Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 260/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2013-07-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 122, art. 155, art. 159, art. 187 par. 1, art. 189 par. 1-2, art. 191, art. 192, art. 215 par. 1, art. 219, art. 262 par. 1 pkt 2, par. 6
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Cezary Koziński (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Tomasz Adamczyk Sędzia WSA Paweł Kowalski Protokolant: Dominika Borowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 lipca 2013 r. sprawy ze skargi J. B. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary porządkowej. oddala skargę.


UZASADNIENIE

I SA/Łd 260/13

UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia [...] nr [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego Ł.-Ś. – powołując się na przepisy art. 216 i art. 262 § 1 pkt 1, § 5 i § 5a, art. 263 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2005 r., nr 8, poz. 60 ze zm.) – nałożył na J. B. karę porządkową w wysokości 600,- zł.

W uzasadnieniu organ podatkowy wskazał, iż prowadząc postępowanie podatkowe w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne okresy rozliczeniowe 2007 i 2008 roku wezwał w dniu 14 marca 2011 r. J. B. do przedłożenia oryginałów faktur zakupu VAT, które zostały uwzględnione przez nią w rozliczeniach VAT-7 i VAT-7K. Pomimo prawidłowego doręczenia tego wezwania strona nie stawiła się w siedzibie organu podatkowego i nie przedłożyła żądanych dokumentów.

Pismem z dnia 6 czerwca 2012 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego (wykonując zalecenia Dyrektora Izby Skarbowej w Ł.) ponownie wezwał J. B. do przedłożenia w siedzibie organu podatkowego oryginałów faktur zakupu, które zostały uwzględnione w deklaracjach VAT-7 i VAT-7K w 2007 i 2008 roku. Wezwanie to zostało doręczone pełnomocnikowi strony w dniu 18 czerwca 2012 r., jednakże J. B. nie przedłożyła żądanych dokumentów i nie wskazała przyczyn niezastosowania się do tego wezwania.

Pełnomocnik strony w dniu 27 czerwca 2012 r. złożył pismo z prośbą o wyznaczenie dodatkowego terminu do przedłożenia przedmiotowych dokumentów. Organ podatkowy pierwszej instancji postanowieniem z dnia [...] przychylił się do tej prośby i wyznaczył nowy, siedmiodniowy termin do przedłożenia faktur VAT. Postanowienie to zostało doręczone pełnomocnikowi strony w dniu 11 lipca 2012 r., jednakże strona nie dostosowała się do tego wezwania. W związku z tym Naczelnik Urzędu Skarbowego postanowił nałożyć na J. B. karę porządkową w wysokości 600,- zł.

Pełnomocnik strony złożył zażalenie na powyższe postanowienie, zarzucając naruszenie przepisu art. 262 §1 pkt 1 Ordynacji podatkowej, polegające na nałożeniu na stronę kary porządkowej, w sytuacji gdy w niniejszej sprawie nastąpiła przyczyna uzasadniająca nieprzedłożenia przez J. B. dowodów we wskazanym przez organ terminie.

Pełnomocnik strony wyjaśnił, iż J. B. nie mogła się stawić ani w jego kancelarii, ani w siedzibie organu podatkowego, ze względu na ciężką chorobę, na skutek której przyznano jej zasiłek rehabilitacyjny.

Dodatkowo strona podkreśliła, iż organ podatkowy wzywając podatniczkę do stawienia się celem jej przesłuchania w charakterze świadka, wezwał ją również do przedłożenia tych samych dokumentów. W sprawie T.B. pełnomocnik otrzymał zawiadomienie z dnia 19 lipca 2012 r. o planowanym przesłuchaniu świadka w dniu 24 lipca 2012 r., a co za tym idzie organ podatkowy wezwał podatniczkę do stawienia się celem przesłuchania jej w charakterze świadka i do przedłożenia dokumentów (w tym przedmiotowych faktur VAT), po czym kilka dni później, a jeszcze przed wyznaczonym terminem przesłuchania, nałożył na nią karę pieniężną za nieuzasadnione przedstawienie organowi dokumentów. W ocenie strony to zachowanie organu podatkowego należy ocenić jako niekonsekwentne. Skoro organ przystał na możliwość przedstawienia przez podatniczkę przedmiotowych dowodów w dniu przeprowadzenia dowodu z jej zeznań w sprawie T. B., to powinien był odstąpić od nakładania na nią kary pieniężnej za niedostarczenie tychże dokumentów we wcześniejszym terminie.

Dyrektor Izby Skarbowej Ł. postanowieniem dnia [...] nr [...] – powołując się na przepisy art. 233 § 1 pkt 1 w związku z art. 239 i art. 262 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej - utrzymał w mocy powyższe rozstrzygnięcie o nałożeniu kary porządkowej.

W uzasadnieniu postanowienia organ odwoławczy przytoczył treść przepisu art. 262 § 1 Ordynacji podatkowej i wskazał, że istotą nałożenia kary pieniężnej jest danie organom podatkowym oraz organom kontroli podatkowej możliwości stosowania kar porządkowych w celu zdyscyplinowania uczestników postępowania kontrolnego do określonych zachowań. Uchylanie się bowiem przez stronę, pełnomocnika strony, świadka, osobę trzecią, czy biegłego od wykonywania obowiązków w postępowaniu kontrolnym powoduje przedłużanie postępowania, a niekiedy w ogóle uniemożliwia jego zakończenie.

Podstawą wydania przez Naczelnika Urzędu Skarbowego Ł.-Ś. postanowienia z dnia [...] w sprawie nałożenia kary porządkowej była przesłanka wskazana w art. 262 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej, tj. odmowa okazania przedmiotu oględzin. Do dnia wydania zaskarżonego postanowienia J. B. nie przedstawiła żadnej dokumentacji w wyznaczonych przez organ terminach. Zarówno nie zastosowała się do wezwania organu podatkowego z dnia 6 czerwca 2012 r., jak i z dnia 14 marca 2011 r., na co wskazał Naczelnik Urzędu Skarbowego w wydanym postanowieniu. Do dnia wydania przedmiotowego postanowienia nie przedstawiła również żadnego usprawiedliwienia. Dopiero w zażaleniu z dnia 30 lipca 2012 r. pełnomocnik strony podniósł, że niezastosowanie się do żądania organu podatkowego wynika z jej ciężkiej choroby, a dokument mający potwierdzić stan zdrowi J. B. został przedłożony przy piśmie z dnia 2 sierpnia 2012 r. przy uzupełnieniu zażalenia. W ocenie organu odwoławczego przedstawione "Orzeczenie lekarza orzecznika ZUS" z dnia 2 marca 2012 r. świadczy jedynie o czasowej niezdolności J. B. do pracy i zostało wydane w celu potwierdzenia uprawnień do świadczenia rehabilitacyjnego na okres sześciu miesięcy. Dokument ten nie potwierdza stanu zdrowi podatniczki, który uniemożliwiałby przedstawienie przez nią żądanej dokumentacji, a do przechowywania której była zobowiązana. Podkreślono przy tym, że sama czynność przekazania faktur nie wymagała jej osobistego działania – można było dokonać jej przez pocztę lub przez pełnomocnika. Tym samym przyznanie J. B. świadczenia rehabilitacyjnego pozostaje bez wpływu na obowiązek wypełnienia przez stronę żądania organu podatkowego zawartego w w/w wezwaniach.

Dyrektor Izby Skarbowej podkreślił również, że nie ma uzasadnienia zarzut dotyczący nałożenia na podatniczkę kary porządkowej przed upływem terminu wyznaczonego przez organ. Termin ten upłynął w dniu 18 lipca 2012 r., natomiast kara porządkowa została nałożona przez organ podatkowy w dniu 25 lipca 2012 r. Z kolei termin, na który powołuje się pełnomocnik strony, tj. 24 lipca 2012 r. dotyczy innego wezwania wystosowanego w odrębnym postępowaniu podatkowym prowadzonym wobec T. B., niezwiązanym z przedmiotową sprawą.

Organ odwoławczy zauważył także, iż omyłka w sentencji wydanego postanowienia, tj. wskazanie w nim art. 262 § 1 pkt 1 (zamiast pkt 2 ustawy Ordynacja podatkowa), będącego podstawą nałożenia kary porządkowej w zaistniałych w sprawie okolicznościach, nie wpływa w sposób istotny na wydane rozstrzygnięcie. W uzasadnieniu postanowienia organ podatkowy powołał art. 262 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej, wskazując na czyn zagrożony nałożeniem kary porządkowej.

W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi pełnomocnik J. B. wniósł o uchylenie powyższego postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.

Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

- art. 262 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej, polegające na nałożeniu na stronę kary porządkowej w sytuacji, gdy nastąpiła przyczyna uzasadniająca nieprzedłożenie dowodów we wskazanym przez organ podatkowy terminie;

- art. 215 § 1 w zw. z art. 219 Ordynacji podatkowej, poprzez utrzymanie w mocy postanowienia i uniemożliwienie wydania postanowienia w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki w sytuacji, w której organ odwoławczy zwrócił uwagę, że zaskarżone postanowienie organu pierwszej instancji zawiera "omyłkę pisarską" i w konsekwencji odebranie uprawnienia strony do dokonania oceny merytorycznej postanowienia i jego ewentualnego zaskarżenia.

W uzasadnieniu skargi pełnomocnik strony wskazał, iż w niniejszej sprawie wystąpiły okoliczności usprawiedliwiające brak przedłożenia dokumentów przez podatniczkę. W piśmie z dnia 6 czerwca 2012 r. pełnomocnik poinformował organ podatkowy o trudnościach w skontaktowaniu się z klientką. Strona nie mogła stawić się w kancelarii pełnomocnika, ani w siedzibie organu podatkowego ze względu na ciężką chorobę, skutkiem której jest przyznanie zasiłku rehabilitacyjnego.

Zaznaczono ponadto, że organ podatkowy wezwał podatniczkę do przedstawienia tych samych dokumentów w dniu 24 lipca 2012 r. przy wezwaniu w charakterze świadka w sprawie jej męża T. B.. Skoro organ przystał na możliwość przedstawienia przedmiotowych dowodów w dniu przeprowadzenia dowodu z jej zeznań w sprawie T. B., to powinien był odstąpić od nakładania na nią kary pieniężnej za niedostarczenie tychże dokumentów we wcześniejszym terminie.

Strona skarżąca uważa także, iż organ odwoławczy "przemycił" sprostowanie omyłki o jakiej mowa w art. 215 Ordynacji podatkowej. Zauważył bowiem, iż organ pierwszej instancji wydał postanowienie na podstawie art. 262 § 1 pkt 1, zaś powinien je wydać na podstawie art. 262 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył co następuje:

Skarga nie ma uzasadnionych podstaw.

Sąd w tym składzie orzekającym w pełni podziela pogląd wyrażony w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 października 2011 r. o sygn. akt II FSK 1526/10 (LEX nr 1069837) co do interpretacji przepisu art. 262 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej i możliwości nałożenia kary porządkowej w postępowaniu podatkowym. NSA wskazał, iż z treści art. 262 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej wynika, że strona, pełnomocnik strony, świadek lub biegły, którzy mimo prawidłowego wezwania organu podatkowego bezzasadnie odmówili złożenia wyjaśnień, zeznań, wydania opinii, okazania przedmiotu oględzin lub udziału w innej czynności, mogą zostać ukarani karą porządkową do 2.500 zł. Celem powyższej regulacji jest zdyscyplinowanie uczestników postępowania i wymuszenie posłuchu postanowieniom organów podatkowych. Równocześnie ma zapewnić sprawny przebieg postępowania i wydanie rozstrzygnięcia w przewidzianym ustawowo terminie (por. B. Brzeziński, M. Kalinowski, A. Olesińska, M. Masternak, J. Orłowski - Ordynacja podatkowa. Komentarz, Toruń 2007, tom II, s. 627 i n.). Przesłanką uzasadniającą nałożenie kary porządkowej jest bezzasadna, a więc nieznajdująca potwierdzenia w obowiązujących przepisach (np. art. 195 lub 196 Ordynacji podatkowej) odmowa złożenia wyjaśnień, zeznań, wydania opinii, okazania przedmiotu oględzin lub udziału w innej czynności. Odmowa musi mieć charakter jednoznaczny i wskazywać na brak woli poddania się obowiązkom nałożonym przez organy podatkowe. Analizując treść tego przepisu należy również odnieść się do zasad postępowania podatkowego uregulowanych w Ordynacji podatkowej. Stosownie do art. 122 Ordynacji podatkowej organy podatkowe mają obowiązek podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, a z kolei z art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej wynika obowiązek zebrania i w sposób wyczerpujący rozpatrzenia całego materiału dowodowego zebranego w sprawie. Zarówno w orzecznictwie sądów administracyjnych jak i doktrynie ugruntowany jest pogląd, że wynikające z tych przepisów obowiązki organów podatkowych, nie oznaczają, iż ciężar dowodu, czy dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego spoczywa wyłącznie na organie podatkowym (por. np. wyroki NSA z dnia: 6 sierpnia 2009 r., I FSK 205/08, LEX nr 552148; 7 lipca 2009 r., II FSK 372/08, LEX nr 529353; 4 czerwca 2009 r., II FSK 293/08, LEX nr 511333; 23 grudnia 2008 r., II FSK 1327/07, LEX nr 515351; 30 maja 2006 r. II FSK 835/05, LEX nr 180477; oraz A. Hanusz - Strony postępowania podatkowego a ciężar dowodu, PP 2004/9/49). Zgodnie z art. 122 Ordynacji podatkowej do organu podatkowego należy inicjatywa w zbieraniu dowodów i wyjaśnianiu stanu faktycznego, a temu celowi służy m.in. instytucja wezwania strony lub innej osoby do złożenia wyjaśnień niezbędnych dla wyjaśnienia stanu faktycznego. Nie budzi bowiem wątpliwości, że szereg informacji dotyczących stanu faktycznego sprawy posiada podatnik i nie może to on decydować o tym, które dane przekazać organowi podatkowemu, a które nie mają znaczenia w sprawie. Organ podatkowy, jako gospodarz postępowania, ma obowiązek zebrać dowody i ustalić stan faktyczny, ale to nie oznacza, że strona postępowania nie ma obowiązku przekazania dowodu, informacji lub wyjaśnienia okoliczności istotnych dla sprawy, na żądanie organu, będących w jego posiadaniu. Wynika to bowiem jednoznacznie z art. 189 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej. Organ ma obowiązek wszechstronnie zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy, a więc wskazując okoliczności faktyczne korzystne i niekorzystne dla podatników. Wynika to także z art. 191 i art. 192 Ordynacji podatkowej. Zatem przepis art. 189 Ordynacji podatkowej należy interpretować łącznie z art. 155, a także art. 187 § 1, art. 191-192 Ordynacji podatkowej. W możliwości wezwania strony, czy innej osoby do określonego zachowania na podstawie art. 155 Ordynacji podatkowej realizowany jest przez organ podatkowy obowiązek podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. W sytuacji gdy podatnik w ogóle nie stosuje się do wezwania organu, organ podatkowy ma prawo podjąć dopuszczalne prawem kroki zmierzające do uzyskania od podatnika wyjaśnień, czy przedstawienia dowodu. Ocena bowiem, czy złożenie przez podatnika dowodu jest niezbędne pozostaje w gestii organu, przed którym toczy się postępowanie. (por. wyroki NSA z dnia 30 listopada 2010 r., sygn. akt: II FSK 1270/09, II FSK 921/10 i II FSK 1691/10 publ. na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Z akt administracyjnych niniejszej sprawy wynika, że organ podatkowy pierwszej instancji trzykrotnie wzywał J. B. do przedłożenia w siedzibie organu podatkowego oryginałów faktur zakupu, które zostały uwzględnione przez nią w deklaracjach VAT-7 i VAT-7K w 2007 i 2008 roku (wezwania z dnia 14 marca 2011 r., 6 czerwca 2012 r., 5 lipca 2012 r.). Strona nie dostosowała się do tych wezwań, w związku z tym Naczelnik Urzędu Skarbowego postanowił nałożyć na J. B. karę porządkową w wysokości 600,- zł. Jeżeli okolicznością uzasadniającą nałożenie kary porządkowej na podstawie art. 262 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej jest bezzasadna odmowa okazania przedmiotu oględzin, to nałożenie przedmiotowej kary należy uznać za uzasadnione.

Naczelny Sąd Administracyjny w cytowanym na wstępie wyroku wskazał także, iż oględziny w postępowaniu podatkowym mogą mieć dwojaki charakter: jako środek dowodowy oraz jako czynność w zakresie postępowania dowodowego, które służą do uzyskania innych środków dowodowych. W trakcie czynności oględzin można bowiem uzyskać szereg innych dowodów posiadających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy podatkowej. Nie ulega bowiem wątpliwości, że oględziny mogą służyć organowi podatkowemu w celu zebrania materiału faktycznego w sprawie podatkowej a także zebrania dowodów, w celu wyjaśnienia istoty sprawy podatkowej. Nawet wtedy, gdy czynności kontrolne mają charakter rutynowy, mogą dostarczyć dowodów decydujących o rozstrzygnięciu przez organ podatkowy kwestii wysokości zobowiązania podatkowego. W tej sytuacji należy wskazać, że informacje uzyskane w trakcie oględzin mogą zostać uznane za dowody i mogą mieć bezpośredni wpływ na wysokość ustalonego w trakcie postępowania wymiarowego zobowiązania. W trakcie czynności oględzin można bowiem uzyskać szereg innych dowodów, posiadających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy podatkowej - np. księgi, rachunki, faktury, dowody prowadzenia działalności gospodarczej, dokumentacja techniczna, itp. W katalogu środków dowodowych określonych w art. 181 Ordynacji podatkowej ustawodawca zamieścił oględziny, jako czynność, w trakcie której organ podatkowy zbiera dowody w postaci materiałów i informacji, nie definiując pojęcia oględzin. Według definicji słownikowej oględziny to oglądanie, obejrzenie kogoś, czegoś, lustracja, przegląd (Słownik języka polskiego, red. M. Szymczak, t. II, Warszawa 1979, s. 490.). Oględziny, zatem polegają na bezpośrednim zbadaniu osoby, nieruchomości, miejsca bądź rzeczy ruchomej przez właściwy organ podatkowy, w celu dokonania spostrzeżeń mających znaczenie dla ustalenia stanu faktycznego w sprawie. Ustawodawca wskazując w art. 198 § 1 Ordynacji podatkowej, że organ podatkowy może w razie potrzeby przeprowadzić oględziny faktycznie pozostawia mu pewną swobodę w zakresie podjęcia decyzji o przeprowadzeniu oględzin. Znajduje to odzwierciedlenie poprzez użycie w tej normie prawnej słowa "może". Jednakże granice tej swobody są wyznaczone przez zasadę prawdy materialnej, a potrzeba przeprowadzenia oględzin oceniana jest każdorazowo przez organ podatkowy. Dlatego też ustawodawca wyposażył organy podatkowe w środek dyscyplinujący, pozwalający wyegzekwować zachowania zgodne z prawem. W sytuacji, gdy podatnik w ogóle nie stosuje się do wezwania organu podatkowego, organ ten ma możliwość podjęcia dopuszczalnych prawem kroków zmierzających do uzyskania od podatnika takiego zachowania, do jakiego go na podstawie przepisów prawa zobowiązał, a więc np. przedstawienia przedmiotu oględzin dowodu. Takim dopuszczalnym środkiem dyscyplinującym jest przewidziana w art. 262 § 1 Ordynacji podatkowej kara porządkowa (por. cyt. wyroki NSA z dnia 30 listopada 2010 r., sygn. akt: II FSK 1270/09, II FSK 921/10 i II FSK 1691/10 publ. na http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Sąd rozpoznający niniejszą sprawę uznał zatem, że jeżeli skarżąca została prawidłowo wezwana na podstawie art. 155 Ordynacji podatkowej do dokonania określonej czynności, a wezwanie odpowiadało wymogom określonymi w art. 159 Ordynacji podatkowej, z określeniem skutków prawnych niezastosowania się do wezwania, to skarżącą odmawiając przedłożenia przedmiotowych faktur VAT, istotnych dla ustalenia podstawy opodatkowania, uniemożliwiła organowi podatkowemu przeprowadzenie postępowania podatkowego. Nieusprawiedliwiona odmowa przekazania przedmiotu oględzin daje podstawę do zastosowania kary porządkowej na podstawie art. 262 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej.

Sąd zgadza się też z Dyrektorem Izby Skarbowej, że przedstawione "Orzeczenie lekarza orzecznika ZUS" z dnia 2 marca 2012 r. o czasowej niezdolności J. B. do pracy, potwierdzające uprawnienie do świadczenia rehabilitacyjnego na okres sześciu miesięcy, nie usprawiedliwia możliwości przekazania do Urzędu Skarbowego faktur VAT. Słusznie podkreślono, iż sama czynność przekazania faktur nie wymagała osobistego działania skarżącej i można było dokonać jej przez pocztę lub przez pełnomocnika. Także późniejsze wezwanie skarżącej do przedstawienia przedmiotowych faktur VAT w dniu 24 lipca 2012 r. (w postępowaniu dotyczącym jej męża T. B.) – do którego zresztą J. B. również się nie zastosowała - nie ma wpływu na już zastosowaną karę porządkową. Podkreślić należy, że tylko na wniosek ukaranego, złożony w terminie 7 dni od dnia doręczenia postanowienia o nałożeniu kary porządkowej, organ podatkowy, który nałożył tą karę, może uznać za usprawiedliwione niestawiennictwo lub niewykonanie innych obowiązków i uchylić postanowienie nakładające karę (art. 262 § 6 Ordynacji podatkowej). W niniejszej sprawie skarżąca ani jej pełnomocnik nie złożyli takiego wniosku; w dniu 27 czerwca 2012 r. złożono jedynie pismo z prośbą o wyznaczenie dodatkowego terminu do przedłożenia przedmiotowych dokumentów, do czego organ podatkowy się przychylił, a strona ponownie bez usprawiedliwienia nie wykonała nałożonego obowiązku.

Nie można się także zgodzić z pełnomocnikiem skarżącej, iż organ pierwszej instancji wydał postanowienie na podstawie art. 262 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej. Ten przepis został przywołany w rozstrzygnięciu, jednakże z uzasadnienia postanowienia wynika, że karę porządkowo nałożono zgodnie z pouczeniem jakie wskazano w wezwaniu z dnia 6 czerwca 2012 r., tj. na podstawie art. 262 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej. Organ odwoławczy zauważył te błędy Naczelnika Urzędu Skarbowego, które nie miały jednak wpływu na treść rozstrzygnięcia i skorygował w wydanym przez siebie postanowieniu. Jeżeli w postępowaniu odwoławczym (zażaleniowym) organ podatkowy ponownie rozpoznaje sprawę, to może korygować błędy organu pierwszej instancji w zakresie w jakim sprawa nie wymaga przeprowadzenia postępowania dowodowego w całości lub w znacznej części. Nie doszło zatem – jak wskazuje pełnomocnik skarżącej - do naruszenia art. 215 § 1 w zw. z art. 219 Ordynacji podatkowej.

Z tych względów na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012, poz. 270), należało skargę oddalić.

E.B.