10 sierpnia 2011 r.

Orzeczeniem nr [...] Wojewódzka Komisja Lekarska MSW w Ł. z dnia [...]. uznała skarżącego całkowicie niezdolnym do służby w Policji, zaliczając wymienionego policjanta do II grupy inwalidów bez związku ze służbą w Policji oraz uznając go za częściowo zdolnego do pracy.

W wyniku rozpoznania odwołania, orzeczeniem nr [...] Okręgowej Komisji Lekarskiej MSW w Ł. z dnia [...] skarżący został uznany za całkowicie niezdolnego do służby w Policji i zaliczony do II grupy inwalidów. W orzeczeniu stwierdzono, że inwalidztwo nie pozostaje w związku ze służbą.

Skarżący złożył od tego orzeczenia sprzeciw do Centralnej Komisji Lekarskiej, która w dniu [...] w trybie nadzoru uchyliła zaskarżone orzeczenie i przekazała sprawę OKL MSW w Ł. do uzupełnienia w części B uzasadnienia (pismo CKL z dnia [...]. k. 9-10 akt sądowych).

Ponownie rozpatrując sprawę, Okręgowa Komisja Lekarska MSW w Ł. orzeczeniem nr [...] z dnia [...] uznała skarżącego za całkowicie niezdolnego do służby w Policji i zaliczyła wymienionego policjanta do II grupy inwalidów bez związku ze służbą w Policji, uznając go za częściowo niezdolnego do pracy zarobkowej poza resortem – przeciwwskazana praca ciężka fizycznie, z obciążeniem narządu. Komendant Wojewódzki wskazał, że orzeczenie wydane w tym trybie, stosownie do § 31 ust. 4 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 9 lipca 1991 r. w sprawie właściwości i trybu postępowania komisji lekarskich podległych

Ministrowi Spraw Wewnętrznych (Dz. U. z 1995 r. nr 146, poz. 712) jest ostateczne.

Odnosząc się do zarzutów skarżącego organ odwoławczy podzielił argumentację Komendanta Miejskiego Policji w Ł. i wyjaśnił, że dla organów administracji wiążące

jest orzeczenie nr [...] Okręgowej Komisji Lekarskiej MSW w Ł. z dnia [...] którym uznano stronę za całkowicie niezdolną do służby w Policji, ponieważ postępowanie toczące się przed komisjami lekarskimi podległymi ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych jest odrębnym postępowaniem administracyjnym i jego prawomocne zakończenie wyżej wymienionym orzeczeniem wiąże organy Policji.

Organ odwoławczy stwierdził, że organy Policji nie są uprawnione do oceny stanu zdrowia policjanta i badania możliwości dalszego pełnienia przez niego służby w Policji, ponieważ oceny takiej dokonują inne organy tj. komisje lekarskie podległe ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych.

Organ odwoławczy wyjaśnił, że stwierdzenie przez komisję lekarską całkowitej niezdolności do służby stanowi podstawę do obligatoryjnego rozwiązania z policjantem stosunku służbowego na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji. Przepis ten określa bowiem, iż w przypadku orzeczenia trwałej niezdolności do służby przez komisję lekarską policjanta zwalnia się ze służby.

Komendant Wojewódzki Policji w Ł. wskazał, że zgodnie z treścią przepisu art. 43 ust. 1 ustawy o Policji zwolnienie policjanta ze służby na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 1 wyżej cytowanej ustawy nie może nastąpić przed upływem 12 miesięcy od dnia zaprzestania służby z powodu choroby, chyba że policjant zgłosi pisemne wystąpienie ze służby. Oznacza to, że z policjantem niezdolnym do służby nie można bez jego zgody rozwiązać stosunku służbowego przed upływem powyższego okresu. Powołany przepis ma charakter ochronny i gwarantuje policjantowi pozostawanie w służbie przez 12 miesięcy od zaprzestania służby z powodu choroby.

Odnosząc treść powyższego przepisu do sytuacji skarżącego organ odwoławczy wskazał, że od dnia 10 sierpnia 2011 r. do dnia 9 sierpnia 2012 r. skarżący przebywał na ciągłym zwolnieniu lekarskim, a od dnia 10 sierpnia 2012 r. do dnia 24 stycznia 2013r. udzielono stronie płatnego urlopu zdrowotnego, a z dniem 13 lutego 2013 r. został zwolniony przez przełożonego od wykonywania zadań służbowych do dnia rozwiązania stosunku służbowego, z uwagi na orzeczenie nr [...] Okręgowej Komisji Lekarskiej MSW w Ł. z dnia [...]

Ponadto organ odwoławczy wyjaśnił, że w sytuacji wniesienia przez skarżącego odwołania, koniecznym było ponowne określenie terminu zwolnienia ze służby. Termin ten określono zatem na dzień 30 czerwca 2013 r.

W skardze z dnia 28 czerwca 2013 r. J.Ś. zarzucił naruszenie art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji w związku z § 13, § 12 ust. 1 i 2, § 14 ust. 2, § 23 pkt 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 9 lipca 1991 r. w sprawie właściwości i trybu postępowania komisji lekarskich podległych Ministrowi Spraw Wewnętrznych oraz naruszenie art. 7, art. 77 § 1 k.p.a. w związku z art. 11 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, ABW i innych oraz ich rodzi poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego. Skarżący wniósł o uchylenie rozkazów personalnych I i II instancji oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Skarżący podniósł, że po orzeczeniu Centralnej Komisji Lekarskiej w W. nie został ponownie przebadany przez Okręgową Komisję Lekarską w Ł., więc nie doszło do ponownego rozpatrzenia sprawy w rozumieniu k.p.a. Z całości dokumentacji medycznej oraz załączonych do skargi zaświadczeń lekarskich wynika, że skarżący jest zdolny do służby w Policji w rozumieniu § 11 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych, co oznacza, że u skarżącego należało stwierdzić przewlekłe schorzenie, które z uwagi na pozytywne rokowania, co do wyleczenia, jedynie czasowo zmniejszają jego sprawność fizyczną, ale nie stanowią przeszkody do pełnienia służby na określonych stanowiskach (np. biurowych – służby dyżurnej, dochodzeniowo-śledczej lub innej, która w mniejszym stopniu będzie wymagała od funkcjonariusza obciążenia narządu ruchu). Skarżący podniósł również, że aktualna zdolność do służby z ograniczeniem kat. C wobec stwierdzonych postępów w leczeniu w najbliższym czasie nie wyklucza orzeczenia wobec funkcjonariusza stopnia zdolności do służby w Policji w kat. A, czyli zdolny do służby. Do skargi załączono m.in. 2 zaświadczenia o stanie zdrowia skarżącego wystawione przez ortopedów.

W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji w Ł. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację wyrażoną w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia.

Na rozprawie w dniu 4 grudnia 2013 r. pełnomocnik skarżącego poparł skargę i wyjaśnił, że na podstawie całokształtu dokumentów w sprawie, skarżący powinien być ponownie skierowany na badania lekarskie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga J.Ś. nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 powołanej ustawy).

Stosownie zaś do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 t.j. ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W myśl natomiast przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawa prawną. Oznacza to, że Sąd bierze z urzędu pod uwagę wszelkie naruszenia prawa proceduralnego i materialnego niezależnie od podnoszonych w skardze zarzutów, jednakże tylko w granicach sprawy, w której skarga została wniesiona.

Oceniając wydane w sprawie rozstrzygnięcia przy zastosowaniu powyższych kryteriów Sąd uznał, że zaskarżony rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. z dnia [...]. ustalający datę zwolnienia J.Ś. ze służby w Policji na dzień 30 czerwca 2013 r. oraz utrzymujący w pozostałej części rozkaz personalny Komendanta Miejskiego Policji w Ł. z dnia [...] o zwolnieniu skarżącego ze służby w Policji nie naruszają przepisów prawa materialnego ani przepisów postępowania w stopniu powodującym konieczność ich uchylenia.

Istotę sporu w przedmiotowej sprawie stanowi ustalenie, czy organ miał podstawę do zwolnienia skarżącego ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2011 r. nr 287, poz. 1687 ze zm.), w związku z orzeczeniem trwałej niezdolności do służby przez komisję lekarską. Zdaniem skarżącego, wobec uchylenia przez Centralną Komisję Lekarską orzeczenia Okręgowej Komisji Lekarskiej MSW w Ł. z dnia [...] nr [...] w trybie nadzoru skarżący przed wydaniem kolejnego orzeczenia OKL MSW powinien zostać ponownie skierowany na badania lekarskie. W ocenie skarżącego jest on zdolny do służby w Policji na określonych stanowiskach biurowych, które w mniejszym stopniu wymagają obciążenia narządu ruchu, co powinno zostać uwzględnione w orzeczeniu OKL MSW. Komendant Wojewódzki Policji w Łodzi natomiast stoi na stanowisku, że skarżący ostatecznym orzeczeniem Okręgowej Komisji Lekarskiej w Łodzi nr [...] został uznany za całkowicie niezdolnego do służby w Policji, co stanowiło wystarczającą i obligatoryjną przesłankę do zwolnienia ze służby na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 1 powołanej ustawy.

Wobec powyższego przypomnieć należy, że stosownie do treści art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji, policjanta zwalnia się ze służby w przypadku orzeczenia trwałej niezdolności do służby przez komisję lekarską. Natomiast służbę w Policji może pełnić obywatel polski posiadający m.in. zdolność fizyczną i psychiczną do służby w formacjach uzbrojonych (art. 25), zaś ową zdolność ustalają - według brzmienia art. 26 ust. 1 ustawy - komisje lekarskie podległe ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych. Zatem, osoba ubiegająca się o nawiązanie stosunku służbowego funkcjonariusza Policji, jak i osoba pełniąca już służbę w Policji, musi posiadać, zakreśloną przepisami, zdolność fizyczną i psychiczną do jej pełnienia, zaś przy jej braku i to trwałym, nie może być - odpowiednio - przyjęta na stanowisko służbowe w Policji (art. 25 ust. 1 ustawy), bądź też podlega obligatoryjnemu z niej zwolnieniu, na co wskazuje sformułowanie "zwalnia się" zawarte w treści art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy. W konsekwencji stosowanie tego ostatniego przepisu ma charakter związany i nie zostało pozostawione uznaniu administracyjnemu.

W rozpoznawanej sprawie jest niesporne, że orzeczeniem nr [...] Wojewódzka Komisja Lekarska MSW w Ł. z dnia [...] uznała skarżącego za całkowicie niezdolnego do służby w Policji oraz zaliczyła skarżącego do II grupy inwalidów, bez związku ze służbą. W wyniku rozpoznania odwołania, orzeczeniem nr [...] z dnia [...] Okręgowa Komisja Lekarska MSW w Ł. ponownie uznała J.Ś. za całkowicie niezdolnego do służby w Policji i zaliczyła go do II grupy inwalidów bez związku ze służbą. Skarżący wniósł sprzeciw od ww. orzeczenia do Centralnej Komisji Lekarskiej w W., która w trybie nadzoru w dniu [...]. rozstrzygnięcie to uchyliła.

W dniu [...] Okręgowa Komisja Lekarska MSW w Ł. wydała orzeczenie nr [...], którym uznała skarżącego za całkowicie niezdolnego do służby w Policji oraz zaliczyła skarżącego do II grupy inwalidów, uznając, że inwalidztwo pozostaje bez związku ze służbą w Policji. Komisja wskazała, że rozpoznane u skarżącego schorzenia są następstwem wypadku poza służbą, przy czym schorzenie główne (przebyte złamanie trzonu kości udowej prawej oraz przebyte wielodłamowe otwarte złamanie podudzia prawego) sięga granic inwalidztwa. W uzasadnieniu orzeczenia podkreślono, że funkcjonariusz w aktualnym stanie zdrowia jest całkowicie niezdolny do pełnienia dalszej służby w Policji oraz tylko częściowo niezdolny do pracy poza resortem.

W tym miejscu wyjaśnić należy, że szczegółowy tryb postępowania oraz przysługujących środków odwoławczych od orzeczeń komisji lekarskich podległych Ministrowi Spraw Wewnętrznych reguluje rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 9 lipca 1991 r. (Dz. U. nr 79, poz. 349 ze zm.). W rozdziale 4 "Rozpatrywanie odwołań oraz zatwierdzanie i uchylanie orzeczeń" w § 28 ust. 5 wskazano, że w razie niezatwierdzenia orzeczenia wojewódzkiej komisji lekarskiej, okręgowa komisja lekarska uchyla je oraz 1. wydaje nowe orzeczenie, które jest ostateczne, lub 2. zarządza ponowne badanie i wydanie nowego orzeczenia przez wojewódzką komisję lekarską, z zastrzeżeniem pkt 3, albo 3. gdy uchylone orzeczenie dotyczy spraw, o których mowa w § 22 ust. 2, zwraca je wraz ze swoją opinią co do zasadności ustaleń wojewódzkiej komisji lekarskiej w celu ponownego rozpatrzenia sprawy i wydania nowego orzeczenia. Opinia okręgowej komisji lekarskiej jest wiążąca dla wojewódzkiej komisji lekarskiej. Stosownie natomiast do treści § 31 ust. 1 Centralna Komisja Lekarska może uchylić w trybie nadzoru każde orzeczenie komisji lekarskiej sprzeczne z prawem i zasadnością orzecznictwa lub wydane z pominięciem istotnych okoliczności faktycznych. W przypadku uchylenia orzeczenia komisji lekarskiej w ww. trybie, Centralna Komisja Lekarska zarządza ponowne rozpatrzenie sprawy przez komisję lekarską, której orzeczenie zostało uchylone (...) (ust. 2). Zgodnie z ust. 4 § 31 orzeczenie komisji lekarskiej wydane w trybie określonym w ust. 2 jest ostateczne. Jednocześnie zauważyć należy, że § 23 powołanego rozporządzenia nakłada na komisję lekarską obowiązek szczegółowego uzasadnienia orzeczenia m.in. stwierdzającego trwałą niezdolność do służby (pkt 1). Jak wynika z treści orzeczenia Centralnej Komisji Lekarskiej z dnia [...]. (k. 10) przyczyną uchylenia orzeczenia OKL MSW w Ł. nr [...] był brak szczegółowego uzasadnienia rozstrzygnięcia zgodnie z § 23 rozporządzenia. Ponownie rozpoznając sprawę organ orzeczniczy w dniu [...] wydając rozstrzygnięcie, wyczerpująco je uzasadnił.

Wobec powyższego stwierdzić należy, że orzeczenie Okręgowej Komisji Lekarskiej MSW w Ł. nr [...] stanowiące podstawę orzeczenia o zwolnieniu ze służby, jest ostateczne. Przy czym, skarżący wyczerpał możliwość wniesienia kolejnego środka odwoławczego, bowiem zostało ono wydane po ocenie zgodności z prawem i zasadności orzecznictwa dokonanej przez Centralną Komisję Lekarską w trybie nadzoru. Stwierdzenie przez Okręgową Komisję Lekarską MSW całkowitej niezdolności do służby stanowiło obligatoryjną podstawę do rozwiązania ze skarżącym stosunku służbowego na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji. W postępowaniu dotyczącym zwolnienia ze służby organ Policji wydanym orzeczeniem komisji lekarskiej jest związany. Organ nie jest samodzielnie uprawniony do oceny stanu zdrowia policjanta oraz ustalania, w jakim zakresie może pełnić służbę.

Odnosząc się do zarzutów skargi naruszenie § 12 ust. 1 i 2, § 13 i § 14 ust. 2 rozporządzenia wyjaśnić należy, że sformułowanie "całkowicie niezdolny" nie odpowiada literalnie ustawowemu brzmieniu "trwale niezdolny", to jednak w utrwalonym orzecznictwa sądowoadministracyjnego przyjmuje się, że całkowita niezdolność do służby wskazuje na brak niezbędnej sprawności zarówno fizycznej, jak i psychicznej do pełnienia służby w tej formacji i to w ogóle, co w konsekwencji oznacza, że na trwałe. Zatem istnieje tu tożsamość pojęciowa owych pojęć (por. np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 kwietnia 2008 r. sygn. akt I OSK 605/07, z dnia 16 kwietnia 2008 r. sygn. akt I OSK 726/07 i z dnia 23 października 2008 r. sygn. akt I OSK 1608/07). Pogląd ten jest tym bardziej zasadny, jeśli zważy się na brzmienie § 14 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 9 lipca 1991 r. w sprawie właściwości i trybu postępowania komisji lekarskich podległych Ministrowi Spraw Wewnętrznych i Administracji , w którym używa się sformułowania "o trwałej niezdolności do służby", co świadczy o naprzemiennym używaniu tego określenia.

W myśl przepisu art. 43 ust. 1 ustawy o Policji zwolnienie policjanta ze służby m.in. na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 1 nie może nastąpić przed upływem 12 miesięcy od dnia zaprzestania służby z powodu choroby, chyba że policjant zgłosi pisemne wystąpienie ze służby. W ocenie Sądu nie doszło do naruszenia tego przepisu. W tym zakresie Sąd podziela stanowisko zaprezentowane przez organ, gdyż jak wynika z akt administracyjnych od dnia 10 sierpnia 2011 r. do dnia 9 sierpnia 2012 r. skarżący przebywał na ciągłym zwolnieniu lekarskim, a od dnia 10 sierpnia 2012 r. do dnia 24 stycznia 2013 r. udzielono stronie płatnego urlopu zdrowotnego. Z dniem 13 lutego 2013 r. skarżący został zwolniony przez przełożonego od wykonywania zadań służbowych do dnia rozwiązania stosunku służbowego, z uwagi na orzeczenie nr [...] Okręgowej Komisji Lekarskiej MSW w Ł., zwolnienie nastąpiło zatem po upływie 12 miesięcy od zaprzestania służby z powodu choroby.

Z przepisów art. 7, art. 11, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 t.j.) wynika, że organ prowadzący postępowanie obowiązany jest w postępowaniu wyjaśniającym podejmować wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz dokładnego wyjaśnienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywatela, w szczególności poprzez zebranie i rozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego oraz dokonania oceny na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Jedynie ustalone w taki sposób fakty mogą być uznane za udowodnione i stanowić materiał dowodowy będący niezbędną i faktyczną podstawą do wydania decyzji administracyjnej oraz jej uzasadnienia. W samej decyzji organ administracyjny jest zobowiązany do wyjaśnienia stronie zasadności przesłanek, którymi kierował się przy załatwieniu sprawy oraz wskazania faktów, które uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł oraz przyczyny, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej.

W ocenie Sądu, w rozpoznawanej sprawie nie można zarzucić organom takiego naruszenia przepisów postępowania, które mogłoby spowodować uchylenie zaskarżonego rozkazu. Uzasadnienie rozkazu personalnego z dnia 14 czerwca 2013 r. wskazuje na jakich ustaleniach faktycznych oparte zostało rozstrzygnięcie oraz zawiera analizę okoliczności faktycznych mogących mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Wskazuje także na fakty, które organ odwoławczy trafnie ocenił, jako przemawiające za zwolnieniem skarżącego ze służby w Policji. Zawiera też wyjaśnienie zastosowania normy zawartej w art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji w ustalonym stanie faktycznym. Jest zatem wystarczające dla oceny legalności decyzji. Zdaniem Sądu, Komendant Wojewódzki Policji w Ł. zasadnie uchylił rozkaz personalny Komendanta Miejskiego Policji w Łodzi i na nowo ustalił datę zwolnienia skarżącego ze służby.

Zdaniem Sądu załączone do skargi zaświadczenia lekarskie (k. 16 , k. 17) opisujące przebyte urazy, nie mają wpływu na treść rozstrzygnięcia, bowiem wydane zostały przed ostatecznym orzeczeniem OKL MSW z dnia [...] nr [...] stanowiącym podstawę zaskarżonego rozkazu personalnego. Wskazać także należy, że zaświadczenia te wydane zostały przez lekarzy podczas prywatnych wizyt skarżącego, a zatem nie w trybie przewidzianym w rozporządzeniu z 1991 r.

Sąd nie stwierdził również naruszenia art. 11 ustawy z dnia 8 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz. U. 2013 r. poz. 667 t.j.). Przepis ten stanowi, że w sprawach nieuregulowanych w ustawie stosuje się przepisy ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, Kodeksu postępowania administracyjnego oraz przepisy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Przedmiotowe postępowanie nie dotyczyło bowiem ustalenia prawa skarżącego do korzystania ze świadczeń z zaopatrzenia emerytalnego, lecz zwolnienie ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy.

Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł o oddaleniu skargi.

U.K.