Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 753/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2018-07-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6162 Scalanie i wymiana gruntów
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 61 a par. 1 par.2
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Nawara - Dubiel Sędziowie: WSA Mirosław Bator WSA Małgorzata Łoboz (spr.) po rozpoznaniu w dniu 13 lipca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi J. K. na postanowienie Wojewody z dnia [...] kwietnia 2018 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wznowienia postępowania skargę oddala.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 12 stycznia 2018 r. J. K. wystąpiła do Starostwa Powiatowego w K. z wnioskiem o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Prezydenta Miasta K. z dnia 22 marca 1982 r., nr [...], zmieniającą za zgodą stron na podstawie zawartych ugód projekt scalenia gruntów na terenie 23 wsi gminy Z., zatwierdzony ostateczną decyzją Prezydenta Miasta K. z dnia 6 września 1980 r. oraz zmiany objęte decyzją z dnia 24 sierpnia 1981 r. wydaną w oparciu o decyzję Ministra Rolnictwa z dnia 20 sierpnia 1981 r. W piśmie z dnia 9 lutego 2018 r. wnioskodawczyni, po uprzednim wezwaniu przez organ I instancji do sprecyzowania wniosku, wskazała, iż domaga się wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 i pkt 4 k.p.a.

W uzasadnieniu wniosku wnioskodawczyni wskazała, że o decyzji z dnia 22 marca 1982 r. nr [...] dowiedziała się w dniu 2 lutego 2016 r. Następnie J. K. wypowiedziała się w przedmiocie nieprawidłowości, jakie w jej ocenie miały miejsce w związku z wydaniem przedmiotowej decyzji, a ponadto zakwestionowała również prawidłowość decyzji Wojewody [...] z dnia 22 marca 1993 r. znak: [...]

W odniesieniu do decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia 22 marca 1982 r., wnioskodawczyni wskazała, iż decyzja ta jest wadliwa z następujących względów:

- dowody, na podstawie których ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne okazały się fałszywe, ponieważ K. M. (ojciec wnioskodawczyni), wymieniony w poprzedniej decyzji jako właściciel działki nr [...] (obecnie figurującej pod numerem [...]), pozbawiony tej działki kolejną decyzją, wydaną "za zgodą stron na podstawie zawartych ugód", nie był stroną żadnej ugody, o której mowa w decyzji z dnia 22 marca 1982 r. Wnioskodawczyni wskazuje, iż dokumentu "ugody" nie udało jej się nigdzie odnaleźć, a fakt braku ugody potwierdziło także Starostwo Powiatowe w K. Wydział Gospodarki Nieruchomościami. Tym samym K. M. nigdy nie wyraził zgody na zmianę decyzji scaleniowej pozbawiającej go prawa do działki nr [...] (obecnie figurującej pod numerem [...]);

- strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu - K. M., będąc osobą obłożnie chorą, nie uczestniczył w żadnych czynnościach i nie był stroną ugody, o której mowa w przedmiotowej decyzji.

Po rozpatrzeniu ww. wniosku, Starosta [...] postanowieniem z dnia 26 lutego 2018 r. znak [...], na podstawie art. 61 a § 1 i 2 oraz art. 123 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2017 r., poz. 1257 z pózn. zm., dalej: "k.p.a.") odmówił wszczęcia wznowienia postępowania administracyjnego w stosunku do działki nr [...], obr. K. , jedn. ewid. Z. , zakończonego ostateczną decyzją Prezydenta miasta K. z dnia 22 marca 1982 r. znak: [...]

W motywach rozstrzygnięcia organ I instancji wskazał, że zgodnie z treścią art. 61a k.p.a., należy odmówić wszczęcia postępowania w sprawie wznowienia postępowania administracyjnego w stosunku do działki nr [...], obr. K. , jedn. ewid. Z. , zakończonego ostateczną decyzją Prezydenta Miasta K. z dnia 22 marca 1982 r. nr [...] z uwagi na zaistnienie "innych uzasadnionych przyczyn" uniemożliwiających wszczęcie postępowania m.in. ze względu na to, że żądanie wniesiono po upływie terminu określonego w ustawie dla dochodzenia określonych praw. Następnie organ I instancji w uzasadnieniu zwrócił uwagę na treść przepisu art. 33 ust. 2 ustawy z dnia 26 marca 1982 r. o scalaniu i wymianie gruntów (zgodnie z którym do postępowań dotyczących wzruszenia decyzji ostatecznych, nie stosuje się art. 145-145b oraz art. 154-156 Kodeksu postępowania administracyjnego, jeżeli od dnia, w którym decyzja o zatwierdzeniu projektu scalenia lub wymiany gruntów stała się ostateczna, upłynęło 5 lat), stwierdzając, iż w jego ocenie ww. regulacja powoduje, iż w przedmiotowej sprawie brak podstawy materialnoprawnej do załatwienia w drodze decyzji administracyjnej wniosku J. K., co uzasadnia odmowę wszczęcia postępowania administracyjnego na podstawie art. 61a§ 1 k.p.a.

Od powyższego postanowienia zażalenie, w dniu 6 marca 2018 r., z zachowaniem ustawowego terminu, wniosła J. K., wyrażając niezadowolenie z rozstrzygnięcia podjętego przez organ I instancji. Ponadto wskazała, że o decyzji nr [...] z dnia 22 marca 1982 r. dowiedziała się w dniu 2 lutego 2016 r. Do tego momentu w ogóle nie zdawała sobie sprawy, że decyzja scaleniowa numer [...] z dnia 24 sierpnia 1981 r. została zmieniona. Podkreśliła, że zarówno ojciec, jak i ona użytkowali sporną działkę [...] bez żadnych przeszkód i zmian - w taki sam sposób od czasu wydania decyzji z 1981 r. Rekultywowali jej fragmenty, nawozili ziemią, obsiewali zrekultywowaną część trawą itd. Nikt im w tym nie przeszkadzał, ani nie kwestionował ich działań, które były podejmowane w dobrej wierze. Dopiero 2 lata temu teren został ogrodzony przez gminę Z. , a wnioskodawczyni odcięto dostęp do drogi, prowadzącej do działki numer [...]. Od 2 lutego 2016 r. to jest od chwili powzięcia wiadomości o zmianie decyzji scaleniowej, wnioskodawczyni podejmuje nieustanne próby ustalenia, kto, w jakich okolicznościach i dlaczego wydał nową decyzję, przyjmując za jej podstawę zawarcie ugody - z rzekomym udziałem jej ojca - która nigdy nie została zawarta. W ocenie J. K. stwierdzenie przez organ o istnieniu innych uzasadnionych przyczyn, dla których odmawia się wznowienia postępowania administracyjnego, które zostało wydane z rażącym naruszeniem prawa i które pozbawiło ją prawa własności, nie może się ostać. Odmowy dokonano bez ustalenia stanu faktycznego obowiązującego w sprawie i odniesienia się do niego. W związku z powyższym wniosła o uchylenie lub zmianę postanowienia Starosty [...].

Po rozpoznaniu ww. zażalenia, Wojewoda postanowieniem z dnia 11 kwietnia 2018 r. znak: [...] na podstawie art. art. 3 ust. 1 zd. 2 ustawy z dnia 26 marca 1982 r. o scalaniu i wymianie gruntów (Dz. U. z 2014 r., poz. 700 ze zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 k.p.a., utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy streścił przebieg dotychczasowego postępowania. Wskazał, że organ I instancji, w oparciu o art. 61a § 1 i 2, art. 123 k.p.a. oraz art. 33 ust. 2 ustawy z dnia 26 marca 1982 r. o scalaniu i wymianie gruntów, odmówił wszczęcia postępowania w sprawie wznowienia postępowania administracyjnego w stosunku do działki nr [...], obr. K. , jedn. ewid. Z. , zakończonego ostateczną decyzją Prezydenta Miasta K. z dnia 22 marca 1982 r. znak: [...]

Organ II instancji zwrócił uwagę, iż orzeczenie w sprawie dotyczącej scalenia gruntów w miejscowości Z. zapadło ostateczną decyzją Prezydenta Miasta K. z 24 sierpnia 1981 r. znak: [...], w wyniku unieważnienia w części decyzją Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z 20 sierpnia 1981 r. znak: [...], decyzji Prezydenta Miasta K. z 6 września 1980 r. znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu scalenia gruntów na obiekcie Z. zmienioną następnie decyzją tego organu z 22 marca 1982 r., znak: [...] Podkreślił tym samym, że od zakończenia postępowania w przedmiocie scalenia gruntów w gminie Z. ostateczną decyzją z 22 marca 1982 r. upłynęło co najmniej 5 lat, a w oparciu o wydane rozstrzygnięcie wyznaczono i zastabilizowano punkty między innymi dla działek nr [...], nr [...], nr [...], nr [...] i nr [...], w związku z czym, zgodnie z treścią powołanego wyżej przepisu art. 33 ust. 2 ustawy z dnia 26 marca 1982 r. o scalaniu i wymianie gruntów, brak obecnie podstaw do wszczęcia postępowania zakończonego wydaniem ww. decyzji administracyjnej.

Z uwagi na powyższy fakt – zdaniem Wojewody - organ I instancji prawidłowo uznał, iż powołany przepis art. 33 ust. 2 ustawy z dnia 26 marca 1982 r. o scalaniu i wymianie gruntów stanowi obiektywną, przedmiotową przesłankę odmowy wszczęcia postępowania wznowieniowego, dotyczącego postępowania zakończonego decyzją z dnia 22 marca 1982 r., o której mowa w art. 61a § 1 k.p.a.

Z powyższym rozstrzygnięciem nie zgodziła się J. K. – dalej skarżąca, wnosząc skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, domagając się zmiany zaskarżonego postanowienia w całości poprzez wszczęcie postępowania w sprawie wznowienia postępowania administracyjnego w stosunku do działki nr [...], obr. K. jedn. ewid. Z. , zakończonego ostateczną decyzją Prezydenta Miasta K. z dnia 22 marca 1982 r., znak: [...] zasądzenie kosztów procesowych na rzecz skarżącej od organu według norm prawem przepisanych. Nadto wniosła o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z pisma z dnia 12 września 2017 r. Starostwa Powiatowego w K. Wydział Gospodarki Nieruchomościami na okoliczność braku zgody K. M. na zmianę decyzji scaleniowej z dnia 24 stycznia 1981 r. nr [...]

Skarżąca zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła obrazę przepisów prawa materialnego przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie tj.:

- art. 33 ust. 2 ustawy z dnia 26 marca 1982 r. o scaleniu i wymianie gruntów poprzez niewłaściwą interpretację niniejszego przepisu;

- art. 61a § 1 i 2 oraz art. 123 k.p.a. poprzez niewłaściwą interpretację i zastosowanie niniejszych przepisów skutkującą odmówieniem wszczęcia postępowania;

- art. 5 k.c. poprzez czynienie ze swego prawa użytku (nie wszczęcia postępowania w sprawie wznowienie postępowania administracyjnego), który jest sprzeczny ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem tego prawa (decyzja w stosunku do K. M. i jego spadkobierców nigdy nie stała się ostateczna).

W uzasadnieniu skargi podkreśliła, że art. 33 ust. 2 ustawy z dnia 26 marca 1982 r. o scaleniu i wymianie gruntów nie powinien mieć zastosowania w przedmiotowej sprawie, ponieważ nigdy nie zaistniał jego skutek. Zdaniem skarżącej organ powinien wszcząć postępowania administracyjne, ponieważ decyzja z dnia 22 marca 1982 r. nigdy nie stała się ostateczna, ponieważ nie została doręczona K. M. ani jego spadkobiercom. Skarżąca zwróciła również uwagę, iż K. M. nie wyraził zgody na zmianę decyzji z dnia 24 sierpnia 1981 r., nr [...], co jest jej zdaniem niezgodne z art. 155 k.p.a. Ponadto skarżąca wskazała, iż organ II instancji naruszył art. 5 k.c. poprzez czynienie ze swego prawa użytku, który jest sprzeczny ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem tego prawa. Takie działanie, zdaniem skarżącej, nie jest uważane za wykonywanie prawa, więc nie korzysta z ochrony.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda, wniósł o jej oddalenie i w całości podtrzymał stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Na wstępie, wyjaśnić należy, że istota sądowej kontroli administracji publicznej sprowadza się do ustalenia czy w określonym przypadku, jej organy dopuściły się kwalifikowanych naruszeń prawa. Sąd administracyjny sprawuje swą kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej - art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2016 r., poz. 1066 z późn.zm.). Zakres tej kontroli wyznacza przepis art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm., dalej: "p.p.s.a."), stanowiąc, że Sąd rozstrzyga w granicach sprawy nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Ponadto w myśl art. 135 p.p.s.a. Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.

Stosownie zaś do treści art. 119 pkt 3 p.p.s.a, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę, co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Stosownie do art.120 p.p.s.a. w trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.

Przeprowadzona przez Sąd, według powyższych kryteriów, kontrola legalności wykazała, że zaskarżone postanowienie – wbrew zarzutom skargi - nie narusza przepisów postępowania w stopniu, który miał lub mógł mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Sąd w pełni podziela ustalenia i argumentację organu, które legły u podstaw rozstrzygnięcia podjętego w zaskarżonym orzeczeniu. Ocenia je jako prawidłowe, wyczerpujące i przyjmuje za własne.

Przedmiotem kontroli Sądu jest postanowienie Wojewody z dnia 11 kwietnia 2018 r. utrzymujące w mocy postanowienie Starosty [...] z dnia 26 lutego 2018 r. o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie wznowienia postępowania administracyjnego w stosunku do działki nr [...], obr. K. , jedn. ewid. Z. , zakończonego ostateczną decyzją Prezydenta Miasta K. z dnia 22 marca 1982 r. znak: [...]

Rozpoznając niniejszą sprawę w pierwszej kolejności wskazać należy, że zgodnie z art. 61a par. 1 k.p.a., organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania, gdy żądanie jego wszczęcia wniesione zostało przez osobę nie będącą stroną lub gdy z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte. Z przepisu tego wynika zatem obowiązek organu administracji dokonania analizy wniosku (żądania) dotyczącego wszczęcia określonego postępowania administracyjnego pod kątem istnienia przesłanek warunkujących dopuszczalność takiego postępowania. Analiza ta odnosi się do oceny legitymacji podmiotu składającego wniosek oraz do oceny "innych uzasadnionych przyczyn", które wykluczać będą możliwość wszczęcia postępowania administracyjnego w określonej sprawie. Przyczyny te jednak nie zostały w kodeksie skonkretyzowane. Należy jednak przyjmować, że są to okoliczności, które w oczywisty sposób stanowią przeszkodę do wszczęcia konkretnego postępowania. Niewątpliwie przeszkodą taką będą, wynikające z przepisów szczególnych, czasowe ograniczenia dopuszczalności inicjowania i prowadzenia pewnego rodzaju (typu) postępowań. Takim zaś szczególnym przepisem jest art. 33 ust. 2 ustawy z dnia 26 marca 1982 r. o scalaniu i wymianie gruntów. Zgodnie z tą regulacją, do postępowań dotyczących wzruszenie decyzji ostatecznych nie stosuje się art. 145-145b oraz art. 154-156 k.p.a., jeżeli od dnia, w którym decyzja o zatwierdzeniu projektu scalenia lub wymiany gruntów stała się ostateczna, upłynęło 5 lat. Powyższe uregulowanie ogranicza więc możliwość wszczynania postępowań nadzwyczajnych we wskazanym przedmiocie, właśnie z uwagi na upływ określonego czasu (5 lat od dnia, w którym decyzje o zatwierdzeniu projektu scalenia lub wymiany gruntów stały się ostateczne).

W ocenie Sądu powyższy przepis stanowi więc o niemożności prowadzenia postępowania nadzwyczajnego w stosunku do spornej decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia 22 marca 1982 r. ze względu na upływ czasu. W dacie orzekania przez organy przepis ten obowiązywał i dotyczył wszystkich decyzji wydanych w przedmiocie scalenia. Oznacza to, że zarówno decyzje wydane w oparciu o ustawę z 24 stycznia 1968 r. o scalaniu i wymianie gruntów, jak również ustawę z 26 marca 1982 r. o scalaniu i wymianie gruntów podlegają ograniczeniu jeśli chodzi o dopuszczalność prowadzenia w stosunku do nich postępowań nadzwyczajnych. Bez znaczenia pozostaje przy tym okoliczność, czy decyzja taka tj. scaleniowa została wydana w czasie gdy obowiązuje omawiany art. 33 ust. 2 ustawy z 26 marca 1982 r., czy też wcześniej.

Jak wynika z uzasadnienia projektu do ustawy z 30 sierpnia 2013 r. o zmianie ustawy o scalaniu i wymianie gruntów, którym dodano ust. 2 do art. 33 ustawy z 26 marca 1982 r. o scalaniu i wymianie gruntów (druk sejmowy VII kadencji nr [...]), zmiana ta została dokonana celem doprecyzowania zakresu obowiązywania przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego w sprawach dotyczących scaleń gruntów (art. 33), tak aby w przypadku decyzji o zatwierdzeniu projektu scalenia nie mogły być stosowane tryby nadzwyczajne po upływie wielu lat od ich wydania. Do tej pory bowiem strony (uczestnicy postępowania) mogły występować z wnioskami np. o stwierdzenie nieważności decyzji zatwierdzającej projekt scalenia gruntów nawet po kilkudziesięciu latach od jego zatwierdzenia, gdy upłynęły już terminy np. zasiedzenia. W uzasadnieniu rządowego stanowiska wobec projektu tej ustawy wskazano, że eliminacja z obrotu prawnego decyzji lub części decyzji o zatwierdzeniu projektu scalenia lub wymiany gruntów uzasadniona fragmentaryczną trafnością wniosków wniesionych przez nielicznych uczestników postępowania, a często już ich następców prawnych, pozostaje w sprzeczności z celami scalenia i utrwala stan niepewności prawnej dla wielu podmiotów. Zauważyć należy, iż wskazana nowelizacja ustawy o scalaniu i wymianie gruntów podyktowana była więc wolą utrzymania ustalonych przed wieloma laty stosunków własnościowych dotyczących nieruchomości rolnych z uwagi na doniosłe znaczenie ochrony ich trwałości. Przejawiło się to w wyłączeniu możliwości wzruszenia decyzji ostatecznych, dotyczących zazwyczaj wzajemnie powiązanych praw do nieruchomości wielu osób.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, iż decyzją z dnia 24 sierpnia 1981 r. znak: [...], wydaną w trybie przepisów ustawy z dnia 24 stycznia 1968 r. o scalaniu i wymianie gruntów Prezydent Miasta K. w oparciu o wydaną uprzednio decyzję Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 20 sierpnia 1981 r. znak: [...] stwierdzającą w części nieważność decyzji Prezydenta Miasta K. z 6 września 1980 r. znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu scalenia gruntów na obiekcie Z. , zmienił i zatwierdził projekt scalenia gruntów na obszarze m.in. wsi Z.. Powołana decyzja stała się ostateczna w dacie jej wydania, tj. od 24 sierpnia 1981 r. - stosownie do treści przepisu art. 12 ust. 1 zd. 2 ww. ustawy z dnia 24 stycznia 1968 r. o scalaniu i wymianie gruntów. Następnie, zgodnie z ustaleniami dokonanymi przez organ I instancji, w oparciu o przepis art. 155 k.p.a., decyzją z 22 marca 1982 r. znak: [...] zmieniono projekt scalenia gruntów na terenie 23 wsi gminy Z., zatwierdzony ostateczną decyzją Prezydenta Miasta K. z 6 września 1980 r. z uwzględnieniem zmian wynikających z wydanej przez ten organ decyzji z 24 sierpnia 1981 r. na skutek ww. rozstrzygnięcia Ministra Rolnictwa z dnia 20 sierpnia 1981 r. znak: [...]

Słuszne jest zatem stanowisko organu, że skoro od dnia wydania decyzji przez Prezydenta Miasta K. z dnia 22 marca 1982 r. do dnia złożenia w dniu 12 stycznia 2018 r. wniosku o wznowienie tej decyzji upłynęło ponad 5 lat, to niedopuszczalne jest wszczęcie postępowania i wydanie w wyniku wznowienia postępowania merytorycznego rozstrzygnięcia w przedmiocie scalenia gruntów.

W związku z tym Sąd uważa za nieuzasadnione zarzuty naruszenia art. 33 ust. 2 ustawy o scalaniu i wymianie gruntów przez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie. Należy zauważyć, że skoro przepisy ustawy o scalaniu i wymianie gruntów, a w szczególności przywoływany wyżej art. 33 ust. 2 tej ustawy w sposób odrębny reguluje kwestie wzruszenia decyzji w trybach nadzwyczajnych niż kodeks postepowania administracyjnego, to regulacja ta (zawarta w przepisach prawa materialnego) ma pierwszeństwo przed przepisami prawa procesowego regulującego zasady postepowania przed organami administracji. Normy prawa procesowego pełnią rolę służebną w stosunku do unormowań prawa materialnego, wyznaczającego treść rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej. Skarżąca nie wyjaśniła zresztą, na czym polega błąd w wykładni tego przepisu. Nie ma też podstaw do zakwestionowania zastosowania tego przepisu w sytuacji, gdy stan faktyczny rozpoznawanej sprawy w sposób nie budzący wątpliwości wypełnia jego dyspozycję.

W konsekwencji nie jest zasadny również zarzut naruszenia art. 61a § 1 k.p.a. który stanowi, jak już wcześniej wskazano, że organ administracji publicznej odmawia wszczęcia postępowania, w razie gdy z żądaniem wszczęcia postępowania występuje osoba niebędąca stroną postępowania lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte. Tą inną uzasadnioną przyczyną, ze względu na którą odmówiono wszczęcia postępowania w rozpatrywanej sprawie, jest oczywisty brak w przepisach prawa podstawy materialno-prawnej do rozpatrzenia żądania skarżącej w trybie postępowania nadzwyczajnego w sprawie.

Z kolei zarzuty dotyczące wydania decyzji przez Prezydenta Miasta K. w dniu 1982 r. z oczywistym, rażącym naruszeniem prawa, pozostają bez wpływu na kontrolowane rozstrzygnięcie, skoro nie były, bo nie mogły być z przyczyn podniesionych wyżej, przedmiotem oceny zarówno organów administracji jak i Sądu.

W świetle powyższego Sąd orzekający w niniejszej sprawie stwierdził, że zaskarżone postanowienie jest zgodne z prawem. Wbrew twierdzeniom skarżącej w sprawie miały zastosowanie przepisy ustawy z 26 marca 1982 r. o scalaniu i wymianie gruntów, w tym przepis art. 33 ust. 2 tej ustawy.

Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji