Wyrok NSA, sygn. akt II FSK 1141/07
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2008-07-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 19 par. 1, art. 22 par. 1,2,3,
journal: Dz.U. 2005 nr 229 poz 1954
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jedn.
article: art. 5 ust. 9a i 9b
journal: Dz.U. 2004 nr 121 poz 1267
law: Ustawa z dnia 21 czerwca 1996 r. o urzędach i izbach skarbowych - tekst jedn.
article: art. 133 par. 1, art. 141 par. 4
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Jan Rudowski, Sędziowie NSA Krystyna Nowak, WSA del. Sławomir Presnarowicz (sprawozdawca), Protokolant Barbara Mróz, po rozpoznaniu w dniu 8 lipca 2008 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 27 kwietnia 2007 r. sygn. akt I SA/Po 84/07 w sprawie ze skargi P. K. P. S.A. z siedzibą w W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia 2 listopada 2006 r. nr [...] w przedmiocie zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 27 kwietnia 2007r., sygn. akt I SA/Po 84/06, uchylił postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia 02 listopada 2006 r., Nr [...] w przedmiocie zarzutów w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego w stosunku do P. [...] SA w W., zwanej dalej Spółką. Podstawą prawną powyższego orzeczenia Sądu I instancji był art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm. ), określanej dalej p.p.s.a.

Z ustaleń stanu faktycznego podanego w zaskarżonym wyroku wynika, że Spółka w toku prowadzonego przez Naczelnika Urzędu Skarbowego P. postępowania egzekucyjnego, wszczętego na wniosek Wójta Gminy L., a dotyczącego wyegzekwowania zaległego podatku od nieruchomości, wniosła zarzut naruszenia właściwości miejscowej organu egzekucyjnego. W uzasadnieniu zgłoszenia powyższego zarzutu dłużnik wskazał, że jest tzw. dużym podatnikiem, czyli podmiotem, o którym mowa w art. 5 ust. 9b ustawy z dnia 21 czerwca 1996 r. o urzędach i izbach skarbowych (Dz.U. z 2004 r. Nr 121, poz. 1267 ze zm.), zwanej dalej u.u.i.s., w związku z czym odrębnie określa się dla niego właściwość miejscową organów podatkowych, co ma również odpowiednie zastosowanie co do właściwości miejscowej organu egzekucyjnego. Według opinii dłużnika obecnie właściwym organem egzekucyjnym jest dla niego Naczelnik Pierwszego M. Urzędu Skarbowego.

Wójt Gminy L. postanowieniem z dnia 27 września 2006 r., po zapoznaniu się z powyższymi zarzutami na podstawie art. 34 § 1 i § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r., Nr 229, poz. 1954 ze zm.), zwanej dalej u.p.e.a., wyrażając stanowisko wierzyciela w przedmiocie zgłoszonych zarzutów, uznał je za nieuzasadnione. Wskazał, że zarzuty dłużnika nie dotyczą meritum postępowania egzekucyjnego, tj. żądania wyegzekwowania na rzecz Gminy L. zaległości podatkowych.

Spółka wniosła zażalenie na powyższe postanowienie, domagając się uchylenia zaskarżonego postanowienia Wójta Gminy L. oraz orzeczenie o zasadności stanowiska reprezentującego przez P. [...]. Podkreśliła, iż jednostki organizacyjne spółki nie mogą być zarejestrowane jako podatnicy odrębni od Spółki. Jednostki takie w konsekwencji nie mogą być zobowiązanymi, o których mowa w ustawie o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. W związku z tym, zobowiązanym w sprawie może być wyłącznie P. [...] w W.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. postanowieniem z dnia 2 listopada 2006 r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. 22 § 2, art. 33 pkt 9 i art. 34 u.p.e.a., utrzymało w mocy postanowienie organu pierwszej instancji.

Spółka wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, dalej określanym jako WSA, domagając się uchylenia postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego i poprzedzającego je postanowienia Wójta Gminy L., zarzucając postanowieniu drugiej instancji naruszenie prawa materialnego poprzez błędną interpretację i niewłaściwe zastosowanie art. 33 pkt 9 u.p.e.a., w związku z art. 22 § 2 oraz art. 5 ust. 6, 9a i 9b u.u.i.s., oraz § 1, § 2 i § 3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 19 listopada 2003 r. w sprawie terytorialnego zasięgu działania oraz siedzib naczelników urzędów skarbowych i dyrektorów izb skarbowych (Dz. U. z 2003r. nr 209 poz. 2027), zwanego dalej rozporządzeniem.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie i podtrzymało argumentację zaskarżonej decyzji.

WSA w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku uchylającego postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia 02 listopada 2006 r., między innymi podkreślał, że w stosunku do zobowiązanego, tj. P. [..] S.A. w W., doszło - w stanie prawnym sprawy - do spełnienia przesłanki zmiany właściwości organu podatkowego na tzw. "duży urząd skargowy", tj. w realiach niniejszej sprawy na Pierwszy M. Urząd Skarbowy. Wynika to z treści art. 5 ust. 9a pkt 1 w zw. z art. 5 ust. 9b pkt 7a i art. 5 ust. 9c u.u.i.s., oraz § 2 i załącznika nr 2 cytowanego rozporządzenia wydanego na podstawie art. 5 ust. 9c u.u.i.s., a także "zgodnie ze zgromadzonym materiałem dowodowym". W aktach sprawy znajduje się bowiem zawiadomienie o zmianie właściwości naczelnika urzędu skarbowego, jakie Zarząd P. [...] S.A. w W. złożył w dniu 14 października 2003 r. w II Urzędzie Skarbowym w W. i z którego wynika, iż właściwym organem podatkowym dla P. [..] S.A. w W. jest Pierwszy M. Urząd Skarbowy. Zgodnie z art. 5 ust. 6 pkt 7 u.u.i.s., do zakresu działania naczelników urzędów skarbowych należy wykonywanie egzekucji administracyjnej należności pieniężnych. Skoro zatem dla zobowiązanego właściwym organem podatkowym jest Pierwszy M. Urząd Skarbowy, to Naczelnik tego urzędu pełni - zgodnie z przepisem art. 5 ust. 6 u.u.i.s. - funkcję organu egzekucyjnego w zakresie egzekucji należności pieniężnych. Dalej WSA zauważał, że zmiana właściwości naczelnika urzędu skarbowego dla podatników, o których mowa w art. 5 ust. 9b pkt 7a u.u.i.s., nastąpiła z dniem 1 stycznia 2004 r., a postępowanie egzekucyjne zostało wszczęte w 2006 r., czyli po tej dacie, co oznacza, że przepisy u.u.i.s. mają w niniejszej sprawie zastosowanie w brzmieniu wprowadzonym nowelizacją tej ustawy dokonanej ustawą z dnia 27 czerwca 2003 r. o utworzeniu Wojewódzkich Kolegiów Skarbowych oraz o zmianie niektórych ustaw regulujących zadania i kompetencje organów oraz organizację jednostek organizacyjnych podległych ministrowi właściwemu do spraw finansów publicznych.

W skardze kasacyjnej wniesionej za pośrednictwem pełnomocnika ( radcy prawnego ), Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. wnosiło o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi Spółki oraz o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania kasacyjnego w tym kosztów zastępstwa procesowego wg. norm przypisanych. W podstawach skargi kasacyjnej wskazywano na naruszenie:

1.) prawa materialnego, w tym w szczególności art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), poprzez uchylenie wskazanego w nim postanowienia, pomimo jego zgodności z prawem, art. 22 § 2 i § 3 u.p.e.a., przez przyjęcie, iż jedynym właściwym organem egzekucyjnym dla P. [...] S.A. w W. w zakresie egzekucji należności pieniężnych jest Pierwszy M. Urząd Skarbowy,

2.) przepisów prawa procesowego, w tym w szczególności art. 133 § 1, art. 141 § 4, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 153 p.p.s.a., poprzez wydanie wyroku uchylającego postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. w następstwie rozstrzygnięcia o trafności zarzutów skargi, podczas gdy z akt sprawy, które powinny stanowić podstawę wyroku wynika, iż zarzuty te są błędne, stwierdzenie w wyroku naruszenia prawa materialnego bez wskazania konkretnych przepisów mających zastosowanie w niniejszej sprawie, które organ naruszył, nie wyjaśnienie podstawy prawnej rozstrzygnięcia poprzez wskazanie jakie przepisy prawa materialnego i z jakich przyczyn winien zastosować organ, zamieszczenie niewykonalnych, zdaniem organu, wskazań co do dalszego postępowania, brak prawidłowej oceny prawnej, która mogłaby wiązać Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. przy ponownym rozpatrzeniu sprawy.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej zostały uszczegółowione powyższe zarzuty.

Spółka nie skorzystała z przysługującego jej uprawnienia, do wniesienia odpowiedzi na skargę kasacyjną.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Stosownie do treści przepisu art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej i z urzędu bierze pod uwagę jedynie nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie stwierdza się, aby zaistniały przesłanki dające podstawę do unieważnienia zaskarżonego wyroku. Oznacza to związanie sądu odwoławczego zarzutami i wnioskami skargi kasacyjnej, które mogą dotyczyć wyłącznie ocenianego wyroku.

Zgodnie zaś z art. 176 p.p.s.a., skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem, czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany. Natomiast unormowania art. 174 p.p.s.a. wskazują, iż skargę kasacyjną można oprzeć na: naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie ( pkt 1 ) albo naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy ( pkt 2 ). Oceniając pod tym względem skargę kasacyjną w niniejszej sprawie należy stwierdzić, iż odpowiada ona wymaganiom ustawowym.

W literaturze przedmiotu, jak również w orzecznictwie NSA wskazuje się, że gdy w skardze kasacyjnej zarzuca się zarówno naruszenie prawa materialnego, jak i naruszenie przepisów postępowania, w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlega zarzut naruszenia przepisów postępowania, ponieważ dopiero po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez Sąd w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy albo nie został skutecznie podważony, można przejść do skontrolowania procesu subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przez Sąd przepis prawa materialnego ( zob. B. Gruszczyński, Postępowanie kasacyjne na tle orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego, Materiały na konferencję Sędziów NSA, Warszawa 2004, publikacja powołana w: T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, pod red. T. Wosia, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2005, s. 542 oraz wyrok NSA z 9.03.2005 r., FSK 618/04, ONSA WSA 2005, nr 6, poz. 120 ).

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, rozstrzygnięcie sprawy zależało przede wszystkim od oceny zasadności zarzutów prawa materialnego, odnoszących się do zasad ustalenia właściwości organu egzekucyjnego w zakresie egzekucji zaległości podatkowych w podatku od nieruchomości. Jednakże i te zarzuty, tj. naruszenia art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), poprzez uchylenie wskazanego w nim postanowienia, pomimo jego zgodności z prawem, art. 22 § 2 i § 3 u.p.e.a., okazały się nieusprawiedliwione.

Uznając powyższe stanowisko skarżącego zawarte w skardze kasacyjnej za nietrafne należało stwierdzić, co następuje.

Po pierwsze w sprawie poza sporem pozostaje, iż organem właściwym do prowadzenia egzekucji należności pieniężnych z tytułu podatku od nieruchomości należnego Gminie L. był naczelnik urzędu skarbowego (art. 19 § 1 u.p.e.a.). Ustawa nie przyznawała bowiem Wójtowi tej Gminy uprawnień organu egzekucyjnego. Z kolei określenie organu egzekucyjnego właściwego miejscowo w sprawie prowadzenia tego postępowania następowało przy uwzględnieniu treści przepisu art. 22 § 2 u.p.e.a. W przypadku bowiem egzekucji należności pieniężnych z praw majątkowych lub nieruchomości (taka sytuacja miała miejsce w rozpoznawanej sprawie), następowało poprzez wskazanie miejsca zamieszkania lub siedziby zobowiązanego. Ta ogólna reguła mogła podlegać wyłączeniu jedynie wówczas, jeżeli istniały podstawy ustalenia tej właściwości według miejsca położenia składników majątku zobowiązanego (art. 22 § 3 u.p.e.a.). Aby tego rodzaju zmiana właściwości mogła mieć miejsce całość majątku lub większa jego część znana przed egzekucją, powinna znajdować się poza terenem objętym właściwością organu egzekucyjnego ustalonego zgodnie z siedzibą zobowiązanego. Odmiennie ustalana jest również właściwość miejscowa organu egzekucyjnego w egzekucji należności pieniężnych z nieruchomości (art. 22 § 1 u.p.e.a.). W rozpoznawanej sprawie, żaden z tych przypadków wyłączających właściwość organu egzekucyjnego nie wystąpił. Skoro nie budziło wątpliwości, że egzekucja należności z praw majątkowych i ruchomości dotyczyła zobowiązanego, którego siedziba została wskazana przez wpis w Krajowym Rejestrze Sądowym (ul. S., W.), to w ogóle nie było podstaw do uznania za właściwe miejscowo organy egzekucyjne obejmujące swoim zasięgiem terytorialnym województwo w. W sprawie nie wskazywano równocześnie, aby całość majątku bądź znaczna jego część położona była na terenie tego województwa. Zatem zarówno organ egzekucyjny pierwszej instancji (Naczelnik Urzędu Skarbowego P.) jak i organ odwoławczy (Dyrektor Izby Skarbowej w P.), nie mogły zostać uznane za właściwe miejscowo do prowadzenia egzekucji należności pieniężnych z praw majątkowych wobec Spółki (P. [..] S.A. z siedzibą w W.).

Po drugie dalszemu wyjaśnieniu w oparciu o obowiązujące przepisy określające właściwość miejscową organów egzekucyjnych należało rozstrzygnąć, który z tych organów mających siedzibę na terenie miasta s. W., był właściwy miejscowo do egzekucji należności pieniężnych z praw majątkowych wobec Spółki mającej siedzibę na terenie tego miasta. W oparciu o wcześniej omówione przepisy art. 19 § 1 i art. 22 § 2 u.p.e.a. w związku z art. 5 ust. 9 u.u.i.s. oraz przepisami wykonawczymi do tej ustawy (§ 1 i zał. 1 poz. 171 rozporządzenia) organem właściwym miejscowo ze względu na siedzibę Spółki był Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego W., a od 1 stycznia 2006 r. Naczelnik Trzeciego Urzędu Skarbowego W. Sytuacja uległa zmianie wobec powołania z dniem 1 stycznia 2004 r. urzędów skarbowych właściwych dla niektórych kategorii podatników (art. 15 pkt 1 lit. "j" ustawy z dnia 27 czerwca 2003 r. o utworzeniu Wojewódzkich Kolegów Skarbowych oraz zmianie niektórych ustaw regulujących zadania i kompetencje organów oraz organizację jednostek organizacyjnych podległych ministrowi właściwemu do spraw finansów publicznych – określona jako ustawa zmieniająca). W przepisach tej ustawy znowelizowano ustawę o urzędach i izbach skarbowych (u.u.i.s.) w ten sposób, że obok dotychczas obowiązującej kategorii urzędów skarbowych obejmujących właściwością rzeczową i miejscową wszystkich podatników, powołano nową kategorię urzędów skarbowych dla niektórych kategorii podatników wskazanych za pomocą kryteriów ustalonych w tej ustawie (art. 5 ust. 9a i ust. 9b u.u.i.s. w brzmieniu nadanym ustawą zmieniającą). Przepisy tej ustawy od początku jej obowiązywania wzbudziły szereg kontrowersji (por. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 20 czerwca 2005 r. sygn. K 4/04, publ. OTK-A 2005, nr 6, poz. 64 oraz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 marca 2006 r. II FSK 1061/05, publ. Lex nr 187863).

Wątpliwości tego rodzaju powstały również na tle stosowania tych przepisów w przypadku konieczności określenia właściwości miejscowej organu egzekucyjnego, jeżeli organem podatkowym właściwym dla zobowiązanego stał się urząd skarbowy wskazany w art. 5 ust. 9a i ust. 9b u.u.i.s. W tym zakresie brak jest jednolitych poglądów ukształtowanych w orzecznictwie sądów administracyjnych. Poza sporem pozostaje to, że wobec wskazań w art. 19 § 1 i art. 22 § 2 u.p.e.a. jako właściwego organu egzekucyjnego naczelnika urzędu skarbowego, określenie właściwości miejscowej powinno następować przy uwzględnieniu przepisów ustawy o urzędach i izbach skarbowych (u.u.i.s.).

Według pierwszej grupy poglądów ustawa o urzędach i izbach skarbowych nie wyłączała określenia właściwości miejscowej organu egzekucyjnego z uwzględnieniem ogólnej reguły wyrażonej w art. 22 § 2 u.p.e.a. W takiej sytuacji pomimo regulacji wprowadzonych w art. 5 ust. 9a i ust. 9b u.u.i.s. w dalszym ciągu właściwymi miejscowo pozostały dotychczasowe organy egzekucyjne. Jedynym kryterium pozostała bowiem siedziba lub miejsce zamieszkania zobowiązanego. Powstanie kategorii specjalnych urzędów skarbowych (tzw. "dużych urzędów skarbowych") nie wpłynęło na zmianę właściwości miejscowej organu egzekucyjnego (por. wyroki WSA w Warszawie z dnia 8 września 2005 r. sygn. akt III SA/1178/05; z dnia 5 grudnia 2006 r. sygn. akt III SA/Wa 2830/06).

Odmienne poglądy wyrażone zostały w tych orzeczeniach, w których wskazywano, iż naczelnicy "dużych urzędów skarbowych" są właściwi miejscowo do prowadzenia egzekucji administracyjnej należności pieniężnych, jeżeli zobowiązany został zaliczony do kategorii podatników wskazanych w art. 5 ust. 9a i ust. 9b u.u.i.s.

Odmienne poglądy wyrażone zostały w tych orzeczeniach, w których wskazywano, iż naczelnicy "dużych urzędów skarbowych" są właściwi miejscowo do prowadzenia egzekucji administracyjnej należności pieniężnych, jeżeli zobowiązany został zaliczony do kategorii podatników wskazanych w art. 5 ust. 9a i ust. 9b u.u.i.s. Uprawnienie to obejmuje zarówno należności, do których poboru są właściwi, jak również należności na rzecz innych wierzycieli (por. wyroki WSA: z dnia 21 marca 2007 r. sygn. akt III SA/Wa 4294/06; z dnia 7 listopada 2007 r. sygn. akt III SA/Wa 1667/07; z dnia 12 czerwca 2008 r. sygn. akt III SA/Łd 53/08).

Do tej drugiej grupy poglądów przyłącza się również Naczelny Sąd Administracyjny w składzie orzekającym. O tym, że tzw. "duże urzędy skarbowe" pozostają organami właściwymi w zakresie egzekucji administracyjnej w stosunku do tej kategorii podmiotów, które zostały wskazane w przepisach art. 5 ust. 9a i 9b u.u.i.s. w sposób dostateczny przemawiają regulacje odnoszące się do ich właściwości rzeczowej. Tworząc dodatkową kategorię urzędów skarbowych, nie przewidziano dla nich odmiennego zakresu właściwości rzeczowej niż dla kategorii urzędów skarbowych dotychczas funkcjonujących. Stosownie do przepisu art. 5 ust. 6 pkt 7 u.u.i.s. do zakresu działania naczelników urzędów skarbowych należy wykonywanie egzekucji należności pieniężnych. Ograniczenie tego zakresu rzeczowego nie mogło z oczywistych względów nastąpić przy określeniu terytorialnego zasięgu działania naczelników urzędów skarbowych. Czym innym jest bowiem wyznaczenie właściwości rzeczowej poszczególnych organów, a czym innym ich właściwości miejscowej. Brak ograniczeń w zakresie prowadzenia egzekucji administracyjnej należności pieniężnych oznacza, że naczelnicy urzędów skarbowych, których terytorialny zasięg działania został wskazany według kryteriów wprowadzonych w art. 5 ust. 9a i 9b u.u.i.s. stali się właściwi miejscowo do prowadzenia egzekucji administracyjnej należności pieniężnych w stosunku do tej grupy podatników (art. 5 ust. 6 pkt 7 w związku z art. 5 ust. 9a i ust. 9b oraz § 2 i zał. 2 rozporządzenia ). Do zmiany tej oceny nie mogła doprowadzić zawiła wykładnia celowościowa zaproponowana w pierwszej grupie orzeczeń, wskazująca na cel utworzenia tzw. "dużych urzędów skarbowych". Tego rodzaju wykładnia, prowadząc do domniemania właściwości organu administracji, w ogóle nie mogła zostać zaaprobowana. Na przeszkodzie do takiego rozumienia omawianych przepisów nie stoi również regulacja art. 22 § 2 u.p.e.a. wskazująca jedynie na ustalenie właściwości organu egzekucyjnego zgodnie z siedzibą zobowiązanego. Natomiast wskazanie zasięgu terytorialnego działania określonego urzędu skarbowego następuje w zgodzie z omówionymi przepisami ustawy o urzędach i izbach skarbowych.

Z tych względów w rozpoznawanej sprawie w oparciu o przepisy art. 19 § 1, art. 22 § 2 u.p.e.a. oraz o zasady odnoszące się do zasięgu terytorialnego urzędów skarbowych należało wskazać organ egzekucyjny właściwy dla Spółki.

W takiej sytuacji wpływu na wynik sprawy nie mogły już mieć podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia przepisów postępowania, w tym w szczególności art. 133 § 1, art. 141 § 4, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 153 p.p.s.a., poprzez wydanie wyroku uchylającego postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. w następstwie rozstrzygnięcia o trafności zarzutów skargi.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny uznał skargę kasacyjną jako nie zasługującą na uwzględnienie i stosując przepisy art. 184 p.p.s.a. oraz będąc związany wnioskami skargi kasacyjnej, poprzez treść art. 183 § 1 p.p.s.a., orzekł o oddaleniu skargi.