Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt I SA/Rz 537/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2013-09-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celny
Hasła tematyczne: Celne prawo
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 73 ust. 1
journal: Dz.U. 2004 nr 68 poz 622
law: Ustawa z dnia 19 marca 2004 r. Prawo celne
journal: Dz.U.UE.L 1992 nr 302 poz 1 art. 20 ust. 1, ust. 3, ust. 6, art 201, art. 214 ust. 1
law: Rozporządzenie Rady (EWG) NR 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Celny.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. WSA Grzegorz Panek Sędziowie WSA Jarosław Szaro WSA Kazimierz Włoch / spr./ Protokolant sekr. sąd. Eliza Kaplita-Wójcik po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 10 września 2013r. sprawy ze skargi R. D. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] kwietnia 2013r. nr [...] w przedmiocie określenia kwoty wynikającej z długu celnego - oddala skargę-


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] kwietnia 2013 r., nr [...], Dyrektor Izby Celnej utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] stycznia 2013 r., nr [...], określającą prawnie należną kwotę wynikającą z długu celnego w związku

z dopuszczeniem do swobodnego obrotu towaru objętego zgłoszeniem celnym.

W podstawie prawnej organ odwoławczy powołał art. 233 § 1 pkt 1 ustawy

z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz.749, dalej Ordynacja podatkowa) art. 73 ust.1 ustawy z dnia 19 marca 2004r. - Prawo celne (Dz. U. Nr 68 poz. 622 ze zm.), art. 20 ust.1, ust.3, ust.6, art. 201, art. 214 ust.1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. Urz. WE L 302 z dnia 19.10.1992 r. ze zm. dalej w skrócie WKC), rozporządzenie Komisji (UE) nr 861/2010 z dnia 05.10.2010 r. zmieniającego załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87

z dnia 23.07.1987r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. L 284 z dnia 29.10.2010r.)

Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji i akt sprawy wynika, że w dniu 2 czerwca 2011 r. R.D., prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą "A" R.D., złożył w Oddziale Celnym zgłoszenie celne, wnioskując o objęcie procedurą dopuszczenia do obrotu importowanego z USA używanego samochodu ciężarowego marki Ford F250 (nr VIN: [...], pojemność silnika 6400 cm3, rok produkcji 2007). Zgłoszenie zostało zaewidencjonowane pod pozycją [...]. Zgłaszający zaklasyfikował przedmiotowy pojazd do kodu CN 8704 31 39 (kod TARIC 8704 31 39 00), według którego klasyfikowane są używane pojazdy samochodowe do transportu towarowego o masie całkowitej pojazdu nie przekraczającej 5 ton, z silnikiem tłokowym wewnętrznego spalania o zapłonie iskrowym i pojemności skokowej przekraczającej 3.000 cm3. Jednocześnie zgłaszający określił wartość celną pojazdu w wysokości 90.674 USD oraz obliczył należności celno-podatkowe, tj.: dług celny w kwocie 19.948 zł (z zastosowaniem stawki "erga omnes" 22%) oraz podatek VAT z tytułu importu w kwocie 25.673 zł

(z zastosowaniem stawki 23%).

Wraz ze zgłoszeniem celnym zgłaszający przedłożył m.in.: rachunek zakupu nr 2873 z dnia 18 kwietnia 2011 r., dokument "Certificate of title", oświadczenie

o poniesionych kosztach transportu, ocenę techniczną nr 731/11/Jam z dnia

2 czerwca 2011 r., deklarację elementów dotyczących wartości celnej D.W.1.

Organ celny przyjął złożone zgłoszenie celne jako odpowiadające wymogom formalnym określonym w art. 62 WKC i po uiszczeniu należności celno-podatkowych zwolnił towar do wnioskowanej procedury celnej. Zgłoszenie celne nie było przez organ celny weryfikowane.

W wyniku przeprowadzonej kontroli dokumentów i danych handlowych dotyczących przywozu towaru, organ celny powziął wątpliwości co do prawidłowości klasyfikacji taryfowej towaru objętego przedmiotowym zgłoszeniem celnym. Po wszczęciu postępowania w dniu 21 grudnia 2012 r. dokonano oględzin przedmiotowego pojazdu przy udziale jego właściciela ("B" Sp. z o.o.) oraz strony postępowania, które wykazały, że jest to samochód typu pick-up, czterodrzwiowy, z 5 miejscami siedzącymi w dwóch rzędach. Posiada dwie oddzielne przestrzenie: zamkniętą przeszkloną kabinę, (Crew-cap – podwójną) do przewozu osób i otwartą towarową. W części pasażerskiej w pierwszym rzędzie znajdują się dwa miejsca siedzące dla kierowcy i pasażera a w drugim trzy miejsca z możliwością składania. Wszystkie miejsca siedzące wyposażone są w pasy bezpieczeństwa, są obite tapicerką. Szyby w drzwiach bocznych otwierane są elektrycznie. Pojazd jest wyposażony w centralną klimatyzację, automatyczną skrzynię biegów, tempomat, napęd na cztery koła, dwie poduszki powietrzne dla kierowcy i pasażera, system hamulcowy ABS, aluminiowe felgi, popielniczki, oświetlenie, uchwyty boczne górne dla pasażerów. Boki wnętrz ukształtowane są z elementów plastikowych, na podłodze znajduje się wykładzina. Część towarowa jest otwierana z tyłu. W trakcie oględzin dokonano pomiaru długości wewnętrznej podłogi w części pojazdu, służącej do przewozu towarów od burty do burty i stwierdzono, że wynosi 215 cm. Zmierzono również odległość między osiami pojazdu, która wyniosła 400 cm.

Organ I instancji stwierdził, że powyższe ustalenia jednoznacznie wskazują, że samochód jest zasadniczo przeznaczony do przewozu osób a zatem powinien być zaklasyfikowany do kodu CN 8703. Importowanego samochodu nie można zaklasyfikować do kodu CN 8704 - właściwego dla samochodów towarowych, gdyż przedmiotowy pojazd nie służy tylko i wyłącznie do przewozu towarów. Samochód ten jest wyposażony w elementy zwykle spotykane w samochodach osobowych, które umożliwiają komfortowe podróżowanie osób znajdujących się na przednich

i tylnych siedzeniach. Organ I instancji zaklasyfikował samochód marki Ford F250 (nr VIN: [...]) według kodu CN 8703 24 90 (kod TARIC 8703 24 90 00), właściwego dla używanych pojazdów, wyposażonych w silniki tłokowe wewnętrznego spalania o zapłonie skokowym o pojemności skokowej silnika

3.000 cm3. Powyższa klasyfikacja oznacza konieczność zastosowania stawki celnej (erga omnes) 10 %, stawki podatku akcyzowego -18,6% oraz stawki podatku VAT - 23%.

Za podstawę opodatkowania organ przyjął kwotę w wysokości 90.674 zł.

W związku z powyższym Naczelnik Urzędu Celnego, decyzją z dnia [...] stycznia 2013 r., nr [...] określił w wysokości 9.067 zł prawnie należną kwotę wynikającą z długu celnego, powstałego w związku

z importem towaru objętego zgłoszeniem celnym [...] z dnia

2 czerwca 2011 r. oraz orzekł zwrot kwoty w wysokości 10.881 zł, stanowiącej różnicę między kwotą zaksięgowaną i uiszczoną na podstawie ww. zgłoszenia celnego a kwotą prawnie należną.

Nie godząc się z takim rozstrzygnięciem sprawy R.D., reprezentowany przez B.N. złożył odwołanie od ww. decyzji Naczelnika Urzędu Celnego. W złożonym odwołaniu zawnioskował o: uchylenie decyzji oraz umorzenie postępowania w trybie art. 226 Ordynacji podatkowej lub

o uchylenie decyzji oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

Ponadto w oparciu o art. 229 Ordynacji podatkowej odwołujący wniósł

o przeprowadzenie uzupełniającego postępowania dowodowego z załączonych do odwołania: zdjęć pojazdu w trakcie pracy na żwirowni, w trakcie pracy z przyczepą, kopii dowodu rejestracyjnego przyczepy, zaświadczenia z EDG i zaświadczenia REGON skarżącego, z uwzględnieniem jego PKB, na okoliczność zasadniczego towarowego przeznaczenia pojazdu, który pokrywa się z jego faktycznym wykorzystaniem na przewóz materiałów sypkich, piasku, żwiru, części, olejów

i smarów w ramach pracy w żwirowni i kopalni.

Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: art.1 ust.1, w związku z art.2 ust.1 pkt 7a, art.100 ust.1 pkt 1 art.101 ust.1art.102 ust. ustawy z dnia 06.12.2008r. o podatku akcyzowym, poprzez uznanie skarżącego za podatnika podatku akcyzowego, a także art.3 ust. 2 ww. ustawy, poprzez selektywne i arbitralne stosowanie Nomenklatury Scalonej, jak również art.100 ust.4 ustawy o podatku akcyzowym w związku z pozycją 8703 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23.07.1987r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz

w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej, poprzez ich błędne zastosowanie i nieprawidłową wykładnię, polegającą na uznaniu samochodu ciężarowego marki Ford F250 za samochód osobowy. Kolejnym naruszeniem prawa wskazanym przez skarżącego był brak zastosowania pozycji 8704 Nomenklatury Scalonej.

Odwołujący zarzucił również naruszenie art.78 ust.1 WKC, poprzez jego ponowne zastosowanie w sytuacji, gdy raz już weryfikowano zgłoszenie celne dochodząc do wniosku, że klasyfikacja jest poprawna. Przepis ten zastosowano

w taki sposób, że stał się narzędziem nękania podatnika poprzez wielorazową

i bezterminową modyfikację prawidłowej i potwierdzonej przez organ celny klasyfikacji towaru. Naruszenie art. 78 ust. 3 WKC polegało zaś na jego bezpodstawnym zastosowaniu mimo, że zastosowano prawidłowe, kompletne i nie kwestionowane dane przez organ celny i biegłych. Organ nie uwzględnił treści art. 214 ust. 1 WKC, bowiem stan towaru nie uległ zmianie od nabycia i oclenia do chwili obecnej, co potwierdza prawidłowość pierwotnej klasyfikacji.

Odwołujący wskazał także na naruszenie przepisów prawa procesowego, tj.: art.120 Ordynacji podatkowej, w związku z art.121 §1 i art.122 tej ustawy, w związku z treścią Not wyjaśniających do pozycji CN 8703 - poprzez zaklasyfikowanie pojazdu do pozycji CN 8703 mimo, że samochód typu pick-up, w którym maksymalna wewnętrzna długość podłogi powierzchni do transportu towarów jest większa niż 50% długości rozstawu osi pojazdu, ma być klasyfikowany do pozycji 8704 bez żadnych dodatkowych zastrzeżeń. Skarżący uznał również, że zaskarżoną decyzją naruszono art. 121 §1, art. 187 w związku z art.191, art.121 i art.122, art.191 w związku z art. 194 §1 Ordynacji podatkowej

W ocenie odwołującego naruszono również wytyczne nie mające charakteru prawnego, tj.: komentarz do pozycji 8703 oraz 8704 Not wyjaśniających do CN, stanowiących załącznik do obwieszczenia Ministra Finansów z dnia 01.06.2006 r.

w sprawie wyjaśnień do Taryfy celnej, regułę 1 ORINS a także regułę 3C i 4 ORINS

Po zapoznaniu się z materiałem zgromadzonym w sprawie, Dyrektor Izby Celnej opisaną na wstępie decyzją postanowił utrzymać w mocy zaskarżoną decyzję Naczelnika Urzędu Celnego.

Organ odwoławczy wskazał, że aby obliczyć należności celne, stosując właściwą stawkę celną, należy uprzednio dokonać prawidłowej klasyfikacji towaru według kodu określonego w Taryfie Celnej Wspólnot Europejskich, obejmującej towarową Nomenklaturę Scaloną, która stanowi z kolei rozwinięcie Nomenklatury Systemu Zharmonizowanego. Przy ustalaniu prawidłowego kodu towaru w pierwszej kolejności należy kierować się Ogólnymi Regułami Interpretacji Nomenklatury Scalonej, które wywodzą się z Systemu Zharmonizowanego. System Zharmonizowany (HS) uzupełniony jest przez Noty wyjaśniające, opublikowane w formie załącznika do obwieszczenia Ministra Finansów z dnia 01 czerwca 2006 r. w sprawie wyjaśnień do Taryfy celnej (Monitor Polski Nr 86 poz.880). Natomiast dopełnieniem Nomenklatury Scalonej (CN) są Noty wyjaśniające do Nomenklatury Scalonej, opublikowane w Dz .Urz. UE serii C Nr 137 z dnia 06 maja 2011 r.

Z uwagi na fakt, iż przedmiotowy pojazd samochodowy zgłoszony został do procedury dopuszczenia do obrotu w dniu 2 czerwca 2011r., to przy jego klasyfikacji taryfowej zastosowanie ma rozporządzenie Komisji (UE) nr 861/2010 z dnia 05.10.2010 r. zmieniające załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87

z dnia 23.07.1987r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. L Nr 284 z dnia 29.10.2010r.).

Organ odwoławczy stwierdził, że przeprowadzone oględziny przedmiotowego pojazdu wskazują, że główną funkcją użytkową tego samochodu jest przewóz osób (5 miejsc siedzących umieszczonych w oddzielnej kabinie przystosowanej wyłącznie do przewozu osób, przestrzeń pasażerska w całości wyposażona w szereg elementów kojarzonych z funkcją do przewozu osób), co nie stoi w sprzeczności

z faktem, że pojazd posiada wyodrębnioną przestań ładunkową. Możliwość przewożenia towarów stanowi jego funkcję dodatkową.

Reguła nr 1 Ogólnych Regułach Interpretacji Nomenklatury Scalonej (ORINS) wskazuje, że dla celów prawnych klasyfikację towarów należy ustalić zgodnie

z brzmieniem pozycji i uwag do sekcji i działu oraz, o ile nie są one sprzeczne

z treścią powyższych pozycji i uwag, zgodnie z następującymi regułami. Zatem kolejne reguły mogą być stosowane tylko wówczas, gdy klasyfikacja nie jest możliwa

w oparciu o brzmienie pozycji i uwag do sekcji lub działów. Ze względu na istotę sporu w przedmiotowej sprawie szczegółowej analizie podlegały pozycje taryfowe CN 8703 (która obejmuje "pojazdy samochodowe i pozostałe pojazdy mechaniczne przeznaczone zasadniczo do przewozu osób (inne niż te objęte pozycją 8702), włącznie z samochodami osobowo-towarowymi (kombi) oraz samochodami wyścigowymi") oraz CN 8704 (która dotyczy "pojazdów silnikowych do transportu towarów"). Analizując brzmienie ww. pozycji taryfowych organ odwoławczy stwierdził, że są one oparte na kryterium przeznaczenia pojazdu. Pozycja 8703, poprzez odwołanie się do cechy "zasadniczego przeznaczenia" nie obejmuje wyłącznie funkcji przewożenia osób, dopuszcza również przewożenie towarów, natomiast pozycja 8704 dotyczy pojazdów, które są przeznaczone tylko do transportu towarów. Przewożenie osób (w liczbie dwóch lub trzech w kabinie kierowcy) w pojazdach zaliczonych do pozycji 8704 stanowi ich marginalną funkcję.

Dyrektor Izby Celnej stanął na stanowisku, że pojazd samochodowy marki Ford F250 (nr VIN: [...]) powinien być klasyfikowany do pozycji 8703 jako pojazd zasadniczo przeznaczony do przewozu osób, o czym świadczy ogół cech jego konstrukcji i wyposażenia. Posiada on

5 miejsc siedzących w dwóch rzędach siedzeń. Część pasażerska jest w całości oszklona, posiada zagłówki przy przednich oraz przy dwóch tylnych fotelach, jak również pasy bezpieczeństwa dla pasażerów, także dywaniki, wentylację, oświetlenie, popielniczki, uchwyty boczne górne dla pasażerów, centralną klimatyzację. Konstrukcja drzwi pojazdu wskazuje, że zostały one zaprojektowane z myślą o przewozie 5 pasażerów w dwóch rzędach siedzeń. Bezpośrednio za zaprojektowaną do przewozu pięciu pasażerów kabiną znajduje się przestrzeń do przewozu ładunku. Przestrzeń ta zamknięta jest burtami, których stylistyka podporządkowana jest projektowi kabiny pasażerskiej, stanowiąc z nią jedną kompozycyjną całość. Także inne cechy konstrukcyjne pojazdu np. aluminiowe felgi, napęd na 4 koła (4WD) wskazują, że zasadniczym przeznaczeniem pojazdu jest przewóz osób. Zatem w rozpatrywanej sprawie możliwość przewozu ładunku nie ma wpływu na fakt, że przedmiotowy pojazd cały czas zachowuje swoje cechy pojazdu zasadniczo przeznaczonego do przewozu osób. Ewentualne wykorzystanie samochodu do przewozu towarów odbywa się bez uszczerbku w zachowaniu standardów dla komfortowego przewożenia osób. Zasadniczego przeznaczenia pojazdu (jakim jest przewóz osób) - wbrew twierdzeniom pełnomocnika - nie zmienia fakt, iż pojazd posiada przygotowanie do montażu haka, bądź też wyposażony jest

w hak holowniczy, co zwiększa jego możliwości transportowe. Niewątpliwie oceny, czy mamy do czynienia z samochodem osobowym, dokonywać należy, tak jak to uczynił organ I instancji, z punktu widzenia cech dominujących, a nie uzupełniających funkcję podstawową.

Zdaniem organu odwoławczego, potwierdzeniem prawidłowości przyjętej przez organ celny klasyfikacji jest treść Not wyjaśniających do HS, która określa cechy, wskazujące na główne przeznaczenie pojazdu, szczególnie pomocne przy określaniu klasyfikacji pojazdów mechanicznych, których masa brutto wynosi do

5 ton i które posiadają pojedynczą zamkniętą przestrzeń wewnątrz dla kierowcy

i zawierają inną przestrzeń dla pasażerów, którą można wykorzystać do transportu zarówno osób, jak i towarów. Do tej kategorii pojazdów mechanicznych włączone są te powszechnie znane jako pojazdy "wielozadaniowe" (np. pojazdy typu wan, SUV-y, niektóre pojazdy typu pickup). Przejawem cech projektowych zwykle stosowanych do pojazdów, które objęte są pozycją 8703, są następujące cechy:

(a) obecność stałych siedzeń z wyposażeniem bezpieczeństwa dla każdej osoby (np. pasy bezpieczeństwa lub punkty kotwiące oraz wyposażenie do zainstalowania pasów bezpieczeństwa) lub obecność stałych punktów kotwiących i wyposażenia do zainstalowania siedzeń i wyposażenia bezpieczeństwa w przestrzeni tylnej za przestrzenią dla kierowcy i przednich pasażerów; takie siedzenia mogą być zamocowane na stałe, składane, zdejmowane z punktów kotwiących lub składające się;

(b) obecność tylnych okien wzdłuż dwóch ścian bocznych;

(c) obecność przesuwnych, wahadłowych lub podnoszonych drzwi (jedne lub więcej), z oknami na bocznych ścianach lub z tyłu;

(d) brak stałego panelu lub przegrody pomiędzy przestrzenią dla kierowcy i przednich pasażerów, a przestrzenią tylną, która może być używana do przewozu zarówno osób, jak i towarów;

(e) obecność elementów komfortowych oraz wykończenie wnętrza i wyposażenie w całym wnętrzu pojazdu, które kojarzone są z przestrzenią pasażerską pojazdu (np. dywaniki, wentylacja, oświetlenie wnętrza, popielniczki).

Organ odwoławczy stwierdził, że ustalone w toku postępowania cechy spornego pojazdu odpowiadają ww. cechom zawartym w Notach wyjaśniających do pozycji 8703. Przede wszystkim dlatego, że pojazd posiada 5 stałych siedzeń do których zamontowane są pasy bezpieczeństwa oraz 4 przeszklone drzwi, otwierane wahadłowo, które umożliwiają wszystkim podróżującym łatwe zajęcie miejsca (zarówno w I jak i w II rzędzie siedzeń). W samochodzie tym brak jest stałego panelu lub przegrody pomiędzy przestrzenią dla kierowcy i przednich siedzeń pasażerów

a przestrzenią tylną.

Według Not wyjaśniających do HS pojazdy samochodowe do transportu towarowego (pozycja 8704) posiadają następujące cechy:

a) obecność siedzeń typu ławki bez wyposażenia bezpieczeństwa (np. pasów bezpieczeństwa lub punktów kotwiących i wyposażenia do zainstalowania pasów bezpieczeństwa) lub udogodnień dla pasażerów w przestrzeni tylnej za przestrzenią dla kierowcy i przednich pasażerów. Siedzenia takie są zwykle składane lub składające się, aby pozwolić na pełne wykorzystanie tylnej podłogi (pojazdy typu van) lub oddzielnej platformy (pojazdy typu pickup) do transportu towarów;

b) obecność oddzielnej kabiny dla kierowcy i pasażerów oraz oddzielnej, otwartej platformy z bocznymi burtami i opuszczaną tylną klapą (pojazdy typu pickup);

c) brak tylnych okien wzdłuż dwóch ścian bocznych; obecność przesuwnych, wahadłowych lub podnoszonych drzwi (jedne lub więcej), bez okien na bocznych ścianach lub z tyłu, do załadunku i rozładunku towarów (pojazdy typu van);

d) obecność stałego panelu lub przegrody pomiędzy przestrzenią dla kierowcy i przednich pasażerów a przestrzenią tylną;

e) brak elementów komfortowych oraz wykończenia wnętrza i wyposażenia w przestrzeni ładunkowej pojazdu, które kojarzone są z przestrzenią pasażerską pojazdu (np. dywaniki, wentylacja, oświetlenie wnętrza, popielniczki).

Organ odwoławczy uznał, że przedmiotowy samochód nie posiada zdecydowanej większości ww. cech. W związku z powyższym został prawidłowo zaklasyfikowany przez Naczelnika Urzędu Celnego do pozycji taryfowej 8703 jako pojazd zasadniczo przeznaczony do przewozu osób.

Dyrektor Izby Celnej wskazał, że na prawidłowość klasyfikacji nie ma wpływu maksymalna wewnętrzna długość podłogi powierzchni do transportu towarów

(tj. 2.190 mm), która jest większa niż 50% długości rozstawu osi pojazdu, wynoszącej 2.005 mm (tj. 4 010 mm x 50% = 2.005mm). Wprawdzie, jak wskazuje treść Noty wyjaśniającej do Nomenklatury Scalonej "pojazdy typu pick-up mają być klasyfikowane do pozycji 8704, jeżeli maksymalna wewnętrzna długość podłogi powierzchni do transportu towarów jest większa niż 50% długości rozstawu osi pojazdu lub jeżeli posiadają one więcej niż dwie osie", jednak cecha ta nie może stanowić decydującego kryterium klasyfikacji pojazdu. Noty wyjaśniające do Nomenklatury Scalonej nie zastępują bowiem Not wyjaśniających do Systemu Zharmonizowanego, lecz należy je traktować jako ich uzupełnienie (zob. wyrok Trybunału z dnia 06.12.2007r. w sprawie C-486/06 - pkt. 36). Dlatego też w sytuacji, gdy pojazd zgodnie z Notami wyjaśniającymi do HS, powinien być klasyfikowany do pozycji 8703, nie jest dopuszczalne przyjmowanie - na podstawie jednej cechy pojazdu opisanej w Nocie wyjaśniającej do CN - innej klasyfikacji towarowej.

Odnosząc się do wniosków dowodowych podatnika Dyrektor Izby Celnej wskazał, że o wyborze właściwej pozycji decyduje główna funkcja pojazdu, która wynika m.in. z budowy i wyposażenia a nie sposób wykorzystywania towaru przez nabywcę. W związku z powyższym fakt, iż przedmiotowy pojazd jest wykorzystywany przez stronę do transportu towarowego związanego z prowadzoną działalnością nie przemawia za klasyfikacją tego pojazdu do pozycji 8704.

W ocenie Dyrektora Izby Celnej, możliwość ciągnięcia przyczepy nie jest cechą wyłączną samochodów przeznaczonych do przewozu towarów.

W rozumieniu przepisów ruchu drogowego zarówno samochód osobowy, jak

i ciężarowy może ciągnąć przyczepę pod warunkiem, że nie zostanie przekroczona w ten sposób rzeczywista masa całkowita pojazdu ciągnącego, czyli masa pojazdu łącznie z masą osób i rzeczy. Także możliwość złożenia tylnej kanapy nie przesądza o tym, że pojazd traci zasadnicze cechy pojazdu przeznaczonego do przewozu osób. Część pasażerska jest bowiem konstrukcyjnie wyodrębniona (kabina) od części towarowej i nawet złożenie tylnej kanapy nie powoduje, że kabina ta traci cechy kabiny dostosowanej do przewozu osób. Nie zostają w ten sposób usunięte choćby punkty mocowania pasów bezpieczeństwa oraz kotwienia foteli. Zdaniem organu odwoławczego, relatywnie niewielka - w odniesieniu do maksymalnej masy całkowitej - dopuszczalna ładowność na poziomie 600 kg wobec 3.490 kg dopuszczalnej masy całkowitej sprawia, że przewóz towarów uznać należy za funkcję jedynie dodatkową, przy zachowaniu zasadniczego przeznaczenia do przewozu osób. Po odjęciu części ładowności przypadającej na pasażerów w wysokości 280 kg (4 x 70 kg = 280 kg), na przewóz ładunków pozostaje zaledwie 320 kg. Jest to wartość, która nie może

w żaden sposób wpłynąć na zmianę zasadniczego przeznaczenia przedmiotowego pojazdu, pomimo tego, że konstrukcja pojazdu, której istotą jest odseparowana od części pasażerskiej część ładunkowa, daje możliwość przewozu ładunków o większej wadze, gabarytach i charakterze.

Wbrew twierdzeniom odwołującego, organ I instancji nie pominął przedstawionych przez stronę dokumentów urzędowych (w szczególności obydwu opinii biegłych). Jednak zarówno obydwie oceny techniczne, jak i dowód rejestracyjny zostały wydane w oparciu o przepisy ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. Prawo o ruchu drogowym (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz.1137 ze zm.), które nie pozostają w związku z kwalifikacją rodzajową pojazdów dokonaną w Nomenklaturze Scalonej. Jeżeli chodzi o pominięcie stwierdzeń biegłego, iż pojazd "powinien być zakwalifikowany do kodu (CN) 8704", organ odwoławczy wyjaśnił, iż rzeczoznawca samochodowy nie może wypowiadać się odnośnie kwalifikacji towaru w Taryfie Celnej, nawet w przypadku istnienia wątpliwości w tym przedmiocie, gdyż dokonywanie klasyfikacji taryfowej pozostaje zgodnie z art. 4 pkt 3 WKC w wyłącznej kompetencji organów celnych.

Odnośnie zarzutu bezzasadnego pominięcia reguły nr 3c i nr 4 ORINS Dyrektor Izby Celnej wskazał, iż stosowanie reguł klasyfikacyjnych co do zasady dokonywane jest według kolejności ich występowania. Z uwagi na fakt, iż w przedmiotowej sprawie zastosowanie znalazła reguła nr 1 (klasyfikacji taryfowej dokonano na podstawie brzmienia pozycji taryfowej) oraz reguła nr 6 (w zakresie klasyfikacji pojazdu do jednej z podpozycji pozycji taryfowej 8703), powyższy zarzut należy uznać za chybiony.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art.78 ust.1 i ust.3 WKC wskazano, że jeżeli z kontroli dokumentów i danych handlowych dotyczących operacji przywozu lub wywozu towarów objętych zgłoszeniem oraz późniejszych operacji handlowych wynika, że przepisy regulujące właściwą procedurę celną zostały zastosowane

w oparciu o nieprawidłowe lub niekompletne dane, organy celne podejmują, zgodnie z wydanymi przepisami, niezbędne działania w celu uregulowania sytuacji, biorąc pod uwagę nowe dane, którymi dysponują. Zgodnie z art.221 ust.3 WKC organ celny ma prawo do obliczenia prawnie należnej kwoty długu celnego w terminie trzech lat od powstania długu celnego. W przedmiotowej sprawie zgłoszenie celne nie podlegało weryfikacji. Zatem wszelkie zarzuty pełnomocnika o dokonanej weryfikacji uznać należy za bezpodstawne.

Jeśli chodzi o zarzut zlecenia przez organ celny biegłemu zmierzenia rozstawu osi pojazdu i długości skrzyni ładunkowej wskazano, iż ocena techniczna nr 731/11/Jam z dnia 2 czerwca 2011 r. została przedłożona przez importera wraz ze zgłoszeniem celnym. Nie ma więc podstaw, by twierdzić, iż dokonana została na zlecenie organu celnego,

Powyższą decyzję R.D., prowadzący działalność gospodarczą jako "A" R.D. zaskarżył do sądu administracyjnego, wnosząc o jej uchylenie, wydanie organowi celnemu wiążących wytycznych co do umorzenia postępowania, zasądzenie od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania.

Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie:

1. art. 11 WKC poprzez nieuwzględnienie ustnych informacji uzyskanych od pracowników Urzędu Celnego w Ł., potwierdzających klasyfikację pojazdu Ford F-250 do kodu CN 8704,

2. art. 20 ust. 3 pkt a WKC w zw. z art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r.

o podatku akcyzowym, poprzez nieuwzględnienie Taryfy Celnej Wspólnoty Europejskiej i Nomenklatury Scalonej oraz not wyjaśniających,

3. art. art. 20 ust. 1 WKC. w zw. z pozycją 8703 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej

i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej poprzez zakwalifikowanie przedmiotowego samochodu do pozycji CN 8703 i pominięcie noty wyjaśniającej do pozycji CN 8703, dotyczącej kryterium wewnętrznej długość podłogi powierzchni do transportu towarów do rozstawu osi

4. art. 20 ust. 1 WKC. w zw. z pozycją CN 8704, poprzez jego nie zastosowanie, mimo że ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, iż pojazd Ford F-250 został prawidłowo zaklasyfikowany do pozycji CN 8704.

5. art. 20 ust. 1 WKC w zw. z pozycją CN 8703, poprzez pominięcie wiążącego zapisu noty wyjaśniającej do pozycji CN 8703, zgodnie z którym, niniejszy pojazd jako posiadający maksymalną wewnętrzną długość podłogi powierzchni do transportu towarów (2190 mm) większą niż 50% długości rozstawu osi pojazdu (2005 mm), ma być klasyfikowany do pozycji CN 8704,

6. art. 78 ust. 1 WKC, poprzez uczynienie z tego przepisu narzędzie nękania podatnika poprzez wielokrotną i bezterminową modyfikację prawidłowej

i potwierdzonej przez organ celny klasyfikacji taryfowej,

7. art. 78 ust. 3 WKC poprzez jego zastosowanie, mimo prawidłowych

i kompletnych danych, potwierdzonych przez organ celny i biegłych,

8. art.214 ust. 1 WKC, poprzez jego niezastosowanie, chociaż stan towaru nie uległ zmianie od nabycia i oclenia do dnia obecnego i pozostawał bez zmian

w chwili powstania długu celnego, co potwierdza prawidłowość pierwotnej klasyfikacji.

Skarżący zarzucił również naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy:

1. art.120 w zw. z art. 121 § 1 w zw. z art. 122 Ordynacji podatkowej w zw.

z treścią Not Wyjaśniających do pozycji CN 8703 -poprzez błędne zaklasyfikowanie pojazdu do pozycji CN 8703, mimo, że maksymalna wewnętrzna długość podłogi powierzchni do transportu towarów jest większa niż 50 % długości rozstawu osi pojazdu

2. art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez naruszenie zasady zaufania do organów podatkowych, w wyniku podważenia własnej klasyfikacji taryfowej, dwukrotnie zatwierdzonej przez organ celny i rozstrzygnięcia wątpliwości ujawnionych w toku postępowania na niekorzyść skarżącego,

3. art. 187 w zw. art. 191 w zw. z art. 121 i 122 Ordynacji podatkowej - poprzez wadliwą analizę materiałów postępowania dowodowego na etapie wydawania decyzji, w tym pominięcie dwóch opinii rzeczoznawców dotyczących pojazdu

a także pominięcie obiektywnych kryteriów pojazdu wskazujących na jego zasadnicze przeznaczenie (t.j.: ładowność i sposób jej rozłożenia, proporcja powierzchni i kubatury części towarowej do pasażerskiej, fizyczne możliwości transportowe, dopuszczalny nacisk na oś itp.),

4. art. 191 Ordynacji podatkowej poprzez dokonanie oceny materiału dowodowego w sposób dowolny i subiektywny,

5. komentarza do poz. CN 8703 oraz poz. CN 8704 Not Wyjaśniających do CN, stanowiących załącznik do Obwieszczenia Ministra Finansów z dnia 1czerwca 2006 r. w sprawie wyjaśnień do Taryfy celnej, poprzez błędną wykładnię

i niewłaściwe zastosowanie, a w rezultacie wadliwe zakwalifikowanie do pozycji CN 8703,

6. reguły 1, 3c i 4 Ogólnych Reguł Interpretacji Nomenklatury Scalonej, poprzez błędną wykładnię i jej pominięcie.

Skarżący w uzasadnieniu skargi podniósł, że organy celne pominęły, iż w notach wyjaśniających do pozycji CN 8704 wskazano, że obejmuje pojazdy przeznaczone głównie do transportu towarów, a nie jak przyjął organ odwoławczy wyłącznie do przewozu towarów. Ponadto zgodnie z zasadami klasyfikacji taryfowej pojazdu typu pickup, jeżeli z cech ogólnych pojazdu wynika, że jest zasadniczo przeznaczony do przewozu osób (CN 8703), to wówczas należy zbadać, czy długości podłogi powierzchni do transportu towarów jest większa niż 50% długości rozstawu osi. Wtedy bowiem pojazd winien być klasyfikowany do pozycji CN 8704.

Jest okolicznością bezsporną, że przedmiotowy pojazd spełnia ww. wytyczne. Według dwóch opinii rzeczoznawcy i oględziny pojazdu maksymalna wewnętrzna długość podłogi powierzchni do transportu towarów (2190 mm) jest większa niż 50 % długości rozstawu osi (4010 mm/2 = 2005 nim) nawet przy zamkniętej burcie. Okoliczności tej nie kwestionuje Naczelnik Urzędu Celnego, ani też Dyrektor Izby Celnej w zaskarżonej decyzji. Zdaniem skarżącego, powyższa okoliczność powinna prowadzić do bezwarunkowej klasyfikacji pojazdu do pozycji CN 8704. Za powyższym przemawia wykładnia językowa, celowościowa i funkcjonalna noty wyjaśniającej a także fakt, iż w praktyce orzeczniczej organów celnych i sądów administracyjnych w całej Polsce nie budzi wątpliwości, iż kryterium stosunku długości podłogi powierzchni towarowej do rozstawu osi ma decydujące znaczenie przy klasyfikacji pojazdów typu pick-up. Jeśli długość wewnętrzna powierzchni podłogi towarowej wynosi więcej niż 50 % długości rozstawu osi, pojazd należy zaklasyfikować do kodu CN 8704 nawet, gdy służy zasadniczo do przewozu osób.

Skarżący zwrócił również uwagę, że przedmiotowy samochód pełni funkcję dostawczą, co znalazło odzwierciedlenie w wynikach badania technicznego, jak również w dokumentach rejestracyjnych pojazdu. Skarżący przedstawił również szczegółowe zestawienie cech konstrukcyjnych i właściwości pojazdu, które mają wskazywać na jego towarowe przeznaczenie. Szczególne znaczenie ma zdaniem skarżącego max. dopuszczalny nacisk na oś i proporcja ładowności auta. W ocenie skarżącego, brak poduszek powietrznych w tylnej części pojazdu i występujące tam składane fotele jednoznacznie świadczą o tym, że tylne siedzenia nie służą do komfortowego przewozu osób i nie pełnią podstawowej funkcji osobowej. Na skutek złożenia drugiego rzędu siedzeń, możliwy jest przewóz towarów również w części rzekomo osobowej. Nie ma natomiast możliwości zastosowania odmiennego manewru, tj. zamontowania siedzeń na skrzyni. Pojazd może zatem przewozić jedną osobę i w pozostałej części towar, co należy uznać za regułę. Fakt, iż pojazd posiada drzwi przeszklone w żaden sposób nie wyłącza funkcji polegającej na możliwości przewożenia towarów. Wyposażenie wnętrza pojazdu charakterystyczne dla części przeznaczonej dla pasażerów znajduje się tylko w przedniej części pojazdu, tj. w części przeznaczonej dla kierowcy. Występowanie pewnych minimalnych udogodnień dla pasażerów w drugim rzędzie siedzeń nie przeszkadza w żaden sposób w przewozie towarów w tym miejscu. Wyposażenie wnętrza pojazdu w boczki, głośniki, schowki, również nie stanowi przeszkody dla prawidłowego transportu towarów i dlatego skarżący ich nie usunął. Wiele pojazdów ciężarowych posiada tymczasem "luksusowe" wyposażenie takie jak: klimatyzacja, elektryczne szyby radio cd/mp3, wspomaganie kierownicy, ABS i ESP. Ponadto ustawodawca nie wymaga, aby drugi rząd siedzeń w aucie typu pickup był ubogo wyposażony, bowiem kwestia braku elementów kojarzonych z częścią pasażerską dotyczy części ładunkowej. Skarżący przedstawił również zestawienie cech pojazdu, które w świetle Not Wyjaśniających do HS wykazują więcej elementów zbieżnych

z pozycją CN 8704, niż CN 8703.

Wskazując na naruszenie przepisów postępowania skarżący podniósł, że organ pominął dwie opinie rzeczoznawców z których wynika, iż auto winno zostać zaklasyfikowane do pozycji CN 8704. Nie uwzględnił, że Wydział Komunikacji nie skorzystał z tego uprawnienia żądania potwierdzenia uiszczenia akcyzy, uznając klasyfikację dokonaną przez skarżącego za prawidłową.

Skarżący zwrócił uwagę, że nabyty samochód jest samochodem ciężarowym

i dostawczym według: amerykańskich i polskich dokumentów, ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - prawo o ruchu drogowym, Rozporządzenia Rady (WE) nr 1172/98 z dnia 25 maja 1998 r. w sprawie sprawozdań statystycznych w odniesieniu do transportu drogowego rzeczy, ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych.

Wydanie zaskarżonej decyzji przyczynia się zdaniem skarżącego do zburzenia spójności przepisów oraz jest niezgodne z zasadą demokratycznego państwa prawnego i z innymi zasadami konstytucyjnymi.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie z przyczyn wskazanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył co następuje:

Skarga jest bezzasadna.

W niniejszej sprawie przedmiot sprawy stanowi prawidłowe zakwalifikowanie sprowadzonego z USA przez R.D. samochodu marki Ford F250.

Zgodnie z art.214 WKC kwota należności celnych przywozowych określana jest na podstawie elementów kalkulacyjnych (klasyfikacji taryfowej, pochodzenia oraz wartości celnej towarów) właściwych towarowi w chwili powstania długu celnego - tj. zgodnie z art.201 ust. 2 WKC w chwili przyjęcia zgłoszenia celnego o dopuszczenie do wolnego obrotu.

W myśl art.20 ust.1 WKC w przypadku powstania długu celnego wymagane zgodnie z prawem należności określane są na podstawie Taryfy Celnej Wspólnot Europejskich. Taryfa Celna Wspólnot Europejskich obejmuje:

- towarową Nomenklaturę Scaloną,

- każdą inną nomenklaturę, która oparta jest na Scalonej Nomenklaturze lub która dodaje dalsze jej poddziały i została ustanowiona odrębnymi postanowieniami Wspólnoty, w celu zastosowania w obrocie towarowym środków taryfowych,

- stawki i inne elementy opłat normalnie stosowane do towarów objętych Nomenklaturą Scaloną odnośnie ceł oraz należności przywozowych ustanowionych w ramach wspólnej polityki rolnej.

Zatem, aby obliczyć należności celne stosując właściwą stawkę celną należy uprzednio dokonać prawidłowej klasyfikacji towaru wg kodu określonego we Wspólnej Taryfie Celnej. Klasyfikacja taryfowa towaru objętego zgłoszeniem celnym pozycja [...] z dnia [...].06.2011r. określona została na podstawie rozporządzenia Komisji (UE) nr 861/2010 z dnia 05.10.2010r. zmieniającego załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. UE serii L Nr 284 z dnia 29.10.2010r.).

Nomenklatura Scalona (CN) jest 8-znakowym rozwinięciem Systemu Zharmonizowanego (HS). Klasyfikacja towarów w CN podlega pewnym warunkom określającym zasady, na których jest oparta oraz ogólnym regułom zapewniającym jednolitą interpretację, co oznacza że określony towar zawsze jest klasyfikowany do jednej i tej samej pozycji lub podpozycji z wyłączeniem innych, które mogłyby być brane pod uwagę. Zatem do każdego towaru jest przypisany odpowiedni kod taryfowy. Przyporządkowania towarów do określonych kodów taryfowych dokonywać należy zgodnie z Ogólnymi Regułami Interpretacji Nomenklatury Scalonej (1-6). Przy czym reguły stosuje się wg kolejności ich występowania. Zgodnie z regułą 1 "tytuły sekcji, działów i poddziałów mają znaczenie wyłącznie orientacyjne; do celów prawnych klasyfikację towarów należy ustalać zgodnie z brzmieniem pozycji i uwag do sekcji lub działów oraz, o ile nie są one sprzeczne z treścią powyższych pozycji i uwag, zgodnie z następującymi regułami:", tj. regułami od 2 do 6.

Zarówno System Zharmonizowany (HS), jak i Nomenklatura Scalona (CN) są uzupełniane przez Noty wyjaśniające. Noty wyjaśniające do HS są wydawane w językach angielskim i francuskim przez Światową Organizację Celną (WCO), Radę Współpracy Celnej (CCC). Pozostałe wersje językowe Not wyjaśniających do Systemu Zharmonizowanego są tłumaczone i publikowane przez administracje stron Konwencji HS, w tym przez większość krajów członkowskich UE. W Polsce w/w Noty opublikowane zostały w formie załącznika do obwieszczenia Ministra Finansów z dnia 01,06.2006r. w sprawie wyjaśnień do Taryfy celnej (Monitor Polski Nr 86 poz.880). Noty wyjaśniające do CN przyjmowane są przez Komisję Europejską. Chociaż Noty wyjaśniające do CN mogą odwoływać się do Not wyjaśniających do HS, to jednak nie zastępują tych ostatnich; powinny być uważane jako ich dopełnienie. Skonsolidowana, obecnie obowiązująca wersja Not wyjaśniających do Nomenklatury Scalonej, opublikowana została w Dz.Urz. UE serii C Nr 137 z dnia 06.05.2011r.

Noty wyjaśniające w znaczący sposób przyczyniają sie do interpretacji poszczególnych pozycji, jednakże nie są prawnie wiążące.

Ze względu na istotę sporu w przedmiotowej sprawie, szczegółowej analizie podlegały dwie pozycje taryfowe:

- 8703 - z dalszym szczegółowym rozszerzeniem tej pozycji zależnym od rodzaju zapłonu (iskrowy bądź samoczynny), pojemności silnika, faktu czy pojazd jest nowy, czy używany;

- 8704 - z dalszym szczegółowym rozszerzeniem tej pozycji zależnym od typu pojazdu, rodzaju zapłonu (iskrowy, bądź samoczynny), całkowitej masy pojazdu; pojemności silnika, faktu czy pojazd jest nowy, czy używany.

Pozycja 8703 zgodnie z jej brzmieniem obejmuje "pojazdy samochodowe i pozostałe pojazdy mechaniczne przeznaczone zasadniczo do przewozu osób (inne niż te objęte pozycją 8702), włącznie z samochodami osobowo-towarowymi (kombi) oraz samochodami wyścigowymi". Natomiast pozycja 8704 właściwa jest dla "pojazdów silnikowych do transportu towarów", co wynika z jej brzmienia.

Analizując brzmienie w/w pozycji taryfowych stwierdzić należy, że są one oparte na kryterium przeznaczenia pojazdu. Jednakże pozycja 8703 poprzez odwołanie się do cechy “zasadniczego przeznaczenia" obejmuje pojazdy zasadniczo przeznaczone do przewozu osób. Natomiast pozycja 8704 dotyczy pojazdów, które są przeznaczone tylko do transportu towarów.

Możliwość przewożenia osób w pojazdach zaliczonych do pozycji 8704 stanowi ich marginalną funkcję.

Z kolei użyty w pozycji 8703 zwrot “zasadniczo do przewozu osób" wskazuje, że nie obejmuje ona wyłącznie funkcji przewożenia osób, dopuszcza równiez przewożenie towarów.

W wyroku Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości z dnia 6 grudnia 2007r. W sprawie C-486/06, w którym w pkt 27 wskazano, że “zgodnie z brzmieniem pozycji 8703 pojazdy samochodowe i pozostałe pojazdy mechaniczne przeznaczone zasadniczo do przewozu osób" główne przeznaczenie tych pojazdów jest decyzdujące dla klasyfikacji. Przeznaczenie to określa ogólny wygląd sporny w postępowaniu przed sądem krajowym pojazdów i ogół cech tych pojazdów, nadający im ich zasadnicze przeznaczenie" (zob. podobnie wyrok ETS z dnia 11 stycznia 2007 r., w sprawie C-400/05 B.A.S. Trucks BV przeciwko Staatssecretaris vah Financien, pkt40).

Podstawę dokonania prawidłowej klasyfikacji taryfowej stanowi ustalony w sposób obiektywny stan towaru. Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego - w szczególności protokołu oględzin pojazdu oraz załączonej do niego dokumentacji fotograficznej - wynika, iż będący przedmiotem importu samochód marki Ford F- 250 jest samochodem typu pick-up, czterodrzwiowym (drzwi wahadłowe), 5-osobowym, posiadającym dwie oddzielne przestrzenie: zamkniętą przeszkloną kabinę do przewozu osób i otwartą powierzchnię do transportu towarowego. W części pasażerskiej w pierwszym rzędzie siedzeń znajdują się dwa miejsca siedzące - dla kierowcy i pasażera, natomiast w drugim rzędzie trzy miejsca dla pasażerów - z możliwością składania. Wszystkie miejsca siedzące wyposażone są w pasy bezpieczeństwa. Szyby w drzwiach otwierane są elektrycznie. Boki wnętrza pojazdu wykonane są z odpowiednio ukształtowanych elementów plastikowych, na podłodze na całej długości znajduje się wykładzina. Część towarową pojazdu tworzy otwarta powierzchnia do transportu towarów z otwieraną tylną klapą. Wg oceny technicznej nr 731/11/Jam z dnia 02.06.2011r., dołączonej do zgłoszenia celnego, długość skrzyni ładunkowej wynosi 2 190 mm, natomiast rozstaw osi samochodu 4 010 mm. Pojazd posiada dwie osie. Ponadto pojazd ten wyposażony jest w:

- klimatyzację,

- wentylację,

- oświetlenie wewnętrzne,

- schowki w drzwiach przednich i tylnych oraz między przednimi siedzeniami, napęd 4x4,

- system antypoślizgowy ABS,

- dwie poduszki powietrzne (dla kierowcy i pasażera),

- elektrycznie regulowane lusterka zewnętrzne (ogrzewane),

- fotochromatyczne lusterko wewnętrzne,

- przednie lampy przeciwmgielne,

- tempomat,

- zamek centralny zdalnie sterowany,

- autoalarm,

- immobilizer,

- wspomaganie układu kierowniczego,

- felgi aluminiowe chromowane 20",

- przygotowanie do montażu haka.

Stwierdzone cechy spornego pojazdu, wskazują, że główną funkcją użytkową tego samochodu jest przewóz osób (5 miejsc siedzących umieszczonych w oddzielnej kabinie przystosowanej wyłącznie do przewozu osób, przestrzeń pasażerska w całości wyposażona w szereg elementów kojarzonych z funkcją do przewozu osób), czego nie przekreśla okoliczność, że pojazd ten posiada wyodrębnioną przestań ładunkową. Możliwość przewożenia towarów stanowi jego funkcję dodatkową.

Zgłoszony w dniu 02.06.2011r. do procedury celnej pojazd samochodowy marki Ford F-250 (nrVIN: [...]) spełnia wymagania pozycji taryfowej 8703 - jest bowiem pojazdem zasadniczo przeznaczonym do przewozu osób. Świadczy o tym ogół cech jego konstrukcji i wyposażenia. Fakt, iż pojazd ten może przewozić również dość znaczną ilość ładunku i jest do tego konstrukcyjnie przystosowany nie zmienia jego zasadniczego przeznaczenia, jakim jest przewóz osób (por. wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 31.07.2012 r. sygn. akt. I SA/Rz 409/12). O takim zasadniczym przeznaczeniu pojazdu świadczy przede wszystkim jego wyposażenie w 5 miejsc siedzących umieszczonych w dwóch rzędach siedzeń, które dodatkowo dla każdego z miejsc posiadają pasy bezpieczeństwa oraz uchwyty dla pasażerów w pierwszym i drugim rzędzie siedzeń. Kolejnymi cechami wskazującymi na zasadnicze przeznaczenie jest sposób wykończenia wnętrza i wyposażenia go w elementy umożliwiające bardziej komfortowe podróżowanie osób na tylnych siedzeniach. Część pasażerska jest całkowicie przeszklona i posiada dywaniki, wentylację, oświetlenie, popielniczki i klimatyzację, co niewątpliwie kojarzyć należy z pojazdem przeznaczonym zasadniczo do przewozu osób. Również konstrukcja drzwi wskazuje, że zostały one zaprojektowane z myślą o przewozie pasażerów w dwóch rzędach siedzeń. W oszklonych drzwiach tylnych od wewnątrz zamontowano: głośniki, uchwyty, klamki, elektryczne regulatory okien. Ogół cech przedmiotowego pojazdu i jego ogólny wygląd wskazują, że jego główną funkcją użytkową jest przewóz osób, czego nie przekreśla okoliczność, że pojazd ten posiada wyodrębnioną przestań ładunkową, umożliwiającą przewóz towarów. Dokonując klasyfikacji organy słusznie kierowały się cechą dominującą jaką jest zasadnicze przeznaczenie do przewozu osób. Brzmienie pozycji 8703 wskazuje wyraźnie, że pojazd może być wykorzystywany również do przewozu towarów, choć zasadniczym jego przeznaczeniem jest przewóz osób. Wskazuje na to kwalifikowanie do tej pozycji samochodów osobowo-towarowych (kombi). Przy czym określenie "samochody osobowo- towarowe" oznacza pojazdy przeznaczone do przewozu najwyżej 9 osób (wraz z kierowcą), których wnętrze może być używane bez zmiany konstrukcji zarówno do przewozu osób, jak i do transportu towarów. Zgodnie z treścią w/w Not wyjaśniających do HS - klasyfikacja pojazdów mechanicznych objętych pozycją 8703 jest wyznaczona przez pewne cechy, które wskazują na to, że te pojazdy są głównie przeznaczone raczej do przewozu osób, niż do transportu towarów (pozycja 8704). Cechy te są szczególnie pomocne przy określaniu klasyfikacji pojazdów mechanicznych, których masa brutto wynosi do 5 ton, i które posiadają pojedynczą zamkniętą przestrzeń wewnątrz dla kierowcy i zawierają inną przestrzeń dla pasażerów, którą można wykorzystać do transportu zarówno osób, jak i towarów. Do tej kategorii pojazdów mechanicznych włączone są te powszechnie znane jako pojazdy "wielozadaniowe" (np. pojazdy typu wan, SUV-y (Sports Utility Vehicles), niektóre pojazdy typu pickup). Przejawem cech projektowych zwykle stosowanych do pojazdów, które objęte są pozycją 8703, są następujące cechy:

- obecność stałych siedzeń z wyposażeniem bezpieczeństwa dla każdej osoby (np. pasy bezpieczeństwa lub punkty kotwiące oraz wyposażenie do zainstalowania pasów bezpieczeństwa) lub obecność stałych punktów kotwiących i wyposażenia do zainstalowania siedzeń i wyposażenia bezpieczeństwa w przestrzeni tylnej za przestrzenią dla kierowcy i przednich pasażerów; takie siedzenia mogą być zamocowane na stałe, składane, zdejmowane z punktów kotwiących lub składające się;

- obecność tylnych okien wzdłuż dwóch ścian bocznych;

- obecność przesuwnych, wahadłowych lub podnoszonych drzwi (jedne lub więcej), z oknami na bocznych ścianach lub z tyłu;

- brak stałego panelu lub przegrody pomiędzy przestrzenią dla kierowcy i przednich pasażerów, a przestrzenią tylną, która może być używana do przewozu zarówno osób, jak i towarów;

- obecność elementów komfortowych oraz wykończenie wnętrza i wyposażenie w całym wnętrzu pojazdu, które kojarzone są z przestrzenią pasażerską pojazdu (np. dywaniki, wentylacja, oświetlenie wnętrza, popielniczki).

Mając na uwadze cechy przedmiotowego pojazdu przemawiające za osobowym charakterem pojazdu stwierdzić należy, że odpowiadały one cechom zawartym w Notach wyjaśniających do pozycji taryfowej 8703. Przede wszystkim niniejszy pojazd posiada 5 stałych siedzeń, do których zamontowane są pasy bezpieczeństwa oraz 4 przeszklonych drzwi otwieranych wahadłowo, które umożliwiają wszystkim podróżującym łatwe zajęcie miejsca (zarówno w pierwszym jak i w drugim rzędzie siedzeń). W samochodzie tym brak jest stałego panela lub przegrody pomiędzy przestrzenią dla kierowcy i przednich siedzeń pasażerów, a przestrzenią tylną, która może być używana do przewozu zarówno osób, jak i towarów. Wyposażenie całego wnętrza przestrzeni przewidzianej dla podróżnych kojarzone jest z wyposażeniem aut osobowych. Zatem organy celne słusznie uznały, że nie można nabytego przez Skarzacego pojazdu zakwalifikować do pozycji 8704 – pojazdy silnikowe do transportu towarów.

Zgodnie z Notami wyjaśniającymi do HS, pozycja taryfowa 8704 swym zakresem obejmuje w szczególności zwykłe ciężarówki i furgony, ciężarówki i furgony dostawcze wszelkiego rodzaju; ciężarówki wyposażone w urządzenia do automatycznego wyładunku (wywrotki itp.); cysterny ciężarówki-chłodnie i izotermiczne, ciężarówki o dwóch lub więcej platformach ładunkowych do przewozu kwasu w gąsiorach, butli z propanem itp.; ciężarówki przystosowane do dużych obciążeń z rama kutą, z pochylniami ładunkowymi do przewozu czołgów, urządzeń podnoszących albo koparek, transformatorów elektrycznych itp.; ciężarówki specjalnie skonstruowane do przewozu świeżego cementu, inne niż betoniarki transportowe objęte pozycją 8705, śmieciarki nawet wyposażone w urządzenia do załadunku, zgniatania itp. Pojazdy samochodowe do transportu towarowego (pozycja 8704) posiadają następujące cechy:

- obecność siedzeń typu ławki bez wyposażenia bezpieczeństwa (np. pasów bezpieczeństwa lub punktów kotwiących i wyposażenia do zainstalowania pasów bezpieczeństwa) lub udogodnień dla pasażerów w przestrzeni tylnej za przestrzenią dla kierowcy i przednich pasażerów. Siedzenia takie są zwykle składane lub składające się, aby pozwolić na pełne wykorzystanie tylnej podłogi (pojazdy typu van) lub oddzielnej platformy (pojazdy typu pickup) do transportu towarów;

- obecność oddzielnej kabiny dla kierowcy i pasażerów oraz oddzielnej, otwartej platformy z bocznymi burtami i opuszczaną tylną klapą (pojazdy typu pickup);

- brak tylnych okien wzdłuż dwóch ścian bocznych; obecność przesuwnych, wahadłowych lub podnoszonych drzwi (jedne lub więcej), bez okien na bocznych ścianach lub z tyłu, do załadunku i rozładunku towarów (pojazdy typu van);

- obecność stałego panelu lub przegrody pomiędzy przestrzenią dla kierowcy i przednich pasażerów a przestrzenią tylną,

- brak elementów komfortowych oraz wykończenia wnętrza i wyposażenia w przestrzeni ładunkowej pojazdu, które kojarzone są z przestrzenią pasażerską pojazdu (np. dywaniki, wentylacja, oświetlenie wnętrza, popielniczki).

Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że przedmiotowy samochód - nie posiada zdecydowanej większości w/w cech. Zarówno elementy wyposażenia tego samochodu, jak i jego zewnętrzny wygląd nie pozwalają na przyjęcie, że jest on samochodem ciężarowym. Oceny tej nie zmienia fakt, iż pojazd jest faktycznie wykorzystywany do przewozu materiałów sypkich, dostawy paliw, środków smarnych i części zapasowych do maszyn pracujących na terenie kopalni. Uwzględnienie przy klasyfikacji pojazdów sposobu ich wykorzystania uniemożliwiałoby zaklasyfikowanie konkretnego pojazdu do tylko jednej pozycji taryfowej. Ten sam samochód przez jednych importerów byłby klasyfikowany do pozycji 8703 (jeżeli służyłby im do przewozu osób), a przez drugich do pozycji 8704 (ponieważ byłby wykorzystywany do przewozu towarów). Podczas, gdy w świetle zasad klasyfikacji taryfowej ten sam towar może być klasyfikowany tylko do jednego kodu taryfowego. Dlatego w procesie klasyfikacji brane są pod uwagę cechy konstrukcyjne determinujące jego zasadnicze przeznaczenie, cechy względnie trwałe i trudno zmienialne.

Międzynarodowa konwencja w sprawie zharmonizowania systemu oznaczania i kodowania towarów (zwanego dalej “HS") sporządzona w Brukseli w dniu 14 czerwca 1983r. Oraz protokół zmian do niej z dnia 24 czerwca 1986r. (zwane dalej “konwencją w sprawie HS") zostały zatwierdzone w imieniu Europejskiej Współnoty Gospodarczej decyzja Rady 87/369/EWG z dnia 7 kwietnia 1987r. (Dz.U. L 198, str. 1). Zgodnie z art. 3 ust. 1 konwencji w sprawie HS każda z umawiających się stron zobowiązuje się do tego, że jej nomenklatury celne i statystyczne będą zgodne z HS, że będzie stosowała wszystkie pozycje i podpozycje HS bez dodatków lub modyfikacji wraz z ich odpowiednimi kodami cyfrowymi oraz że będzie przestrzegała kolejności cyfrowych tego systemu. Przepis ten stanowi też, że każda z umawiających się stron zobowiązuje się do stosowania ogólnych reguł interpretacji HS, a także wszystkich uwag dotyczących sekcji, działów i podpozycji HS oraz do tego, że nie będzie modyfikowała ich zakresu. Przekształcona w Światową Organizację Celną (zwaną dalej "WCO") Rada Współpracy Celnej, powołana na podstawie międzynarodowej konwencji w sprawie jej ustanowienia sporządzonej w Brukseli w dniu 15.12.1950 r., zatwierdza na warunkach określonych w art. 8 konwencji w sprawie HS, noty wyjaśniające do HS przygotowane przez Komitet HS, o którym mowa w art. 6 tej konwencji. Powyższe oznacza, iż w zakresie pierwszych 6 cyfr podział dokonany w CN jest zgodny z podziałem dokonanym w HS. Zarówno System Zharmonizowany (HS), jak i Nomenklatura Scalona (CN) są uzupełniane przez Noty wyjaśniające. Chociaż Noty wyjaśniające do CN mogą odwoływać się do Not wyjaśniających do HS, to jednak nie zastępują tych ostatnich; powinny być uważane jako ich dopełnienie i być używane w połączeniu z nimi. Wobec powyższego za chybiony uznać należy zarzut Skarżącej, iż organ celny naruszył hierarchię Taryfy Celnej UE poprzez zlekceważenie dominującej roli Nomenklatury Scalonej, a w konsekwencji także Not wyjaśniających do niej.

Klasyfikacji spornego samochodu do pozycji 8703 nie zmienia podkreślany przez Skarżącego fakt, iż maksymalna wewnętrzna długość podłogi części towarowej jest większa niż połowa długości rozstawu osi przedmiotowego pojazdu. Wprawdzie zgodnie z zapisem dotyczącym pozycji 8703, zamieszczonym w Notach wyjaśniających do Nomenklatury Scalonej (Komunikat Komisji Europejskiej dotyczący Not wyjaśniających do CN: 2007/C 74/01, opublikowany w dniu 31.03.2007r. w Dz.Urz. UE serii C Nr 74) "pojazdy typu pick-up mają być klasyfikowane do pozycji 8704, jeżeli maksymalna wewnętrzna długość podłogi powierzchni do transportu towarów jest większa niż 50% długości rozstawu osi pojazdu lub jeżeli posiadają one więcej niż dwie osie", jednak cecha ta nie może stanowić decydującego kryterium klasyfikacji pojazdu. Noty wyjaśniające do Nomenklatury Scalonej nie zastępują bowiem Not wyjaśniających do Systemu Zharmonizowanego, lecz należy je traktować jako ich uzupełnienie (zob. wyrok Trybunału z dnia 06.12.2007r. w sprawie C-486/06 - pkt. 36). Dlatego w sytuacji, gdy pojazd zgodnie z Notami wyjaśniającymi do HS, powinien być klasyfikowany do pozycji 8703, nie jest dopuszczalne przyjmowanie - na podstawie jednej cechy pojazdu opisanej w Nocie wyjaśniającej do CN - innej klasyfikacji towarowej. Potwierdzeniem tego stanowiska jest wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego sygn. Akt I GSK 370/12 z dnia 10 maja 2012r. Zatem warunkiem przesądzającym o klasyfikacji taryfowej samochodu są ustalenia, co do zasadniczego przeznaczenia pojazdu, przeprowadzone na podstawie ogólnego wyglądu i ogółu cech samochodu, które w niniejszej sprawie wskazują, że jego zasadniczym przeznaczeniem jest przewóz osób.

Wbrew stwierdzeniom Skarżącego ocena techniczna nr 731/11/Jam z dnia 02.06.2011r. dokonana została na zlecenie “A" R.D. (vide - zapis w ocenie w zakresie zleceniodawcy). Ponadto zgodnie z zapisem w polu 44 SAD ("dodatkowe informacje/załączone dokumenty/świadectwa i pozwolenia") ocena stanowiła załącznik do zgłoszenia celnego. Z kolei zgłoszenie celne (stosownie do postanowień art.4 pkt 17 WKC) oznacza czynność, poprzez którą osoba wyraża w wymaganej formie i w określony sposób, wolę umieszczenia towaru pod określoną procedurą celną. Zgłoszenie celne dokonywane jest na sformalizowanym dokumencie, którego wypełnienie we właściwych pozycjach rodzi ten skutek, że bez względu na jego prawidłowość materialną organ celny obowiązany jest ten dokument przyjąć, o ile wraz z nim następuje przedstawienie towaru (art.63 WKC). Z kolei przepis art.23 ust.1 ustawy Prawo celne wprowadza zasadę wypełniania zgłoszeń celnych zgodnie z techniką samoobliczenia. Zatem to zgłaszający oblicza i wykazuje w zgłoszeniu celnym kwotę należności przywozowych lub należności wywozowych. Zgłaszający, stosownie do postanowień art.199 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 02.07.1993r. ustanawiającego przepisy wykonawcze w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. Urz. L 253 z dnia 11.10.1993r. ze zm.) ponosi odpowiedzialność za podane w zgłoszeniu dane. Zgodnie z art.62 WKC do zgłoszenia dołącza się wszystkie dokumenty, których przedłożenie jest wymagane dla zastosowania przepisów regulujących procedurę celną do której zgłaszane są towary. Przyjęcie zgłoszenia celnego jest czynnością materialno-techniczną, której dokonanie co do zasady powoduje z mocy prawa objęcie towaru procedurą celną oraz stanowi podstawę do zaksięgowania kwoty należności celnych. Po przyjęciu zgłoszenia celnego mogą zostać rozpoczęte czynności związane z kontrolą towaru - oględziny, rewizja celna, czy weryfikacja przyjętego przez organ celny zgłoszenia. O tym, czy i jakie czynności kontrolne zostaną podjęte, decyduje organ celny. Zgodnie z art.68 WKC - w celu weryfikacji zgłoszeń przyjętych przez organy celne, mogą one przeprowadzić:

- kontrolę zgłoszenia i załączonych do niego dokumentów. W celu sprawdzenia prawidłowości danych zawartych w zgłoszeniu organy celne mogą zażądać od zgłaszającego przedstawienia innych dokumentów,

- rewizję towarów z jednoczesnym ewentualnym pobraniem próbek w celu dokonania ich dalszej analizy lub dokładniejszej kontroli.

Z kolei w myśl art.71 WKC podstawę stosowania przepisów regulujących procedurę celną, którą objęte są towary, stanowią wyniki dokonanej weryfikacji zgłoszenia (ust.1). W przypadku niedokonania weryfikacji zgłoszenia przepisy określone w ust.1 stosuje się na podstawie danych zawartych w zgłoszeniu (ust.2). Ponadto zgodnie z art.73 ust.1 WKC bez uszczerbku dla art.74, jeżeli spełnione zostaną warunki objęcia towarów daną procedurą i o ile towary nie są przedmiotem ograniczeń lub zakazów, organy celne zwalniają towary po dokonaniu weryfikacji zgłoszenia lub jego przyjęciu bez weryfikacji. Dotyczy to również sytuacji, gdy weryfikacja nie może zostać zakończona w uzasadnionym terminie i gdy obecność towarów do celów tej weryfikacji nie jest już konieczna. W przedmiotowej sprawie, wbrew twierdzeniom Skarżącego, weryfikacja zgłoszenia celnego nie była przeprowadzana. Dokonywana była jedynie kontrola fizyczna (oględziny) towaru, w toku której zabezpieczona została dokumentacja zdjęciowa pojazdu.

Właściwy art.78 WKC, stwarza podstawę prawną dla dokonania kontroli zgłoszenia celnego i załączonych do niego dokumentów w sytuacji, gdy objęte takim zgłoszeniem towary, po uiszczeniu należności celnych, zostały zwolnione i nabrały statusu towarów wspólnotowych. Stanowi on zatem swoisty odpowiednik art.68 WKC, dotyczącego podjęcia przez organ celny kontroli zgłoszenia celnego po przyjęciu zgłoszenia celnego, lecz przed zwolnieniem towaru. Wprowadzenie możliwości dokonania kontroli zgłoszenia celnego po zwolnieniu towarów jest wynikiem ogólnoeuropejskiej tendencji do ograniczania kontroli w chwili przedstawiania towaru organowi celnemu i umożliwienie jak najszybszego zwolnienia i podjęcia towaru przez zgłaszającego. Stwierdziwszy nieprawidłowości w zgłoszeniu celnym, organ celny może wprowadzić zmiany do zgłoszenia celnego (art.78 ust.1 WKC). W sytuacji, gdy organ celny stwierdzi (w wyniku przeprowadzonej kontroli a posteriori), że przepisy regulujące procedurę celną, pod którą został umieszczony towar, zostały zastosowane w oparciu o nieprawidłowe lub niekompletne dane, to obowiązkiem organu celnego jest podjęcie niezbędnych kroków w celu uregulowania sytuacji, biorąc pod uwagę nowe dane uzyskane z postępowania kontrolnego (art.78 ust.3 WKC). W zależności od tego, czy organ stwierdzi niedobór należności celnych, czy też zaksięgowanie ich w wyższej kwocie, niż prawnie należna, wydaje on odpowiednio:

- decyzję o retrospektywnym zaksięgowaniu dodatkowej kwoty długu celnego, na podstawie art.220 ust.1 WKC oraz art.51 ustawy Prawo celne (możliwe jest także naliczenie przez organ celny odsetek), a także dodatkowej kwoty zobowiązania w podatku od towarów i usług oraz w podatku akcyzowym (jeżeli występuje) lub też,

- decyzję o zwrocie lub umorzeniu cła.

Mając powyższe na uwadze, zarzuty dotyczące naruszenia przez organ celny art. 78 WKC uznać nalezy za bezpodstawne.

Zarówno obydwie oceny techniczne, jak i dowód rejestracyjny zostały wydane w oparciu o przepisy ustawy z dnia 20.06.1997r. - Prawo o ruchu drogowym (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r. poz.1137 ze zm.), które to przepisy nie pozostają w związku z kwalifikacją rodzajową pojazdów dokonaną w Nomenklaturze Scalonej. Organy celne dokonały bowiem klasyfikacji towaru zgodnie z zasadami wynikającymi z rozporządzenia Komisji (WE) nr 861/2010 z dnia 05.10.2010r. (mającego zastosowanie w niniejszej sprawie) zmieniającego załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz.Urz. UE serii L 284 z dnia 29.10.2010r.). Choć sytuacja, w której jednemu pojęciu nadaje się różne znaczenia prawne nie jest pożądana z punktu widzenia czytelności i jasności przepisów, o tyle biorąc pod uwagę autonomiczność poszczególnych gałęzi prawa jest dopuszczalna, a sięganie do innych aktów prawnych możliwe jest w sytuacji, gdy ustawodawca nie uregulował pewnych kwestii na zasadzie wyjątku. Stwierdzeń biegłego, iż pojazd cyt. "powinien być zakwalifikowany do kodu (CN) 8704" nie może odnieśc skutku, gdyż organ odowławczy wyjasnia, iż odnośnie kwalifikacji towaru w Taryfie celnej rzeczoznawca samochodowy wypowiadać się nie może, nawet w przypadku istnienia wątpliwości w tym przedmiocie, gdyż dokonywanie klasyfikacji taryfowej pozostaje w wyłącznej kompetencji organów celnych. W myśl bowiem postanowień art.4 pkt 3 WKC organem uprawnionym do stosowania przepisów prawa celnego są organy celne. Okoliczność, że pojazd ma możliwość ciągnięcia przyczepy, nie jest cechą wyłączną samochodów przeznaczonych do przewozu towarów. W rozumieniu przepisów ruchu drogowego zarówno samochód osobowy, jak i ciężarowy może ciągnąć przyczepę pod warunkiem, że nie zostanie przekroczona w ten sposób rzeczywista masa całkowita pojazdu ciągnącego, czyli masa pojazdu łącznie z masą osób i rzeczy. Także możliwość złożenia tylnej kanapy nie przesądza o tym, że pojazd traci zasadnicze cechy pojazdu przeznaczonego do przewozu osób. Część pasażerska jest bowiem konstrukcyjnie wyodrębniona (kabina) od części towarowej i nawet złożenie tylnej kanapy nie powoduje, że kabina ta traci cechy kabiny dostosowanej do przewozu osób. Nie zostają w ten sposób usunięte choćby punkty mocowania pasów bezpieczeństwa oraz kotwienia foteli. W ocenie organu odwoławczego relatywnie niewielka - w odniesieniu do maksymalnej masy całkowitej - dopuszczalna ładowność, tj. na poziomie 600 kg wobec 3 490 kg dopuszczalnej masy całkowitej sprawia, że przewóz towarów uznać należy za funkcję jedynie dodatkową, przy zachowaniu zasadniczego przeznaczenia do przewozu osób. Po odjęciu części ładowności przypadającej na pasażerów w wysokości 280 kg (4 x 70 kg = 280 kg), na przewóz ładunków pozostaje zaledwie 320 kg. Jest to wartość, która nie może w żaden sposób wpłynąć na zmianę zasadniczego przeznaczenia przedmiotowego pojazdu, pomimo tego, że konstrukcja pojazdu, której istotą jest odseparowana od części pasażerskiej część ładunkowa, daje możliwość przewozu ładunków o większej wadze, gabarytach i charakterze. Poza tym zauważyć należy, iż kryterium ładowności, o którym wnioskować można na podstawie niektórych opinii klasyfikacyjnych Komitetu Systemu Zharmonizowanego (podjętych na 22 sesji Komitetu w listopadzie 1998r.) nie jest przesądzające, skoro na 28 sesji tego Komitetu (która miała miejsce w listopadzie 2001 r.) rozszerzono dotychczasowe Noty wyjaśniające do pozycji 8703 o kryterium cech projektowych pojazdu.

Przepisy prawa na które powołuje się Skarżący nie pozostają w związku z kwalifikacją rodzajową pojazdów dokonywaną w Nomenklaturze Scalonej.

W złożonej skardze Skarżący wskazuje na naruszenie przez organ celny art.11 WKC poprzez nieuwzględnienie ustnej informacji otrzymanej w Urzędzie Celnym w Łodzi - potwierdzającej, iż pojazd Ford F-250 będzie klasyfikowany do pozycji 8704.

Odnosząc się do powyższego zarzutu należy stwierdzić, iż zgodnie z art. 11 WKC każda osoba może ubiegać się przez organami celnymi o informację dotyczącą stosowania przepisów prawa celnego. Informacje udzielane są wnioskodawcy bezpłatnie. Przepis art. 11 WKC nie określa w jakim zakresie organ jest informacjami związany. Przyjmuje się jednak, że informacje wydawane na podstawie art. 11 WKC nie SA – w świetle prawa wspólnotowego – wiążące. W przypadku informacji udzielonej w formie ustnej czy telefonicznej, powstaje bardzo istotny, praktyczny problem - kwestia udowodnienia faktu jej udzielenia (czy miała ona miejsce, w jakim zakresie jej udzielono). W przedmiotowej sprawie na okoliczność udzielenia przez organ celny informacji w zakresie klasyfikacji taryfowej samochodu marki Ford F250 (w oparciu o art. 11 lub art. 12 WKC), Skarżący nie przedstawił żadnego dowodu. Importer chcąc chronić swój interes prawny, powinien (przed mającym nastąpić przywozem) zwrócić się do uprawnionego organu celnego z wnioskiem o udzielenie wiążącej informacji taryfowej (WIT). Zgodnie bowiem z art. 12 WKC organy celne wydają, na pisemny wniosek i w sposób określony zgodnie z procedurą Komitetu, wiążące informacje taryfowe. Wiążąca informacja taryfowa zobowiązuje organy celne wobec osoby, której udzielono informacji, jedynie w zakresie klasyfikacji taryfowej towaru. Wiążąca informacja taryfowa zobowiązuje organy celne jedynie w odniesieniu do towarów, dla których formalności celne zostały dokonane po dniu, w którym informacja została przez nie wydana.

Osoba, której udzielono informacji, musi udowodnić, że towar zgłoszony odpowiada pod każdym względem temu, który jest opisany w informacji.

Naczelną zasadą postępowania podatkowego jest obowiązek podjęcia przez organ wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy (art.122 Ordynacji podatkowej). Zasadzie tej towarzyszy obowiązek zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego (art.187 Ordynacji podatkowej). Poszukiwanie i ujawnianie dowodów oparte jest na zasadzie legalności i jawności. Dowodem w sprawie podatkowej jest wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, o ile nie jest to sprzeczne z prawem. Okoliczność faktyczna może być uznana za udowodnioną, jeśli strona miała możliwość wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów oraz całego zebranego w sprawie materiału dowodowego (art.192, art.200 § 1 Ordynacji podatkowej). Oceniając zebrany materiał dowodowy organ powinien przestrzegać granicy między swobodą oceny (art.191 Ordynacji podatkowej), a jej dowolnością. Granica ta nie jest ostra, ale doktryna wypracowała pewne kryteria, według których można badać, czy ramy swobody nie zostały przekroczone w kierunku dowolności. Są nimi: zgodność oceny z prawidłami logiki, zgodność oceny z prawami nauki i doświadczenia, traktowanie zebranych dowodów i materiału dowodowego jako zjawisk obiektywnych, ocenianie dowodów wyłącznie z punktu widzenia ich znaczenia i wartości dla toczącej się sprawy, a także wszechstronność oceny. Jak wynika z akt przedmiotowej sprawy organy celne podjęły wszelkie niezbędne działania w celu wyjasnienia stanu faktycznego. Zgromadziły i prawidłowo oceniły materiał dowodowy nie naruszając przy tym art. 191 Ordynacji podatkowej, na mocy którego organ uprawniony jest do swobodnej oceny zgromadzonych dowodów.

Także uzasadnienia decyzji odpowiadają zasadom ich sporządzania przewidzianym przez Ordynację podatkową i przedstawiają w sposób pełny stanowiska organów, zawierając przy tym rzeczową argumentację.

Organy dokonały prawidłowej klasyfikacji zakupionego przez Skarżącego pojazdu marki Ford F250 do pozycji taryfowej 8703 - jako zasadniczo przeznaczonego do przewozu osób, którym można również przewozić towary. Tym samym twierdzenia Strony skarżącej, iż organ podatkowy nie przeprowadził szczegółowej analizy właściwości technicznych pojazdu (świadczących o tym, że jest on zasadniczo przeznaczony do transportu towaru) uznać należy za bezpodstawne.

Z uwagi na powyższe rozważania skarga jako bezzasadna podlegała oddaleniu w oparciu o art. 151 P.p.s.a.