Postanowienie NSA, sygn. akt II GZ 798/16
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2016-08-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6033 Zajęcie pasa drogowego (zezwolenia, opłaty, kary z tym związane)
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 61 § 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Marzenna Zielińska po rozpoznaniu w dniu 30 sierpnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia P. D. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 4 maja 2016 r., sygn. akt III SA/Kr 418/16 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi P. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] stycznia 2016 r. nr [...] w przedmiocie nakazu przywrócenia pasa drogowego do stanu poprzedniego oraz nałożenia kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego postanawia oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 4 maja 2016 r. (sygn. akt III SA/Kr 418/16) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, działając na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej powoływanej jako "p.p.s.a."), odmówił skarżącemu P. D. wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] stycznia 2016 r. (nr [...]), która utrzymała w mocy decyzję Zarządu Województwa [...] z dnia [...] listopada 2015 r. (nr [...]) nakazującą skarżącemu przywrócenie pasa drogowego do stanu poprzedniego poprzez usunięcie reklamy z pasa drogowego drogi wojewódzkiej, a także wymierzającą skarżącemu karę pieniężną w wysokości 5391,30 zł za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi.

Z uzasadnienia orzeczenia Sądu pierwszej instancji wynika, że w skardze został sformułowany wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, przy czym wniosek ten nie został uzasadniony. Sąd uznał, że brak uzasadnienia wspomnianego wniosku uniemożliwia jego merytoryczną ocenę. Zatem skoro skarżący nie próbował w żaden sposób przekonać Sądu, że zaistniały ustawowe przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, to tym samym nie można przyjąć, że zostały spełnione okoliczności przewidziane w art. 61 § 3 p.p.s.a., uzasadniające zastosowanie wobec strony instytucji wstrzymania wykonania decyzji.

P. D. złożył zażalenie na wspomniane postanowienie Sądu pierwszej instancji. Wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, ewentualnie o zmianę i orzeczenie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji.

Zarzucił naruszenie art. 61 § 3 p.p.s.a. Stwierdził w szczególności, że we wniosku podnosił, iż decyzja wydana w sprawie została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie, jak również bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. Dodał, że wystąpiły określone w art. 61 § 3 p.p.s.a. przesłanki dotyczące przede wszystkim niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody, bowiem właścicielem zajmowanej powierzchni reklamowej jest inna osoba, a jakiekolwiek czyny podejmowane wbrew jej woli i wiedzy narażą skarżącego na negatywne skutki prawne oraz wysokie koszty finansowe, których nie będzie w stanie pokryć.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego bądź wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Wprowadzona w omawianym przepisie ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi wyjątek od zasady wynikającej z art. 61 § 1 p.p.s.a., w myśl której wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności.

Skoro sąd orzeka o wstrzymaniu aktu lub czynności na wniosek skarżącego, to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek uzasadnienia wniosku, tak aby przekonać sąd do zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Dla wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczające samo stwierdzenie strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy.

W niniejszej sprawie wniosek o wstrzymanie wykonania dotyczył decyzji w przedmiocie nakazu przywrócenia pasa drogowego do stanu poprzedniego i nałożenia kary pieniężnej za zajęcia pasa drogowego. W zaskarżonym postanowieniu Sąd pierwszej instancji uznał, że wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji nie mógł zostać uwzględniony, bowiem skarżący w żaden sposób wniosku tego nie uzasadnił, czym uniemożliwił Sądowi ocenę, czy w sprawie wystąpiły przesłanki do zastosowania instytucji wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, dokonana przez Sąd pierwszej instancji ocena jest prawidłowa. Sformułowany w skardze wniosek skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zawiera żadnego uzasadnienia. W takiej sytuacji - jak i w kontekście całokształtu sprawy wynikającego z akt administracyjnych i sądowych - Sąd pierwszej instancji nie mógł w sposób rzetelny ocenić, czy wykonanie zaskarżonej decyzji (czyli przywrócenie pasa drogowego do stanu poprzedniego i zapłata kary pieniężnej w wysokości 5391,30 zł) przed przeprowadzeniem kontroli sądowej wyrządzi skarżącemu szkodę, która byłaby dla niego znaczna albo spowoduje skutki, które byłyby trudne do odwrócenia w razie ewentualnego uwzględnienia skargi. W szczególności skarżący nie udokumentował w żaden sposób swojej sytuacji majątkowej i finansowej, wobec czego Sąd pierwszej instancji nie mógł ocenić, jak na tę sytuację mogłoby wpłynąć wyegzekwowanie wspomnianej kary pieniężnej oraz poniesienie kosztów przywrócenia pasa drogowego do stanu poprzedniego (których wielkości skarżący zresztą nie wskazał).

Nie jest trafne stanowisko wnoszącego zażalenie, że Sąd pierwszej instancji powinien był wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji, bowiem została ona wydana z naruszeniem prawa. Przy ocenie, czy w sprawie wystąpiły przesłanki wstrzymania wykonania decyzji określone w art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd administracyjny nie jest bowiem uprawniony do badania legalności zaskarżonego aktu administracyjnego. Z woli ustawodawcy powodem wstrzymania wykonania decyzji nie może być jej niezgodność z prawem, lecz potencjalne skutki związane z jej wykonaniem przed przeprowadzeniem kontroli sądowej. Natomiast argumenty strony co do naruszenia prawa przy wydawaniu zaskarżonej decyzji będą rozważane podczas rozpoznawania skargi w postępowaniu merytorycznym.

Ze wskazanych powodów Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., oddalił zażalenie.

PG