Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 817/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2007-11-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6050 Obowiązek meldunkowy
Hasła tematyczne: Ewidencja ludności
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 47 ust. 1 i 2
journal: Dz.U. 2006 nr 139 poz 993
law: Ustawa z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych - tekst jedn.
article: art. 104, art. 138 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. a
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Wiesław Kisiel spr. Sędziowie WSA Elżbieta Kremer NSA Krystyna Kutzner Protokolant Urszula Ogrodzińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 listopada 2007 r. sprawy ze skargi B. K., J. K. na decyzję Wojewody z dnia [...] Nr : [...] w przedmiocie zameldowania I uchyla zaskarżoną decyzję , II orzeka , że uchylona decyzja nie może być wykonana


UZASADNIENIE

wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie

z dnia 21 listopada 2007 r., sygn.akt III SA/Kr 817/07

Pismem z dnia 23 stycznia 2007 r. G. J. złożył wniosek do Prezydenta Miasta o zameldowanie małoletniego syna M. J. w lokalu mieszkalnym nr [...] w budynku nr [...] przy ul. [...] w K.. M. J. zamieszkuje w tym lokalu wraz z matką J. J.

W dniu 12 czerwca 2007 r. przeprowadzona została rozprawa administracyjna z udziałem wnioskodawcy G. J., J. J. oraz J. K., jak podała będącej wraz z mężem B. K. współwłaścicielką mieszkania nr [...] w budynku nr [...] przy ul. [...] w K. Wymienione trzy osoby uczestniczące w rozprawie oświadczyły, że M. J. wraz z matką J. J. zamieszkuje w wyżej wymienionym lokalu już od kilku lat. J. K. zastrzegła równocześnie, że nie wyraża zgody na zameldowanie M. J. w swoim mieszkaniu nr [...] w budynku nr [...] przy ul. [...] w K.

W aktach sprawy znajduje się kopia prawomocnego postanowienia Sądu Rejonowego, Wydział III Rodzinny i Nieletnich z dnia [...], [...], gdzie w punkcie I Sąd zastrzega dla ojca G. J. prawo do współdecydowania w ważniejszych sprawach dzieci N. J. i M. J.

Decyzją z dnia [...], nr [...], na podstawie art.47 ust.2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz.U. r.2006, nr 139, poz.993 ze zm.) i art.104 Kodeksu postępowania administracyjnego, Prezydent Miasta orzekł o zameldowaniu na pobyt stały M. J. w lokalu nr [...] w budynku nr [...] przy ul. [...] w K. Organ I instancji wymienił wniosek ojca, będącego ustawowym przedstawicielem nieletniego M. J., niekwestionowane przez nikogo ustalenie faktyczne zamieszkiwania przez stronę we wspomnianym lokalu. W tej sytuacji prawo nakazuje dokonanie zameldowania, potwierdzającego istniejący stan faktyczny.

W odwołaniu J. K. i B. K. potwierdzili zamieszkiwanie M. J. w ich mieszkaniu nr [...] w budynku nr [...] przy ul. [...] w K. Równocześnie sprzeciwili się zameldowaniu ustalonemu decyzją organu I instancji.

Zaskarżoną decyzją z dnia [...], nr [...], Wojewoda uchylił decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...], nr [...] i umorzył postępowanie pierwszej instancji. Jako podstawę prawną decyzji odwoławczej powołano art.138 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art.47 ust.2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych. Organ II instancji nie zakwestionował ustaleń faktycznych poczynionych przez organ I instancji. Jednak uchylił decyzję Prezydenta Miasta, uznając, że zgłoszenie meldunkowe złożyła osoba nieuprawniona, tj. ojciec G. J. zameldowany i zamieszkujący w innym lokalu, który nie jest dysponentem lokalu, w którym zgłosił pobyt małoletniego M. J., a urząd to zgłoszenie przyjął."

J. K. i B. K. w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, jak i Wojewoda w odpowiedzi na skargę podtrzymali swe stanowiska, zaprezentowane uprzednio w (odpowiednio) odwołaniu i decyzji odwoławczej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Organy administracyjne nie miały wątpliwości, że w sprawie ma zastosowanie art.47 ust.1 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych [Organ gminy prowadzący ewidencję ludności jest obowiązany na podstawie zgłoszenia dokonać zameldowania lub wymeldowania przez zarejestrowanie danych dotyczących osoby i miejsca jej pobytu, jak również innych zdarzeń objętych obowiązkiem meldunkowym.]. Jednakże organ odwoławczy wyprowadził stąd wniosek, że nieprawidłowo postąpił organ I instancji przyjmując zgłoszenie od ojca małoletniego M. J. Takie stanowisko jest wadliwe z dwóch powodów.

Po pierwsze, za osobę nieposiadającą pełnej zdolności do czynności prawnych obowiązek meldunkowy wykonuje jej przedstawiciel ustawowy lub inna osoba sprawująca nad nią faktyczną opiekę w miejscu ich wspólnego pobytu. (art.9a ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych). Wystarczy ograniczyć się do wzmianki poczynionej przez Sąd Rejonowy, Wydział III Rodzinny i Nieletnich w postanowieniu z dnia [...], [...], iż G. J. (ojciec M. J.) zachował swe prawo ustawowego przedstawiciela małoletniego syna M. Wojewoda bez wskazywania jakiegokolwiek powodu przyjął, że G. J. takich uprawnień nie posiada.

Po drugie, w zaskarżonej decyzji odwoławczej napisano, że zgłoszenie meldunkowe złożyła osoba nieuprawniona, tj. ojciec G. J. ... zamieszkujący w innym lokalu, który nie jest dysponentem lokalu, w którym zgłosił pobyt małoletniego M. J.’ przy czym nie zostało wyjaśnione, dlaczego brak prawa do dysponowania był bezwzględną przeszkodą w skutecznym wnioskowaniu o zameldowanie małoletniego syna.

Ewidencja ludności służy zbieraniu informacji w zakresie danych o miejscu zamieszkania i pobytu osób, a więc rejestracji stanu faktycznego, a nie stanu prawnego. Nie jest ona formą kontroli nad legalnością zamieszkania i pobytu. (wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 maja 2002 r., K20/01, OTK-A r. 2002, nr 3, poz.34, LEX 54068). W utrwalonego od wielu lat orzecznictwa Trybunału Konstytucyjnego i sądów administracyjnych jednoznacznie wynika, że zameldowanie jest czynnością faktyczną polegającą na zarejestrowaniu stanu faktycznego. Nie jest ono prawnie powiązane z uprawnieniem do lokalu i zameldowanie M. J. w żadnym stopniu nie ogranicza prawa własności, przysługującego J. K. i B. K. (jak twierdzą skarżący), w tym — prawa dysponowania tym lokalem.

Skarżący J. K. i B. K. konsekwentnie w postępowaniu administracyjnym i sądowym potwierdzają faktyczne zamieszkiwanie M. J. w ich mieszkaniu nr [...] w budynku nr [...] przy ul. [...] w K. Sytuacja ta trwa już od kilku lat w sposób nieprzerwany. Dlatego prawidłowe było zarejestrowanie tej sytuacji przez Prezydenta Miasta poprzez wydanie decyzji o zameldowaniu. Zmiana tej sytuacji faktycznej może nastąpić poza ramami postępowania meldunkowego i dopiero wtedy aktualne będzie wymeldowanie M. J.

Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art.145 § 1 pkt 1 lit.a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.nr 153, poz.1270, zm.: Dz.U. 2004, nr 162, poz.1692 oraz 2005, nr 94, poz.788 i nr 169, poz. 1417 i nr 250, poz. 2118 oraz 2006, nr 38, poz. 268 i nr 208, poz.1536 i nr 217, poz. 1590 oraz 2007, nr 120, poz. 818).