Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 520/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2021-06-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: journal: Dz.U. 2019 poz 1186
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Tadeusz Kiełkowski SWSA Jacek Bursa (spr.) SWSA Paweł Darmoń po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 7 czerwca 2021 r. sprawy ze skargi S. P. na decyzję Nr [...] [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] marca 2020 roku, znak: [...] w przedmiocie umorzenia postępowania skargę oddala


UZASADNIENIE

Decyzją nr [...] z dnia 7 lutego 2019 r., , znak: [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w D. na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. umorzył postępowanie administracyjne w sprawie robót budowlanych prowadzonych przy budynku stodoły usytuowanym na działce nr [...] położonej w Ż. przy ul. [...], stanowiącej własność M. N. z uwagi na jego bezprzedmiotowość.

Rozstrzygniecie oparto na wynikach oględzin z 5 lipca 2019 r. podczas których ustalono, iż: budynek gospodarczy określany przez strony, jako stodoła (...) na działce nr [...] w Ż. usytuowany jest po stronie południowej tejże działki (...). Większa część budynku wykonana jest jako szkielet drewniany, obity deskami, słupy konstrukcyjne drewniane posadowione są na stopach betonowych a przestrzeń między stopami posiada fundament betonowy połączony z wylewką betonową stanowiącą posadzkę na klepisku i sąsieku. Do części drewnianej przylega część murowana (...). W części tej znajduje się pomieszczenie gospodarcze z posadzką betonową i stropem z belek stalowych wypełnieniem płytą OSB. Pomieszczenie to było użytkowane przed laty, jako inwentarskie. Przy elewacji południowej części murowanej usytuowany jest murowany schowek na drobne narzędzia ogrodnicze. (...) Dawniej znajdowała się w nim ubikacja. Pod schowkiem znajduje się nieczynny schowek na nieczystości. Został on opróżniony i oczyszczony. Schowek jest przekryty daszkiem o konstrukcji drewnianej, jednospadowym o pokryciu z blachy dachówkowej, część składowa (stodoła) oraz część inwentarska stanowią jedną bryłę, zwieńczone są wspólnym dachem o konstrukcji drewnianej. (...) Na elewacji wschodniej usytuowana jest tak zwana "drewniana ściana" znajdująca się w zbliżeniu z do granicy z działką nr [...] (strona południowa) wykonana jest z pustaków żużlobetonowych, a jej grubość wynosi 41 cm. Nad ścianą parteru, ściana do szczytu wykonana jest z desek. Część murowana jest otynkowana z zewnątrz, natomiast na części drewnianej budynku od strony frontowej wykonano okładziny elewacji z blachy profilowanej oraz sidingu (...). Nie stwierdzono rozbudowy przedmiotowego obiektu. Do sporządzonego z oględzin protokołu dołączono szkic sytuacyjny, na którym określono szczegółowe wymiary usytuowania budynku gospodarczego (stodoły) względem granic sąsiednich oraz posadowionych tam obiektów, jak również dokumentację fotograficzną w postaci 18 fotografii przedmiotowego obiektu wraz ze stosownym opisem, w tym również ze wskazaniem wymiarów otworów okiennych znajdujących się w zbliżeniu z działką nr [...] (k. 38-40 akt PINB).

Wg organu przedmiotowe roboty budowlane tj. wymiana pokrycia dachowego z blachy na blachę, wykonanie izolacji poziomej i wylewki, wymiana okien i drzwi, wymiana instalacji elektrycznej wewnątrz budynku, modernizacja systemu wentylacji, remont tynków wewnątrz i zewnątrz, przy budynku gospodarczym (stodoła) zlokalizowanym w Ż. , ul. [...] zostały skutecznie zgłoszone przez Inwestora - M. N. w Starostwie Powiatowym w D. w dniu 7 marca 2018 r. (k. 30 akt PINB).

Odwołanie od tej decyzji złożył S. P. podnosząc nieprawidłowe ustalenie odległości spornego budynku od jego garażu oraz pominięcie udziału odwołującego w postępowaniu.

Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia 13 marca 2020r. Nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 104 i 105 kpa oraz art. 80 ust. 2 pkt 2 i art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity Dz. U. z 2019 r., poz. 1186, dalej: u.p.b.), utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Wg organu roboty budowlane zrealizowane przy przedmiotowym obiekcie zostały wykonane zgodnie z w/w zgłoszeniem Inwestora. Potwierdzeniem powyższej tezy są ustalenia w protokołach z przeprowadzonych przez upoważnionych pracowników PINB oględzin z dnia 5 sierpnia 2019 r. oraz kontroli z dnia 29 listopada 2018 r., które to w zestawieniu z protokołem kontroli przeprowadzonej dnia 16 grudnia 2016 r. dają obraz faktycznie wykonanych robót. Jak ustalono podczas kontroli PINB w dniu 16 grudnia 2016 r., nic nie wskazuje na to aby uprzednio były wykonywane jakiekolwiek roboty przy przedmiotowym obiekcie. Ponadto dokonane przez Inwestora roboty budowlane nie zmieniły dotychczasowego oddziaływania przedmiotowego obiektu na działki sąsiednie. A zatem w sprawie nie znajdą zastosowania przepisy art. 48 i 49b u.p.b. Zrealizowane roboty budowlane nie naruszają innych przepisów techniczno - budowlanych, tym samym zastosowania w sprawie nie mają także art. 50-51 u.p.b. Na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że przedmiotowy obiekt został wybudowany w latach 50-tych XX wieku, tj. w okresie obowiązywania rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 16 lutego 1928 r. o prawie budowlanem i zabudowaniu osiedli (Dz. U. z 1928 r., nr 23, póz. 202, dalej: u.p.b.28). W celu zbadania legalności przedmiotowego obiektu budowlanego, z uwagi na fakt, iż Inwestor nie dysponuje takową dokumentacją Organ I instancji wystąpił do Urzędu Gminy R., jak również do Starostwa Powiatowego w D. , celem pozyskania stosownej dokumentacji z zasobów archiwalnych. Jednakże wśród nich nie odnaleziono wnioskowanej dokumentacji. Na gruncie obowiązującego rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej obowiązującego do dnia 14 sierpnia 1961 r., jak również następnych regulacji tj. ustawy z dnia 31 stycznia 1961 r. - Prawo budowlane i ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo budowlane, brak było w aktualnym wówczas stanie prawnym obowiązującego przepisu, który nakładałby na właściciela lub zarządcę obiektu obowiązek przechowywania dokumentacji robót budowlanych przez okres istnienia obiektu, a co na dzień dzisiejszy określa dyspozycja zawarta w art. 63 u.p.b. Nielegitymowanie się przez Inwestora dokumentem pozwolenia na budowę, dowodzi wybudowania obiektu w warunkach samowoli budowlanej. Bowiem, jak wskazuje Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w wyroku z dnia 21 października 20096 r., sygn. akt: II SA/Wr 402/09, z faktu, że nie zachował się żaden egzemplarz decyzji o pozwoleniu na budowę danego obiektu budowlanego nie można wyprowadzić wniosku, że obiekt ten został w całości zrealizowany w warunkach samowoli budowlanej. Podobna wykładnia znalazła się w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 9 kwietnia 2008 r., sygn. akt. II SA/Wr 45/08, iż skoro przepisy obowiązujące w czasie realizacji inwestycji nie obligowały inwestora, ani właściciela lub zarządcy obiektu budowlanego do archiwizowania dokumentacji związanej z realizacją tego obiektu, a organy wydające pozwolenia na budowę były zobligowane do przechowywania dokumentów dotyczących wydawanych pozwoleń na budowę tylko przez okres 5 lat, to z faktu, że nie zachował się żaden egzemplarz decyzji o pozwoleniu na budowę danego obiektu budowlanego nie można wyciągać wniosku, że obiekt ten został zrealizowany w warunkach samowoli budowlanej. Dla toczącego się postępowania kluczowym dokumentem jest zgłoszenie przez Inwestora robót budowlanych w Starostwie Powiatowym w D. w dniu 7 marca 2018 r., bowiem to ono warunkuje, czy dane roboty budowlane zostały wykonane legalnie, tj. zgodnie z jego treścią. Zarzut usytuowania ściany tego budynku z otworami okiennymi w nie przepisowej odległości 2,20 - 2,40 m od granicy, nie można w niniejszym postępowaniu kwestionować legalności posadowionego tam budynku stodoły, bowiem brak jest dowodu, który wskazywałby na to, iż powstał w warunkach samowoli budowlanej. Ponadto mając na uwadze przepisy Rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 16 lutego 1928 r. o prawie budowlanem i zabudowaniu osiedli, zgodnie z art. 178 w/w rozporządzenia Budynki powinny być wznoszone bezpośrednio przy granicy działki albo w odległości co najmniej trzech metrów od granicy. Jednakże niniejszy przepis pozostaje w związku z art. 261 w/w rozporządzenia, który statuował, iż przy budowie większych obór, stajen i chlewów właściwe władze w każdym poszczególnym wypadku określają warunki, którym budynki te powinny czynić zadość. Nie można wprost założyć, że w dacie budowy spornego obiektu jego ówcześni inwestorzy nie legitymowali się dokumentem wydanym przez właściwe władze, który uprawniałby do posadowienia spornego obiektu w sposób odmienny od wskazanych w w/w rozporządzeniu odległości obiektów od granic działek, jak również od posadowionych tam innych obiektów. Podsumowując brak jest jakichkolwiek dokumentów, które wprost wskazywałyby, iż okna umiejscowione w ścianie południowej spornego obiektu, powstały niezgodnie z dyspozycjami ówcześnie obowiązujących przepisów. Ponadto okna w ścianie południowej spornego obiektu istniały zarówno w dacie pierwszej kontroli PINB tj. w 16 grudnia 2016 r., podczas której stwierdzono, iż nie ma podstaw do stwierdzenia, że w ostatnich latach były wykonywane jakiekolwiek roboty budowlane w spornym obiekcie. Potwierdzeniem powyższego są również zalegające w aktach sprawy fotografie (k. 41 akt MWINB) wykonane, jak wskazuje M. N. w latach 70 - 80 XX wieku.

Nadto zalegające w aktach sprawy kopie map zasadniczych, dokumentacja fotograficzna, jak również protokolarne ustalenia PINB dowodzą, że część obiektu kwestionowana w zakresie legalności przez Skarżącego, ówcześnie był częścią spornego obiektu i nie ma podstaw aby sądzić, iż w ramach wykonanych przedmiotowych robót budowlanych został on dobudowany.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na powyższą decyzję złożył Stanisław zarzucając brak pełnego i merytorycznego rozpoznania sprawy, nierzetelną ocenę zgromadzonego materiału, przyjęcie niewłaściwej podstawy prawnej dla uzasadnienia zgodnego z prawem posadowienia tego budynku, brak wyjaśnienia przyczyn bezczynności i ustalenia osób winnych bezczynności. Pokreślono brak dokładnego ustalenia wymiarów spornego budynku, inny okres jego wybudowania niż przyjęty przez organ, istnienie dokumentacji pierwotnej budowy, pomimo przyjęcia przez organ braku takowej, nieprecyzyjne ustalenie z jakich elementów (części) składa się sporny budynek.

Dodatkowo w piśmie z dnia 23 marca 2021r. skarżący uściślił, iż organ całkowicie arbitralnie uznał, iż budynek nie został zrealizowany w warunkach samowoli budowlanej. Tymczasem treść zawiadomienia z dnia 18 kwietnia 2013 roku, znak [...] wskazuje, iż podczas kontroli M. N. przedłożyła do wglądu posiadane dokumenty dotyczące budynków znajdujących się na w/w działce. W wyniku zapoznania się z powyższymi dokumentami oraz po dokonanych, pomiarach i oględzinach budynku gospodarczego wskazanego w skardze, a także na podstawie informacji uzyskanych od M. N. stwierdzono, że przeprowadzone roboty budowlane przy przedmiotowym budynku gospodarczym, nastąpiły z naruszeniem obowiązujących przepisów Prawa budowlanego. Powyższe stwierdzenie PINB (znane Organowi z urzędu) jednoznacznie kłóci się z aktualnym stanowiskiem Organu, który jako podstawę rozstrzygnięcia wskazuje brak jakiejkolwiek dokumentacji techniczno-administracyjnej dotyczącej przedmiotowego budynku. Organ badając czy przedmiotowy budynek jest samowolą budowlaną powinien kierować się odnośnymi przepisami prawa dokonując ich precyzyjnej analizy na dzień ich obowiązywania w trakcie wznoszenia przedmiotowego budynku, a także aktualnego stanu faktycznego. Kwestią sporną w niniejszej sprawie jest data powstania budynku, a także obowiązujące w czasie jego powstawania przepisy budowlane. Organ jednoznacznie przyjął, iż budynek powstał w latach 50. XX wieku, w czasie gdy obowiązywało rozporządzenie Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 16 lutego 1928 roku o prawie budowlanym i zabudowie osiedli (Dz.U. z 1939 r. Nr. 34 poz 2l6). Niezachowanie się w archiwach gminnych i powiatowych dokumentacji dotyczącej budynku nie pozwolą stwierdzić realnego czasu powstania przedmiotowego budynku, jednak nawet gdyby uznać, że budynek faktycznie powstał w latach 50. XX wieku (czemu Skarżący jednak zaprzecza) i obowiązującym w tym czasie aktem było Rozporządzenie z 1928 roku, Organ w sposób wybiórczy przywołał jedynie art. 178 wspomnianego rozporządzenia, w żaden sposób nie odnosząc się do artykułu 277, który precyzuje, iż nowe budynki powinny być wznoszone z zachowaniem co najmniej ó metrów (nieognioodporne) oraz 4 metrów (ognioodporne posiadające otwory) od granicy sąsiednich działek. Organ rozstrzygnął w oparciu o wybiórcze przepisy, które uzasadniają umorzenie postępowania i nawet przyjmując, że ustalenie Organu w przedmiocie daty powstania budynku jest zgodne z prawdą, budynek ten od dnia wniesienia naruszał przepisy rozporządzenia z 1928 roku, czego Organ przeprowadzając kontrolę nie zauważył.

Nadto, zgodnie z wiedzą Skarżącego, ustalenia Organu w przedmiocie daty powstania

budynku są błędne, gdyż materiały budowlane z których został wykonany budynek były

produkowane na terenie zakładów w S. dopiero w latach 60. XX wieku. Tymczasem w 1961 roku została opublikowana ustawa uchylająca Rozporządzenie z 1928 roku, tj. Ustawy z dnia 31 1961 r. nr 7 poz. 46) oraz Rozporządzenie Przewodniczącego Komitetu Budownictwa, Urbanistyki i Architektury z dnia 21 lipca 1961 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać obiekty budowlane budownictwa powszechnego (Dz. U. I9ó1 nr 38 poz.196). Rozporządzenie to uzależnia odległość budynków nie osłoniętych ścianą przeciwpożarową w zależności od klasy ognioodporności w przedziale pomiędzy 6, a 15 metrów (art. 20 ust. l). Wobec powyższego również w latach 60. XX wieku budynek Pani M. N. nie spełniał norm techniczno - budowlanych co jednoznacznie pozwala go zakwalifikować jako obiekt samowoli budowlanej powodujący naruszenie interesu prawnego każdoczesnego właściciela działki sąsiedniej. M. N. w dniu 7 marca 20l8 roku dokonała zgłoszenia robót budowlanych w przedmiotowym budynku następnie wykonując prace budowlane w dużo szerszym zakresie niż opisanych w zgłoszeniu. W szczególności dotyczy to elewacji północnej i wschodniej, naroża północno - zachodniego, wnętrza oraz drewnianych elementów budynku. Również wystąpiły istotne błędy w szkicu sytuacyjnym dotyczącym wymiarów zewnętrznych, bryły zasadniczej, szerokości ściany południowej, a także odległości od budynku i granicy działki Skarżącego. Wspomniane różnice oraz błędy są widoczne w zalegającym w aktach postępowania materiale fotograficznym ukazującym poszczególne elementy wykonanych prac w dużo szerszym zakresie niż

opisane w zgłoszeniu z dnia 7 marca 20l8 roku.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z dyspozycją art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" - "c" p.p.s.a. kontrola ta sprawowana jest w zakresie oceny zgodności zaskarżonych do sądu decyzji z obowiązującymi przepisami prawa materialnego jak i przepisów proceduralnych. W przypadku zaś nieuwzględnienia skargi, sąd w oparciu o art. 151 p.p.s.a., oddala skargę.

Sprawę rozpoznano i wyrok wydano na posiedzeniu niejawnym, w trybie określonym w art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID - 19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r., poz. 1842). Zgodnie z nim przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. Na podstawie powołanego przepisu Przewodniczący Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie zarządzeniem skierował sprawę do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym, wyznaczając termin posiedzenia na dzień 7 czerwca 2021 r.

W kontrolowanej sprawie sporne były okoliczności legalnego wzniesienia oraz czy roboty budowlane, których dotyczyło postępowanie, tj, wymiana pokrycia dachowego z blachy na blachę, wykonanie izolacji poziomej i wylewki, wymiana okien i drzwi, wymiana instalacji elektrycznej wewnątrz budynku, modernizacja systemu wentylacji, remont tynków wewnątrz i zewnątrz, przy budynku gospodarczym (stodoła) zlokalizowanym na działce nr [...] w Ż. , zostały skutecznie zgłoszone przez inwestora M. N. w Starostwie Powiatowym w D. w dniu 7 marca 2018 r.

Wbrew argumentacji zawartej w skardze ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że przedmiotowy budynek został wybudowany w latach 50-tych XX wieku. Brak jest podstaw przy tym, aby kwestionować okoliczność, iż M. N. oświadczyła, że nie dysponuje dokumentacją dotyczącą ww. budynku w sytuacji kiedy organ nie odnalazł takich dokumentów. Podnoszona w skardze kwestia istnienia takiej dokumentacji opiera się na nieścisłym uprawdopodobnieniu, gdyż z zawiadomienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w D. z dnia 18 kwietnia 2013 r. znak: [...] o uznaniu za zasadną skargi S. P. z dnia 28 marca 2013 r., wynika, że podczas czynności kontrolnych przeprowadzonych przez organ powiatowy w dniu 11 kwietnia 2013 r. na działce nr [...] w Ż. M. N. przedłożyła do wglądu posiadane dokumenty dotyczące budynków znajdujących się na w/w działce, jednak z przedmiotowego zawiadomienia nie wynika, jakie konkretnie dokumenty i dotyczące jakich budynków zostały przedłożone do wglądu przez M. N.. Zawiadomienie PINB z dnia 18 kwietnia 2013 r. znak: [...] dotyczyło budynku gospodarczego na działce nr [...] w Ż. , podczas gdy przedmiotem postępowania zakończonego zaskarżoną decyzją MWINB nr [...] z dnia 13 marca 2020 r. znak: [...] był budynek stodoły na ww. działce. W skardze z dnia 28 marca 2013 r., załatwionej ww. zawiadomieniem PINB z dnia 18 kwietnia 2013 r. znak: [...], S. P. poinformował o przebudowie budynku gospodarczego (tj. wyburzeniu i postanowienie nowego w miejscu starego), zmiany kształtu dachu (był dwuspadowy) oraz długości i szerokości budynku w stosunku do poprzednio istniejącego, na działce nr [...] położonej w miejscowości Ż.. Przedmiotem postępowania zakończonego zaskarżoną decyzją był natomiast wybudowany w latach 50-tych XX wieku budynek stodoły, który w protokole z czynności kontrolnych przeprowadzonych w dniu 29 listopada 2018 r. został opisany jako budynek parterowy, niepodpiwniczony i przekryty dachem dwuspadowym, o zewnętrznych wymiarach zasadniczej bryły 19,00 m x 9,20 m. W protokole oględzin z dnia 5 lipca 2019 r. w odniesieniu do budynku stodoły wskazano, że na jego elewacji wschodniej usytuowana jest tak zwana "drewniana ściana" znajdująca się w zbliżeniu do granicy z działką nr [...] (strona południowa) wykonana z pustaków żużlobetonowych; nad ścianą parteru ściana do szczytu wykonana jest z desek. Zatem zawiadomienie z dnia 18 kwietnia 2013 r. znak; [...] oraz zaskarżona decyzja MWINB nr [...] z dnia 13 marca 2020 r. znak: [...] dotyczą różnych obiektów budowlanych zlokalizowanych na tej samej działce. Nie można wobec tego utożsamiać ustaleń wobec różnych obiektów i wyprowadzać co do nich tych samych skutków, bez wykazania istotnych dla oceny prawnej elementów, jak czyni skarżący.

Wbrew zarzutom skargi organ wystąpił do odpowiednich urzędów tj. Urzędu Gminy R., jak również do Starostwa Powiatowego w D. , celem pozyskania stosownej dokumentacji z zasobów archiwalnych, której jednak nie odnaleziono. Stąd organy dokonały uzasadnionej analizy, iż samo nielegitymowanie się przez Inwestora dokumentem pozwolenia na budowę (z lat 50-tych) nie dowodzi wybudowania obiektu w warunkach samowoli budowlanej, kiedy obowiązujące w okresie powstania pierwotnego obiektu przepisy nie wprowadzały obowiązku przechowywania stosownej dokumentacji przez czas istnienia obiektu. Stąd również zarzuty skarżącego odnoszące się do legalności pierwotnego budynku nie mogą odnieść skutku w niniejszym postępowaniu dotyczącym ściśle zgodności wykonanych robót z treścią zgłoszenia, co organy należycie ustaliły. Skarżący, oprócz samego zakwestionowania zatem legalności posadowionego budynku stodoły, nie przedstawił żadnego istotnego dowodu, który wskazywałby na to, iż powstał on w warunkach samowoli budowlanej lub był przebudowywany w warunkach samowoli. Sama kwestia zachowania odległości nie może być wystarczająca, gdyż organy zasadnie wskazały, iż przepisy rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 16 lutego 1928 r. o prawie budowlanym i zabudowaniu osiedli, w art. 178 stanowiły, iż Budynki powinny być wznoszone bezpośrednio przy granicy działki albo w odległości co najmniej trzech metrów od granicy, lecz przepis pozostaje w związku z art. 261 w/w rozporządzenia, który statuował, iż przy budowie większych obór, stajen i chlewów właściwe władze w każdym poszczególnym wypadku określają warunki, którym budynki te powinny czynić zadość. Z uwagi na to nie można wprost zakładać, że w dacie budowy spornego obiektu jego ówcześni inwestorzy nie legitymowali się dokumentem wydanym przez właściwe władze, który uprawniałby do posadowienia spornego obiektu w sposób odmienny od wskazanych w w/w rozporządzeniu odległości obiektów od granic działek, jak również od posadowionych tam innych obiektów. Zatem podobnie rzecz ma się co do pozostałych podnoszonych kwestii niezachowania ówcześnie obowiązujących przepisów np. co do okien umiejscowionych w ścianie południowej spornego obiektu. Ponadto organy oparły się na konkretnych dowodach tj. m.in. fotografiach (k. 41 akt MWINB) z lat 70 - 80 XX wieku wskazujących, iż nie ma podstaw do stwierdzenia, że w ostatnich latach były wykonywane jakiekolwiek roboty budowlane w spornym obiekcie, które nie byłyby wcześniej zgłoszone. Podobnie zalegające w aktach sprawy kopie map zasadniczych, dokumentacja fotograficzna, jak również protokolarne ustalenia PINB dowodzą, że część obiektu kwestionowana w zakresie legalności była od początku częścią spornego obiektu i nie ma podstaw aby sądzić, iż w ramach wykonanych przedmiotowych robót budowlanych został on dobudowany

Wobec tego niezasadne są także zarzuty co do naruszenia przepisów postępowania. W ramach kontrolowanego postępowania organ dokonał szczegółowej analizy sprawy, nie pomijając żadnego z aspektów sprawy oraz zarzutów podnoszonych przez stronę skarżącą, uzasadniając w sposób wyczerpujący motywy, jakimi kierował się przy wydawaniu skarżonej decyzji.

Wobec powyższego skargę oddalono na podstawie art. 151 p.p.s.a.