Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VIII SA/Wa 934/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-02-12 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję
Powołane przepisy: article: art. 2 ust.1, art 3 ust. 1, art. 16
journal: Dz.U. 2001 nr 112 poz 1198
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej.
article: art. 61 ust. 1
journal: Dz.U. 1997 nr 78 poz 483
law: Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. uchwalona przez Zgromadzenie  Narodowe w dniu 2 kwietnia 1997 r., przyjęta przez Naród w referendum konstytucyjnym w dniu  25 maja 1997 r., podpisana przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 16 lipca 1997 r.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Justyna Mazur (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Cezary Kosterna, Sędzia WSA Renata Nawrot, Protokolant Specjalista Ilona Obara, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 lutego 2014 r. sprawy ze skargi Rady [...] w [...] na decyzję Ministra Finansów z dnia [...] września 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Ministra Finansów z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...]; 2) stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości do chwili uprawomocnienia się niniejszego wyroku; 3) zasądza od Ministra Finansów na rzecz skarżącej Rady [...] w [...] kwotę [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Minister Finansów decyzją z dnia [...] września 2013 r. znak: [...], działając na podstawie art. 16 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 w związku z art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2001 r. Nr 112, poz. 1198, ze zm.; dalej: "u.d.i.p.") oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz. U. z 2013 r. poz. 267; dalej: "k.p.a."), po rozpatrzeniu wniosku R. S. K. P. S. [...] (dalej: "skarżąca") z dnia [...] sierpnia 2013 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy - orzekł o utrzymaniu w mocy decyzji własnej z dnia

[...] sierpnia 2013 r. znak: [...] odmawiającej udostępnienia informacji publicznej w przedmiocie liczby kart drogowych oraz skanów kart drogowych pojazdów służbowych użytkowanych przez podsekretarza stanu w Ministerstwie Finansów A. P. w okresie [...]-[...] maja 2013 r.

Powyższa decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym:

W dniu [...] lipca 2013 r. skarżąca skierowała drogą elektroniczną wniosek do Ministra Finansów (nr [...] z dnia [...] lipca 2013 r.), o udostępnienie informacji publicznej:

1) czy w dniach [...]-[...] maja 2013 r. podsekretarz stanu w Ministerstwie A. P. był w jakiejś podróży służbowej?;

2) jeżeli odpowiedź na pyt. 1 jest twierdząca, podanie liczby tych podróży

w powyższym okresie;

3) w jakich dniach miały miejsce podróże służbowe w ww. okresie?;

4) podanie nazw miejscowości, do których służbowo podróżował A. P. w ww. okresie;

5) podanie liczby kart drogowych pojazdów służbowych, którymi jeździł A. P. w powyższym okresie;

6) skanów kart drogowych pojazdów służbowych, którymi jeździł podsekretarz stanu A. P. w powyższym okresie;

7) czy w czasie podróży służbowych podsekretarz stanu A. P. miał do dyspozycji samochód służbowy z kierowcą czy samochód służbowy bez kierowcy?;

8) jeżeli podróż odbyła się bez użycia samochodu służbowego, to jakim środkiem lokomocji podsekretarz udał się w podróż (taksówka, autobus, pociąg, samolot, autostop) i jakie były koszty podróży środkami innymi niż samochód służbowy.

Pismem z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] Minister Finansów udzielił skarżącej odpowiedzi w zakresie określonym w pytaniu nr 1 – 4, 7 oraz 8. Jednocześnie uznając, że żądane w pytaniach nr 5 i 6 informacje – dotyczące liczby kart drogowych oraz skanów kart drogowych pojazdów użytkowanych przez podsekretarza stanu A. P. w okresie [...] – [...]maja 2013 roku – posiadają charakter informacji przetworzonej. Minister Finansów wskazując na to, iż nie dysponuje na dzień złożenia wniosku gotową informacją, a jej udostępnienie wymaga podjęcia dodatkowych czynności w celu jej wytworzenia, wezwał skarżącą do wykazania spełnienia przesłanki, o której mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., tj. szczególnej istotności dla interesu publicznego.

W piśmie z dnia [...] lipca 2013 r., nr [...] skarżąca odmówiła wskazania przedmiotowych przesłanek uznając, że żądanie wykazania istotnego interesu publicznego jest nieuprawnione.

Decyzją z dnia [...] sierpnia 2013 r. Minister Finansów działając na podstawie art. 16 ust. 1 w związku z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. oraz art. 104 § 1 k.p.a. odmówił udostępnienia informacji wskazanych w pkt 5 i 6 wniosku uznając, że żądane informacje posiadają charakter informacji przetworzonej oraz wykazując brak spełnienia przesłanki, o której mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., tj. szczególnej istotności dla interesu publicznego.

Z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy wystąpiła do Ministra Finansów skarżąca, wnosząc o uchylenie w całości decyzji z dnia [...] sierpnia 2013 r. oraz udostępnienie informacji publicznej zgodnie z wnioskiem z dnia [...] lipca 2013 r. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie:

1) art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz.U. Nr 78, poz. 483 ze zm.);

2) art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 104 § 2, art. 107 § 1 k.p.a.

Uzasadniając skarżąca podniosła, iż wydane rozstrzygnięcie dotyczy jej wniosku z dnia [...] maja 2013 r. nr [...], a zatem dotyczy sprawy, która jest już rozstrzygnięta w formie decyzji z dnia [...] czerwca 2013 r. i [...] lipca 2013 r. Dlatego też – w ocenie skarżącej – rozstrzygnięcie w przedmiocie zupełnie innym, niż zakreślonym we wniosku strony, podważa zaufanie obywatela do organów państwa i konkretnego urzędu, narusza ogólne zasady k.p.a. (art. 6, 7 i 8), powoduje też, że decyzja ma wady uniemożliwiające zachowanie jej w obrocie prawnym.

Rozpoznając sprawę ponownie Minister Finansów, w uzasadnieniu wskazanej na wstępie decyzji z dnia [...] września 2013 r., przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania. Organ przytoczył brzmienie art. 113 § 1 k.p.a. Wyjaśnił, iż w sentencji decyzji z dnia [...] sierpnia błędnie przytoczono sygnaturę, datę oraz treść wniosku skarżącej. Działając z urzędu, na podstawie art. 113 § 1 i § 3 k.p.a. organ dokonał sprostowania oczywistej omyłki w tym zakresie – przywołując właściwe, tj. wniosek

z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] o udostępnienie informacji publicznej

w przedmiocie danych dotyczących wyjazdów służbowych podsekretarza stanu

w Ministerstwie Finansów A. P. w dniach [...]-[...] maja 2013 r. W ocenie Ministra Finansów sprostowanie omyłki nie skutkowało zmianą merytorycznego rozstrzygnięcia decyzji.

Jednocześnie organ wskazał, iż zarówno stan prawny jak i faktyczny przedstawiony w decyzji z dnia [...] sierpnia 2013 r., z uwzględnieniem sprostowania, został przez organ ustalony prawidłowo i nie zachodzi naruszenie zarzuconych przez skarżącą przepisów prawa.

Z takim rozstrzygnięciem nie zgodziła się skarżąca, która pismem z dnia [...] października 2013 r. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

w Warszawie na ostateczną w administracyjnym toku instancji decyzję z dnia [...] września 2013 r. Wniosła o uchylenie zaskarżonych decyzji Ministra Finansów oraz nakazanie podmiotowi zobowiązanemu udostępnienie informacji publicznej stosownie do wniosku w terminie 14 dni od otrzymania z Sądu akt sprawy. Autor skargi zarzucił organowi naruszenie prawa tj.:

1) art. 7 i art. 8 ust. 2, art. 61 ust. 1 i 2, art. 61 ust. 3 w związku z 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r.;

2) art. 1 ust. 1, art. 3 ust. 1 pkt 1, art. 6 ust. 1 pkt 3, art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a), art. 6 ust. 1 pkt 5, art. 6 ust. 2, art. 10 ust. 1, art. 13 ust. 1 i art. 16 ust. 1 u.d.i.p.;

3) art. 6, art. 7, art. 10, art. 15 w zw. z art. 127 § 2 i art. 138 § 1 pkt 1, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 1 w związku z art. 107 § 3 in fine k.p.a., w związku z art. 16 ust. 2 zdanie pierwsze u.d.i.p.

W uzasadnieniu skargi skarżąca podała m.in., iż stan faktyczny nie został należycie ustalony i przedstawiony w uzasadnieniu decyzji zarówno z dnia [...] sierpnia, jak i [...] września 2013 r. Nadto z uzasadnienia obu decyzji nie wynika jakimi danymi dysponuje Minister i jakie czynności oraz dlaczego mają przesądzać o powstaniu informacji przetworzonej. Zdaniem skarżącej w rozstrzygnięciach Ministra Finansów:

– nie dokonano wykładni art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. w kontekście praw określonych w art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej;

– nie ustalono stanu faktycznego koniecznego do zaprezentowania prawidłowego uzasadnienia faktycznego decyzji – twierdzenia Ministra nie są niczym poparte, co uniemożliwia weryfikację zasadności dokonanych rozstrzygnięć, czym naruszono art. 107 § 1 w związku z art. 107 § 3 in fine i art. 140 k.p.a.;

– zaprezentowano taką interpretację art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., która w efekcie uniemożliwia uzyskanie informacji o działaniach władzy publicznej oraz niweczy jakąkolwiek formę kontroli społecznej;

– nie ustosunkowano się w ogóle do zarzutów środka odwoławczego, czym naruszono art. 15 w zw. z art. 127 § 2 i art. 138 § 1 pkt 1 i art. 140 k.p.a.;

– występują poważne wady uzasadnień decyzji pod względem prawnym, czym naruszono art. 107 § 1 w związku z art. 107 § 3 in fine i art. 140 k.p.a.

W odpowiedzi na skargę Minister Finansów wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wskazał, iż Ministerstwo Finansów nie dysponuje gotowymi danymi niezbędnymi do przygotowania oczekiwanych informacji, a ich opracowanie wiąże się z koniecznością przetworzenia posiadanych danych, w tym m.in. poprzez weryfikację dokumentacji źródłowej,

w których są zawarte, także w zakresie ustalenia, czy nie są w niej zawarte informacje chronione prawem, sporządzenia na jej podstawie zestawień – wymagających również dodatkowych obliczeń i analiz, co jednocześnie zmusza do zaangażowania w ich pozyskanie określonych środków osobowych.

Jednocześnie Minister Finansów podniósł, iż analizując istotę i charakter żądanej informacji – liczba kart drogowych oraz skany kart drogowych pojazdów użytkowanych przez podsekretarza stanu A. P. w okresie [...]-[...] maja 2013 r. – w szczególności

w kontekście realnego znaczenia dla funkcjonowania struktur publicznych, poprawy, usprawnienia wykonywania zadań publicznych oraz istotności dla potencjalnie dużej liczby podmiotów lub ogółu obywateli – ustalono, że przesłanka szczególnego interesu publicznego w przedmiotowym przypadku nie zachodzi. Nie zidentyfikowano jej również poprzez ocenę ewentualnych intencji wnioskodawcy oraz celu pozyskania informacji w związku z przepisami ustawy z dnia 23 maja 1991 r. o związkach zawodowych (Dz. U. z 2001 r. Nr 79, poz. 854, ze zm.) określającej m.in. uprawnienia i obszar działania wnioskodawcy. Dlatego też – zdaniem organu – brak jest podstaw do udostępnienia żądanej informacji publicznej przetworzonej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), Sąd sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (legalności). Kontrola sądów administracyjnych ogranicza się zatem do zbadania, czy organy administracji w toku rozpoznawanej sprawy nie naruszyły prawa w sposób przewidziany w przepisach art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U.

z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: "p.p.s.a."). Dodać warto, że stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami

i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W rozpoznawanej sprawie bezsporne jest, że informacje, o których mowa

w zaskarżonej decyzji, są informacjami publicznymi w rozumieniu art. 1 i art. 4 u.d.i.p. Skarżąca wystąpiła o udostępnienie przez Ministra Finansów szeregu informacji publicznych dotyczących krajowych podróży służbowych w okresie [...]-[...] maja 2013 r. A. P., podsekretarza stanu w Ministerstwie Finansów, między innymi liczby kart drogowych pojazdów służbowych, którymi jeździł ww. urzędnik we wskazanym okresie oraz skanów tych kart drogowych (punkt 5 i 6 wniosku z dnia [...] lipca 2013 r.).

Istota sporu dotyczy zaś charakteru żądanych informacji, tj. czy są to informacje proste, czy też przetworzone. Charakter tych informacji może mieć bowiem zasadnicze znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, gdyż w przypadku uznania ich za informacje przetworzone, wymagane jest od wnioskodawcy wykazanie istnienia po jego stronie przesłanki szczególnie istotnego interesu publicznego, o którym mowa w art. 3 ust.

1 pkt 1 u.d.i.p. Minister Finansów odmówił skarżącej udzielenia żądanych informacji publicznych, gdyż uznał, że stanowią one w całości informacje publiczne przetworzone. Skarżąca nie wykazała zaś spełnienia przesłanki interesu publicznego, o której mowa

w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Wystąpienia takiej przesłanki nie dopatrzył się także organ działając z urzędu. Zdaniem skarżącej, wystąpiła z wnioskiem o udostępnienie szeregu informacji publicznych prostych. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie wynika zaś,

z jakich względów Minister Finansów przyjął, że skarżąca wystąpiła o udostępnienie informacji publicznych przetworzonych. Organ nie wskazał, na jakiej podstawie potraktował ww. informacje za informacje przetworzone.

Na wstępie należy przedstawić ramy prawne niniejszej sprawy. Prawo do informacji publicznej zostało określone w art. 61 Konstytucji RP oraz w art. 2 ust.

1 u.d.i.p. Stosownie do art. 61 ust. 1 Konstytucji RP obywatel ma prawo do uzyskania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej

i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Natomiast zgodnie z art. 2 ust. 1 u.d.i.p. każdemu przysługuje, z zastrzeżeniem art. 5, prawo dostępu do informacji publicznej. Pojęcie informacji publicznej zostało określone w art. 1 ust. 1 i art. 6 powołanej ustawy. W świetle tych przepisów informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 ustawy.

Stosownie do treści art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienia do uzyskania informacji publicznej, w tym uzyskania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego.

Zgodnie z art. 16 u.d.i.p., odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 przez organ władzy publicznej następują w drodze decyzji (ust. 1), do których stosuje się przepisy k.p.a., z zastrzeżeniem przewidzianym w przepisach art. 16 ust. 2 u.d.i.p.

W ocenie Sądu, zaskarżone decyzje zostały wydane z naruszeniem przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 107 § 3 k.p.a. oraz z naruszeniem art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Wystąpiła zatem konieczność wyeliminowania tych aktów z obrotu prawnego na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w związku z art. 135 p.p.s.a. Minister Finansów nie wykazał bowiem, że informacje publiczne, o których mowa w jego decyzjach, mają charakter informacji przetworzonych, a nie informacji prostych. Sąd nie podziela stanowiska Ministra Finansów, że w świetle jego wyjaśnień charakter przetworzony ma przykładowo informacja publiczna dotycząca liczby kart drogowych pojazdów służbowych, którymi jeździł ww. urzędnik oraz skanów tych kart drogowych. Brak jest przy tym podstaw do wniosku, że ww. informacje, których udostępnienia w poszczególnych punktach wniosku domaga się skarżąca, mają charakter informacji publicznych przetworzonych. Zdaniem Sądu, treść wniosku skarżącej nie wskazuje na to, że ww. informacje, których udostępnienia domaga się, wymagają szczegółowej analizy lub (i) przekazania takiej liczby informacji prostych, która uzasadniać będzie wniosek, iż mamy do czynienia

z informacją przetworzoną.

W orzecznictwie sądowym ugruntowany jest pogląd, że informacją przetworzoną jest informacja publiczna opracowana przez podmiot zobowiązany przy użyciu dodatkowych sił i środków, na podstawie posiadanych przez niego danych, w związku

z żądaniem wnioskodawcy i na podstawie kryteriów przez niego wskazanych, czyli innymi słowy informacja, która zostanie przygotowana "specjalnie" dla wnioskodawcy wedle wskazanych przez niego kryteriów. Informacja publiczna przetworzona to taka informacja, na którą składa się pewna suma tzw. informacji publicznej prostej, dostępnej bez wykazywania przesłanki interesu publicznego. Ze względu jednak na treść żądania, udostępnienie wnioskodawcy konkretnej informacji publicznej nawet o prostym charakterze, wiązać się może z potrzebą przeprowadzenia odpowiednich analiz, zestawień, wyciągów, usuwania danych chronionych prawem. Powyższe zabiegi czynią takie informacje proste informacją przetworzoną, której udzielenie jest skorelowane

z potrzebą istnienia przesłanki interesu publicznego (zob. wyrok WSA w Szczecinie

z dnia 10 stycznia 2013 r., II SAB/Sz 51/12; Lex nr 1254775).

W realiach niniejszej sprawy Minister Finansów nie wykazał jednak, że wymaga zaangażowania dodatkowych sił i środków udzielenie informacji publicznej w zakresie liczby kart drogowych pojazdów służbowych, którymi jeździł ww. urzędnik oraz skanów tych kart drogowych. Podkreślić należy, że sam fakt czasochłonnego procesu odnajdywania żądanej informacji, czy też jej porządkowania, nie stanowi

o przetworzeniu informacji publicznej, albowiem taka informacja nie jest informacją nową. Podobnie, proste zliczenie danych znajdujących się w posiadaniu podmiotu zobowiązanego, nie stanowi o przetworzeniu informacji publicznej.

W ocenie składu orzekającego w przedmiotowej sprawie żądana przez skarżącą informacja publiczna polegająca m.in. na udostępnieniu liczby kart drogowych pojazdu służbowego, którym jeździł podsekretarz stanu A. P. w okresie [...]-[...] maja 2013 r. oraz skanów tychże kart drogowych, co do zasady nie może zostać uznana za informację przetworzoną. Tylko jednoznaczne wykazanie np. ze względu na specyfikę gromadzenia i przechowywania dokumentów, ich obszerność, szczególne zasady prowadzenia biurowości mogłoby w szczególnych sytuacjach uzasadniać uznanie tego rodzaju informacji za informację przetworzoną. Takich szczególnych okoliczności w zaskarżonej decyzji nie wykazano, dlatego też obecnie, w okolicznościach tej sprawy brak jest podstaw do stwierdzenia, że udostępnienie przedmiotowych informacji podlega ograniczeniom zawartym w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Zatem żądanie przez organ od skarżącej wykazania istnienia szczególnie istotnego interesu publicznego, przemawiającego za udostępnieniem żądanej informacji, było nieprawidłowe.

Minister Finansów, uzasadniając zakwalifikowanie żądanych informacji jako informacji przetworzonych, wskazywał na takie niezbędne dla jej wytworzenia czynności jak: weryfikacja dokumentacji źródłowej, ustalenie czy są w niej zawarte informacje chronione prawem, sporządzenie zestawień wymagających dodatkowych obliczeń

i analiz, ewentualne usunięcie danych chronionych prawem, jak i zaangażowanie do ich pozyskania określonych środków osobowych.

W ocenie Sądu taka argumentacja organu co do uzasadnienia, że czyni to żądane informacje informacjami przetworzonymi, nie jest trafna. Sąd zauważa, iż informacją przetworzoną nie jest m.in. udostępnienie skarżącej skanów kart drogowych pojazdu służbowego, którym jeździł podsekretarz stanu A. P. w okresie [...]-[...] maja 2013 r. Nadto informacją przetworzoną nie jest także selekcja dokumentów (kart drogowych), ich analiza pod względem treści, uszeregowanie posiadanych informacji, jak i wykonywanie czynności technicznych związanych z udostępnieniem informacji. Czynności te są zwykłymi czynnościami technicznymi związanymi z rozpatrywaniem danego wniosku. Podkreślenia wymaga tu decydująca okoliczność, iż w wyniku przeprowadzenia przez organ wyżej opisanych czynności nie powstanie nowa informacja, a zatem nie powstanie w sensie mentalnym nowa jakość tkwiąca immanentnie w uzyskanej w wyniku przetworzenia nowej informacji. Porównaj: T.R. Aleksandrowicz, Komentarz do ustawy o dostępie do informacji publicznej, str. 126-131, LexisNexis Warszawa 2006; wyrok WSA w Krakowie z dnia 30 stycznia 2009 r. sygn. akt II SA/Kr 1258/08 – LEX nr 478697. Także przeprowadzenie niezbędnych czynności anonimizacji poprzez ewentualne usunięcie danych chronionych prawem nie stanowi o wytworzeniu informacji przetworzonej, gdyż anonimizacja to wyłącznie czynność techniczna, w wyniku której nie powstaje żadna nowa informacja.

Zdaniem Sądu samo zebranie wnioskowanych dokumentów, odpowiednie ich zestawienie i uszeregowanie według określonego kryterium (a takich czynności musiałby dokonać Minister Finansów rozpoznając wniosek skarżącej z dnia [...] lipca 2013 r. w pkt 5 i 6) nie jest cechą informacji przetworzonej, ale pracochłonnej. Jak podkreśla się w orzecznictwie, czasochłonność oraz trudności organizacyjno-techniczne lub biurowe, jakie wiążą się z przygotowaniem informacji publicznej, nie mogą zwalniać obowiązanych podmiotów z tego obowiązku (por. wyrok WSA w Opolu z 13 stycznia 2005 r., II SAB/Op 14/04, publ. /w:/ I. Kamińska, M. Rozbicka-Ostrowska, Dostęp do informacji publicznej. Orzecznictwo sądów administracyjnych, LexisNexis 2007, s. 44), bowiem są to zwykłe czynności techniczne związane z rozpatrywaniem danego wniosku.

Reasumując, w ocenie Sądu, zaskarżona decyzja zawiera istotne wady co do interpretacji art. 3 ust. 1 pkt 1 in fine u.d.i.p, które miały wpływ na wynik rozstrzygnięcia – spowodowały nieprawidłowe zastosowanie przez Ministra Finansów przepisu art. 16 ust. 1 u.d.i.p. w zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej.

Ponownie rozpoznając sprawę Minister Finansów obowiązany będzie uwzględnić powyższe rozważania Sądu, w szczególności co do rozumienia pojęcia informacji przetworzonej.

Mając na uwadze powyższe, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) oraz art. 135 p.p.s.a., Sąd orzekł, jak w punkcie pierwszym sentencji wyroku. Zakres, w jakim uchylony akt nie może być wykonany, Sąd określił zgodnie z art. 152 p.p.s.a. (pkt 2).

O zwrocie kosztów postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a., zaliczając do nich uiszczony przez skarżącą wpis stały od skargi ([...] zł).