Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 310/15
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2017-02-28 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6071 Trwały zarząd nieruchomościami
Hasła tematyczne: Gospodarka mieniem
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok oraz decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 4 pkt 8 i 9 lit. a
journal: Dz.U. 2016 poz 1440
law: Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - tekst jedn.
article: art. 47 ust. 1
journal: Dz.U. 1997 nr 115 poz 741
law: Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Zbigniew Ślusarczyk Sędziowie: Sędzia NSA Joanna Runge-Lissowska Sędzia del. WSA Przemysław Szustakiewicz (spr.) Protokolant: starszy inspektor sądowy Karolina Kubik po rozpoznaniu w dniu 28 lutego 2017 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Skarbu Państwa - Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad Oddział w B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 28 października 2014 r. sygn. akt II SA/Bk 821/14 w sprawie ze skargi Skarbu Państwa - Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad Oddział w B. na decyzję Wojewody Podlaskiego z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...] w przedmiocie trwałego zarządu nieruchomością 1. uchyla zaskarżony wyrok oraz decyzję Wojewody Podlaskiego z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...] wraz z poprzedzającą ją decyzją Starosty G. z dnia [...] maja 2014 r. nr [...]; 2. zasądza od Wojewody Podlaskiego na rzecz Skarbu Państwa - Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad Oddział w B. kwotę 1155 (tysiąc sto pięćdziesiąt pięć) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

I OSK 310/15

UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku wyrokiem z dnia 28 października 2014 r. oddalił skargę Skarbu Państwa Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad Oddział w B. na decyzję Wojewody Podlaskiego z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...] w przedmiocie trwałego zarządu nieruchomością. W uzasadnieniu Sąd I instancji przestawił następujący stan faktyczny i prawny sprawy:

Generalna Dyrekcja Dróg Krajowych i Autostrad Oddział w B. w dniu [...] listopada 2013 r. wystąpiła do Starosty G. z wnioskiem o wydanie decyzji w przedmiocie wygaśnięcia trwałego zarządu do nieruchomości oznaczonych jako działki nr geod. [...] o pow. 0,0215 ha, nr geod. [...] o pow. 0,0133 ha oraz udziału wysokości [...] w działce nr geod. [...] o pow. 0,0106, położonych w obrębie miasta R., gm. R.. Uzasadniając wniosek GDDKiA wyjaśniła, że w/w nieruchomości leżą poza pasem drogi krajowej nr [...], a tym samym stały się zbędne na cel określony w decyzji.

Starosta G., wykonujący zadania z zakresu administracji rządowej, decyzją z dnia [...] stycznia 2014 r. znak [...] odmówił wygaszenia trwałego zarządu, ustanowionego na rzecz Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad, w odniesieniu do wskazanych nieruchomości. Odwołanie od powyższej decyzji złożyła Generalna Dyrekcja Dróg Krajowych i Autostrad zarzucając organowi I instancji naruszenie art. 47 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Wojewoda P. decyzją z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...] uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

Starosta G., rozpoznając ponownie sprawę, decyzją z dnia [...] maja 2014 r. nr [...] odmówił wygaszenia trwałego zarządu ustanowionego na opisanych wyżej nieruchomościach. Uzasadniając wydane rozstrzygnięcie organ wskazał, że od chwili pozyskania w/w działek do chwili obecnej nie nastąpiła zmiana sposobu korzystania z nich, albowiem droga krajowa została poszerzona i objęła wskazane działki, a w konsekwencji cel nabycia został zrealizowany.

Z powyższą decyzją nie zgodziła się Generalna Dyrekcja Dróg Krajowych i Autostrad i w odwołaniu zarzuciła jej naruszenie art. 46 ust.1 oraz art. 47 ust. 1 i 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami.

Wojewoda P. nie podzielił argumentów odwołania i decyzją z dnia [...] czerwca 2014 r. znak [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Starosty G. z dnia [...] maja 2014 r. W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia organ w pierwszej kolejności podkreślił, że położenie nieruchomości oddanej w trwały zarząd poza pasem drogowym nie może być jedyną przesłanką wygaszenia trwałego zarządu. Dalej wyjaśnił, że droga i pas drogowy nie są pojęciami tożsamymi, gdyż droga stanowi budowlę, zaś pas drogowy to wyłącznie grunt, na którym zlokalizowana jest droga wraz z urządzeniami funkcjonalnie z nią związanymi. Przy czym pojęcie pas drogowy jest pojęciem szerszym niż pojęcie droga. Wojewoda P. podkreślił jednocześnie, że przedmiotowe działki stanowią obecnie nieruchomości zagospodarowane w taki sposób, że łączą drogę krajową z drogą o innej kategorii (gminnej). Nieruchomości te tworzą funkcjonalną całość w formie zjazdu utwardzonego nawierzchnią asfaltową łączącego drogę krajową z drogą gminną i stanowią funkcjonalną całość. Trudno zatem mówić o zbędności nieruchomości nabytej na rzecz Skarbu Państwa w trwały zarząd Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad, skoro nadal stanowią własność Skarbu Państwa i funkcjonalny zjazd z drogi krajowej. Zdaniem organu odwoławczego przedmiotowe działki mogą być też traktowane jako część drogi krajowej, łączącej się bezpośrednio z drogą kategorii gminnej, oznaczonej na mapie ewidencyjnej gruntu, jako ul. F. Z. Nieruchomości te nie są bowiem oddzielone od drogi krajowej drogami o charakterze lokalnym, nieruchomościami o przeznaczeniu nie związanym z prawidłowym funkcjonowaniem dróg oraz nie stanowią tzw. "resztówek". W przedmiotowej sprawie, zdaniem organu, nie ma również znaczenia, że przepisy obowiązujące w chwili nabycia wymagały od inwestora posiadania tytułu prawnego do gruntu w celu przeprowadzenia prac w pasie drogi krajowej, w tym również skrzyżowań z drogą niższego rzędu. Bez znaczenia jest także, że zakończenie prac na tej drodze było okresem zakończenia administrowania na obszarach niestanowiących pasa drogi krajowej.

Skargę na powyższą decyzję do sądu administracyjnego złożyła Generalna Dyrekcja Dróg Krajowych i Autostrad, zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów art. 6, art. 7, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 i art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 46 ust. 1 oraz art. 47 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r o gospodarce nieruchomościami w zw. z art. 2, art. 4 pkt 1, pkt 2, pkt 3, pkt 5, pkt 6, pkt 8, pkt 24, art. 7, art. 10 ust. 5 ustawy o drogach publicznych, poprzez ich błędną wykładnię.

Wojewoda P. w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Sąd podniósł, że bezspornym jest, iż nieruchomości oznaczone jako działki o nr geod. [...] o pow. 0,0215 ha i nr geod. [...] o pow. 0,0133 ha, położone w R. gmina R., na mocy umowy darowizny zawartej w formie aktu notarialnego Rep. A Nr [...] z dnia [...] września 2004 r., zostały przekazane Skarbowi Państwa w trwały zarząd Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad. Przedmiotowe nabycie zostało dokonane w trybie ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2000 r. Nr 46, poz. 543) oraz na podstawie ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg krajowych (Dz. U. z 2003 r. Nr 80, poz. 721 ze zm.), w celu poszerzenia pasa drogi krajowej nr 61. Niesporne jest również, że na podstawie umowy sprzedaży zawartej w formie aktu notarialnego Rep. A Nr [...] z dnia [...] października 2005 r. Skarb Państwa nabył w trwały zarząd Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad udziały w łącznej wysokości [...] do działki nr geod. [...] o pow. 0,0106 ha położonej w R. gmina R.. Nabycie to zostało również dokonane w trybie ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz na podstawie ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg krajowych, w celu poszerzenia pasa drogi krajowej nr 61. W tak ustalonym stanie faktycznym z wnioskiem o wygaszenie trwałego zarządu ustanowionego na w/w nieruchomościach wystąpiła Generalna Dyrekcja Dróg Krajowych i Autostrad argumentując, że stały się one zbędne, albowiem leżą poza pasem drogi krajowej nr 61.

W ocenie Sądu I instancji, zgodnie z art. 46 ust.1 ustawy o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2014 r. poz. 518 ze zm.), trwały zarząd wygasa z upływem okresu, na który został ustanowiony, albo na skutek wydania decyzji właściwego organu o jego wygaśnięciu. W myśl art. 47 ust. 1 tej ustawy, jednostka organizacyjna sprawująca trwały zarząd może zgłosić właściwemu organowi wniosek o wydanie decyzji o wygaśnięciu tego zarządu do całej nieruchomości lub jej części, jeżeli stała się dla niej zbędna. Przy czym, jak stanowi ust. 2 art. 47 ustawy, właściwy organ wydaje decyzję o wygaśnięciu trwałego zarządu, na wniosek jednostki organizacyjnej, po uzyskaniu możliwości zagospodarowania nieruchomości, w ciągu 18 miesięcy od dnia złożenia wniosku, o którym mowa w ust. 1. O wydaniu zatem przez organ decyzji o wygaśnięciu prawa trwałego zarządu decyduje m.in. spełnienie przez wnioskodawcę przesłanki zbędności określonej w ust. 1. Z uwagi jednak na brak definicji ustawowej pojęcia zbędności, należy ją odnieść do zbędności faktycznej, a nie formalnie oświadczonej przez jednostkę organizacyjną, sprawującą trwały zarząd nad nieruchomością.

Dla oceny zaś, czy w sprawie zaistniał stan zbędności nieruchomości konieczne jest ustalenie celu ustanowienia trwałego zarządu, a następnie oceny na ile cel ten - determinujący sposób wykorzystanie nieruchomości – już po wydaniu decyzji o ustanowieniu trwałego zarządu i objęciu nieruchomości w zarząd - przestał być aktualny. Sąd podkreślił, że samo zgłoszenie zbędności nieruchomości nie jest, wbrew temu co wywodzi autor skargi, wystarczającą przesłanką i uzasadnieniem wniosku o wydanie decyzji o wygaszeniu trwałego zarządu. Jednostka wnioskująca o wygaszenie zobowiązana jest nie tylko wskazać na zbędność przekazanej w trwały zarząd nieruchomości, ale i uzasadnić tę zbędność. Zdaniem Sądu, w niniejszej sprawie Generalna Dyrekcja Dróg Krajowych i Autostrad nie wykazała, aby nieruchomości, na których ustanowiony został trwały zarząd, stały się zbędne.

W ocenie Sądu, podniesiona przez skarżącego okoliczność położenia poza pasem drogowym w/w nieruchomości nie uzasadnia ich zbędności z punktu widzenia celu, w jakim przekazane zostały one w trwały zarząd. Jak wynika, bowiem z opisanej wyżej umowy darowizny z dnia [...] września 2004 r. oraz umowy sprzedaży z dnia [...] października 2005 r., nieruchomości, oznaczone jako działki o nr geod. [...] i nr geod. [...] oraz udziały w łącznej wysokości [...] do działki nr geod. [...], oddane zostały w trwały zarząd Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad z przeznaczeniem na poszerzenie pasa drogi krajowej nr 61. Jak wynika zaś z materiału zgromadzonego w sprawie, przedmiotowe nieruchomości są obecnie zagospodarowane w taki sposób, że łączą drogę krajową z drogą o innej kategorii. Nieruchomości te tworzą funkcjonalną całość w formie zjazdu utwardzonego nawierzchnią asfaltową i terenów przyległych do tego zjazdu. Sąd wskazał, że zgodnie z art. 4 pkt 8 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t.j. Dz.U. z 2013 r. poz. 260 ze zm.), zjazd jest połączeniem drogi publicznej z nieruchomością położoną przy drodze, stanowiący bezpośrednie miejsce dostępu do drogi publicznej w rozumieniu przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Jak słusznie zaś zauważyły orzekające w sprawie organy, zgodnie z art. 25 ust. 1 i 2 i art. 29 ust. 2 tej ustawy budowa, przebudowa, remont, utrzymanie i ochrona skrzyżowań dróg różnej kategorii, wraz z drogowymi obiektami inżynierskimi w pasie drogowym oraz urządzeniami bezpieczeństwa i organizacji ruchu, związanymi z funkcjonowaniem tego skrzyżowania, należy do zarządcy drogi właściwego dla drogi wyższej kategorii. Koszty budowy lub przebudowy skrzyżowania wraz z koniecznymi drogowymi obiektami inżynierskimi w pasie drogowym oraz urządzeniami bezpieczeństwa i organizacji ruchu, związanymi z funkcjonowaniem tego skrzyżowania, ponosi zarządca drogi, który wystąpił z inicjatywą budowy lub przebudowy takiego skrzyżowania. W przypadku budowy lub przebudowy drogi budowa lub przebudowa zjazdów dotychczas istniejących należy do zarządcy drogi.

W związku z powyższym Sąd I instancji uznał, że skoro, będące przedmiotem niniejszego postępowania działki zostały przekazane w trwały zarząd Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad, a obecnie stanowią rodzaj zjazdu łączącego drogę krajową z drogą o innej kategorii, to w takiej sytuacji trudno mówić o ich zbędności. Nieruchomości te nadal są własnością Skarbu Państwa, w dalszym ciągu stanowią funkcjonalny zjazd z drogi krajowej i zostały nabyte w celu poszerzenia pasa drogi krajowej nr 61. Ponadto, nieruchomości te zostały wykorzystane zgodnie z ich przeznaczeniem, albowiem stanowią poszerzenie pasa drogi krajowej, nie stanowią dróg wewnętrznych położonych w granicach miast na prawach powiatu, nie przeszły też z mocy obowiązujących przepisów w zarząd innych jednostek organizacyjnych. Nieruchomości te nie zostały też oddzielone od drogi krajowej drogami o charakterze lokalnym, ani nieruchomościami o przeznaczeniu nie związanym z prawidłowym funkcjonowaniem dróg oraz nie stanowią tzw. "resztówek". Dlatego od chwili nabycia tych działek nie nastąpiła zmiana przeznaczenia i korzystania z nich. Tym samym cel ustanowienia na nich trwałego zarządu trwałego nie przestał być aktualny.

W dniu [...] grudnia 2014 r. skargę kasacyjną na powyższy wyrok złożył Skarb Państwa – Generalna Dyrekcja Dróg Publicznych i Autostrad, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji lub uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i uwzględnienie skargi. Zarzuciła ona WSA w Białymstoku naruszenie:

I. prawa materialnego, poprzez błędną wykładnię:

- art. 4 pkt 8, pkt 9 lit. a, ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2013, poz. 260 j.t.), zwanej dalej: ustawą o drogach, poprzez nietrafne przyjęcie, że przedmiotowe nieruchomości stanowią zjazd, tj. połączenie drogi publicznej z nieruchomością położoną przy drodze, a nie skrzyżowanie dróg publicznych (jednopoziomowe);

- art. 7 ustawy o drogach, w zakresie w jakim uznano, że przedmiotowe nieruchomości nie są częścią drogi gminnej w rozumieniu tego przepisu, jak i wydanej na jego podstawie uchwały Rady Miejskiej w R. [...] z dnia [...] grudnia 2003 r. oraz uchwałą Zarządu Województwa P. nr [...] z dnia [...] maja 2003 r.;

- art. 47 ust 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami w zakresie w jakim uznano, że kryterium zbędności, zawarte w tym przepisie nie zostało spełnione w niniejszej sprawie w sytuacji, gdy istotna — faktyczna zbędność nieruchomości znajdujących się w trwałym zarządzie, została wykazana poprzez wskazanie na cel ich nabycia (tj. poszerzenie drogi, a cel faktycznie realizowany po ich nabyciu tj. przebudowa drogi oraz faktyczne zrealizowanie tego celu);

II. naruszenie przepisów postępowania:

- art. 3 § 1, art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) P.p.s.a. w związku z art. 11, art. 75, art. 77, art. 80, oraz art. 107 § 3 k.p.a., których naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez niedostrzeżenie przez Sąd I instancji, że nieruchomości, co do których skarżący wnosił o wygaszenie trwałego zarządu (działki oznaczone nr [...];[...];[...]), pozostają poza pasem drogi krajowej nr 61 oraz, że są objęte uchwałą Rady Miejskiej w R. nr [...] z dnia [...] grudnia 2003 r. w sprawie zaliczenia dróg do kategorii dróg gminnych. Ulica Z. w R., której częścią — wg stanowiska Skarżącego są przedmiotowe nieruchomości, stanowi drogę gminną Nr [...] o nawierzchni asfaltowej o powierzchni 1,32 ha. Działki, będące przedmiotem niniejszej sprawy, stanowią fragment drogi o kategorii drogi gminnej, zostały objęte inwestycją — przebudowa drogi DK 61 i wykupione na realizację tego celu. W ocenie skarżącego, cel przebudowy drogi — określony w projekcie budowlanym oraz warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu jako przebudowa — został zrealizowany. Dokonana przebudowa (modernizacja) w żaden sposób nie naruszyła klasyfikacji i przebiegu dróg publicznych, ani drogi krajowej 61 ani też drogi gminnej — ul. Z.. Dlatego też organ uznał, iż przedmiotowe działki, po zakończeniu przebudowy drogi, stały się zbędne do celu ich nabycia, określonego jako przebudowa DK 61.

Odpowiedzi na skargę kasacyjną nie wniesiono.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), dalej P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki określone w § 2 art. 183 P.p.s.a. w rozpoznawanej sprawie nie występują.

Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze. Należy zatem wskazać konkretne przepisy prawa, którym - zdaniem skarżącego - uchybił sąd i zamieścić uzasadnienie podstawy kasacyjnej, czyli uzasadnić uchybienia zarzucane sądowi. Uzasadnienie podstaw kasacyjnych polega na wykazaniu przez autora skargi kasacyjnej, że stawiane przez niego zarzuty mają usprawiedliwioną podstawę i zasługują na uwzględnienie. Uzasadniając zarzut naruszenia prawa materialnego przez jego błędną wykładnię, wykazać należy, że sąd mylnie zrozumiał stosowany przepis prawa, natomiast uzasadniając zarzut niewłaściwego zastosowania przepisu prawa materialnego, wykazać należy, iż sąd stosując przepis popełnił błąd w subsumcji czyli, że niewłaściwie uznał, iż stan faktyczny przyjęty w sprawie odpowiada stanowi faktycznemu zawartemu w hipotezie normy prawnej zawartej w przepisie prawa. W obu tych przypadkach autor skargi kasacyjnej wykazać musi ponadto w uzasadnieniu, jak w jego ocenie powinien być rozumiany stosowany przepis prawa, czyli jaka powinna być jego prawidłowa wykładnia bądź jak powinien być stosowany konkretny przepis prawa ze względu na stan faktyczny sprawy, a w przypadku zarzutu niezastosowania przepisu - dlaczego powinien być zastosowany. Uzasadniając zaś naruszenie przepisów postępowania wykazać należy, że uchybienie im mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skarga kasacyjna nieodpowiadająca powyższym wymaganiom uniemożliwia sądowi ocenę jej zasadności.

W rozpoznawanej sprawie zarzuty skargi kasacyjnej obejmują zarówno naruszenie przepisów postępowania, jak i przepisów prawa materialnego, aczkolwiek nie określają formy naruszeń.

W pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegały zarzuty naruszenia przepisów postępowania, a zatem art. 3 § 1, art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c P.p.s.a. w związku z art. 11, art. 75, art. 77, art. 80, oraz art. 107 § 3 k.p.a., poprzez błędną ocenę zgromadzonego w postępowaniu administracyjnym materiału dowodowego i w konsekwencji uznanie, że nieruchomości, co do których skarżący wnosił o wygaszenie trwałego zarządu, stanowią zjazd z drogi krajowej nr 61. Zauważyć należy, że w tym zakresie zarzuty skarżącego kasacyjne są słuszne. Ze zgromadzonej bowiem w atach postępowania administracyjnego dokumentacji, w postaci: map geodezyjnych, mapy sytuacyjno-wysokościowej, dokumentacji fotograficznej oraz Uchwały nr [...] Rady Miejskiej w R. z dnia [...] grudnia 2003 r. w sprawie zaliczenia dróg do kategorii dróg gminnych wynika, że nieruchomości, co do których Generalna Dyrekcja Dróg Publicznych i Autostrad, Oddział w B. wnosiła o wygaszenie trwałego zarządu (działki oznaczone nr [...],[...] i [...]), pozostają poza pasem drogi krajowej nr 61 oraz, że w istocie stanowią część drogi gminnej nr [...], objętej zarządem Miasta R.. Zebrany materiał dowodowy nie pozostawia wątpliwości, że sporna nieruchomość, to cześć ulicy F. Z. w R., będącej drogą gminną, krzyżującą się z drogą krajową nr 61. Tymczasem Sąd I instancji nie dostrzegł charakteru drogi w sprawie, oparł się jedynie na twierdzeniach organów, w ogóle nie odnosząc się do zebranego w sprawie materiału dowodowego, co spowodowało nieprawidłową ocenę stanu faktycznego, a w rezultacie także błędy w zastosowaniu przepisów prawa materialnego.

Po pierwsze błędnie przyjęto, że przedmiotowe nieruchomości stanowią zjazd z drogi publicznej, tj. naruszono art. 4 pkt 8 i pkt 9 lit. a ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2016 r., poz. 1440 ze zm., dalej u.p.d.). Przypomnieć należy, że zgodnie z art. 4 pkt 8 u.p.d. - zjazd to połączenie drogi publicznej z nieruchomością położoną przy drodze, stanowiące bezpośrednie miejsce dostępu do drogi publicznej. Zjazd łączy zatem określoną nieruchomość z drogą publiczną, służy on umożliwieniu właścicielowi określonej, jednostkowej nieruchomości do tego, aby pojazdy mogły wjeżdżać lub wyjeżdżać z nieruchomości. Z reguły nie jest on przeznaczony do użytku powszechnego i nawet w przypadku zajazdu, łączącego drogę publiczną z nieruchomością o charakterze przemysłowym lub handlowym, dostęp do korzystania ze zjazdu jest ograniczony przez uprawnienia właściciela nieruchomości. W rozpoznawanej sprawie nieruchomości, o których zniesienie trwałego zarządu wniósł skarżący kasacyjnie, łączą drogę krajową nr 61 z inną drogą gminną nr [...], znajdującą się w zarządzie Miasta R.. Z map oraz dokumentacji fotograficznej wynika, że połączenie ul. F. Z. w R. (droga nr [...]) posiada charakter skrzyżowania jednopoziomowego, czyli połączenia dwóch dróg publicznych na jednym poziomie.

Pod drugie stwierdzić należy, że powyższa sytuacja powoduje, że słuszny jest zarzut skarżącego kasacyjnie, że skoro trwały zarząd dotyczący spornych działek był potrzebny w związku z modernizacją drogi krajowej nr 61 - to w sytuacji, gdy zakończyły się prace budowlane, a skrzyżowanie z drogą gminną zostało dostosowane do zmodernizowanej drogi krajowej, brak jest przesłanek, aby uznać, że przedmiotowe nieruchomości są nadal niezbędne Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad do wykonywania jej zadań, tym bardziej, że działki oznaczone nr [...],[...] i [...] stanowią część drogi gminnej. Został zatem spełniony warunek do zastosowania art. 47 ust. 1 ustawy oz dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2016 r., poz. 2147 ze zm.).

W związku z powyższym, wobec uznania, że sprawa jest dostatecznie wyjaśniona, zaistniały przesłanki do zastosowania przepisu art. 188 P.p.s.a. i rozpoznania skargi w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, a w konsekwencji do jej uwzględnienia na podstawie powyższego przepisu w związku z przepisem art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a.

O kosztach postępowania kasacyjnego Naczelny Sąd Administracyjny rozstrzygnął zgodnie z art. 209 w zw. z art. 204 pkt 2 i art. 205 § 2 P.p.s.a.