Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 105/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2016-05-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6090 Budownictwo wodne, pozwolenie wodnoprawne
Hasła tematyczne: Wodne prawo
Skarżony organ: Minister Środowiska
Treść wyniku: *Uchylono zaskarżoną decyzję w części
*Uchylono zaskarżoną decyzję w części
Powołane przepisy: article: art. 129, art. 126, art 128
journal: Dz.U. 2012 poz 145
law: Ustawa z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne - tekst jednolity.

SENTENCJA

Dnia 19 maja 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak Sędziowie: Sędzia WSA Ireneusz Dukiel (spr.) Sędzia WSA Alicja Palus Protokolant starszy sekretarz sądowy Magda Minkisiewicz po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 6 maja 2016 r. sprawy ze skargi A. T. na decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej we W. z dnia 8 stycznia 2016 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy wydania pozwolenia wodnoprawnego na szczególne korzystanie z wód rzeki na potrzeby małej elektrowni wodnej I. uchyla zaskarżoną decyzję w części utrzymującej w mocy pkt 1 ust. 2) decyzji Starosty P. z dnia 29 maja 2015 r., znak: [...], odmawiający wydania pozwolenia wodnoprawnego na rzecz A. T. elektrownia wodna S. [...], [...] P., na wykonanie urządzenia wodnego tj. turbozespołu (turbina nr 2) o maksymalnym przełyku 1,20 m3/s wchodzącego w skład małej elektrowni wodnej w km 0+222 istniejącej młynówki rzeki P. w S., w obiekcie byłego młyna, i w tej też części uchyla wyżej wskazaną decyzję organu I instancji; II. dalej idącą skargę oddala.


UZASADNIENIE

Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej we W. (dalej jako organ II instancji, organ odwoławczy lub w skrócie DRZGW) zaskarżoną obecnie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu decyzją z dnia 8 stycznia 2016 r., nr [...], utrzymał w mocy decyzję Starosty P. (dalej również jako organ I instancji) z dnia 29 maja 2015 r., nr [...], odmawiającą wydania na rzecz A. z siedzibą w S., pozwolenia wodnoprawnego na szczególne korzystanie z wód rzeki P. w km 9+870 na potrzeby planowanej małej elektrowni wodnej w miejscowości S., odmawiającą wydania pozwolenia wodnoprawnego na wykonanie turbozespołu nr 2 oraz umarzającą postępowanie w części wydania pozwolenia wodnoprawnego na wykonanie urządzeń wodnych.

Organ odwoławczy ustalił, że wnioskiem z dnia 25 listopada 2013 r., uzupełnionym pismem z dnia 19 grudnia 2013 r., A. T. (dalej jako strona, odwołująca lub skarżącą) wystąpiła do Starosty P. o wydanie pozwolenia wodnoprawnego na wykonanie urządzeń wodnych oraz szczególne korzystanie z wód na potrzeby małej elektrowni wodnej w miejscowości S.. Jednocześnie wnioskodawczyni zwróciła się o wygaszenie pozwolenia wodnoprawnego udzielonego decyzją Starosty P. z dnia 2 grudnia 2002 r., zrzekając się uprawnień wynikających z tej decyzji. Do wniosku dołączono operat wodnoprawny pt. "Operat wodnoprawny wykonanie urządzenia wodnego - małej elektrowni wodnej w km 0+222 młynówki oraz szczególne korzystanie z wód w km 9+870 i w km 8+980 rzeki P. dla potrzeb małej elektrowni wodnej", instrukcję gospodarowania wodą, opis zamierzenia sporządzony w języku nietechnicznym, decyzję Wójta Gminy L. nr [...]z dnia 4 marca 2013 r. o środowiskowych uwarunkowaniach oraz decyzję Wójta Gminy L. nr [...] z dnia 6 marca 2013 r. o warunkach zabudowy.

W trakcie w ten sposób zainicjowanego postępowania przeprowadzono dniu 27 stycznia 2014 r. rozprawę administracyjną. Negatywne stanowisko w sprawie przedstawił przedstawiciel Okręgu Polskiego Związku Wędkarskiego z siedzibą w O. Również właściciele gruntów sąsiednich wyrazili negatywne stanowisko dla planowanego przedsięwzięcia, przedstawiając w licznych pismach obawy dotyczące sposobu przeprowadzania dotychczasowych prac budowlanych (zob. pisma B. G., Z. i J. S., H. Ś.).

Pismem z dnia 4 marca 2014 r. strona zwróciła się do Starosty P. z prośbą o wydzierżawienie od Wojewódzkiego Zarządu Melioracji i Urządzeń Wodnych w O. (dalej w skrócie jako WZMUW) jazów na rzece P. celem uruchomienia MEW w S.. Strona wskazała, że niniejszej urządzenia wodne są niezbędne, by móc piętrzyć wodę dla potrzeb elektrowni. Ponadto wskazała, że posiada prawomocną decyzję wodnoprawną, decyzję środowiskową oraz decyzję o zmianie przeznaczenia (przekształcenia) obiektu. Powyższy wniosek Starosta przesłał WZMUW celem rozpatrzenia.

W odpowiedzi z dnia 21 marca 2014 r. WZMUW stwierdził, że piętrzenie na jazie do rzędnych określonych w operacie wodnoprawnym negatywnie wpłynie na grunty przyległe. Poprzez system drenaży dojdzie do podtopień i nadmiernego podniesienia się poziomu wód gruntowych. Dodatkowo zauważono, że rzędne terenów przyległych do rzeki w zasięgu cofki są niższe niż rzędne zwierciadła wody w korycie przy zamierzonym piętrzeniu (NPP 231,40 m n.p.m.). WZMUW uznał, że niezbędnym będzie utrzymywanie piętrzenia w zakresie maksymalnym, co stwarza niebezpieczeństwo podtopień i nadmiernego podniesienia się wód gruntowych na obszarze przyległym.

Pismem z dnia 24 marca 2014 r. strona przesłała obliczenia napełnienia koryta rzeki P. na odcinku pomiędzy ujęciem wody do młynówki, a wylotem z młynówki w sytuacji wystąpienia przepływu nienaruszalnego. Ponadto przy piśmie z dnia 22 kwietnia 2014 r. całkowicie odrzuciła argumentację WZMUW dotyczącą ewentualnego podtapiania terenów przyległych w wyniku przyjętego piętrzenia na jazie przy uwzględnieniu ewentualnego oddziaływania systemu nawadniająco-odwadniającego zlokalizowanego na tym obszarze. Jednocześnie strona wyjaśniła, że większość czynności związanych z pracami w młynówce oraz na obiektach hydrotechnicznych miały charakter bieżącej konserwacji, na które nie jest wymagane żadne pozwolenie, ani też zgłoszenie.

W dniu 4 czerwca 2014 r. Starosta przeprowadził, przy udziale stron, ponowne oględziny kanału młynówki, jazu ruchomego na rzece P. w km 9+870, jazu ceglanego wchodzącego w skład węzła wodnego oraz terenu przy budynku młyna. W trakcie oględzin Dyrektor WZMUW zobowiązał się do wykonania ekspertyzy stanu technicznego jazu ceglanego. Taki dokument sporządzono pod nazwą: "Opracowanie pięcioletniej oceny stanu technicznego jazu piętrzącego stałego (ceglanego) wchodzącego w skład węzła wodnego rzeki P. w km 9+870 w m. S., gm. L., pow. P., woj. o.".

W wyniku licznych informacji świadczących przeprowadzeniu prac mających na celu uruchomienie małej elektrowni wodnej w miejscowości S. (zob. pisma H. Ś., informacje pracownika Wojewódzkiego Zarządu Melioracji i Urządzeń Wodnych w O. – A. D., która poinformował o fakcie opuszczenia zasuw na jazie na rzece P., której wody zwrócono do kanału młynówki w kierunku budynku byłego młyna, gdzie planowana jest budowa małej elektrowni wodnej, informację pracownika Wojewódzkiego Urzędu Pracy w O. świadczące o pracy urządzeń oraz wytwarzaniu energii) Starosta przeprowadził w dniu 13 kwietnia 2015 r. oględzin blaszanej przybudówki do budynku młyna oraz jazu w km 9+870 rzeki P.. W związku z nieobecnością skarżącej na oględzinach nie było możliwe ustalenie, czy w zamkniętej przybudówce zostały zamontowane jakieś urządzenia. Ponadto stwierdzono wodę w kanale przy terenie małej elektrowni wodnej. Z kolei zasuwy na jazie były podniesione, a tym samym woda nie była na nim piętrzona.

W trakcie kolejnych oględzin, przeprowadzonych w dniu 16 kwietnia 2015 r. strona umożliwiła wejście do blaszanej przybudówki. Stwierdzono wówczas, że wewnątrz obiektu już dokonano montażu zasuwy wpustowej przed turbiną oraz mechanizmu, który ją podnosi, jak również montaż szafy sterującej, jednego turbozespołu wraz z silnikiem, do którego podłączono przewody z szafy sterującej. Ustalono, że zamontowany mechanizm wyciągowy umożliwia montaż lub demontaż turbiny oraz silnika. Ponadto zaobserwowano, że zasuwa na wlocie do turbiny była opuszczona, a sama turbina, niezalana wodą, oraz szafa sterująca wyłączone.

Starosta P., na podstawie art. 126 pkt 1 i art. 125 pkt 2 i pkt 3 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (t. jedn. Dz. U. z 2015 r., poz. 469, dalej jako Prawo wodne lub w skrócie u.p.w.) oraz art. 104 i art. 105 § 1 k.p.a., wydał opisana na wstępie decyzję z dnia 29 maja 2015 r. W motywach uzasadnienia tego orzeczenia organ I instancji wskazał, że w wyniku przeprowadzonych oględzin terenowych w dniach 27 stycznia 2014 r. i 4 czerwca 2014 r., sporządzonego "Opracowania pięcioletniej oceny stanu technicznego jazu piętrzącego stałego (ceglanego) wchodzącego w skład węzła wodnego rzeki P. w km 9+870 w m. S., gm. L., pow. P., woj. o.", jak również zeznań strony, która po zapoznaniu się z powyższym opracowaniem zawnioskowała o zawieszenie postępowania, stwierdzono zły stan techniczny jazu ceglanego, który w obecnej sytuacji uniemożliwia piętrzenie. Tym samym udzielenie pozwolenia wodnoprawnego w opinii organu I instancji naruszyłoby art. 125 pkt 3 w zw. z art. 126 pkt 1 u.p.w. Ponadto Starosta stwierdził niezgodność wykonania turbozespołu nr 2 z wydaną decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach, co w konsekwencji stanowi również podstawę do odmowy udzielenia pozwolenia wodnoprawnego na podstawie powyższych przepisów Prawa wodnego. W przedmiocie umorzenia postępowania w części wydania pozwolenia wodnoprawnego na wykonanie urządzeń wodnych, tj. turbozespołu nr 1 (turbina nr 1) Starosta P. wyjaśnił, że wykonane urządzenie wodne bez pozwolenia winno zostać zalegalizowane w trybie art. 64a ust. 1 u.p.w. Wobec powyższego w tym zakresie postępowanie stało się bezprzedmiotowe na podstawie art. 105 § 1 k.p.a., gdyż stan faktyczny odbiega od stanu, jaki przedstawiono we wniosku.

W odwołaniu od wydanej decyzji strona nie zgodziła się z dokonaną przez organ I instancji interpretacją art. 125 ust. 3 u.p.w. wskazując, że udzielona decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach z dnia 4 marca 2013 r. nie stoi w sprzeczności ani z wykonanym operatem wodnoprawnym, stanem faktycznym, ani też z powyższym przepisem prawa. Odwołująca podniosła również szereg uwag dotyczących sporządzenia "Opracowania pięcioletniej oceny stanu technicznego jazu piętrzącego stałego (ceglanego) wchodzącego w skład węzła wodnego rzeki P. w km 9+870 w m. S., gm. L., pow. P., woj. o.", począwszy od zakwestionowania składu osób, które sporządziły powyższe opracowanie, a skończywszy na poszczególnych określeniach oraz ich interpretacji. Ostatnim zagadnieniem omawianym przez odwołującą jest rozstrzygnięcie Starosty P. dotyczące stwierdzenia wygaśnięcia decyzji Starosty P. z dnia 2 grudnia 2002 r. W tym zakresie wskazała na błędną interpretację art. 134 ust. 1 u.p.w.

Na skutek rozpatrzenia odwołania DRZGW wskazana na wstępie decyzją z dnia 8 stycznia 2016 r. stwierdził, że zaskarżona decyzja organu I instancji jest prawidłowa. Organ odwoławczy dokonał analizy przepisów Prawa wodnego regulujących funkcjonowanie urządzeń wodnych służących kształtowaniu zasobów wodnych oraz korzystaniu z nich są m.in. poprzez budowle piętrzące oraz obiekty energetyki wodnej. DRZGW zauważył, że analizowane przepisy prawa, wyrażone w uzyskanym pozwoleniu wodnoprawnym na wykonanie urządzenia wodnego i/lub na szczególne korzystanie z wód, zgodnie z art. 125 u.p.w. nie mogą naruszać: ustaleń planu gospodarowania wodami na obszarze dorzecza lub ustaleń warunków korzystania z wód regionu wodnego lub warunków korzystania z wód zlewni. W tym przypadku istotne są także ustalenia planu zarządzania ryzykiem powodziowym oraz planu przeciwdziałania skutkom suszy; ustaleń miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz decyzji o warunkach zabudowy; wymagań ochrony zdrowia ludzi, środowiska i dóbr kultury wpisanych do rejestru zabytków oraz wynikających z odrębnych przepisów. Dla potwierdzenia zgodności danego przedsięwzięcia z powyższymi ustaleniami, został sporządzona na wniosek WZMUW w czerwcu 2014r. ekspertyza pt. "Opracowanie pięcioletniej oceny stanu technicznego jazu piętrzącego stałego (ceglanego) wchodzącego w skład węzła wodnego rzeki P. w km 9+870 w m. S., gm. L., pow. P., woj. o.".

Dalej organ II instancji zauważył, że zgodnie z § 3 pkt 1 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 20 kwietnia 2007 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle hydrotechniczne i ich usytuowanie (Dz. U. z 2007 r., nr 86, poz. 579, dalej jako r.M.Ś.), budowlą hydrotechniczną jest budowla wraz z urządzeniami i instalacjami technicznymi z nią związanymi, służąca gospodarce wodnej oraz kształtowaniu zasobów wodnych i korzystaniu z nich, w tym siłownie i elektrownie wodne. Budowlą piętrzącą w myśl § 3 pkt 2 r.M.Ś. jest każdy obiekt hydrotechniczny umożliwiający stałe lub okresowe piętrzenie wody ponad przyległy teren. Istotnym parametrem jest wysokość piętrzenia, przez którą rozumie się różnicę rzędnej maksymalnego poziomu piętrzenia i rzędnej zwierciadła wody dolnej, odpowiadającej przepływowi średniemu/niskiemu zgodnie z § 3 pkt 4 r.M.Ś. Wyróżnić tu należy zgodnie z § 3 pkt 5 i pkt 6 r.M.Ś. normalny poziom piętrzenia "NPP" określany jako najwyższy poziom zwierciadła wody w normalnych warunkach użytkowania; maksymalny poziom piętrzenia "Max PP" uznawany za najwyższe położenie zwierciadła spiętrzonej wody przy uwzględnieniu stałej rezerwy powodziowej (dla budowli piętrzącej niemającej pojemności powodziowej przyjmuje się Max PP równe NPP - wynika to również z § 1 pkt 5 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 17 sierpnia 2006 r. w sprawie zakresu instrukcji gospodarowania wodą, Dz. U. z 2006 r., Nr 150, poz. 1087).

Organ odwoławczy wskazał, że § 15 r.M.Ś. precyzuje zasady usytuowania i projektowania budowli hydrotechnicznych, które będą musiały: zapewniać zgodność z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo wymogami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu; zapewniać optymalizację kryteriów gospodarczych, społecznych i ekologicznych; ograniczać skutki ewentualnej awarii lub katastrofy budowlanej; być wkomponowane w istniejący krajobraz, przy uwzględnieniu regionalnych cech budownictwa oraz wymagań wynikających z przepisów o ochronie zabytków; uwzględniać warunki wynikające z badań geologiczno-inżynierskich oraz geotechnicznych; zapewniać realizację warunków zawartych w pozwoleniu wodnoprawnym.

W świetle analizowanego stanu prawnego organ II instancji wskazał, że w sporządzonej ekspertyzie zespół ekspertów pod kierunkiem mgr inż. Andrzeja Czerwińskiego posiadającego stosowne uprawnienia, uznał, iż stan techniczny jazu jest niedostateczny, a tym samym bez przeprowadzenia stosownych robót naprawczych nie może być użytkowany jako budowla piętrząca, gdyż zagraża bezpieczeństwu. W ramach koncepcji poprawy stanu technicznego i bezpieczeństwa analizowanego obiektu wskazano m.in.: zabezpieczenie skarp kanału wlotowego po stronie wody górnej przed ich erozją poprzez wykonanie faszyny, palisady lub narzutu kamiennego; wykonanie ścianki szczelnej po stronie wody górnej w celu ograniczenia zachodzenia procesów filtracyjnych i sufozyjnych; sprawdzenie stanu zasypanego ponura, z ewentualnym wykonaniem płyty betonowej ponura; rozbiórkę istniejących przyczółków i wykonanie nowych z uwzględnieniem ich fundamentów; wykonanie nowego korpusu jazu i powierzchni przelewu.

Odnosząc się do tych wniosków DRZGW wskazał, że na wykonanie nowego korpusu jazu oraz poszczególnych innych elementów tego węzła wodnego ewidentnie wymagane byłoby uzyskanie pozwolenia wodnoprawnego na wykonanie urządzeń wodnych w myśl art. 122 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 9 ust. 2 pkt 2 u.p.w. Organ odwoławczy stwierdził również brak podstaw do odrzucenia sporządzonej ekspertyzy, zwłaszcza, że kierujący badaniami oraz współautor tego opracowania posiada stosowne uprawnienia, wiedzę techniczną oraz odpowiedni sprzęt.

Ponadto organ II instancji wyjaśniając kluczowe dla sprawy pojęcie piętrzenia, wskazał, że dla samego zjawiska, jakim jest piętrzenie wymagane jest istnienie takiego urządzenia lub mechanizmu, które poprzez zmiany konkretnych parametrów płynu, w tym przypadku wody w rzece P., jak np. poziomu zwierciadła wody, wielkości strumienia objętościowego przepływającej wody w danym przekroju hydrologicznym itp., wywoła to zjawisko. Organ odwoławczy stwierdził, że piętrzenie jest konsekwencją zastosowania konkretnego obiektu o konkretnych parametrach (tj. rozwiązaniach technicznych) na danym cieku, który zapewni konkretny, żądany poziom piętrzenia w wyniku spowolnienia przepływu wody i samoczynnego podniesienia się zwierciadła wody. Zatem obiekt piętrzący dopływającą do niego wodę i samo piętrzenie są ze sobą w sposób nierozerwalny połączone i nigdy nie będą w stanie występować oddzielnie.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy DRZGW wskazał, że bez możliwości użytkowania jazów nie jest możliwe piętrzenie wody, co zarazem wyklucza pracę przyjętych turbin w określonych warunkach spiętrzenia wody, a tym samym nie jest możliwe produkowanie energii. Z tego względu w pierwszej kolejności należy za każdym razem zagwarantować odpowiedni stan techniczny, a tym samym parametry obiektów piętrzących. Równoważne jest to z taką sytuacją, gdyby występować o udzielenie pozwolenia wodnoprawnego na szczególne korzystanie z wód w zakresie piętrzenia w sytuacji, jakby budowli piętrzących w ogóle nie było. W analizowanym przypadku skarżąca pismem z dnia 25 listopada 2013 r. wystąpiła o udzielenie pozwolenia wodnoprawnego na wykonanie urządzeń wodnych, tj. budowę małej elektrowni wodnej oraz szczególne korzystanie z wód na potrzeby małej elektrowni wodnej w miejscowości S.. Jak wynika z akt sprawy, w skład wnioskowanych praw i obowiązków nie wchodziło udzielenie pozwolenia wodnoprawnego w zakresie istniejących jazów, w trybie art. 9 ust. 2 pkt 2 Prawa wodnego, na wykonanie urządzeń wodnych, które stosuje się odpowiednio do odbudowy, rozbudowy, przebudowy, rozbiórki lub likwidacji tych urządzeń, z wyłączeniem robót związanych z utrzymywaniem urządzeń wodnych w celu zachowania ich funkcji, tzn. w tym przypadku istniejących jazów. W ocenie DRZGW, mając świadomość, że jaz ceglany wymaga robót budowlanych o charakterze budowy nowych i odbudowy zniszczonych elementów tego obiektu piętrzącego oraz nieprzedstawiając samemu kontrekspertyzy, skarżąca podtrzymała swoje stanowisko w przedmiocie udzielenia jej pozwolenia wodnoprawnego we wnioskowanym zakresie, o czym również poinformowała organ odwoławczy w piśmie z dnia 22 października 2015 r.

W związku z powyższym DRZGW wskazał, że w przypadku udzielenia pozwolenia wodnoprawnego w zakresie żądanym przez skarżącą, mając na względzie wnioski wynikające ze sporządzonej ekspertyzy, należy stwierdzić, iż takie pozwolenie wodnoprawne naruszałoby wprost odrębne przepisy prawne, tj. r.M.Ś. oraz u.p.w. Przede wszystkim organ odwoławczy wskazał na § 10 r.M.Ś., które mówi o tym, że konstrukcje żelbetowe i kamienne oraz wykonane z betonu słabo zbrojonego budowli hydrotechnicznych powinny spełniać wymagane warunki dotyczące wytrzymałości, ustalonego zakresu odporności na powstanie rys oraz wodoszczelności i mrozoodporności. Ponadto w myśl § 11 r.M.Ś. podłoże i przyczółki budowli piętrzącej zabezpiecza się przed ujemnymi skutkami filtracji, przebiciem hydraulicznym, sufozją i wypieraniem gruntu, w szczególności przez stosowanie przesłon przeciwfiltracyjnych i drenaży, a w konsekwencji w związku z § 12 r.M.Ś. budowle hydrotechniczne posadawia się na podłożu naturalnym lub wzmocnionym, które pod wpływem obciążeń konstrukcją, wodą lub innymi czynnikami nie ulegnie zmianom zagrażającym bezpieczeństwu budowli lub zakłócającym ich użytkowanie. Co więcej, w § 30 r.M.Ś. wskazano, iż budowle hydrotechniczne żelbetowe i kamienne oraz wykonane z betonu słabo zbrojonego posadowione na podłożu nieskalnym powinny spełniać warunki bezpieczeństwa w zakresie m.in. przebicia hydraulicznego i sufozji gruntu podłoża i przyczółków (§ 30 pkt 4 r.M.Ś.) oraz nośności konstrukcji (§ 30 pkt 5 r.M.Ś.). W analizowanej sytuacji należy wskazać, iż w chwili obecnej zjawiska sufozyjne już występują, jaz ma wiele ubytków oraz pęknięć jak wynika z opisu zawartego w ekspertyzie, a zwłaszcza wprost jest wskazana możliwość utraty bezpieczeństwa (stateczności) przez ten obiekt. Jednocześnie organ II instancji wskazał, że w myśl art. 3 pkt 1 Prawa budowlanego poprzez obiekt budowlany należy rozumieć budynek, budowlę bądź obiekt małej architektury, wraz z instalacjami zapewniającymi możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, wzniesiony z użyciem wyrobów budowlanych. Z kolei budowlą na podstawie art. 3 pkt 3 w/w ustawy jest każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, m.in. budowle hydrotechniczne, do których zalicza się jazy. Właściciel lub zarządca obiektu budowlanego jest obowiązany zapewnić, dochowując należytej staranności, bezpieczne użytkowanie obiektu w razie wystąpienia czynników zewnętrznych odziaływujących na obiekt, związanych z działaniem człowieka lub sił natury, takich jak wyładowania atmosferyczne, wstrząsy sejsmiczne, silne wiatry, intensywne opady atmosferyczne, osuwiska ziemi, zjawiska lodowe na rzekach i morzu oraz jeziorach i zbiornikach wodnych, pożary lub powodzie, w wyniku których następuje uszkodzenie obiektu budowlanego lub bezpośrednie zagrożenie takim uszkodzeniem, mogące spowodować zagrożenie życia lub zdrowia ludzi, bezpieczeństwa mienia lub środowiska (art. 61 pkt 2 Prawa budowlanego). W przekonaniu DRZGW, konkluzją dla powyższych rozważań jest stwierdzenie, że ewentualne udzielenie pozwolenia wodnoprawnego w zakresie żądanym przez odwołującą naruszyłoby wprost art. 125 ust. 3 Prawa wodnego w zw. z § 10, § 11, § 12, § 30 pkt 4 i § 30 pkt 5 r.M.Ś. oraz art. 61 pkt 2 Prawo budowlane. Ponadto, w ocenie organu II instancji, sytuację komplikuje fakt stwierdzenia samowoli budowlanej, wykonanej przez odwołującą, dotyczącej budowy małej elektrowni wodnej w miejscu spalonego młyna w S. przez powiatowego i wojewódzkiego inspektora nadzoru budowlanego.

W świetle powyższego, wobec wniosków wynikających z powyższego opracowania oraz dokonanych rozważań organ II instancji wskazał, że w pierwszej kolejności należałoby zapewnić odpowiedni stan techniczny obiektów piętrzących, a dopiero wówczas można byłoby występować o pozwolenie wodnoprawne na szczególne korzystanie wód w postaci piętrzenia śródlądowych wód powierzchniowych. Obiekt piętrzący, będący w stanie technicznym określonym jako niedostateczny, z całą pewnością nie spełnia podstawowych kryteriów stawianych takim obiektom budowlanym, jak również nie zagwarantuje należytych parametrów hydraulicznych, a w konsekwencji stwarza zagrożenie dla bezpiecznej eksploatacji. Mając na względzie powyższe, w obecnej sytuacji możliwe byłoby udzielenie pozwolenia wodnoprawnego w jednym z dwóch przypadków. W pierwszym przypadku administrator urządzeń wodnych, tj. WZMUW dokonałby robót budowlanych o charakterze m.in. odbudowy elementów jazu ceglanego wchodzącego w skład węzła wodnego na rzece P., uzyskując na powyższe działania stosowne decyzje, w tym pozwolenie wodnoprawne na wykonanie urządzeń wodnych w trybie art. 122 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 9 ust. 2 pkt 2 Prawa wodnego. Wówczas zasadnym byłoby rozpatrzenie wniosku skarżącej w zakresie takim, jak zawnioskowała pismem z dnia 25 listopada 2013 r. biorąc pod uwagę zgodność wnioskowanych praw i obowiązków chociażby z decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach oraz innymi przepisami szczegółowymi, jak również decyzjami. Z kolei w drugim przypadku, skarżąca ubiegając się o pozwolenia wodnoprawne we wnioskowanym zakresie, musiałaby jako potencjalny dzierżawca, obiektów wchodzących w skład węzła wodnego na rzece P., rozszerzyć zakres swojego wniosku o wykonanie urządzeń wodnych w odniesieniu do m.in. odbudowy elementów jazu ceglanego, czego do tej pory nie wykonała, mając pełną świadomość konsekwencji takiej decyzji.

Jednocześnie, kierując się art. 8, art. 9, art. 11 i art. 12 k.p.a. DRZGW odnosząc się do wniosku o stwierdzenie wygaszenia pozwolenia wodnoprawnego na rzecz J. P. udzielonego decyzją Starosty P. z dnia 2 grudnia 2002 r., wskazał że decyzją z dnia 21 sierpnia 2014 r., Starosta P. umorzył postępowanie w powyższym zakresie dotyczącym stwierdzenia wygaśnięcia powyższej decyzji. Rozstrzygnięcie organu I instancji w tej kwestii skarżąca uzyskała 28 sierpnia 2014 r. (zgodnie z datą na zwrotnym potwierdzeniu odbioru). Wobec braku odwołani od tej decyzji DRZGW stwierdził, że powyższa decyzja z dnia 2 grudnia 2002 r. stała się prawomocna ponad rok temu. Wobec powyższych ustaleń, rozpatrując aktualnie odwołanie od decyzji Starosty P. z dnia 29 maja 2015 r., nie ma możliwości prawnych odniesienia się w trybie odwoławczym od jednej decyzji do rozstrzygnięć innych, prawomocnych decyzji pierwszoinstancyjnych.

W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skarżąca zarzuciła naruszenie:

1) art. 123 ust. 2 u.p.w. oraz art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., poprzez nie wyjaśnienie stanu faktycznego oraz braku poczynienia niezbędnych w sprawie ustaleń oraz niepodjęcia wszelkich niezbędnych kroków do wyjaśnienia sprawy;

2) art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a., poprzez niedokonanie właściwej oceny zgromadzonego materiału dowodowego i brak właściwego wyjaśnienia w uzasadnieniu decyzji podjętego przez organ rozstrzygnięcia.

Skarżąca w uzasadniając zarzuty skargi podniosła, że w toku postępowania organ prowadzący nie zarzucił jej uchybień w wykonanym operacie, ani niezgodności merytorycznych ze stanem faktycznym, na podstawie którego mógłby nie wydać mi pozwolenia wodno-prawnego. Organ zarzucił natomiast, że decyzja środowiskowa jest źle określona, twierdząc że we wniosku jako miejsce wykonania elektrowni podałam budynek młyna, co jest niezgodne z faktami, ponieważ we wniosku dokładnie określiłam jako miejsce działalności komorę turbinową, która jest częścią całości budynku młyna. Ponadto odnosząc się do podstawy wydania negatywnej dla skarżącej decyzji, tj. art. 125 ust. 3 u.p.w. w zw. z § 10, § 11, § 12, § 30 pkt 4 i § 30 pkt 5 r.M.Ś. oraz art. 61 pkt 2 Prawo budowlane, skarżąca wskazała, że zastosowanie powyższych przepisów jest niecelowe, ponieważ jej wniosek określał montaż urządzeń wodnych jako dwóch hydrozespołów w komorze turbinowej, które same w sobie wraz ze zgodą na szczególne korzystanie z wód w żadnym stopniu nie naruszają przytoczonych przepisów i nie stwarzają żadnego zagrożenia. Podniosła, że z art. 123 ust. 2 u.p.w. jasno wynika, że pozwolenie wodno-prawne nie rodzi praw do nieruchomości i urządzeń koniecznych do jego realizacji oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich przysługujących wobec tych nieruchomości i urządzeń wodnych, można starać się o pozwolenie wodno-prawne przed uzyskaniem praw do tych nieruchomości lub urządzeń wodnych koniecznych dla korzystania z wody, jednakże uprawniony z pozwolenia wodno-prawnego może przystąpić do jego wykonania dopiero po uzyskaniu zgody właściciela. Tym samym wydanie pozwolenia wodno-prawnego nie narusza art. 125 u.p.w., a jedynie daje możliwość działania dopiero po podpisaniu odpowiedniej umowy z WZMUW, który nie podpisze takiej umowy jeżeli stan techniczny jazu nie będzie pozwalał na jego bezpieczne użytkowanie.

W odpowiedzi na skargę DRZGW podtrzymał swoją argumentację i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r.- Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. jedn. Dz. U. z 2014 r., poz. 1647 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej, która w myśl art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. oznaczana dalej jako u.p.p.s.a.) odbywa się na zasadach określonych w przepisach tej ustawy. W ramach kontroli działalności administracji publicznej przewidzianej w art. 3 u.p.p.s.a. sąd uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołana podstawą prawną (art. 134 § 1 u.p.p.s.a.). Orzekanie w granicach sprawy (art. 135 u.p.p.s.a.) oznacza sprawę będącą przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność, jako pochodną określonego stosunku administracyjnoprawnego i odbywa się z uwzględnieniem ówcześnie obowiązujących przepisów prawa. Wady skutkujące koniecznością uchylenia decyzji lub postanowienia, stwierdzeniem ich nieważności bądź wydania z naruszeniem prawa przewidziane są w art. 145 § 1 u.p.p.s.a., natomiast w razie nieuwzględnienia skargi podlega ona oddaleniu, stosownie do art. 151 u.p.p.s.a.

Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest decyzja DRZGW z dnia 8 stycznia 2016 r. utrzymująca w mocy decyzję Starosty P. z dnia 29 maja 2015 r., w której po pierwsze- odmówiono wydania pozwolenia wodnoprawnego na szczególne korzystanie z wód rzeki P. w km 9+870 na potrzeby planowanej małej elektrowni wodnej w miejscowości S., po drugie- odmówiono wydania pozwolenia wodnoprawnego na wykonanie turbozespołu nr 2 oraz po trzecie- umarzono postępowanie w części wydania pozwolenia wodnoprawnego na wykonanie bloku elektrowni wraz z turbozespołem (turbina nr 1).

Dokonując kontroli opisanych rozstrzygnięć, stwierdzić należało, że zachodzą jedynie podstawy do uwzględnia skargi w części dotyczącej odmowy udzielania pozwolenia wodnoprawnego na wykonanie turbozespołu nr 2.

Omówienie motywów takiego stanowiska, przyjdzie przede wszystkim poprzedzić analizą struktury niekorzystnej dla skarżącej decyzji Starosty P. z dnia 29 maja 2015 r. Jak wyżej wskazano zawiera ona trzy odrębne, zarówno pod względem prawnym jak i faktycznym, rozstrzygnięcia. Wyodrębniono w niej dwa punkty. W pierwszym, składającym się z dwóch ustępów, organ orzekł w ust. 1 lit. a-e o odmowie wydania pozwolenia wodnoprawnego na szczególne korzystanie z wód (w zakresie piętrzenia wody, zwrotnego jej poboru, zrzutu pobranych i energetycznie wykorzystanych wód, awaryjnego zrzutu), natomiast w ust. 2 znajduje się rozstrzygnięcie o odmowie wykonania urządzenia wodnego, jakim jest turbozespół (turbina nr 2). W pkt 2 decyzji zawarto natomiast rozstrzygnięcie o umorzeniu postępowania w części dotyczącej wykonania drugiego bloku elektrowni wraz z turbozespołem (turbina nr 1).

Jako podstawę prawną tak złożonej pod względem rozstrzygnięć decyzji z dnia 29 maja 2015 r. organ I instancji powołał przepis art. 126 pkt 1 i art. 125 pkt 2 i pkt 3 u.p.w. oraz art. 105 § 1 k.p.a. Zgodnie z pierwszym z przywołanych przepisów ustawy Prawo wodne, odmowa wydania pozwolenia wodnoprawnego nastąpi, jeżeli projektowany sposób korzystania z wody narusza ustalenia dokumentów, o których mowa w art. 125 pkt 1 i pkt 2 u.p.w., lub nie spełnia wymagań, o których mowa w art. 125 pkt 3 u.p.w. Natomiast w myśl brzmienia art. 125 u.p.w. pozwolenie wodnoprawne nie może naruszać: ustaleń miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz decyzji o warunkach zabudowy (pkt 2); wymagań ochrony zdrowia ludzi, środowiska i dóbr kultury wpisanych do rejestru zabytków oraz wynikających z odrębnych przepisów (pkt 3).

Lektura pierwszoinstancyjnej decyzji wskazuje, że za zastosowaniem przedstawionej podstawy odmowy udzielania pozwolenia wodnoprawnego na szczególne korzystanie z wód, tj. piętrzenie, pobór i odprowadzanie wód przy pomocy urządzenia, którego eksploatacja zagraża bezpieczeństwu ludzi i środowiska, organ I instancji uznał zły stan techniczny jazu ceglanego, który uniemożliwia piętrzenie. W związku z powyższym organ uznał, że zaistniały przesłanki określone w art. 126 pkt 1 w zw. z art. 125 pkt 3 u.p.w. W części decyzji odnoszącej się do odmowy udzielenia zgodny na wykonanie turbozespołu nr 2 organ posłużył się natomiast argumentacją odnoszącą się do niezgodność złożonego wniosku z decyzją środowiskową z dnia 4 marca 2013 r. Stwierdzono, że zgodnie z operatem wodnoprawnym montaż turbozespołu nr 2 zaplanowany został na stalowym pomoście obsług, który zostanie wybudowany nad istniejącą komorą turbinową dawnego młyna. Z kolei z decyzji środowiskowej wynika, że elektrownia planowana była w budynku dawnego młyna z wykorzystaniem istniejących murów budynku, które miały zabezpieczyć teren tuż przy elektrowni przed hałasem towarzyszącym pracy turbozespołu. W związku z tym, że planowany montaż turbozespołu nr 2 jest niezgodny z zapisami decyzji środowiskowej Starosta przyjął, kierując się brzmieniem art. 72 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (t. jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 353, dalej jako u.o.o.ś.), iż decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach wiąże organ wydający decyzję o pozwoleniu wodnoprawnym na wykonanie urządzeń wodnych), że udzielenie korzystnego dla skarżącej rozstrzygnięcia w tym zakresie dokonałoby się z naruszeniem wymagań wynikających z innych przepisów (art. 126 pkt 1 w zw. z art. 125 pkt 3 u.p.w.). Z kolei w zakresie umorzenia postępowania organ I instancji stwierdził, że wobec faktu zamontowania turbozespołu nr 1, wykonane urządzenie wodne bez stosowanego pozwolenia powinno zostać zalegalizowane w trybie art. 64a ust. 1 u.p.w.

Przedstawione stanowisko podzielił DRZGW w zaskarżonej do sądu administracyjnego decyzji z dnia 8 stycznia 2016 r. Poszerzając doczasową argumentację, organ II instancji stwierdził, że bez możliwości użytkowania jazów nie jest możliwe piętrzenie wódy, co wyklucza pracę turbin w określonych warunkach piętrzenia wody, a tym samym uniemożliwia produkcję energii elektrycznej. Ponadto, odwołując się do regulacji art. 125 pkt 3 in fine u.p.w., wprowadzającej zakaz naruszenia wymogów wynikających z odrębnych przepisów, DRZGW przyjął, że udzielenie pozwolenia wodnoprawnego w zakresie żądanym przez skarżącą, mając na względzie wnioski wynikające ze sporządzanej ekspertyzy naruszy przepisy rozporządzenia w sprawie budowli hydrotechnicznych oraz Prawa budowlanego, w tym § 10, 11, 12, 30 wskazanego rozporządzenia.

Z takim stanowiskiem organów nie można się zgodzić z kilku co najmniej powodów. Wskazać przede wszystkim należy, że orzekającym w sprawie organom, a zwłaszcza DRGZW, umyka istotna okoliczność, iż rozstrzygając o prawach i obowiązkach jednostki i czyniąc to we władczej formie, jaką jest decyzja administracyjna, organ administracji publicznej dokonuje aktu stosowania prawa administracyjnego, w tym wypadku ustawy Prawo wodne. Organ administracji może się zatem kierować wyłącznie przesłankami prawnymi. Te zaś w ustalonym stanie faktycznym, w szczególności na podstawie "Opracowania pięcioletniej oceny stanu technicznego jazu piętrzącego stałego (ceglanego) wchodzącego w skład węzła wodnego rzeki P. w km 9+870 w m. S., gm. L., pow. P., woj. o.", nie zostały przez skarżącą podważone w zakresie wystąpienia przesłanek z art. 126 pkt 1 w zw. z art. 125 pkt 3 u.p.w. i wydania decyzji o odmowie udzielenia pozwolenia wodnoprawnego na szczególne korzystanie z wód, tj. piętrzenie, pobór i odprowadzenie wód przy pomocy urządzenia (jazu ceglanego), którego eksploatacja zagraża bezpieczeństwu ludzi i środowiska. Również okoliczność, że należy najpierw zagwarantować odpowiedni stan techniczny jazu ceglanego, a tym samym parametry obiektów piętrzących, w świetle zgromadzonego materiału dowodowego, zostało ponad wszelką wątpliwość wykazane.

Tego samego nie można jednak stwierdzić, w przypadku odmowy udzielenia pozwolenia wodnoprawnego na wykonanie turbozespołu nr 2. W tym przypadku nie można bowiem tracić z pola widzenia, że w kontrolowanym przypadku, skarżąca nie tylko ubiega się o pozwolenie wodnoprawne na szczególne korzystnie z wód rzeki P., o czym orzeczono w pkt 1 ust. 1 decyzji, ale także wystąpiła o pozwolenie na wykonania dwóch turbozespołów. Powstaje zatem pytanie, czy powołane w sprawie przepisy Prawa wodnego, oraz przywołana argumentacja, rzeczywiście nakazują powiązać zły stan techniczny urządzeń służących piętrzeniu wód rzeki P. z możliwością wykonania turbozespołu. W ocenie Sądu, wprawdzie bez możliwości użytkowania jazów nie jest możliwe piętrzenie wody, co zarazem wyklucza produkcję energii elektrycznej za pomocą turbiny, niemniej taka zależność nie ma znaczenia z punktu widzenia powołanych w sprawie przepisów ustawy Prawo wodne. Dopuszczalne jest bowiem wystąpienie o wydanie odrębnego pozwolenia wodnoprawnego w zakresie jedynie wykonania urządzenia wodnego jakim jest turbozespół. Przepisy ustawy Prawo wodne nie uzależniają w takim przypadku wydania pozytywnej decyzji na wykonanie turbozespołu od zagwarantowania należytych zasobów wód (możliwości jej odpowiedniego piętrzenia). W tej kwestii dopuszczalne jest odrębne procedowanie. W takim przypadku inwestor będzie ponosi ekonomiczne ryzyko, na wypadek braku korzystnego dla niego rozstrzygnięcia w zakresie szczególnego korzystania z wód, związane z wykonaniem urządzenia wodnego jakim jest blok elektrowni wraz z turbozespołem. Nie bez znaczenia pozostaje przy tym pominięta przez organy orzekające w sprawie okoliczność, że skarżąca ubiega się o pozwolenie wodnoprawne jedynie w zakresie wykonania turbozespołu. Stąd też możliwym jest udzielenie odrębnego pozwolenia wodnoprawnego na wykonanie (nie funkcjonowanie) turbozespołu, przy czym takie rozstrzygnięcie nie będzie miało żadnego wpływu na kształtowanie się poziomu wody w otoczeniu. W takim przypadku orzeczone w zakresie szczególnego korzystania z wód rzeki P. może zapaść później.

Wyrażając takie stanowisko, Skład orzekający, nie przesądza tego, czy skarżąca otrzyma pozwolenie wodnoprawne na wykonanie turbozespołu 2. Do tego konieczne jest przeprowadzenie w ponowny postępowaniu analizy zgromadzonego materiału dowodowego, a zwłaszcza operatu wodnoprawnego. Dopiero na tej podstawie możliwy jest ustalenie, że spełnione są warunki aby określić cel i zakres korzystania z wód w postaci wykonania turbozespołu. Zaznaczyć należy, że przepis art. 128 ust. 1 u.p.w. wymaga by w pozwoleniu wodnoprawnym ustalić cel i zakres korzystania z wód, warunki wykonywania uprawnienia oraz obowiązki niezbędne ze względu na ochronę zasobów środowiska, interesów ludności i gospodarki. W pojęciu "zakres", użytym w tym przepisie, mieści się niewątpliwie ścisłe oznaczenie terenu, jakiego dotyczy zamierzony szczególny sposób korzystania z wód.

W ocenie Sądu, nie można również podzielić argumentacji odnoszącej się do niezgodności udzielania pozwolenia wodnoprawnego w zakresie turbozespołu nr 2 z decyzją z dnia 4 marca 2013 r. Decyzją tą, powołując w podstawie prawnej art. 71 ust. 2 pkt 2, art. 75 ust. 1 pkt 1 lit. b, art. 84, art. 85 ust. 1 i ust. 2 pkt 2 u.o.o.ś., Wójt Gminy L. orzekł o braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia polegającego na "Zmianie użytkowania młyna na Małą Elektrownie Wodną". Przyjdzie wobec tego zauważyć, że wskazana decyzja, wydana została bez przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. W przeciwieństwie do postanowień art. 82 ust. 1 u.o.o.ś., art. 84 ust. 1 u.o.o.ś. przepis art. 84 ust. 1 u.o.o.ś. wskazuje jedynie na konieczność stwierdzenia w takiej decyzji, że nie ma potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Natomiast ust. 2 u.o.o.ś. tego przepisu mówi o potrzebie dołączenia do decyzji charakterystyki przedsięwzięcia. Nie oznacza to jednak, że decyzja ta nie ma zawierać żadnych innych treści. Powinno z niej precyzyjnie wynikać, do jakiego przedsięwzięcia się odnosi i w którym miejscu przedsięwzięcie to ma być zlokalizowane. W tym przypadku przyjdzie wskazać, że przedmiotowa inwestycja planowana jest na działkach o nr [...] i nr [...]. Na str. 3 decyzji środowiskowej mowa jest jedynie o tym, że turbina i generator powinny zostać umieszczone wewnątrz budynku, nie precyzując przy tym dokładnie o jaki budynek chodzi. W szczególności brak jest podstaw do twierdzenia, że za taki budynek należy traktować wyłącznie istniejącą bryłę główną byłego młyna, nie natomiast obiekty do niego przylegające, które jak wynika z przedłożonej dokumentacji fotograficznej, w przypadku wiaty w której zamontowano turbozespół nr 2, wykorzystują istniejące przegrody ścienne (zob. zdjęcie nr 1 dołączone do protokołu oględzin z dnia 13 kwietnia 2014r.). Można się domyślać, że metalowe zadaszenie powstało dokładnie w miejscu już nieistniejących urządzeń młyna, przy wykorzystaniu ceglanych pozostałości. W takim przypadku pozbawionym jest wystarczających podstaw twierdzenie, że planowany montaż turbozespołu nr 2 jest niezgodny z postanowieniami decyzji środowiskowej, a tym samym narusza wymagania wynikające z innych przepisów.

Z powyższych wywodów wynika, że w przedmiotowej sprawie organy administracji publicznej naruszyły art. 126 pkt 1 w zw. z art. 125 pkt 3 u.p.w. przez jego niewłaściwe zastosowanie.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w pkt I. sentencji wyroku, biorąc za podstawę art. 145 §1 pkt 1 lit. a) i lit. c) u.p.p.s.a. W pozostałym zakresie, uznając decyzję za prawidłową, na podstawie art. 151 u.p.p.s.a skargę należało oddalić (pkt II sentencji).