Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1361/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-12-06 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art, 145 par 1 pkt 4; 151 par 1 pkt 1; 138 par 1 pkt 2 kpa
journal: Dz.U. 2018 poz 2096
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Monika Kramek (spr.), Sędziowie sędzia WSA Mirosława Kowalska, sędzia WSA Krystyna Tomaszewska, Protokolant sekr. sąd. Hubert Dobrowolski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 grudnia 2019 r. sprawy ze skargi [...] na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2019 r. znak [...] w przedmiocie uchylenia decyzji i umorzenia postępowania organu I instancji oddala skargę


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 23 listopada 2018 r. [...] (dalej także jako: skarżący) wniósł o wznowienie postępowania zakończonego decyzją [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] września 2016 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki budynku gospodarczego drewnianego o wymiarach [...] m zlokalizowanego na działce nr ewid. [...] w [...].

W uzasadnieniu wniosku przywołując podstawę wznowienia, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. wskazał, że o wydaniu decyzji w przedmiocie nakazu rozbiórki powziął wiedzę dopiero w dniu 14 listopada 2018 r., bowiem wszelka korespondencja w tej sprawie była kierowana na adres w W. i odbierana przez jego żonę, z którą pozostaje w faktycznej separacji, podczas gdy skarżący zamieszkuje w M. gdzie jest zameldowany.

Decyzją z dnia [...] lutego 2019 r. nr [...][...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej jako: WINB) po wznowieniu postępowania odmówił uchylenia własnej decyzji z dnia [...] grudnia 2016 r. w przedmiocie nakazu rozbiórki.

W uzasadnieniu decyzji organ wyjaśnił, że toku wznowionego postępowania wezwał pełnomocnika skarżącego do udzielenia informacji, czy w związku ze złożonym zawiadomieniem o możliwości popełnienia przestępstwa sfałszowania dokumentów w sprawie [...] i sprawie [...] prowadzonych przez PINB w [...], Prokuratura Rejonowa w [...] podjęła czynności, a jeżeli tak to na jakim są one obecnie etapie. Na powyższe wezwanie pełnomocnik skarżącego nie udzielił odpowiedzi.

Dalej WINB wskazał, że w aktach sprawy organu powiatowego znajduje się szereg pism skarżącego kierowanych do PINB w [...], w nagłówku których skarżący, jako adres do korespondencji podawał ul. [...],[...] [...]. Przywołał treść art. 43 k.p.a i wywiódł, że korespondencja w sprawie była adresowana do skarżącego i odbierana przez jego zonę tj. pełnoletniego domownika, zatem była skutecznie doręczana skarżącemu.

W ocenie WINB jeśli organ powiatowy otrzymywał zwrotne potwierdzenia odbioru pism i rozstrzygnięć kierowanych do skarżącego, to nie miał podstaw, aby korespondencję kierować na inne adresy, wynikające z akt sprawy.

Odnosząc się natomiast do kwestii braku podpisu skarżącego pod pismami kierowanymi do organu jak i poświadczaniem odbioru korespondencji kierowanej do skarżącego organ wyjaśnił, że fałszowanie dokumentów musi być potwierdzone prawomocnym orzeczeniem sądu lub innego organu, tymczasem skarżący pomimo wezwania nie przedstawił dokumentów świadczących o tym, że przed właściwym organem prowadzone jest postępowanie w ww. zakresie.

Wobec powyższego zdaniem WINB w sprawie nie wystąpiła przesłanka z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. tj., że skarżący nie brał udziału w postępowaniu zakończonym decyzją o rozbiórce bez własnej winy.

Odwołanie od tej decyzji złożył skarżący zarzucając naruszenie zasad postępowania administracyjnego tj. art. 7, 75 § 1, 77 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a., poprzez zaniechanie przeprowadzenia rzetelnego i pełnego postępowania dowodowego, w tym przede wszystkim zaniechanie zwrócenia się do Prokuratury Rejonowej w [...] o przesłanie informacji na temat toczącego się postępowania karnego w przedmiocie podrobienia podpisów [...].

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej jako: GINB, organ odwoławczy) zaskarżoną decyzją z dnia [...] kwietnia 2019 r. znak: [...] po rozpoznaniu odwołania działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. uchylił decyzję [...] WINB z dnia [...] lutego 2019 r. i umorzył w całości postępowanie pierwszej instancji.

Przedstawiając swoje stanowisko GINB wskazał na ogólne zasady prowadzenia postępowania administracyjnego w trybie wznowienia, a w szczególności, że termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. (na tę podstawę powołał się skarżący) biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji.

W związku z powyższym GINB nie podzielił oceny organu I instancji, że skarżący dotrzymał terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania. Zakwestionował tym samym ustalenie WINB, że skarżący dowiedział się o decyzji w przedmiocie rozbiórki w dniu [...] listopada 2018 r. bowiem pismem z dnia 17 listopada 2017 r. [...] reprezentowany przez radcę prawnego [...] wniósł skargę do WSA w Warszawie na postanowienie [...] WINB z dnia [...] października 2017 r., nr [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia do rozbiórki spornego budynku gospodarczego. Z treści skargi wynika jednoznacznie, że w tej dacie skarżący posiadał wiedzę o decyzji WINB z dnia [...] grudnia 2016 r. o nakazie rozbiórki.

GINB podkreślił, że organ administracji jest zobowiązany z urzędu badać zachowanie tego terminu. Wszczęcie postępowania w sprawie wznowienia pomimo uchybienia terminu stanowi rażące naruszenie prawa, godzi bowiem w zasadę ogólną trwałości decyzji administracyjnej (art. 16 § 1 k.p.a.). W tym stanie rzeczy WINB powinien odmówić wznowienia postępowania, wydając postanowienie w trybie art. 149 § 3 k.p.a. Wznowienie postępowania przez organ wojewódzki było zdaniem GINB działaniem wadliwym i naruszającym obowiązujące przepisy. GINB stwierdził, że w takiej sytuacji nie może odnosić się do zarzutów zawartych w odwołaniu, w tym także do kwestii fałszowania podpisów skarżącego, bo ta okoliczność nie została stwierdzona wyrokiem sądu lub innego organu.

Skargę na decyzję GINB wniósł [...]. Domagając się uchylenia zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji WINB skarżący zarzucił naruszenie:

1) art. 80 k.p.a. polegające na braku oceny całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy oraz pominięcie twierdzeń skarżącego popartych protokołami zeznań na policji [...] co do braku jego wiedzy o toczącym się w stosunku do jego budynków gospodarczych postępowań administracyjnych i braku składania czy podpisywania przez niego jakichkolwiek dokumentów w sprawie, w tym pełnomocnictwa dla r.pr. [...], co doprowadziło organ do błędnego ustalenia, że skarżący w dniu 17 listopada 2017 r. posiadał wiedzę o istnieniu postanowienia WINB z dnia [...] października 2017 r. nakładającego na niego grzywnę w celu przymuszenia do rozbiórki spornego budynku oraz o zaskarżeniu rzeczonego postanowienia do WSA, a także, że to skarżący udzielił pełnomocnictwa radcy prawnemu wnoszącemu skargę do WSA, podczas gdy [...] do czasu zapoznania się z aktami postępowania w dniu [...] listopada 2018 r. uważał, że organy nie mają zastrzeżeń co do dokonanego przez niego w dniu [...] listopada 2014 r. w Starostwie Powiatowym w [...] zgłoszenia zamiaru budowy budynku gospodarczego drewnianego, do dnia 14 listopada 2018 r. nie miał wiedzy o trwającym od 2015 r. postępowaniu w sprawie rozbiórki tego budynku i nie udzielał r.pr. L.R. pełnomocnictwa do wniesienia skargi od postanowienia WINB gdyż nawet nie miał wiedzy, że takie postanowienie zostało wydane, a do okoliczności sfałszowania jego podpisów przyznała się przesłuchiwana na policji jego żona A.K., z którą nie mieszka i pozostaje w separacji faktycznej;

2) art. 7 k.p.a., 7b k.p.a., 75 § 1 k.p.a., 77 k.p.a. 107 § 3 k.p.a. polegające na zaniechaniu wyjaśnienia wszelkich istotnych okoliczności sprawy, a co za tym idzie błędach w ustaleniach faktycznych oraz braku odniesienia się przez GINB do merytorycznych zarzutów zawartych w odwołaniu od decyzji WINB, w tym do zarzutów dotyczących fałszowania podpisów skarżącego i zaniechanie przeprowadzenia w tym zakresie rzetelnego i pełnego postępowania dowodowego, podczas gdy jedynie dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy może stanowić podstawę do wydania decyzji o umorzeniu postępowania pierwszej instancji prowadzonego przez [...] WINB w przedmiocie wznowienia, a która to decyzja z dużym prawdopodobieństwem nie zostałaby wydana, gdyby organ odwoławczy zbadał w jakiej faktycznie dacie skarżący dowiedział się o postępowaniu w sprawie rozbiórki wybudowanego przez niego budynku, kto faktycznie udzielał pełnomocnictwa r.pr. [...] i jakimi dowodami w tej sprawie dysponuje Prokuratura Rejonowa w [...];

3) art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. polegające na braku zawieszenia postępowania administracyjnego do chwili zakończenia postępowania karnego w sprawie fałszowania przez [...] podpisów skarżącego w pismach składanych w niniejszym postępowaniu oraz w postępowaniu w przedmiocie rozbiórki budynku gospodarczego murowanego oraz pełnomocnictwa dla r. pr. [...], podczas gdy wynik niniejszego postępowania oraz decyzja o wznowieniu bądź odmowie wznowienia postępowania, tj. rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego co do popełnienia przestępstwa fałszerstwa;

4) art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w zakresie dotyczącym umorzenia postępowania poprzez jego zastosowanie i umorzenie w całości postępowania pierwszoinstancyjnego, podczas gdy podnoszone przez stronę okoliczności dostatecznie i jednoznacznie wskazywały, że nie brała ona udziału w postępowaniu i zachodzą przesłanki do jego wznowienia, a także do uchylenia zaskarżonej decyzji WINB z dnia [...] stycznia 2019 r. oraz orzeczenia w tym zakresie co do istoty sprawy tj. uchylenia decyzji WINB z dnia [...] grudnia 2016 r.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał dotychczasowe stanowisko i wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa.

Kontroli Sądu poddana została decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2019 r. wydana w trybie wznowienia, uchylająca decyzję organu I instancji (o odmowie uchylenia decyzji ostatecznej) i umarzająca postępowanie. Powodem wydania tego rodzaju rozstrzygnięcia było stwierdzenie przez organ odwoławczy, że wnosząc o wznowienie w oparciu o art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. wnioskodawca (a zarazem skarżący) nie zachował terminu uregulowanego w art. 148 k.p.a.

Analiza akt sprawy wykazała, że ustalenia GINB poczynione we wskazanej kwestii formalnej znajdują w nich odzwierciedlenie. W konsekwencji, biorąc pod uwagę argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji Sąd uznał, że decyzja tego organu jako oparta na prawidłowej interpretacji art. 148 k.p.a. i prawidłowych ustaleniach faktycznych poczynionych w jego kontekście, jest zgodna z prawem.

W pierwszej kolejności wyjaśnić należy, że nadzwyczajny tryb postępowania jakim jest wznowienie postępowania, stwarza możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym ją wydano, było dotknięte kwalifikowaną wadą przewidzianą m.in. w art. 145 § 1 k.p.a. Postępowanie można wznowić z urzędu bądź na wniosek strony, z tym że wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. następuje tylko na żądanie strony (art. 147 k.p.a.). We wstępnej fazie - która ma miejsce po wpłynięciu do organu wniosku o wznowienie postępowania - analizie podlega to, czy wniosek ten opiera się na ustawowej przesłance, czy został złożony przez stronę postępowania i czy zachowano ustawowy termin do jego wniesienia. Brak pozytywnych ustaleń w tym przedmiocie skutkuje koniecznością wydania przez organ postanowienia o odmowie wznowienia postępowania. Przy czym brak legitymacji strony tylko wówczas może stanowić o potrzebie wydania aktu, o którym mowa w art. 149 § 3 k.p.a., jeśli jest on niewątpliwy, a zatem widoczny na pierwszy rzut oka, bez konieczności przeprowadzenia postępowania dowodowego w tym zakresie (por. wyrok NSA z 20 maja 2010 r., sygn. akt II OSK 910/09).

Sąd wyjaśnia jednocześnie, że zgodnie z art. 148 § 1 k.p.a. podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Zgodnie zaś z § 2 art. 148 termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji.

Sąd stwierdza przy tym, że rację ma GINB, że w sytuacji ustalenia dopiero w toku postępowania (tj. po jego wszczęciu - postanowieniem o wznowieniu), że wniosek o wznowienie został złożony po terminie (przewidzianym w art. 148 k.p.a.), prawidłowym jest umorzenie postępowania. W wyrokach z dnia 18 lutego 2011 r. (II OSK 176/10) i 13 września 2012 r., (II OSK 889/11 publ. CBOSA) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że jeśli dopiero w kolejnej fazie postępowania, po jego wznowieniu, organ dostrzeże, że wniosek o wznowienie postępowania został złożony po upływie ustawowego terminu, nie będzie on mógł wydać jednego z rozstrzygnięć, o których mowa w art. 151 k.p.a., lecz powinien umorzyć takie wadliwie wznowione postępowanie. Obowiązek badania zachowania przez stronę terminu złożenia wniosku o wznowienie postępowania ma też organ odwoławczy, który rozpoznając odwołanie od decyzji wydanej przez organ I instancji we wznowionym postępowaniu, musi w pierwszej kolejności stwierdzić, czy istniały przesłanki formalne do wznowienia postępowania. Wszczęcie i prowadzenie postępowania w trybie wznowienia wniosku spóźnionego stanowi bowiem o rażącym naruszeniu prawa, bo godzącym w zasadę trwałości decyzji administracyjnych (por. wyrok NSA z 28 stycznia 2014 r., sygn. akt II OSK 2043/12). Zachowanie terminu z art. 148 k.p.a. stanowi więc warunek skuteczności wniosku o wznowienie postępowania. Dlatego też, jeżeli doszło do wadliwego wznowienia postępowania (bo z wniosku spóźnionego), to koniecznym jest jego umorzenie.

Skarżący wniósł o wznowienie postępowania powołując się na przesłankę z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., zgodnie z którym w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Z tej też przyczyny zastosowanie w sprawie znajdował przepis art. 148 § 2 k.p.a.

Na mocy tego przepisu bieg terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania liczy się od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji. Termin ten rozpoczyna się więc w dacie powzięcia przez wnioskodawcę wiadomości o istnieniu danej decyzji. Ważne przy tym jest, aby do tego podmiotu dotarła wiadomość o wydaniu decyzji i zawartym w niej rozstrzygnięciu, niezależnie od źródła, z którego pochodzi ta informacja. Powzięcie wiadomości o wydaniu decyzji nie jest bowiem pojęciem tożsamym z zawiadomieniem o pełnej treści decyzji, co mogłoby nastąpić dopiero po jej doręczeniu (por. wyrok NSA z 14 lutego 2013 r., sygn. akt II OSK 1927/11). Chodzi o to, by strona dowiedziała się w jakikolwiek sposób o istnieniu decyzji i najważniejszym jej elemencie jakim jest rozstrzygnięcie.

W niniejszej sprawie nie budzi wątpliwości, że pismem z dnia 23 listopada 2018 r. skarżący zwrócił się do organu o wznowienie postępowania wskazując, że o decyzji w przedmiocie nakazu rozbiórki dowiedział się dopiero w dniu 14 listopada 2018 r. przy okazji przeglądania akt sprawy, o co zawnioskował po informacji przekazanej od żony, że zobowiązany jest do rozbiórki budynku i zapłaty grzywny.

GINB dokonał weryfikacji tych twierdzeń w oparciu o posiadaną wiedzę, że pismem z dnia 17 listopada 2017 r. skarżący reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika wniósł skargę do WSA w Warszawie na postanowienie WINB z dnia [...] października 2017 r. w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia do rozbiórki spornego budynku gospodarczego, a z treści skargi wynikało jednoznacznie, że skarżący w tej dacie miał wiedzę na temat istnienia decyzji WINB z dnia [...] grudnia 2016 r. o nakazie rozbiórki.

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego orzekając w niniejszej sprawie prawidłowo zakwalifikował wniosek skarżącego jako złożony z uchybieniem ww. terminu i prawidłowo przyjął, że nie było możliwe w takiej sytuacji wydanie decyzji "co do istoty" po wznowieniu postępowania. Słusznie też przyjął, że skoro przed właściwą analizą wstępną wniosku dotyczącą zachowania wymogów formalnych (w tym zachowania terminu z art. 148), doszło do wydania przez organ I instancji postanowienia o wznowieniu, a następnie decyzji w oparciu o art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a., to zachodzi podstawa do uchylenia decyzji organu I instancji i umorzenia tak wznowionego postępowania.

Odnosząc się do zarzutów skargi Sąd zauważa, że w aktach sprawy znajduje się zwrotne potwierdzenie odbioru ostatecznej decyzji WINB z dnia [...] grudnia 2016 r. adresowanej do skarżącego, której odbiór w dniu 6 grudnia 2016 r. potwierdził dorosły domownik tj. [...]– żona skarżącego. Na tymże zwrotnym potwierdzeniu znajduje się adnotacja, że osoba ta podjęła się oddania pisma adresatowi, co z kolei oznacza, że pismo (decyzja) zostało doręczone adresatowi w dniu wskazanym na zwrotnym potwierdzeniu odbioru (tj. w dniu 6 grudnia 2016 r.). Nawet gdyby przyjąć, że dokonane w ten sposób doręczenie zastępcze z jakichś przyczyn nie wywołało skutku prawnego doręczenia to i tak zdaniem Sądu należy podzielić stanowisko GINB, że o decyzji WINB z dnia [...] grudnia 2016 r. skarżący wiedział w dacie składania skargi do WSA na postanowienie WINB z dnia [...] października 2017 r. tj. [...] listopada 2017 r. Podnoszona bowiem kwestia fałszowania przez żonę skarżącego podpisów na dokumentach m.in. na pełnomocnictwie dla radcy prawnego do sporządzenia skargi na ww. postanowienie WINB nie mogła być uwzględniona i pozostaje bez wpływu na ocenę zaskarżonej decyzji.

Skarżący bowiem do dnia wyrokowania nie przedłożył żadnego orzeczenia Sądu lub innego organu stwierdzającego fałszowanie jego podpisów, a tylko wówczas można byłoby rozważać przyjęcie, że rzeczywiście nie wiedział o toczącym się postępowaniu.

Odstąpienie natomiast od wymogu wcześniejszego stwierdzenia fałszerstwa jest sytuacją wyjątkową, może mieć miejsce jedynie wówczas gdy wznowienie postępowania jest niezbędne dla uniknięcia niebezpieczeństwa dla zdrowia lub życia ludzkiego, albo poważnej szkody dla interesu społecznego (art. 145 § 2 k.p.a.). Taka sytuacja zdaniem Sądu nie zachodzi w sprawie. Natomiast to strona powołując się na sfałszowanie dokumentu musi przedłożyć właściwemu organowi dowód w postaci orzeczenia Sądu. Nie jest rzeczą organu przeprowadzanie takiego dowodu we własnym zakresie (por. wyrok NSA z dnia 2 czerwca 2000 r. I SA 1123/99 Lex nr 55743).

Dla oceny prawidłowości zaskarżonej decyzji bez znaczenia pozostaje także zdaniem Sądu fakt, że skarżący złożył w dniu 12 grudnia 2018 r. zawiadomienie do Komendy Powiatowej Policji w [...] o podejrzeniu popełnienia przestępstwa podrobienia jego podpisu na dokumentach znajdujących się w aktach sprawy prowadzonej przez PINB w [...]. W wyroku z dnia 26 sierpnia 1998 r. II SA 892/99 NSA wyraził pogląd, który Sąd w składzie rozpoznającym sprawę podziela, że wznowienie postępowania nie będzie uzasadnione nawet na podstawie materiałów dowodowych zebranych w postępowaniu przygotowawczym prowadzonym przez prokuraturę w sprawie karnej.

W tym też kontekście za niezasadne należało uznać zarzuty skargi dotyczące naruszenia przez organ art. 7, 7b, 75 § 1 i 77 k.p.a.

Fakt toczącego się postępowania prokuratorskiego, w sprawie fałszowania podpisów skarżącego, na które wskazywała pełnomocnik skarżącego na rozprawie w dniu 6 grudnia 2019 r. nie stanowił również zagadnienia wstępnego w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., nie był zatem podstawą do zawieszenia postępowania administracyjnego do czasu zakończenia postępowania karnego. Zależność, o której mowa w tym przepisie, musi się wyrażać w istnieniu bezpośredniego związku przyczynowego polegającego na tym, że rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej uzależnione jest bezwzględnie od uprzedniego rozstrzygnięcia przez inny organ lub sąd istotnej dla sprawy okoliczności prawnej, stanowiącej przesłankę wydania decyzji. Sytuacja taka zachodzi wówczas, gdy organ nie dysponuje takim elementem postępowania, który jest niezbędny do wydania decyzji. Zagadnieniem wstępnym jest tylko taka kwestia, która uniemożliwia wydanie rozstrzygnięcia w danej sprawie. Natomiast to, że wynik innego postępowania może mieć wpływ na treść decyzji, nie może przesądzać o istnieniu zagadnienia wstępnego (por. wyrok NSA z dnia 2 października 2019 r. II OSK 2739/17 – publ. CBOSA).

Podkreślić należy, że wnosząc o wznowienie to wnioskodawca ma obowiązek wskazania podstaw wznowienia i udowodnienia, kiedy konkretnie dowiedział się o okolicznościach stanowiących podstawę wznowienia postępowania, ze ścisłością dostateczną do ustalenia, że jego podanie o wznowienie postępowania wpłynęło przed upływem terminu, o którym mowa w art. 148 k.p.a. Niemniej nie zwalnia to organu z obowiązku przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego i zweryfikowania tej okoliczności (por. wyrok NSA z dnia 25 maja 2017 r., sygn. akt II OSK 2445/15). Na etapie I instancji, organ z tego obowiązku się nie wywiązał poprzestając na informacjach podanych przez skarżącego i w żaden sposób ich nie sprawdzając. Nie wziął więc pod uwagę doręczenia zastępczego (prawidłowego zdaniem Sądu) ostatecznej, własnej decyzji z dnia [...] grudnia 2016 r., jak również zaskarżenia do Sądu własnego postanowienia z dnia [...] października 2017 r. i wynikającej ze skargi wiedzy o ostatecznej decyzji w przedmiocie nakazu rozbiórki. Natomiast organ odwoławczy temu obowiązkowi sprostał, a jego ocena skutkować musiała umorzeniem wszczętego postępowania wznowieniowego.

Na marginesie jedynie Sąd zauważa, że wyjaśnienia skarżącego jakoby nie wiedział o toczącym się od 2015 r. postępowaniu w sprawie zrealizowanego przez siebie drewnianego budynku gospodarczego na działce nr [...] w [...] są mało prawdopodobne. Trudno bowiem uznać w świetle zasad doświadczenia życiowego, że żona skarżącego bez jego wiedzy przez kilka lat "prowadziła" sprawę przed organami administracji i przed Sądem, dotyczącą inwestycji zrealizowanej przez męża i nie informowała go, że w odniesieniu do wybudowanego obiektu orzeczono nakaz rozbiórki, a następnie grzywnę w wysokości 23.869 zł w celu przymuszenia do rozbiórki.

W tych warunkach i z wyżej wymienionych przyczyn, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji.