Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 1493/02
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2004-08-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6090 Budownictwo wodne, pozwolenie wodnoprawne
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji

SENTENCJA

Dnia 19 sierpnia 2004 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Łuczaj, Sędziowie : Sędzia WSA Jolanta Rosińska, p.o. Sędziego WSA Arkadiusz Blewązka (spr.), Protokolant sekretarz sądowy Arkadiusz Widawski, po rozpoznaniu w dniu 19 sierpnia 2004 roku na rozprawie sprawy ze skargi J. M. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie pozwolenia wodnoprawnego 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty Powiatowego w P. Nr [...] z dnia [...]; 2. zasądza od Wojewody [...] na rzecz J. M. kwotę 10,00 (dziesięć) złotych z tytułu zwrotu wpisu od skargi; 3. stwierdza, iż zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomoc- nienia się niniejszego wyroku.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] Nr [...] Wojewoda [...] na podstawie art. 4 ust. 4, pkt 1 ustawy Prawo wodne z dnia 18 lipca 2001 roku (Dz. U. Nr 115, poz. 1229), po rozpatrzeniu odwołań: J. M. oraz Rolniczej Spółdzielni Produkcyjnej w H. gmina P. od decyzji Starosty P. z dnia [...], znak: [...] w sprawie udzielenia pozwolenia wodnoprawnego M. i J. małżonkom K. na wykonanie zbiornika retencyjnego w miejscowości W. gmina P. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podniósł, iż M. i J. małżonkowie K. w dniu 10 grudnia 2001 roku zwrócili się z prośbą do Starostwa Powiatowego w P. o udzielenie pozwolenia wodnoprawnego na wykonanie zbiornika retencyjnego na stanowiących ich własność działkach nr 87 i 89 położonych w miejscowości W. gmina P.. Do wniosku załączono projekt budowlany spełniający wymagania operatu wodnoprawnego opracowany przez uprawnionego projektanta inż. K. K..

W dniu 9 stycznia 2002 roku została przeprowadzona, rozprawa wodnoprawna na gruncie z udziałem stron i zainteresowanych osób. Na rozprawę wodnoprawna nie stawili się właściciele działek, które bezpośrednio graniczą z działkami wnioskodawców. Obie zainteresowane strony wniosły sprzeciw i nie wyraziły zgody na budowę zbiornika retencyjnego. Wobec powyższego Starosta P. wezwał na dzień 29 stycznia 2002 roku strony, które nie brały udziału w rozprawie, w celu zapoznania się z projektem budowlanym. Po przedstawieniu dokumentacji J. M. oraz W. J. – przedstawiciel Rolniczej Spółdzielni Produkcyjnej w H., podtrzymali swoje stanowisko i nie zgodzili się na budowę zbiornika retencyjnego na działkach nr 87 i 89.

Oponujący uzasadnili swe stanowisko tym, że woda płynąca rowem, to głównie woda pochodząca ze źródła zlokalizowanego na działce nr ew. 90/1, stanowiącej własność J. M., które przewiduje w przyszłości wykorzystać wodę ze źródła na własne potrzeby. Oponujący wskazali również na negatywne oddziaływaniem zbiornika na łąki stanowiące własność Rolniczej Spółdzielni Produkcyjnej. Z uwagi na to, iż zostało potrzymane negatywne stanowisko stron, Starosta P. uznał konieczność ponownego zorganizowania spotkania w obecności wszystkich stron bezpośrednio w terenie, w okresie wiosennym w czasie średnich przepływów wody w rowie.

Pismem z dnia 6 lutego 2002 roku M. i J. małżonkowie K. wystąpili do Starostwa w P. o zawieszenie postępowania w sprawie do czasu wprowadzenia uzupełnień do projektu budowlanego opracowanego przez inż. K. K..

W dniu 7 kwietnia 2002 roku. Starosta P. postanowieniem zawiesił postępowanie za zgodą stron. W dniu 15 kwietnia 2002 roku M. i J. małżonkowie K. wystąpili o wznowienie postępowania w sprawie udzielenia pozwolenia wodnoprawnego na budowę zbiornika retencyjnego. Starosta P. postanowieniem z dnia [...] podjął postępowanie i wezwał ponownie wszystkie strony do osobistego udziału w oględzinach oraz rozprawie wodnoprawnej.

Rozprawa wodnoprawna odbyła się w dniu 08 maja 2002 roku w miejscowości W. 9, gmina P.. Autor projektu budowlanego przedstawił wszystkim obecnym na spotkaniu informację o rozmiarach zbiornika retencyjnego, jego usytuowaniu, zmianach przebiegu rowu R-P-2/1 na działce nr ew. 89 oraz budowlach zabezpieczających sąsiednie działki przed podtapianiem, to jest grobli wokół zbiornika i rowów odwadniających, wyjaśniając, iż takie rozwiązanie wyeliminuje negatywne oddziaływanie na działki sąsiednie. Pobór wód dla zasilania zbiornika odbywać się będzie poprzez wpust z rur PCW o średnicy 20,0 cm i długości L= 9,0 m, zainstalowany na rowie R-P-2/1 w granicach działki wnioskodawców. Zbiornik będzie napełniany częściowo wodami wysiąkowymi i roztopowymi ze zlewni własnej rowu w ilości max. Q2 = 0,66 l/s, spływającymi rowem R-P-2/1 oraz wodami ze źródła pobieranymi poprzez piętrzenie wody na rowie R-P-2/1. Po złożonych wyjaśnieniach i dyskusji pomiędzy zainteresowanymi stronami został spisany protokół z rozprawy wodnoprawnej, w którym J. M. oświadczyła, iż uwagi i zastrzeżenia do operatu wodnoprawnego (projektu budowlanego) przedstawi na piśmie w ciągu dwóch tygodni od dnia przeprowadzonej rozprawy. Na rozprawie wodnoprawnej nie był obecny przedstawiciel Rolniczej Spółdzielni Produkcyjnej w H..

W dniu 22 maja 2002 roku. do organu wpłynęło pismo J. M., w którym strona poinformowała o swym sprzeciwie w sprawie budowy zbiornika retencyjnego. Sprzeciw uzasadniony był obawą podtapiania gruntów stanowiących jej własność oraz przewidywanym zapotrzebowaniem na wodę z istniejącego źródła zlokalizowanego na działce nr ew. 90/1, do własnych celów gospodarczych, które nie zostały w piśmie bliżej określone.

W dniu 22 maja 2002 roku wpłynęło do urzędu pismo autora projektu budowlanego, w którym wyjaśnił, że przesiąki przez korpus grobli zbiornika przechwytywane będą przez rowy opaskowe założone wokół grobli. Przy wystąpieniu zwiększonej ilości przesiąków (powyżej 1,2 l/s x miesiąc) i podtapianiu sąsiednich działek, właściciele zbiornika są zobowiązani do podjęcia odpowiednich działań w celu likwidacji szkód i wypłacenia odszkodowania.

W wyniku przeprowadzonego postępowania, wizji terenowych, omówieniu rozwiązań projektowych oraz wysłuchaniu i zebraniu wniosków zainteresowanych stron, organ odwoławczy ustalił, iż zbiornik retencyjny zaprojektowano na terenie gruntów rolnych (łąki klasy IV i V), oraz na terenie zadrzewionym (zakrzaczonym Lz-V), na części działki nr 87 i działce nr 89, częściowo w wykopie, częściowo w nasypie. Dla umożliwienia napełnienia zbiornika zaprojektowano ujęcie poprzez wpust z rur PCW o średnicy 20,0 cm i długości L= 9,0 m, z piętrzeniem około 15 cm i osadnikiem zlokalizowanym w dnie rowu na działce nr 89. Dla umożliwienia zrzutu wody ze zbiornika do rowu zaprojektowano mnich zmodyfikowany typu MN-1-1 o przekroju leżaka 20,0 cm z rur PCW i wysokości stojaka H= 3,0 m. Ustalono, iż zbiornik zostanie napełniony wodami gruntowymi i pochodzącymi ze spływów powierzchniowych własnej naturalnej zlewni oraz wodami z istniejącego źródła położonego na działce nr 90/1, zasilającego rów R-P-2/1. Potrzebna ilość wody do zalania zbiornika retencyjnego o powierzchni brutto 0,73 ha i powierzchni lustra wody 0,36 ha oraz średniej głębokości 1,81 m wyniesie 4941 m 3. Napełnianie zbiornika do pełnej pojemności odbywać się będzie w miesiącu marcu przez okres 30 dni. Wada pobierana dla napełniania zbiornika stanowi około 63 % przepływu sekundowego, dyspozycyjnego. Straty wody wynikające z parowania i przesiąków w ilości 17950 m2/rok pokrywane będą ze spływów powierzchniowych, lokalnych wysiąków z gruntu oraz z rowu R-P-2/1, w okresie od kwietnia do października w ilości od 0,55 do 0,741/s w ciągu miesiąca. Pobór wody na uzupełnienie parowania i przesiąków stanowić będzie w najbardziej niekorzystnym okresie (lipiec, sierpień) 38 – 40 % dyspozycyjnego przepływu sekundowego w rowie, z tego 15 – 34 % stanowią bezzwrotne parowania z powierzchni lustra wody, a pozostałe 66 – 85 % w postaci przesiąków zasili koryto rowu poniżej zbiornika. Przepływ niski średni miesięczny w rowie z uwzględnieniem zasilania przez źródło w miesiącach styczeń, luty, lipiec, sierpień, listopad, grudzień wyniesie 1,88 1/s.

Organ ustalił dalej, iż projektowane piętrzenie przed wpustem pobierającym wodę do zbiornika o wysokości 15 cm nie będzie miało zasadniczego znaczenia na przepływ wody w rowie. Lustro wody ukształtuje się poniżej górnych krawędzi rowu. Z uwagi na morfologiczne urozmaicenie powierzchni terenu oraz wysoki poziom wód gruntowych, zbiornik zaprojektowany został częściowo w wykopie, częściowo w nasypie. Wokół zbiornika zaprojektowano groble, której wysokość korony ustalono na rzędnej 187,5 m n.p.m.. Lustro wody spiętrzonej w zbiorniku kształtować się będzie na rzędnej 186,5 m n.p.m.. Stabilizacja lustra wody 1,0 m poniżej korony grobli oraz szerokość grobli w koronie wynosząca 5,0 m przy nachyleniu skarp zewnętrznych 1:1,5, a wewnętrznych 1:2,5 i 1:5,0 oraz wykonanie rowów opaskowych wokół grobli stanowi zabezpieczenie przed przesiąkaniem nadmiernych ilości wody na działki sąsiednie. Wypełnienie rowu wodą przesiąkową poniżej zbiornika zapewni odpowiednią ilość wilgoci dla uprawianych łąk.

Organ skonstatował, iż w przypadku wystąpienia wysiąków na gruntach poniżej zbiornika na etapie eksploatacji, M. i J. małżonkowie K., zobowiązani są do naprawienia szkód i strat powstałych w związku z wydanym pozwoleniem wodnoprawnym, poprzez wykonanie dodatkowych robót i urządzeń zapobiegających szkodom, polegających na wykonaniu dodatkowych rowów odwadniających, pogłębieniu rowu R-P-2/1 i rowu R-P-2/1/1, drenażu, uszczelnieniu skarp zbiornika folią lub innych robót zalecanych przez rzeczoznawcę.

Brak możliwości wyeliminowania negatywnych skutków funkcjonowania zbiornika może stanowić podstawę do cofnięcia pozwolenia wodnoprawnego przed datą jego ważności. Zgodnie z art. 12 ustawy Prawo wodne wody stojące oraz wody w rowach znajdujące się w granicach nieruchomości gruntowej stanowią własność właściciela nieruchomości. W nawiązaniu do art.36 właścicielowi gruntu przysługuje prawo do zwykłego korzystania z wód stanowiących jego własność znajdujących się w jego gruncie. W związku z przewidywaną budową zbiornika retencyjnego wnioskodawcy wykroczyli poza korzystanie zwykłe, w tym celu złożyli wniosek o wydanie pozwolenia wodnoprawnego, załączając do wniosku projekt budowlany spełniający wymagania operatu wodnoprawnego.

Od powyższej decyzji organu I instancji odwołania złożyli:

1) J. M., która stwierdziła, że wydana decyzja narusza jej prawo do korzystania z wód, pochodzących ze źródeł znajdujących się na jej działce oraz, że została wydana bez "badań wodno – geologicznych". W odwołaniu stwierdzono również, że autor projektu budowlanego błędnie określił założenia dotyczące oszacowania ilości wody wypełniającej zbiornik, a jego wykonanie zakłóci równowagę wodną na sąsiadujących działkach.

2) Rolnicza Spółdzielnia Produkcyjna w H. podniosła, że budowa zbiornika wodnego zagrozi gruntom rolnym należącym do Spółdzielni powodując ich okresowe zalewanie lub wysuszanie. Zdaniem Spółdzielni wydanie zezwolenia na budowę zbiornika retencyjnego jest zwykłym obejściem prawa, gdyż tego typu zbiorniki buduje się w rejonach zagrożonych powodziami. We wsi W. i w promieniu ponad 20 km nie ma rzek i jeszcze nigdy nie było powodzi. Według Spółdzielni omawiany zbiornik ma służyć celom komercyjnej działalności. Zdziwienie Spółdzielni budzi też to, że osoby fizyczne budują obiekt, który winien być wybudowany przez organy samorządowe, jeżeli miałby służyć tym celom, o jakich mowa w decyzji.

Rozpatrując sprawę, w związku z wniesionymi odwołaniami, po przeprowadzeniu wizji lokalnej w terenie w dniu 8 sierpnia 2002 roku, oraz po przeanalizowaniu dokumentów organ II instancji ustalił, iż decyzja Starosty P. wydana była w związku z udzieleniem pozwolenia wodnoprawnego M. i J. małżonkom K. na szczególne korzystanie z wód, to jest pobór wody dla potrzeb zbiornika retencyjnego, odprowadzanie wód do rowu melioracyjnego R-P-2/1 oraz wykonanie zbiornika retencyjnego – urządzenia wodnego korzystającego z wody pobieranej w ramach szczególnego korzystania z wód (art. 122 ust. 3 ustawy Prawo wodne). W ocenie organu odwoławczego wydana decyzja nie narusza prawa do korzystania z wód płynących rowem zlokalizowanym w granicy działek stanowiących własność właściciela nieruchomości. Wody te stanowią własność właściciela gruntu, któremu przysługuje prawo do zwykłego korzystania z tych wód, to jest dla potrzeb własnego gospodarstwa domowego oraz gospodarstwa rolnego. Przy takim korzystaniu każda ze stron ma prawo do wody na swoim gruncie (rowie).

W ocenie organu informacja J. M. o przewidywanym wykorzystaniu wody ze źródła zasilającego rów R-P-2/1, a znajdującego się na jej działce, nie może stanowić podstawy do odmowy wydania pozwolenia wodnoprawnego na budowę zbiornika retencyjnego, gdyż w chwili obecnej źródło nie stanowi ujęcia wód (nie posiada dokumentacji hydrogeologicznej ustalającej wydajność źródła i wielkość obszaru zasobowego). W związku z powyższym nie ma podstaw do twierdzenia, że zbiornik retencyjny naruszy zasoby źródła lub przyczyni się do jego osuszenia.

Organ odwoławczy skonstatował, iż projekt budowlany spełnia wymagania operatu wodnoprawnego i jest zgodny z przepisami ustawy z dnia 18 lipca 2001 roku – Prawo wodne (Dz. U. Nr 115, poz. 1229). W związku z tym nie ma podstaw, aby zobowiązywać wnioskodawców ubiegających się o pozwolenie wodnoprawne do wykonania dodatkowych badań, tym bardziej, że do napełniania zbiornika wystarczająca jest tylko część przepływu dyspozycyjnego w rowie to jest 63 %. Wykonanie zbiornika retencyjnego zgodnie z projektem budowlanym nie będzie niekorzystnie wpływać na grunty sąsiednie. Lokalizacja zbiornika na terenie obecnie podmokłym o wysokim stanie wód gruntowych wpłynie na uporządkowanie stosunków wodnych i umożliwi rolnicze wykorzystanie gruntów, stanowiących obecnie w dużej mierze nieużytki.

W dniu 1 października 2002 roku na powyższą decyzję Wojewody [...] skargę do Naczelnego Sadu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Łodzi wywiodła J. M. zaskarżając ją w całości i wnosząc o jej uchylenie, ale również o uchylenie poprzedzającej ją decyzji Starosty P..

Skarżąca zarzuciła decyzjom naruszenie przepisu art. 80 k.p.a., art. 7 k.p.a., 8 k.p.a., przez nie wyjaśnienie stanu faktycznego oddziaływania zbiornika retencyjnego na otoczenie. W jej ocenie konieczne było ustalenie ewentualnych szkód, prawdopodobieństwa ich wystąpienia przy zwiększonej ilości przesiąków i podtapianiu sąsiednich działek, co w rezultacie mogło i powinno doprowadzić do zupełnie odwrotnego rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Organy I i II instancji miały obowiązek dokonania takich ustaleń jednak zaniechały tego ograniczając się jedynie do stwierdzenia, iż wypadku wystąpienia szkód właściciele zbiornika retencyjnego będą zobowiązani do wypłaty stosownego odszkodowania.

W uzasadnieniu skarżąca podniosła, iż Starosta P. decyzją z dnia [...] udzielił M. i J. małżonkom K. pozwolenia wodnoprawnego na wykonanie zbiornika retencyjnego w miejscowości W. gmina P.. Na skutek złożonego odwołania Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] utrzymał w mocy decyzję Starosty P.. Zdaniem skarżącej z decyzjami tymi trudno się zgodzić, gdyż, ani organ I, ani II instancji nie zbadał charakteru i rozmiaru szkód, które mogą powstać podczas wystąpienia zwiększonej ilości przesiąków, co spowoduje negatywne oddziaływanie na działki sąsiadujące ze zbiornikiem retencyjnym. Organy wydające decyzje nie dokonały badań wodno – geologicznych, jak również błędnie określiły założenia dotyczące oszacowania ilości wody wypełniającej zbiornik, którego wybudowanie zakłóci równowagę wodną w sąsiedztwie. Nie dokonano w toku postępowania poprzedzającego wydanie zaskarżonych decyzji ustaleń, co do tego, jakie skutki w zakresie ochrony środowiska i gospodarki wodnej dla stron i ich gospodarstw domowych będzie wywierało wybudowanie zbiornika retencyjnego, a w szczególności nie określono rozmiaru podtapiania gruntów stanowiących własność strony, a także zapotrzebowania na wodę z istniejącego źródła zlokalizowanego w działce numer ewidencyjny 90/1 do własnych celów gospodarczych skarżącej. Nie poświęcono uwagi również zakresowi robót, które winny być dokonane w celu zapobieżenia szkodom. Nie wyeliminowania negatywnych skutków funkcjonowania zbiornika. W realiach i uwarunkowaniach społecznych niniejszej sprawy dokonanie powyższych ustaleń, analiz i porównań jest niezbędne.

W ocenie skarżącej niezależnie od powyższych uchybień rozstrzygnięcie niniejszej sprawy w postępowaniu administracyjnym nastąpiło także z naruszeniem przepisów art. 7, 8, i 80 k.p.a., co wyraża się w naruszeniu zasady prawdy obiektywnej poprzez nie wyjaśnienie dokładne okoliczności sprawy, nie ustosunkowania się do żądań i twierdzeń stron oraz nie uwzględnieniu w decyzjach zarówno interesu społecznego jak i słusznego interesu obywateli, mimo, iż w wyroku z 7 grudnia 1984 roku. Sąd Administracyjny III S.A. 729/84, ONSA 1984, nr 2, poz. 117 podkreślił, że nie można dopuszczać się łamania zasady praworządności i należy dokonywać zgodnie z zasada prawy obiektywnej wszechstronnej oceny okoliczności konkretnego przypadku na podstawie analizy całego materiału sprawy.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie wywodząc jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Postępowanie w niniejszej sprawie, pomimo wniesienia skargi do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Łodzi, nie zostało przez ten Sąd zakończone przed dniem 1 stycznia 2004 roku, a zatem sprawa ta podlega rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi. (art. 97 par. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi . (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.))

Zgodnie z treścią art. 3 par. l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (w skrócie: p.s.a.) (Dz. U. Nr 153, póz. 1270), sądy administracyjne sprawują w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej. Analogiczne unormowanie zawiera art. 1 par. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ), który stanowi, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi przez kontrolę działalności administracji publicznej. Oznacza to, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji pod kątem jej zgodności z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.

Stosownie do unormowania zawartego w art. 145 p.s.a., sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie

1. uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi:

a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,

b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,

c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy,

Analizując postępowanie organów administracji w niniejszej sprawie Sąd doszedł do przekonania, iż nie jest ono wolne od naruszeń prawa, wobec czego uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji.

W niniejszej sprawie nie budzi wątpliwości fakt, iż inwestorzy zamierzają wykonać zbiornik wodny, który wymaga pozwolenia wodnoprawnego. Stosownie bowiem do treści art. 122 ust. 1 ustawy z dnia 18 lipca 2001 roku Prawo wodne (Dz. U. Nr 115, poz. 1229 ze zm.) pozwolenie wodnoprawne wymagane jest między innymi na:

1. szczególne korzystanie z wód, przez co należy rozumieć korzystanie z wód wykraczające poza korzystanie powszechne lub zwykłe w szczególności na pobór oraz odprowadzanie wód powierzchniowych lub podziemnych, oraz na piętrzenie oraz retencjonowanie śródlądowych wód powierzchniowych (art. 37 przywołanej powyżej ustawy)

2. wykonanie urządzeń wodnych, przez co ustawa rozumie urządzenia służące kształtowaniu zasobów wodnych oraz korzystaniu z nich, a w szczególności budowle: piętrzące, upustowe, przeciwpowodziowe i regulacyjne, a także kanały i rowy, obiekty zbiorników i stopni wodnych, stawy, obiekty służące do ujmowania wód powierzchniowych oraz podziemnych, (art. 9 ust. 1 pkt 19 przywołanej powyżej ustawy)

Pozwolenie wodnoprawne wydaje się na wniosek osoby zainteresowanej, do którego należy dołączyć:

1. operat wodnoprawny, przy czym pozwolenie wodnoprawne na wykonanie urządzeń wodnych może być wydane na podstawie projektu tych urządzeń, jeżeli projekt ten odpowiada wymaganiom operatu (a taka właśnie sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie)

2. decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli na podstawie odrębnych przepisów jest ona wymagana; jeżeli decyzja ta nie jest wymagana - wypis i wyrys z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został sporządzony,

3. opis prowadzenia zamierzonej działalności sporządzony w języku nietechnicznym.(art. 131 ust. 1, 2 , 4 przywołanej powyżej ustawy). Wskazać wypada, iż inwestorzy składając wniosek o wydanie pozwolenia wodnoprawnego załączyli do niego wskazane powyżej dokumenty.

Wydając pozwolenie wodnoprawne organ zobowiązany jest badać przesłanki określone w przepisach art. 125 i 126 ustawy Prawo wodne. Pozwolenie wodnoprawne nie może bowiem naruszać między innymi ustaleń miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego oraz decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, a także wymagań ochrony środowiska wynikających z odrębnych przepisów (art. 125 pkt 2 i 3 omawianej ustawy). Co więcej ustawa wprost nakłada na organ obowiązek odmowy wydania pozwolenia wodnoprawnego jeżeli projektowany sposób korzystania z wody narusza ustalenia miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego oraz decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu lub jeżeli nie spełnia wymagań ochrony środowiska wynikających z odrębnych przepisów (art. 126 pkt. 1 omawianej ustawy)

Przechodząc na grunt niniejszej sprawy należy stwierdzić, iż organ powyższej regulacji prawnej nie wziął pod uwagę ferując zaskarżoną decyzję. Inwestorzy dysponują bowiem decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia [...] wydaną przez Urząd Gminy w P., z której wynika, iż organ na wniosek inwestorów ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania działek nr 87 i 89 położonych we wsi W. dla inwestycji obejmującej między innymi budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego, budynku gospodarczego, garażu, szklarni, oraz, co istotne z punktu widzenia niniejszej sprawy, dla lokalizacji stawu hodowlanego. Organ konkludował, iż jest to zgodne z miejscowym planem ogólnym zagospodarowania przestrzennego gminy P. zatwierdzonym uchwałą Rady Gminy Nr VIII/44/90 z dnia 12 grudnia 1990 roku, który przeznaczał teren objęty wnioskiem inwestorów pod uprawy rolne z możliwością zabudowy siedliskowej we wschodniej części działki. W ocenie sądu nie wzbudza wątpliwości możliwość lokalizacji stawu hodowlanego na gruncie, który w miejscowym planie ogólnym zagospodarowania przestrzennego przeznaczony jest pod uprawy rolne. Inwestorzy jednak legitymując się opisaną powyżej decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu nie wystąpili o wydanie pozwolenia wodnoprawnego na budowę stawu hodowlanego lecz zbiornika retencyjnego. Rozbieżności tej organ w ogóle nie dostrzegł w toku prowadzonego postępowania i nie rozważył w wydanej decyzji. Jest to istotne naruszenie przywołanego powyżej przepisu art. 126 pkt 2 omawianej ustawy, który stanowi wprost, iż organ odmówi udzielenia pozwolenia wodnoprawnego o ile projektowany sposób korzystania z wody narusza ustalenia miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego oraz decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu,

Operat wodnoprawny w części opisowej winien zawierać między innymi wyszczególnienie celu i zakresu zamierzonego korzystania z wód (art. 132 ust. 2 pkt 2 omawianej ustawy). Inwestorzy w projekcie budowlanym zastępującym operat wodnoprawny wskazali, iż zbiornik retencyjny będzie miał wielofunkcyjny charakter z przeznaczeniem głównie na cele rekreacyjno - widokowe. Jest to również okoliczność, która uzasadniała zbadanie przez organ, czy nie zachodzi sprzeczność projektowanej inwestycji z decyzją w warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Organ natomiast od oceny wniosku inwestorów z punktu widzenia powyższych okoliczności bezkrytycznie uwolnił się. Stwierdzone powyżej uchybienia prawa materialnego muszą skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej (art. 145 par. 1 pkt 1 lit "a" p.s.a).

Nie można natomiast uznać zasadności argumentów podnoszonych przez skarżącą, a tyczących negatywnych skutków funkcjonowania zbiornika. W czasie ferowania decyzji administracyjnych w niniejszej sprawie obowiązywała już ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 roku – Prawo ochrony środowiska (Dz. U. Nr 62, poz. 627 ze zm.). Jednakże do dnia 13 listopada 2002 roku obowiązywało rozporządzenie Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 14 lipca 1998 roku w sprawie określenia rodzajów inwestycji szczególnie szkodliwych dla środowiska i zdrowia ludzi albo mogących pogorszyć stan środowiska oraz wymagań, jakim powinny odpowiadać oceny oddziaływania na środowisko tych inwestycji (Dz. U. z 1998 r. Nr 93, poz. 589), które nie zaliczało planowanej przez inwestorów inwestycji (i to bez względu na to czy będzie to zbiornik retencyjny czy staw hodowlany) do inwestycji szczególnie szkodliwych dla środowiska. Tym samym nie było potrzeby przeprowadzania postępowania w sprawie oceny oddziaływania inwestycji na środowisko.

Obowiązkiem inwestora, który zamierza dokonać piętrzenia wód powierzchniowych, a taka sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie, było załączenie do wniosku operaty wodnoprawnego zawierającego projekt instrukcji gospodarowania wodą. (art. 132 ust. 7 ustawy Prawo wodne). Z obowiązku tego inwestorzy wywiązali się przedkładając obok projekty budowlanego zastępującego operat wodnoprawny także projekt instrukcji gospodarowania wodą. Mając na uwadze charakter planowanej inwestycji było to rzecz jasna poza operatem wodnoprawnym – jedyne specjalistyczne opracowanie, do przedłożenia którego zobowiązani byli inwestorzy na gruncie przepisów obowiązujących w czasie ferowania przez organy administracyjne zaskarżonych decyzji. Bezzasadne jest zatem domaganie się przez skarżącą opracowania w niniejszej sprawie ekspertyzy hydrogeologicznej. Obowiązek przedłożenia przez inwestora dokumentacji hydrogeologicznej przewidziany jest jedynie w razie ubiegania się o pozwolenie wodnoprawne na pobór wód podziemnych oraz na odwodnienie zakładu górniczego lub obiektu budowlanego za pomocą otworów wiertniczych. (art. 132 ust. 8 ustawy Prawo budowlane). Uzyskanie tego rodzaju pozwolenia wodnoprawnego nie było zamiarem inwestorów, a zatem domaganie się opracowania ekspertyzy hydrogeologicznej pozbawione jest podstaw prawnych.

Strona skarżąca eksponuje w skardze możliwość wyrządzenia w przyszłości szkód w należących do niej gruntach, położonych w sąsiedztwie zbiornika wodnego. Oczywiście nie sposób wykluczyć takiej możliwości, ale jest to zdarzenie przyszłe i niepewne, a sama hipotetyczna możliwość wyrządzenia szkód w przyszłości nie stanowi samodzielnej przeszkody do realizacji zamiaru inwestorów. Przepisy prawa przyznają osobie, której interesy zostały naruszone, określone uprawnienia (art. 133 ust. 1 ustawy Prawo wodne), które są niezależne od prawa domagania się restytucji w sytuacji wyrządzenia szkody. Możliwość skorzystania z tych uprawnień uzależniona jest jednak od wystąpienia określonych okoliczności faktycznych, które nie zachodzą na etapie wydawania pozwolenia wodnoprawnego. Zatem skarżąca w oparciu o powyższe regulacje nie może tamować wydania inwestorom pozwolenia wodnoprawnego.

Podobnie nietrafne są argumenty skargi tyczące planowanego przez skarżącą wykorzystywania do własnych celów gospodarczych źródła wody znajdującego się na jej działce. Skoro źródło to nie stanowiło ujęcia wód, bowiem nie posiadło stosownej dokumentacji hydrogeologicznej ustalającej jego wydajność i wielkość obszaru zasobowego, to zasadnie organ konkludował, iż brak jest podstaw do twierdzenia, że planowany przez inwestorów zbiornik wodny naruszy zasoby tego źródła lub przyczyni się do jego osuszenia.

Mając powyższe na uwadze Sąd w oparciu o art. 145 par. 1 pkt 1 lit. "a" p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję organu odwoławczego oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji.

Mając na uwadze, iż strona działająca przez pełnomocnika będącego adwokatem nie zgłosiła wniosku o zwrot koszt postępowania toczonego przed sądem administracyjnym, koszty zastępstwa procesowego pomimo uchylenia zaskarżonej decyzji nie zostały zasądzone

O kosztach sądowych, na które składa się wpis od skargi w kwocie 10,00 orzeczono na podstawie art. 97 par. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) w związku z art. 55 par. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 roku o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm.).

Wobec uchylenia zaskarżonej decyzji obligatoryjne stało się wstrzymanie jej wykonania do czasu uprawomocnienia się wydanego w sprawie wyroku (art. 152 p.s.a.)