Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 2637/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-12-20 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6152 Lokalizacja innej inwestycji celu publicznego
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Minister Infrastruktury~Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3 i par. 5
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Sędzia WSA - Tomasz Wykowski po rozpoznaniu w dniu 20 grudnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. P. i T. P. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu pierwszej instancji w sprawie ze skargi J. P. i T. P. na decyzję Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] września 2013 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji linii kolejowej postanawia: - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji oraz decyzji Wojewody [...] z dnia [...] października 2012 r. Nr [...].


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] września 2013 r. nr [...] (dalej "zaskarżona decyzja"), Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Wodnej uchylił w części i orzekł w tym zakresie co do istoty sprawy oraz utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2012 r. Nr [...] o ustaleniu lokalizacji linii kolejowej dla inwestycji pn.: "[...]" obejmującej: budowę i przebudowę układu torowego i odwodnienie torowiska; roboty budowlane - rozbiórkę i budowę ogrodzeń, rozbiórkę masztu sieci GSM, rozbiórkę słupów; przebudowę i budowę sieci i urządzeń telekomunikacyjnych, przebudowę i budowę sieci trakcyjnej, przebudowę i budowę sieci i urządzeń energetyki nietrakcyjnej; likwidację, przebudowę i budowę przejazdów drogowych oraz budowę dróg; rozbiórkę, przebudowę i budowę obiektów inżynieryjnych, w tym budowę ekranów akustycznych; rozbiórkę obiektów kubaturowych (budynki gospodarcze, garaże, portiernia, budynki administracyjne, kontenery np.: srk, teletechniczne i inne); budowę budynku nastawni bezobsługowej [...] w km 11,175; rozbiórkę peronu (na przystanku końcowym [...]); budowę peronów wraz z infrastrukturą towarzyszącą na przystankach osobowych: [...] (km 3,278), [...] (km 7,575), [...] (km 8,274), [...] (km 10,090), [...] (km 11,942); przebudowę, budowę i demontaż instalacji sanitarnych; przebudowę i budowę urządzeń sterowania ruchem kolejowym - inwestycja realizowana będzie w km 0,663-12,038 według projektowanego kilometrażu przedmiotowej linii kolejowej oraz do 5,078 istniejącej linii kolejowej nr [...]" (dalej "decyzja Wojewody [...]", "decyzja organu pierwszej instancji").

W skardze dniu 10 października 20113 r. J. P. i T. P. (dalej "skarżący") zawarli wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu wniosku skarżący wskazali, że wykonanie zaskarżonej decyzji, a także decyzji Wojewody [...] będzie wiązało się z wyrządzeniem im znacznej szkody, albowiem niepożądane sąsiedztwo inwestycji będzie z natury rzeczy skutkowało znaczącą utratą wartości nieruchomości stanowiącej ich własność. Ponadto podnieśli, że wykonanie decyzji o ustaleniu lokalizacji linii kolejowej, zatwierdzającej projekt podziału nieruchomości, przed rozpoznanie sprawy przez sąd administracyjny może łączyć się z niebezpieczeństwem trudnych do odwrócenia skutków. W razie uwzględnienia skargi może powstać kwestia powrotu do stanu, który istniał przed zatwierdzeniem projektu podziału nieruchomości. Do tego czasu inwestor może zagospodarować nieruchomość wbrew ich woli, a przywrócenie stanu poprzedniego może spowodować trudne do odwrócenia skutki.

W odpowiedzi na skargę Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Wodnej wniósł o oddalenie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji wskazując, że skarżący nie uprawdopodobnili przesłanek określonych w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). Minister podkreślił, że do rozpoczęcia realizacji przedmiotowej inwestycji wymagane jest uzyskanie przez inwestora stosownego pozwolenia na budowę, co następuje w odrębnym postępowaniu. Dlatego też w ocenie organu, skutków wywołanych rozstrzygnięciem lokalizacyjnym nie można zakwalifikować jako mogących grozić skarżącym wyrządzeniem szkody. Zastosowanie bowiem w celu realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia konkretnych rozwiązań technicznych i konstrukcyjnych będzie możliwe dopiero po zbadaniu przez właściwy organ prawidłowości przedłożonego projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zasadą jest, że wniesienie do sądu administracyjnego skargi, nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Jednakże stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej "P.p.s.a.") Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.

Sąd rozpoznając taki wniosek, dokonuje oceny okoliczności uzasadniających żądanie wstrzymania zaskarżonego aktu, wskazanych przez wnioskodawcę we wniosku, jak również bierze z urzędu pod uwagę okoliczności sprawy, które ewentualnie wskazywałyby, iż wykonanie zaskarżonego aktu spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia stronie znacznej szkody lub wywoła trudne do odwrócenia skutki.

Wskazać w tym miejscu należy, że w orzecznictwie i piśmiennictwie akcentuje się, że sąd administracyjny, rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, powinien uwzględnić interesy prawne i stanowiska wszystkich uczestników postępowania, bowiem niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, o czym mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a., może zachodzić nie tylko po stronie wnioskodawcy, ale również po stronie innych uczestników postępowania (Prawo postępowaniu przed sądami administracyjnymi Komentarz pod red. prof. R. Hausera, prof. M. Wierzbowskiego, Wydawnictwo C.H.Beck, Warszawa 2011, str. 338-339 i powołane tam orzecznictwo sądów administracyjnych).

Sądy administracyjne stoją ponadto na stanowisku, że przy rozpoznaniu wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia zasadniczymi zagadnieniami, mającymi wpływ na kierunek rozstrzygnięcia są kwestie oceny i wyważenia interesów w sprawie, poprzez określenie stopnia zachodzącego niebezpieczeństwa, o którym stanowi art. 61 § 3 P.p.s.a., w stosunku do każdej ze stron postępowania sądowoadministracyjnego, skali ewentualnego niebezpieczeństwa o którym stanowi art. 61 § 3 p.p.s.a. oraz rodzaju inwestycji objętej decyzją oraz charakteru zaskarżonego w sprawie aktu administracyjnego (por. postanowienie NSA z dnia 11 stycznia 2013 r., sygn. akt II OSK 2895/12).

W ocenie Sądu wniosek skarżących o wstrzymanie wykonania zaskarżonych decyzji nie zasługuje na uwzględnienie ponieważ strony nie uprawdopodobniły zaistnienia przesłanek określonych w art. 61 § 3 P.p.s.a.

Podniesiona przez skarżących kwestia wadliwość decyzji o ustaleniu lokalizacji linii kolejowej będzie przedmiotem merytorycznej oceny zasadności skargi i nie może być powoływana jako uzasadnienie wstrzymania wykonania decyzji.

Oceniając natomiast skutki wykonania zaskarżonych decyzji w postaci dokonania podziału nieruchomości oraz wywłaszczenia nieruchomości należącej do skarżących należy mieć na względzie, że podstawą wydania niniejszych decyzji jest ustawa z dnia 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym (Dz. U. z 2007 r. Nr 16, poz. 94 ze zm.). Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 13 marca 2012 r., sygn. akt II OZ 165/12, zwrócił uwagę na fakt, że specyfika uregulowań zawartych w przywołanej ustawie, której celem jest regulacja prawnych instrumentów zapewniających sprawny przebieg inwestycji kolejowej, wyraża się w uproszczeniu postępowania administracyjnego w sprawach związanych z nabyciem nieruchomości oraz dysponowania nimi przez inwestora w celu budowy linii kolejowej. W ocenie NSA, kwestie związane ze stanem prawnym nieruchomości, jako skutki decyzji w przedmiocie lokalizacji linii kolejowej, nie mogą być traktowane jako przesłanka wstrzymania decyzji, gdyż podważałoby to istotę szczególnej regulacji zawartej w cytowanej ustawie o transporcie kolejowym. Według stanowiska zaprezentowanego w omawianym postanowieniu, rozważając kwestie wstrzymania wykonania decyzji o ustaleniu lokalizacji linii kolejowej należy uwzględnić interes społeczny i gospodarczy, które przemawiają za szybką i sprawną realizacją przedsięwzięcia inwestycyjnego polegającego na budowie linii kolejowej.

W ocenie Sądy, powyższe okoliczności w porównaniu z możliwymi negatywnymi skutkami wykonania przedmiotowych decyzji dla skarżących przemawiają za nieuwzględnieniem wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonych decyzji. Realizacja przedmiotowej inwestycji zapewnia poprawę infrastruktury kolejowej oraz zwiększa bezpieczeństwo ruchu kolejowego.

Dodatkowo należy mieć na uwadze, że decyzje, których wstrzymania wykonania żądają skarżący, ustalają lokalizację inwestycji kolejowej, do której realizacji wymagane jest, zgodnie z art. 9ac ustawy o transporcie kolejowym, uzyskanie przez inwestora pozwolenia na budowę, co następuje w odrębnym postępowaniu administracyjnym. Zatem jak słusznie zauważył organ, skutków wywołanych rozstrzygnięciem lokalizacyjnym nie można zakwalifikować jako mogących grozić skarżącym wyrządzeniem znacznej szkody. Również opatrzenie decyzji lokalizacyjnej rygorem natychmiastowej wykonalności nie uprawnia inwestora do rozpoczęcia robót budowlanych.

Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy P.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny, orzekł jak w sentencji postanowienia.