Wyrok WSA w Opolu, sygn. akt II SA/Op 436/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Data orzeczenia: 2011-11-03 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6045 Ochrona osób i mienia
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 26 ust. 3 pkt 1,
journal: Dz.U. 2005 nr 145 poz 1221
law: Ustawa z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia - tekst jedn.
article: par. 10 ust. 1
journal: Dz.U. 1998 nr 78 poz 511
law: Rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 4 czerwca 1998 r. w sprawie wzoru i trybu wydawania licencji pracownika  ochrony fizycznej i licencji pracownika zabezpieczenia technicznego oraz trybu i częstotliwości wydawania przez organy Policji opinii o pracownikach  ochrony

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Teresa Cisyk (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Bogusz Sędzia WSA Elżbieta Kmiecik Protokolant st. sekretarz sądowy Grażyna Stykała po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 3 listopada 2011 r. sprawy ze skargi J. P. na postanowienie Opolskiego Komendanta Wojewódzkiego Policji w Opolu z dnia 15 lipca 2011 r., nr [...] w przedmiocie opinii pracownika ochrony fizycznej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Komendant Powiatowy Policji w Nysie, postanowieniem z dnia 9 czerwca 2011 r., wydanym na podstawie art. 26 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia (Dz. U. z 2005 r. Nr 145, poz. 1221), postanowił wydać negatywną opinię o J. P., który posiada licencję pracownika ochrony fizycznej. W uzasadnieniu opinii organ podał, że J. P. w dniu [...] dokonał kradzieży sklepowej w [...], w sklepie [...] przy ul. [...], za co został ukarany mandatem karnym przez interweniujących funkcjonariuszy Policji. Organ uznał, że istnieją przeciwwskazania do wykonywania pracy związanej z ochroną osób i mienia (brak nienagannej opinii), w przypadku popełnienia czynu z art. 119 § 1 Kodeksu wykroczeń. Ponadto organ dodał, że nie ustalono, aby J. P. nadużywał alkoholu, jak też, aby miał kontakt ze środkami odurzającymi lub substancjami psychotropowymi. Wg oświadczenia strony organ stwierdził, że nie leczy się odwykowo, ani też w poradniach specjalistycznych.

W zażaleniu wniesionym na powyższe postanowienie, J. P. opisał okoliczność jaka miała miejsce w dniu [...], w sklepie [...], podkreślając ciężką sytuację rodzinną, która - w jego ocenie - przyczyniła się do powstania, poprzez roztargnienie, kradzieży 1 pary skarpetek męskich, które "włożył do kieszeni zamiast do koszyka." Dodał, że posiada licencję pracownika ochrony od 2000 r. i jest obecnie zatrudniony jako pracownik ochrony w firmie [...]. Uznał, że w przypadku nieuwzględnienia zażalenia grozi mu zwolnienie z pracy, a tym samym zwiększy grono osób bezrobotnych, które "i tak na tut. terenie jest stosunkowo wysokie."

Opolski Komendant Wojewódzki Policji w Opolu, po rozpatrzeniu zażalenia, postanowieniem z dnia 15 lipca 2011 r., utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu organ odwoławczy podzielił stanowisko w przedmiocie negatywnej opinii, podkreślając, że J. P., jako licencjonowany pracownik ochrony powinien być szczególnie uwrażliwiony na przestrzeganie prawa i nie może na nim ciążyć zarzut popełnienia czynu zabronionego, zwłaszcza z art. 119 § 1 Kodeksu wykroczeń. Podstawowym bowiem obowiązkiem pracownika ochrony jest zabezpieczenie osób i mienia przed bezprawnymi zamachami. Zdaniem organu, osoba, która dopuszcza się kradzieży nie daje gwarancji właściwego wykonywania zawodu pracownika ochrony. Skarżący dokonał kradzieży, stąd w świetle art. 26 ust. 3 pkt 1 ustawy o ochronie osób i mienia, nie posiada on nienagannej opinii.

W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, J. P. żądał uchylenia zaskarżonego postanowienia "jako nieuwzględniającego wszystkich okoliczności zdarzenia, pozbawiającego (...) licencji pracownika ochrony fizycznej I-go stopnia." W uzasadnieniu skargi powielił zarzuty zażalenia, podkreślając, że mieszka z chorymi rodzicami w [...], dla których robi zakupy i w trakcie jednych z nich, w dniu [...], przez roztargnienie przywłaszczył skarpety. Zarzucił organowi, że pominął w tej sprawie regulację przepisu art. 26 ust. 2 pkt 5 ustawy o ochronie osób i mienia, którego brzmienie przywołał w treści skargi. Podkreślił, że w przypadku nieuwzględnienia jego skargi, grozi mu zwolnienie z pracy, a tym samym zasilenie grona osób bezrobotnych.

W odpowiedzi na skargę, Opolski Komendant Wojewódzki Policji w Opolu wniósł o oddalenie skargi, podkreślając, że skarżący nie kwestionuje faktu ukarania za kradzież, której dopuścił się w sklepie. Zaakcentował, że osoba, która sama dopuszcza się kradzieży nie daje gwarancji właściwego wykonywania zawodu pracownika ochrony, zatem nie posiada nienagannej opinii.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z przepisem art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269 ze zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, iż w postępowaniu sądowym nie mogą być brane pod uwagę argumenty natury słusznościowej czy celowościowej. Badana jest wyłącznie legalność aktu administracyjnego, czyli prawidłowość zastosowania przepisów prawa do zaistniałego stanu faktycznego, trafność ich wykładni oraz prawidłowość przyjętej procedury.

Na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej P.p.s.a., uwzględnienie skargi na postanowienie następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). W razie niewystąpienia wskazanych uchybień, na mocy art. 151 P.p.s.a skarga podlega oddaleniu.

Przeprowadzona przez Sąd, według wskazanych powyżej zasad kontrola legalności wykazała, że zaskarżone postanowienie - Opolskiego Komendanta Wojewódzkiego Policji w Opolu, utrzymujące w mocy postanowienie organu pierwszej instancji o wydaniu negatywnej opinii o J. P. - odpowiada przepisom prawa.

Kwestię sporną w niniejszej sprawie stanowi okoliczność wydania opinii negatywnej o J. P., posiadającym licencję pracownika ochrony fizycznej pierwszego stopnia, a w konsekwencji udzielenie odpowiedzi, czy organy Policji zasadnie wydały zaskarżone postanowienia zawierające negatywną opinię o skarżącym. W niniejszej sprawie natomiast okolicznością bezsporną jest fakt, iż skarżący posiada status pracownika ochrony fizycznej pierwszego stopnia, w rozumieniu ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia (Dz. U. z 2005 r. Nr 145, poz. 1221 ze zm.). Ponadto odnotować trzeba, że materialną podstawę prawną wydanego w rozpoznawanej sprawie postanowienia stanowią przepisy powołanej wyższej ustawy oraz rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 4 czerwca 1998 r. w sprawie wzoru i trybu wydawania licencji pracownika ochrony fizycznej i licencji pracownika zabezpieczenia technicznego oraz trybu i częstotliwości wydawania przez organy Policji opinii o pracownikach ochrony (Dz. U. z 1998 r. Nr 78, poz. 511), zwanego dalej w skrócie "rozporządzeniem." Na zasadzie § 10 ust. 1 rozporządzenia "Opinię o osobie ubiegającej się o licencję pracownika ochrony oraz o pracowniku ochrony wydaje właściwy, ze względu na miejsce zamieszkania opiniowanego, komendant komisariatu Policji na polecenie komendanta wojewódzkiego Policji."

Dostrzec też trzeba, że ustawa o ochronie osób i mienia określa nie tylko wymagania jakie muszą spełniać kandydaci na pracowników ochrony fizycznej, ale także określa wymagania jakie muszą spełniać osoby, które są już pracownikami ochrony. Do wymogów warunkujących otrzymanie oraz zachowanie licencji pracownika ochrony fizycznej pierwszego stopnia, a zatem niezbędnej przesłanki do kontynuowania zadań związanych z ochroną osób i mienia jest uzyskanie nienagannej opinii (art. 26 ust. 3 pkt 1 oraz art. 31 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 ustawy o ochronie osób i mienia). Przepis art. 26 ust. 3 pkt 1 ustawy stanowi, że "Licencję pracownika ochrony fizycznej pierwszego stopnia wydaje się osobie, która spełnia warunki, o których mowa w ust. 2, oraz posiada nienaganną opinię wydaną przez komendanta komisariatu Policji właściwego ze względu na jej miejsce zamieszkania." Z kolei, z art. 31 ust. 1 omawianej ustawy wynika, że "Komendant wojewódzki Policji odmawia wydania licencji, jeżeli osoba nie spełnia warunków, o których mowa w art. 26 ust. 2 i 3, art. 27 ust. 2 i 3, art. 28 ust. 2 i 3, art. 29 ust. 2 i 3 oraz art. 30 ust. 3," natomiast ust. 2 pkt 1 tego przepisu stanowi, że "Komendant wojewódzki Policji cofa licencję, jeżeli pracownik ochrony przestał spełniać warunki, o których mowa w art. 26 ust. 2 pkt 1, 4 i 5 oraz ust. 3 pkt 1 i 2." Przywołana regulacja, zawarta w powyższych przepisach ustawy o ochronie osób i mienia, dotyczy niezbędnego warunku, jaki musi spełniać osoba posiadająca licencję pracownika ochrony fizycznej pierwszego stopnia, czyli posiadania nienagannej opinii. W świetle art. 31 ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 26 ust. 3 pkt 1 ustawy o ochronie osób i mienia, niezbędną przesłanką warunkującą posiadanie licencji pracownika ochrony fizycznej pierwszego stopnia jest legitymowanie się nienaganną opinią.

Z związku z powyższym, w rozpoznawanej sprawie należało udzielić odpowiedzi w kwestii, czy organy Policji zasadnie wydały zaskarżone postanowienie zawierające stanowisko, że J. P. - pracownik ochrony fizycznej - nie posiada nienagannej opinii. Szukając zatem odpowiedzi, odnotować trzeba, że ustawa o ochronie osób i mienia nie definiuje pojęcia "nienagannej opinii", nie określa też kryteriów, jakimi kierować ma się organ opiniujący osobę posiadającą licencję pracownika ochrony. Jednakże mając na uwadze specyfikę wykonywanej przez pracownika ochrony pracy związanej z koniecznością zagwarantowania zaufania publicznego, jak i przysługujące takiemu pracownikowi uprawnienia stosowania środków ochrony fizycznej osób i mienia (art. 36-38 ustawy o ochronie osób i mienia), przy ocenie pracownika ochrony wydaje się zasadnym wzięcie pod uwagę rozmaitych czynników i uwzględnienie wszelkich wydarzeń z udziałem opiniowanego. Ukaranie pracownika ochrony fizycznej pierwszego stopnia, za popełnione wykroczenie przeciwko mieniu z art. 119 § 1 Kodeksu wykroczeń, świadczy niewątpliwie o wiarygodności działań osoby ochraniającej, w sytuacji, gdy jej zadaniem ustawowym jest ochrona mienia przed działaniami naruszającymi prawo, a osoba taka sama dopuszcza się tego rodzaju czynu. Pracownik ochrony, który dopuścił się do dokonania wykroczenia przeciwko mieniu, bez względu na jego wartość jednostką, swoim zachowaniem zaświadczył, że jego postawa wraz z prognozą w zakresie przestrzegania norm odnoszących się do dbałości o mienie jest negatywna. Fakt ukarania pracownika ochrony za popełnione wykroczenie umyślne przeciwko mieniu, jako informacja o tym pracowniku w środowisku zawodowym czy też zamieszkania, przekłada się na ocenę tego pracownika, bowiem świadczy o sposobie zachowanie się takiej osoby w danym środowisku. Posiadaniem nienagannej opinii nie może legitymować się osoba posiadająca licencję pracownika ochrony fizycznej pierwszego stopnia, która pomimo pozytywnego zachowania w środowisku rodzinnym, sąsiedzkim czy miejsca zamieszkania, równocześnie dopuściła się wykroczenia przeciwko mieniu.

Skoro fakt uznania skarżącego za winnego popełnienia wykroczenia przeciwko mieniu, w niniejszej sprawie jest bezsporny, oraz niesporna jest rola i funkcja oraz zadanie pracownika ochrony mienia, a także cel wydania opinii, zatem należało przyjąć, że wymienione wyżej okoliczności uzasadniały wydanie zaskarżonego postanowienia w przedmiocie nie posiadania przez skarżącego nienagannej opinii, niezbędnej do posiadania (kontynuowania) licencji pracownika ochrony. Trudno upatrywać wiarygodności działań osoby ochraniającej, skoro sama dopuszcza się wykroczenia przeciwko mieniu. Ponadto, opinia z art. 26 ust. 3 pkt 1 ustawy o ochronie osób i mienia "nie ma być zbiorem opinii z różnych sfer życia opiniowanego, lecz ma być efektem oceny zebranych faktów w oparciu o ustawowe kryterium, którym jest "nienaganność" (zob. wyrok NSA z 4 lutego 2009 r., II GSK 1066/08, LEX nr 522508).

Wspomnieć trzeba, że licencjonowany pracownik ochrony musi spełniać nie tylko warunek nienagannej opinii, ale i inne wymogi określone w art. 26 ust. 2 pkt 1 (obywatelstwo), 4 (zdolność do czynności prawnych), 5 (karalność za umyślne przestępstwo) oraz ust. 3 pkt 2 (predyspozycje fizyczne i psychiczne). W świetle powyższego, zarzut skarżącego, że nie był skazany prawomocnym orzeczeniem za przestępstwo umyślne, jest chybiony, bowiem w niniejszej sprawie chodzi o przesłankę "nienagannej opinii" z art. 26 ust. 3 pkt 1 ustawy o ochronie osób i mienia, a nie o warunek "skazania prawomocnym orzeczeniem" z art. 26 ust. 2 pkt 5 tej ustawy. Rozpoznając niniejszą sprawę tut. Sąd identyfikuje się ze stanowiskiem zawartym w wyroku WSA w Lublinie, z dnia 4 czerwca 2009 r., III SA/Lu 116/09, LEX nr 563913, że przesłanki braku skazania prawomocnym orzeczeniem za przestępstwo umyślne oraz posiadania nienagannej opinii (...) mają charakter samoistny i niezależny od siebie.

Ponadto Sąd zauważyła, że w tej sprawie nie doszło też do naruszenia przepisu § 10 ust. 1 rozporządzenia, bowiem opinię o skarżącym (pracowniku ochrony) wydał właściwy organ, ze względu na miejsce zamieszkania opiniowanego. Wydanie opinii nastąpiło w formie postanowienia (art. 106 K.p.a.), przy dochowaniu reguł procedury administracyjnej.

Reasumując, Sąd nie dopatrzył się naruszenia prawa zaskarżonym postanowieniem.

W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu, na podstawie art. 151 P.p.s.a, orzekł jak w sentencji wyroku.