Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 1131/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2005-12-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6159 Inne o symbolu podstawowym 615
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono postanowienie I i II instancji

SENTENCJA

Dnia 14 grudnia 2005 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Orłowska Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Kowalik-Grzanka (spr.) Sędzia WSA Krzysztof Gruszecki Protokolant Beata Kaczmar po rozpoznaniu w dniu 14 grudnia 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi M. K. na postanowienie Samorządowe Kolegium Odwoławczego z dnia 30 czerwca 20O3r., nr [...] w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Burmistrza Miasta z dnia 5 maja 2003r., nr [...].


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 5 maja 2003 r. nr [...] Burmistrz Miasta, na podstawie art. 113 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 1980 r., Nr 9, poz. 26 ze zm.) sprostował omyłkę w decyzji nr [...] z dnia 26 września 2002 r. o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, zastępując zwrot "nie stwierdzono negatywnego wpływu działających od 3 lat anten Radia A zwrotem "nie stwierdzono negatywnego wpływu działających od 2000 roku anten B oraz od 2001 r. Radia A.

W uzasadnieniu organ wskazał, iż oczywistą omyłkę w uzasadnieniu decyzji zauważono dopiero po jej doręczeniu, przy czym terminy określone w sprostowaniu ustalono na podstawie decyzji Burmistrza Miasta o nr [...] z dnia 29 lutego 2000 r. oraz [...] z dnia 31 lipca 2001 r.; nadto organ podniósł, iż pomyłka nie miała znaczenia dla rozstrzygnięcia, którego sprostowana decyzja dotyczy.

W zażaleniu na powyższe postanowienie M. K. wskazał, iż Urząd Miasta nie chcąc przyznać się do faktu tolerowania samowoli budowlanej zmienia treść postanowienia powołując się na oczywistą pomyłkę, co nie jest zgodne z prawdą; przedmiotowa stacja Radia A działa bowiem bez zezwolenia budowlanego od 1999 r. Nadto pomyłki, w ocenie organu nie mające znaczenia dla rozstrzygnięcia, są znaczące dla całokształtu postępowania administracyjnego.

Postanowieniem z dnia 30 czerwca 2003 r. sygn. [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, na podstawie art. 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. z 2001 r., Nr 79, poz. 856), art. 127 § 2 w zw. z art. 17 pkt 1, art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 k.p.a. zaskarżone postanowienie utrzymało w mocy.

W uzasadnieniu w/w postanowienia organ podniósł, iż kwestie zawarte w zażaleniu nie odnoszą się w istocie do tego co jest przedmiotem zaskarżonego postanowienia. Sprawy naruszeń prawa i samowoli budowlanych, które zdaniem skarżącego miały miejsce w innych przypadkach nie są przedmiotem tego postępowania ani nie były przedmiotem postępowania związanego z ustaleniami warunków zabudowy stacji telefonii komórkowej przy [...] w C. Samo sprostowanie uściśliło zaś wskazany ogólnie termin i nie miało żadnego wpływu na merytoryczną treść decyzji.

W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodka Zamiejscowego w Gdańsku M. K. wskazał, iż jego zażalenie dotyczyło zdania zawierającego słowo "działających", a nie mających zezwolenie budowlane. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w ocenie skarżącego nie wyjaśniło tych kwestii, a treść rozstrzygnięcia świadczy o ignorancji tematu zażalenia. Nadto skarżący wniósł o stwierdzenie czy w sprawie chodzi o merytoryczną zmianę decyzji czy też jedynie o oczywistą omyłkę; prawidłowe rozstrzygnięcie sprawy może bowiem jednoznacznie określić termin rozpoczęcia emisji promieniowania elektromagnetycznego przez stację nadawczą.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując jednocześnie stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Nadto organ odwoławczy podniósł, iż nie jest organem właściwym w sprawach kontroli przestrzegania i stosowania przepisów prawa budowlanego, w tym zwalczania samowoli budowlanych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 97 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

W myśl art. 134 § 1 w/w aktu normatywnego sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Zgodnie zaś z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.

Skarga zasługuje na uwzględnienie jakkolwiek nie z przyczyn w niej wskazanych.

W myśl art. 113 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej może z urzędu lub na żądanie strony sprostować w drodze postanowienia błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanych przez ten organ decyzjach.

W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego oraz w doktrynie ugruntował się pogląd, że błąd rachunkowy oznacza omyłkę w wykonaniu działania matematycznego, a błąd pisarski - to widoczne, wbrew zamierzeniu organu, niewłaściwe użycie wyrazu, widocznie mylna pisownia albo widoczne niezamierzone opuszczenie jednego lub więcej wyrazów. Na równi z błędami pisarskimi i rachunkowymi potraktowano inne oczywiste omyłki.

Natomiast nie podlegają sprostowaniu w omawianym trybie błędy i omyłki istotne, których dopuszczono się w stosowaniu prawa, a więc co do ustalenia prawa obowiązującego, stanu faktycznego i jego kwalifikacji prawnej oraz ustalenia konsekwencji prawnych zastosowania określonej normy prawnej /por. wyroki NSA z 12.11.2002 r., sygn. IV SA 136/02; z 22.03.2002 r., sygn. V SA 3051/01; z 23.04.2001r., sygn. II SA 863/00; z 11.08.1999 r., sygn. II SA 1072/99/

Zauważyć należy, na co wskazuje sam skarżący, iż jego pismo z dnia 14 kwietnia 2003 r. /k.96 akt/ wbrew ustaleniom organu I instancji, nie było wnioskiem o sprostowanie oczywistej omyłki. Pismo zawierało uwagi dotyczące stanu faktycznego będącego podstawą decyzji z dnia 26 września 2002 r. nr [...] o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu i w jego konkluzji M. K. wnosił o wyjaśnienie rozbieżności w zakresie poczynionych ustaleń faktycznych.

Powyższe rozważania służą wykazaniu, że przedmiotem sprostowania nie mogą być błędne bądź nieprecyzyjne ustalenia faktyczne organu administracji lub mylne zastosowanie przepisu prawnego. Nie ulega bowiem wątpliwości, iż sprostowany w niniejszej sprawie okres "działania anten Radia A i B stanowi element ustalonego stanu faktycznego w toku postępowania z wniosku Przedsiębiorstwa C sp. z o.o., działającego w imieniu D sp. z o.o., dotyczącego ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu położonego w C. przy [...].

W świetle tego co powiedziano wyżej, zaskarżone postanowienie i utrzymane nim w mocy postanowienie organu pierwszej instancji zostały wydane z naruszeniem art. 113 § 1 k.p.a.

W przypadku wad istotnych decyzji, tryb jej weryfikacji nie może być zastąpiony przez tryb usuwania wad nieistotnych (błędów, omyłek).

W reasumpcji powyższych rozważań Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) uchylił zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Burmistrza Miasta C. z dnia 5 maja 2003 r., nr [...].