Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt III SA/Lu 108/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2019-07-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 92a ust. 1; art. 28a ust.1; art. 4; art. 5 ust. 1; art. 5b ust. 1, art. 28 ust. 1, art. 87 ust. 1
journal: Dz.U. 2017 poz 2200
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia WSA Halina Chitrosz-Roicka Sędzia WSA Ewa Kowalczyk Protokolant Sekretarz sądowy Sylwia Bałaban po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 24 lipca 2019 r. sprawy ze skargi V. T. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] stycznia 2019 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za wykonywanie międzynarodowego przewozu drogowego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] 2019 r., znak [...]; [...], Dyrektor Izby Administracji Skarbowej

w L. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika L. Urzędu Celno-Skarbowego w B. P. nakładającą karę pieniężną w wysokości [...] zł na V. T., na podstawie art. 92a ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r.

o transporcie drogowym (t.j. Dz.U. 2017, poz. 2200 ze zm.) oraz zgodnie

z ustaleniami protokołu kontroli z dnia [...] sierpnia 2018 r.

Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie sprawy.

W dniu [...] sierpnia 2018 r., na terenie przejścia granicznego

w H. , został poddany kontroli zespół pojazdów o nr rej. [...] oraz [...] którego kierowcą był V. T., obywatel Ukrainy, wykonujący przejazd w ramach międzynarodowego przewozu drogowego na rzecz podmiotu: V. T.. W wyniku kontroli stwierdzono, że kierowca nie dysponował zezwoleniem na wykonywanie międzynarodowego przewozu drogowego rzeczy. Skarżący V. T. do odprawy celnej przedstawił towar w postaci dwóch samochodów osobowych: S. I. o nr [...] przewożony za dokumentem [...] oraz R. C. nr [...] przewożony za dokumentem [...]. Odbiorcą samochodu R. był przewoźnik V. T.. Odbiorcą samochodu S. był O. F., [...], [...], Ukraina.

Dopuszczalna masa całkowita zespołu pojazdów o nr rej. [...] oraz [...] wynosiła 7000 kg (samochód – 3500 kg, przyczepa 3500 kg), a obliczona ładowność środka przewozowego wynosiła 3990 kg (samochód – 1090 kg, przyczepa 2900 kg). W związku z przekroczeniem przez wskazany środek przewozowy dopuszczalnej masy całkowitej, wynoszącej dla przewoźnika z Ukrainy 6 ton, a także przekroczenia dopuszczalnej ładowności, która dla tego przewoźnika wynosi 3,5 tony, wymagane było zezwolenie na wykonywanie międzynarodowego przewozu drogowego rzeczy. Kierowca nie posiadał w pojeździe i nie okazał do kontroli takiego dokumentu. Przedstawił natomiast ukraiński dowód rejestracyjny samochodu ciężarowego F. D. [...], ukraiński dowód rejestracyjny przyczepy ciężarowej [...], dowód rejestracyjny samochodu S. I. nr [...], dowód rejestracyjny samochodu R. C. nr [...] oraz paszport [...].

Wyniki kontroli zostały opisane w protokole nr [...]

z dnia [...] sierpnia 2018 r., do którego kierujący nie wniósł zastrzeżeń i podpisał bez wnoszenia uwag.

Decyzją z dnia [...] 2018 r., nr [...], Naczelnik L. Urzędu Celno-Skarbowego w B. P. nałożył na skarżącego karę pieniężna w wysokości 10 000 zł za naruszenie określone w pkt 3.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, polegające na wykonywaniu międzynarodowego przewozu drogowego bez posiadania w pojeździe wymaganego zezwolenia. Zdaniem organu, okazane przez skarżącego dokumenty potwierdzają międzynarodowy charakter przewozu towarów, a okoliczności faktyczne nie zwalniały go z obowiązku uzyskania wymaganych ustawą o transporcie drogowym dokumentów.

Pismem z dnia [...] listopada 2018 r. ustanowiony w sprawie pełnomocnik skarżącego wniósł odwołanie od ww. decyzji, zarzucając:

a) istotne naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.

– art. 92 a ust. 1 ustawy o transporcie drogowym poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, w przypadku gdy w przedmiotowej sprawie V. T. nieprowadzący działalności gospodarczej powinien być uznany za kierowcę, a nie za przewoźnika w rozumieniu wskazanej ustawy;

- art. 7 ust. 1 lit. f) umowy między Rządem Rzeczypospolitej Polskiej a Rządem Ukrainy o międzynarodowych przewozach drogowych z dnia 18 maja 1992 r., poprzez jego niezastosowanie w sytuacji przewożenia przez skarżącego pojazdów uszkodzonych;

b) istotne naruszenie przepisów postępowania w postaci:

- art. 7 k.p.a. poprzez niepodjęcie przez organ wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, w szczególności niewyjaśnienie czy przedmiotowy przewóz był wykonywany przez przedsiębiorcę, czy przewożone pojazdy były uszkodzone i czy przewóz stanowił niezarobkowy przewóz drogowy;

- art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez zebranie i rozpoznanie materiału dowodowego w sposób niewyczerpujący, co w konsekwencji doprowadziło do braku oceny całokształtu materiału dowodowego i błędnym przyjęciu, że przedmiotowy przewóz był realizowany przez przewoźnika;

c) błąd w ustaleniach faktycznych polegający na:

- bezpodstawnym przyjęciu, że skarżący jest przewoźnikiem w rozumieniu ustawy o transporcie drogowym w sytuacji, gdy organ w żaden sposób nie wykazał, ani nie przeprowadził żadnego dowodu wskazującego, że V. T. prowadzi działalność gospodarczą pozwalającą zakwalifikować go jako przewoźnika

w rozumieniu tejże ustawy w sytuacji, gdy takiej działalności nie prowadzi;

- nieuwzględnieniu uszkodzenia pojazdów przewożonych przez skarżącego, których przewóz nie wymaga posiadania zezwolenia.

Rozpatrując zarzuty odwołania Dyrektor Izby Administracji Skarbowej

w L. wskazał, że przekroczenie przez zagraniczny podmiot niemający siedziby w państwie członkowskim UE granicy Rzeczypospolitej Polskiej, podczas wykonywania międzynarodowego przewozu drogowego, rozpoczętego w miejscu nadania przesyłki, skutkuje wymogiem posiadania zezwolenia na podstawie art. 28 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym (dalej: u.t.d.). Skarżący przedstawił do odprawy celnej towar w postaci dwóch samochodów osobowych: S. I., którego odbiorcą był skarżący oraz R. C., którego odbiorcą był O. F., co wynikało z okazanych dokumentów.

Organ wskazał m.in. na okoliczność, że samochód osobowy marki S. I. nie należał do skarżącego. Oznacza to, że usługa przewozu ma charakter działalności gospodarczej w transporcie międzynarodowym. W konsekwencji skarżący miał obowiązek wypełnić blankiet zezwolenia o którym mowa w art. 28a

ust. 1 u.t.d., najpóźniej przed wjazdem na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej pojazdu samochodowego, którym przewóz był wykonywany.

Odnosząc się do zarzutu braku wyjaśnienia kwestii przewozu pojazdów uszkodzonych organ wskazał na fakt podpisania przez skarżącego protokołu kontroli bez zastrzeżeń w tym zakresie.

W związku z powyższym, zdaniem organu odwoławczego, Naczelnik L. Urzędu Celno-Skarbowego w B. P. wydał decyzję prawidłową i nałożył na skarżącego karę w kwocie 10.000,00 zł zgodnie

z obowiązującymi przepisami.

Skarżona decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w L. została doręczona pełnomocnikowi skarżącego w dniu 29 stycznia 2019 r. Skarga na wskazaną decyzję została złożona przez pełnomocnika skarżącego – r. pr. A. B. w dniu

28 lutego 2019 r. (data nadania w placówce pocztowej). W treści skargi zostały powielone zarzuty sformułowane uprzednio w treści odwołania od decyzji organu I instancji. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz o zasądzenie od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej

w L. na rzecz skarżącego V. T. kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie oraz podtrzymał swoje stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa.

Sąd podziela stanowisko organów obydwu instancji, zgodnie z którym, na gruncie stanu faktycznego niniejszej sprawy, skarżącego należy uznać za przewoźnika w rozumieniu przepisów u.t.d. Uzasadniając to stanowisko należy wskazać na definicje legalne zawarte w art. 4 u.t.d. w brzmieniu obowiązującym

w dniu 17 sierpnia 2018 r. (daty dokonania kontroli pojazdu skarżącego) oraz w art. 4 lit. a rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 dotyczącego harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 Wskazane akty prawne zawierają m.in. wyjaśnienie pojęcia przewozu drogowego, przez który należy rozumieć transport drogowy oraz niezarobkowy przewóz drogowy, a także inny przewóz drogowy w rozumieniu przepisów rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 dotyczącego harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85

i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85

(art. 4 pkt 6a u.t.d.). Transport drogowy może mieć charakter krajowy lub międzynarodowy. Transport międzynarodowy wiąże się z podejmowaniem

i wykonywaniem działalności gospodarczej w zakresie przewozu osób lub rzeczy pojazdami samochodowymi, przy czym jazda pojazdu między miejscem początkowym i docelowym odbywa się z przekroczeniem granicy Rzeczypospolitej Polskiej (art. 4 pkt 2 u.t.d.). Krajowy transport drogowy oznacza podejmowanie

i wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie przewozu osób lub rzeczy pojazdami samochodowymi zarejestrowanymi w kraju (...) na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, przy czym jazda pojazdu, miejsce rozpoczęcia lub zakończenia podróży i przejazdu oraz droga znajdują się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (art. 4 pkt 1 u.t.d.). Zgodnie z treścią art. 4 lit. a wzmiankowanego rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego

i Rady z dnia 15 marca 2006 r. przewóz drogowy oznacza każdą podróż odbywaną w całości lub części po drogach publicznych przez pojazd, z ładunkiem lub bez, używanym do przewozu osób lub rzeczy.

Niezarobkowy przewóz drogowy oznacza przewóz na potrzeby własne. Jest to każdy przejazd pojazdu po drogach publicznych z pasażerami lub bez, załadowanego lub bez ładunku, przeznaczonego do nieodpłatnego krajowego

i międzynarodowego przewozu drogowego osób lub rzeczy, wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do jego podstawowej działalności gospodarczej, spełniający łącznie następujące warunki:

a) pojazdy samochodowe używane do przewozu są prowadzone przez przedsiębiorcę lub jego pracowników,

b) przedsiębiorca legitymuje się tytułem prawnym do dysponowania pojazdami samochodowymi,

c) w przypadku przejazdu pojazdu załadowanego – rzeczy przewożone są własnością przedsiębiorcy lub zostały przez niego sprzedane, kupione, wynajęte, wydzierżawione, wyprodukowane, wydobyte, przetworzone lub naprawione albo celem przejazdu jest przewóz osób lub rzeczy

z przedsiębiorstwa lub do przedsiębiorstwa na jego własne potrzeby, a także przewóz pracowników i ich rodzin,

d) nie jest przewozem w ramach prowadzonej działalności gospodarczej

w zakresie usług turystycznych.

Niezarobkowy krajowy przewóz drogowy to przewóz na potrzeby własne wykonywany na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Niezarobkowy międzynarodowy przewóz drogowy to przewóz na potrzeby własne wykonywany

z przekroczeniem granicy Rzeczypospolitej Polskiej (art. 4 pkt 5 i 6 u.t.d.).

Zasadniczym kryterium uznania przewozu za niezarobkowy, jest służebny, pomocniczy charakter tego przejazdu, względem podstawowej działalności gospodarczej, prowadzonej przez przedsiębiorcę. Zgodnie z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie dnia 28 września 2011 r., II GSK 905/10, ustawodawca pod pojęciem niezarobkowego przewozu drogowego, zwanego zamiennie przewozem na potrzeby własne rozumie nie określony rodzaj działalności gospodarczej, lecz każdy przejazd pojazdu (nawet wykonywany jednorazowo) po drogach publicznych z pasażerami lub bez, załadowanego lub bez ładunku, przeznaczony do nieodpłatnego krajowego i międzynarodowego przewozu drogowego osób lub rzeczy, wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo

w stosunku do jego podstawowej działalności gospodarczej. W odróżnieniu od transportu drogowego jest to przewóz niezarobkowy, nieodpłatny, tzn. że przedsiębiorca ponosi we własnym zakresie koszty przewozu koniecznego dla wykonywania zarejestrowanej przez niego innej niż transportowa działalności podstawowej.

Mając na względzie powyższe przepisy Sąd doszedł do wniosku, że organy prawidłowo uznały skarżącego za przewoźnika w rozumieniu przepisów u.t.d. Przede wszystkim, należy wskazać, że skarżący nie spełnił warunków do uznania dokonywanego przez niego przewozu jako wykonywanego na potrzeby własne. Dokonywany przewóz nie spełniał warunków działalności pomocniczej, służącej wykonywaniu podstawowej działalności gospodarczej. Skarżący, jak wynika z akt sprawy nie prowadził działalności gospodarczej. Tymczasem w świetle art. 5 u.t.d. podejmowanie czynności transportu drogowego wymaga uzyskania zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub stosownej licencji w odniesieniu do przewozu osób lub w zakresie pośrednictwa przy przewozie rzeczy (art. 5 ust 1 oraz art. 5 b ust. 1 i 2 u.t.d.)

Odnosząc się do zarzutów skargi należy przyjąć, że każdorazowy przejazd po drogach publicznych pojazdu samochodowego (o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 3,5 tony), niespełniający przesłanek niezarobkowego przewozu drogowego należy traktować jako transport drogowy. Jak wynika z art. 5 ust. 1 u.t.d. podjęcie

i wykonywanie transportu drogowego ma charakter reglamentowanej działalności gospodarczej i wymaga uzyskania odpowiedniej licencji na wykonywanie transportu drogowego (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 stycznia 2019 r., VI SA/Wa 1376/18). Z uwagi na to, że przewóz dokonywany był

z przekroczeniem granicy Rzeczypospolitej Polskiej, a miejsce docelowe znajdowało się na terytorium Ukrainy, transport ten miał charakter międzynarodowy.

W konsekwencji organy prawidłowo potraktowały skarżącego jak przewoźnika

w rozumieniu przepisów u.t.d.

Zgodnie z art. 28 ust 1. u.t.d. wykonywanie międzynarodowego przewozu drogowego rzeczy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez zagraniczny podmiot niemający siedziby w państwie członkowskim Unii Europejskiej, Konfederacji Szwajcarskiej lub państwie członkowskim Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - stronie umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym wymaga zezwolenia ministra właściwego do spraw transportu, o ile umowy międzynarodowe nie stanowią inaczej.

Art. 6 umowy międzynarodowej między Rządem Rzeczypospolitej a Rządem Ukrainy o międzynarodowych przewozach drogowych z dnia 18 maja 1992 r. ( M.P. 2002, Nr 6, poz. 125) stanowi, że za wyjątkiem przewozów określonych w art. 7 ust. 1 tej umowy, przewozy ładunków mogą być wykonywane jedynie na podstawie zezwoleń wydanych uprzednio przez właściwą władzę państwa rejestracji pojazdu

w imieniu właściwej władzy drugiej Umawiającej się strony. Wskazane w art. 7 umowy wyjątki od obowiązku posiadania zezwolenia dotyczą:

a) rzeczy przesiedlenia,

b) materiałów i przedmiotów, w tym dział sztuki, przeznaczonych na targi, wystawy lub na imprezy o charakterze niehandlowym na terytorium drugiej umawiającej się Strony,

c) sprzętu, przedmiotów i zwierząt przeznaczonych na imprezy teatralne, muzyczne, filmowe lub sportowe, dla cyrków, targów, kiermaszy na terytorium drugiej Umawiającej się Strony,

d) sprzętu przeznaczonego dla wykonywania zapisów radiofonicznych, zdjęć filmowych lub telewizyjnych,

e) zwłok,

f) pojazdów uszkodzonych.

Zgodnie z art. 7 ust. 2 wskazanej umowy o międzynarodowych przewozach drogowych Wspólna Komisja, ustanowiona przez Umawiające się Strony jest upoważniona do zmiany zakresu stosowanych zwolnień określonych w ust. 1 tego przepisu. Stosownie do treści zmieniającego wskazaną umowę Protokołu posiedzenia polsko - ukraińskiej Komisji Mieszanej ds. międzynarodowych przewozów drogowych (Warszawa, 17-18 października 2013 r.). zwolnione

z wymogu zezwoleń są przewozy wykonywane pojazdami o ładowności nie przekraczającej 3,5 ton lub dopuszczalnej masie całkowitej nie przekraczającej 6 ton we wszystkich relacjach przewozowych (dwustronnych, tranzytowych oraz do/z krajów trzecich przy tranzytowaniu kraju rejestracji pojazdu). Ze względu na dopuszczalną masę całkowitą zespołu pojazdów, którym poruszał się skarżący, wynoszącą 7000 kg, skarżącego nie obejmowało zwolnienie z obowiązku posiadania zezwolenia wprowadzone wskazanym Protokołem.

Zwolnienia określone w art. 7 umowy o międzynarodowych przewozach drogowych uzależnione są od rodzaju przewożonego ładunku. Podmiot realizujący transport pojazdów jest zwolniony z obowiązku uzyskania zezwolenia wyłącznie

w przypadku przewozu pojazdów uszkodzonych.

Odnosząc się do stanowiska skarżącego, że przewożone przez niego pojazdy były uszkodzone, należy wskazać, że okoliczność ta została podniesiona przez skarżącego po raz pierwszy na etapie postępowania odwoławczego. Na wcześniejszych etapach postępowania, zwłaszcza w trakcie dokonywania kontroli

w tym dniu kwestia ta nie była podnoszona. Potwierdzeniem tego jest podpisany przez skarżącego bez zastrzeżeń protokół kontroli. Skarżący nie dokonał w protokole żadnych adnotacji dotyczących uszkodzenia przewożonych pojazdów lub braku zrozumienia dokonanych ustaleń, czy też obowiązujących przepisów. Również

w opisie przewożonych pojazdów zawartych w zgłoszeniach celnych brak jest jakiejkolwiek wzmianki wskazującej na ich uszkodzenie (k. 6 i 7).

W dniu [...] sierpnia 2018 r. doręczono skarżącemu zawiadomienie o wszczęciu postępowania w niniejszej sprawie. Decyzja organu I instancji w niniejszej sprawie została wydana w dniu [...] października 2018 r. i skarżący miał możliwość zgłoszenia okoliczności uszkodzenia przewożonych pojazdów przed wydaniem decyzji. Ponadto należy zauważyć, że nawet pomimo wskazania na okoliczność uszkodzenia pojazdów dopiero na etapie postępowania odwoławczego, skarżący nie przedstawił żadnych dowodów na potwierdzenie swojego stanowiska w tym zakresie również na tym etapie postępowania administracyjnego. Twierdzenie o uszkodzeniu pojazdów pozostaje zatem niemożliwe do zweryfikowania. Skarżący nie przedstawił dowodów na potwierdzenie okoliczności:

- czy uszkodzenia, o których pisze dotyczą tych samych, uprzednio poddanych kontroli samochodów, oraz

- czy uszkodzenia te istniały w dacie dokonania kontroli, tj. w dniu [...] sierpnia 2018 r.

Należy zwrócić uwagę na treść art. 12 umowy o międzynarodowych przewozach drogowych, zgodnie z którym zezwolenia i inne dokumenty, wymagane stosownie do postanowień umowy oraz prawa wewnętrznego, powinny znajdować się w pojeździe i być okazywane na każde żądanie organów kontrolnych. Przepis ten koreluje

z art. 87 ust. 1 pkt 3 lit. a u.t.d., zgodnie z którym kierowca pojazdu, wykonując przewóz rzeczy w międzynarodowym transporcie drogowym, winien mieć przy sobie

i okazywać na żądanie organu kontroli dokumenty związane z przewożonym ładunkiem, a także odpowiednie zezwolenie wymagane w międzynarodowym transporcie drogowym. Oznacza to, że skarżący powinien dysponować wszelkimi niezbędnymi dokumentami dotyczącymi realizowanego transportu w dniu kontroli,

tj. [...] sierpnia 2018 r. Ponadto uszkodzenia pojazdów, na które powołuje się skarżący powinny zostać wskazane w zgłoszeniach celnych.

Organy przy wydawaniu decyzji oceniały i rozstrzygały niniejszą sprawę według stanu faktycznego z dnia przeprowadzenia kontroli. Należy wskazać, że żadne uszkodzenie przewożonych pojazdów nie zostało przez skarżącego zgłoszone, ani ujawnione w toku pozostałych czynności kontrolnych. Biorąc pod uwagę obowiązek dokonania opisu pojazdu w treści deklaracji celnej, wykazanie uszkodzenia przewożonych pojazdów leżało w gestii skarżącego. Na organach nie ciążył żaden szczególny obowiązek informacyjny w tym zakresie. Organy nie mają obowiązku ustalania, czy strona (...) zrozumiała treść pouczenia, które podpisała, ani obowiązku udzielania porad prawnych, czy też doradztwa, np. co do zasadności, czy celowości wniesienia konkretnego środka prawnego. W żadnej mierze nie można wymagać od organu, by w ramach obowiązków z art. 9 k.p.a. zastępował stronę w jej aktywności (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 stycznia 2019 r. II GSK 1890/18, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 21 lutego 2019 r. II SA/Po 1091/18). W konsekwencji nie można stawiać organom zarzutu dotyczącego braku znajomości przepisów prawa przez stronę postępowania, a strona postępowania ponosi negatywne skutki braku znajomości regulacji prawnych.

Podsumowując powyższe, w ocenie sądu organy w niniejszej sprawie w sposób właściwy uznały skarżącego za przewoźnika w rozumieniu przepisów u.t.d. zobowiązanego do posiadania zezwolenia ministra właściwego do spraw transportu. Tym samym zgodnie z przepisami nałożyły na niego karę za brak wskazanego zezwolenia. Organy w niniejsze sprawie prawidłowo przeprowadziły postępowanie, ustaliły wszystkie istotne okoliczności sprawy oraz zastosowały przepisy prawa materialnego. W ocenie sądu zarzuty skargi okazały się nieuzasadnione.

Z przytoczonych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm.) oddalił skargę.