Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 684/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-12-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: par. 14 ust. 2 pkt 4 lit. a
journal: Dz.U. 2004 nr 97 poz 970
law: Rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 27 kwietnia 2004 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług
article: art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a
journal: Dz.U. 2004 nr 54 poz 535
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jarosław Trelka, Sędziowie Sędzia WSA Sylwester Golec (sprawozdawca), Sędzia WSA Aneta Lemiesz, Protokolant referent stażysta Katarzyna Skurzyńska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 grudnia 2011 r. spraw ze skargi P. s.c. A. L., Z. L. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] grudnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za luty, marzec 2005 r. oraz II i III kwartał 2005 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z [...] października 2006r. Naczelnik Urzędu Skarbowego W. wszczął postępowanie w sprawie określenia podatku od towarów i usług dla Skarżącej Spółki – P. s.c. A. L., Z. L. za luty 2005, marzec 2005 oraz II i III kwartał 2005r.

W wyniku przeprowadzonych kontroli Naczelnik Urzędu Skarbowego wydał [...] stycznia 2007r. decyzję określającą kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w podatku od towarów i usług za luty, marzec 2005r., II i III kwartał 2005r. oraz ustalił dodatkowe zobowiązanie w podatku od towarów i usług w łącznej kwocie 5.161 zł.

Po rozpatrzeniu odwołania od ww. decyzji Dyrektor Izby Skarbowej w W. decyzją z [...] czerwca 2007r. uchylił ją w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia ze względu na nie przeprowadzenie dostatecznego postępowania wyjaśniającego przez organ pierwszej instancji.

Decyzją z [...] grudnia 2008r. Naczelnik Urzędu Skarbowego W. określił Skarżącej Spółce kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy za: luty i marzec 2005r. oraz II i III kwartał 2005r. niższą od zadeklarowanej przez Spółkę o 30.896 zł.

Dyrektor Izby Skarbowej decyzją z [...] czerwca 2009r. ponownie uchylił ww. decyzję, wskazując, że materiał sprawy dalej wymaga uzupełnienia.

Decyzją z [...] sierpnia 2010r. Naczelnik Urzędu Skarbowego W. po ponownym przeprowadzeniu postępowania podatkowego określił Skarżącej Spółce kwotę nadwyżki naliczonego podatku od towarów i usług nad podatkiem należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy: za miesiąc luty 2005r., w wysokości 40.605 zł, za miesiąc marzec 2005r. w wysokości 23.206 zł, za II kwartał 2005r. w wysokości 17.566 zł i za III kwartał 2005r. w wysokości 3.859 zł.

W uzasadnieniu decyzji organ pierwszej instancji wskazał, że przeprowadzone ponownie postępowanie podatkowe pozwoliło na stwierdzenie, że w ewidencjach zakupu prowadzonych dla celów podatku od towarów i usług oraz w deklaracjach podatkowych VAT-7 i VAT-7K złożonych za luty, marzec, II i III kwartał 2005 r. Skarżąca zawyżyła podatek naliczony o łączną kwotę 30.896 zł., co dało podstawę do stwierdzenia, że ewidencje zakupu za luty, marzec, II i III kwartał 2005 r. prowadzone były nierzetelnie i w związku z tym na podstawie art. 193 § 1 i 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) w dalszej części uzasadnienia powoływanej jako O.p. nie zostały uznane za dowód tego, co wynika z zawartych w nich zapisów.

W toku postępowania organ ustalił, że w okresie od stycznia do czerwca 2005 r. Skarżąca Spółka nabywała: usługi transportowe od firmy R. J. R., usługi transportowe oraz artykuły biurowe od P. s.c. J. R., A. B. [...].

Naczelnik Urzędu Skarbowego przedstawił dotychczasowe postępowanie dowodowe w sprawie i wskazał, że czynności, których dotyczą faktury wystawione na rzecz Skarżącej Spółki przez firmę R. J. R. oraz P. s.c. J. R., A. B. [...] nie zostały w rzeczywistości dokonane, a w konsekwencji faktury te nie dokumentują rzeczywistych zdarzeń gospodarczych. Naczelnik Urzędu Skarbowego na podstawie art. 88 ust. 3a, art. 86 ust. 1, art. 109 ust. 3, art. 113 ust. 1 i 9 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze. zm., dalej "u.p.t.u."), § 14 ust. 2 pkt. 4 lit. a Rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 27 kwietnia 2004r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 97, poz. 970 ze zm.) w dalszej części powoływanego, jako rozporządzenie, obowiązującego do 30 maja 2005 r. oraz art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a u.p.t.u. obowiązującego od 1 czerwca 2005 r. stwierdził, że Skarżącej nie przysługiwało prawo do odliczenia podatku naliczonego z faktur wystawionych przez ww. podmioty. Organ wskazał, że sama okoliczność posiadania przez podatnika faktur VAT nie przesądza o prawie do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego. Prawo do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony związane jest z nabyciem towarów i usług, a nie tylko z otrzymaniem faktury, choćby od strony formalnie poprawnej.

Organ w toku postępowania zakwestionował również fakt wykorzystywania pojazdów samochodowych: P. i P. S. w działalności gospodarczej Skarżącej. Nie stwierdzono bowiem faktur dokumentujących ich wynajem. W związku z powyższym Naczelnik Urzędu Skarbowego uznał, że z tytułu zakupu ww. pojazdów Spółka zawyżyła podatek VAT na kwotę 3.444,73 zł.

W związku z zawyżeniem podatku naliczonego za luty 2005r., marzec 2005r. oraz za II kwartał 2005r. i III kwartał 2005r. o kwotę 30.896 zł Naczelnik Urzędu Skarbowego W. dokonał w decyzji prawidłowego rozliczenia podatku za te okresy.

Od decyzji organu pierwszej instancji Skarząca złożyła odwołanie do Dyrektora Izby Skarbowej w W.. W odwołaniu Skarżaca decyzji organu pierwszej instancji zarzuciła naruszenie:

- przepisów prawa proceduralnego i prawa materialnego, w tym art. 120, art. 121, art. 122, art. 180, art. 191, art. 193 O.p., przez naruszenie zasad postępowania podatkowego określonych w tych przepisach mających istotny wpływ na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy,

- naruszenie Konstytucji Rzeczypospolitej, z której wynika, że każda ingerencja organu administracji w sprawę zawisłą przed sądem administracyjnym, wykracza poza dyspozycję art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.) w dalszej części uzasadnienia powoływanej jako p.p.s.a.i jest niedopuszczalna, jako godząca w określoną w art. 45 ust. 1 oraz w art. 77 ust. 2 Konstytucji RP zasadę prawa do sądu;

- oraz naruszenie § 14 ust. 2 pkt 4 lit. a rozporządzenia i art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a u.p.t.u., poprzez wadliwą subsumcję przedmiotowego stanu faktycznego do przepisu prawa materialnego oraz niewłaściwe zastosowanie tego przepisu.

W uzasadnieniu odwołania Skarżąca podnosiła, że organ pierwszej instancjinie w toku postepowania nie uzyskał dowdów potwierdzającyh okolicznosć, że faktury wystawione przez firmę R. J. R. oraz P. s.c. nie dokumentowały rzeczywistych transakcji. Uzasadniając zarzut naruszenia art. 54 § 3 p.p.s.a. Skarżąca wskazała, że na decyzją kasacyjną Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] lipca 2009 r. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z dnia 2 grudnia 2009, sygn. akt III SA/Wa III SA/Wa 1429/09 oddalił skargę. Skarżąca od tego wyroku wniosła skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego, który nie rozpoznał jeszcze tej skargi. Zdaniem Skarżącej organ przez rozpoznaniem skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] lipca 2009 r. nie mógł prowadzić postępowania w sprawie zobowiązań podatkowych Skarżącej, których dotyczyła ta decyzja.

Dyrektor Izby Skarbowej w W. decyzją z [...] grudnia 2010r. Utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu wskazał, że wbrew temu, co w odwołaniu podniosła Strona nie stanowi przesłanki do uchylenia zaskarżonej decyzji fakt wniesienia skargi kasacyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego, gdyż postępowanie sądowe jest postępowaniem odrębnym od podatkowego.

Odnoszac się natomiast do meritum sprawy Dyrektor Izby Skarbowej podobnie jak organ pierwszej instancji wskazał, że nie można uznać za prawidłowe faktury, które wykazują zdarzenia gospodarcze fikcyjne. Sporne faktury wystawione przez J. R. oraz z faktur VAT wystawionych przez P. s.c. J. R., A. B. [...] takich warunków nie spełniają, co w związku z treścią art. 86 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 lit. a) u.p.t.u. uzasadniało pozbawienie Skarzacej prawa do odliczenia podatku naliczonego wykazanego w zakwestionowanych fakturach. W takiej sytuacji nie można mówić o naruszeniu zasady neutralności podatku od towarów i usług skoro brak było czynności, które byłyby dokumentowane ww. fakturami. Dyrektor Izby Skarbowej podkreślił, że nie podlega odliczeniu kwota podatku, który nie jest należny z racji wykonania konkretnych czynności. Powołał się przy tym na orzecznictwo ETS.

Jednocześnie odnoszac się do braku związku podatku naliczonego z faktur dokumentujących zakup pojazdów samochodowych: P. i P. S., wskazał prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przysługuje podatnikowi w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, co oznacza, że podatek naliczony w cenie nabywanych towarów lub usług, które nie są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, nie może być przez podatnika odliczony.

Organ wskzał, że rzeczą podatnika jest wykazanie, iż przysługiwało mu prawo do obniżenia podatku należnego o konkretne kwoty podatku naliczonego poprzez udokumentowanie tego prawa rzetelnymi fakturami, czego Skarżąca nie uczyniła. Dlatego też Dyrektor Izby Skarbowej w W. za niezasadny uznał zarzut naruszenia art. 86 ust. 1 w związku z art. 88 ust. 3a pkt 4 u.p.t.u.

Ustosunkowując się natomiast do podniesionych w odwołaniu zarzutów naruszenia prawa procesowego organ drugiej instancji uznał je za niezasadne.

Na decyzję organu drugiej instancji z dnia [...] grudnia 2010r. Skarżąca wniosła skargę do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Warszawie. Zaskarzonej decyzji zarzucono:

- naruszenie art. 145 § 1 i § 2 O.p., poprzez nieskuteczne doręczenie Skarzącej decyzji z uwagi, iż decyzja została doręczona bezpośrednio pełnomocnikowi (nie umocowanemu w tym zakresie) z pominięciem Strony,m

- naruszenie art. 120, art. 121, art. 122, art. 180, art. 181, art. 187 oraz art. 191 O.p. przez naruszenie zasad postępowania podatkowego określonych w tych przepisach, mających istotny wpływ na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy,

- naruszenie §14 ust. 2 pkt 4 lit. a rozporządzenia oraz art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a u.p.t.u., przez wadliwą subsumcję przedmiotowego stanu faktycznego do przepisu prawa materialnego oraz niewłaściwe zastosowanie tego przepisu, a także jego niezgodność z art. 217 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.

W uzasadnieniu Skargi poniesiono, że istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do ustalenia dwóch kwestii: braku skutecznego doręczenia decyzji organu odwoławczego Stronie Skarżącej oraz dopuszczalności prowadzenia postępowania w sprawie w sytuacji wcześniejszego wszczęcia postępowania sądowego (wniesiono skargę kasacyjną) dotyczącego decyzji kacacyjnej organu drugiej instancji. Zdaniem Skarżącej, w przedmiotowej sprawie doręczenie decyzji bezpośrednio pełnomocnikowi Strony nieumocowanemu do udziału w postępowaniu, z pominięciem Strony, nie może być w żadnym wypadku uznane za prawnie skuteczne. Według Skarżącej, również zbieg uprawnień do weryfikowania ostatecznej decyzji w dwóch rodzajach postępowań (administracyjnym i sądowym) może wywołać niekorzystne skutki, tak ze względu na zasady ekonomii działania organów państwa, jak i z uwagi na ochronę powagi rozstrzygnięć tych organów.

Ponadto w ocenie Strony organy podatkowe naruszyły przepisy postępowania podatkowego, gdyż wydały decyzję w oparciu o zebrany w sposób niewyczerpujący materiał dowodowy, który został oceniony w sposób dowolny.

Uzasadniając naruszenie przepisów materialnych Skarżąca podnosi, że art. 88 ust. 3a pkt 4 lit a) u.p.t.u. nie może mieć w sprawie zastosowania, gdyż zebrany w trakcie postępowania podatkowego materiał dowodowy nie uprawniał do stwierdzenia, że zakwestionowane faktury dokumentują czynności, które faktycznie nie zostały wykonane. Skoro więc dokonane przez Spółkę zakupy związane były bezpośrednio ze sprzedażą opodatkowaną, brak było podstaw do zakwestionowania prawa do odliczenia podatku naliczonego wynikającego z faktur dokumentujących wykonanie usług transportowych oraz zakup artykułów biurowych.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w W. wniósł o oddalenie skargi. Podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i przedstawioną w nim argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

skarga jest bezzasadna.

W niniejszej sprawie organ uznał, że Skarżąca odliczyła podatek VAT z faktur wystawionych przez firmę R. J. R. oraz P. s.c. J. R., A. B. [...], które w swej treści wykazywały czynności fikcyjne.

Zdaniem Sądu ustalone w toku postępowania przez organy podatkowe okoliczności faktyczne dotyczące działalności tych podmiotw pozwalały na stwierdzenie, że faktyry wystawione przez te podmioty na rzecz Skarżacej były tzw. “pustymi fakturami".

Wspólnik Skarżacej Spółki Z. L. zenał do protokołu z dnia 6 maj 2010 r. , że Skarżaca Spółka nabywała usługi transportowe, gdyż sam nie posiadała środków transportu. Według tych zenań porozuminie w zakresie świadczenia usług transportowych przez ww. podmioty zostało zawarte w roku 2005 w W. gdzieś w pobliżu ulicy K., gdzie J. R. miała prowadzić sklep z artykułami papierniczymi. Z. L. zenał, że nie zna szczegółow zwiżanych z usługami wykonywanymi w roku 2005 na rzecz Skarżacej Spółki przez Spólkę P. i fimę R.. Nie zna samochodów jakimi wykonywane były te usługi ich wartości oraz częstotliwości świadczenia usług. Oświadczył, że nie rozróżnia firmy R. i Spólki P., gdyż dla niego były to te same podmioty. Z. L. zenał, że oprócz faktur VAT nie dysponuujue żadnymi dodatkowymi dodowami potwierdzającymi wykonanie usług na rzecz Skarącej Spółki przez ww. Podmioty firmę R. J. R. oraz P. s.c. J. R., A. B. [...].

Przesłuchany w charkterze świadka J. N. zatruddniony w w Skarżącej Spółce w latach 2004 i 2005 zenał, że J. R. oraz P. s.c. wykonywały usługi transportowe na rzecz Skarżącej Spółki w sierpniu i lipcu 2005 r. oraz we wrześniu. Skarżąca Spółka w toku postępowania okazała faktury dokumentujące nabycie usług transportowych od wymienionych podmiotów w miesiącach od lutego do kwietnia 2005 r.

Przesłuchana w charakterze świadka A. S. zatrudniona w Skarżącej Spółce w okresie od maja do grudnia 2005 r. zeznała, że nie zna w ogóle Firmy J. R. i spółki cywilnej P..

Organ pierwszej instancji przeprowadził przesłuchania kontrahentów Skarżącej Spółki na okoliczności dostarczania do nich przez Skarżącą Spółkę nabywanych od niej towarów. Przesłuchane osoby zeznały, że nie znają Firmy J. R. i spółki cywilnej P.. Niektórzy kontrahenci zeznali, że nabywane od Skarżącej Spółki towary dostarczała firma kurierska lub Poczta Polska. Odbiorcy towarów nabywanych od Skarżącej zeznali, że towary te dostarczane były samochodami w kolorze jasnym bez napisów firmowych.

Świadek M. B. zeznał, że od lutego 2005 r. prowadził działalność w zakresie transportu przesyłek kurierskich w roku 2005 wykonywał te usługi na rzecz Skarżącej Spółki samochodami, których wygląd odpowiadał opisowi pojazdów jaki przedstawili w swoich zeznaniach kontrahenci Skarżącej opisujący pojazdy, którymi dostarczano im towary nabywane od Skarżącej Spółki.

A. L. będąca wspólnikiem Skarżącej Spółki do protokołu z dnia 6 maja 2010 r. zeznała, że nie zna żadnych szczegółów związanych ze świadczeniem usług na rzecz Skarżącej Spółki przez

A. B. wspólniczka Spółki P. s.c. zeznała do protokołu z dnia 4 grudnia 2009 r. i z dnia 6 stycznia 2010 r., że w spółce tej jedynie figurowała jako wspólnik bez zajmowania się sprawami spółki. Wyjaśniła, że udzieliła pełnomocnictwa J. R., który w jej imieniu podejmował działania w spółce. A. B. zeznała, że według jej wiedzy Spółka P. zaprzestała działalności w roku 2002. Zeznała, że nie ma wiedzy na temat szczegółów działalności tej spółki w roku 2005 i w innych latach. Oświadczyła, że nie wiedziała iż jej ojczym J. R. prowadził działalność gospodarczą w zakresie usług transportowych.

W wyniku czynności sprawdzających przeprowadzonych w dniu 19 marca 2010 r. z udziałem J. K. poprzednie nazwisko R. ustalono, że spółka cywilna P. została założona przez J. R., który zajmował się wszystkimi formalnościami związanymi z działalnością spółki. Oświadczyła, że nie pamięta spółki P. G., jak również jej wspólników. Zobowiązała się do dostarczenia do organu pierwszej instancji dokumentacji związanej z rozliczeniami podatkowymi spółki P. G., jednakże ze zobowiązania tego się nie wywiązała.

Faktury VAT, których dotyczy niniejsza sprawa zostały wystawione w okresie od lutego do czerwca 2005 r. przez J. R. i spółkę cywilną P.. W dacie wystawienia tych faktur podmioty te nie były zarejestrowanymi podatnikami podatku VAT. Po przeprowadzeniu przez organ podatkowy kontroli podatkowej Skarżącej Spółki spółka cywilna P. w dniu 3 marca 2006 r. złożyła zgłoszenie rejestracyjne, w zakresie podatku VAT i złożyła deklaracje VAT -7 za poszczególne miesiące roku 2005, w których wykazała kwoty obrotu i podatku należnego odpowiadające kwotom wykazanym na fakturach wystawionych w roku 2005 na rzecz Skarżącej Spółki. Podatek wynikający z deklaracji złożonych przez te podmioty nie został wpłacony na rachunek organów podatkowych. Tak sam sytuacja miała miejsce w przypadku J. R..

Z przedstawionych ustleń organów podatkowych wynika, że zarówno wspólnicy Skarżącej Spółki jak i J. R., J. K. w roku 2005 używająca nazwiska R. a także A. B. nie potrafili udzielć żadnych blizszych informacji na tamat świadczenia usług i sprzedaży towarów na rzecz Skarżącej Spółki. Chodziło przy tym o podstawowe informacje dotyczące zakresu wykonywanych usług, ich czestotliwości miejśca wykonywania działlności przez kontrahentów Skarżącej, do których wożono towary. Tego rodzaju brak wiedzy zawsze jest okolicznością budzącą poważne wątpliwości co do rzeczywsitego przebiegu czynności wykazanych w fakturach VAT, które mają dokumentować czynności w zakresie, których występują okoliczności budzące wątpliwości takie jak te, które dotyczą przedmiotowych faktur. Zdaniem Sądu występujące przy tym okolicznośvci: nieokazania przez J. R. i J. K. a także M. B. dokumentacji związanej z rozliczeniami podatkowycmi za rok 2005 oraz fakt, że podmioty te nie były zarejestrowanymi podatnikami oraz, że złożyły deklaracje na podatek VAT dopiero po ujawneiniu przez organ podatkowy faktu wystawiania w roku 2005 faktur na rzecz Skarżącej spółki, mogły stanowić podstawę do twierdzenia, że sporne faktury VAT nie wykazują rzeczywsitych czynności. Okolicznościami dodatkowo wzmacniającymi te zastrzeżenia było realizowanie zapłaty za przedmiotowe faktury gotówką, brak po stronie Skarżącej Spółki jak i po stronie rzekowych wykonawaców zakwestionowanych czynności jakiejkolwiek, nawet najbrdziej ograniczonej dokumentacji potwierdzającej rzeczywsity charakter zakwestionowanych przez organy czynności. Tak samo należało ocenić Zeznania J. N., który zenał, że J. R. wykonywał jakieś czynności na rzecz Skarżącej Spółki jednakże nie w miesiącach, za które zostały wystawione faktury VAT zakwestionowane przez organy w niniejszej sprawie.

Zdaniem Sądu zasady doświadczenia życiowego wskzują na to, że przy rzeczywsitym wykonywaniu czynności w ramach działalności gospodarczej, wbrew temu co xzdaje się twierdzić w niniejszej sprawie Skarżąca zawsze po czynnościach tych pozostają jakieś ślady inne nież faktury VAT, w których czynności te wykazano. W niniejszej sprawie Skarżąca nie potrafiła wskzać żadnych dowodów, które czyniłyby przynajmniej prawdopodobnym fakt rzeczywistego wykonania spornych czynności na rzecz Skarżącej Spółki.

W ocenie Sądu z przedstawionych okoliczności organ trafnie wyciągnął wniosek, że faktury wystawione przez ww. podmioty były to tzw. “puste faktury" nieodzwieciedlające rzeczywsitych transakcji. Okoliczności te zdaniem Sądu zostały udowodneione przez organ pierwszej instancji w sposób prawidłowy.

Z tyych powdów Sąd uznał, że bezzzasdny był podmnoszony w skardze zarzut naruszenia art. 120, art. 121, art. 122, art. 180, art. 181, art. 187 oraz art. 191 O.p. przez zgromadzenie w toku postępowania przez organy podatkowe niepełnego matriału dodowego oraz jego nieprwidłową ocenę prowadzącą do stwierdzenia, że w niniejszej sprawie nie zostały spełnone przesłanki faktyczne uprawniające Skarżącą do odliczenia podatku naliczonego. Wobec bezzasadnaści tego zarzutu Sąd uznał, żre w niniejszej sprawie organy prawidłowo zastosowały w stosunku do Skarżacej przepisy §14 ust. 2 pkt 4 lit. a rozporządzenia oraz art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a u.p.t.u.

Bezzasadny był podnosozony w skardze zarzut naruszenia §14 ust. 2 pkt 4 lit. a rozporządzenia wynikający z jego niezgodnośćci z art. 217 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Zdaniem Sądu wystarczającą podstawę do niuznaia prawa podatnika do odliczenia podatku naliczonego z faktury VAT dokumentującej czynnośc fikcyjną stanowi przepis art. 86 ust. 1 u.p.t.u. Z przepisu tego wynika, że podstawą do odliczenia podatku naliczonego od podatku należnego mogą być zakupy rzeczywsiście dokonane przez podatnika odnoszące się do rzeczywsitych transakcji. Zatem dokonae w niniejszej sprawie przez organy podatkowe pozbawienie Skarżącej Społki prawa do odliczernia podatku naliczonego przy fikcyjnych czynnościach miało podstawy ustawowe i nie naruszało art. 217 Konstytucji RP.

Bezzasadny był także podnoszony w skardze zarzut naruszenia art. 145 § 1 i 2 O.p. przez doręczenie decyzji pełnomocnikowi K. T., który zdaniem Skarżącej nie był umocowany do reprezentowania jej przed organem drugiej instancji. W aktach sprawy znajduje się pełnomocnictwo udzielone przez Skarżącą w dniu 31 lipca 2006 r. K. T.. Pełnomocnictwo to obejmuje uprawnienie do reprezentowania Skarżącej przed organami administracji państwowej i samorządowej oraz do złożenia skargi i reprezentowania przed sądem administracyjnym w sprawie dotyczącej kontroli za okres 2005 r. prowadzonej przez Naczelnika Urzędu Skarbowego W..

Zdaniem Sądu postępowanie przed organami podatkowymi prowadzone w niniejszej sprawie w zakresie zobowiązań podatkowych za poszczególne okresy 2005 r. było sprawą, która dotyczyła kontroli podatkowej wskazanej w treści powołanego pełnomocnictwa. Skoro więc zakres wmocowania określony w tym pełnomocnictwie opierał się na zakresie kontroli podatkowej prowadzonej przez Naczelnika Urzędu Skarbowego W. za rok 2005 to sprawę wymiaru zobowiązań podatkowych za poszczególne okresy rozliczeniowe roku 2005 na podstawie ustaleń tej kontroli należało uznać za objętą zakresem tego pełnomocnictwa. Oznacza to, że doręczenie decyzji organu drugiej instancji także mieściło się w zakresie tego umocowania.

Bezzasadny był zarzut naruszenia art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153 poz. 1270 ze zm.) dalej powoływanej, jako p.p.s.a., który Skarżąca uzasadniała zaskarżeniem decyzji kasacyjnej Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] lipca 2009 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Zaskarżenie tej decyzji do Sądu w świetle przepisów p.p.s.a. nie stanowiło przeszkody do prowadzenia postępowania podatkowego w niniejszej sprawie przez organ pierwszej instancji ponownie rozpoznający sprawę. Powołany przez Skarżącą przepis art. 54 § 3 p.p.s.a. na pewno w swej treści zakazu takiego nie zawiera. Decyzja kasacyjna z [...] lipca 2009 r. była prawidłowa i znalazło to potwierdzenie w wyroku WSA w Warszawie, który wyrokiem z dnia 2 grudnia 2009, sygn. akt III SA/Wa 1429/09 oddalił skargę. Skarżąca od tego wyroku wniosła skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego, który wyrokiem z dnia 25 marca 2011 r. sygn. akt FSK 590/10 oddalił skargę kasacyjną.

W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.