Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 103/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2011-06-01 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 51 ust. 3
journal: Dz.U. 2010 nr 243 poz 1623
law: Ustawa  z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mieczysław Górkiewicz (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Alicja Palus Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak Protokolant asystent sędziego Aleksandra Dobosiewicz po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 1 czerwca 2011 r. sprawy ze skargi S. B. na decyzję Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wykonania obowiązku oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...]r. organ I instancji na podstawie art. 51 ust. 3 pkt 1 ustawy – Prawo budowlane stwierdził wykonanie obowiązku nałożonego na inwestora decyzją z dnia 29 maja 2009 r.

W uzasadnieniu organ ten szeroko opisał przebieg postępowania naprawczego prowadzonego od 2006 r. w odniesieniu do remontu wykonywanego bez wymaganego zgłoszenia.

Decyzją z dnia [...]na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy zobowiązano inwestora do wykonania robót budowlanych polegających na odłączeniu kotła gazowego, zamurowaniu otworu wlotowego oraz wykończeniu progu zewnętrznego. Organ podkreślił, że postępowanie prowadzone jest w sprawie samowolnego remontu, nie zaś w odniesieniu do innych robót budowlanych związanych z przebudową budynku, o wykonaniu których doniósł skarżący. Organ nie zajmował się ponadto robotami budowlanymi wykonanymi w części legalnie, na podstawie zgłoszenia. Decyzja stała się ostateczna.

Po zgłoszeniu przez inwestora wykonania nakazanych robót, organ przeprowadził dowody z dokumentów i oględzin. W oparciu o te dowody ustalono wykonanie obowiązku, gdyż kocioł gazowy został odłączony, otwór wlotowy zamurowano, zaś próg zewnętrzny został wykończony. W nawiązaniu do zarzutów skarżącego organ wskazał, że w szczególności nieprawidłowości związane z podłączeniem dodatkowej wentylacji kotłowni, nie były przedmiotem nin. postępowania. Wykonanie obowiązków nałożonych na inwestora potwierdził również świadek K. S.. Organ podkreślił, że postępowanie dotyczyło robót niezakończonych, których kontynuowanie będzie uzależnione od uzyskania pozwolenia na budowę bądź dokonania zgłoszenia. Dlatego nie było możliwe uzyskanie odbioru części niezakończonych robót przez odpowiednie podmioty, co postulował skarżący.

Skarżący w odwołaniu wniósł o uchylenie powyższej decyzji i wydanie decyzji nakazującej zaniechanie dalszych robót budowlanych i doprowadzenie obiektu do stanu sprzed samowoli budowalnej. Skarżący zarzucił w szczególności, że organ nie wydał rozstrzygnięcia odnośnie wszystkich robót wykonanych samowolnie.

Zaskarżoną decyzją organ utrzymał powyższą decyzję w mocy. W uzasadnieniu organ wskazał, że celem postępowania naprawczego jest doprowadzenie robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem. Następuje to najpierw przez wydanie na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy decyzji nakładającej obowiązek wykonania określonych czynności lub robót budowlanych, a następnie decyzji stwierdzającej na podstawie art. 51 ust. 3 pkt 1 wykonanie tego obowiązku. Niemożność doprowadzenia robót do stanu zgodnego z prawem lub niewykonanie nałożonego obowiązku powoduje konieczność wydania decyzji nakazującej rozbiórkę bądź doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego. Z dokonanych ustaleń wynikało niewątpliwie, że obowiązki nałożone decyzją z dnia 29 maja 2009 r. zostały prawidłowo wykonane. Należało więc zakończyć postępowanie naprawcze przez wydanie decyzji stwierdzającej tę okoliczność. Skarżący w odwołaniu nie kwestionował tych ustaleń, a jedynie zgłosił zarzuty nie mające znaczenia na obecnym etapie postępowania naprawczego.

W skardze do sądu administracyjnego skarżący powtórzył dotychczasowe zarzuty. Organ nadzoru budowlanego wydał decyzje dotyczące jedynie części samowolnie wykonanych robót budowlanych. Skarżący nie wykluczył, że roboty opisane w decyzjach zostały wykonane prawidłowo. Skarżący wniósł jednak, aby sąd wpłynął na organ nadzoru budowlanego, aby ten rozpatrzył wszystkie samowolnie wykonane roboty.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie w oparciu o dotychczasową argumentację.

Pełnomocnik organu oświadczył na rozprawie, że pozostałe roboty budowlane (opisane przez skarżącego na k. 22-23 akt sądowych) objęte są odrębnym postępowaniem.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Ustalenia przytoczone przez organ znajdowały potwierdzenie w zgromadzonym materiale procesowym, zaś ich ocena prawna zawarta w zaskarżonej decyzji nie nasuwała zastrzeżeń. Wobec niestwierdzenia przez sąd naruszeń prawa wymienionych w art. 145 § 1 p.p.s.a., skargę należało uznać za bezzasadną. Było istotne, że sąd administracyjny dokonuje kontroli legalności decyzji zaskarżonej. Dopiero po stwierdzeniu podstawy do uchylenia decyzji zaskarżonej, sąd uprawniony jest do objęcia kontrolą decyzji podjętych w osobno zakończonych postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga (art. 135 p.p.s.a.). Decyzje naprawcze wydawane na podstawie art. 51 ustawy – Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623) pozostają w tzw. ciągu działań prawnych. Oznacza to, że pewna decyzja ostateczna, stanowi z kolei podstawę do wydania kolejnej decyzji. Ta pierwsza, podstawowa decyzja może zakreślać ramy rozstrzygnięcia decyzją następczą. O istnieniu związku między tymi kolejnymi decyzjami stanowi zarówno prawo materialne (w tym przypadku art. 51), jak i prawo procesowe (np. art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a.). W razie dokonywania sądowej kontroli decyzji kolejnej, dopóki nie zostanie stwierdzona podstawa do jej uchylenia, sąd nie ma możliwości dokonania kontroli decyzji podstawowej. O ile przytoczenia skarżącego przełożyć na język prawniczy to twierdzi on, że decyzja podstawowa była wadliwa lub niepełna, gdyż nie załatwiała końcowo sprawy wszelkich robót budowlanych prowadzonych samowolnie. Niewykluczone, że organ nadzoru budowlanego prowadzi zdaniem skarżącego postępowanie w sposób przewlekły (patrz art. 37 § 1 i 2 k.p.a. w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 3 grudnia 2010 r. Dz. U. z 2011 r. Nr 6, poz. 18 i ustawą z dnia 20 stycznia 2011 r. Dz. U. Nr 34, poz. 173). Jednocześnie skarżący wprost stwierdza, że decyzja zaskarżona jest niewadliwa, bowiem trafnie potwierdza wykonanie przez inwestora obowiązków nałożonych decyzją podstawową. Jak trafnie wskazał organ, ostateczna decyzja wydana na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy określiła rodzaj robót pozwalających na doprowadzenie objętego decyzją zakresu robót do stanu zgodnego z prawem, a tym samym zakreśliła przedmiot czynności sprawdzających jej wykonanie. Organ niewadliwie stwierdził wykonanie tych konkretnych obowiązków i dlatego wydał prawidłową decyzję opartą na art. 51 ust. 3 pkt 1 ustawy.

Odnośnie pozostałych robót postępowanie naprawcze jest kontynuowane i w nim skarżący, może zgłaszać zarzuty i realizować postulaty wyrażone w skardze.

Dlatego i zgodnie z art. 151 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.

PM 16.06.2011 r.