Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 1338/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2022-03-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: journal: Dz.U. 2020 poz 256
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Paweł Darmoń Sędziowie: Sędzia WSA Małgorzata Łoboz (spr.) Sędzia WSA Agnieszka Nawara-Dubiel po rozpoznaniu w dniu 9 marca 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 26 sierpnia 2021r. znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia wygaśnięcia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody dla realizacji przedsięwzięcia oddala skargę.


UZASADNIENIE

Burmistrz M. P. decyzją z dnia 26 marca 2020 r. znak: [...], na podstawie art. 162 § 1 i § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz.U.2020.256), orzekł o odmowie stwierdzenia wygaśnięcia decyzji Burmistrza M. P. z dnia 28 czerwca 2007 r. sygn. [...] o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia pn. "Budowa warsztatu stolarskiego (bez procesu lakierowania) na działkach ewid. nr [...], [...], [...] w K. ",

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że z wnioskiem o stwierdzenie wygaśnięcia w/w decyzji z dnia 28 czerwca 2007 r. wystąpił J. D., podnosząc, że obecne regulacje prawne nie kwalifikują przedmiotowego przedsięwzięcia jako mogącego znacząco oddziaływać na środowisko, a zatem obecnie dla uzyskania pozwolenia na budowę takiego warsztatu stolarskiego nie jest potrzebna decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach. Decyzja stała się więc bezprzedmiotowa, co uzasadnia stwierdzenie jej wygaśnięcia w oparciu o art. 162 § 1pkt 1 kpa.

Organ wyjaśnił, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach wydana została w oparciu o przepisy art. 46 ust. 1 pkt 1, art. 46a ust. 7 pkt 4, art. 56 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska. Zgodnie z przepisami obowiązującymi na czas wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach

w 2007 r., wymóg uzyskania takiej decyzji dotyczył przypadków, gdy planowane przedsięwzięcie było wymienione w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (...).

Przedmiotowe przedsięwzięcie było zaliczone do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, o których mowa w art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo ochrony środowiska i wymienione w § 3 ust. 3 pkt 46 w/w rozporządzenia: "tartaki, stolarnie, instalacje do wyrobu płyt pilśniowych, płyt wiórowych, sklejek, mebli", w związku z czym wymagało uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Organ zaznaczył, że przepisy ustawy Prawo ochrony środowiska będące podstawą wydania decyzji, utraciły moc obowiązującą w 2008 r. na mocy art. 144 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko.

Organ I instancji wskazał następnie, że kolejne rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, dalej kwalifikowało zakłady do przetwarzania drewna jako przedsięwzięcia wymagające uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach tj. § 3 ust. 2 pkt 48 - "tartaki i stolarnie posiadające instalacje do impregnacji drewna lub o zdolności produkcyjnej nie mniejszej niż 10 000 m3 drewna na rok". Wyjaśnił również, że w kolejnym rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, nie wymieniono już tartaków i stolarni jako przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, a zatem co do zasady przedmiotowe przedsięwzięcie obecnie nie wymagałoby uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.

Jednak przepisy tego rozporządzenia nie regulują sytuacji wygaszenia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.

Organ wskazał, że w postępowaniu udział brało kilka osób legitymujących się przymiotem stron postępowania, natomiast jedna ze stron (B. W.ölki-K.) nie wyraziła zgody na wygaśnięcie przedmiotowej decyzji. Ponadto organ I instancji wyjaśnił, iż nie można przyjąć, że wygaśnięcie decyzji leży w interesie społecznym, bowiem decyzje o środowiskowych uwarunkowaniach wydawane są w celu zminimalizowania potencjalnego negatywnego oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, natomiast ochrona środowiska leży w interesie społecznym. Wobec braku przepisu szczególnego do wygaszenia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach z uwagi na wejście w życie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r., jak również braku możliwości wykazania, jakoby wymagał tego interes społeczny albo interes wszystkich stron postępowania zasadne było wydanie decyzji odmownej.

Odwołanie od powyższej decyzji złożył J. D., zarzucając zaskarżonej decyzji:

- naruszenie art. 162 § 1 kpa poprzez odmowę wygaszenia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach pomimo istnienia przesłanek określonych w tym przepisie,

- błąd w ustaleniach faktycznych polegający na utożsamianiu subiektywnych

oczekiwań strony z interesem prawnym przeciwnym wygaszeniu decyzji, który w rzeczywistości nie istnieje.

W uzasadnieniu odwołania podniesiono w szczególności, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach jest decyzją, która określa prawa i obowiązki tylko jednej ze stron postępowania, tj. wnioskodawcy. Obecność w postępowaniu innych stron (podmiotów, które znajdują się w zasięgu oddziaływania przedsięwzięcia) jest jedynie podstawą do kontroli i zajęcia stanowiska procesowego, chociażby poprzez zainicjowanie kontroli instancyjnej. W konsekwencji, stanowisko strony przeciwstawiającej się wygaszeniu, decyzji jest poparte co najwyżej interesem faktycznym, albowiem na etapie eksploatacji instalacji objętej przedmiotową decyzją, strona nie będąca wnioskodawcą nie ma żadnych uprawnień do ingerencji w treść stosunku administracyjnego określonego tym rozstrzygnięciem.

Ponadto, zdaniem odwołującego, odmowa wygaszenia decyzji narusza obecny porządek prawny, narażając skarżącego na ewentualne egzekwowanie określonych obowiązków, podczas gdy określony tą decyzją stosunek administracyjno-prawny aktualnie pozbawiony jest materialnoprawnych podstaw.

W konsekwencji wniesiono o zmianę zaskarżonej decyzji i stwierdzenie wygaśnięcia decyzji Burmistrza M. P. z dnia 28 czerwca 2007 r. znak: [...]

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 26 sierpnia 2021 r., znak: [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 162 § 1 i § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. [...]), utrzymało zaskarżoną decyzję organu I instancji w mocy.

W uzasadnieniu organ II instancji podał, że zgodnie z art. 162 § 1 pkt 1 kpa, stwierdzenie wygaśnięcia decyzji jest możliwie w dwóch przypadkach: gdy decyzja stała się bezprzedmiotowa, a stwierdzenie wygaśnięcia takiej decyzji nakazuje przepis prawa, gdy decyzja stała się bezprzedmiotowa i stwierdzenie jej wygaśnięcia leży w interesie społecznym lub w interesie strony.

Kolegium przychyliło się w całości do argumentacji organu I instancji w przedmiocie tego, że ani przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, ani też przepisy ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie (...), nie przewidują trybu wygaszania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wydanych w oparciu o poprzednio obowiązujący porządek prawny, w przypadku, gdy obecnie obowiązujące przepisy środowiskowe nie przewidują wymogu uzyskania takich decyzji dla danego rodzaju przedsięwzięć.

Zatem z tej przyczyny nie można przyjąć, że wygaszenie decyzji przewidują przepisy szczególne, a więc pierwszy z przypadków określonych w art. 162 § 1 kpa nie będzie miał w sprawie zastosowania.

W zakresie drugiego przypadku Kolegium stwierdziło, iż zasadniczą kwestię sporną w sprawie stanowi przesłanka interesu strony postępowania. Odwołując się do orzecznictwa organ wskazał, wygaszanie decyzji bezprzedmiotowej w interesie stron jest możliwe w sytuacji, kiedy w postępowaniu bierze udział jedna strona lub gdy interesy wszystkich stron postępowania są zbieżne.

Tym niemniej w ocenie Kolegium kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy ma brak spełnienia podstawowej przesłanki tj. bezprzedmiotowości decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach z dnia 28 czerwca 2007 r. znak: [...]

Otóż w ocenie Kolegium w/w decyzja o uwarunkowaniach środowiskowych nie stała się bezprzedmiotowa wskutek zmiany przepisów środowiskowych regulujących wydawanie tego typu decyzji, tj. dla tego rodzaju przedsięwzięć. O bezprzedmiotowości decyzji nie można bowiem mówić w sytuacji, gdy zmianie ulegną regulacje prawne, które stanowiły podstawę wydania tej decyzji, jeśli zarówno przedmiot postępowania nadal istnieje, jak również strona postępowania (w tym przypadku wnioskodawca) wykonująca uprawnienia wynikające z tej decyzji. Zmiana prawa (powszechnego lub miejscowego) może być przyczyną, uznania decyzji za bezprzedmiotowa, ale wyłącznie w wypadku, gdy przepisy zmieniające stan prawny taki skutek przewidują wprost, expressis verbis.

J. D. wniósł na opisaną wyżej decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Zaskarżonej decyzji zarzucił:

- naruszenie art. 162 § 1 k.p.a. poprzez odmowę wygaszenia decyzji pomimo istnienia przesłanek określonych w tym przepisie,

- naruszenie art. 71 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska i ocenach oddziaływania na środowisko poprzez uznanie, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach wydana dla przedsięwzięcia niespełniającego warunku mogącego zawsze znacząco, bądź mogącego potencjalnie znaczącą oddziaływać na środowisko, nie jest decyzją bezprzedmiotową,

- naruszenie art. 77 § 1 i art. 7 w związku z art. 80 k.p.a., poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy i błędne przyjęcie, że brak jest związku pomiędzy ustaniem obowiązków wynikających z decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych dla przedsięwzięcia prowadzonego przez skarżącego, a bezprzedmiotowością wydanej decyzji w tym zakresie,

- naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. w związku z art. 7, art. 9, art. 11 i art. 77 k.p.a, poprzez brak należytego uzasadnienia i odniesienia do argumentów podniesionych przez skarżącego,

- błąd w ustaleniach faktycznych polegający na utożsamieniu subiektywnych oczekiwań strony z interesem prawnym przeciwnym wygaszeniu, który w rzeczywistości nie istnieje.

Skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz uchylenie decyzji Burmistrza M. P. z dnia 26 marca 2020 r., znak: [...] oraz zobowiązanie organu do wydania w określonym terminie decyzji stwierdzającej wygaśnięcie decyzji Burmistrza M. P. z dnia 28 czerwca 2007 r., sygn. [...] Skarżący domagał się również zasądzenia kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skarżący podniósł, że przywołane przez Kolegium orzeczenia sądów administracyjnych dotyczyły innych stanów faktycznych. Decyzja staje się bezprzedmiotowa wtedy, gdy przestanie istnieć przedmiot rozstrzygnięcia, którym są "prawa i obowiązki stron". Zgodnie z art. 71 ust. 1 uośod, decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach "określa środowiskowe uwarunkowania realizacji określonego przedsięwzięcia. Konkretyzując obowiązek uzyskania takiej decyzji, w ust. 2 w/w przepisu wskazano, że decyzja jest wymagana dla: 1) przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, 2) przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko.

Wobec powyższego, celem decyzji środowiskowej wydaje się być takie "ukształtowanie" planowanego przedsięwzięcia, aby ograniczyć jego znaczny lub potencjalnie znaczny wpływ na środowisko. Przedmiotem decyzji środowiskowej jest więc określenie pewnych warunków związanych z ochroną środowiska dla przedsięwzięć mogących zawsze lub mogących potencjalnie oddziaływać na środowisko. Brak natomiast prawnej możliwości obciążania takimi obowiązkami przedsięwzięć niespełniających kryterium wpływania znacznie lub potencjalnie znacznie na środowisko. Skoro przedsięwzięcie traci przymiot negatywnego wpływu na środowisko, decyzja staje się bezprzedmiotowa.

W momencie wydawania przedmiotowej decyzji eksploatowane obecnie przedsięwzięcie kwalifikowało się jak mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zgodnie z § 3 pkt 46 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko. Obecna regulacja nie kwalifikuje omawianego przedsięwzięcia, jako mogącego znacząco oddziaływać na środowisko. Wobec utraty podstawy prawnej kreującej ten obowiązek należy oceniać, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach z dnia 28 czerwca 2006 r. stała się bezprzedmiotowa. Z całokształtu nowego stanu prawnego nie wynika obowiązek uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcia takiego jak prowadzone przez skarżącego. Brak odpowiedniej podstawy prawnej dekompletuje stosunek administracyjno-prawny w oparciu, o który została wydana omawiana decyzja. Obowiązki wynikające z decyzji środowiskowej przestały być nakładane na przedsięwzięcia dotyczące tartaków. Ponadto, utrzymanie decyzji w obecnym stanie prawnym doprowadzać może do nierównego traktowania przedsiębiorców prowadzących tartaki, w sytuacji, gdy jedni pozostają obciążeni obowiązkami wynikającymi z decyzji środowiskowych, a wobec innych brak takich ograniczeń.

Dodatkowo poza bezprzedmiotowością decyzji administracyjnej, do stwierdzenia jej wygaśnięcia należy wykazać, że wymaga tego interes społeczny lub interes strony. W przedmiotowej sprawie za wygaszeniem decyzji przemawia ten ostatni. Decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcia jest niewątpliwie decyzją nakazową, pomimo że stwarza możliwość ubiegania się o inną decyzję uprawniającą. Jest to więc decyzja, która z jednej strony przyznaje adresatowi uprawnienie, z drugiej strony (co stanowi jej przedmiot) nakłada na adresata obowiązki w zakresie określenia środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia o, którym mowa w art. 71 ust. 2 uośod. O imperatywnym charakterze decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcia świadczy dobitnie także poddanie tej decyzji egzekucji w trybie przepisów ustawy o egzekucji w administracji (art. 86c uośod). Z powyższego faktu należy wywieść dodatkowy interes prawny skarżącego w wygaszeniu omawianej decyzji.

Ponadto decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcia jest decyzją, która określa prawa i obowiązki tylko jednej ze stron postępowania tj. skarżącego. Obecność w postępowaniu innych stron (podmiotów, które znajdą się w oddziaływaniu przedsięwzięcia) jest jedynie okazją do kontroli i zajęcia stanowiska procesowego, choćby poprzez zainicjowanie kontroli instancyjnej. Jednakże w żadnym wypadku decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcia nie określi uprawnień lub obowiązków innych niż skarżący stron postępowania. Stanowisko strony z pisma z dnia 4 marca 2020 r., na które powołuje się organ I instancji jest poparte, co najwyżej interesem faktycznym, a najprawdopodobniej przejawem złośliwości w zastałym konflikcie sąsiedzkim. Interes prawny skarżącego w wygaszeniu przedmiotowej decyzji uzasadniony jest ponadto wykrytą wadliwością przedmiotowej decyzji, w zakresie mylnego wskazania przez organ wielkości miesięcznego przetworzenia drzewa przez zakład. Określenie tego wymagania, ani nie jest zgodne ze złożonym przez skarżącego wnioskiem, ani też organ nie uzyskał zgody skarżącego na odstępstwa w realizacji przedsięwzięcia w wariancie innym niż proponowany, chociażby zgodnie z uprzednio obowiązującym art. 55 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie i podtrzymało swoje stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Rozpoczynając, wyjaśnić należy, że istota sądowej kontroli administracji publicznej sprowadza się do ustalenia czy w określonym przypadku, jej organy dopuściły się kwalifikowanych naruszeń prawa. Sąd administracyjny sprawuje swą kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej - art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647 z późn. zm.). Zakres tej kontroli wyznacza przepis art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329, zwana dalej p.p.s.a.), stanowiąc, że Sąd rozstrzyga w granicach sprawy nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Ponadto w myśl art. 135 p.p.s.a. Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.

Z punktu widzenia powyższego stwierdzić należy, że skarga okazała się być bezzasadna.

W związku z brakiem możliwości przeprowadzenia rozprawy zdalnej, stosownie do treści art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (DZ.U. z 2020r.poz.1842 t.j. z późn. zmianami), w sprawie zarządzono przeprowadzenie posiedzenia niejawnego celem rozpoznania sprawy.

Sąd nie podziela interpretacji przesłanek dopuszczalności wygaśnięcia decyzji ujętych w art. 162 § 1 k.p.a. forsowanej przez skarżącego. Racje w tym sporze mają organy.

Zgodnie art. 162 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej, który wydał decyzję w pierwszej instancji, stwierdza jej wygaśnięcie, jeżeli decyzja:

1) stała się bezprzedmiotowa, a stwierdzenie wygaśnięcia takiej decyzji nakazuje przepis prawa albo gdy leży to w interesie społecznym lub w interesie strony;

2) została wydana z zastrzeżeniem dopełnienia przez stronę określonego warunku, a strona nie dopełniła tego warunku.

Oczywistym jest, że punkt 2 nie ma w niniejszej sprawie zastosowania, gdyż dotyczy innego stanu faktycznego. Rozważyć zatem trzeba czy w odniesieniu do decyzji Burmistrza M. P. z dnia 28 czerwca 2007 r. sygn. [...] zachodzą przesłanki określone w cytowanym art. 161 § 1 pkt. 1 k.p.a. Z przytoczonego powyżej przepisu wynika, że organ administracji publicznej jest obowiązany stwierdzić wygaśnięcie decyzji, jeżeli spełnione są łącznie następujące przesłanki: decyzja stała się bezprzedmiotowa, stwierdzenie wygaśnięcia takiej decyzji nakazuje przepis prawa albo stwierdzenie wygaśnięcia decyzji leży w interesie społecznym lub w interesie strony. Niesporne jest, że brak jest przepisu prawa nakazującego wygaszenie przedmiotowej decyzji.

Kluczowe dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy będzie miało natomiast odkodowanie pojęcia bezprzedmiotowości. I tak w doktrynie wskazuje się, że bezprzedmiotowość decyzji wynika z ustania prawnego bytu elementu stosunku materialnoprawnego nawiązanego na podstawie decyzji administracyjnej, a to z powodu zgaśnięcia podmiotu, zniszczenia lub przekształcenia rzeczy, rezygnacji z uprawnień przez stronę czy też na skutek zmiany stanu faktycznego uniemożliwiającego wykonanie decyzji albo z powodu zmiany w stanie prawnym, ale tylko w przypadku, gdy powoduje ona taki skutek; bezprzedmiotowość decyzji powstaje zawsze po jej wydaniu (B. Adamiak, Postępowanie administracyjne, s. 457; T. Woś, Stwierdzenie wygaśnięcia decyzji, s. 51–54 – za B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Wyd. 17, Warszawa 2021). Podobnie bezprzedmiotowość rozumiana jest w orzecznictwie, przy czym sądy administracyjne konsekwentnie wskazują, że sama zmiana przepisów jakie legły u podstaw wydania decyzji nie oznacza jeszcze bezprzedmiotowości decyzji. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 30 stycznia 2008 r., sygn. I OSK 4/07 ujął to w ten sposób: "Bezprzedmiotowość w rozumieniu przepisu art. 162 § 1 pkt 1 KPA zachodzi wówczas, gdy nierealne okaże się osiągnięcie celu, ze względu na który decyzja została wydana, wskutek tego, że przestanie istnieć bądź przedmiot rozstrzygnięcia (prawo lub obowiązek strony), bądź podmiot, którego to rozstrzygnięcie dotyczyło (przestał istnieć lub utracił kwalifikację). Przesłanką uzasadniającą zaistnienie bezprzedmiotowości decyzji nie jest natomiast stwierdzenie zmiany przepisów stanowiących jej podstawę prawną. Sama zmiana takiej podstawy nie ma wpływu na ukształtowany tą decyzją stan prawny.". Z kolei w wyroku z dnia 23 kwietnia 2014 r., sygn. I OSK 689/13 Naczelny Sąd Administracyjnym wskazał, że: "bezprzedmiotowość wynika z ustania prawnego bytu elementu stosunku materialnoprawnego nawiązanego na podstawie decyzji administracyjnej, a to z powodu zgaśnięcia podmiotu, zniszczenia lub przekształcenia rzeczy, rezygnacji z uprawnień przez stronę, czy też na skutek zmiany stanu faktycznego uniemożliwiającego wykonanie decyzji albo z powodu zmiany w stanie prawnym. Dotyczy to jednak tylko takich przypadków, gdy znowelizowane przepisy przewidują taki skutek". Tożsamy pogląd został zaprezentowany w wyroku NSA z dnia 3 września 2014 r., sygn. II OSK 519/13 oraz w wyroku z dnia 24 stycznia 2020 r., sygn. II OSK 648/18. W tym ostatnim orzeczeniu Sąd dodatkowo wyjaśnił, że "Zmiana podstawy prawnej lub jej uchylenie nie ma wpływu na stosunki prawne już ukształtowane, albowiem decyzja administracyjna nadal obowiązuje, wywołując właściwe sobie skutki w zakresie przyznanych uprawnień lub obowiązków. Nie ma zatem znaczenia dla możliwości wykonania decyzji to, że w nowym stanie prawnym obowiązują inne regulacje prawne niż w czasie orzekania, które sprawiłyby, że kierunek wydanego orzeczenia byłby obecnie inny."

Sąd w niniejszym składzie w pełni podziela zaprezentowane wyżej poglądy i uznaje za własne. Skarżący upatrywał bezprzedmiotowości postępowania w tym, że w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko nie wymieniono już tartaków i stolarni jako przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, a zatem co do zasady przedmiotowe przedsięwzięcie obecnie nie wymagałoby uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Należy przypomnieć, że objęta wnioskiem o stwierdzenie wygaśnięcia decyzja Burmistrza M. P. z dnia 28 czerwca 2006 r., znak [...] o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia została wydana na podstawie art. 46 ust. 1 pkt 1 , art. 46a ust. 7 pkt 4 oraz art. 56 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2000 r., Nr 62, poz. 627 ze zm.). Zgodnie z art. 46 ust. 4 pkt 2 wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach następowało przed uzyskaniem decyzji o pozwoleniu na budowę obiektu budowlanego, decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego oraz decyzji o pozwoleniu na wznowienie robót budowlanych - na podstawie ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016 z późn. zm.). Przepisy będące podstawą wydania decyzji, utraciły moc obowiązującą z dniem 15 listopada 2008 r. na mocy art. 144 pkt 9 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2008 Nr 199, poz. 1227). W przepisach przejściowych ww. ustawy odnośnie decyzji wydanej na gruncie ustawy Prawo ochrony środowiska w art. 155 ust. 1 znalazł się następujący zapis: przepisów ustawy zobowiązujących podmiot planujący podjęcie realizacji przedsięwzięcia do uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach nie stosuje się w odniesieniu do podmiotów posiadających decyzje o środowiskowych uwarunkowaniach wydane na podstawie przepisów dotychczasowych. Natomiast w ust. 2 postanowiono, że przypadku decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia wydanych na podstawie ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska złożenie wniosku o zmianę decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1 (decyzji o pozwoleniu na budowę, decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego oraz decyzji o pozwoleniu na wznowienie robót budowlanych - wydawanych na podstawie ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118, z późn. zm.) w zakresie dróg publicznych, oraz art. 72 ust. 1 pkt 10 (decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej - wydawanej na podstawie ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz.U. z 2008 r. Nr 193, poz. 1194)) i 12 (decyzji o ustaleniu lokalizacji autostrady - wydawanej na podstawie ustawy z dnia 27 października 1994 r. o autostradach płatnych oraz o Krajowym Funduszu Drogowym (Dz.U. z 2004 r. Nr 256, poz. 2571, z późn. zm.)), wymagających uzyskania zmiany decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach może nastąpić w terminie 8 lat od dnia, w którym decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia stała się ostateczna. Przepisy nie przewidywały zatem usunięcia z obrotu prawnego decyzji wydanych na podstawie dotychczasowego prawa. Decyzje środowiskowe wydane na podstawie przepisów ustawy Prawo ochrony środowiska pozostały w mocy. Skutku w postaci bezprzedmiotowości rzeczonej decyzji nie sposób również upatrywać w fakcie, że w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko nie wymieniono już tartaków i stolarni jako przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Okoliczność ta w żaden sposób nie może bowiem wpływać na stosunki administracyjnoprawne ukształtowane na gruncie wcześniejszych regulacji prawnych.

Dla porządku wskazać trzeba, że Sąd podziela również stanowisko organów odnośnie braku ziszczenia się przesłanki w postaci interesu strony. Kiedy w postępowaniu bierze udział więcej niż jedna strona, interesu strony, o którym mowa w art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a., nie można odnosić do jednej z nich, zwłaszcza kiedy druga strona ma interes przeciwny. Stosowanie tej normy (wygaszanie decyzji bezprzedmiotowej w interesie strony) jest zatem możliwe w sytuacji, kiedy w postępowaniu bierze udział jedna strona lub gdy interesy wszystkich stron postępowania są zbieżne. Przepis art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a. mówi o interesie strony, a nie interesie niektórych stron postępowania. Stanowisko takie jest powszechnie prezentowane w judykaturze (por. wyrok NSA z 15.6.2020 r., sygn. I OSK 1675/19, wyrok WSA w Krakowie z dnia 14 marca 2019 r., sygn. II SA/Kr 1565/18, wyrok WSA w Kielcach z dnia 26 maja 2021 r., sygn. II SA/Ke 66/21).

Stwierdzenie wygaśnięcia decyzji z pewnością nie leży również w interesie społecznym, a to z uwagi na cel jakiemu służyć ma wydawanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach tj. ograniczenia potencjalnego negatywnego oddziaływania na środowisko.

W kwestii sygnalizowanej w skardze wadliwości wydanej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach należy wskazać, że okoliczność ta jest irrelewantna w kontekście oceny przesłanek wygaszenia decyzji.

Mając powyższe na względzie, wobec braku podstaw do uwzględnienia skargi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.