Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 622/12
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2012-09-04 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6199 Inne o symbolu podstawowym 619
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Minister Sprawiedliwości
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 188
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 42 ust.4
journal: Dz.U. 2009 nr 26 poz 157
law: Ustawa z dnia 23 stycznia 2009 r. o Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Barbara Adamiak, Sędzia NSA Irena Kamińska (spr.), Sędzia del. WSA Małgorzata Miron, Protokolant starszy inspektor sądowy Kamil Wertyński, po rozpoznaniu w dniu 4 września 2012 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Ministra Sprawiedliwości od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 listopada 2011 r. sygn. akt II SA/Wa 958/11 w sprawie ze skargi E. N. na decyzję Ministra Sprawiedliwości z dnia (...) marca 2011 r. nr (...) w przedmiocie odmowy przyznania stypendium 1. uchyla zaskarżony wyrok i oddala skargę; 2. odstępuje od zasądzenia od E. N. na rzecz Ministra Sprawiedliwości zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 4 listopada 2011 r., sygn. akt II SA/Wa 958/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił decyzję Ministra Sprawiedliwości z dnia (...) marca 2011 r. nr (...) w sprawie ze skargi E. N. w przedmiocie odmowy przyznania stypendium oraz stwierdził, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości.

W uzasadnieniu wyroku Sąd pierwszej instancji wskazał, iż decyzją z dnia (...) stycznia 2011 r. nr (...), wydaną na podstawie art. 42 ust. 4 ustawy z dnia 23 stycznia 2009 r. o Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury (Dz. U. Nr 26, poz. 157 ze zm.), Dyrektor Krajowej Szkoły Sądownictwa i Prokuratury odmówił E. N., absolwentce aplikacji ogólnej, przyznania stypendium za miesiąc grudzień 2010 r. Uzasadniając powyższą decyzję organ wskazał, że wymieniona ukończyła aplikację ogólną, zajmując (...) pozycję na liście klasyfikacyjnej aplikantów i złożyła wniosek o kontynuowanie szkolenia na aplikacji sędziowskiej, ewentualnie na aplikacji prokuratorskiej. Dyrektor Krajowej Szkoły Sądownictwa i Prokuratury wskazał, że zgodnie z art. 42 ust. 4 ustawy o Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury, prawo do pobierania stypendium za miesiąc następujący po miesiącu, w którym zakończyła się aplikacja ogólna, przysługuje tylko temu aplikantowi aplikacji ogólnej, który ubiega się o kontynuowanie szkolenia na aplikacji sędziowskiej lub prokuratorskiej. Przez osobę ubiegającą się o kontynuowanie szkolenia należy rozumieć aplikanta aplikacji ogólnej, który na liście klasyfikacyjnej aplikantów zajął miejsce umożliwiające mu przyjęcie go na aplikację specjalistyczną. Wobec faktu umieszczenia E. N. na liście klasyfikacyjnej na miejscu niezapewniającym możliwości kontynuowania szkolenia na aplikacji prokuratorskiej, Dyrektor Krajowej Szkoły Sądownictwa i Prokuratury uznał, że aplikant nie spełnia warunku, od którego zależało zachowanie prawa do pobierania stypendium za miesiąc grudzień.

W wyniku rozpoznania odwołania E. N. decyzją z dnia (...) marca 2011 r. nr (...) Minister Sprawiedliwości uchylił zaskarżoną decyzję i umorzył postępowanie pierwszej instancji.

Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie organ wywodził, że stosownie do art. 42 ust. 1 ustawy o Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury, Dyrektor Krajowej Szkoły przyznaje aplikantowi, na jego wniosek, stypendium na czas aplikacji ogólnej, sędziowskiej oraz prokuratorskiej, z wyłączeniem okresu stażu, o którym mowa w art. 31 ust. 2 tej ustawy. W myśl art. 42 ust. 4 ww. ustawy, aplikant aplikacji ogólnej, który ubiega się o kontynuowanie szkolenia na aplikacji sędziowskiej lub prokuratorskiej zachowuje prawo do pobierania przysługującego mu stypendium do końca miesiąca następującego po miesiącu, w którym zakończył aplikację ogólną.

Minister Sprawiedliwości motywował, że analiza całokształtu regulacji zawartych w ustawie o Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury, dotyczących zasad przyznawania stypendium, prowadzi do wniosku, że przyznanie aplikantowi stypendium, o którym mowa w art. 42 ust. 1 ustawy o Krajowej Szkole, nie wymaga formy decyzji administracyjnej. Organ zwrócił uwagę, że ustawodawca enumeratywnie wymienił w tej ustawie sprawy, w których Dyrektor Krajowej Szkoły posiada kompetencję do wydania decyzji administracyjnej.

W ocenie Ministra, przyznanie stypendium albo odmowa jego przyznania jest to czynność materialno - techniczna. Istotą tej czynności jest zaistnienie sytuacji upoważniającej odpowiedni organ do podjęcia czynności, za pomocą której "otworzy się" skutek prawny tej normy prawnej, która upoważniła ten podmiot do działania. Działania materialno – techniczne mogą wprawdzie wywoływać skutki prawne w sposób pośredni, nie mniej jednak nie podlegają one kodeksowym rygorom, które ustawa wiąże z decyzjami administracyjnymi. W konsekwencji czynność materialno – techniczna nie podlega zaskarżeniu w drodze odwołania, nie może być także przedmiotem skargi do sądu administracyjnego.

Zdaniem Ministra Sprawiedliwości, decyzja z dnia (...) stycznia 2011 r. Dyrektora Krajowej Szkoły, odmawiająca przyznania stypendium E. N., została wydana bez podstawy prawnej, ponieważ ani ustawa o Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury, ani przepisy wykonawcze do tej ustawy nie przewidują możliwości wydania takiej decyzji.

Organ zwrócił uwagę, że wydanie decyzji bez podstawy prawnej stanowi przesłankę do stwierdzenia jej nieważności, stąd też należało uchylić zaskarżoną decyzję i umorzyć postępowanie przed organem pierwszej instancji jako bezprzedmiotowe.

W skardze na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie E. N. zarzuciła:

- rażące naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 42 ust. 1 i 4 oraz art. 16 ust. 1 ustawy o Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury;

- naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7, 11, 77 § 1, 104 § 1, 105 § 1 i art. 107 § 3 kpa.

Wskazując na powyższe zarzuty skarżąca wniosła o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej, ewentualnie o ich uchylenie.

Skarżąca nie zgodziła się z twierdzeniem organu odwoławczego, że wypłata stypendium następuje w drodze czynności materialno – technicznej oraz, że również odmowa przyznania stypendium następuje w drodze takiej czynności.

Wskazała, iż odmowa dokonania czynności materialno – technicznej powinna być dokonana w drodze decyzji, albowiem jest to negatywne rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej, o której załatwienie wnosi strona mająca w tym interes prawny. Podkreśliła, że nie ma istotnego znaczenia, że w ustawie o Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury wprost nie przewidziano wydania decyzji w sprawie odmowy przyznania stypendium.

Wskazała też, że w orzecznictwie powszechnie wyrażany jest pogląd, iż z treści art. 104 k.p.a. można wyprowadzić kompetencję organu do wydania decyzji administracyjnej w każdej sprawie wymagającej rozstrzygnięcia, chyba że przepis prawa wyraźnie wyłącza możliwość wydania decyzji. Skarżąca wywodziła, że przepisy prawa pozwalają na przyznanie dochodzonego stypendium.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Wydając zaskarżony wyrok Sąd pierwszej instancji wskazał, iż niniejsza sprawie nie ma charakteru cywilnoprawnego, nie charakteryzuje się bowiem równorzędnością podmiotów, a wręcz przeciwnie Dyrektor Krajowej Szkoły Sądownictwa i Prokuratury działa w ramach swych zwierzchnich uprawnień. Brak jest także źródła powstania stosunku cywilnoprawnego. Pomiędzy skarżącą, a Dyrektorem Krajowej Szkoły Sądownictwa i Prokuratury nie została zawarta umowa, która zobowiązywałaby ten ostatni z wymienionych podmiotów do wypłaty stypendium. Brak też jest jakiegokolwiek innego źródła powstania tego stosunku cywilnoprawnego. Zdaniem Sądu pierwszej instancji, Krajową Szkołę Sądownictwa i Prokuratury i aplikanta łączy stosunek administracyjnoprawny, w ramach którego organizacja aplikacji, prawa i obowiązki aplikantów określone zostały przez ustawę, która Krajową Szkołę Sądownictwa i Prokuratury wyposażyła w cechy władztwa zwierzchniego.

Sąd pierwszej instancji zauważył też, iż odmienną kwestią jest rozważenie, czy przyznanie bądź odmowa przyznania stypendium winna przybrać formę decyzji.

Zdaniem tego Sądu przyznanie stypendium ma charakter czynności materialno – technicznej, a więc nie wymaga przybrania formy decyzji administracyjnej. Wywołuje ono bowiem skutki prawne poprzez działanie o charakterze faktycznym – wypłatę stypendium. Odmowa zaś dokonania czynności materialno – technicznej powinna być dokonana w drodze decyzji, gdyż stanowi ona o negatywnym rozstrzygnięciu sprawy administracyjnej, o której załatwienie wnosi strona mająca w tym interes prawny.

W konsekwencji zdaniem Sądu pierwszej instancji, pomimo braku w ustawie o Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury wskazania, iż w kwestii stypendium Dyrektor Krajowej Szkoły orzeka w formie decyzji, to w przypadku odmowy przyznania tego świadczenia rozstrzygnięcie winno przybrać kształt decyzji administracyjnej. Zasadnie więc Dyrektor Krajowej Szkoły Sądownictwa i Prokuratury, procedując w sprawie odmowy przyznania stypendium, orzekł w formie decyzji administracyjnej.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł Minister Sprawiedliwości zaskarżając go w całości i zarzucając mu:

1. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 177 i 184 Konstytucji RP w zw. z art. 1 pkt 1 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie, polegające na zaniechaniu dokonania oceny, czy sprawa dotycząca odmowy wypłaty stypendium przewidzianego w art. 42 ust. 4 ustawy z dnia 23 stycznia 2009 r. o Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury jest sprawą administracyjną wymagającą rozstrzygnięcia w formie decyzji administracyjnej, czy też jest to sprawa cywilna należąca do właściwości sądów powszechnych;

2. naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych w zw. z art. 3 § 2 pkt 4 oraz art. 141 § 4 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez ich niezastosowanie lub niewłaściwe zastosowanie, polegające na zaniechaniu dokonania oceny, czy interes prawny strony w sprawie odmowy wypłaty stypendium uregulowanego w art. 42 ust. 4 ustawy o Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury może podlegać ochronie prawnej na podstawie wymienionych wyżej przepisów;

3. naruszenie prawa materialnego, tj. art. 42 ust. 4 ustawy o Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury w zw. z art. 7 Konstytucji RP i art. 6 i 104 k.p.a. poprzez błędną ich wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, polegające na uznaniu, że odmowa przyznania stypendium za miesiąc następujący po miesiącu, w którym zakończyła się aplikacja ogólna powinna następować w formie decyzji administracyjnej, podczas gdy żaden przepis prawa nie przewiduje kompetencji organu administracji publicznej do wydania takiej decyzji;

4. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 42 ust. 4 ustawy o Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury w zw. z art. 6 i 105 k.p.a. poprzez błędną ich wykładnię, polegającą na uznaniu, że w niniejszej sprawie nie wystąpiła przesłanka bezprzedmiotowości postępowania.

Wskazując na powyższe wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania, a także o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują przesłanki nieważności określone w art. 183 § 2 p.p.s.a., zatem Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej.

Stosownie do art. 174 pkt. 1 i 2 p.p.s.a., skarga kasacyjna może być oparta na następujących podstawach: naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, a także na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Rozpoznając zarzuty wniesionej w niniejszej sprawie skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w pełni podzielił stanowisko zaprezentowane w wyrokach z dnia 10 stycznia 2012 r., I OSK 2075/11, z dnia 4 września 2012 r., I OSK 2294/11 oraz z dnia 4 września 2012 r., I OSK 462/12, iż wskazany w skardze kasacyjnej art. 42 ust. 4 ustawy o Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury, regulując z mocy prawa prawo do pobierania stypendium, nie daje podstaw prawnych do odmowy przyznania stypendium za miesiąc następujący po miesiącu, w którym aplikant aplikacji ogólnej zakończył aplikację ogólną i złożył wniosek o kontynuowanie szkolenia na aplikacji sędziowskiej lub prokuratorskiej.

Według art. 42 ust. 4 ustawy o Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury "Aplikant aplikacji ogólnej, który ubiega się o kontynuowanie szkolenia na aplikacji sędziowskiej lub prokuratorskiej, zachowuje prawo do pobierania przysługującego mu stypendium do końca miesiąca następującego po miesiącu, w którym zakończył aplikację ogólną". W regulacji materialnego prawa administracyjnego wyróżnia się w zakresie uprawnień, jak i obowiązków jednostki dwa rodzaje norm prawnych: – po pierwsze normy, które z mocy prawa kształtują uprawnienia (obowiązki); – po drugie normy, które dla ukształtowania uprawnień lub obowiązków jednostki wymagają autorytatywnej konkretyzacji przez właściwy organ administracji publicznej. Normy prawa pierwszego rodzaju nie wymagają autorytatywnej konkretyzacji, normy te kształtują uprawnienia (obowiązki) wprost bez stosowania władczej formy konkretyzacji w trybie postępowania administracyjnego. Wszystkie elementy stosunku materialnego, a zatem podmiot uprawnienia (obowiązku), treść uprawnienia (obowiązku) wynikają wprost z normy. W takim zakresie nie ma zastosowania domniemanie załatwienia w formie decyzji administracyjnej. Zasada domniemania załatwiania w formie decyzji administracyjnej jako wartość konstytucyjnej zasady demokratycznego państwa prawnego ma zastosowanie do drugiego rodzaju norm materialnego prawa administracyjnego, a zatem norm, które wymagają dla ukształtowania uprawnienia (obowiązku) dokonania władczej konkretyzacji przez właściwy organ administracji publicznej.

Artykuł 42 ust. 4 ustawy o Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury zawiera regulację z mocy prawa zachowania prawa do pobierania przez aplikanta aplikacji ogólnej stypendium do końca miesiąca następującego po miesiącu, w którym zakończył aplikację ogólną. Przepis ten stanowi więc expressis verbis o zachowaniu prawa co stypendium. Przesłanką zachowania tego prawa jest ubieganie się przez aplikanta aplikacji ogólnej o kontynuowanie szkolenia na aplikacji sędziowskiej lub prokuratorskiej.

Pozbawienie tego prawa przez odmowę przyznania jest działaniem bez podstawy prawnej. Ustawa o Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury nie przewiduje podstaw prawnych do pozbawienia tego prawa. Przepis art. 42 ust. 4 ustawy o Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury nie daje podstaw prawnych do odmowy przyznania stypendium za miesiąc następujący po miesiącu, a wydanie decyzji w sprawie uprawnienia przysługującego z mocy prawa jest działaniem bez podstawy prawnej. Zasadnie w zaskarżonej do Sądu decyzji wskazano, że ze względu na niedopuszczalność stosowania w postępowaniu odwoławczym sankcji nieważności decyzji, wydanie przez organ pierwszej instancji decyzji bez podstawy prawnej stanowi podstawę do uchylenia decyzji i umorzenia postępowania w sprawie w pierwszej instancji (art. 138 § 1 pkt 2 zw. z art. 105 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego).

Pozostałe zarzuty skargi kasacyjnej nie są zasadne. Sąd rozpoznawał sprawę odmowy przyznania stypendium, a nie sprawę odmowy wypłaty. Należy odróżnić prawo od realizacji tego prawa. Artykuł 42 ust. 4 reguluje z mocy prawa zachowanie prawa do stypendium, realizacja tego prawa następuje przez wypłatę stypendium. Wypłata jest realizacją prawa, a nie formą prawną przyznania. Charakter prawny realizacji prawa przez wypłatę nie był przedmiotem rozstrzygnięcia. Sąd w zaskarżonym wyroku dokonał wykładni tylko w zakresie formy odmowy przyznania stypendium, a nie odmowy wypłaty. Nie jest zasadny zatem zarzut skargi kasacyjnej co do naruszenia art. 7, 177 i 184 Konstytucji przez zaniechanie dokonania oceny czy odmowa wypłaty jest sprawą cywilną.

W tym stanie rzeczy skoro zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego tj. art. 42 ust 4 ustawy o Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury w zw. z art. 105 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego jest zasadny, a nie zostały naruszone przepisy postępowania, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 188 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.

Na podstawie art. 207 § 2 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi odstąpiono od zasądzenia kosztów postępowania kasacyjnego.