Postanowienie WSA w Opolu, sygn. akt II SAB/Op 31/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Data orzeczenia: 2013-06-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Starosta
Treść wyniku: Umorzono postępowanie sądowe
Powołane przepisy: article: art. 4  ust. 1, art. 6, art. 13  ust. 1 i 2
journal: Dz.U. 2001 nr 112 poz 1198
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Krupiński Sędziowie WSA Krzysztof Bogusz – spr. WSA Teresa Cisyk Protokolant St. inspektor sądowy Katarzyna Stec po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 20 czerwca 2013 r. sprawy ze skargi E. Ł. na bezczynność Starosty Nyskiego, w przedmiocie informacji publicznej postanawia 1) umorzyć postępowanie, 2) stwierdzić, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, 3) zasądzić od Starosty Nyskiego na rzecz E. Ł. kwotę 357 (słownie: trzysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

UZASADNINIE

Wnioskiem z dnia 5 kwietnia 2013 r., złożonym za pośrednictwem poczty mailowej na adres internetowy Starostwa Nyskiego, E. Ł. działając na podstawie art. 2 i art. 10 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2001 r. Nr 112, poz. 1198 ze zm.), zwróciła się o pisemne udostępnienie informacji publicznej dotyczącej, jak to sama określiła, Powiatu Nyskiego. Zakres żądanej informacji został zawarty w dwóch punktach i brzmiał następująco:

“1. w jaki sposób władze powiatu zapewniają, że na terenie pomieszczeń publicznych będących bezpośrednio lub pośrednio przez nie zarządzanymi:

a) krzyże tam wiszące nie będą zdejmowane pomimo żądań osób należących do mniejszości wyznaniowych, ateistycznych, dewiackich, nihilistycznych, anarchistycznych, komunistycznych, satanistycznych, faszystowskich czy nazistowskich;

b) krzyże mają prawo być tam zawieszane pomimo protestów osób należących do mniejszości wyznaniowych, ateistycznych, dewiackich, nihilistycznych, anarchistycznych, komunistycznych, satanistycznych, faszystowskich czy nazistowskich;

c) obok krzyży mogą być zgodnie z zasadą wzajemnego poszanowania i tolerancji wieszane symbole innych religii, których kult nie sprzeciwia się podstawowym zasadom porządku prawnego Rzeczpospolitej Polskiej, a w szczególności w których reguły wierzeń nie mają związku z szerzeniem zła, nienawiści, destrukcji, przestępczości;

d) krzyż wiszący na ścianie, a także inne ewentualnie znajdujące się obok niego symbole religijne nie mogą być tak umieszczone w stosunku do godła lub flagi Rzeczpospolitej Polskiej, że mogłoby to wywoływać poczucie prymatu prawa religijnego stanowionego nad prawem państwowym stanowionym, w szczególności godło nie jest umieszczone poniżej symboli religijnych, ani nie jest mniejszych rozmiarów od symboli religijnych;

e) krzyż wiszący na ścianie, a także inne ewentualnie znajdujące się obok niego symbole religijne nie mogą być tak umieszczone w stosunku do siebie, że mogłyby wywoływać poczucie dominacji któregoś z nich w stosunku do pozostałych;

f) krzyż wiszący na ścianie, a także inne ewentualnie znajdujące się obok niego symbole religijne nie mogą być umieszczone na tyle blisko godła Rzeczpospolitej

Polskiej, że mogłoby to wywoływać poczucie zatracenia rozdziału państwa od Kościoła lub od innych związków wyznaniowych;

g) krzyż lub inne symbole religijne umieszczone na ścianach powinny być otaczane nie mniejszą czcią niż godło i flaga państwowe, w szczególności, krzyż nie może wisieć obrócony o 180 stopni z postacią Chrystusa głową skierowaną ku dołowi;

2. Czy na terenie powiatu (w tym na terenie jednostek podległych organom powiatu) obowiązują jakiekolwiek akty prawne, których przedmiot regulacji dotyczy kwestii przedstawionych powyżej, a jeśli nie to, czy mają miejsce w powiecie prace legislacyjne mające na celu zmianę prawa w kierunku wdrożenia tego typu lub podobnych regulacji mających na celu prawne uregulowanie zawieszania symboli religijnych, zgodnie z konstytucyjnymi zasadami poszanowania religii, ich równouprawnienia oraz rozdziału państwa od kościołów i związków wyznaniowych, a jeśli tak, to wnoszę również o podanie, czego one konkretnie dotyczą, które osoby są odpowiedzialne za prace nad projektami, jaki jest zakres przedmiotowy tych projektów, jakie są założenia i ustalenia do tych projektów, jaki jest ich tekst, jaki jest ewentualny czas niezbędny do zakończenia prac nad nimi".

Jednocześnie wnioskodawczyni zażądała, niezbędnych wyłączeń wynikających z właściwych przepisów o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie tajemnic ustawowo chronionych.

Pismem z dnia 26 kwietnia 2013 r., nr [...], działający w imieniu Starosty Nyskiego, Naczelnik Wydziału Organizacyjno – Prawnego Starostwa Powiatowego w Nysie, poinformował E. Ł., iż w celu dogłębnego zbadania problemu, zwrócono się do wszystkich kierowników jednostek o informacje w tym zakresie. Z otrzymanych informacji wynika, że poruszany we wniosku problem nie występował na terenie Starostwa oraz jednostek organizacyjnych Powiatu. Jednocześnie poinformowano wnioskodawczynię, iż w Powiecie Nyskim nie obowiązują dodatkowe regulacje w przedmiocie poruszanych problemów oraz nie trwają prace legislacyjne, majace na celu uregulowanie tych kwestii. Powyższe pismo zostało nadane w dniu 30 kwietnia 2013 r. i doręczone wnioskodawczyni, za pośrednictwem poczty, w dniu 6 maja 2013 r., co potwierdza adnotacja i podpis skarżącej na pocztowym zwrotnym potwierdzeniu odbioru przesyłki.

E. Ł., pismem z dnia 27 kwietnia 2013 r., wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu skargę na bezczynność Starosty Nyskiego, zarzucając mu przekroczenie terminów do załatwienia sprawy i wniosła o zobowiązanie organu do rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej, w terminie 14 dni od dnia doręczenia prawomocnego wyroku.

Zażądała także wymierzenia organowi grzywny w wymiarze do dziesięcioktotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa GUS. Podniosła, że termin do załatwienia wniosku upływał organowi w dniu 20 kwietnia 2013 r., jednakże ani do tego dnia, ani do dnia sporządzenia skargi, skarżącej nie została doręczona pisemna odpowiedź organu.

W odpowiedzi na skargę Starosta Nyski wniósł o odrzucenie skargi, ewentualnie o umorzenie postępowania sądowego. Uzasadniając wniosek o odrzucenie skargi, podniósł, że skarżąca nie wyczerpała trybu wniesienia skargi do sądu administracyjnego, określonego w art. 52 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zgodnie z którym, w przypadku gdy ustawa nie przewiduje środków w sprawie będącej przedmiotem skargi, należy przed wniesieniem skargi do sądu, wezwać właściwy organ do usunięcia naruszenia prawa. Tymczasem skarżąca nie dokonała tej czynności. W przypadku nieuwzględnienia wniosku o odrzucenie skargi, organ wniósł o jej oddalenie i umorzenie postępowania, albowiem w związku z udzieleniem skarżącej żądanej informacji, skarga stała się bezprzedmiotowa.

W piśmie procesowym z dnia 18 maja 2013 r. pełnomocnik skarżącej, odnosząc się do odpowiedzi na skargę, podtrzymał skargę na bezczynność organu, jednocześnie cofnął wniosek o wymierzenie organowi grzywny. Wniósł także o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Podniósł, że organ wysyłając spóźnioną odpowiedź na wniosek skarżącej, uznał skargę za uzasadnioną. Wyraził także pogląd, iż wniosek skarżącej niewątpliwie dotyczył informacji publicznej w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej. Dotyczył on bowiem sposobu postępowania organu władzy publicznej z symbolami religijnymi, w budynkach publicznych, w których ma on władztwo. Wniosek miał na celu ustalenie, czy organ toleruje obecność symboli religijnych, czy nakazuje ich zdejmowanie, bądź zakazuje wywieszania z własnej woli lub pod czyjąś presją. Pełnomocnik wyraził pogląd, iż w nowoczesnej demokracji nie może być tak, że system norm państwowych jest w jakimkolwiek stopniu pochodną systemu norm religijnych. Stwierdził, że do postępowania wszczętego wnioskiem o udzielenie informacji publicznej nie ma zastosowania art. 52 § 4 P.p.s.a. i powołał orzecznictwo sądowoadministracyjne. Dodał, że wniesienie skargi w sprawie nastapiło w dniu 28 kwietnia 2013 r., czyli w dniu nadania przesyłki poleconej w placówce pocztowej, natomiast udzielenie informacji w niniejszej sprawie, nastąpiło w dniu 6 maja 2013 r., a więc po wniesieniu skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Postępowanie sądowoadministracyjne należało umorzyć.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami, a organami administracji rządowej (§ 1). Kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2).

Oceniając w pierwszej kolejności dopuszczalność skargi stwierdzić należy, że stosownie do art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001r. (Dz.U. z 2001r., Nr 112, poz.1198 ze zm.) o dostępie do informacji publicznej, zwanej dalej ustawą, informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych. Pojęcie informacji publicznej ma szeroki charakter i odnosi się do wszelkich spraw publicznych również wówczas, gdy wiadomość ta nie została wytworzona przez podmioty publiczne, a jedynie odnosi się do nich (por. M. Jaśkowska, Dostęp do informacji publicznej w świetle orzecznictwa NSA, Toruń 2002, s. 28). Zauważyć należy również, iż ustawodawca w art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy nie wymienił wprawdzie wprost żadnych organów władzy publicznej, ale w pkt 1 utożsamia z pojęciem organów władzy publicznej wszystkie organy administracyjne funkcjonujące w istniejącym aparacie władzy, a także te podmioty, których w sensie organizacyjnym nie zalicza się do administracji, a które są powołane w drodze ustawy do organizacji i realizacji zadań publicznych (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 marca 2008 r., sygn. I OSK 1918/07, Lex nr 505424).

Po tej wstępnej uwadze stwierdzić należy, że Starosta Nyski działa w strukturach powiatu, który to powiat wykonuje określone ustawami zadania publiczne w imieniu własnym i na własną odpowiedzialność (art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o

samorządzie powiatowym – Dz.U. z 2013 r., poz. 595). Stąd też na staroście, jako podmiotowi organizującemu pracę zarządu powiatu i starostwa powiatowego, kierującemu bieżącymi sprawami powiatu oraz reprezentującemu powiat na zewnątrz, ciąży obowiązek udzielania informacji, które spełniają kryterium przedmiotowe pojęcia informacji publicznej.

Badając zakres przedmiotowy żądanej przez skarżącą informacji, wskazać z kolei należy art. 6 ustawy, w którym ustawodawca zamieścił przykładowy wykaz (katalog) informacji i dokumentów, które stanowią informację publiczną. Świadczy o tym użyte przez ustawodawcę sformułowanie "w szczególności". Art. 6 ust. 1 ustawy ustala zatem jedynie w sposób przykładowy, zakres przedmiotowy pojęcia informacji publicznej. O zakwalifikowaniu określonej informacji do udostępnienia decyduje treść i charakter żądanej informacji. Przesłanką kwalifikującą konkretną informację do kategorii informacji publicznej jest więc spełnienie przez nią kryterium przedmiotowego i stąd też decydującym jest treść i charakter konkretnej informacji, nie zaś podmiot, który jest w jej posiadaniu.

W ust. 1 pkt 3 przywołanego art. 6 ustawy, jako przykład informacji publicznej ustawodawca wskazał informację o zasadach funkcjonowania podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1, w tym o sposobach stanowienia aktów publicznoprawnych (art. 6 ust.1 pkt 3 lit. c ustawy). W ocenie Sądu, przedmiot niniejszej skargi, w której zarzuca się Staroście Nyskiemu bezczynność w zakresie nieudzielania odpowiedzi na wniosek, najogólniej mówiąc, dotyczący informacji na temat obecności symboli religijnych (w szczególności krzyży) w pomieszczeniach Starostwa Powiatowego w Nysie i jednostek organizacyjnych Powiatu Nyskiego, a także zasad umieszczania symboli religijnych lub ich usuwania, usytuowania w stosunku do symboli państwowych, a także ewentualnych prac legislacyjnych związanych z tą kwestią – zalicza się do zakresu przedmiotowego pojęcia informacji publicznej, użytego w przywołanym wyżej art. 6 ust. 1 pkt 3 ustawy. Skład orzekający podziela pogląd wyrażony przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 12 marca 2013 r., iż sprawa umieszczenia w sali konferencyjnej urzędu gminy krzyża, dotyczy symbolu religijnego w miejscu publicznym. Kwestia ta nie dotyczy zatem sfery cywilnej, lecz jest sprawą z zakresu administracji publicznej (sygn. akt I OSK 1997/12, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych: www.nsa.orzeczenia.gov.pl.). Stanowisko takie odnieść można przez analogię, nie tylko do sali konferencyjnej urzędu (starostwa), lecz także do innych pomieszczeń, w których funkcjonują jednostki organizacyjne powiatu. Odnieść je również można do innych symboli religijnych umieszczanych w pomieszczeniach publicznych, a nie tylko krzyża. Z powyższych względów Sąd uznał dopuszczalność wniesionej skargi, jako podlegającej właściwości sądowoadministracyjnej.

Nie zasługiwał na uwzględnienie wniosek organu o odrzucenie skargi z powodu nie wyczerpania trybu zaskarżenia do sądu administracyjnego, co podnosił w odpowiedzi na skargę Starosta Nyski. Co do zasady, wynikającej z art. 52 P.p.s.a., wniesienie skargi winno zostać poprzedzone wyczerpaniem środków zaskarżenia, a w razie ich braku - wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa. Wezwanie do usunięcia naruszenia prawa ma zastosowanie w odniesieniu do skarg na bezczynność, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. Wyjątkiem od tej zasady są skargi na bezczynność w zakresie udzielenia informacji publicznej (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 maja 2006 r. sygn. akt I OSK 601/05, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych oraz postanowienie tego Sądu z dnia 23 kwietnia 2010 r., sygn. akt I OSK 646/10, Lex nr 672923).

W niniejszej sprawie skarżąca wniosła skargę na bezczynność organu w udostępnianiu informacji publicznej. Zgodnie z art. 13 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji publicznej, udostępnianie tej informacji na wniosek winno nastąpić bez zbędnej zwłoki, nie później niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z wyjątkami przewidzianymi w art. 13 ust. 2 i art. 15 ust. 2 ustawy. Ustawa nie przewiduje żadnej szczególnej formy udzielenia informacji publicznej i dlatego jej udostępnienie następuje w drodze czynności materialno-technicznej, forma decyzji przewidziana została w art. 16 ust. 1 ustawy dla odmowy udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenia postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 ustawy. W oparciu o wskazane regulacje przyjąć należy, że bezczynność organu w udostępnieniu informacji publicznej występuje wtedy, gdy zobowiązany do udzielenia tej informacji podmiot nie podejmuje w terminie - określonym w art. 13 ustawy odpowiednich czynności, tj. nie udostępnia informacji w formie czynności materialno-technicznej lub nie wydaje decyzji o odmowie jej udzielenia.

Stosownie natomiast do art. 149 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., sąd, uwzględniając skargę na bezczynność organów, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji, bądź dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Z przepisu tego wynika, że dokonanie przez organ czynności żądanej przez stronę skarżącą wyłącza możliwość uwzględnienia skargi na bezczynność organu nawet wówczas, gdy czynność ta została podjęta z naruszeniem przewidzianego prawem terminu. Zauważyć przy tym trzeba, że przepis art. 54 § 3 P.p.s.a. umożliwia organowi dokonanie żądanej czynności, co do której postawiono mu zarzut bezczynności, także po wniesieniu do sądu skargi na bezczynność. Stosownie do tego przepisu organ, którego bezczynność zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy. Oznacza to, że do czasu rozpoznania skargi przez sąd może on uczynić zadość żądaniu skarżącego, co do którego pozostawał w bezczynności. Skutkiem uwzględnienia skargi przez organ w trybie art. 54 § 3 P.p.s.a. jest z kolei bezprzedmiotowość postępowania sądowoadministracyjnego, która stanowi przesłankę umorzenia postępowania określoną w art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania sądowoadministracyjnego, gdy postępowanie stało się bezprzedmiotowe z innych przyczyn, niż wskazane w art. 161 § 1 pkt 1 (cofnięcie skargi) i pkt 2 (śmierć strony, gdy przedmiot postępowania odnosi się wyłącznie do praw i obowiązków ściśle związanych z osobą zmarłego, chyba że udział w sprawie zgłasza osoba, której interesu prawnego dotyczy wynik postępowania). Bezprzedmiotowość, o której mowa w art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a., będzie natomiast zachodziła m.in. wówczas, gdy w toku postępowania, przed wydaniem wyroku, przestanie istnieć przedmiot zaskarżenia. Użyty w tym przepisie zwrot "stało się" oznacza ujawnienie przyczyny, która w chwili wniesienia skargi nie istniała, a wystąpiła dopiero w toku rozpoznawania sprawy. Zgodnie z utrwalonym w orzecznictwie poglądem, który skład orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela, przepis art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a. będzie miał zatem zastosowanie także w przypadku, gdy po wniesieniu skargi na bezczynność organu - w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a P.p.s.a. - organ wyda akt lub dokona czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, co do których pozostawał w bezczynności (por. uchwała siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 listopada 2008 r., sygn. akt I OPS 6/08, dostępna na stronie internetowej - Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Zaznaczyć przy tym należy, że umarzając postępowanie sądowe z uwagi na zastosowanie przez organ autokontroli Sąd bada, czy skarga na bezczynność została uwzględniona przez organ w całości, a organ dokonał wymaganej czynności, bądź wydał określony akt, gdyż celem tej skargi jest doprowadzenie do wydania aktu lub podjęcia czynności przez właściwy organ.

W rozpoznawanej sprawie, jak wynika z materiału dowodowego, organ udzielił skarżącej odpowiedzi w zakresie żądanej informacji publicznej, odnosząc się do kolejnych punktów wniosku. Odnotować trzeba, że odpowiedzi tej udzielono drogą pocztową, bowiem w dniu 30 kwietnia 2013 r. (a więc już po dacie wniesienia skargi na bezczynność), przesłano odpowiedź na wniosek o udostępnienie informacji, datowaną na dzień 26 kwietnia 2013 r. Informacja ta została przesłana do skarżącej w żądanej przez nią formie pisemnej, na podany we wniosku adres pocztowy. Doręczenie odpowiedzi do rąk skarżącej, nastąpiło natomiast w dniu 6 maja 2013 r.

Uznać zatem należy, że w następstwie przekazania informacji wnioskodawczyni postępowanie w sprawie ze skargi na bezczynność organu stało się bezprzedmiotowe, co skutkuje jego umorzeniem na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a. Podjęcie żądanej czynności, co do której zarzucono organowi bezczynność powoduje bowiem, że nie można na podstawie art. 149 P.p.s.a. zobowiązać organu do jej dokonania.

Odnosząc się do terminowości realizacji wniosku skarżącej przez Starostę Nyskiego, Sąd ustalił, że organ udostępnił informację z uchybieniem polegającym na niezachowaniu terminu 14 dni do udzielenia informacji. Początek biegu ww. terminu stanowi dzień złożenia wniosku. Stosując analogicznie regulacje art. 61 § 3 K.p.a., należy przyjąć, iż nastąpi to w momencie doręczenia wniosku właściwemu podmiotowi. W przypadku organów administracji publicznej będzie to dzień wpłynięcia lub złożenia wniosku na dziennik podawczy. W przypadku przesłania wniosku pocztą elektroniczną czy za pomocą telefaksu jego doręczenie nastąpi w momencie zabezpieczenia treści wniosku w sposób właściwy dla danego urządzenia odbiorczego znajdującego się w posiadaniu podmiotu udostępniającego. Sąd ustalił, że skarżąca złożyła wniosek drogą elektroniczną w dniu 5 kwietnia 2013 r. (piątek) wysyłając go na adres mailowy Starostwa Powiatowego w Nysie, o godzinie 15.55. Uznać zatem należy, że wniosek wpłynął do organu w dniu 8 kwietnia 2013 r. (poniedziałek), bowiem w tym dniu istniała realna możliwość odczytania wniosku, w godzinach pracy Starostwa. Skoro wniosek wpłynął do Starostwa w dniu 8 kwietnia 2013 r., to 14 - dniowy termin dla organu do udostępnienia informacji, upływał w dniu 22 kwietnia 2013 r. Organ udzielił natomiast informacji w dniu 30 kwietnia 2013 r., nadając w tym dniu za pośrednictwem poczty, odpowiedź na wniosek skarżącej. Udostępnienie informacji nastąpiło zatem z 8-dniowym uchybieniem terminu. Sąd uznał, iż naruszenie to nie miało charakteru rażącego naruszenia prawa, gdyż bezczynność ta była wynikiem złożoności tematycznej wniosku. Uwzględniając okoliczność, iż na terenie Powiatu Nyskiego działa 21 jednostek organizacyjnych, ustalenie czy w ich siedzibach umieszczone zostały symbole religijne i na jakich zasadach funkcjonują, było czynnością czasochłonną. Wymagało bowiem zebrania informacji ze wszystkich jednostek, co niewątpliwie komplikowało jego prawidłową realizację. W tych okolicznościach, udzielenie odpowiedzi z 8 – dniowym opóźnieniem, nie stanowi rażącego naruszenia prawa. Z tych też powodów Sąd nie dopatrzył się podstaw do wymierzenia wnioskowanej przez skarżącą grzywny na podstawie art. 149 § 2 P.p.s.a. Zwłaszcza wobec faktu, iż sama strona skarżąca w piśmie procesowym z dnia 18 maja 2013 r. cofnęła wniosek o wymierzenie organowi grzywny.

W tym stanie rzeczy, na podstawie cyt. art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a., orzeczono jak w pkt 1 sentencji. Orzeczenie zawarte w pkt 2 o kosztach postępowania, obejmujących wpis od skargi i wynagrodzenie pełnomocnika strony, oparto o przepis art. 201 § 1, stanowiący, że zwrot kosztów przysługuje skarżącemu od organu także w razie umorzenia postępowania z przyczyny określonej w art. 54 § 3 P.p.s.a.