Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 346/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2019-12-04 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję II i I instancji i umorzono postępowanie (art. 145 § 3 ustawy - PoPPSA)
Powołane przepisy: article: art. 156 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2018 poz 2096
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mariola Jaroszewska (spr.), Sędziowie Asesor WSA Magdalena Dobek-Rak, Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Monika Szymańska, po rozpoznaniu w Gdańsku na rozprawie w dniu 4 grudnia 2019 r. sprawy ze skargi M. N. i M. N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 26 marca 2019 r. nr [...] w przedmiocie nieważności decyzji w sprawie przeniesienia w części decyzji dotyczącej warunków zabudowy 1/ uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 24 stycznia 2019 r., nr [...] i umarza postępowanie administracyjne, 2/ zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżących M. N. i M.N. kwotę 714 (siedemset czternaście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

M. N. i M. N. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego (dalej jako Kolegium) z dnia 26 marca 2019 r., które utrzymało w mocy decyzję własną z dnia 24 stycznia 2019 r. stwierdzającą nieważność decyzji Wójta Gminy (dalej jako Wójt) z dnia 12 lipca 2018 r., przenoszącą w części ostateczną decyzję Wójta z dnia 14 stycznia 2011 r. o warunkach zabudowy.

Zaskarżona decyzja podjęta została w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Decyzją z dnia 14 stycznia 2011 r. Wójt ustalił na wniosek A.B. warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie budynków mieszkalnych jednorodzinnych na każdej wydzielonej działce wraz z określeniem warunków podziału działki nr [..], położonej w miejscowości P., wskazując w pkt. 2.2., że dopuszcza się podziały gruntu na działki o powierzchni nie mniejszej niż 1.000 m2. Następnie organ ten decyzją z dnia 24 maja 2011 r. zatwierdził m.in. projekt podziału nieruchomości oznaczonej jako działka nr [..], w celu wydzielenia 3 działek przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną. W wyniku podziału powstały działki o numerach od [..] do [..].

W dniu 23 marca 2018 r. A. B. sprzedała działkę nr [..] M. i M. N., niezabudowaną, nieuzbrojoną, posiadającą bezpośredni dostęp do drogi publicznej, powstałą w wyniku podziału działki nr [..]. W dniu 3 lipca 2018 r. była właścicielka nieruchomości wyraziła zgodę na przeniesienie ustaleń zawartych w decyzji Wójta z dnia 14 stycznia 2011 r. w zakresie działki nr [..], na rzecz nabywców tej nieruchomości, a w dniu nabywcy wnieśli o przeniesienie na nich ustaleń zawartych decyzji o warunkach zabudowy z dnia 14 stycznia 2011 r.

Po rozpoznaniu wniosku Wójt decyzją z dnia 12 lipca 2018 r. orzekł w pkt. 1 o przeniesieniu ustaleń decyzji własnej z dnia 14 stycznia 2011 r. na M. N. i M.N. w części dotyczącej działki nr [..], w pkt. 2 zmienił oznaczenie działki wskazanej w decyzji o warunkach zabudowy w części dotyczącej przeniesienia uprawnień na wnioskodawców z nr. działki [..] na nr działki [..], a w pkt. 3 orzekł o pozostawieniu bez zmian pozostałych ustaleń decyzji o warunkach zabudowy.

Starosta pismem z dnia 5 października 2018 r. zwrócił się do Kolegium o rozważenie możliwości wszczęcia z urzędu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Wójta z dnia 12 lipca 2018 r.

Decyzją z dnia 24 stycznia 2019 r. Kolegium, po przeprowadzeniu z urzędu postępowania, stwierdziło nieważność decyzji Wójta z dnia 12 lipca 2018 r. zmieniającej ostateczną decyzję własną z dnia 14 stycznia 2011 r. warunkach zabudowy.

Po rozpatrzeniu wniosku małżonków N. o ponowne rozpoznanie sprawy Kolegium decyzją z dnia 26 marca 2019 r. utrzymało decyzję własną z dnia 24 stycznia 2019 r. Zdaniem Kolegium treść decyzji Wójta z dnia 12 lipca 2018 r. potwierdza, że jest ona dotknięta wadą wymienioną w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. jako wydana z rażącym naruszeniem prawa, tj. art. 63 ust. 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2018 r., poz. 1945), zwanej dalej u.p.z.p. Jak zauważył organ, w niniejszej sprawie prowadzonej w trybie nadzwyczajnym badaniu podlegało czy treść decyzji - treść dosłowna, a nie dorozumiana lub domniemana - jest zgodna z obowiązującym w dniu wydania tej decyzji prawem, zarówno materialnym, jak i procesowym. W tym postępowaniu nie miało znaczenia intencja organu wydającego kontrolowaną decyzję, czy też jego chęci. Jeżeli więc organ sformułował rozstrzygnięcie w sposób pozostający w jaskrawej sprzeczności z przepisem prawa, to przesądza to o stosowaniu sankcji stwierdzenia nieważności, natomiast zamiary tego organu, które nie zostały wprost wyrażone w treści decyzji nie mają w niniejszym postępowaniu nadzwyczajnym jakiegokolwiek znaczenia.

Treść kontrolowanej decyzji z dnia 12 lipca 2018 r. wskazuje jednoznacznie, że przeniesiono na osoby inne niż dotychczasowy inwestor jedynie część decyzji o warunkach zabudowy - w zakresie działki powstałej po wydaniu warunków zabudowy, tj. działki nr [..]. Natomiast zgodnie z art. 63 ust. 5 u.p.z.p. (w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania kontrolowanej decyzji), organ, który wydał decyzję, o której mowa w art. 59 ust. 1, jest obowiązany, za zgodą strony, na rzecz której decyzja została wydana, do przeniesienia tej decyzji na rzecz innej osoby, jeżeli przyjmuje ona wszystkie warunki zawarte w tej decyzji. Stronami w postępowaniu o przeniesienie decyzji są jedynie podmioty, między którymi ma być dokonane jej przeniesienie. Zgodnie z tą regulacją przeniesienie decyzji o warunkach na inny podmiot powoduje, że wstępuje on we wszystkie prawa i obowiązki, które z pierwotnej decyzji o warunkach zabudowy wynikały dla jej poprzedniego adresata. W konsekwencji staje się on adresatem wydanej uprzednio decyzji ustalającej warunki zabudowy, a więc podmiotem, na którego rzecz decyzja ustalająca warunki zabudowy została wydana.

W związku z tym, w ocenie Kolegium, nie ma prawnej możliwości przeniesienia decyzji o warunkach zabudowy tylko co do części planowanego przedsięwzięcia i do części terenu, w stosunku do którego wydano decyzję o warunkach zabudowy. Takie orzeczenie pozostaje w sprzeczności z warunkami przeniesienia decyzji opisanymi w art. 63 ust. 5 u.p.z.p., gdyż brak przyjęcia przez następcę prawnego adresata pierwotnej decyzji wszystkich warunków w niej zawartych. Decyzja o warunkach zabudowy w świetle treści art. 63 ust. 5 u.p.z.p. może być przeniesiona jedynie w takiej postaci, w jakiej została wydana oraz musi się odnosić do całości terenu objętego pierwotną decyzją.

Zdaniem organu zakaz przeniesienia warunków zabudowy na inną osobę w części nie może być zniesiony z tego powodu, że decyzja ta ustala warunki podziału nieruchomości stanowiącej teren inwestycji, gdyż takie rozstrzygnięcie nie znajduje podstawy prawnej. Zgodnie bowiem z art. 94 ust 1 pkt 2 z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2018 r., poz. 2204 ze zm.), dalej jako u.g.n., w przypadku braku planu miejscowego jeżeli nieruchomość jest położona na obszarze nieobjętym obowiązkiem sporządzenia tego planu - podziału nieruchomości można dokonać między innymi wtedy, jeżeli jest zgodny z warunkami określonymi w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Procedura zmierzająca do podziału nieruchomości w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest zatem dwuetapowa, a celem pierwszego postępowania jest ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Celem drugiego jest zaś zatwierdzenie podziału nieruchomości dokonanego w zgodzie z warunkami określonymi w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. W takim zaś ujęciu, dopuszczalność wydzielenia działek gruntu w ramach podziału nieruchomości należy oceniać przez pryzmat możliwości ich zagospodarowania określonych w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Dlatego też wydzielane działki powinny przybrać taką konfigurację, która umożliwi zrealizowanie zamierzenia, którego lokalizację określono w tej decyzji. Zgodność podziału nieruchomości z warunkami określonymi w decyzji o warunkach zabudowy, w rozumieniu art. 94 ust. 1 pkt 2 u.g.n., oznacza zgodność z warunkami ustawowo określanymi w tejże decyzji, wskazanymi w art. 54 w związku z art. 64 u.p.z.p., nie zaś kompetencję organu urbanistycznego do określania zasad podziału nieruchomości.

Reasumując, rozstrzygnięcie w decyzji o warunkach zabudowy zapadłe bez podstawy prawnej nie może stanowić punktu wyjścia do interpretacji normy art. 63 ust. 5 u.p.z.p. w taki sposób, by uznać za dopuszczalne prawnie przeniesienie decyzji o warunkach zabudowy na inną osobę w części dotyczącej fragmentu terenu inwestycji.

Z uwagi na wyrażenie przez byłą właścicielkę nieruchomości zgody na przeniesienie wydanej na jej rzecz decyzji o warunkach zabudowy jedynie w zakresie ustaleń dotyczących działki nr [..] powoduje, że nie zostały spełnione przesłanki przeniesienia rej decyzji zawarte w art. 63 ust. 5 u.p.z.p. Manipulacja treścią decyzji o warunkach zabudowy do jakiej doszło przy wydaniu kontrolowanej decyzji skutkuje tym, że ład przestrzenny na terenie nieobjętym planem miejscowym nie jest już chroniony postanowieniami decyzji ostatecznej o warunkach zabudowy, co jako złamanie zasad ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie może zasługiwać na akceptację z punktu widzenia praworządności.

W skardze skarżący domagali się uchylenia zaskarżonej decyzji oraz umorzenia postępowania prowadzonego w sprawie nieważności decyzji Wójta z dnia 12 lipca 2018 r.

Decyzji Kolegium skarżący zarzucili naruszenie art. 63 ust. 5 u.p.z.p. poprzez przyjęcie, że w świetle tego przepisu decyzja o warunkach zabudowy może być przeniesiona jedynie w takiej postaci, w jakiej została wydana oraz musi się odnosić do całości terenu objętego pierwotną decyzją, w sytuacji gdy pierwotna decyzja o warunkach zabudowy dotyczyła budowy budynków mieszkalnych jednorodzinnych na każdej z nowo wydzielonych działek na warunkach wskazanych w ww. decyzji pierwotnej. Taki zaś sposób zagospodarowania terenu może być realizowany niezależnymi od siebie etapami. W konsekwencji wydane warunki zabudowy musza znajdować również zastosowanie do wyodrębnionych działek. Zdaniem skarżących organ naruszył także przepisy postępowania, tj. art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 8 § 1 i 2 w zw. z art. 16 § 1 w zw. z art. 107 § 1-3 k.p.a. i art. 63 ust. 5 u.p.z.p. poprzez naruszenie trwałości decyzji administracyjnej i stwierdzenie jej nieważności w sytuacji, gdy nie wystąpiła żadna przesłanka nieważności. Błędnie też pominięto, że integralną częścią decyzji z 12 lipca 2018 r. jest jej uzasadnienie.

Ponadto Kolegium pominęło, że decyzja wydawana w trybie art. 63 ust. 5 u.p.z.p. ma charakter deklaratoryjny, nie tworzy nowego stanu prawnego dla następcy prawnego właściciela nieruchomości, dla którego wydano warunki zabudowy, nie prowadzi też do realizacji zabudowy. W niniejszej sprawie określenie warunków zabudowy dla szeregu działek było celem decyzji Wójta z dnia 14 stycznia 2011 r., wobec czego można realizować zabudowę w ramach osobnych inwestycji, na podstawie odrębnych pozwoleń na budowę, wydawanych dla poszczególnych części terenu inwestycji objętego warunkami. Zatem przeniesienie tej decyzji w części na jedną z działek, przy zachowaniu pozostałych postanowień, nie może być uznane za sprzeczne z tym celem.

Skarżący zarzucili także naruszenie przepisów regulujących postępowanie dowodowe, t; art. 76 § 1, art. 76, art. 77 § 1 i 3, art. 78 § 1 i art. 107 k.p.a., gdyż Kolegium nie zbadało, że do dnia złożenia wniosku o stwierdzenie nieważności Starosta nie miało wątpliwości, co stanowi przedmiot postępowania dotyczącego decyzji przenoszącej warunki zabudowy, ani że w tej sprawie wydano ostateczne pozwolenie na budowę. Nie zbadano zatem, jaka jest utarta praktyka organów administracji w ww. zakresie.

Jak wskazali skarżący, w decyzji o warunkach zabudowy określono parametry zabudowy w odniesieniu nie do całości powierzchni działki nr [..], lecz w stosunku do każdej z poszczególnych działek powstałych po podziale. Powstała w wyniku podziału nieruchomości działka nr [..] nie narusza warunków podziału, posiada też niezbędny do zabudowy nieruchomości dostęp do drogi publicznej. W związku z tym na podstawie decyzji z dnia 14 stycznia 2011 r. możliwe jest określenie warunków zabudowy tej działki, a zabudowa ta nie jest w żaden sposób uzależniona od zabudowy pozostałych działek powstałych w wyniku podziału, których dotyczy decyzja o warunkach zabudowy.

W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 2107 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.

Na podstawie art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.

Sąd wojewódzki uwzględniając skargę na decyzję uchyla ten akt w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, o czym stanowi art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.

Oceniając zaskarżoną decyzję oraz decyzję ją poprzedzającą z punktu widzenia wskazanych kryteriów sąd wojewódzki orzekający w tym składzie uznał, że zostały one wydane z naruszeniem prawa, a zatem skarga jest uwzględniona.

Powodem podjęcia zaskarżonego rozstrzygnięcia na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 i 157 § 1 i 2 k.p.a. było stwierdzenie przez Kolegium, procedujące w trybie nadzorczym z urzędu, że decyzja Wójta z dnia 12 lipca 2018 r. przenosząca w części decyzję tego organu z dnia 14 stycznia 2011 r. w sprawie warunków zabudowy, wydana została z rażącym naruszeniem prawa. Nie może też umknąć konstatacja, że Kolegium oceniło przy tym jako wydaną bez podstawy prawnej wskazaną decyzję o warunkach zabudowy z dnia 14 stycznia 2011 r., z uwagi na zawarte w niej ustalenia dotyczące podziału działki nr [..]. Jest przy tym bezsporne, co też trafnie wywiedziono w skardze, że decyzja Wójta z dnia 14 stycznia 2011 r. pozostaje nadal w obrocie prawnym, jak też wydana następnie decyzja z dnia 24 maja 2011 r. zatwierdzająca projekt podziału nieruchomości oznaczonej jako działka nr [..], w celu wydzielenia 3 działek przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną, w wyniku którego powstały działki o numerach od [..] do [..].

Stosownie do treści art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która została wydana bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa.

Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji Kolegium za rażące naruszenie prawa kontrolowanej w trybie nadzoru decyzji Wójta z dnia 12 lipca 2018 r. uznało jej sprzeczność z art. 63 ust. 5 u.p.z.p., który to przepis wyklucza możliwość przeniesienia decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu w części, na nowy podmiot, który wyrazi zgodę na przejęcie wszystkich warunków w niej przewidzianych,

Zdaniem sądu wojewódzkiego decyzja Wójta z dnia 12 lipca 2018 r. narusza prawo, ale wady tej decyzji nie stanowią o naruszeniu prawa w stopniu kwalifikowanym.

Nie każde – nawet oczywiste – naruszenie prawa może być uznane za rażące, jak również nie ma decydującego znaczenia to, jaki przepis został naruszony. Rozstrzygające dla uznania naruszenia prawa za rażące jest to, że rodzaj tego naruszenia i jego skutki powodują, że decyzja taka nie może być zaakceptowana jako rozstrzygnięcie wydane przez organy praworządnego państwa (tak też w wyrokach NSA: z dnia 28 czerwca 2011 r., sygn. akt II GSK 725/10, LEX nr 1083380; z dnia 29 czerwca 2011 r., sygn. akt II OSK 1046/10, LEX nr 1083498). Tak więc stwierdzone naruszenie prawa powinno mieć znacznie większą wagę, aniżeli stabilność ostatecznej decyzji administracyjnej (wyrok NSA z dnia 17 września 1997 r., sygn. akt III SA 1425/96, "Poradnik VAT" 1998, nr 3, s. 24; wyrok SN z dnia 20 czerwca 1995 r., sygn. akt III ARN 22/95, OSNAPiUS 1995, nr 24, poz. 297; wyrok NSA z dnia 11 maja 1994 r., sygn. akt III SA 1705/93, "Wspólnota" 1994, nr 42, s. 16). Ponadto za kryterium rażącego naruszenia prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. uważa się również niemożliwe do zaakceptowania społeczno-gospodarcze skutki wywołane wadliwą decyzją (por. wyrok NSA z dnia 28 września 2016 r., sygn. akt II OSK 450/15, wyrok WSA w Warszawie z dnia 31 sierpnia 2016 r., sygn. akt VII SA/Wa 2006/15 dostępne w CBOSA).

Kierując się więc ugruntowaną wykładnią przepisu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz mając na uwadze zasadę stabilności decyzji ostatecznych statuowaną w art. 16 § 1 k.p.a. sąd zważył, że decyzja Wójta z dnia 12 lipca 2018 r., mimo ewidentnych naruszeń, nie jest dotknięta wadami tej kategorii, które skutkowałyby koniecznością wyeliminowania jej z obrotu prawnego.

Analizując kolejne przywoływane przez Kolegium argumenty i dokonane ustalenia wskazać należy, że skarżący - nabywcy powstałej po podziale działki nr [..] – złożyli w dniu 4 lipca 2018 r. wniosek o "przepisanie decyzji o warunkach zabudowy" z dnia 14 stycznia 2011 r., na podstawie art. 63 ust. 5 u.p.z.p., składając oświadczenie zgodne z treścią tego przepisu, że przyjmują wszystkie ustalenia zawarte w przedmiotowej decyzji (wniosek w aktach administracyjnych Wójta). Również zgodę na przeniesienie ustaleń zawartych w decyzji Wójta z dnia 14 stycznia 2011 r., w zakresie działki nr [..], wyraziła A. B., który była adresatem decyzji o warunkach zabudowy.

W dniu 12 lipca 2018 r. Wójt wydał decyzję stanowiącą rozpoznanie złożonego wniosku, zgodnie z którą postanowił: 1/ przenieść ustalenie decyzji Wójta o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia 14 stycznia 2011 r. na małżonków N., w części dotyczącej działki nr działki nr [..], powstałej w wyniku podziału działki nr [..], zatwierdzonego decyzją Wójta z dnia 24 maja 2011 r., 2/ zmienić oznaczenie działki wskazanej w decyzji Wójta o warunkach zabudowy z dnia 14 stycznia 2011 r. w części dotyczącej przeniesienia uprawnień na małżonków N. z nr. działki [..] na nr [..], 3/ wskazać, że pozostałe ustalenia decyzji o warunkach zabudowy z dnia 14 stycznia 2011 r. pozostały bez zmian.

Jako podstawę prawną decyzji Wójt podał art. 63 ust. 5 u.p.z.p., powołując się też na opisany wyżej wniosek skarżących.

Stosownie do treści art. 63 ust. 5 u.p.z.p. organ, który wydał decyzję, o której mowa w art. 59 ust. 1 (a więc decyzję o warunkach zabudowy, przypis sądu), jest obowiązany, za zgodą strony, na rzecz której decyzja została wydana, do przeniesienia tej decyzji na rzecz innej osoby, jeżeli przyjmuje ona wszystkie warunki zawarte w tej decyzji. Stronami w postępowaniu o przeniesienie decyzji są jedynie podmioty, między którymi ma być dokonane jej przeniesienie.

Prawidłowo zatem Wójt jako podstawę prawną decyzji przenoszącej wskazał art. 63 ust. 5 u.p.z.p., skoro jest to przepis, który reguluje instytucję przeniesienia praw z decyzji o warunkach zabudowy z dotychczasowego jej beneficjenta na inny podmiot.

Skoro analizowana decyzja stanowiła przeniesienie w części decyzji o warunkach zabudowy, w trybie art. 63 ust. 5 u.p.z.p., rozważyć należało – czy pozostaje ona w rażącej sprzeczności z unormowaniem zawartym w art. 63 ust. 5 u.p.z.p. Zgodzić się trzeba z Kolegium, że na gruncie tej ustawy nie ma możliwości przeniesienia decyzji ustalającej warunki zabudowy na nowy podmiot w części, szczególnie w sytuacji, gdy decyzja o warunkach zabudowy dotyczy nieruchomości stanowiącej jedną działkę. Ocena taka jest oczywista, bowiem warunki zabudowy wydawane są dla konkretnej nieruchomości o określonym obszarze, zatem przeniesienie ich w części skutkowałoby w takim przypadku zmianą zasadniczego elementu decyzji i mogło prowadzić do zniweczenia celu wydania decyzji, jakim jest zapewnienie ładu przestrzennego w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Zasada ta w ocenie sądu wojewódzkiego nie ma jednak wprost zastosowania w rozpoznawanej sprawie. Decyzja o warunkach zabudowy z dnia 14 stycznia 2011 r. (w aktach administracyjnych Wójta)) była bowiem, jak wynika z jej treści, decyzją o warunkach zabudowy z określeniem warunków podziału i dotyczyła nie jednej lecz szeregu działek, które następnie miały zostać wydzielone. Już z sentencji tej decyzji wynika, że "ustala warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie budynkówu mieszkalnych jednorodzinnych na każdej z nowo wydzielonych działek wraz z określeniem warunków podziału działki nr [...]...". W punkcie 2.2. dotyczącym warunków podziału w decyzji wskazano, że dopuszcza się podziały gruntu na działki o powirzcni nie mniejszej niż 1.000 m2.

Nie ulega więc wątpliwości i jest zasadniczo niesporne, że Wójt zawarł w decyzji z dnia 14 stycznia 2011 r. określenie warunków podziału. Decyzja ta została wydana nie dla jednej działki, lecz dla szeregu działek powstałych w wyniku podziału i określono w niej warunki zabudowy dla każdej z działek, jakie powstaną w wyniku podziału. Opisana decyzja pozostaje niespornie w obrocie prawnym, wobec czego może prowadzić do realizacji zabudowy w ramach osobnych inwestycji, na podstawie odrębnych pozwoleń na budowę, wydawanych dla poszczególnych części terenu inwestycji objętego warunkami zabudowy. Określenie warunków zabudowy dla szeregu działek było w istocie celem wydania decyzji z 11 stycznia 2011 r., zatem przeniesienie decyzji o warunkach w części na jedną z powstałych następnie działek, przy zachowaniu pozostałych postanowień decyzji, nie może być uznane za sprzeczne z tym celem.

Z treści tej decyzji jednoznacznie wynika, że określono w niej parametry zabudowy, takie jak linie zabudowy, wskaźnik wielkości powierzchni zabudowy, wskaźnik powierzchni terenu biologicznie czynnego, szerokość elewacji frontowej, wysokość budynku oraz geometrię dachu w odniesieniu nie do całości powierzchni działki nr [..], lecz w stosunku do każdej z poszczególnych działek powstałych po podziale. Powstała następnie w wyniku podziału działka nr [..] nie narusza warunków podziału, posiada też niezbędny dostęp do drogi publicznej. Jak następnie wynika z decyzji podziałowej z dnia 24 maja 2011 r. (decyzja w aktach administracyjnych Wójta) podział nieruchomości – działki nr [..] na 3 działki od numeru [..] do numeru [..] jest zgodny z decyzją o warunkach zabudowy. Na podstawie decyzji o warunkach zabudowy z dnia 14 stycznia 2011 r. możliwe jest określenie warunków zabudowy działki nr [..], a zabudowa ta nie jest w żaden sposób uzależniona od zabudowy pozostałych działek powstałych w wyniku podziału, których dotyczy przedmiotowa decyzja o warunkach zabudowy.

Jak o tym mowa w art. 94 ust. 1 pkt 2) u.g.n., w przypadku braku planu miejscowego – jeżeli nieruchomość jest położona na obszarze nieobjętym obowiązkiem sporządzenia tego planu – podziału nieruchomości można dokonać, jeżeli jest zgodny z warunkami określonymi w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.

Wymaga w tym kontekście podkreślenia, że przedmiotowa decyzja o warunkach zabudowy z dnia 14 stycznia 2011 r., ostateczna i będąca w obrocie prawnym, nie była przedmiotem kontroli nadzorczej Kolegium i pozostaje poza kontrolą sądu administracyjnego w niniejszej sprawie. Istotnie, rację ma Kolegium, że w porządku prawnym obowiązującym w dacie jej wydania nie było przepisu prawa, który mógł stanowić postawę dla określenia w tej decyzji zasad podziału nieruchomości. Jest niewątpliwym, że to decyzja zatwierdzająca podział nieruchomości, wydawana podstawie art. 94 ust. 1 pkt 2 u.g.n. (w realiach niniejszej sprawy jest to decyzja z dnia 24 maja 2011 r.), bierze pod uwagę zgodność podziału z warunkami ustalonymi w decyzji o warunkach zabudowy. Stwierdzenie tej zgodności polega na badaniu przez właściwy organ, czy dopuszczalny jest podział nieruchomości z punktu widzenia ustalonych w decyzji zasad zagospodarowania terenu dotyczących realizacji zamierzonej inwestycji. Zasady podziału nie stanowią zasad zagospodarowania terenu, stąd ustalenie zasad podziału w decyzji o warunkach zabudowy z dnia 14 stycznia 2011 r. jest obarczone wadą. Niemniej fakt jest taki, że do ustalenia, poza warunkami zagospodarowania terenu, również warunków podziału doszło już w tej decyzji, a jak wynika z całokształtu okoliczności wydana ona została z góry powziętym zamiarem przeprowadzenia podziału działki nr [..] i zrealizowania na niej kilku odrębnych inwestycji w postaci budowy budynków mieszkalnych jednorodzinnych.

W takiej sytuacji brak jest podstaw do uznania, że przeniesienie decyzji o warunkach zabudowy w części w istocie dotyczącej działki nr [..] spowoduje skutki społeczne lub ekonomiczne niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia praworządności. Zatem w przedstawionych okolicznościach nie można mówić o rażącym naruszeniu art. 63 ust. 5 u.p.z.p. Przeniesienie decyzji w części może być oczywiście wykluczone z uwagi na charakter uprawnienia, jak to ma miejsce w przypadku decyzji o warunkach zabudowy jednej działki, ale sytuacja taka nie występuje jednak w niniejszej sprawie, skoro decyzja o warunkach zabudowy przewidywała podział.

Zdaniem sądu wojewódzkiego naruszenia prawa zaistniałe w badanej w trybie nadzoru decyzji oraz w postępowaniu prowadzonym w celu jej wydania trzeba ocenić negatywnie, niemniej nie mają one charakteru rażącego, a przede wszystkim brak jest podstaw do uznania, by decyzja ta wywoływała skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia zasad praworządnego państwa.

Dodać trzeba, że zasadniczo obowiązkiem organu działającego w trybie nadzoru w postępowaniu nieważnościowym na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. jest dokonanie oceny, czy w zaistniałym stanie faktycznym w sposób prawidłowy znalazły zastosowanie obowiązujące normy prawne, czy wydanie decyzji nastąpiło z rażącym naruszeniem prawa, uwzględniając stan faktyczny i prawny z daty wydania kontrolowanej w tym trybie decyzji. Jak to już sąd wyjaśnił, z rażącym naruszeniem prawa mamy do czynienia w sytuacji naruszenia norm o dużym ciężarze gatunkowym. W ustalonym przez Kolegium stanie faktycznym sprawy, właściwym na datę kontrolowanej decyzji (czyli 12 lipca 2018 r.), poprzez to, że w obrocie prawnym pozostaje zarówno decyzja o warunkach zabudowy ustalająca warunki podziału działki nr [..] jak i następnie wydana decyzja podziałowa stwierdzająca zgodność podziału tej działki z decyzją o warunkach zabudowy, naruszenie przepisu art. 63 ust. 5 u.p.z.p. poprzez przeniesienie decyzji o warunkach zabudowy w części dotyczącej jednej działki, z zachowaniem wszystkich pozostałych ustaleń tej decyzji, nie może być uznane za wadę kwalifikowaną.

Z przedstawionych względów sąd uznał zarzuty skargi za zasadne, Kolegium naruszyło bowiem przepisy art. 156 § 1 pkt 2, art. 16 § 1 i art. 8 k.p.a. w sposób, który miał istotny wpływ na wynik sprawy.

Z tych względów i wobec stwierdzenia braku podstaw do zainicjowania i prowadzenia wszczętego z urzędu postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji Wójta z dnia 12 lipca 2018 r. z przyczyny określonej w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w związku z art. 135 p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego oraz decyzję własną ją poprzedzającą i na podstawie art. 145 § 3 p.p.s.a. umorzył postępowanie administracyjne prowadzone w przedmiocie stwierdzenia nieważności tej decyzji.

W związku z uwzględnieniem skargi, sąd na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 1) lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r., poz.1800), zgodnie z wnioskiem złożonym przez zawodowego pełnomocnika skarżących, zasądził od Kolegium na rzecz skarżących zwrot kosztów postępowania w kwocie 714 zł, obejmujących kwotę uiszczonego w sprawie wpisu sądowego w wysokości 200 zł, wynagrodzenie w wysokości 480 zł oraz opłatę od pełnomocnictwa 34 zł.