Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt II SA/Ke 215/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2018-05-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151, art. 133 § 1
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 7, 77 § 1, art. 80 oraz art. 138 § 1 pkt 1 , art. 105 § 1
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 83 ust. 1 ,  art. 84a ust. 2 , art. 29 ust. 2 pkt 2, art. 30 ust. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 1994 nr 89 poz 414
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane.
article: art. 4 pkt 18, 19
journal: Dz.U. 1985 nr 14 poz 60
law: Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sylwester Miziołek (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Armański, Sędzia WSA Dorota Chobian, Protokolant Starszy inspektor sądowy Sebastian Styczeń, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 maja 2018r. sprawy ze skargi [...] na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Kielcach z dnia [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Budowlanego z dnia [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego.

Powyższe rozstrzygnięcie zostało wydane w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych:

W piśmie z dnia 23.05.2017r., skierowanym do organu I instancji, A. B. wskazał że Gmina [...] wybudowała drogę gminną (oznaczoną numerem drogi gminnej [...], oraz numerem geodezyjnym [...]), która przechodzi przez jego posesję (działkę B z późniejszym podziałem, oznaczoną jako C) bez jego zgody i wiedzy. Następnie w piśmie z dnia 12.06.2017r. A. B. podniósł, że Państwo F. wybudowali ogrodzenie swojej działki, jak podkreślił: "nie od strony drogi gminnej, ale na drodze gminnej", przez co Gmina [...] wybudowała drogę gminną przebiegającą niezgodnie z granicami drogi wyznaczonymi na mapie. Droga jest przesunięta w kierunku południowym i przebiega przez posesję skarżącego – co ma potwierdzać załączona mapa, przyjęta do Powiatowego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej.

Organ I instancji przeprowadził postępowanie administracyjne w sprawie robót budowlanych wykonanych na ww. drodze gminnej [...]w miejscowości Grzybów, ustalając, że droga o nr [...][...] [...]została w dniu 31.01.1987r. zaliczona do kategorii dróg gminnych, a w dniu 8.05.2003r. otrzymała nr [...], a następnie w dniu 23.09.2009r. nr [...] . Na odcinku o długości 650 m przedmiotowa droga została odbudowana w ramach "Programu PHARE Odbudowa 2001", a wszelkie prace wykonane były na istniejących drogach na podstawie zgłoszenia i nie wymagały konieczności wykupu gruntów w związku z realizacją przedmiotowej inwestycji. Z przedłożonych dokumentów wynika jednoznacznie, że zakres robót dotyczył tylko istniejącego pasa drogowego na ww. odcinku.

W dniu 28.06.2017r. A. B. przedstawił skierowaną doń przez Wójta Gminy [...] pisemną propozycję z dnia 17.02.2011r. ugodowego wykupienia działki o nr ewid. C, jak również pismo tego organu z dnia 4.11.2016r.

W dokumentacji przesłanej przez Gminę [...] do organu I instancji w dniu 29.06.2017r. Wójt Gminy podkreślił, że "podbudowa drogi gminnej zaznaczonej nr [...] Kolonia [...]została wykonana na istniejącym starodrożu". Ponadto Wójt Gminy przedstawił dokumenty spisane w dniu 12.09.2003r. dotyczące odbioru końcowego i przekazania do eksploatacji obiektu realizowanego w ramach programu "Odbudowa dróg gminnych w sołectwie [...] o rozszerzonym zakresie robót", zawierające wyszczególnienie elementów rozliczeniowych, oraz księgę obmiarów robót, z których wynika, że wszelkie roboty wykonano zatem zgodnie z przedstawioną kopią dziennika budowy.

Organ I instancji w dniu 18.07.2017r. przeprowadził kontrolę, ustalając że:

- przedmiotowa droga o nawierzchni asfaltowej, szerokości jezdni ok. 3,10 m z poboczami utwardzonymi kruszywem przebiega wśród zabudowy, a w większości wśród pól uprawnych,

- stan techniczny drogi nie jest zadowalający na co wskazują koleiny i spękania,

- w rejonie nieruchomości skarżącego, ogrodzenia od krawędzi jezdni ze strony działki o nr ewid. F (posesja skarżącego) wykonane zostało w odległości od ok. 1,30 do 2,80 m, a po przeciwnej stronie jezdni wzdłuż działki nr ewid. G. (posesja Państwa [...]), w odległości od ok. 1,52 do 1,26 m od jezdni.

- jak wynika z oświadczenia przedstawiciela Urzędu Gminy [...] "droga została wykonana na istniejącym starodrożu na podstawie dokonanego zgłoszenia do Starostwa Powiatowego ",

- A. B. twierdzi, że droga została wykonana niezgodnie z planem drogi istniejącej na mapie geodezyjnej – przez jego posesję bez zgody i wiedzy strony, gdyż istniejąca na mapie droga, na której powinna być przeprowadzona budowa, znajduje się na posesji Państwa F., którą to drogę Państwo F. zagrodzili płotem włączając do swojej posesji, co spowodowało, że drogę gminną wybudowano przez jego posesję.

Organ ustalił ponadto, że z akt sprawy znak: B.6740.38.2014.IIBB, dotyczącej pozwolenia na rozbudowę budynku mieszkalnego na działce o nr 124/1 z dnia 19.08.2014r., wynika że na mapie uzgadniającej budowę przyłączy wód. i k.s. z 12.06.201r. pokazana jest droga gminna stanowiąca działkę o nr 134 i liniami przerywanymi drogę (j.asf.) w działce o nr 135/1, odpowiadającą aktualnej sytuacji (projekt zagospodarowania działki).

W piśmie z dnia 10.08.2017r. F. oświadczyli, że działka znajdująca się za drogą nr 125 została przekazana na Skarb Państwa, natomiast nikt nie pamięta, aby droga była przesuwana. O zmianie położenia drogi F. dowiedzieli się podczas rozgraniczenia działki [...] w grudniu 2006r. W 1995r. odkupili od Skarbu państwa działkę nr 125, następnie dostali pozwolenie i zbudowali dom. W 2006r. wybudowane zostało ogrodzenie w miejscu znajdującego się wcześniej starego płotu. W czasie budowania drogi nr [...] i stawiania płotu sporna działka nr [...] była współwłasnością [...]. W grudniu 2006r. została zniesiona współwłasność działki nr [...], którą podzielono na dwie działki tj. nr B jako własność [...] oraz działkę o pow. 0.2291 jako własność [...].

Postanowieniem z dnia [...]. organ I instancji, działając na podstawie art. 81c ust. 2 ustawy z dnia 7.07.1994r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2017r. poz. 1332 ze zm.) nakazał Gminie [...] przedłożenie opinii o stanie technicznym obiektu - drogi gminnej na odcinku o długości 650m (rozpoczynającej się na wysokości działki o nr ewid. [...] i biegnącej w kierunku zachodnim, a następnie północnym) stanowiącej według ewidencji gruntów wsi [...] gm. [...] działkę o nr ewid. [...] wraz z załącznikiem graficznym - mapą do celów projektowych z określeniem granic działki o nr ewid. [...], w związku z robotami budowlanymi wykonanymi na tej drodze, oraz zażądał wskazania, jakie roboty budowlane należy wykonać celem doprowadzenia obiektu - drogi do stanu zgodnego z prawem, w terminie do 31.03.2018r. – celem podjęcia stosownej decyzji.

Postanowieniem z dnia 2.11.2017r. Inspektor Nadzoru Budowlanego, po rozpatrzeniu zażalenia [...], uchylił w całości zaskarżone postanowienie organu I instancji i umorzył postępowanie I instancji w przedmiocie nakazania wykonania oceny technicznej, wskazując że organ I instancji nie wykazał zasadności zastosowania regulacji art.81c ust.2 Prawa budowlanego.

W dostarczonym przez Gminę [...] oświadczeniu 15 mieszkańców sołectwa [...] wskazano, że droga gminna relacji [...] [...]oznaczona numerem [...] istniała od około lat 60-tych i jej przebieg nie zmienił się odkąd pamiętają, a ze względu na jej zły stan techniczny wnioskowali w 2002r. o remont, zaś w 2003r. został wykonany jej remont na istniejącym starodrożu - bez zmiany przebiegu drogi.

Mając na uwadze powyższe organ I instancji, działając na podstawie art. 105 § 1 K.p.a., wydał decyzję o umorzeniu postępowania administracyjnego w sprawie robót budowlanych wykonanych na drodze gminnej położonej w [...], oznaczonej w ewidencji gruntów numerem [...] pod kątem zgodności ich wykonania z dokonanym zgłoszeniem – w związku z brakiem normy prawnej umożliwiającej wydanie decyzji administracyjnej, co czyni postępowanie wszczęte zawiadomieniem z dnia 26.07.2017r. bezprzedmiotowym. W uzasadnieniu wskazano, że roboty budowlane zostały wykonane w istniejącym pasie drogowym, zgodnie z dokonanym zgłoszeniem, a inwestor nie dokonał żadnego odstępstwa. Ponadto Wojewoda wydał prawomocną decyzję w przedmiocie stwierdzenia nabycia z mocy prawa z dniem 1.01.1999r. własności działki nr ewid. C przez Gminę [...].

Odwołanie od ww. decyzji wniósł A. B., zarzucając organowi I instancji naruszenie art. 7, art. 77 § 1 i art. 105 K.p.a. oraz błąd w ustaleniach faktycznych, polegających na przyjęciu, że roboty budowlane wykonane na ww. drodze gminnej zostały wykonane w istniejącym pasie drogowym zgodnie z dokonanym zgłoszeniem, bez dokonania żadnego odstępstwa.

Organ odwoławczy, utrzymując w mocy zakwestionowane rozstrzygnięcie, podzielił stanowisko organu I instancji, że przeprowadzone roboty budowlane wykonane były w istniejącym pasie drogi, zgodnie z dokonanym zgłoszeniem, a na etapie wykonywania robót inwestor nie dokonał żadnego odstępstwa w przebiegu istniejącego pasa drogowego zarówno na wysokości posesji skarżącego, jak i na pozostałym odcinku drogi, co zostało potwierdzone zgromadzoną dokumentacją, jak również oświadczeniem przedłożonym przez mieszkańców wsi [...]. Z tego też powodu inwestycja nie została potraktowana jako samowola budowlana. Wskazano przy tym, że:

- remont przedmiotowej drogi wykonany w dniach od 4.08.2003r. do 11.08.2003r., jak wynika z dziennika budowy, prowadzony był w oparciu o zgłoszenie remontu dróg gminnych i drogi wewnętrznej położonej w miejscowości [...] z dnia 17.02.2003r.; zgłoszenie to wynikało z mocy art. 30 ust.1 pkt. 1 obowiązującej wówczas ustawy z dnia 7.07.1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U. z 2000r. poz. 106 nr 1126 t.j. z dnia 5.12.2000r.), na który powołał się inwestor, a nie jak wynika z decyzji PINB - "z ustawy z dnia 11 sierpnia 2001r.", czyli "Szczególne zasady odbudowy, remontów i rozbiórek obiektów budowlanych zniszczonych lub uszkodzonych w wyniku działania żywiołu" (Dz.U. z 2001 poz. 84 nr 906 z dnia 2001.08.14);

- ustawa Prawo budowlane z 1994r. definiowała remont jako "wykonywanie w istniejącym obiekcie budowlanym robót budowlanych polegających na odtworzeniu stanu pierwotnego, a nie stanowiących bieżącej konserwacji, przy czym dopuszcza się stosowanie wyrobów budowlanych innych niż użyto w stanie pierwotnym";

- zgłoszenie to obejmowało remont drogi gminnej "[...]długość 650mb, szerokość jezdni 3m", polegający na uzupełnieniu ubytków materiałem kamiennym, wyrównaniu nawierzchni i zagęszczeniu przez zwałowanie z zaznaczeniem, że istniejące drogi wykonane są z nawierzchni tłuczniowej, która została częściowo uszkodzona "w wyniku nadmiernych opadów deszczów i górzystego położenia terenu".

Organ odwoławczy, analizując akta sprawy, wskazał że na etapie wykonywania robót nastąpiła zmiana poprzez wykonanie dodatkowo nawierzchni asfaltowej, powołując się na definicję przebudowy drogi art. 4 pkt 18 ustawy z dnia 21.03.1985r. o drogach publicznych – podczas gdy organ I instancji wskazywał na remont. W konsekwencji przeprowadzona modernizacja drogi stanowiła przebudowę, gdyż zmianie uległy parametry eksploatacyjne istniejącej drogi, bez zmiany granic pasa drogowego. Wyrażono przy tym stanowisko, że w świetle obowiązującej wówczas ustawy Prawo budowlane pozwolenia na budowę nie wymagało wykonywanie robót budowlanych polegających na: przebudowie i remoncie dróg, torów i urządzeń kolejowych, a roboty te wymagały zgłoszenia. Jakkolwiek organowi I instancji można by zarzucić błędną interpretację przepisów wynikających wyłącznie z przyjęcia niewłaściwej daty zgłoszenia przedmiotowego remontu, jednak nie miało to wpływu na rozstrzygnięcie zakwestionowanej decyzji, gdyż obie interpretacje prowadzą do stwierdzenia, że przeprowadzone roboty wymagały zgłoszenia, a takie zgłoszenie zostało dokonane. Końcowo organ wyjaśnił, ze nie jest jego rzeczą rozgraniczanie.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach wniósł A. B., zarzucając decyzji organu odwoławczego naruszenie:

1. przepisów prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy;

2. przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy;

3. art. 7 K.p.a. polegające na niepodjęciu przez organ wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do rzetelnego załatwienia sprawy, przez co błędnie ustalono, że przeprowadzone roboty budowlane dotyczące drogi gminnej położonej w Grzybowie oznaczonej nr ewid prowadzone były w istniejącym pasie drogi;

4. art. 77 § 1 K.p.a. polegające na niezebraniu i nierozpatrzeniu w sposób wyczerpujący materiału dowodowego, co doprowadziło do nieprawidłowego stwierdzenia, iż wykonane prace budowlane nie stanowią samowoli budowlanej lecz remont;

5. art. 80 K.p.a. poprzez dokonanie wadliwej oceny materiału dowodowego, polegającej na przyjęciu przez organ, że niewłaściwa data zgłoszenia przedmiotowego remontu nie powinna mieć wpływu na rozstrzygnięcie końcowe decyzji wydanej przez organ I-szej instancji;

6. art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji, która nie odpowiada prawu, podczas gdy organ odwoławczy, w związku z naruszeniem przez organ I instancji przepisów postępowania i niewyjaśnienia zakresu sprawy, mającego istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie, powinien zastosować art. 138 § 2 K.p.a. i przekazać sprawę organowi I instancji do ponownego rozpoznania, co miało istotny wpływ na wynik sprawy.

W uzasadnieniu skarżący powołał się na zasadę praworządności (art. 6 K.p.a., art. 7 Konstytucji RP), podkreślając że w przypadku, gdy nadal nie zostanie uwzględniony stan faktyczny w zakresie poczynionych zmian robót budowlanych zmieniających istotnie stan pierwotny obiektu w przedmiotowej, to będzie to stanowić naruszenie konstytucyjnej zasady równego traktowania obywatela i poczucia sprawiedliwości podmiotów, które występowały o uzyskanie na roboty budowlane pozwoleń lub dokonywały zgłoszeń takich robót, a nie otrzymali takich decyzji i nie zrealizowali zamierzonych robót – podczas gdy inne podmioty, które dopuściły się samowoli budowlanej na tym samym terenie poprzez bezprawne działanie niewchodzące w zakres pojęcia "rozszerzenie zakresu prac budowlanych" ani "remont" ominęły przepisy prawa.

Mając na uwadze powyższe skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi II-instancji – na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., jak również o rozważenie przez Sąd możliwości uchylenia również decyzji organu I instancji, oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Niezależnie od powyższego skarżący wniósł o uzupełnienie materiału dowodowego i przeprowadzenie dowodu z dokumentów.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację.

Na rozprawie sądowej w dniu 16.05.2018r.:

- pełnomocnik A. B. poparł skargę,

- pełnomocnik organu wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017r. poz. 1369 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania w sposób, który odpowiednio miał lub mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).

Na wstępie podkreślenia wymaga, że jak wynika z art. 133 § 1 p.p.s.a. – sąd administracyjny orzeka "na podstawie akt sprawy" organu administracji publicznej, którego działanie lub zaniechanie zostały zaskarżone do tego sądu. Oznacza to, że podstawą orzekania przez wojewódzki sąd administracyjny jest cały materiał faktyczny i dowodowy sprawy, zgromadzony przez organy administracji publicznej w postępowaniu w obu instancjach, zakończony zaskarżonym aktem lub czynnością. Zadaniem sądu administracyjnego jest więc ocena, czy zebrany w postępowaniu administracyjnym materiał procesowy jest pełny, został prawidłowo zebrany i jest wystarczający do wymaganego przez prawo ustalenia determinanty faktycznej decyzji. Zakres badania stanu faktycznego wyznaczają zatem normy prawne określające determinantę faktyczną rozstrzygnięcia, a nie wnioski procesowe skarżącego lub innych stron postępowania sądowoadministracyjnego, czy też uznanie samego sądu administracyjnego (zob. T. Woś – "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", LexisNexis, Warszawa 2005, s. 424 i 425). Na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. w postępowaniu przed wojewódzkim sądem administracyjnym dopuszczalne jest przeprowadzenie uzupełniającego dowodu z dokumentów, ale tylko w sytuacji, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania sądowego. Z cyt. regulacji wynika, że dopuszczenie dowodu z dokumentu jest jedynie uprawnieniem, a nie obowiązkiem sądu. Przepis ten nie jest również instrumentem służącym do zwalczenia ustaleń faktycznych, z którymi strona skarżąca się nie zgadza (por. wyrok NSA z dnia 20 stycznia 2010r., II FSK 1306/08, LEX 558886). W postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie dokonuje się bowiem ponownego ustalenia stanu faktycznego sprawy administracyjnej, lecz jedynie ocenia, czy organy administracji publicznej ustaliły ten stan zgodnie z regułami obowiązującymi w postępowaniu administracyjnym i następnie, czy prawidłowo zastosowały przepisy prawa materialnego odpowiadające poczynionym ustaleniom. W konsekwencji, nie mógł odnieść skutku wniosek skarżącego o przeprowadzenie dowodów z dodatkowej dokumentacji geodezyjnej.

Rozpatrując skargę w ramach tak zakreślonej kognicji Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się naruszeń prawa skutkujących koniecznością uchylenia bądź stwierdzenia nieważności decyzji organu odwoławczego.

Kontrolą sądowoadministracyjną w niniejszej sprawie została objęta decyzja Inspektora Nadzoru Budowlanego, utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji o umorzeniu postępowania administracyjnego w sprawie robót budowlanych wykonanych na drodze gminnej położonej w.[...], oznaczonej w ewidencji gruntów numerem [...] pod kątem zgodności ich wykonania z dokonanym zgłoszeniem. Organy obu instancji, badając szczegółowo dokumentację nadesłaną przez Starostę oraz Wójta Gminy [...] oraz przeprowadzając kontrolę na miejscu, nie dopatrzyły się jakichkolwiek uchybień w zakresie legalności przedmiotowych prac, bądź też odstępstw od wyznaczonego przebiegu drogi. Przeciwnego zdania jest skarżący, który konsekwentnie podnosił w toku postępowania, że Gmina [...] wybudowała drogę gminną, która przechodzi przez jego posesję (działkę B z późniejszym podziałem, oznaczoną jako C) bez jego zgody i wiedzy". Okoliczność ta stanowi genezę sporu w niniejszej sprawie.

W tym miejscu wyjaśnić trzeba, że jak wynika z akt administracyjnych:

1. pismem z dnia 17.02.2011r. Wójt Gminy [...] zaproponował A. B. wykupienie działki o nr ewid. C (k. 15/19);

2. decyzją z dnia 12.01.2015r. Wojewoda stwierdził, że nieruchomość położona w obrębie [...], gmina [...], oznaczona w ewidencji gruntów i budynków jako działka C o pow. 0,0012ha zajęta pod drogę publiczną gminną nr [...]pn. "[...]", będąca w dniu 31.12.1998r. współwłasnością: [...] i pozostająca we władaniu Skarbu Państwa, stała się z mocy prawa z dniem 1.01.1998r. własnością Gminy [...]", w trybie art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 13.10.1998r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną, Dz. U. z 2013r. poz. 267 ze zm. (k. 18/40);

3. decyzją z dnia 6.05.2015r. Minister Infrastruktury i Rozwoju utrzymał w mocy ww. decyzję (k. 22/40);

4. prawomocnym wyrokiem z dnia 13.01.2016r. o sygn. akt I SA/Wa 1247/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę A. B. na ww. decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju (k. 29/40).

Jak stanowi bowiem ww. art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 13.10.1998r. nieruchomości pozostające w dniu 31.12.1998r. we władaniu Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego, nie stanowiące ich własności, a zajęte pod drogi publiczne, z dniem 1.01.1999r. stają się z mocy prawa własnością Skarbu Państwa lub właściwych jednostek samorządu terytorialnego za odszkodowaniem.

Nadmienić trzeba, że odzwierciedleniem powyższego stanu prawnego w terenie są nie tylko:

- wyniki kontroli z dnia 18.07.2017r., zgodnie z którymi ogrodzenie ze strony należącej do skarżącego działki o nr ewid. [...] wykonane zostało w odległości od ok. 1,30 do 2,80 m od krawędzi jezdni (przebiegającej przez działkę o nr ewid. C),

- podczas której przedstawiciel Urzędu Gminy [...] oświadczył, że "droga została wykonana na istniejącym starodrożu na podstawie dokonanego zgłoszenia do Starostwa Powiatowego ",

- ale również mapa do celów prawnych (k. 38/40), w której wskazano, że działka nr C (stanowiąca własność Gminy [...]) jest zajęta pod drogę gminną na podstawie art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 13.10.1998r.

Uwzględniając powyższe brak podstaw by podzielić stanowisko skarżącego wyrażone w piśmie z dnia 23.05.2017r. co od tego, że droga gminna przebiega przez "jego" posesję. Z przytoczonego materiału dowodowego wynika bowiem, że działka o nr ewid. C, zajęta pod drogę publiczną gminną nr [...]pn. "[...]", stała się z mocy prawa z dniem 1.01.1998r. własnością Gminy [...].

Nie sposób również uznać – jak wywodzi skarżący – że w niniejszej sprawie doszło do naruszenia art. 7, 77 § 1, art. 80 oraz art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. Organy obu instancji zebrały bowiem i rozpatrzył w sposób wyczerpujący cały materiał dowodowy, na tej podstawie dokładnie wyjaśniając stan faktyczny i załatwiając sprawę – z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interes obywateli. Mianowicie, w tym zakresie, jak wynika z akt administracyjnych, w toku prowadzonego postępowania prawidłowo ustalono, że:

- pismem z dnia 26.09.2001r. Urząd Gminy [...], działając na podstawie ustawy z dnia 11.08.2001r. "o szczególnych zasadach odbudowy, remontów i rozbiórek obiektów budowlanych zniszczonych lub uszkodzonych w wyniku działania żywiołu" (Dz. U. z 2001r. nr 84, poz. 906) oraz rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7.09.2001r. "w sprawie ustalenia wykazu gmin i miejscowości, w których stosuje się szczególne zasady odbudowy, remontów i rozbiórek obiektów budowlanych zniszczonych lub uszkodzonych w wyniku działania żywiołu'" (Dz. U. nr 96, poz. 1047 z 2001r.), dokonał zgłoszenia remontu dróg gminnych uszkodzonych w wyniku powodzi, wśród których znalazł się odcinek drogi nr [...], w miejscowości [...], na długości 600 m, planując remont dróg zaplanowany na okres od 3.10.2001r. do 30.06.2002r.;

- z załączonego do ww. zgłoszenia protokołu zaopiniowanego przez ZOD Starostwa Powiatowego, wynika że docelowa powierzchnia ma być powierzchnią tłuczniową, wychodząc od pozycji KNNR: uzupełnienia korpusu drogowego gruntem wzmocnionym kruszywem;

- pismem z dnia 1.10.2001r. Starostwo Powiatowe nie wniosło sprzeciwu do zamierzeń inwestycyjnych objętych zgłoszeniem (k. 17/45);

- w dniu 18.02.2003r. Gmina [...], działając na podstawie art. 30 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7.07.1994r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2017r. poz. 1332 ze zm.), zgłosiła remont dróg gminnych i drogi wewnętrznej położonych w miejscowości [...], w tym drogi Kolonia [...](zadania rozszerzające) o długości 650 mb i szerokości jezdni 3 m, informując że są to drogi istniejące wykonane z nawierzchni tłuczniowej, których nawierzchnie zostały częściowo uszkodzone w wyniku nadmiernych opadów deszczów i górzystego położenia terenu, przy czym remont będzie polegał na uzupełnieniu ubytków materiałem kamiennym, wyrównaniu powierzchni i zagęszczeniu przez zwałowanie, w załączeniu przedstawiając mapy sołectwa [...] z Powiatowego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej, na których przebieg przedmiotowej drogi odpowiada stanowi faktycznemu (k. 28/45);

- w dniu 12.09.2003r. spisano dokumentację dotyczące odbioru końcowego i przekazania do eksploatacji obiektu realizowanego w ramach programu "Odbudowa dróg gminnych w sołectwie [...] o rozszerzonym zakresie robót" wraz z księgą obmiarów robót, z której wynika, że w trakcie remontu wykonano wyrównanie istniejącej podbudowy tłuczniem kamiennym sortowanym zagęszczonym mechanicznie do grubości 15 cm;

- podbudowa drogi gminnej zaznaczonej nr [...] została wykonana na istniejącym starodrożu – co wynika również z pisma Wójta Gminy [...] z dnia 29.06.2017r.

Przechodząc do treści rozstrzygnięcia o umorzeniu postępowania admini-stracyjnego w sprawie robót budowlanych wykonanych na drodze gminnej położonej w [...] pod kątem zgodności ich wykonania z dokonanym zgłoszeniem – podjętego wobec powzięcia wyszczególnionych powyżej ustaleń faktycznych – należy odnieść się do treści art. 83 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. Mianowicie, z treści tego przepisu wynika, że organ nadzoru budowlanego obowiązany jest do wszczęcia z urzędu postępowania administracyjnego w przypadku uzyskania informacji o stwierdzeniu którejkolwiek z okoliczności w tej regulacji wymienionych, dotyczących szeregu nieprawidłowości szczegółowo opisanych w Prawie budowlanym. Uzyskawszy takie informacje organ powinien zatem, niezależnie od tego, czy informacja pochodzi od strony czy od innej osoby, podjąć czynności mające na celu wyjaśnienie, czy istnieją podstawy do działania w oparciu o obowiązujące przepisy ustawy (por. wyrok WSA w Lublinie z dnia 20.05.2010r., sygn. akt II SAB/Lu 20/10, LEX 674703). Do zadań organów nadzoru budowlanego należy bowiem kontrola przestrzegania i stosowania przepisów prawa budowlanego (art. 84 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego). Z kolei stosownie do art. 84a ust. 2 ustawy Prawo budowlane organy nadzoru budowlanego, kontrolując stosowanie przepisów prawa budowlanego:

1) badają prawidłowość postępowania administracyjnego przed organami administracji architektoniczno-budowlanej oraz wydawanych w jego toku decyzji i postanowień;

2) sprawdzają wykonywanie obowiązków wynikających z decyzji i postanowień wydanych na podstawie przepisów prawa budowlanego.

Uwzględniając treść cyt. przepisów Sąd w pełni podziela stanowisko organów o braku normy prawnej umożliwiającej wydanie decyzji administracyjnej w powyższym zakresie – co czyni postępowanie wszczęte zawiadomieniem z dnia 26.07.2017r. bezprzedmiotowym. Jak trafnie bowiem wykazano w przeprowadzonym postępowaniu, roboty budowlane zostały wykonane w istniejącym pasie drogowym, zgodnie z dokonanymi zgłoszeniami, zaś inwestor nie dokonał żadnego odstępstwa w tym zakresie. Ponadto o przebiegu drogi świadczą również ustalenia zawarte w pozwoleniu na budowę budynku mieszkalnego dla F. na działce o nr ewid. [...] , która nakazuje przy realizacji budynku zachować od strony wschodniej, tj. od drogi, odstęp 9 m. Jak ustalono w prowadzonym postępowaniu odległość ta jest zarazem zgodna z obecnym przebiegiem drogi, a tym samym może stanowić to dowód na istnienie tej drogi w latach przez ww. robotami.

Końcowo jeszcze raz należy wskazać, że Wojewoda ostateczną decyzją z dnia 12.01.2015r. stwierdził nabycie z mocy prawa z dniem 1.01.1999r. własności działki nr ewid. C przez Gminę [...], stanowiącej w dniu 31.12.1998r. współwłasność m. in. A.B.

Co się zaś tyczy zarzutu o skargi o wadliwej ocenie materiału dowodowego, polegającej na przyjęciu przez organ odwoławczy, że niewłaściwa data zgłoszenia przedmiotowego remontu nie powinna mieć wpływu na rozstrzygnięcie końcowe decyzji z dnia 29.11.2017r., to również i ta argumentacja nie mogło odnieść skutku. W tym miejscu należy zgodzić się ze stanowiskiem przedstawionym w zaskarżonej decyzji o tym, że zgodnie z obowiązującymi podczas wykonywania dodatkowej nawierzchni asfaltowej regulacjami ustawy Prawo budowlane (art. 29 ust. 2 pkt 2 oraz art. 30 ust. 1 pkt 1) pozwolenia na budowę nie wymagało wykonywanie robót budowlanych polegających na: przebudowie i remoncie dróg, torów i urządzeń kolejowych, a roboty te wymagają zgłoszenia. Tym samym przeprowadzona w 2003r. modernizacja drogi stanowiła jej przebudowę (nie zaś remont), gdyż zmianie uległy parametry eksploatacyjne istniejącej drogi, bez zmiany granic pasa drogowego. Pojęcie "modernizacji" zostało bowiem wykreślone z ustawy o drogach publicznych ustawą z dnia 14.11.2003r. o zmianie ustawy o drogach publicznych oraz o zmianie niektórych innych ustaw z jednoczesnym wprowadzeniem m.in. definicji przebudowy oraz remontu drogi. W świetle nowych przepisów definicje te, określone w art. 4 ustawy z dnia 21.03.1985r. o drogach publicznych przyjęły następujące brzmienie:

- przebudowa drogi - wykonywanie robót, w których wyniku następuje podwyższenie parametrów technicznych i eksploatacyjnych istniejącej drogi, niewymagających zmiany granic pasa drogowego (pkt 18),

- remont drogi - wykonywanie robót przywracających pierwotny stan drogi, także przy użyciu wyrobów budowlanych innych niż użyte w stanie pierwotnym (pkt 19).

Uwzględniając treść cyt. regulacji – wyłączających obowiązek uzyskiwania pozwolenia na budowę (jedynie zgłoszenie) zarówno na przebudowę, jak i remont – stwierdzić trzeba, że zakwestionowana w zaskarżonej decyzji interpretacja przepisów dokonana przez organ I instancji (przyjęcie wykonania remontu) nie miała jakiegokolwiek wpływu na treść rozstrzygnięcia końcowego.

Niezależnie od powyższego, jak trafnie wskazano w zaskarżonej decyzji, do właściwości organów nadzoru budowlanego nie należą kwestie dotyczące rozgraniczania, natomiast A. B. nie wykazał, że przebieg przedmiotowej drogi jest inny niż z mapy sporządzonej już po wykonaniu ww. robót.

Mając na uwadze powyższe należało podzielić stanowisko organów obu instancji o konieczności umorzenia postępowania administracyjnego na podstawie art. 105 § 1 K.p.a. Bezprzedmiotowość, o której mowa w tym przepisie, oznacza bowiem brak podstaw prawnych do merytorycznego rozpatrzenia danej sprawy, a w konsekwencji brak możliwości wydania decyzji załatwiającej sprawę przez rozstrzygnięcie jej co do istoty. Taka właśnie sytuacja zaistniała w prawidłowo stwierdzonym przez organy stanie faktycznym i prawnym niniejszej sprawy – w którym brak było podstaw do władczej ingerencji organów nadzoru budowalnego.

Skoro podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 ustawy P.p.s.a.