Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VIII SA/Wa 184/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-05-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6039 Inne, o symbolu podstawowym 603
Hasła tematyczne: Inne
Lotnicze prawo
Skarżony organ: Prezes Urzędu Lotnictwa Cywilnego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Zasądzono zwrot kosztów postępowania
Powołane przepisy: article: art. 209b
journal: Dz.U. 2017 poz 959
law: Ustawa z dnia 3 lipca 2002 r. Prawo lotnicze - tekst jedn.
article: art. 7;   art. 28; art. 77;  art. 80;
journal: Dz.U. 2018 poz 2096
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
journal: Dz.U.UE.L 2004 nr 46 poz 1  art. 2 lit. b;  art. 3 ust. 5
law: Rozporządzenie (WE) NR 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiające wspólne zasady odszkodowania i  pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylające rozporządzenie  (EWG) nr 295/91 (Tekst mający znaczenie dla EOG)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Justyna Mazur, Sędziowie Sędzia WSA Leszek Kobylski (sprawozdawca), Sędzia WSA Artur Kot, Protokolant Specjalista Ilona Obara, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 maja 2019 r. w Radomiu sprawy ze skargi M. G., A. G., P. G., A. K., K. K., L.W. oraz D.B. na decyzję Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego z dnia [...]lipca 2018 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia braku naruszenia prawa przez przewoźnika lotniczego 1) uchyla zaskarżoną decyzję; 2) zasądza od Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego na rzecz skarżących M. G., A. G., P. G., A. K., K.K., L. W. oraz D. B. kwotę [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzją z dnia [...] lipca 2018 r. Nr [...] Prezes Urzędu Lotnictwa Cywilnego działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. — Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2017 r. poz. 1257), art. 205a ust. 1, art. 205b ust. 1 pkt 2, art. 209b ustawy z dnia 3 lipca 2002r. — Prawo lotnicze (Dz.U. z 2017 r. poz. 959), art. 7 ust. 1 lit. b w zw. z art. 5 ust. 1, art. 8 ust. 1, art. 9 oraz art. 14, art. 16 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiającego wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylającego rozporządzenie nr 295/91/EWG (Dz. Urz. WE L 46 s.], 2004, 5.1), po rozpatrzeniu wniosku [...]S.A. w likwidacji z siedzibą w [...]i W. C. o ponowne rozpatrzenie sprawy, w której Prezes Urzędu Lotnictwa Cywilnego wydał dniu [...]stycznia 2018 r. decyzję [...], w której po rozpatrzeniu skargi wniesionej przez M. G., A. G., małoletniego P. G., A. K., K. K., L. W. oraz D. B. w imieniu których występuje W. C., jako pasażerów lotu z dnia [...] sierpnia 2014 r. o oznaczeniu [...] na trasie [...] stwierdził względem każdej ze stron skarżących naruszenie przez przewoźnika lotniczego art. 7 ust. 1 lit b w związku z art. 5 ust.1 rozporządzenia (WE) nr 261/2004 polegające na niewypłaceniu każdej ze stron skarżących odszkodowania w wysokości po [...] euro, ustalił obowiązek usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości w terminie czternastu dni, liczonym od dnia uprawomocnienia się tej decyzji oraz nałożył na [...] S.A. w likwidacji karę pieniężną za naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b w łącznej wysokości [...]złotych – Prezes Urzędu Lotnictwa Cywilnego orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji i stwierdził brak naruszenia przepisów rozporządzenia nr 261/2004.

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że w dniu [...] lutego 2017 r. do Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego wpłynął wniosek ww. pasażerów. w imieniu których występuje W.C. o stwierdzenie naruszenia przez [...] S.A. w likwidacji z siedzibą w [...] przepisów rozporządzenia (WE) 261/2004 dotyczącego ww. lotu.

Istotą żądań zawartych w przedmiotowych skargach jest to, by Prezes Urzędu Lotnictwa Cywilnego stwierdził decyzją administracyjną, że przewoźnik lotniczy naruszył przepisy rozporządzenia (WE) 261/2004.

Po rozpatrzeniu sprawy, Prezes Urzędu Lotnictwa Cywilnego — zwany dalej "Prezesem Urzędu", w dniu [...]stycznia 2018 r. wydał decyzję [...], w której stwierdził naruszenie przez przewoźnika lotniczego [...] S.A. z siedzibą w [...]postanowień rozporządzenia (WE) 261/2004. Jak wynika z uzasadnienia tej decyzji, motywem takiego rozstrzygnięcia był fakt, że przewoźnik lotniczy nie dowiódł nadzwyczajnych okoliczności odwołania skarżonego lotu.

Wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy złożyły obie strony.

[...] S.A. w likwidacji reprezentowany przez r.pr. A. F. wniósł o:

1) ponowne rozpatrzenie sprawy rozstrzygniętej ww. decyzją;

2) uchylenie decyzji w całości i oddalenie skarg pasażerów stron niniejszego postepowania;

3) uchylenie kar pieniężnych nałożonych na [...] S.A. w likwidacji w ww. decyzji.

Pełnomocnik stron skarżących W.C. wniósł o ponowne rozpatrzenie sprawy, w uzasadnieniu wskazał. że Prezes Urzędu ww. decyzji nie orzekł o naruszeniu art. 14 rozporządzenia 261/2004 przez przewoźnika lotniczego, a zdaniem pełnomocnika stron skarżących przewoźnik nie dowiódł. że spełnił wymogi przepisu art. 14 rozporządzenia 261/2004.

Prezes Urzędu wskazał, że swoje rozstrzygnięcie ustalił w oparciu o następujący stan faktyczny:

Pasażerowie, którzy złożyli skargę na ww. lot, mieli w dniu [...]sierpnia 2014 r. odbyć podróż lotniczą na trasie [...]-[...] lotem o oznaczeniu [...] obsługiwanym przez [...] S.A. z siedzibą w [...]. Start skarżonego lotu zaplanowany był na godzinę 11:30 czasu lokalnego, przylot planowo miał nastąpić o godzinie 15:25 czasu lokalnego. Ostatecznie pasażerowie do miejsca docelowego udali się lotem o oznaczeniu [...] z godziną startu 19:05 i godziną lądowania 23:05. Opóźnienie w przylocie skarżonego lotu wyniosło około 6 i pół godziny, co wynika z akt sprawy. Zgodnie z informacjami podanymi w skardze o odwołaniu przedmiotowego lotu skarżący dowiedzieli się w dniu [...]sierpnia 2014 r., po przybyciu do portu lotniczego. Skarżący odbyli podróż lotem alternatywnym, w związku Z czym wnieśli reklamację do przewoźnika lotniczego [...] S.A., następnie złożyli skargę do Prezesa Urzędu.

Przewoźnik lotniczy wezwany do złożenia wyjaśnień, podniósł, że nie zawierał żadnej umowy ze spółką [...]sp. z o.o. na wykonywanie rejsów na trasie [...]-[...]. Dodatkowo przewoźnik wskazał, że w dniu [...]marca 2017 roku Sąd Rejonowy [...]w [...] w sprawie [...]wydał wyrok, w którym oddalił roszczenia L. W., A.K. i P.G. kierowane w stosunku do przewoźnika w związku z ww. lotem, jak również niniejszy Sąd [...] kwietnia 2017 r. w sprawie [...] wydał wyrok oddalający roszczenia kierowane w stosunku do przewoźnika przez K. K.. Ponadto przewoźnik podniósł zarzut przedawnienia roszczeń ww. pasażerów.

Następnie organ wskazał, że w swoich pismach przedłożonych do akt sprawy biuro podróży [...]sp. z o.o. podniosło. że pierwotnie lot na trasie [...] w dniu [...] sierpnia 2014 roku miał wykonać przewoźnik [...]sp. z o.o. W procesie optymalizacji w lutym przewoźnik ten został zamieniony na [...] S.A., wstępny rozkład lotów biuro podróży otrzymało od przewoźnika w lutym. Jednakże ostateczny rozkład lotu przewoźnik przesłał w dniu [...]sierpnia 2014 roku w którym wskazano godzinę wylotu 11:30 i przylotu 15:25. Rejs został zrealizowany zgodnie z rozkładem. Skarżący byli na liście pasażerów przekazanej przewoźnikowi.

Dodatkowo biuro [...]sp. z o.o. wyjaśniło, że odnośnie ww. rejsu umowy nie zawierało bezpośrednio z przewoźnikiem, ale z firmą [...].

[...]sp. z o.o. w swoim piśmie z dn. [...]stycznia 2018 r. wyjaśnił, że spółka ta podpisała umowę na wykonanie ww. lotu z [...]sp. z o.o. [...]sp. z o.o. wykonywała swoje loty, wykorzystując tzw. call sign [...] S.A. na podstawie umowy z [...] S.A.

Przewoźnikiem, który faktycznie obsługiwał skarżony lot był [...] S.A. Spółka [...]sp. z o.o. nie posiadała żadnej umowy z [...] S.A. na wykonanie lotu o numerze [...] na trasie [...]-[...]w dniu [...]sierpnia 2014 r. [...]sp. z o.o. posiadała umowę na wykonanie przewozów czarterowych z przewoźnikiem [...]sp. z o.o., który wykonywał rejsy, wykorzystując tzw. call sign [...] S.A. Rejs [...]-[...] był zakontraktowany z przewoźnikiem [...]sp. z o.o. Wylot z [...]nastąpił zgodnie z rozkładem o godzinie 17:05 [...] (19:05 czasu lokalnego), przylot do [...] o godzinie 20:05 [...] (23:05 czasu lokalnego). [...]sp. z 0.0. nie ma informacji o opóźnieniu skarżonego lotu.

Odległość z lotniska w [...] ([...]) do lotniska w [...] ([...]) mierzona metodą trasy po ortodromie wynosi [...] kilometry.

Następnie organ podniósł, że zgodnie z art. 205b ust. 5 ustawy Prawo lotnicze ciężar udowodnienia, że uprawnienia przysługujące pasażerowi na podstawie przepisów rozporządzenia nie zostały naruszone obciąż przewoźnika lotniczego.

W niniejszej sprawie. w ocenie Prezesa Urzędu, miało miejsce odwołanie lotu rejsu [...] z dnia [...]sierpnia 2014 roku planowanego do wykonania na trasie [...] ([...]) - [...] ([...]) godzina startu 11:30 i godziną lądowania 15:25. Przewoźnikiem, który miał wykonać skarżony lot był [...]sp. z o.o. natomiast faktycznie ten lot został wykonany przez przewoźnika lotniczego [...] S.A. w godzinach 19:05-23:05 czasu lokalnego.

W tej sytuacji należało uznać, że [...] S.A. w likwidacji nie jest stroną niniejszego postępowania w rozumieniu art. 28 Kodeksu postępowania administracyjnego. Postępowanie zostało błędnie wszczęte w stosunku do tego przewoźnika i tym samym było bezprzedmiotowe. Reklamacja i skarga powinny dotyczyć przewoźnika [...] sp. z o.o., gdyż pierwotnie, zgodnie z umową zawartą przez [...]sp. z o.o. to ten przewoźnik miał wykonać skarżony lot [...] sierpnia 2014 r. w godzinach 11:30-15:25.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie pismem z dnia [...] sierpnia 2018 r. wnieśli M. G., A. G., P. G., A. K., K. K., L. W., D. B. reprezentowani przez pełnomocnika będącego adwokatem.

Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji pełnomocnik skarżących zarzucił organowi:

1/ naruszenie przepisów prawa materialnego, to jest art. 3 ust. 5, w związku z art. 2 lit. B i C rozporządzenia (WE) nr 26U20O4 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia

11 lutego 2004 r. ustanawiającego wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylające rozporządzenie (EWG) nr 29519T (zwanego w dalszej treści skargi rozporządzeniem 26112004) poprzez błędne uznanie, iż pasażerowie winni zwrócić się z roszczeniem odszkodowawczym, wobec podmiotu nie będącego przewoźnikiem lotniczym, w rozumieniu treści rozporządzenia (WE) 261/2004;

2/ naruszenie przepisów postepowania, to jest art. 77 Kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez pominięcie faktów istotnych dla rozpoznania przedmiotowej skargi, które to winny być znane Prezesowi Urzędu Lotnictwa Cywilnego z urzędu,

a mianowicie:

a. okoliczności, iż podmiot [...] sp. z o.o. nigdy nie uzyskał koncesji na przewóz czarterowy pasażerów, a co za tym idzie nie był przewoźnikiem lotniczym, w rozumieniu przepisów rozporządzenia (WE) 261/2004, tym samym pasażerowie nie mają możliwości wszczęcia jakiegokolwiek postępowania przeciwko [...] Sp.z o.o.

b. okoliczności, iż organizacja Międzynarodowe Zrzeszenie Przewoźników Powietrznych (IATA) przyznała przewoźnikowi lotniczemu [...] S.A. kod ,,K2" natomiast Organizacja Międzynarodowego Lotnictwa Cywilnego 0CAO) kod ,,ELO", które to przewoźnik wykorzystywał naprzemiennie dla oznaczania wykonywanych przez [...] S.A. rejsów;

c. okoliczności, iż kody przewoźnika nadane w ramach organizacji ICAO oraz IATA są przyporządkowane tylko i wyłącznie jednemu podmiotowi, to jest są nadawane indywidualnie dla każdego przewoźnika lotniczego będącego członkiem w/w organizacji;

3/ naruszenie przepisów postępowania, to jest art. 6, 7 i 8 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez błędne ustalenie, iż:

a. przewoźnik [...] S.A. w Iikwidacji nie był przewoźnikiem obsługującym rejs [...] relacji [...]- [...], który to zgodnie z treścią przedłożonych do akt biletów lotniczych oraz oświadczeń podmiotów trzecich winien być wykonany przez przewoźnika lotniczego [...] S.A. dnia [...] sierpnia 2014 roku, z godziną wylotu z [...] o 11:30 czasu lokalnego i lądowania w [...] o godzinie 15:25 (czasu lokalnego);

b. rejs określony treścią punktu 3a przedmiotowej skargi został odwołany, w sytuacji gdy z treści zebranego materiału dowodowego, w sposób jednoznaczny wynika, iż doszło do opóźnienia w/w rejsu, nie zaś jego odwołania.

W uzasadnieniu skargi pełnomocnik skarżących podniósł, że podmiot [...] Sp. z o.o. nigdy nie był przewoźnikiem lotniczym. W rozumieniu przepisów rozporządzenia, to jest Prezes Urzędu Lotnictwa Cywilnego nie wydał dla podmiotu [...] certyfikatu przewoźnika lotniczego AOC, a co za tym idzie w/w podmiot nie uzyskał koncesji na prowadzenie działalności przewoźnika lotniczego, tym samym organ rozpoznający ponownie sprawę błędnie uznał, iż skarżący winni zwrócić się z roszczeniem odszkodowawczym względem [...] Sp. z o.o..

Według argumentacji pełnomocnika bezspornym jest, iż wnioskodawcy posiadali potwierdzoną rezerwację na rejs [...] relacji [...] – [...], którego przewoźnikiem obsługującym był przewoźnik [...] S.A. w likwidacji, a co za tym idzie w/w rejs został zrealizowany ze znacznym opóźnieniem, nie zaś odwołany jak wskazał Prezes ULC- tym samym każdy z pasażerów objętych skargą nabył prawo do rekompensaty określonej przepisami rozporządzenia (WE) 261/2004.

Ponadto autor skargi zwrócił uwagę, że powyższe okoliczności zostały potwierdzone,

w treściach wystąpień organizatora turystyki [...] Biuro Podróży oraz brokera czarterowego [...], który wskazywał, iż umowa czarteru była zawierana z podmiotem [...] sp. z o.o., natomiast rejsy wykonane winny być pod,,call singem" przewoźnika [...] S.A.. Wskazać należy również, iż treść biletów czarterowych wystawionych przez organizatora turystyki, w sposób jednoznaczny wskazuje, iż planowanym przewoźnikiem obsługującym rejs [...] relacji [...]- [...] był przewoźnik [...] S.A..

Ponadto pełnomocnik argumentował, że problemy natury operacyjno- finansowej, związanej ze współpracą pomiędzy [...] S.A., a podmiotem czarterującym [...] Sp. z o.o. nie mogą umniejszać stosowaniu praw pasażerów. Konkludując autor skargi podniósł, iż [...] S.A. winien odpowiadać za działania [...] Sp. z o.o., jak za działania własne.

W odpowiedzi na skargę Prezes Urzędu Lotnictwa Cywilnego wnosząc o jej oddalenie podtrzymał argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.), dalej jako "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Przedmiotem kontroli jest badanie, czy organy administracji

w toku rozpoznania sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na jej wynik.

Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w prowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Stosownie zaś do art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną

W ocenie Sądu analizowana pod tym kątem skarga zasługuje na uwzględnienie, ponieważ naruszone zostały przepisy art. 7, art. 15, art. 77 § 1, art. 107 § 3 k.p.a.

W rozpatrywanej sprawie przedmiotem zaskarżenia jest decyzja Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego z dnia [...] lipca 2018 r. którą ww. organ uchylił własną decyzję

z dn.[...] stycznia 2018 r. i stwierdził brak naruszenia przepisów rozporządzenia 261/2004.

Na wstępie należy wyjaśnić, że Prezes ULC związany jest w swej działalności, jako organ administracji publicznej, nie tylko Prawem lotniczym i przepisami wykonawczymi, ale również przepisami k.p.a. – w tym określonymi w tej ustawie zasadami ogólnymi prawa administracyjnego. Zgodnie z art. 7 k.p.a. organy administracji publicznej z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Przez dokładne wyjaśnienie stanu sprawy rozumieć należy dokonanie takich ustaleń, które pozwalają organowi na reasumpcję prawną. Innymi słowy, organ ma tak ustalić stan faktyczny, aby nie było wątpliwości co do podjętego rozstrzygnięcia prawnego sprawy.

Zgodnie natomiast z zasadą dwuinstancyjności (art. 15 k.p.a.) zadaniem organu rozpoznającego sprawę w drugiej instancji jest ponowne rozpatrzenie sprawy.

W orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, że istotą dwuinstancyjności jest dwukrotne merytoryczne rozstrzygnięcie tej samej sprawy. Obowiązkiem organu administracji wyższej instancji nie jest więc kontrola decyzji wydanej w pierwszej instancji, ale ponownie rozpoznanie sprawy w pełnym zakresie, na podstawie własnych ustaleń, zarówno co do stanu faktycznego, jak i stanu prawnego sprawy. Konieczne staje się przy tym wskazanie przez organ argumentacji, która legła u podstaw wydania orzeczenia o określonej treści oraz odniesienie się do zarzutów odwołania, czyniąc tym samym zadość zasadzie przekonywania strony do trafności zajętego stanowiska

w sprawie wyrażonej w art. 11 k.p.a.

Zarazem trzeba podkreślić, że zgodnie z treścią art. 133 § 1 p.p.s.a., Sąd wydaje wyrok na podstawie akt sprawy co oznacza, że orzeka na podstawie materiału sprawy zgromadzonego w postępowaniu administracyjnym. A zatem, w postępowaniu uruchomionym odwołaniem strony, organ odwoławczy rozpoznając ponownie sprawę jest zobowiązany do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz zebrania

i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego (analogicznie zresztą jak wcześniej organ I instancji), przy czym sąd administracyjny nie może zastąpić organu administracji w wypełnieniu tego obowiązku, ponieważ do jego kompetencji należy wyłącznie kontrola legalności wydanego przez organ odwoławczy rozstrzygnięcia.

Przed przystąpieniem do oceny prawnej zaskarżonej decyzji, należy wskazać na przepisy, które miały zastosowanie w rozpoznawanej sprawie w związku z przedmiotem postępowania.

Przepisami stanowiącymi podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia

w rozpoznawanej sprawie jest rozporządzenie (WE) Nr 261/2004 z dn. 11 lutego 2004 r. ustanawiające wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylające rozporządzenie (EWG) nr 295/91 (Dz. U UE L 2004.46.1) oraz przepisy ustawy

z dn. 3 lipca 2002 r. Prawo lotnicze (Dz. U 2018, poz. 1183).

Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest właściwe ustalenie podmiotu będącego "obsługującym przewoźnikiem" w rozumieniu art.2 lit. "b" ww. rozporządzenia nr 261/2004. Cyt. przepis stanowi, że "obsługujący przewoźnik" oznacza przewoźnika lotniczego wykonującego lub zamierzającego wykonać lot zgodnie z umową zawartą

z pasażerem lub działającego w imieniu innej osoby prawnej lub fizycznej, mającej umowę z tym pasażerem.

Organ Prezes ULC w zaskarżonej decyzji wywiódł, że na podstawie dokonanych ustaleń dot. lotu z dn. [...] sierpnia 2014 r. na trasie [...] ([...]) – [...] ([...]), że przewoźnikiem który miał wykonać ww. lot był [...] sp. z o.o., natomiast faktycznie lot ten został wykonany przez przewoźnika [...] S.A.

W tej sytuacji [...] S.A. nie jest stroną postępowania w rozumieniu art.28 kpa, reklamacja i skarga powinny dotyczyć przewoźnika [...] sp. z o.o., gdyż pierwotnie zgodnie z umową zawartą przez [...] sp. z o.o. to ten przewoźnik miał wykonać lot z dn. [...] sierpnia 2014r.

Powyższa konkluzja jest poprzedzona powoływaniem się na zebrane oświadczenia podmiotów uczestniczących w organizacji przedsięwzięcia usługi turystycznej w ramach której skarżący udawali się na wypoczynek z [...] do [...] ([...]).

W szczególności organ podniósł, że skarżący zawarli umowę na usługę turystyczną z biurem podróży [...] sp. z o.o., które odnośnie zapewnienia rejsu lotniczego dla skarżących zawarło umowę na loty czarterowe z firmą [...] sp. z o.o.

Z kolei firma [...] oświadczyła, że na wykonanie lotów czarterowych na trasie [...] – [...] zawarła umowę z przewoźnikiem lotniczym [...] sp. z o.o., który wykonywał rejsy lotnicze wykorzystując "call sign" [...] S.A. Rejs [...] – [...] z dn. [...] sierpnia 2014 r. był zakontraktowany z przewoźnikiem [...]. Wylot nastąpił zgodnie z rozkładem uzgodnionym pomiędzy ww. podmiotami o godz. 17:05 [...] (19:05 czasu lokalnego), przylot do [...] o godz. 20:05 [...] (23:05 czasu lokalnego).

Powyższe w ocenie organu uzasadnia stwierdzenie, że [...] S.A. nie może być uznany za przewoźnika lotniczego w rozumieniu art. 2 lit. B i art. 3 ust.5 rozporządzenia nr 261/2004 obsługującego lot na trasie [...] – [...] w dn. [...] sierpnia 2014 r.

W ocenie Sądu w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę, takie stanowisko jest jednostronne, dowolne, nie uwzgledniające całokształtu zebranego materiału dowodowego.

W szczególności organ nie wyjaśnia jak dla kwalifikacji pojęcia obsługującego przewoźnika w niniejszej sprawie należy rozumieć określenia, że za takiego należy uznać takiego przewoźnika lotniczego wykonującego lub zamierzającego wykonać lot zgodnie z umowa zawartą z pasażerem lub działającym w imieniu innej osoby prawnej lub fizycznej, mającej umowę z tym pasażerem. Ponadto organ nie odnosi dokonanych ustaleń faktycznych do uregulowania zawartego w art. 3 ust.5 ww. rozporządzenia nr 261/2004 stosownie do którego "gdy obsługujący przewoźnik lotniczy, nie będąc związanym umową z pasażerem, wykonuje zobowiązania wynikające z niniejszego rozporządzenia, uważa się, że robi to w imieniu osoby związanej umową z pasażerem".

Specyfika usługi przewozu lotniczego w rozpoznawanej sprawie polega na tym, że był to lot odbywany nie w połączeniu regularnym a w połączeniu nieregularnym (czarterowym) w związku z "imprezą turystyczną" która była realizowana

z wykorzystaniem usługi transportu lotniczego.

Poczynione przez organ ustalenia co do organizacyjnego zrealizowania ww. usługi przewozu lotniczego, w ocenie Sądu wskazują, że w proces jej wykonania zaangażowanych było wiele podmiotów mających charakter pośredników (brokerów), tak usług turystycznych, jak i lotniczych. Powyższe nie może jednak skutkować uchyleniem, bądź ograniczeniem podstawowej przesłanki wynikającej z rozporządzenia Nr 261/2004, tj. wysokiego poziomu ochrony pasażerów korzystających z usług przewozów lotniczych w Unii Europejskiej.

Przenosząc powyższe rozważania na stan faktyczny rozpoznawanej sprawy, Sąd stwierdza, że organ w zaskarżonej decyzji jednostronnie i w sposób dowolny, odmawiając uwzględnienia innych ustaleń, przyjął że [...] S.A. nie był przewoźnikiem lotniczym w rozumieniu przepisów rozporządzenia Nr 261/2004.

W szczególności tego rodzaju stwierdzenie jest sprzeczne z twierdzeniami tego organu zawartymi w poprzedzającej zaskarżoną decyzję decyzji z dnia [...] stycznia 2018r. w której organ wskazał, że dokumenty sporządzone i przekazane skarżącym pasażerom, tj. biletów lotniczych wystawionych w dn. [...] sierpnia 2014 r. wskazuje,

że skarżący posiadali potwierdzoną rezerwację na lot w dn. [...] sierpnia 2014 r. który miał wykonać [...] S.A. Zatem to [...] S.A. jest obsługującym przewoźnikiem

w rozumieniu przepisów rozporządzenia nr 261/2004.

Dlatego też nie sposób uznać za prawidłową zaskarżonej decyzji, gdyż pomimo potwierdzenia prawidłowo ustalonego stanu faktycznego i prawnego przez organ

I instancji, uchylała ona pierwotną decyzję i – wbrew temu ustalonemu stanowi – stwierdzała brak naruszenia przepisów rozporządzenie nr 261/2004.

Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że zaskarżona decyzja zapadła

z naruszeniem art. 7, 77, 80 kpa w związku z art.28 kpa oraz art. 2 lit.b), art. 3 ust.5 rozporządzenia Nr 261/2004 oraz przepisów art. 209 b cyt. ustawy z dn. 3 lipca 2002 r. Prawo lotnicze.

Prezes ULC ponownie rozpozna sprawę biorąc pod uwagę związanie oceną prawną tut. Sądu i wskazania co do dalszego postępowania, wynikające z uzasadnienia wyroku Sądu. W szczególności organ rozważy należycie, jakie znaczenie dla uznania za obsługującego przewoźnika co do kontrolowanego lotu z dn. [...] sierpnia 2014 r,.

na trasie [...]- [...] mają okoliczności wystawienia i przekazania rezerwacji

i biletów lotniczych skarżącym pasażerom przez [...] S.A. Jednocześnie organ zobowiązany będzie do dokonania oceny zarówno faktycznej jaki i prawnej roli ustalonych podmiotów uczestniczących w zorganizowaniu "imprezy turystycznej"

w ramach której był realizowany przedmiotowy lot, z uwzględnieniem kwalifikacji zawartych w art. 2 rozporządzenia Nr 261/2004 i mając na uwadze czarterowy charakter odbytego lotu. Powyższe rozstrzygnięcie powinno zawierać właściwą treść odpowiadająca wymogom art. 107 §1 i 3 kpa.

Obowiązkiem organu będzie też odniesienie się do zarzutów, zawartych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, w szczególności zarzutu naruszenia przez przewoźnika art. 14 ust. 2 rozporządzenia 261, gdyż – na co słusznie zwraca uwagę pełnomocnik skarżących – ust. 1 i ust. 2 art. 14 rozporządzenia 261 normują dwie różne kwestie, zaś organ odwoławczy do tego się nie ustosunkował.

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. "a" i "c") p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w pkt. 1 sentencji wyroku.

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200, art. 202 § 2

w zw. z art. 205 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Na kwotę tę złożyły się wpisy od skargi w wysokości po [...] zł (razem [...] zł) - uiszczone przez każdego ze skarżących reprezentowanych przez pełnomocnika oraz wynagrodzenie z tytułu zastępstwa procesowego skarżących w postępowaniu sądowym przez adwokata, w wysokości [...] zł, tj. łącznie [...] zł ( pkt. 2 wyroku).

Sąd uznał za zasadne przyznanie kosztów zastępstwa procesowego

w wysokości jednokrotnej stawki minimalnej określonej w § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. (Dz.U. z 2015 r., poz. 1800) w sprawie opłat za czynności adwokackie. Uprawnienia wszystkich skarżących były bowiem jednego rodzaju, oparte na jednakowej podstawie faktycznej

i prawnej. Pełnomocnik skarżących dał temu wyraz wnosząc jedną skargę, w imieniu wszystkich skarżących, która została rozpoznana jednym wyrokiem sądu.