Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SA/Wr 27/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2022-08-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: *Oddalono skargę w całości
Powołane przepisy: article: art. 44 par. 4, art. 145 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2021 poz 735
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ireneusz Dukiel Sędziowie: Sędzia WSA Katarzyna Radom Sędzia WSA Ewa Kamieniecka (sprawozdawca) Protokolant: Iga Nowik po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 10 sierpnia 2022 r. sprawy ze skargi K. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji w sprawie nienależnie pobranych świadczeń z funduszu alimentacyjnego I. oddala skargę w całości; II. przyznaje od Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na rzecz adwokat K. S. kwotę 295,20 zł (słownie: dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych i dwadzieścia groszy), w tym 23% VAT, tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.


UZASADNIENIE

W dniu 29 sierpnia 2018 r. K. G. złożyła wniosek o ustalenie prawa do świadczenia z funduszu alimentacyjnego na syna G. S. na okres świadczeniowy 2018/2019.

Decyzją z dnia 4 września 2018 r. nr [...] Prezydent W. przyznał stronie świadczenie z funduszu alimentacyjnego na osobę uprawnioną G. S. w kwocie 500 zł miesięcznie na okres od 1 października 2018 r. do 30 września 2019 r. Decyzja ta została zmieniona decyzją z dnia 9 marca 2018 r. nr [...] w zakresie wysokości przyznanego świadczenia. Od dnia 19 lipca 2017 r. wysokość świadczenia wyniosła 500 zł miesięcznie.

Decyzją z dnia 2 marca 2020 r. nr [...] Prezydent W. uznał świadczenia z funduszu alimentacyjnego wypłacone za okres od dnia 1 października 2018 r. do dnia 31 grudnia 2018 r. w łącznej kwocie 625,85 zł za nienależnie pobrane, podlegające zwrotowi wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie. Organ pierwszej instancji zauważył, że do MOPS wpłynęło zaświadczenie od komornika sądowego, z którego wynika, że w trakcie pobierania świadczeń z funduszu alimentacyjnego wyegzekwowano i przekazano wierzycielce w dniu 3 października 2018 r. kwotę 713,14 zł, w dniu 25 października 2018 r. kwotę 240,42 zł i w dniu 18 grudnia 2018 r. kwotę 1.249,11 zł, łącznie 2.203,14 zł. Natomiast zadłużenie ojca dziecka względem MOPS wynosiło w październiku 2018 r. - 561,95 zł, a w grudniu 2018 r. – 63,90 zł, łącznie 625,85 zł. Kwota nienależnie pobranych świadczeń z funduszu alimentacyjnego w okresie od 1 października 2018 r. do 31 grudnia 2018 r. jest równa kwocie zadłużenia ojca dziecka względem MOPS.

W piśmie z dnia 15 lipca 2020 r. strona wyjaśniła, że nie otrzymała decyzji zobowiązującej ją do zwrotu należności wypłaconych z funduszu alimentacyjnego, o której mowa w upomnieniu z dnia 16 czerwca 2020 r. Postępowanie administracyjne winno zostać wznowione, ponieważ strona nie brała udziału w postępowaniu bez swojej winy i pozbawienie możliwości złożenia odwołania od decyzji. Ponadto w piśmie z dnia 20 sierpnia 2020 r. strona poinformowała, ze nie otrzymała żadnego awizo, zawiadamiającego o nadejściu przesyłki pocztowej, zapewne z uwagi na epidemię koronawirusa. Strona ponowiła wniosek o wznowienie postępowania z uwagi na pozbawienie strony czynnego udziału w postępowaniu.

Postanowieniem z dnia 8 września 2020 r. nr [...] organ pierwszej instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 4, art. 147 oraz art. 149 § 3 i § 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256 ze zm.) odmówił wznowienia na wniosek strony postępowania administracyjnego w sprawie nienależnie pobranych świadczeń z funduszu alimentacyjnego Organ podał, że przesyła pocztowa była dwukrotnie awizowana w dniu 18 marca 2020 r. i 26 marca 2020 r. i należy ją uznać za doręczoną.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. postanowieniem z dnia 12 listopada 2020 r. nr [...] uchyliło zaskarżone postanowienie w całości, ponieważ odmowę wznowienia postępowania uzasadniono względami merytorycznymi, oceniającymi przyczyny wznowienia postępowania.

Postanowieniem z dnia 30 listopada 2020 r. nr [...] organ pierwszej instancji na podstawie art. 147, art. 148, art. 149 § 3 i art. 150 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256 ze zm.) odmówił wznowienia na wniosek strony postępowania administracyjnego w sprawie nienależnie pobranych świadczeń z funduszu alimentacyjnego. Organ podał, że decyzja została uznana za doręczoną w dniu 2 kwietnia 2020 r., natomiast pismo o wznowienie postępowania wpłynęło w dniu 25 sierpnia 2020 r. Dlatego też żądanie wznowienia postępowania zostało uznane za złożone po upływie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. postanowieniem z dnia 26 stycznia 2021 r. nr [...] uchyliło zaskarżone postanowienie w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia, ponieważ strona dowiedziała się o decyzji w dniu 10 lipca 2020 r. w momencie otrzymania upomnienia, a żądanie wznowienia postępowania zostało złożone w dniu 20 lipca 2020 r.

Postanowieniem z dnia 2 marca 2021 r. nr [...] organ pierwszej instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 4, art. 147, art. 148 § 2, art. 149 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256 ze zm.) wznowił na wniosek strony postępowanie administracyjne w sprawie nienależnie pobranych świadczeń z funduszu alimentacyjnego na podstawie decyzji z dnia 2 marca 2020 r.

Decyzją z dnia 19 kwietnia 2021 r. nr [...] Prezydent W. na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 w związku z art. 145 § 1 pkt 4, art. 149 § 2 oraz art. 150 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256 ze zm.) odmówił uchylenia decyzji z dnia 2 marca 2020 r., dotyczącej nienależnie pobranych świadczeń z funduszu alimentacyjnego. Organ pierwszej instancji uznał bowiem, że strona została pozbawiona czynnego udziału w postępowaniu administracyjnym, jednakże brak jest podstaw do uchylenia decyzji z dnia 2 marca 2020 r., ponieważ została ona wydana zgodnie z przepisami prawa.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. decyzją z dnia 7 lipca 2021 r. nr [...] uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, ponieważ zarówno decyzja z dnia 2 marca 2020 r., jak i decyzja z dnia 19 kwietnia 2021 r. zostały sporządzone i podpisane przez tych samych pracowników organu pierwszej instancji, podlegających wyłączeniu od udziału w postępowaniu wznowieniowym.

Po ponownym rozpoznaniu sprawy, decyzją z dnia 23 sierpnia 2021 r. nr [...] Prezydent W. na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 w związku z art. 145 § 1 pkt 4, art. 149 § 2 oraz art. 150 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735 ze zm.) odmówił uchylenia decyzji z dnia 2 marca 2020 r., dotyczącej nienależnie pobranych świadczeń z funduszu alimentacyjnego. Organ pierwszej instancji stwierdził, że decyzja z dnia 2 marca 2020 r. została uznana za doręczoną w dniu 1 kwietnia 2020 r. i stała się ostateczna w dniu 9 czerwca 2020 r. stosownie do art. 15 zzr ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID – 19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 1842 ze zm.) i art. 68 ust. 1 ustawy z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-COV – 2 (Dz. U. poz. 875). Strona w trakcie pobierania świadczeń z funduszu alimentacyjnego na rzecz dziecka otrzymała od komornika sądowego w październiku i grudniu 2018 r. alimenty w łącznej wysokości 2.203,14 zł. Zadłużenia dłużnika – ojca dziecka względem MOPS wynosiło w październiku 2018 r. kwotę 561,95 zł, a w grudniu 2018 r. kwotę 63,90 zł, łącznie 625,85 zł. Zatem kwota nienależnie pobranych świadczeń z funduszu alimentacyjnego w okresie od 1 października 2018 r. do 31 grudnia 2018 r. jest równa kwocie zadłużenia ojca dziecka względem MOPS. Należało uznać, że strona (jak podała) została pozbawiona czynnego udziału w postępowaniu administracyjnym, brak jest podstaw do uchylenia decyzji z dnia 2 marca 2020 r., ponieważ została ona wydana zgodnie z przepisami prawa.

W odwołaniu strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji organu pierwszej instancji, ponieważ organ sprzecznie stwierdził wbrew art. 151 §1 pkt 1 k.p.a. o braku podstaw do uchylenia decyzji z dnia 2 marca 2020 r., chociaż strona zgodnie z ustaleniami organu została pozbawiona czynnego udziału w postępowaniu. Organ wyciągnął wnioski niewynikające z przedstawionych przez siebie okoliczności. Ponadto zgodnie z art. 28 ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentacji kolejności zaspokajania roszczeń określonej w tym przepisie przestrzega komornik, a nie wierzyciel, wobec czego zarzuty do przedstawiciela ustawowego dziecka są chybione. Strona informowała komornika o pobieraniu świadczeń z funduszu alimentacyjnego, a mimo to otrzymała od komornika alimenty wyegzekwowane od dłużnika. Stąd też nie ponosi winy za taki obrót sprawy. MOPS naruszył więc zasady wynikające z art. 6 i art. 7 k.p.a.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. decyzją z dnia 19 października 2021 r. nr [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję, jednakże z innych przyczyn niż wskazane w decyzji organu pierwszej instancji. Stronie zapewniono bowiem w postępowaniu zakończonym decyzją ostateczną z dnia 2 marca 2020 r. czynny udział. Strona wypowiedziała się w sprawie. Nie można uznać, że strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu, zakończonym decyzją z dnia 2 marca 2020 r., a tym samym należało utrzymać w mocy decyzję z dnia 23 sierpnia 2021 r. mimo jej błędnego uzasadnienia, gdyż nie ma to wpływu na wynik sprawy. Doręczenie decyzji w trybie art. 44 § 4 k.p.a. nie świadczy o zaistnieniu przesłanki z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji SKO w całości oraz o uchylenie w całości poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, zarzucając naruszenie art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a przez błędną ocenę dowodów, prowadzącą do naruszenia art. 10 § 1, art. 145 § 1 pkt 4 i art. 151 §1 oraz art. 107 § 3 i art. 11 k.p.a. przez nieprawidłowe ustalenie, że nie można uznać, iż strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu, zakończonym ostateczną decyzją z dnia 2 marca 2020 r., co doprowadziło do naruszenia prawa strony do czynnego udziału w postępowaniu. Strona zarzuciła również naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a przez utrzymanie w mocy decyzji organu pierwszej instancji. Skarżąca wyjaśniła, że o decyzji z dnia 2 marca 2020 r. dowiedziała się dopiero z upomnienia, które otrzymała w dniu 10 lipca 2020 r. Wniosła więc w dniu 15 lipca 2020 r. o wznowienie postępowania z uwagi na pozbawienie jej czynnego udziału w postępowaniu. Organ nie podjął czynności mających na celu dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, nie zebrał i nie rozpatrzył całego materiału dowodowego sprawy, a następnie uznał, że skarżąca nie wykazała, że nie brała udziału w postępowaniu. Jednakże wszystkie dowody potwierdzają, że strona została pozbawiona czynnego udziału w postępowaniu. Skarżąca zawsze odbiera wszystkie przesyłki polecone, a nie trzymała tylko tej jednej decyzji ani też informacji o nadejściu przesyłki, tzw. awizo, co doprowadziło, ze nie mogła złożyć odwołania od decyzji. Gdyby skarżąca wiedziała o decyzji, to z pewnością odebrałaby ją i nie podejmowałaby niekorzystnych dla siebie kroków. Prośba strony o wszczęcie postępowania reklamacyjnego nie została uwzględniona. Ponadto marzec 2020 r. to początek epidemii koronawirusa w Polsce, co tłumaczy lęk listonoszy przed zarażeniem i pozostawianiem zawiadomień na piśmie o przesyłce poleconej. Strona nie mogła również przejrzeć akt z powodu wprowadzonego później zakazu wychodzenia z domu. Bieg do złożenia odwołania nie rozpoczął się z racji niedoręczenia decyzji, skutkiem czego nie mogła ona stać się ostateczna. Organy nie potrafiły wyjaśnić zasadności przesłanek, którymi kierowały się przy załatwieniu sprawy, co wpłynęło na jakość uzasadnienia. Postępowanie wznowieniowe prowadzone przez organ pierwszej instancji potwierdziło istnienie przesłanki wznowieniowej, a organ drugiej instancji nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego i dowodowego, tylko podważył ustalenia organu pierwszej instancji.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

W piśmie procesowym z dnia 10 maja 2022 r. pełnomocnik strony wyznaczony z urzędu podtrzymał dotychczasowe stanowisko strony. Dodatkowo pełnomocnik strony wskazał, że wpłaty dłużnika zaliczane są zgodnie z art. 451 § 1 – 3 k.c. na poczet najdawniej wymagalnego długu alimentacyjnego, który nie musi być związany z długiem powstałym w okresie świadczeniowym, a więc za ten sam okres co wypłacane świadczenie alimentacyjne. Dłużnik cały czas zalega z płatnością alimentów i zadłużenie z tego tytułu znacznie przekracza dwumiesięczną należność. Pełnomocnik strony zaznaczył, że kiedy kwota otrzymywanych alimentów nie zaspokaja wszystkich zaległych alimentów, a tym samym nie można jej zaliczyć na bieżące zaspokojenie potrzeb (równoległych do wypłacanych zaliczek alimentacyjnych z funduszu), to nie sposób uznać, że mamy do czynienia z jednoczesnym otrzymaniem świadczeń z tego samego tytułu.

Ponadto pełnomocnik strony zauważył, że "świadczeniem nienależnie pobranym" jest świadczenie pobrane przez osobę, której można przypisać określone cechy dotyczące stanu świadomości (woli) lub określone działania (zaniechania). W konsekwencji przyjmuje się, że obowiązek zwrotu obciąża tylko tego, kto przyjął świadczenie w złej wierze, wiedząc że mu się ono nie należy. Według skarżącej, tego elementu subiektywnego, tj. elementu złej woli nie można jej zasadnie przypisać.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. j. Dz. U. z 2021 r., poz. 137 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2022 r., poz. 329, dalej p.p.s.a.), uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy.

Skarga nie podlega uwzględnieniu.

Przedmiotem skargi w rozpatrywanej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego, utrzymująca w mocy decyzję organu pierwszej instancji w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji organu pierwszej instancji z dnia 2 marca 2020 r., dotyczącej nienależnie pobranych świadczeń z funduszu alimentacyjnego. Co istotne, będące przedmiotem kontroli Sądu decyzje organów obu instancji wydane zostały w wyniku wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie nienależnie pobranych świadczeń z funduszu alimentacyjnego, ustalonych w decyzji z dnia 2 marca 2020 r.

Instytucja wznowienia postępowania ma charakter nadzwyczajny, bowiem dotyczy kontroli prawidłowości decyzji ostatecznych, korzystających z zasady ich trwałości (art. 16 § 1 k.p.a.).

Wznowienie postępowania administracyjnego w zamierzeniu ustawodawcy ma doprowadzić do usunięcia wad, jakimi są obarczone ostateczne rozstrzygnięcia administracyjne. To nie oznacza jednak, że wznowienie postępowania pociąga za sobą automatycznie konieczność przeprowadzenia od początku i w całości postępowania wyjaśniającego w sprawie. Po wznowieniu postępowania organ jest bowiem, stosownie do art. 149 § 2 k.p.a., zobowiązany w pierwszej kolejności do przeprowadzenia postępowania co do przyczyn wznowienia, a następnie dopiero co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. W doktrynie podkreśla się, że celem postępowania rozpoznawczego w sprawie o wznowienie jest ustalenie istnienia podstaw wznowienia postępowania oraz - w razie pozytywnego wyniku tych czynności - przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego w celu rozstrzygnięcia istoty sprawy będącej przedmiotem weryfikowanej decyzji ostatecznej (por. B. Adamiak, (w:) B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2021, s. 932 i nast.).

W "postępowaniu co do przyczyn wznowienia" należy ustalić i ocenić, czy powołana przez wnioskodawcę podstawa wznowienia postępowania rzeczywiście istnieje. W tej fazie organ nie przystępuje jeszcze do wyjaśniania i rozstrzygania sprawy materialnej, ale koncentruje się wyłącznie na ocenie wystąpienia podstawy wznowienia. Efektem tych ustaleń może być rozstrzygnięcie na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. (o odmowie uchylenia decyzji ostatecznej), jeśli podstawa wznowienia w rzeczywistości nie wystąpiła lub też, w przypadku ustalenia, że podstawa wznowienia w rzeczywistości wystąpiła, rozstrzygnięcie na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. (o uchyleniu decyzji ostatecznej i wydaniu nowej decyzji rozstrzygającej o istocie sprawy), ewentualnie na podstawie art. 151 § 2 w związku z art. 146 § 2 k.p.a. (stwierdzeniu wydania decyzji ostatecznej z naruszeniem prawa oraz wskazaniu okoliczności z powodu których organ nie uchylił decyzji ostatecznej).

Jako ustawową podstawę wznowienia postępowania skarżąca w swoim wniosku powołała przesłankę z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., zgodnie z którym w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli strona bez własnej winy nie brała w nim udziału. Z uwagi na powołanie we wniosku ustawowej podstawy wznowienia postępowania administracyjnego, trafnie organ pierwszej instancji wydał w dniu 2 marca 2021 r. postanowienie o wznowieniu postępowania. Następnie organ zobowiązany był we wznowionym postępowaniu przejść do etapu oceny, czy wskazana podstawa wznowienia rzeczywiście wystąpiła tj. czy skarżąca bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu.

W tym miejscu należy zaznaczyć, że skarżąca posługuje się sprzeczną argumentacją. Z jednej strony wskazuje, że decyzja organu pierwszej instancji z dnia 2 marca 2020 r. nie została jej doręczona w prawidłowy sposób i decyzja ta nie mogła uzyskać przymiotu decyzji ostatecznej, a z drugiej strony wniosła o zastosowanie instytucji wznowienia postępowania, która ma zastosowanie tylko do spraw zakończonych decyzja ostateczną. Dlatego też w pierwszej kolejności należy rozważyć, czy decyzja organu pierwszej instancji z dnia 2 marca 2020 r. została stronie w sposób prawidłowy doręczona.

Stosownie do art. 44 § 1 k.p.a. w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i 43:

1) operator pocztowy w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej - w przypadku doręczania pisma przez operatora pocztowego;

2) pismo składa się na okres czternastu dni w urzędzie właściwej gminy (miasta) - w przypadku doręczania pisma przez pracownika urzędu gminy (miasta) lub upoważnioną osobę lub organ.

Zgodnie z art. 44 § 2 k.p.a. zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w miejscu określonym w § 1, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata. W myśl art. 44 § 3 k.p.a. w przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia. Zgodnie z art. 44 § 4 k.p.a. doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy.

Jak wynika z akt administracyjnych sprawy (opisu na kopercie zawierającej przesyłkę pocztową i potwierdzenia odbioru decyzji), decyzja organu pierwszej instancji z dnia 2 marca 2020 r. była dwukrotnie awizowana w dniach 18 marca 2020 r. i 26 marca 2020 r., a zawiadomienie o pozostawieniu przesyłki w placówce pocztowej i możliwości odbioru przesyłki zostało umieszczone w oddawczej skrzynce pocztowej adresata. Wobec powyższego, zgodnie z art. 44 § k.p.a. przesyłkę uważa się za doręczoną z dniem 1 kwietnia 2020 r. (środa). Przesyłka została odesłana do nadawcy w dniu 2 kwietnia 2020 r. Twierdzenia skarżącej odnośnie braku dwukrotnych zawiadomień o pozostawieniu przesyłki w placówce pocztowej nie są poparte przekonującą argumentacją, bowiem w okresie stanu epidemii preferowane było przez doręczycieli właśnie awizowanie przesyłek, zamiast osobistego kontaktu doręczyciela z adresatem.

Wobec niezłożenia przez stronę odwołania od decyzji, decyzja ta stała się ostateczna i możliwe było złożenie przez stronę wniosku o wznowienie postępowania administracyjnego. Strona powołała się na przesłankę z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. – strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Trafnie organ odwoławczy uznał, że skarżącej zapewniono czynny udział w postępowaniu administracyjnym, zakończonym wydaniem decyzji z dnia 2 marca 2020 r. Jak wskazał organ odwoławczy, skarżąca pismem z dnia 24 stycznia 2020 r., doręczonym w dniu 4 lutego 2020 r., została zawiadomiona o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie nienależnie pobranych świadczeń z funduszu alimentacyjnego w związku z uzyskaniem informacji o wypłacie skarżącej przez komornika sądowego wyegzekwowanych od dłużnika alimentów. W treści tego pisma pouczono skarżącą o uprawnieniach wynikających z art. 10 § 1 k.p.a. oraz o możliwości przedstawienia w terminie 7 dni pisemnego stanowiska w sprawie. Skarżąca z powyższej możliwości skorzystała i w dniu 12 lutego 2020 r. do organu pierwszej instancji wpłynęło pisemne stanowisko skarżącej z dnia 10 lutego 2020 r. w sprawie pobranych świadczeń alimentacyjnych od komornika sądowego. Skarżąca brała więc udział w postępowaniu administracyjnym i nie wystąpiła przesłanka z art. 145 §1 pkt 4 k.p.a.

Nieuzasadniony jest więc zarzut naruszenia art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a przez błędną ocenę dowodów, prowadzącą do naruszenia art. 10 § 1, art. 145 § 1 pkt 4 i art. 151 §1 oraz art. 107 § 3 i art. 11, a także art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. Należy również zauważyć, że zarzuty pełnomocnika skarżącej przedstawione w piśmie procesowym z dnia 10 maja 2020 r. dotyczą decyzji organu pierwszej instancji z dnia 2 marca 2020 r., która to decyzja nie stanowi przedmiotu kontroli Sądu w niniejszym postępowaniu.

W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.