Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt III SA/Po 944/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2015-02-04 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 20 ust. 2 pkt 1
journal: Dz.U. 2007 nr 64 poz 427
law: Ustawa z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju  Obszarów Wiejskich

SENTENCJA

Dnia 4 lutego 2015 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Tadeusz M. Geremek Sędziowie WSA Marzenna Kosewska ( spr.) WSA Szymon Widłak Protokolant: Ref. staż. Sławomir Rajczak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 lutego 2015 roku przy udziale sprawy ze skargi A.S. na decyzję Dyrektora ... Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w P. z dnia ... maja 2013 roku nr .. w przedmiocie przyznania płatności rolnośrodowiskowej w pomniejszonej wysokości na rok 2012 I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w X. z dnia ... marca 2014 r. nr .... II. zasądza od Dyrektora ....Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w X. na rzecz skarżącego kwotę ... złotych tytułem zwrotu kosztów sądowych, III. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia ....marca 2014 r., nr ..., na podstawie art. 20 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz.U. Nr 64, poz. 427 z późn. zm.), art. 16 ust. 3 i ust. 5 rozporządzenia Komisji (UE) nr 65/2011 z dnia 27 stycznia 2011 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 w odniesieniu do wprowadzenia procedur kontroli oraz do zasady wzajemnej zgodności w zakresie środków wsparcia rozwoju obszarów wiejskich (Dz.Urz. UE L 25/8 z 28.01.2011), § 2, § 3, § 7, § 8, § 9, § 21 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznania pomocy finansowej w ramach działania "Program rolnośrodowiskowy" objętego Programem Rozwoju obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz.U. Nr 33, poz. 262 ze zm.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodek postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r., poz. 267; dalej: k.p.a.), Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w X. przyznał A. płatność rolnośrodowiskową w łącznej wysokości ... zł.

W uzasadnieniu organ administracyjny wyjaśnił, że w dniu ... maja 2012 r. A.S. złożył wniosek o przyznanie płatności rolnośrodowiskowej. W trakcie kontroli administracyjnej stwierdzono, że powierzchnia uprawniona do płatności jest mniejsza niż zadeklarowana we wniosku. W dniu ... lutego 2013 r. organ wydał decyzję o przyznaniu płatności w pomniejszonej wysokości. Decyzja ta nie uwzględniała w całości żądania wnioskodawcy, stąd Dyrektor Oddziału Regionalnego w X. uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia, zalecając w decyzji – w związku z niemożnością wyznaczenia prawidłowych obszarów kwalifikujących się do udzielenia płatności – skierowanie sprawy do kontroli metodą inspekcji terenowej. Kontrola na miejscu została przeprowadzona w dniu ... sierpnia 2013 r., niestety nie wniosła nic do sprawy, ponieważ zgodnie z Raportem z weryfikacji w terenie powierzchni PEG: "Działka niedostępna dla inspektorów terenowych. Wysoki stan wód w rowach i na działce. Nie wykonano pomiarów". Ponowna kontrola na miejscu została przeprowadzona w dniu ...stycznia 2014 r.

Organ administracyjny wskazał, że stronie naliczono płatność rolnośrodowiskową na rok 2012 zgodnie z wynikami kontroli na miejscu oraz na podstawie § 8, § 14 i załącznika nr 5 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznania pomocy finansowej w ramach działania "Program rolnośrodowiskowy" objętego Programem Rozwoju obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz.U. Nr 33, poz. 262 ze zm.) – w sposób określony w zamieszczonej w decyzji tabeli.

W odwołaniu strona wywiodła, że działka ewidencyjna o numerze .... posiada powierzchnię całkowitą .... ha. Jako powierzchnię użytkowaną rolniczo w roku 2012 skarżący zgłosił ... ha. Taka też powierzchnia był użytkowana rolniczo zgodnie z zasadami wzajemnej zgodności programami rolnośrodowiskowymi prowadzonymi na tej działce. W wyniku rzekomo przeprowadzonej kontroli powierzchnia udowodniona wyniosła ... ha. Skarżący podkreślił, że neguje w całości ustalenia kontroli, gdyż nie został on poinformowany o miejscu i terminie kontroli, zatem nie mógł odnieść się bezpośrednio do przeprowadzonych czynności i ustaleń. Nie otrzymał też protokołu pokontrolnego. Z karty informacyjnej na rok 2014 wynika zaś, że obszar kwalifikowany tzw. PEG wynosi ... ha, czyli jest zgodny z tym, co zadeklarowano we wniosku.

Skarżący wskazał, że z kolei działka ewidencyjna o numerze ... posiada powierzchnię ogólną .... We wniosku na rok 2012 podano powierzchnię ... ha, która była użytkowana rolniczo. Nie posiada ona żadnych zakrzewień i zadrzewień. Wszystkie rowy znajdujące się na działce mają mniej niż 2 m szerokości. Powierzchnia została ustalona przez Biuro Geodezyjne i zatwierdzona przez Starostwo Powiatowe w X.. W załączeniu strona przedstawiła kserokopie wyciągu z wykazu zmian danych ewidencyjnych dotyczących działki oraz wypisu z rejestru gruntów i wyrysu z mapy ewidencyjnej. Skarżący podkreślił, że przeprowadzenie kontroli terenowej na łąkach przymorskich w styczniu 2014 r. nie pozwalało na ustalenie stanu faktycznego, ze względu na specyfikę łąk, a stan wód gruntowych uzależniony jest od aktualnych opadów, pracy przepompowni odwadniającej te tereny oraz od tzw. cofki.

Decyzją z dnia ... maja 2013 r., nr ..., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w X. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji z dnia ... marca 2014 r.

W uzasadnieniu organ odwoławczy uznał, że z wykonanej w gospodarstwie rolnym strony inspekcji terenowej wynikało, że zadeklarowane we wniosku o przyznanie płatności rolnośrodowiskowych działki rolne nie są zgodne ze stanem faktycznym. Według organu, taka ocena odpowiadała art. 2 pkt. 10 rozporządzenia Komisji(WE) nr 1122/2009, który stanowi, że nieprawidłowości oznaczają każdy przypadek nieprzestrzegania stosownych zasad przydzielania rozpatrywanej pomocy.

Organ drugiej instancji przywołał przepisy licznych aktów normatywnych prawa krajowego i unijnego. Jednocześnie organ wskazał lakonicznie, że definicja gruntów rolnych kwalifikujących się do płatności obszarowych wynikająca z przepisów wspólnotowych nie jest tożsama z powierzchnią użytków rolnych, które są definiowane w Ewidencji Gruntów i Budynków. Stąd powierzchnie użytków rolnych określone w tej ewidencji nie mogą stanowić powierzchni referencyjnej dla płatności obszarowej. W ocenie organu, nie znajduje odzwierciedlenia w zebranym materialne dowodowym argument strony, że dla działek w miesiącu styczniu nie można ustalić stanu faktycznego, a przede wszystkim określić powierzchni kwalifikowanej.

W skardze A.S. wniósł o uchylenie decyzji Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w X. z dnia ... maja 2014 r. oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji i wydanie prawidłowej decyzji przyznającej płatność stosownie do złożonego przez stronę wniosku.

Skarżący zarzucił kwestionowanej decyzji wydanie jej na podstawie ustaleń pokontrolnych z dnia ... stycznia 2014 r. oraz oparcie rozstrzygnięcia wyłącznie na wątpliwych wynikach kontroli, pomimo oczywistej sprzeczności jej wyników z danymi pochodzącymi również od Agencji. Zdaniem strony, orzeczenia zaskarżonych decyzji w przedmiotowej sprawie z roku 2014 są dla skarżącego wysoce niekorzystne, nawet w stosunku do decyzji pierwotnej Kierownika Biura Powiatowego w X. z dnia 5 lutego 2013 r. Sytuacja ta jest rażąco sprzeczna z art. 139 k.p.a.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w X. uznał zarzuty i żądanie strony za bezzasadne i wniósł o oddalenie skargi.

Podczas rozprawy w dniu ... lutego 2015 r. skarżący podał, że w grudniu 2014r. Agencja przeprowadziła ponownie kontrolę powierzchni objętych dopłatami. Podkreślił też, że od roku 2011 deklaruje tę samą powierzchnię działek rolnych do dopłat.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga zasługiwała na uwzględnienie.

Sądowa kontrola zaskarżonego aktu wykazała konieczność zastosowania w niniejszej sprawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) oraz art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.). Według tych przepisów, zaskarżony akt podlega uchyleniu, jeżeli Sąd stwierdzi naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ponadto Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.

Zasadniczą podstawą materialnoprawną w rozpoznawanej sprawie jest ustawa z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (tekst jedn. Dz.U. z 2013 r., poz. 173 ze zm.; dalej: ustawa).

W myśl art. 18 ustawy, postępowanie w sprawie przyznania płatności wszczynane jest na wniosek rolnika. Ogólne zasady oraz tryb postępowania zostały wskazane w art. 21 ustawy, zgodnie z którym (ust. 1), z zastrzeżeniem zasad i warunków określonych w przepisach Unii Europejskiej, do postępowań w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji stosuje się przepisy kodeksu postępowania administracyjnego, chyba że przepisy ustawy stanowią inaczej. Według ust. 2 zaś w postępowaniu w sprawie dotyczącej przyznania pomocy organ, przed którym toczy się postępowanie stoi na straży praworządności, jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy, udziela stronom, na ich żądanie, niezbędnych pouczeń co do okoliczności faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania, zapewnia stronom, na ich żądanie, czynny udział w każdym stadium postępowania, a przepisu art. 81 Kodeksu postępowania administracyjnego nie stosuje się.

Biorąc pod uwagę powołany art. 21 ustawy, Sąd stwierdza, że działania organów administracji publicznej prowadzących postępowania w sprawach kontrolowanych orzeczeń, podlegają zasadzie praworządności zawartej w art. 21 ust. pkt 1 ustawy i w art. 7 Konstytucji RP. Wymaga to zgodności z prawem każdej czynności procesowej, także działalności orzeczniczej organów administracji publicznej. W postępowaniu administracyjnym, którego celem jest rozstrzygnięcie sprawy, istotne znaczenie ma ustalenie obowiązującej w sprawie normy prawa. Ma to związek z prawidłowym ustaleniem, zgodnie z rzeczywistością, stanu faktycznego sprawy, do czego organ jest zobowiązany na mocy art. 21 ust. 2 pkt 2 ustawy. Okoliczność można uznać za udowodnioną jedynie po ocenie całokształtu zgromadzonego materiału dowodowego (art. 80 k.p.a.). Organ nie może więc pominąć przy ocenie tego materiału żadnego dowodu, także zgłaszanego dopiero w odwołaniu. Ocena winna dotyczyć nie tylko każdego dowodu z osobna, lecz i we wzajemnej łączności, w przeciwnym razie dokonana ocena jest oceną dowolną, zamiast swobodną. Stanowisko organu prowadzącego postępowanie - po przeprowadzaniu koniecznych czynności procesowych - winno znaleźć wyraz w uzasadnieniu decyzji, sporządzonym stosownie do art. 107 § 3 k.p.a.

Ustawa o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich przewiduje możliwość skontrolowania wniosku o przyznanie płatności. Art. 30 ustawy określa rodzaje kontroli realizowane przez organ. Są to m.in. określone w przepisach rozporządzeń unijnych kontrole administracyjne oraz kontrole przeprowadzane na miejscu. Z treści tych przepisów, w tym rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów wsparcia bezpośredniego przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia ustanowionego dla sektora wina (Dz.U. L 2009.316.1) wynika prawo organu do przeprowadzenia czynności kontrolnych. Zgodnie z art. 26 ust. 1 tego rozporządzenia, kontrole administracyjne i kontrole na miejscu, przeprowadza się w taki sposób, aby skutecznie sprawdzić zgodność z warunkami, na jakich przyznawana jest pomoc, oraz przestrzeganie wymogów i norm istotnych dla wzajemnej zgodności. Kontrola na miejscu ma doprowadzić do jednoznacznego zweryfikowania i ustalenia czy deklarowane we wniosku o dopłaty powierzchnie działek rolnych i rodzaj tych upraw odpowiadają stanowi faktycznemu w danym okresie.

Kontrola na miejscu polega przede wszystkim na sprawdzeniu zgodności danych podanych we wniosku o przyznanie płatności ze stanem faktycznym w gospodarstwie i przestrzegania zasad dobrej kultury rolnej. Kontrole na miejscu mają na celu: a) ustalenie granic i powierzchni działek rolnych, b) zweryfikowanie zadeklarowanej grupy upraw/uprawy na danej działce rolnej, c) sprawdzenie przestrzegania minimalnych wymagań (norm) utrzymania gruntów rolnych w dobrej kulturze rolnej.

W rozpatrywanej sprawie sporną kwestią między organem a stroną skarżącą jest rozbieżność między powierzchnią działek rolnych zadeklarowaną do płatności przez skarżącego a powierzchnią ustaloną przez organy orzekające w wyniku przeprowadzonej kontroli.

Sąd uznał, że w kontrolowanej sprawie nie doszło do prawidłowego ustalenia stanu faktycznego, a tylko prawidłowo ustalony faktyczny, poprzedzony zebraniem zupełnego (kompletnego) materiału dowodowego, może być podstawą zastosowania właściwej normy prawa materialnego i trafności merytorycznej rozstrzygnięcia. Ponadto uzasadnienia decyzji organów obu instancji nie spełniają wymogów wypływających art. 107 § 3 k.p.a.

Należy stwierdzić, że dane dotyczące działek rolnych, mające stanowić podstawę przyznania stronie płatności rolnośrodowiskowej, powinny być dokładne, rzetelne i aktualne. W przypadku stwierdzenia rozbieżności pomiędzy deklaracją rolnika a danymi wyznaczonymi na podstawie ortofotomapy, organy weryfikujące uprawnienia do płatności powinny zmierzać do ustalenia stanu rzeczywistego. Powinno to nastąpić przy wykorzystaniu wszystkich dostępnych środków dowodowych. Zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy, z zastrzeżeniem zasad i warunków określonych w przepisach, o których mowa w art. 1 pkt 1, do postępowań w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, chyba że przepisy ustawy stanowią inaczej. Na mocy przepisu art. 21 ust. 1 i 2 omawianej ustawy, w postępowaniu administracyjnym niektóre z zasad postępowania dowodowego z Kodeksu postępowania administracyjnego wyłączono lub ograniczono, szczególnie w zakresie rozkładu ciężaru dowodu co do zaistnienia określonych faktów postanowiono (art. 21 ust. 3). Ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne. Ustawa równocześnie w powołanych przepisach nakazuje organom Agencji stanie na straży praworządności, wyczerpujące rozpatrzenie całego materiału dowodowego oraz, na żądanie stron udzielanie im niezbędnych informacji i zapewnienie czynnego udziału w postępowaniu. Obowiązek przestrzegania praworządności, a następnie wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego oznacza, że ten materiał dowodowy musi pozwalać na wyjaśnienie wszystkich wątpliwości w sprawie, szczególnie na wyczerpujące odniesienie się do zarzutów i twierdzeń strony. Dokonana w art. 21 ust. 3 ustawy modyfikacja zasad dowodzenia nie może być bowiem pojmowana jako nieograniczony obowiązek strony prezentacji i oferowania dowodów potwierdzających jej twierdzenia. Konieczność odniesienia się do wszystkich zarzutów strony, a zwłaszcza takich, których rozpatrzenie mogłoby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, jednoznacznie wynika z art. 107 § 3 k.p.a. Określone w art. 21 ust. 3 ustawy przerzucenie ciężaru dowodu określonego faktu na osobę, która z faktu tego wywodzi skutki prawne, nie może prowadzić do naruszenia przez organy obowiązku przestrzegania zasady praworządności, w której mieści się również obowiązek oparcia rozstrzygnięcia na stanie faktycznym zgodnym z rzeczywistością.

Sąd stwierdził, że w niniejszym przypadku ustalenia organów administracyjnych obu instancji nie odpowiadają wskazanym regułom dokładności, rzetelności i aktualności. Nie sposób uznać za uprawnione i wystarczające dla umniejszenia stronie płatności rolnośrodowiskowych na 2012 r. oparcie się przez organy wyłącznie na raporcie z weryfikacji w terenie powierzchni PEG ze stycznia 2014 r. Z raportu tego wynikało, że inspektorzy nie mieli możliwości dotarcia do działki rolnej A ze względu na bardzo wysoki stan wód, natomiast w stosunku do działek B i C stwierdzono nieprawidłowości stanu rzeczywistego w stosunku do stanu zadeklarowanego. Przy tym organy obu instancji nie wyjaśniły w żaden sposób, jak wyniki kontroli przeprowadzonej w 2014 r. odnoszą się do stanu wskazanych działek rolnych i powierzchni zgłoszonej we wniosku w 2012 r. Równocześnie ustalenia te nie mają pokrycia w innych dowodach w sprawie.

Godzi się również zauważyć, że w powyższym zakresie organ administracyjny pierwszej instancji nie wykonał wskazań organu odwoławczego zawartych w decyzji Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w X. z dnia ... kwietnia 2013 r., nr .... Pomimo tego organ odwoławczy nie stwierdził w zaskarżonej w niniejszym postępowaniu decyzji uchybienia prawa procesowego przez organ pierwszoinstancyjny i utrzymał w mocy rozstrzygnięcie Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w X., naruszając przez to przepisowi art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a.

Organy nie posiadały podstaw do przyjęcia pomniejszonej powierzchni działek rolnych. Równocześnie należy stwierdzić, że ustalenia organów nie znalazły wyrazu w uzasadnieniach decyzji administracyjnych obu instancji.

Zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a. uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. W uzasadnieniu decyzji organ powinien więc zawrzeć pełne odzwierciedlenie i ocenę zebranego materiału dowodowego, a także wyczerpująco wyjaśnić przesłanki podjętego rozstrzygnięcia, aby strona postępowania była z nimi zapoznana i przekonana o prawidłowości oceny stanu faktycznego i prawnego oraz o zasadności podjętej decyzji.

Rola uzasadnienia będącego integralnym składnikiem decyzji sprowadza się do wyjaśnienia jej dyspozytywnej części, jakim jest rozstrzygnięcie. Uzasadnienie powinno zawierać ocenę zebranego w postępowaniu materiału dowodowego, dokonaną przez organ wykładnię stosowanych przepisów oraz ocenę przyjętego stanu faktycznego. Prawidłowe zredagowanie pod względem merytorycznym i prawnym uzasadnienia decyzji administracyjnej ma podstawowe znaczenie dla stosowania zasady przekonywania wyrażonej w art. 11 k.p.a., realizowanej na mocy art. 107 § 3 k.p.a. Na mocy tej zasady organ administracji publicznej obowiązany jest do wyjaśnienia stronie zasadności przesłanek, którymi kierował się przy załatwieniu sprawy, aby w miarę możliwości doprowadzić do realizacji decyzji bez stosowania środkówprzymusu. Zasada przekonywania nie będzie zrealizowana, gdy organ pominie milczeniem niektóre twierdzenia lub nie odniesie się do faktów istotnych dla danej sprawy. Niewykonanie tego obowiązku jest naruszeniem prawa procesowego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Skutkuje to uchyleniem zaskarżonych decyzji.

W ponownie przeprowadzonym postępowaniu organy będą obowiązane do wyjaśnienia kwestii powierzchni gruntów kwalifikujących się do dopłat. Organy powinny przeprowadzić w tym zakresie dodatkowe postępowanie w celu ustalenia stanu faktycznego sprawy i ponownie rozpatrzeć cały materiał dowodowy, czemu należy dać wyraz przy sporządzaniu pisemnych uzasadnień decyzji, zgodnie z wymogami art. 107 § 3 w związku z art. 11 k.p.a. Wobec faktu, że wniosek skarżącego dotyczył płatności za 2012 r., dla oceny prawidłowości ustalenia obszaru uprawnionego do płatności, nie mogą być przesądzające wyłącznie wyniki inspekcji terenowej przeprowadzonej na miejscu w 2014 r. Ponadto ustalenia organów powinny wskazywać, jakie przełożenie wyniki ewentualnej kontroli mają w stosunku do stanu działek rolnych i powierzchni zgłoszonej we wniosku w 2012 r.

Mając na uwadze powyższe, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c), art. 135 i art. 152 p.p.s.a., Sąd orzekł, jak w punktach I i III w sentencji wyroku.

O zwrocie kosztów postępowania sądowego Sąd postanowił w punkcie II sentencji na podstawie art. 200 p.p.s.a.