Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 1026/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2013-11-28 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6039 Inne, o symbolu podstawowym 603
638  Sprawy egzekucji administracyjnej;  egzekucja obowiązków o charakterze niepieniężnym
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 107 par 3
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Danuta Strzelecka-Kuligowska, Sędziowie Sędzia WSA Barbara Gebel,, Sędzia WSA Maria Mysiak (spr.), Protokolant starszy sekretarz sądowy Katarzyna Skrzetuska-Gajos, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 28 listopada 2013 r. sprawy ze skargi Przedsiębiorstwa A. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie wynagrodzenia za dozór pojazdu oddala skargę


UZASADNIENIE

Spółka A. wnioskiem z dnia 29 grudnia 2009 r. zwróciło się do organu o zwrot koniecznych wydatków oraz o wynagrodzenie za dozór pojazdu marki [...] o numerze rejestracyjnym [...] , wykonywany w okresie od dnia [...] r. do dnia [...] r. W trakcie postępowania P. zmodyfikowało wniosek ustalając datę końcową żądania na dzień

[...] r.

Postanowieniem z dnia [...] r., nr [...] Naczelnik Trzeciego Urzędu Skarbowego działając na podstawie art. 102 § 1, § 2 i § 4, art. 174 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r., Nr 229, poz. 1954 ze zm.), art. 130a ust. 5c ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r., Nr 18, poz. 908), odmówił Spółce A. przyznania wynagrodzenia za dozór i zwrot wydatków związanych z wykonywanym dozorem pojazdu marki [...] w okresie od dnia [...].

Na skutek wniesionego zażalenia Dyrektor Izby Skarbowej działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 123 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U.

z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), art. 18 i art. 102 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w związku z § 4 ust. 1 pkt 3 i § 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 lutego 2011 r. w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. Nr 46, poz. 247), postanowieniem z dnia [...] r., nr [...] utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie organu I instancji.

W wyniku skargi Spółka A. na ww. postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z dnia 29 listopada 2012 r., sygn. akt II SA/Sz 953/12, uchylił zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Naczelnika Trzeciego Urzędu Skarbowego z dnia

[...] r. Wyrok stał się prawomocny z dniem 12 lutego 2013 r.

W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał m.in., że z niekwestionowanych ustaleń organu wynika, iż na podstawie zarządzenia Prezydenta Miasta z dnia [...] r., nr [...], parking prowadzony przez P. został wyznaczony, w trybie art. 130a ust. 6 ustawy Prawo o ruchu drogowym, jako właściwy parking strzeżony dla usuniętych pojazdów z drogi na okres od [...]r. oraz na podstawie kolejnego zarządzenia nr [...] z dnia [...] r. na okres od

[...] r. Umieszczenie zatem samochodu marki [...], o numerze rejestracyjnym [...] na parkingu prowadzonym przez Spółkę A. nastąpiło w okresie pomiędzy obowiązywaniem ww. zarządzeń, a więc, w czasie, w którym parking przy ul. [...].nie był parkingiem wyznaczonym na podstawie art. 130a ust. 6 ustawy Prawo o ruchu drogowym.

Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że od momentu wejścia w życie zarządzenia Prezydenta Miasta nr [...] z dnia [...]r., wskazującego parking prowadzony przez P. jako właściwy dla usuniętych pojazdów, stronie skarżącej przysługuje prawo żądania wypłacenia wynagrodzenia za dozór i zwrotu wydatków związanych z wykonywanym dozorem nad pojazdem marki [...]. Natomiast co do okresu poprzedzającego wejście w życie zarządzenia Prezydenta Miasta nr [...] z dnia [...] r., Sąd stwierdził, że w tym czasie przyjmując pojazdy na parking skarżące P., nie będąc wyznaczone do realizacji zadań związanych z usuwaniem z drogi pojazdów, czyniło to nie w ramach wykonywania obowiązków wynikających z obowiązujących przepisów prawa, ale na zasadzie prowadzenia "zwykłego" parkingu. Spółka nie miała podstaw prawnych aby zakładać, że zostanie uznana, i to z datą wsteczną, za podmiot o którym mowa w art. 130a

ust. 6 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Dlatego nie było możliwe przyjęcie, że łączył wówczas skarżące P. z organami administracji publicznej stosunek administracyjny związany z wykonywaniem dozoru w trybie ww. przepisu. Z tego względu, w ocenie Sądu, żądanie przyznania wynagrodzenia za okres poprzedzający wejście w życie zarządzenia nr [...], na drodze procedury administracyjnej, jest nieuprawnione.

Po ponownym rozpoznaniu sprawy Naczelnik Trzeciego Urzędu Skarbowego , postanowieniem z dnia [...] r., nr [...], na podstawie art. 102 § 1, § 2 i § 4, art. 174 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r., Nr 229, poz. 1954 ze zm.) oraz art. 130a ust. 6 ustawy Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r., Nr 18, poz. 908):

- przyznał Spółce A. wynagrodzenie za dozór i zwrot wydatków związanych z wykonywanym dozorem pojazdu marki [...] o nr rej.[...] za okres od dnia [...] r. w kwocie [...] zł,

- odmówił Spółce A. prawa do wynagrodzenia za dozór i zwrotu wydatków związanych z wykonywanym dozorem pojazdu marki [...] o nr rej. [...] za okres od dnia [...]

Organ I instancji, powołując na wyrok Sądu z dnia 29 listopada 2012 r., stwierdził, że uzasadnione jest prawo do wynagrodzenia i zwrotu wydatków za okres wyznaczenia wnioskodawcy przez Prezydenta Miasta do prowadzenia parkingu do czasu przejścia własności pojazdu na rzecz Skarbu Państwa, oraz że brak jest podstaw do prawa do wynagrodzenia i zwrotu za okres do momentu wyznaczenia parkingu wnioskodawcy na podstawie zarządzenia Prezydenta Miasta nr [...] z dnia [...] r. jako właściwego dla usuniętych pojazdów w trybie art. 130a ustawy Prawo o ruchu drogowym, tj. za okres od [...] r. Dlatego też organ postanowił przyznać wynagrodzenie i zwrot wydatków za okres [...] r. w wysokości stawek obowiązujących w tym okresie a przy uwzględnieniu aktualnej stawki VAT (23%), tj. [...] zł brutto za każdy dzień parkowania ([...] zł netto) z czego [...] zł tytułem zwrotu wydatków, i [...] zł tytułem wynagrodzenia za dozór uznając, iż są one adekwatne w stosunku do świadczonych usług oraz stawek za parkowanie pojazdów na terenie S. Jednocześnie organ odmówił przyznania wynagrodzenia i zwrotu wydatków za okres od [...].

Odrębnym postanowieniem organ I instancji odmówił stronie przyznania zwrotu koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenia za dozór tego pojazdu za okres od [...]r., tj. po przejściu pojazdu na rzecz Skarbu Państwa. Postanowieniem z dnia

[...] r. organ II instancji uchylił powyższe postanowienie i orzekł

o przyznaniu Spółce A. zwrotu koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru i wynagrodzenie za dozór i pojazdu marki [...] o nr rej. [...] za okres od dnia [...] r., w wysokości [...] zł,

Spółka A. wniosła zażalenie na postanowienie Naczelnika Trzeciego Urzędu Skarbowego z dnia [...] r. zaskarżając je w części dotyczącej odmowy przyznania wynagrodzenia za dozór oraz zwrotu wydatków związanych z wykonywaniem dozoru pojazdu marki [...] o numerze rejestracyjnym [...] za okres od dnia

[...]r. W ocenie Spółki, z materiału dowodowego wynikało, iż w okresie objętym wnioskiem Prezydent Miasta wskazywał również Spółkę jako podmiot prowadzący parking, na który mają być kierowane pojazdy usuwane z dróg publicznych.

Dyrektor Izby Skarbowej postanowieniem z dnia [...] r., nr [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 K.p.a., art. 18 i art. 102 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w związku z § 4 ust. 1 pkt 3 i § 6 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, po rozpoznaniu sprawy na skutek zażalenia Spółki A. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ II instancji wskazał, że stosownie do art. 130a ust. 6 Prawa o ruchu drogowym - w brzmieniu obowiązującym w dniu usunięcia pojazdu - w przypadkach określonych w ust. 1 i 2, pojazd był usuwany z drogi przez jednostkę wyznaczoną przez starostę. Usunięty pojazd umieszczano na wyznaczonym przez starostę parkingu strzeżonym do czasu uiszczenia opłaty za jego usunięcie i parkowanie.

Mając na względzie związanie organu prawomocnym wyrokiem WSA (art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi), wydanym w tej sprawie, należało przyjąć, iż z dniem [...] r., w wyniku wejścia w życie zarządzenia Prezydenta Miasta nr [...] z dnia [...] r., Spółka A. stało się dozorcą spornego pojazdu w rozumieniu przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Wobec powyższego należało mu przyznać wynagrodzenie za dozór i zwrot wydatków związanych z wykonywanym dozorem, o których mowa w art. 102 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Należności te przysługują stronie za dozór pojazdu od dnia, kiedy stała się dozorcą, do dnia poprzedzającego dzień przejścia pojazdu na rzecz Skarbu Państwa.

Natomiast za okres przed dniem wejścia w życie zarządzenia Prezydenta Miasta nr [...] z dnia [...]r., w ocenie Dyrektora Izby Skarbowej żądanie pochodzi od podmiotu, który nie był jednostką wyznaczoną przez właściwy organ a zatem nie był dozorcą w rozumieniu przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Żądanie przyznania, na drodze procedury administracyjnej, zwrotu koniecznych wydatków związanych ze sprawowaniem dozoru oraz wynagrodzenia za dozór dotyczące tego okresu, jest nieuprawnione.

Spółka A. zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego postanowienie Dyrektora Izba Skarbowej z dnia [...] r. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono:

1) naruszenie przepisu art. 130a ust. 6 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo

o ruchu drogowym, w brzmieniu obowiązującym w dacie usunięcia pojazdu marki [...] z drogi publicznej i umieszczenia na parkingu prowadzonym przez Spółkę, poprzez jego błędną interpretacje i przyjęcie, że z przepisu tego wynika konieczność zachowania właściwej formy do wyznaczenia przez starostę parkingu strzeżonego, na którym umieszczane są pojazdy usunięte z drogi,

i że tą formą jest pisemne zarządzenie starosty, w sytuacji gdy z przepisu tego wynika jedynie to, że starosta "wyznacza" parking strzeżony, nie ma w nim

w ogóle mowy o tym, w jaki sposób i w jakiej formie to wyznaczenie ma nastąpić, a zatem należy przyjąć, iż każda forma "wyznaczenia" jest dopuszczalna, jak również naruszenie ww. przepisu poprzez uznanie, iż w przedmiotowej sprawie nie doszło do wyznaczenia parkingu Spółki, jako parkingu, na który mają być przekazywane przez Policję pojazdy usuwane z dróg publicznych, w sytuacji gdy przedstawiciele Gminy Miasta wskazywali, iż nadal, tak jak do tej pory, ma przyjmować pojazdy, zaś Policja wystawiała dyspozycję usunięcia pojazdu z drogi na jej parking;

2) naruszenie art. 7 K.p.a., tj. naruszenie zasady dochodzenia prawdy obiektywnej, poprzez:

- niewyjaśnienie na jakiej podstawie Policja wydała dyspozycję usunięcia i przekazania pojazdu marki [...] o nr rejestracyjnym [...]na parking strzeżony prowadzony przez nią, skoro mogła skierować pojazd usunięty

z drogi jedynie na parking wyznaczony przez starostę, co oznacza, że musiała posiadać informację, że ten konkretnie parking strzeżony jest parkingiem wyznaczonym przez Prezydenta Miasta,

- pominięcie istotnej w sprawie okoliczności, a mianowicie tego, że w okresie kiedy pojazd marki [...] został usunięty z drogi nie było wyznaczonego przez Prezydenta Miasta żadnego innego parkingu strzeżonego,

a zatem parking prowadzony przez skarżącą Spółkę, na który Policja kierowała pojazdy usuwane z dróg publicznych, musiał być parkingiem wyznaczonym przez Prezydenta Miasta,

- nieprzeprowadzenie dowodów w postaci zeznań świadków L. K. oraz M.G., pracowników Spółki, z którymi kontaktowali się przedstawiciele Gminy Miasta w sprawie wyznaczenia jej parkingu do przyjmowania pojazdów usuwanych z dróg publicznych. Wymienieni powyżej świadkowie zostali zgłoszeni już w postępowaniu przed organem pierwszej instancji, który również nie przeprowadził tych dowodów.

W uzasadnieniu skargi strona podniosła, że wbrew twierdzeniom organu, w art. 130a ust. 5 i 6 Prawa o ruchu drogowym, w brzmieniu obowiązującym w dacie przyjęcia rzeczonego pojazdu na jej parking, nie została wskazana żadna forma wyznaczenia parkingu przez starostę. Organ w sposób nieuprawniony przyjął, iż to wskazanie powinno nastąpić włącznie w formie pisemnego zarządzenia. Nie można bowiem wykluczyć, przy tak sformułowanym przepisie, iż dopuszczalną formą jest również forma ustna. Tym bardziej, że nie ma przepisu, który wskazywałby na nieważność takiego zarządzenia, w sytuacji gdy nie została dochowana forma pisemna. W związku z powyższym wyznaczenie parkingu strzeżonego dokonane w formie ustnej, czy nawet w sposób dorozumiany poprzez kierowanie pojazdów na ten sam parking, również po upływie okresów wskazanych w pisemnym zarządzeniu, w którym parking ten został wskazany, należy uznać za w pełni skuteczne

i dopuszczalne na gruncie przepisu art. 130a ust. 5 i 6 Prawa o ruchu drogowym. Skoro Policja kierowała dyspozycje do Spółki A., to musiała mieć informacje od Prezydenta Miasta o tym, że jest ona pomiotem wyznaczonym do przyjmowania pojazdów usuwanych z drogi. Żaden z organów nie wyjaśnił tej okoliczności.

Istotny w przedmiotowej sprawie jest też fakt, iż poza okresami wymienionymi w zarządzeniach Prezydenta Miasta żaden inny podmiot nie został wyznaczony przez Prezydenta do przyjmowania pojazdów na parking. W związku z powyższym Spółka po otrzymaniu dyspozycji z Policji przyjęcia pojazdu na parking, jak również otrzymaniu potwierdzenia od Gminy Miasta, że pojazdy te ma przyjmować, nie miała absolutnie podstaw do tego aby przypuszczać, że nie została wyznaczona jako podmiot do przyjmowania na parking pojazdów usuwanych z dróg publicznych i że nie jest zobowiązana do przyjmowania pojazdów kierowanych na jej parking przez Policję. Zarówno organ pierwszej, jak i drugiej instancji, tę istotną okoliczność pominął.

Ponadto, zdaniem skarżącej, w tej sprawie powstał stosunek prawny, którego przedmiotem jest parkowanie usuniętego z drogi pojazdu - także w okresie poprzedzającym przejście pojazdu z mocy prawa na Skarb Państwa - tj. stosunek administracyjny powstały na skutek władczych działań organów administracyjnych. Nadto, przysługuje jej prawo do wynagrodzenia i zwrotu wydatków za dozór pojazdów w całym okresie wykonywania dozoru, w tym, w okresie pierwszych

6 miesięcy od dnia przyjęcia pojazdu w dozór, tj. przed przejściem własności pojazdu na Skarb Państwa. Podstawę żądania wynagrodzenia za wskazany powyżej okres stanowi art. 102 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz § 1

i § 3 pkt 2 lit. b rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. W tym miejscu skarżąca powołała się na uchwałę składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 listopada 2010 r., sygn. akt I OPS 1/2010. Ponadto, przytoczyła wybrany fragment wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

z dnia 29 listopada 2012 r., sygn. akt II SA/Sz 953/12, w którym Sąd wskazał, iż w państwie prawa, nie do zaakceptowania jest zachowanie organów władzy publicznej, które przez szereg lat nie negują trybu jak i sposobu wykonywania przez przedsiębiorcę prowadzącego parking strzeżony obowiązków będących realizacją działań wspomagających te organy w ramach stosunku administracyjnego, a następnie w wyniku wniosku o wypłatę wynagrodzenia za dozór, odmawiają mu zrekompensowania na drodze administracyjnej kosztów i wydatków z tym związanych.

Odpowiadając na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), określanej dalej skrótem "P.p.s.a.", ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia.

W związku z tym, że w tej sprawie zapadł już prawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, przystępując do rozpatrzenia niniejszej sprawy obecny skład orzekający Sądu związany jest treścią prawomocnego wyroku z dnia 29 listopada 2012 r., sygn. akt II SA/Sz 953/12, a tym samym wyrażoną w nim oceną prawną. W pojęciu tym mieści się zarówno ocena poczynionych przez organ ustaleń faktycznych, jak i ocena wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego. Konsekwencją takiej oceny są wskazania Sądu co do dalszego postępowania organów administracyjnych. Ponownie rozpatrując sprawę Sąd nie może formułować nowych ocen prawnych, odmiennych, czy sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem, lecz zobowiązany jest do podporządkowania się im w pełnym zakresie. Powyższe oznacza, że Sąd, po raz drugi rozpoznając sprawę ze skargi Spółka A. na rozstrzygnięcie Dyrektora Izby Skarbowej

w przedmiocie żądania zwrotu koniecznych wydatków oraz przyznania wynagrodzenia za dozór pojazdu marki [...] o nr rej. [...] , za okres od dnia [...] r., zobligowany był przede wszystkim do kontroli, czy organy administracyjne przy ponownym wydawaniu rozstrzygnięć, zastosowały się do oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania, zawartych we wskazanym, wcześniejszym, orzeczeniu Sądu.

W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego podkreśla się,

że obowiązek podporządkowania się ocenie prawnej wyrażonej w wyroku sądu administracyjnego ciążący na organie i na Sądzie może być wyłączony tylko w wypadku istotnej zmiany stanu prawnego lub faktycznego, czyniącej pogląd prawny nieaktualnym, a także w razie wzruszenia wyroku w trybie przewidzianym prawem (por. np. wyrok NSA z dnia 26 czerwca 2000 r. sygn. akt I SA/Ka 2408/98, Lex 44392).

W niniejszej sprawie stan faktyczny, ani stan prawny nie uległy zmianom, a więc aktualna pozostaje ocena okoliczności faktycznych i wykładnia przepisów prawa wyrażona w wyroku Sądu z dnia 29 listopada 2012 r.

Zdaniem obecnego składu orzekającego, ponownie rozpoznając sprawę Naczelnik Trzeciego Urzędu Skarbowego uwzględnił w całości wytyczne Sądu, prawidłowo orzekając o odmowie przyznania stronie skarżącej wynagrodzenia za dozór i zwrotu wydatków związanych z dozorem pojazdu marki [...] o nr rej. [...] za okres od dnia od dnia [...].

Bezsporne jest, że parking prowadzony przez skarżącą Spółkę był wyznaczony, w trybie art. 130a ust. 6 ustawy Prawo o ruchu drogowym, jako właściwy parking strzeżony dla usuniętych pojazdów z drogi - na podstawie zarządzenia Prezydenta Miasta z dnia [...] r., nr [...] na okres od [...] r. oraz na podstawie kolejnego zarządzenie Prezydenta Miasta nr [...] z dnia [...] r. na okres od [...] r. Pojazd marki [...] nr rej. [...] znajdował się na tym parkingu w okresie od [...] r. Jego umieszczenie na parkingu prowadzonym przez stronę skarżącą nastąpiło w okresie pomiędzy obowiązywaniem wskazanych zarządzeń Prezydenta Miasta.

W tak ustalonym stanie faktycznym, istota sporu sprowadza się do kwestii właściwego ustalenia okresu za jaki należy się skarżącej wynagrodzenie za dozór oraz zwrot wydatków związanych z dozorem pojazdu marki [...] o nr rej.

[...] . Z tym zagadnieniem związany jest podstawowy zarzut strony skarżącej, podnoszony w uprzedniej, jak i w niniejszej skardze. Zdaniem strony skarżącej, w całym okresie dozorowania ww. pojazdu, prowadzony przez nią parking posiadał przymiot parkingu strzeżonego, wyznaczonego przez Prezydenta Miasta w trybie przepisu art. 130a ust. 6 Prawa o ruchu drogowym i dlatego też przysługuje jej prawo do wynagrodzenia i zwrotu wydatków związanych z dozorowaniem pojazdu marki [...]. za okres od [...] r. Z tym też zarzutem związane są wszystkie argumenty i wnioski obecnie rozpoznawanej skargi.

Ustosunkowując się do niezmiennego w tym zakresie stanowiska strony skarżącej, podkreślić należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 29 listopada 2012 r. prawomocnie rozstrzygnął sporną kwestię, jednoznacznie stwierdzając, że w okresie poprzedzającym wejście w życie zarządzenia Prezydenta Miasta nr [...] skarżąca Spółka A. nie było wyznaczone do realizacji zadań związanych z usuwaniem z drogi pojazdów, a żądanie przyznania wynagrodzenia za ten okres, na drodze procedury administracyjnej, jest nieuprawnione. Natomiast od dnia wejścia w życie tego zarządzenia, tj. z dniem [...] r. stronie skarżącej przysługiwało prawo żądania wypłacenia wynagrodzenia za dozór i zwrot wydatków związanych z wykonywanym dozorem samochodu marki [...] . Zagadnienie to zostało już prawomocnie przesądzone.

Tym samym, Sąd nie uwzględnił zarzutu strony skarżącej odnośnie dorozumianego wyznaczenia jej parkingu w trybie art. 130a ust. 6 ustawy Prawo o ruchu drogowym, wyjaśniając, że o tym, czy dany parking został wyznaczony do realizacji zadań wspomagających działania organów stojących na straży porządku i bezpieczeństwa w ruchu drogowym, decydować mógł jedynie właściwy starosta.

Wobec powyższego, nie mogły zostać uwzględnione ponownie formułowane przez skarżącą Spółkę w tym zakresie zarzuty. Spóźnione i chybione było przy tym wyrażane przez stronę skarżącą oczekiwanie przeprowadzenia przez organy postępowania wyjaśniającego (w tym przesłuchania świadków) na okoliczność ustalenia zasad przekazywania przez funkcjonariuszy Policji i przyjmowania przez Spółkę pojazdów w okresie bezpośrednio poprzedzającym wejście w życie zarządzenia Prezydenta Miasta nr [...] . W ocenie Sądu, zarówno organ

I instancji jak i utrzymujący w mocy jego orzeczenie Dyrektor Izby Skarbowej w pełni uwzględniły wytyczne Sądu zawarte wyroku z dnia 29 listopada 2012 r., należycie przeprowadzając ponowne postępowanie i kończąc je prawidłowym rozstrzygnięciem. Orzekając o uprawnieniach strony skarżącej zasadnie dokonano wyodrębnienia okresu za który należało przyznać wynagrodzenie, obliczając je według obowiązujących stawek, a także okres za który wynagrodzenie to nie mogło być przyznane w trybie administracyjnym.

Kontrolując zaskarżone orzeczenie pod kątem jego zgodności z prawem, Sąd, działając z urzędu, nie dostrzegł takich uchybień przepisom prawa materialnego lub procesowego, które mogłyby mieć jakikolwiek wpływ na ostateczny wynik sprawy.

W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia organ przytoczył mające zastosowanie przepisy prawa, których dokonał właściwej wykładni w niewadliwie ustalonym stanie faktycznym sprawy, uwzględniając przy tym wskazania wynikające z wydanego wyroku z dnia 29 listopada 2012 r., czemu dał wyraz w prawidłowo sformułowanym uzasadnieniu, spełniającym wymogi stawiane przez art. 107 § 3 K.p.a.

Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 P.p.s.a., orzekł o oddaleniu skargi.