Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 2824/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-01-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6099 Inne o symbolu podstawowym 609
Hasła tematyczne: Wodne prawo
Skarżony organ: Minister Środowiska
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art 88l
journal: Dz.U. 2001 nr 115 poz 1229
law: Ustawa z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Alina Balicka (spr.), Sędziowie sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj, sędzia WSA Anna Sękowska, Protokolant ref. staż. Aleksandra Larkiewicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 stycznia 2016 r. sprawy ze skargi M. S. na decyzję Prezesa Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zwolnienia od zakazów oddala skargę


UZASADNIENIE

Przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej była decyzja Prezesa Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej z [...] lipca 2015 r. znak: [...] (dalej również "zaskarżona decyzja") wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm., dalej "k.p.a.") oraz art. 88l ust. 2 w związku z art. 88l ust. 1 ustawy z 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (Dz. U. z 2015 r. poz. 469), którą - po rozpoznaniu odwołania M. S. (dalej również "skarżący") od decyzji Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w G. z [...] marca 2015 r. nr [...], utrzymująca w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

Zaskarżona decyzja zapadła w następującym stanie sprawy.

M. S. pismem z 26 listopada 2014 r. zwrócił się do Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w G. o zwolnienie z zakazów określonych w art. 88l ustawy Prawo wodne dla inwestycji polegającej na budowie budynku usługowego parterowego, z poddaszem użytkowym, w zabudowie wolnostojącej, niepodpiwniczony. Inwestycja ma zostać zrealizowana na działce o numerze ewidencyjnym [...] w miejscowości P.. gmina S. Teren inwestycji objęty został miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego – uchwała nr [...] Rady Miejskiej w S. z [...] kwietnia 2008 r. Zgodnie z planem działka o nr [...] znajduje się na terenie oznaczonym symbolem A4U/ZP/KP(ZZ), tj. o przeznaczeniu podstawowym – usługi nieuciążliwe, zieleń urządzona, miejsca postojowe-parkingi. Teren znajduje się w obszarze bezpośredniego zagrożenia powodzią o prawdopodobieństwie wystąpienia 1% (woda stuletnia).

Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w G. decyzją z [...] marca 2015 r. odmówił skarżącemu zwolnienia z zakazów określonych w at. 88l ustawy Prawo wodne.

Organ wskazał, że poziom posadowienia posadzki parteru budynku planowany jest na rzędną 27,00 m n.p.m Kr., z kolei rzędne terenu działki przeznaczonej pod planowaną inwestycję – według mapy sytuacyjno-wysokościowej – wynoszą od 25,2 do 26,5 m n.p.m. Kr. Tym samym organ stwierdził, że w czasie przepływu wody stuletniej należy liczyć się z niebezpieczeństwem zalania przedmiotowego obszaru warstwą wody o głębokości nawet 1,89 m n.p.m. W konsekwencji dojdzie do zniszczenia budynku usytuowanego na działce i spowoduje niebezpieczeństwo dla zdrowia, życia i mienia nie tylko inwestora, ale też mieszkańców okolicznych terenów. Lokalizacja inwestycji w bezpośrednim sąsiedztwie rzeki [...], na trasie przepływu wód powodziowych wpłynie na podpiętrzenie tych wód oraz zwiększy napór wody na obiekty napotkane po drodze.

Ponadto organ podniósł, że realizacja inwestycji wiązać się będzie ze zmianą ukształtowania terenu poprzez podnoszenie terenu bezpośrednio pod projektowanym budynkiem, w celu uzyskania rzędnej posadzki powyżej wody o prawdopodobieństwie 1%. Takie rozwiązanie może spowodować zmiany w przepływie wód powodziowych rzeki [...], jak również – z uwagi na bezpośrednie oddziaływanie wód wezbraniowych tej rzeki – spowodować rozmycie nasypu i destabilizację budynku, a nawet jego zniszczenie. Ulica Krótka, przy której położona jest działka inwestycyjna, położona jest na rzędnych terenu niższych od wody 1% i nie będzie stanowiła drogi ewakuacyjnej, a ewentualne podniesienie rzędnych terenu działki znajdującej się w korycie przepływu wód powodziowych nie zapewni bezpieczeństwa ludzi i mienia.

Na skutek odwołania M. S. od powyższej decyzji, Prezes Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej decyzją z [...] lipca 2015 r. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

Organ odwoławczy w uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazał, że zarówno z opracowania "Wyznaczanie granic bezpośredniego zagrożenia powodzią w celu uzasadnionego odtworzenia terenów zalewowych", jak i opublikowanych 15 kwietnia 2015 r. map zagrożenia powodziowego i map ryzyka powodziowego dla całego obszaru Polski (pod adresem http://mapy.isok.gov.pl) wynika, że działka na której planowana jest inwestycja znajduje się w obszarze zagrożenia powodziowego.

W ocenie organu odwoławczego rozwiązanie techniczne przyjęte dla planowanej inwestycji, w tym wyniesienie poziomu posadzki parteru projektowanego obiektu budowlanego do rzędnej 27,00 m n.p.m. nie gwarantuje bezpieczeństwa ludzi i majątku w przypadku wystąpienia powodzi. Ponadto droga dojazdowa położona w sąsiedztwie analizowanej nieruchomości w przypadku powodzi zostanie zalana i tym samym uniemożliwi bądź znacznie utrudni ewentualną ewakuację. Do szczegółowej oceny zagrożenia powodziowego wzięty został pod uwagę m.in. zakres i głębokość zalewu nie tylko obszaru zamierzenia inwestycyjnego, ale także terenów do niego przyległych. Głębokość zalewu związana z określonym prawdopodobieństwem wystąpienia powodzi przekłada się natomiast na możliwość samodzielnej ewakuacji z terenu zagrożenia powodzią oraz na rodzaj i wielkość potencjalnych strat. Zwiększenie liczby osób przebywających stale bądź czasowo na obszarze szczególnego zagrożenia powoduje zarówno wzrost kosztów reagowania podczas powodzi oraz konieczność zabezpieczenia większych kwot na odszkodowana z powodu wzrostu wartości mienia, jak również skutkuje wzrostem wydatków ponoszonych przez społeczność na ochronę przed powodzią.

Odnosząc się do twierdzeń skarżącego zawartych w odwołaniu organ odwoławczy wskazał, że deklaracje o zmniejszeniu planowanego budynku, zmiany poziomu posadzki oraz zapewnieniu dojazdu do budynku z przyległej działki nie mogą stanowić zmiany decyzji organu pierwszej instancji na korzyść skarżącego. Organ podkreślił, że nawiezienie gruntu w celu wyniesienia rzędnej działki, a więc zmianę ukształtowania terenu wymaga wystąpienia do organu o zwolnienie z zakazów obowiązujących na obszarach szczególnego zagrożenia.

Organ podkreślił, że ochronę przed powodzią rozpatruje się nie tylko w kontekście występującego zagrożenia czy realizowanych działań technicznych, ale jest to zagadnienie związane z zarządzaniem ryzykiem powodziowym. Powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych organ odwoławczy wskazał, że ustalając obszar szczególnego zagrożenia powodzią organy powinny mieć na uwadze szerszy aspekt, związany z całym rejonem, nie zaś poszczególnymi nieruchomościami. Co więcej, pierwszorzędną kwestią jest bezpieczeństwo obywateli i w interesie społecznym leży troska o eliminowanie zabudowy z terenów zalewowych.

W odpowiedzi na twierdzenie skarżącego, że dotychczas nie miała miejsce sytuacja zalania terenu analizowanej działki organ wywiódł, że przy analizowaniu ryzyka powodziowego bierze się pod uwagę nie tylko wezbrania, które wystąpiły w przeszłości, ale również możliwość wystąpienia powodzi w przyszłości, tzw. powodzi prawdopodobnych.

Z kolei w odniesieniu do zarzutu odwołania dotyczącego zabudowy sąsiedniego terenu, organ wyjaśnił, że kwestia ta nie jest przedmiotem niniejszego postępowania. Jednocześnie organ dodał, że przepis art. 88l ustawy Prawo wodne obowiązuje od 18 marca 2011 r. stąd zgody na zabudowy sąsiednich terenów mogły być wydane nie tylko w innym stanie faktycznym, ale również innym stanie prawnym.

Ponadto, mając na uwadze oświadczenie skarżącego, iż po wydaniu zgody na zabudowę działki nie będzie żądał jakichkolwiek odszkodowań na skutek ewentualnych powodzi organ wyjaśnił, że brak podstaw prawnych do uwzględnienia tego rodzaju zobowiązań.

Skargę na decyzję z [...] lipca 2015 r. Prezesa Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej wywiódł M. S.

W ocenie skarżącego zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji są wadliwe i powinny zostać uchylone.

Skarżący wywiódł, że organy administracji orzekające w sprawie wydały rozstrzygnięcia w oparciu o mapy zagrożenia powodziowego, które nie miały mocy obowiązującej w dacie wydania decyzji przez organu obu instancji. Natomiast opracowanie "Wyznaczenie granic bezpośredniego zagrożenia powodzią w celu uzasadnionego odtworzenia terenów zalewowych", na którym organy również oparły swoje rozstrzygnięcia, pochodzą z przełomu 2004 i 2005, a zatem mogły być nieaktualne. Skarżący dodał, że w toku postępowania administracyjnego nie udostępniono mu ww. dokumentu, przez co nie miał możliwości wniesienia uwag co do jego treści.

Ponadto skarżący stanął na stanowisku, że organy przy wydawaniu decyzji pominęły okoliczności, istotne w sprawie, tj. (1) fakt, że działki bezpośrednio graniczące z działką nr ew. [...] są działkami, które otrzymały pozwolenia na budowę, mimo, że znajdują się obszarze zalewowym; co oznacza, że w ich przypadku stwierdzono podstawy do udzielenia zwolnienia z zakazów określonych w ar. 88l ust. 1 ustawy Prawo wodne; (2) fakt, że przy użyciu dostępnych rozwiązań technologicznych możliwe jest podniesienie gruntu działki przeznaczonej pod inwestycję, co wpłynęłoby na bezpieczeństwo budynku, który ma być posadowiony, (3) nie dokonały oględzin terenu inwestycji przy udziale biegłych z zakresu budownictwa i hydrologii, którzy mogliby w sposób wiążący wypowiedzieć się czy zagrożenie powodziowe jest realne oraz jakie rozwiązania budowlane mogłyby wyeliminować potencjalne zagrożenie zalania wodą z rzeki [...].

Prezes Krajowego Zarządu Gospodarki w odpowiedzi na skargę podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz. U. z 2014 r. poz. 1647) oraz art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 270, ze zm.) dalej "p.p.s.a.", uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji publicznej ma stwierdzić, że doszło nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.) lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).

Sąd dokonując kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

M. S. wnioskiem z dnia 25 grudnia 2014 r. wystąpił do Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w G. o zwolnienie z zakazów określonych w art. 88l ustawy Prawo wodne dla inwestycji polegającej na budowie budynku usługowego zlokalizowanego na działce nr [...] w obrębie ewidencyjnym P. m. S. Z załączników do wniosku wynika, budynek usługowy ma być parterowy z poddaszem użytkowym, w zabudowie wolnostojącej, niepodpiwniczony z dachem dwuspadowym. W obiekcie tym przewiduje się na poziomie parteru sklep odzieżowy oraz gabinet fryzjerski, a na poddaszu usługi hotelowe.

Z materiału dowodowego wynika, że działka inwestycyjna nr [...] położona w miejscowości S., zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego obejmującym tereny zawarte między ulicami [...], [...], [...] oraz teren [...] nad rzeką [...] w S. zatwierdzonym Uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej w S. z [...] kwietnia 2008 r. ogłoszoną w Dz. Urz. Woj. [...] Nr [...], poz. [...], znajduje się na terenie oznaczonym symbolem A4U/ZP/KP/(ZZ). Zgodnie z § 17 ust. 1 ww. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego teren ten przeznacza się pod funkcje podstawowe: usługi nieuciążliwe, zieleń urządzoną, komunikacyjną – miejsca postojowe (parking). Jednocześnie z § 17 ust. 7 uchwały wynika, że teren ten znajduje się w obszarze bezpośredniego zagrożenia powodzią ze strony rzeki [...] o prawdopodobieństwie wystąpienia 1% (woda stuletnia).

W § 12 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określono granice i sposoby zagospodarowania terenów lub obiektów podlegających ochronie ustalonych na podstawie przepisów odrębnych. Wskazano, że część terenów objętych planem jest położona (poniżej rzędnej terenu 27,00-28,57 m n.p.m.) w obszarze bezpośredniego zagrożenia powodzią wodami rzeki [...] (cofka na rzece [...] do jazu [...]) o prawdopodobieństwie wystąpienia 1% (woda stuletnia). Tereny położone w ww. obszarze zostały oznaczone na rysunku planu orientacyjną linią oraz symbolem "(ZZ)". Obszary bezpośredniego zagrożenia powodzią podlegają ochronie prawnej na podstawie ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne. Na obszarach bezpośredniego zagrożenia powodzią funkcje zagospodarowania przestrzennego wpisane w ustaleniach szczegółowych planu, nie determinują wydania decyzji zwalniającej dla nowej zabudowy, a jedynie umożliwiają funkcjonowanie zabudowy istniejącej.

Art. 9 ust. 1 pkt 6c lit. a) oraz b) ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (t.j. Dz. U. z 2015 r. poz. 469, ze zm.) definiuje obszary szczególnego zagrożenia powodzią m.in. jako obszary, na których prawdopodobieństwo wystąpienia powodzi jest średnie i wynosi raz na 100 lat oraz obszary, na których prawdopodobieństwo wystąpienia powodzi jest wysokie i wynosi raz na 10 lat.

Na obszarach szczególnego zagrożenia powodzią, jak stanowi art. 88l ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo wodne, zabrania się wykonywania robót oraz czynności utrudniających ochronę przed powodzią lub zwiększających zagrożenie powodziowe, w tym wykonywania urządzeń wodnych oraz budowy innych obiektów budowlanych, z wyjątkiem dróg rowerowych. Jednakże art. 88l ust. 2 Prawa wodnego przewiduje, że jeżeli nie utrudni to zarządzania ryzykiem powodziowym, dyrektor regionalnego zarządu gospodarki wodnej może, w drodze decyzji, zwolnić od zakazów, o których mowa w ust. 1, określając warunki niezbędne dla ochrony przed powodzią.

W toku postępowania administracyjnego, organ I instancji, w oparciu o dokument jakim jest opracowanie pn. "Wyznaczanie granic bezpośredniego zagrożenia powodzią w celu uzasadnionego odtworzenia terenów zalewowych" z 2004/2005 r., stanowiące element studium ochrony przeciwpowodziowej, ustalił, że rzędna wody o prawdopodobieństwie wystąpienia 1% (raz na 100 lat) rzeki [...] dla przedmiotowej lokalizacji wynosi około 27,09 m n.p.m.Kr., a rzędna wody 10% wynosi 25,69 m n.p.m.Kr. Natomiast z mapy wysokościowej dołączonej do wniosku wynika, że rzędne terenu działki nr [...] wynoszą około 25,2 do 26,5 m n.p.m.Kr. Studium to zostało opracowane na podstawie art. 79 ust. 2 ustawy Prawo wodne w brzmieniu sprzed zmiany wprowadzonej z dniem 18 marca 2011 r. przez art. 1 pkt 24 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. (Dz. U. z 2011 r. nr 32, poz. 159), zgodnie z którym dla potrzeb planowania ochrony przed powodzią dyrektor regionalnego zarządu gospodarki wodnej sporządza studium ochrony przeciwpowodziowej, ustalające m. in. granice zasięgu wód powodziowych o określonym prawdopodobieństwie występowania. Mimo utraty mocy prawnej art. 79 ust. 2 ustawy Prawo wodne z dniem 18 marca 2011 r., sporządzone na podstawie tego przepisu studium ochrony przeciwpowodziowej zachowuje ważność do dnia sporządzenia mapy zagrożenia powodziowego, o czym stanowi art. 14 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o zmianie ustawy - Prawo wodne oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. nr 32, poz. 159, ze zm.). Wymóg sporządzenia map zagrożenia powodziowego wynika z art. 6 ust. 1 Dyrektywy 2007/60/WE, który to obowiązek został transponowany do polskiego prawa przez art. 88d ust. 1 Prawa wodnego. Na mapach zagrożenia powodziowego przedstawia się w szczególności obszary szczególnego zagrożenia powodzią – art. 88d ust. 2 pkt 2. Na Prezesa Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej został nałożony obowiązek przygotowania map zagrożenia powodziowego do dnia 22 grudnia 2013 r., co wynika z art. 11 ust. 1 pkt 1 lit. b) ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o zmianie ustawy - Prawo wodne oraz niektórych innych ustaw.

Z zaskarżonej decyzji wynika, że Prezes Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej zgodnie z obowiązkiem wynikającym z art. 88f ust. 1 ustawy Prawo wodne sporządził mapy zagrożenia powodziowego oraz mapy ryzyka powodziowego, które w dniu 15 kwietnia 2015 r. zostały opublikowane na stronie Hydroportalu (pod adresem http://mapy.isok.gov.pl) i jednocześnie stosownie do art. 88f ust. 3 ww. ustawy mapy te zostały przekazane: dyrektorom regionalnych zarządów gospodarki wodnej, Głównemu Geodecie Kraju, Głównemu Inspektorowi Ochrony Środowiska i dyrektorowi Rządowego Centrum Bezpieczeństwa. Dla działki inwestycyjnej nr [...], zgodnie z obowiązującą w dacie orzekania przez organ odwoławczy, mapą zagrożenia powodziowego prawdopodobieństwo wystąpienia powodzi wynosi p=1%. Przedmiotowa działka znajduje się na obszarze szczególnego zagrożenia powodzią od rzeki [...]. Rzędna wody o prawdopodobieństwie wystąpienia 1% (raz na 100 lat) rzeki [...] dla przedmiotowej lokalizacji wynosi około 26,77 m n.p.m., a głębokość wody powodziowej na działce nr [...] mieści się we wskazanej na mapie strefie zalewu do 2,0 m. Biorąc pod uwagę rzędne terenu działki nr [...] wynoszące około 25,2 do 26,5 m n.p.m., przy czym w miejscu planowanej zabudowy rzędne te wynoszą około 26,0 do 26,5 m n.p.m., organ odwoławczy ustalił na podstawie nowych obowiązujących map zagrożenia powodziowego, że w przypadku ewentualnej powodzi o prawdopodobieństwie wystąpienia raz na 100 lat (p=1%) poziom zalewu w miejscu planowanej zabudowy dochodzić będzie do około 0,77 m, co potwierdza istnienie zagrożenia powodziowego na tym terenie.

Wobec powyższego nieuzasadniony jest zarzut skargi, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ja decyzja organu I instancji zostały wydane w oparciu o dane na mapie zagrożenia powodziowego, która nie miała mocy obowiązującej w dacie wydania decyzji przez organy obu instancji. Organ I instancji oparł się na opracowaniu stanowiącym element obowiązującego jeszcze studium ochrony przeciwpowodziowej, natomiast organ odwoławczy oparł się na ustaleniach wynikających z aktualnie obowiązującej mapy zagrożenia powodziowego. Zaznaczyć należy, że oba dokumenty potwierdzają istnienie zagrożenia powodziowego na terenie planowanej inwestycji.

Celem postępowania administracyjnego w sprawie zwolnienia od zakazów o których mowa w art. 88l ust. 1 ustawy Prawo wodne, w tym budowy obiektów budowlanych, jest merytoryczna weryfikacja przesłanki wskazanej w ust. 2, jaką jest nieutrudnianie zarządzania ryzykiem powodziowym.

W sprawie organy wykazały, że teren działki nr [...] znajduje się na obszarze szczególnego zagrożenia powodzią w rozumieniu art. 9 ust. 1 pkt 6c ustawy Prawo wodne i zasadnie uznały, że wniosek nie może zostać pozytywnie rozpoznany, bowiem realizacja planowanej inwestycji utrudni zarządzanie ryzykiem powodziowym, którego celem zgodnie z art. 9 ust. 1 pkt 1b ww. ustawy jest ograniczenie potencjalnych negatywnych skutków powodzi dla życia i zdrowia ludzi, środowiska, dziedzictwa kulturowego oraz działalności gospodarczej.

W ocenie Sądu, słuszne jest stanowisko organów, że w przypadku wystąpienia powodzi, może nastąpić zniszczenie budynku usługowego, planowanego do realizacji przez inwestora, co stanowić będzie niebezpieczeństwo dla zdrowia, życia i mienia, nie tylko inwestora, ale też mieszkańców okolicznych terenów. Lokalizacja inwestycji na trasie przepływu wód powodziowych wpłynie na podpiętrzenie tych wód oraz zwiększy napór wody na obiekty napotykane na swej drodze. Ponadto podniesienie terenu bezpośrednio pod projektowanym budynkiem może spowodować zmiany w przepływie wód powodziowych, a położenie działki na trasie przepływu tych wód może spowodować rozmycie nasypu i destabilizację budynku, co w konsekwencji może doprowadzić do jego zniszczenia.

Mając powyższe na uwadze, jak również okoliczność, iż w myśl Dyrektywy 2007/60/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2007 r. w sprawie oceny ryzyka powodziowego i zarządzania nim, ochronę przed powodzią należy rozpatrywać nie tylko w kontekście występującego zagrożenia, czy realizowanych działań technicznych, ale także w kontekście zarządzania ryzykiem powodziowym, którego celem, jak już wyżej wskazano, jest ograniczenie potencjalnych negatywnych skutków powodzi dla życia i zdrowia ludzi, środowiska, dziedzictwa kulturowego oraz działalności gospodarczej, Sąd uznał, że zaskarżone rozstrzygnięcie jest zgodne z prawem.

Na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy nie może mieć wpływu okoliczność, że działki sąsiadujące z nieruchomością skarżącego otrzymały pozwolenia na budowę, a zatem w ich przypadku stwierdzono podstawy do zwolnienia od zakazów określonych w art. 88l ust. 1 ustawy Prawo wodne. Powyższe kwestie rozstrzygane były bowiem w odrębnych, indywidualnych postępowaniach administracyjnych. Ponadto nie wiadomo w jakim stanie faktycznym i prawnym udzielane były te pozwolenia.

Zgodnie z art. 88l ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo wodne na obszarach szczególnego zagrożenia powodzią zabrania się wykonywania robót oraz czynności utrudniających ochronę przed powodzią lub zwiększających zagrożenie powodziowe, w tym zmiany ukształtowania terenu. Podniesienie wysokości gruntu na działce jest zmianą ukształtowania terenu, na którą skarżący musiałby również uzyskać zgodę na zwolnienie od zakazu na podstawie art. 88l ust. 2.

Zarzut, że w sprawie nie dokonano oględzin nieruchomości przy udziale biegłych z zakresu budownictwa i hydrologii jest nieuzasadniony. Należy jeszcze raz podkreślić, że celem postępowania administracyjnego w sprawie zwolnienia od zakazów jest merytoryczna weryfikacja przesłanki wskazanej w art. 88l ust. 2 ustawy Prawo wodne, jaką jest nieutrudnianie zarządzania ryzykiem powodziowym. Orzekające w sprawie organy są wyspecjalizowanymi organami w tym zakresie, którego pracownicy posiadają merytoryczne przygotowanie i wiedzę.

Ponieważ Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie podzielił zarzutów skargi i jednocześnie nie dopatrzył się naruszeń prawa, które skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji, czy też stwierdzenia jej nieważności, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.