Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 390/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2016-11-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6120 Ewidencja gruntów i budynków
Hasła tematyczne: Geodezja i kartografia
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego I Kartograficznego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 20, art. 24
journal: Dz.U. 2016 poz 1629
law: Ustawa z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne - tekst jedn.
article: art. 926, art. 928
journal: Dz.U. 2016 poz 1822
law: Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Dudek, Sędziowie Sędzia WSA Jacek Czaja, Sędzia NSA Witold Falczyński (sprawozdawca), Protokolant Starszy asystent sędziego Agnieszka Wąsikowska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 22 listopada 2016 r. sprawy ze skargi W. M. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie udostępnienia informacji zawartych w operacie ewidencji gruntów i budynków oddala skargę.


UZASADNIENIE

Sygn. akt II SA/Lu [...]

U Z A S A D N I E N I E

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lutego 2016 r., nr [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego I Kartograficznego – po rozpatrzeniu odwołania W. M. od decyzji Starosty L. z dnia [...] października 2015 r., nr [...] w sprawie ustalenia i wydania dokumentu, na podstawie którego działka nr [...] położona w obrębie 9 M. P., była zapisana w operacie ewidencji gruntów i budynków na rzecz A. i Z. małż. M. po śmierci S. M. w dniu [...] grudnia 1993 r. - uchylił w całości decyzję organu pierwszej instancji i umorzył w całości postępowanie pierwszej instancji.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy przedstawił następująco okoliczności faktyczne i prawne sprawy:

W dniu [...] stycznia 2015 r. do Starostwa Powiatowego w L. wpłynęło pismo W. M. z dnia [...] stycznia 2015 r. zawierające wniosek o ustalenie, w oparciu o jaki dokument nieruchomość gruntowa w miejscowości M. [...], gmina W., po śmierci w dniu [...] grudnia 1993 r. S. M., została przepisana na A. i Z. małż. M. i doręczenie kserokopii tego dokumentu potwierdzonej za zgodność z oryginałem na wskazany adres.

W piśmie z dnia [...] stycznia 2015 r., znak: [...] Starostwo Powiatowe w L. wezwało wnioskodawczynię do uzupełnienia braków formalnych złożonego pisma, poprzez wskazanie nazwy obrębu, w którym jest lub była położona opisana nieruchomość, numeru działki oraz interesu prawnego w uzyskaniu żądanych dokumentów.

W odpowiedzi W. M. przesłała w dniu [...] lutego 2015 r. pismo, w którym wskazała numer działki i nazwę obrębu ewidencyjnego oraz podała, że jest ustawowym spadkobiercą po S. M..

Decyzją z dnia [...] marca 20I5 r., nr [...] Starosta L. odmówił wydania kopii dokumentów z operatu ewidencji gruntów obrębu 10 M. W., tj. aktu własności ziemi GUon [...] oraz aktu notarialnego Rep. A Nr [...] dla działki nr [...]. Odmowę uzasadnił niewykazaniem przez wnioskodawczynię interesu prawnego w uzyskaniu przedmiotowych dokumentów. Organ stwierdził, że bez wątpienia W. M. jest córką nieżyjącej S. M., lecz wskazuje to jedynie na istnienie interesu faktycznego. Ponadto wskazał, że w dacie złożenia wniosku, w operacie ewidencji gruntów i budynków obrębu 10 M. W., nie było działki nr [...], a są uwzględnione działki o nr: [...] i [...]. Ponadto w dokumentach uzasadniających wpisy w operacie ewidencyjnym w zakresie działki nr [...] nie pojawia się nazwisko S. M., czy też A. i Z. małż. M..

Po rozpatrzeniu złożonego przez W. M. odwołania od powyższej decyzji organ drugiej instancji – dostrzegając szereg nieprawidłowości w postępowaniu pierwszoinstancyjnym, które mogły mieć istotny wpływ na wydane rozstrzygnięcie – decyzją z dnia [...] czerwca 2015 r., nr [...] uchylił decyzję Starosty L. w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ. Organ odwoławczy wskazał, że dokumenty, których udostępnienia odmówił Starosta, nie dotyczyły nieruchomości stanowiących wcześniej własność nieżyjącej S. M., a innych osób, w żaden sposób z nią niezwiązanych. Odnosiły się one wprawdzie do działki nr [...], położonej w obrębie 10 M. W., który to numer wskazała W. M., jednak nie oznacza to, że żądanie zawarte we wniosku z dnia stycznia 2015 r. dotyczyło właśnie ww. działki. Organ odwoławczy zwrócił uwagę, iż z akt sprawy wynikało, że W. M. w chwili składania wniosku nie znała numeru działki ewidencyjnej i nazwy obrębu ewidencyjnego interesującej ją nieruchomości, a dysponowała jedynie jej adresem. Numer [...] nazwę obrębu, które wskazała, uzyskała z Urzędu Gminy W.. Zdaniem organu odwoławczego, w sytuacji, gdy organ pierwszej instancji sprawdził w bazie danych ewidencyjnych, że wskazany numer działki w obrębie ewidencyjnym [...] M. W. nie stanowił własności S. M., i na dzień złożenia wniosku także nie stanowił własności A. i Z. małż. M., jego obowiązkiem było zweryfikowanie podanych przez wnioskodawczynię informacji co do numeru działki i nazwy obrębu ewidencyjnego. Starosta L., jako organ prowadzący ewidencję gruntów i budynków, ma bowiem możliwość sprawdzenia w bazie podmiotów ujawnionych w ewidencji gruntów i budynków, czy S. M. w ogóle była wykazana w tej ewidencji jako właściciel. Podobnie winien uczynić to w odniesieniu do wskazanych przez wnioskodawczynię nowych właścicieli, a tego nie uczynił, co skutkowało odmową wydania kopii dokumentów, o które strona nie wnioskowała. Organ drugiej instancji zalecił przy tym, że powyższe czynności powinny być wykonane przez Starostę dopiero po uzyskaniu dokumentu potwierdzającego następstwo prawne wnioskodawczyni po nieżyjącej S. M..

Efektem ponownie przeprowadzonego postępowania było wydanie przez Starostę L. wspomnianej na wstępie decyzji z dnia [...] października 2015 r., nr [...], którą organ ten orzekł o:

1. ustaleniu, że dokument, na podstawie którego działka nr [...] położona w obrębie 9 M. P. była zapisana w operacie ewidencji gruntów na rzecz A. i Z. małż. M. po śmierci S. M. [...] grudnia 1993 roku to akt notarialny Rep. A Nr [...];

2. umorzeniu postępowania administracyjnego w części dotyczącej wydania kserokopii potwierdzonej za zgodność z oryginałem dokumentu w postaci aktu notarialnego Rep. A Nr [...].

W odwołaniu od powyższej decyzji W. M. zarzuciła organowi pierwszej instancji:

- naruszenie procedury przez pozbawienie strony możliwości korzystania ze swoich praw,

- błędną interpretację przepisów prawa,

-błędne ustalenie stanu faktycznego (rzeczywistej sytuacji stron),

- błędną ocenę zgromadzonych dowodów,

- nieuwzględnienie wszystkich dowodów do wydania decyzji,

-nieustalenie nr działki, arkusza mapy, obrębu, nieruchomości gruntowej zabudowanej w miejscowości M. [...], gmina W., która od 1935 r. do dnia [...] grudnia 1993 r. była własnością S. M., oraz w oparciu o jaki dokument nieruchomość ta została zapisana na A. i Z. małż. M.,

- bezprawne umorzenie postępowania administracyjnego w części dotyczącej wydania potwierdzonej za zgodność z oryginałem kserokopii aktu notarialnego Rep. A Nr [...].

Odwołująca wniosła o rozpatrzenie jej wniosku z dnia [...] stycznia 2015 r. zgodnie ze stanem faktycznym i unieważnienie z urzędu wpisu w operacie ewidencji gruntów działki nr [...] położonej w obrębie M. P., zapisanej bez tytułu prawnego na rzecz A. i Z. małż. M. po śmierci w dniu [...] grudnia 1993 r. S. M., oraz następnych działek powstałych z podziału tej działki. Podniosła jednocześnie, że W. i S. małż. M. w 1975 r. przepisali tylko część działki o powierzchni ponad 5 ha na rzecz A. i Z. małż. M., zaś wniosek z dnia [...] stycznia 2015 r. dotyczy pozostałej części tej działki, która była własnością S. M..

Rozpatrując odwołanie L. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego wskazał, że zarówno z uzasadnienia decyzji pierwszoinstancyjnej, jak i z akt sprawy, wynika, że ani odwołująca W. M., ani jej nieżyjąca matka S. M. (z domu S. ) nie figurują w ewidencji gruntów i budynków jako właściciele nieruchomości objętej wnioskiem z dnia [...] stycznia 2015 r. Organ odwoławczy stwierdził zatem, że odwołująca nie jest jednym z podmiotów wymienionych w art. 24 ust. 5 pkt 1 i 2 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, uprawnionych do uzyskania żądanych danych. Z tych względów uzyskanie przedmiotowych informacji i dokumentów przez odwołującą uzależnione jest od wykazania interesu prawnego uzasadniającego ich wydanie (art. 24 ust. 5 pkt 3 ww. ustawy).

Organ odwoławczy podkreślił że w rozpoznawanej sprawie W. M. wywodzi swój interes prawny w uzyskaniu żądanych informacji i dokumentów z operatu ewidencji geodezyjnej z faktu, że jest spadkobiercą S. M., która była właścicielem przedmiotowej nieruchomości. Zaznaczył jednak, że wnioskodawczyni – pomimo otrzymanego od organu pierwszej instancji wezwania (pismo z dnia [...] czerwca 2015 r., znak: I.=I..7221.1.33.2015.A.) - nie doręczyła mu stosownego dokumentu potwierdzającego jej następstwo prawne. W piśmie z dnia [...] października 2015 r. stwierdziła natomiast, że żądanie Starosty L. jest "niedorzeczne", bowiem L. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w decyzji z dnia [...] czerwca 2015 r. nie zalecił wezwania jej do przedłożenia odpisu prawomocnego postanowienia właściwego sądu o stwierdzeniu nabycia spadku lub wypisu sporządzonego przez notariusza aktu poświadczenia dziedziczenia po zmarłej S. M.. Wnioskodawczyni ponownie podkreśliła, że jest córką S. M. zmarłej w dniu [...] grudnia 1993 r., na co dowodem jest jej akt urodzenia i akt zgonu S. M..

W tym miejscu organ odwoławczy stwierdził jednak, że ww. akt urodzenia i akt zgonu potwierdzają jedynie, iż W. M. jest córką S. M., co nie jest tożsame z tym, że W. M. jest spadkobierczynią po nieżyjącej matce. W ocenie organu drugiej instancji następstwo prawne po nieżyjącym może zostać stwierdzone jedynie na podstawie postanowienia właściwego sądu powszechnego o stwierdzeniu nabycia spadku, bądź sporządzonego przez notariusza aktu poświadczenia dziedziczenia. Tak więc na gruncie niniejszej sprawy, jedynie legitymując się takim dokumentem zainteresowana mogłaby uzyskać informacje dotyczące działek, będących kiedyś własnością jej nieżyjącej matki (nawet nie znając numerów tych działek). Takiego dokumentu w sprawie jednak nie przedłożono.

Lubelski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego stwierdził, że w przypadku, gdy nie wykazano istnienia interesu (lub obowiązku) prawnego osoby występującej z określonym żądaniem, albo wobec której wszczęto postępowanie z urzędu, nie dochodzi do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy, zaś postępowanie kończy się wydaniem decyzji o jego umorzeniu. W tych okolicznościach organ odwoławczy uznał za konieczne uchylenie decyzji organu pierwszej instancji w całości i umorzenie postępowania pierwszej instancji.

We wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skardze na powyższą decyzję ostateczną W. M. zarzuciła jej naruszenie przepisów postępowania, dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. Ponadto skarżąca powieliła zarzuty sformułowane w odwołaniu od decyzji pierwszoinstancyjnej, dodając, że organ wydający decyzję pominął, iż R. Ć. - K. F. W. G. w B. Starostwa Powiatowego w L., uprzednio pracował w Gminie W. na stanowisku kierownika referatu ewidencji gruntów. W ocenie skarżącej wadliwie ustalono, że dokument na podstawie którego działka nr [...], położona w obrębie 9 M. P., była zapisana po śmierci w dniu [...] grudnia 1993 r. S. M., w operacie ewidencji gruntów, na rzecz A. i Z. małż. M., to akt notarialny Rep. A Nr [...]. Jednocześnie – zdaniem strony – bezprawnie umorzono postępowanie administracyjne w części dotyczącej wydania potwierdzonej za zgodność z oryginałem kserokopii dokumentu w postaci aktu notarialnego Rep. A Nr [...].

W oparciu o powyższe zarzuty W. M. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi drugiej instancji, a także o zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania. Jednocześnie wniosła o "unieważnienie z urzędu wpisu w operacie ewidencji gruntów działki nr [...] położonej w obrębie M. P., zapisanej bez tytułu prawnego na rzecz A. i Z. małż. M. po śmierci w dniu [...] grudnia 1993 r. S. M., oraz następnych działek powstałych z podziału tej działki.

W uzasadnieniu skargi skarżąca ponownie podniosła, że jej rodzice W. i S. małż. M. w 1975 r., tj. na mocy aktu notarialnego Rep. A Nr [...], przepisali na rzecz A. i Z. małż. M. tylko cześć działki o pow. ponad 5 ha. Wniosek z dnia [...] stycznia 2015 r. dotyczył natomiast pozostałej części tej działki, która była własnością S. M..

Skarżąca wyjaśniła, że od geodety powzięła wiadomość, iż nieruchomość gruntowa zabudowana w miejscowości M. [...], gmina W., została przepisana na A. i Z. małż. M. bez tytułu prawnego, w oparciu o fałszywe oświadczenie A. i Z. małż. M., że nieruchomość tę odziedziczył po S. M. tylko Z. M. - syn W. i S. M..

Skarżąca podtrzymała również stanowisko, iż jej "metryką urodzenia" oraz aktem zgonu S. M. udowodniła, że jest "prawnym spadkobiercą w linii prostej po zmarłej S. M.".

W odpowiedzi na skargę L. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Mając na uwadze sformułowane w skardze wnioski wypada na wstępie wyjaśnić, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem w granicach zakreślonych w art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2014 r., poz. 1647) oraz art. 3 i art. 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 270 ze zm., dalej jako "p.p.s.a."). Stosując środki określone w wyżej wskazanych ustawach sąd bada legalność zaskarżonego aktu pod kątem jego zgodności z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).

Rozpoznając sprawę w ramach powyższych kryteriów Sąd doszedł do wniosku, że skarga nie jest zasadna. Zaskarżona decyzja nie narusza bowiem prawa w stopniu uzasadniającym jej uchylenie.

Materialnoprawną podstawę kontrolowanego rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 17 maja 1989 r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 1629 ze zm.), dalej jako "p.g.k.". Ustawa ta reguluje, między innymi sprawy dotyczące ewidencji gruntów i budynków (art. 1 pkt 3).

Do spraw związanych z prowadzeniem ewidencji gruntów odnosi się przepis art. 20 p.g.k. Przepis ten w ust. 1 przewiduje, że ewidencja gruntów i budynków obejmuje informacje dotyczące:

1) gruntów – ich położenia, granic, powierzchni, rodzajów użytków gruntowych oraz ich klas gleboznawczych, oznaczenia ksiąg wieczystych lub zbiorów dokumentów, jeżeli zostały założone dla nieruchomości, w skład której wchodzą grunty;

2) budynków – ich położenia, przeznaczenia, funkcji użytkowych i ogólnych danych technicznych;

3) lokali – ich położenia, funkcji użytkowych oraz powierzchni użytkowej.

W myśl art. 20 ust. 2 pkt 1 p.g.k., w ewidencji gruntów i budynków wykazuje się także właścicieli nieruchomości, a w przypadku:

a) nieruchomości Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego - oprócz właścicieli inne podmioty, w których władaniu lub gospodarowaniu, w rozumieniu przepisów o gospodarowaniu nieruchomościami Skarbu Państwa, znajdują się te nieruchomości;

b) gruntów, dla których ze względu na brak księgi wieczystej, zbioru dokumentów albo innych dokumentów nie można ustalić ich właścicieli - osoby lub inne podmioty, które władają tymi gruntami na zasadach samoistnego posiadania.

Informacje, o których mowa w art. 20 ust. 1 i 2 p.g.k., zawiera operat ewidencyjny, który składa się z bazy danych prowadzonej w systemie teleinformatycznym, obejmującej zbiory danych przestrzennych infrastruktury informacji przestrzennej, dotyczące ewidencji gruntów i budynków (katastru nieruchomości) oraz zbioru dokumentów uzasadniających wpisy do bazy danych (art. 24 ust. 1 w zw. z art. 4 ust. 1a pkt 2 p.g.k.).

Kwestie udostępniania informacji zawartych w operacie ewidencyjnym regulują przepisy art. 24 ust. 3 – 5 p.g.k. Pierwszy z tych ustępów określa formy, w jakich przedmiotowe informacje są udostępniane. Ust. 4 art. 24 p.g.k. stanowi z kolei, że każdy może żądać udostępnienia tych informacji, zastrzegając przy tym wyjątek od tej zasady uregulowany w ust. 5. Jak wynika z tego ostatniego ustępu, zastrzeżenie to odnosi się danych podmiotowych, tj. dotyczących (w szczególności) właścicieli nieruchomości. Z powołanego przepisu wynika bowiem, że dane ewidencji gruntów i budynków zawierające dane podmiotów, o których mowa w art. 20 ust. 2 pkt 1, są udostępniane przez Starostę (zaś wypisy z operatu ewidencyjnego, zawierające takie dane – odpowiednio – wydawane), enumeratywnie wymienionym podmiotom, do których należą:

1) właściciele oraz osoby i jednostki organizacyjne władające gruntami, budynkami lub lokalami, których dotyczy udostępniany zbiór danych lub wypis;

2) organy administracji publicznej albo podmioty niebędące organami administracji publicznej, realizujące, na skutek powierzenia lub zlecenia przez organ administracji publicznej, zadania publiczne związane z gruntami, budynkami lub lokalami, których dotyczy udostępniany zbiór danych lub wypis;

2a) operatorzy sieci w rozumieniu ustawy z dnia [...] maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz. U. z 2015 r. poz. 880, 1045, 1777 i 2281 oraz z 2016 r. poz. 903 i 1250);

3) inne podmioty niż wymienione w pkt 1-2a, które mają interes prawny w tym zakresie.

Mając na względzie opisany wyżej stan prawny, stwierdzić w pierwszej kolejności należy, że przedmiotem żądania skarżącej w niniejszej sprawie było udostepnienie danych z operatu ewidencyjnego, które niewątpliwie należy zakwalifikować jako dane podmiotowe, o których mowa w art. 20 ust. 2 pkt 1 p.g.k. Skarżąca domagała się bowiem ustalenia w oparciu o jaki dokument działka nr ewid.[...], położona w obrębie 9 M. P., została po śmierci w dniu [...] grudnia 1993 r. S. M. zapisana w operacie ewidencji gruntów i budynków na rzecz A. i Z. małż. M.. Ponadto skarżąca domagała się udostępnienia jej kopii powyższego dokumentu. W ocenie Sądu oczywiste jest zatem, że skarżąca domagała się od Starosty L. udostepnienia danych, które bezpośrednio dotyczą właścicieli wskazanej nieruchomości.

Zasadnie więc organy obu instancji uznały, że skoro skarżąca nie jest właścicielką działki wymienionej w jej wniosku (a jednocześnie w sposób oczywisty nie należy do podmiotów, o których mowa w art. 24 ust. 5 pkt 2 i 2a), udostępnienie jej wnioskowanych danych uwarunkowane jest wykazaniem interesu prawnego w tym zakresie (art. 24 ust. 5 pkt 3 p.g.k.).

Sąd w całości podziela stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji, iż skarżąca posiadania takiego interesu prawnego nie wykazała. Niewątpliwie interes prawny w uzyskaniu wnioskowanych informacji, dotyczących działki nr ewid.[...] w miejscowości M. P., mógłby wynikać z następstwa prawnego skarżącej względem S. M. (w sytuacji gdyby zostało potwierdzone, że S. M. była niegdyś oznaczona w operacie ewidencyjnym jako właścicielka ww. działki), skoro skarżąca kwestionuje zasadność przyjęcia w ewidencji, iż doszło do przeniesienia własności tej nieruchomości na rzecz innych osób. Słuszna jest jednak ocena organów, iż skarżąca następstwa prawnego względem S. M. nie udokumentowała w należyty sposób. Przedłożone przez skarżącą wraz z wnioskiem z dnia [...] stycznia 2015 r. kopie dokumentów w postaci odpisu skróconego aktu urodzenia skarżącej oraz odpisu skróconego aktu zgonu S. M. (k. 2-3 akt. adm. I inst.) potwierdzają bowiem jedynie, że S. M. zmarła, zaś skarżąca jest jej córką. Jakkolwiek z tego względu skarżąca niewątpliwie należała do grona ustawowych spadkobierców S. M., to jednak nie przesądza to o tym, że ostatecznie nabyła ona przedmiotowy spadek, już choćby z tego względu, że przepisy Kodeksu cywilnego poza dziedziczeniem ustawowym przewidują również powołanie do spadu na podstawie testamentu, które ma pierwszeństwo przed dziedziczeniem ustawowym (art. 926 § 1 i 2 k.c.). Kodeks cywilny przewiduje ponadto możliwość wyłączenia spadkobiercy od dziedziczenia (art. 928 k.c.). W pełni uzasadnione jest więc stanowisko organów, iż następstwo prawne skarżącej W. M. względem jej zmarłej matki S. M. mogło zostać potwierdzone jedynie stosownym postanowieniem właściwego sądu o stwierdzeniu nabycia spadku, ewentualnie sporządzonym przez notariusza aktem poświadczenia dziedziczenia. Skoro zaś skarżąca żadnego z tych dokumentów w toku postępowania nie przedstawiła, zasadne było uznanie, iż nie wykazała ona posiadania interesu prawnego w uzyskaniu wnioskowanych danych podmiotowych z operatu ewidencyjnego, a tym samym, że dane te nie mogły jej zostać udostępnione.

W tym miejscu wypada stwierdzić, że organ drugiej instancji błędnie przyjął, iż niewykazanie przez skarżącą interesu prawnego w uzyskaniu wnioskowanej informacji czyni przedmiotowe postępowanie bezprzedmiotowym i uzasadnia jego umorzenie na zasadzie art. 105 § 1 k.p.a. W ocenie Sądu, w przypadku żądania udostępnienia z operatu ewidencyjnego danych dotyczących właścicieli określonej nieruchomości, konieczność wykazania przez wnioskodawcę interesu prawnego w tym zakresie, stanowi - jak wynika z art. 24 ust. 5 p.g.k. – niezbędną przesłankę merytoryczną. Negatywna ocena jej zaistnienia winna zatem prowadzić do odmowy udostępnienia wnioskowanych danych z operatu, nie zaś do umorzenia postępowania. Uchybienie w tym zakresie, jakim obarczona jest zaskarżona decyzja, pozostaje jednak bez wpływu na wynik sprawy. Podjęte rozstrzygnięcie o umorzeniu postępowania ma bowiem w istocie ten sam skutek dla stron, jaki miałoby wydanie w niniejszej sprawie merytorycznej decyzji odmownej, albowiem również prowadzi do nieudostępnienia skarżącej wnioskowanych danych.

Z tych wszystkich względów, nie stwierdzając naruszenia prawa, które dawałoby podstawy do wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego, Sąd na mocy art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.