Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 581/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2012-11-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 6 ust. 1,2 pkt2, art. 63 ust. 2,
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
article: art. 156 par. 1 pkt 2,4,5,6,7, art. 158 par. 1, art. 163 par. 3, art. 138 par. 1 pkt 1, art. 7,77 par. 1
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit.c, art. 152
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Iwona Tomaszewska, Sędziowie Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz, Sędzia WSA Arkadiusz Windak (spr.), Protokolant Teresa Zauerman, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 21 listopada 2012 r. sprawy ze skargi J. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w spawie warunków zabudowy I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze, w rozpoznaniu wniosku J.R., na podstawie art. 158 § 1 w zw. z art. 156 § 1 ustawy z dnia

14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz. U. z 2000 r.

Nr 98, poz. 1071 ze zm.) odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy z dnia [...] r. wydanej z wniosku G.M., K.M. i D.T. ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie [...] budynków mieszkalnych, jednorodzinnych z garażami oraz przyłączy infrastruktury technicznej na działce nr geod. [...].

Organ uznał, że nie zachodzi którakolwiek z przesłanek

do stwierdzenia nieważności decyzji wymieniona w art. 156 § 1 K.p.a.

W szczególności Kolegium oceniało przesłankę wskazaną w art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., dochodząc do wniosku, że decyzja nie jest obarczona wadą rażącego naruszenia prawa i jest zgodna z przepisami ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.).

Niezadowolony z takiego załatwienia sprawy J.R. złożył

do Samorządowego Kolegium Odwoławczego wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy i stwierdzenie nieważności decyzji Wójta Gminy z dnia

[...] r. w oparciu o art. 156 § 1 pkt 2, 4, 5, 6 i 7 K.p.a. w zw. z art. 6 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz w zw. z art. 43 ust. 4 pkt 2 i art. 35 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane. Dodatkowo zwrócił się do Kolegium z żądaniem orzeczenia odszkodowania w wys. [...]zł na podstawie art. 161 § 3 K.p.a.

W uzasadnieniu wniosku J.R. zarzucił Kolegium, że nie podjęło ono wszelkich niezbędnych kroków do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, nie zebrało i nie rozpatrzyło całego materiału dowodowego oraz dokonało pobieżnej oceny okoliczności sprawy. Zdaniem J.R., G.M. składając wniosek o ustalenie warunków zabudowy nie władała nieruchomością (działką nr [...]), zatem nie mogła uzyskać decyzji ustalającej warunki zabudowy. Nie przedłożyła również umowy stowarzyszeniowej ze społecznym komitetem do spraw uzbrojenia terenu, zatem kwestionowana decyzja jest niezgodna z prawem. J.R. zauważył również, że D.T. przed dniem [...]r. nie występował z wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, zatem nie był stroną postępowania zakończonego decyzją Wójta Gminy, co wyczerpuje przesłankę do stwierdzenia nieważności tej decyzji, określoną w art. 156 § 1 pkt 6 K.p.a. Z wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy D.T. wystąpił dopiero w dniu [...]r., co oznacza, że doszło do sfałszowania dokumentów, a D.T. dysponując autentycznym egzemplarzem decyzji o warunkach zabudowy wyłudził poświadczenie nieprawdy.

Nadto, zdaniem J.R., stroną postępowania jest jedynie

ta osoba, która wykaże swój interes prawny posiadanym prawem własności do nieruchomości. Kolegium winno zatem zbadać, czy J.R. jako przedstawiciel społecznego komitetu do spraw uzbrojenia terenu, wyraził zgodę na przyłączenie do sieci wszystkich trojga inwestorów: G.M., K.M. i D.T.. W przypadku braku takiej zgody decyzja powinna być unieważniona, gdyż narusza prawa osób trzecich. Zgoda społecznego komitetu została udzielona G.M., natomiast nie D.T.

J.R. zarzucił również Kolegium, że decyzja została wydana

z rażącym naruszeniem przepisu art. 32 ust. 4 pkt 2 w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane.

W wyniku ponownego rozpoznania sprawy Samorządowe Kolegium Odwoławcze, na mocy art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3, art. 156

§ 1 pkt 1-7 K.p.a., decyzją z dnia [...]utrzymało w mocy własną decyzję z dnia [...]odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy z dnia [...] Uzasadniając treść podjętego rozstrzygnięcia organ przywołał przepis art. 156 § 1 K.p.a. a następnie stwierdził, że żadna ze wskazanych przesłanek nieważności nie znajduje potwierdzenia w niniejszej sprawie. Kolegium podkreśliło, że przy wydawaniu decyzji o warunkach zabudowy Wójt Gminy nie stosował przepisów ustawy Prawo budowlane, nie mógł zatem w sposób rażący ich naruszyć. Przepisy ustawy Prawo budowlane mają zastosowanie na kolejnym etapie realizacji inwestycji, jakim jest zatwierdzanie projektu budowlanego i uzyskanie pozwolenia na budowę.

Powołując się na art. 110 K.p.a. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wyjaśniło, że decyzja administracyjna rozpoczyna swój byt prawny z chwilą ogłoszenia lub doręczenia jej stronie postępowania. Z tym momentem decyzja zostaje wprowadzona do obrotu prawnego i organ nie może takiej decyzji zmienić. Zatem zmiana decyzji samodzielnie przez organ jest możliwa do chwili doręczenia jej którejkolwiek ze stron postępowania.

Ponownie analizując zarzut braku po stronie D.T. przymiotu strony w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy, Kolegium stwierdziło,

że G.M. występowała z wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy zarówno w imieniu własnym, jak też pozostałych współwłaścicieli działki nr [...], K.M. i D.T. Znajduje to potwierdzenie w opisie inwestycji dołączonym do wniosku ([...]r.), jak też w kolejnych pismach z [...]r. oraz w piśmie G.M. z dnia [...]r., w którym domagała się uzupełnienia treści rozstrzygnięcia poprzez wskazanie pozostałych inwestorów w osobach K.M. i D.T.. Wójt Gminy w toku postępowania nie żądał od G.M. pełnomocnictwa do działania w imieniu K.M. i D.T., co nie przesądza, iż takiego pełnomocnictwa nie było.

Dalej Kolegium podało, że co prawda decyzja nosi datę sporządzenia [...]r., jednak weszła do obrotu z chwilą jej pierwszego doręczenia, co miało miejsce w dniu [...]r. do rąk G.M.. Wójt Gminy mógł zatem zmienić sporządzoną już decyzję poprzez wskazanie w jej treści pozostałych inwestorów w osobach K.M. i D.T., gdyż swojej decyzji jeszcze nie doręczył którejkolwiek ze stron postępowania.

W ocenie Kolegium, przy wydawaniu decyzji nie doszło również do rażącego naruszenia art. 6 ust. 1 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Uzyskać warunki zabudowy można nie mając żadnego związku prawnego z nieruchomością a uzyskanie tych warunków nie jest uzależnione od zgody właściciela nieruchomości, zatem dopuszczalne jest nawet pomimo jego wyraźnego sprzeciwu. Wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy pozostaje bez wpływu na stan prawny nieruchomości, a gwarancją dla właściciela, że bez jego zgody nie nastąpi zabudowa nieruchomości jest wymóg legitymowania się tytułem prawnym do nieruchomości przy ubieganiu się o pozwolenie na budowę. Potwierdza to treść art. 63 ust. 2 ustawy, zgodnie z którym, decyzja o warunkach zabudowy nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich.

Odnosząc się do przesłanki zawartej w art. 156 § 1 pkt 5 K.p.a. Kolegium wskazało, że nie może ona odnosić się do kwestionowanej decyzji chociażby z tej przyczyny, że jak wynika z akt postępowania, decyzja o warunkach zabudowy została zrealizowana poprzez uzyskanie przez inwestorów pozwolenia na budowę.

Z tego powodu również niezasadny okazał się zarzut oparty na przesłance art. 156

§ 1 pkt 6 K.p.a.

Przepis art. 156 § 1 pkt 7 K.p.a. może by podstawą stwierdzenia nieważności decyzji jedynie wtedy, gdy przepis prawa materialnego wyraźnie stanowi,

że określona w nim wadliwość decyzji powoduje jej nieważność. Podnoszone

we wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji okoliczności nie stanowią jakiejkolwiek wadliwości, która powodowałaby z mocy określonego przepisu prawa nieważność decyzji o warunkach zabudowy.

Jednocześnie Kolegium wskazało, że żądanie oparte na art. 161 § 3 K.p.a. jest bezzasadne, gdyż przepis ten normuje prawo określonych organów (właściwy minister, wojewoda) do wzruszenia w trybie nadzwyczajnym decyzji ostatecznej.

J.R. zaskarżył opisaną wyżej decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wnosząc o stwierdzenie nieważności decyzji Wójta Gminy z dnia [...]. Zdaniem skarżącego, zaskarżona decyzja, odmawiająca stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy z dnia [...]r. jest bezpodstawna i nie odnosi się do zapisów art. 6 ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Skarżący podkreślił, że każdy ma prawo, w granicach określonych ustawą do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny oraz jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich. Tymczasem G.M. przed uzyskaniem decyzji z dnia [...]r. o warunkach zabudowy nie uzyskała potwierdzenia władania nieruchomością (dz. nr [...]) oraz umowy stowarzyszeniowej z komitetem – zarządcą prawnym prywatnych sieci. Decyzja o warunkach zabudowy nie mogła być wydana bez zgody do dostępu do infrastruktury przyłączy technicznych, stanowiących własność komitetu. Wójt Gminy nie mając umowy z wodociągami w [...] nie był uprawniony do wydawania warunków technicznych z pominięciem właścicieli prywatnych sieci. Nadto, decyzja Wójta Gminy z dnia [...] r. rażąco narusza interes osób trzecich.

J.R. zwrócił uwagę, że D.T. nie występował

z wnioskiem o warunki zabudowy a zatem nie był uprawnioną stroną postępowania przy wydawaniu decyzji. D.T. wniosek o warunki zabudowy złożył dopiero [...]r. Stąd domniemanie fałszowania dokumentów w Gminie jest uzasadnione i prawdziwe. Wydając zatem decyzję o warunkach zabudowy dla D.T., który nie mógł być stroną postępowania, wyczerpana została przesłanka określona w art. 156 § 1 pkt 6 K.p.a.

Z powyższych względów, zdaniem skarżącego, Kolegium winno na podstawie art. 156 § 1 pkt 2, 4, 5, 6 i 7 K.p.a. w zw. z art. 6 ust. 1 i 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 32 ust. 4 pkt 2 w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane, stwierdzić nieważność decyzji Wójta Gminy z dnia [...]r.

Według skarżącego, Kolegium powinno również, na mocy art. 161 § 3 K.p.a. orzec o odszkodowaniu w wys. [...]zł.

W piśmie z dnia [...]r. J.R. ponownie zaakcentował podnoszoną już w skardze okoliczność, że w dacie wydania decyzji o warunkach zabudowy właścicielem nieruchomości byli Państwo C., których zgody na uzyskanie warunków technicznych nie uzyskano.

Odpowiadając na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Na wstępie należy wyjaśnić, że dokonując kontroli zaskarżonej decyzji pod kątem jej zgodności z prawem, stosownie do postanowień art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2012 r., poz. 270). Oznacza to, że sąd ma obowiązek z urzędu ocenić legalność kwestionowanego rozstrzygnięcia w pełnym zakresie.

Przedmiotem zaskarżenia jest decyzja wydana w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej Wójta Gminy. Warunki stwierdzenia nieważności zostały enumeratywnie wskazane w art. 156 § 1 K.p.a. Tylko wystąpienie którejś z przesłanek określonych w tym przepisie daje podstawę do podjęcia orzeczenia o stwierdzeniu nieważności decyzji administracyjnej, z uwzględnieniem postanowień art. 156 § 2 K.p.a.

W trakcie zainicjowanego przez J.R. postępowania w sprawie skarżący starał się wykazać, że istnieje szereg przyczyn do stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy z dnia [...]r. ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie dwóch budynków mieszkalnych, jednorodzinnych z garażami oraz przyłączy infrastruktury technicznej na działce nr geod. [...]w [...], wyczerpujących przesłanki wymienione w art. 156 § 1 K.p.a. Zdaniem skarżącego decyzja Wójta Gminy [...]:

- wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa,

- została skierowana do osoby nie będącej stroną w sprawie,

- była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały,

- w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą,

- zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze takich podstaw do stwierdzenia nieważności nie znalazło.

Analizując poszczególne zarzuty skargi kwestionujące prawidłowość stanowiska Kolegium Sąd stwierdził, że większość tych zarzutów okazała się niezasadna.

W kontekście akcentowanego przez skarżącego zarzutu nie dostrzeżenia przez Kolegium rażącego naruszenia przez Wójta Gminy art. 6 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przy wydawaniu decyzji z dnia [...]r., należy zauważyć, że zamieszczona w tym przepisie norma odnosi się do ogólnego pojęcia "zagospodarowania terenu", przez które należy rozumieć ostateczne zrealizowanie konkretnego zamierzenia w oparciu o posiadany tytuł prawny do danego terenu oraz warunki ustalone w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Mylne są wyprowadzone przez skarżącego na gruncie tego przepisu wnioski, że uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy uzależnione winno być od legitymowania się przez wnioskodawcę tytułem prawnym do przedmiotowej nieruchomości. Jak trafnie wyjaśniło to Samorządowe Kolegium Odwoławcze w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, zgodnie z art. 63 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich. Tym samym, co do zasady, decyzję o warunkach zabudowy można uzyskać nawet jeżeli nie posiada się jakiegokolwiek tytułu prawnego do nieruchomości na której miałaby powstać planowana inwestycja. Decyzja o warunkach zabudowy ma bowiem jedynie charakter wstępny w procesie inwestycyjnym, zakreślając najistotniejsze parametry przedsięwzięcia a jednocześnie wskazując potencjalnemu inwestorowi, czy jest w ogóle możliwe zrealizowanie określonej koncepcji zabudowy i zagospodarowania terenu. Dopiero na etapie uzyskiwania decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę inwestor jest obowiązany posiadać prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, przez co należy rozumieć tytuł prawny wynikający z prawa własności, użytkowania wieczystego, zarządu, ograniczonego prawa rzeczowego albo stosunku zobowiązaniowego, przewidującego uprawnienia do wykonywania robót budowlanych (art. 3 pkt 11 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane – Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm.). W myśl art. 32 ust. 4 ustawy Prawo budowlane, pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto:

1) złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy

i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami

o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym;

1a) (...),

2) złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

To, czy inwestor rzeczywiście posiada prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane mogłoby stać się przedmiotem oceny organów administracji architektoniczno-budowlanej (starosty, wojewody), zaś po wszczęciu lub zakończeniu robót budowlanych przez organy tzw. policji budowlanej, czyli powiatowego lub wojewódzkiego inspektora nadzoru budowlanego.

Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdził, że również te zarzuty skargi, które dotyczą naruszenia przez Wójta Gminy przepisów Prawa budowlanego przy wydawaniu decyzji ustalającej warunki zabudowy z dnia [...]r. oraz naruszenia tychże przepisów przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze, okazały się chybione. W ramach podejmowania decyzji o warunkach zabudowy a następnie jej oceny przez Kolegium w kontekście przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, organy nie mogły dopuścić się naruszenia przepisów ustawy Prawo budowlane, bowiem ich nie stosowały.

Osoby występujące o wydanie przez Wójta Gminy decyzji ustalającej warunki zabudowy nie miały również obowiązku przedłożenia zgody właścicieli prywatnych sieci na ich wykorzystanie. Według obowiązującego na dzień [...]r. stanu prawnego, wystarczające dla wydania decyzji o warunkach zabudowy było wykazanie przez wnioskodawcę, że istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego oraz przedstawienie umowy inwestora z właściwą jednostką organizacyjną, gwarantującej możność wykonania uzbrojenia terenu (art. 61 ust. 1 pkt 3 i ust. 5 ustawy o planowaniu

i zagospodarowaniu przestrzennym). Przez właściwą jednostkę organizacyjną należy przy tym rozumieć przedsiębiorstwo zajmujące się dostarczaniem odpowiednich usług, np. miejskie przedsiębiorstwo wodno-kanalizacyjne, zakład energetyczny, itp.

Prawidłowo uznało Samorządowe Kolegium Odwoławcze, że niezasadny okazał się zarzut wystąpienia w sprawie przyczyn stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy w oparciu o art. 156 § 1 pkt 6 K.p.a. Niewykonalność decyzji ma postać przeszkody w jej wykonaniu o charakterze prawnym, a więc wynikającej z treści określonego przepisu prawa, który nie dopuszcza do jej wykonania, lub też jest to przeszkoda faktyczna, której źródłem będzie stan wiedzy technicznej lub w innej dziedzinie życia wykluczający określone działanie. Rozstrzygnięcie sprawy musiało być zatem nierealne od początku i żadna zmiana okoliczności faktycznych lub prawych nie mogła tego odmienić i otworzyć możliwości wykonania decyzji (por. J. Borkowski "Nieważność decyzji administracyjnej", wyd. z 1997 r., s. 119). Kwestionowana przez skarżącego decyzja nie jest obarczona wadą wynikającą z art. 156 § 1 pkt 6 K.p.a. Decyzja o warunkach zabudowy mogła być przez Wójta Gminy w takim kształcie wydana, abstrahując od prawidłowości ustaleń faktycznych, który legły u podstaw do ustalenia określonych warunków zabudowy i zagospodarowania terenu.

Nie można również uznać, że wykonanie spornej decyzji Wójta Gminy wywoływałoby czyn zagrożony karą, tj. przestępstwo lub wykroczenie (art. 156 § 1 pkt 6 K.p.a.).

Zgodzić się należy również ze stanowiskiem Kolegium, że w sprawie nie wystąpiła podstawa do stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy, wynikająca z art. 156 § 1 pkt 7 K.p.a. Przepis ten stanowi, że organ administracji stwierdza nieważność decyzji, która zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa. Wymieniony przepis umożliwia stwierdzenie nieważności decyzji tylko wtedy, gdy przepis prawa materialnego przewiduje, że określona wadliwość decyzji powoduje jej nieważność (szerzej: M. Jaśkowska, A. Wróbel "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz", wyd. z 2005 r., s. 979 i nast.) Takiej normy przepisu szczególnego, który nakazywałby stwierdzenie nieważności o treści zbliżonej z decyzją Wójta Gminy z [...]r. skarżący nie wskazał.

Powołany w skardze przepis art. 161 § 3 K.p.a., jako podstawa prawna żądania roszczenia o odszkodowanie za poniesioną rzeczywistą szkodę od organu, w rozpoznawanej sprawie nie ma zastosowania chociażby z tego względu, że podważana przez skarżącego decyzja Wójta Gminy nie została uchylona albo zmieniona.

W skardze zarzucono Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu

niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy i nierozpoznanie

w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego. Zdaniem skarżącego, organ niewłaściwie ustalił strony postępowania, do których winna być skierowana decyzja Wójta Gminy z dnia [...]r. określająca warunki zabudowy. Zarzut ten okazał się uzasadniony.

Jedną z podstaw wskazywanych we wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Wójta Gminy z dnia [...]r. było nieprawidłowe, w ocenie skarżącego, wymienienie wśród adresatów tej decyzji, jako jednego z inwestorów – D.T. który o jej wydanie nie wnosił. W konsekwencji decyzję skierowano do osoby nie będącej stroną postępowania, co wyczerpywałoby przesłankę

do stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy na mocy art. 156 § 1 pkt 4 K.p.a.

Ustosunkowując się do tego zarzutu Kolegium podało, że co prawda Wójt Gminy przed wydaniem decyzji z dnia [...] r. nie zażądał przedłożenia przez G.M. pełnomocnictwa do występowania w imieniu D.T., to nie oznacza to, że G.M. takowego pełnomocnictwa nie posiadała. Zdaniem Sądu, taki sposób zweryfikowania przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze poprawności ustalenia stron do których winna być skierowana przez Wójta Gminy decyzja z dnia [...] r., nie jest prawidłowy.

O tym, czy dany podmiot może być uznany za stronę postępowania i być adresatem decyzji administracyjnej przesądzają określone przepisy prawa. Obowiązkiem organu prowadzącego postępowanie jest każdorazowe określenie stron postępowania. Konieczność jednoznacznego wyjaśnienia, czy dany podmiot posiada przymiot strony nabiera szczególnej wagi w sytuacji badania zarzutu ziszczenia się przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji wobec skierowania jej do osoby nie będącej stroną postępowania. Tymczasem, Samorządowe Kolegium Odwoławcze, ustalając, że w postępowaniu poprzedzającym wydanie przez Wójta Gminy decyzji z dnia [...]r., występująca z wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy G.M. nie przedłożyła upoważnienia do reprezentowania w postępowaniu D.T., poprzestało na hipotezie, że nie wykluczone jest, iż takowym pełnomocnictwem się legitymowała.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze pomimo nie ustalenia czy G.M. działała w imieniu D.T., będąc przezeń umocowana do uzyskania na jego rzecz decyzji o warunkach zabudowy, odmówiło skarżącemu uwzględnienia jego zarzutu osadzającego się na nieważności decyzji Wójta Gminy z przyczyn określonych w art. 156 § 1 pkt 4 K.p.a. Słuszny zatem okazał się sformułowany przez J.R.zarzut naruszenia przez Kolegium przepisów postępowania, tj. art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a. Samorządowe Kolegium Odwoławcze zaniechało przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w tym zakresie, pomimo posiadania odpowiednich możliwości procesowych, które umożliwiłyby ustalenie, czy G.M. posiadała upoważnienie do reprezentowania D.T. przed Wójtem Gminy, inaczej mówiąc, czy działała również za jego zgodną, w jego imieniu w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy. Pomocne mogło okazać się tu przesłuchanie na tą okoliczność G.M. i D.T.

Reasumując, Wojewódzki Sąd Administracyjny uznając,

że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem przepisów postępowania, które to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w pkt I wyroku. Rozstrzygnięcie zawarte w pkt II znajduje umocowanie w art. 152 ww. ustawy. Przy ponownym rozpoznawaniu sprawy Samorządowe Kolegium Odwoławcze obowiązane będzie uwzględnić przedstawione zapatrywania Sądu co do potrzeby wyjaśnienia okoliczności związanych z ustaleniem, czy D.T. winien być adresatem decyzji Wójta Gminy z dnia [...].