Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt I SA/Lu 64/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2005-05-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Podatki inne
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art.21
journal: Dz.U. 2002 nr 169 poz 1387
law: Ustawa z dnia 12 września 2002 r. o zmianie ustawy - Ordynacja podatkowa oraz o zmianie niektórych innych ustaw.
article: art.20
journal: Dz.U. 2003 nr 137 poz 1302
law: Ustawa z dnia 27 czerwca 2003 r. o utworzeniu Wojewódzkich Kolegiów Skarbowych oraz o zmianie niektórych ustaw regulujących zadania i kompetencje organów oraz organizację jednostek organizacyjnych podległych ministrowi właściwemu do spraw finansów publicznych
article: art.116 par.1, 108par.2a, 115, 146, 148 par.2, 150 - 151
journal: Dz.U. 1997 nr 137 poz 926
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.
article: art.151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Irena Szarewicz-Iwaniuk, Sędziowie WSA Krystyna Czajecka-Ryniec, NSA Ewa Gdulewicz /spr./, Protokolant specjalista Iwona Lachowska, po rozpoznaniu w dniu 22 kwietnia 2005 r. sprawy ze skargi A.K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie odpowiedzialności członka zarządu Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością "[...]" za zaległości podatkowe w podatku od towarów i usług za miesiące: maj, czerwiec i październik 2002 r. - skargę oddala


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Skarbowej, po rozpatrzeniu odwołania od decyzji Naczelnika Trzeciego Urzędu Skarbowego Nr [...] z dnia [...] stycznia 2004 r. w sprawie orzeczenia odpowiedzialności A.K., jako członka zarządu sp. z o.o. [...]" za zaległości podatkowe w podatku od towarów i usług w/w Spółki za miesiące maj, czerwiec, październik 2002 r. w łącznej kwocie 97.265 zł wraz z odsetkami od tej zaległości w wysokości 18.121,40 zł oraz kosztami postępowania egzekucyjnego w wysokości 1.331,30 zł, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu decyzji wskazano, że wysokość zaległości Spółki została określona w decyzji Nr [...] z [...] czerwca 2003 r. Wobec faktu, że egzekucja wobec Spółki stała się bezskuteczna i jednocześnie Zarząd Spółki nie wykazał, że we właściwym czasie zgłoszono upadłość lub wszczęto postępowanie układowe Naczelnik Trzeciego Urzędu Skarbowego orzekł, na podstawie art. 116 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137 poz. 926 ze zm.) o odpowiedzialności podatkowej członka zarządu.

W odwołaniu od decyzji pierwszoinstancyjnej, strona wniosła o jej uchylenie.

Ustosunkowując się do zarzutów odwołania, organ odwoławczy nie podzielił zarzutu naruszenia art. 200 § 1 ordynacji podatkowej, wskazując że strona została powiadomiona o terminie wypowiedzenia się odnośnie zebranego materiału dowodowego. Toczące się w sprawie postępowanie odwoławcze w znacznej części opierało się na weryfikacji listy dłużników Spółki przedstawionych przez stronę. W czynnościach tych uczestniczył lub mógł uczestniczyć pełnomocnik strony.

Ponadto organ odwoławczy wyjaśnił, że decyzja wymiarowa, określająca zobowiązanie podatkowe Spółce "[...]" stałą się ostateczna i została prawidłowo doręczona Spółce zgodnie z dyspozycją art. 151a, w trybie art. 150 § 2 ordynacji podatkowej. Nie podzielił także zarzutu naruszenia art. 122 ordynacji podatkowej, stwierdzając, że w aktach sprawy figuruje pismo w którym komornik skarbowy informuje dział podatków pośrednich o przyczynach nie zajęcia wierzytelności wskazanych we wniosku strony. Wierzytelności te nie zostały potwierdzone przez stronę jakimkolwiek wiarygodnym dokumentem. Nie jest też możliwe potwierdzenie tych wierzytelności w dokumentach Spółki, bowiem Spółka nie prowadzi działalności pod wskazanym adresem, a nowego adresu strona nie podała. W toku postępowania dwukrotnie wzywano na przesłuchanie w charakterze świadka F. W., C. P. oraz J. P. Wezwania te wróciły do Izby Skarbowej po dwukrotnym awizowaniu. Natomiast przesłuchani w charakterze świadków A. i A. B., M. i A. K. oraz J. P. zezna że wierzytelność, którą wykazała strona w trakcie postępowania podatkowego, nie spełnia wymagań, o których mowa w art. 116 § 1 ordynacji podatkowej. Podobnie analiza deklaracji podatkowych VAT-7 złożonych przez Spółkę w 2002 r. nie potwierdza, wskazanego w odwołaniu oraz piśmie strony, prawa Spółki do zwrotu podatku naliczonego w wysokości 12.033,50 zł.

W powyższej sytuacji organ odwoławczy stwierdził, iż brak jest przesłanek do odstąpienia od orzekania o przeniesieniu odpowiedzialności podatkowej w stosunku do strony.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego pełnomocnik skarżącego wnosi o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji z uwagi na naruszenie art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 ordynacji podatkowej oraz art. 108 § 2 pkt 2 lit.a ordynacji (w brzmieniu obowiązującym przed 1 stycznia 2003 r.).

W uzasadnieniu skargi wywodzi, iż organy podatkowe nie wykazały faktu doręczenia spółce [...]" decyzji określającej wysokość zaległości podatkowej, gdyż nie można stwierdzić czy przesyłka zawarta w pustej (otwartej) kopercie to decyzja Naczelnika Trzeciego Urzędu Skarbowego z dnia [...] czerwca 2003 r.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wnosi o oddalenie skargi, argumentując jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Ponadto stwierdza, że ordynacja podatkowa nie przewiduje jakiegoś specjalnego rygoru w zakresie przechowywania pism nie odebranych przez adresata w zamkniętych kopertach.

W pismach procesowych z 12 i 22 kwietnia 2005 r. pełnomocnik skarżącego podnosi, że na otworzonej i pustej kopercie podpiętej do decyzji z 12 czerwca 2003 r., brak jest informacji o złożeniu drugiego awizo w skrzynce, a ponadto organy podatkowe nie wykazały żadnych przesłanek doręczenia pisma na podstawie art. 151a ordynacji podatkowej. Podtrzymując wątpliwości co do prawidłowego trybu doręczenia decyzji, składa kserokopię decyzji wymiarowej wobec Spółki, otrzymaną przez skarżącego na etapie postępowania odwoławczego.

Rozpatrując sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Nie jest sporne w sprawie, iż skarżący w okresie od 1 kwietnia 2002 r. do dnia 23 grudnia 2002 r., tj. w czasie powstania zobowiązań podatkowych, które nie zostały uregulowane przez podatnika, pełnił funkcję członka zarządu (prezesa) [...]" Sp. z o.o.

Zgodnie z art. 116 § 1 ordynacji podatkowej za zaległości podatkowe spółki z ograniczoną odpowiedzialnością odpowiadają solidarnie całym swoim majątkiem członkowie zarządu, chyba że zachodzą wymienione w tym przepisie przesłanki zwalniające osobę trzecią od odpowiedzialności.

Postępowanie w sprawie odpowiedzialności osoby trzeciej, zgodnie z art. 108 § 2 pkt 2 lit. "b" ordynacji podatkowej (w brzmieniu obowiązującym przed dniem 1 stycznia 2003 r. mającym zastosowanie w rozpatrywanej sprawie z mocy art. 21 ustawy z dnia 12 września 2002 r. o zmianie ustawy – Ordynacja podatkowa oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 169 poz. 1387) nie może być wszczęte (za wyjątkiem przewidzianym w art. 115 ordynacji, nie mającym zastosowania w sprawie) przed doręczeniem podatnikowi decyzji określającej wysokość zaległości podatkowej.

Poza sporem jest, iż decyzja ta winna być doręczona podatnikowi – tj. "[...]" Sp. z o.o. Spór pomiędzy podatnikiem a organami podatkowymi dotyczy natomiast zachowania przewidzianego przepisami prawa trybu doręczenia decyzji Trzeciego Urzędu Skarbowego z dnia [...] czerwca 2003 r., Nr [...]

Zgodnie z art. 151 ordynacji podatkowej, osobom prawnym pisma doręcza się w lokalu ich siedziby lub w miejscu prowadzenia działalności osobie odpowiedzialnej do odbioru korespondencji, stosując odpowiednio art. 146, 148 § 2 pkt 1 i art. 150 ordynacji.

Zgodnie z art. 150, w brzmieniu obowiązującym przed dniem 1 września 2003 r. w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 151, osoba doręczająca pismo powinna uczynić adnotację w dokumencie potwierdzenia odbioru o niemożności doręczenia w sposób wskazany w art. 150, a następnie pozostawić zawiadomienie o miejscu przechowywania pisma (art. 151 § 2), przy czym w przypadku doręczenia pisma przez pocztę jest ono przechowywane w urzędzie pocztowym przez 7 dni. W takim przypadku doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia w/w terminu, a pismo pozostawia się w aktach sprawy. Przyjęcie przez ustawodawcę dwukrotnego awizowania (a także czternastodniowego okresu przechowywania) przesyłki w wyniku argumentacji Trybunału Konstytucyjnego zawartej w wyroku z dnia 17 września 2002 r., SK 35/01 (odnoszącego się do trybu doręczania pism sądowych) nastąpiło w ordynacji podatkowej dopiero, poprzez nowelizację tego przepisu, art. 20 ustawy z dnia 27 czerwca 2003 r. o utworzeniu Wojewódzkich Kolegiów Skarbowych oraz o zmianie niektórych ustaw – Dz. U. Nr 137 poz. 1302.

Jak wynika z akt sprawy decyzja Trzeciego Urzędu Skarbowego z dnia 12 czerwca 2003 r. określająca "[...]" Spółka z o.o. zobowiązanie podatkowe w podatku VAT za wskazane w niej miesiące została doręczona za pośrednictwem poczty na adres – co nie jest kwestionowane – siedziby Spółki. Na kopercie znajduje się pieczątka o treści "mieszkanie zamknięte, data 17.06.03. oraz adnotacja "awizo w skrzynce" i podpis.

Przesyłka nie podjęta opatrzona została pieczątką "zwrot nie podjęty w terminie" i datownikiem z datą 27 06 03 08, co oznacza, iż pierwotne doręczenie zastępcze nastąpiło zgodnie z obowiązującym w dacie doręczenia przesyłki trybem doręczenia przewidzianym w art. 151 w zw. z art. 150 ordynacji podatkowej.

Odnosząc się do podniesionych w skardze i pismach procesowych wątpliwości co do tego, czy podpięta pod decyzję z dnia 12 czerwca 2003 r. koperta dotyczy przedmiotowej decyzji stwierdzić należy, iż numer decyzji znajdującej się w aktach sprawy jest tożsamy z numerem zamieszczonym na kserokopii decyzji dołączonej do pisma procesowego na rozprawie; numer ten wraz ze wskazaniem daty decyzji znajduje się także na formularzu potwierdzenia odbioru. Zgodzić się należy także z zawartym w odpowiedzi na skargę stwierdzeniem Dyrektora Izby Skarbowej, że żaden przepis ordynacji podatkowej nie przewiduje jakiegoś specjalnego rygoru (zakaz otwarcia koperty) dotyczącego przechowywania przez organy podatkowe pism nie odebranych przez adresata.

Podzielić natomiast należy zawarty w piśmie procesowym zarzut bezpodstawnego wskazania w uzasadnieniu decyzji art. 151a (w zw. z art. 150 § 2) ordynacji podatkowej, jednakże uchybienie to nie ma istotnego wpływu na ocenę prawidłowości trybu doręczenia decyzji.

Końcowo zauważyć należy, iż mimo braku do dnia 1 września 2003 r. w ordynacji podatkowej oraz innych przepisach (rozporządzenie Ministra Łączności z 15 marca 1996 r. w sprawie warunków korzystania z usług pocztowych o charakterze powszechnym – Dz. U. Nr 40 poz. 173) nakazu powtórnego awizowania przesyłki, organy podatkowe zastosowały się w tej kwestii do poglądu Trybunału Konstytucyjnego zawartego we wspomnianym wyroku z 17 września 2002 r. powtórnie awizując przesyłkę. Wbrew zarzutom pełnomocnika, wobec braku regulacji prawnej tej kwestii, w ocenie Sądu, potwierdzenie powtórnego awizowania pieczątką o treści "powtórnie awizowano dnia..." dokumentuje powtórzenie, w dniu 28 czerwca 2003 r., czynności, które dokonane zostały przy pierwszym awizowaniu w dniu 17 czerwca 2003 r. Dodatkowo wskazać też można, że taki tryb powtórnego awizowania przyjęty został w § 9 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 17 czerwca 1999 r. w sprawie szczegółowego trybu doręczania pism sądowych przez pocztę w postępowaniu cywilnym (Dz. U. Nr 62, poz. 697).

Mając na uwadze powyższe i wobec braku innych zarzutów skargi, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270, orzeczono jak w sentencji.