Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 117/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2005-02-11 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Odrzucono skargę

SENTENCJA

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie – Marcin Piłaszewicz po rozpoznaniu w dniu 15 kwietnia 2005 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku G.C. o przyznanie prawa pomocy w postaci zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienia doradcy podatkowego w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z ... grudnia 2003 r. Nr ... w przedmiocie: podatku od towarów i usług postanawia oddalić wniosek o przyznanie prawa pomocy w przedłożonym zakresie jako oczywiście bezzasadny


UZASADNIENIE

Pismem z 22 grudnia 2004 r. skarżący zwrócił się o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie doradcy podatkowego. Stwierdził, ze jego stan zdrowia i umowa o zakazie konkurencji uniemożliwia mu podjęcie działalności zarobkowej

Wnioskiem z 16 marca 2005 r. złożonym na urzędowym formularzu PPF skarżący zmodyfikował swój wniosek i zwrócił się o przyznanie prawa pomocy – tym razem tylko w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Uzasadniając swój wniosek poinformował, że ponosi znaczne koszty związane z ochroną posiadanego mienia, opłacaniem podatków od posiadanych nieruchomości, nie ma szans na podjęcie działalności gospodarczej, nie ma klientów na zakup domu. Posiada dom o powierzchni 618 m. kw., na który ponosi znaczne nakłady związane z jego utrzymaniem, 300000,- zł oszczędności, samochód marki ..., zaś jego żona, która osiąga dochód w wysokości 1300,- zł miesięcznie – marki ... . Ponadto ponosi znaczne nakłady finansowe związane z wynagrodzeniem pełnomocnika.

Po analizie sprawy Sąd stwierdził, co następuje.

Na podstawie art. 243 § 1 oraz art. 245 § 1 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), Sąd może - na wniosek strony - przyznać jej prawo pomocy w zakresie całkowitym lub częściowym. W przypadku częściowego przyznania prawa pomocy, prawo to może obejmować między innymi zwolnienie od opłat sądowych i wydatków. Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 cytowanej ustawy, przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.

Mając na względzie wysokość kwoty zgromadzonych oszczędności (300000,- zł), wartość i rodzaj posiadanych rzeczy ruchomych i nieruchomych a także wymaganą wysokość wpisu od skargi kasacyjnej (8158,- zł), należało stwierdzić, że skarżący nie jest osoba ubogą, który to stan pozwalałby mu na skuteczne ubieganie się o przyznanie prawa pomocy. Skarżący posiada zarówno niezagospodarowane zasoby pieniężne, ruchomości (dwa samochody), jak też nieruchomości o znacznej wartości, którymi można gospodarować w sposób umożliwiający osiągnięcie środków na opłacenie wymaganego wpisu od skargi kasacyjnej, czy wynagrodzenie pełnomocnika. Z treści formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy wynika, ze skarżący nie tylko posiada wolne środki finansowe na koszty postępowania sądowego: ma także potencjalną możliwość osiągania środków pieniężnych gospodarując posiadanymi dobrami.

Skarżący ponadto poinformował, że zatrudnia pełnomocnika i nie wykazał, iż ze względu na brak środków majątkowych nie jest w stanie zatrudniać go także w czasie postępowania ze skargi kasacyjnej. Na uwagę zasługuje ponadto, iż zgodnie z art. 175 § 1 u.p.p.s.a. "przymus adwokacki" dotyczy jedynie sporządzenia skargi kasacyjnej, co pełnomocnik skarżącego już uczynił, natomiast Sąd Administracyjny, także II instancji, orzeka na podstawie akt sprawy. Strona ma zatem zapewniony dostęp do Sądu II instancji, a udział pełnomocnika w dalszym postępowaniu przed Sądem nie jest niezbędny.

Mając na uwadze to, że nie są – w przypadku skarżącego – spełnione przesłanki z art. 246 § 1 pkt 1 i 2, należało postanowić jak w sentencji.