Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 1239/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2017-12-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art.80.81,82
journal: Dz.U. 2016 poz 290
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Krystyna Daniel Sędziowie: WSA Jacek Bursa (spr.) WSA Paweł Darmoń Protokolant: starszy sekretarz sądowy Katarzyna Zbylut po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 grudnia 2017 r. sprawy ze skargi A. P. i M. P. na decyzję Wojewody z dnia [...] lipca 2017 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji po wznowieniu postępowania I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Wojewody na rzecz skarżących A. P. i M. P. solidarnie kwotę [...]zł (dziewięćset osiemdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Sygn. akt II SA/Kr [...]

Uzasadnienie

Prezydent Miasta K. ostateczną decyzją nr [...] z 24 maja 2016 r., znak: [...], zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę, przedsięwzięcia inwestycyjnego budowa sześciu budynków mieszkalnych jednorodzinnych z garażami wbudowanymi, w zabudowie szeregowej z dojazdem z ul. [...] poprzez drogę wewnętrzną ul. [...], wraz z zagospodarowaniem terenu i infrastrukturą techniczną na działkach nr [...], [...], [...] obręb [...] jednostka ewidencyjna [...], przy ul. [...] w K.. Etap l - Budowa trzech budynków mieszkalnych jednorodzinnych z garażami wbudowanymi w zabudowie szeregowej wraz z zagospodarowaniem terenu i infrastrukturą techniczną na działkach nr [...], [...], [...] obręb [...] jednostka ewidencyjna [...], przy ul. [...] w K.. Rozbiórka istniejącego tymczasowego obiektu budowlanego o funkcji magazynowej na działkach nr [...], [...], [...] obręb [...] jednostka ewidencyjna [...].

W dniu 11 lipca 2016 r. M. P. i A. P. złożyli wniosek o wznowienie postępowania w powyższej sprawie. Jako przesłankę uzasadniającą wznowienie postępowania wskazany został art. 145 § 1 pkt 4 kpa tj. brak udziału wnioskodawców w sprawie zakończonej powyższą decyzją, pomimo, iż są współwłaścicielami i zarządcami nieruchomości jej zdaniem pozostającej w obszarze oddziaływania planowanej inwestycji.

Wznowione postępowanie zostało zakończone decyzją Prezydenta Miasta K. nr [...].[...] z 12 maja 2017 roku, znak: [...], o odmowie uchylenia własnej decyzji nr [...]. Z uzasadnienia orzeczenia wynika, że w ocenie organu I instancji nie potwierdziła się przesłanka wznowienia postępowania, to znaczy w świetle zgromadzonych dowodów wnioskodawcom nie przysługuje przymiot strony.

W odwołaniu M. P. i A. P., podnieśli, że organ I instancji bezpodstawnie odmówił uchylenia decyzji ponieważ w stosunku do inwestycji o takim samym zakresie merytorycznym było prowadzone postępowanie o pozwolenie na budowę, w którym wnioskodawcy mieli przymiot strony, zakończone umorzeniem postępowania, zatem przez zbieżność zakresów projektów budowlanych winni mieć przymiot strony również w postępowaniu zakończonym decyzją z 24 maja 2016 r. Ponadto, wnioskodawcy wskazują, że wskutek planowanej inwestycji zostaną zlikwidowane miejsca postojowe, z których wnioskodawcy korzystają zatem mają interes w omawianej sprawie.

Wojewoda decyzją z dnia 31 lipca 2017r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 2, art. 146 § 2 oraz art. 151 § 2 kpa i art. 80 ust. 2, art. 81 ust. 1 pkt 2 i art. 82 ust. 3 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U.2016.290 ze zmianami), uchylił zaskarżoną decyzję w całości i orzekł o braku możliwości uchylenia decyzji nr [...] Prezydenta Miasta K. z 24 maja 2016 r., znak: [...], na skutek okoliczności, iż w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej, oraz stwierdził wydanie decyzji nr [...] Prezydenta Miasta K. z 24 maja 2016 r., znak:[...] z naruszeniem art. 10 kpa.

W uzasadnieniu organ podał, iż stosownie do art. 3 ust. 20 Prawa budowlanego co do obszaru oddziaływania obiektu zarzut wnioskodawców dotyczący lokalizacji miejsc postojowych nie jest bezzasadny. Zarządca drogi może planować budowę miejsc postojowych na terenie działki, co do której ma prawo do dysponowania nią na cele budowlane, pod warunkiem zgodności ich lokalizacji z przepisami (§ 19 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie). Celem zapewnienia prawidłowego funkcjonowania planowanej inwestycji konieczna jest budowa zjazdów z drogi wewnętrznej, ulicy [...] na działkach nr [...] i [...], na teren działek nr [...], [...], [...] objętych inwestycją, co pociągnie za sobą na przykład konieczność przebudowy krawężników ulicy i ograniczenie możliwości lokalizacji miejsc postojowych wzdłuż ulicy. Organ I instancji stwierdzając zgodność planowanej inwestycji z przepisami prawa oraz fakt, że nie jest planowana na terenie działek nr [...] i [...], po których przebiega droga wewnętrzna, ulica [...], wywiódł, iż właściciele tejże drogi wewnętrznej nie mają interesu w sprawie. Warunkiem zasadności takiej oceny jest kwalifikacja drogi na wskazanych działkach do kategorii drogi gminnej. [...] z wykazu dróg publicznych K. (http://zikit.krakow.p1/l [...],artykuł,wykaz drog_publicznych.html) wynika, że ulica [...] nie jest drogą gminną. W tym przypadku przepis art. 29 ust. 1 pkt 11a Prawa budowlanego stanowiący, iż pozwolenia na budowę nie wymaga budowa zjazdów z dróg gminnych, nie ma zastosowania.

W tym kontekście przedmiotem kontroli organu administracji architektoniczno-budowlanej nie jest wyłącznie stwierdzenie zgodności z przepisami prawa planowanej inwestycji, lecz określenie jej realnego oddziaływania poprzez ograniczenie możliwości sposobu zagospodarowania sąsiednich działek budowlanych, do których należy zaliczyć działki nr [...] i [...]. Przewidywanie, że odrębnym trybem będą realizowane zjazdy na danej działce, służące do zapewnienia prawidłowego funkcjonowania planowanej inwestycji, nie zmienia faktu, że sposób zagospodarowania działki, po której przebiega droga wewnętrzna ulegnie ograniczeniu wskutek realizacji planowanej inwestycji. Należy zatem stwierdzić, że w tym przypadku działki, po których przebiega droga, znajdują się w obszarze oddziaływania planowanej inwestycji.

W ocenie organu odwoławczego, stosownie do art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, w niniejszej sprawie wnioskodawcom, jako współwłaścicielom działek nr [...] i [...], przysługuje przymiot strony. Zatem orzeczenie organu I instancji oparte na stwierdzeniu braku podstaw do uchylenia decyzji z 24 maja 2016 r. było nieprawidłowe, gdyż wynikało z błędnej oceny obszaru oddziaływania planowanej inwestycji. Ten stan rzeczy pociąga za sobą obowiązek uchylenia decyzji Prezydenta Miasta K. z 12 maja 2017 r.

Kolejnym etapem jest badanie, czy wskutek faktu, iż wnioskodawcy bez własnej winy nie brali udziału w postępowaniu o pozwolenie na budowę zakończonym decyzją z 24 maja 2016 r. mogłaby zapaść inna decyzja. Organ wskazał na art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2 ustawy Prawo budowlane, podkreślając, iż z analizy akt sprawy wynika, że inwestor złożył wniosek o pozwolenie na budowę w dacie ważności decyzji nr [...] Prezydenta Miasta K. z 17 października 2017 r., znak: [...], o ustaleniu warunków zabudowy, jak również złożył oświadczenie o dysponowaniu działkami objętymi inwestycją nr [...], [...], [...] obręb [...] na cele budowlane (inwestycje planowane na innych działkach nie są przedmiotem niniejszego postępowania). Oznacza to, że inwestor spełnił warunki cytowanego przepisu. Z art. 35 ust. 4 ustawy Prawo budowlane wynika, że w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.

W odniesieniu do spornej kwestii miejsc postojowych na drodze wewnętrznej pozostających w kolizji z planowaną inwestycją, organ wyjaśnił że zgodnie z ogólną zasadą określoną w § 18 ust. 1 warunków technicznych, zagospodarowując działkę budowlaną, należy urządzić, stosownie do jej przeznaczenia i sposobu zabudowy, miejsca postojowe dla samochodów użytkowników stałych i przebywających okresowo, w tym również miejsca postojowe dla samochodów, z których korzystają osoby niepełnosprawne. Jest to powszechnie obowiązujący przepis prawa.

Zagadnienie to zostało wyjaśnione szczegółowo w skarżonej decyzji z 12 maja 2017 r. Na miejsca postojowe składają się stanowiska postojowe, których wymiary zostały określone w § 21 rozporządzeniu ws. warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Zatem za wydzielone miejsca postojowe należy uznać wyodrębniony teren (czy za pomocą linii, krawężników lub innych przegród), na który składają się stanowiska postojowe. Nie będzie, zatem wydzielonym miejscem postojowym teren, na którym zwyczajowo parkują pojazdy. Wskazane miejsca postojowe przez wnoszącego o wznowienie postępowania, zlokalizowane są w zatoce parkingowej znajdującej się w niedalekiej odległości od istniejącego zjazdu z drogi publicznej ul. [...] na drogę wewnętrzną ul. [...] i nie są zlokalizowane w kolizji z obsługą komunikacyjną etapu 1 przedmiotowej inwestycji. Pozostała część odcinka drogi urządzonej od strony działki [...] obr. [...] na mapie do celów projektowych jest oznaczona, jako ch.k. - chodnik, w związku z tym zgodnie z mapą nie zawiera wydzielonych miejsc postojowych będących w kolizji z przedmiotową inwestycją. Mając na uwadze, iż miejsce postojowe to wydzielona powierzchnia terenu przeznaczona do postój u pojazdów mechanicznych, natomiast chodnik to jest utwardzony pas terenu służący do poruszania się pieszych, zazwyczaj fragment pobocza drogi, potwierdzenia nie znajduje zarzut, iż w części zajętej przez chodnik są miejsce postojowe.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wnieśli M. P. i A. P. zarzucając naruszenie:

- art. 32 ust. 4 pkt. 2 ustawy Prawo budowlane - poprzez pominięcie okoliczności, że Inwestor nie złożył oświadczenia o dysponowaniu nieruchomością na cele budowlane dla całego zamierzenia inwestycyjnego (działka nr [...]), co stanowi naruszenie prawa materialnego mające wynik na wynik sprawy,

- art. 33 ust. 1 ustawy Prawo budowlane - poprzez nie uwzględnienie, że wniosek Inwestora nie obejmuje całego zamierzenia budowlanego (brak działki nr [...]), a w konsekwencji i wydana decyzja, co stanowi naruszenie prawa materialnego mające wynik na wynik sprawy,

- § 18 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać ich budynki i ich usytuowanie poprzez jego pominięcie, co stanowi naruszenie prawa materialnego mające wynik na wynik sprawy,

- art. 7 i 77 K.p.a. poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych, istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy co stanowi uchybienie w zakresie gromadzenia całości materiału dowodowego oraz naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na wynik sprawy oraz naruszenie zasady prawdy materialnej.

Uzasadniając zarzuty podkreślono, że Wojewoda całkowicie pominął wiążącą ocenę ustalenia zakresu oddziaływania planowanego obiektu dokonanej już uprzednio przez siebie w postanowieniu wznawiającym postępowanie, że planowane fizyczne wykorzystanie przez inwestora działki nr [...] powoduje istotne ograniczenie w sposobie zagospodarowania działki - konieczność przebudowy krawężników czy ograniczenie ilości miejsc postojowych. Co więcej przebudowa tychże krawężników będzie miała miejsca na pominiętej we wniosku działce nr [...]. Z powyższego wynika, że sporną inwestycją faktycznie objęta jest działka [...]. Wobec tego inwestor winien posiadać prawo do dysponowania przedmiotowa nieruchomością na cele budowlane, która się nigdy nie wylegitymował, co jest wystarczająca przesłanka do uchylenia wydanego pozwolenia na budowę.

Fakt, iż inwestor zobligowany jest wykonać zjazdy do garażów i wybudować chodniki, a także dokonać przyłączenia się do sieci wodnej, kanalizacyjnej, gazowej, itd, które są zlokalizowane pod powierzchnią działki [...], wynikają wprost z projektu budowlanego z października 2015 sporządzonego przez mgr inż. Arch. J. D. (projekt zalegający w aktach postępowania znak [...]). W części 2 "Projekt zagospodarowanie działki", pkt. 12 "Określenie obszaru oddziaływania obiektu" znajduje się stwierdzenie odnośnie działki [...], w "podstawie formalno prawnej włączenia do obszaru objętego oddziaływaniem", iż fragment działki wchodzący w zakres opracowania ze względu na konieczność wykonywania zjazdów z drogi wewnętrznej. W tym samym punkcie, we wnioskach wskazano, że: "Obszarem oddziaływania obiektu objęte są działki wskazane jako teren inwestycji nr [...], [...], [...] oraz fragment działki nr [...] stanowiącą drogę wewnętrzną, której inwestor jest współwłaścicielem w zakresie wykonania zjazdów na działkę inwestowaną. Powstaje także zagadnienie przyłączenia mediów znajdującej się w działce nr [...] co wymaga wykonania wykopów oraz odpowiednich podpięć właśnie na działce będącej współwłasnością.

Wojewoda, w zaskarżonej decyzji w żadnej jego części nie odniósł się do okoliczności, że postępowanie o analogicznym przedmiocie toczyło się w niedługim okresie przed wszczęciem postępowania objętego wnioskiem o wznowienie oraz, że w ramach tego pierwszego postępowania Inwestor był bezskutecznie wzywany do uzupełnienia szeregu dokumentów dotyczących właśnie działek we współwłasności. Powyższe nieprawidłowości nigdy nie zostały usunięte, a postępowanie w sprawie zostało umorzone. Postępowanie, o wznowienie którego wnieśli skarżący, jest analogiczne jak wyżej opisane. Inwestor pominął we wniosku kwestię zjazdu po działce [...], podobnie jak uczynił to w opisanym umorzonym postępowaniu. Prezydent Miasta K. bazował tylko i wyłącznie na zakresie wniosku Inwestora, który nie wymienia w nim działki nr [...]. Ani Wojewoda ani Prezydent Miasta K. nie wyjaśnił, dlaczego we wniosku złożonym przez Inwestora kilka miesięcy wcześniej działka nr [...] zostaje objęta wnioskiem o wydanie decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia a budowę, a obecnie jest ona pomijana. Nadto w części opisowej projektu budowlanego z października 2016 r. w pkt. 2.1. (Istniejące uzbrojenie terenu) wskazano, iż na działce objętej inwestycją zlokalizowane jest uzbrojenie podziemne: woda, kanalizacja sanitarna i deszczowa oraz gaz. Uzbrojenie podziemne, o którym mowa powyżej znajduje się tylko i wyłącznie pod działkami [...] i [...], natomiast nie jest ono wykonane pod działkami nr [...], [...], [...], na których mają powstać budynki mieszkalne jednorodzinne. Obrazują to wydruki z Miejskiego Systemu Informacji Przestrzennej odnoszące się do sieci: wodociągowej, kanalizacyjnej, gazowej oraz energetycznej, które zostały załączone do akt niniejszego postępowania przy zażaleniu na postanowienie odmawiającego wznowienia przedmiotowego postępowania. Powyższe oznacza, że uzbrojenie działek nr [...], [...], [...] wymaga przeprowadzenia prac budowlanych na działce [...] i [...], co dodatkowo uzasadnia uznanie prawdziwości faktu, iż sporną inwestycją objęte są również działki [...] oraz [...], której to okoliczności Wojewoda nie wziął pod uwagę przy rozpatrywaniu, czy doszło do naruszenia art. 32 ust. 4 pkt 2 oraz art. 33 ust. 1 ustawy Prawo budowlane.

Wobec tego organy obu instancji naruszyły art. 33 ust. 1 ustawy Prawo budowlane aprobując możliwość wydania decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę dla działek nie stanowiących całości zamierzenia inwestycyjnego. Nie może dochodzić do sytuacji, w której pozwolenie na budowę nie obejmuje działki, na której będą prowadzone prace budowlane. Analiza dokumentacji projektowej pokazuje, że wniosek o pozwolenie na budowę nie obejmuje działek, na których planowane są prace w zakresie budowy zjazdów oraz przyłączenia mediów, co narusza art. 3 pkt 1a i 9 ustawy Prawo budowlane. Zgodnie z ugruntowanym poglądem orzecznictwa: "Rozdzielanie poszczególnych etapów procesu budowlanego, którego przedmiotem jest budynek mieszkalny, polegające na eliminowanie z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę poszczególnych jego części stanowi obejście prawa." (WSA w Krakowie z dnia 23 listopada 2010 r. II SA/Kr [...], NSA z dnia 14 czerwca 2012 r. II OSK [...] WSA we Wrocławiu z dnia 8 sierpnia 2013 r. II SA/Wr [...]). W skardze podniesiono także brak wymaganej liczby miejsc parkingowych, wskazując, iż nieruchomość stanowiąca ulicę Pełczyńskiego od samego początku istnienia osiedla użytkowana jest przy granicy z nieruchomościami, należącymi wyłączenie do Inwestora, jako parking (piesi zazwyczaj korzystają z chodnika po drugiej stronie ulicy). Tak samo użytkowana jest o wiele dłuższa ulica [...] na tym samym osiedlu. Umiejscowienie zjazdów na działki na nieruchomości stanowiącej ulicę Pełczyńskiego pozbawi tę ulicę wielu miejsc postojowych, których obecnie brakuje. Parkowanie samochodów z dodatkowych domów (ostatecznie aż 6 nowych domów jednorodzinnych - taki jest pełny zakres planowanej inwestycji) spowoduje całkowity paraliż parkingowy na ulicy [...] oraz niemożliwość korzystania przez pieszych z chodnika. [...] będą bowiem parkowane równolegle do ulicy w części na ulicy oraz w części na chodniku. Biorąc pod uwagę obecną liczbą samochodów oraz pojazdów z nowych domów (standardem jest w tej chwili posiadanie dwóch samochodów w gospodarstwie prowadzonym w domu jednorodzinnym, w szczególności w okolicy, gdzie najbliższy przystanek komunikacji miejskiej jest oddalony o ok 15 min. liczonych spacerem) jak również zjazdy z nieruchomości (które nie mogą być z racji swojej funkcji miejscem parkingowym), brak będzie wystarczającej liczby miejsc postojowych. Powyższe narusza § 18 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz wytyczne w tym zakresie ustalone na mocy uchwały Rady Miasta K. z dnia 29.08.2012 r. Zgodnie z tymi regulacjami wskaźnik miejsc postojowych na terenie bez ograniczeń (strona 23 załącznika do ww. uchwały) został uzgodniony na poziomie 2. Inwestor posiada jedynie jedno miejsce parkingowe dla każdego domu zlokalizowane w garażu. Zgodnie z pismem Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w K. z dnia 24.06.2015 r., na które również powołuje się sam organ administracji, wskazano, że: "zaleca się, aby Inwestor we własnym zakresie, poza pasami drogowymi, zapewnił miejsca postojowe w celu prawidłowego funkcjonowania przedmiotowej inwestycji". Inwestor nie zrealizował przedmiotowego zalecenia, a Prezydent Miasta K. ani Wojewoda nie dokonał żadnego ustalenia ani analizy w tym zakresie, poza zdawkowym stwierdzeniem, że "inwestycja niezbędną ilość miejsc postojowych zgodnie z funkcją budynków", w tym nawet bez wskazania ile tych miejsc inwestycja posiada zaplanowanych oraz czy nie kolidują one z obecnie już istniejących miejscami parkingowymi, z których korzystają inwestycje zrealizowane znacznie wcześniej. Skarżący wskazują nadto, że przeznaczenie miejsc parkingowym na nieruchomości stanowiącej współwłasność wielu podmiotów wymaga ich łącznej zgody. Nadto takie przeznaczenie pozbawiłoby miejsc parkingowych właścicieli osiedla, dla których ulica [...] została zabudowana i którzy partycypowali w kosztach powstania tej drogi, jej oświetlenia jak również obecnie finansują jej utrzymanie. Organ administracji uznał zatem całkowicie bezpodstawnie, że Wnioskodawcy nie wskazali ograniczeń w zagospodarowaniu działki. Oczywistym, że jest zmiana zagospodarowania, gdyż następuje redukcja miejsc parkingowych oraz brak jest zapewnienia wystarczającej liczby miejsc parkingowych dla planowej inwestycji. Skarżący wnieśli o uchylenie decyzji obu instancji i zasądzenie kosztów.

W odpowiedzi na skargę skarżony organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z dyspozycją art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" - "c" p.p.s.a. kontrola ta sprawowana jest w zakresie oceny zgodności zaskarżonych do sądu decyzji z obowiązującymi przepisami prawa materialnego jak i przepisów proceduralnych.

Skarga zasługuje na uwzględnienie z powodu naruszenia przez organ przepisów postępowania – art. 149 § 2 kpa, art. 151 § 2 kpa i art. 146 § 2 kpa art. w zw. z 107 § 3 kpa, w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W pierwszej kolejności wskazać należy, że choć skarżący zaskarżyli decyzję Wojewody w części dotyczącej braku możliwości uchylenia decyzji o pozwoleniu na budowę i stwierdzającą wydanie tej decyzji z naruszeniem art. 10 kpa, to z uwagi na tryb w jakim decyzja Wojewody została wydana, nie jest możliwe uchylenie jej we wskazanej części i pozostawienie fragmentu sentencji jedynie o uchyleniu decyzji organu I instancji. Takie rozstrzygnięcie prowadziłoby bowiem do pozostawienia w obrocie decyzji, która sprawiałaby wrażenie wydania jej na podstawie art. 138 § 2 kpa, co w przedmiotowym wypadku nie miało miejsca. Dlatego też, uwzględniając że zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, Sąd uchylił zaskarżoną decyzję Wojewody w całości. W związku z powyższym należy przy tym zaznaczyć, że w myśl art. 134 § 2 p.p.s.a., Sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego. Na tej płaszczyźnie w orzecznictwie prezentowany jest pogląd, że orzeczeniem na niekorzyść strony skarżącej w rozumieniu art. 134 § 2 p.p.s.a. będzie każde orzeczenie, które pogarsza sytuację skarżącego w stosunku do tej, jaką miał przed wniesieniem skargi, choćby w wyniku motywów rozstrzygnięcia, przy czym pogorszenie to nie musi dotyczyć wyłącznie jego praw czy obowiązków wynikających z prawa materialnego, ale także pewnych uprawnień faktycznych czy procesowych, powstałych w wydaniu zaskarżonego aktu. Dlatego mimo uchylenia zaskarżonej decyzji w całości, w ponownym postępowaniu administracyjnym, organ dokona rozstrzygnięcia, przyjmując że skarżącym przysługuje status strony w postępowaniu o pozwolenie na budowę, które to uprawnienie procesowe ukształtowane zostało w wyniku wydania uchylonej decyzji Wojewody.

Przechodząc do dalszych rozważań wskazać należy, że zgodnie z art. 149 § 2 kpa, postanowienie o wznowieniu postępowania stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. W wyniku przeprowadzenia postępowania wznowieniowego, jednym z rodzajów rozstrzygnięcia może być taka decyzja jak w przedmiotowym wypadku tj. decyzja wydana na podstawie art. 151 § 2 kpa, stwierdzająca wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa ze wskazaniem okoliczności, z powodu których organ nie uchylił tej decyzji. Organ wydaje ją wtedy, gdy zaszły co prawda przesłanki wznowienia, lecz jednocześnie wystąpiły przesłanki negatywne z art. 146. Taka decyzja powinna wskazywać zarówno pozytywną, jak i negatywną przesłankę (por. wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 27 sierpnia 2014 r., II SA/Rz [...], LEX nr 1507926, zgodnie z którym organ, działając na podstawie art. 151 § 2, powinien ograniczyć się do stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa oraz podania przyczyny, z której nie może uchylić decyzji kwestionowanej w trybie wznowienia postępowania). Zgodnie z wyrokiem NSA w Warszawie z dnia 12 kwietnia 2001 r., I SA [...], LEX nr 54527, organ w uzasadnieniu decyzji stwierdzającej wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa musi wykazać, że wadliwość procesowa nie wpłynęła na prawidłowe zastosowanie w sprawie przepisów prawa materialnego, a więc stosując art. 146 § 2, wykazać, że decyzja dotychczasowa posiada jedynie wadliwości formalne, natomiast w całości była pozbawiona wadliwości materialnej. Oznacza to konieczność przeprowadzenia w całości postępowania, ograniczonego jedynie tożsamością sprawy, w zakresie przepisów materialnych mających zastosowanie w sprawie. (Jaśkowska Małgorzata, Wróbel Andrzej, Komentarz aktualizowany do Kodeksu postępowania administracyjnego).

Tymczasem z uzasadnienia zaskarżonej decyzji Wojewody, wynika wręcz, że organ w ogóle nie analizował zgodności z prawem decyzji Prezydenta Miasta K. nr [...] z 24 maja 2016 r., znak: [...] na płaszczyźnie przepisów prawa materialnego, znajdujących zastosowanie w sprawie, lecz ograniczył się do odniesienia się – i to fragmentarycznego - do jednego z zarzutów podniesionych w odwołaniu, dotyczącego miejsc postojowych. Taką decyzję – wydaną na podstawie art. 151 § 2 kpa - należy ocenić jako oczywiście wadliwą Dlatego w ponownym postępowaniu Wojewoda dokona oceny zgodności z prawem w/w decyzji Prezydenta Miasta K. nr [...] z 24 maja 2016 r., znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, uwzględniając przepisy prawa materialnego mającego zastosowanie w tej sprawie i stosownie do dokonanej oceny rozstrzygnie sprawę.

Mając na uwadze powyższe orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit."c" p.p.s.a. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a., zasądzając na rzecz skarżących solidarnie zwrot wpisu w kwocie [...]zł. i wynagrodzenia radcy prawnego w stawce minimalnej tj. [...] zł.