Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SAB/Wa 52/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-12-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6048 Status zakładu pracy chronionej
658
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Stwierdzono, że organ nie dopuścił się przewlekłego prowadzenia postępowania
Powołane przepisy: article: art. 65
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Nowecki Sędziowie Sędzia WSA Grażyna Śliwińska Sędzia WSA Dorota Pawłowska (spr.) po rozpoznaniu w dniu 17 grudnia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi Fundacji [...] z siedzibą w [...] na bezczynność i przewlekłość postępowania Wojewody [...] w przedmiocie przyznania statusu zakładu aktywności zawodowej 1. odrzuca skargę na bezczynność Wojewody [...]; 2. stwierdza, że Wojewoda [...] nie dopuścił się przewlekłego prowadzenia postępowania.


UZASADNIENIE

Pismem z [...] listopada 2017 r. Fundacja [...] z siedzibą w L. (dalej ,,Strona", ,,Skarżąca", ,,Fundacja") złożyła do Wojewody [...] (dalej także ,,Organ") wniosek o przyznanie, na podstawie art. 30 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnieniu osób niepełnosprawnych (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 2046), statusu zakładu aktywności zawodowej dla Zakładu [...] w C.

Zawiadomieniem z [...] grudnia 2017 r. Wojewoda [...] poinformował Stronę o przekazaniu wniosku Wojewodzie [...] na podstawie art. 65 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 ze zm., dalej ,,Kpa"). W ocenie Organu, zasadność przekazania sprawy wynikała z tego, że w zakresie nadania szczególnego statusu właściwy jest wojewoda w obszarze którego mieści się siedziba podmiotu składającego wniosek. Z uwagi zaś na to, że siedzibą Fundacji wnioskującej o przyznanie takiego statutu jest miasto L., to wniosek Strony został przekazany zgodnie z właściwością miejscową Wojewodzie [...].

Pismem z [...] grudnia 2017 r. Fundacja wystąpiła do Wojewody [...] z wnioskiem o uchylenie, na podstawie art. 154 § 1 Kpa, decyzji o przekazaniu wniosku z [...] listopada 2017 r. do Wojewody L. .

Wnioskiem z [...] lutego 2018 r. Wojewoda [...] wystąpił do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego w sprawie z wniosku Fundacji o nadanie statusu zakładu aktywności zawodowej.

Pismem z [...] listopada 2018r. Skarżąca wniosła ponaglenie do Ministerstwa Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej w W.. W odpowiedzi na wystosowane ponaglenie Minister Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej postanowieniem z [...] grudnia 2018 r. uznał je za niezasadne.

Następnie, pismem z [...] listopada 2018 r. Fundacja wniosła skargę na bezczynność Wojewody [...] ,,w sprawie rozpatrzenia zażalenia na przekazanie Wojewodzie [...] sprawy w przedmiocie wydania decyzji przyznającej status zakładu aktywności zawodowej". Skarżąca wniosła o stwierdzenie, że bezczynność Wojewody [...] miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, tj. art. 35 § 3 Kpa poprzez brak podjęcia jakichkolwiek czynności przez niemal rok od wniesienia podania; art. 36 Kpa poprzez brak zawiadomienia o niezałatwieniu sprawy w terminie; art. 64 § 2 Kpa poprzez jego niezastosowanie; art. 6 i art. 7 Kpa poprzez działanie bez podstawy prawnej oraz art. 12 Kpa poprzez działanie w sprzeczności z zasadą szybkości postępowania.

Skarżąca podniosła, że pismem z [...] grudnia 2017 r. złożyła wniosek o uchylenie decyzji Wojewody [...] z [...] grudnia 2017 r., powołując się na art. 154 Kpa. Przytaczając treść ww. pisma Strona zauważyła, że ww. wniosek zawierał wszystkie niezbędne elementy podania. Odwołując się do orzecznictwa sądów administracyjnych Skarżąca wnioskowała także, że obowiązkiem organu administracji publicznej jest dokładne ustalenie treści żądania strony i jeżeli sposób sformułowania żądania wzbudził wątpliwości Wojewody [...] to powinien on zwrócić się do Fundacji o jego doprecyzowanie. Strona jednocześnie stwierdziła, że jej wniosek o uchylenie decyzji był w istocie zażaleniem, o czym świadczy okoliczność, że został złożony z zachowaniem 7- dniowego terminu na jego wniesienie.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] uznał ją za bezzasadną.

Przy piśmie procesowym z [...] marca 2019 r. Skarżąca złożyła postanowienie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z [...] stycznia 2019 r., w którym Wojewoda [...] został uznany za organ właściwy do rozpatrzenia wniosku Fundacji oraz ww. postanowienie Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z [...] grudnia 2018 r. Jednocześnie Fundacja podniosła, że ,,rozszerza skargę" wnosząc o stwierdzenie przewlekłości postępowania prowadzonego przez Wojewodę [...] w sprawie z wniosku Strony o przyznanie statusu zakładu aktywności zawodowej oraz o stwierdzenie, że przewlekłość ta miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wyrokiem z 13 sierpnia 2019r. (sygn. akt VI SAB/Wa 55/18) oddalił skargę. W uzasadnieniu wydanego wyroku Sąd stwierdził, że Wojewoda[...] , na podstawie art. 65 § 1 Kpa, przekazał podanie Strony Wojewodzie [...] pismem z dnia [...] grudnia 2017 r., nie był więc zobowiązany do prowadzenia postępowania w sprawie zainicjowanej przez Stronę w dniu [...] listopada 2017 r. i działał na podstawie przepisów prawa wbrew wywodom skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie podkreślił, że otwarta pozostaje kwestia, czy stanowisko Wojewody [...] co do właściwości miejscowej, jest prawidłowe. Sąd stwierdził także, że czynność przekazania podania według właściwości do innego organu nie podlega zaskarżeniu, a więc skarga Strony w przedmiocie bezczynności Organu w rozpatrzeniu zażalenia, na powyższą czynność, nie mogła odnieść zamierzonego skutku.

Skargę kasacyjną od tego wyroku wywiodła Strona zaskarżając wyrok w całości. W wyroku z 19 maja 2020r. o sygn. akt II GSK 139/20 Naczelny Sąd Administracyjny (dalej także NSA") uznając, że skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie, uchylił zaskarżony wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie i przekazał sprawę temu Sądowi do ponownego rozpoznania.

W uzasadnieniu wydanego rozstrzygnięcia Naczelny Sąd Administracyjny zwrócił uwagę na pogląd wyrażony w orzecznictwie tego Sądu, że w sytuacji, w której zarzuty bezczynności i przewlekłości dotyczą tego samego postępowania prowadzonego przez organ administracji ocena ich zasadności może, a nawet powinna być dokonana w ramach jednego postępowania sądowoadministracyjnego niezależnie od tego czy wniesiono jedną skargę zawierającą zarzuty dotyczące zarówno bezczynności, jak i przewlekłego prowadzenia postępowania, czy też dwie skargi wyodrębniające te dwie instytucje prawne (zob. postanowienie NSA z 4 grudnia 2019 r., sygn. akt II OSK 2317/19). Jak zauważył Naczelny Sąd Administracyjny praktyka pokazuje, że przytoczony pogląd trudno uznać za jednolity i ugruntowany, jednak z pewnością kwestia, której dotyczy nie powinna być pomijana przy ustalaniu przedmiotu zaskarżenia wyznaczonego żądaniem skargi. Sąd ten uznał, że w przypadku ustalenia, że organowi zarzuca się bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w więcej niż jednym postępowaniu tj. takie naruszenie przepisów, które nie jest oparte na tym samym stanie faktycznym, konieczne jest rozdzielenie skarg, o czym stanowi art. 57 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej jako ,,Ppsa").

Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zobligowany był do wnikliwego zbadania rzeczywistego zakresu skargi oraz czy w istocie zarzuty bezczynności i przewlekłości odnoszą się do tego samego postępowania. Jak podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zaniechał takiego badania – przede wszystkim, zupełnie pominął treść pisma z [...] marca 2019 r., nie odniósł się do sformułowanych w nim żądań i dowodów. Sąd ten pominął także okoliczność powołaną w piśmie procesowym Strony, że Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji postanowieniem z [...] stycznia 2019 r. rozstrzygnął spór kompetencyjny wskazując Wojewodę [...] jako organ właściwy do rozpatrzenia wniosku o przyznanie statusu zakładu aktywności zawodowej.

Sąd pierwszej instancji powinien więc ponownie ustalić - na podstawie dokumentów znajdujących się w aktach sprawy - czy spór kompetencyjny został rozstrzygnięty, a następnie ocenić czy okoliczność ta miała wpływ na obliczanie terminu rozpatrzenia sprawy, o którym mowa w art. 37 § 1 pkt 1 Kpa

Dopiero w przypadku ewentualnego uznania, że sformułowane przez Stronę zarzuty bezczynności i przewlekłości dotyczą w istocie tej samej sprawy - zainicjowanej wnioskiem strony o przyznanie statusu zakładu aktywności zawodowej – Wojewódzki Sąd Administracyjny zobowiązany będzie zbadać, czy nie wystąpiły okoliczności stanowiące o przewlekłym prowadzeniu postępowania w rozumieniu art. 37 § 1 pkt 2 Kpa. Ewentualna twierdząca odpowiedź na to pytanie implikuje obowiązek dokonania oceny, czy stwierdzona przewlekłość miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2018 roku, poz. 2107), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 Ppsa)

Stosownie zaś do postanowienia art. 190 Ppsa Sąd jest związany wykładnią prawa ustaloną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 19 maja 2020r.

W pierwszej kolejności, w świetle wykładni dokonanej przez Naczelny Sąd Administracyjny we wspomnianym wyroku, wymagane stało się rozstrzygnięcie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, czy zarówno skarga na bezczynność jak i skarga na przewlekłość zostały złożone przez Stronę w tym samym postępowaniu administracyjnym wywołanym wnioskiem o przyznanie statusu zakładu aktywności zawodowej. W takim bowiem przypadku, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, sprawy z obu tych skarg powinny być przedmiotem rozpoznania w jednym postępowaniu sądowoadministracyjnym.

Mając na uwadze powyższe Sąd stwierdza, że skarga na bezczynność wniesiona przez Skarżącą związana była z zarzucanym Wojewodzie [...] stanem bezczynności w rozpoznaniu jej wniosku z [...] grudnia 2017 r. (określonego w skardze także jako zażalenie) na przekazanie Wojewodzie [...] sprawy z wniosku o przyznanie statusu zakładu aktywności zawodowej. Tej samej sprawy dotyczy także złożona przez Stronę skarga na przewlekłe prowadzenie postępowania albowiem ona także odnosi się do postępowania w sprawie z wniosku Skarżącej o przyznanie statusu zakładu aktywności zawodowej. Strona bowiem, w piśmie z dnia [...] marca 2019r. upatruje w czynności bezpodstawnego przekazania sprawy do rozpoznania Wojewodzie [...] czynności pozornej skutkującej przewlekłością prowadzonego postępowania w sprawie z ww. wniosku. Nie budzi zatem wątpliwości, że zarówno bezczynność jak i przewlekłość dotyczą tej samej sprawy zainicjowanej wnioskiem Strony o przyznanie statusu zakładu aktywności zawodowej a skoro tak to, stosownie do wykładni zawartej w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego, powinny zostać rozpoznane w jednym postępowaniu sądowoadministracyjnym.

W dalszej kolejności należy wskazać, że stosownie do postanowienia art. 3 § 2 pkt 8 Ppsa kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach ze skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 Ppsa lub przewlekle prowadzenie postępowania w przypadku określonym w art. 3 § 2 pkt 4a Ppsa.

W odwołaniu do treści złożonej skargi na bezczynność należy wskazać, że Strona odnosiła się do okoliczności pozostawania Wojewody [...] w stanie bezczynności w rozpoznaniu, jak stwierdziła, jej zażalenia na przekazanie Wojewodzie [...] sprawy w wniosku Strony o przyznanie statusu zakładu aktywności zawodowej, o czym została powiadomiona zawiadomieniem z [...] grudnia 2017r.

Należy mieć na uwadze, że stosownie do postanowienia art. 65 § 1 Kpa, jeżeli organ administracji publicznej, do którego podanie wniesiono, jest niewłaściwy w sprawie, niezwłocznie przekazuje je do organu właściwego, zawiadamiając jednocześnie o tym wnoszącego podanie. Zawiadomienie o przekazaniu powinno zawierać uzasadnienie.

Warto w tym miejscu także zwrócić uwagę na poprzednie brzmienie wspomnianego przepisu prawa, tj. art. 65 § 1 Kpa zgodnie z którym takie przekazanie następowało w drodze postanowienia na które służyło zażalenie (w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271), zmienionym następnie z dniem 11 kwietnia 2011 r. ustawą z dnia 3 grudnia 2010r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2011r., Nr 6, poz. 18)). W dacie dokonanego zawiadomienia przepis art. 65 § 1 Kpa nie przewidywał już wydania postanowienia ale poinformowanie stron postępowania administracyjnego o dokonanym przekazaniu sprawy według właściwości zawiadomieniem. Tak też uczynił Wojewoda [...].

Z pisma Strony z [...] grudnia 2017 r. wniesionego po otrzymaniu zawiadomienia z [...] grudnia 2017r. o przekazaniu sprawy Wojewodzie [...] wynika, że nie złożyła ona jednak zażalenia ale wnioskowała o uchylenie w trybie art. 154 § 1 Kpa ,,decyzji Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2017 r." o przekazaniu rozpatrzenia wniosku o przyznanie zakładu aktywności zawodowej do Wojewody [...]. Wynika to także za złożonej skargi na bezczynność, w której Strona jednocześnie podkreśla, odwołując się do orzecznictwa sądów administracyjnych, że jeżeli Organ miał wątpliwości co do treści tak sformułowanego żądania zawartego w piśmie z [...] grudnia 2017 r. powinien ją wezwać do jego sprecyzowania w trybie art. 64 § 2 Kpa a tego nie uczynił. Ponadto, jak wynika z treści skargi właśnie z uwagi na niezałatwienie tego wniosku zawartego w ww. piśmie, Skarżąca złożyła skargę na bezczynność.

Ocena wymaganego zachowania Organu i konieczności podjęcia określonych czynności w sprawie, powinna być dokonywana zaś w odniesieniu do istniejącego stanu sprawy i adekwatnie do wynikających z niego uwarunkowań. W tym stanie rzeczy trzeba podkreślić, że wniosek Strony na datę jego złożenia, w ramach toczącego się już postępowania administracyjnego w wniosku o przyznanie statusu zakładu aktywności zawodowej, należało postrzegać za niejasny m.in. z racji sformułowania wyraźnego, w oparciu o określoną podstawę prawą, żądania uchylenia ,,decyzji" w sprawie przekazania sprawy do innego organu. Strona nie kwestionuje w skardze takiego stanu rzeczy. Rolą Wojewody [...], jak słusznie to podkreślono w skardze, było w takiej sytuacji, z powołaniem się na art. 64 § 2 Kpa, w drodze wezwania, ustalenie istoty żądania kierowanego przez Stronę w ww. piśmie. Określenie bowiem żądania złożonego przez stronę, w tym jego sprecyzowanie, należą zawsze do wnoszącego podanie. W razie wątpliwości co do właściwej jego treści organ administracji publicznej ma obowiązek wyjaśnienia w tym trybie rzeczywistej woli strony (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z 29 stycznia 2014r., sygn. akt II SA/Bd 756/12, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z 9 kwietnia 2014r. sygn. akt II SA/Ke 81/14, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z 25 listopada 2009r., sygn. akt VI SAB/Wa 29/09). Jednocześnie przy tym Organ powinien wyjaśnić Fundacji, w myśl realizacji zasad wynikających z art. 8 § 1 i art. 9 Kpa, okoliczności faktyczne i prawne, jakie zadecydowały o zastosowaniu art. 65 Kpa i poinformować ją o uwarunkowaniach prawnych dla braku podstaw do zastosowania art. 154 § 1 Kpa we wnioskowany przez Stronę sposób. Mając na uwadze to, że wspomniany wniosek został złożony w ramach toczącego się już postępowania administracyjnego i był nakierowany na kwestionowanie czynności przekazania sprawy innemu organowi należałoby wnioskować, że Strona oczekiwała od Organu, że w ramach posiadanych kompetencji zniweluje skutek w postaci przekazania sprawy do załatwienia Wojewodzie [...] i uzna, wbrew swojemu stanowisku wyrażonemu w zawiadomieniu z [...] grudnia 2017r., że pozostaje właściwy w sprawie. Takiego jednak uprawnienia Organ, jako przekazujący sprawę według właściwości, nie posiadał albowiem to nie organowi przekazującemu sprawę została dana kompetencja do wydania wiążącego rozstrzygnięcia zaistniałego sporu kompetencyjnego pomiędzy organami, z których żaden nie uważa się za właściwy do załatwienia sprawy. W tym stanie rzeczy należy wnioskować, że po stronie Wojewody [...] nie istniało uprawnienie do podjęcia w tym zakresie wnioskowanego przez Stronę działania i cofnięcie dokonanego przekazania sprawy.

Przechodząc na grunt Ppsa trzeba zatem zwrócić uwagę, że Wojewoda [...] nie był w tym przypadku zobowiązany do wydania decyzji administracyjnej (art. 3 § 2 pkt 1 Ppsa),postanowienia, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 2 i pkt 3 Ppsa ani też podjęcia innego aktu lub czynności niż określone w pkt 1-3 z zakresu administracji publicznej dotyczącej uprawnień lub obowiązków (art. 3 § 2 pkt 4 Ppsa). Z tych też względów nie zachodzi przypadek, do którego może odnosić się skarga na bezczynność w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 Ppsa. W tym stanie rzeczy wniesienie tego rodzaju skargi, jako nie mieszczącej się w katalogu spraw poddanych kontroli działalności administracji publicznej sprawowanej przez sądy administracyjne, pozostaje poza właściwością tych sądów. Z tego też względu Sąd orzekł o odrzuceniu skargi na bezczynność w oparciu o art. 58 §1 pkt 1 Ppsa.

W odniesieniu zaś do złożonej skargi na przewlekłość prowadzenia postępowania przez Wojewodę [...] Sąd stwierdził, że Organ nie dopuścił się przewlekłości i skarga ta nie zasługuje na uwzględnienie (art. 151 Ppsa).

Przez pojęcie ,,przewlekłe prowadzenie postępowania" należy rozumieć sytuację prowadzenia postępowania w sposób nieefektywny poprzez wykonywanie czynności w dużym odstępie czasu bądź wykonywaniu czynności pozornych, powodujących, że formalnie organ nie jest bezczynny (por. J. P. Tarno - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Wydanie 5. Warszawa 2012, str. 44; J. Drachal, J.Jasielski, R. Stankiewicz - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz pod red. R. Hausera i M. Wierzbowskiego, Warszawa 2011, str. 69-70; Z.Kmieciak, Przewlekłość postępowania administracyjnego, "Państwo i Prawo" z 2011, z. 6, s. 33; A. Kabat, B. Dauter, B. Gruszczyński, M.Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2013, s. 51). Przewlekłość postępowania obejmować będzie zatem opieszałe, niesprawne i nieskuteczne działanie organu, w sytuacji gdy sprawa mogła być załatwiona w terminie krótszym, jak również nieuzasadnione przedłużanie terminu załatwienia sprawy.

Przewlekłość w prowadzeniu postępowania wystąpi wówczas, gdy organ nie załatwia sprawy w terminie, nie pozostając jednocześnie w bezczynności, a podejmowane przez niego czynności procesowe nie charakteryzują się koncentracją niezbędną w świetle zasady szybkości postępowania (art. 12 Kpa), względnie mają charakter czynności pozornych, nieistotnych dla merytorycznego załatwienia sprawy. Przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ zaistnieje zatem wówczas, gdy będzie mu można skutecznie przedstawić zarzut niedochowania należytej staranności w takim zorganizowaniu postępowania administracyjnego, aby zakończyło się ono w rozsądnym terminie, względnie zarzut prowadzenia czynności (w tym dowodowych) pozbawionych dla sprawy jakiegokolwiek znaczenia (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 października 2012 r., sygn. akt II OSK 1956/12).

Trzeba mieć na uwadze, że zastosowanie przewidzianej w art. 65 Kpa instytucji przekazania sprawy do innego organu administracji publicznej zgodnie z właściwością, nie może być postrzegane za wyraz prowadzenia postępowania w sposób przewlekły, dłuższy niż to jest niezbędne do załatwienia sprawy. Tym bardziej, że takie przekazanie nastąpiło niezwłocznie po doręczeniu Organowi wniosku Strony o przyznanie statusu zakładu aktywności zawodowej z [...] listopada 2017 r. Nie można bowiem a priori założyć, że była to czynność pozorna ale jak należy wnioskować wynikająca z mylnego, jak się okazało, przeświadczenia Wojewody [...] o swojej niewłaściwości. Szybkość jej podjęcia, jak i znaczenie dla sprawy, w świetle mogącego się pojawić zarzutu wydania decyzji z naruszeniem przepisów o właściwości (art. 156 § 1 pkt 1 Kpa) nie pozwala uznać, że doszło do przewlekłego prowadzenia postępowania przez Wojewodę [...]. Zarzut przewlekłego prowadzenia postępowania nie może się utrzymać o ile uwzględni się także okoliczność, że okres rozpoznawania sprawy był warunkowany nie tylko zaistnieniem sporu kompetencyjnego poddanego rozważeniu Ministrowi Spraw Wewnętrznych i Administracji ale i długotrwałością procesu podejmowania przez Ministra rozstrzygnięcia w tym zakresie, a to z kolei nie powinno już obciążać Wojewody [...].

Mając na uwadze wytyczne Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd stwierdza także, że zaistniały spor kompetencyjny pomiędzy Wojewodą [...] a Wojewodą [...] został rozstrzygnięty na mocy postanowienia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji złożonego do akt sądowych. Okoliczność ta jednak, w ocenie Sądu nie miała, w świetle poczynionych powyżej ustaleń co do samej dopuszczalności wniesionej skargi na bezczynność, znaczenia dla oceny jej zasadności, w tym w odniesieniu do przepisu art. 37 § 1 pkt 1 Kpa. Nie było także potrzeby przeprowadzania odrębnie, wnioskowanego przez Stronę, dowodu z dokumentu w postaci postanowienia Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z [...] grudnia 2018r. bowiem znajdowało się ono w aktach administracyjnych przekazanych przez Organ i stało się przedmiotem analizy Sądu na zasadzie art. 133 § 1 Ppsa.

Z uwagi na powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w wyroku. Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, w składzie trzech sędziów, stosownie do postanowienia art. 119 pkt 4 w związku z art. 120 Ppsa.