Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 1340/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2021-12-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6536 Ulgi w spłacaniu należności pieniężnych, do których nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 i 34a  ustaw
Hasła tematyczne: Ubezpieczenie społeczne
Skarżony organ: Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych/ZUS
Treść wyniku: uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 7, art. 11, art. 15, art. 77 par. 1, art. 107 par. 3, art. 138
journal: Dz.U. 2021 poz 735
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
article: art. 15zzzzzn2, art. 31zo, art. 31zq ust. 1 i 3
journal: Dz.U. 2020 poz 374
law: Ustawa z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych  chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia: WSA Waldemar Michaldo Sędziowie: WSA Wiesław Kuśnierz (spr.) WSA Jarosław Wiśniewski po rozpoznaniu w dniu 15 grudnia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. N. na decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 30 października 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zwolnienia z opłacenia należności z tytułu składek uchyla zaskarżoną decyzję.


UZASADNIENIE

Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (dalej: PZUS, organ) decyzją z dnia 13 lipca 2020 r. nr [...], działając na podstawie art. 31zq ust. 7 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 374, ze zm.; dalej: ustawa o COVID-19) w związku z art. 83 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 266, ze zm.; dalej: u.s.u.s.), odmówił W. N. (dalej: Strona, Skarżący) "prawa do zwolnienia z opłacenia należności z tytułu składek za okres kwiecień-maj 2020 r."

Uzasadniając decyzję organ przywołał treść art. 31zo ust. 1 ustawy o COVID-19 i wskazał: "W dniu 29.06.2020 r. złożył Pan wniosek o zwolnienie z opłacania należności z tytułu składek za okres 03.2020-05.2020. Dnia 2 lipca 2020r. wysłaliśmy do Pana pismo z prośbą o wyjaśnienie błędnego wniosku. Z uwagi na fakt, że do dnia niniejszej decyzji nie wskazał Pan prawidłowego zakresu żądania wniosku, Zakład odmawia zwolnienia z opłacania należności z tytułu składek za okres 03.2020 do 05.2020 r."

Strona w dniu 28 lipca 2020 r złożyła wniosek do PZUS o ponowne rozpatrzenie sprawy wraz z korektą wniosku RDZ.

PZUS decyzją z dnia 30 października 2020 r. utrzymał w mocy "decyzję z dnia 13 lipca 2020 r. sygnatura sprawy: [...] odmawiającą prawa do zwolnienia z obowiązku opłacenia należności z tytułu składek za marzec 2020 r., kwiecień 2020 r. i maj 2020 r."

Organ w uzasadnieniu przytoczył kolejno przepisy art. 31zo, art. 31zp ust. 2, 3 i 4, art. 31zq ust.1, 2, 3 i 4 oraz art. 31zp ust. 11 ustawy o COVID-19 i wskazał, że "w myśl ww. ustawy strona miała obowiązek złożenia wniosku w terminie do 30 czerwca 2020 r. Wskazane w powyższych ustawach terminy są terminami zawitymi czyli jest to szczególny rodzaj terminu stanowczego, charakteryzujący się dużym rygorem prawnym, przejawiającym się w tym, że niepodjęcie określonej czynności przez uprawniony podmiot w okresie zakreślonym tym terminem, powoduje definitywne wygaśnięcie przysługującego podmiotowi prawa do tej czynności.

Wygaśnięcie uprawnienia jest bezwzględnie wiążące dla stron i innego organu powołanego do rozpoznania sprawy. Upływ terminu zawitego jest uwzględniany z urzędu, a nie dopiero na wniosek strony lub wskutek zarzutu przez nią podniesionego. Tylko w wyjątkowych okolicznościach możliwe jest przywrócenie uprawnienia. Dotyczy to głównie niedotrzymania terminu w wyniku zdarzeń losowych, na które strona nie miała wpływu. Ciężar uprawdopodobnienia tych okoliczności spoczywa na podmiocie wywodzącym skutek prawny. Natomiast w analizowanym przypadku nie wykazano aby w jakikolwiek sposób doszło do wspominanych wyjątkowych zdarzeń gdyż płatnik nie zachował terminu w wyniku niedopilnowania złożenia uzupełnienia wniosku. Ponadto termin wskazany w ustawie został zakreślony w sposób jednoznaczny na dzień 30 czerwca 2020 r. w zawiązku z czym nie jest ważna długość opóźnienia wystarczy, że w jakikolwiek sposób przekroczono datę wskazaną w ustawie aby nie było możliwości przyznania zwolnienia. Również nieznajomość obowiązujących przepisów przez stronę nie pozwala organowi na przychylenie się do wniosku strony.

Organ nie mógł przyznać zwolnienia ze względu na niezgodność wniosku z wymogami ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. 2020 poz. 374, z późn. zm.) zgodnie z art. 31zo ust 2 (...). Natomiast strona we wniosku z dnia 29 czerwiec 2020 r. wskazała prośbę o udzielenie ulgi wraz z pracownikami według ustaleń organu płatnik nie posiadał pracowników. W związku z tym powinien oznaczyć to we wniosku i wskazać siebie jako osobę prowadzącą pozarolniczą działalność gospodarczą wyłącznie za siebie zgodnie z przywołanym wyżej z art. 31zo ust 2 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. 2020 poz. 374, z późn. zm.).

Stronie zostało wysłane wezwanie o uzupełnienie wniosku. Płatnik pomimo wezwania do uzupełnienia wniosku w dniu 2 lipca 2020 r. (wysłane za pośrednictwem poczty elektronicznej) nie złożył korekty wniosku.

Strona zgodnie z ustawą miała obowiązek złożenia wniosku lub korekty w terminie do 30 czerwca 2020 r. organ oczekiwał na zmianę wniosku przez stronę. Jednak takowa nie nastąpiła.

Wobec powyższych ustaleń i przytoczonych podstaw prawnych płatnik nie dopełnił wymogów ustawowych do otrzymania zwolnienia z opłacania składek poprzez brak uzupełnienia oświadczenia oraz naruszenie terminu do jego uzupełnienia. Mając na uwadze powyższe należy stwierdzić, że strona nie spełniła wymogów do objęcia zwolnieniem z opłacania składek za miesiąc marzec, kwiecień, maj 2020 r.

Organ rozpatrujący wniosek mając na uwadze również art. 7 kodeksu postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2020 r. poz. 256, z późn. zm.) nie dopatrzył się także innych powodów uzasadniających zmianę decyzji z dnia 13 lipca 2020 r. sygnatura sprawy: [...] odmawiającą stronie prawa do zwolnienia z opłacania należności z tytułu składek należnych za marzec 2020 r., kwiecień 2020 r. i maj 2020 r. Nie znaleziono również innych postanowień przepisów szczególnych ani okoliczności faktycznych pozwalających na przyznanie zwolnienia z opłacania składek w związku z czym organ rozpatrujący postanawia jak w sentencji."

Na powyższą decyzję Skarżący w dniu 8 grudnia 2020 r. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, w której wskazał, że skarży decyzję nr [...] W uzasadnieniu skargi podniósł, że podanie zostało zgłoszone w terminie, jednak przy wypełnianiu popełnił błąd. Informację o popełnionym błędzie otrzymał po terminie, a prawiony wniosek został odrzucony, co zdaniem Skarżącego "jest wysoce niesprawiedliwe i niezrozumiałe".

Organ w odpowiedzi na skargę podtrzymał dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w skardze organ wskazał, że "W dniu 29 czerwca 2020 r. Skarżący sporządził wniosek o zwolnienie z obowiązku opłacania składek za marzec, kwiecień, maj 2020 r. jako płatnik, który ma zgłoszonych do ubezpieczeń społecznych innych ubezpieczonych. Organ rentowy przeanalizował zapisy na koncie płatnika i ustalił, że na dzień 29 lutego 2020 r. płatnik nie miał zgłoszonych do ubezpieczeń społecznych pracowników. W dniu 2 lipca 2020 r. organ rentowy poinformował płatnika o możliwości umorzenia składek za żądany okres tylko za osobę prowadzącą pozarolniczą działalność gospodarczą oraz o konieczności sprostowania lub złożenia nowego wniosku RDZ z prawidłowym zakresem roszczenia. Płatnik jednak nie skorzystał ze wskazanej możliwości.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.

Stosownie do art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325; ze zm.; dalej: P.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania. Zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zobowiązany jest natomiast do wzięcia z urzędu pod uwagę wszelkich naruszeń prawa, w tym także tych nie podnoszonych w skardze, które są związane z materią zaskarżonych aktów administracyjnych. Orzekanie odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa.

Na podstawie art. 135 P.p.s.a. Sąd podejmuje środki w celu usunięcia naruszenia prawa, w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego załatwienia sprawy.

Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a P.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. b P.p.s.a.), oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c P.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt. 2 P.p.s.a.).

Stosownie do § 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 22 lutego 2017 r. w sprawie przekazania rozpoznania innym wojewódzkim sądom administracyjnym niektórych spraw z zakresu działania dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej, Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych oraz Prezesa Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego (Dz. U. z 2020 r., poz. 1773 ze zm.), rozpoznanie spraw z zakresu działania Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych dotyczących zwolnienia z obowiązku opłacenia należności z tytułu składek, o których mowa w art. 31zo ustawy o COVID-19 – przekazuje się wojewódzkim sądom administracyjnym, na których obszarze właściwości strona skarżąca zamieszkuje lub ma siedzibę.

Skarżący ma miejsce zamieszkania na obszarze właściwości Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie.

Sprawa niniejsza została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy o COVID-19. Zgodnie z brzmieniem tego przepisu obowiązującym od dnia 2 lipca 2021 r. przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uznał rozpoznanie sprawy za konieczne, a nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Organ złożył wniosek o rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym.

Przewodniczący Wydziału zarządzeniem z dnia 30 listopada 2021 r. wyznaczył w rozpatrywanej sprawie posiedzenie niejawne Sądu w składzie trzech sędziów na dzień 15 grudnia 2021 r.

Zdaniem Sądu, skierowanie niniejszej sprawy do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym umożliwiło rozstrzygnięcie sprawy bez szkody dla jej wyjaśnienia, przeciwdziałając jednocześnie stanowi przewlekłości postępowania. Przy tym wyjaśnić należy, że rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym nie prowadzi do pominięcia argumentacji stron, bowiem podnoszone przez nie argumenty, są wnikliwie rozważane przez Sąd w oparciu o akta sprawy oraz złożoną skargę i inne pisma procesowe.

W pierwszej kolejności Sąd odniesie się do treści skargi. Skarżący w bardzo krótkiej skardze przywołał numer decyzji z dnia 13 lipca 2020 r. Jednak data złożenia skargi, a przede wszystkim treść skargi wskazuje, że skarży decyzję z dnia 30 października 2020 r. (poprawiony wniosek został odrzucony), dlatego Sąd uznał, że spełnione zostały warunki do rozpoznania skargi a nie do jej odrzucenia. Zresztą wątpliwości w tym zakresie nie miał sam organ, gdyż wniósł w odpowiedzi na skargę o oddalenie skargi.

Sąd rozpoznając skargę stwierdził w decyzji PZUS z dnia 13 lipca 2020 r. istotną sprzeczność pomiędzy sentencją a uzasadnieniem. W sentencji organ stwierdził, że "odmawia Pani prawa do zwolnienia z opłacenia należności z tytułu składek za okres kwiecień-maj 2020 r.", podczas gdy w uzasadnieniu stwierdził, że "odmawia zwolnienia z opłacania należności z tytułu składek za okres 03.2020 do 05.2020 r." Zatem w sentencji nie tylko pomylono oznaczenie strony ("Pani"), co w istocie można uznać za oczywistą omyłkę, gdyż adresatem decyzji jest Skarżący, ale również wskazano okres za jaki odmówiono zwolnienia inny niż następnie określono w uzasadnieniu. I tej ostatnie kwestii w żadnym wypadku nie można uznać za oczywistą omyłkę, gdyż rodzi to dalsze konsekwencje, gdyż de facto kwestia zwolnienia za marzec 2020 r. pozostaje nie rozstrzygnięta. O prawach i obowiązkach strony decyduje sentencja decyzji, a nie jej uzasadnienie. Inaczej rzecz ujmując wskazać należy, że osnowa decyzji jest jej kwintesencją, wyraża bowiem rezultat stosowania normy prawa materialnego do konkretnego przypadku, w kontekście konkretnych okoliczności faktycznych i materiału dowodowego. Ma zatem charakter rozstrzygnięcia przesądzającego o istocie sprawy - o udzielonym uprawnieniu lub nałożonym obowiązku. W przypadku zaistnienia sprzeczności pomiędzy osnową decyzji a uzasadnieniem, pierwszeństwo należy dać osnowie.

Sąd podkreśla, że w orzecznictwie sądów administracyjnych nie budzi wątpliwości, że pomiędzy sentencją decyzji, a jej uzasadnieniem powinna zachodzić spójność, a za niedopuszczalną uznaje się sytuację, w której lektura uzasadnienia zaprzecza, czy też uzupełnia podjęte rozstrzygnięcie (por. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 13 listopada 2013 r., sygn. akt II SA/Po 627/13, wszystkie powołane w uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych są opublikowane w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych – http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Każde sprostowanie w zakresie okresu objętego decyzją o odmowie zwolnienia, w zaistniałym stanie faktycznym, prowadziłoby do zmiany merytorycznej orzeczenia.

Organ rozpatrując ponownie sprawę sprzeczności tej nie dostrzegł i w decyzji z dnia 30 października 2020 r. utrzymał w mocy decyzję z dnia 13 lipca 2020 r. sygnatura sprawy: [...] "odmawiającą prawa do zwolnienia z obowiązku opłacenia należności z tytułu składek za marzec 2020 r., kwiecień 2020 r. i maj 2020 r." Również w uzasadnieniu tej decyzji organ odnosi się do okresu od marca do maja 2020 r. Oznacza to, że PZUS nie przeprowadził prawidłowego ponownego rozpoznania sprawy.

W tym miejscu Sąd wskazuje, że ustanowiona w art. 15 K.p.a. zasada dwuinstancyjności postępowania administracyjnego oznacza, że każda sprawa administracyjna na skutek wniesionego odwołania jest dwukrotnie rozpatrywana i rozstrzygana: po raz pierwszy przez organ administracji publicznej pierwszej instancji i po raz drugi - na skutek wniesionego odwołania - przez organ odwoławczy (art. 127 § 1 i § 3 K.p.a.). Zgodnie z przepisem art. 31zq ust.8 ustawy o COVID-19 "Od decyzji o odmowie zwolnienia z obowiązku opłacania należności z tytułu składek, o której mowa w ust. 7, płatnikowi składek przysługuje prawo do wniesienia wniosku do Prezesa Zakładu o ponowne rozpatrzenie sprawy, na zasadach dotyczących decyzji wydanej w pierwszej instancji przez ministra. Do wniosku stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego dotyczące odwołań od decyzji oraz ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Oznacza to, że rozstrzygnięcia organu dwukrotnie rozpoznającego sprawę powinny być poprzedzone przeprowadzeniem każdorazowo postępowania merytorycznego w zakresie ustalenia stanu faktycznego, zebrania i oceny dowodów, przeanalizowania wszystkich argumentów i żądań strony oraz rozważań prawnych stosownych dla rozstrzygnięcia, a wszystko to powinno znaleźć dodatkowo odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji. Dwukrotne rozpoznanie oznacza nie oznacza weryfikacji (kontroli) decyzji, ale obowiązek ponownego rozpoznania sprawy.

W zaistniałej sytuacji utrzymanie przez PZUS decyzji własnej z dnia 13 lipca 2020 r. stanowi naruszenie przepisu art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 15 K.p.a. i z tego powodu zaskarżona decyzja musiała być wyeliminowana przez Sąd z obrotu prawnego.

Niezależnie od powyższego należy wskazać, że PZUS nie przekazał Sądowi kompletnych akt sprawy. Zważyć trzeba, że zgodnie z art. 133 § 1 P.p.s.a. sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy, chyba że organ nie wykona obowiązku, o którym mowa w art. 54 § 2 P.p.s.a. W myśl przepisu art. 54 § 2 P.p.s.a., to na organie ciąży obowiązek przedłożenia wraz ze skargą kompletnych akt, zawierających wszystkie dowody i dokumenty, które stały się podstawą wydanego przez niego aktu i które pozwolą sądowi dokonującemu kontroli na pełną ocenę jego zgodności z prawem. Rolą Sądu nie jest poszukiwanie akt w celu ich skompletowania.

Odnosząc się do powyższego w pierwszej kolejności należy wskazać, że w przekazanych Sądowi aktach sprawy znajduje się egzemplarz decyzji, który nie jest podpisany. Nie zawiera on również wzmianki, że został podpisany elektronicznie, jak również nie dołączono do niego potwierdzenia podpisania go podpisem elektronicznym. PZUS rozpatrując ponownie sprawę nie wyjaśnił tej kwestii.

W drugiej kolejności należy wskazać, że w przekazanych aktach sprawy brak jest dwóch kluczowych dowodów w sprawie jakimi są:

- wniosek Skarżącego z dnia 29 czerwca 2020 r., w którym zdaniem organu Skarżący popełnił błędy,

- pismo z dnia 2 lipca 2020 r., które jak wynika z uzasadnień decyzji zawierało prośbę "o wyjaśnienie błędnego wniosku". Brak również dowodu jego doręczenia. A w niniejszej sprawie zdaniem Sądu istotna jest treść tego wezwania, kiedy zostało doręczone, czy zawierało wyznaczony termin do dokonania czynności wyjaśnienia błędnego wniosku, a przede wszystkim jakie zawierało pouczenie, że w przypadku nie wyjaśnienia błędów wniosek zostanie np. rozpoznany negatywnie.

Znamienne jest również to, że przekazane Sądowi akta sprawy zawierają trzy pisma (z dnia: 21 sierpnia 2020 r., 15 września 2020 r., 15 października 2020 r.) w sprawie przedłużenia załatwienia sprawy. Dwa pierwsze z nich z uzasadnieniem, że przyczyną "niezałatwienia sprawy w kodeksowym terminie jest prowadzone postępowanie wyjaśniające", natomiast trzecie z powodu "zapewnienie płatnikowi wglądu do akt i zapoznanie się ze sprawą", podczas gdy w przekazanych aktach administracyjnych oprócz wniosku Skarżącego z dnia 28 lipca 2020 r. oraz kilku dowodów doręczenia poszczególnych pism, zalega jeden dowód o charakterze wewnętrznym, mianowicie "Notatka służbowa" z dnia 25 września 2020 r. o treści:

"Dotyczy wniosku płatnika N. W. N: [...] o ponowne rozpatrzenie sprawy zwolnienia z opłacania składek za miesiąca od 03/2020 do 05/2020

Pan W. N. w dniu 29.06.2020r złożył wniosek RDZ o zwolnienie z opłacania składek za miesiące od 03/2020 do 05/2020 jako płatnik składek który ma zgłoszonych do ubezpieczeń społecznych innych ubezpieczonych.

Przeanalizowaliśmy zapisy na koncie płatnika w kontekście art. 31zo ust. 1 ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19 i stwierdzamy:

- na dzień 29.02.2020r. płatnik nie miał zgłoszonych pracowników do ubezpieczeń społecznych

W dniu 2.07.2020 poinformowaliśmy płatnika o możliwości umorzenia składek za wskazany okres tylko za osobę prowadzącego działalność gospodarczą oraz o konieczności sprostowania lub złożenia nowego wniosku RDZ z prawidłowym zakresem żądań.

Płatnik nie skorzystał z takiej możliwości . W dniu 13.07.2020r wydaliśmy decyzję odmawiającą zwolnienia za okres od 03/2020 do 05/2020.

Decyzję podtrzymujemy."

Zatem z tych akt wynika, że całe "wyjaśnienie sprawy" sprowadziło się do sporządzenia jednej notatki, z której wynika jedno ważne ustalenie dla sprawy, a mianowicie, że na dzień 29 lutego 2020 r. Skarżący nie miał zgłoszonych pracowników do ubezpieczeń społecznych.

Powyższe potwierdza sformułowaną już w niniejszym uzasadnieniu ocenę, że działający w imieniu PZUS Inspektorat Zakładu [...] nie przeprowadził prawidłowego, ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy w jej granicach, gdyż nie posiadał w trakcie rozpoznania kluczowych dowodów dla rozpoznawanej sprawy. Oznacza to naruszenie zasady dwuinstancyjności określonej w art. 15 w związku z art. 138 § 1 oraz art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a., gdyż przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ nie zebrał i rozpatrzył całego materiału dowodowego.

Jednocześnie naruszenie to skutkowało tym, że Sąd nie mógł dokonać kontroli legalności zaskarżonej decyzji i zająć merytorycznego stanowiska w sprawie.

Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji.

Wskazania co do dalszego postępowania wynikają wprost z powyższych rozważań Sądu i sprowadzają się do ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy w jej granicach zgodnie z zasadami postępowania administracyjnego oraz przedstawienia motywów rozstrzygnięcia w uzasadnieniu decyzji, odpowiadającym wymogom określonym w art. 107 § 3 K.p.a. i realizującym zasadę wynikającą z art. 11 K.p.a. W szczególności organ ustali, czy decyzja z dnia 13 lipca 2020 r. została podpisana.

Rozpoznając ponownie sprawę PZUS powinien mieć również na uwadze, obowiązujący od dnia 16 grudnia 2020 r., przepisy art. 15zzzzzn2 ust. 1 i ust. 2 ustawy o COVID-19, zgodnie z którymi w przypadku stwierdzenia uchybienia przez stronę w okresie obowiązywania stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 przewidzianych przepisami prawa administracyjnego terminów:

1) od zachowania których jest uzależnione udzielenie ochrony prawnej przed organem administracji publicznej,

2) do dokonania przez stronę czynności kształtujących jej prawa i obowiązki,

3) przedawnienia,

4) których niezachowanie powoduje wygaśnięcie lub zmianę praw rzeczowych oraz roszczeń i wierzytelności, a także popadnięcie w opóźnienie,

5) zawitych, z niezachowaniem których ustawa wiąże ujemne skutki dla strony,

6) do dokonania przez podmioty lub jednostki organizacyjne podlegające wpisowi do właściwego rejestru czynności, które powodują obowiązek zgłoszenia do tego rejestru, a także terminów na wykonanie przez te podmioty obowiązków wynikających z przepisów o ich ustroju

- organ administracji publicznej zawiadamia stronę o uchybieniu terminu.

W zawiadomieniu, o którym mowa w ust. 1, organ administracji publicznej wyznacza stronie termin 30 dni na złożenie wniosku o przywrócenie terminu.

Co niezwykle istotne, ww. przepisy wprost uwzględniają sytuację, w której strona uchybiła terminowi do dokonania czynności kształtującej jej prawa i obowiązki. Choć przepis ten wszedł w życie w dniu następującym po dniu ogłoszenia, to jest 16 grudnia 2020 r., to niewątpliwie obejmuje zdarzenia, które miały miejsce: "w okresie obowiązywania stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19". Stan epidemii został zaś ogłoszony od dnia 20 marca 2020 r. na mocy rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 20 marca 2020 r. w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu epidemii (Dz. U. z 2020 r., poz. 491). W ocenie Sądu rozpatrującego niniejszą sprawę stanowisko dopuszczające zastosowanie omawianego przepisu w tym okresie zasługuje na aprobatę (por. wyroki WSA: w Bydgoszczy z 24 sierpnia 2021 r., sygn. akt I SA/Bd 406/21; w Szczecinie z 23 września 2021 r., sygn. akt I SA/Sz 593/21, w Poznaniu z 8 września 2021 r., sygn. akt III SA/Po 160/21 i sygn. akt . III SA/Po 162/21, wyrok WSA w Krakowie: z dnia 30 listopada 2021 r., sygn. akt I SA/Kr 1332/21, z dnia 8 grudnia 2021 r., sygn. akt I SA/Kr 903/21 i sygn. akt I SA/Kr 1388/21).

Sąd dostrzega, że w dacie wydania decyzji w niniejszej sprawie t.j. dnia 30 października 2020 r., przepisy art. 15zzzzzn2 ustawy o COVID-19 nie obowiązywały, jednak nie mogą one być obecnie przez sąd i organ pomijane.

Przywołana regulacja wyznacza bowiem również kierunek, w którym powinny zmierzać interpretacja i stosowanie przepisów ustawy o COVID-19, czyli z pominięciem nadmiernego formalizmu, z faktycznym dążeniem do umożliwienia płatnikom skorzystania ze zwolnienia z opłacenia składek. Wynika z tego, że sam ustawodawca uznał za konieczne zamieszczenie w ustawie o COVID-19 tej daleko idącej i bardzo korzystnej z punktu widzenia interesów płatników regulacji prawnej.

Podkreślić też zdecydowanie należy, że płatnicy składek nie powinni być traktowani w różny sposób w zależności jedynie od tego, kiedy uchybili terminowi do dokonania czynności wymienionej w pkt 1-6 omawianego przepisu, tj. czy przed datą wejścia w życie art. 15zzzzzn2 ustawy o COVID-19, czy też po tej dacie, co ma bezpośrednie znaczenie jeśli chodzi o obowiązki organu pouczania w zakresie możliwości przywrócenia terminów, także zawitych.

Sąd musi mieć i ma na uwadze dobro płatników w postaci prawa do zwolnienia z opłacenia składek w tym trudnym okresie stanu epidemii. Dlatego przestrzeganie przez organ także zasad wskazanych w K.p.a. i ustawie o COVID 19 powinno być dokonywane skrupulatnie, aby umożliwić zainteresowanym skorzystanie ze zwolnienia, nawet jeżeli nie dopełnili oni od razu określonego obowiązku (por. wyrok WSA w Bydgoszczy z 24 sierpnia 2021 r., sygn. akt I SA/Bd 406/21).

Sąd odstąpił od orzeczenia o kosztach postępowania, z uwagi na to, że Skarżący, po pierwsze był zwolniony z obowiązku uiszczania kosztów sądowych z mocy art. 239 pkt 1 lit. e P.p.s.a., który stanowi, że nie ma obowiązku uiszczania kosztów sądowych strona skarżąca, która zaskarżyła działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych, po drugie Skarżący w sprawie występował osobiście, bez profesjonalnego pełnomocnika.