Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 962/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2005-06-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6016 Ochrona przeciwpożarowa
Skarżony organ: Komendant Państwowej Straży Pożarnej
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność decyzji I i II instancji

SENTENCJA

Dnia 10 czerwca 2005 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Stępień (spr.), Sędzia NSA Anna Łuczaj, Asesor WSA Ewa Cisowska-Sakrajda, Protokolant asystent sędziego Tomasz Godlewski, po rozpoznaniu w dniu 10 czerwca 2005 roku na rozprawie sprawy ze skargi A Spółki z o.o. w Ł. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie nałożenia obowiązków 1. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej w Ł. z dnia [...], Nr [...]; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do dnia uprawomocnienia się wyroku; 3. zasądza od Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej w Ł. na rzecz [...] Spółki z o.o. w Łodzi kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] Nr [...] wydaną na podstawie art. 26 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991r. o Państwowej Straży Pożarnej ( Dz.U. Nr 88, poz. 400 ze zm.), § 11 ust. 1, § 12 ust. 1 pkt 4 – 5 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 16 czerwca 2003r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów ( Dz.U. Nr 121, poz. 1138 ), § 181 ust. 1 i 3 pkt 2 lit. d, § 207 ust. 2, § 232 ust. 4, § 246 ust. 1 i 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie ( Dz.U. z 2002r. Nr 75, poz. 690 ) oraz art. 104 i art. 107 § 1 i 3 k.p.a. Komendant Miejski Państwowej Straży Pożarnej w Ł. nakazał prezesowi zarządu A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Ł. w terminie do dnia 31 grudnia 2005r. w budynku administracyjno – biurowym położonym w Ł. przy ul. A dostosować główną klatkę schodową do wymagań § 246 ust. 1 w/w rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych (...), wyposażyć klatkę schodową w urządzenia zapobiegające zadymieniu lub służące do usuwania dymu, wyposażyć budynek w oświetlenie awaryjne (ewakuacyjne) zgodnie z PN oraz zamontować w ścianie oddzielenia przeciwpożarowego drzwi w klasie odporności ogniowej wymaganej dla danej klasy odporności pożarowej budynku.

Jednocześnie organ pouczył stronę o tym, iż stosownie do treści § 2 ust. 2 powołanego rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. nakazane obowiązki mogą być spełnione w sposób inny, niż podany w tym rozporządzeniu z zachowaniem trybu postępowania określonego w wymienionym przepisie.

Uzasadniając obowiązek dostosowania klatki schodowej przedmiotowego budynku do wymagań określonych w § 246 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. Komendant Miejski Państwowej Straży Pożarnej przytoczył treść przepisów stanowiących jego podstawę oraz powołał się na rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16 stycznia 2003r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów, podnosząc przy tym, iż jednym z warunków będących podstawą do uznania użytkowania budynku istniejącego za zagrażający życiu ludzi jest niezapewnienie przez występujące w nim warunki techniczne możliwości ewakuacji ludzi, w szczególności w wyniku nie wydzielenia ewakuacyjnej klatki schodowej budynku wysokiego, w sposób określony w przepisach techniczno – budowlanych.

W ocenie organu, wydzielenie klatki schodowej w sposób określony w § 246 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w przypadku pożaru ograniczy jego rozprzestrzenianie się, jak również ograniczy penetrację w obiekcie gorących i toksycznych dymów oraz gazów pożarowych, co ma istotny wpływ na poprawę warunków bezpieczeństwa osób przebywających w budynku, a także ograniczy ewentualne straty materialne.

Uzasadniając obowiązek wyposażenia klatki schodowej w urządzenie zapobiegające zadymieniu lub służące do usuwania dymu Komendant Miejski Państwowej Straży Pożarnej powołał się na treść § 2 w związku z § 207 ust. 2 i § 246 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych (...) oraz rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16 czerwca 2003r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów.

Jednocześnie organ wskazał, że jednym z warunków do uznania użytkowania budynku istniejącego za zagrażający życiu ludzi jest niezapewnienie przez występujące w nim warunki techniczne możliwości ewakuacji ludzi, w szczególności w wyniku nie zabezpieczenia przed zadymieniem dróg ewakuacyjnych wymienionych w przepisach techniczno – budowlanych w określony w nich sposób.

Uzasadniając obowiązek wyposażenia budynku w oświetlenie awaryjne (ewakuacyjne) zgodnie z PN, organ, powołując się na treść § 181 ust. 1 i 3 pkt 2 lit. d rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, podniósł, iż służyć ma ono zarówno ludziom przebywającym w obiekcie oraz umożliwiać im ewakuację na wypadek powstania pożaru i zaniku oświetlenia podstawowego, jak również strażakom prowadzącym działania ratownicze (przygotowanie obiektu do prowadzenia działań ratowniczych).

Zgodnie z § 11 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 16 czerwca 2003r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów realizacja technicznych środków zabezpieczenia przeciwpożarowego polega między innymi na zapewnieniu oświetlenia awaryjnego (bezpieczeństwa i ewakuacyjnego) oraz przeszkodowego w obiektach, w których jest ono niezbędne do ewakuacji ludzi. Organ wskazał również, iż wymóg zainstalowania oświetlenia awaryjnego ewakuacyjnego wynika z art. 4 ust 1 pkt 3 i 4 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991r. o ochronie przeciwpożarowej (Dz.U. z 1991r. Nr 81 ze zm.), który stanowi, że właściciel, zarządca lub użytkownik budynku, obiektu lub terenu, zapewniając jego ochronę przeciwpożarową, obowiązany jest w szczególności: zapewnić osobom przebywającym w budynku, obiekcie lub na terenie bezpieczeństwo i możliwość ewakuacji oraz przygotować budynek, obiekt lub teren do prowadzenia akcji ratowniczej.

Odnośnie obowiązku zamontowania w ścianie oddzielenia przeciwpożarowego drzwi w klasie odporności ogniowej wymaganej dla danej klasy odporności pożarowej budynku, Komendant Miejski Państwowej Straży Pożarnej powołując się na treść § 232 ust. 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych (...), podniósł, iż w przypadku nie wydzielenia budynku wysokiego od niskiego, obiekt stanowi jedną strefę pożarową. W związku z powyższym budynek niski należy traktować tak jak wysoki, ze wszystkimi obowiązkami wynikającymi z warunków technicznych dla budynku wysokiego (zamontowanie urządzeń oddymiających na klatce schodowej, oddymianie poziomych dróg ewakuacyjnych, wydzielenie przedsionkami przeciwpożarowymi klatki schodowej ).

W konkluzji organ stwierdził, iż zgodnie z art. 3 i 4 ustawy o ochronie przeciwpożarowej prezes zarządu A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością jest zobowiązany do zabezpieczenia obiektu przed zagrożeniem pożarowym, a w szczególności do przestrzegania przeciwpożarowych wymagań budowlanych i instalacyjnych oraz zapewnienia osobom przebywającym w budynku bezpieczeństwa i możliwości ewakuacji.

Od powyższej decyzji A Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością odwołała się do Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej w Ł., podnosząc, że przedmiotowy budynek położony w Ł. przy ul. A został zaliczony do budynków wysokich h > 25 m, pomimo faktu, iż 5, 6, i 7 piętro nie są użytkowane zarówno przez właściciela nieruchomości, jak również przez inne podmioty.

Zdaniem strony fakt ten jednoznacznie potwierdza odłączenie wszelkich mediów od w/w pięter budynku, jak również zablokowanie – odłączenie na stałe dostępu windy osobowej do powyżej wymienionych kondygnacji. A Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością podniosła również, iż w tym celu wystąpi o uzyskanie zmiany sposobu użytkowania budynku, tj. wyłączenie z użytkowania 5, 6, i 7 piętra. W konkluzji strona stwierdziła, że w związku z aktualnym stanem faktycznym, tj. funkcjonowaniem budynku, jak również wyłączeniem z użytkowania 5, 6 i 7 piętra wnosi o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji, gdyż w takiej sytuacji budynek ten nie musi spełniać norm powołanych w decyzji.

Decyzją z dnia [...] Nr [...] Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej w Ł. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 27 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991r. o Państwowej Straży Pożarnej ( Dz.U. z 1991r. Nr 88, poz. 400 ze zm.) utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu organ odwoławczy podniósł, że przedmiotowy budynek jest obiektem wysokim, w którym nieużytkowane są 5, 6 i 7 piętro, bez dokonanej zmiany sposobu przeznaczenia budynku zaakceptowanej przez właściwy organ architektury i budownictwa. Zdaniem organu II instancji powyższe fakty nie upoważniały organu I instancji do zaliczenia budynku do obiektów średniowysokich, jak również nie upoważniają właściciela budynku do takiej kwalifikacji. Niemniej jednak stwierdzone nieprawidłowości natury budowlanej kwalifikujące budynek do obiektów zagrażających życiu ludzi, co na podstawie art. 26 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991r. o Państwowej Straży Pożarnej uprawniało Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej w Ł. do wydania decyzji zakazującej eksploatacji budynku.

Podczas gdy organ I instancji zaskarżoną decyzją nakazał usunięcie nieprawidłowości natury budowlanej w dość odległym terminie, tj. do dnia 31 grudnia 2005r. i jednocześnie poinformował zobowiązanego, że na podstawie § 2 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie ( Dz.U. z 2002r. Nr 75, poz. 650 ze zm.) nakazane obowiązki mogą być spełnione w sposób inny, niż podany w rozporządzeniu, z zachowaniem trybu postępowania określonego w wymienionym przepisie.

Wobec powyższego, w ocenie organu odwoławczego, zaskarżona decyzja nie ograniczyła i w dalszym ciągu nie ogranicza odwołującemu się możliwości wybrania innego rozwiązania. W przypadku dokonania zmiany sposobu przeznaczenia przedmiotowego budynku, Komendant Miejski Państwowej Straży Pożarnej w Ł., po uzyskaniu stosownego powiadomienia od strony na podstawie odpowiednich przepisów k.p.a. będzie miał podstawę do ewentualnego uchylenia bądź zmiany zaskarżonej decyzji.

Na powyższą decyzję A Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Ł. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wnosząc o jej uchylenie w całości.

W uzasadnieniu strona zarzuciła, że obowiązki wynikające z decyzji Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej zostały nałożone bez uwzględnienia okoliczności, iż w przedmiotowym budynku nie są użytkowane 5, 6 i 7 piętro, a od w/w pięter zostały odłączone media oraz dostęp windy. W związku z czym, zdaniem skarżącej spółki, nie jest to budynek wysoki, a nałożone obowiązki powinny zostać uchylone.

W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej w Ł. wniósł o jej oddalenie, przywołując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie, choć nie z powodu zarzutów podniesionych w jej treści. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm. ) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości, m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej ( art. 1 § 2 wymienionej ustawy ).

Podobne unormowanie zawiera ustawa z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. ), powoływana dalej w skrócie jako p.p.s.a.

Stosownie do treści art. 3 § 1 i art. 135 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której skarga dotyczy, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.

Artykuł 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. stanowi, że sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi:

a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,

b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,

c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy.

Jeżeli natomiast zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub innych przepisach, sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. ).

Stwierdzenie wydania decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa wchodzi natomiast w rachubę, o ile zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 3 p.p.s.a. ).

Jednocześnie wskazać należy, że stosownie do treści art. 134 p.p.s.a. sąd rozstrzyga daną sprawę w jej granicach nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że Sąd rozpoznając skargę ma prawo oraz obowiązek dokonania oceny, czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze.

Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpoznając sprawę w tak zakreślonej kognicji stwierdza, iż zaskarżona decyzja wraz z poprzedzającą ją decyzją Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej z dnia [...] Nr [...] są dotknięte wadą nieważności w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a.

Stosownie do treści tego przepisu sankcją nieważności objęta jest decyzja skierowana do osoby nie będącej stroną w sprawie.

Sytuacja taka, w ocenie Sądu, ma miejsce w niniejszej sprawie.

W myśl art. 28 k.p.a. stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności ze względu na swój interes prawny lub obowiązek.

Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądowym interes prawny, to interes oparty na wyraźnym przepisie prawa materialnego, w związku z czym dany podmiot staje się stroną postępowania, jeżeli jego interesu prawnego i obowiązku dotyczy to postępowanie (art. 28 i 29 k.p.a. ).

Innymi słowy, pojęcie strony, jakim posługuje się art. 28 k.p.a., może być wyprowadzone tylko z przepisów prawa materialnego, czyli normy prawnej, która stanowi podstawę ustalenia uprawnienia lub obowiązku (por. wyroki NSA: z dnia 19 stycznia 1995r. I SA 1326/93 – Prawo Bankowe 1996, nr 2 str. 92, z dnia 6 września 1999r. IV SA 2473/98 – LEX nr 47873, z dnia 23 kwietnia 2002r. I SA 3153/01 – LEX nr 81712 ).

Podstawę materialnoprawną rozstrzygnięć organów administracji w niniejszej sprawie stanowiły m.in. przepisy ustawy z dnia 24 sierpnia 1991r. o ochronie przeciwpożarowej ( Dz.U. z 2002r., Nr 147, poz. 1229 ze zm. ).

W art. 3 wskazana wyżej ustawa stanowi, że osoba fizyczna, osoba prawna, organizacja lub instytucja korzystająca ze środowiska, budynku, obiektu lub terenu są obowiązane zabezpieczyć je przed zagrożeniem pożarowym lub innym miejscowym zagrożeniem (ust. 1). Właściciel, zarządca lub użytkownik budynku, obiektu lub terenu, a także podmioty, o których mowa w ust. 1, ponoszą odpowiedzialność na zasadach określonych w innych przepisach ( ust. 2 ).

W art. 4 ust. 1 pkt 1, 3 i 4 tej ustawy jako podmioty zobowiązane do zapewnienia ochrony przeciwpożarowej budynku (...), w szczególności przestrzegania przeciwpożarowych wymagań budowlanych, instalacyjnych i technologicznych, zapewnienia osobom przebywającym w budynku (...) bezpieczeństwa i możliwości ewakuacji również wskazano jego właściciela, zarządcę lub użytkownika.

W świetle powyższych przepisów nie budzi wątpliwości, że zobowiązanymi do zabezpieczenia środowiska, budynków, obiektów lub terenu przed zagrożeniem pożarowym są osoby fizyczne, prawne, organizacje lub instytucje będące ich właścicielami, zarządcami lub użytkownikami oraz, że podmioty te ponoszą odpowiedzialność za naruszenie przepisów przeciwpożarowych.

Z akt sprawy bezspornie wynika, że właścicielem budynku, w którym stwierdzono nieprawidłowości w zakresie ochrony przeciwpożarowej, skutkujące nałożeniem obowiązków określonych w w/w decyzji Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej w Ł. z dnia 30 czerwca 2004r., jest A Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Ł., będąca osobą prawną ( art. 12 k.s.h. ), która w myśl powołanych wyżej przepisów ustawy o ochronie przeciwpożarowej i art. 29 k.p.a. powinna być stroną niniejszego postępowania. Okoliczność, że prezes jednoosobowego zarządu skarżącej spółki, na którego nałożono w/w obowiązki, prowadzi jej sprawy i reprezentuje na zewnątrz ( art. 201 § 1 k.s.h.) nie zmienia w żadnym razie faktu, że podmiotem występującym tak w obrocie publicznoprawnym, jak i w stosunkach cywilnoprawnych, jest wyłącznie skarżąca spółka jako osoba prawna. Oznacza to, że podmiotem praw i obowiązków dotyczących rzeczy stanowiących własność skarżącej spółki jest ona sama, a nie jej organy.

W konsekwencji uznać należy, że adresatem wszelkich nakazów wynikających z decyzji Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej w Ł. z dnia [...] wraz obowiązkiem ich wykonania mogła być wyłącznie A Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Ł. jako właściciel budynku administracyjno – biurowego położonego w Ł. przy ul. A, w którym stwierdzono nieprawidłowości skutkujące nałożeniem obowiązków w niej określonych, a nie jej organ. Zgodnie zaś z poglądem prawnym wyrażonym w uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 marca 1998r. sygn. IV SA 884-885/96 ( nie publikowanym ), który skład orzekający w niniejszej sprawie podziela, skierowanie decyzji do organu osoby prawnej i oznaczenie tego organu, jako strony postępowania (zamiast osoby prawnej) oraz nałożenie określonych nakazów i zakazów na ten organ jest równoznaczne ze skierowaniem decyzji do osoby nie będącej stroną. W konsekwencji powoduje to, że decyzja ta jest dotknięta wadą nieważności w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. Podobne stanowisko wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 11 czerwca 2003r. sygn. II SA/Ka 559/02 ( nie publikowanym ).

Koniecznym jest w tym miejscu również wskazanie, iż nałożenie określonych obowiązków na organ osoby prawnej byłoby dopuszczalne jedynie w razie wyraźnego upoważnienia ustawowego, którego brak jest, tak w przepisach powoływanej już ustawy z dnia 24 sierpnia 1991r. o ochronie przeciwpożarowej, jak i ustawy z dnia 24 sierpnia 1991r. o Państwowej Straży Pożarnej (Dz.U. z 2002r. Nr 147, poz. 1230 ze zm.), wobec czego znajdują tu zastosowanie art. 28 i 29 k.p.a. dotyczące strony postępowania administracyjnego.

Nadto podkreślić należy, iż w ocenie Sądu decyzja organu I instancji, utrzymana w mocy zaskarżoną decyzją, określając nałożone nią obowiązki jedynie poprzez ogólnikowe ich wymienienie oraz odesłanie do wymienionych w osnowie numeracji paragrafów przyjętego za jej podstawę prawną przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75, poz. 690 ze zm.) i rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16 czerwca 2003r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów i terenów (Dz.U. Nr 121, poz. 1138 ), nie spełnia wymogu ich precyzyjnego określenia i narusza tym samym także art. 107 § 1 k.p.a.

Jak wskazuje się w utrwalonym już orzecznictwie, rozstrzygnięcie zawarte w decyzji administracyjnej musi być tak sformułowane, aby wynikało z niego w sposób nie budzący wątpliwości, jakie uprawnienia zostały przyznane lub jakie obowiązki zostały nią nałożone, bez niedomówień i możliwości różnej interpretacji.

Rzeczą organów administracji jest ustalenie treści obowiązujących w danym zakresie przepisów prawa i konkretne określenie obowiązków nałożonych na stronę postępowania, przez podanie czynności, jakie powinien adresat decyzji wykonać. Nie jest dopuszczalne przerzucenie przez organ na adresata decyzji obowiązku odczytania z przepisów prawa treści normy, z której wynika obciążający go obowiązek ( por. np. wyroki NSA: z dnia 30 grudnia 1987r., SA/Gd 1045/87 – ONSA z 1987r. nr 2, poz. 94, z dnia 11 marca 1994r., SA/Łd 162/93 – nie publikowany, z dnia 2 sierpnia 1995r., III SA 1225/94 – ONSA 1996r. nr 3, poz. 135, z dnia 26 października 1995r., SA/Po 1024/95 – Prawo Gospodarcze z 1994r. nr 4, str. 20, z dnia 27 czerwca 1996r., SA/Gd 1537/95 – LEX nr 44086, z dnia 2 września 1999r., IV SA 1418/97 – LEX nr 47875, z dnia 6 listopada 2003r., II SA/Gd 1742/00 – nie publikowany ).

Na marginesie wyjaśnić również należy, iż wbrew zarzutom podnoszonym przez stronę skarżącą, tak w odwołaniu, jak i skardze, dokonana przez organy administracji kwalifikacja przedmiotowego budynku, jako wysokiego, jest prawidłowa.

Jak wynika z akt administracyjnych jest to 8 - kondygnacyjny budynek administracyjno – biurowy o wysokości 26 m, niepodpiwniczony.

Stosownie do treści § 2 ust. 2 pkt 1 i 5 powołanego wyżej rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów i terenów w związku z § 3 pkt 6 w/w rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie jest to zatem budynek użyteczności publicznej.

Zgodnie zaś § 8 pkt 3 powołanego wyżej rozporządzenia Ministra Infrastruktury jedynym kryterium decydującym o zaliczeniu takiego budynku do kategorii budynków wysokich jest wysokość ponad 25 m do 55 m włącznie nad poziom terenu, co ma miejsce w niniejszej sprawie. Kryterium liczby kondygnacji przy dokonywaniu kwalifikacji budynków do grup wysokości na podstawie § 8 w/w rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych (...) ma natomiast znaczenie wyłącznie w stosunku do budynków mieszkalnych, do których przedmiotowy budynek niewątpliwie nie należy.

Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 oraz art. 135 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł, jak w punkcie 1 sentencji wyroku.

O zwrocie kosztów postępowania Sąd rozstrzygnął w oparciu o art. 200 i 205 § 1 p.p.s.a.

Rozstrzygnięcie zawarte w punkcie 2-im sentencji wyroku wydano stosownie do treści art. 152 p.p.s.a.