Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 1052/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2018-02-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art.162 par.2
journal: Dz.U. 2017 poz 201
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Rischka (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Przasnyski, Sędzia NSA Małgorzata Tomaszewska, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 21 lutego 2018 r. sprawy ze skargi A. Ch. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 27 kwietnia 2017 r. ,nr [...] w przedmiocie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 27 kwietnia 2017 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej, działając na podstawie art. 162, art. 163 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 201 ze zm. - dalej jako "O.p."), art. 208 ust. 1 pkt 2 lit. a), art. 254 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2016 r., poz. 1948 ze zm.), po rozpatrzeniu wniosku A. C.– dalej jako "Skarżąca" z dnia 21 lutego 2017 r. o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej (dalej jako "Dyrektor UKS") z dnia 26 lipca 2016 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od stycznia do sierpnia 2009 r., odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania.

Rozstrzygnięcie zapadło na tle następującego stanu faktycznego sprawy:

Decyzją z dnia 26 lipca 2016 r. Dyrektor UKS określił Skarżącej w przedmiocie podatku od towarów i usług zobowiązanie podatkowe za poszczególne miesiące 2009 r. w kwotach wskazanych w decyzji.

Przedmiotowa decyzja wysłana została za pośrednictwem Poczty Polskiej przesyłką poleconą na wskazany przez pełnomocnika strony adres do doręczeń tj. [...]

Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru wynika, że przesyłka pocztowa zawierająca przedmiotową decyzję została dwukrotnie awizowana: w dniu 2 sierpnia 2016 r. oraz powtórnie w dniu 10 sierpnia 2016 r. a następnie zwrócona nadawcy z adnotacją "zwrot nie podjęto w terminie" w dniu 17 sierpnia 2016 r.

Pismem z dnia 21 lutego 2017 r. Skarżąca reprezentowana przez adwokata złożyła wniosek o przywrócenie terminu do złożenia odwołania od decyzji Dyrektora UKS z dnia 26 lipca 2016 r. i jednocześnie złożyła odwołanie.

W uzasadnieniu pełnomocnik wskazał, że o potencjalnej próbie doręczenia decyzji dowiedział się w dniu 14 lutego 2017 r., po zapoznaniu się z aktami sprawy karnej sygn. akt [...] prowadzonej przez Sąd Rejonowy [...], w której działał jako obrońca Skarżącej. Oświadczył ponadto, że przesyłka nie została doręczona pod wskazany adres, jak również nie zostało pozostawione zawiadomienie oraz zawiadomienie powtórne o próbie jej doręczenia. Taka sytuacja doprowadziła do uchybienia wyznaczonego terminu do zaskarżenia decyzji.

Pełnomocnik poinformował, że pismem z dnia 16 lutego 2017 r. zwrócił się do Urzędu Pocztowego o weryfikację sposobu sposobu doręczenia przesyłki. Dodatkowo wskazał, iż w okresie od 9 sierpnia 2016 r. do 20 sierpnia 2016 r. przebywał na zaplanowanym, zagranicznym urlopie wypoczynkowym, a jako osobę upoważnioną do sprawdzania skrzynki pocztowej i powiadomienia o pozostawionych zawiadomieniach wskazał swoją siostrę. W okresie tym nie pozostawiono w skrzynce pocztowej jakiegokolwiek zawiadomienia dotyczącego przedmiotowej przesyłki. Wskazał również, iż nie miał możliwości powzięcia wiedzy o wydaniu przedmiotowej decyzji przed dniem 14 lutego 2017 r., pomimo złożenia pisma przewodniego wraz z decyzją przez oskarżyciela w dniu 1 września 2016 r. w Biurze Podawczym Sądu do sprawy [...]. Jak bowiem wynika z treści notatki poczynionej przez Sędziego orzekającego w sprawie karnej, pismo to wraz z decyzją załączone zostało do akt sprawy dopiero w dniu 17 lutego 2017 r.

Postanowieniem z dnia 27 kwietnia 2017 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania.

W uzasadnieniu organ stwierdził, że zgodnie z art. 223 w zw. z art. 220 O.p. odwołanie od decyzji organu pierwszej instancji wnosi się do właściwego organu odwoławczego w terminie 14 dni od dnia doręczenia.

Organ powołał treść art. 148 § 1 i § 2, art. 150 O.p. i stwierdził, że decyzja została poprawnie wysłana na wskazany adres i uznana za doręczoną w dniu 16 sierpnia 2016 r. w trybie art. 150 O.p.

Wskazując na treść art. 162 § 1 i § 2 O.p. organ stwierdził, że Skarżąca nie uwiarygodniła swojej staranności i nie uprawdopodobniła braku winy w niedochowaniu terminu. Ponadto Skarżąca nie dotrzymała 7. dniowego terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia, przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Dyrektora UKS z dnia 26 lipca 2016 r., wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora UKS, przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z wszystkich dokumentów załączonych do niniejszej skargi na okoliczności wskazane w treści skargi, zasądzenie na rzecz Skarżącej od organu zwrotu kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego oraz przyznanie Skarżącej prawa pomocy.

Zaskarżonemu postanowieniu Skarżąca zarzuciła naruszenie:

- art. 123 O.p. tj. uniemożliwienie Skarżącej czynnego udziału w postępowaniu poprzez odmowę przywrócenia terminu do wniesienia odwołania mimo uprawdopodobnienia braku winy strony w jego uchybieniu zgodnie z dyspozycją przepisu art. 162 O.p. i tym samym odebranie możliwości złożenia odwołania i przedstawienia swojego stanowiska w sprawie;

- art. 2a O.p. formułującego zasadę nakazującą, w razie zaistnienia wątpliwości - rozstrzyganie ich na korzyść podatnika; wskazano na uprawdopodobnienie przez pełnomocnika braku doręczenia decyzji podatkowej w rozumieniu art. 150 O.p., czyli fakt niepozostawienia zarówno awiza, jak i awiza powtórnego;

- art. 120 w zw. z art. 162 O.p. formułującego nakaz działania organów na podstawie prawa poprzez odmowę przywrócenia terminu do wniesienia odwołania mimo wypełnienia dyspozycji przepisu art. 162 O.p., czyli pomimo uprawdopodobnienia braku winy w uchybieniu terminu do wniesienia odwołania;

- art. 121 § 1 O.p. nakazującego prowadzenie postępowania podatkowego w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych poprzez pominięcie twierdzeń strony uprawdopodabniających brak winy w uchybieniu terminu do wniesienia odwołania i w konsekwencji odmowę jego przywrócenia;

- art. 122 O.p. nakazującego dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego poprzez pominięcie twierdzeń Skarżącej uprawdopodabniających jej brak winy w uchybieniu terminu do wniesienia odwołania i tym samym odebranie możliwości złożenia odwołania przedstawiającego jej stanowisko w sprawie.

W odpowiedzi za zarzuty zawarte w skardze Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w postanowieniu z dnia 27 kwietnia 2017 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów lub czynności wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej jako "p.p.s.a."), sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem.

W świetle art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. W wyniku takiej kontroli postanowienie może zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b i c p.p.s.a.).

Przeprowadzając taką kontrolę, sąd zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Może więc dokonać oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia także w innym zakresie niż zakres, w jakim zakwestionowała postanowienie strona skarżąca. Nie oznacza to jednak, że Sąd jest władny wydać rozstrzygnięcie co do istoty sprawy wyręczając w tym organ administracji. Niedopuszczalne jest zatem przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, nawet gdyby skarga okazała się zasadna.

W niniejszej sprawie sytuacja taka nie miała miejsca, dlatego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, rozpoznając sprawę w tak zakreślonej kognicji, stwierdził, że zaskarżone postanowienie nie zostało wydane z uchybieniami, które spowodowałyby konieczność jego uchylenia.

Należy również wskazać, że w myśl art. 119 pkt 3 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.

Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie jest postanowienie z dnia 27 kwietnia 2017 r., którym Dyrektor Izby Administracji Skarbowej odmówił Skarżącej przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Dyrektora UKS z dnia 26 lipca 2016 r. określającej Skarżącej podatek od towarów i usług.

Zgodnie z treścią art. 135 p.p.s.a. Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. W badanym przypadku sprawa dotyczy odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania.

W granicach sprawy nie mieści się zatem kwestia zasadności i zakresu określenia wysokości zobowiązania w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2009 r. W praktyce oznacza to, że Sąd nie jest władny zbadać zgodności z prawem decyzji organu pierwszej instancji z dnia 26 lipca 2016 r. Przyjęcie odmiennej koncepcji godziło by w jedną z podstawowych zasad dopuszczalności skargi, przejawiającej się w konieczności wyczerpania toku instancji przed skutecznym wniesieniem skargi do sądu administracyjnego (art. 52 p.p.s.a.).

Zgodnie z art. 162 § 1 O.p., w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na wniosek zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Z brzmienia tego przepisu wynika, że aby można było rozpatrywać wniosek o przywrócenie terminu do dokonania czynności procesowej, najpierw taki termin musi być przez podatnika uchybiony. Skoro, ocenie podlega postanowienie o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania, to z akt sprawy winno bezspornie wynikać, iż upłynął czternastodniowy termin, wskazany w art. 223 § 2 pkt 1 O.p., od dnia doręczenia stronie decyzji organu pierwszej instancji. Podstawowym zatem obowiązkiem organu rozstrzygającego kwestię przywrócenia terminu do wniesienia odwołania jest ustalenie daty doręczenia stronie decyzji pierwszoinstancyjnej oraz dnia, w którym upływa termin do wniesienia odwołania od tej decyzji.

W rozpatrywanej sprawie organ podatkowy przyjął, że decyzja Dyrektora UKS z dnia 26 lipca 2016 r. została doręczona w trybie zastępczym, uregulowanym w art. 150 O.p. w dniu 16 sierpnia 2016 r., a termin do wniesienia odwołania upływał w dniu 30 sierpnia 2016 r. Skarżąca wniosła natomiast odwołanie w dniu 21 lutego 2017 r. (zatem po ustawowym terminie), wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania.

W niniejszej sprawie zasadnicze znaczenie ma wyjaśnienie kwestii, czy zostały spełnione wymogi dotyczące doręczenia decyzji wynikające z art. 150 O.p. Przepis ten stanowi, że w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 148 § 1 lub art. 149 poczta przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej - w przypadku doręczenia pisma przez pocztę; pismo składa się na okres 14 dni w urzędzie gminy (miasta) - w przypadku doręczania pisma przez pracownika organu podatkowego lub przez inną upoważnioną osobę (§ 1).

Zawiadomienie o pozostawaniu pisma w miejscu określonym w §1, wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo urzędzie gminy w terminie 7 dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, lub miejsca wskazanego jako adres do doręczeń w kraju, na drzwiach jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata (§ 2). W przypadku niepodjęcia pisma w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie (awizowanie) o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż 14 dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy (§3). W tym przypadku doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy (§ 4). Doręczenia przewidziane w art. 150 O.p. oparte jest na domniemaniu, że pismo dotarło do rąk adresata i że w ten sposób doręczenie zostało dokonane prawidłowo.

Domniemanie to jednak może być przez adresata obalone poprzez uprawdopodobnienie, iż o złożeniu pisma w odpowiednim urzędzie pocztowym nie wiedział (wyrok WSA w Lublinie z dnia 10 listopada 2010 r., I SA/Lu 348/10; www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Uprawdopodobnienie istnienia danej okoliczności jest środkiem zastępczym dowodu w ścisłym tego słowa znaczeniu i nie daje pewności, lecz tylko wiarygodność (prawdopodobieństwo) twierdzenia o jakimś fakcie.

Należy zauważyć, że na zwrotnym potwierdzeniu odbioru przesyłki zawierającej decyzję Dyrektora UKS z dnia 26 lipca 2016 r. doręczyciel zaznaczył, że nie było możliwe jej doręczenie w sposób wskazany w punkcie 1 druku potwierdzenia, w którym to punkcie 1 znajdują się pola, służące zakreśleniu sposobu dokonanego doręczenia: adresatowi, dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu. Odpowiadają one sposobom doręczenia unormowanym w art. 148 i art. 149 O.p. W konsekwencji, zakreślenie przez doręczyciela punktu 2 na tymże poświadczeniu jest równoznaczne z jego oświadczeniem, że nie było możliwości doręczenia przesyłki adresatowi, ani też dorosłemu domownikowi, sąsiadowi, czy dozorcy domu. Przedmiotowe zwrotne potwierdzenie odbioru zawiera także informację o miejscu pozostawienia przesyłki (Urząd Pocztowy 44), nadto zostało w nim poświadczone, że zawiadomienie o jej pozostawieniu w urzędzie pocztowym umieszczono w oddawczej skrzynce adresata. Na potwierdzeniu doręczyciel poświadczył także daty pierwszego (w dniu 2 sierpnia 2016 r.) i drugiego (w dniu 10 sierpnia 2016 r.) awizowania przesyłki, oświadczył także, że wobec niepodjęcia przesyłki przez adresata – w dniu 17 sierpnia 2016 r. zwrócono ją nadawcy. Wobec tego, jak słusznie przyjął organ, doręczenie przesyłki nastąpiło w trybie zastępczym, stosownie do treści art. 150 § 4 O.p.

We wniosku o przywrócenie terminu oraz w skardze Skarżąca podniosła, że decyzja wymiarowa Dyrektora UKS z dnia 26 lipca 2016 r. nie została jej skutecznie doręczona pod wskazany adres, jak również nie zostało pozostawione zawiadomienie oraz zawiadomienie powtórne o próbie jej doręczenia.

W ocenie Sądu twierdzeniom Skarżącej przeczy zgromadzony w sprawie materiał dowodowy. Zdaniem Sądu, samo gołosłowne, niczym nie poparte zaprzeczenie przez Skarżącą otrzymania przesyłki zawierającej decyzję podatkową nie może być uznane za wystarczające do obalenia domniemania doręczenia w trybie zastępczym. Pogląd taki wyrażany jest zarówno w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. wyrok WSA w Lublinie z dnia 10 listopada 2010 r., I SA/Lu 348/10, wyrok NSA z dnia 25 lutego 2014 r., I GSK 675/12, wyrok WSA w Krakowie z dnia 13 grudnia 2011 r., I SA/Kr 157/11), jak i sądów cywilnych, orzekających na podstawie przepisów analogicznych do art. 150 O.p. (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 4 września 1970 r., I PZ 53/70).

W tym miejscu Sąd wyjaśnia, że zgodnie z art. 145 § 2 O.p. jeżeli ustanowiono pełnomocnika, pisma doręcza się pełnomocnikowi pod adresem wskazanym w pełnomocnictwie.

W ocenie Sądu organ prawidłowo przyjął, że adresem właściwym dla doręczeń jest adres pełnomocnika Skarżącej "[...]".

Prawidłowość wnioskowania organu nie budzi najmniejszych wątpliwości Sądu, szczególnie w okolicznościach niniejszej sprawy, albowiem z akt podatkowych bezsprzecznie wynika, że Skarżąca w dniu 2 marca 2016 r. udzieliła pełnomocnictwa adwokatowi, wskazując ten adres jako adres właściwy do doręczeń (karty 414-415 akt administracyjnych).

Na uwagę zasługuje również fakt, że kierowana na wskazany adres korespondencja była przez pełnomocnika odbierana, co potwierdza analiza akt administracyjnych. Tytułem przykładu wskazać należy, że już pierwsza korespondencja po ustanowieniu pełnomocnika, tj. postanowienie Dyrektora UKS z dnia 8 kwietnia 2016 r. zostało odebrane przez pełnomocnika w dniu 21 kwietnia 2016 r., co potwierdza zwrotne potwierdzenie odbioru (k. 417).

Mając na uwadze powyższe, Sąd uznał za prawidłową konstatację organu, iż skierowanie do Skarżącej decyzji organu pierwszej instancji z dnia 26 lipca 2016 r. na wskazany adres pełnomocnika było właściwe, albowiem pod tym adresem powinna być odbierana korespondencja kierowana do Skarżącej, tym bardziej że ona sama ten adres wskazała a jej pełnomocnik, który dysponował stosownym pełnomocnictwem, adres ten potwierdził.

Wobec skutecznego doręczenia decyzji Dyrektora UKS z dnia 26 lipca 2016 r. należy rozstrzygnąć, czy zostały spełnione przesłanki do przywrócenia terminu do wniesienia odwołania, określone w art. 162 § 1 O.p.

Przywrócenie terminu do wniesienia odwołania zależy od kumulatywnego spełnienia przez zainteresowanego następujących warunków, wskazanych w tym przepisie: 1) złożenia wniosku o przywrócenie terminu, 2) wniosek ten należy wnieść w ciągu 7 dni od ustania przyczyny uchybienia, 3) jednocześnie z wniesieniem wniosku należy dopełnić czynności, dla której był określony termin, 4) we wniosku należy uprawdopodobnić, iż uchybienie terminowi nastąpiło bez winy zainteresowanego.

Wskazać w tym miejscu należy, że przesłanką dopuszczalności wniosku o przywrócenie terminu jest obiektywne stwierdzenie uchybienia terminowi - co w sprawie miało miejsce i zostało wykazane powyżej.

Przechodząc do analizy powyższych przesłanek Sąd stwierdził, że Skarżąca nie dopełniła warunku polegającego na uprawdopodobnieniu, iż uchybienie terminowi nastąpiło bez jej winy. Przy ocenie winy w uchybieniu terminu procesowego należy przyjmować obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony należycie dbającej o swoje interesy. W konsekwencji, przywrócenie uchybionego terminu uzasadniają takie obiektywne, występujące bez woli strony okoliczności i zdarzenia, które mimo dołożenia odpowiedniej staranności w prowadzeniu własnych spraw nie pozwoliły stronie na dokonania czynności we właściwym czasie osobiście oraz nie pozwoliły stronie na posłużenie się osobą trzecią w celu dokonania terminowo tej czynności.

W niniejszej sprawie, jak słusznie ocenił to organ, Skarżąca nie uprawdopodobniła braku winy w uchybieniu terminu do wniesienia odwołania, pomimo że obciążał ją ciężar uprawdopodobnienia (por. A. Hanusz, Podstawa faktyczna rozstrzygnięcia podatkowego, Zakamycze 2004, s. 223).

Wskazać w tym miejscu należy, że dokument urzędowy, jakim jest zwrotne potwierdzenie odbioru, jeśli jest sporządzony w przepisanej formie przez uprawniony do tego podmiot, stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo zaświadczone (v. postanowienie NSA z 27 sierpnia 2013 r., sygn. akt II GSK 1226/12, CBOSA pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Korzysta on z domniemania prawdziwości i zgodności z prawdą tego, co zostało w nim stwierdzone. Przedmiotowe domniemanie może być obalone, jednakże podejmując próbę dokonania tego należy mieć na względzie, iż dokumenty urzędowe są najbardziej wiarygodnymi środkami dowodowymi. Co za tym idzie, dowody przeciwne muszą być zdecydowanie przekonywające.

W niniejszej sprawie, w ocenie Sądu, takie domniemanie nie może zostać obalone na podstawie oświadczenia strony o nieotrzymaniu awizo. W zestawieniu z dokumentem urzędowym, jakim jest prawidłowo wypełnione zwrotne potwierdzenie odbioru przesyłki, gołosłowne twierdzenie strony, nie może zostać uznane za wystarczające, a tym samym odnieść zamierzonego przez stronę skutku.

Wprawdzie pełnomocnik Skarżącej złożył w urzędzie pocztowym reklamację dotyczącą sposobu doręczenia przedmiotowej decyzji, jednakże z udzielonej odpowiedzi nie sposób jednoznacznie wywieść, że faktycznie doręczyciel nie pozostawił w skrzynce pocztowej awizo.

We wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania pełnomocnik wskazał, że o wydanej decyzji dowiedział się dopiero w dniu 14 lutego 2017 r., w trakcie zapoznawania się z aktami sprawy prowadzonej przez Sąd Rejonowy [...] w sprawie karnej o sygn. akt [...].

W ocenie Sądu twierdzeniom Skarżącej przeczą poczynione przez organ ustalenia, z których wynika, że za dzień, w którym podatnik dowiedział się o istnieniu danego aktu administracyjnego (decyzji) - niewątpliwie uznać należy dzień rozprawy, która odbyła się w Sądzie Rejonowym [...] w dniu 7 września 2016 r., w trakcie której powołano decyzję i to właśnie ten dzień wyznacza moment ustania przyczyny uchybienia terminowi.

W stanie faktycznym rozpoznawanej sprawy 7. dniowy termin, o którym mowa w art. 162 O.p. należy zatem liczyć od daty 7 września 2016 r., bowiem z treści protokołu rozprawy z tego dnia wynika, że pełnomocnik Skarżącej powziął informację o wydanej decyzji Dyrektora UKS z dnia 26 lipca 2016 r., następnie po otrzymaniu protokołu z tejże rozprawy (pismo z dnia 4 października 2016 r.), oraz kolejno podczas przeglądania akt sprawy karnej w dniu 14 listopada 2016 r., wreszcie z otrzymywanych kolejnych protokołów rozpraw. Adnotacja Sędziego w dacie 17 lutego 2017 r. dotyczy włączenia do akt sprawy karnej kolejnego egzemplarza przedmiotowej decyzji.

W ocenie Sądu, okoliczności towarzyszące powzięciu przez pełnomocnika informacji o uchybieniu terminu jednoznacznie wskazują, że najwcześniej już dniu 7 września 2016 r. miał obiektywną możliwość pozyskania wiedzy o fakcie wydania aktu administracyjnego, którego nie zaskarżył w terminie.

Sąd uznał, że prawidłowo organ przyjął zatem, że termin określony w art. 162 § 2 O.p. do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania upłynął w dniu 14 września 2016 r., natomiast wniosek o przywrócenie terminu do złożenia odwołania został wniesiony dopiero w dniu 21 lutego 2017 r., co oznacza, że przedmiotowy wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania został wniesiony po terminie określonym w art. 162 § 2 O.p.

Wobec niespełnienia przesłanki złożenia wniosku w terminie 7. dni od ustania przyczyny uchybienia terminowi Sąd stwierdził, że zasadnie organ uznał, iż nie ma podstaw do przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Dyrektora UKS, ponieważ wniosek w tym zakresie został złożony po upływie terminu do jego wniesienia.

Nie zostały zatem spełnione łącznie przesłanki określone w art. 162 ustawy Ordynacja podatkowa warunkujące przywrócenie terminu i tym samym w zakresie objętym wnioskiem – Dyrektor Izby Administracji Skarbowej zasadnie odmówił Skarżącej przywrócenia terminu do złożenia odwołania od przedmiotowej decyzji.

Tym samym sformułowane w skardze zarzuty dotyczące naruszenia zasad postępowania, określonych w art. 121, art. 122 i art. 123 O.p. nie zasługują na uwzględnienie.

Wobec ustalenia ponad wszelką wątpliwość, że Skarżąca nie spełniła warunków przywrócenia terminu, brak było również podstaw do zastosowania art. 2a O.p.

W tym stanie rzeczy Sąd, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł o oddaleniu skargi jako pozbawionej uzasadnionych podstaw.