Postanowienie WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt I SA/Go 409/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2010-06-01 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celny
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

I SA/Go 409/10 Dnia 1 czerwca 2010 r. P O S T A N O W I E N I E Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Jacek Niedzielski po rozpoznaniu w dniu 1 czerwca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Przedsiębiorstwa "T" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie określenia kwoty należności celnych oraz wysokości zobowiązania w podatku od towarów i usług z tytułu importu towaru p o s t a n a w i a odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

I SA/Go 409/10

U Z A S A D N I E N I E

Składając skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...] skarżąca wniosła jednocześnie o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

W uzasadnieniu wniosku podniosła, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje realny wzrost kosztów związanych z dalszym wykorzystywaniem zaimportowanego towaru, co z kolei nie mogło być uwzględnione w ryzyku zawartej transakcji handlowej, uczyni ją deficytową oraz narazi skarżącą na finansowe, niczym nie uzasadnione straty. Istnieje również realna obawa spowodowania nieodwracalnej szkody skarżącej, bowiem z racji wielości trwających sporów byt finansowy Spółki jest zagrożony i w krótkim czasie może doprowadzić do zaprzestania prowadzonej działalności gospodarczej, nie wyłączając jej całkowitej likwidacji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W myśl przepisu art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwaną dalej P.p.s.a. sąd, po przekazaniu mu skargi, może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zatem wnioskodawca jest zobowiązany wykazać, iż zachodzi niebezpieczeństwo zaistnienia przynajmniej jednej z dwóch wymienionych przesłanek. Należy także zaznaczyć fakultatywny charakter cyt. wyżej przepisu, który daje sądowi możliwość wstrzymania wykonania decyzji, nie obligując go do takiego wstrzymania nawet jeżeli wystąpią przesłanki w przepisie tym wymienione.

Przesłanka odnosząca się do wyrządzenia znacznej szkody oznacza, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być naprawiona przez późniejszy zwrot spełnionego (wyegzekwowanego) świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Zapis w postaci niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody jest przy tym utożsamiony z zagrożeniem dla już istniejącej, aktualnej sytuacji gospodarczej (ekonomicznej) strony postępowania. Natomiast trudne do odwrócenia skutki powstają zwykle tam, gdzie po wykonaniu decyzji jest niemożliwy powrót do pierwotnego stanu sprawy. W obu sytuacjach chodzi o wyjątkowe zagrożenie, odpowiadające szczególnej kategorii tymczasowej ochrony strony, wprowadzonej w art. 61 § 3 P.p.s.a. jako odstępstwo od wskazanej na wstępie zasady, wynikającej z art. 61 § 1 ustawy.

Pogląd powyższy co do rozumienia istoty przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji został zaprezentowany przez Naczelny Sąd Administracyjny m.in. w postanowieniu z dnia 24 maja 2006 r., sygn. akt I GZ 170/06 (niepubl.) i Sąd rozpoznający w niniejszej sprawie stanowisko to w pełni go podziela.

W świetle powyższego należy stwierdzić, że okoliczności przedstawione we wniosku skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, nie wyczerpują przesłanek określonych w art. 61 § 3 P.p.s.a.

Zdaniem Sądu, skarżąca nie wykazała, że wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody w rozumieniu cyt. wyżej przepisu, choć na tę przesłankę w swoim wniosku się powołuje nazywając szkodę tę "nieodwracalną". Nawet gdyby skarżąca uiściła całe objęte zaskarżoną decyzją zobowiązanie podatkowe, a następnie – wskutek rozpoznania jej skargi – okazałoby się, iż jest ono nienależne, organ podatkowy zwróci podatek wraz z odsetkami.

Skarżąca jedynie bardzo ogólnikowo wskazuje, że z racji wielości trwających sporów finansowych byt Spółki jest zagrożony i w krótkim czasie może doprowadzić do zaprzestania prowadzonej działalności. Na konkretny związek zaskarżonej decyzji z zagrożeniem bytu Spółki nie wskazuje. Także sformułowanie dotyczące wielości trwających sporów finansowych jest całkowicie nieprecyzyjne, ponieważ nie daje wiedzy na temat z kim sprowadzonych, czego dotyczących. Z tak lakonicznego uzasadnienia trudno wywnioskować, dlaczego istnieje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody.

Na marginesie należy jedynie zaznaczyć, że rozprawa w przedmiocie rozpoznania skargi została wyznaczona na dzień 16 czerwca 2010 r., a zgodnie z art. 61 § 6 P.p.s.a., wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji upada z chwilą wydania przez sąd wyroku rozpoznającego skargę.

Zważywszy powyższe, Sąd uznał, że w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiła żadna z przesłanek umożliwiających zastosowanie instytucji wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji i na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.