Wyrok NSA, sygn. akt I FSK 1368/12
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2013-08-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 116
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Grażyna Jarmasz, Sędzia NSA Danuta Oleś, Sędzia NSA Roman Wiatrowski (sprawozdawca), Protokolant Marta Sokołowska-Juras, po rozpoznaniu w dniu 21 sierpnia 2013 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej R. Z. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 stycznia 2012 r. sygn. akt III SA/Wa 832/11 w sprawie ze skargi R. Z. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 29 grudnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności członka zarządu za zaległości podatkowe spółki w podatku od towarów i usług za sierpień 2006 r. oraz koszty postępowania egzekucyjnego 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od R. Z. na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w W. kwotę 180 (słownie: sto osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

1. Wyrok Sądu pierwszej instancji i przedstawiony przez ten Sąd tok postępowania przed organami podatkowymi.

1.1. Wyrokiem z 16 stycznia 2012 r., sygn. akt: III SA/Wa 832/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę R. Z. (dalej: "strona", "skarżący") na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z 29 grudnia 2010 r., nr [...] w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności członka zarządu za zaległości podatkowe spółki w podatku od towarów i usług za sierpień 2006 r.

1.2. Przedstawiając stan sprawy Sąd pierwszej instancji podał, że Dyrektor Izby Skarbowej w W. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z 30 lipca 2010 r., orzekającą o solidarnej ze sp. z o.o. D. (poprzednio B. sp. z o.o.) odpowiedzialności R. Z. jako członka zarządu tej spółki za jej zaległość z tytułu zobowiązań w podatku od towarów i usług za sierpień 2006 r., których termin płatności upływał w czasie pełnienia przez niego obowiązków członka zarządu uznając jednocześnie, że nie wystąpiły przesłanki uwalniające go od odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki.

1.3. Na skutek wniesionego przez skarżącego odwołania, Dyrektor Izby Skarbowej w W. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu powyższej decyzji organ odwoławczy powołując się na treść art. 116 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm – dalej: "O.p.") stwierdził, że wykazano istnienie pozytywnych przesłanek odpowiedzialności skarżącego za zobowiązania spółki, albowiem z dokumentów rejestracyjnych spółki wynikało, że w okresie od 12 września 2006 r. do 2 listopada 2006 r. skarżący był członkiem zarządu spółki, a zatem pełnił tę funkcję w momencie kiedy powstały zobowiązania podatkowe spółki, które następnie przekształciły się w zaległość podatkową (25 września 2006 r. – termin płatności podatku, za który orzeczono o odpowiedzialności strony).

Organ odwoławczy dokonując analizy sytuacji finansowej D. sp. z o.o. w okresie pełnienia przez skarżącego funkcji prezesa zarządu stwierdził, że kwalifikowała się ona do złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości, czego również sam skarżący nie kwestionował twierdząc, iż w czasie pełnienia przez niego funkcji prezesa został złożony taki wniosek. Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, że w aktach sprawy znajduje się pismo Sądu Rejonowego w P. z dnia 20 listopada 2011 r., sygn. akt: [...], stanowiące odpowiedź na zapytanie Naczelnika Urzędu Skarbowego, w którym Sąd poinformował, że nie doszło do ogłoszenia upadłości B. sp. z o.o., bowiem przedmiotowe wnioski (z 8 września 2006 r., 17 listopada 2006 r.) nie zostały skutecznie zgłoszone, gdyż obarczone były brakami formalnymi skutkującymi ich każdorazowy zwrot i pozostały bez wpływu na wynik sprawy. Sąd wskazał, że także wniosek z 26 września 2006 r. został zwrócony z powodu uprawomocnienia się zarządzenia o zwrocie.

2. Skarga do Sądu pierwszej instancji.

2.1. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżący zarzucił organom naruszenie: art. 51 § 1 pkt 1, art. 59 § 1 pkt 1, art. 62 § 1, art. 116 (w szczególności: § 1 pkt. 1 lit. b), § 1 pkt. 2 oraz § 2), art. 122, art. 187 § 1 i § 3 oraz art. 191 O.p.

W uzasadnieniu skarżący wywodził, że organy podatkowe nie wykazały, iż rzeczywiście podejmowane były czynności zmierzające do ustalenia majątku spółki podlegającego egzekucji oraz że egzekucja z tak ujawnionego majątku okazała się bezskuteczna. Organy nie wykazały zatem wystąpienia podstawowej przesłanki odpowiedzialności skarżącego, jaką jest bezskuteczność egzekucji wobec spółki, w której skarżący pełnił funkcję członka zarządu.

2.2. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując tym samym dotychczasowe stanowisko w sprawie.

3. Uzasadnienie rozstrzygnięcia Sądu pierwszej instancji.

3.1. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznając zarzuty skargi za niezasadne i powołując się na treść art. 116 O.p. za bezsporną w przedmiotowej sprawie uznał okoliczność, iż skarżący pełnił funkcję członka zarządu spółki z o.o. B. w okresie od 12 września 2006 r. do 2 listopada 2006 r., a więc w okresie, w którym upływał termin płatności podatku od towarów i usług za sierpień 2006 r. (termin ten upływał z dniem 25 września 2006 r.).

Sąd pierwszej instancji w pełni podzielił stanowisko organów podatkowych, że egzekucja z majątku spółki była nieskuteczna. W tym zakresie Sąd wskazał, że w stosunku do majątku D. sp. z o.o. prowadzone było postępowanie egzekucyjne, do którego (z uwagi na zbieg egzekucji do rachunku bankowego spółki w Dominet Bank S.A.) został wyznaczony Komornik Sądowy przy Sądzie Rejonowym w W. Postanowieniem z 2 czerwca 2008 r. Komornik Sądowy umorzył postępowanie egzekucyjne na podstawie art. 824 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. z 1964 nr 43 poz. 296 ze zm. – dalej: "k.p.c.") z uwagi na brak majątku należącego do ww. spółki. Sąd, mając na uwadze przyczynę umorzenia postępowania egzekucyjnego za niewątpliwe uznał, że w niniejszej sprawie wystąpiła przesłanka określona w art. 116 § 1 O.p., tj., bezskuteczność egzekucji z majątku spółki.

Odnosząc się natomiast do przesłanek egzoneracyjnych, Wojewódzki Sąd Administracyjny zwrócił uwagę, że błędne jest zapatrywanie skarżącego, który uważa, iż przekazanie informacji o zaniżeniu wartości majątku spółki z o.o. D. przy sprzedaży go na rzecz spółki z o.o. B. stanowi ziszczenie przesłanki, o której mowa w art. 116 § 1 pkt 2 O.p. W ocenie Sądu nie ulega wątpliwości, że skoro majątek spółki został sprzedany, to prowadzenie z niego egzekucji w celu pokrycia długu poprzedniego właściciela nie jest możliwe, i to niezależnie od kwoty za jaką został sprzedany. Ponadto trafnie, zdaniem Sądu, organ odwoławczy zauważył, że jeżeli transakcja sprzedaży majątku spółki D. została dokonana w formie aktu notarialnego w dniu 16 marca 2007 r. repertorium A Nr [...] przed notariuszem za cenę 670.000 zł, to jego wzruszenie może nastąpić tylko w drodze postępowania sądowego (co w niniejszej sprawie nie nastąpiło). Prawidłowo zatem - zdaniem Sądu - organ podatkowy przyjął wartość sprzedanego majątku taką jaka została podana w akcie notarialnym. W rezultacie Sąd uznał, że skarżący nie wskazał żadnego majątku spółki, z którego egzekucja była możliwa.

Wojewódzki Sąd Administracyjny odnosząc się do przesłanki wykazania mienia spółki (art. 116 § 1 pkt 2 O.p.) wskazał również, że skarżący powiadomił Prokuraturę Rejonową w C. o popełnieniu przez zarząd spółki przestępstwa z art. 300 § 1 Kodeksu karnego, polegającego na udaremnieniu w dniu 16 marca 2007 r. zaspokojenia wierzyciela (Skarbu Państwa reprezentowanego przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w W.) przez dłużnika – D. sp. z o.o., w razie grożącej tej spółce upadłości, przez zbycie na rzecz B. sp. z o.o. na podstawie aktu notarialnego - umowy sprzedaży składników swojego majątku w postaci prawa użytkowania wieczystej gruntów oraz budynków i innych urządzeń. Sąd pierwszej instancji zaznaczył, że Prokuratura sprawę umorzyła wobec braku znamion czynu zabronionego.

Sąd pierwszej instancji nie dopatrzył się również nieprawidłowości po stronie działań organów podatkowych w zakresie braku wyjaśnienia przez te organy przyczyn zwrotu złożonego przez skarżącego wniosku o ogłoszenie upadłości spółki. W celu wyjaśnienia tych okoliczności Dyrektor Izby Skarbowej wystąpił z pismem do Sądu Rejonowego w P. a z nadesłanej przez Sąd odpowiedzi jednoznacznie wnikało, że przedmiotowe wnioski zostały zwrócone z powodu braków formalnych. Sąd uznał – wbrew twierdzeniom skarżącego – że organy nie naruszyły także przepisów O.p. regulujących zasady prowadzenia postępowania podatkowego, w szczególności art. 122, 127, 191 O.p.

4. Skarga kasacyjna.

4.1. Strona zaskarżyła powyższy wyrok w całości zarzucając Sądowi pierwszej instancji naruszenie:

I. przepisów prawa materialnego poprzez ich błędną wykładnię, tj.:

- art. 116 § 1 pkt 1 i 2 O.p., poprzez nietrafne przyjęcie, że spełnione zostały przesłanki do orzeczenia odpowiedzialności skarżącego za zobowiązania podatkowe spółki, w której był członkiem zarządu;

II. przepisów postępowania, tj.:

- art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej: "P.p.s.a.") w zw. z art. 122 i 187 O.p. wobec uznania przez Sąd, że organy podatkowe nie uchybiły przepisom O.p., tzn. zaskarżone decyzje zostały wydane w następstwie podjęcia wszystkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, jakie tylko organ mógł podjąć. Ponadto ww. naruszenia przejawia się, w tym że Sąd w wyniku kontroli legalności działalności organów podatkowych nie zastosował środka określonego w ustawie, mimo że zebrany przez organ materiał dowodowy okazał się niewystarczający i budzący wątpliwości, które przy uzupełnieniu tego materiału mogły przechylić szalę na korzyść skarżącego. Przede wszystkim Sąd przyjął uzasadnienie organu podatkowego oparte głownie o materiał dowodowy świadczący na niekorzyść skarżącego. Sąd nie dostrzegł, że materiał ten mógłby zostać uzupełniony o akta sprawy o sygn. akt: [...] oraz o przesłuchanie osoby przygotowującej wniosek o ogłoszenie upadłości w celu uzyskania informacji kto podpisał przedmiotowy wniosek. Z uwagi na naruszenie zasady prawdy obiektywnej (art. 122 O.p.) oraz zupełności materiału dowodowego (187 § 1 O.p.) Sąd winien był sprawując kontrolę legalności uchylić zaskarżoną decyzję na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a.

4.2. Przy tak sformułowanych zarzutach skarżący wniósł o uchylenie wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie na rzecz strony kosztów postępowania.

4.3. Dyrektor Izby Skarbowej nie wniósł odpowiedzi na skargę kasacyjną.

5. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

5.1. W pierwszej kolejności należy zwrócić uwagę, że zgodnie z art. 183 § 1 zd. pierwsze P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, która w niniejszej sprawie nie występuje.

5.2. W skardze kasacyjnej sformułowano m.in. zarzut naruszenia art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c 151 P.p.s.a. w zw. z art. 122 i 187 O.p. wobec uznania przez Sąd, że organy podatkowe nie uchybiły przepisom O.p., tzn. zaskarżone decyzje zostały wydane w następstwie podjęcia wszystkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, jakie tylko organ mógł podjąć.

5.3. Do naruszenia powyższych przepisów miało dojść m.in. w ten sposób, że Sąd pierwszej instancji nie wziął pod uwagę, że organy odmówiły rozważenia istotnej części dowodów z dokumentów, jakie strona przedstawiła w toku postępowania administracyjnego. W ocenie autora skargi kasacyjnej Sąd pierwszej instancji nie zauważył, że materiał dowodowy jest niekompletny w zakresie wyjaśnienia okoliczności, czy skarżący także przy pomocy organów podatkowych wykazał istnienie przesłanek egzoneracyjnych.

5.4. W szczególności w ocenie autora skargi kasacyjnej zbyt powierzchownie został oceniony dowód w postaci informacji z Sądu Rejonowego w P. z dnia 10 maja 2010r. o zwrocie wniosku o ogłoszenie upadłości. Autor skargi kasacyjnej uważa, że analiza akt postępowania [...] pozwoliłaby na ustalenie, że w niniejszej sprawie mógłby mieć zastosowanie wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 10 listopada 2009r., sygn. akt P 88/08.

W wyroku tym Trybunał Konstytucyjny stwierdził, że "art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. - Prawo upadłościowe i naprawcze (Dz. U. z 2009 r. Nr 175, poz. 1361), w zakresie odnoszącym się do dłużnika niekorzystającego z pomocy adwokata lub radcy prawnego, jest niezgodny z art. 45 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz nie jest niezgodny z art. 32 ust. 1 Konstytucji". Autor skargi kasacyjnej wywodzi bowiem, że "twierdzenia skarżącego, że przy przygotowaniu wniosku o ogłoszenie upadłości korzystał z pomocy profesjonalnego pełnomocnika prawnego nie pozwala na przyjęcie tezy, że ten profesjonalny pełnomocnik podpisał ów wniosek".

Powyższy sposób uzasadniania zarzutów skargi kasacyjnej przemawia, że jej autor konstruuje jedynie wątpliwości nie wskazując jednocześnie pewnego stanu faktycznego.

Mając na uwadze rozważania Trybunału Konstytucyjnego w przywołanym wyroku, stwierdzić należy, że nie mógł on mieć zastosowania do przedmiotowej sprawy. W uzasadnieniu powyższego wyroku Trybunał Konstytucyjny podniósł, że "Skutkiem wyroku jest wyeliminowanie z obrotu prawnego, z chwilą ogłoszenia jego sentencji w Dzienniku Ustaw, normy zawartej w art. 28 ust. 1 p.u.n., we wskazanym w wyroku zakresie.

W nowym stanie prawnym obowiązkiem sądu będzie wezwanie dłużnika, niekorzystającego z pomocy adwokata lub radcy prawnego, pod rygorem zwrotu wniosku, do uzupełnienia lub poprawienia braków formalnych wniosku o ogłoszenie upadłości na zasadach przewidzianych w art. 130 k.p.c., stosowanym odpowiednio na podstawie odesłania zawartego w art. 35 p.u.n. Na zarządzenie przewodniczącego, w którym dokładnie określone muszą być zarówno braki formalne jak i termin ich uzupełnienia oraz skutki niezachowania tego terminu, dłużnikowi nie przysługuje zażalenie. Dłużnik będzie miał zatem siedem dni od chwili doręczenia mu wezwania na uzupełnienie lub poprawienie braków. Wniosek dłużnika poprawiony lub uzupełniony w terminie wywoła skutki od chwili jego wniesienia. Natomiast w wypadku bezskutecznego upływu terminu przewodniczący zwróci wniosek dłużnikowi. Wniosek zwrócony w tym trybie nie wywoła skutków, jakie p.u.n. wiąże z jego wniesieniem, a w celu wszczęcia postępowania upadłościowego dłużnik będzie musiał powtórzyć wniosek, licząc się z konsekwencjami uchybienia dwutygodniowemu terminowi złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości, określonymi w art. 21 ust. 3 p.u.n."

W tym kontekście wskazać należy, że rozważania Trybunału Konstytucyjnego zawarte w wyroku z 10 listopada 2009 r., sygn. akt: P 88/08 mogłoby mieć zastosowanie jedynie wówczas, gdyby dłużnik nie skorzystał z pomocy adwokata lub radcy prawnego.

Tymczasem w skardze do Sądu pierwszej instancji skarżący podniósł, że według jego wiedzy wniosek o ogłoszenie upadłości z dnia 26 września 2006 r. został zwrócony z przyczyn formalnych. Dalej wskazano, że "skarżący podnosił jednakże, iż przy przygotowaniu tego wniosku korzystał z pomocy zawodowego prawnika - radcy prawnego D. N., świadczącej pomoc prawną na rzecz spółki "B." sp. z o.o" k. 5 akt Sądu pierwszej instancji).

Zatem skoro sam skarżący w skardze wskazał, że w przygotowaniu wniosku o ogłoszenie upadłości korzystał z pomocy radcy prawnego, w rezultacie orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego z dnia 10 listopada 2009 r., sygn. akt P 88/08 nie znajduje zastosowania w przedmiotowej sprawie.

Trafnie zatem Sąd pierwszej instancji stwierdził, że w całym okresie pełnienia przez skarżącego funkcji w zarządzie istniały podstawy ogłoszenia upadłości spółki, a brak skutecznego złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości przez skarżącego nie był przez niego niezawiniony.

5.5. Nieprawidłowe jest również stanowisko autora skargi kasacyjnej, że do naruszenia wskazanych przepisów postępowania doszło również wskutek błędnego przyjęcia, że egzekucja prowadzona przez Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym dla W. prowadzona była należycie i na tyle skutecznie by uznać, że wobec nie uzyskania zaspokojenia swojej wierzytelności zachodziły przesłanki do przeniesienia wierzytelności.

Autor skargi kasacyjnej podnosi, że z akt postępowania egzekucyjnego nie wynika, by komornik w ramach prowadzonych czynności odwiedził zakład produkcyjny w C., gdzie znajdowały się ruchomości, z których możliwa byłaby egzekucja. Dalej w uzasadnieniu skargi kasacyjnej podnosi się, że w ogóle "ewidentny jest brak kontroli ze strony organów podatkowych prowadzonego przez komornika postępowania egzekucyjnego".

Tymczasem organy podatkowe nie były uprawnione do dokonywania kontroli postępowania egzekucyjnego prowadzonego przez komornika sądowego. W tym zakresie za prawidłowe zatem Sąd pierwszej instancji uznał oparcie się przez organy na informacjach przekazanych im przez komornika i przyjęcie jako dowód w sprawie postanowienia o umorzeniu postępowania egzekucyjnego.

W rozpatrywanej sprawie, ze względu na zbieg egzekucji mocą postanowienia Sądu Rejonowego w C. Wydział I Cywilny z dnia 27 lipca 2007 r. do prowadzenia egzekucji wobec Spółki z o.o. B. wyznaczony został Komornik Sądowy przy Sądzie Rejonowym dla W. Postanowieniem z dnia 2 czerwca 2008 r. Komornik ten umorzył postępowanie egzekucyjne na podstawie art. 824 § 1 pkt 1 K.p.c. Zgodnie z treścią tego przepisu postępowanie umarza się w całości lub części z urzędu, jeżeli jest oczywiste, że z egzekucji nie uzyska się sumy wyższej od kosztów egzekucyjnych. Zatem przyczyną umorzenia postępowania egzekucyjnego był brak majątku należącego do Spółki z o.o. D. (wcześniej Spółka z o.o. B.). Mając na uwadze przyczynę umorzenia postępowania egzekucyjnego nie ulega wątpliwości, że w niniejszej sprawie wystąpiła przesłanka określona w art. 116 § 1 O.p., tj., iż egzekucja z majątku spółki okazała się w całości lub w części bezskuteczna.

5.5. Naczelny Sąd Administracyjny w pełni akceptuje stanowisko pierwszej instancji, że bez znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy pozostaje okoliczność, że w końcu listopada 2006 r. skarżący zwracał organowi podatkowemu uwagę na nieprawidłowości w funkcjonowaniu Spółki D. Po pierwsze organ podatkowy nie posiada kompetencji do dyscyplinowania podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą w razie podejmowania przezeń nietrafnych decyzji gospodarczych, po drugie zwrócenie uwagi na nieprawidłowości w funkcjonowaniu spółki nie może być utożsamiane ze wskazaniem mienia spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części. W świetle postanowień art. 116 § 1 pkt 2 O.p. członek zarządu może uwolnić się od odpowiedzialności, gdy wskaże mienie spółki, z którego egzekucja jest możliwa.

Błędne jest także przekonanie skarżącego, który w przekazaniu informacji o zaniżeniu wartości majątku Spółki D. przy sprzedaży go na rzecz Spółki z o.o. B. poczytuje ziszczenia się przesłanki egzoneracyjnej, o której mowa w art. 116 § 1 pkt 2 O.p.

5.6. W skardze kasacyjnej podniesiono również, że w dniu 16 marca 2012 r. Prokuratura Generalna działająca w imieniu Skarbu Państwa podzieliła stanowisko skarżącego co do deklarowanej wartości majątku i wniosła pozew w trybie art. 527 Kodeksu cywilnego.

Z uwagi na argumentację Sądu pierwszej instancji w tym zakresie konieczne jest przypomnienie, że zgodnie z art. 116 § 1 pkt 2 O.p. członek zarządu może uwolnić się od odpowiedzialności za zaległości spółki, jeżeli wskaże mienie spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie tych zaległości w znacznej części. W świetle treści tego przepisu należy zgodzić się z Sądem pierwszej instancji, że podana przesłanka uwalniająca skarżącego od odpowiedzialności za długi spółki w niniejszej sprawie nie wystąpiła, choćby z tego powodu, że skarżący wskazał majątek już zbyty przez spółkę, a więc w drodze egzekucji z tego mienia organ nie może się, co oczywiste, zaspokoić w żadnej części, a tym bardziej w znacznej.

Ze swej strony organ podatkowy podjął zatem niezbędne kroki, by doprowadzić do zaspokojenia wierzytelności z masy majątkowej należącej do Spółki z o.o. D. Decyzją z dnia 18 lutego 2010 r., wydaną na podstawie art. 112 O.p., Naczelnik Urzędu Skarbowego w W. orzekł solidarną odpowiedzialności B. Sp. z o.o. jako nabywcy składników majątku związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą D. Sp. z o.o. za zaległości tej spółki.

5.7. Bez znaczenia dla sprawy pozostaje również okoliczność, że Zarząd spółki "D." 31 lipca 2006 r. oraz 31 sierpnia 2006 r. skierował do Naczelnika Urzędu Skarbowego w W. pisma wnioskujące odpowiednio o zmianę decyzji z dnia 11 lipca 2006 r. i kolejną prolongatę terminów płatności podatku VAT za miesiące od " lipca do kwietnia 2006 r." i odroczenie terminu zapłaty zaległości podatku VAT za maj i czerwiec 2006 r. oraz o kolejne odroczenie terminów płatności podatku VAT za miesiące od lutego do czerwca 2006r.

Zawinienie członka zarządu, bądź jego brak, dotyczy niezgłoszenia wniosku o upadłość, a nie czynności zwykłego zarządu spółką, i to w przypadku jej złej sytuacji, czyli prób odroczenia terminu płatności zaległości, innych czynności naprawczych. Jeśli chodzi zaś o czas zgłoszenia tego wniosku i konsekwencje w prawie podatkowym, to znajduje oparcie w art. 116 O.p. pogląd, że wyłącza odpowiedzialność członka zarządu tylko wniosek zgłoszony w terminie.

5.8. Wbrew zatem zarzutom skargi kasacyjnej w rozpatrywanej sprawie nie doszło do naruszenia zasady prawdy obiektywnej, wyrażonej art. 122 O.p., a w konsekwencji również zasady zupełności materiału dowodowego, wyrażonej w art. 187 § 1 O.p.

Materiał dowodowy w pełni usprawiedliwiał zastosowanie przez organy podatkowe w stosunku do skarżącego unormowania art. 116 O.p.

5.9. W konsekwencji nie zasługuje również na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 116 § 1 pkt 1 i 2 O.p., poprzez nietrafne przyjęcie, że spełnione zostały przesłanki do orzeczenia odpowiedzialności skarżącego za zobowiązania podatkowe spółki, w której był członkiem zarządu.

W niniejszej sprawie zaistniały bowiem wszystkie konieczne przesłanki pozytywne do orzeczenia odpowiedzialności podatkowej skarżącego.

Nie jest bowiem sporne, że w okresie od 12 września 2006 r. do 2 listopada 2006 r. skarżący był członkiem zarządu spółki, a zatem pełnił tę funkcję w momencie kiedy powstały zobowiązania podatkowe spółki, które następnie przekształciły się w zaległość podatkową (25 września 2006 r. – termin płatności podatku, za który orzeczono o odpowiedzialności strony).

Niewątpliwie też w okresie pełnienia przez skarżącego funkcji prezesa zarządu sytuacja majątkowa spółki kwalifikowała się do złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości, czego również sam skarżący nie kwestionował twierdząc, iż w czasie pełnienia przez niego funkcji prezesa został złożony taki wniosek.

Mając zatem na uwadze, że spełniona również została przesłanka określona w art. 116 § 1 O.p., tj.: bezskuteczność egzekucji z majątku spółki, Komornik Sądowy przy Sądzie Rejonowym dla W. postanowieniem z dnia 2 czerwca 2008 r. umorzył postępowanie egzekucyjne.

6. W świetle powyższego Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 184 P.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.

7. O kosztach orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 P.p.s.a. w związku z § 14 ust. 2 pkt 2 lit. c i § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.).