Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1956/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2022-01-04 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 652  Sprawy ubezpieczeń zdrowotnych
Hasła tematyczne: Ubezpieczenia
Skarżony organ: Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy: article: art. 61a par. 1
journal: Dz.U. 2021 poz 735
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
article: art. 20 ust ust. 3, art. 59, art. 95, art. 109,
journal: Dz.U. 2020 poz 1398
law: Ustawa z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych.
article: art. 1 pkt 11
journal: Dz.U. 2011 nr 6 poz 18
law: Ustawa z dnia 3 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami  administracyjnymi.
article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Sałek Sędziowie Sędzia WSA Barbara Kołodziejczak-Osetek (spr.) Sędzia WSA Dorota Pawłowska po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 4 stycznia 2022 r. sprawy ze skargi R. P. na postanowienie Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia "(...)" maja 2021 r., nr "(...)" w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie ustalenia prawa do świadczeń z zakresu ubezpieczenia zdrowotnego uchyla zaskarżone postanowienie


UZASADNIENIE

Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest postanowienie Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia (dalej: "Prezes NFZ", "Organ") nr [...] z dnia [...] maja 2021 r. w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie ustalenia prawa do świadczeń z zakresu ubezpieczenia zdrowotnego. Jako podstawę prawną zaskarżonego postanowienia organ wskazał art. 61a § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (t.j. z 2021 r. Dz. U. poz. 735, dalej: "k.p.a") w związku z art. 109 ust. 1 i 6 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 1398 z późń. zm., dalej: "ustawa o świadczeniach").

Stan sprawy przedstawia się następująco.

Pan R. P . (dalej: "Skarżący", "Strona") pismem z dnia 20 marca 2021 r. wystąpił do [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia (dalej: "[...] OW NFZ") z prośbą o to, aby nie skreślać go z list oczekujących na udzielenie świadczenia w [...] Centrum Rehabilitacji i Prewencji w U. oraz Samodzielnym Publicznym Wojewódzkim Szpitalu Chirurgii Urazowej w K. W odpowiedzi na powyższą korespondencję, pismem z dnia 7 kwietnia 2021 r. [...] OW NFZ wyjaśnił Skarżącemu szczegółowe zasady wpisywania się na listy oczekujących na to samo świadczenie u różnych świadczeniodawców. Jednocześnie poinformowano Stronę, iż wydanie przez Prezesa NFZ decyzji na podstawie art. 109 ust. 1 ustawy o świadczeniach, w przedmiotowej sprawie może nastąpić wyłącznie na wniosek strony.

Skarżący w dniu 21 kwietnia 2021 r. za pomocą poczty elektronicznej skierował pismo do Prezesa NFZ z informacją, że pismo z dnia 20 marca 2021 r. należy traktować jako wniosek o wydanie decyzji przez Prezesa NFZ (zgodnie z art. 109 ust. 1 ustawy o świadczeniach) w sprawie ewentualnego skreślenia, wbrew woli Skarżącego, z listy osób oczekujących na udzielenie świadczenia w Samodzielnym Publicznym Wojewódzkim Szpitalu Chirurgii Urazowej w K.

Organ wskazał, iż zgodnie z danymi sprawozdanymi do [...] OW NFZ, Pan R. P. wpisał się na pięć list oczekujących (z tym samym rozpoznaniem medycznym) o udzielenie świadczeń z zakresu rehabilitacji ogólnoustrojowej w następujących placówkach: Samodzielny Publiczny Wojewódzki Szpital Chirurgii Urazowej [...] w P. - pobyt od 11 lipca 2018 r. do 4 sierpnia 2018 r., SP ZOZ "[...]" [...] Centrum Rehabilitacji w T. - pobyt od 17 sierpnia 2018 r. do 29 sierpnia 2018 r., oraz Przedsiębiorstwo Uzdrowiskowe "[...]" S.A. w U. - pobyt od 4 października 2018 r. do 25 października 2018 r. Organ podkreślił, że Pan R. P. po wyborze placówki, w której odbył pierwszy turnus rehabilitacyjny, nie dopełnił obowiązku poinformowania pozostałych placówek o rezygnacji i tym samym skorzystał trzy razy z ww. świadczeń. Według stanu na dzień 18 maja 2021 r., Skarżący oczekiwał na realizację świadczenia z zakresu rehabilitacji ogólnoustrojowej jednocześnie w placówkach: [...] Centrum Rehabilitacji i Prewencji w U.- aktywny wpis od 7 czerwca 2018 r. , pierwotny termin ustalony na 9 października 2018 r., kategoria medyczna "przypadek pilny", obecny- 24 listopada 2021 r., kategoria medyczna "przypadek stabilny" na skutek wielokrotnie zgłaszanych przez Stronę wniosków o zmianę planowanego terminu udzielenia świadczenia oraz Samodzielny Publiczny Wojewódzki Szpital Chirurgii Urazowej [...] w P. w P. - data wpisu 3 lipca 2019 r., planowany termin 29 maja 2023 r.

Ponadto Organ zauważył, że Skarżący w dniu 28 czerwca 2018 r. został wpisany w kolejkę oczekujących na to samo świadczenie, w Miejskim Zespole Opieki Zdrowotnej w L. z kategorią medyczną "przypadek pilny", którą zmieniono w październiku 2018 r. na "przypadek stabilny", ostatni planowany termin na 29 maja 2021 r. Jak wskazał Organ, z pisma Skarżącego wynika, że poinformował on świadczeniodawcę o rezygnacji. Z dniem 14 maja 2021 r. świadczeniodawca dokonał wykreślenia Strony z listy oczekujących.

Prezes NFZ w uzasadnieniu postanowienia powołał się na treść art. 20 ust. 10 ustawy o świadczeniach, który stanowi, iż w celu otrzymania jednego świadczenia opieki zdrowotnej na podstawie skierowania, świadczeniobiorca może wpisać się na jedną listę oczekujących u jednego świadczeniodawcy, co oznacza, że świadczeniobiorca nie może wpisać się na listę oczekujących na to samo świadczenie więcej niż jeden raz, nawet w sytuacji, gdy posiada skierowania z różnymi rozpoznaniami. Zasada ta ma zastosowanie dla każdego świadczenia z zakresu rehabilitacji leczniczej. W związku z tym, przy planowaniu zabiegów powinny być uwzględniane wszystkie stwierdzone dysfunkcje, a kolejne skierowania nie mogą stanowić podstawy dokonania wpisu na listę oczekujących u innego świadczeniodawcy na rehabilitację, natomiast powinny być uwzględniane przez świadczeniodawcę, u którego pacjent był wpisany na listę oczekujących, przy planowaniu cyklu zabiegów dla danego pacjenta w celu zagwarantowania właściwego skutku terapeutycznego.

W związku z powyższym, zdaniem Organu, Skarżący powinien dokonać wyboru placówki, w której chce skorzystać z udzielenia świadczenia z zakresu rehabilitacji ogólnoustrojowej, jednocześnie informując drugiego świadczeniodawcę o rezygnacji. W przypadku braku rezygnacji z jednej palcówki, zgodnie z przyjętym sposobem postępowania w odniesieniu do pacjentów powtarzających się na listach oczekujących na to samo świadczenie u różnych świadczeniodawców, [...] OW NFZ podejmie procedurę skreślenia Skarżącego z listy oczekujących prowadzonej przez [...] Centrum Rehabilitacji i Prewencji w U., tj. placówki z wcześniejszą datą wpisu na listę oczekujących (wpis dokonany w dniu 7 czerwca 2018 r.).

Tym samym, biorąc pod uwagę przytoczone przepisy ustawy o świadczeniach, w ocenie Prezesa NFZ brak jest podstaw do prowadzenia postępowania administracyjnego w zakresie żądania Skarżącego o wydanie decyzji w sprawie o niewykreślanie go z listy osób oczekujących na udzielenie świadczenia w Samodzielnym Publicznym Wojewódzkim Szpitalu Chirurgii Urazowej w K.

W związku z powyższym, postanowieniem nr [...] z dnia [...] maja 2021 r. Prezes NFZ odmówił wszczęcia postępowania w przedmiocie ustalenia prawa do świadczeń z zakresu ubezpieczenia zdrowotnego.

Skarżący nie zgodził się z powyższym rozstrzygnięciem i pismem z dnia 21 maja 2021 r. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której zarzucił naruszenie art. 61a § 1, art. 6 oraz art. 7a k.p.a i wyrażonych w nich zasady praworządności oraz rozstrzygania wątpliwości prawnych na korzyść strony. W obszernym uzasadnieniu skargi Skarżący rozwinął argumentację na temat wskazanych zarzutów.

W odpowiedzi na skargę Organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna.

Zgodnie z art. 61a § 1 k.p.a., powołanym jako podstawa rozstrzygnięcia organu, gdy żądanie, o którym mowa w art. 61 (wszczęcia postepowania) zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania.

Z treści przywołanego przepisu wynika, że ustawodawca wprowadził w tej regulacji dwie samodzielne i niezależne przesłanki wydania postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania. Jedną z nich jest wniesienie podania przez osobę, która nie jest stroną. Drugą przesłanką jest zaistnienie innych uzasadnionych przyczyn uniemożliwiających wszczęcie postępowania. Przyczyny te nie zostały w ustawie skonkretyzowane. Należy przez nie rozumieć takie sytuacje, które w sposób oczywisty stanowią przeszkodę do wszczęcia postępowania, jak i brak materialnoprawnej podstawy do rozpatrzenia żądania w trybie administracyjnym.

Przepis art. 61a k.p.a. został dodany przez art. 1 pkt 11 ustawy z 3 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 6, poz. 18) i wszedł w życie 11 kwietnia 2011 r. Celem wprowadzenia tej nowelizacji było odróżnienie postępowania wstępnego polegającego na wszczęciu lub odmowie wszczęcia postępowania administracyjnego od postępowania właściwego, które kończy się rozstrzygnięciem sprawy co do istoty. W intencji ustawodawcy rozwiązanie takie w sposób bardziej zrozumiały dla wnioskodawców odróżnia etap wstępny dotyczący wszczęcia lub odmowy wszczęcia postępowania od etapu merytorycznego rozstrzygnięcia wniosku (por. druk sejmowy nr 2987 z 16 kwietnia 2010 r., s. 4 uzasadnienia).

Oznacza to, że wszczęcie postępowania jest uzależnione od wstępnej oceny, czy wnioskodawca jest stroną postępowania, czy też nie posiada takiego przymiotu. Właściwe rozumienie unormowania zawartego w art. 61a § 1 k.p.a. musi prowadzić do wniosku, że odmowa wszczęcia postępowania następuje wówczas, gdy brak interesu prawnego wnioskodawcy jest oczywisty. Oczywistość ta (co do osoby niebędącej stroną) albo wynika już z podania zawierającego żądanie wszczęcia postępowania, albo została stwierdzona w wyniku jednostkowych i prostych czynności organu administracji publicznej. Chodzi tu zatem o przypadek niewątpliwego i nieskomplikowanego ustalenia, że żądanie osoby dotyczy cudzej sprawy (por. G. Łaszczyca, Postępowanie administracyjne w ogólnym postępowaniu administracyjnym, Warszawa 2011, s. 188, por. J. Chmielewski, Art. 61a k.p.a. jako podstawa odmowy wszczęcia postępowania administracyjnego, "Monitor Prawniczy" 2014, nr 2, s. 82-84).

Taka sytuacja nie zachodzi w rozpoznawanej sprawie. Kwestia podmiotowa nie była nawet przedmiotem rozważań organu. Sąd również nie znajduje podstaw aby odmówić Skarżącemu przymiotu strony postępowania administracyjnego.

Choć ustawodawca nie dokonał konkretyzacji przyczyn uniemożliwiających wszczęcie postępowania, to należy jednak uznać, że przepis ten odnosi się do takich sytuacji, które w sposób oczywisty stanowią przeszkodę wszczęcia postępowania administracyjnego. Przesłanka ta zostanie spełniona, gdy np. w tej s amej sprawie postępowanie administracyjne już się toczy, gdy w tej sprawie zapadło już rozstrzygnięcie lub gdy w przepisach prawa brak jest podstawy materialnoprawnej do rozpatrzenia żądania w trybie administracyjnym (zob. np. B. Adamiak, Komentarz do art. 61a k.p.a. (w:) B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2014, s. 317).

W orzecznictwie wskazuje się, że przez "inne uzasadnione przyczyny", uniemożliwiające wszczęcie postępowania administracyjnego, należy rozumieć takie sytuacje, które w sposób oczywisty stanowią przeszkodę do wszczęcia postępowania (np. stan zawisłości sprawy w postępowaniu wszczętym uprzednio, istnienie w obrocie prawnym ostatecznej decyzji rozstrzygającej sprawę, tj. stan rei iudicatae, bądź wystąpienie z wnioskiem, który nie może być załatwiony w drodze decyzji administracyjnej, żądanie wniesiono po upływie terminu określonego w ustawie dla dochodzenia określonych praw). Przesłanka ta jest spełniona, jeżeli przepisy prawa materialnego nie dają podstaw prawnych do wszczęcia postępowania w sprawie. Na skutek odmowy wszczęcia postępowania organ nie prowadzi postępowania administracyjnego i nie rozstrzyga sprawy co do jej istoty. W tej sytuacji należy przyjąć, że w postanowieniu wydanym w trybie art. 61a § 1 k.p.a. organ nie może formułować wniosków i ocen dotyczących meritum żądania. Instytucja odmowy wszczęcia postępowania kończy się aktem formalnym, a nie merytorycznym (por. wyrok WSA w Lublinie z 30 lipca 2020 r., sygn. akt I SA/Lu 789/19). Organ ma obowiązek w zakresie przeprowadzenia wstępnej analizy wniosku pod względem ewentualnego wystąpienia okoliczności uniemożliwiających merytoryczne rozpatrzenie wniosku. Samo bowiem złożenie żądania wszczęcia postępowania w konkretnej sprawie nie powoduje automatycznie skutku jego wszczęcia, gdyż na wstępnym etapie rozpoznania sprawy organ podatkowy przeprowadza badanie pod kątem istnienia przesłanek formalnoprawnych, warunkujących jego dopuszczalność. Jakkolwiek jednak ocena przez organ dopuszczalności odmowy wszczęcia postępowania administracyjnego na podstawie art. 61a § 1 k.p.a. może wymagać przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, to może być ono prowadzone tylko w takim zakresie, który służy ustaleniu zaistnienia okoliczności uprawniających do zastosowania tego przepisu.

Rozpoznając niniejszą sprawę Sąd miał również na uwadze, iż Istotą sądowej kontroli administracji jest bowiem ochrona wolności i praw jednostki (podmiotów prawa) w stosunkach z administracją publiczną oraz budowanie i utrwalanie zasady państwa prawa i wyprowadzanych z niej standardów. Podstawową funkcją sądownictwa administracyjnego jest ochrona praw podmiotowych jednostki. Przyjęcie tej funkcji wypływa z założeń systemu weryfikacji administracji publicznej w państwie prawa, co ma związek z realizacją zasad praworządności (J. Trzciński, Sądownictwo administracyjne jako gwarant ochrony wolności i praw jednostki, referat wygłoszony na L Konferencji Katedr i Zakładów Prawa Konstytucyjnego, Gdynia 24-16 kwietnia 2008 r., s. 1-8; B. Adamiak, Model sądownictwa administracyjnego a funkcje sądownictwa administracyjnego, w: Polski model sądownictwa administracyjnego, Lublin 2003, s. 21-22).

Także Trybunał Konstytucyjny w swym orzecznictwie, nawiązując do zasady państwa prawa, wielokrotnie wskazał, że zasada dostępu obywateli do sądu w celu umożliwienia im obrony interesów przed niezawisłym sądem, kierującym się wyłącznie obowiązującym prawem, jest jednym z fundamentalnych założeń tego państwa. Prawo jednostki do rzetelnego i publicznego procesu, w którym są rozstrzygane prawa jednostki o charakterze administracyjnym i cywilnym, wynika z zasady państwa prawa (wyrok z: 7 stycznia 1992 r. K 9/91; 25 lutego 1992 r. K 3/91; T. Kuczyński, M. Masternak-Kubiak, Prawo o ustroju sądów administracyjnych. Komentarz do art. 1, LEX 2009).Jak wynika z ugruntowanej linii orzeczniczej sądów administracyjnych, załatwienie sprawy administracyjnej powinno nastąpić we właściwej formie przewidzianej w przepisach prawa procesowego. Zatem zasadność każdego żądania, które zostało w prawidłowej formie skierowane do właściwego organu administracji przez osobę powołującą się na własny interes prawny, oparty na normie prawa materialnego, powinna być przedmiotem rozstrzygnięcia przybierającego postać decyzji administracyjnej. Dotyczy to również sytuacji, gdy w ocenie organu żądanie jest niezasadne, tzn. nie ma oparcia w przepisach prawa. Sprawa administracyjna nie może być natomiast załatwiona poprzez przesłanie wnioskodawcy pisma informującego o tym, że nie istnieją podstawy do prowadzenia postępowania. Takie działanie pozbawia wnioskodawcę uprawnień procesowych wynikających z Kodeksu postępowania administracyjnego, jak również uniemożliwia wnioskodawcy zakwestionowanie stanowiska organu przez skorzystanie z przewidzianych prawem środków odwoławczych (por. wyrok NSA z dnia 20 września 2012 r., sygn. akt I OSK 1108/11).

Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 23 lutego 2005 r., sygn. akt OSK 1185/04, zauważył, że "obywatel ma prawo do tego, by jego oparte na prawie materialnym roszczenia i wnioski były rozpatrywane w ramach przewidzianej prawem procedury. Nie jest zgodne z zasadami konstytucyjnymi takie postępowanie organów wykonujących administrację publiczną, w którym wnioski obywateli załatwiane są poza procedurą". Podobnie w uchwale z dnia 24 maja 2012 r., sygn. akt II GPS 1/12, Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, że "w demokratycznym państwie prawnym nie można dopuścić do sytuacji, w której wnioski jednostek mające znaczenie dla realizacji ich praw byłyby rozpatrywane poza procedurą. Jednostka powinna mieć gwarancję rozpoznania jej wniosku w formie decyzji, wydawanej w odpowiedniej procedurze, która następnie podlega kontroli".

W świetle powyższego nie ulega zatem wątpliwości, że w polskiej procedurze administracyjnej obowiązuje zasada, zgodnie z którą każde postępowanie wszczęte wnioskiem strony powinno zostać zakończone wydaniem decyzji administracyjnej (por. M. Szubiakowski (w:) Postępowanie administracyjne - ogólne, podatkowe, egzekucyjne i przed sądami administracyjnymi, red. M. Wierzbowski, Warszawa 2008, s. 89).

Przyjmuje się zatem, że wyrażenie "nie może być wszczęte" należy odnieść do sytuacji, gdy wszczęciu postępowania stoi na przeszkodzie przepis prawa, bądź poszczególne jego przepisy, których wykładnia uniemożliwia prowadzenie tego postępowania i rozpatrzenia treści żądania w sposób merytoryczny.

W rozpoznawanej sprawie sytuacja taka nie zachodzi.

Przepisy wskazane przez Prezesa NFZ nie stoją bowiem na przeszkodzie, aby postępowanie we wnioskowanym przez skarżącego zakresie zostało wszczęte a jego sprawa z zakresu świadczeń zdrowotnych, rozpatrzona w formie decyzji administracyjnej zgodnie z art.104 Kodeksu postępowania administracyjnego. Powyższe oznacza, że organ naruszył prawo, odmawiając wszczęcia postępowania w odniesieniu do żądania Strony, która domaga się rozstrzygnięcia sporu co do skreślenia go z listy oczekujących na świadczenie zdrowotne, a więc faktycznie pozbawienie go świadczenia zdrowotnego w żądanym przez niego zakresie.

Za całkowicie nieuzasadnione Sąd uznał w konsekwencji stanowisko Organu, iż wydanie decyzji w tej sprawie przez Prezesa NFZ, wykracza poza jego kompetencje przewidziane w art.109 ustawy o świadczeniach. Zgodnie z powołanym art.109 ust 1 ustawy o świadczeniach Prezes Funduszu rozpatruje indywidualne sprawy z zakresu ubezpieczenia zdrowotnego. Do indywidualnych spraw z zakresu ubezpieczenia zdrowotnego zalicza się sprawy dotyczące objęcia ubezpieczeniem zdrowotnym i ustalenia prawa do świadczeń.

Tym samym zgodzić się należy ze skarżącym, że organ dopuścił się naruszenia art. 61a § 1 k.p.a. Ponownie rozpoznając sprawę organ uwzględni ocenę prawną zawartą w uzasadnieniu niniejszego wyroku.

Złożony przez stronę wniosek o nieskreślenie go z listy oczekujących na świadczenie zdrowotne powinien zatem, zdaniem Sądu, zostać rozpoznany przez wydanie decyzji administracyjnej rozstrzygającej, czy wniesione przez stronę żądanie jest zasadne. Żądanie Strony ma podstawę w przepisach prawa materialnego, w szczególności w art.15 ust.1 oraz ust.2 pkt.5 ustawy o świadczeniach zgodnie z którym świadczeniobiorcy mają, na zasadach określonych w ustawie, prawo do świadczeń opieki zdrowotnej, których celem jest zachowanie zdrowia, zapobieganie chorobom i urazom, wczesne wykrywanie chorób, leczenie, pielęgnacja oraz zapobieganie niepełnosprawności i jej ograniczanie. Świadczeniobiorcy przysługują świadczenia gwarantowane z zakresu rehabilitacji leczniczej i lecznictwa uzdrowiskowego.

Ponadto zgodnie z art.20 ust.3 ustawy o świadczeniach wynika, że dokonanie przez świadczeniodawcę czynności, o których mowa w ust. 2 pkt 2 i 3, jest równoznaczne z zobowiązaniem się do udzielenia danego świadczenia opieki zdrowotnej.

Na podstawie art.59 oraz art.95 I ustawy o świadczeniach świadczeniobiorca ma prawo do rehabilitacji leczniczej u świadczeniodawcy, który zawarł umowę o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, na podstawie skierowania lekarza ubezpieczenia zdrowotnego. System podstawowego szpitalnego zabezpieczenia świadczeń opieki zdrowotnej, zapewnia świadczeniobiorcom dostęp do świadczeń opieki zdrowotnej w zakresie: leczenia szpitalnego, świadczeń wysokospecjalistycznych, ambulatoryjnej opieki specjalistycznej realizowanej w poradniach przyszpitalnych, rehabilitacji leczniczej, programów lekowych, leków stosowanych w chemioterapii oraz nocnej i świątecznej opieki zdrowotnej, przy jednoczesnym zagwarantowaniu ciągłości i kompleksowości udzielanych świadczeń oraz stabilności ich finansowania.

W konsekwencji nie można uznać, że w rozpoznawanej sprawie wniosek skarżącego został rozpoznany w prawem przewidzianej formie. Sąd nie podziela stanowiska, że organ nie miał obowiązku wydania decyzji administracyjnej. Organ nie uzasadnił też przesłanek, które nakazywałyby odmówić wszczęcia postepowania w sprawie, a jednocześnie rozpatrzył sprawę co do istoty negatywnie dla Skarżącego, nie dając mu możliwości procesowej zaskarżenia wydanego w sprawie rozstrzygnięcia. Wydanie decyzji umożliwiłoby skarżącemu, w przypadku negatywnego rozstrzygnięcia, wszczęcie procedury odwoławczej, a następnie skierowanie skargi do sądu administracyjnego, który dopiero wówczas mógłby ocenić, czy w sprawie istniała podstawa prawna do skreślenia Skarżącego z listy oczekujących na świadczenie zdrowotne w danej jednostce leczniczej.

Zasadne okazały się również zarzuty naruszenia art. 7 k.p.a., poprzez nieprzeprowadzenie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, a tym samym do niezałatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, oraz art. 8 k.p.a., poprzez przeprowadzenie postępowania w sposób nie pogłębiający zaufania obywateli do organów administracji publicznej.

Reasumując, po dokonaniu kontroli zaskarżonego postanowienia Sąd doszedł do przekonania, że skarga z wyżej przedstawionych przyczyn zasługuje na uwzględnienie.

Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2019 r. poz. 2325), zwanej dalej: "p.p.s.a.", uchylił zaskarżone postanowienie Prezesa NFZ.