Postanowienie NSA, sygn. akt II FSK 590/08
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2009-08-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Powołane przepisy: article: art. 53 par. 1, art. 58 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA : Edyta Anyżewska po rozpoznaniu w dniu 13 sierpnia 2009 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału Wojewódzkiego w Szczecinie od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 21 stycznia 2008 r. sygn. akt I SA/Sz 878/07 odrzucającego skargę Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału Wojewódzkiego w Szczecinie na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Szczecinie z dnia 16 października 2007 r. nr CEG.5-7241-64/07 w przedmiocie umorzenia postępowania egzekucyjnego postanawia: 1) uchylić zaskarżone postanowienie; 2) oddalić wniosek strony skarżącej o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 21 stycznia 2008 r., sygn. akt I SA/Sz 878/07, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie odrzucił skargę Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (Oddziału Wojewódzkiego w Szczecinie), powołując się na treść art. 58 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej P.p.s.a.

W motywach postanowienia Sad wywiódł, że zaskarżone przez Zakład postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w przedmiocie umorzenia postępowania egzekucyjnego doręczono stronie skarżącej w dniu 22 października 2007 r. Skargę Zakład złożył – zgodnie z art. 54 § 1 P.p.s.a. – za pośrednictwem organu podatkowego w dniu 22 listopada 2007 r., co wynika z daty prezentaty kancelarii organu umieszczonej na skardze. Tym samym skargę wniesiono (dzień) po terminie przewidzianym w art. 53 § 1 P.p.s.a. i jako spóźniona podlegała ona odrzuceniu.

W skardze kasacyjnej od powyższego postanowienia Zakład wniósł o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji, a także o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, zarzucając naruszenie:

- art. 58 § 1 pkt 2 w zw. z art. 53 § 1 i art. 54 § 1 P.p.s.a. poprzez przyjęcie, że uchybiono terminowi do wniesienia skargi i w konsekwencji poprzez jej odrzucenie;

- art. 62 pkt 1 P.p.s.a. poprzez przyjęcie, że akta sprawy były skompletowane i nie wymagały innych dowodów niezbędnych do stwierdzenia czy skarżący uchybił terminowi do wniesienia skargi;

- art. 83 § 3 (poprzez niezastosowanie) na skutek braku ustalenia, czy skarga została złożona za pośrednictwem poczty co ma istotny wpływ na ustalenie, że skarżący wniósł skargę w terminie;

- art. 45 ust. 1 Konstytucji poprzez naruszenie konstytucyjnej gwarancji prawa do sądu wskutek odrzucenia skargi bez uprzedniego wszechstronnego zbadania wszystkich dowodów mających wpływ na stwierdzenie uchybienia przez skarżącego terminowi do wniesienia skargi.

W motywach skargi kasacyjnej, powołując się na załączony wypis z książki podawczej poświadczony przez naczelnika placówki pocztowej, Zakład wskazał, że skargę złożono w dniu 20 listopada 2007 r. w urzędzie pocztowym, a więc dochowano terminu określonego w art. 53 § 1 P.p.s.a. Sąd wojewódzki – opierając się wyłącznie na dacie prezentaty organu podatkowego widniejącej na skardze – nie zweryfikował, czy skarga została doręczona bezpośrednio organowi, czy też nadano ją (wcześniej) za pośrednictwem poczty.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Uzasadniony jest zarzut naruszenia (poprzez niewłaściwe zastosowanie) art. 58 § 1 pkt 2 w zw. z art. 53 § 1 i art. 54 § 1 P.p.s.a. poprzez przyjęcie, że Zakład uchybił terminowi do wniesienia skargi i w konsekwencji poprzez jej odrzucenie z tej przyczyny.

Z dołączonego do skargi kasacyjnej wypisu z książki podawczej, uwierzytelnionego przez naczelnika urzędu pocztowego (k. 28 akt sądowych), a także z przekazanego przez organ podatkowy oryginału koperty, w której przesłano skargę do Sądu wojewódzkiego (k. 38-39 akt sądowych), wynika, że skargę nadano w urzędzie pocztowym na adres organu podatkowego w dniu 20 listopada 2007 r., co było równoznaczne z wniesieniem jej do Sądu (za pośrednictwem organu) – art. 83 § 3 oraz art. 54 § 1 P.p.s.a. Widniejąca na skardze prezentata kancelarii organu podatkowego – do której błędnie odwołał się Sąd – wskazuje zaś jedynie datę wpływu skargi do organu.

Termin do złożenia skargi upływał w dniu 21 listopada 2007 r., a zatem wniesienie jej dzień wcześniej należy uznać za terminowe w świetle art. 53 § 1 P.p.s.a.

Tym samym należy uznać, że skarga nie została wniesiona "po terminie" w rozumieniu art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a., a Sąd wojewódzki nie miał podstaw do jej odrzucenia na mocy tego ostatnio wymienionego przepisu (co uczynił z uwagi na błędne ustalenie daty złożenia skargi).

Uwzględnienie powyższego zarzutu czyni zbędnym odnoszenie się do pozostałych podstaw kasacyjnych.

Z tych względów orzeczono o uchyleniu zaskarżonego postanowienia, na podstawie art. 185 § 1 P.p.s.a.

Wniosek Zakładu o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego nie został uwzględniony z uwagi na to, że ustawa procesowa (P.p.s.a.) nie przewiduje takiej możliwości w przypadku zaskarżenia kończącego postępowanie w sprawie postanowienia sądu administracyjnego pierwszej instancji (por. uchwałę NSA z dnia 4 lutego 2008 r., sygn. akt I OPS 4/07, ONSAiWSA 2008, nr 2, poz. 23).