Wyrok NSA, sygn. akt I FSK 484/06
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2007-01-30 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Izba Skarbowa
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 184
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jan Zając Sędziowie Sędzia NSA Maria Dożynkiewicz (sprawozdawca) Sędzia NSA Artur Mudrecki Protokolant Magdalena Nowakowska po rozpoznaniu w dniu 30 stycznia 2007 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Syndyka Masy Upadłości spółki A [sp. z o.o. w W.] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 8 listopada 2005 r., sygn. akt I SA/Wr 2595/03 w sprawie ze skargi Syndyka Masy Upadłości spółki A na postanowienie Izby Skarbowej we Wrocławiu z dnia [...] września 2003 r., nr [...] w przedmiocie uchylenia postanowienia o sprostowaniu oczywistej omyłki w oznaczeniu strony decyzji i umorzeniu postępowania 1. oddala skargę kasacyjną 2. zasądza od Syndyka Masy Upadłości spółki A na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej we Wrocławiu kwotę 240 zł (słownie: dwieście czterdzieści złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego


UZASADNIENIE

I FSK 484/04

UZASADNIENIE

Wyrokiem z 8 listopada 2005 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił skargę J. P.- syndyka masy upadłości spółki A [sp. z o.o. w W.] na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej we Wrocławiu z [...] września 2003r. uchylające postanowienie Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej we Wrocławiu z [...] czerwca 2003r. w przedmiocie sprostowania z urzędu oczywistej omyłki w oznaczeniu strony w decyzji z 3 czerwca 2003 r. dotyczącej rozliczenia podatku VAT za miesiące : kwiecień, maj, czerwiec, październik, listopad i grudzień 2000r. i umarzające postępowanie w tym zakresie.

W uzasadnieniu Sąd ten wskazał, że Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej wydał 3 czerwca 2003r, decyzję w sprawie podatku VAT za miesiące : kwiecień, maj, czerwiec, październik, listopad i grudzień 2000r. skierowaną do Spółki A. Pismem z 12 czerwca 2003r. syndyk J. P. poinformował Urząd Kontroli Skarbowej, że postanowieniem z 3 czerwca 2003r. Sąd Rejonowy dla Wrocławia Fabrycznej VIII Wydział Gospodarczy w sprawie o sygn. akt VIII V 119/03 ogłosił upadłość spółki A, a zatem na podstawie art. 97 §1 pkt 4 Kpa ulegają zawieszeniu wszelkie postępowania w stosunku do upadłej .

W związku z tym Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej uznając, że w decyzji wymiarowej z 3 czerwca 2003r. popełniono oczywistą omyłkę w oznaczeniu strony postanowieniem z [...] czerwca 2003r. pomyłkę tę z urzędu sprostował.

Syndyk masy upadłości J. P. wniósł zażalenie na powyższe postanowienie , domagając się - na podstawie art. 62 prawa upadłościowego w związku z art. 97§ 1 pkt 4 KPA- jego uchylenia i wydania postanowienia o zawieszeniu postępowania podatkowego w zakresie wskazanym w decyzji wymiarowej z 3 czerwca 2003r. Zdaniem Syndyka organ administracji państwowej z chwilą ogłoszenia upadłości winien zawiesić postępowanie podatkowe dotyczące mienia upadłego do czasu rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Postępowanie podatkowe, które zostało wszczęte przeciwko upadłemu przed ogłoszeniem upadłości może być podjęte przeciwko syndykowi dopiero wtedy gdy w postępowaniu upadłościowym sędzia komisarz nie uzna wierzytelności, albo gdy sąd odmówił jej uznania.

Dyrektor Izby Skarbowej we Wrocławiu z powołaniem się na art. 239 w związku z art.233§ 1 pkt 2a Ordynacji podatkowej ( Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.) uchylił zaskarżone postanowienie i umorzył postępowanie w tym zakresie. W motywach postanowienia stwierdził , iż organ podatkowy w trybie art. 215 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa, może z urzędu prostować w drodze postanowienia błędy rachunkowe, oraz inne oczywiste omyłki w wydanej przez ten organ decyzji. Natomiast w rozpatrywanej sprawie oznaczenie jako strony postępowania spółki A nie stanowiło "oczywistej omyłki", o której mowa w powołanym art. 215 § Ordynacji podatkowej. Wskazał, iż organ kontroli skarbowej o postawieniu spółki A w stan upadłości został powiadomiony dopiero pismem z 12 czerwca 2003r., tym samym Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej wydając [...] czerwca 2003r. decyzję określającą tejże Spółce rozliczenie w podatku VAT za poszczególne miesiące 2000r. nie mógł wiedzieć , że w tym samym dniu Sąd ogłosi jej upadłość. W odniesieniu do zarzutu nie zawieszenia przez organy podatkowe postępowania podatkowego dotyczącego mienia upadłego do czasu rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego, organ odwoławczy wskazał, iż wydanie decyzji podatkowej nie było uzależnione od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Wszystkie kwestie mające znaczenie dla toczącego się postępowania podatkowego zostały wyjaśnione i udokumentowane w postępowaniu kontrolnym i podatkowym, bez potrzeby ich rozstrzygania przez inne organy . Z chwilą wydania decyzji przez organ pierwszej instancji postępowanie podatkowe zostało zakończone. Nadto zdaniem organu II instancji wymienione w art. 201 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa inne przesłanki dotyczące zawieszenia postępowania podatkowego nie przewidują zawieszenia tego postępowania w przypadku ogłoszenia upadłości kontrolowanego. Organ ten wskazując na art. 20 §1 Prawa upadłościowego ( tj. Dz. U. z 1991r Nr 118 poz. 512 ze zm.), stwierdził, że ogłoszenie upadłości ogranicza się do utraty przez upadłego prawa do zarządzania oraz możliwości korzystania i rozporządzania majątkiem, należącym do upadłego w dniu ogłoszenia upadłości, jak również majątkiem nabytym w toku postępowania upadłościowego. Majątek ten staje się masą upadłości. Upadły dalej jednak pozostaje podmiotem praw i obowiązków podatkowych jest zatem stroną w rozumieniu przepisów art. 133 i 134§1 w związku z art. 7 Ordynacji podatkowej.

W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia, oraz zawieszenie postępowania podatkowego ze skutkami na dzień ogłoszenia upadłości, podnosząc zarzut pogwałcenia zasady praworządności wynikającej z art. 120 Ordynacji podatkowej przez naruszenie:

* art. 60 w związku z art. 15 prawa upadłościowego, z których wynika, że

początkiem dnia, w którym Sąd ogłosi upadłość strony, postępowanie dotyczące

jej majątku toczyć się może wyłącznie do i z udziałem syndyka masy upadłości,

* art. 62 prawa upadłościowego, z którego wynika że w sprawie wszczętej

przeciwko upadłemu przed ogłoszeniem upadłości o wierzytelność, która uległa

zgłoszeniu do masy, postępowanie może być podjęte przeciwko syndykowi,

jednak tylko w tym wypadku, gdy nie dojdzie do uznania tej wierzytelności w

postępowaniu upadłościowym.

W uzasadnieniu skarżący podniósł zarzut całkowitego pominięcia prawa upadłościowego i jego skutków na gruncie postępowania podatkowego. Jego zdaniem postępowanie administracyjne dotyczące mienia upadłego, w tym jego zobowiązań publiczno- prawnych, podlega zawieszeniu z chwilą ogłoszenia upadłości na podstawie przepisu art.97 §1 pkt 3 KPA.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko i argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wskazanym wyżej wyrokiem oddalając skargę w uzasadnieniu stwierdził, że zgodnie z art. 215 § 1 Ordynacji podatkowej organ podatkowy może, z urzędu lub na żądanie strony , prostować w drodze postanowienia błędy rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanej przez ten organ decyzji. Ustawodawca mówiąc o możliwości sprostowania błędów rachunkowych oraz innych oczywistych omyłek nie podaje ustawowej definicji tych pojęć , w związku z czym stosując ten przepis należy mieć na uwadze potoczne znaczenie tych pojęć. W literaturze przedmiotu przyjmuje się, że "oczywistość" omyłki musi wynikać z zestawienia materiału zawartego w aktach sprawy z treścią decyzji. Sąd ten wskazując na orzecznictwo Najwyższego Trybunału Administracyjnego, które jest aktualne do dziś i powszechnie aprobowane przez naukę prawa , podniósł, że istota błędów i omyłek podlegających sprostowaniu polega na tym ,że w decyzji wyrażono coś , co widocznie niezgodne jest z myślą wyrażoną niedwuznacznie przez władzę , a zostało tylko wypowiedziane przez przeoczenie , niewłaściwy dobór słowa, omyłkę pisarską itp. ( wyrok NTA z dnia 13.01 1932 K. rej 8534/30). Wg tego Sądu redakcja przepisu art. 215 § 1 Ordynacji podatkowej jednoznacznie wskazuje na to, że wszystkie wymienione wady decyzji charakteryzuje cecha ich oczywistości czyli, że są to błędy widoczne na pierwszy rzut oka , bez potrzeby przeprowadzania dodatkowych badań, czy ustaleń, stanowiąca jednocześnie granice dopuszczalności sprostowania , które wyrażają się tym ,że sprostowanie nie może prowadzić do zmiany merytorycznej decyzji.

Zdaniem Sądu zarzuty skargi i jej uzasadnienie w ogóle nie odnoszą się do przedmiotu sprawy objętej zaskarżonym postanowieniem, tj. zasadności sprostowania decyzji podatkowej w części dotyczącej oznaczenia strony postępowania. Z materiału aktowego badanej sprawy wynika, iż do momentu wydania decyzji podatkowej z 3 czerwca 2003r. określającej Spółce za poszczególne miesiące 2000r. podatek od towarów i usług i wprowadzenia tej decyzji 5 czerwca 2003r. do obrotu prawnego ( data doręczenia jej spółce A ) Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej we Wrocławiu nie posiadał informacji o zapadłym 3 czerwca 2003r. w sprawie o sygn. akt VIII U 119/03 postanowieniu Sądu Rejonowego dla Wrocławia -Fabrycznej Wydział VIII Gospodarczego d/s Upadłościowo-Układowych o ogłoszeniu upadłości spółki A i wyznaczeniu J.P. jako syndyka masy upadłości . Informacje o tym fakcie powziął dopiero z pisma syndyka z 12 czerwca 2003r. Zasadnie zatem organ II instancji zdaniem tego Sądu uznał, iż w stanie faktycznym sprawy na dzień wydania decyzji pierwszo-instancyjnej nie popełniono omyłki w oznaczeniu strony , skoro nie było podstaw -przy braku jakiejkolwiek informacji o złożeniu wniosku spółki A o ogłoszenie jej upadłości- do innego oznaczenia adresata decyzji podatkowej niż dotychczasowa strona postępowania. Poinformowanie przez syndyka masy upadłości po wydaniu decyzji podatkowej pierwszo-instancyjnej adresowanej do Spółki A o postanowieniu ogłaszającym upadłość tej Spółki nie może być odczytywane przez organ I instancji jako mylne oznaczenie przez niego strony i tym samym nie może być ono przedmiotem sprostowania , albowiem nie stanowi ono oczywistej omyłki organu w rozumieniu art. 215 § 1 Ordynacji podatkowej. Z uwagi na przedmiot rozstrzygnięcia organu odwoławczego zbędne są wg tego Sądu rozważania na temat podstaw do wydania przeciwko Spółce A decyzji podatkowej i możliwości wydania postanowienia o zawieszeniu postępowania po wydaniu decyzji wymiarowej, bowiem zarzuty i argumenty skargi w tym zakresie wykraczają poza zakres przedmiotu rozstrzygnięcia będącego przedmiotem osądu w sprawie.

Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi- (Dz. U. Nr 153, poz.1270).

Skargę kasacyjną od wskazanego wyżej wyroku w imieniu skarżącego wniósł jego pełnomocnik, zaskarżając wyrok ten w całości.

Jako podstawę kasacyjną autor skargi kasacyjnej wskazał:

1. naruszenie prawa materialnego, polegające na niewłaściwej wykładni i w konsekwencji nie zastosowaniu art. 60 i art. 62 w zw. z art. 15 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z 24 października 1934 r. Prawo upadłościowe, w szczególności poprzez przyjęcie, że wynikający z tych przepisów zakaz prowadzenia postępowania przeciwko upadłemu nie dotyczy sytuacji, w których organ nie miał wiedzy o ogłoszeniu upadłości,

2. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. naruszenie art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, polegające na pominięciu przekazanej przez stronę w piśmie z 12 grudnia 2003 r. informacji i dowodu, potwierdzających, że tej samej wierzytelności organ podatkowy pierwszej instancji dochodził w trybie zgłoszenia wierzytelności do rąk Sędziego Komisarza, zmierzając w ten sposób do uzyskania tytułu egzekucyjnego ( art., 170 § 1 pr. up.) oraz w postępowaniu podatkowym, zmierzając do wydania decyzji podatkowej.

Wskazując na powyższe pełnomocnik skarżącego wniósł o:

1. uchylenie w całości wyroku Sądu pierwszej instancji,

2. zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu autor skargi kasacyjnej wskazał, że 3 czerwca 2003 r. Sąd Rejonowy dla Wrocławia Fabrycznej Wydział VIII Gospodarczy ogłosił upadłość spółki A i wyznaczył syndyka w osobie J. P. Postępowanie to toczy się nadal na podstawie przepisów prawa upadłościowego z 1934 r. (co wynika z art. 536 ustawy z 28 lutego 2003 r. Prawo upadłościowe i naprawcze ( Dz. U nr 60, poz. 535 ze zm., dalej PUiN). Autor skargi kasacyjnej wskazując na art. 15 pr. Up. zgodnie, z którym data postanowienia sądu jest datą ogłoszenia upadłości, stwierdził, że jej skutki biegną od początku tego dnia, ogłoszenie to ma charakter konstytutywny i jest skuteczne z dniem ogłoszenia. Żadnych szczególnych skutków prawnych dla tego stanu nie wiąże zdaniem autora skargi kasacyjnej ustawodawca z faktem powiadomienia o upadłości wierzycieli lub osób zainteresowanych. Wbrew supozycjom Sądu, podkreślonym w ustnym uzasadnieniu wyroku, że syndyk nie zrozumiał istoty tej decyzji, jako czysto formalnej -syndyk w swoim zażaleniu na tę decyzję, odnoszącym się niewątpliwe do całości tego postępowania zgłosił wątpliwości identyczne jak Dyrektor Izby Skarbowej i WSA w wyroku, uznając, że w okolicznościach sprawy, gdy wydając 3 czerwca decyzję, doręczoną 5 czerwca, UKS o upadłości strony nie wiedział, trudno oznaczenie strony uznać za oczywistą pomyłkę. Skarżący zakwestionował samą dopuszczalność prowadzenia tego postępowania od momentu ogłoszenia upadłości, a najpóźniej od momentu powiadomieniu o tym organu. Autor skargi wskazując na usytuowanie art. 62 pr. up. w tej ustawie stwierdził, że z chwilą ogłoszenia upadłości strony postępowania podatkowego uległo ono zawieszeniu z mocy prawa, z uwagi na konieczność uprzedniego rozstrzygnięcia co do ustalenia listy wierzytelności w postępowaniu upadłościowym - gdyż tylko w jego trybie w czasie trwania postępowania upadłościowego wierzyciel może być zaspokojony z majątku upadłego, stanowiącego masę upadłości i poddanego władztwu syndyka. Zdaniem autora skargi kasacyjnej Syndyk nie zwalczał nigdy, jak to Sąd uznał, prawidłowości oznaczenia adresata decyzji podatkowej, ale samą dopuszczalność prowadzenia postępowania podatkowego, w którego toku zapadła decyzja urzędu w tej sprawie, kolejna decyzja Dyrektora Izby Skarbowej o jej uchyleniu, wreszcie wyrok WSA .

W odpowiedzi na skargę kasacyjną pełnomocnik Dyrektora Izby Skarbowej wniósł o jej odrzucenie ze względu na uchybienie terminu do jej wniesienia, a z ostrożności procesowej ewentualnie o jej oddalenie oraz zasądzenie od strony skarżącej na rzecz organu kosztów postępowania kasacyjnego.

W uzasadnieniu pełnomocnik organu wskazał, że zaskarżony wyrok został doręczony stronie skarżącej jak wynika z materiałów przedłożonych organowi 9 stycznia 2006 r. Skarga kasacyjna datowana jest na 8 lutego 2006 r., natomiast prezentata Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu - Biuro Podawcze wskazuje datę 28 lutego 2006 r. Wobec tego zdaniem pełnomocnika organu skarga kasacyjna została złożona po terminie, winna więc być odrzucona. Skarga kasacyjna nie została też wg pełnomocnika organu oparta na ustawowej podstawie. Z uzasadnienia skargi kasacyjnej wynika ponadto, że kwestionuje ona rozstrzygnięcie organów podatkowych, a nie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Skarga kasacyjna odnosi się przy tym do materii, która nie była przedmiotem postępowania sądowoadministracyjnego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

W związku z wnioskiem organu o odrzucenie skargi kasacyjnej zawartym w odpowiedzi na skargę kasacyjną stwierdzić należy, że nie ma racji pełnomocnik organu, by skarga ta wniesiona została z uchybieniem terminu określonego w art. 177 § 1 p.p.s.a. O zachowaniu terminu do wniesienia pisma, w tym przypadku skargi kasacyjnej, za pośrednictwem poczty, a taka sytuacja miała miejsce w tej sprawie, wbrew temu co wskazuje się w odpowiedzi na skargę kasacyjną nie decyduje prezentata Sądu lecz data nadania pisma w urzędzie pocztowym . W myśl bowiem art. 83 § 3 p.p.s.a. oddanie pisma w polskim urzędzie pocztowym lub w polskim urzędzie konsularnym jest równoznaczne z wniesieniem go do sądu. Jak wynika ze stempla pocztowego znajdującego się na przesyłce zawierającej skargę kasacyjną, skarga ta została nadana 8 lutego 2006 r., a więc w terminie określonym w art. 177 § 1 p.p.s.a.

Autor skargi kasacyjnej skargę tę oparł na naruszeniu prawa materialnego i naruszeniu przepisów postępowania, czyli na obu podstawach określonych w art. 174 p.p.s.a. Zarzucając naruszenie przepisów postępowania tj. art. 106 § 3 wskazanej wyżej ustawy skarżący twierdzi, że spowodowane ono zostało pominięciem przekazanej przez stronę w piśmie z 12 grudnia 2003 r. informacji i dowodu o dochodzeniu wierzytelności wynikającej z decyzji organu podatkowego równocześnie w postępowaniu upadłościowym.

Przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego było postanowienie uchylające postanowienie organu pierwszej instancji o sprostowaniu z urzędu oczywistej omyłki w decyzji określającej podatek od towarów i usług za niektóre miesiące 2000 r. i umarzające w tym zakresie postępowanie. Granice rozpoznania Sądu pierwszej instancji ze względu na treść art. 134 § 1 p.p.s.a. wyznaczone były tym właśnie rozstrzygnięciem. Sąd pierwszej instancji oceniał więc legalność rozstrzygnięcia organu odwoławczego w zakresie sprostowania oczywistej omyłki. Zarzut skargi kasacyjnej dotyczący pominięcia przez Sąd pierwszej instancji informacji o zgłoszeniu wierzytelności podatkowych w postępowaniu upadłościowym nie ma związku z przedmiotem rozstrzygnięcia o sprostowaniu, sprowadza się bowiem do ewentualnej dwutorowości w dochodzeniu należności podatkowych. Naruszenie przepisów postępowania stanowi podstawę skargi kasacyjnej jedynie, jeżeli uchybienie Sądu mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Pomiędzy uchybieniem procesowym, a wydanym w sprawie orzeczeniem podlegającym zaskarżeniu musi więc zachodzić związek przyczynowy. Skoro pominięcie przez Sąd pierwszej instancji wskazanej w skardze kasacyjnej informacji o dochodzeniu należności w zakresie podatku od towarów i usług również w postępowaniu upadłościowym nie miało istotnego wpływu na rozstrzygnięcie w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki , to zarzut ten trudno uznać za uzasadniony.

Zarzucając naruszenie prawa materialnego autor skargi autor skargi kasacyjnej stwierdził, że polega ona na niewłaściwej wykładni art. 60 i art. 62 w związku z art. 15 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z 24 października 1934 r. - prawo upadłościowe. Zgodnie z art. 60 prawa upadłościowego wymienionego wyżej postępowanie dotyczące mienia wchodzącego w skład masy upadłości może być wszczęte i dalej prowadzone jedynie przez syndyka lub przeciwko syndykowi. Przepis ten określa więc, kto jest stroną postępowania dotyczącego mienia wchodzącego w skład masy upadłości. W myśl natomiast art. 62 tegoż prawa postępowanie w sprawie, wszczętej przeciwko upadłemu przed ogłoszeniem upadłości, która ulega zgłoszeniu do masy, może być podjęte przeciwko syndykowi, jednak tylko w tym przypadku, gdy w postępowaniu upadłościowym sędzia komisarz nie uznał wierzytelności albo gdy na skutek sprzeciwu sąd odmówił uznania. Przepis ten określa warunki podjęcia postępowania przeciwko syndykowi, wszczętego przeciwko upadłemu przed ogłoszeniem upadłości o wierzytelność zgłoszoną do masy. Stosownie zaś do art. 15 prawa upadłościowego data postanowienia sądu jest datą ogłoszenia upadłości. Przepis ten określa od jakiej daty skuteczne jest postanowienie o ogłoszeniu upadłości. Wszystkie wymienione wyżej przepisy są przepisami procesowymi, a nie jak wskazuje autor skargi kasacyjnej przepisami o charakterze materialnym. W tej sytuacji należy ocenić zasadność zarzutu naruszenia wskazanych przepisów, przyjmując jednak, że skarżący podniósł zarzut naruszenia przepisów postępowania, błędnie nazwany naruszeniem prawa materialnego.

Stosownie do art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania ze względu na kompetencje sądów administracyjnych określone w art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. - prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. Nr 153 poz. 1269 ze zm.) i art. 3 § 1 p.p.s.a. może być podstawą skargi kasacyjnej, jeżeli dotyczy ono postępowania przed Sądem pierwszej instancji oraz gdy naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skarga kasacyjna nie zawiera powiązania naruszenia wskazanych wyżej przepisów z naruszeniem przez Sąd w zaskarżonym wyroku przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Związanie ze względu na treść art. 183 § 1 p.p.s.a przez Naczelny Sąd Administracyjny granicami skargi kasacyjnej oznacza, że brak wskazania jakie to przepisy ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zostały przez Sąd pierwszej instancji naruszone w związku z niewłaściwą wykładnią art. 60 , art. 62 w związku z art. 15 prawa upadłościowego czyni niezasadnym wskazany w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia przepisów prawa upadłościowego.

Wobec powyższego skargę kasacyjną jako niezasadną należało na podstawie art. 184 p.p.s.a oddalić.

O kosztach orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 , art. 205 § 2 i art. 209 tej ustawy.