Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 3717/19
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2022-12-01 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 129 par. 2, art. 134
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 184
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Grzegorz Czerwiński (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak Sędzia del. WSA Piotr Broda po rozpoznaniu w dniu 1 grudnia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej H. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 lutego 2019 r. sygn. akt VII SA/Wa 2792/18 w sprawie ze skargi H. K. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 3 października 2018 r. znak: DOA.7110.471.2018.DKA w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 28 lutego 2019 r., sygn. akt VII SA/Wa 2792/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę H. K. (dalej jako skarżący) na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 3 października 2018 r. znak: DOA-7110.471.2018.DKA w przedmiocie stwierdzenia uchybienia do wniesienia odwołania.

Powyższy wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym.

H. K., reprezentowany przez J. K. wniósł odwołanie od decyzji Wojewody Pomorskiego z 23 lipca 2018 r., znak: WI-I.7840.4.8.2018.PK umarzającej postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta Gdyni z 30 kwietnia 2008 r. Nr RAA-I-7351/283/08/199/16/KZ.

Po zapoznaniu się z odwołaniem Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z 3 października 2018 r., znak: DOA-7110.471.2018.DKA, na podstawie art. 134 K.p.a. - ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm., dalej: K.p.a.), stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania od powyższej decyzji Wojewody.

Organ wyjaśnił, że przed rozpoznaniem odwołania pod względem merytorycznym, zgodnie z art. 134 K.p.a. obowiązany jest w postępowaniu wstępnym podjąć czynności zmierzające do ustalenia, czy odwołanie jest dopuszczalne m.in. czy zostało wniesione w terminie. Warunkiem skuteczności wniesienia odwołania jest dokonanie tego w ustawowo określonym terminie. Zgodnie z brzmieniem art. 129 § 2 K.p.a., odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie - od dnia jej ogłoszenia stronie.

Organ zauważył, że ze znajdującego się w aktach sprawy zwrotnego potwierdzenia odbioru decyzji Wojewody Pomorskiego z 23 lipca 2018 r., znak: WI-I.7840.4.8.2018.PK, wynika, że ta została skutecznie doręczona skarżącemu 26 lipca 2018 r. Tym samym termin do wniesienia ww. odwołania upłynął 9 sierpnia 2018 r. Natomiast odwołanie zostało nadane w Urzędzie Pocztowym w G. 18 września 2018 r.

Organ podkreślił, że nawet najmniejsze uchybienie ustawowego terminu do wniesienia środka zaskarżenia obliguje organ do stwierdzenia uchybienia terminu stosownie do art. 134 K.p.a. i nie jest to zależne od swobodnego uznania organu ale wynika z bezwzględnie obowiązującej normy prawnej. Każde, nawet nieznaczne przekroczenie terminu określonego w art. 129 § 2 K.p.a. stanowi jego uchybienie.

Z uwagi na powyższe okoliczności organ stwierdził, że odwołanie skarżącego od decyzji Wojewody Pomorskiego z 23 lipca 2018 r., wniesione zostało z uchybieniem ww. ustawowego terminu. Jednocześnie organ wskazał, że nie złożono wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania.

Skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na ww. postanowienie domagając się jego uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał wcześniej prezentowaną argumentację.

Wskazanym na wstępie wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302, dalej jako P.p.s.a.), oddalił wniesioną skargę.

Sąd mając na uwadze treść art. 129 § 2 K.p.a. i art. 134 K.p.a. stwierdził, że ustalenie przyczyny wskazującej na niedopuszczalność odwołania czy też okoliczności wniesienia tego środka zaskarżenia po terminie zobowiązuje organ do wydania postanowienia o stwierdzeniu niedopuszczalności odwołania lub o stwierdzeniu uchybienia terminu do jego wniesienia. W takiej sytuacji merytoryczne rozpatrzenie odwołania nie jest możliwe, prowadziłoby bowiem do wydania orzeczenia dotkniętego wadą nieważności (tj. rażącym naruszeniem prawa, art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a.).

Odnosząc się do zarzutu skargi w postaci nieprawidłowego doręczenia decyzji organu pierwszej instancji, a w konsekwencji tego uznania przez organ drugiej instancji, że odwołanie od tej decyzji zostało wniesione z uchybieniem terminu, Sąd zauważył, że z akt przedmiotowej sprawy wynika, że wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta Miasta Gdyni z 30 kwietnia 2008 r. Nr RAA-I-7351/283/08/199/16/KZ złożył H. K., wskazując jako adres korespondencyjny: H. K. c/o T. K., ul. [...], [...] G.1. Pod pismem podpisała się J. K., pełnomocnik. Do pisma dołączono pełnomocnictwo sporządzone w formie aktu notarialnego, którym H. K. umocowuje J. K. m.in. do reprezentowania go przed urzędami i organami. A zatem prawidłowość podpisu pod wnioskiem nie budzi wątpliwości.

Wojewoda Pomorski decyzją z 23 lipca 2018 r., znak: WI-I.7840.4.8.2018.PK umorzył postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta Gdyni z 30 kwietnia 2008 r. Nr RAA-I-7351/283/08/199/16/KZ. Decyzja zawierała prawidłowe pouczenie co do możliwości jej zaskarżenia w terminie 14 dni od dnia doręczenia tej decyzji. Następnie Wojewoda Pomorski odpis ww. decyzji doręczył skarżącemu na adres: "Pani J. K. pełnomocnik Pana H. K., ul. [...], [...] G.1.". Z adnotacji listonosza wynika, że odbiór decyzji pokwitował T. K. oznaczony w rubryce jako "dorosły domownik".

Według Sądu I instancji z powyższego wynika, że przesyłka zawierająca odpis ww. decyzji Wojewody Pomorskiego z 23 lipca 2018 r. została skierowana na prawidłowy, wskazany przez skarżącego adres i z prawidłowo określoną osobą pełnomocnika – J. K.. W tych okolicznościach nie może zatem budzić wątpliwości, że decyzję organu pierwszej instancji skutecznie doręczono, 26 lipca 2018 r., pełnomocnikowi ustanowionemu przez stronę.

Sąd wskazał, że wbrew zarzutowi skargi, organ zadbał o prawidłowe doręczenie decyzji. Przesyłkę prawidłowo zaadresował na adres wskazany w piśmie z 19 lutego 2018 r. - wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji, z prawidłowym oznaczeniem jej adresata - wskazanego przez stronę pełnomocnika, tj. J. K..

Za niezasadny Sąd uznał również zarzut skargi o notorycznym nieprawidłowym doręczaniu skarżącemu przesyłek na niepodany przez niego adres. Tylko pismo z 19 marca 2018 r., zostało skierowane na nieprawidłowy adres, ale organ skorygował to uchybienie wysyłając przesyłkę ponownie na właściwy już adres.

Według Sadu, w świetle przedstawionych powyżej okoliczności sprawy nie był uzasadniony także zarzut skargi zawarty w pkt 3 i 4, tj. o skierowaniu przesyłki na błędny, niepodany przez skarżącego adres, a tym samym niedoręczenie skarżącemu decyzji oraz o niezapewnieniu skarżącemu czynnego udziału w postępowaniu. Sąd podkreślił, że organ doręczył decyzję zgodnie z wolą skarżącego na podany przez niego adres, czyli na adres prawidłowy.

W ocenie Sądu, nie był również uzasadniony zarzut wymieniony w pkt 5 skargi a dotyczący niedoręczenia przedmiotowej decyzji organu pierwszej instancji do rąk ustanowionego przez skarżącego pełnomocnika J. K..

Przesyłka została skierowana do właściwej osoby pełnomocnika J. K., na adres podany przez skarżącego. Jak wynika z potwierdzenia jej doręczenia pracownik poczty - listonosz doręczył ją dorosłemu domownikowi, do czego ma ustawowe uprawnienie. Stosownie bowiem do art. 43 K.p.a. w przypadku nieobecności adresata pismo doręcza się, za pokwitowaniem, dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, jeżeli osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi.

Odnosząc się do wniosku skargi o przeprowadzenie dowodu z dokumentów:- zaświadczenia z 4 września 2018 r. zastępcy kierownika Oddziału Orzecznictwa P. K. na okoliczność, że dopiero 4 września 2018 r. skarżący odebrał osobiście decyzję z 23 lipca 2018 r. - pisma skarżącego do Urzędu Pocztowego nr [...] w G.1 z 30 października 2018 r. na okoliczność pouczenia urzędu o prawidłowym adresie do doręczeń skarżącego, Sąd stwierdził, że dokumenty te nie wnoszą nic dla sądowej oceny zaskarżonego orzeczenia.

Sąd wskazał, że skarżący miał prawo osobiście odebrać odpis decyzji w siedzibie organu. Okoliczność ta nie zmienia jednak procesowego faktu, wcześniejszego prawidłowego doręczenia tej decyzji. Doręczenia, które miało wpływ na późniejszą prawidłową ocenę, że odwołanie od tej decyzji skarżący złożył z uchybieniem ustawowego terminu. Pismo skarżącego pouczające organ o prawidłowym adresie do doręczeń, zawiera informacje już wcześniej prawidłowo wykorzystane przez organ przy doręczaniu przesyłek.

W świetle powyższej argumentacji Sąd zgodził się z Głównym Inspektorem Nadzoru Budowlanego, że odwołanie z 18 września 2018 r. zostało wniesione z uchybieniem terminu. To zaś na podstawie art. 134 K.p.a. obligowało organ do orzeczenia o stwierdzeniu uchybienia terminu do wniesienia odwołania.

Skarżący wniósł skargę kasacyjną od powyższego wyroku, zaskarżając go w całości.

Na podstawie art. 174 pkt 2 (powinno być P.p.s.a.) w związku z art. 151 Kodeksu postępowania administracyjnego (powinno być P.p.s.a.) zarzucił zaskarżonemu wyrokowi naruszenie przepisów prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj:

1) art. 7 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie tj. uznanie przez Sąd, iż organ podjął wszelkie czynności do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz do jej załatwienia, tj. że zadbał o prawidłowe doręczenie decyzji z dnia 23 lipca 2018 r., podczas gdy organ przedmiotowej decyzji prawidłowo nie doręczył, co wiązało się z obowiązkiem skarżącego polegającym na osobistym stawiennictwie w organie administracji po powrocie z zagranicy i odebraniu przedmiotowej decyzji, od którego to momentu powinien prawidłowo liczyć się okres 14 dni na wniesienie odwołania,

2) art. 8 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie, tj. uznanie przez Sąd, iż organ prowadził postępowanie administracyjne w sposób budzący zaufanie do władzy publicznej oraz równo traktował strony, jak i uczestników postępowania, podczas gdy organ notorycznie wysyłał pisma na nieprawidłowy adres niepodany przez skarżącego, wobec czego nie mógł się on zapoznać z decyzją z dnia 23 lipca 2018 r. w terminie, a tym samym złożyć odwołania,

3) art. 9 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie tj. uznanie przez Sąd, iż organ należycie poinformował strony o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków, podczas gdy w niniejszej sprawie nastąpiło nieprawidłowe doręczenie decyzji z dnia 23 lipca 2018 r., wobec czego skarżący nie miał możliwości zapoznania się z nią i złożenia od niej odwołania,

4) art. 10 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie, tj. uznanie przez Sąd, iż organ zapewnił stronie czynny udział strony w każdym stadium postępowania, podczas gdy w przedmiotowej sprawie nastąpiło niezapewnienie czynnego udziału skarżącego poprzez nieprawidłowe doręczenie decyzji z dnia 23 lipca 2018 r. na adres niepodany przez skarżącego,

5) art. 40 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie, tj. uznanie przez Sąd, iż organ prawidłowo doręczył decyzję z dnia 23 lipca 2018 r., podczas gdy nastąpiło niedoręczenie przedmiotowej decyzji do rąk ustanowionego przez skarżącego pełnomocnika: p. J. K., co skutkowało niezapoznaniem się z niniejszą decyzją i niewniesieniem od niej odwołania,

6) art. 129 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie, tj. uznanie, iż odwołanie zostało wniesione po upływie ustawowego czternastodniowego terminu, podczas gdy odwołanie zostało wniesione w sposób prawidłowy - w ciągu 14 dni od dnia osobistego odebrania decyzji przez skarżącego.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej zostały przedstawione argumenty, które w ocenie skarżącego kasacyjnie uzasadniają postawione przez niego zarzuty.

W piśmie z 15 czerwca 2021 r. skarżący kasacyjnie poinformował NSA o zmianie jego pełnomocnika i nowych okolicznościach dotyczących nadbudowy kamienicy przy P. [...] w G.1, w tym dokumentach, które w jego ocenie powinny znaleźć się w aktach przedmiotowej sprawy (kopia pisma do Prezydenta Miasta Gdyni z 23 marca 2018 r., kopia protokołu z przyjęcia interesantów przez zastępcę GINB w dniu 20 marca 2017 r. wraz z kopią zdjęcia oświadczenia kierownika budowy z 22 grudnia 2008 r. wraz ze zdjęciem drewnianego stropu nad poddaszem (nad IV p) przed nadbudową, artykuł z czasopisma "T." z [...] r., kopia pisma procesowego w sprawie sygn. akt XV C 595/20 z 17 maja 2021 r. wraz z zawiadomieniem Sądu Okręgowego z 24 maja 2021 r. ).

W piśmie z 15 listopada 2022 r. skarżący ponownie przywołał okoliczności wskazane w poprzednim piśmie z 15 czerwca 2021 r. (niedoręczenie Wojewodzie Pomorskiemu akt, o które zwracał się on do Prezydenta Miasta Gdyni pismem z dnia 12 marca 2018 r.). Skarżący podkreślił, że decyzję Wojewody z 23 lipca 2018 r. odebrał osobiście 4 września 2018 r. w Urzędzie Wojewódzkim w Gdańsku z pouczeniem i przekazaniem wzorca prawidłowego adresowania korespondencji wysyłanej do niego na adres pełnomocnika, T. K. (zał. Nr 4). Załącznik nr 4 zawiera potwierdzenie osobistego odbioru decyzji Wojewody z 23 lipca 2018 r. przez skarżącego w dniu 4 września 2018 r. oraz zapis o przekazaniu kopii pełnomocnictwa dla Pani J. K. oraz wytyczne do przekazywania korespondencji do skarżącego jako strony postępowania jak i do Pani J. K..

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie należy wskazać, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę tylko w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 329, dalej "P.p.s.a."), z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania, co oznacza związanie przytoczonymi w skardze kasacyjnymi jej podstawami, określonymi w art. 174 P.p.s.a. Nadto, zgodnie z treścią art. 184 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, jeżeli zaskarżone orzeczenie mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu.

NSA rozpatrywał skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 374 ze zm.), uznając, że ze względu na intensyfikację rozwoju epidemii przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można było przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, skarga kasacyjna wniesiona przez H. K. nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Zgodnie z art. 129 § 1 i 2 K.p.a. odwołanie wnosi się do właściwego organu odwoławczego za pośrednictwem organu odwoławczego w terminie ustawowym 14 dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie – od dnia jej ogłoszenia stronie. Przed organem odwoławczym na skutek wniesienia odwołania toczy się postępowanie wstępne, którego przedmiotem jest ocena dopuszczalności odwołania oraz zachowania terminu do jego wniesienia. W przypadku stwierdzenia zaistnienia okoliczności świadczących o niedopuszczalności odwołania czy też okoliczności potwierdzających uchybienie terminowi do wniesienia odwołania organ na podstawie art. 134 K.p.a. zobligowany jest wydać postanowienie stwierdzające powyższe ustalenia. W sytuacji uchybienia terminowi nie ma znaczenia o ile dni termin ten został przekroczony, wystarczy choćby jeden dzień aby przesłanka wydania ww. postanowienia wystąpiła.

Wbrew zarzutom skargi kasacyjnej (pkt 1) Sąd I instancji prawidłowo uznał, że organ odwoławczy ustalił wystarczający stan faktyczny w sprawie umożliwiający ocenę czy odwołanie zostało wniesione w przewidzianym do tego terminie. Za wystarczające uznać bowiem należy ustalenie w jaki sposób decyzja organu I instancji została doręczona stronie i kiedy to miało miejsce.

Na podstawie akt administracyjnych sprawy Sąd słusznie ustalił, że wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta Miasta Gdyni z 30 kwietnia 2008 r. nr RAA-I-7351/283/08/199/16/KZ skarżący złożył, wskazując jako adres korespondencyjny: H. K. c/o T. K., ul. [...], [...] G.1. Pod pismem tym podpisała się J. K., pełnomocnik. Do wniosku dołączono pełnomocnictwo sporządzone w formie aktu notarialnego, w którym H. K. umocowuje J. K. m.in. do reprezentowania go przed urzędami i organami. Wobec czego osoba pełnomocnika była upoważniona do podpisania wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji. Takie umocowanie implikowało, zgodnie z art. 40 § 2 zd. 1 K.p.a., że wszelkie pisma organu do strony kierowane będą na adres jego pełnomocnika.

Skoro Wojewoda Pomorski decyzją z 23 lipca 2018 r., znak: WI-I.7840.4.8.2018.PK umorzył postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta Gdyni z 30 kwietnia 2008 r. Nr RAA-I-7351/283/08/199/16/KZ, to doręczenie jej powinno nastąpić na adres J. K. wskazany jako adres do doręczeń. Początkowo organ kierował pisma w postępowaniu na adres J. K. ul. [...] [...] K. (pismo z 19 marca 2018 r.). Jednak po nieskutecznym ich doręczeniu adresował pisma na adres korespondencyjny wskazany we wniosku o stwierdzenie nieważności (pismo z 14 maja 2018 r.). Jak wynika z akt sprawy Wojewoda Pomorski odpis ww. decyzji doręczył skarżącemu na adres: "Pani J. K. pełnomocnik Pana H. K., ul. [...], [...] G.1" (zpo decyzji. w aktach adm.) Z adnotacji listonosza wynika, że odbiór decyzji pokwitował w dniu 26 lipca 2018 r. T. K. oznaczony w rubryce jako "dorosły domownik". Zatem od tego momentu organ miał podstawy do przyjęcia, że decyzja została skutecznie doręczona i od tego dnia biegnie termin do wniesienia odwołania, o którym poinformowano stronę w pouczeniu do decyzji. Termin do wniesienia odwołania upływał więc 9 sierpnia 2018 r. Odwołanie skarżący wniósł dopiero 18 września 2018 r. (koperta akta adm. organu odwoławczego) Z tego wynika, że doszło do uchybienia terminu do wniesienia odwołania. Taki stan faktyczny był wystarczał aby wydać postanowienie o stwierdzeniu uchybienia terminu do wniesienia odwołania. Okoliczność osobistego odbioru decyzji przez skarżącego w dniu 4 września 2018 r. nie zmienia faktu, że doręczenie decyzji pełnomocnikowi nastąpiło już 26 lipca 2018 r. do rąk dorosłego domownika T. K.. Znamienne jest także to, że skarżący nie wystąpił z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, co uzasadnia twierdzenie, że nie wystąpiły żadne okoliczności faktyczne z powodu których bez własnej winy uchybił terminowi do wniesienia odwołania. Ponadto skarżący dopiero odbierając osobiście decyzję 4 września 2018 r. wyraził wolę otrzymywania korespondencji kierowanej do swego pełnomocnika na swój adres. Oświadczenie to nie mogło mieć zatem żadnego wpływu na prawidłowe doręczenie decyzji z 23 lipca 2018 r.

Wobec powyższego uznać należy, że Sąd prawidłowo uznał, że organy administracji miały podstawy do wydania postanowienia stwierdzającego uchybienie terminu do wniesienia odwołania na podstawie art. 134 K.p.a. w zw. z art. 129 § 2 zd. 1 K.p.a.

Chybiony jest zarzut, naruszenia przez Sąd przepisów postępowania z uwagi na niedostrzeżenie naruszenia art. 8 K.p.a. przez organy. Organ I instancji jedynie pismo z 19 marca 2018 r. skierował na niewłaściwy adres pełnomocnika. W obliczu swojej pomyłki i braku odbioru korespondencji pod tym adresem organ ponowił czynność i wysłał pismo na adres pełnomocnika wskazany jako adres korespondencyjny we wniosku o stwierdzenie nieważności. Tak też został określony adresat decyzji. Zatem doręczenie decyzji było skuteczne i prawidłowe bez pokrzywdzenia, którejkolwiek ze stron postępowania. Na pewno jednorazowa pomyłka nie świadczy o notorycznym wysyłaniu pisma na nieprawidłowy adres pełnomocnika.

Wbrew zarzutom skargi kasacyjnej Sąd I instancji nie naruszył przepisów postępowania nie zauważając naruszenia art. 9 K.p.a. przez organy. W istocie do takiego naruszenia nie doszło bowiem organ wszczynając postępowanie z wniosku skarżącego o stwierdzenie nieważności decyzji zawiadomieniem z 8 czerwca 2018 r. poinformował strony i ich pełnomocników o konieczności informowania o zmianie dotychczasowego adresu pod rygorem uznania doręczenia pisma pod dotychczasowym adresem. Skoro w sprawie występował pełnomocnik i miał on, jak wynika z udzielonego pełnomocnictwa, reprezentować skarżącego przed organami administracji publicznej, to skarżący nie znając nawet przepisu o doręczaniu pism pełnomocnikowi przyjął, że do niego będzie kierowana wszelka korespondencja w sprawie a nie na adres skarżącego. Zatem niepoinformowanie skarżącego przez organy o treści art. 40 § 2 K.p.a. nie świadczyło o naruszeniu prawa strony do informowania jej przez organy o okolicznościach faktycznych i prawnych istotnych dla sprawy. Ustanawiając pełnomocnika skarżący godził się, że to pełnomcnik będzie otrzymywał korespondencję w sprawie zamiast niego.

Bezzasadny jest zarzut naruszenia przez Sąd I instancji przepisów postępowania poprzez niedostrzeżenie naruszenia przez organy art. 10 K.p.a. Skarżący ustanowił pełnomocnika, który reprezentował go przed organami a zatem nie sposób twierdzić, że kierowanie korespondencji właśnie do tego pełnomocnika stanowiło o naruszeniu prawa strony do czynnego udziału w sprawie. Jak wynika z akt administracyjnych aktywność procesową przed organami wykazywali zarówno skarżący osobiście jak i jego pełnomocnik. Skarżący nie wskazuje żadnych okoliczności z powodu których jego pełnomocnik nie złożył odwołania w przewidzianym do tego terminie ani że doszło do uchybienia terminowi bez jego winy. Skarżący niesłusznie też twierdzi, że doręczenie pełnomocnikowi decyzji na wskazany adres do korespondencji i odbiór decyzji przez dorosłego domownika zamieszkującego pod adresem pełnomocnika było nieskuteczne.

W związku z powyższym niezasadny jest także zarzut naruszenia art. 40 § 2 K.p.a. bowiem Sąd I instancji właściwie uznał, ze w okolicznościach sporawy fakt ustanowienia pełnomocnika nie budził jakichkolwiek wątpliwości a zatem jemu należało doręczyć decyzję, co niniejszym organy uczyniły.

Mając na uwadze czternastodniowy termin na wniesienie odwołania od skutecznego doręczenia decyzji niezasadny jest też zarzut naruszenia przez organy art. 129 § 2 K.p.a. Sąd słusznie uznał, że do takiego naruszenia nie doszło bowiem już doręczenie pełnomocnikowi skutkowało rozpoczęciem biegu terminu do wniesienia odwołania a żadnego znaczenia nie miał wobec tego późniejszy odbiór osobisty decyzji przez skarżącego w dniu 4 września 2018 r. Termin do wniesienia odwołania upłynął bezskutecznie 9 sierpnia 2018 r. zatem wniesienie odwołania 18 września 2018 r. w istocie nastąpiło z uchybieniem terminu i skutkowało wydaniem postanowienia o stwierdzeniu uchybienia terminu do wniesienia odwołania zgodnie z art. 134 K.p.a.

Odnosząc się do treści pism skarżącego składanych na etapie postępowania kasacyjnego oraz dołączonych do nich dokumentów Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że okoliczności tam wskazane nie mają jakiegokolwiek znaczenia dla oceny legalności zaskarżonego wyroku i decyzji organów, bowiem nie wynikają z nich okoliczności świadczące o tym, że termin do wniesienia odwołania powinien być liczony inaczej niż nastąpiło to w sprawie a to było istotą zaskarżonego postanowienia.

Z przytoczonych wyżej względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.