Postanowienie NSA, sygn. akt I FZ 295/10
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2010-08-31 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 165, art. 184, art. 197 par. 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia WSA (del.): Hieronim Sęk po rozpoznaniu w dniu 31 sierpnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale I Izby Finansowej zażalenia P. sp. z o.o. w Z. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 11 czerwca 2010 r., sygn. akt III SA/Gl 702/09 w przedmiocie odmowy przyznania prawa pomocy w sprawie ze skargi P. sp. z o.o. w Z. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia (...) kwietnia 2009 r. nr (...) w przedmiocie podatku od towarów i usług postanawia: oddalić zażalenie


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 11 czerwca 2010 r., sygn. akt III SA/Gl 702/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odmówił P. sp. z o.o. w Z. (zwanej dalej "Spółką") przyznania prawa pomocy.

Sąd pierwszej instancji wskazał w uzasadnieniu, że kwestia prawa pomocy w sprawie ze skargi Spółki na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia (...) kwietnia 2009 r. nr (...) była już rozpoznawana przez WSA w Gliwicach oraz Naczelny Sąd Administracyjny (odpowiednio postanowienie z dnia 2 grudnia 2009 r. oraz postanowienie z dnia 25 marca 2010 r., sygn. akt I FZ 49/10). Kolejny wniosek o przyznanie prawa pomocy mógł zatem być potraktowany jedynie jako wniosek o uchylenie bądź o zmianę postanowienia wskutek zmiany okoliczności sprawy.

WSA w Gliwicach stwierdził jednak, że wniosek ten nie zawierał żadnych nowych okoliczności, które miałyby takie znaczenie dla sprawy, aby przyznanie prawa pomocy w żądanym zakresie było uzasadnione.

W zażaleniu na powyższe postanowienie Spółka wniosła "o jego uchylenie, przywrócenie terminu, zwolnienie z kosztów sądowych i przyjęcie skargi kasacyjnej".

W uzasadnieniu zażalenia Spółka podkreśliła, że Sąd od dwóch lat ma możliwość obserwacji jej sytuacji finansowej, z której wynika, że Spółka została pozbawiona środków finansowych i nie jest w stanie ponosić kosztów postępowania sądowego. Podniosła, że nie prowadzi działalności gospodarczej, która została "zablokowana przez przestępcze działania organów sądowych, prokuratorskich, policyjnych i skarbowych" oraz, że funkcjonuje jedynie dzięki pożyczkom celowym jednego z wierzycieli. Spółka wskazała także na postanowienia wydane w innych sprawach, w których prawo pomocy w żądanym zakresie zostało jej przyznane.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie należy zauważyć, że kwestia przyznania Spółce prawa pomocy na tle rozpatrywanej sprawy była już przedmiotem postanowień zarówno WSA w Gliwicach, jak i Naczelnego Sądu Administracyjnego.

W związku z powyższym ponowny wniosek Spółki o przyznanie prawa pomocy powinien być rozpoznany i oceniony pod kątem zmiany okoliczności, jakie zaszły od czasu rozpoznania pierwszego wniosku.

Zgodnie bowiem z art. 165 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej "P.p.s.a.") postanowienia niekończące postępowania w sprawie mogą być uchylane i zmieniane wskutek zmiany okoliczności sprawy, chociażby były zaskarżone, a nawet prawomocne.

Oceniając ponowny wniosek Spółki, przez pryzmat przesłanek wynikających z powyższego przepisu, należy podzielić pogląd Sądu pierwszej instancji, że wniosek ten powielał argumentację, jaką zawierał wniosek wcześniejszy. Argumentacja ta, jak wyżej wspomniano, została już oceniona, zaś ocena ta zweryfikowana w toku postępowania instancyjnego przed Naczelnym Sądem Administracyjnym.

Prawidłowo Sąd pierwszej instancji zastosował powyższy przepis, uznając, że w niniejszej sprawie brak jest podstaw do zmiany postanowienia tego Sądu z dnia 2 grudnia 2009 r., ponieważ argumentacja wniosku o zmianę tego orzeczenia nie różniła się od poprzedniej, podnoszonej w postępowaniu z wniosku o przyznanie prawa pomocy, i nie wskazywała na żadną zmianę okoliczności, a tym bardziej taką, której waga przemawiałaby za zmianą dotychczasowego rozstrzygnięcia i przyznaniem Spółce prawa pomocy w żądanym zakresie.

Zauważyć należy, że Spółka również w treści zażalenia nie podniosła jakichkolwiek argumentów wskazujących na taką zmianę okoliczności przyjętych przez Sąd pierwszej instancji za podstawę rozstrzygnięcia z dnia 2 grudnia 2009 r., które uzasadniałaby zmianę tego orzeczenia. Zażalenie Spółki zawiera wiele ogólnikowych stwierdzeń o wyraźnym zabarwieniu emocjonalnym, które nic nowego nie wnoszą do sprawy. W szczególności, nie można zgodzić się z poglądem wyrażonym w zażaleniu, że okoliczność przyznania Spółce prawa pomocy w czternastu sprawach może być argumentem jednoznacznie przemawiającym za przyznaniem prawa pomocy w rozpoznawanej sprawie. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, powołane przez Spółkę rozstrzygnięcia nie mogą mieć nawet waloru pomocniczego, gdyż opierają się one na stanach faktycznych obejmujących stan majątkowy Spółki sprzed 2 lub 3 lat.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że zaskarżone postanowienie nie narusza prawa. Nie znajdując podstaw do uwzględnienia zażalenia, należało stosownie do art. 184 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a. orzec jak w sentencji.