Postanowienie WSA w Olsztynie, sygn. akt II SAB/Ol 81/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2011-12-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6194 Funkcjonariusze Służby Więziennej
658
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Dyrektor Aresztu Śledczego
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art.3 par.2 pkt 8,art.58 par.1 pkt 1,art.58 par.3
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art.217 ust.1 i 2,art.218 ust.1,2,4 i 5,art.219 ust. 1,2 i 3,art.220
journal: Dz.U. 2010 nr 79 poz 523
law: Ustawa z dnia 9 kwietnia 2010 r. o Służbie Więziennej.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alicja Jaszczak – Sikora po rozpoznaniu w dniu 21 grudnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. Z. na bezczynność Dyrektora Aresztu Śledczego w B. w wykonaniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 14 stycznia 2010r. w sprawie o sygn. akt II SAB/Ol 73/09 postanawia odrzucić skargę. WSA/pos.1- sentencja postanowienia


UZASADNIENIE

A.Z. wniósł skargę na bezczynność Dyrektora Aresztu Śledczego w B. w wykonaniu prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 14 stycznia 2010r., sygn. akt II SAB/Ol 73/09, zobowiązującego Dyrektora Aresztu Śledczego w B. do wydania aktu administracyjnego w przedmiocie wniosku wymienionego z dnia 7 maja 2009r. dotyczącego równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego w terminie jednego miesiąca od daty zwrotu akt sprawy. Skarżący powołał się na art. 153 w związku z art. 3 § 2 pkt 8 w związku z art. 3 § 2 pkt 4 i 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w związku z art. 170 i art. 171 powołanej ustawy i zażądał zobowiązania Dyrektora Aresztu Śledczego w B. do wykonania przedmiotowego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie poprzez wydanie wnioskowanego aktu w przedmiocie wniosku z dnia 7 maja 2009r. w sposób zakreślony jego sentencją i przepisami prawa, a na wypadek dostosowania się organu do tego żądania po wniesieniu skargi – stwierdzenia, iż organ naruszył obowiązki wynikające z tego wyroku oraz z ustawy Prawo postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w niniejszej sprawie miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Ponadto wniósł o orzeczenie na podstawie art. 154 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, iż organ miał obowiązek realizacji i ustosunkowania się do prawnie wiążącej go decyzji z dnia "[...]" przyznającej skarżącemu równoważnik pieniężny za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego. Skarżący wniósł o ustalenie, iż miał prawo domagać się od organu rozpoznania merytorycznie jego wniosku z dnia 7 maja 2009r. oraz skutków wywodzących się z treści decyzji z dnia "[...]". Podniósł przy tym, iż organ nie miał prawa do wydania kolejnej decyzji w tym przedmiocie bez uchylenia istniejącej w obrocie prawnym decyzji organu z dnia "[...]". Zażądał także wymierzenia organowi grzywny. W uzasadnieniu skarżący podał, iż zgodnie z treścią prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 14 stycznia 2010r. (sygn. akt II SAB/Ol 73/09) Dyrektor Aresztu Śledczego w B. miał obowiązek rozpoznać w terminie jednego miesiąca od daty zwrotu akt sprawy złożony przez niego wniosek w sprawie równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego. Dodał, iż zgodnie z decyzją z dnia "[...]" spełnia warunki do otrzymania i wypłaty przedmiotowego równoważnika pieniężnego. Tymczasem organ w dniu "[...]" wydał kolejną decyzję w sprawie, nie ustosunkowując się w ogóle do poprzedniej prawnie wiążącej decyzji oraz wniosku skarżącego z dnia 7 maja 2009r. Skarżący zaznaczył również, iż pismem z dnia 10 października 2011r. wezwał Dyrektora Aresztu Śledczego w B. do wykonania wyroku, a następnie pismem z dnia 11 października 2011r. wystąpił do Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w O., wskazując, iż Dyrektor Aresztu pozostaje w zwłoce. Jednak do dnia wniesienia skargi organy te pozostają w zwłoce. W związku z tym, zdaniem skarżącego skarga zasługuje na uwzględnienie.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Aresztu Śledczego w B. wniósł o jej odrzucenie. Wyjaśnił, iż sprawa uprawnień skarżącego do wypłaty równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego w roku 2009 była przedmiotem rozpoznania przez WSA w Olsztynie w sprawie o sygn. akt II SA/Ol 850/10. Wyrokiem z dnia 16 listopada 2010r. WSA w Olsztynie uchylił decyzję Dyrektora Aresztu Śledczego w B. w przedmiocie odmowy przyznania równoważnika pieniężnego za remont mieszkania, zaś Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 28 lipca 2011r. oddalił skargę kasacyjną wywiedzioną przez skarżącego od wyroku WSA w Olsztynie. Podniesiono, iż w okresie, gdy akta sprawy znajdowały się w NSA, skarżący złożył skargę na bezczynność organu w niniejszej sprawie, która została odrzucona. Postanowieniem z dnia 4 maja 2011r., sygn. akt II SAB/Ol 32/11 WSA w Olsztynie uznał, iż w świetle nowej ustawy z dnia 9 kwietnia 2010r. o Służbie Więziennej sąd administracyjny nie jest właściwy w sprawie o wypłatę równoważnika pieniężnego za remont lokalu. Jednocześnie organ wskazał, iż w dniu 21 lipca 2011r. została wypłacona skarżącemu kwota 336,43 zł brutto tytułem równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego za rok 2009 po złożeniu przez skarżącego stosownego wniosku wraz z załącznikami.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Należy przede wszystkim wskazać, iż skarżący wniósł skargę na bezczynność organu w wykonaniu wyroku tut. Sądu, powołując się na art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej w dalszej części uzasadnienia: p.p.s.a.). Podnieść jednak należy, iż zgodnie z tym przepisem kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt. 1-4a, czyli w przypadku gdy organ orzeka w drodze decyzji administracyjnej, postanowienia w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończącego postępowanie, a także postanowienia rozstrzygającego sprawę co do istoty, postanowienia w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, innych aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa oraz pisemnych interpretacji przepisów prawa podatkowego wydawanych w indywidualnych sprawach.

W niniejszej sprawie należało zatem w pierwszej kolejności ustalić, czy w związku z wejściem w życie z dniem 13 sierpnia 2010r. przepisów ustawy z dnia 9 kwietnia 2010r. o Służbie Więziennej (Dz.U. Nr 79 poz. 523 ze zm.) przedmiotowa skarga podlega kognicji sądu administracyjnego. Powołana ustawa w sposób odmienny od dotychczasowego uregulowała bowiem zasady orzekania w sprawach dotyczących funkcjonariuszy Służby Więziennej. W ustawie tej wprowadzony został Rozdział 20, w którym określono zasady rozpatrywania sporów o roszczenia funkcjonariuszy ze stosunku służbowego. Z przepisów tych wynika, iż nie wszystkie sprawy podlegają załatwieniu w trybie postępowania administracyjnego i kontroli sądu administracyjnego. Część spraw, mimo iż dotyczą stosunku służbowego, poddane zostały orzekaniu przez sąd właściwy w sprawach z zakresu prawa pracy, zaś niektóre ze spraw służbowych w ogóle zostały wyłączone z możliwości ich zaskarżania w jakimkolwiek trybie.

Jak wynika z treści art. 217 ust. 2 ustawy o Służbie Więziennej przez sprawy ze stosunku służbowego należy rozumieć: nawiązanie stosunku służbowego, powoływanie oraz mianowanie funkcjonariuszy na stanowiska służbowe, przenoszenie, odwoływanie i zwalnianie ze stanowisk służbowych, nadawanie stopni Służby Więziennej, zawieszanie w czynnościach służbowych, zwalnianie ze służby, stwierdzanie wygaśnięcia stosunku służbowego, ustalanie uposażenia, przyznawanie świadczeń pieniężnych oraz inne konieczne czynności związane z powstaniem, zmianą, ustaniem stosunku służbowego oraz realizacją wynikających z treści tego stosunku służbowego uprawnień i obowiązków funkcjonariuszy. Zgodnie z ustępem 1 tego artykułu sprawy takie rozstrzyga przełożony w formie pisemnej (art. 217 ust. 1 cytowanej ustawy). Jednakże wskazać należy, iż w ramach formy pisemnej ustawodawca przewidział różny tryb załatwiania spraw służbowych, a w związku z tym także różny tryb zaskarżania rozstrzygnięć w tych sprawach. Jak wynika z treści art. 218 ust. 1 i 2 ustawy o Służbie Więziennej sprawy dotyczące zwolnienia ze służby, przeniesienia z urzędu do pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej, przeniesienia na niższe stanowisko służbowe oraz zawieszenia w czynnościach służbowych rozstrzyga się w formie decyzji, od której funkcjonariusz może, w terminie 14 dni, wnieść odwołanie do wyższego przełożonego. Do postępowań w tych sprawach stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnych, a od decyzji organu odwoławczego przysługuje prawo do wniesienia skargi do sądu administracyjnego (art. 218 ust. 4 i 5 tej ustawy).

Z kolei sprawy wynikające z podległości służbowej, dotyczące powoływania oraz mianowania na stanowiska służbowe, odwoływania oraz zwalniania ze stanowisk służbowych i przenoszenia do dyspozycji, nadawania stopni Służby Więziennej, delegowania do czasowego pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej, oddelegowania do wykonywania zadań służbowych poza Służbą Więzienną w kraju lub poza granicami państwa oraz powierzenia obowiązków służbowych na innym stanowisku służbowym rozstrzyga się w formie rozkazu personalnego, od którego odwołanie nie przysługuje (art. 219 ust. 1 i 3 ustawy o Służbie Więziennej).

Zgodnie zaś z art. 220 ustawy o Służbie Więziennej spory o roszczenia ze stosunku służbowego funkcjonariuszy w sprawach niewymienionych w art. 218 ust. 1 i art. 219 ust. 1 i 2 rozpatruje sąd właściwy w sprawach z zakresu prawa pracy.

W świetle tak sformułowanych zapisów ustawy o Służbie Więziennej należy stwierdzić, iż sprawa dotycząca równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego w aktualnym stanie prawnym stanowi sprawę ze stosunku służbowego, która nie jest rozpatrywana w postępowaniu administracyjnym w trybie uregulowanym przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego, gdyż nie została wymieniona w art. 218 ust. 1 ustawy o Służbie Więziennej. Zatem także nie podlega kognicji sądu administracyjnego skarga na bezczynność organu w tym zakresie.

Należy przy tym wyjaśnić, iż wprawdzie skarga na bezczynność organu związana jest z wyrokiem tut. Sądu z dnia 14 stycznia 2010r., sygn. akt II SAB/Ol 73/09, w którym zobowiązano Dyrektora Aresztu Śledczego w B. do wydania aktu administracyjnego w przedmiocie wniosku wymienionego z dnia 7 maja 2009r. dotyczącego równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego w terminie jednego miesiąca od daty zwrotu akt sprawy, jednak wyrok ten został wydany w poprzednim stanie prawnym. W międzyczasie – jak wskazano wyżej - zmienił się stan prawny w związku z wejściem w życie nowej ustawy o Służbie Więziennej i sąd administracyjny utracił kompetencję do rozpatrzenia niniejszej sprawy. Przy czym nawet sprawy wszczęte w poprzednim stanie prawnym i niezakończone do dnia wejścia w życie ustawy podlegają nowym uregulowaniom, co wynika z art. 268 ust. 1 ustawy z dnia 9 kwietnia 2010r. o Służbie Więziennej. Zatem skarga na bezczynność organu w niniejszej sprawie jest niedopuszczalna z uwagi na to, że sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego.

Wobec powyższego na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i art. 58 § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji postanowienia.