Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 339/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2007-01-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Planowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 4, art. 59, art. 60, art. 50 ust. 1, art. 86, art. 61, art. 63, art. 64, art. 52
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mariola Jaroszewska Sędziowie: Sędzia NSA Krzysztof Ziółkowski Sędzia WSA Wanda Antończyk (spr.) Protokolant Sekretarz Sądowy Diana Wojtowicz po rozpoznaniu w dniu 10 stycznia 2007 r. na rozprawie sprawy ze skargi A Spółki z ograniczoną odpowiedziałnością w G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 3 kwietnia 2006 r., nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy terenu oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 12 sierpnia 2005rnr[...] Prezydent Miasta na podstawie art.4ust.2pkt.2, art.59ust.1 i 2, art.61 ust.1, art.53 ust.3 i 4pkt9, art. 54 i art. 55 w związku z art.64ust.1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu przestrzennym / Dz.U. nr 80, poz.717/ ze zm./, rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego /Dz. U. nr 163, poz. 1588/, rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy / Dz. U. nr 164, poz. 1589/ oraz na podstawie art. 104 kodeksu postępowania administracyjnego po rozpatrzeniu wniosku M. P. w sprawie ustalenia warunków zabudowy, ustalił warunki zabudowy dla inwestycji: kiosk handlowy typu Ruch / sprzedaż prasy/ na działce nr [...] km [...] położonej przy Al. Z. stanowiącej własność miny Miasta oznaczonej literami A-B-C-D-E-F-A na załączniku graficznym załączonym do decyzji.

W uzasadnieniu organ wskazał, że inwestycja objęta decyzją jest przewidziana do realizacji w obszarze terenu spełniającego warunki, o których mowa w art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, co potwierdza analiza obszaru wyznaczonego zgodnie z § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego / Dz. U. nr 64, poz. 1588/ będąca załącznikiem do decyzji. Warunki zawarte w decyzji uzgodniono z zarządcą drogi postanowieniem nr [...] z dnia 14 czerwca 2005r. Inwestycja nie narusza interesów osób trzecich przy uwzględnieniu w projekcie budowlanym warunków zawartych w decyzji, w szczególności w pkt. 2d. W trakcie postępowania poprzedzającego wydanie decyzji strony nie wniosły uwag ani zastrzeżeń. Ponadto warunki zabudowy zawarte w decyzji zostały zaopiniowane przez Wydział Urbanistyki, a inwestycję można realizować na przedmiotowym terenie po spełnieniu wszystkich warunków decyzji.

Od powyższej decyzji odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego wniósł uczestnik postępowania A Spółka z o.o. w G., wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i rozstrzygnięcie co do istoty.

Przedmiotowej decyzji uczestnik postępowania zarzucił:

1/ naruszenie przepisów prawa materialnego

a. art. 54 pkt 2 lit.d/, art. 61 ust.1 oraz art. 64ust.2 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu przestrzennym / Dz. U. z 2003r., nr 80, poz. 717 ze zm./,

b. § 6 i § 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego / Dz. U. z 2003r., nr 164, poz. 1588/,

c. art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane / Dz. U. z 2003r., nr 207, poz. 2016 ze zm./ w związku z art. 233 kc;

2/naruszenie przepisów proceduralnych, a w szczególności:

a. art. 107 § 1 i 3 kpa, albowiem decyzja pozbawiona jest należytego uzasadnienia faktycznego i prawnego,

b. art. 107 § 2 kpa, albowiem brak jest obligatoryjnych elementów decyzji o warunkach zabudowy stosownie do art.§ 6 i 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

W uzasadnieniu odwołania na wstępie podkreślono, że stosownie do art. 64ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przepisy art. 51 ust. 3, art. 52, art. 53 ust. 3-5a, art. 54, art.56 stosuje się odpowiednio do decyzji o warunkach zabudowy.

Stosownie do art. 53 ust. 3 w związku z art. 64 ust. 1 ustawy w postępowaniu związanym z wydaniem decyzji o warunkach zabudowy organ dokonuje analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych, a także stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji. Wynik tej analizy powinien znaleźć swoje odzwierciedlenie w postanowieniach decyzji o warunkach zabudowy, która zgodnie z art. 54 pkt 2 lit. d/ w związku z art. 64 ust. 1 ustawy powinna określać warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, a w szczególności w zakresie wymagań dotyczących ochrony interesów trzecich. Odnosząc powyższe do treści zaskarżonej decyzji odwołujący podał, iż w decyzji podano, że " zaopatrzenie kiosku nie może odbywać się z pętli , zabraniają tego przepisy ruchu drogowego i istniejące znaki drogowe. Pojazdy zaopatrzenia mogą zaopatrywać kiosk z części parkingu B, przylegającego do działki nr [...] km [...]". Strona zakwestionowała to ustalenie podnosząc, że w sprawie ani inwestor, ani organ I instancji nie zwracali się do niego jako użytkownika wieczystego nieruchomości, na której znajduje się powołany parking z wnioskiem o udzielenie zgody na zaopatrywanie kiosku w ten sposób. Obecnie z parkingu korzystają wyłącznie klienci skarżącego i obowiązuje na jego terenie zakaz ruchu wszelkich innych pojazdów, nie przewiduje się też zmiany tej zasady. W kontekście przyjętych w zaskarżonej decyzji założeń, że parking jest jedynym miejscem, z którego można zaopatrywać kiosk, brak uzgodnienia tej kwestii na obecnym etapie- biorąc pod uwagę iż decyzja o warunkach zabudowy , zgodnie z art. 55 w związku z art. 64 ust. 1ustawy wiąże organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę- stanowi istotne naruszenie przepisów i stanowi zagrożenie swobodnego korzystania z nieruchomości przez skarżącego.

W dalszym ciągu odwołania skarżący dodatkowo przedstawił argumenty w celu wykazania, że warunki ustalone w decyzji są wyrazem braku poszanowania interesu skarżącego i wręcz godzą w jego interesy, a nadto, iż w decyzji brak jest elementów, które chroniłyby interesy osób trzecich występujących na obszarze oddziaływania obiektu co z kolei stanowi naruszenie art. 5 ust. 1 pkt 9 prawa budowlanego. Wskazano, że opisane wyżej ustalenie warunków dokonane bez żadnego uzgodnienia ze skarżącym-użytkownikiem wieczystym sąsiedniej nieruchomości stanowi naruszenie jego uprawnień zawartych w art. 233 kc zgodnie, z którym w granicach ustalonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego oraz przez umowę o oddanie gruntu Skarbu Państwa lub gruntu należącego do jednostek samorządu terytorialnego bądź ich związków w użytkowanie wieczyste, użytkownik może korzystać z gruntu z wyłączeniem innych osób, w tych samych granicach użytkownik wieczysty może swoim prawem rozporządzać. Organ I instancji nakazuje niejako skarżącemu wprowadzenie pewnych zasad korzystania z nieruchomości, której jest użytkownikiem- dysponuje prawem, które do niego nie należy, bowiem decyzja o tym , czy można zaopatrywać kiosk z nieruchomości skarżącego leży tylko i wyłącznie w jego gestii. Wskazano, że w decyzji ustalono warunki zgodnie , z którymi lokalizacja kiosku nie powinna ograniczać widoczności reklam umieszczonych na zewnętrznej stronie paneli reklamowych zainstalowanych na bocznych ścianach wiat przystankowych i konieczne jest dokonanie stosownych uzgodnień z jedną z firm- właścicielem wiaty, a taki warunek godzi w interesy skarżącego. Kiosk, którego budowy dotyczy decyzja miałby zostać zlokalizowany przed budynkiem B. Jego elewacja zasłaniałaby budynek B oraz widniejące na nim reklamy. Skoro Prezydent nakazał dokonanie uzgodnień z właścicielami małych wiat, powinien tym bardziej nakazać dokonanie uzgodnień ze skarżącym- właścicielem budynku. Brak takiego nakazu winien skutkować uchyleniem decyzji.

Odwołujący powołując się na powyższe podniósł, że analiza , o jakiej mowa w art. 53 ust. 3 w związku z art. 64 ust. 1 ustawy została przeprowadzona przez organ I instancji wadliwie, wskutek czego decyzja została wydana z naruszeniem art. 54 pkt 2 lit. d/ w związku z art. 64 ust. 1 ustawy- bez uwzględnienia wymagań dotyczących ochrony interesów trzecich. Powyższe sprawiło, iż warunek z art. 61 ust. 1 pkt 5 ustawy nie został spełniony, a decyzja o warunkach zabudowy została wydana wbrew postanowieniom art. 61 ust. 1 ustawy.

Podniesiono również , że budowa kiosku w sąsiedztwie B narusza ład przestrzenny w rozumieniu art. 2 pkt 1 ustawy , zgodnie z którym przestrzeń powinna być tak ukształtowana , aby tworzyć harmonijną całość oraz uwzględnić w uporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, społeczno-gospodarcze, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno- estetyczne. Inwestycja budowy kiosku planowana jest całkowicie wbrew tej zasadzie- architektura oraz rozmiary kiosku zupełnie nie współgrają z architekturą i wymiarami B, są zupełnie niejednolite pod względem kompozycyjno-estetycznym.

Ponadto, jak zarzucił odwołujący, w decyzji o warunkach zabudowy brak jest wzmianki o określeniu powierzchni sprzedaży inwestycji, mimo że stosownie do art. 64 ust. 2 ustawy o planowaniu w przypadku planowanej budowy obiektu handlowego wniosek o ustalenie warunków zabudowy powinien zawierać określenie powierzchni sprzedaży.

Uzasadniając odwołanie w części dotyczącej naruszenia przepisów proceduralnych odwołujący powołał się i przytoczył treść przepisów art. 107 § 1 i 3 kpa ustalających niezbędne elementy decyzji administracyjnej i podniósł, że w decyzji brak jest prawidłowego uzasadnienia faktycznego i prawnego.

W części dotyczącej ustalenia warunków zabudowy działki nr [...] KM [...] w zakresie komunikacji organ I instancji powołuje się na stanowisko Zarządu Komunikacji Miejskiej nr [...] z dnia 10.10.2005r., w sytuacji gdy decyzja datowana jest na dzień 12 sierpnia 2005r. Jest to kwestia szczególnie istotna gdyż pismo ZKM jest jedyną podstawą dla ustalenia przez organ I instancji warunków zabudowy naruszających uprawnienia skarżącego. Wyjaśnienie tej kwestii jest w sprawie niezbędne, bowiem ewentualne ustalenie, że pismo to zostało wydane po dacie decyzji sprawiłoby, iż sama decyzja wydana byłaby bez podstawy prawnej.

Strona wskazała, że stosownie do art. 107 § 2 kpa przepisy szczególne mogą określać także inne składniki, które powinna zawierać decyzja administracyjna poza elementami określonymi w art. 107 § 1 kpa. W niniejszej sprawie , jak wskazano w odwołaniu takie obligatoryjne składniki zostały określone w powołanym wyżej rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W rozporządzeniu tym określono w szczególności wymagania dotyczące linii zabudowy, wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu, szerokości elewacji frontowej, wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki oraz geometrii dachu / kąta nachylenia, wysokości kalenicy i układu połaci dachowych/, jakie powinny się znaleźć w decyzji o warunkach zabudowy.

Wskazano, że decyzja z dnia 12 sierpnia 2005r. wbrew postanowieniom powołanych aktów prawnych nie zawiera:

1/ określenia szerokości elewacji frontowej- co stanowi naruszenie § 6 rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003r.,

2/ określenia kąta nachylenia oraz wysokości kalenicy dachu- co stanowi naruszenie

§ 8 powyższego rozporządzenia.

Wobec powyższego, jak podniósł odwołujący, z uwagi na fakt, że decyzja nie zawiera elementów , których istnienie jest obowiązkowe- powinna zostać uchylona.

Rozpatrując odwołanie Samorządowe Kolegium Odwoławcze – decyzją z dnia 3 kwietnia 2006r. orzekło o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji.

W uzasadnieniu organ II instancji wskazał, że zgodnie z art. 59 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ustalenia warunków w przypadku braku planu miejscowego, polegające na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części , wymaga ustalenia , w drodze decyzji o warunkach zabudowy. Przepis art. 50 ust. 2 stosuje się odpowiednio. Decyzję o warunkach zabudowy wydaje , z zastrzeżeniem ust. 3, wójt, burmistrz albo prezydent miasta po uzgodnieniu z organami, o których mowa w art. 53 ust. 4, i uzyskaniu uzgodnień lub decyzji wymaganych przepisami odrębnymi / art. 60 ust. 1/. Przepisy art. 50 ust.3, art. 51 ust. 3, art. 52, art. 53 ust. 3-5, art. 54, art. 55 i art. 56 stosuje się odpowiednio do decyzji o warunkach zabudowy. Wynika to z 64 ust. 1 ustawy.

Ustalenie warunków zabudowy następuje na wniosek inwestora stosownie do art. 52 ust. 1 ustawy. Wniosek ten powinien spełniać wymogi określone w przepisie art. 52 ust. 2. Przepis art. 53 ust. 3 stanowi, że właściwy organ w postępowaniu związanym z wydaniem decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dokonuje analizy:

1/ warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych;

2/ stanu faktycznego i prawnego terenu , na którym przewiduje się realizację inwestycji.

Sposób ustalania w decyzji o warunkach zabudowy wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w tym wymagań dotyczących ustalenia linii zabudowy, wielkości powierzchni działki albo terenu, szerokości elewacji frontowej, wysokość górnej krawędzi frontowej, jej gzymsu lub attyki, geometrii dachu określa rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. / Dz. U.nr 164, poz. 1588/. W celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy terenu w zakresie warunków , o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy / § 3 ust. 1 rozporządzenia/. Zgodnie z przepisem art. 61 ust. 1 ustawy, którego treść organ przytoczył, wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia warunków przewidzianych w tym przepisie.

Natomiast stosownie do przepisu art. 54 ustawy decyzja o warunkach zabudowy określa:

1/ rodzaj inwestycji;

2/ warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, a w szczególności w zakresie:

a/ warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego,

b/ ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej,

c/ obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji,

d/ wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich,

e/ ochrony obiektów budowlanych na terenach górniczych;

3/ linie rozgraniczające teren inwestycji, wyznaczone na mapie w odpowiedniej skali, z zastrzeżeniem art. 52 ust. 2 pkt 1.

Sposób zapisywania ustaleń decyzji o warunkach zabudowy został określony w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz decyzji o warunkach zabudowy / Dz. U. nr 164, poz. 1589/. Kolegium wskazało jednocześnie , że nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi.

Z wniosku inwestora wynika, że planowane zamierzenie to budowa kiosku handlowego typu Ruch / sprzedaż prasy/ o powierzchni 6m².

Jak wynika z materiału dowodowego obszar poddany analizie / działki [...], [...], [...], [...], [...], [...]/ to działki zabudowane oraz działki niezabudowane stanowiące pas drogowy / [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] oraz [...]. Natomiast teren objęty wnioskiem to działka [...] przy al. Z.- teren komunikacji miejskiej z urządzoną pętlą autobusową- dwie wiaty przystankowe, słupy elektryczne, trawnik. Teren sąsiadujący z inwestycją stanowi teren B wraz z zespołem parkingów-działki [...], [...], [...], [...] oraz działka [...] zabudowana budynkiem mieszkalno- usługowym, działka [...] niezabudowana i działki pozostałe stanowiące pas drogowy. Organ II instancji wskazał, że lokalizacja kiosku będzie stanowić kontynuację zabudowy istniejącej, jego forma architektoniczna powinna nawiązywać do istniejących na tej samej działce wiat przystankowych. Linia zabudowy powinna wynikać ze sposobu zagospodarowania i funkcjonowania działki. Ze względu na sposób zabudowy nie można przyjąć linii zabudowy dla projektowanego kiosku, jako przedłużenia linii istniejących. Średni wskaźnik powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki z uwagi na powierzchnię 6m² kiosku i lokalizację na terenie komunikacji miejskiej nie był analizowany. Podobnie nie analizowano szerokości elewacji frontowej przyjmując ją jako zróżnicowaną podobnie jak wysokość krawędzi elewacji frontowej- 1 do 4 kondygnacji. Przyjęto geometrię dachu kiosku jako dach łukowy podobnie jak wiaty przystankowe. Działka ma bezpośredni dostęp do drogi publicznej od al. Zwycięstwa. Teren objęty analizą posiada infrastrukturę techniczną wystarczającą dla zabezpieczenia potrzeb planowanej inwestycji. Decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Powołując się na powyższe organ II instancji ustalił, że w sprawie spełnione są wszystkie warunki określone w przepisie art. 61 ust. 1 pkt 1-5 ustawy, które dają możliwość wydania decyzji o warunkach zabudowy. Zdaniem Kolegium postępowanie organu I instancji zostało przeprowadzone prawidłowo, zaskarżona decyzja nie narusza powołanych przepisów prawa, nie rodzi praw do terenu ani nie narusza prawa własności i interesów osób trzecich.

Odnosząc się do zarzutów przedstawionych w odwołaniu organ II instancji wskazał, że decyzja odpowiada przesłankom wskazanym w art. 107 § 1kpa, posiada orzeczenie, jak i uzasadnienie właściwe dla decyzji ustalających warunki zabudowy terenu oraz zawiera wszystkie niezbędne jej elementy. W decyzji uwzględniono wynik analizy terenu oraz wskazano na ochronę interesów osób trzecich. Decyzja ta nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich. Inwestycja nie może naruszać uprawnień osób trzecich w zakresie wskazanym w art. 5 prawa budowlanego. Organ II instancji podał, że inwestor wbrew obawom odwołującej się Spółki, by uzyskać pozwolenie na budowę musi spełnić warunki wskazane w decyzji, w tym dotyczące komunikacji. Warunki te określone zostały w piśmie Zarządu Komunikacji Miejskiej z dnia 10 maja 2005r, do organu I instancji wpłynęły 17 maja 2005r. Natomiast data 10.10.2005r. podana w uzasadnieniu decyzji organu I instancji została podana omyłkowo, a omyłka ta nie ma wpływu na treść decyzji. Organ II instancji wskazał ponadto, że nie jest wadą decyzji brak uzgodnienia z odwołującą się możliwości zaopatrywania kiosku z parkingu należącego do niej, gdyż inwestor ubiegając się o wydanie pozwolenia na budowę zmuszony będzie takie uzgodnienie z odwołującą się przedstawić i podobna sytuacja dotyczy uzgodnień z właścicielami wiat przystankowych. Za bezzasadne Kolegium uznało zarzuty dotyczące pominięcia powierzchni kiosku, która została ustalona w decyzji oraz zarzut dotyczący niejednolitej kompozycyjno- estetycznej architektury kiosku, która zdaniem skarżącej nie współgra z architekturą B, w świetle dokonanej analizy funkcji i cech zabudowy.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję A Spółka z o.o. w G. zaskarżonej decyzji zarzuciła:

A. naruszenie przepisów prawa materialnego

1/ art. 54 pkt 2 lit. d/ , art. 61 ust. 1 oraz art. 64 ust. 2 ustawy o planowaniu I zagospodarowaniu przestrzennym,

2/ art. 5 ust. 1pkt 9 prawa budowlanego,

3/ § 6 i § 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego,

B. naruszenie przepisów proceduralnych , a w szczególności:

1/ art. 77 § 1kpa, albowiem ani organ I instancji, ani organ II instancji nie rozpatrzył wyczerpująco materiału dowodowego i nie dokonał analizy, o jakiej mowa w art. 53 ust. 3ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym,

2/ art. 107 § 1 i 3 kpa , albowiem decyzja Prezydenta Miasta z 12 sierpnia 2005r. pozbawiona jest należytego uzasadnienia faktycznego i prawnego,

3/ art. 107 § 2 kpa, albowiem wymieniona decyzja 12 sierpnia 2005r. nie zawiera obligatoryjnych elementów decyzji o warunkach zabudowy stosownie do § 6 i § 8 powołanego rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 sierpnia 2003r.

Powołując się na powyższe skarżący wniósł o uchylenie decyzji organu II, jak i oraz decyzji organu I instancji oraz o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi skarżący zarzucił, że organ II instancji w uzasadnieniu swojej decyzji ograniczył się do przytoczenia treści stosownych przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, pobieżnie odnosząc się do zarzutów podniesionych w odwołaniu. Z tych przyczyn jak podał skarżący zarzuty skargi stanowią w głównej mierze powtórzenie zarzutów podniesionych w odwołaniu, które powinny być poddane dogłębnej analizie. W konsekwencji powyższego stanowiska skarżący ponownie w sposób szczegółowy i wyżej przytoczony w odwołaniu uzasadnił swoje zarzuty dotyczące naruszenia prawa materialnego i zasad postępowania. Nadto odnośnie zarzutu dotyczącego naruszeń w postępowaniu administracyjnym skarżący dodatkowo zarzucił naruszenie art. 77§ 1 kpa zarówno w postępowaniu przed Prezydentem Miasta, jak i przed Samorządowym Kolegium Odwoławczym. Skarżący podał, że stosownie do tego przepisu organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Skarżący zarzucił, że w rozpatrywanej sprawie żaden z organów nie dokonał wyczerpującej analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych, a także stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji, do czego zobligowane są przez art. 53 ust. 3 w związku z art. 64 ust. 1 ustawy. Organy administracji miały obowiązek podczas postępowania dowodowego ustalić zakres kolizji interesów pomiędzy inwestorem a skarżącym oraz określić, które z nich chronione są normami prawa powszechnie obowiązującego, jednak czynności te nie zostały dokonane.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Organ II instancji w szczególności wskazał, że w jego ocenie w zaskarżonej decyzji została przewidziana ochrona interesów skarżącego i będzie egzekwowana na etapie pozwolenia na budowę.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 1 § 1 oraz art. 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje, w zakresie swej właściwości, kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.

Zgodnie zaś z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skargę uznać należy za nieuzasadnioną, gdyż orzekające w sprawie organy nie naruszyły prawa w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Nie doszło w sprawie do naruszenia zasad postępowania , a w szczególności powołanego w skardze art. 77 § 1 kpa.

Stosownie do treści art. 4 ust. 1 i 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego i określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. W przypadku braku tego planu określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, przy czym lokalizację inwestycji celu publicznego ustala się w drodze decyzji o lokalizacji celu publicznego; sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy dla innych inwestycji ustala się w drodze decyzji o warunkach zabudowy.

W art. 59 ust. 1 ustawy wskazano, że zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części , z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86, wymaga ustalenia warunków zabudowy w drodze decyzji. Przepis art. 50 ust. 2 stosuje się odpowiednio.

Zgodnie z treścią art. 60 ustawy decyzję o warunkach zabudowy wydaje wójt, burmistrz albo prezydent miasta po uzgodnieniu z organami, o których mowa w art. 53 ust. 4 i uzyskaniu uzgodnień lub decyzji wymaganych przepisami odrębnymi.

W myśl art. 61 ust. 1 ustawy wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków:

1/ co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów , cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu;

2/ teren ma dostęp do drogi publicznej;

3/ istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego;

4/ teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów , które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1;

5/ decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi.

W art. 63 ust.2ustawy przewidziano, że decyzja o warunkach zabudowy nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich, informację tej treści zamieszcza się w decyzji. Natomiast w art. 64 ust. 1 wskazano, że przepisy art. 51 ust. 3, art. 52, art. 53 ust. 3-5a, art. 54, art. 55 i art. 56 stosuje się odpowiednio do decyzji o warunkach zabudowy.

W niniejszej sprawie wniosek o ustalenie warunków zabudowy został złożony przez M. P., który wystąpił o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla działki nr [...] stanowiącej własność Gminy G., położonej w G. przy Al. Z. dla kiosku handlowego typu Ruch / sprzedaż prasy/ o powierzchni 6m².

W pierwszej kolejności wskazać należy, że w rozpatrywanej sprawie zaistniały przyczyny określone w wyżej przytoczonych przepisach dla wszczęcia postępowania w sprawie wydania warunków zabudowy. Planowana inwestycja z uwagi na zaistnienie przesłanek wynikających z art. 59 ust. 1 ustawy, a mianowicie braku planu miejscowego oraz zmianę sposobu zagospodarowania terenu polegającą na budowie obiektu budowlanego, wymagała ustalenia w drodze decyzji warunków zabudowy.

Natomiast cytowany wyżej przepis art. 61ust. 1 ustawy ustala przesłanki ustalenia warunków zabudowy w drodze decyzji. Wymagania określone w art. 61 ust.1 pkt 1,2i 3 ustawy określa organ uprawniony do wydania decyzji, a sposób ustalania tych wymagań określa powołane rozporządzenie w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Przepis § 3 cyt. rozporządzenia stanowi, że w celu ustalenia wymagań nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej , której dotyczy wniosek obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1- 5 ustawy, a ust. 2 tego paragrafu stanowi, że granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy, w odległości nie mniejszej , niż trzykrotna szerokość działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków, nie mniejszej niż 50 m.

Z treści przytoczonych przepisów wynika, że organ uprawniony do wydania decyzji o warunkach zabudowy dla obszaru objętego wnioskiem inwestora wyznacza na mapie w skali 1: 500 lub 1: 1000granice obszaru w celu przeprowadzenia analizy i ustalenia czy możliwa jest realizacja planowanej inwestycji przy zachowaniu niezbędnych warunków wynikających z art. 61 ust. 1 pkt 1-3. W § 3 ust. 2 rozporządzenia podaje się minimalne granice obszaru, który ma być analizowany pod względem funkcji oraz cechy zabudowy. Organ przystępując do ustalania granic w celu przeprowadzenia powyższej analizy powinien mieć na uwadze zasadę dobrego sąsiedztwa, wynikającą z art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy, która uzależnia zmianę w zagospodarowaniu terenu od dostosowania się do określonych cech zagospodarowania terenu sąsiedniego. Do ustalenia warunków zabudowy konieczne jest istnienie co najmniej jednej działki sąsiedniej dostępnej do drogi publicznej.

Zgodnie z § 9 powołanego rozporządzenia organ sporządza analizę zawierającą część tekstową i graficzną, stanowiącą załącznik do decyzji o warunkach zabudowy.

W rozpatrywanej sprawie została przeprowadzona analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji objętej wnioskiem- dla budowy kiosku handlowego typu Ruch / sprzedaż prasy/ w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ustawy.

W ocenie Sądu nie ma podstaw do twierdzenia wbrew zarzutom skargi, że wynik analizy będącej podstawą ustalenia warunków i wymagań dotyczących nowej zabudowy jest wadliwy, a decyzja została wydana wbrew postanowieniom art. 61 ust. 1 ustawy.

Wyniki analizy funkcji oraz cech zabudowy w części opisowej i tekstowej stanowią załącznik do decyzji z dnia 12 sierpnia 2006r.Wyniki powyższej analizy przedstawione w części tekstowej wskazują, że analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1 ustawy została przeprowadzona prawidłowo- określono w niej granice obszaru analizowanego poprzez oznaczenie działki objętej wnioskiem inwestora i terenów z nią sąsiadujących oraz opisano w jaki sposób i jakimi obiektami są zabudowane działki sąsiednie, wskazano działki będące pasami drogowymi i działkę niezabudowaną, analiza wykazała również, że dostosowanie się planowanej inwestycji do określonych cech zagospodarowania sąsiedniego , bardzo zróżnicowanego pod względem rodzaju i wielkości zabudowy jest możliwe, i nie narusza ładu przestrzennego , przy zachowaniu zawartych w decyzji ustaleń .

Z treści dokumentu " Analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu" wynika, że poza wyznaczeniem obszaru w sposób wyżej podany obszaru analizowanego, wskazano, że obszar poddany analizie obejmuje zabudowę usługową i mieszkaniową o zróżnicowanej intensywności i charakterze / wielko gabarytowy dwukondygnacyjny obiekt B przy Al. Z. [...], 4 kondygnacyjny budynek mieszkalno- usługowy przy Al. Z. [...] i [...], pawilon handlowy typu kiosk " Ruchu" przy Al. Z. [...], a lokalizacja kiosku będzie stanowić kontynuację funkcji zabudowy istniejącej. Wskazano, że forma architektoniczna planowanej zabudowy powinna nawiązywać do istniejących na tej samej działce wiat przystankowych. Mając na uwadze ład przestrzenny lokalizacja w sąsiedztwie wielkogabarytowego B trzech drobnych obiektów / 2 wiaty i kiosk/ powinna zmierzać do ich zgrupowania- kiosk powinien być usytuowany w jak najmniejszej odległości od wiaty. W wyniku dokonanej analizy przedstawiono wymagania dotyczące linii zabudowy, ustalono wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej i geometrię dachu. Nie ustalono w analizie średniego wskaźnika intensywności zabudowy ze względu na rodzaj i lokalizację inwestycji / kiosk typu " Ruch" o powierzchni zabudowy ok. 6m² na działce stanowiącej własność komunalną/oraz szerokości elewacji frontowej jako zróżnicowanej, której szczegółowo nie analizowano ze względu na rodzaj inwestycji. W w/wym. dokumencie wskazano, że działka posiada bezpośredni dostęp od Al. Z., teren objęty analizą posiada infrastrukturę techniczną wystarczającą dla zabezpieczenia potrzeb planowanej inwestycji, teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i przedmiotowa inwestycja nie narusza przepisów odrębnych.

Analiza obszaru wyznaczonego dokonana została zgodnie z §3 cyt. rozporządzenia i potwierdziła , że w obszarze analizowanym planowana inwestycja spełnia warunki , o których mowa a art. 61 ust. 1 ustawy, w tym wbrew zarzutom skargi planowana zabudowa może stanowić kontynuację funkcji zabudowy już istniejącej .

W konsekwencji zaistniały przesłanki do wydania zaskarżonej decyzji o warunkach zabudowy.

Decyzja z dnia 12 sierpnia 2005r.Prezydenta Miasta ustalająca warunki zabudowy dla inwestycji pod nazwą : kiosk handlowy typu Ruch / sprzedaż prasy/ podjęta na podstawie przytoczonych wyżej przepisów zawiera obowiązkowe elementy wynikające z cytowanych przepisów oraz uszczegółowione w przepisach wykonawczych – rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego / Dz. U. nr 164, poz. 1588/ wydanego na podstawie delegacji ustawowej z art. 61 ust. 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, z zastosowaniem nazewnictwa określonego przepisami Ministra Infrastruktury z 26 sierpnia 2003r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy / Dz. U. nr 164, poz. 1589/. Planowana inwestycja znajduje się w obszarze terenu spełniającego warunki, o których mowa w art. 61 ust. 1 ustawy, co potwierdziła analiza obszaru wyznaczonego zgodnie z § 3 cyt. rozporządzenia. Wyniki przeprowadzonej analizy znalazły odzwierciedlenie w postanowieniach decyzji o warunkach zabudowy.

Nietrafne są powołane zarzuty skarżącego w stosunku do decyzji ustalającej warunki zabudowy. § 2 rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy ustala sposób zapisywania tych ustaleń w decyzji. Zestawienie treści decyzji z dnia 12 sierpnia 2005r. z wymaganiami dotyczącymi nazewnictwa ustalonymi w powołanym rozporządzeniu wskazuje na zastosowanie przez organ prawidłowego nazewnictwa i oznaczeń poprzez zapisy dotyczące rodzaju zabudowy - zabudowa usługowa, budowa kiosku handlowego typu ruch o pow. zabudowy 6m² i poprzez ustalenie warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego wynikających z analizy obszaru wyznaczonego.

W zakresie warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego decyzja o warunkach zabudowy zawiera ustalenia dotyczące nowej zabudowy wynikające z powołanej wyżej analizy obszaru i funkcji oraz cech zabudowy. W powyższym zakresie skarżący zarzucił, że decyzja nie zawiera obligatoryjnych elementów wynikających z powoływanych przepisów , a mianowicie określenia szerokości elewacji frontowej oraz nie zawiera określenia kąta nachylenia oraz wysokości kalenicy dachu, co stanowi naruszenie odpowiednio § 6 i 8 rozporządzenia w sprawie ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy, decyzja nie zawiera również określenia powierzchni sprzedaży.

W powyższym zakresie Sąd zważył, że stosownie do § 6 rozporządzenia w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy szerokość elewacji frontowej znajdującej się od strony frontu działki, wyznacza się dla nowej zabudowy na podstawie średniej szerokości elewacji frontowych istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich z tolerancją do 20 %, zgodnie z ust. 2 dopuszcza się wyznaczenie innej szerokości frontowej, jeżeli wynika to z analizy, o której mowa w § 3 ust. 1 . Zgodnie z § 8 rozporządzenia geometrię dachu / kąt nachylenia , wysokość kalenicy i układ połaci dachowych, a także kierunek dachu w stosunku do frontu działki/ ustala się odpowiednio do geometrii dachów występujących na obszarze analizowanym. W powyższym zakresie decyzja będąca między innymi wynikiem przeprowadzonej analizy zawiera wbrew zarzutom skargi elementy, o których mowa w §8 podając odnośnie geometrii dachu : dach łukowy- kierunek i kąt nachylenia w nawiązaniu do sąsiedniej wiaty, lub dach płaski. Natomiast odnośnie wymagań z §6 w analizie i w konsekwencji w decyzji podano, że szerokość ta na obszarze analizowanym jest zróżnicowana , szerokości tej nie poddawano analizie ze względu na rodzaj i lokalizację inwestycji.

Skarżący w powyższym zakresie podniósł również , że decyzja zapadła wbrew treści art. 64 ust.2 ustawy. Przepis ten stanowi mianowicie, że w przypadku planowanej budowy obiektu handlowego wniosek o ustalenie warunków zabudowy powinien zawierać określenie powierzchni sprzedaży.

Przytoczone zarzuty nie zasługują na uwzględnienie. Wniosek z dnia 13 kwietnia 2005r. o ustalenie warunków zabudowy złożony przez M. P. podaje, że dotyczy on kiosku handlowego- typu Ruch / sprzedaż prasy/ o powierzchni 6m². Zatem nie może budzić wątpliwości, że powierzchnia handlowa w rozpatrywanym stanie rzeczy jest powierzchnią kiosku Ruchu i wynosi właśnie 6m², a więc zarzut naruszenia przepisu art. 64 ust. 2 ustawy nie zasługuje na uwzględnienie. Dokonując oceny oznaczeń planowanej inwestycji w decyzji o warunkach zabudowy należy mieć na uwadze planowane położenie i rodzaj planowanej inwestycji. Przy uwzględnieniu rodzaju planowanej inwestycji, a w szczególności jej powierzchni i jej planowanego usytuowania w decyzji- w jak najbliższej odległości od wiaty przystankowej w celu zachowania ładu przestrzennego, oznaczenia planowanej inwestycji w świetle przytoczonych przepisów uznać należy za w pełni wystarczające , a zarzuty skargi za bezzasadne.

Przechodząc w dalszym ciągu do zarzutów skargi do decyzji o warunkach zabudowy to dalsze postanowienia decyzji zawierają w szczególności kwestionowane przez skarżącego postanowienia w części dotyczącej warunków obsługi w zakresie komunikacji i wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich. Postanowienia decyzji w części dotyczącej warunków obsługi w zakresie komunikacji zawierają szczegółowe postanowienia wynikające ze stanowiska Zarządu Komunikacji Miejskiej dotyczące możliwości usytuowania kiosku w obrębie pętli pojazdów komunikacji miejskiej. Wprawdzie w decyzji organu I instancji podano, że wskazania Zarządu Komunikacji Miejskiej noszą datę 10.10. 2005, lecz powyższe jest wynikiem omyłki. Z akt administracyjnych postępowania dotyczącego ustalenia warunków zabudowy w sposób jednoznaczny wynika, że Zarząd Komunikacji Miejskiej swoje stanowisko dotyczące lokalizacji kiosku Ruchu w obrębie pętli trolejbusowej "C" przedstawił w piśmie z dnia 10 maja 2005r., które do organu I instancji wpłynęło w dniu 17 maja 2005r/ k-10 akt administracyjnych organu I instancji/, a więc przed wydaniem decyzji o ustaleniu warunków zabudowy. Zatem wszelkie zarzuty, że stanowisko to zostały przedstawione po wydaniu decyzji są oczywiście niezasadne.

Odnosząc się natomiast do zarzutów skarżącej dotyczących zapisu w decyzji w części dotyczącej warunków obsługi o treści następującej " zaopatrzenie kiosku nie może odbywać się z pętli autobusowej, zabraniają tego przepisy ruchu drogowego i istniejące znaki drogowe; pojazdy zaopatrzenia mogą zaopatrywać kiosk z części parkingu B, przylegającego do działki nr [...] KM [...], Sąd uznał, że zapis powyższy może jedynie stanowić wskazówkę dla inwestora co do dalszego postępowania w zakresie dotyczącym zaopatrzenia kiosku w przypadku ubiegania się o wydanie pozwolenia na budowę. W żadnym wypadku , wbrew zarzutom skargi, zapis ten nie stanowi jakiekolwiek uzgodnienia co do warunków korzystania z nieruchomości skarżącego przez adresata decyzji. Nie można też organowi zarzucić , aby w drodze powyższego zapisu dysponował prawem własności nieruchomości, która do niego nie należy. Nie zasługują w tej sytuacji na uwzględnienie zarzuty dotyczące naruszenia art. 54 pkt2 lit. d. ustawy. Przepis ten stanowi, że decyzja o ustaleniu warunków zabudowy określa warunki szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, a w szczególności wymagań dotyczących ochrony osób trzecich. Zaskarżona decyzja z jednej strony nie zawiera żadnych postanowień naruszających prawo własności /prawo użytkowania wieczystego skarżącego/, a z drugiej strony zawiera obowiązkowe wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich . Jednocześnie decyzja o warunkach zabudowy nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza uprawnień osób trzecich. Stanowi to powtórzenie art. 63 ust. 2 ustawy, a informację tej treści zamieszcza się w decyzji, co w rozpoznawanej sprawie miało miejsce.

Kwestia ochrony interesów osób trzecich podlega regulacji ustawy z dnia 7 lipca 1994r.-Prawo budowlane / Dz. U. nr 207 z 2003r., nr 207, poz. 2016 ze zm./. Skarżący w swojej skardze niezasadnie powołuje się na naruszenie przepisu art. 5 ust. 1 pkt 9 tej ustawy, gdyż przepis ten ma zastosowanie na etapie projektowania inwestycji i ubiegania się o pozwolenie na budowę na podstawie przepisów prawa budowlanego. Tymczasem rozpatrywana sprawa dotyczy decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, a więc w niniejszej sprawie powoływanie się na jego treść jest bezprzedmiotowe .Zgodnie z treścią tego przepisu ustalonego nowelą z dnia 16 kwietnia 2004r. / Dz. U. nr 93, poz. 888/ obiekt budowlany wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi należy , biorąc pod uwagę przewidywany okres użytkowania , projektować i budować w sposób określony w przepisach, w tym techniczno- budowlanych oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, zapewniając poszanowanie występujących w obszarze oddziaływania obiektu , uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym zapewnienie dostępu do drogi publicznej. Wymagania wymienione w decyzji dotyczące ochrony interesów osób trzecich należą do regulacji ustawy Prawo budowlane i rozstrzygane są na etapie pozwolenia na budowę. Podnoszone przez skarżącego zagadnienia w tym ewentualne zasłanianie reklam widniejących na B przez planowany kiosk, jak prawidłowo wskazał organ II instancji mogą być rozpatrywane na etapie pozwolenia budowlanego.

W świetle powyższych ustaleń skargę należało uznać za nieuzasadnioną, gdyż zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. Organy administracji, wbrew zarzutom skargi, dokonały prawidłowych ustaleń faktycznych , prowadziły postępowanie w zgodzie z przepisami kodeksu postępowania administracyjnego oraz zastosowały właściwe przepisy prawa materialnego.

Biorąc powyższe pod uwagę i działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zmianami), Sąd skargę oddalił.