Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 2336/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2014-02-11 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 34 par. 2
journal: Dz.U. 2012 poz 1015
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący : sędzia WSA Ewa Kamieniecka, Sędziowie: sędzia WSA Barbara Ciołek, sędzia WSA Marta Semiczek (sprawozdawca), Protokolant: starszy sekretarz sądowy Lucyna Barańska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 11 lutego 2014 r. przy udziale sprawy ze skargi M. D. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem Dyrektor Izby Skarbowej we W. utrzymał w mocy postanowienie Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...] 2013 r. nr [...] oddalające, jako niezasadny zarzut określenia egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia oraz zarzut przedawnienia obowiązku, zgłoszone w sprawie egzekucji prowadzonej wobec zobowiązanego na podstawie tytułów wykonawczych o nr [...] i [...] wystawionych przez wierzyciela Dyrektora Izby Celnej w S.

Dwiema decyzjami z dnia [...] 2012 r. w sprawie [...] oraz [...] Naczelnik Urzędu Celnego w S. orzekł o solidarnej odpowiedzialności zobowiązanego M. D. (byłego członka zarządu) za zobowiązania podatkowe spółki "A" Sp. z o. o. z siedzibą we W.

Dyrektor Izby Celnej we W. prowadził, jako organ egzekucyjny postępowanie egzekucyjne wobec M. D. na podstawie tytułów wykonawczych o nr [...] i [...] wystawionych przez wierzyciela - Dyrektora Izby Celnej w S. - w związku z wyżej wskazanymi zobowiązaniami.

Zobowiązany złożył, zarzuty w sprawie egzekucji administracyjnej, ponosząc zarzut przedawnienia należności objętych tytułami, jak i określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia. Zdaniem Strony z dniem 1 stycznia 2013 r. wygasło zobowiązanie podatkowe "A" Sp. z o.o. co powoduje wygaśnięcie zobowiązania osoby trzeciej. Ponadto Strona wskazała, że w decyzjach z dnia [...] 2012 r. poinformowano, że zaległości dotyczą Sp. z o.o. "A", natomiast w tytułach wykonawczych wpisano, że zaległości dotyczą podmiotu "A" Sp. z o.o. z siedzibą ul. R[...] [...]/[...] lok. 3, [...]-[...] W.

Zgadnie z trybem przewidzianym w art. 34 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji ( t.j. DzU z .2012r poz.1015) organ egzekucyjny przed wydaniem rozstrzygnięcia zwrócił się do wierzyciela - Dyrektora Izby Celnej w S. - o zajęcie stanowiska co do zasadności zgłoszonych zarzutów.

Postanowieniem z [...] 2013 r. nr [...],[...]wierzyciel uznał zgłoszone zarzuty za niezasadne, wyjaśniając, że obowiązek objęty tytułami wykonawczymi nie uległ przedawnieniu, zgodnie z art. 70 § 6 pkt 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 Ordynacja podatkowa ( t.j. Dz.U. z 2012r poz.749 późn. zm) w skutek wszczęcia postępowania karno- skarbowego. Wierzyciel nie uwzględnił także zarzutu określenia egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, wyjaśniając, że w sprawie zachodzi zgodność co do rodzaju i kwoty egzekwowanych zaległości, jak i tożsamość osoby, gdyż decyzje stanowiące podstawę egzekucji skierowane zostały do M. D. odpowiedzialnego solidarnie za zaległości "A" Sp. z o.o.

Na postanowienie wierzyciela zobowiązany nie wniósł zażalenia.

W oparciu o stanowisko wierzyciela, organ egzekucyjny - Dyrektor Izby Celnej we W. oddalił zarzut przedawnienia dochodzonego obowiązku oraz zarzut określenia egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia. W uzasadnieniu organ I instancji wskazał na wiążący dla organu egzekucyjnego charakter wypowiedzi wierzyciela w zakresie zarzutów zgłoszonych na podstawie art. 33 pkt 1 -5 u.p.e.a., a odmawiając uwzględnienia zarzutów przywołał i podzielił argumentację przedstaw przez wierzyciela.

W zażaleniu na to postanowienie Zobowiązany zarzucił naruszenie art. 70 § 6 Ordynacji podatkowej przez jego niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że bieg terminu przedawnienia uległ zawieszeniu w sytuacji, gdy ani wierzyciel, ani też organ egzekucyjny nie wykazali, aby zarzuty postawione zobowiązanemu w powołanym postępowaniu karnym Prokuratury Okręgowej w G. wiązały się z niewykonaniem zobowiązania. Ponadto pełnomocnik strony podtrzymał, że istnieje ewidentna niezgodność dotycząca określenia nazwy spółki w sposób odmienny od wynikającego z treści decyzji orzekającej odpowiedzialność zobowiązanego.

Dyrektor Izby Skarbowej utrzymując w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji wywodził, że stanowisko wierzyciela dotyczące zarzutów o których mowa w art. 33 pkt 1-5 u.p.e.a. jest również wiążące dla organu zażaleniowego, tym samym organ II instancji po przeprowadzeniu badania o charakterze formalnym przyjmuje to stanowisko.

Wyjaśniając kwestie przedawnienia w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Dyrektor Izby Celnej we W. wskazał za wierzycielem, że w sprawie zaistniała przesłanka skutkująca wydłużeniem terminu przedawnienia, wynikająca z art. 70 § 1 pkt 6 Ordynacji podatkowej. Zdarzenie, które wpłynęło na wydłużenie tego terminu ma związek z postępowaniem prowadzonym przez Prokuraturę Okręgową w G. w sprawie "A" Sp. z o.o. i przedstawienia Panu M. D. w dniu [...] 2007 r. zarzutów o popełnienie przestępstwa z art. 270 § 1 kk, art. 272 kk, art. 273 związane z dokonaniem obrotu towarowego z zagranicą, przez co naraził Skarb Państwa na szkodę.

Dyrektor Izby Celnej we W. nie uznał także zarzutu określenia egzekwowanego obowiązku zgodnie z treścią orzeczenia, wyjaśniając, że w sprawie zachodzi zgodność co do rodzaju i kwoty egzekwowanych zaległości, jak i tożsamość osoby, gdyż decyzje stanowiące podstawę prawną należności dochodzonych w egzekucji skierowane zostały do M. D. odpowiedzialnego solidarnie za zaległości "A" Sp. z o.o. Dodatkowo wierzyciel zauważył, że prawidłowość zapisu nazwy była już wyjaśniana zobowiązanemu w postanowieniu Naczelnika Urzędu Celnego w S. z dnia [...] 2012 r.

W ocenie organu zarzut sprowadza się w zasadzie do tego, że brak cudzysłowu w nazwie podmiotu, u którego powstało zobowiązanie, co nie przesądza o wadliwości tytułu w stopniu uniemożliwiającym prowadzenie egzekucji.

W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego Skarżący podtrzymał zarzuty zażalenia.

W uzasadnieniu wskazał, że zarówno wierzyciel, jak i sam organ egzekucyjny, poza powołaniem się na postępowanie przygotowawcze prowadzone przez Prokuraturę Okręgową w G. i numerację artykułów z Kodeksu karnego, będących przedmiotem zarzutów, nie wykazali, jakiegokolwiek związku postępowania karnego ze zobowiązaniem spółki "A" Sp. z o. o. z siedzibą we W.

Podkreślił także, że nazwa osoby prawnej ujawniona jest Krajowym Rejestrze Sądowym i każdy znak, nawet interpunkcyjny, jest jej nieodzownym, koniecznym elementem. Każdy błąd, bądź nieścisłość w stosunku do decyzji, na podstawie której jest wydawany tytuł egzekucyjny ma znaczenie dla jego bytu. Skoro spółka z ograniczoną odpowiedzialnością, za której zobowiązania, jako osoba trzecia, ma ponosić odpowiedzialność zobowiązany, została określona nie w taki sposób, jak to wynika z decyzji z dnia [...] 2012 r., oznacza to, że tytuł jest wystawiony w sposób nieprawidłowy, a co za tym idzie prowadzenie egzekucji w oparciu o niego jest nieuzasadnione.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzku Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Na wstępie należy podkreślić, iż zakres kontroli sprawowanej przez wojewódzkie sądy administracyjne określa ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269), stanowiąc w art. 1 § 1 i § 2, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach tej kontroli sąd stosuje środki przewidziane w art. 145-150 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 poz. 270) – w skrócie upsa. Powyższe oznacza, że zaskarżony akt administracyjny może zostać wzruszony przez sąd tylko wówczas, gdy narusza prawo w sposób określony w powołanej ustawie; w przeciwnym razie skarga podlega oddaleniu. Sąd uchyla zaskarżoną decyzję, jeśli stwierdzi, że wydano ją z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub z naruszeniem prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy – art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i lit. c) upsa.

Należy również podkreślić, iż zgodnie z art. 134 § 1 upsa, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W tak określonym zakresie kognicji Sąd ocenił, iż zaskarżone postanowienie nie narusza prawa, a w szczególności powołanych w skardze przepisów o postępowaniu.

Zgodnie z art. 29 § 1 u.p.e.a. organ egzekucyjny bada z urzędu dopuszczalność egzekucji administracyjnej, z tym że nie jest on uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym.

Skarżący zarzuca w rozpoznawanej sprawie organom egzekucyjnym nieuwzględnienie faktu przedawnienia obowiązku podlegającego egzekucji, oraz określenia obowiązku w sposób niezgodny z treścią orzeczenia.

Z takim zarzutem skargi nie można się zgodzić.

Przepis art. 34 § 1 u.p.e.a. stanowi, że zarzuty zgłoszone na podstawie wskazanej w art. 33 pkt 1-6 tej ustawy, organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu wypowiedzi wierzyciela. Jeżeli wierzyciel odpowie na zapytanie organu egzekucyjnego, że obowiązek podatkowy istnieje, to do organu egzekucyjnego należy dalsze prowadzenie egzekucji. Organ ten nie może podważać wypowiedzi wierzyciela, gdyż wówczas musiałby przeprowadzić pełną kontrolę istniejących rozstrzygnięć, na podstawie, których wystawiono tytuły wykonawcze, do czego żadnym przepisem organ egzekucyjny nie jest uprawniony. Jeżeli egzekucja prowadzona jest na wniosek wierzyciela, organ egzekucyjny może badać z urzędu tylko dopuszczalność egzekucji, nie jest natomiast uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Zatem zarzut zobowiązanego oparty na twierdzeniu, że obowiązek nie istnieje np. z powodu jego wygaśnięcia bądź że został nieprawidłowo określony nie może być uwzględniony przez organ egzekucyjny w sytuacji, gdy wierzyciel w wypowiedzi uzyskanej w trybie art. 34 § 1 u.p.e.a. nie potwierdził tego zarzutu, a brak jest innych podstaw merytorycznych do uwzględnienia zarzutu (por. wyrok WSA z dnia 6 grudnia 2005 r., sygn. akt III SA/Wa 2734/2005, wyrok WSA w Krakowie z dnia 29 lutego 2008 I SA/Kr 2/07 ).

W niniejszej sprawie stanowisko wierzyciela zostało wyrażone w postanowieniu z [...] 2013 nr [...],[...], które – wobec nie wniesienia zażalenia- stało się ostateczne. Natomiast organ egzekucyjny, jak i organ II instancji stanowiskiem tym są związane. Wobec tego podnoszenie na obecnym etapie zarzutów naruszenia art. 70 § 6 Ordynacji podatkowej jak i naruszenia art. 33 pkt 3 u.p.e.a. jest niezasadne. Zobowiązany, który w drodze przysługujących mu odrębnych środków prawnych nie zdołał podważyć wiążącej organy egzekucyjne, merytorycznej oceny wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów egzekucyjnych, nie może żądać ponownej kontroli wypowiedzi wierzyciela w ramach postępowania w przedmiocie postanowienia organu egzekucyjnego o odmowie uwzględnienia zarzutów na postępowanie egzekucyjne. Prawomocne postanowienie w sprawie stanowiska wierzyciela wyklucza rozważanie zasadności zarzutów zgłoszonych na podstawie art. 33 pkt 1 - 5 u.p.e.a. w sprawie dotyczącej postanowienia organu egzekucyjnego. (wyrok NSA z 02.06.2008 r sygn. akt II FSK 741/07 LEX nr 513143)

Reasumując zarzuty skargi nie zasługują na uwzględnienie bowiem organy podatkowe nie naruszyły przepisów prawa w zakresie wskazanym na wstępie niniejszych wywodów. Skargę, więc, zgodnie z art. 151upsa należało oddalić.