Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VIII SA/Wa 559/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-10-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Środki unijne
Skarżony organ: Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 156 par. 1 pkt 1, art. 138 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marek Wroczyński, Sędziowie Sędzia WSA Justyna Mazur, Sędzia WSA Renata Nawrot (sprawozdawca), Protokolant Starszy referent Magdalena Krawczyk, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 października 2018 r. w Radomiu sprawy ze skargi M. M. na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] maja 2018 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie jest skarga M. M. – na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z [...] maja 2018 r.

w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie przyznania pomocy finansowej z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania na rok 2013.

Stan faktyczny i prawny sprawy przedstawia się następująco:

M. M. w dniu 15 maja 2013 r. (data nadania) złożyła wniosek

o przyznanie pomocy z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich

i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania na podstawie § 5 ust.2 Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 11 marca 2009 r.

w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej

w ramach działania "Wspieranie działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania" (ONW), objętej Planem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013.

W dniu [...] maja 2015 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w W. [...] z/s w W. wydał Decyzję Nr [...] w sprawie przyznania płatności ONW, zaś w dniu [...] października 2015 r. Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w W. decyzją nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję (nr [...] z dnia [...] maja 2015 r.) wydaną

w sprawie przyznania płatności ONW na rok 2013 dla M. M..

Wyrokiem z dnia 28 września 2016 r. w sprawie o sygn. akt VIII SA/Wa 16/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w W. o nr [...]

z dnia [...] października 2015 r. oraz poprzedzającą ją decyzję Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w W. [...] z dnia [...] maja 2015 r.

Po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego, w dniu [...] listopada 2017 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w B., jako właściwy miejscowo, decyzją o nr [...], przyznał M. M. płatności z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania, zwane dalej "płatności ONW" na rok 2013 w łącznej wysokości [...] zł.

Decyzja została doręczona w dniu 6 grudnia 2017 r.

Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji

i Modernizacji Rolnictwa działając na podstawie art. 157 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego w dniu 1 lutego 2018 r. wszczął postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji o nr [...] z dnia [...] listopada 2017 r. w przedmiocie przyznania płatności ONW na rok 2013.

Decyzją z [...] lutego 2018 r., Nr [...], Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej Dyrektor ARiMR, organ I instancji) na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 i art. 158 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U z 2017 r., poz. 1257 ze zm., dalej kpa), stwierdził nieważność decyzji nr [...] o przyznaniu pomocy finansowej z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (ONW) na rok 2013 wydanej przez Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w B. w dniu [...] listopada 2017 r.

Po przedstawieniu przepisów prawnych dotyczących stwierdzenia nieważności, wyjaśnił, iż Kierownik Biura Powiatowego ARiMR wydając decyzję [...] z dnia [...] listopada 2017 r. w sposób rażący naruszył przepis art. 71 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 z dnia 20 września 2005 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (Dz.U.UE.L.2005.277.1), zgodnie z którym końcowy termin kwalifikowalności wydatków realizowanych z funduszu PROW 2007-2013 upływa dnia 31 grudnia 2015 r.

Mając również na uwadze Decyzję Komisji Europejskiej z dnia 5 marca 2015 r. dotyczącą zatwierdzenia wytycznych w sprawie zamknięcia programów rozwoju obszarów wiejskich przyjętych w celu udzielenia pomocy z Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) na lata 2007 -2013, Załącznik " Wytyczne w sprawie zamknięcia Programów Rozwoju Obszarów Wiejskich 2007 -2013" wskazał iż z pkt 3.1 w/w wytycznej, wynika końcowy termin kwalifikowalności wydatków i ogólnie obowiązujące zasady - jest to dzień 31 grudnia 2015 r. Organ I instancji w konkluzji stwierdził, iż powołane powyżej przepisy ustanawiają ostateczną granicę wydatkowania (i rozliczenia) środków finansowych

w ramach PROW 2007-2013, zatem przyznanie środków realizowanych z funduszu PROW 2007-2013 po terminie 31 grudnia 2015 r. jest niezgodne z obowiązującymi wyżej wymienionymi przepisami prawa.

Rozpoznając odwołanie M. M., Prezes Agencji Restrukturyzacji

i Modernizacji Rolnictwa (dalej Prezes ARiMR, organ odwoławczy), powołaną na wstępie decyzją Nr [...] z [...] maja 2018 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 kpa, uchylił zaskarżoną decyzję Dyrektora ARiMR, Nr [...] dnia [...] lutego 2018 r.

i stwierdził nieważność decyzji Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji

i Modernizacji Rolnictwa w B. Nr [...] z dnia [...] listopada 2017 r. o przyznaniu pomocy finansowej z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania na rok 2013.

Uzasadniając swoje stanowisko, po przedstawieniu przebiegu postępowania

i odniesieniu się do treści art 156 § 1 kpa, organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 156 § 1 pkt 5 kpa organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały.

Organ odwoławczy przedstawił przesłanki stwierdzenie nieważności na podstawie art. 156 § 1 pkt 5 kpa, wyjaśniając przy tym, że niewykonalność prawna ma miejsce, gdy istnieją prawne zakazy lub nakazy, które stanowią nieusuwalną przeszkodę w wykonaniu praw lub obowiązków ustanowionych w decyzji, a także gdy wykonanie decyzji wiązałoby się z dokonaniem np. czynu niedozwolonego

w rozumieniu przepisów prawa cywilnego.

Po przytoczeniu art. 71 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) Nr 1698/2005

z dnia 20 września 2005 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (Dz. Urz. UE L 277 z 21.10.2005, str. 1, z późn. zm.) Prezes ARiMR wskazał, że zgodnie

z art. 3 decyzji Komisji Europejskiej z dnia 7 września 2007 r. Nr CCI2007PL06RP0001 zatwierdzającej program rozwoju obszarów wiejskich w Rzeczpospolitej Polskiej

w okresie programowania 2007-2013, wydatki rzeczywiście poniesione przez agencje płatniczą programu w okresie między 1 stycznia 2007 r., a dniem 31 grudnia 2015 r. są kwalifikowane. Powołany art. 3 decyzji KE ustanawia ostateczną granicę wydatkowania (i rozliczenia) środków finansowych w ramach PRO W 2007-2013 (zasada ta powszechnie nazywana jest zasadą "n+2", co oznacza, że w ramach danego funduszu środki mogą być jeszcze wydatkowane przez dwa lata od upływu ostatniego roku, na który fundusz został ustanowiony). PROW 2007-2013 finansowany był ze środków Europejskiego Funduszu Rolniczego Rozwoju Obszarów Wiejskich (zwanego dalej "EFRROW"). Wynikało to z art. 4 rozporządzenia Nr 1290/2005.

Zasada wynikająca z przywołanego powyżej art. 3 decyzji KE oznacza, że po dniu 31 grudnia 2015 r. nie mogą być księgowane, a zatem przedstawiane do wydatkowania z EFRROW żadne koszty. Z upływem terminu wskazanego w art. 3 decyzji KE przestaje istnieć związek przedmiotu postępowania ze stosowaniem przepisów prawa materialnego, co powoduje w następstwie bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego w rozumieniu art. 105 § 1 kpa.

Podsumowując, organ odwoławczy wskazał, że wydanie w dniu [...] listopada 2017 r. decyzji Nr [...] przyznającej pomoc finansową z tytułu ONW na rok 2013, tj. z przekroczeniem terminu na wydatkowanie (i rozliczenie) środków finansowych w ramach PRO W 2007-2013 (wskazanego w art. 71ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 i art. 3 decyzji Komisji Europejskiej z dnia 7 września 2007 r. Nr CCI2007PL06RP0001), tj. po dniu 31 grudnia 2015 r., powoduje, iż decyzja Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w B. posiada wadę uzasadniającą wyeliminowanie jej z obrotu prawnego na podstawie art. 156 § 1 pkt 5 kpa, zgodnie

z którym organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały.

Jednocześnie za błędne uznał stanowisko Dyrektora ARiMR w W.

w decyzji Nr [...] z dnia [...] lutego 2018 r., że decyzja Kierownika Biura Powiatowego ARiMR B. Nr [...] z dnia [...] listopada 2017 r. w sprawie przyznania M. M. płatności z tytułu ONW na rok 2013 obarczona jest wadą rażącego naruszenia prawa z art. 156 § 1 pkt 2 kpa, skoro decyzja Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w B. posiada wadę uzasadniającą wyeliminowanie jej z obrotu prawnego na podstawie art. 156 § 1 pkt 5 kpa.

Skargę do sądu administracyjnego na powołaną wyżej decyzję Prezesa ARiMR złożyła skarżąca wnioskując o uchylenie decyzji Dyrektora w zaskarżonej części na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c), nadto zobowiązanie organu ze wskazaniem sposobu jej rozstrzygnięcia.

Zdaniem skarżącej w sprawie doszło do naruszenia prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy tj. art. 156 § 1 pkt 2 kpa w zw. z art. 71 ust. 1 rozporządzenia Nr 1698/2005. Ponadto zarzuciła naruszenie przepisów postepowania tj. art. 138 § 1 pkt 2 kpa. Skarżąca w uzasadnieniu skargi podniosła błędne stanowisko Kierownika ARiMR, nie podzieliła również stanowiska organu, że decyzja była niewykonalna, a niewykonalność ta ma cechę trwałości. Odniosła się także do art. 71 rozporządzenia EFROW.

W odpowiedzi na skargę Prezes ARiMR podtrzymał dotychczasową argumentację i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga podlega oddaleniu.

Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., zwana dalej p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż sąd rozpoznając skargę ocenia, czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 134 powołanej wyżej ustawy Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami

i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia naruszenia przez Sąd przepisów prawa, wskazanego w art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.

W niniejszej sprawie kontroli sądu poddano decyzję wydaną w postępowaniu nieważnościowym. W tym wypadku dokonanie oceny wydanej decyzji w zakresie zgodności z prawem podlega specyficznym regułom, bowiem celem postępowania nieważnościowego nie jest merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy, lecz przeprowadzenie weryfikacji ostatecznej decyzji z jednego punktu widzenia - czy decyzja jest dotknięta wadą kwalifikowaną wskazaną w art. 156 § 1 kpa. Sprawa nie toczy się zatem w trybie zwykłym, lecz w trybie nadzoru, kiedy zupełnie wyjątkowo, wbrew wynikającej z art. 16 kpa zasadzie trwałości decyzji ostatecznych, z enumeratywnie wyliczonych ustawowo przyczyn, można uznać decyzję ostateczną za dotkniętą tak ciężką wadą, iż zachodzi konieczność uznania jej za nieważną (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 8 czerwca 1998 r. II SA 456/98).

Zgodnie z art. 156 § 1 kpa organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która: 1) wydana została z naruszeniem przepisów o właściwości; 2) wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa; 3) dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną; 4) została skierowana do osoby nie będącej stroną w sprawie; 5) była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały; 6) w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą;

7) zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa.

Rozpoznając sprawę w ramach wskazanych kryteriów Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Jak słusznie stwierdziły organy analizując poszczególne przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji określone w art. 156 § 1 kpa, stanowiąca przedmiot oceny decyzja Nr [...] z [...] listopada 2017 r. wydana została przez organ właściwy, którym był Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w B.. Nie zaistniała również w sprawie przesłanka wydania ww. ocenianej decyzji bez podstawy prawnej.

W niniejszej sprawie mamy do czynienia z sytuacją gdy organ I instancji i organ odwoławczy stwierdziły nieważność decyzji wydanej przez Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w B., Nr [...] z dnia [...] listopada 2017 r. o przyznaniu pomocy finansowej z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania na rok 2013, przy czym organ I instancji jako podstawę stwierdzenia nieważności przyjął art. 156 § 1 pkt 2 kpa, zaś organ odwoławczy wadę decyzji widział w art. 156 § 1 pkt 5 kpa.

Oba organy posiłkowo odnosiły się do art. 71 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) Nr 1698/2005, który w związku z art. 88 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego

i Rady (WE) Nr 1305/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) i uchylającego rozporządzenie Rady (WE) nr 1698/2005, ma nadal zastosowanie do operacji realizowanych zgodnie z programami zatwierdzonymi przez Komisję na mocy tego rozporządzenia przed dniem 1 stycznia 2014 roku, stanowi, iż: "bez uszczerbku dla art. 39 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1290/2005, wydatki kwalifikują się do wkładu z EFFROW, jeżeli odpowiednia pomoc jest rzeczywiście wypłacana przez agencję płatniczą pomiędzy dniem 1 stycznia 2007 r.

a dniem 31 grudnia 2015 r. Operacje podlegające współfinansowaniu nie powinny być zakończone przed datą rozpoczęcia kwalifikowalności."

Za wydatki kwalifikowane do wkładu z EFRROW uznaje się pomoc, która została rzeczywiście wypłacona przez agencję płatniczą w okresie od dnia 1 stycznia 2007 r. do dnia 31 grudnia 2015 r. i jest to okres realizacji PROW 2007-2013. Natomiast po dniu 31 grudnia 2015 r. nie mogą być wydatkowane z EFRROW żadne koszty. Upływ terminu określonego w cyt. powyżej przepisie rodzi ten skutek, że ustaje możliwość realizacji prawa do płatności rolniczych, a w konsekwencji przestaje istnieć związek przedmiotu postępowania ze stosowaniem przepisów prawa materialnego. Powyższe znajduje potwierdzenie również w art. 3 decyzji Komisji z dnia 7 września 2007 r. Nr CCI2007PL06RPO001, zatwierdzającej program rozwoju obszarów wiejskich

w Rzeczypospolitej Polskiej w okresie programowania 2007-2013, zgodnie z którym wydatki rzeczywiście poniesione przez agencję płatniczą programu w okresie między 1 stycznia 2007 r. a dniem 31 grudnia 2015 r. są kwalifikowane. Powołany art. 3 decyzji Komisji ustanawia zatem ostateczną granicę wydatkowania (i rozliczania) środków finansowych w ramach PROW 2007-2013, co oznacza, że po dniu 31 grudnia 2015 r. nie mogą być księgowane, jak również przedstawiane do wydatkowania z EFFROW żadne koszty.

Jeżeli płatności ONW przyznawane są ze środków unijnych, a źródłem wspólnotowej regulacji prawnej dotyczącej uzyskania płatności ONW było rozporządzenie Rady (WE) Nr 1698/2005, które m. in. w art. 36 lit. a pkt I), pkt II) oraz art. 37 odnosi się do pomocy finansowej dla obszarów górskich i innych o mniej korzystnych warunkach gospodarowania, to wskazany w rozporządzeniu Nr 1698/2005 termin końcowy dla zakwalifikowania wydatku, jako realizowanego ze środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich, nie może pozostawać bez wpływu na możliwość merytorycznego rozpoznania wniosku o płatność po dniu 31 grudnia 2015 r.

Zatem nie ulega wątpliwości w ocenie Sądu, że skoro wniosek skarżącej z dnia 15 maja 2013 r. wszczynający postępowanie w niniejszej sprawie dotyczył płatności objętej planem wsparcia rozwoju obszarów wiejskich w latach 2007 - 2013, to płatności ONW zgodnie z art. 71 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) Nr 1698/2005, mogły być realizowane tylko do dnia 31 grudnia 2015 r.

Dodać należy, iż obecnie programy w zakresie dofinansowania obszarów wiejskich realizowane są w oparciu o ustawę z dnia 20 lutego 2015 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 (Dz.U. z 2015 r., poz. 349), wydaną na podstawie regulacji zawartych w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1303/2013 ustanawiającym wspólne przepisy dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego, Funduszu Spójności, Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich oraz Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego oraz ustanawiającym przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego, Funduszu Spójności i Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego oraz uchylającym rozporządzenie Rady (WE) nr 1083/2006 (Dz.U.UE.L.2013.347.320). W odniesieniu do płatności przyznawanych dla obszarów o niekorzystnych warunkach gospodarowania wydane zostało przez Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi rozporządzenie z dnia 13 marca 2015 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Płatności dla obszarów

z ograniczeniami naturalnymi lub innymi szczególnymi ograniczeniami" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 (Dz. U. z 2015 r., poz. 364).

Dlatego też Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w B. rozpoznając wniosek z 15 maja 2013 r. złożony przez M. M. nieprawidłowo przyznał płatność i powyższe nie budzi wątpliwości Sądu. W dacie rozpoznania tego wniosku tj. [...] listopada 2017 r. nie było już możliwości i wypłaty środków finansowych w ramach PROW 2007-2013. Podkreślić bowiem należy, że dostępność środków finansowych jest elementem materialnego stosunku prawnego, którego brak jest okolicznością warunkującą niemożność przyznania pomocy. Długotrwałość postępowania nie miała znaczenia, w sytuacji upłynął końcowy termin przyznania pomocy przed ostatecznym rozpoznaniem wniosku. Niewątpliwie organ ten winien odmówić przyznania pomocy bądź umorzyć postępowanie na podstawie art. 105 § 1 kpa.

Wracając do przedmiotowej sprawy Sąd w składzie orzekającym przychyla się do stanowiska wyrażonego w decyzji organu odwoławczego, że decyzja Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w B., Nr [...] z dnia [...] listopada 2017 r. o przyznaniu pomocy finansowej ONW, była niewykonalna w dacie jej wydania, bowiem płatności ONW zgodnie z art. 71 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) Nr 1698/2005, mogły być realizowane tylko do dnia 31 grudnia 2015 r.

Jak wywiedziono powyżej obecne programy w zakresie dofinansowania obszarów wiejskich realizowane w oparciu o ustawę z 20 lutego 2015 r. (ww.) nie przewidują przepisów przejściowych pomiędzy przepisami PROW na lata 2007 – 2013, a przepisami na lata 2014 – 2020, z uwagi na odrębność tych programów, odrębność środków w nich wydzielonych, podstaw prawnych materialnych i procesowych do ich rozdysponowania.

Niewykonalność decyzji jako przesłanka wskazana w art. 156 § 1 pkt 5 kpa oznacza bowiem, iż rozstrzygnięcie z przyczyn prawnych bądź faktycznych nie może zostać wykonane, przy czym niewykonalność ta musi istnieć już w dacie jego wydania, zaś przeszkody powodujące niewykonalność trwają cały czas aż do czasu stwierdzenia nieważności. Z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Decyzja Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w B., Nr [...]

z dnia [...] listopada 2017 r. o przyznaniu pomocy finansowej ONW, była niewykonalna

w dacie jej wydania.

Nie ma tu znaczenia, że jak twierdzi skarżąca nastąpiła wypłata tychże środków.

Dlatego też za chybiony Sąd uznaje zarzut odnoszący się do naruszenia art. 156 § 1 pkt 2 kpa w związku z art. 71 ust. 1 rozporządzenia Rady nr 1698/2005.

Zauważyć w tym miejscu należy, że skorzystanie z dyspozycji art. 138 § 1 pkt 2 kpa nakłada na organ obowiązek precyzyjnego, jednoznacznego i przede wszystkim zrozumiałego formułowania rozstrzygnięcia, tj. w taki sposób, aby nie budziło ono żadnych wątpliwości. W przedmiotowej sprawie jest faktem, że stosując w sentencji art. 138 § 1 pkt 2 kpa, Prezes ARiMR nie dodał art. 156 § 1 pkt 5 kpa. Natomiast podstawa stwierdzenia nieważności decyzji tj. jej niewykonalność została omówiona

w uzasadnieniu decyzji organu odwoławczego.

Z kolei w nawiązaniu do zarzutu skargi, iż doszło do naruszenia przepisów postępowania tj. art. 138 § 1 pkt 2 kpa, Sąd wyjaśnia, iż działając w ramach art. 134 § 1 p.p.s.a. ocenił fakt, że Prezes ARiMR wydał tożsame rozstrzygnięcie z decyzją pierwszoinstancyjną i powinien oprzeć sentencję na podstawie art. 138 § 1 kpa. Opierając sentencję na art. 138 § 1 pkt 2 kpa, ostatecznie nie naruszył tego przepisu

w stopniu o jakim mowa w art. 145 § 1 pkt 1 lic "c" p.p.s.a., gdyż nie mogło mieć to istotnego wpływu na wynik sprawy, to jest stwierdzenia nieważności decyzji (Nr [...] z dnia [...] listopada 2017 r.).

Mając na uwadze powołane okoliczności, Sąd działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.