Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 890/12
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2013-10-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 141 § 4
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: § 2 ust 1
journal: Dz.U. 2004 nr 174 poz 1809
law: Rozporządzenie Rady Ministtrów z dnia 20 lipca 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na wspieranie  przedsięwzięć rolnośrodowiskowych i poprawy dobrostanu zwierząt objętej planem rozwoju obszarów wiejskich.
article: art. 7 ust. 1, art. 17 ust. 3
journal: Dz.U. 2009 nr 116 poz 975
law: Ustawa z dnia 25 czerwca 2009 r. o rolnictwie ekologicznym.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Robotowska (spr.) Sędzia NSA Jan Bała Sędzia del. WSA Inga Gołowska Protokolant Karol Sienkiewicz po rozpoznaniu w dniu 23 października 2013 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Ł. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. z dnia [...] lutego 2012 r. sygn. akt I SA/Sz 1030/11 w sprawie ze skargi Ł. S. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] września 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania płatności z tytułu realizacji przedsięwzięć rolnośrodowiskowych 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od Ł. S. na rzecz Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w S. kwotę 120 (sto dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. wyrokiem z dnia 15 lutego 2012 r., po rozpatrzeniu sprawy ze skargi [...] na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] września 2011 r. w przedmiocie odmowy przyznania płatności w tytułu realizacji przedsięwzięć rolnośrodowiskowych, oddalił skargę.

I

Z uzasadnienia wyroku wynika, że Sąd I instancji przyjął za podstawę rozstrzygnięcia następujące ustalenia.

W dniu [...] maja 2010 r. [...] złożył do Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej: ARiMR) w [...] wniosek o przyznanie płatności z tytułu realizacji przedsięwzięć rolnośrodowiskowych i poprawy dobrostanu zwierząt na rok 2010.

W dniu [...] września 2010 r. w gospodarstwie Wnioskodawcy - po uprzedniej wizytacji w terenie pomiędzy [...] a [...] lipca 2010 r. oraz [...] i [...] września 2010 r., podczas której wykonano fotografie kontrolowanych obszarów i szkice ze wskazaniem miejsc wykonania fotografii - przeprowadzono kontrolę gospodarstwa metodą foto. W wyniku tej kontroli stwierdzono nieprawidłowości na działkach:

- [...] - orzech włoski - pow. zadeklarowana 17,50 ha – stwierdzona 15,20 ha,

- [...] - orzech włoski - pow. zadeklarowana 28,94 ha – stwierdzona 30,12 ha,

- [...]- pow. zadeklarowana 2,54 ha – stwierdzona 1,77 ha.

W dniach [...] i [...] lutego 2011 r. w gospodarstwie Wnioskodawcy przeprowadzona została przez ARiMR kolejna kontrola na miejscu, podczas której ponownemu pomiarowi poddano zadeklarowane w wariancie S02d02 działki rolne [...] i [...]. W wyniku kontroli stwierdzono na działkach:

- [...] - orzech włoski - pow. zadeklarowana 17,50 ha – stwierdzona 15,25 ha - ugór,

- [...] - orzech włoski - pow. zadeklarowana 28,94 ha – stwierdzona 29,70 ha.

Poza pomiarem powierzchni uprawnionej do przyznania płatności na ww. działkach rolnych, podczas kontroli inspektorzy terenowi - z uwagi na rodzaj deklarowanej rośliny uprawnej, obowiązani do ustalenia istniejącej na działkach obsady orzecha włoskiego - ustalili, że wynosiła ona w przypadku:

- działki [...] - 77 sztuk na obszarze 15,25 ha, co oznacza, że istniejąca w dniu kontroli obsada orzecha włoskiego na tej działce wyniosła 5 szt./ha powierzchni; z uwagi na fakt, iż wymagana minimalna obsada wynosi 75 szt./ha - zakwalifikowano działkę jako użytkowaną w postaci ugoru;

- działki [...]- 617 sztuk na obszarze 29,70 ha, co oznacza, że istniejąca obsada wyniosła 21 szt./ha, przy czym w środkowej części tej działki, w międzyrzędziach, stwierdzono ściernisko po uprawie pszenicy.

W dniu [...] marca 2011 r. do Biura Powiatowego ARiMR wpłynęło pismo Wnioskodawcy wyjaśniające, iż stwierdzone braki w uprawie orzecha włoskiego spowodowane są w głównej mierze niekorzystnymi warunkami atmosferycznymi, ludzką kradzieżą oraz obecnością leśnej zwierzyny, z których to powodów już ośmiokrotnie uzupełniano obsadę oraz informowano właściwe koło łowieckie. Do pisma dołączono składane sukcesywnie do koła łowieckiego DROP prośby o oszacowanie strat powstałych w wyniku obecności zwierzyny (w tym pismo z [...] lipca 2010 r. oraz [...] lutego 2011 r.) oraz rejestr działalności rolnośrodowiskowej dokumentujący prowadzone na gruntach działania agrotechniczne, w tym ostatnio przeprowadzoną w dniach 27-28 lipca 2010 r. uprawę borną talerzową i dosadzanie na działkach rolnych użytkowanych jako uprawa orzecha włoskiego ([...] i [...]).

W dniach pomiędzy [...] a [...] kwietnia 2011 r. w gospodarstwie Wnioskodawcy przeprowadzono kontrolę na miejscu w ramach realizowanego w gospodarstwie programu rolnośrodowiskowego, podczas której ponownej weryfikacji poddano działki [...] i [...]. Ustalono, że powierzchnia działki [...] wynosi 15,22 ha, a istniejąca łączna obsada wynosi 1.359 sztuk sadzonek, tj. 90 szt./1 ha, przy rozstawie drzew 10 m x 10 m i wysokości drzewek od 20 cm do 1,50 m, natomiast powierzchnia działki [...] wynosi 29,79 ha, a istniejąca łączna obsada wynosi 2.302 sztuk sadzonek, tj. 77 szt./1 ha powierzchni, przy rozstawie i wysokości drzewek jak na działce [...]. W uwagach do protokołu zaznaczono, że na obu działkach rolnych widoczne były ślady uzupełniania obsady plantacji.

Decyzją z dnia [...] lipca 2011 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w [...] odmówił skarżącemu przyznania płatności z tytułu realizacji przedsięwzięć rolnośrodowiskowych na rok 2010.

Po rozpoznaniu odwołania, decyzją z dnia [...] września 2011 r. Dyrektor Oddziału regionalnego ARiMR w [...] orzekł o utrzymaniu w mocy decyzji I instancji.

Decyzja została wydana na podstawie § 2 ust. 3, § 11 ust. 1, § 13 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 20 lipca 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na wspieranie przedsięwzięć rolnośrodowiskowych i poprawy dobrostanu zwierząt objętej planem rozwoju obszarów wiejskich (Dz. U. Nr 174, poz. 1809 ze zm.), art. 7 ust. 1, art. 12 ust. 3 ustawy z dnia 25 czerwca 2009 r. o rolnictwie ekologicznym (Dz. U. Nr 116, poz. 975), art. 39 rozporządzenia Komisji (WE) nr 817/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1257/1999 w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich z Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR) oraz art. 16 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1975/2006 z dnia 7 grudnia 2006 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 w zakresie wprowadzenia procedur kontroli, jak również wzajemnej zgodności w odniesieniu do środków wsparcia rozwoju obszarów wiejskich (Dz. Urz. UE L 368, z 23.12.2006, str. 74, ze zm.)

Organ II instancji szczegółowo ustosunkował się do zarzutów podniesionych w odwołaniu. Organ II instancji stwierdził, że w świetle przepisów warunkujących przyznanie płatności za realizację programu rolnośrodowiskowego, w tym rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 20 lipca 2004 r., w którym w załączniku nr 5 określono, że w przypadku nieutrzymywania minimalnej obsady drzew i krzewów w wariancie S02d01 i S02d02, wysokość zmniejszenia wynosi 100%, Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w [...], uznając wyniki kontroli na miejscu z [...] i [...] lutego 2011 r. za obowiązujące, zasadnie odmówił przyznania płatności za realizację wariantu S02d02 na działkach rolnych [...] i [...].

Zasadnie również, uwzględniając stopień nieprawidłowości na działce [...] wskazany w raporcie kontroli z [...] września 2010 r. (powierzchnia stwierdzona 1,77 ha względem deklarowanej 2,54 ha), organ I instancji odmówił przyznania płatności w stosunku do gruntów zgłoszonych do płatności za realizację wariantu S02b02. Organ odwoławczy wyjaśnił przy tym, że w decyzji organu I instancji błędnie wskazano poziom ustalonych nieprawidłowości w wariancie S02b02 w wysokości 30% zamiast 43,50% - jednak uchybienie takie, zdaniem organu II instancji, nie mogło stanowić podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...] [...] wniósł o uchylenie decyzji organu odwoławczego.

Odpowiadając na skargę Dyrektor [...] Oddziału ARiMR wniósł o jej oddalenie, w uzasadnieniu odnosząc się do poszczególnych zarzutów skargi.

Wyrokiem z dnia 15 lutego 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę.

Sąd I instancji stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, nie istnieją bowiem podstawy do stwierdzenia, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów prawa materialnego lub przepisów procesowych.

Sąd I instancji po analizie przepisów prawa dotyczących warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na wspieranie przedsięwzięć rolnośrodowiskowych i poprawy dobrostanu zwierząt stwierdził, iż w rozpatrywanej sprawie organy ARiMR prawidłowo ustaliły stan faktyczny.

Sąd zauważył, że stwierdzona w trakcie kontroli na miejscu działek [...] i [...] w dniach 9 i 10 lutego 2011 r. obsada orzecha włoskiego wynosiła na działce [...] - 5 szt./ha powierzchni (77 sztuk na obszarze 15,25 ha), a na działce [...] - 21 szt./ha (617 sztuk na obszarze 29,70 ha). Zasadnie zatem organy ARiMR uznały, że obsada ta w sposób rażący odbiega od wymaganej, minimalnej obsady dla uzyskania płatności rolnośrodowiskowej, tj. 75 szt./ha. Uwzględniając taką obsadę i stan uprawy na działce [...] (udokumentowany licznymi fotografiami) zasadnie zakwalifikowano tę działkę jako użytkowaną w postaci ugoru, natomiast na działce H, w jej części środkowej, w międzyrzędziach, stwierdzono ściernisko po uprawie pszenicy.

Sąd przywołując przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 20 lipca 2004 r., stwierdził, iż w razie nieutrzymania minimalnej obsady drzew i krzewów wysokość zmniejszenia wynosi 100%, a organy administracyjne nie mogły orzec inaczej, niż odmówić płatności rolnośrodowiskowej do uprawy orzecha włoskiego.

Sąd podzielił stanowisko skarżącego, iż w sprawie nie wystąpiły nadzwyczajne okoliczności, które dawałyby możliwość uchylenia się na podstawie art. 75 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 od negatywnych skutków niedotrzymania warunków upraw – bowiem tzw. wypady (braki) w obsadzie drzewek z powodów atmosferycznych lub działania dzikiej zwierzyny nie stanowią przypadków wystąpienia siły wyższej. Niemniej jednak, w ocenie Sądu I instancji, organ administracyjny zasadnie wskazywał na obowiązek skarżącego dbałości o stan upraw i ograniczenia możliwości wypadów przez np. okrywanie drzewek i grodzenie działki. Bezwzględny wymóg utrzymywania minimalnej obsady (co wynika z nakazu zmniejszenia 100% płatności w razie braku takiej obsady) wskazuje na zasadność utrzymywania wyższej obsady, właśnie ze względu na występujące, z przyczyn naturalnych, ubytki.

Sąd I instancji odnosząc się do argumentacji skarżącego, wskazującej na jego dbałość o stan plantacji, stwierdził, iż decyzja z dnia [...] lipca zezwalająca skarżącemu na zastosowanie sadzonek wyprodukowanych bez użycia metody ekologicznej do dosadzenia orzecha włoskiego, świadczyć może o świadomości skarżącego o niedostatecznej obsadzie drzewek na plantacji – co potwierdziła kontrola jednostki certyfikującej w dniu [...] lipca 2010 r.

Sąd I instancji odnosząc się do zarzutów skargi, iż organ ARiMR nie uwzględnił faktu, że jednostka certyfikująca w lipcu 2010 r. nie stwierdziła uchybień w prowadzonych uprawach, uznał, iż organ administracyjny prawidłowo stwierdził, że jednostka certyfikująca dokonuje kontroli ekologicznych metod prowadzenia uprawy i nie zastępuje ona kontroli wykonywanych przez Agencję.

Sąd I instancji odnosząc się natomiast do zarzutów naruszenia przepisów postępowania przez nieprawidłowe zebranie i ocenę materiału dowodowego uznał, że zarzuty te nie są zasadne. W ocenie WSA materiał dowodowy został zebrany w sposób wyczerpujący, a jego ocena została dokonana przez organ odwoławczy z uwzględnieniem zasad wiedzy i doświadczenia życiowego, zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów.

Odnosząc się do ustaleń kontroli przeprowadzonej w dniach [...] a [...] kwietnia 2009 r., podczas której stwierdzono dosadzenie drzewek do wymaganej minimalnej ilości, Sąd I instancji uznał, iż organ zasadnie stwierdził, że ta okoliczność nie może mieć wpływu na rozstrzygnięcie w sprawie płatności za rok 2010, bowiem nie obrazuje ona stanu upraw na tych działkach w roku 2010.

II

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł [...], którą wyrok zaskarżył w całości. Wniósł o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego.

Wnoszący skargę kasacyjną na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej powoływanej jako "p.p.s.a.", zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie:

1) przepisów prawa materialnego,:

a) przepisu § 2 ust. 1 pkt 1 i 2 rozporządzenie Rady Ministrów w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na wspieranie przedsięwzięć rolnośrodowiskowych i poprawy dobrostanu zwierząt objętej planem rozwoju obszarów wiejskich z dnia 20 lipca 2004 r., polegające na ich niewłaściwym zastosowaniu przez Sąd I instancji, w sytuacji gdy brak było przesłanek do odmowy przyznania płatności z tytułu realizacji przedsięwzięć rolnośrodowiskowych i poprawy dobrostanu zwierząt na rok 2010,

b) przepisu § 2 ust. 3 rozporządzenie Rady Ministrów w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na wspieranie przedsięwzięć rolnośrodowiskowych i poprawy dobrostanu zwierząt objętej planem rozwoju obszarów wiejskich z dnia 20 lipca 2004 r., polegające na ich niewłaściwym zastosowaniu przez Sąd I instancji, w sytuacji gdy w przedmiotowej sprawie nie doszło do naruszenia zasad zwykłej dobrej praktyki rolniczej określonej załącznikiem nr 1a do ww. rozporządzenia,

c) przepisu art. 7 ust. 1 w związku z art. 17 ust. 3 ustawy z dnia 25 czerwca 2009 r. o rolnictwie ekologicznym oraz art. 27 rozporządzenia nr 834/2007 z dnia 18 czerwca 2007 r. w sprawie produkcji ekologicznej i znakowania produktów ekologicznych i uchylające rozporządzenie (EWG) nr 2092/91, polegającym na ich błędnej wykładni, w sytuacji gdy w przedmiotowej sprawie wbrew stanowisku Sądu I instancji Jednostka Certyfikująca nie potwierdziła naruszenia zasad prowadzenia uprawy sadowniczej w gospodarstwie skarżącego,

d) przepisu § 16 ust. 1 pkt 1 rozporządzenie Rady Ministrów w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na wspieranie przedsięwzięć rolnośrodowiskowych i poprawy dobrostanu zwierząt objętej planem rozwoju obszarów wiejskich z dnia 20 lipca 2004 r., polegające na jego niewłaściwym zastosowaniu polegającym na uznaniu, iż w niniejszym postępowaniu doszło do naruszenia wymogów określonych załącznikiem nr 5, gdy w rzeczywistości producent rolny podjął skuteczne działania zmierzające do utrzymania wymaganej obsady drzew i krzewów;

2) przepisów postępowania:

e) przepisu art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 7, 77 § 1, 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, polegające na ustaleniu przez Sąd I instancji stanu faktycznego niezgodnie z jego rzeczywistym przebiegiem, tj. uwzględnieniu, iż kontrole na miejscu gospodarstwa rolnego prawidłowo określiły powierzchnię uprawnioną do płatności mimo stwierdzenia wymaganej prawem ilości sadzonek po uzupełnieniu plantacji orzecha włoskiego.

III

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga nie jest zasadna, gdyż nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.

Skarżący kasacyjnie zarzuca naruszenie przez Sąd pierwszej instancji przepisów prawa materialnego oraz przepisów procesowych.

Zarzut naruszenia przepisów procesowych art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. sprowadza się do tego, że zdaniem skarżącego Sąd ustalił stan faktyczny sprawy niezgodnie z jego rzeczywistym przebiegiem.

Zarzut ten nie jest zasadny.

Przede wszystkim należy podnieść, że sąd administracyjny nie ustala stanu faktycznego, albowiem sąd jedynie bada legalność zaskarżonej decyzji, w tym ocenia prawidłowość ustalenia stanu faktycznego przez organ.

W niniejszej sprawie Sąd pierwszej instancji przyjął, iż ustalenie stanu faktycznego było przeprowadzone prawidłowo, bez naruszenia przepisów o postępowaniu. Sąd w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku odniósł się obszernie do zarzutów skarżącego podniesionych w skardze i wskazał dlaczego nie znajduje podstaw do uwzględnienia skargi.

Okoliczność, że wyrażone przez Sąd pierwszej instancji stanowisko co do prawidłowego ustalenia stanu faktycznego nie zadawala skarżącego nie może samo przez się prowadzić do uznania, że wyrok został wydany z naruszeniem art. 141 § 4 p.p.s.a. Przepis ten określa elementy jakie powinno zawierać uzasadnienie wyroku. Zarzut naruszenia przez sąd administracyjny art. 141 § 4 p.p.s.a. może być skuteczny wówczas, kiedy uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie zawiera niezbędnych elementów, sporządzone jest w taki sposób, że niemożliwa jest kontrola instancyjna wyroku, a w szczególności nie zawiera stanowiska co do przyjętego przez sąd stanu faktycznego.

Uzasadnienie zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zostało sporządzone w sposób zgodny z wymogami art. 141 § 4 p.p.s.a.

Odnosząc się do zarzutów naruszenia wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów prawa materialnego należy podkreślić, iż zarzuty te sprowadzają się do tego, iż zdaniem skarżącego nie było podstaw do odmowy przyznania mu płatności na rok 2010 z tytułu realizacji przedsięwzięć rolnośrodowiskowych, albowiem podjął skuteczne działania zmierzające do utrzymania wymaganej obsady drzew.

W pierwszej kolejności należy odnieść się do zarzutu naruszenia wskazanych przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 20 lipca 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na wspieranie przedsięwzięć rolnośrodowiskowych i poprawy dobrostanu zwierząt objętej planem rozwoju obszarów wiejskich. W myśl § 2 ust. 1 ww. rozporządzenia płatność rolnośrodowiskowa jest udzielana producentowi rolnemu, który prowadzi działalność rolniczą w gospodarstwie rolnym o powierzchni wynoszącej co najmniej 1 ha użytków rolnych i zobowiąże się do przestrzegania wymagań, o których mowa w art. 23 rozporządzenia 1257/1999/WE oraz art. 13 i 20 rozporządzenia 817/2004/WE i podejmie się realizacji pakietów, o których mowa w § 1 ust. 2 tego rozporządzenia, zgodnie z planem działalności rolnośrodowiskowej.

Wymagania w zakresie prowadzenia działalności rolniczej zgodnie z zasadami zwykłej praktyki rolniczej, o której mowa w art. 23 rozporządzenia 1257/1999/WE, określa załącznik nr 1a do rozporządzenia.

Rozporządzenie z dnia 20 lipca 2004 r. zostało zmienione rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 24 lutego 2009 r., które w załączniku nr 1 wprowadziło wariant S02d01 i S02d02 - utrzymywanie następującej minimalnej obsady drzew i krzewów: co do drzew orzech włoski minimalna obsada na 1 ha określona została na 75 sztuk.

Producenci rolni zostali też zobowiązani do złożenia do kierownika biura powiatowego Agencji w terminie do dnia 15 listopada 2009 r. oświadczeń o utrzymywaniu minimalnej obsady drzew i krzewów zgodnie z tym załącznikiem.

Skarżący takie oświadczenie złożył.

Należy podnieść, że z załącznika nr 5 do rozporządzenia z dnia 20 lipca 2004 r. wynika, że wysokość zmniejszeń płatności rolnośrodowiskowych dokonywanych w ramach wariantów S02d01 i S02d02 wynosi 100%, jeżeli nieutrzymana jest minimalna obsada drzew i krzewów.

W trakcie kontroli przeprowadzonej na działkach [...] i [...] zgłoszonych przez skarżącego do płatności obsada drzewa orzecha włoskiego wynosiła: na działce [...] – 5 szt./ha, a na działce [...] – 21 szt./ha. Organ uwzględniając taką obsadę i stan uprawy na działce [...] uznał ją za ugór, natomiast stwierdzając na działce [...] ściernisko po uprawie pszenicy – przyjął, iż nie ma podstaw do przyznania skarżącemu płatności.

Skarżący nie podważył stwierdzonej podczas kontroli w dniach [...] i [...] lutego 2011 r. obsady drzewek, jedynie podkreśla, że podjął działania, które w 2011 r. wykazały, iż obsada drzew orzecha włoskiego spełniała wymagania przewidziane przepisami.

Sąd pierwszej instancji prawidłowo przyjął, iż fakt ten nie miał znaczenia dla oceny prawa do płatności za rok 2010.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia przez Sąd I instancji art. 7 ust. 1 w związku z art. 17 ust. 3 ustawy z dnia 25 czerwca 2009 r. o rolnictwie ekologicznym, polegające na ich błędnej wykładni, należy uznać go za niezasadny.

Z art. 7 ust. 1 wynika zakres kompetencji jednostki certyfikującej, a zgodnie z art. 17 ust. 3 jednostka certyfikująca przekazuje wskazanym w tym przepisie podmiotom, w tym Prezesowi Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa wykaz producentów, którzy spełnili określone wymagania dotyczące produkcji ekologicznej, a wykaz ten dla celów dowodowych w postępowaniu prowadzonym w sprawach związanych z udzieleniem pomocy finansowej producentom ekologicznym stanowi dokument urzędowy w rozumieniu przepisów kodeksu postępowania administracyjnego.

Sąd pierwszej instancji odnosząc się do zarzutu naruszenia przez organ przepisów art. 7 ust. 1 i art. 17 ustawy o rolnictwie ekologicznym zasadnie przyjął, że jednostka certyfikująca dokonuje kontroli ekologicznych metod prowadzenia upraw i nie zastępuje kontroli wykonywanych przez Agencję. Wyniki tych kontroli jednostek certyfikujących są jednak uwzględniane przy podejmowaniu decyzji o płatności. Jednostka certyfikująca stwierdziła (w dniu 15 lipca 2010 r.) brak wymaganej obsady roślin w ramach uprawy sadowniczej na 41,50 ha.

Stanowisko Sądu I instancji należy uznać za prawidłowe, nienaruszające wskazanych przepisów art. 7 i art. 17 ustawy o rolnictwie ekologicznym.

Reasumując powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny uznał podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty za nieuzasadnione i na podstawie art. 184 p.p.s.a. skargę kasacyjną oddalił. O kosztach orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a.