Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 1436/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-10-22 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6271 Ochrona cudzoziemca, w tym nadawanie statusu uchodźcy, azyl, zezwolenie na pobyt tolerowany i ochrona czasowa
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3 i par. 5
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Warszawa, dnia 22 października 2012 r. POSTANOWIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Sędzia WSA - Agnieszka Łąpieś-Rosińska po rozpoznaniu w dniu 22 października 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. C. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] maja 2012 r., [...] w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania decyzji o nadaniu statusu uchodźcy, odmowy udzielenia ochrony uzupełniającej i wydaleniu z terytorium RP postanawia: - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] grudnia 2011 r. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców odmówił A. C. nadania statusu uchodźcy, udzielenia ochrony uzupełniającej i orzekł o jego wydaleniu wobec stwierdzenia, ze nie zachodzą okoliczności udzielenia zgody na pobyt tolerowany.

Decyzją z dnia [...] lutego 2012 r., nr [...] Rada do Spraw Uchodźców, po rozpoznaniu odwołania skarżącego od decyzji Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] grudnia 2011 r. – utrzymała w mocy zaskarżoną decyzję.

Dnia 14 marca 2012 r. skarżący złożył kolejny wniosek o nadanie statusu uchodźcy. Jednocześnie wniósł o wstrzymanie wykonania decyzji o wydaleniu, na podstawie art. 33 ust. 4 - 6 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 680), do czasu zakończenia postępowania (doręczenia decyzji ostatecznej) w sprawie o nadanie statusu uchodźcy. .

Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców decyzją z dnia [...] marca 2012 r. odmówił wstrzymania wykonania swojej decyzji (z dnia [...] grudnia 2011 r.).o odmowie nadania statusu uchodźcy, odmowie udzielenia ochrony uzupełniającej i wydaleniu. Decyzją z dnia [...] maja 2012 r., nr [...] Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców, po rozpoznaniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymał w mocy swoją decyzję o odmowie wstrzymania wykonania decyzji o wydaniu. Ostateczną decyzję organu (z dnia [...] maja 2012 r.) Skarżący zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

W skardze A. C. zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców do czasu rozpoznania sprawy przez Sąd, ponieważ jej wykonanie spowoduje znaczną szkodę i trudne do odwrócenia dla Skarżącego skutki.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Wniosek Skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] maja 2012 r. utrzymującej w mocy decyzję odmawiającą wstrzymania wykonania decyzji Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] grudnia 2011 r. o odmowie nadania statusu uchodźcy, odmowie udzielenia ochrony uzupełniającej i wydaleniu z terytorium RP nie jest uzasadniony.

Stosowanie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) po przekazaniu Sądowi skargi Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Z powyższej regulacji prawnej wynika, że instytucja wstrzymania wykonania ma charakter wyjątkowy, albowiem może mieć miejsce jedynie w sytuacji, gdy zachodzą przesłanki, o których mowa wyżej. Zastosowanie tej instytucji nie może być poprzedzone merytoryczną oceną zasadności skargi, albowiem działanie Sądu, dokonywane w ramach posiedzenia niejawnego, oznaczałoby niedopuszczalną ocenę legalności zaskarżonego aktu sprowadzając się do "przesądu". Nadto, wstrzymanie może dotyczyć tylko takiego aktu administracyjnego, który nadaje się do wykonania. Oznacza to, że przedmiotowa instytucja ma zastosowanie do aktów potwierdzających lub stwierdzających istnienie określonego stanu prawnego, zawierających zakazy lub nakazy określonego zachowania, a także przyznających bądź cofających konkretne uprawniania.

Podkreślić należy, że przedmiotem postępowania przed sądem administracyjnym w niniejszej sprawie, jest rozstrzygnięcie organu administracji odmawiające wstrzymania wykonania innego aktu administracyjnego tj. decyzji o wydaleniu z terytorium RP.

Zgodnie z poglądami wyrażanymi w doktrynie nie kwalifikują się do wykonywania wszelkie akty administracyjne odmowne oraz te spośród konstytutywnych aktów uprawniających, które dla sprowadzenia stanu prawnego lub faktycznego w nim określonego nie wymagają czynności podmiotów uprawnionych. Problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy określonego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone określone obowiązki oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony (T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Postępowanie sądowo-administracyjne, wyd. LexisNexis, Warszawa 2005, s. 295).

Wskazać należy, że podniesione przez Skarżącego okoliczności mające uzasadniać wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji o odmowie wstrzymania wykonania decyzji o odmowie nadania statusu uchodźcy, odmowie udzielenia ochrony uzupełniającej i wydaleniu, dotyczą de facto skutków decyzji o odmowie nadania statusu uchodźcy odmowie udzielenia ochrony uzupełniającej i wydaleniu (z dnia [...] grudnia 2011 r.) i w toku postępowania sądowego ze skargi na tę decyzję powinny być podnoszone.

Z wyżej wymienionych względów Sąd w oparciu o art. 61 § 3 i § 5 ustawy p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.