Postanowienie WSA w Gliwicach, sygn. akt II SAB/Gl 48/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2008-11-24 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6079 Inne o symbolu podstawowym 607
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58  par. 1  pkt 6, art. 52 par. 1, art. 232 par. 1 pkt 1 lit. a
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska (spr.), po rozpoznaniu w dniu 24 listopada 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. I. na bezczynność Wojewody [..] w przedmiocie rekompensaty za mienie pozostawione poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej p o s t a n a w i a: 1) odrzucić skargę 2) zwrócić skarżącemu kwotę [...] zł (słownie: [...] złotych) uiszczoną tytułem wpisu sądowego od skargi.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia [...] r. pełnomocnik T. I. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, za pośrednictwem Wojewody [...], skargę na bezczynność tego organu, polegającą na nierozpatrzeniu wniosku skarżącego o ujawnienie w [...] Wojewódzkim Rejestrze Osób Uprawnionych prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza granicami państwa polskiego. W uzasadnieniu skargi wskazano, iż przedmiotowa bezczynność wynika z braku wydania rozstrzygnięcia przez organ odwoławczy w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty T. z dnia [...] r., nr [...]. Wraz ze skargą uiszczony został wpis sądowy w wysokości [...] zł.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] podniósł, iż skarga jest niedopuszczalna, gdyż strona nie skorzystała z prawa wniesienia zażalenia w trybie art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej k.p.a., do organu wyższego stopnia, tj. do Ministra Skarbu Państwa.

Zarządzeniem z dnia 23 października 2008 r. Przewodniczący Wydziału zobowiązał pełnomocnika skarżącego do wykazania, że przed wniesieniem skargi skarżący wystąpił z zażaleniem, o którym mowa w art. 37 § 1 k.p.a., do organu wyższego stopnia na Wojewodą [...] - w terminie siedmiu dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Pełnomocnik pismem złożonym w siedzibie tut. Sądu w dniu [...] r. cofnął skargę. Jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia obioru przedmiotowe wezwanie zostało skutecznie doręczone na adres kancelarii w dniu [...] r. W odpowiedzi na powyższe w zakreślonym terminie pełnomocnik nawiązując do treści wcześniejszego pisma wniósł o umorzenie postępowania sądowego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Jak wynika z treści art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej zwaną p.p.s.a. dopuszczalność drogi sądowoadministracyjnej uzależniona jest od uprzedniego wyczerpania środków zaskarżenia, jeżeli służyły one stronie w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Stosownie do art. 52 § 2 p.p.s.a. przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy, przewidziany w ustawie. Powołany przepis wprowadza zasadę pierwszeństwa postępowania administracyjnego w stosunku do postępowania sądowego. Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy, w której bezczynność organu administracji polega na niewydaniu decyzji, środkiem tego rodzaju jest zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub ustalonym w myśl art. 36 k.p.a. do organu administracji publicznej wyższego stopnia (art. 37 § 1 k.p.a.).

W niniejszej sprawie strona skarżąca pomimo wezwania nie uprawdopodobniła, iż przed wniesieniem skargi wystąpiła z takim zażaleniem do właściwego w sprawie Ministra Skarbu Państwa. Należy nadmienić, iż

z powyższego obowiązku nie mogła zwolnić skarżącego okoliczność złożenia przez niego za pośrednictwem Wojewody [...] "skargi" z dnia [...] r. do Prezesa Rady Ministrów, Sąd bowiem nie mógł uznać przedmiotowego pisma za zażalenie wniesione w trybie art. 37 § 1 k.p.a.

W tym stanie rzeczy, skoro strona skarżąca nie wyczerpała przysługującego jej w postępowaniu administracyjnym środka zaskarżenia, a zatem skarga złożona została bez zachowania wymaganego prawem trybu, to skargę taką jako niedopuszczalną należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt. 6 w zw. art. 52 § 1 p.p.s.a. oraz art. 58 § 3 p.p.s.a. O zwrocie wpisu orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.

Jednocześnie wskazać należy, iż bez znaczenia pozostaje fakt cofnięcia skargi, jeśli skarga nie została wniesiona skutecznie. Braki skargi uniemożliwiające jej nadanie dalszego biegu ograniczają sąd do odrzucenia skargi (por. J.P. Tarno: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Wyd. LexisNexis, Warszawa 2006, wyd. II, s. 183). Zgodnie z przepisem art. 60 p.p.s.a. skarżący może cofnąć skargę, zaś takie cofnięcie wiąże sąd, o ile nie zmierza do obejścia prawa lub nie spowodowałoby utrzymania w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności, wówczas bowiem sąd uzna takie cofnięcie skargi za niedopuszczalne. Zdaniem Sądu w zawisłej sprawie zachodzi jedna z powołanych okoliczności. A mianowicie wobec wystąpienia przesłanki kwalifikującej skargę jako niedopuszczalną do odrzucednia, nie można było skutecznie cofnąć skargi, a w konsekwencji - w wyniku niemożności jej merytorycznego rozpoznania - umorzyć postępowania sądowego, gdyż stanowiłoby to obejście rozstrzygnięcia o odrzuceniu skargi.