Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 780/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2005-12-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono decyzję II i I instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mariola Jaroszewska Sędziowie: Sędzia WSA Tamara Dziełakowska Asesor WSA Katarzyna Krzysztofowicz (spr.) Protokolant Marta Went po rozpoznaniu w dniu 1 grudnia 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi Z. K. na decyzję Wojewody z dnia 23 kwietnia 2003 r., nr [[...]] w przedmiocie pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Prezydenta Miasta z dnia 28 lutego 2003 r., nr [[...]], 2. orzeka, że decyzje wymienione w punkcie pierwszym wyroku nie mogą być wykonane.


UZASADNIENIE

Prezydent Miasta decyzją z dnia 28 lutego 2003 roku, nr [[...]], wydaną na podstawia art. 55 ust. 2 pkt 1, art. 59 ust. 1 i art. 49 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku - Prawo budowlane (tekst jednolity: Dz. U. z 2000 roku, nr 106, poz. 1126 ze zm.), po rozpatrzeniu wniosku J. M. w sprawie udzielenia pozwolenia na użytkowanie chłodni na ryby przy ul. C. w S., udzielił pozwolenia na użytkowanie samowolnie wybudowanego magazynu - chłodni, na terenie przy ul. C. w S.

W uzasadnieniu decyzji wskazał, iż Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego pismem z dnia 19 listopada 2002 roku przekazał mu sprawę samowolnie wybudowanego magazynu - chłodni na ryby, na działce położonej w S. przy ul. C., do ww. pisma załączając następujące dokumenty:

· protokół oględzin z dnia 29 kwietnia 2002 roku;

· opinię Wydziału Urbanistyki i Architektury z dnia 17 maja 2002 roku, nr [[...]];

· pismo Wydziału Gospodarki Komunalnej i Ochrony Środowiska Urzędu Miejskiego w S. nr [[...]] z dnia 23 lipca 2002 roku;

· oświadczenie A. z dnia 10 października 2002 roku;

· oświadczenie K. S. z dnia 8 października 2002 roku;

· oświadczenie D. i J. M. z dnia 7 października 2002 roku.

Organ I instancji stwierdził, iż z protokołu oględzin z dnia 29 kwietnia 2002 roku wynika, że przedstawiciele organu nadzoru budowlanego, przy udziale zainteresowanych stron, dokonali wizji na terenie posesji przy ul. C. w S., w trakcie której ustalono, iż do znajdującego się na ww. posesji murowanego obiektu gospodarczego (komórki) został dobudowany obiekt o wymiarach 2,85 x 2,20m (dwie ściany zewnętrzne murowane, dach drewniany kryty papą), który jedną ścianą przylega do komórki, a drugą do ściany garażu. W trakcie wizji inwestor oświadczył, że obiekt został wybudowany w 1995 roku, bez pozwolenia na budowę.

Organ I instancji wskazał także, iż opierając się na:

· oświadczeniu inwestora z dnia 7 października 2002 roku, że dobudówkę murowaną wykonał w 1995 roku,

· oświadczeniu wykonawcy obiektu, że wykonał komórkę dla inwestora w kwietniu 1995 roku,

· oświadczeniu właściciela zakładu elektromechanicznego, że komora chłodnicza została uruchomiona przez A. w kwietniu 1995 roku;

ustalił, iż przedmiotowy obiekt został wybudowany w kwietniu 1995 roku, a zatem od daty zakończenia budowy obiektu do dnia wszczęcia postępowania przez organ nadzoru budowlanego (kwiecień 2002 roku) upłynęło 7 lat.

Organ stwierdził także, iż istnienie samowolnie wybudowanej na terenie przy ul. C. w S. dobudówki, służącej jako magazyn - chłodnia na ryby, nie narusza przepisów o zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, co wynika z:

· opinii Wydziału Urbanistyki i Architektury Urzędu Miejskiego nr [[...]] z dnia 17 maja 2002 roku;

· decyzji Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego nr [[...]] z dnia 23 stycznia 2003 roku.

Jak wskazał bowiem organ z wydanej przez Wydział Urbanistyki i Architektury opinii wynika, że działka nr [[...]] położona w S. przy ul. C., zgodnie z planem ogólnym zagospodarowania przestrzennego miasta S., zatwierdzonym uchwałą Rady Miejskiej nr [[...]] z dnia 30 marca 1994 roku, znajduje się na terenie zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej ([[...]]). Przy czym plan ogólny miasta dopuszcza łączenie funkcji mieszkaniowej z innymi podstawowymi funkcjami usługowymi nie stwarzającymi uciążliwości dla sąsiedniej zabudowy mieszkaniowej z zastrzeżeniem, że o usankcjonowaniu samowoli powinny zadecydować opinie i uzgodnienia właściwych organów - w niniejszej sprawie Powiatowego Inspektora Sanitarnego w S., który decyzją nr [[...]] z dnia 23 stycznia 2003 roku wyraził zgodę na prowadzenie działalności w magazynie ryb przy ul. C. w S., w zakresie przechowywania ryby świeżej lub lodowanej, w ilości dostosowanej do wielkości pomieszczenia chłodni, przy zachowaniu wymogów podanych w przepisach sanitarnych.

Mając na uwadze powyższe organ stwierdził, iż w niniejszej sprawie znajdzie zastosowanie art. 49 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku - Prawo budowlane (tekst jednolity: Dz. U. z 2000 roku, nr 106, poz. 1126 ze zm.), albowiem obiekt istnieje dłużej niż 5 lat, a jego istnienie nie narusza przepisów o zagospodarowaniu przestrzennym, a zatem, zgodnie z treścią art. 55 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku - Prawo budowlane, wymagane jest uzyskanie pozwolenia na użytkowanie samowolnie wybudowanego obiektu.

Organ I instancji wskazał również, iż właściciel obiektu złożył wniosek o wydanie pozwolenia na użytkowanie oraz (oprócz wcześniej wymienionej decyzji Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego) dokumenty wskazane w art. 58 ustawy Prawo budowlane tj. inwentaryzację budowlaną obiektu wykonaną w grudniu 2002 roku i opinię techniczną opracowaną przez osobę uprawnioną, z których wynika, że obiekt został wykonany zgodnie ze sztuką budowlaną, nie zagraża obiektom, do których został dobudowany i może być wykorzystywany jako pomieszczenie gospodarcze. Stwierdził również, że stan sanitarno-techniczny obiektu jest prawidłowy i można w nim przechowywać ryby świeże lub lodowane w ilości dostosowanej do wielkości pomieszczenia.

Mając na uwadze powyższe ustalenia, Prezydent stwierdził, iż w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki z art. 59 ust. 1 Prawa budowlanego do wydania pozwolenia na użytkowanie przedmiotowego obiektu budowlanego albowiem jego lokalizacja jest zgodna z miejscowym planem ogólnym zagospodarowania przestrzennego miasta S., a teren został uporządkowany (protokół z oględzin w dniu 20 lutego 2003 roku).

W odwołaniu od powyższej decyzji Z. K. wniósł o jej uchylenie zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie art. 49 ust. 1 Prawa budowlanego oraz przyjęcie błędnych ustaleń faktycznych.

W uzasadnieniu wskazał, iż lokalizacja przedmiotowego obiektu (magazynu chłodni) jest sprzeczna z ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego i w związku z tym obiekt ten winien zostać rozebrany albowiem teren położony przy ul. C. w planie zagospodarowania przestrzennego przewidziany jest pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną, a więc nie dopuszcza się tam budowy obiektów przemysłowych bądź nie związanych z zabudową mieszkaniową.

Odwołujący się stwierdził nadto, iż organ I instancji błędnie ustalił, że obiekt wybudowano w roku 1995 roku. Organ oparł się bowiem w ocenie Z. K. jedynie na oświadczeniach zainteresowanego i osób, którym polecono tak oświadczyć, odrzucając jednocześnie wszelkie wnioski dowodowe skarżącego, które zmierzały do potwierdzenia, że magazyn wybudowano w roku 1997.

Wojewoda decyzją z dnia 23 kwietnia 2003 roku, nr [[...]], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2000 roku, nr 98, poz. 1071 ze zm.) oraz art. 55 ust. 2 pkt l, art. 49 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku - Prawo budowlane (tekst jednolity: Dz. U. z 2000 roku, nr 106, poz. 1126 ze zm.), zaskarżoną decyzję organu I instancji utrzymał w mocy.

W uzasadnieniu decyzji stwierdził, iż zasadnie udzielono pozwolenia na użytkowanie magazynu - chłodni wybudowanego bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę zgodnie z art. 55 ust. 2 Prawa budowlanego, przy zachowaniu przesłanek z art. 49 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, po złożeniu przez inwestora wymaganych prawem dokumentów albowiem w toku postępowania administracyjnego ustalono, iż od zakończenia budowy obiektu upłynęło 5 lat, istnienie obiektu nie narusza ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, obiekt został wykonany zgodnie ze sztuka budowlaną i nie zagraża obiektom, do których został dobudowany, a organ I instancji protokolarnie stwierdził na miejscu budowy zgodności przedłożonej przez inwestora dokumentacji ze stanem faktycznym.

Organ II instancji wskazał przy tym, iż w niniejszej sprawie plan ogólny zagospodarowania przestrzennego miasta, zatwierdzony uchwałą Rady Miejskiej nr [[...]] z dnia 30 marca 1994 roku (rozdział 4, pkt 3) ustala obowiązek łączenia realizacji programu mieszkaniowego z odpowiednimi podstawowymi urządzeniami z zakresu oświaty, zdrowia, handlu, usług i rekreacji oraz dopuszcza łączenie funkcji mieszkaniowej z innymi funkcjami nie stwarzającymi uciążliwości dla sąsiedniej zabudowy mieszkaniowej, jednakże z zastrzeżeniem, że o usankcjonowaniu samowoli powinny zadecydować opinie i uzgodnienia właściwych organów, ponieważ plan ogólny nie precyzuje szczegółowych informacji w tym zakresie.

Organ II instancji wskazał także na treść decyzji Powiatowego Inspektora Sanitarnego dla miasta i powiatu nr [[...]] z dnia 23 stycznia 2003 roku, którą wyrażono zgodę na prowadzenie działalności w magazynie ryb ul. C. w zakresie przechowywania ryby świeżej lub lodowanej w ilości dostosowanej do wielkości pomieszczenia chłodni, przy zachowaniu wymogów podanych w przepisach sanitarnych.

Odnośnie twierdzeń odwołującego się o wybudowaniu przedmiotowego obiektu w 1997 roku organ II instancji stwierdził, iż nie są one poparte żadnymi dowodami, a wiec jako niewiarygodne nie mogą być uwzględnione w prowadzonym postępowaniu administracyjnym, a fakt wybudowania obiektu w 1995 roku potwierdza treść następujących dokumentów:

· protokołu z oględzin spisanego w dniu 29 kwietnia 2002 roku z udziałem stron postępowania;

· oświadczenia A. z dnia 10 października 2002 roku;

· oświadczenia K. S., wykonawcy obiektu z dnia 8 października 2002 roku; ·

- oświadczenia inwestora z dnia 7 października 2002 roku;

· pisma Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego nr [[...]] z dnia 19 listopada 2002 roku.

W skardze na powyższą decyzję Z. K. wniósł o jej uchylenie i przekazanie sprawy ponownie do rozpatrzenia organowi pierwszej instancji zarzucając, iż zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem prawa zarówno materialnego jak i procesowego.

W uzasadnieniu skarżący wskazał, iż zaskarżona decyzja Wojewody wydana została z naruszeniem szeregu przepisów i była wynikiem wadliwie przeprowadzonego postępowania administracyjnego. Jak wskazał bowiem skarżący w jego ocenie organ I instancji nie ustalił poza wszelką wątpliwość, iż obiekt faktycznie został wybudowany w 1995 roku. Skarżący wskazał bowiem, iż J. M. w pierwszej wersji swojego oświadczenia podawał znacznie wcześniejszą datę powstania obiektu - przed l stycznia 1995 roku, a zgodnie z wiedzą skarżącego przedmiotowy obiekt został wybudowany w roku 1997.

W ocenie skarżącego organy nie powinny opierać się jedynie na oświadczeniu A., zgodnie z którym chłodnia została uruchomiona w kwietniu 1995 roku, winny bowiem, zgodnie z treścią art. 77 § 1 k.p.a., zażądać dokumentów księgowych dla tego urządzenia tj. faktury zakupu, dowodów zaksięgowania tejże faktury w obu firmach, rozliczenia amortyzacji w firmie wnioskodawcy. Taki dopiero materiał dowodowy w ocenie skarżącego pozwoliłby poza wszelką wątpliwość na przyjęcie za prawdziwe okoliczności, iż urządzenie faktycznie zostało sprzedane w dacie wskazanej w ww. oświadczeniu. Zdaniem skarżącego wskazanym byłoby także ustalenie, choćby w zakładzie energetycznym od kiedy wnioskodawca pobierał zwiększoną ilość energii elektrycznej na potrzeby przedmiotowej chłodni. Skarżący zarzucił także, iż zaniechano przesłuchania świadka E. A., sąsiadki wnioskodawcy i skarżącego - osoby obcej, której przesłuchania skarżący domagał się, bowiem jej zeznania mogły do sprawy wiele wnieść. Odbyło się to z naruszeniem art. 78 § 1 k.p.a. Nie przesłuchano również K. S. - osoby rzekomo prowadzącej w 1995 roku przedmiotową samowolę budowlaną, poprzestając na uznaniu za wystarczający dowód z jego krótkiego pisemnego oświadczenia, które niewiele wyjaśnia, a przede wszystkim nie pozwala odpowiedzieć na kluczowe dla sprawy pytanie - kiedy przedmiotowy obiekt powstał.

Skarżący zauważył przy tym, iż plan ogólny zagospodarowania przestrzennego miasta S., uchwalony uchwałą nr [[...]] z dnia 30 kwietnia 1994 roku, na którego treść powołują się oba organy rozpatrujące niniejszą sprawę, zarówno w momencie wydawania decyzji przez organ I instancji, jak i w dacie podjęcia decyzji przez organ odwoławczy, już nie obowiązywał, bowiem utracił moc z dniem 31 grudnia 2002 roku, a zatem przeprowadzenie rozprawy administracyjnej w niniejszej sprawie było konieczne.

Niezależnie od powyższego skarżący stwierdził, iż nie może zgodzić się ze stwierdzeniem, że przechowywanie ryb i ich przetwórstwo nie stwarza uciążliwości dla mieszkańców w zabudowie domków jednorodzinnych (zabudowa mieszkaniowa niska). Sprawę w jego ocenie jednoznacznie przesądza treść § 3 pkt 9 lit. b Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 24 września 2002 roku w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczególnych kryteriów związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięć do sporządzania raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. nr 179 póz. 1490), który instalacje do przetwórstwa ryb zalicza do przedsięwzięć wymagających sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko. Również zgodnie z treścią § 4 ww. rozporządzenia określającym szczegółowe kryteria dla konieczności sporządzenia takiego raportu w punkcie 2 lit. g wymieniono jako kryterium usytuowanie przedsięwzięcia przy istniejącym sposobie użytkowania terenu. Jak wskazał skarżący w tej sytuacji należy stwierdzić, iż z jednej strony użytkowanie przedmiotowego obiektu mogło stwarzać uciążliwość dla mieszkańców, bowiem działalność wnioskodawcy została wymieniona w powołanym rozporządzeniu, a ponadto - wbrew obowiązkowi wynikającemu z § 3 pkt 9 lit. b oraz § 4 pkt 2 lit. g cyt. rozporządzenia, zaniechano sporządzenia koniecznego w takiej sytuacji raportu.

Skarżący zarzucił nadto, iż organy błędnie uznały, jako wystarczającą dla ustalenia, że prowadzenie zamierzonej działalności przetwórstwa i przechowywania ryb nie stwarza ani zagrożenia, ani uciążliwości dla sąsiadujących mieszkańców, decyzję nr [[...]] Powiatowego Inspektora Sanitarnego z dnia 23 stycznia 2003 roku. Tymczasem - zgodnie z art. 27 ust. 2 oraz art. 40 ust. 5 pkt 3 i 5 ustawy z dnia 11 maja 2001 roku o warunkach zdrowotnych żywności (Dz. U. nr 63, poz. 634) to nie organy inspekcji sanitarnej, lecz organy inspekcji weterynaryjnej sprawują nadzór i wydają decyzje spełnienia koniecznych wymagań w przypadku przetwórstwa ryb oraz chłodni i składowania środków pochodzenia zwierzęcego. Skarżący wskazał przy tym, iż jako podstawę prawną swojej decyzji Powiatowy Inspektor Sanitarny podał m.in. rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 19 grudnia 2002 roku w sprawie wymagań higieniczno - sanitarnych (Dz. U. nr 234, poz. 1979), gdy tymczasem brak w materiałach sprawy jakichkolwiek dowodów dla stwierdzenia, że obiekt spełnia takie wymagania w sferze higieniczno-sanitarnej, jak choćby co do sposobu przechowywania i gromadzenia odpadów (§ l pkt 3 rozporządzenia), co do sposobu odprowadzenia ścieków (§ 5 rozporządzenia) oraz informacji czy uwzględniono stosowne usytuowanie obiektu z uwagi na prowadzoną w nim działalność (§ 4 rozporządzenia).

Powyższe w ocenie skarżącego wskazuje, iż decyzja Powiatowego Inspektora Sanitarnego spowodowała wydanie pozwolenia na użytkowanie przedmiotowego obiektu z naruszeniem prawa budowlanego, a w szczególności art. 5 ust. 1 pkt l lit. d, art. 5 ust. 1 pkt 2 oraz art. 5 ust. 2 pkt. 6 cytowanej ustawy.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Rozpoznając niniejszą sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem l stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta co do zasady sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych - Dz. U. nr 153, poz. 1269).

Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Zaskarżona decyzja Wojewody z dnia 23 kwietnia 2003 roku oraz poprzedzająca ją decyzja Prezydenta Miasta z dnia 28 lutego 2003 roku zostały oparte na treści miejscowego planu ogólnym zagospodarowania przestrzennego miasta S., zatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej w S. nr [[...]] z dnia 30 marca 1994 roku, który w ocenie skarżącego utracił moc z dniem 31 stycznia 2002 roku.

Rozpatrując powyższy zarzut skargi Sąd zważył, iż zgodnie z treścią art. 67 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku o zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity: Dz. U. z 1999 roku, nr 15, poz. 139 ze zm.), miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego, obowiązujące w dniu wejścia w życie ustawy (tj. 1 stycznia 1995 roku), utraciły moc po upływie 8 lat od dnia wejścia jej w życie (a wiec z końcem 2002 roku), z zastrzeżeniem ust. 2, który stanowi, iż przepisu ust. 1 nie stosuje się do terenów objętych zmianami miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, dokonanymi na zasadach określonych w ustawie. Ustęp 1 a cytowanego artykułu stanowi zaś, że jeżeli w terminie, o którym mowa w ust. 1, rada gminy uchwali studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy i przystąpi do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo jego zmiany, plan, o którym mowa w ust. 1, zachowuje ważność, w granicach objętych uchwałą, do czasu uchwalenia nowego planu, jednak nie dłużej niż przez 9 lat od dnia wejścia w życie ustawy (czyli do końca 2003 roku).

W niniejszej sprawie organy obu instancji, wydając decyzje w 2003 roku, na podstawie miejscowego planu ogólnym zagospodarowania przestrzennego miasta S. z 1994 roku, nie ustaliły czy plan ten nadal obowiązywał w dacie wydawania decyzji, czy też utracił moc zgodnie z treścią ustępu 1 cytowanego przepisu, a w szczególności nie sprawdziły, czy teren na którym znajduje się przedmiotowy obiekt został objęty zmianą miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, dokonaną na zasadach określonych w ustawie z dnia 7 lipca 1994 roku o zagospodarowaniu przestrzennym albo czy w terminie do dnia 31 grudnia 2002 roku rada gminy uchwaliła studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy i przystąpiła do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo jego zmiany. Dopiero ustalenie powyższych kwestii pozwoliłoby stwierdzić czy w 2003 roku ww. miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, na którego treści oparły się organy rozstrzygając niniejszą sprawę, obowiązywał i przystąpić do analizy jego zapisów dotyczących terenu, na którym zlokalizowany został obiekt będący przedmiotem niniejszego postępowania.

Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, iż działające w niniejszej sprawie organy obu instancji naruszyły obowiązującą w postępowaniu administracyjnym zasadę prawdy obiektywnej, wyrażoną w art. 7 k.p.a., zgodnie z którą w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Organy naruszyły także przepis art. 77 § 1 k.p.a., zgodnie z którym organy administracji publicznej są obowiązane w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy oraz zasadę swobodnej oceny dowodów wynikającą z treści art. 80 k.p.a. albowiem bez poczynienia ustaleń dotyczących obowiązywania planu z 1994 roku, a więc bez wszechstronnej i wyczerpującej analizy zarówno stanu prawnego, jak i faktycznego niniejszej sprawy, oparły swoje rozstrzygnięcia na treści tegoż planu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny miał przy tym na uwadze, iż ustalona przez organy treść planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego miasta również budzi uzasadnione wątpliwości. Organy nie załączyły bowiem do akt administracyjnych poświadczonych kopii fragmentów planu, dotyczących terenu, na którym znajduje się przedmiotowy obiekt, ustalając treść planu głównie na podstawie informacji z Wydziału Urbanistyki i Architektury zawartej w piśmie z dnia 17 maja 2002 roku. Sąd miał przy tym na uwadze, iż załączone do akt administracyjnych organu II instancji kserokopie fragmentów rozdziału 4 i rozdziału 14 nie zawierają żadnych adnotacji pozwalających jednoznacznie ustalić, iż dotyczą one przedmiotowego planu, a nadto zapisy zawarte w ww. kserokopiach odbiegają od treści planu przyjętej przez organy.

W ocenie Sądu takie postępowanie organów również narusza wskazane powyżej zasady postępowania administracyjnego dotyczące prowadzenia postępowania dowodowego albowiem na podstawie dokumentacji zgromadzonej w aktach administracyjnych niniejszej sprawy w ocenie Sądu nie sposób ocenić jaka część ustaleń dotyczących przeznaczenia terenu, wskazana w uzasadnieniach decyzji, rzeczywiście wynika z zapisów planu, a jaka stanowi jedynie przyjętą przez organy interpretację zapisów planu.

Z treści przepisów art. 7 i 77 § l k.p.a. wynika bowiem, iż organy administracji zobowiązane są w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy i podejmować wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy. Zgodnie z ww. przepisami organy rozpatrujące niniejszą sprawę winny zatem przede wszystkim ustalić czy miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego z 1994 roku nadal obwiązywał w dacie wydawania decyzji, a następnie ustalić w sposób nie budzący wątpliwości treść zapisów planu dotyczących terenu, na którym wybudowano przedmiotowy obiekt i dokonać ich wnikliwej analizy, czego - w ocenie Sądu - organy nie uczyniły.

Odnośnie pozostałych zarzutów zawartych w skardze Sąd zważył, iż z treści zarówno odwołania, jak i skargi wynika, iż sam skarżący przyznaje, że obiekt będący przedmiotem niniejszego postępowania został wybudowany po l stycznia 1995 roku, według oświadczeń skarżącego zawartych w ww. pismach - w 1997 roku, a zatem pod rządami ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku - Prawo budowlane. Sąd miał przy tym na uwadze, iż z akt administracyjnych niniejszej sprawy nie wynika aby skarżący wnosił o przesłuchanie w charakterze świadka E. A., czy też K. S.

Odnośnie zarzutu dotyczącego konieczności sporządzenia w niniejszej sprawie raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko Sąd stwierdził, iż jest on niezasadny albowiem § 3 pkt 9 lit. b Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 24 września 2002 roku w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczególnych kryteriów związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięć do sporządzania raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. nr 179 póz. 1490), na który powołuje się skarżący, dotyczy przedsięwzięć w przemyśle spożywczym, a konkretnie instalacji do przetwórstwa surowych ryb. Z akt niniejszej sprawy nie wynika aby w obiekcie, którego dotyczy postępowanie, miały być przetwarzane surowe ryby. Ponadto trudno uznać, iż magazyn - chłodnia o wymiarach 2,85 x 2,20m stanowi obiekt przemysłowy, który może znacząco oddziaływać na środowisko, zwłaszcza w świetle § 4 pkt 1 a cytowanego rozporządzenia, który wyraźnie wskazuje, iż o zakwalifikowaniu danego obiektu do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko decyduje m. in. skala przedsięwzięcia i wielkość zajmowanego terenu.

Rozpatrując zarzut skarżącego dotyczący braku decyzji organu inspekcji weterynaryjnej Sąd miał na uwadze, iż inwestor - aby uzyskać pozwolenie na użytkowanie obiektu, zgodnie z treścią art. 56 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane (wszystkie przepisy w brzmieniu z daty wydawania zaskarżonej decyzji), był obowiązany o zamiarze przystąpienia do użytkowania obiektu jedynie zawiadomić zgodnie z właściwością wynikającą z przepisów szczególnych organy Inspekcji Ochrony Środowiska, Inspekcji Sanitarnej, Państwowej Inspekcji Pracy oraz Państwowej Straży Pożarnej, a następnie załączyć do wniosku o udzielenie pozwolenia na użytkowanie oświadczenia o braku sprzeciwu lub uwag ze strony ww. organów (art. 57 ust. 3 Prawa budowlanego). Niewątpliwie w niniejszej sprawie żaden z ww. organów nie zgłosił sprzeciwu lub uwag, a z przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane nie wynika, aby dla uzyskania pozwolenia na użytkowanie inwestor miał obowiązek załączyć do wniosku dowód powiadomienia innego organu, niż wskazane w treści art. 56 cytowanej ustawy.

Mając powyższe rozważania na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, iż orzekające w niniejszej sprawie organy, nie czyniąc ustaleń dotyczących tego czy zaszły w niniejszej sprawie okoliczności wskazane w treści art. 67 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku o zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity: Dz. U. z 1999 roku, nr 15, poz. 139 ze zm.), pozwalające przyjąć, iż miejscowy plan ogólny zagospodarowania przestrzennego miasta S., zatwierdzony uchwałą Rady Miejskiej w S. nr [[...]] z dnia 30 marca 1994 roku, nadal obowiązywał w 2003 roku oraz nie dokonując wnikliwej analizy jego zapisów, naruszyły zasady przeprowadzenia postępowania administracyjnego wskazane w przepisach art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 ustawy z dnia z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2000 roku, nr 98, poz. 1071 ze zm.), w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy i z tych przyczyn - na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta S. z dnia 28 lutego 2003 roku.

Na podstawie art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd orzekł, iż uchylone decyzje nie mogą być wykonane.

Ponownie rozpoznając niniejszą sprawę organ administracji powinien mieć na uwadze przepisy art. 7 i 77 k.p.a. oraz wskazania Sądu zawarte w treści przedmiotowego uzasadnienia, a także przepisy ustawy z dnia z dnia 16 kwietnia 2004 roku o zmianie ustawy Prawo budowlane (Dz. U. nr 93, poz. 888), które zgodnie z treścią art. 2 ust. 1 ww. ustawy, znajdą zastosowanie do niniejszej sprawy.