Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1195/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-10-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6460 Znaki towarowe
Hasła tematyczne: Własność przemysłowa
Skarżony organ: Urząd Patentowy RP
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 131, art. 132, art. 255
journal: Dz.U. 2003 nr 119 poz 1117
law: Ustawa z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Śliwińska Sędziowie Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz (spr.) Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka Protokolant st. sekr. sąd. Agnieszka Gajewiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 września 2011 r. sprawy ze skargi P. S.A. z siedzibą w W. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] października 2010 r. nr [...] w przedmiocie unieważnienia prawa ochronnego na znak towarowy "Wyborna excellent Vodka" [...] 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. stwierdza, że uchylona decyzja nie podlega wykonaniu; 3. zasądza od Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej na rzecz skarżącej P. S.A. z siedzibą w W. kwotę 1617 (jeden tysiąc sześćset siedemnaście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Urząd Patentowy Rzeczypospolitej Polskiej decyzją z dnia [...] października 2010 r. nr Sp. [...] unieważnił prawo ochronne udzielone na znak towarowy: Wyborna excellent Vodka nr [...] na rzecz P. S.A. z siedzibą w W. (dalej także jako skarżąca), na skutek sprzeciwu uznanego za bezzasadny firmy W. S.A. z/s w P. (dalej także jako uczestnik postępowania).

Do wydania niniejszej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym:

W dniu [...] kwietnia 2007 r. do Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej wpłynął sprzeciw, wniesiony przez spółkę W. S.A. z siedzibą w P. wobec prawomocnej decyzji tego organu z dnia [...] marca 2006 r. o udzieleniu na rzecz spółki P.S.A. z siedzibą w W. prawa ochronnego na znak towarowy Wyborna excellent Vodka o numerze [...] (dalej: sporne prawo). Znak ten przeznaczony jest do oznaczania ujętych w klasie 33 Międzynarodowej Klasyfikacji Towarów i Usług wyrobów alkoholowych.

Jako materialnoprawną podstawę swojego żądania uczestnik postępowania wskazał art. 131 ust. 1 pkt 1, art. 132 ust. 1 pkt 2 oraz art. 132 ust. 2 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (tekst jedn. Dz. U. z 2003 r. Nr 119, poz. 1117 z późn. zm.), dalej zwanej p.w.p. W uzasadnieniu swojego żądania podniósł, że jest uprawnionym z tytułu praw ochronnych na znaki towarowe WÓDKA WYBOROWA o numerach [...] oraz [...] (dalej: znaki wcześniejsze), przeznaczonych do oznaczania towarów tożsamych, jak sporny znak towarowy. Zarzucił, że znaki te są łudząco podobne do znaku spornego, z uwagi na fakt, że dominuje w nim element słowny WYBORNA, w związku z czym sporny znak towarowy wywołuje podobne wrażenie, jak znaki wcześniejsze, a więc zachodzi ryzyko wprowadzenia odbiorców w błąd co do pochodzenia towarów oznaczanych tymi znakami. Uczestnik postępowania zarzucił ponadto, że znaki towarowe Wódka Wyborowa są znakami powszechnie znanymi oraz renomowanymi. Zdaniem wnoszącego sprzeciw, sporny znak towarowy wykorzystuje renomę znaków wcześniejszych, przez co podmiot uprawniony z tytułu spornego prawa chce osiągnąć nienależną korzyść bez konieczności ponoszenia nakładów na reklamę i promocję własnych produktów. Dzięki wieloletniej obecności znaku towarowego WÓDKA WYBOROWA na rynku polskim i innych rynkach światowych, a także między innymi za sprawą szeroko zakrojonych działań promocyjnych, znak ten stał się znakiem renomowanym i powszechnie znanym.

Ponadto uczestnik postępowania podniósł, że sporne prawo ochronne narusza, w rozumieniu art. 131 ust. 1 pkt 1 p.w.p. prawo do firmy wnoszącego sprzeciw.

W odpowiedzi na sprzeciw, skarżący wniósł o jego oddalenie. Podniósł, że sporny znak towarowy nie jest w żadnym stopniu podobny do znaków wcześniejszych. Wskazał również na należące do niego prawo ochronne o numerze [...] na znak towarowy WYBORNA EXCELENT VODKA, różniący się od spornego znaku towarowego jedynie tym, że zamieszczono w nim nowe logo uprawnionego, zarejestrowane również samodzielnie jako znak towarowy o numerze [...]. Wskazany wyżej znak towarowy o numerze [...] skarżący nabył w ramach przeprowadzonego podziału "[...]" znaków towarowych, podobnie jak uczestnik postępowania, w drodze tego podziału nabył prawa do znaków przeciwstawionych.

Ponadto, skarżący podkreślił, że podobieństwo znaku towarowego WYBORNA EXCELENT VODKA o numerze [...] było rozpatrywane przez Urząd Patentowy w postępowaniu o sygn. akt [...], a pogląd o braku podobieństwa pomiędzy tymi znakami towarowymi został wyrażony w zapadłej w tym postępowaniu decyzji z dnia [...] listopada 2005 r. Dlatego też uznał, że skoro przeciwstawione znaki wcześniejsze nie są podobne do wskazanego znaku towarowego o numerze [...], to nie mogą zostać uznane za podobne do znaku spornego, który od wskazanego znaku [...] różni się jedynie logo uprawnionego. Wobec powyższego, z uwagi na brak podobieństwa przedmiotowego oznaczenia do znaków z elementem wyróżniającym WYBOROWA, brak jest podstaw do uznania, że sporne prawo ochronne narusza prawo do firmy wnoszącego sprzeciw.

Na rozprawie w dniu [...] października 2008 r. uczestnik postępowania wyjaśnił, że między stronami toczy się spór przed sądem powszechnym, z jego powództwa, o naruszenie praw ochronnych na należące do niego znaki wcześniejsze. Przedmiotem wskazanego postępowania sądowego jest spór co do naruszenia przez skarżącego praw ochronnych na znaki wcześniejsze WYBOROWA, poprzez wprowadzanie do obrotu wódki w butelkach z etykietą, zawierającą kompozycję w postaci napisu WYBORNA na paskowanym tle. W postępowaniu tym pozwany powoływał się między innymi na znak sporny w niniejszej sprawie wskazując, że znak, którego postępowanie sądowe dotyczy jest odmianą znaków towarowych o numerach [...] oraz [...], a w związku z czym pozwany nie narusza praw powoda. Jednocześnie w tym czasie toczyło się przed Urzędem Patentowym Rzeczypospolitej Polskiej postępowanie w przedmiocie wygaśnięcia praw ochronnych na te znaki towarowe, na skutek ich nieużywania. Uczestnik postępowania zarzucił, że sporny znak towarowy, bardzo zbliżony do znaku [...] został zgłoszony podczas toczącego się postępowania, kiedy skarżący wiedział, że zostanie wydana decyzja o stwierdzeniu wygaśnięcia prawa ochronnego o numerze [...]. Okoliczności te świadczą o zgłoszeniu spornego znaku towarowego w złej wierze, w rozumieniu art. 131 ust. 2 pkt 1 p.w.p.

Na rozprawie skarżący przyznał, że pomiędzy stronami toczą się rozmowy ugodowe, które jednak do dnia dzisiejszego nie zostały pomyślnie zakończone. Przedłożył do akt sprawy kserokopie decyzji Urzędu Patentowego RP z dnia [...] listopada 2005, sygn. akt [...] i [...], w których Urząd stwierdził brak podobieństwa znaków towarowych [...] oraz [...] do znaku towarowego WÓDKA WYBOROWA. Zwrócił uwagę na to, że sporny znak towarowy został zgłoszony w wersji zawierającej nowe logo uprawnionego.

Na rozprawie w dniu [...] kwietnia 2009 r. strony podtrzymały swoje dotychczasowe stanowiska w sprawie. Skarżący podkreślił, że nie dokonał zgłoszenia spornego znaku towarowego w złej wierze. Z powoływanego Porozumienia w sprawie podziału "[...]" znaków towarowych wynika bowiem, że wszystkie znaki, które były podobne do znaku WYBOROWA, zostały przekazane na rzecz uczestnika postępowania, na okoliczność czego złożył do akt wyciąg z w/w Porozumienia.

Rozpoznając niniejszą sprawę Urząd Patentowy RP stwierdził, że kwestią o znaczeniu fundamentalnym, także w przedmiotowej sprawie, jest wynikające z art. 7 k.c. domniemanie dobrej wiary. Domniemanie z art. 7 k.c. nakazuje rozstrzygnąć na korzyść dobrej wiary sytuację, gdy zgromadzony i prawidłowo oceniony materiał dowodowy nie wystarcza do usunięcia niepewności co do dobrej lub złej wiary. W postępowaniu spornym w sprawie o unieważnienie prawa ochronnego na znak towarowy, niewątpliwie ciężar obalenia wskazanego wyżej domniemania spoczywa na wnioskodawcy. Zgodnie bowiem z art. 164, w związku z art. 256 ust. 1 p.w.p. to na wnoszącym sprzeciw spoczywa ciężar dowodu i obowiązek wykazania okoliczności, że nie zostały spełnione ustawowe warunki wymagane, dla udzielenia prawa ochronnego na znak towarowy.

Zdaniem organu, w niniejszej sprawie zarzut zgłoszenia spornego znaku towarowego w złej wierze należy uznać za zasadny. Z uwagi na fakt, że prawo ochronne na znak towarowy, jako prawo podmiotowe, bezwzględne o charakterze zakazowym jest - pomimo tego, że źródłem jego nabycia jest decyzja administracyjna - prawem o naturze cywilnej. W związku z powyższym do oceny zachowań podmiotów działających w celu nabycia tego prawa i powołujących się na prawa ochronne na znaki towarowe przysługujące im wcześniej, konieczne jest - zdaniem organu - odniesienie się do klauzul generalnych prawa cywilnego, w tym w szczególności do tej, wyrażonej w art. 5 k.c. Zgodnie z powołanym przepisem, nie można czynić ze swego prawa użytku, który by był sprzeczny ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem tego prawa lub z zasadami współżycia społecznego. Takie działanie lub zaniechanie uprawnionego nie jest uważane za wykonywanie prawa i nie korzysta z ochrony. Jak podkreślił organ, taki jest sens zawartego w przepisie sformułowania, iż działanie lub zaniechanie formalnie zgodne z treścią prawa podmiotowego, lecz sprzeczne z zasadami współżycia społecznego lub społeczno- gospodarczym przeznaczeniem prawa, nie jest uważane za wykonywanie prawa i nie podlega ochronie. Takie działanie czy zaniechanie nazywa się tradycyjnie nadużyciem prawa. W przypadku prawa własności przemysłowej, a konkretnie - prawa znaków towarowych, treść powyższej klauzuli ma pomocnicze, ale istotne znaczenie przy dokonywaniu oceny, czy dany znak towarowy został zgłoszony w dobrej wierze, czy też nie. W szczególności za działanie w złej wierze należy uznać zgłoszenie znaku towarowego w celu obejścia prawa - na przykład uchronienia się od skutku prawnego określonego zdarzenia. Zdaniem organu w sprawie niniejszej zachodzą właśnie tego rodzaju okoliczności. Sporny znak towarowy został zgłoszony już w momencie, w którym toczyło się postępowanie o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy o numerze [...], który w swych odróżniających elementach jest identyczny ze znakiem spornym i różni się od niego wyłącznie logo uprawnionego w jego górnej części. Jeszcze przed zgłoszeniem spornego znaku towarowego uprawniony powoływał się na prawo do znaku towarowego "WYBORNA". Zdaniem organu, w świetle powyższego, bezsprzecznie jedną z podstaw obrony pozwanego - w postępowaniu przed Sądem Okręgowym w [...] był fakt bycia uprawnionym z tytułu praw ochronnych na znaki towarowe o numerach [...] oraz [...]. Jednocześnie, jak wynika z treści decyzji Urzędu Patentowego z dnia [...] kwietnia 2008 r., o sygn. akt [...], znak towarowy [...], co do istoty - odnoszącej się do elementu WYBORNA - zbieżny ze znakiem spornym, nie był używany w sposób rzeczywisty tak, że we właściwym postępowaniu ostatecznie i prawomocnie stwierdzono wygaśnięcie prawa ochronnego nań udzielonego. Niewątpliwie zatem okoliczność nieużywania wskazanego oznaczenia towarowego była okolicznością doskonale znaną skarżącemu. W świetle powyższego organ stwierdził, że celem zgłoszenia spornego znaku towarowego było obejście skutków postępowania w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy [...], które skarżący przewidywał lub też, z zachowaniem należytej staranności winien był przewidywać. Zasadnie zauważył uczestnik postępowania, że podstawowym celem zgłoszenia spornego znaku towarowego było zachowanie przez skarżącego prawa do oznaczeń z elementem słownym WYBORNA, na które powoływał się w toku postępowania sądowego przed Sądem Okręgowym w [...] twierdząc, że ma prawo do używania innego, niezarejestrowanego znaku towarowego z elementem WYBORNA, w postaci graficznej. Zgłoszenie spornego znaku towarowego miało zatem charakter defensywny i jego istotnym celem było dążenie przez uprawnionego, wbrew dyspozycji art. 169 ust. 1. pkt. 1 p.w.p. do zachowania prawa do zarejestrowanego znaku towarowego z istotnym dlań elementem słownym WYBORNA, a zatem działanie w celu obejścia wskazanego przepisu. Takie zachowanie, zdaniem organu, było wystarczającą podstawą do uznania, że zgłoszenie spornego znaku towarowego miało miejsce w złej wierze. Jak podkreślił organ, na ustalenia poczynione przez organ bez wpływu pozostaje fakt, że istotnie w ramach porozumień pomiędzy podmiotami dokonującymi podziału "[...]" znaków towarowych, podmioty te zobowiązały się do doprowadzenia do wygaśnięcia praw ochronnych na znaki towarowe zawierające, tak jak znak towarowy [...], elementy w postaci [...] czy też logo "[...]".

Organ podniósł również, że materiały przedkładane przez skarżącego na okoliczność używania spornego znaku towarowego w latach późniejszych są nieistotne dla powyższego ustalenia. Większość materiałów odnosi się do towaru określanego jako WYBORNA VODKA 40%, co wobec posługiwania się przez skarżącego niezarejestrowanym oznaczeniem WYBORNA VODKA będącym przedmiotem postępowania przed Sądem Okręgowym w [...] właśnie bez dodatkowych oznaczeń, nie pozwala na stwierdzenie, że materiały te dotyczą wprowadzania do obrotu towarów oznaczanych znakiem spornym. Żadne spośród materiałów przedłożonych przez skarżącego nie odnosiły się w ogóle do używania spornego znaku towarowego w takiej postaci graficznej, jaka została objęta spornym prawem ochronnym.

Organ ponadto stwierdził, że w związku z powyższym, wobec uwzględnienia żądania wnoszącego sprzeciw na gruncie art. 131 ust. 2 pkt 1 p.w.p. zbędne jest dodatkowe rozważanie zasadności pozostałych zarzutów podniesionych przez wnoszącego sprzeciw.

Następnie skarżący złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji Urzędu Patentowego RP z dnia [...] października 2010 r. sygn. akt [...] o unieważnieniu prawa ochronnego na słowno-graficzny znak towarowy WYBORNA excellent Vodka zarejestrowany pod numerem [...] i zasądzenie kosztów postępowania według norm prawem przepisanych. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego i procesowego, w szczególności naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez błędną interpretację art. 131 ust. 2 pkt. 1 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. prawo własności przemysłowej (Dz. U. z 2003 r. Nr 119, poz. 1117) oraz naruszenie przepisów postępowania, a zwłaszcza art. 7, 77 § 1 art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) w zw. z art. 252 p.w.p., poprzez brak całościowej i dokładnej oceny zaistniałego stanu faktycznego.

W odpowiedzi na skargę Urząd Patentowy RP podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi jako niezasadnej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 z 2002 r., poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne sprawują więc kontrolę m.in. decyzji administracyjnych pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, stosując przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, dalej zwana p.p.s.a. (Dz. U. nr 153 z 2002 r., poz. 1270 ze zm.).

Zgodnie z art. 134 p.p.s.a. Sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi i orzeka w granicach danej sprawy.

Podstawę prawną zaskarżonej decyzji stanowił m.in. art. 131 ust. 2 pkt 1 ustawy Prawo własności przemysłowej, w myśl którego nie udziela się praw ochronnych na oznaczenia, które zostały zgłoszone w złej wierze do Urzędu Patentowego w celu uzyskania ochrony.

Skarga na decyzję Urzędu Patentowego RP z dnia [...] października 2010 r., nr [...] zarzuca powyższej decyzji naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez błędne zastosowanie oraz błędną interpretację art. 131 ust. 2 pkt 1 Prawa własności przemysłowej oraz naruszenie przepisów postępowania a zwłaszcza art. 7, 77 § 1 i art. 80 k.p.a. w zw. z art. 252 p.w.p. poprzez brak całościowej i dokładnej oceny zaistniałego stanu faktycznego.

W ocenie Sądu powyższe zarzuty należy uznać za zasadne. Nie można się zgodzić ze stanowiskiem Urzędu Patentowego RP, że sporny znak towarowy został zgłoszony w złej wierze do Urzędu Patentowego RP w celu uzyskania ochrony oraz, że w okolicznościach danej sprawy była to wystarczająca podstawa do unieważnienia spornego znaku towarowego bez konieczności przeprowadzenia postępowania dowodowego co do pozostałych podstaw unieważnienia, sformułowanych przez uczestnika postępowania w złożonym sprzeciwie.

Sporny znak towarowy został zgłoszony przez stronę skarżącą w Urzędzie Patentowym RP w dniu [...] października 2002 r. dla oznaczania następujących towarów z klasy 33 Międzynarodowej Klasyfikacji Towarów i Usług: wyroby alkoholowe. Znak ten został zgłoszony w formie słowno-graficznej.

Urząd Patentowy RP w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji uznał, że zgłoszenie to nastąpiło w złej wierze, albowiem w tym czasie toczyło się postępowanie o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy o numerze [...], który w swych odróżniających elementach jest identyczny ze znakiem spornym i różni się od niego wyłącznie logo uprawnionego w jego górnej części. Strona skarżąca zdawała sobie sprawę, że prawo ochronne na znak towarowy o numerze [...] zostanie wygaszone wobec nieużywania tego znaku a zatem zgłoszenie spornego znaku towarowego miało charakter defensywny i jego istotnym celem było dążenie przez uprawnionego, wbrew dyspozycji art. 169 ust. 1 pkt 1 Prawa własności przemysłowej do zachowania prawa do zarejestrowanego znaku towarowego z istotnym dlań elementem słownym "Wyborna", a zatem działanie w celu obejścia wskazanego przepisu.

Z taką interpretacją przez organ zgłoszenia znaku towarowego w złej wierze nie sposób jest się zgodzić. Przede wszystkim za nieuprawnione i za daleko idące należy uznać stanowisko organu, iż skarżący działał w złej wierze, albowiem mimo, iż nie zapadła prawomocna decyzja o wygaszeniu miał świadomość co do wyniku tego postępowania a zatem zgłaszając celem uzyskania ochrony znak – [...] działał z zamiarem obejścia przepisu art. 169 ust. 1 pkt 1 Prawa własności przemysłowej.

Zgodnie z art. 131 ust. 2 pkt 1 Prawa własności przemysłowej nie udziela się praw ochronnych na oznaczenia, które zostały zgłoszone w złej wierze do Urzędu Patentowego w celu uzyskania ochrony. Treść tego przepisu daje podstawę do przyjęcia, że przesłanką udzielenia prawa ochronnego na znak towarowy jest zgłoszenie w dobrej wierze. Ocena zachowania podmiotu z punktu widzenia dobrej lub złej wiary nie jest prosta. W doktrynie definicja złej wiary nie jest jednolita, jak również poddaje się w wątpliwość celowość wyodrębnienia złej wiary jako samodzielnej przeszkody rejestracji oraz zwraca się uwagę, że brzmienie art. 131 ust. 2 pkt 1 Prawa własności przemysłowej nie jest prawidłowe. Rzecz bowiem w tym, że znaki nie są zgłaszane w celu uzyskania ochrony a zatem treść przepisu powinna wyczerpywać się w zdaniu: "zostały zgłoszone w złej wierze" (J. Preussner-Zamorska "Zgłoszenie znaku towarowego w złej wierze: księga pamiątkowa z okazji 80-lecia rzecznictwa patentowego w Polsce, Warszawa 2001, s. 183-191, Ewa Nowińska, Urszula Promińska, Michał du Vall "Prawo własności przemysłowej" LexisNexis Warszawa 2011 s. 292 i 293).

Odwołując się do rozumienia dobrej i złej wiary na gruncie prawa cywilnego należy przyjąć, że zgłoszenie znaku towarowego w złej wierze ma miejsce wówczas, gdy następuje pomimo wiedzy lub w wyniku niewiedzy, będącej następstwem niedołożenia należytej staranności o istnieniu cudzego prawa podmiotowego lub interesu chronionego w inny sposób, które może być przez to naruszone lub jest dokonane w innym celu niż nabycie prawa do odróżnienia własnych towarów (Ewa Nowińska, Urszula Promińska, Michał du Vall "Prawo własności przemysłowej" LexisNexis Warszawa 2011, s. 293).

Mając powyższe rozważania na uwadze Sąd stwierdził, że Urząd Patentowy Rzeczypospolitej Polskiej nie wykazał, aby zgłoszenie spornego znaku towarowego nastąpiło z zamiarem szkodzenia prawom lub godnym ochrony interesom uczestnika postępowania bądź innych podmiotów, które poprzez to zgłoszenie mogły zostać naruszone. Strona skarżąca nabyła prawo do znaku [...] w ramach przeprowadzonego podziału "[...]" znaków towarowych.

Będąc posiadaczem tego prawa mogła zgłosić kolejny znak towarowy z elementem "wyborna" albowiem jej działanie nie naruszyło innych praw. Poza tym, jak to zostało już podkreślone, niezasadnie organ przyjął, iż skarżąca zgłaszając znak [...] w toku postępowania o wygaszenie znaku [...] działała w celu obejścia prawa, gdyż miała świadomość, że powyższe postępowanie zakończy się dla niej negatywnym wynikiem. Sąd podzielił pogląd skarżącej, iż takie rozumowanie organu jest za daleko idące, albowiem Urząd Patentowy nie powinien oczekiwać od podmiotów stron toczącego się przed nim postępowania by były w stanie przewidzieć jego wynik.

W niniejszej sprawie nie zachodzą również inne przypadki, które powoływane są w doktrynie jako działanie w złej wierze tj. zgłoszenie cudzego znaku towarowego w celu zablokowania zgłoszenia lub używania znaku przez podmiot dysponujący znakiem towarowym o pewnej pozycji na rynku, zgłoszenie danego znaku w celach spekulacyjnych bez zamiaru używania tego znaku przez podmiot go zgłaszający przy jednoczesnym zamiarze uzyskania korzyści od przedsiębiorców zainteresowanych używaniem danego oznaczenia jako znaku towarowego.

Skarżąca przedłożyła bowiem dowody na używanie znaku towarowego [...], którego istotne elementy są identyczne jak w spornym znaku towarowym [...].

Poza tym niesłusznie organ odrzucił argumentację strony, iż zgłaszając sporny znak towarowy realizowała przyjęte na siebie zobowiązanie. Z przedłożonego porozumienia pomiędzy podmiotami dokonującymi podziału "[...]" znaków towarowych wynika, że podmioty te zobowiązały się do doprowadzenia do wygaśnięcia praw ochronnych na znaki towarowe zawierające elementy w postaci "[...]" i oznaczenia "[...]".

Wszystkie te argumenty, zdaniem Sądu, przemawiają przeciwko uznaniu zgłoszenia przez skarżącego spornego znaku towarowego w złej wierze, a zatem uzasadniony jest zarzut skargi naruszenia przepisów prawa materialnego poprzez błędne zastosowanie art. 131 ust. 2 pkt 1 Prawa własności przemysłowej oraz błędną jego interpretację. Powyższa konstatacja rzutuje na ocenę zaskarżonej decyzji pod kątem naruszenia przepisów postępowania. Urząd Patentowy Rzeczypospolitej Polskiej nie rozpoznał sprawy w jej całokształcie, albowiem zbadał tylko jedną podstawę unieważnienia spornego znaku towarowego i uznał ją za wystarczającą do wydania zaskarżonej decyzji. Tymczasem strona wnosząca sprzeciw wskazała poza tym inne podstawy unieważnienia, które nie były przedmiotem rozpoznania przez organ.

W myśl art. 255 ust. 4 Prawa własności przemysłowej Urząd Patentowy rozstrzyga sprawy w trybie postępowania spornego w granicach wniosku i jest związany podstawą prawną wskazaną przez wnioskodawcę. W tym stanie rzeczy nie można odmówić słuszności zarzutowi skargi wykazującemu naruszenie przepisów postępowania a zwłaszcza art. 7, 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. w zw. z art. 252 Prawa własności przemysłowej poprzez brak całościowej oraz dokładnej oceny stanu faktycznego.

Ponownie rozpoznając sprawę Urząd Patentowy Rzeczypospolitej Polskiej uwzględni ocenę prawną dokonaną przez Sąd w niniejszej sprawie a także przeprowadzi postępowanie dowodowe co do pozostałych podstaw unieważnienia wskazanych w sprzeciwie.

Z tych wszystkich względów Sąd na mocy art. 145 § 1 pkt 1 a i c, 152 i 200 p.p.s.a. orzekł jak w wyroku.