Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 60/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2022-03-25 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Planowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

II SA/Kr 60/22 [pic] WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 25 marca 2022 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Tuszyńska Sędzia WSA Agnieszka Nawara-Dubiel Sędzia WSA Monika Niedźwiedź (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 25 marca 2022 r. sprawy ze skargi M. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] października 2021 r. sygn. [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy oddala skargę


UZASADNIENIE

Na wstępie należy zaznaczyć, że na mocy § 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 20 marca 2020 r. w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu epidemii w okresie od dnia 20 marca 2020 r. do odwołania na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej ogłoszono stan epidemii w związku z zakażeniami wirusem SARS-CoV-2. Zgodnie zatem z art. 15zzs4 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich wojewódzkie sądy administracyjne oraz Naczelny Sąd Administracyjny przeprowadzają rozprawę przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, z tym że osoby w niej uczestniczące nie muszą przebywać w budynku sądu, chyba że przeprowadzenie rozprawy bez użycia powyższych urządzeń nie wywoła nadmiernego zagrożenia dla zdrowia osób w niej uczestniczących (ust. 2). Przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów (ust. 3). Na mocy powołanego wyżej art. 15zzs4 zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału niniejsza sprawa została skierowana do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym.

Sąd administracyjny sprawuje swą kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych). Istota sądowej kontroli administracji publicznej sprowadza się zatem do ustalenia czy w określonym przypadku, jej organy dopuściły się kwalifikowanych naruszeń prawa. Kontrola ta powinna zawsze przebiegać na trzech płaszczyznach:

1) oceny zgodności rozstrzygnięcia (decyzji lub innego aktu) lub działania z prawem materialnym,

2) dochowania wymaganej prawem procedury,

3) respektowania reguł kompetencji.

Zakres tej kontroli wyznacza przepis art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi stanowiąc, że Sąd rozstrzyga w granicach sprawy nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Ponadto w myśl art. 135 p.p.s.a. Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.

Stan faktyczny i prawny w sprawie, w której wydana została kontrolowana decyzja kształtował się następująco.

Decyzją Burmistrza Miasta C. z dnia 14 maja 2021 r. ustalono na wniosek Pani M. N. warunki zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn. "rozbudowa, nadbudowa i przebudowa istniejącego budynku mieszkalnego jednorodzinnego nr [...] wraz ze zmianą konstrukcji dachu i zmianą sposobu użytkowania istniejącego poddasza na cele mieszkalne na działce nr [...] przy ul. [...] w C.. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że na podstawie wykonanej analizy zagospodarowania tereny ustalono, iż spełnione są warunki z art. 61 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Teren inwestycji znajduje się w zespole istniejącej zabudowy mieszkalnej jednorodzinnej w dzielnicy [...] przy ul. [...]. Przy tej ulicy budynki w większości są zlokalizowane w zbliżeniu do granic sąsiednich nieruchomości lub w ich granicach. Wysokość zabudowy jest zróżnicowana i wynosi od 6 do 11 m. Analizując charakter zabudowy w terenie ustalono, że proponowane przez Inwestora zamierzenie inwestycyjne polegające na rozbudowie, przebudowie budynku i zmianie konstrukcji dachu oraz nadbudowie poddasza mieszkalnego jest zgodne z funkcją mieszkaniową terenu. Ustalono, że teren ma dostęp do drogi publicznej, istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia inwestycyjnego, teren nie wymaga uprzedniej zgody na zmianę przeznaczenia gruntów, a decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi.

Od powyższej decyzji odwołanie złożyła Pani M. G. zarzucając decyzji naruszenie art. 7, art. 10, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. przez brak wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz brak zebrania materiału dowodowego. Odwołująca się wskazuje, że nie uwzględniono sprzeciwu Odwołującej się odnośnie do planowanego zamierzenia inwestycyjnego. Zarzucono także nieprawidłowe ustalenie wskaźnika wielkości zabudowy bowiem wskazano, że wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy do powierzchni terenu ustalony został powyżej średniego. Podkreślono, że organ w sposób ogólny odniósł się do jej uwag odnoszących się do budowy drugiego komina w rozbudowywanym budynku oraz wskazania planowanego ogrzewania budynku. Zarzucono, że organ nie ustalił, czy planowany budynek będzie nadal budynkiem mieszkalnym jednorodzinny, czy wielorodzinnym.

W wyniku rozpoznania odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 20 października 2021 r. sygn. [...] utrzymało skarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu decyzji Kolegium wskazało, że w ocenie Kolegium sporządzona w sprawie analiza urbanistyczno-architektoniczna odpowiada wymogom formalnym określonych w przepisach prawa, może zatem stanowić dowód w sprawie i podstawę kształtowania warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Działka położona jest w obszarze zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej w dzielnicy [...] w C.. Wyjaśniono w odniesieniu do warunku kontynuacji funkcji, że projektowana zabudowa musi mieścić się w granicach zastanego sposobu zagospodarowania terenu, nie musi jednak "kopiować" istniejącej zabudowy. Dokonując analizy cech, parametrów i wskaźników projektowanej zabudowy organ II instancji wskazał, że planowane zamierzenie inwestycyjne nie zmieni istniejącej linii zabudowy. Wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku di powierzchni działki albo terenu ustalono w przedziale od 17 % do 21 %. Wyjaśniono, że średni wskaźnik w obszarze analizowanym wynosi 17 %, na działce objętej wnioskiem wynosi 17, 56 %. Zwiększenie wskaźnika do 21 % jest uzasadnione albowiem taki wskaźnik występuje w obszarze analizowanym m.in. na działkach [...], [...], [...], [...]. Parametr szerokości elewacji frontowej ustalono na poziomie wskaźnika średniego. Wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej jej gzymsu, attyki wyznaczono w przedziale od 4 do 7.5 m. Jednocześnie wskazano, że na działce sąsiedniej nr [...] wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej jej gzymsu lub attyki wynosi 8 m. W odniesieniu do wysokości kalenicy wskazano, że ustalona została w przedziale 7.5 m do 9 przy kącie nachylenia dachu 30° do 45° z dopuszczeniem lukarn i naświetli. Wskazano, że średnia wysokość do kalenicy w obszarze analizowanym wynosi 8.4 m, z kolei budynek na dz. [...] ma wysokość 11 m, a na dz. [...] ma wysokość 10.5 m. Kolegium w uzasadnieniu decyzji podsumowało, że planowane zamierzenie inwestycyjne spełnia warunki wynikające z art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a określone cechy, wskaźniki i parametry nowej zabudowy zostały należycie umotywowane i znajdują oparcie w analizie. Ponadto zamierzenie inwestycyjne spełnia pozostałe warunki, o których mowa w art. 61 ust. 2-5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Odnosząc się do zarzutów odwołania w przedmiocie budowy drugiego komina i braki informacji w przedmiocie sposobu ogrzewania budynku, a także do problemu zadymiania Kolegium wskazało, że problem ten powinien być oceniany na kolejnym etapie procesu inwestycyjnego.

Na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego skargę złożyła Pani M. G. skarżąca zarzuciła przedmiotowej decyzji:

1. Naruszenie przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, t.j. art. 61 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przez uznanie, że spełnione zostały przesłanki do wydania decyzji o warunkach zabudowy, w konsekwencji utrzymano w mocy wadliwą decyzję. W uzasadnieniu stawianych zarzutów Skarżąca wskazuje, że sporządzona w sprawie analiza architektoniczno-urbanistyczna nie odpowiada wymogom formalnym, o których mowa w mającym zastosowanie w sprawie § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 2003 r. W analizie brak jest opinii, w jaki sposób planowana rozbudowa budynku, która najprawdopodobniej przewiduje wybudowanie drugiej kotłowni w budynku oraz drugiego komina zlokalizowanego bliżej okien Skarżącej wpłynie na użytkowanie nieruchomości Skarżącej oraz, czy jest zgodna z obowiązującymi normami dotyczącymi zadymienia. Na tę okoliczność Skarżąca wnosi o jej przesłuchanie, przedłożenie opinii z dowodu biegłego oraz przedkłada dokumentację fotograficzną dotyczącą zadymienia. Ponadto wskazuje, że ani organ I ani organ II instancji nie uwzględniły obecnego stanu zabudowy działki ponieważ nie uwzględniono istniejącego już budynku od strony południowej. Ponadto obawy Skarżącej budzi ustalenie, że odprowadzanie ścieków może odbywać się do szczelnie wybieralnego zbiornika. Istnieją także poważne rozbieżności odnośnie do wskaźnika powierzchni zabudowy do powierzchni działku (terenu). Ponadto w przedstawionym projekcie elewacji ciąg kominowy znajduje się w większej odległości od zewnętrznej ściany niż wskazuje plan wewnętrznej zabudowy. Analiza wstępna przeprowadzona przez projektanta nie uwzględnia wszystkich stron obecnego budynku, dotyczy przede wszystkim części frontowej budynku od strony północnej pomijając część południową. Ponadto w ocenie Skarżącej naruszono § 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu i ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego poprzez ustalenie wskaźnika powierzchni nowej zabudowy do powierzchni terenu na poziomie wyższym niż średni.

2. Naruszenie przepisów postępowania w sposób rażący przez brak uwzględnienia sprzeciwu skarżącej dotyczących pogłębiającego się problemu z zadymieniem i emisją spalin. Nie ustalono, czy przebudowany budynek będzie nadal budynkiem jednorodzinnym czy wielorodzinnym. W ocenie Skarżącej zarówno organ I, jak i II instancji naruszyły zasadę wysłuchania strony. Ponadto organ I, jak i II instancji nie zebrał i nie rozpatrzył w sposób wyczerpujący materiału dowodowego, w szczególności pism składanych przez Skarżącą w szczególności zmierzających do ustalenia, czy emisja spalin, która będzie skutkiem rozbudowy będzie zgodna z dopuszczalnymi normami i nie będzie zagrażała życiu i zdrowi Skarżącej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w wyniku rozpoznania sprawy na posiedzeniu niejawnym w dniu 25 marca 2022 r. stwierdza, co następuje:

Podstawowym instrumentem kształtowania ładu przestrzennego są miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego pozwalające w sposób kompleksowy i spójny kształtować ład przestrzenny na większym, spójnym architektonicznie i urbanistycznie obszarze. Ponadto preferencja miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego wynika także z faktu, że odgórne zasady kształtowania ładu przestrzennego przez władzę publiczną stanowią ingerencję w chronione w aktach prawa powszechnie obowiązującego prawo własności. Ograniczenia prawa własności w drodze ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (dalej u.p.z.p) oraz w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego są ograniczeniami wynikającymi z aktów prawa powszechnie obowiązującego, podczas gdy warunki zabudowy kształtowane w akcie administracyjnym mają charakter norm indywidualnych i konkretnych. Z powyższego wynika, że kształtowanie ładu przestrzennego w drodze indywidualnych decyzji administracyjnych ma charakter wyjątkowy – w braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (zob. art. 3 ust. 1, art. 4 ust. 1 oraz art. 59 ust. 1 u.p.z.p.). Zatem w świetle ustawy kształtowanie ładu przestrzennego w drodze planu jest zasadą, zaś w drodze indywidualnych decyzji administracyjnych wyjątkiem od zasady. Co za tym idzie, dalsze wyjątki wprowadzane przez przepisy wykonawcze do u.p.z.p (§ 4 ust. 4, § 5 ust. 2, § 6 ust. 2, § 7 ust. 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego) powinny być interpretowane zawężająco.

Stosownie do art. 61 ust. 1 u.p.z.p. wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków:

1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu;

2) teren ma dostęp do drogi publicznej;

3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego;

4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1;

5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi.

Jednym z nich jest występowanie, na obszarze analizowanym, co najmniej jednej działki sąsiedniej, dostępnej z tej samej drogi publicznej, zabudowanej w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu (art.61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p.). Z uwagi na użycie przez ustawodawcę słowa "łącznie" w komentowanym przepisie, należy stwierdzić, że przy braku działki sąsiedniej, odpowiadającej opisanym powyżej wymaganiom, wydanie decyzji o warunkach zabudowy nie jest możliwe, jak też niemożliwe jest wydanie decyzji, przy braku spełnienia któregokolwiek z pozostałych punktów tego przepisu.

Na postępowanie wyjaśniające, prowadzone w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji w.z., składa się między innymi dokonanie analizy urbanistyczno-architektonicznej obszaru otaczającego działkę, której dotyczy wniosek inwestora. Odbywa się to w oparciu o przepisy wspomnianego powyżej, a stanowiącego akt wykonawczy do ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. I tak w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art.61 ust.1-5 ustawy. Granice tego obszaru, wyznacza się w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem inwestora. Jak wynika z dalszych przepisów rozporządzenia (§ 4 - § 8) zabudowa znajdująca się na tym terenie, jest podstawą wyznaczenia parametrów dla nowej inwestycji – odnośnie obowiązującej linii zabudowy, wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy, szerokości elewacji frontowej, wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki oraz geometrii dachu. Ustalenie, przez organ prowadzący postępowanie w sprawie wydania decyzji w.z., tego, jaki rodzaj zabudowy dominuje na tym obszarze, pozwala następnie na określenie warunków zabudowy dla nowej inwestycji. Niemniej jednak sposób sporządzania analizy, jak i poszczególne zasady ustalania warunków zagospodarowania dla projektowanej inwestycji, a podane w cytowanym powyżej rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26.08.2003 r., winny być przestrzegane i zrealizowane.

Zgodnie z art. 56 w związku z art. 64 u.p.z.p. nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Oznacza to, że po stronie potencjalnego inwestora powstaje prawo podmiotowe polegające na możliwości domagania się uzyskania decyzji pozytywnej w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy, o ile zachodzi zgodność z właściwymi przepisami. Instrument wydawania decyzji ustalających warunki zabudowy – jako dopuszczalny w odniesieniu do obszarów nie objętych planem miejscowym – stanowi równoprawne źródło kształtowania sposobu zagospodarowania konkretnego obszaru. Istotnym celem postępowań w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu jest pogodzenie wskazanego wyżej prawa podmiotowego inwestora do domagania się uzyskania pozytywnej decyzji, a oceną zgodności planowanego zamierzenia z przepisami prawa zarówno rangi ustawowej, jak i podustawowej. Zasadę dobrego sąsiedztwa, o której mowa powyżej na grunt prawa polskiego wprowadza art. 61 ust.1 pkt 1 ustawy uzależniający zmianę w zagospodarowaniu terenu od dostosowania się do określonych cech zagospodarowania terenu sąsiedniego. Celem tej zasady jest zagwarantowanie ładu przestrzennego, określonego w art. 2 pkt 1 u.p.z.p, czyli takiego ukształtowania przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, gospodarczo – społeczne, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno–estetyczne. Powyższy przepis wskazuje kumulatywne przesłanki składające się na zagwarantowanie ładu przestrzennego. Warto wskazać, że najistotniejsza z punktu widzenia rozpatrywanej sprawy - zasada kontynuacji funkcji oznacza, że nowa zabudowa powinna mieścić się w granicach zastanego w danym miejscu sposobu zagospodarowania terenu.

Należy w tym miejscu podkreślić, że zgodnie z wolą ustawodawcy wyrażoną w art. 60 ust. 4 u.p.z.p., ustalenie warunków zabudowy odbywa się z udziałem osoby posiadającej wiadomości specjalne. Osoba taka, wpisana na listę izby samorządu zawodowego urbanistów lub architektów, dzięki swojej wiedzy, ma dać gwarancję właściwego stosowania cytowanego tu przepisu art. 61 ust. 1 i następnych u.p.z.p. Nie ulega natomiast wątpliwości – a wynika to także z orzecznictwa sądów administracyjnych - że analiza architektoniczno – urbanistyczna jako dowód w sprawie podlega ocenie. Jednocześnie należy mieć na względzie, że decyzja o warunkach zabudowy nie ma charakteru uznaniowego. Jest to akt o charakterze związanym, którego wydanie wymaga skomplikowanego postępowania dowodowego, przeprowadzonego w oparciu o konkretnie określoną regulację. Wiedza i doświadczenie zawodowe urbanisty jest tutaj niezmiernie istotne, niemniej jednak przyjęta w decyzji konkluzja musi opierać się na treści art. 61 ust.1 pkt 1 ustawy, a ustalenie wskaźników i parametrów nowej zabudowy powinno nastąpić zgodnie z wymogami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26 sierpnia 2003 r.

W rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego został określony sposób, w jaki w decyzji o warunkach zabudowy mają być ustalone wymagania dotyczące nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w tym wymagania dotyczące ustalania:

1) linii zabudowy;

2) wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu;

3) szerokości elewacji frontowej;

4) wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki;

5) geometrii dachu (kąta nachylenia, wysokości kalenicy i układu połaci dachowych).

W przedmiotowej sprawie warunki zabudowy zostały ustalone na podstawie analizy urbanistyczno-architektonicznej sporządzonej przez osobę uprawnioną mgr inż. arch. J. P.-K., która wyznaczyła wokół terenu inwestycji obszar analizowany w odległości 51 m, to jest w odległości trzykrotnej szerokości frontu działki od ul. [...]. (k. 71 administracyjnych akt sprawy). Analiza akt sprawy prowadzi do wniosku, że obszar analizowany wyznaczony został zgodnie z obowiązującym wówczas § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 2003 r. Nie budzi wątpliwości, że przedmiotowe zamierzenie ma być realizowane w obszarze, w którym dominującą funkcją jest funkcja mieszkaniowa, a przeznaczony do rozbudowy i nadbudowy budynek jest budynkiem mieszkalnym jednorodzinnym. Funkcja mieszkalna planowanego zamierzenia inwestycyjnego zostanie zachowana. Zostanie zachowana także linia zabudowy. Zmianie ulegną natomiast wskaźnik powierzchni nowej zabudowy do powierzchni działki (terenu), szerokość elewacji frontowej oraz wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki.

Zgodnie z § 5 powołanego rozporządzenia Ministra Infrastruktury wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu wyznacza się na podstawie średniego wskaźnika tej wielkości dla obszaru analizowanego. Dopuszcza się jednak wyznaczenie innego wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu, jeżeli wynika to z analizy. W przedmiotowej sprawie z analizy wynika, że obecnie średni wskaźnik w terenie kształtuje się na poziomie 17 %, wskaźnik dla przedmiotowej działki kształtuje się na poziomie 17, 56 %. Dla przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego ustalono wskaźnik w przedziale od 17 % do 21 % Zatem utrzymanie wskaźnika na poziomie średnim nie jest możliwe bez ingerencji w swobodę dysponowania nieruchomością na cele budowlane i prawo własności. Jednakże planowana rozbudowa i zwiększenie wskaźnika nie spowoduje znacznej ingerencji w zastany ład przestrzenny albowiem w obszarze analizowanym znajdują się działki zabudowane o wskaźniku nieco wyższym od średniego (np. bezpośrednio sąsiadująca działka [...]). Badając zgodność z prawem skarżonej decyzji uwzględniono dokumentację przedłożoną w piśmie z dnia 6 września 2021 r. wraz z dokumentacją fotograficzną wykonaną od strony południowej. Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że wskaźnik został wyznaczony zgodnie z obowiązującymi przepisami.

Szerokość elewacji frontowej została wyznaczona w przedmiotowej sprawie na podstawie parametru średniego. Zgodnie z § 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 2003 r. szerokość elewacji frontowej, znajdującej się od strony frontu terenu, wyznacza się dla nowej zabudowy na podstawie średniej szerokości elewacji frontowych istniejącej zabudowy na działkach w obszarze analizowanym, z tolerancją do 20%. Dla przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego parametr szerokości elewacji frontowej został wyznaczony na poziomie od 11.3 m do 12.5 m, z uwzględnieniem tolerancji +/- 20 %. Parametr ten został zatem wyznaczony zgodnie z prawem.

Badając zgodność z prawem wyznaczenia parametru wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki zauważyć należy, że średnia wysokość w obszarze analizowanym wynosi 5.3 m. W przedmiotowej sprawie została ustalona w przedziale od 4 do 7.5 m. Zgodnie z § 7 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 2003 r. wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki wyznacza się dla nowej zabudowy jako przedłużenie tych krawędzi odpowiednio do istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich. Dopuszcza się jednak na podstawie § 7 ust. 4 rozporządzenia wyznaczenie innej wysokości jeżeli wynika to z analizy. Z analizy wynika, że parametr ten jest zróżnicowany i waha się od 3 do 8 m. W bezpośrednim sąsiedztwie budynku planowanego do rozbudowy i nadbudowy parametr ten wynosi na wschód od planowanej inwestycji odpowiednio 8 m (dz. [...]), 7 m (dz. [...]), a w dalszej kolejności (im dalej na wschód) tym niższe parametry – 5 m (dz. [...], [...] – [...]). Z kolei na zachód od planowanej inwestycji brak jest zabudowy. Mając na uwadze uwarunkowania przestrzenne, w szczególności zabudowę w najbliższym sąsiedztwie, mając na uwadze brzemiennie § 7 ust. 4 rozporządzenia w ocenie Sądu istniały podstawy prawne i faktyczne do wyznaczenia parametru wysokości w przedziale od 4 m do 7.5 m. Tak wyznaczony parametr nie narusza zastanego ładu przestrzennego. Kolejny parametr, t.j. geometrię dachu wraz z wysokością kalenicy w przedmiotowej sprawie wyznaczono w przedziale od 7. 5 do 9 m, zaś kąt nachylenia połaci dachowych ustalono w przedziale od 30° do 45°. Budynek obecnie ma wysokość 7 m do kalenicy i przekryty jest dachem jednospadowym o małym kącie nachylenia. Z analizy wynika, że w obszarze analizowanym wysokości do kalenicy są zróżnicowane, średnia wysokość to 8.4 m. Najniższą odnotowana wysokością do kalenicy jest wysokość 6 m na działce nr [...]. Natomiast w bezpośrednim sąsiedztwie inwestycji są to parametry 11 m (dz. [...]), 10.5 m (działka [...]) i 8 m (dz. [...]). Dominuje także kąt nachylenia połaci dachowych ok. 45°. Mając na uwadze uwarunkowania przestrzenne uznać należy, że wyznaczenie tego parametru odpowiada prawu. Nie został on wyznaczony w oderwaniu od wartości reprezentowanych w obszarze analizowanym, nie tworzy dominanty.

Jak wynika z powyższego kontrola zgodności z prawem wyznaczenia cech, wskaźników i parametrów nowej zabudowy wskazuje na ich wyznaczenie zgodnie z prawem.

Odnośnie do sposobu odprowadzania ścieków do istniejącego zbiornika wskazano jedynie, że rozwiązanie to budzi obawy Skarżącej. Tak sformułowany zarzut nie może zostać uwzględniony i sam w sobie pozostaje bez wpływu na ocenę skarżonej decyzji. Dodać należy, że z wniosku wynika, iż zasady odprowadzania ścieków i sposób ich odprowadzania odbywać się ma na dotychczasowych zasadach, a zatem w istocie nie ulega zmianie.

Odnosząc się do zarzutów dotyczących wpływu zamierzenia inwestycyjnego na zadymienie w okolicy oraz obaw związanych z udową kotłowni i komina wyjaśnić należy, iż bynajmniej nie są to kwestie, które należy w ogólne pominąć w procesie inwestycyjnym. Jednakże, jak zasadnie wskazywały w toku postępowania organy I i II instancji, podniesione zagadnienia nie należą do kwestii rozstrzyganych na tym etapie procesu inwestycyjnego. Decyzja o warunkach zabudowy stanowi pierwszy etap procesu inwestycyjnego. Na tym etapie badane jest to, czy planowane zamierzenie inwestycyjne wpisuje się w zastany ład przestrzenny pod względem funkcji, cech, wskaźników i parametrów. Na tym etapie Inwestor nie legitymuje się jeszcze projektem budowlanym, a niekiedy nie jest nawet znane dokładne umiejscowienie zabudowy kubaturowej (aczkolwiek akurat w przedmiotowej sprawie lokalizacja jest zdeterminowana istniejącym budynkiem). Dopiero w drugim etapie postępowania w sprawie pozwolenia na budowę inwestor przedkłada, w tym wypadku w Starostwie Powiatowym w C., konkretny projekt budowlany, rozstrzygnięcie w sprawie jest podejmowane m.in. na podstawie przepisów m.in. rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Skarżącej w takim postępowaniu będzie przysługiwał status strony postępowania, nie ulega bowiem wątpliwości, że nieruchomość Skarżącej będzie mieściła się w obszarze odziaływania inwestycji. W rozdziale 5, działu VI w/w rozporządzenia zostały szczegółowo uregulowane zagadnienia dotyczące przewodów kominowych w budynku. Ponadto kwestia zadymienia może być także analizowana z punktu widzenia przepisów prawa cywilnego m.in. wynikającego z art. 144 kodeksu cywilnego zakazu immisji. Ponadto istotne jest ustalenie przyczyny powstawania zadymienia, t.j. czy jest ona nielegalna (np. spalanie niedozwolonych odpadów) czy też legalna. W pierwszym przypadku problem można zgłosić właściwym organom.

Także rozpatrzenie zarzutów dotyczących naruszenia przepisów postępowania nie wykazało naruszeń prawa mających istotny wpływ na wynik sprawy. Sprzeciw Skarżącej wobec planowanej inwestycji w związku z problemami z zadymieniem nie ma wpływu na treść skarżonej decyzji. Jak wskazano powyżej nie znaczy to, iż pozbawiony jest znaczenia, lecz nie może być uwzględniony na obecnym etapie postępowania. Stan faktyczny został prawidłowo ustalony na podstawie akt sprawy. Uwzględnienie pism składanych przez Skarżącą w dniu 4 maja 2021 r. (k. 113 administracyjnych akt sprawy) oraz 6 września (k. 187 administracyjnych akt sprawy) pozostaje bez wpływu na wynik sprawy.

Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że kontrola zgodności z prawem skarżonej decyzji nie wykazała naruszenia prawa (zarówno materialnego, jak i procesowego) w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, to jest w stopniu wskazującym na konieczność odmowy ustalenia warunków zabudowy lub wyznaczenia ich w inny sposób.

Z wymienionych przyczyn, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji. O kosztach orzeczono w oparciu o art. 200 p.p.s.a.