Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 944/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2008-08-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
638  Sprawy egzekucji administracyjnej;  egzekucja obowiązków o charakterze niepieniężnym
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Nadzór budowlany
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 15, art. 27c, art. 33
journal: Dz.U. 1966 nr 24 poz 151
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.
article: art. 51  ust. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 1994 nr 89 poz 414
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Łucja Franiczek (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Leszek Kiermaszek, Sędzia WSA Włodzimierz Kubik, Protokolant st. sekr. sąd. Beata Bieroń, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 sierpnia 2008r. sprawy ze skargi K. S. oraz A. S. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego w celu przymuszenia wykonania nakazu doprowadzenia obiektu budowlanego do stanu zgodnego z projektem budowlanym oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w S. działając na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane ( Dz. U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016 ze zm.), nakazał K. S. i A. S. doprowadzenie robót budowlanych wykonywanych przy budowie budynku jednorodzinnego na dz. nr [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...] przy ul. [...] w S., do stanu zgodnego z projektem, będącym integralną częścią decyzji o pozwoleniu na budowę nr [...] – poprzez wykonanie skarpy zgodnie z tym projektem. Powyższa decyzja została utrzymana w mocy na podstawie decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. nr [...], zaś skargę na decyzję ostateczną oddalono na mocy prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 2 grudnia 2005 r. sygn. akt II SA/Gl 516/04.

Następnie upomnieniem z dnia [...] r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w S. na podstawie art. 15 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca

1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji ( Dz. U. z 2002 r. nr 110, poz. 968 ze zm.), wezwał K. i A. S. do wykonania obowiązku nałożonego powyższą decyzją w terminie 7 dni od doręczenia upomnienia. Upomnienie to doręczono A. S. w siedzibie organu w dniu [...] r. zaś pismem z daty [...] r. A. i K. S., poinformowali o przystąpieniu do wykonania obowiązku. W dniu [...] r. dokonano oględzin nieruchomości, stwierdzając wykonanie skarpy zgodnie z pomiarami, naniesionymi na załączonej mapie. Następnie decyzją z dnia [...] r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w S. wniósł sprzeciw do użytkowania budynku zrealizowanego na podstawie decyzji nr [...], stwierdzając niewykonanie decyzji nr [...], bowiem działki objęte pozwoleniem jedynie częściowo doprowadzono do stanu zgodnego z projektem ( w granicy działki nr [...] z działką nr [...] znajduje się ostra, niezabezpieczona krawędź grożąca osunięciem, tworzy się klin o wysokości ok. 1,5 m, zaś teren działki nr [...] nie został uporządkowany, zalega tam ziemia, na którą narzucono usuniętą część skarpy z działki nr [...]).

Jednakże wskutek odwołania inwestorów decyzją z dnia [...] r. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylił powyższą decyzję i orzekł o przyjęciu bez sprzeciwu zawiadomienia o zakończeniu budowy, bowiem użytkowania obiektu budowlanego nie można uzasadniać od wykonania robót budowlanych na terenie nie objętym decyzją nr [...] o pozwoleniu na budowę.

Z kolei Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w S. sporządził w dniu [...] r. tytuł wykonawczy nr [...], w którym m.in. wskazał jako miejsce zamieszkania zobowiązanych K. i A. S. adres w S. przy ul. [...].

Następnie postanowieniem z tej samej daty nr [...] organ egzekucyjny nałożył na K. i A. S. grzywnę w celu przymuszenia w kwocie [...] zł.

W dniu [...] r. A. S. odebrał w siedzibie organu tytuł wykonawczy z dnia [...] r. oraz postanowienie nr [...], których uprzednio nie podjęto po dwukrotnym awizowaniu przesyłki.

Pismem nadanym w dniu [...] r. A. i K. S. wnieśli zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego z wnioskiem o przywrócenie terminu do ich złożenia, podnosząc że o wystawieniu tytułu wykonawczego dowiedzieli się w dniu [...] r., zaś z jego treścią zapoznali się w dniu [...] r.

Ich zdaniem, organ egzekucyjny pominął obowiązek wydania prawidłowej decyzji z art. 51 ust. 3 pkt 2 Prawa budowlanego, co warunkuje wszczęcie postępowania egzekucyjnego, zaś po odbiorze budowy nie jest dopuszczalne prowadzenie postępowania uprzednio wszczętego i wykorzystania tzw. upomnienia. Nadto, zobowiązani wskazali na wadliwość doręczenia pism, które przesłano na adres A. S., bowiem K. S. zamieszkiwała pod innym adresem w D., co było znane organowi. Wreszcie, zobowiązani zarzucili, że nałożony na nich obowiązek został w całości wykonany we [...] r., co potwierdził organ, a następnie doszło do odbioru całej budowy jako zgodnej z projektem. Stąd też w ich ocenie wadliwe jest powoływanie się w tytule wykonawczym na upomnienie doręczone im w dniu [...] r. Wadą tytułu wykonawczego jest też nieprecyzyjne określenie nałożonego obowiązku oraz wskazanie wadliwej podstawy prawnej ( art. 51 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, zamiast art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy ). Obecnie zaś nałożony obowiązek jest niewykonalny i bezcelowy, gdyż wskutek późniejszych zmian w ukształtowaniu terenu w miejscu, w którym organ domaga się przesunięcia mas ziemnych, znajduje się oczko wodne, zalegalizowane postanowieniem nr [...] z dnia [...] r. i przebiega tam instalacja kanalizacyjna, deszczowa oraz nawadniania ogrodu, a cały teren jest wybrukowany i obsadzony pięcioletnimi drzewami. Zobowiązani zarzucili też zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego poprzez nałożenie grzywny w maksymalnej wysokości.

Postanowieniem z dnia [...]. nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w S. na podstawie art. 34 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji ( Dz. U. z 2005 r. Nr 229 poz. 1954 ze zm.), orzekł o odrzuceniu zarzutów A. i K. S. Zdaniem organu egzekucyjnego, obowiązek wskazany w tytule wykonawczym nadal istnieje, skoro decyzja nr [...] z dnia [...] r. pozostaje w obrocie prawnym, mimo uchylenia decyzji o wniesieniu sprzeciwu do użytkowania budynku. Prawidłowe też było doręczanie korespondencji na adres w S., przy czym upomnienie odebrał w siedzibie organu osobiście A. S.

Protokół z dnia [...] r. oraz załączona do niego mapa, potwierdza zaś jednoznacznie nieprawidłowe zakończenie skarpy, gdyż zamiast zakończenia jej na poziomie pierwotnym działki nr [...], wykonano pionową ścianę w granicy działek. Obecnie przywrócono też stan sprzed sporządzenia tego protokołu, gdyż wybrany fragment gruntu uzupełniono ziemią. Organ egzekucyjny nie dopatrzył się nadto nieprawidłowości w wystawionym tytule wykonawczym.

W zażaleniu na postanowienie A. i K. S. zarzucili błędne ustalenie stanu faktycznego przez organ I instancji oraz nieustosunkowanie się do wszystkich zgłoszonych przez nich zarzutów.

Ich zdaniem, obowiązek nałożony decyzją nr [...] nie istnieje, gdyż został wykonany niezwłocznie, po jej wydaniu, co potwierdził organ egzekucyjny, zaś podniesiona okoliczność przywrócenia stanu sprzed daty sporządzenia protokołu z dnia [...] r., nie może skutkować wdrożeniem postępowania egzekucyjnego, lecz uzasadniała możliwość wszczęcia nowego postępowania wobec zmienionego stanu faktycznego sprawy. Zdaniem żalących się, błędnie też organ egzekucyjny interpretuje fakt uchylenia decyzji o sprzeciwie co do użytkowania obiektu. Wreszcie, podtrzymali oni stanowisko o wadliwości dokonanych doręczeń, a mianowicie upomnienia, które doręczono jedynie A. S. oraz samego tytułu wykonawczego i postanowienia o nałożeniu grzywny, zakwestionując prawidłowość sporządzenia tytułu wykonawczego.

Zaskarżonym postanowieniem, wydanym z up. [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, orzeczono o utrzymaniu w mocy postanowienia organu I instancji o odrzuceniu zarzutów.

W pierwszym rzędzie organ odwoławczy stwierdził, iż co prawda organ egzekucyjny nie zajął stanowiska w sprawie wniosku o przywrócenie terminu, lecz rozpatrzył zarzuty, co winno stanowić podstawę do przyjęcia, iż termin ten przywrócono, zaś niedopuszczalne jest działanie na szkodę strony.

Zdaniem organu II instancji, prawidłowo też ustalił organ egzekucyjny, iż nie wykonano obowiązku nałożonego decyzją, gdyż poczynione roboty były pozorne i niezgodne z tą decyzją.

Protokół z dnia [...] r, przedstawia zaś jedynie stan zastany i zgodność z przedłożoną mapą. Wówczas wykonano też zdjęcia obrazujące ten stan. W uzasadnieniu decyzji o sprzeciwie z dnia [...] r. wyraźnie wskazano na częściowe wykonanie obowiązku, a mianowicie wykopania jedynie rowu grożącego zawaleniem zamiast usunięcia nasypanej ziemi z powierzchni dodatkowo zajętej działki oraz brak odprowadzenia nadmiaru wód gruntowych. Bez znaczenia jest też fakt późniejszego uchylenia tej decyzji i to błędnego w świetle późniejszego wyroku sądu administracyjnego.

Zdaniem organu II instancji, prawidłowo też doręczono stronom korespondencję na wskazany przez nich samych adres w S. Nie dopatrzono się też wadliwości tytułu wykonawczego, przy czym kwestionowanie podstawy prawnej decyzji ( art. 51 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego), dopuszczalne było jedynie w postępowaniu rozpoznawczym, zaś skargę oddalono na mocy wyroku z dnia 2 grudnia 2005 r. sygn. akt II SA/Gl 516/04. Organ odwoławczy nie podzielił też zarzutu o niewykonalności decyzji w związku z faktem identycznego ukształtowania terenu na działce sąsiedniej oraz zagospodarowania powierzchni terenu. Identyczny nakaz ciąży bowiem na właścicielu działki sąsiedniej, a poczynienie nakładów na terenie objętym nakazem rozbiórki nastąpiło na ryzyko inwestora. Wreszcie, zastosowany środek nie może być uznany za zbyt uciążliwy, gdyż wynika wprost z ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Stąd też zażalenia nie uwzględniono.

W skardze do sądu administracyjnego A. S. i K. S. wnieśli o uchylenie postanowień organów obydwu instancji. Skarżący zarzucili naruszenie : art. 7 kpa wskutek przyjęcia błędnych ustaleń faktycznych, art. 10 § 1 w zw. z art. 140 i art. 144 kpa poprzez uniemożliwienie im wypowiedzenia co do zebranego materiału dowodowego, art. 11 kpa poprzez błędne i niezgodne ze stanem faktycznym wskazanie przesłanek podjętej decyzji oraz art. 15 i art. 34 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym wskutek braku ponownego upomnienia oraz pobieżnego odniesienia się do treści ich zarzutów. Zdaniem skarżących, wadliwie organ II instancji powołał się na treść i uzasadnienie uchylonej decyzji o sprzeciwie z dnia [...] r., przy czym nie jest im znane orzeczenie sądu, wskazujące na wadliwość decyzji o uchyleniu sprzeciwu.

Skarżący ponowili też zarzuty co do wadliwości doręczenia tytułu wykonawczego i postanowienia nr [...], wysłanych jedynie na adres A. S., mimo że w zawiadomieniu o zakończeniu budowy wskazali różne adresy do korespondencji.

Ich zdaniem, sam tytuł wykonawczy został wystawiony nieprawidłowo, gdyż niezgodne z prawem jest powoływanie się na upomnienie doręczone w dniu [...] r., błędny jest numer decyzji podlegającej wykonaniu ( nr [...] zamiast [...]), zaś obowiązek określono w sposób zbyt ogólny, co powoduje łącznie z faktem obecnego i zalegalizowanego zagospodarowania terenu ( oczka wodnego i utwardzenia terenu ), jego niewykonalność, jako że ewentualne zmiany terenu spowodowałyby naruszenie już zalegalizowanych zachowań. Wreszcie, ich zdaniem organ odwoławczy działa arbitralnie, wydając inne rozstrzygnięcie w identycznej sprawie nr [...], zaś w istniejącym stanie faktycznym i prawnym konieczne byłoby wydanie nowej decyzji i nowego upomnienia przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego. Do skargi dołączono m.in. postanowienie o ustaleniu opłaty legalizacyjnej z tytułu realizacji oczka wodnego na działce nr [...].

Organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi podkreślając że obowiązek dotyczy działki nr [...], podczas gdy oczko wodne zlokalizowano na działce nr [...], zaś decyzja o nałożeniu obowiązku jest prawomocna i sprawa nie podlega ponownemu rozpoznaniu na etapie postępowania egzekucyjnego.

W kolejnym piśmie z dnia [...] r. skarżący ponowili argumentację co do wadliwości tytułu wykonawczego, sporządzonego w jednym egzemplarzu oraz wysłanego na niewłaściwy adres, kwestionując nadto prawidłowość jego doręczenia w trybie art. 44 kpa wobec braku uprzedniego wyczerpania trybu z art. 42 i art. 43 kpa. Skarżący podtrzymali też stanowisko o niewykonalności decyzji z uwagi na obecne zagospodarowanie terenu oraz dokonane zalegalizowanie oczka i utwardzenia terenu. Ich zdaniem, dołączony materiał fotograficzny wykazuje też brak zagrożenia i uciążliwości dla nieruchomości sąsiednich w obecnym stanie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje :

Skarga nie jest uzasadniona.

Prawidłowo bowiem organy obydwu instancji nie dopatrzyły się podstawy do uwzględnienia zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej, jako że podniesione okoliczności nie podpadały pod przesłanki, wymienione w art. 33 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji

( Dz. U. z 2005 r. Nr 229 poz. 1954 ze zm.).

W pierwszym rzędzie wskazać przyjdzie, iż zgodnie z art. 29 § 1 cyt. ustawy, organ egzekucyjny bada z urzędu dopuszczalność egzekucji administracyjnej, organ ten nie jest natomiast uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym.

W niniejszej sprawie obowiązek wynika zaś z prawomocnej decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. z dnia [...] r., w podstawie prawnej którego to rozstrzygnięcia powołano przepis art. 51 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane. W treści tej decyzji nakazano skarżącym wykonanie skarpy zgodnie z projektem, będącym integralną częścią decyzji o pozwoleniu na budowę nr [...], zaś w uzasadnieniu wyjaśniono, że w powyższym projekcie budowlanym skarpę przewidziano na działce nr [...], podczas gdy została zrealizowana skarpa o wysokości około 3 m na działce nr [...], stanowiącej współwłasność skarżącego A. S. i L. J. – w granicy z działką nr [...] (własność H. W.).

Nałożony powyższą decyzją obowiązek sprowadzał się zatem do rozbiórki

( usunięcia ) części skarpy z działki nr [...], która nie była wszak objęta udzielonym pozwoleniem na budowę i zakończenia jej na poziomie gruntu rodzinnego działki nr [...]. Nie budzi żadnej wątpliwości, iż mimo wadliwego sformułowania obowiązku, decyzja ta nie zmierzała do legalizacji robót wykonanych z istotnym odstępstwem od warunków pozwolenia na budowę. Wynika to nie tylko z powołanej podstawy prawnej, lecz również rodzaju ( treści ) obowiązku. Gdyby inaczej rozumować, iż w istocie chodziło o czynności w celu doprowadzenia wykonanych robót do stanu zgodnego z prawem ( art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego), to skutkiem niewykonania obowiązku winno być wydanie nakazu rozbiórki całej skarpy na podstawie art. 51 ust. 4 Prawa budowlanego. Tymczasem decyzja z dnia [...] r. miała na celu rozbiórkę części skarpy, która została zrealizowana z odstępstwem od udzielonego pozwolenia na budowę i nie zmierzała do legalizacji robót, wykonanych niezgodnie z udzielonym pozwoleniem na budowę.

Zatem nałożony obowiązek rozbiórki części skarpy podlegał egzekucji administracyjnej, bowiem tylko obowiązki z art. 51 ust. 1 pkt 2 i 3 Prawa budowlanego, nakładane są w toku postępowania rozpoznawczego, a ich niewykonanie skutkuje wydaniem kolejnej decyzji o nakazie rozbiórki ( art. 51 ust. 4 Prawa budowlanego ) – zgodnie ze stanem prawnym z daty nałożenia obowiązku. Zasadność i wymagalność obowiązku nie podlegała zaś badaniu przez organ egzekucyjny zgodnie z art. 29 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

Prawidłowo też ustaliły organy obydwu instancji, iż powyższy obowiązek nie został przez skarżących wykonany i nie nastąpiło jego wygaśnięcie ( art. 33 pkt 1 tej ustawy). Wszak decyzja z dnia [...] r. pozostaje w obrocie prawnym. Dowodem wykonania obowiązku wbrew stanowisku skarżących nie jest zaś fakt uchylenia w trybie odwoławczym decyzji o wniesieniu sprzeciwu wobec zgłoszenia użytkowania budynku. Nie stwierdzono wówczas wykonania decyzji, lecz organ II instancji stanął na stanowisku, iż użytkowania budynku nie można uzależniać od wykonania robót na terenie nie objętym decyzją o pozwoleniu na budowę. Obecnie zaś przyznano, iż pogląd ten był wadliwy z uwagi na wyrok tut. Sądu z dnia 5 grudnia 2005 r.

Pismem z dnia [...] r. ( k. 28 akt adm.), skarżący powiadomili o zamiarze poczęcia prac mających na celu doprowadzenie robót budowlanych do stanu wynikającego z pozwolenia na budowę, zgodnie z upomnieniem otrzymanym w dniu [...] r., a następnie w dniu [...] r. zawiadomili organ nadzoru budowlanego o zakończeniu budowy budynku, nie dokonując oddzielnego zawiadomienia o wykonaniu obowiązku.

W dniu [...] r. przeprowadzono oględziny, z udziałem skarżącego w trakcie których ustalono, że skarpę wykonano zgodnie z pomiarami naniesionymi na dołączoną mapę ( k. 36 akt adm.). Taki stan rzeczy potwierdza zaś jedynie częściowe wykonanie obowiązku. Mianowicie, usunięto wówczas jedynie część skarpy z działki nr [...], tworząc rów pomiędzy działką nr [...], z której nie usunięto skarpy. Poczynione w tym względzie ustalenia faktyczne nie mogą być uznane za dowolne, gdyż wynikają nie tylko z uzasadnienia decyzji PINB z dnia [...] r. ( k. 39 akt adm.), lecz znajdują oparcie w dokumentacji fotograficznej, do której odwołał się organ II instancji w motywach zaskarżonego postanowienia. Zdjęcie to ( k. 49 akt adm.) potwierdza jednoznacznie, że po otrzymaniu upomnienia wykopano rów pomiędzy działkami nr [...] i nr [...], usuwając w ten sposób tylko częściowo skarpę z działki nr [...], co nie doprowadziło do stanu zgodnego z projektem budowlanym, gdyż nie zakończono skarpy na poziomie gruntu rodzinnego działki nr [...], a pozostawiono skarpę na działce nr [...].

Po przeprowadzeniu oględzin w dniu [...] r. skarżący nie dokonali zaś żadnych dalszych czynności w celu wykonania obowiązku, lecz co nie jest kwestionowane, przywrócili stan poprzedni i dodatkowo zagospodarowali teren (vide: materiał fotograficzny załączony do skargi ).

Oznacza to, że nałożony obowiązek został przed wszczęciem egzekucji wykonany jedynie częściowo. Taki stan rzeczy nie stanowi zaś podstawy do umorzenia postępowania egzekucyjnego w wyniku uwzględnienia zarzutu. Inaczej byłoby w przypadku, gdyby skarżący wykonali w całości nakaz objęty decyzją z dnia [...] r., a następnie powtórnie samowolnie zrealizowali skarpę. Jedynie wówczas niniejsze postępowanie egzekucyjne podlegałoby umorzeniu, zaś wobec nowych robót budowlanych należałoby wdrożyć postępowanie rozpoznawcze. Skoro jednak obowiązek objęty prawomocną decyzją nie został wykonany w całości, prowadzenie egzekucji administracyjnej w oparciu o tytuł wykonawczy z dnia [...] r. było uzasadnione i to bez potrzeby powtórnego doręczenia upomnienia w trybie art. 15 ustawy.

Zmiana okoliczności faktycznych sprawy w postaci poczynienia dalszych nakładów na nieruchomość skarżących nie ma zaś żadnego znaczenia w niniejszej sprawie. Decyzja z dnia [...] r. pozostaje w obrocie prawnym i podlega wykonaniu, mimo zalegalizowania budowy oczka wodnego z utwardzeniem terenu na działce nr [...]/ vide: postanowienie z dnia [...] r. - k. 7 akt sądowych). Powyższa decyzja o nakazie rozbiórki części skarpy nie dotyczy tego terenu, zaś wskutek nasadzenia roślinności i obsiania trawą, nie doszło do wygaśnięcia obowiązku. Bez znaczenia jest też fakt, że istniejący obecnie stan rzeczy, sprzeczny z decyzją z dnia [...] r., nie rodzi konfliktów sąsiedzkich.

Chybiony jest również zarzut skargi co do określenia w tytule wykonawczym obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku, wynikającego z decyzji z dnia [...] r. ( art. 33 pkt 3 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym ). W treści tytułu wykonawczego z dnia [...] r. prawidłowo powtórzono zapis i podstawę prawną, przywołaną w tejże decyzji. Nie jest zaś możliwe i dopuszczalne w toku postępowania egzekucyjnego modyfikowanie treści decyzji, nakładającej egzekwowany obowiązek, czego w istocie domagali się skarżący. Natomiast wątpliwości strony co do treści decyzji podlegają wyjaśnieniu w odrębnym postępowaniu w trybie art. 113 § 2 kpa. Zresztą, treść pisma obojga skarżących z dnia [...] r., będącego reakcją na upomnienie z dnia [...] r. jednoznacznie wskazuje na brak wątpliwości co do treści obowiązku.

Nie zachodzi też niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym w rozumieniu art. 33 pkt 5 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym. Niewykonalność ta musi się wiązać bądź z wadą decyzji, nakładającą obowiązek z art. 156 § 1 pkt 5 kpa, bądź wystąpić po wydaniu tej decyzji. Wobec treści prawomocnego wyroku z dnia 2 grudnia 2005 r. sygn. akt II SA/Gl 516/04, mocą którego oddalono skargę na decyzję ostateczną o nałożeniu egzekwowanego obowiązku, nie jest dopuszczalne podnoszenie zarzutu niewykonalności obowiązku przed wydaniem decyzji z uwagi na ogólność sformułowanego nakazu. W niniejszej sprawie przesłanka ta nie wystąpiła też po wydaniu decyzji z uwagi na wykonane następnie prace na tym terenie. Jak już wyżej podano, postępowanie legalizacyjne nie dotyczy robót na terenie objętym nakazem, zaś trudności techniczne i szkoda związana z wykonaniem obowiązku, nie stanowi o jego niewykonalności. Godzi się też zauważyć, że skarżący przedłożyli postanowienie o ustaleniu opłaty legalizacyjnej, które nie kończy postępowania i nie jest dowodem usankcjonowania istniejącego zainwestowania terenu. Gdyby zaś w istocie zapadła ostateczna decyzja o zalegalizowaniu robót, znajdujących się na tej części skarpy, która objęta jest postępowaniem egzekucyjnym, to należało wdrożyć tryb nadzwyczajny w celu jej wyeliminowania z obrotu prawnego z uwagi na fakt istnienia prawomocnej decyzji o nakazie usunięcia skarpy.

Wbrew twierdzeniom skarżących, nastąpiło też prawidłowe doręczenie im upomnienia z dnia [...] r. Pismo to skierowano do obojga skarżących, zaś fakt, że odebrał je osobiście A. S. nie ma żadnego znaczenia, bowiem niewątpliwie dotarło do wiadomości K. S., czego dowodem jest pismo obojga skarżących z daty [...] r. - jako odpowiedź na upomnienie ( k. 28 akt adm.).

Ustawa o postępowaniu egzekucyjnym nie przewiduje też powtórnego upomnienia z uwagi na upływ czasu do daty wystawienia tytułu wykonawczego. Stąd też nie zachodziła przesłanka z art. 33 pkt 7 ustawy.

Nie jest też zasadny zarzut zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego w rozumieniu art. 33 pkt 8 ustawy z uwagi na nałożenie grzywny w maksymalnej wysokości, wynikającej z art. 121 § 2 ustawy. Wysokość grzywny w celu przymuszenia nie jest również uzależniona od sytuacji majątkowej i osobistej zobowiązanych i środek ten winien być stosowany, mimo częściowego wykonania obowiązku. Jedynie wykonanie obowiązku w całości bądź też jego bezprzedmiotowość stanowi o niedopuszczalności stosowania środka egzekucyjnego ( art. 7 § 3 ustawy ).

Wreszcie, sporządzony w niniejszej sprawie tytuł wykonawczy spełnia wymogi z art. 27 ustawy.

Zgodnie z art. 27 c ustawy, jeżeli egzekucja ma być prowadzona zarówno z majątku wspólnego zobowiązanego i jego małżonka jak i z ich majątków osobistych, tytuł wykonawczy wystawia się na oboje małżonków.

W niniejszej sprawie nie jest negowany fakt, że skarżący są małżeństwem, stąd też zachodziła podstawa do wystawienia jednego tytułu wykonawczego na oboje z nich, niezależnie od ustroju majątkowego. Nie ma też żadnego znaczenia fakt, że korespondencję w toku postępowania egzekucyjnego wysyłano skarżącym na adres, pod którym skarżąca nigdy nie była zameldowana. Wszak taki właśnie wspólny adres podawali oni w pismach kierowanych do organu i niewątpliwie zarówno upomnienie, jak i tytuł wykonawczy dotarły do obojga z nich, czego dowodem jest wniesienie zarzutów przez oboje skarżących. Podniesiona w skardze kwestia powołania w tytule wykonawczym błędnego numeru egzekwowanej decyzji ( nr [...], zamiast [...]), dotyczy zaś postanowienia o nałożeniu grzywny i jest oczywistą omyłką pisarską. Nie ma bowiem żadnych wątpliwości co do oznaczenia decyzji, podlegającej wykonaniu.

Stąd też w niniejszej sprawie brak było podstaw do uwzględnienia zarzutów na podstawie art. 33 i 34 ustawy. Odnosząc się do powstałych kwestii podniesionych w skardze i piśmie z dnia [...] r., wskazać należy, iż w postępowaniu egzekucyjnym organ administracji rozpoznając zarzuty nie stosuje trybu z art. 10 § 1 kpa. Wszak postanowienie wydaje się w wyniku inicjatywy zobowiązanego i w postępowaniu egzekucyjnym nie zgromadzono żadnego materiału dowodowego, który nie był znany skarżącym. Co więcej, skarżący udzielili w dniu [...]

r. pełnomocnictwa celem zapoznania się z aktami sprawy, z którymi pełnomocnik zapoznał się w dniu [...] r.( k. 71 akt adm.), a więc już po wystawieniu tytułu wykonawczego. Znamienny jest też fakt, że wówczas skarżący podali ten sam adres, na który wcześniej wysłano tytuł wykonawczy.

Aczkolwiek można się zgodzić z zarzutami skargi co do niepełnego uzasadnienia postanowień organu obydwu instancji, to jednak uchybienie wymogom z art. 107 § 3 kpa w zw. z art. 126 kpa, nie mogło mieć istotnego wpływu na wynik sprawy. Braki w tym zakresie nie dotyczą bowiem ustaleń faktycznych co do niewykonania obowiązku ( art. 7 i art. 11 kpa ).

W ramach niniejszego postępowania sądowego nie podlegało też kontroli rozstrzygnięcie, wydane w stosunku do innych osób ( postanowienie z dnia [...] r. – k. 6 akt sądowych ). Skarżący nie mogą zatem domagać się uwzględnienia skargi na tej podstawie, że organy administracji w odrębnym postępowaniu uwzględniły zarzuty innych osób zobowiązanych na podstawie innej decyzji.

Z tych wszystkich względów nie stwierdzając naruszenia prawa materialnego ani też przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, bądź skutkujących wznowieniem tego postępowania, Wojewódzki Sąd Administracyjny skargę oddalił na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia

2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).