Postanowienie WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 307/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2010-06-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6039 Inne, o symbolu podstawowym 603
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Prezydent Miasta
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 1,6, art. 52 par. 3
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Arkadiusz Windak po rozpoznaniu w dniu 21 czerwca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. G. na czynność Prezydenta Miasta S. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie zwrotu opłaty za wydanie karty pojazdu p o s t a n a w i a: odrzucić skargę


UZASADNIENIE

J.G. pismem z dnia [...]r. wystąpił do Prezydenta Miasta o zwrot opłaty za wydanie karty pojazdu, którą to opłatę uiścił w wysokości [...] zł w związku z rejestracją samochodu sprowadzonego z zagranicy.

Uzasadniając swoje stanowisko w sprawie wnioskodawca wskazał, że przepis, na podstawie którego pobrano opłatę, Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia

17 stycznia 2006 r., sygn. akt U 6/04 uznał za niezgodny z Konstytucją oraz przepisami ustawy Prawo o ruchu drogowym. Ponadto podniósł, że skoro obowiązek posiadania karty istnieje od dnia 1 lipca 1999 r., a zarejestrowany samochód wyprodukowano w [...] r., to nie powinna być wydana karta i pobrana z tego tytułu opłata.

W odpowiedzi na powyższe żądanie, w piśmie z dnia [...] podpisanym przez zastępcę Dyrektora Biura Obsługi Interesantów Urzędu Miasta [...] poinformowano stronę, że nie ma podstaw do zwrotu uiszczonej opłaty. Wyjaśniono, że pobranie kwoty [...] zł za wydanie karty pojazdu nastąpiło w prawidłowej wysokości stosownie do ówcześnie obowiązującego rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003 r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu. Odnosząc się do wyroku Trybunału Konstytucyjnego wskazano, że w niniejszej sprawie nie ma on zastosowania, gdyż przepis § 1 ust. 1 w/w rozporządzenia utracił moc 1 maja 2006 r., a więc po dokonaniu przez J.G. czynności uiszczenia opłaty. Jednocześnie pouczono wnioskodawcę o sposobie i trybie wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie na czynność zwrotu opłaty za wydanie karty pojazdu.

J.G. pismem z dnia [...] r. zatytułowanym "Pozew

o zapłatę w postępowaniu upominawczym", zwrócił się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie o zasądzenie od "Miasta Gminy " zwrotu kwoty [...] zł wraz z ustawowymi odsetkami, przeprowadzenie rozprawy pod nieobecność powoda i wydanie wyroku zaocznego. Jako podstawę prawną żądania wydania nakazu skarżący podał art. 498 kpc.

W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta wniósł o jej oddalenie.

Pismem z dnia [...] r. Sąd zobowiązał J.G. do złożenia oświadczenia, czy pismo z dnia [...] r. zatytułowane "Pozew o zapłatę w postępowaniu upominawczym" stanowi skargę do sądu administracyjnego, czy też intencją strony było wniesienie pozwu do sądu cywilnego - w terminie 7 dni od dnia otrzymania niniejszego wezwania pod rygorem przyjęcia, że intencją skarżącego było rozpoznanie pisma w trybie postępowania cywilnego. Wyjaśniono, że powyższe budzi wątpliwość z uwagi na to, iż tytuł pisma, forma, treść żądania oraz wskazanie jako podstawy prawnej przepisów Kodeksu postępowania cywilnego świadczą o charakterze cywilnym żądania. Jednocześnie, w przypadku gdyby pismo z dnia [...] r. stanowiło skargę, Sąd zobowiązał skarżącego do usunięcia braków formalnych skargi przez wykazanie, czy przed wniesieniem skargi wezwał Prezydenta Miasta do usunięcia naruszenia prawa – w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi.

Powyższe zobowiązanie zostało doręczone J.G. w dniu

[...] r. (k. [...] akt sądowych), jednakże do dnia dzisiejszego skarżący nie udzielił na nie odpowiedzi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje:

Na wstępie należy podkreślić, że sprawy dotyczące wniosków o zwrot pobranych opłat za wydanie karty pojazdu mogą być rozstrzygane zarówno

w postępowaniu cywilnym jak i sądowoadministracyjnym. W takim przypadku

o charakterze sprawy przesądza treść żądania.

Sąd Najwyższy w uchwale z dnia 16 maja 2007 r., sygn. akt III CZP 35/07 (publ. OSNC 2008/7-8/72, Biul. SN 2007/5/7, Wspólnota 2007/23/44, Prok. i Pr. - wkł. 2008/10/45, Lex 258519) stwierdził, że dopuszczalna jest droga sądowa do dochodzenia roszczenia o zapłatę, którego podstawę stanowi nienależne pobranie opłaty za wydanie karty pojazdu, określonej w § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003 r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu (Dz. U. Nr 137, poz. 1310).

Z kolei Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 4 luty 2008 r., sygn. akt I OPS 3/07 (publ. ONSAiWSA 2008/2/21, POP 2008/3/45, OSP 2008/5/51, Prok.

i Pr. - wkł. 2008/7-8/65, OSP 2008/7-8/89, Lex 341207), wyraził pogląd zgodnie

z którym, kierowane do organu żądanie zwrotu opłaty za wydanie karty pojazdu, uiszczonej na podstawie § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia

28 lipca 2003 r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu, jest sprawą administracyjną, którą organ załatwia w drodze aktu lub czynności, na które przysługuje skarga do sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Zdaniem NSA, przyjęcie takiego stanowiska nie oznacza, że tym samym jest niedopuszczalna droga sądowa przed sądem powszechnym dla dochodzenia roszczenia o zapłatę, którego podstawę stanowi nienależne pobranie opłaty za wydanie karty pojazdu.

W przypadku wniesienia skargi, sąd administracyjny w pierwszej kolejności bada jej dopuszczalność ustalając m.in., czy sprawa należy do właściwości sądu administracyjnego. Stosownie do art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) stwierdzenie braku kognicji sądu do rozpoznania sprawy, skutkuje odrzuceniem skargi.

Przechodząc na grunt rozpoznawanej sprawy należy wskazać, że Sąd -

w związku z powzięciem wątpliwości co do charakteru żądania zawartego w piśmie J.G. z dnia [...] r. - zobowiązał skarżącego do złożenia oświadczenia, czy pismo to stanowi skargę, wskazując, że tytuł pisma, forma, treść żądania oraz podanie jako podstawy prawnej przepisów Kodeksu postępowania cywilnego, świadczą o charakterze cywilnym żądania.

Korespondencja sądowa zawierająca w/w zobowiązanie została skarżącemu doręczona w dniu [...] r., zatem siedmiodniowy termin do wykonania zobowiązania Sądu upłynął z dniem [...] r., który to dzień nie był sobotą ani dniem wolnym od pracy. Jak wynika z akt sprawy, skarżący w zakreślonym terminie nie złożył oświadczenia, zatem Sąd, stosownie do rygoru określonego

w wezwaniu, przyjął, iż podstawą żądania skarżącego jest roszczenie cywilnoprawne, do rozpoznania którego właściwy jest sąd powszechny.

Niezależnie od powyższego, należy zauważyć, że nawet gdyby potraktować pismo z dnia [...] r. jako skargę do sądu administracyjnego, to i tak należałoby ją odrzucić jako niedopuszczalną (art. 58 § 1 pkt 6 ustawy), gdyż strona – w terminie wskazanym przez Sąd - nie wykazała, iż przed wniesieniem skargi wezwała organ do usunięcia naruszenia prawa, tym samym nie wyczerpała trybu przewidzianego w art. 52 § 3 ustawy stanowiącego warunek skutecznego wniesienia skargi.

W tym stanie rzeczy, skargę należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 1

i § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.