Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 19/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2022-03-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Zagospodarowanie przestrzenne
Planowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1 pkt 4, art. 146 par. 2, art. 151 par. 2
journal: Dz.U. 2021 poz 735
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
article: art. 53 ust. 4 pkt 2, art. 60 ust. 1, art. 61 ust. 1
journal: Dz.U. 2021 poz 741
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym -  t.j.

SENTENCJA

Dnia 29 marca 2022 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Alicja Jaszczak-Sikora Sędziowie sędzia WSA Ewa Osipuk (spr.) sędzia WSA Piotr Chybicki po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 29 marca 2022 roku sprawy ze skargi Spółki A na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] roku nr [...] w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie warunków zabudowy oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] r., Prezydent O. (dalej: "Prezydent", "organ pierwszej instancji"), ustalił na rzecz M.P., prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą [...], warunki zabudowy przy ul. L. w O., obręb [...], działki nr [...], [...] dla inwestycji obejmującej budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z usługami w parterze budynku wraz

z niezbędną infrastrukturą techniczną. W decyzji określono warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, warunki i wymagania dotyczące kształtowania ładu przestrzennego: obowiązującą linię zabudowy na przedłużeniu istniejącej linii zabudowy na działkach sąsiednich, wskaźnik powierzchni zabudowy do powierzchni terenu 0,83, szerokość elewacji frontowej od ul. L. 8,6 m, wysokość górnej krawędzi elewacji w sposób nawiązujący do kąta nachylenia dachu budynku na działce sąsiedniej, geometrię dachu, dach płaski. Nakazano również, by zgodnie z warunkami konserwatorskimi, dla zachowania ładu przestrzennego, budynek powinien posiadać nowoczesną, lecz stonowaną formę o neutralnej względem sąsiedniej zabudowy fasadzie, wykonanej z materiałów wysokiej jakości. Ponadto, określono ustalenia dotyczące dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej, warunki obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji, wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich, ustalenia dotyczące granic i sposobu zagospodarowania terenów lub obiektów podlegających ochronie, wymagania dotyczące zakresu i form projektu budowlanego oraz przedstawiono uzyskane uzgodnienia i opinie, linie rozgraniczające teren inwestycji i wyniki analizy funkcji oraz cech zabudowy

i zagospodarowania terenu.

W dniu 3 lutego 2021 r. do Urzędu Miasta O. wpłynął wniosek Z. P. o wznowienie postępowania i uchylenie ww. decyzji Prezydenta O.. W uzasadnieniu wniosku wskazano, że nie został on poinformowany o wszczęciu postępowania w sprawie wydania warunków zabudowy, pomimo oddziaływania inwestycji na jego nieruchomość, co narusza art. 10 Kodeksu postępowania administracyjnego. Ponadto, strona zarzuciła naruszenie przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. Podniosła, że prawdopodobnie, gdyby zgodnie z prawem otrzymała informację o wszczęciu postępowania w sprawie warunków zabudowy, nie doszłoby do wycięcia drzew, które stanowiły duży walor przyrodniczy ulicy L., które inwestor wyciął nielegalnie, a ponadto mógłby on odwołać się od decyzji urzędów, które pozytywnie zaopiniowały decyzję o ustaleniu warunków zabudowy.

Postanowieniem z dnia 3 marca 2021 r., Prezydent O. wznowił na wniosek Z. P. postępowanie w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Prezydenta O. z dnia [...] r.

Po wznowieniu postępowania, decyzją z dnia [...] r., Prezydent O. stwierdził wydanie decyzji z dnia [...] r., ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z usługami w parterze budynku wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną przy ul. L. w O., na działkach nr [...], [...] w obrębie geod. nr [...], z naruszeniem prawa, jednocześnie wskazując, że okolicznością uniemożliwiającą jej uchylenie jest – zgodnie z art. 146 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r., poz. 735 z późn. zm., dalej jako: "k.p.a.") – stwierdzenie, iż w wyniku wznowieniowego postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej.

W uzasadnieniu decyzji wskazano, że organ przeanalizował uwagi zwarte w pismach Z. P. oraz ponownie zbadał zasięg oddziaływania danej inwestycji na nieruchomości sąsiednie oraz ponownie przeprowadził szczegółową analizę stanu faktycznego i prawnego. Ustalono, że przedsięwzięcie powstanie w sąsiedztwie zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej z usługami w parterze budynku, przez co będzie stanowić kontynuację istniejących funkcji i nie spowoduje dodatkowych uciążliwości.

Odnosząc się do zarzutów przedstawionych we wniosku o wznowienie postępowania wskazano, że kwestie zacieniania i przesłaniania oraz kwestie przeciwpożarowe będą możliwe do oceny dopiero na etapie postępowania w sprawie pozwolenia na budowę,

a w postępowaniu w sprawie wydania warunków zabudowy stanowią o interesie faktycznym wnioskodawcy, a nie interesie prawnym. Dodano jednak, że planowana inwestycja może wywołać wzmożony ruch pojazdów w okolicy, wobec czego może dla właściciela działki nr [...] – Z. P. – stanowić pewną uciążliwość, wobec czego należało uznać go za stronę postępowania w przedmiocie wydania warunków zabudowy.

W dalszej części uzasadnienia wyjaśniono, że decyzja o warunkach zabudowy może zostać wydana w przypadku łącznego spełnienia warunków:

1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu;

2) teren ma dostęp do drogi publicznej;

3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego;

4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych

i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa

w art. 88 ust. 1;

5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi.

Wykazano, że planowana inwestycja spełnia wszystkie te warunki, a zadaniem organu administracji w sprawie ustalenia warunków zabudowy jest ustalenie, czy wnioskowane zamierzenie budowlane jest dopuszczalne pod względem urbanistycznym i odnosi się do uprawnień stron postępowania. Każda nowa decyzja, z tego samego wniosku i dla tego samego zamierzenia budowlanego ustalałaby identyczne warunki zabudowy, wobec czego byłaby decyzją odpowiadającą w swej istocie decyzji dotychczasowej. Z tego względu, należało stwierdzić, że decyzja z dnia [...] r., ustalająca warunki zabudowy została wydana z naruszeniem prawa, ponieważ strona bez własnej winy nie brała udziału

w postępowaniu, jednak zgodnie z art. 146 § 2 k.p.a. nie uchyla się tej decyzji, bowiem

w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca

w swej istocie decyzji dotychczasowej.

Od ww. decyzji organu pierwszej instancji odwołała się Spółka A (dalej jako: "skarżąca", "Spółka"). W uzasadnieniu odwołania podano, że wydanie decyzji z dnia [...] r. o warunkach zabudowy nie byłoby możliwe, gdyby skarżąca była stroną postępowania, ponieważ decyzja nie spełniałaby warunku zgodności z przepisami odrębnymi. Powołując art. 37 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami wskazano, że decyzja ustalająca warunki zabudowy powinna pozwolić tylko na zagospodarowanie działek zgodnie

z warunkami bezprzetargowej sprzedaży na poprawienie funkcjonowania zabytkowej nieruchomości, ponieważ działki te nie mogły być zagospodarowane samodzielnie.

Zaznaczono, że można się dziwić na podstawie jakich przepisów organ wydał zgodę na odłączenie przedmiotowej działki od zabytkowego budynku i zmianę właściciela, co

w ocenie Spółki, było próbą zatarcia śladów, że działka została sprzedana w trybie bezprzetargowym na polepszenie warunków zabytkowej kamienicy. Dodano, że gdyby Wojewódzki Konserwator Zabytków (dalej jako: "WKZ"), był poinformowany o trybie sprzedaży działki, to nie wydałby pozwolenia na postawienie budynku. Nawet gdyby decyzja była inna, to - będąc stroną postępowania - skarżąca mogłaby się odwołać od decyzji WKZ.

Podniesiono, że decyzja o warunkach zabudowy straciła moc prawną, ponieważ inwestor ściął nielegalnie dwa drzewa na działce, tym samym nie dotrzymując warunków zabudowy określonych w pkt 5 pkt c decyzji, zgodnie z którymi zieleń wysoką należy zachować w stopniu maksymalnym; w razie konieczności wycinki wykonać inwentaryzację zieleni, a projekt gospodarki zielenią uzgodnić z Wydziałem Środowiska tut. Urzędu. Zarzucono również, że nowa decyzja jest niezgodna z art. 145 § 1 pkt 1 kodeksu postępowania administracyjnego, zgodnie z którym wznawia się postępowanie, jeżeli dowody na podstawie których ustalono istotne dla sprawy okoliczności okazały się fałszywe, a w postępowaniu dotyczącym warunków zabudowy nie ma w analizie dokumentów i żadnych informacji, że działki zostały sprzedane na polepszenie funkcjonowania zabytkowego budynku.

Zarzucono, że organ przyznał, iż popełnił błąd, nie uznając skarżącej na stronę postępowania, ale jednocześnie stwierdził też, że gdyby została ona dopuszczona do tego postępowania to decyzja i tak byłaby taka sama. Twierdzenie takie jest niezrozumiałe,

a taka logika przeczy potrzebie powoływania stron w procesie podejmowania decyzji. Ostatecznie dodano, że organ nie dał szans na zebranie opinii mieszkańców i właścicieli sąsiednich działek, tylko sam zadecydował co jest najpiękniejsze dla ulicy i czy potrzebna jest stara zieleń, czy nowoczesny budynek górujący nad zabytkowym.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze [...] (dalej: "Kolegium"), po rozpoznaniu odwołania Spółki, decyzją z dnia 8 [...] r., utrzymało zaskarżoną decyzję w całości w mocy.

W uzasadnieniu podano, że postępowanie w niniejszej sprawie toczy się w trybie nadzwyczajnym, tj. wznowieniowym. Celem postępowania wznowieniowego jest ustalenie, czy postępowanie zwykłe było dotknięte określonymi wadami i usunięcie ewentualnych wadliwości oraz ocena, czy wadliwość ta wpłynęła na byt prawny decyzji ostatecznej. Wskazano, że w sprawie zaistniały przesłanki formalne wznowienia postępowania, a organ zasadnie stwierdził, że skarżąca bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu.

Podając ustawowy katalog rozstrzygnięć kończących postępowanie wznowieniowe wyjaśniono, że w sytuacji, gdy zaszły co prawda przesłanki wznowienia, ale jednocześnie wystąpiły przesłanki negatywne z art. 126 k.p.a., organ powinien ograniczyć się do stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa oraz do podania przyczyny, dla której nie można uchylić decyzji kwestionowanej w trybie wznowieniowym. W tym zakresie organ winien wykazać, że nawet gdyby uchylił ostateczną decyzję z powodów procesowych, które mogłyby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, to podjęte nowe rozstrzygnięcie byłoby tożsame z rozstrzygnięciem dotychczasowym, które jest zgodne z prawem materialnym.

Oceniając prawidłowość merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy, przytoczono treść przepisów mających zastosowanie w sprawie i wskazano, że z materiału dowodowego sprawy wynika, że obszar analizowany został wyznaczony w odległości minimalnej, tj. 50 m, ponieważ trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem wynosi 26,43 m i jest mniejsza niż 50 m. W obszarze analizowanym znajdują się budynki handlowo-usługowe, budynki mieszkalne, budynki oświaty, nauki i kultury oraz inne budynki niemieszkalne, wobec czego nie ma wątpliwości, że spełniony w sprawie jest wymóg kontynuacji funkcji zabudowy. Podano, że prawidłowo organ pierwszej instancji ustalił linię zabudowy, wskaźnik zabudowy, a także wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki, wyczerpująco uzasadniając odstąpienie od średnich wartości wynikających

z analizy. W ocenie Kolegium, zasadnie wykazano również, że inwestycja spełnia pozostałe przesłanki z art. 61 ust. 1 pkt 2-5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu

i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2021 r. poz. 741 z późn. zm., dalej jako: "u.p.z.p."). Posiada ona dostęp do drogi publicznej, istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla projektowanej inwestycji. Działka objęta wnioskiem oznaczona jest jako "B" – tereny mieszkaniowe, a zatem nie jest wymagana zgoda na zmianę przeznaczenia gruntów i decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi; projekt decyzji został również uzgodniony z Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków w O.

Wskazano, że argumenty skarżącej nie mogą być wzięte pod uwagę, bowiem nie wykazali oni niezgodności decyzji z przepisami art. 61 ust. 1 pkt 1-5 u.p.z.p. oraz

z przepisami odrębnymi do tej ustawy. Wobec tego, organ pierwszej instancji podjął prawidłowe rozstrzygnięcie, stwierdzając wydanie decyzji z naruszeniem prawa, wykazał bowiem, że w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swojej istocie decyzji dotychczasowej.

Na ww. decyzję Kolegium, skarżąca wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie, zarzucając jej "nieuwzględnienie wniesionych uzasadnień

i dowodów w postaci zdjęć i animacji, wadliwą interpretację dostarczonych dowodów lub ich całkowite nieuwzględnienie".

W uzasadnieniu skargi w istocie powielono zarzuty podniesione w odwołaniu. Wskazano, że Kolegium nie ustosunkowało się do przedstawionych zarzutów i tylko powieliło stanowisko organu pierwszej instancji; swoją ogólną analizę oparło wyłącznie na art. 61 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zarzucono, że Kolegium określiło działkę jako "b" – tereny mieszkaniowe, ale nie wiadomo, o którą działkę chodzi,

a w analizie są brane pod uwagę dwie działki; nie można się zgodzić z twierdzeniem, że nie jest wymagana zgoda na zmianę przeznaczenia gruntów, skoro działki były przeznaczone na poprawienie funkcjonowania zabytkowego budynku, a nie na budowę nowego budynku, który będzie zakłócał jego funkcjonowanie. Kolegium nie odniosło się też do faktu, że WKZ wydał swoją decyzję bez uwzględnienia informacji, że działki są przeznaczone na polepszenie zabytkowego budynku, co jest niezgodne z art. 53 ust. 4 pkt 2 i art. 60 ust. 1 ustawy. Podniesiono również, że Kolegium nie ustosunkowało się do zarzutu, że decyzja ustalająca warunki zabudowy jest nieważna, ponieważ nielegalnie wycięto drzewa i inwestor nie jest w stanie spełnić warunków tej decyzji w sprawie ochrony przyrody, jak też jest nieważna, ponieważ w procesie wydawania decyzji utajniono fakt, że działki zostały sprzedane na polepszenie funkcjonowania zabytkowego budynku.

W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację przedstawioną w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r., poz. 137), sąd administracyjny dokonuje kontroli zaskarżonego aktu pod względem zgodności z prawem. Stosownie zaś do art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329, dalej jako: "p.p.s.a."), wzruszenie zaskarżonego rozstrzygnięcia następuje w razie, gdy przedmiotowa kontrola wykaże naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Zakres kontroli Sądu wyznacza natomiast

art. 134 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd orzeka w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Oceniając zaskarżoną decyzję w świetle powołanych wyżej kryteriów, Sąd uznał, że skarga w niniejszej sprawie nie zasługuje na uwzględnienie.

W pierwszej kolejności należy wyjaśnić, że przedmiotowa skarga została przez Sąd rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na podstawie

art. 119 pkt 2 p.p.s.a., zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania

w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. Jak wynika

z akt sprawy, wniosek taki został złożony przez organ w odpowiedzi na skargę,

a skarżąca nie sprzeciwiła się temu w przepisanym terminie.

Postępowanie administracyjne, będące przedmiotem kontroli, toczyło się w jednym

z nadzwyczajnych trybów postępowania, jakim jest wznowienie postępowania administracyjnego. Wznowienie postępowania jako instytucja procesowa, ma na celu stworzenie prawnej możliwości ponownego rozpatrzenia i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej, zakończonej decyzją ostateczną, w stosunku do której zaistniała jedna ze wskazanych w art. 145 § 1 i art. 145a § 1 k.p.a. okoliczności będących podstawami wznowienia postępowania.

Okolicznością bezsporną w niniejszej sprawie jest fakt, że zaszła przesłanka do wznowienia postępowania, określona w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., skarżąca nie brała bowiem udziału w sprawie bez własnej winy.

Kwestionowane jest natomiast rozstrzygnięcie kończące wznowione postępowanie w przedmiocie warunków zabudowy.

Rodzaje decyzji kończących postępowanie wznowieniowe określa art. 151 § 1 k.p.a., zgodnie z którym organ administracji publicznej, o którym mowa w art. 150, po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 149 § 2 wydaje decyzję, w której:

1) odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a, art. 145aa lub art. 145b, albo

2) uchyla decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a, art. 145aa lub art. 145b, i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy.

Natomiast w przypadku, gdy w wyniku wznowienia postępowania nie można uchylić decyzji na skutek okoliczności, o których mowa w art. 146, organ administracji publicznej ograniczy się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, z powodu których nie uchylił tej decyzji (art. 151 § 2 k.p.a.).

Podstawę prawną kwestionowanego rozstrzygnięcia w rozpoznawanej sprawie stanowił zaś przepis art. 146 § 2 k.p.a., który stanowi, że nie uchyla się decyzji także

w przypadku, jeżeli w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Oznacza to, że przesłanka określona w tym przepisie potwierdza ostatecznie materialnoprawną prawidłowość decyzji

i wskazuje wyłącznie na jej kwalifikowaną wadliwość proceduralną (M. Kopacz [w:] Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz do art. 127-269. Tom III, red. M. Karpiuk,

P. Krzykowski, A. Skóra, Olsztyn 2021, LEX/el.).

Zgodzić się więc należy z Kolegium, iż sedno sprawy sprowadza się do merytorycznej oceny decyzji wydanej w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy.

W rozpoznawanej sprawie organy obydwu instancji stwierdziły, że planowana inwestycja nie narusza w analizowanym obszarze kontynuacji funkcji parametrów, cech

i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów

i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu o których mowa w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia

26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy

i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r., Nr 164, poz. 1588 z późn. zm.). W związku z tym, organy prawidłowo uznały, że mimo iż decyzja o warunkach zabudowy z dnia [...] r., narusza prawo, to nie uchyla się jej, bowiem w wyniku ponownego rozpatrzenia wniosku

o wydanie warunków zabudowy mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej.

Organy rozważyły bowiem wpływ pominięcia Spółki w postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji ustalającej warunki zabudowy na treść tej decyzji, wpływu takiego nie stwierdzając. W szczególności stwierdzono prawidłowe ustalenie obszaru analizowanego na potrzeby analizy urbanistyczno-architektonicznej, który został ustalony zgodnie z § 3 ww. rozporządzenia, nie stwierdzono również wpływu podstawy wznowienia na ustalone

w decyzji parametry nowej zabudowy. W sprawie zostały spełnione wszystkie przesłanki określone w art. 61 ust. 1 u.p.z.p.. Doprowadziło to organy do prawidłowego wniosku, że

w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca

w swej istocie decyzji dotychczasowej, a w konsekwencji - zgodnie z art. 146 § 2

w zw. z art. 151 § 2 k.p.a. - ograniczono się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji

z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, z powodu których nie uchylono tej decyzji. Wbrew zarzutom skargi, organy orzekające w sprawie prawidłowo ograniczyły zakres postępowania pod względem merytorycznym do stosowania art. 61 ust. 1 u.p.z.p. Było to konieczne w celu ustalenia istnienia przesłanek określonych w ww. przepisie. Decyzja ustalająca te warunki jest wydawana przez organ administracji na zasadzie związania administracyjnego po ustaleniu, że zamierzenie inwestycyjne lub projektowany sposób użytkowania obiektu spełnia warunki określone w art. 61 tej ustawy; organ nie może odmówić ustalenia warunków zabudowy. Skarżąca pozostaje w błędnym przekonaniu, że gdyby od początku brała udział w postępowaniu, to nie doszłoby do ustalenia warunków zabudowy. Pominięcie strony w postępowaniu administracyjnym skutkowało bowiem ponownym rozważeniem przez organy spełnienia wymogów określonych w art. 61 ust. 1 u.p.z.p.

Skarżącej wyjaśnić w tym miejscu należy, że nie zasługiwały na uwzględnienie zarówno zarzuty podniesione w odwołaniu, jak i powielone w skardze, odnoszące się do, bliżej nieokreślonej, decyzji wydanej przez WKZ, do wycinki drzew oraz sposobu nabycia przez inwestora działki, dla której ustalono warunki zabudowy. Kwestie te bowiem odnoszą się do innych spraw administracyjnych. Zgodnie z art. 60 ust. 1 w zw. z art. 53 ust. 4 pkt 2 u.p.z.p., mającym zastosowanie w sprawie, decyzję o ustaleniu warunków zabudowy wydaje się po uzgodnieniu z wojewódzkim konserwatorem zabytków - w odniesieniu do obszarów i obiektów objętych formami ochrony zabytków, o których mowa w art. 7 ustawy

z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz.U. z 2017 r., poz. 2187 z późn. zm.) oraz ujętych w gminnej ewidencji zabytków. Wymóg ten został

w niniejszej sprawie spełniony.

Ponadto, Spółka kwestionowała bezprzetargowy tryb sprzedaży działki, który regulują przepisy materialne ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2021, poz. 1899) oraz bezprawne (w ocenie skarżącej), wycięcie drzew, który to przedmiot jest uregulowany w ustawie z dnia 16 kwietnia 2004 r.

o ochronie przyrody (Dz. U. z 2021 r., poz. 1098) .

W postępowaniu w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy kwestie te nie mogły mieć znaczenia dla rozstrzygnięcia, bowiem w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy organ określa jedynie w kontekście ładu przestrzennego, czy dana inwestycja i jej funkcja jest dopuszczalna na danym terenie (E. Śleszyńska, Obowiązki właścicieli obiektów budowlanych oraz inwestorów. Przegląd, konserwacja i roboty budowlane, Warszawa 2016, LEX/el.). W postępowaniu tym ochrona interesów osób trzecich (a więc nie inwestora), nie może być rozciągana na okoliczności, będące przedmiotem innych postępowań prowadzonych przez organy architektoniczno-budowlane, czy organy ochrony przyrody.

Tutejszy Sąd w całości podziela stanowisko jednolicie prezentowane zarówno

w literaturze przedmiotu, jak i w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, co do charakteru decyzji o warunkach zabudowy; jest to decyzja deklaratoryjna o charakterze związanym. Związany charakter decyzji oznacza, że przed jej wydaniem organ zobowiązany jest zbadać stan faktyczny sprawy pod kątem zgodności z przepisami prawa i jeżeli takiej niezgodności nie stwierdzi, to ma on obowiązek wydać decyzję odpowiadającą żądaniu wnioskodawcy. Decyzja o warunkach zabudowy nie ma charakteru konstytutywnego, gdyż nie tworzy nowego porządku prawnego, ale stanowi informację, co i pod jakimi warunkami, inwestor może na danym terenie wybudować, nie naruszając przepisów prawa

i w kontekście wnioskowanego zamierzenia inwestycyjnego (por. wyrok NSA z 28 stycznia 2020 r., sygn. akt II OSK 681/18, LEX nr 3043584).

Skoro więc w sprawie zostały spełnione wszystkie przesłanki określone w art. 61 ust. 1 u.p.z.p., co wykazały organy obydwu instancji, to nie można było wydać innego rozstrzygnięcia, jak to, które odpowiadało w swej istocie decyzji pierwotnej z dnia 15 marca 2019 r. Z treści art. 146 § 2 k.p.a. wprost bowiem wynika, że nie wszystkie wady postępowania administracyjnego mają znaczący wpływ na treść rozstrzygnięcia. Wyjawienie tych wad i ich usunięcie we wznowionym postępowaniu prowadzi często do konstatacji, że pomimo usunięcia tych wad, treść rozstrzygnięcia winna pozostać niezmieniona, gdyż jest zgodna z prawem (wyrok WSA w Warszawie z 14 stycznia 2020 r., sygn. akt VII SA/Wa 2529/19, LEX nr 3072576).

Skarżącej wyjaśnić również należy, że wyrażona w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p.

tzw. zasada dobrego sąsiedztwa nie oznacza obowiązku realizacji inwestycji zgodnie

z oczekiwaniami właścicieli nieruchomości sąsiednich i badania wpływu planowanej inwestycji na nieruchomości zlokalizowane w jej sąsiedztwie, jak również tego, czy wydana decyzja wpłynie na możliwość korzystania z tych nieruchomości. Przepis ten wymaga jedynie, aby przy ustalaniu warunków nowej zabudowy dostosować je do cech

i parametrów architektonicznych i urbanistycznych wyznaczonych przez stan dotychczasowej zabudowy, co prawidłowo uczyniły i uzasadniły organy w rozpoznawanej sprawie.

Mając na uwadze powyższe, wobec braku podstaw do kwestionowania zgodności

z prawem zaskarżonej decyzji, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę należało oddalić.