Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 56/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2009-05-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6163 Gospodarowanie nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Prawo miejscowe
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 101 ust. 1
journal: Dz.U. 2001 nr 142 poz 1591
law: Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym - t. jedn.
article: art. 53 par. 2, 83 par. 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Witold Falczyński (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia NSA Jerzy Dudek, Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski, Protokolant Stażysta Magdalena Kuca, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 12 maja 2009 r. sprawy ze skargi [...] Spółki z o.o. w N. na uchwałę Rady Miasta z dnia [...]. nr [...] w przedmiocie nieodpłatnego przekazania w drodze darowizny na rzecz Związku Międzygminnego w B. nieruchomości gruntowej zabudowanej stanowiącej własność Gminy oddala skargę.


UZASADNIENIE

Rada Miasta Bełżyce podjęła w dniu 24 września 2008 r. uchwałę nr XXXII/206/2008 w sprawie nieodpłatnego przekazania w drodze darowizny na rzecz Związku Międzygminnego w Bełżycach nieruchomości gruntowej zabudowanej stanowiącej własność Gminy Bełżyce, położonej w Bełżycach ozn. nr ewid. 453/7 o pow. 0,3902 ha. W uchwale tej Rada wyraziła zgodę na przekazanie działki na cele publiczne związane z działalnością statutową Związku Międzygminnego w Bełżycach związane z budową i utrzymywaniem publicznych urządzeń służących do zaopatrzenia ludności w wodę (§ 1). Wykonanie uchwały zleciła Burmistrzowi Bełżyc (§ 2), a w § 4 postanowiła, że uchwała wchodzi w życie z dniem podjęcia.

Nie godząc się z rozstrzygnięciem w/w uchwały A Spółka z o.o. z siedzibą w N. (zwana dalej skarżącą) pismem złożonym 24 października 2008 r. w oparciu o treść art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r., Nr 142, poz. 1591 ze zm.), wezwała Radę Miasta Bełżyce oraz Burmistrza Bełżyc do usunięcia naruszenia prawa poprzez wyeliminowanie z obrotu prawnego ww. uchwały.

Następnie wobec braku odpowiedzi organów Gminy na wezwanie skarżąca reprezentowana przez Prezesa Zarządu L. S. w oparciu o art. 101 ust. ww. ustawy wniosła w dniu 23 grudnia 2008 r. za pośrednictwem Rady Miasta Bełżyce do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na ww. uchwałę domagając się stwierdzenie jej nieważności.

W obszernym uzasadnieniu skarżąca podniosła m.in., iż przedmiotowa uchwała została wydana z naruszeniem:

- art. 13 ust. 2 w zw. z art. 6 pkt 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami poprzez wyrażenie zgody na nieodpłatne przekazanie nieruchomości na rzecz podmiotu nie będącego jednostką samorządu terytorialnego oraz poprzez przekazanie na cel "...poprawy funkcjonalności i estetyki..." który nie jest celem publicznym;

- art. 87 ust. 2 i 88 Konstytucji RP w zw. z art. 4 i 13 pkt 2 ustawy o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów poprzez nieopublikowanie uchwały która stanowi akt prawa miejscowego oraz art. 2, 32 i 76 Konstytucji RP poprzez nieprzestrzeganie zasady sprawiedliwości społecznej i dyskryminowanie innych podmiotów;

- art. 15 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji poprzez usiłowanie zagwarantowania zakładowi budżetowemu Związku wyłączności na oferowanie usług zaopatrzenia ludności w wodę.

- ustawy o finansach publicznych poprzez nie podanie do publicznej wiadomości zamiaru darowizny o wartości co najmniej 500.000 zł na rzecz Związku;

- przepisów kodeksu cywilnego oraz ustawy o samorządzie gminnym poprzez nierespektowanie umów i zobowiązań poprzednich władz samorządowych oraz nieskonsultowanie sprawy zbycia nieruchomości z komisjami rady oraz radą sołecką;

- art. 86-89 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską oraz art. 3 ustawy o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej przez zaoferowanie pomocy publicznej na rzecz nierentownej jednostki.

Zdaniem skarżącej uchwała narusza jej interes prawny, gdyż skarżąca starała się (i nadal się stara) o wykup objętej uchwałą działki. Skarżąca wielokrotnie zwracała się z ofertą zakupu przedmiotowej działki, która bezpośrednio graniczy z działkami będącymi jej własnością. Uchwała jest przejawem niegospodarności, gdyż pozbawia gminę dochodu ze sprzedaży działki wielkości 500.000 zł, za które gmina mogłaby wykonać szereg inwestycji publicznych. Natomiast przekazanie nieodpłatne działki na rzecz Związku Międzygminnego pozbawia gminę środków, a ponadto dotuje nierentowny podmiot. Skarżąca wskazała także, iż na przedmiotowej nieruchomości nie znajdują się żadne urządzenia przeznaczone do zaopatrzenia ludności w wodę, mogące służyć celom publicznym. Nieruchomość ta zabudowana jest budynkami biurowymi i magazynowymi i tym samym nie może służyć zaopatrzeniu ludności w wodę.

W odpowiedzi na skargę Burmistrz Bełżyc, przywołując orzecznictwo sądowe, wniósł o odrzucenie skargi ewentualnie o jej oddalenie. Podstawy odrzucenia skargi organ upatruje w uchybieniu terminu do jej wniesienia. Jak wskazał, skarżąca wezwanie do usunięcia naruszenia prawa złożyła w dniu 24 października 2008 r. wobec czego 60-dniowy termin do jej wniesienia upływał z dniem 22 grudnia 2008 r. Skarga natomiast została złożona w dniu 23 grudnia 2008 r. a zatem z uchybieniem terminu.

Z kolei za oddaleniem skargi w ocenie organu przemawia brak legitymacji skargowej skarżącej, o jakiej mowa w art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. Strona wnosząca skargę w trybie tego przepisu musi bowiem wykazać się nie tylko indywidualnym interesem prawnym lub uprawnieniem, ale także naruszeniem tego interesu lub uprawnienia. Z kolei interes prawny – jak wskazał organ – musi wynikać z normy prawa materialnego kształtującej sytuację prawną wnoszącego skargę. Oznacza to, iż przekazanie nieruchomości Związkowi Międzygminnemu nie narusza interesu prawnego skarżącej. Gmina nie ma bowiem obowiązku sprzedaży należących do niej nieruchomości podmiotom, które się o to starają. W dalszej kolejności organ wyjaśnił, iż błędnie skarżąca podaje, że przedmiotowa uchwała stanowi akt prawa miejscowego podlegający obowiązkowi publikacji oraz, że nieruchomość nie została przekazana na cel publiczny.

W piśmie z dnia 6 maja 2009 r. pełnomocnik skarżącej podtrzymał zarzuty skargi, odnosząc się jednocześnie do stanowiska organu zawartego w odpowiedzi na skargę, podważając jego słuszność.

Na rozprawie w dniu 12 maja 2009 r. Sąd na mocy przepisu art. 111 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. zwanej dalej P.p.s.a.) postanowił połączyć do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawę ze skargi skarżącej oznaczoną sygnaturą II SA/Lu 56/09 – ze sprawą ze skargi L. S. (II SA/Lu 158/09) i prowadzić je pod wspólną sygn. akt II SA/Lu 56/09. Obydwie skargi dotyczą bowiem tej samej uchwały Rady Miasta Bełżyce.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest uzasadniona przede wszystkim dlatego, że strona skarżąca nie jest legitymowana w sprawie, co zasadnie podniósł Burmistrz Bełżyc w odpowiedzi na skargę.

Przedmiotowa skarga została wniesiona w oparciu o art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j.: Dz. U. z 2001 r., Nr 142, poz. 1591 ze zm.), stosownie do którego każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego.

W związku z tak ukształtowaną treścią przepisu obowiązkiem Sądu w pierwszej kolejności była kontrola skargi pod względem spełnienia wymogów formalnych, do których należały: 1) zaskarżenie uchwały z zakresu administracji publicznej, 2) wcześniejsze bezskuteczne wezwanie do usunięcia naruszenia prawa oraz 3) zachowanie terminu do wniesienia skargi do sądu administracyjnego, następnie zaś ustalenie, 4) czy strona skarżąca posiadała legitymację do zaskarżenia przedmiotowej uchwały.

Dopiero stwierdzenie spełnienia powyższych wymogów pozwala na dalsze badanie zasadności skargi pod względem merytorycznym, tj. czy zaskarżona uchwała narusza interes prawny lub uprawnienie strony skarżącej i tym samym, czy została wydana z naruszeniem prawa.

Przechodząc do omówienia pierwszej przesłanki wskazać należy, iż odkodowanie znaczenia ustawowego wyrażenia "sprawa z zakresu administracji publicznej" nierzadko napotyka na znaczne trudności, a to głównie z tej przyczyny, iż ustawodawca nie stworzył definicji legalnej tego pojęcia. Poglądy prawne wyrażone na ten temat w judykaturze są niejednolite ze względu na rozmaity charakter prawny tych uchwał, wymagających różnej oceny prawnej w zależności od ich konkretnej treści.

Wielokrotnie w zakresie znaczenie tego pojęcia wypowiadał się zarówno Sąd Najwyższy jak i Naczelny Sąd Administracyjny. W uzasadnieniu postanowienia z dnia 26 września 1996 r., III ARN 45/96 (opubl. OSNAPiUS 1997, nr 8, poz. 125), Sąd Najwyższy stwierdził, że pojęcie "sprawa z zakresu administracji publicznej" ma charakter materialnoprawny i obejmuje sprawy należące do właściwości organów gminy, rozstrzygane w drodze uchwały. Istotnym kryterium uznania uchwały organu gminy za uchwałę podjętą w sprawach z zakresu administracji publicznej jest zatem przynależność norm prawnych stanowiących podstawę jej wydania do norm prawa administracyjnego (publicznego) i wynikający z tej normy charakter przedmiotu regulacji w drodze uchwały.

W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego występuje również kierunek szerokiego rozumienia spraw z zakresu administracji publicznej. W wyroku z dnia 13 maja 2004 r., I SA 2184/03 opubl. LEX nr 148881, NSA stwierdził, że do uchwał organów gminy w sprawach z zakresu administracji publicznej, które można zaskarżyć do sądu administracyjnego, należą uchwały, które nie mają charakteru cywilnoprawnego, a więc takie uchwały, które same przez się nie są czynnościami cywilnoprawnymi i nie wywołują skutków cywilnoprawnych, choć są podejmowane z zamiarem podjęcia w przyszłości określonych czynności cywilnoprawnych. Sąd ten wskazał, iż w takim przypadku chodzi o działania gminy na etapie poprzedzającym podejmowanie czynności cywilnoprawnych. Tak jest np. przy podejmowaniu przez organy gminy rozstrzygnięcia o tym, czy określona nieruchomość ma być przeznaczona do sprzedaży. Ponadto Sąd ten uznał, iż na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym mogą być zaskarżone do sądu administracyjnego także uchwały o charakterze indywidualnym.

Biorąc pod uwagę zaprezentowaną linię orzeczniczą, którą skład orzekający w pełni aprobuje, wskazać należy, co słusznie również podniósł pełnomocnik skarżącej, iż przedmiot zaskarżonej uchwały należy do zakresu administracji publicznej, gdyż dotyczy on wyrażenia zgody na zbycie nieruchomości należącej do Gminy Bełżyce, stanowiącej mienie komunalne (publiczne), co nie jest z całą pewnością (chodzi o wyrażenie zgody)czynnością cywilnoprawną. Z tego powodu Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał skargę pod tym względem za dopuszczalną.

Odnośnie zaś drugiej przesłanki (bezskutecznego wezwania do usunięcia naruszenia prawa) warunkującej dopuszczalność wniesienie w trybie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym skargi wskazać należy, iż również ona została spełniona.

Bezspornym jest, iż skarżąca w dniu 24 października 2008 r. wezwała zarówno Radę Miasta Bełżyce jak i Burmistrza Bełżyc do usunięcia naruszenia interesu prawnego naruszonego - jej zdaniem - przedmiotową uchwałą. Jednakże, mimo wezwania, żaden z organów nie udzielił skarżącej odpowiedzi, pomijając wezwanie milczeniem.

W tym kontekście i wobec skierowania wezwania zarówno do organu stanowiącego jak i wykonawczego gminy wskazać należy, iż zarówno w orzecznictwie jak i w piśmiennictwie występuje rozbieżność odnośnie tego, kto powinien być adresatem wezwania tj. czy rada gminy, czy też wójt gminy (odpowiednio burmistrz i prezydent miasta). Zwolennicy pierwszego poglądu wskazują, iż z przepisu art. 101 ustawy o samorządzie gminnym wynika jednoznacznie, że wezwanie powinno być skierowane do organu, który wydał kwestionowany akt. Z kolei oponenci tego stanowiska powołują się na treść art. 31 tej ustawy, który stanowi, iż gminę na zewnątrz reprezentuje wójt, a z taką relacją mamy do czynienia w przypadku instytucji z art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym.

Jednakże z uwagi na fakt skierowania wezwania do obydwu organów, kwestia ta nie może w nin. sprawie przybrać żadnego znaczenia prawnoprocesowego. Obydwa organy wiedziały bowiem o treści wezwania, a tym samym przesłanka wyczerpania przez skarżącą trybu wezwania właściwego organu gminy do usunięcia naruszenia prawa została spełniona.

Odnośnie zaś terminu do wniesienia skargi (trzecia przesłanka) wyjaśnić należy, iż bezpodstawne są twierdzenia pełnomocnika organu, iż skarga została wniesiona z uchybieniem terminu. Zgodnie bowiem z art. 53 § 2 P.p.s.a., jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na uchwałę jednostki samorządu terytorialnego wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa. Należy zatem uznać, iż przywołany przepis wprowadza dwa terminy do wniesienia skargi: pierwszy termin dotyczy sytuacji, gdy właściwy organ udzielił odpowiedzi na wezwanie (termin ten wynosi 30 dni i liczy się od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie), oraz drugi termin, który dotyczy sytuacji, gdy organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie (termin ten wynosi 60 dni i liczy się od dnia wniesienia do organu wezwania do usunięcia naruszenia). Analiza tego przepisu prowadzi do wniosku, że po wniesieniu wezwania do usunięcia naruszenia rozpoczyna już bieg drugi z tych terminów, jeżeli jednak przed jego upływem organ doręczy odpowiedź na wezwanie, termin ten staje się bezprzedmiotowy, a rozpoczyna bieg termin trzydziestodniowy liczony od dnia doręczenia odpowiedzi na wezwanie. Jeżeli natomiast organ nie doręczy odpowiedzi na wezwanie przed upływem 60 dni od dnia wniesienia wezwania, to w tym terminie (60 dni od dnia wniesienia wezwania) powinna być wniesiona skarga (por. postanowienie NSA z 21 maja 2007 r. II OSK 986/06 opubl. LEX nr 33427).

W przedmiotowej sprawie bezspornym jest, iż żaden z wzywanych organów nie udzielił odpowiedzi na wezwanie skarżącej złożone w dniu 24 października 2008 r., zatem od tej daty skarżąca miała 60 dni na wniesienie skargi. Skarga został wniesiona w dniu 23 grudnia 2008 r. a zatem w ostatnim dniu 60 - dniowego terminu.

W tym zakresie nietrafne są twierdzenia pełnomocnika organu, iż termin ten rozpoczął bieg już w dniu złożenia wezwania (24 października 2008 r.) i dzień ten należy doliczyć do tego terminu.

Zarówno bowiem w procedurze administracyjnej (art. 57 § 1 k.p.a.) jak i sądowoadministracyjnej (art. 83 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 111 § 2 K.c.) jednolicie przyjmuje się, że jeżeli początkiem terminu oznaczonego w dniach jest pewne zdarzenie, nie uwzględnia się przy obliczaniu terminu dnia, w którym to zdarzenie nastąpiło. Mając powyższe wyjaśnienia na uwadze, wskazać należy, iż przedmiotowa skarga została wniesiona z zachowaniem terminu.

Przyjmując zatem, że skarga spełnia wszystkie omówione powyżej przesłanki warunkujące jej dopuszczalność, do wyjaśnienia pozostaje kwestia - która legła u podstaw orzeczenia Sądu - czy strona skarżąca posiada interes prawny uprawniający do wniesienia skargi.

W ocenie Sądu na tak postawione pytanie nie można udzielić odpowiedzi twierdzącej.

Uzasadniając powyższe twierdzenie wskazać należy, iż w orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się jednolicie, że "mieć interes prawny w sprawie" znaczy to samo, co wskazać przepis prawa powszechnie obowiązującego, na którego podstawie można skutecznie żądać czynności organu (tu Rady Miasta Bełżyce) z zamiarem zaspokojenia własnej potrzeby albo żądać zaniechania lub ograniczenia czynności organu sprzecznych z potrzebami danej osoby (por. wyrok NSA z dnia 22 lutego 1984 r., sygn. akt I SA 1748/83 niepubl. lub wyrok NSA z dnia 27 września 1999 r. sygn. akt IV SA 1285/98 opubl. LEX nr 47898).

Kwestionując zatem uchwałę w trybie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym trzeba dowieść, iż zaskarżona uchwała - naruszając prawo, jednocześnie negatywnie wpływa na sferę prawno-materialną skarżącego, czyli np. pozbawia go pewnych, prawem gwarantowanych, uprawnień albo uniemożliwia ich realizację. Szczególną cechą tak rozumianego "interesu prawnego" jest przede wszystkim bezpośredniość związku pomiędzy sytuacją danego podmiotu, a normą prawa materialnego, z którego wywodzi on swój interes prawny.

Ponadto legitymacja do złożenia skargi w trybie art. 101 ust. 1 ustawy (co zasadnie podniósł organ w odpowiedzi na skargę) oparta została na kryterium interesu prawnego (indywidualnego), a nie jak to ma miejsce m.in. w przypadku skargi wniesionej przez prokuratora czy Rzecznika Praw Obywatelskich na kryterium ochrony interesu publicznego.

Powyższe zaś oznacza, że zaskarżone przez wnoszącego skargę rozstrzygnięcie organu gminy musi dotyczyć jego interesu prawnego, a nie naruszenia interesu ogólnego, którego rzecznikiem - jak się zdaje - chciałaby być również skarżąca. Jak podkreślono w orzecznictwie, nawet ewentualna sprzeczność uchwały z prawem nie daje legitymacji do wniesienia skargi, jeżeli uchwała ta nie narusza prawem chronionego interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego (wyrok NSA z dnia 14 marca 2002 r., II SA 2503/01, Lex nr 81964).

Wobec powyższego oczywistym jest, że interes prawny może być także naruszony uchwałą organu gminy, która wpływa negatywnie na status skarżącego bądź jako podmiotu zamieszkującego na terenie gminy lub związanego z tym terenem więzami prowadzonej działalności gospodarczej. Musi on jednak wykazać, w jaki sposób doszło do naruszenia jego interesu prawnego (v. wyrok NSA z dnia 18 września 2003 r., sygn. akt II SA 263/02 opubl. Lex nr 80699, wyrok SN z dnia 7 marca 2003 r., sygn. akt III RN 42/02 opubl. OSNP 2004/7/114).

W kontekście tak rozumianego interesu prawnego - w ocenie Sądu - skarżąca nie wykazała, aby zaskarżona uchwała naruszała jej interes prawny lub uprawnienie. Okoliczności podnoszone w skardze wskazywać mogą jedynie na interes faktyczny skarżącej.

Skarżąca źródło swojego interesu prawnego upatruje w przysługującym jej prawie własności do nieruchomości sąsiadujących bezpośrednio z terenem nieruchomości objętej działaniem przedmiotowej uchwały. Skarżąca na swoich działkach prowadzi działalność gospodarczą którą chciałaby rozszerzyć, do czego niezbędna jest jej przedmiotowa nieruchomość, na zbycie której na rzecz Związku Międzygminnego wyraziła zaskarżoną uchwałą zgodę Rada Miasta Bełżyce. Sprzedaż działki stronie skarżącej zamiast nieodpłatne przekazanie jej Związkowi Międzygminnemu pozwoliłoby na rozszerzenia prowadzonej działalności gospodarczej i zwiększenie zatrudnienia, a dodatkowo wzbogaciłoby gminę o środki uzyskane z tytułu sprzedaży działki. Odmowa zaś sprzedaży tej nieruchomości ogranicza - zdaniem skarżącej - swobodę działalności gospodarczej a nadto naraża gminę na wielosettysięczne straty.

Powyższe wywody nie mogą wszakże stanowić uzasadnienia dla przyjęcia tezy o naruszeniu interesu prawnego skarżącej. Brak jest bowiem normy prawnej, będącej źródłem interesu prawnego lub uprawnienia, którego naruszenie dawałoby skarżącej legitymację w zaskarżeniu przedmiotowej uchwały.

Materialnoprawną podstawą zaskarżonej uchwały stanowią przepisy rozdziału 1, działu II ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j.: Dz. U. z 2004 r. Nr 261, poz. 2603 ze zm.) regulujące sposób wykonywania uprawnień właścicielskich m.in. przez jednostki samorządu terytorialnego w stosunku do nieruchomości stanowiących jej własność.

Zgodnie z treścią art. 13 ust. 1 tej ustawy nieruchomości stanowiące własność jednostek samorządu terytorialnego mogą być przedmiotem obrotu. W szczególności nieruchomości te mogą być przedmiotem sprzedaży, zamiany i zrzeczenia się, oddania w użytkowanie wieczyste, w najem lub dzierżawę, użyczenia, oddania w trwały zarząd, a także mogą być obciążane ograniczonymi prawami rzeczowymi, wnoszone jako wkłady niepieniężne (aporty) do spółek, przekazywane jako wyposażenie tworzonych przedsiębiorstw państwowych oraz jako majątek tworzonych fundacji.

Z kolei ust. 2 art. 13 stanowi, iż nieruchomości jednostek samorządu terytorialnego mogą również być przedmiotem darowizny, pod warunkiem przeznaczenia ich przez obdarowanego na realizację celu publicznego. Darowizny nieruchomości dokonuje organ wykonawczy gminy (wójt, burmistrz, prezydent) po wcześniejszym uzyskaniu zgody rady gminy (miasta) wyrażonej w formie uchwały (art. 13 ust. 2 lit. a w zw. z art. 11 ust. 2). Ponadto cel, na który nieruchomość jest darowana określa się w umowie darowizny, która podlega odwołaniu w przypadku niewykorzystania nieruchomości na określony cel publiczny.

Mając zatem na uwadze treść przywołanych przepisów prawa w żaden sposób nie można wywieść, iż ich zakres przyznaje skarżącej roszczenie wobec gminy do zbycia przedmiotowej nieruchomości na jej rzecz. Ich treść nie zobowiązuje również organów gminy do takiego działania. Również z faktu prowadzenia na sąsiedniej działce działalności gospodarczej nie sposób takiego uprawnienia wywieść.

Bezspornym jest, iż gmina, której przysługuje prawo własności nieruchomości, uprawniona jest do gospodarowania tym mieniem w sposób dowolny w granicach zakreślonych prawem. Granice te nigdy nie mogą naruszać interesu publicznego, któremu gospodarowanie mieniem gminnym ma służyć. Z tego względu ustawodawca m. in. przedkłada interes publiczny upatrywany w realizowaniu przez podmiot obdarowany celu publicznego nad interesem finansowym gminy. To gmina w oparciu o określone przepisami prawa regulacje dokonuje wyboru, czy daną nieruchomość sprzedać, zamienić, wydzierżawić bądź nieodpłatnie darować. Uprawnień tych nie może zatem kształtować wola podmiotu przejawiającego zainteresowanie tą nieruchomością.

Konkludując, nie stanowi naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia skarżącej okoliczność skorzystania przez Radę Miasta Bełżyce z przyznanej przepisem art. 13 ust. 2a ustawy o gospodarce nieruchomościami kompetencji do wyrażenia zgody na dokonanie darowizny nieruchomości stanowiącą własność Gminy Miejskiej Bełżyce. Wobec powyższego uznać należało, iż skarżąca nie posiada interesu prawnego w zaskarżeniu przedmiotowej uchwały.

Ponadto argumentacja ta znajduje także dodatkowe oparcie w analizie gramatycznej treści rozstrzygnięcia zawartego w uchwale. Umknęło bowiem uwadze skarżącej, iż uchwała ta dotyczyła jedynie wyrażenia zgody na nieodpłatne przekazanie nieruchomości, działki nr 453/7. Nie jest to zatem nawet uchwała w przedmiocie darowania tej nieruchomości, gdyż darowizny dokonuje organ wykonawczy jednostki samorządu terytorialnego.

Tym samym zaskarżona uchwała ma wyłącznie charakter wewnętrzny i kierunkowy (zadaniowy). W żaden sposób nie wpływa ona na prawa i obowiązki skarżącej, ani też żadnego innego podmiotu. Stanowiła ona jedynie podstawę dla Burmistrza Bełżyc - jako organu wykonawczego gminy - do podjęcia działań przygotowawczych zbycia tej nieruchomości, a nie przesądzała jej faktycznego zbycia. Zaskarżona uchwała w żaden sposób nie nałożyła na Burmistrza obowiązku dokonania darowizny, lecz jedynie wyraziła akceptację dla takiego działania. Na podstawie takiej uchwały podmiot w niej wymieniony nie uzyskuje prawa do zawarcia z gminą umowy darowizny. Do zawarcia umowy nadal niezbędnym pozostaje bowiem wyrażenie woli przez gminę działającą poprzez swoje organy wykonawcze.

Innymi słowy, ze względu na fakt, że przedmiotowa uchwała nie wywołuje skutków prawnorzeczowych (nie przenosi własności), z natury rzeczy nie może naruszać niczyjego interesu prawnego, a tylko może stwarzać potencjalne zagrożenie naruszenia takiego interesu, gdyby strona się nim legitymowała (co w sprawie niniejszej – jak wyżej wskazano – nie zachodzi). W literaturze przedmiotu podkreśla się jednak, że nie stanowi podstawy do wniesienia skargi w trybie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym samo zagrożenie naruszenia praw chronionych (zob. A. Szewc, G. Jyż, Z. Pławecki – Samorząd gminny, Komentarz, Dom Wydawniczy ABC, Warszawa 2005, s. 600).

Mając powyższe na uwadze, Sąd stwierdził, iż skarżąca nie miała interesu prawnego w złożeniu skargi do sądu administracyjnego. Zbędne jest zatem odnoszenie się do szczegółowych zarzutów skargi naruszenia określonych przepisów prawa, gdyż brak interesu prawnego po stronie skarżącej uniemożliwia uwzględnienie skargi niezależnie od tego, czy zarzuty te są trafne. Dlatego też wobec nieuwzględnienia skargi na podstawie art. 151 P.p.s.a. Sąd skargę oddalił.