Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 1515/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2011-12-30 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
6560
Hasła tematyczne: Interpretacje podatkowe
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy: article: art. 3 art. 4a art. 14 ust. 3 pkt 17 lit. b art. 14 ust. 4 pkt 10 i 12 art. 17 ust. 1 pkt 6 lit. a art. 17 ust. 1 pkt 9 art. 19 ust. 1a art. 22 ust. 1f art. 23 ust. 1 pkt 38 art. 30b
journal: Dz.U. 2000 nr 14 poz 176
law: Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Wiktor Jarzębowski Sędziowie: Sędzia WSA Tomasz Adamczyk Sędzia WSA Cezary Koziński (spr.) Protokolant: Szymon Chrostek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 grudnia 2011 r. sprawy ze skargi J. K. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. działającego z upoważnienia Ministra Finansów z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wniosku o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych 1. uchyla zaskarżone postanowienie; 2. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. na rzecz J. K. kwotę 357 (trzysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

I SA/Łd 1515/11

UZASADNIENIE

W dniu [...] r. J. K. zwrócił się do Ministra Finansów z prośbą o wydanie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego – art. 3, art. 4a, art. 14 ust. 3 pkt 17 lit. b), art. 14 ust. 4 pkt 10 i 12, art. 17 ust. 1 pkt 6 lit. a), art. 17 ust. 1 pkt 9, art. 19 ust. 1a, art. 22 ust. 1e, art. 22 ust. 1f, art. 23 ust. 1 pkt 38, art. 30b ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym o osób fizycznych (Dz.U. z 2000 r., Nr 14, poz. 176 ze zm.), powoływanej dalej jako "u.p.d.o.f.".

Przedstawiając stan faktyczny sprawy, wnioskodawca wskazał, iż jako komandytariusz jest wspólnikiem spółki komandytowej. Drugim wspólnikiem jest komplementariusz. Spółka komandytowa powstała w 2008 r. w wyniku przekształcenia spółki z ograniczoną odpowiedzialnością. Zgodnie z uchwałą o przekształceniu oraz umową spółki komandytowej, wkład komandytariusza do spółki komandytowej, którego przedmiotem był udział wnioskodawcy w majątku spółki przekształcanej, wyniósł określoną w umowie wartość. Spółka komandytowa ulegnie w najbliższym czasie przekształceniu w spółkę komandytowo-akcyjną i zgodnie z uchwałą o przekształceniu tej spółki wnioskodawca, będący obecnie komandytariuszem, obejmie akcje w spółce komandytowo-akcyjnej o określonej wartości nominalnej. Akcje spółki komandytowo -akcyjnej, zgodnie z uchwałą o przekształceniu, będą objęte w zamian za udział wnioskodawcy w całym majątku spółki przekształcanej. Wartość nominalna akcji spółki komandytowo-akcyjnej, objętych przez wnioskodawcę, będzie równa (niższa od wartości bilansowej aktywów spółki komandytowej) lub będzie od tej wartości niższa. Zaś wartość rynkowa aktywów spółki komandytowej będzie na dzień przekształcenia wyższa niż wartość nominalna objętych akcji spółki komandyto-akcyjnej.

Wnioskodawca dodał, iż w przyszłości planuje:

1. odpłatne zbycie części, bądź wszystkich akcji na rzecz spółki komandytowo-akcyjnej w celu ich umorzenia (umorzenie dobrowolne);

2. wniesieni części, bądź wszystkich akcji w formie wkładu niepieniężnego do spółki kapitałowej (posiadającej osobowość prawną) będącej rezydentem podatkowym Państwa Unii Europejskiej (w tym polskiej spółki kapitałowej);

3. sprzedaż części bądź wszystkich akcji.

W związku z tak przedstawionym stanem faktycznym wnioskodawca zadał następujące pytania:

1. Czy art. 17 ust. 1 pkt 6 lit. a) u.p.d.o.f. ma zastosowanie do pierwszej i trzeciej formy odpłatnego zbycia, tj. czy do przychodów z kapitałów pieniężnych wnioskodawca może zaliczyć przychody z odpłatnego zbycia części bądź wszystkich akcji spółki komandytowo-akcyjnej w celu ich umorzenia?

2 Czy art. 17 ust. 1 pkt 9 u.p.d.o.f. ma zastosowanie do drugiej formy odpłatnego zbycia, tj. czy do przychodów z kapitałów pieniężnych wnioskodawca może zaliczyć przychody w postaci wartości nominalnej objętych akcji lub udziałów objętych w spółce mającej osobowość prawną, w przypadku wniesienia części, bądź wszystkich akcji spółki komandytowo-akcyjnej w formie wkładu niepieniężnego do spółki kapitałowej będącej rezydentem podatkowym Państwa Unii Europejskiej?

3. Czy w przypadku odpłatnego zbycia części, bądź wszystkich akcji spółki komandytowo-akcyjnej na rzecz tej spółki w celu ich umorzenia, ewentualnie innej sprzedaży wszystkich akcji, wnioskodawca może ustalić koszty uzyskania przychodów według istniejącej na dzień przekształcenia wartości bilansowej aktywów spółki komandytowej, bądź według wartości rynkowej aktywów spółki komandytowej?

4. Czy w przypadku otrzymania przychodów w postaci wartości nominalnej objętych akcji lub udziałów objętych w spółce mającej osobowość prawną (spółce kapitałowej), w związku wniesieniem części bądź wszystkich akcji spółki komandytowo-akcyjnej w formie wkładu niepieniężnego do spółki kapitałowej, wnioskodawca może ustalić koszty uzyskania przychodów według istniejącej na dzień przekształcenia wartości bilansowej aktywów spółki komandytowej, bądź według wartości rynkowej aktywów spółki komandytowej.

Wnioskodawca bardzo obszernie przedstawił własne stanowisko w sprawie. Uznał, iż skoro akcje w spółce komandytowo-akcyjnej stanowią papiery wartościowe, to skutki podatkowe ich zbycia powinny być analizowane na gruncie przepisów regulujących opodatkowanie zbycia papierów wartościowych. W przypadku umorzenia dobrowolnego wnioskodawca uzyska dochód, który będzie opodatkowany zgodnie z art. 30b ust. 1 u.p.d.o.f. Także wniesienie aportu w innej postaci niż przedsiębiorstwo lub jego zorganizowana część, do każdej spółki mającej osobowość prawną – nie tylko w Polsce, będzie się wiązało z powstaniem po stronie wnioskodawcy przychodu w postaci wartości nominalnej udziałów lub akcji objętych w takiej spółce. Przychód jaki osiągnie wnioskodawca będzie podlegał opodatkowaniu w państwie miejsca zamieszkania, tj. w Polsce.

W odniesieniu do kosztów uzyskania przychodów, z tzw. umorzenia dobrowolnego akcji spółki komandytowo-akcyjnej, wnioskodawca stwierdził, iż kosztem takim, ustalanym na podstawie art. 23 ust. 1 pkt 38 u.p.d.o.f., jest wartość rynkowa aktywów spółki komandytowej przenoszonych do spółki komandytowo-akcyjnej, gdyż te aktywa wnioskodawca tarci (wymienia) aby objąć akcje spółki komandytowo-akcyjnej; te aktywa wnioskodawca przeznacza na objęcie akcji spółki komandytowo-akcyjnej, jako papieru wartościowego. Z kolei z tytułu wniesienia akcji spółki komandytowo-akcyjnej do spółki mającej osobowość prawną wnioskodawca powinien rozliczyć koszty według wartości rynkowej aktywów przenoszonych na spółkę komandytowo-akcyjną w związku z przekształceniem.

Postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w Ł., jako organ uprawniony do wydania interpretacji, na podstawie art. 165a § 1 w zw. z art. 14b § 1 i art. 14h ustawy dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm.) odmówił wszczęcia postępowania w sprawie wniosku J. K. z dnia 27 czerwca 2011 r. (data wpływu do organu podatkowego 29 czerwca 2011 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczących podatku dochodowego od osób fizycznych.

Dyrektor Izby Skarbowej uznał, iż merytoryczne rozpatrzenie przedmiotowego wniosku wykraczałoby poza przysługujące mu uprawnienia w ramach postępowania w sprawie wydania pisemnej interpretacji. Organ podatkowy wskazał na treść przepisów art. 14b § 1 i 3 oraz art. 3 pkt 1 i 2 Ordynacji podatkowej, wywodząc z nich, iż przedmiotem wniosku o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego może być ocena prawna danego stanu faktycznego, bądź zdarzenia przyszłego, dotyczącego wnioskodawcy, dokonywana na gruncie przepisów prawa podatkowego. Zdarzenie przyszłe, będące przedmiotem wniosku, powinno stanowić określoną, przyszłą sytuacje faktyczną dotycząca wnioskodawcy, doprowadzenie do której jest przez niego rozważana (planowane), bądź też której zaistnienie jest niezależne od jego woli, ale która może zajść z istotnym stopniem prawdopodobieństwa. Z uwagi na istotę interpretacji indywidualnych, w szczególności ich gwarancyjny charakter, przedmiotem tych rozstrzygnięć nie może być ocena prawna abstrakcyjnych, hipotetycznych, sytuacji. Omawiana instytucja nie została bowiem wprowadzona w celu umożliwienia zaznajamiania się podmiotom z poglądami ministra właściwego do spraw finansów publicznych z wykładnią określonych przepisów prawa podatkowego, z przyczyn czysto poznawczych. Realizacja funkcji gwarancyjnych interpretacji indywidualnej nie może być natomiast realizowana w odniesieniu do abstrakcyjnych, przyszłych stanów faktycznych, ani wymyślonych przez wnioskodawcę sytuacji, które tylko teoretycznie mogą się zdarzyć. Interpretacja podatkowa nie jest równoznaczna z udzieleniem porady prawnej.

Organ podatkowy wskazał także, iż status zainteresowanego posiada każdy podmiot, który chce uzyskać interpretację indywidualną w celu prawidłowej, tj. zgodnej z obowiązującymi go przepisami, realizacji swoich praw i obowiązków w sferze prawa podatkowego. Do uzyskania interpretacji indywidualnej legitymowany jest podmiot, dla którego określony stan lub zdarzenie przyszłe rodzi konsekwencje w sferze stosunków podatkowoprawnych. Przedmiotem interpretacji mogą być zatem takie sytuacje faktyczne, które są związane z powstaniem obowiązku podatkowego lub zobowiązania podatkowego po stronie wnioskodawcy. Wyjątek od powyższej zasady przewiduje wyłącznie art. 14n § 1 Ordynacji podatkowej.

W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej, sformułowanie we wniosku podstawy faktycznej sprawy nie pozwala uznać jej za sprecyzowane, skonkretyzowane, zdarzenia przyszłe. Wydanie interpretacji indywidualnych w oparciu o takie zdarzenia przyszłe przeczyłoby istocie omawianej instytucji, bowiem w odniesieniu do części tych rozstrzygnięć, ich funkcja gwarancyjna byłaby z góry wyłączona. Instytucja interpretacji indywidualnych nie została stworzona dla celów oceny potencjalnych działań podatników przez organ upoważniony do wydania interpretacji, pod kątem zoptymalizowania obciążeń podatkowych wynikających z tych działań. Treść przedmiotowego wniosku wskazuje, że stanowi on w istocie wniosek o udzielenie porady z zakresu obowiązków podatkowych, służącej optymalizacji obciążeń podatkowych.

J. K. nie zgodził się z powyższym postanowieniem i w dniu [...] r. złożył na nie zażalenie, wnosząc o jego uchylenie oraz merytoryczne rozpoznanie wniosku z dnia 27 czerwca 2011 r., poprzez wydanie indywidualnej interpretacji prawa podatkowego.

Dyrektor Izby Skarbowej w Ł., działając z upoważnienia Ministra Finansów, postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] utrzymał w mocy swoje wcześniejsze rozstrzygnięcie z dnia 26 września 2001 r.

Organ odwoławczy nie znalazł podstaw do zmiany swojego wcześniejszego rozstrzygnięcia i podtrzymał dotychczasowe ustalenia w tej sprawie.

W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej sformułowana treść wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej wskazuje, że stanowi on wniosek o udzielenie porady z zakresu obowiązków podatkowych, służącej optymalizacji obciążeń podatkowych, a nie wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej w rozumieniu art. 14b Ordynacji podatkowej. Ponadto sposób sformułowania podstawy faktycznej sprawy, będącej przedmiotem wniosku, nie pozawala uznać jej za sprecyzowane, skonkretyzowane, zdarzenia przyszłe.

Pełnomocnik J. K. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na powyższe postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej, w której wniósł o stwierdzenie nieważności, ewentualnie o chylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego postanowienia z dnia [...] r. i zasądzenie kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie:

1. art. 226 w zw. z art. 239 Ordynacji podatkowej, poprzez utrzymanie w mocy postanowienia pierwszoinstancyjnego, w sytuacji gdy zażalenie wniesione przez wnioskodawcę zasługuje w całości na uwzględnienie;

2. art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej, poprzez utrzymanie w mocy postanowienia pierwszoinstancyjnego i w efekcie niewydajnie interpretacji indywidualnej, pomimo iż wszelkie przesłanki formalne i merytoryczne wniosku zostały spełnione;

3. art. 14a Ordynacji podatkowej, poprzez utrzymanie w mocy postanowienia pierwszoinstancyjnego, czego skutkiem jest niewydajnie interpretacji indywidualnej, w sytuacji gdy w analogicznym stanie faktycznym i przy analogicznej argumentacji prawnej organy podatkowe wydawały interpretacje indywidualne prawa podatkowego, co w konsekwencji prowadzi do rażącego naruszenia obowiązku dążenia do zapewnienia jednolitego stosowania prawa podatkowego;

4. art. 14b § 5 Ordynacji podatkowej, poprzez utrzymanie w mocy postanowienia pierwszoinstancyjnego, w wyniku którego odmówiono wszczęcia postępowania w sprawie wydania interpretacji indywidualnej bez spełnienia przesłanek przewidzianych w tym przepisie, tj. gdy w sprawie nie toczy się postępowanie podatkowe, kontrola podatkowa, postępowanie kontrolne organu kontroli skarbowej, a ponadto gdy w tym zakresie sprawa nie została rozstrzygnięta co do jej istoty w decyzji lub postanowieniu organu podatkowego lub organu kontroli skarbowej;

5. art. 14d Ordynacji podatkowej, poprzez utrzymanie w mocy postanowienia pierwszoinstancyjnego, na podstawie którego nie wydano interpretacji indywidualnej w terminie trzech miesięcy od złożenia wniosku;

6. art. 120 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 14d Ordynacji podatkowej, poprzez nieuzasadnione utrzymanie w mocy postanowienia pierwszoinstancyjnego, dotkniętego wadą nieważności i w konsekwencji niewydajnie interpretacji indywidualnej w terminie, przez co nastąpiło wydanie interpretacji milczącej aprobującej stanowisko wnioskodawcy;

7. art. 121 w zw. z art. 14h Ordynacji podatkowej, poprzez naruszenie zasady zaufania do organów podatkowych arbitralnym działaniem, w sytuacji gdy podatnik miał prawo oczekiwać, iż jego sprawa zostanie rozpatrzona tak jak analogiczne sprawy rozpatrywane przez Ministra Finansów – upoważnionych przez niego dyrektorów izb skarbowych, w indywidualnych sprawach innych podatników;

8. art. 125 w zw. z art. 14h Ordynacji podatkowej, poprzez naruszenie zasady szybkości działania, związane z niewydaniem interpretacji, podczas gdy w analogicznym stanie faktycznym inne sprawy były już rozpatrywane przez organy podatkowe i interpretacje w tych sprawach wydane. Naruszenie zasady szybkości postępowania polegało też na tym, że wnioskodawca nadal zainteresowany uzyskaniem indywidualnej interpretacji złożył zamiast jednego, kilka, a nawet kilkadziesiąt nowych wniosków, które będą opisywały zdarzenie przyszłe oraz zawierały pytania sformułowane zgodnie z życzeniem Dyrektora, co spowoduje wszczęcie nowych postępowań w tej samej sprawie;

9. art. 169 § 2 w zw. z art. 14h Ordynacji podatkowej, poprzez utrzymanie w mocy postanowienia pierwszoinstancyjnego, które zostało wydane bez uprzedniego wezwania wnioskodawcy do usunięcia braków formalnych wniosku oraz wskazania zakresu usunięcia takich braków.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości argumenty przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie, choć nie wszystkie podniesionej w niej zarzuty są zasadne.

W postępowaniu dotyczącym wniosku skarżącego o wydanie indywidualnej interpretacji prawa podatkowego doszło w szczególności do naruszenia art. 14b § 1 i 2 oraz art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej, w związku z wydaniem na podstawie art. 165a Ordynacji podatkowej postanowienia o odmowie wszczęcia tego postępowania.

Na podstawie art. 14a § 1 Ordynacji podatkowej, minister właściwy do spraw finansów publicznych jest zobligowany do wydania, na wniosek zainteresowanego, w jego indywidualnej sprawie, pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego. Interpretacja ta zawierać ma ocenę stanowiska wnioskodawcy, wyrażoną we wniosku i uzasadnienie prawne. Odstąpienie od przedstawienia uzasadnienia prawnego może nastąpić wyłącznie wtedy, gdy stanowisko zainteresowanego jest prawidłowe w pełnym zakresie (art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej). Wykładnia tych przepisów, w powiązaniu z regulacjami zawartymi w art. 14b § 2 i 3 Ordynacji podatkowej, prowadzi do wniosku, iż wydana interpretacja ma dotyczyć tylko i wyłącznie stanu faktycznego przedstawionego w sposób wyczerpujący we wniosku. Organ nie prowadzi bowiem żadnego postępowania dowodowego, nie ocenia też wiarygodności danych przedstawionych we wniosku (por. wyrok NSA z dnia 13 października 2009, II FSK 755/08, Lex nr 533817). Jedynie wówczas, gdy stan faktyczny zostanie przedstawiony w sposób niepozwalający na dokonanie oceny stanowiska wnioskodawcy, może on wezwać zainteresowanego do jego uzupełnienia (art. 169 § 1 w zw. z art. 14h Ordynacji podatkowej). Przyjmuje się, że ocena dokonana w interpretacji winna polegać na stwierdzeniu, czy stanowisko wnioskodawcy jest prawidłowe bądź nieprawidłowe. Ocena ta winna być jednoznaczna, bowiem osoba zainteresowana ma uzyskać jednoznaczne stanowisko organu w zakresie stosowania prawa w konkretnym, przedstawionym przez nią stanie faktycznym, co wiąże się z celem uzyskania interpretacji, którym jest wyjaśnienie wątpliwości co do stosowania i zakresu stosowania prawa podatkowego i uzyskanie ewentualnej ochrony przed skutkami zastosowania się do niej (art. 14k i art. 14m Ordynacji podatkowej).

Skarżący w swoim wniosku z dnia 29 czerwca 2011 r. wskazała stan faktyczny sprawy w taki sposób, że określił swój status w spółce komandytowej i wyjaśnił, że ta spółka komandytowa ulegnie przekształceniu w spółkę komandytowo-akcyjną, a wnioskodawca obejmie akcje w spółce komandytowo-akcyjnej o określonej wartości nominalnej; akcje spółki komandytowo-akcyjnej, zgodnie z uchwałą o przekształceniu, będą objęte w zamian za udział wnioskodawcy w całym majątku spółki przekształcanej. Wskazał również na trzy możliwości wyzbycia się tych akcji w przyszłości. Zadał też cztery pytania – dwa dotyczące kwalifikacji źródeł przychodu ze zbycia tych akcji (zastosowania przepisów art. 17 ust. 1 pkt 6 lit. a) i art. 17 ust. 1 pkt 9 u.p.d.o.f.) i dwa dotyczące sposobu ustalenia kosztów uzyskania przychodu związanych ze zbyciem tych akcji. Skarżący przedstawił też własne stanowisko (argumentację prawną) w odniesieniu do zadanych pytań.

W związku z tym Sąd nie podzieliła poglądu Dyrektora Izby Skarbowej Ł., że taki sposób sformułowania podstawy faktycznej sprawy, będącej przedmiotem wniosku o interpretację indywidualną, nie pozawala uznać jej za sprecyzowane, skonkretyzowane, zdarzenia przyszłe. Zresztą organ podatkowy sam stwierdził, iż zdarzenie przyszłe, będące przedmiotem wniosku, powinno stanowić określoną, przyszłą, sytuację faktyczną dotyczącą wnioskodawcy, doprowadzenie do której jest przez niego rozważana (planowane). Właśnie z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie – wnioskodawca planuje wyzbyć się akcji spółki komandytowo-akcyjnej i żąda od organu podatkowego oceny przedstawionej przez siebie propozycji subsumcji materialnego prawa podatkowego. Wniosek podatnika spełnia zatem wszelkie wymogi określone w art. 14b § 2 i 3 Ordynacji podatkowej.

Organ podatkowy, działający w imieniu Ministra Finansów, był zatem zobowiązany do oceny możliwości zastosowania prawa podatkowego w odniesieniu do przedstawionego przez wnioskodawcę stanu faktycznego.

Należy zgodzić się z pełnomocnikiem skarżącego, że jeżeli Dyrektor Izby Skarbowej uznał przedstawiony we wniosku stan faktyczny za mało sprecyzowany, był zobowiązany do wezwania wnioskodawcy (na podstawie art. 169 § 1 w zw. z art. 14h Ordynacji podatkowej), aby ten doprowadził swój wniosek do stanu zgodnego z prawem w aspekcie wyczerpującego przedstawienia stanu faktycznego. Zaniechanie tego działania spowodowało również naruszenie w sprawie art. 120 i art. 121 § 1 w zw. z art. 14 h Ordynacji podatkowej.

Sąd nie podzielił poglądu pełnomocnika skarżącego, że w sprawie doszło do wydania tzw. interpretacji milczącej. Jeżeli organ podatkowy wydał postanowienie na podstawie art. 165a w związku z art. 14h Ordynacji podatkowej o odmowie wszycia postępowania w sprawie wniosku o udzielenie interpretacji indywidualnej, to zakończył tą sprawę w sposób formalny - uznał, że wniosek skarżącego nie wywołuje żadnych skutków prawnych, nie wszczyna postępowania o wydanie interpretacji indywidualnej. Zgodnie z art. 14o § 1 Ordynacji podatkowej, w razie niewydania interpretacji indywidualnej w terminie określonym w art. 14d (trzech miesięcy od dnia otrzymania wniosku) uznaje się, że w dniu następującym po dniu, w którym upłynął termin wydania interpretacji, została wydana interpretacja stwierdzająca prawidłowość stanowiska wnioskodawcy w pełnym zakresie. Przepis ten nie będzie miał zastosowania, jeżeli organ upoważniony do wydania interpretacji indywidualnej zakończy sprawę (merytorycznie, bądź formalnie) przed zakreślonym terminem trzech miesięcy. W niniejszej sprawie przedmiotowy wniosek skarżącego wpłynął do Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. w dniu [...]r., natomiast postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania na podstawie tego wniosku wydano w dniu 26 września 2011 r., a więc przed upływem trzymiesięcznego terminu.

Z tych względów na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z póź. zm.), należało uchylić zaskarżone postanowienie, a na podstawie art. 200 tej ustawy zasądzić na rzecz strony skarżącej zwrot kosztów postępowania.

Ponownie rozpoznając sprawę Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. powinien uwzględnić przedstawioną wyżej argumentację prawną.

P.Z-C.