Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 51/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2007-06-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6033 Zajęcie pasa drogowego (zezwolenia, opłaty, kary z tym związane)
Hasła tematyczne: Drogi publiczne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 64
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu 2. uchyla zaskarżoną decyzję, 1. reklamy w pasie drogowym zezwolenia na umieszczenie umorzenia postępowania w sprawie w przedmiocie - [...] 2006 r. nr [...] z dnia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. decyzję na B." sprawy ze skargi r. 2007 6 czerwca na rozprawie w dniu w po rozpoznaniu Katarzyna Kloska Protokolant Grzegorz Saniewski WSA Asesor rzak WSA Renata Owcza Sędzia Sędziowie: (spr.) Elżbieta Piechowiak SA W zia Sęd Przewodniczący: w składzie następującym: Bydgoszczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w r. 2007 6 czerwca Dnia W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ WYROK /07 51 II SA/Bd Sygn. akt


UZASADNIENIE

IISA/Bd 51/07

UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] 2006r. Nr [...]. Dyrektor Zarządu Dróg Miejskich i Komunikacji Publicznej w B. na podstawie art. 40 ustawy z dnia 21 marca 1985 o drogach publicznych (Dz. U. 2004r. Nr 204, poz. 2086 z późn. zm.), § 2 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z 1 czerwca 20004r. w sprawie określenia warunków udzielania zezwoleń na zajęcie pasa drogowego (Dz. U. Nr 140 poz. 1481) oraz § 1 ust. 1 pkt 3 i ust. 2 uchwały nr [...] Rady Miasta Bydgoszczy z [...] 2004r. w sprawie wysokości opłat za zajęcie 1m2 pasa drogowego dróg publicznych na terenie B. i upoważnienia Prezydenta Miasta B. z dnia [...] 2006r. , po rozpatrzeniu wniosku z dnia 13 czerwca 2006r., odmówił B. zgody na lokalizację baneru nad ulicą przechodzącą nad ciągiem komunikacyjnym budynku – w pasie drogowym ulicy [...]na okres od 19 czerwca 2006r. do 10 września 2006r.

W uzasadnieniu decyzji organ powołał się na art. 39 ust. 1 wskazanej ustawy o drogach publicznych zgodnie z którym zabronione jest dokonywanie czynności w pasie drogowym mogących powodować naruszenie lub uszkodzenie drogi i jej urządzeń, zmniejszenia jej trwałości oraz zagrażać bezpieczeństwu ruchu drogowego. Wskazał również, że ustawa ta w art. 39 ust. 3 zawiera wyjątek, iż w szczególnie uzasadnionych przypadkach lokalizowanie w pasie drogowym urządzeń lub obiektów niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego może nastąpić wyłącznie za zezwoleniem właściwego zarządu drogi. Przy wydawaniu takiego zezwolenia organ winien jest uwzględnić obowiązujące przepisy dotyczące bezpieczeństwa ruchu i pieszych oraz posiadaną w tym zakresie wiedzę i praktykę.

W przedmiotowej sprawie przyczyną odmowy wydania zezwolenia były względy bezpieczeństwa. Takie stanowisko zajął zespół koordynacyjny do spraw inżynierii ruchu. Ponadto organ powołał się na zapisy zarządzenia Nr [...] Prezydenta Miasta z dnia [...] 2005r. w sprawie zasad umieszczania reklam w miejskiej przestrzeni publicznej, na gruntach obiektach budowlanych i urządzeniach użyteczności publicznej stanowiących wyłączną własność Miasta B. lub będących w zarządzie Prezydenta Miasta B. jako zarządcy drogi oraz warunków, jakim powinny odpowiadać ogródki letnie. Zgodnie z § 8 ust. 2 reklamy w formie banera służą informacji okolicznościowej, a nie komercyjnej i mogą być udzielone na okres 14 dni, niemniej jednak nie mogą być umieszczane nad jezdnią.

Od tej decyzji B. złożyło odwołanie, wnosząc o jej uchylenie. Zarzuciło naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, w szczególności art. 7, 77, oraz 79 k.p.a.

Decyzją z dnia [...] 2006r. Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. na podstawie art. 28, 29, 127 § 1 oraz 138 § 1 pkt 3 k.p.a. umorzyło postępowanie odwoławcze.

W uzasadnieniu organ odwoławczy stwierdził, że odwołanie zostało złożone przez W. R. pełniącego funkcję prezesa w B. W ocenie organu W. R. nie posiadał statusu strony w tym postępowaniu i mógłby w nim występować jedynie jako osoba fizyczna. Jak wynika bowiem z odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego, do składania oświadczeń woli w zakresie praw i obowiązków majątkowych upoważnieni są łącznie prezes i osoba ustanowiona przez zarząd. Nadto statut stowarzyszenia nie zawiera zapisu co do możliwości reprezentacji samoistnej.

Organ podkreślił, iż w odniesieniu do stowarzyszeń ma zastosowanie ustawa z dnia 7 kwietnia 1989r. Prawo o stowarzyszeniach ( tj. Dz. U. 2001 Nr 79, poz. 855) i zgodnie z brzmieniem jej art. 10 ust. 1 pkt 5 i 6 statut stowarzyszenia powinien określać władze stowarzyszenia, ich kompetencje sposób reprezentowania stowarzyszenia oraz zaciągania zobowiązań finansowych. Ze statutu B. wynika jedynie, iż do ważności oświadczeń dotyczących praw i obowiązków majątkowych Towarzystwa wymagane jest współdziałanie dwóch osób, co w tym przypadku nie zostało spełnione.

W ocenie organu odwoławczego ustalenie tej przesłanki zobligowało do zakończenia postępowania w drugiej instancji bez jego rozstrzygnięcia co do istoty.

W skardze do skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w B. wniosło o jej uchylenie, zarzucając naruszenie przepisów k.p.a. w szczególności art. 7, 10 § 1 oraz 77.

Zakwestionowało zawarte w decyzji stanowisko powołując się na art. 28 pkt 1 statutu, zgodnie z którym do zakresu działania Zarządu należy jego reprezentowanie na zewnątrz, natomiast art. 30 wskazuje, że szczegółowy zakres organizacja i tryb pracy Zarządu określa regulamin uchwalony przez Zarząd Klubu.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Zarzuty zawarte w skardze nie określają naruszeń prawa, które w niniejszej sprawie stanowią podstawę do uchylenia zaskarżonej decyzji. Sąd jednak, zgodnie z art. 134§1 ustawy z dnia 30.08.2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej zwanej p.p.s.a.) nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi i w oparciu o ten przepis może brać pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, jakie miały miejsce w postępowaniu administracyjnym.

Co do zasady Samorządowe Kolegium Odwoławcze prawidłowo wskazało, że stwierdzenie przez organ odwoławczy, iż wnoszący odwołanie nie jest stroną w rozumieniu art. 28 k.p.a. następuje w drodze decyzji o umorzeniu postępowania odwoławczego na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. (zob. uchwała składu siedmiu sędziów NSA z dnia 5 lipca 1999 r. sygn. akt OPS 16/98). Jednakże w sprawie niniejszej zaskarżona decyzja wydana została z pominięciem zasad procesowych określonych w przepisach procedury administracyjnej, w szczególności art. 64 k.p.a. stanowiącego w § 2, iż "jeżeli podanie nie czyni zadość innym wymaganiom ustalonym w przepisach prawa, należy wezwać wnoszącego do usunięcia braków w terminie siedmiu dni z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania".

Realizacja tej zasady znajduje swój wyraz również w dyspozycji art. 9 kpa, pozostającego w ścisłym związku z wyżej przywołanym przepisem, który wyraża zasadę informowania stron i innych uczestników postępowania przez organy administracji publicznej o okolicznościach faktycznych i prawnych mających wpływ na ustalenie praw i obowiązków strony.

W toku postępowania odwoławczego organ II instancji powziął wątpliwość, czy odwołanie od decyzji wniesione przez B. reprezentowane przez W. R. jako członka zarządu pochodzi od strony postępowania w rozumieniu art. 28 k.p.a. gdyż z przedłożonego wypisu z rejestru sądowego wynikało, że do składania oświadczeń woli w zakresie praw i obowiązków majątkowych upoważnieni są łącznie prezes i osoba ustanowiona przez zarząd, a statut stowarzyszenia nie zawiera zapisu co do możliwości reprezentacji samoistnej. Skoro w ocenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego dla skutecznego wniesienia odwołania wymagany był podpis dwóch członków zarządu, to brak podpisu jednego członka zarządu jest zgodnie z art. 64 § 2 kpa brakiem do usunięcia, do którego organ winien wezwać stronę skarżącą pouczając o skutkach niedopełnienia tej czynności. Brak wezwania z pouczeniem jest istotnym naruszeniem art. 64 § 2 kpa.

W orzecznictwie sądowym od dawna ugruntował się pogląd, że "wobec ustanowienia w art. 9 i 64 § 2 k.p.a. obowiązku organu informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych mających wpływ na ustalenie praw i obowiązków strony oraz obowiązku organu pouczenia wnoszącego podanie o formalnych wymogach ustalonych w przepisach prawa dla skuteczności podania, organ (...) zobowiązany był uznać pismo skarżącego za żądanie wszczęcia postępowania (...) i wezwać do usunięcia formalnych braków żądania"( por. wyrok NSA z dnia 25 czerwca 1997 r., SA/Lu 157/96). Również w wyroku NSA z 05.12.2001r. I SA 703/00 wskazano, że "w przypadku podjęcia czynności bez umocowania na organie spoczywa obowiązek wezwania do usunięcia braku formalnego czynności ze wskazaniem terminu i pouczeniem o skutkach niewykonania wymaganej czynności. Dopiero po upływie terminu organ może odmówić skuteczności podjętej czynności."

Sąd w składzie orzekającym pogląd ten w pełni podziela, co implikuje uznanie, że skoro w niniejszej sprawie organ odwoławczy miał wątpliwości co do zakresu reprezentacji strony, to winien wezwać skarżące Towarzystwo do uzupełnienia braku formalnego poprzez podpisanie odwołania przez drugiego członka zarządu. Zaniechanie wezwania wnoszącego odwołanie do uzupełnienia braku w postaci dostarczenia właściwego pełnomocnictwa pod rygorem przewidzianym w art. 64 § 2 bądź też uniemożliwienie stronie usunięcia tego braku, stanowi niewątpliwie naruszenie przepisu Kodeksu postępowania administracyjnego, które mogło mieć wpływ na wynik rozstrzygnięcia.

Przy ponownym rozpoznaniu, organ odwoławczy wyjaśni ostatecznie sprawę braku formalnego odwołania w postaci podpisania go przez drugiego członka zarządu i w zależności od dokonanych w tym zakresie ustaleń albo postąpi zgodnie z art. 64 § 2 k.p.a. bądź też merytorycznie rozpatrzy odwołanie.

Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie przepisów art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, i 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w wyroku.