Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 2764/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-01-11 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Wstrzymano wykonanie zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 § 3, § 5
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia WSA – Dorota Mydłowska po rozpoznaniu w dniu 11 stycznia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku U. K. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi U. K. na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] września 2010 r. Nr [...] w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu dostosowywania gospodarstw rolnych do standardów UE postanawia: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] września 2010 r. Nr [...]


UZASADNIENIE

U. K. (zwana dalej Skarżącą) wniosła za pośrednictwem organu do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] września 2010 r. Nr [...]

dotyczącą ustalenia kwoty nie należnie pobranych płatności z tytułu dostosowywania gospodarstw rolnych do standardów UE. W skardze Skarżąca zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

Podniosła, iż wykonanie zaskarżonej decyzji poprzez egzekucję kwoty 37.373,80 złotych wyrządzi znaczna szkodę ponieważ uszczupli bilans płatniczy gospodarstwa rolnego Skarżącej. Ww. kwota umożliwiłaby Skarżącej przeciwdziałanie niekorzystnym zdarzeniom, które miały miejsce w tym roku i w latach poprzednich (susza, zimna wiosna i lipcowe upały) Dotykowo podniosła, iż sprzedaje inwentarz żywy poniżej kosztów produkcji ze względu na niekorzystne ceny.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje.

Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), dalej – p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl § 3 ww. przepisu, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wystąpienia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Instytucja wstrzymania wykonania ma charakter wyjątkowy. Z reguły wiąże się z obawą wystąpienia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, zaś jej zastosowanie nie może być poprzedzone merytoryczną oceną zasadności skargi lub obawą wystąpienia jakiejkolwiek straty. Podstawową przesłanką wstrzymania, jest wykazanie we wniosku, niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W tym ostatnim wypadku, chodzi o taką szkodę (majątkową a także niemajątkową), kiedy nie będzie możliwe przywrócenie stanu pierwotnego, w szczególności jeśli szkoda będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia. Chodzi zatem o sytuację, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla strony skarżącej lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu lub zdrowiu (v. postanowienie NSA z 20.12.2004 r. Sygn. akt GZ 138/04).

W ocenie Sądu przedstawiona przez Skarżącą trudna sytuacja majątkowa uzasadnia obawę, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, jak też trudne do odwrócenia skutki. Niewątpliwie grożąca Skarżącej egzekucja kwoty 37.373,80 zł kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu dostosowania gospodarstw rolnych do standardów UE będzie stanowiła dla niej znaczną dolegliwość w postaci utraty płynności finansowej. Niebezpieczeństwo zaprzestania regulowania bieżących zobowiązań oceniane z uwzględnieniem charakteru działalności Skarżącej należy uznać za równoznaczne z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody.

W konsekwencji wniosek Skarżącej należało uznać za uzasadniony.

Z wyżej wymienionych względów Sąd w oparciu o art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia