Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt I SA/Rz 1156/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2013-02-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Podatek akcyzowy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 81 ust. 1 pkt 1 i 2, art. 82 ust. 3
journal: Dz.U. 2004 nr 29 poz 257
law: Ustawa z dnia 23 stycznia 2004 r. o podatku akcyzowym

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. WSA Grzegorz Panek Sędziowie WSA Małgorzata Niedobylska WSA Tomasz Smoleń /spr./ Protokolant ref. st. Eliza Kaplita-Wójcik po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 5 lutego 2013 r. sprawy ze skargi M. B. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] października 2012r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu marki Mitsubishi L200 - oddala skargę -


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] lipca 2012 r. Naczelnik Urzędu Celnego określił M.B. zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu marki Mitsubishi L 200 o nr VIN: [...] w kwocie 2060 zł.

W wyniku rozpoznania odwołania Dyrektor Izby Celnej decyzją z dnia [...] października 2012 r. utrzymał rozstrzygnięcie organu I instancji w mocy.

Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia organ wskazał art. 233 § 1 pkt 1 art. 21 § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749), art. 2 pkt 1 i 3, art. 4 ust. 1 pkt 5, art. 6 ust. 1 i 6, art. 8 pkt 1, art. 10 ust. 1 pkt 2, art. 75 ust. 1 i 3, art. 80 ust.1, ust. 2 pkt 2, ust.3 pkt 3, art. 81 ust. 1 pkt 1 i 2, 82 ust. 3 ustawy z dnia 23 stycznia 2004 r. o podatku akcyzowym (Dz.U. Nr 29, poz. 257 ze zm., dalej: u.p.a.), § 2 ust.1 pkt 2, rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2004 r. w sprawie obniżenia stawek podatku akcyzowego (Dz.U. Nr 87, poz. 825 ze zm.), art. 154 pkt 1 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. z 2009 r. Nr 3, poz. 11 ze zm.).

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że kwestią sporną w sprawie była kwalifikacja nabytego wewnątrzwspólnotowo samochodu marki Mitsubishi L-200 jako samochodu osobowego lub ciężarowego. Na podstawie zebranego w sprawie materiału dowodowego organy przyjęły, odmiennie od skarżącego, że Mitubishi L 200 podlega kwalifikacji jako samochód osobowy, a nie jako ciężarowy.

Jak wynika z akt sprawy przedmiotowy samochód został zakupiony w dniu 24 grudnia 2007 r. w Austrii. Pojazd był zarejestrowany jako samochód ciężarowy, posiadający 5 miejsc siedzących. Po przemieszczeniu na terytorium kraju M. B., w dniu 29 grudnia 2007 r. wykonał badanie techniczne w "A" sp. z o.o., gdzie w zaświadczeniu nr [...] wpisano, iż jest to pojazd ciężarowy pięciomiejscowy. Następnie w dniu 18 stycznia 2008 r. skarżący dokonał rejestracji spornego pojazdu w Starostwie Powiatowym w L., jako samochód ciężarowy z pięcioma miejscami siedzącymi.

Pomimo faktu, iż w wydanych przez austriackie i krajowe dokumentach znajdowały się informacje, że samochód marki Mitsubishi L 200 jest samochodem ciężarowym w ocenie organu odwoławczego decydujące znaczenie miała klasyfikacja pojazdu w oparciu o Nomenklaturę Scaloną (CN), w tym czy samochód podlegał klasyfikacji do pozycji 8703 czy do pozycji 8704.

Organ odwoławczy zajął takie samo stanowisko jak organ I instancji, że Mitsubishi L-200 nie można zakwalifikować do pozycji 8704, która obejmuje pojazdy mechaniczne przeznaczone do transportu towarów, w szczególności: zwykłe ciężarówki i furgony (płaskie, pokryte impregnowanym brezentem, o nadwoziu zamkniętym itd.) ciężarówki i furgony dostawcze wszelkiego rodzaju; ciężarówki wyposażone w urządzenia do automatycznego wyładunku (wywrotki itp.); cysterny (wyposażone w pompy i bez pomp); ciężarówki-chłodnie i izotermiczne, ciężarówki o dwóch lub więcej platformach ładunkowych do przewozu kwasu w gąsiorach, butli z butanem itp.; ciężarówki przystosowane do dużych obciążeń z ramą kutą, z pochylniami ładunkowymi do przewozu czołgów, urządzeń podnoszących albo koparek, transformatorów elektrycznych itp.; ciężarówki specjalnie skonstruowane do przewozu świeżego cementu, inne niż betoniarki transportowe objęte pozycją 8705; śmieciarki nawet wyposażone w urządzenia do załadunku, zgniatania itp.

W ocenie organu konstrukcja, przeznaczenie i wyposażenie samochodu wskazują na to, że mieści się on w pozycji 8703, która obejmuje pojazdy samochodowe i pozostałe pojazdy mechaniczne przeznaczone zasadniczo do przewozu osób (inne niż objęte pozycją 8702), włącznie z samochodami osobowo - towarowymi (kombi) oraz samochodami wyścigowymi. W niniejszej pozycji określenie "samochody osobowo-towarowe" oznacza pojazdy przeznaczone do przewozu najwyżej 9 osób (wraz z kierowcą), których wnętrze może być używane bez zmiany konstrukcji do przewozu zarówno osób, jak i towarów.

Organ zwrócił przy tym uwagę, że użyty zwrot "zasadniczo do przewozu osób" oznacza, że nie dotyczy wyłącznie przewożenia osób, ale dopuszcza również przewożenie rzeczy, o czym świadczy dodatkowo treść wyrażona w dalszej części pozycji 8703, tj. włącznie z samochodami osobowo-towarowymi (kombi). Zatem o ile pojazdy z pozycji 8704 służą tylko do transportu towarowego, o tyle pojazdy z pozycji 8703 służą zasadniczo do przewozu osób, jednakże można również nimi przewozić towary. O wyborze właściwej pozycji decyduje główna funkcja pojazdu, której pełnienie wynika między innymi z budowy i wyposażenia. Nie chodzi przy tym, co podkreślił organ, o przeznaczenie jakie nadał pojazdowi jego nabywca.

W poddanym kontroli pojeździe stwierdzono w części pasażerskiej w pierwszym rzędzie dwa miejsca siedzące - dla kierowcy i pasażera, w drugim trzyosobową kanapę. Wszystkie miejsca siedzące wyposażone były w pasy bezpieczeństwa, obite taką samą tapicerką, boczne drzwi oszklone z otwieranymi oknami, w górnej części po środku kabiny zamontowane było oświetlenie, przednia część pojazdu posiadała wentylację, kierownica wyposażona była w poduszkę powietrzną, zamontowano również uchwyty dla pasażerów. Dodatkowo na wyposażeniu pojazdu znajdował się radioodtwarzacz, głośniki w przednich drzwiach oraz miejsca na głośniki w tylnich drzwiach. Część towarową pojazdu tworzyła otwarta powierzchnia, otwierana jedynie z tyłu.

Prawidłowość zajętego stanowiska potwierdzały w ocenie organu odwoławczego cechy jakie wskazano w notach wyjaśniających do Nomenklatury Scalonej Wspólnot Europejskich" do pozycji 8703 i 8704.

Zestawiając wymienione w nich cechy tych dwóch grup pojazdów organ wskazał, że Mitsubishi L 200 odpowiada pozycji 8703.

Wśród tej grupy pojazdów wymieniono następujące cechy:

obecność stałych siedzeń z wyposażeniem zabezpieczającym (np. pasy bezpieczeństwa lub punkty kotwice oraz wyposażenie do zainstalowania pasów bezpieczeństwa) dla każdej osoby lub obecność stałych punktów kotwiących i wyposażenie do zainstalowania siedzeń i wyposażenia zabezpieczającego w przestrzeni tylnej powierzchni dla kierowcy i przestrzeni siedzeń pasażerów; takie siedzenia mogą być zamocowane na stałe, składające się ze zdejmowanych z punktów kotwiących lub składane;

obecność tylnych okien wzdłuż dwubocznych paneli;

obecność przesuwnych, wahadłowych lub podnoszonych drzwi (jedne lub więcej ) z oknami na bocznych panelach lub z tyłu

brak stałego panela lub przegrody pomiędzy przestrzenią dla kierowcy i przednich siedzeń pasażerów a przestrzenią tylną która może być używana do przewozu zarówno osób, jak i towarów;

wyposażenie całego wnętrza pojazdu w sposób kojarzony z częścią pojazdu przeznaczoną dla pasażerów (np. dywaniki, wentylacja, oświetlenie, popielniczki).

Naprzeciw cechom pojazdów przeznaczonych do przewozu osób organ wymienił cechy pojazdów do transportu towarowego:

siedzenia-ławki bez wyposażenia zabezpieczającego (np. pasów bezpieczeństwa lub punktów do zamocowania pasów bezpieczeństwa i potrzebnego do tego wyposażenia) ani bez wyposażenia kojarzonego z częścią pojazdu przeznaczoną dla pasażerów w części tylnej znajdującej się za siedzeniem kierowcy i przednimi siedzeniami pasażerów. Siedzenia te są zwykle składane tak, aby możliwe było pełne wykorzystanie tylnej części pojazdu (vany) lub naczepy (pojazdy typu pickup) do transportu towarów.

oddzielna kabina dla kierowcy i pasażerów oraz oddzielna otwarta naczepa z panelami bocznymi i nakładaną klapą (pojazdy typu pickup);

brak okien na bokach pojazdu; obecność przesuwnych, wahadłowych lub podnoszonych drzwi bez okien na bokach pojazdu lub z tyłu, przeznaczonych do załadunku i rozładunku towarów (vany);

zamontowany na stałe panel lub przegroda pomiędzy częścią dla kierowcy i pasażerów siedzących z przodu a częścią tylną;

brak wyposażenia części załadunkowej pojazdu w sposób kojarzony z częścią pojazdu przeznaczoną dla pasażerów (np. dywaniki, wentylacja, oświetlenie, popielniczki).

Potwierdzeniem zajętego przez organ stanowiska miało być również orzeczenie Trybunału Sprawiedliwości C-486/06 dotyczące samochodu typu pick-up.

Końcowo organ wskazał, że bez znaczenia dla klasyfikacji pojazdu pozostaje fakt zarejestrowania pojazdu na terytorium Austrii, a później Polski jako samochodu ciężarowego. Przepisy ustawy Prawo o ruchu drogowym mają znaczenie jedynie dla ustalenia, czy dany pojazd jest zarejestrowany, bądź nie, na terytorium kraju zgodnie z przepisami o ruchu drogowym, gdyż akcyzie podlegają jedynie samochody osobowe niezarejestrowane na terytorium kraju.

W świetle powyższego nie było w ocenie organu odwoławczego podstaw do sięgania do kryterium pomocniczego jakim było badanie proporcji długości podłogi do rozstawu osi.

Nie zgadzając się z taką klasyfikacją pojazdu M.B. złożył do tutejszego Sądu skargę wnosząc w niej o uchylenie zaskarżonej decyzji.

W uzasadnieniu wskazał na rozbieżności w klasyfikacji pojazdu w zależności od procedury, co utrudnia odczytywanie norm prawnych przez podatników. W dalszej kolejności wskazał na pominięte przez organ kryterium proporcji długości pojazdu do rozstawu osi, które w jego ocenie powinno było przesądzić o przyporządkowaniu pojazdu do pozycji CN 8704.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumenty, które stanowiły podstawę wydania zaskarżonej decyzji. Po raz kolejny podkreślił rolę Ogólnych Reguł Interpretacyjnych Nomenklatury Scalonej i ich pierwszeństwo przed notami wyjaśniającymi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej (...). Kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2).

Stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270) uwzględnienie skargi następuje w przypadku: a) naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Nie można zarzucić organom naruszenia prawa materialnego mającego wpływ na wynik sprawy, jak też naruszenia prawa procesowego mającego istotny wpływ na wynik sprawy.

Spór pomiędzy stronami dotyczył ustalenia, czy samochód marki Mitsubishi L 200 w momencie jego wewnątrzwspólnotowego nabycia przez skarżącego był samochodem osobowym, przeznaczonym zasadniczo do przewozu osób i winien być klasyfikowany do kodu CN 8703, czy też był samochodem ciężarowym i winien być klasyfikowany do kodu CN 8704 i jaką rolę w tym zakresie odgrywają noty wyjaśniające, na które powołuje się skarżący.

Problem kwalifikacji pojazdu jako ciężarowego czy osobowego na gruncie ustawy o podatku akcyzowym nie jest problemem nowym i wielokrotnie był rozstrzygany na gruncie orzecznictwa administracyjnego.

Nie bez wpływu na powstanie powyższego problemu ma rozbieżność przepisów, które w jednym przypadku nakazują przyjąć dany pojazd za ciężarowy ( prawo o ruchu drogowym ) w innym przypadku odbierając im takiego charakteru a przypisując charakter osobowy ( ustawa o podatku akcyzowym), na co również zwraca uwagę skarżący.

Choć sytuacja, w której jednemu pojęciu nadaje się różne znaczenia prawne nie jest pożądana z punktu widzenia czytelności i jasności przepisów o tyle biorąc pod uwagę autonomiczność poszczególnych gałęzi prawa jest dopuszczalna, a sięganie do innych aktów prawnych możliwe jest w sytuacji gdy ustawodawca nie uregulował pewnych kwestii na zasadzie wyjątku.

Ustawa o podatku akcyzowym posługuje się własną definicją "samochodu osobowego", zamieszczoną w poz. 59 załącznika nr 1 do u.p.a., zgodnie z którą samochody osobowe są to pojazdy samochodowe i inne pojazdy mechaniczne przeznaczone zasadniczo do przewozu osób (inne niż te objęte pozycją 8702), włącznie z samochodami osobowo-towarowymi (kombi) oraz samochodami wyścigowymi. W świetle tego co powiedziano, w zakresie wyczerpania regulacji prawnych, skoro ustawodawca przewidział legalną definicję "samochodu osobowego" dla celów opodatkowania podatkiem akcyzowym to jedynie ta definicja ma istotny walor dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Zwłaszcza, że zwolnienie w podatku akcyzowym samochodów towarowych z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego wprowadzone zostało na zasadzie wyjątku.

Zgodnie z art. 3 ust. 2 u.p.a. do celów poboru akcyzy i obowiązku oznaczania znakami akcyzy w imporcie oraz w dostawie i nabyciu wewnątrzwspólnotowym stosuje się klasyfikację wyrobów akcyzowych w układzie odpowiadającym Nomenklaturze Scalonej (CN).

Nomenklatura Scalona zawarta jest w załączniku nr 1 do Rozporządzenia Rady nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. WE L 256 z 07.09.1987, str. 1, ze zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 2, t. 2, str. 382, ze zm.) - art. 1 ust. 3 Rozporządzenia. Zgodnie z nią pozycja CN 8703 obejmuje pojazdy samochodowe i pozostałe pojazdy mechaniczne przeznaczone zasadniczo do przewozu osób (inne niż te objęte pozycją 8702), włącznie z samochodami osobowo – towarowymi (kombi) oraz samochodami wyścigowymi. Szczegółowe zasady klasyfikacji towarów do kodów CN zostały określone w przepisach celnych. Nomenklatura Scalona stanowi bowiem jedną z dwóch części Wspólnej Taryfy Celnej. Nomenklatura Scalona (CN) oparta jest na Zharmonizowanym Systemie Oznaczania i Kodowania Towarów (HS). Z kolei Zharmonizowany System Oznaczania i Kodowania Towarów (HS) powstał na mocy Międzynarodowej konwencji w sprawie zharmonizowanego systemu oznaczania i kodowania towarów, sporządzonej w Brukseli w dniu 14 czerwca 1983 r. (Dz. U. z 1997 r. nr 11, poz. 62).

Główne kryterium klasyfikacji pojazdów w ramach pozycji CN 8703 oparte jest na zasadniczym ich przeznaczeniu, którym ma być przewóz osób. Świadczyć o nim mają cechy konstrukcyjne, wyposażenie pojazdu i jego ogólny wygląd. Pomocnicze znaczenie mają też wyjaśnienia do Taryfy Celnej, zawarte w załączniku do Obwieszczenia Ministra Finansów z 1 czerwca 2006r. (M.P. nr 86, poz. 880), które posługują się oznaczeniem kodu CN i w sposób opisowy wskazują kryteria i cechy pozwalające dokonać rozróżnienia towarów, celem ich prawidłowego zakwalifikowania do kodu CN.

W wyjaśnieniach do Taryfy celnej wskazano się, że w pozycji 8703 określenie samochody osobowo-towarowe oznacza pojazdy przeznaczone do przewozu najwyżej 9 osób (wraz z kierowcą), których wnętrze może być używane bez zmiany konstrukcji do przewozu zarówno osób jak i towarów. Decydujące znaczenie dla zakwalifikowania pojazdów wielozadaniowych do tej pozycji mają cechy pojazdu, które mają wskazywać na to, że są to pojazdy przeznaczone raczej do przewozu osób niż do transportu towarów. Ponadto zgodnie ze zmianą do Not wyjaśniających do Nomenklatury Scalonej z dnia 31 marca 2007r. opublikowaną w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej C 74/01, pozycja CN 8703 obejmuje pojazdy wielofunkcyjne, takie jak pojazdy mechaniczne, które mogą przewozić zarówno osoby, jak i towary ( typu pickup). Ten typ pojazdu posiada zazwyczaj więcej niż jeden rząd siedzeń i tworzą go dwie oddzielne przestrzenie, mianowicie zamknięta kabina do przewozu osób i otwarta lub zakryta powierzchnia do transportu towarów. Jednakże takie pojazdy mają być zakwalifikowane do pozycji 8704, jeżeli maksymalna wewnętrzna długość podłogi powierzchni do transportu towarów jest większa niż 50 % długości rozstawu osi pojazdu lub jeżeli posiadają więcej niż dwie osie.

Opisana wyżej procedura klasyfikowania pojazdu samochodowego do poszczególnego kodu CN oznacza, że w pierwszej kolejności powinno zostać ustalone przez organy podatkowe przeznaczenie danego pojazdu, a dopiero zakwalifikowanie pojazdu jako przeznaczonego zasadniczo do przewozu osób uprawnia do zastosowania dalszej procedury klasyfikacji w oparciu o Noty wyjaśniające. Natomiast ustalenie, że pojazd nie jest przeznaczony zasadniczo do przewozu osób powoduje, że winien być zaklasyfikowany do kodu 8704 - tj. pojazdy samochodowe do transportu towarowego.

Dokonując weryfikacji postępowania w tym zakresie stwierdzić należy, że organy prawidłowo dokonały klasyfikacji pojazdu. W pierwszej kolejności, jak wynika to z przyjętych reguł, dokonały jego oceny na podstawie cech zewnętrznych, konstrukcji i wyposażenia, które pozwoliły przypisać mu cechy właściwe dla pojazdów przeznaczonych do przewozu osób i na tej podstawie zaniechały sięgania do not wyjaśniających.

Z prawidłowo zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, że przedmiotowy samochód jest samochodem czterodrzwiowym, pięcioosobowym, posiadającym dwie oddzielne przestrzenie: zamkniętą przeszkloną kabinę do przewozu osób i otwartą powierzchnię do transportu towarowego. W części pasażerskiej w pierwszym i drugim rzędzie siedzeń znajdują się dwa miejsca siedzące, dla kierowcy i pasażera, w drugim rzędzie trzyosobowa kanapa, dwa miejsca z tyłu posiadają zagłówki. Wszystkie miejsca siedzące wyposażone są w pasy bezpieczeństwa. Siedzenia przednie oraz tylna kanapa obite są tapicerką z tego samego tworzywa. Szyby w drzwiach bocznych są otwierane ręcznie. Po środku kabiny znajduje się oświetlenie górne, wentylacja dla siedzeń z przodu, popielniczka, 2 głośniki w drzwiach przednich i 2 miejsca na głośniki w drzwiach tylnych, 3 uchwyty górne dla pasażerów, poduszka powietrzna w kierownicy, radioodtwarzacz, wykładzina podłogowa, 4 dywaniki gumowe. Część towarową pojazdu tworzy otwarta powierzchnia do transportu towarów, otwierana jedynie z tyłu. Długość wewnętrzna podłogi w części przeznaczonej do przewozu towarów wynosi 1,474 m, zaś odległość pomiędzy osiami pojazdu 2,454 m.

Tak stwierdzone cechy pojazdu, wbrew twierdzeniom skarżącego nadają mu cechy samochodu, którego główną funkcją jest przewóz osób.

Za błędne należy uznać stanowisko skarżącego, który prawidłowej klasyfikacji pojazdu upatrywał jedynie w zmianach do not wyjaśniających, które w przypadku, gdy maksymalna wewnętrzna długość podłogi powierzchni do transportu towarów jest większa niż 50 % długości rozstawu osi pojazdu lub w przypadku gdy pojazd posiada więcej niż dwie osie, nakazywały przyjąć, że pick-up jest samochodem towarowym.

Jak już wielokrotnie podkreślono treść powyższych not ma jedynie charakter pomocniczy a nie decydujący i jest brana pod uwagę jedynie w przypadku wątpliwości przy zakwalifikowaniu danego pojazdu w oparciu o Ogólne Reguły Interpretacyjne Nomenklatury Scalonej. Nie jest bowiem tak, jak zdaje się twierdzić skarżący, że klasyfikacja pojazdu typu pick - up odbywa się jedynie poprzez proste zestawienie długości podłogi do długości rozstawu osi pojazdu i w przypadku gdy jest mniejsza niż podane w zmianach 50% nakazuje zakwalifikować go jako osobowy a gdy większa jako towarowy.

Normodawca zdawał się dostrzegać problem jaki może zrodzić się w przypadku samochodów typu pick-up, którego zewnętrzny wygląd kłóci się niekiedy z jego wyposażeniem. Dlatego też w pierwszej kolejności nakazał ocenić ten samochód przez pryzmat ogólnych reguł w tym jego wyposażenia a dopiero gdy te będą budzić wątpliwości odnieść się do not wyjaśniających w tym powoływanego przez skarżącego stosunku długości podłogi do rozstawu osi.

Problem ten zrodził się na tle samochodów, których zewnętrzny wygląd nie odzwierciedlał ich przeznaczenia. Wiele samochodów o wyglądzie przypominającym towarowy przeznaczana była zasadniczo do przewozu osób. Dlatego w tych przypadkach to nie zewnętrzny wygląd lecz przeznaczenie, wyposażenie i konstrukcja miały decydować o jego klasyfikacji.

Skarżący próbował odpierać te argumenty wskazując na ubogie wyposażenie pojazdu w porównaniu do pojazdu, którego dotyczył wyrok Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości C-486/06, na który z kolei powoływał się organ odwoławczy.

Tymczasem odwołanie się do wyroku ETS przez organ miało na celu powołanie się na ogólne tezy w zakresie tego, jakie okoliczności należy brać pod uwagę przy ustalaniu zasadniczego przeznaczenia pojazdu, a nie o dokładne porównanie szczegółowych cech samochodów będących przedmiotem oceny. Oczywistym jest bowiem, że samochody różnych marek i modeli charakteryzują się wieloma odmiennymi cechami szczegółowymi, co nie oznacza, że nie mogą one mieć tego samego zasadniczego przeznaczenia.

Wyposażenie pojazdu w tylnią kanapę, przednich i tylnych siedzeń w pasy bezpieczeństwa, znajdujące się z przodu i z tyłu głośniki, wentylacja, tylnie oświetlenie, otwierane z przody i z tyłu drzwi z również otwieranymi szybami, wbrew prezentowanemu przez skarżącego stanowisku świadczą o jego osobowym przeznaczeniu, które nie musi jak twierdzi skarżący oznaczać luksusowego samochodu osobowego o charakterystyce sportowej.

Bez znaczenia dla kwalifikacji pojazdu pozostają również podnoszone przez skarżącego fabrycznie wykonane punkty mocowania ładunku w skrzyni ładunkowej, sztywna tylnia oś na resorach piórowych, sztywne zawieszenie, czy brak takich udogodnień jak klimatyzacja, elektrycznie otwierane szyby, felgi sportowe, ogrzewane fotele, dodatkowe nawiewy, stoliki, dodatkowe oświetlenie, brak miejsca na bagaż podręczny, brak zagłówka z tyłu pojazdu, tylnie środkowe miejsce wyposażone jedynie w pas biodrowy, brak wywietrzników z tyłu kabiny, silnik o słabej mocy.

Jak już wspomniano przypisanie zasadniczej osobowej funkcji pojazdu nie oznacza przekreślenia jego dodatkowej funkcji towarowej, którą ułatwiać będą zaczepy w skrzyni ładunkowej. Pozostałe wskazane przez skarżącego udogodnienia, w każdym nawet osobowym samochodzie stanowią dodatkowo płatne elementy wyposażenia. Oznacza to, że również samochody, co do których funkcji nie będzie wątpliwości mogą nie być wyposażone w te elementy co jednak nie przekreśli ich zasadniczego osobowego przeznaczenia.

Podsumowując stwierdzić należy, że o towarowym przeznaczeniu pojazdu typu pick – up nie decyduje wymiar powierzchni przeznaczonej do transportu towarów. Aby dany pojazd zakwalifikować do tej kategorii większość cech pojazdu musi za tym przemawiać. Spełnienie dodatkowego warunku w postaci wielkości powierzchni przeznaczonej do przewozu towaru w takim przypadku przesądzać będzie o jego towarowym przeznaczeniu, natomiast spełnienie jedynie warunku wielkości powierzchni towarowej w braku pozostałych cech takiego pojazdu będzie obojętna z punktu widzenia jego kwalifikacji.

W świetle powyższego stwierdzić należy, że organy obu instancji dokonały prawidłowej klasyfikacji pojazdu uznając go za pojazd przeznaczony zasadniczo do przewozu osób, a co za tym idzie wyrób akcyzowy. Nie budzi również zastrzeżeń Sądu, wysokość podatku akcyzowego, która nie była kwestionowana.

Mając to wszystko na uwadze Sąd orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 151 P.p.s.a.