Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt III SA/Po 1224/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2013-10-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Opłaty administracyjne
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 37 h
journal: Dz.U. 2004 nr 256 poz 2571
law: Ustawa z dnia 27 października 1994 r. o autostradach płatnych oraz o Krajowym Funduszu Drogowym - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 17 października 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Koś Sędziowie WSA Małgorzata Górecka (spr.) WSA Tomasz Świstak Protokolant: st. sekr. sąd. Anna Piotrowska - Żyła po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 października 2013 roku przy udziale sprawy ze skargi M B na decyzję Dyrektora Izby Celnej w P z dnia ... r. nr ... w przedmiocie stwierdzenia powstania obowiązku zapłaty opłaty paliwowej i określenia jej wysokości za miesiąc marzec 2009 roku oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia ... 2010 r. Naczelnik Urzędu Celnego w P określił wobec M B zobowiązanie w opłacie paliwowej za miesiąc marzec 2009 r. w wysokości 1922 zł.

W uzasadnieniu decyzji wskazano, że po przeprowadzeniu postępowania podatkowego Naczelnik Urzędu Celnego w P wydał w dniu 31.05.2010 r. decyzję w zakresie określenia stronie zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym za marzec 2009 r. z tytułu użycia olejów opałowych niezgodnie z przeznaczeniem. Z tego względu powstał po stronie podatnika również obligatoryjny obowiązek uiszczenia opłaty paliwowej. Organ I instancji podkreślił, że podnoszona przez stronę w toku postępowania argumentacja dotyczy zasadności obciążenia jej zobowiązaniem podatkowym w podatku akcyzowym, a nie kwestii opłaty paliwowej. Zgodnie z art. 37 h ust. 1 pkt. 4 ustawy z dnia 27 października 1994 r. o autostradach płatnych oraz o Krajowym Funduszu Drogowym (j. t. – Dz. U. Nr 256 z 2004 r., poz. 2571 ze zm.) wprowadzenie na rynek krajowy paliw silnikowych oraz gazu wykorzystywanych do napędu pojazdów podlega opłacie paliwowej. Wprowadzenie na rynek krajowy oznacza czynności podlegające opodatkowaniu podatkiem akcyzowym. Obowiązek uiszczenia opłaty ciąży na podmiocie podlegającym obowiązkowi podatkowemu w zakresie podatku akcyzowego (art. 37 j) i powstaje on z dniem, w którym podmiot ten jest zobowiązany do uiszczenia podatku akcyzowego (art. 37 k). Podstawą obliczenia wysokości opłaty jest ilość paliw, od której podmiot ma zapłacić podatek akcyzowy (art. 37 l ust. 1 i art. 37 m ust. 1). Organ dokonał wobec tego obliczenia wysokości należnej opłaty paliwowej w oparciu o dane wynikające z decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w P z dnia 31.05.2010 r. w zakresie określenia stronie zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym za marzec 2009 r.

W odwołaniu od decyzji strona podniosła, że niezasadnie przyjęto, iż instalacja pomiarowa na kontrolowanej stacji była przeznaczona do tankowania pojazdów i stanowiła dystrybutor paliwa, co prowadziło do błędnej tezy, że strona używała oleju opałowego niezgodnie z przeznaczeniem. Organ winien zawiesić przedmiotowe postępowanie do czasu rozstrzygnięcia odwołania strony od decyzji wymierzającej jej podatek akcyzowy. Błędnie ustalono, że strona wprowadziła na rynek krajowy paliwa silnikowe. Naruszono też art. 121, 122, 187 i 191 Ordynacji podatkowej.

Po rozpatrzeniu odwołania Dyrektor Izby Celnej w P decyzją z dnia ... 2011r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji, podzielając jego ustalenia faktyczne i rozważania prawne.

W uzasadnieniu decyzji wskazano, że konsekwencją powstania obowiązku podatkowego w podatku akcyzowym jest obowiązek uiszczenia opłaty paliwowej. Naczelnik Urzędu Celnego w P wydał w dniu 31.05.2010 r. decyzję w zakresie określenia stronie zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym za marzec 2009 r. z tytułu użycia olejów opałowych niezgodnie z przeznaczeniem, a organ II instancji utrzymał ją w mocy decyzją z 1.04.2011 r. Zarzuty podniesione w odwołaniu dotyczyły bezpośrednio kwestii zasadności nałożenia na stronę podatku akcyzowego, która została rozstrzygnięta powyższą decyzją ostateczną z dnia 1.04.2011 r.

W skardze na decyzję organu II instancji zarzucono m. in. :

- naruszenie art. 37 h ust. 1 i ust. 2, art. 37 j ust. 1 pkt. 4, art. 37 k ust. 1 ustawy z dnia 27 października 1994 r. o autostradach płatnych poprzez uznanie, że strona wprowadziła paliwo silnikowe na rynku krajowym, podczas gdyż sporne paliwo opałowe zostało niezasadnie uznane za paliwo napędowe

- naruszenie art. 88 ust. 3 pkt. 1, ust. 4 i ust. 5 ustawy o podatku akcyzowym poprzez niezasadne uznanie, że kontrolowana instalacja pomiarowa była przeznaczona do tankowania pojazdów co ma wskazywać na zużycie oleju na cele napędowe

- naruszenie art. 121, 122 i 187 Ordynacji podatkowego poprzez brak wyczerpujących ustaleń w zakresie tego, że sporne urządzenie pomiarowe nie służyło do tankowania pojazdów.

W niesiono o uchylenie decyzji II instancji.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie, powołując się generalnie na argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.) sąd w zakresie swej właściwości sprawuje kontrolę zaskarżonych decyzji wyłącznie pod względem ich zgodności z prawem materialnym, przepisami postępowania, także procedowania organu przed jej wydaniem.

Stosownie do art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. - Dz. U. z 2012 r., poz. 270), dalej p.p.s.a. w postępowaniu przed sądem obowiązuje zasada oficjalności, w myśl której nie jest on związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną. Zobowiązany jest jednak do wzięcia z urzędu pod uwagę wszelkich naruszeń prawa, w tym także niepodnoszonych w skardze. Granice rozpoznania skargi są z jednej strony wyznaczone przez kryterium legalności działań organów podatkowych, a z drugiej poprzez zakaz pogarszania sytuacji prawnej skarżącego – zakaz reformationis in peius.

Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowią przepisy ustawy z dnia 27 października 1994 r. o autostradach płatnych oraz o Krajowym Funduszu Drogowym (t. j. - Dz. U. z 2004 r. Nr 256, poz. 2571 ze zm.). Stosownie do art. 37h ust. 1ustawy opłacie paliwowej podlega wprowadzenie na rynek krajowy paliw silnikowych wykorzystywanych do napędu silników spalinowych. Przez wprowadzenie na rynek krajowy paliw silnikowych, o których mowa w ust. 1 rozumie się – zgodnie z art. 37 h ust. 2 ww. ustawy – czynności podlegające opodatkowaniu podatkiem akcyzowym, których przedmiotem są te paliwa silnikowe. W myśl art. 37j ust. 1 pkt 4 ww. ustawy obowiązek zapłaty opłaty paliwowej od paliw silnikowych, o których mowa w art. 37 h, ciąży na podmiocie podlegającym na podstawie przepisów o podatku akcyzowym, obowiązkowi podatkowemu w zakresie podatku akcyzowego od paliw silnikowych. Obowiązek zapłaty opłaty paliwowej powstaje z dniem, w którym podmioty, o których mowa w art. 37 j) ust. 1 są obowiązane do zapłaty podatku akcyzowego od paliw silnikowych (art. 37 k ust. 1 ustawy), a podstawą obliczenia wysokości opłaty paliwowej, jest ilość paliw silnikowych, od jakich podmioty, o których mowa w art. 37 j ust. 1, są obowiązane zapłacić podatek akcyzowy (art. 37 l ust. 1 ustawy).

Z powyższej regulacji wynika, że obowiązek zapłaty opłaty paliwowej jest konsekwencją istnienia obowiązku podatkowego w zakresie podatku akcyzowego od paliw silnikowych. Ustalenia dokonane w postępowaniu określającym wysokość podatku akcyzowego były podstawą stwierdzenia obowiązku podatkowego w postępowaniu w przedmiocie podatku akcyzowego, a w konsekwencji – na podstawie art. 37 h, art. 37 j i art. 37 k ustawy o autostradach płatnych oraz o Krajowym Funduszu Drogowym – również obowiązku zapłaty opłaty paliwowej.

Naczelnik Urzędu Celnego w P wydał w dniu 31.05.2010 r. decyzję w zakresie określenia stronie zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym za marzec 2009 r. z tytułu użycia olejów opałowych niezgodnie z przeznaczeniem, a organ II instancji utrzymał ją w mocy decyzją z 1.04.2011 r. Zarzuty podnoszone przez stronę w toku niniejszego postępowania dotyczyły bezpośrednio kwestii zasadności nałożenia na stronę podatku akcyzowego, która została rozstrzygnięta powyższą decyzją ostateczną z dnia 1.04.2011 r.

W postępowaniu w przedmiocie opłaty paliwowej organ I instancji nie dokonywał ponownie ustaleń w zakresie dotyczącym faktycznego przeznaczenia oleju, lecz odwołał się do tych ustaleń, które były podstawą stwierdzenia obowiązku podatkowego strony skarżącej w zakresie podatku akcyzowego, a które uznał ostatecznie za wiążące na gruncie sprawy w przedmiocie opłaty paliwowej (ten sam okres 2009 roku).

Według Sądu organy słusznie stwierdziły brak podstaw do powtarzania szczegółowych ustaleń postępowania w przedmiocie podatku akcyzowego w decyzji zaskarżonej w niniejszej sprawie. Należy przy tym dodać, że strona skarżąca uczestniczyła w postępowaniu w przedmiocie podatku akcyzowego, w którym mogła zgłaszać odpowiednie zarzuty w zakresie ustaleń faktycznych, z czego zresztą skorzystała w szczególności poprzez złożenie odwołania od decyzji wymiarowej.

W rezultacie w odrębnie przeprowadzonym postępowaniu w przedmiocie opłaty paliwowej – w świetle powołanej regulacji prawnej – wystarczające było ustalenie czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem akcyzowym, których przedmiotem były olej napędowy oraz ilości tego oleju, od których podatnik był zobowiązany zapłacić podatek akcyzowy. W niniejszej sprawie powyższe okoliczności wynikały z ostatecznej decyzji Dyrektora Izby Celnej w P z dnia 1.04. 2011 r. określającej stronie zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym. Okoliczności te były wystarczającą podstawą wszczęcia postępowania w przedmiocie opłaty paliwowej i stwierdzenia obowiązku zapłaty tej opłaty.

W tej sytuacji stwierdzić trzeba, że organy obu instancji zgodnie z art. 37 h, art. 37 j i art. 37 k ustawy o autostradach płatnych oraz Krajowym Funduszu Drogowym prawidłowo orzekły o powstaniu obowiązku zapłaty opłaty paliwowej i określiły skarżącemu wysokość tej opłaty za marzec 2009 r., co było następstwem stwierdzonego uprzednio obowiązku podatkowego w podatku akcyzowym za powyższy okres i to bez konieczności dokonywania odrębnych ustaleń, czy akcyza została zapłacona na wcześniejszym etapie obrotu, czy też winna zostać uiszczona przez inny podmiot aniżeli strona skarżąca.

Jak już wykazano powyżej tego rodzaju ustalenia – istotne dla stwierdzenia obowiązku w podatku akcyzowym – były przedmiotem odrębnego postępowania w przedmiocie podatku akcyzowego, które zostało ostatecznie zakończone, a tym samym byłyby niedopuszczalne w postępowaniu w przedmiocie opłaty paliwowej.

W tym stanie rzeczy, skoro decyzje organów obu instancji odpowiadały prawu Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( t. j. – Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ), orzekł jak w sentencji wyroku