Wyrok NSA, sygn. akt I GSK 1487/18
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2020-02-28 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 40 § 2, art. 145 § 1 pkt 5, art. 156 § 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Barbara Mleczko-Jabłońska Sędzia NSA Henryk Wach Sędzia del. NSA Anna Apollo (spr.) Protokolant Sylwia Koszewska po rozpoznaniu w dniu 28 lutego 2020 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej K.N. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 stycznia 2017 r. sygn. akt VIII SA/Wa 407/16 w sprawie ze skargi K.N. na decyzję Dyrektora Mazowieckiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Warszawie z dnia [...] nr [...] w przedmiocie przyznania pomocy finansowej z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania w pomniejszonej wysokości po wznowieniu postępowania 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od [...] na rzecz Dyrektora Mazowieckiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Warszawie 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z 18 stycznia 2018 r. sygn. akt VIII SA/Wa 407/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę K. N. (dalej określanego jako beneficjent lub skarżący) na decyzję Dyrektora Mazowieckiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Warszawie z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji i przyznania płatności z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania na rok 2011 w pomniejszonej wysokości.

Stan sprawy przedstawił następująco:

W dniu [...] maja 2011 r. skarżący złożył do Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Kozienicach (dalej: Kierownik BP, organ I instancji) wniosek o przyznanie pomocy finansowej z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (dalej także: płatność ONW) na 2011 rok. We wniosku zadeklarował grunty rolne o powierzchni 11,62 ha., w tym działkę rolną A o powierzchni 1,20 ha, położoną na działce ewidencyjnej nr [...], C o powierzchni 1,22 ha, położoną na działce ewidencyjnej nr [...]; H o powierzchni 0,24 ha, położoną na działce ewidencyjnej nr [...] oraz E, położoną na działce ewidencyjnej nr [...] o powierzchni 2,48 ha.

Decyzją Nr [...] z [...] września 2011 r. Kierownik BP przyznał wnioskodawcy płatność ONW w wysokości 3.067,68 zł.

W dniach od 17 września 2013 r. do 2 października 2013 r. w gospodarstwie wnioskodawcy przeprowadzona została wizytacja terenowa w ramach prowadzonych czynności kontrolnych w zakresie kwalifikowalności powierzchni. W trakcie wizytacji dokonano oceny upraw pod kątem ich kwalifikowalności do wnioskowanych płatności. Następnie 8 listopada 2013 r. w Zintegrowanym Systemie Zarządzania i Kontroli (dalej: ZSZiK) na ortofotomapie wykonano pomiary powierzchni działek rolnych zgłaszanych do płatności. W tym samym dniu sporządzono raport (nr [...]), w którym stwierdzono nieprawidłowości m.in. na działce rolnej C nieużytek na części jej powierzchni, zaś na działkach A i H nieużytek na całej powierzchni tych działek.

Raport z kontroli po zatwierdzeniu przekazano rolnikowi przesyłką pocztową poleconą w dniu 29 stycznia 2014 r. Z kolei postanowieniem Nr [...] z [...] stycznia 2015 r. organ I instancji wznowił postępowanie w sprawie zakończonej decyzją Nr [...] z [...] września 2011 r. w sprawie płatności ONW na rok 2011. Po czym decyzją nr [...] z [...] lutego 2015 r. organ I instancji, działając na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 w związku z art. 145 § 1 pkt 5 i art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 , obecnie z 2018 r. poz. 2096, dalej określanej skrótem K.p.a.) oraz na podstawie art. 20 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz. U. z 2007 r. Nr 64, poz. 427 ze zm., zwanej dalej: ustawą o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich) w związku z § 3 ust. 1, 2, 3 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 11 marca 2009 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Wspieranie gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (ONW)", objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. z 2009 r. Nr 40 poz. 329 ze zm., zwane dalej: rozporządzeniem ONW) oraz art. 16 ust. 5 akapit pierwszy oraz ust. 7, art. 22 rozporządzenia Komisji (UE) Nr 65/2011 z dnia 27 stycznia 2011 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 w odniesieniu do wprowadzenia procedur kontroli oraz do zasady wzajemnej zgodności w zakresie środków wsparcia rozwoju obszarów wiejskich (Dz. Urz. UE L 25, z 28.01.2011, str. 8, zwane dalej: rozporządzeniem 65/2011), orzekł o uchyleniu decyzji z [...] września 2011 r. nr [...] w sprawie przyznania płatności ONW na 2011 rok oraz przyznał płatność ONW w pomniejszonej wysokości w kwocie 1.808,40 zł.

Decyzją z [...] maja 2015 r. nr [...] Dyrektor Mazowieckiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej: Dyrektor ARiMR, organ odwoławczy) orzekł o utrzymaniu w mocy, zaskarżonej odwołaniem skarżącego, decyzji organu pierwszej instancji.

Podkreślił, że wyniki kontroli przeprowadzonej na zadeklarowanych przez beneficjenta w 2011 r. działkach A, C i H wykazały, iż kontrolowane działki A, C i H pokryte są wieloletnią, suchą roślinnością wskazującą na brak podejmowania jakichkolwiek czynności agrotechnicznych czy też wypasu zwierząt w roku 2011. Ponadto, na działkach rolnych A oraz C widnieje roślinność niewystępująca na łąkach i trwałych użytkach zielonych, a charakterystyczna dla nieużytków.

Rozpatrując skargę skarżącego na powyższa decyzją sąd pierwszej instancji zaznaczył, że podstawą wydania decyzji w przedmiocie przyznania płatności ONW były informacje przedstawione przez beneficjenta we wniosku o przyznanie płatności na 2011 rok, w którym skarżący zadeklarował do płatności m.in. działki rolne: A położoną na działce ewidencyjnej nr [...] o powierzchni 1,20 ha, C położoną na działce ewidencyjnej nr [...] o powierzchni 1,22 ha i H położoną na działce ewidencyjnej nr [...] o powierzchni 0,24 ha. W dniach od 17 września 2013 r. do 2 października 2013 r. w gospodarstwie skarżącego przeprowadzona została kontrola na miejscu metodą FOTO, z której sporządzono raport nr [...]. W wyniku tej kontroli stwierdzone zostały nieprawidłowości polegające na zaniechaniu prowadzenia działalności rolniczej na ww. działkach na łącznej powierzchni 1,59 ha. Beneficjent nie złożył zastrzeżeń do wyników kontroli zawartych w doręczonym mu raporcie. Organ I instancji z raportu czynności kontrolnych dowiedział się o okolicznościach dotyczących zaniechania przez skarżącego prowadzenia działalności rolniczej na ww. działkach, które istniały w dacie wydania decyzji ostatecznej, ale nie były mu wówczas znane. W ocenie sądu pierwszej instancji, dowody i okoliczności wynikające z protokołu kontroli na miejscu były istotne dla sprawy dot. płatności ONW za 2011 r. i uzasadniały wznowienie postępowania w sprawie przyznania tych płatności. Tym bardziej, że raport z czynności kontrolnych jest - co do zasady - dokumentem urzędowym sporządzonym w przepisanej formie przez powołane do tego organy państwowe w zakresie ich działania (art. 76 § 1 i § 2 K.p.a.). Stanowi on dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone, a sporządzony przez profesjonalnych w tym zakresie inspektorów, ma decydujące znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy.

Sąd pierwszej instancji podzielił ocenę organu odwoławczego, że z załączonej do akt dokumentacji fotograficznej wynika, iż działki: A, C i H w dacie kontroli były pokryte wieloletnią, suchą roślinnością, wskazującą o braku podejmowania jakichkolwiek czynności agrotechnicznych lub wypasu zwierząt w 2011 r. Ponadto na działkach rolnych A i C stwierdzono taką roślinność, która nie występuje na łąkach i trwałych użytkach zielonych, a jest charakterystyczna dla nieużytków. Na działce H widoczne są też drzewa iglaste, a występowanie samosiejek drzew wskazuje na brak utrzymania gruntów w dobrej kulturze rolnej.

Sąd pierwszej instancji nie podzielił zarzutu skargi dotyczącego naruszenia przez organ przepisu art. 21 ust. 2 pkt 2 ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich. Podkreślił, że to na skarżącym spoczywał obowiązek aktywnego poszukiwania dowodów na poparcie jego uprawnienia do otrzymania płatności. Zaś załączenie dopiero do skargi oświadczeń 6 świadków na okoliczność wykazania, że w dacie składania wniosku o płatność ONW prowadził na zakwestionowanych działkach działalność rolniczą na zadeklarowanym obszarze, w ocenie sądu, było spóźnione i zostało uznane jako linia obrony skarżącego.

Jednocześnie odnosząc się do zarzutu skargi dotyczącego naruszenia art. 40 K.p.a. z uwagi na wadliwe doręczenie decyzji organu odwoławczego z pominięciem pełnomocnika, sąd pierwszej instancji stwierdził, iż po wydaniu przez WSA w Warszawie postanowienia z 22 października 2015 r. w sprawie VIII SA/Wa 903/15 o odrzuceniu skargi organ odwoławczy ponownie, zgodnie z wytycznymi sądu, dokonał doręczenia zaskarżonej decyzji na nowy adres, wskazany przez skarżącego w odwołaniu oraz zgodny z decyzją organu I instancji o zmianie zaktualizowanych danych w ewidencji producentów. W aktach administracyjnych przedstawionych sądowi z przedmiotową skargą do kontroli brak jest załączonego tam pełnomocnictwa, na które powołuje się pełnomocnik strony. Z zarzutów skargi wynika natomiast, że zostało ono dołączone do skargi z 1 września 2015 r. Organ odwoławczy prawidłowo doręczył zaskarżoną decyzję osobiście skarżącemu, ponieważ nie posiadał w aktach administracyjnych pełnomocnictwa udzielonego przez skarżącego, a z wytycznych sądu zawartych w postanowieniu z 22 października 2015 r. w sprawie VIII SA/Wa 903/15 wynika, że obowiązkiem organu odwoławczego było dokonanie ponownego doręczenia decyzji w sposób określony w przepisach K.p.a.

Dodatkowo zgodził się z organem odwoławczym, że wadliwe doręczenie, które nie spowodowało negatywnego dla strony skutku w postaci niemożności wniesienia odwołania przez pełnomocnika, nie stanowi uchybienia przepisom prawa procesowego, o jakim mowa w art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2019 r. poz. m2325, dalej określanej skrótem P.p.s.a.), z uwagi na brak istotnego wpływu na wynik sprawy (wyrok NSA z dnia 14 lutego 2012 r., sygn. akt II GSK 1536/10, Lex nr 1123074). W przedmiotowej sprawie pełnomocnik sformułował zarzuty skargi, a więc z pewnością musiał się zapoznać z treścią zaskarżonej decyzji.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł skarżący. Zaskarżając wyrok w całości zarzucił mu:

I. Naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

1) przepisu art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a. w zw. z art. 40 § 1 K.p.a. polegające na niestwierdzeniu nieważności decyzji w sytuacji, gdy organ doręczył decyzję z pominięciem pełnomocnika, co stanowi rażące naruszenie prawa, o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. i stanowi podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji,

2) przepisu art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a. w zw. z art. 6 K.p.a. polegające na niestwierdzeniu nieważności decyzji w sytuacji, gdy zdaniem sądu pierwszej instancji organ oparł zaskarżoną decyzję na przepisach art. 31 ust. 7 i 8 ustawy o płatnościach w ramach systemu wsparcia bezpośredniego w sytuacji gdy wskazane wyżej przepisy prawa nie istnieją, co stanowi rażące naruszenie prawa, o którym mowa w art. 156 § pkt 2 K.p.a. i stanowi podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji,

3) przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. i art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 15 K.p.a. polegające na nieuchyleniu decyzji mimo, iż organ nie przeprowadził dopuszczalnego postępowania dowodowego i przyjął za własne rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji z pominięciem ponownego całościowego rozpatrzenia merytorycznego sprawy, co doprowadziło do naruszenia zasady dwuinstancyjności,

4) przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. i art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. w zw. z art. 16 K.p.a. i art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. polegające na nieuchyleniu decyzji mimo, iż organ utrzymał w mocy decyzję, którą wznowiono postępowanie pomimo, iż w sprawie nie zaistniały przesłanki wznowieniowe,

5) przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. i art. 151 P.p.s.a. w zw. z art, 7, 77, 80 i 107 § 3 K.p.a. polegające na nieuchyleniu decyzji mimo, iż organ w sposób niewyczerpujący zebrał i rozpatrzył materiał dowodowy oraz w sposób dowolny go ocenił, a także nie podjął wszelkich kroków do dokładnego wyjaśnienia sprawy,

6) przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. i art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 8, 11 i 76 K.p.a. polegające na nieuchyleniu decyzji mimo, iż organ wydał decyzję administracyjną w oparciu o raport kontroli nie spełniający wymogów dokumentu urzędowego,

7) Przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. i art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 10 k.p.a. polegające na nieuchyleniu decyzji mimo, iż organ uniemożliwił stronie zapoznanie się z całością materiału zebranego w sprawie, w szczególności z ortofotomapami, na które powołał się organ,

II. Naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.

1) Przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. i art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 21 ust. 2 pkt 2 ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich poprzez oparcie rozstrzygnięcia na dowodach, które nie istniały w czasie złożenia i rozpatrywania wniosku o płatność za dany rok, co doprowadziło do błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, polegającego na uznaniu, że skarżący dopuścił się zaniedbań w prowadzeniu prawidłowej działalności rolniczej w latach 2011 i 2012, w tym w zakresie dobrej kultury rolnej pomimo, iż zachował minimalne normy w działalności rolniczej poprzez wykoszenie działek do dnia 31 lipca 2011 roku i 31 lipca 2012 roku,

2) Przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. i art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 21 ust. 2 pkt 1 ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich polegające na nieuchyleniu decyzji mimo, iż doszło do naruszenia zasady praworządności polegające na zaniechaniu zebrania i rozpatrzenia całości materiału dowodowego.

W oparciu o powyższe zarzuty wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku oraz decyzji organów obu instancji ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia oraz o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.

Argumenty na poparcie zarzutów skarżący przytoczył w uzasadnieniu skargi kasacyjnej.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego. Bowiem w jego ocenie sąd pierwszej instancji nie naruszyła przepisów postępowania i to w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z 183 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Jeżeli nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 P.p.s.a., a w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły, to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej.

Według art. 193 zdanie drugie P.p.s.a., uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. W ten sposób wyraźnie został określony zakres, w jakim Naczelny Sąd Administracyjny uzasadnia z urzędu wydany wyrok, w przypadku gdy oddala skargę kasacyjną. Regulacja ta, jako mająca charakter szczególny, wyłącza zatem przy tego rodzaju rozstrzygnięciach odpowiednie stosowanie do postępowania przed tym Sądem wymogów dotyczących elementów uzasadnienia wyroku, przewidzianych w art. 141 § 4 w związku z art. 193 zdanie pierwsze P.p.s.a. Omawiany przepis ogranicza wymogi, jakie musi spełniać uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną wyłącznie do, niemającej swojego odpowiednika w art. 141 § 4 P.p.s.a., oceny zarzutów skargi kasacyjnej.

Po drugie, stosownie do art. 174 pkt 1 i 2 oraz art. 176 § 1 pkt 2 P.p.s.a. skarżący kasacyjnie, formułując zarzuty skargi kasacyjne, jest zobowiązany nie tylko do wskazania konkretnego przepisu prawa (z podziałem na jednostki redakcyjne tego przepisu), ale również do wykazania, na czym polega jego naruszenia. Dodatkowo, w przypadku podniesienia zarzutu naruszenia przepisów postępowania wykazania istotności tego naruszenia. Z kolei z uwagi na wyraźne rozdzielenie w art. 174 P.p.s.a. podstaw kasacyjnych zarzut naruszenia przepisów postępowania może być oparty na normach o charakterze procesowym, a więc takich, które służą zabezpieczeniu realizacji norm materialnych oraz ich egzekwowania. Zatem skuteczne postawienie zarzutu naruszenia prawa procesowego wymaga nie tylko wskazania naruszonych przepisów procesowych i uzasadnienia tego naruszenia, a także wykazania jego istotnego wpływu na rozstrzygnięcie, bo tylko w takim przypadku można przyjąć, że naruszenie przepisów postępowania powinno skutkować uwzględnieniem skargi kasacyjnej

Podkreślić w tym miejscu należy, że określona w art. 183 § 1 P.p.s.a. zasada związania granicami skargi kasacyjnej oznacza również związanie wskazanymi w niej podstawami zaskarżenia, które determinują zakres kontroli kasacyjnej, jaką Naczelny Sąd Administracyjny powinien, a ściślej, może podjąć - działając na podstawie i w granicach prawa (art. 7 Konstytucji RP) - w celu stwierdzenia ewentualnej wadliwości zaskarżonego orzeczenia. Systemowe odczytanie art. 176 i art. 183 P.p.s.a. prowadzi do wniosku, że Naczelny Sąd Administracyjny nie może rozpoznać merytorycznie zarzutów skargi, które zostały wadliwie skonstruowane. Jest to zgodne z poglądem, że przytoczenie podstaw kasacyjnych, rozumiane jako wskazanie przepisów, które - zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną - zostały naruszone przez wojewódzki sąd administracyjny, nakłada na Naczelny Sąd Administracyjny, stosownie do art. 174 pkt 1 i 2 oraz art. 183 § 1 P.p.s.a., obowiązek odniesienia się do wszystkich zarzutów przytoczonych w podstawach kasacyjnych (por. uchwała Pełnego Składu NSA z dnia 26 października 2009 r., sygn. akt I OPS 10/09). Aby Naczelny Sąd Administracyjny mógł uczynić zadość temu obowiązkowi, wnoszący skargę kasacyjną musi poprawnie określić, jakie przepisy jego zdaniem naruszył wojewódzki sąd administracyjny i na czym owo naruszenie polegało (por. podobnie wyrok NSA: z dnia 7 stycznia 2010 r., II FSK 1289/08, wyrok NSA z dnia 22 września 2010 r., sygn. II FSK 764/09, wyrok NSA z dnia 16 lipca 2013 r., sygn. akt II FSK 2208/11). Naczelny Sąd Administracyjny nie może domniemywać intencji strony i samodzielnie uzupełniać bądź konkretyzować zarzutów kasacyjnych.

Jedynie w sytuacji, gdy treść uzasadnienia skargi kasacyjnej pozwala na jednoznaczne określenie, jaką postać naruszenia prawa wnoszący skargę kasacyjną chciał powołać w zarzutach skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny może przeprowadzić kontrolę merytoryczną zarzutu. Jedynie w sytuacji, gdy treść uzasadnienia skargi kasacyjnej pozwala na jednoznaczne określenie, jaką postać naruszenia prawa wnoszący skargę kasacyjną chciał powołać w zarzutach skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny może przeprowadzić kontrolę merytoryczną zarzutu.

Przedstawienie warunków materialnych skargi kasacyjnej jest w niniejszej sprawie o tyle istotne, że stwierdzono uchybienia w skardze kasacyjnej, jednak, uwzględniając wskazaną powyżej uchwałę, nie uniemożliwiają one rozpoznania podniesionych w niej zarzutów.

Odnosząc się w pierwszej kolejności do najdalej idącego zarzutu naruszenia przez sąd pierwszej instancji przepisu art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a. w zw. z art. 40 § 1 K.p.a. polegającego na niestwierdzeniu nieważności decyzji w sytuacji, gdy organ doręczył decyzję z pominięciem pełnomocnika, co, w ocenie skarżącego, stanowiło rażące naruszenie prawa, o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., na wstępie należy podnieść, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 22 października 2015 r., VIII SA/Wa 903/15 odrzucił skargę sporządzona przez pełnomocnika na decyzję z [...] maja 2015 r., ponieważ nie została ona prawidłowo doręczona skarżącemu i nie rozpoczął się bieg terminu do jej zaskarżenia do sądu administracyjnego. Następnie organ odwoławczy dokonał doręczenia zaskarżonej decyzji na nowy adres, wskazany przez skarżącego w odwołaniu oraz zgodny z decyzją organu I instancji o zmianie zaktualizowanych danych w ewidencji producentów. Zaś skarżący ponowił skargę na tą decyzję. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w rozpoznawanej sprawie ustalił, że w aktach administracyjnych przedstawionych sądowi ze skargą brak jest pełnomocnictwa, na które powołuje się pełnomocnik skarżącego. Skoro po wydaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowienia z 22 października 2015 r. sprawa ponownie zawisła przed organem odwoławczym, to doręczenie decyzji ostatecznej do rąk pełnomocnika mogło nastąpić jedynie wówczas, kiedy pełnomocnik zgodnie z art. 33 § 3 K.p.a. zgłosiłby się do sprawy i dołączył do akt oryginał lub urzędowo poświadczony odpis pełnomocnictwa. Wówczas doręczenie decyzji ostatecznej nastąpiłoby w trybie art. 40 § 2 K.p.a. Jeżeli strona ustanowiła pełnomocnika, pisma doręcza się pełnomocnikowi (...). Konkluzja sądu pierwszej instancji, że w aktach postępowania administracyjnego dotyczącego przyznania skarżącemu płatności ONW po wznowieniu postępowania brak pełnomocnictwa udzielonego przez skarzacego nie została skutecznie podważona przez skarżącego. Pełnomocnictwo udzielone 28 sierpnia 2015 r. zostało dołączone do skargi, a więc pisma inicjującego postępowanie sądowe. Sąd do organu zwrócił aktach administracyjne, a nie sądowe, w których znajdowało się pełnomocnictwo.

Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 2) P.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 K.p.a. lub w innych przepisach. Przypadki gdy decyzja wydana jest z rażącym naruszeniem prawa mają miejsce wówczas, kiedy naruszono przepis prawa, którego treść bez żadnych wątpliwości interpretacyjnych może być ustalona w bezpośrednim rozumieniu, przepis jest jasny i precyzyjny. O rażącym naruszeniu prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze - skutki, które wywołuje decyzja, uznana za rażąco naruszającą prawo. Chodzi o skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności - gospodarcze lub społeczne skutki naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji jako aktu wydanego przez organy praworządnego państwa. Z nieważnością postępowania mamy do czynienia wtedy, gdy wada tkwi w samej decyzji. Tymczasem skarżący i to nieskutecznie nieważność powiązał z trybem doręczania decyzji, a nie jej treścią. Nadto w doktrynie prawa administracyjnego powołany przepis traktowany jest jako przepis prawa materialnego. Wreszcie, skoro skarżący skutecznie nie podważył stanowiska sądu pierwszej instancji o braku pełnomocnika w postępowaniu administracyjnym, a lektura akt administracyjnych przemawia za słusznością tego stanowiska, to argument o wadliwości doręczenia skarżonej decyzji, wydanej we wznowionym postępowaniu, do rąk skarżącego, na jego nowy prawidłowy adres, nie zasługuje na akceptację.

W konsekwencji za chybiony należało uznać zarzut z punktu I.1. petitum skargi kasacyjnej.

Także za niezasadny należało uznać zarzut naruszenia przepisu art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a. w zw. z art. 6 K.p.a. polegającego na niestwierdzeniu nieważności decyzji w sytuacji, gdy zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie organ oparł zaskarżoną decyzję na przepisach art. 31 ust. 7 i 8 ustawy o płatnościach w ramach systemu wsparcia bezpośredniego w sytuacji gdy wskazane wyżej przepisy prawa nie istnieją.

W sprawie o płatności ONW na rok 2011 tak organy obu instancji, jak i sąd pierwszej instancji nie odwoływały się do przepisów ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, a więc i art. 31 tej ustawy lecz do przepisów ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich i norm art. 31 tej ustawy.

Odnosząc się do pozostałych zarzutów wyartykułowanych w pkt I ppkt 3, 5-7 i II ppkt 1 i 2 petitum skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny, z uwagi na ich ścisłe ze sobą powiazanie i przewijający się przez nich motyw braku podstaw do wznowienia postępowania w sprawie płatności ONW na 2011 r. oraz wadliwego procedowania we wznowionej sprawie postanowił rozpatrzyć je łącznie.

Na wstępie tej części rozważań należy zauważyć, że zgodnie z art. 21 ust. 2 art. ustawy o wspieraniu obszarów wiejskich, w postępowaniu w sprawach dotyczących płatności organ administracji publicznej: 1) stoi na straży praworządności; 2) jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy;3) udziela stronom, na ich żądanie, niezbędnych pouczeń, co do okoliczności faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania; 4) zapewnia stronom, na ich żądanie, czynny udział w każdym stadium postępowania i na ich żądanie, przed wydaniem decyzji, umożliwia im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań; przepisu art. 81 k.p.a. nie stosuje się.

W rozpatrywanej sprawie organ procedował jednak nie w trybie zwykłym, do którego mają zastosowanie wyżej wskazane zasady, lecz w trybie nadzwyczajnym, wznowieniowym. To zaś modyfikowało prawa i obowiązki procesowe tak organu jak i skarżącego. Bowiem istotą postępowania wznowieniowego jest zbadanie, czy postępowanie poprzedzające wydanie kwestionowanej decyzji, dotknięte jest kwalifikowanymi wadami prawnymi, a w wypadku pozytywnych ustaleń w tym zakresie - wydanie nowej decyzji rozstrzygającej sprawę co do jej istoty (art. 151 § 1 pkt 2 K.p.a.). Ze względu na szczególny charakter tego trybu postępowania, które zmierza do weryfikacji ostatecznej decyzji administracyjnej, przesłanki warunkujące wznowienie postępowania administracyjnego nie mogą być interpretowane rozszerzająco. Konsekwencją przyjęcia wykładni ścieśniającej jest, że okoliczności, o których stanowi wskazany przepis mają być istotne, a więc mogące mieć wpływ na wynik sprawy, a ponadto muszą ujawnić się po wydaniu decyzji.

Organ wznawiając z urzędu postępowanie powołał się na nową okoliczność istniejącą w dacie wydawania decyzji przyznającej płatność ONW na 2011 rok – utrzymanie działek rolnych A.C i H w złej kulturze rolnej - a nieznaną wówczas organowi. Procedując we wznowionym postępowaniu organ winien najpierw ustalić, czy przesłanka, która stanowiła podstawę wznowienia faktycznie zaistniała, a jeśli tak winien rozważyć czy miała i jaki wpływ na wynik sprawy.

Skarżący kasacyjnie zakwestionował w skardze kasacyjnej zaistnienie wskazanej podstawy wznowieniowej z art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. Przede wszystkim dlatego, że w jego ocenie nie istniał w dacie wydawania decyzji o przyznaniu pełnej płatności ONW na rok 2011 dowód w postaci raportu, a po drugie dlatego, że raport był wadliwy i nie został prawidłowo podpisany i wreszcie kwestionowane działki były w roku 2011 utrzymane w dobrej kulturze rolnej.

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie orzekającym w sprawie stwierdza, że objęte zarzutami kasacyjnymi z pkt I ppkt 5 i 6 petitum skargi kasacyjnej przepisy art. 76, 77 K.p.a., powiązane z art. 145 § 1 pkt 1c P.p.s.a. posiadają mniejsze jednostki redakcyjne, które - wbrew wymogowi ustawowemu - nie zostały w skardze kasacyjnej, wskazane. Za wyjątkiem wskazania w uzasadnieniu skargi kasacyjnej naruszenia art. 77 § 1 K.p.a. z uwagi na nieustalenie w sposób bezsporny, zdaniem skarżącego, "powierzchni gruntów rolnych mających być objętymi płatnością". Bowiem tak zdjęcia działek z 2013 roku, jak i niepodpisany raport nie mogły stanowić podstawy do ustalenia stanu działek w 2011 r.

Po drugie podstawą orzekania przez sąd jest materiał dowodowy zgromadzony przez organy administracji publicznej w toku całego postępowania toczącego się przed organami (art. 7 i art. 77 § 1-4 k.p.a.). Powyższe zatem oznacza, że sąd administracyjny rozpoznaje sprawę na podstawie stanu faktycznego istniejącego w dniu wydania zaskarżonego aktu. Do kompetencji sądu pierwszej instancji nie należało rozstrzyganie sprawy administracyjnej co do jej meritum. Zadaniem sądu administracyjnego jest ocena zgodności z prawem zaskarżonego aktu i przeprowadzonego postępowania administracyjnego, w tym ocena, czy organ administracji publicznej w sposób wyczerpujący zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy. Słusznie zatem sąd pierwszej instancji zaznaczył, że dowody, które skarżący dołączył do skargi zostały zgłoszone zbyt późno i nie mogły być wzięte pod uwagę. W konsekwencji zasadnie odwołał się do materiału dowodowego sprawy i ustaleń dokonanych przez organy. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku opiera się na stanie faktycznym ustalonym przez organy administracji publicznej i słusznie zaakceptowanym przez sąd pierwszej instancji. Podstawa wdzwonienia była nowa okoliczność w postaci utrzymania działek rolnych A, C i H przez skarżącego w 2011 r. w nienależytym stanie, złej kulturze rolnej. Wynikać to miało pośrednio ze zdjęć spornych działek wykonanych w 2013 r. Sam skarżący stan działek w tym roku potwierdził. Przyznał, ze nie prowadził na nich działalności rolniczej. W ocenie organu, podzielonej przez sąd, stan zaniedbania tych działek był tego rodzaju, że wskazywał na dłuższy niż jeden rok okres ich nieuprawiania. Wskazywać na to miała wieloletnia roślinność. Skarżący tej oceny nie podzielił, lecz nie zaoferował w postępowaniu administracyjnym dowodu, który by ten wniosek podważył. Zarzucając organowi niedostateczne wyjaśnienie sprawy i w konsekwencji sądowi pierwszej instancji niedostrzeżenie tych braków nie wyjaśnił, na czym w istocie miały one polegać, jakiego dowodu organ nie uwzględnił. Zarzucając, iż organ orzekając w sprawie całkowicie zignorował fakt, że w 2013 na działkach stanowiących przedmiot skarżonej decyzji skarżący zaprzestał prowadzenia działalności rolniczej i nie zbadał jaki wpływ na stan porośnięcia działek "chwastami" miało zaprzestanie prowadzenia tej działalności na dzień dokonywania kontroli FOTO nie przedstawił żadnego dowodu podważającego wnioski organu.

Naczelny Sąd Administracyjny nie podzielił także zarzutu z pkt I.6 petitum skargi kasacyjnej dotyczącego raportu z kontroli przeprowadzonej w 2013 r. Po pierwsze skarżący, co już wyżej wskazano zarzucił sądowi pierwszej instancji naruszenie art. 145 § 1 pkt 1c i art. 151 P.p.s.a. w związku z art. art. 76 K.p.a., który to artykuł ma kilka jednostek redakcyjnych. Uzasadnienie skargi kasacyjnej także nie pozwala na stwierdzenie, czy skarżącemu chodzi o § 1 czy 2 art. 76 K.p.a. Już z tego powodu wskazany zarzut nie zasługuje na uwzględnienie. Nadto zgodnie z art. 31 ust. 5 ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z czynności kontrolnych sporządza się raport. Raport powinien spełniać wymagania zawarte w art. 28 i 48 rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1782/2003 ustanawiającym wspólne zasady dla systemów pomocy bezpośredniej w zakresie wspólnej polityki rolnej oraz określonych systemów wsparcia dla rolników (Dz.U.UE z dnia 30 kwietnia 2004 r. L 141, s. 18 z późn. zm.; Polskie wydanie specjalne z 2004 r. rozdz. 03, t. 44, s. 243), a zatem powinien m.in. umożliwiać wgląd w szczegóły przeprowadzonych kontroli, wskazywać wyniki kontroli oraz wykryte niezgodności. Z analizy raportu załączonego do akt administracyjnych wynika, że kontrola w gospodarstwie skarżącego została przeprowadzona przez dwóch kontrolujących, natomiast został on podpisany jednie przez jednego i zatwierdzony przez Ewę Mielczarek w zakresie kwalifikowalności powierzchni. Zgodzić się należy z sądem pierwszej instancji, że podpisanie raportu przez jednego, a nie dwóch kontrolujących nie pozbawia tego dowodu charakteru dokumentu, nie przydaje mu cechy niewiarygodności. Zwłaszcza w sytuacji, gdy sam skarżący w odniesieniu do roku 2013 faktycznie nie neguje jego ustaleń. urzędowego. Trafnie także sąd pierwszej instancji zauważył, że zgodnie z art. 31 ust. 7 ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich raport podpisuje "osoba wykonująca czynności kontrolne", a podpis tej osoby figuruje na protokole.

Skarżący, w ramach postępowania dotyczącego płatności na rok 2013 otrzymał kopię raportu i nie zgłosił do niego żadnych uwag i zastrzeżeń (okoliczność bezsporna). Natomiast jeśli chodzi o ortofotomapy dotyczące roku 2011 otrzymał je wraz z formularzem wniosku o przyznanie płatności na ten rok. Jeśli domagał się wglądu w inne ortofotomapy, to winien był wystosować do organu odpowiedni wniosek. W aktach postepowania administracyjnego brak jednak takiego wniosku. Nie znajduje więc uzasadnienia zarzut skarżącego z pkt I ppkt 7 petitum skargi kasacyjnej, że zostało naruszone jego prawo do zapoznania się z całością materiału zgromadzonego w sprawie.

Sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku znacznej mierze odnosi się właśnie do tych aspektów, gdzie wskazuje się, dlaczego materiał dowodowy został zebrany w całości, rzetelnie i wystarczająco, zaś jego rozpatrzenie nastąpiło zgodnie z zasadami wiedzy i logiki oraz zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Wbrew twierdzeniu skarżącego, w sposób należyty sąd rozpatrzył materiał dowodowy i słusznie przyjął ustalenia organu za prawidłowe.

Celem skutecznego sformułowania zarzutu naruszenia przepisów postępowania w zakresie odnoszącym się do naruszenia zasady wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego przedstawionego przez stronę autor skargi kasacyjnej winien był skonkretyzować, jakie konkretnie dowody pominął organ administracji publicznej. Jak już wyżej wskazano skarżący kasacyjnie tego nie uczynił. Brak zatem podstaw do przyjęcia, że ocena zgromadzonego materiału dowodowego przeprowadzona przez Dyrektora Mazowieckiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa i zaakceptowana następnie przez sąd pierwszej instancji narusza art. 80 K.p.a. formułujący jedną z podstawowych zasad postępowania dowodowego - zasadę swobodnej oceny dowodów. W sprawie o przyznanie płatności organ administracji publicznej w ocenie materiału dowodowego nie jest skrępowany żadnymi regułami dowodowymi, a ustaleń faktycznych dokonuje według własnego przekonania, na podstawie wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Rozumowanie, w wyniku, którego organ ustala istnienie okoliczności faktycznych powinno być zgodne z zasadami logiki i doświadczenia życiowego. Oceniając wyniki postępowania dowodowego (wiarygodność i moc dowodów), organ powinien uwzględnić treść wszystkich przeprowadzonych i rozpatrzonych dowodów, wskazując w uzasadnieniu decyzji fakty, które uznał za udowodnione, dowody, na których się oparł oraz przyczyny, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Te reguły zostały zachowane w rozpoznawanej sprawie, na co zwrócił uwagę sąd pierwszej instancji, akceptując ocenę dowodów dokonaną przez Dyrektora Mazowieckiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa. Stan faktyczny sprawy zakończonej decyzją ostateczną został ustalony prawidłowo.

Z powyższych powodów nie zasługują na uwzględnienie zarzuty sformułowane w pkt II ppkt 1 i 2 petitum skargi kasacyjnej, tj. naruszenia art. 21 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich sprowadzające się także do argumentacji, że sąd pierwszej instancji naruszył wskazane przepisy poprzez niewyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji zawierającej błąd w ustaleniach faktycznych i podjętej w sytuacji niedostatecznego wyjaśnienia sprawy. Czym naruszył zasadę praworządności.

Także, wbrew zarzutom skargi kasacyjnej (pkt I ppkt 3 petitum skargi kasacyjnej), organ odwoławczy nie uchybił zasadzie dwuinstancyjności w rozpoznaniu sprawy. Do uznania, że zasada dwuinstancyjności postępowania administracyjnego (art. 15 K.p.a.) została zrealizowana, nie wystarcza stwierdzenie, że w sprawie zapadły dwa rozstrzygnięcia dwóch organów różnych stopni. Konieczne jest też, by rozstrzygnięcia te zostały poprzedzone przeprowadzeniem przez każdy z organów, który wydał decyzje, postępowania umożliwiającego osiągnięcie celów, dla których postępowanie to jest prowadzone.

W ocenie Naczelnego Sadu Administracyjnego wydana przez organ odwoławczy decyzja została wydana w postępowaniu umożliwiającym ocenę, czy skarżącemu należało przyznać i w jakiej wysokości płatność ONW na 2011 rok. Jeżeli zaś organ odwoławczy uważa, że pewne zarzuty odwołania nie będą miały znaczenia dla rozstrzygnięcia zapadłego w rozpoznawanej sprawie, to nie uchybia zasadzie dwuinstancyjności pomijając je w swych rozważaniach. Nie ma potrzeby dwukrotnego badania zarzutów, które nie będą miały znaczenia dla przedmiotu rozpoznawanej sprawy. W konsekwencji sąd pierwszej instancji nie dopatrując się naruszenia zasady dwuinstancyjności nie popełnił błędu.

Podsumowując, stwierdzić należy, że uznanie okoliczności faktycznych lub prawnych, szczegółowo badanych i ocenianych przez organ administracji, za wystarczające do wydania we wznowionym postępowaniu odmiennej decyzji, prowadzić musi do wniosku, że zostały spełnione przesłanki z art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a.

W ramach omawianej podstawy kasacyjnej w petitum skargi kasacyjnej skarżący zarzucił sądowi pierwszej instancji naruszenie przepisów wynikowych tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. oraz art. 151 P.p.s.a. Oddalenie skargi na podstawie art. 151 P.p.s.a. jest konsekwencją nie stwierdzenia istnienia przesłanek, o których mowa w art. 145 § 1 P.p.s.a. skutkujących uwzględnieniem skargi. Oddalając skargę na decyzję ostateczną sąd pierwszej instancji nie stwierdził naruszenia, wskazanych w skardze, przepisów postępowania tj. przepisów K.p.a. Zatem nie mógł naruszyć art. 145 § 1 P.p.s.a

Nie sposób też zarzucić temu sądowi naruszenie art. 151 P.p.s.a. Konstrukcja prawna tego przepisu składa się z hipotezy w postaci "w razie nieuwzględnienia skargi w całości lub części" oraz dyspozycji w postaci " (...) oddala skargę odpowiednio w całości albo w części". Warunkiem zastosowania dyspozycji tej normy prawnej jest zatem spełnienie hipotezy w postaci nieuwzględnienia skargi, tj. stwierdzenia przez sąd braku naruszenia przepisów prawa w stopniu uzasadniającym wyeliminowanie decyzji z obrotu prawnego. Jeśli z wyroku wynika, że sąd pierwszej instancji nie dopatrzył się naruszenia prawa, uzasadniającego wyeliminowanie decyzji z obrotu prawnego, to Naczelny Sąd Administracyjny nie może zarzucić oddalającemu skargę sądowi naruszenia tego przepisu, gdyż rozstrzygnięcie jest zgodne z dyspozycją stosowanej przez ten sąd normy prawnej (zob. wyrok NSA z dnia 21 marca 2013 r., II FSK 1515/11, LEX nr 1340075; wyrok NSA z dnia 4 kwietnia 2013 r., I GSK 1752/11, LEX nr 1336198; wyrok NSA z dnia 30 maja 2012 r., II FSK 2662/10; LEX nr 1244277). Podnosząc zarzut naruszenia art. 151 P.p.s.a. należałoby zatem wykazać, że w sprawie doszło do naruszenia prawa, którego sąd pierwszej instancji nie uwzględnił, a w konsekwencji brak było podstaw do oddalenia skargi. W realiach niniejszej sprawy strona skarżąca kasacyjnie z powodów wyżej wskazanych takiego naruszenia nie wykazała.

Wobec powyższego Naczelny Sad Administracyjny uznał, że zarzuty skargi kasacyjnej oparte na podstawie z art. 174 pkt 2 P.p.s.a okazały się niezasadne.

Do kontroli subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przepis prawa materialnego można przejść dopiero wówczas, gdy okaże się, że stan faktyczny przyjęty w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy albo nie został skutecznie podważony (por. wyrok z dnia 27 czerwca 2012 r., sygn. akt II GSK 819/11, LEX nr 1217424 oraz wyrok z dnia 26 marca 2010 r., sygn. akt II FSK 1842/08, LEX nr 596025). Wobec tego, że skarga kasacyjna nie została oparta na drugiej podstawie kasacyjnej z art. 174 pkt 1 P.p.s.a. – naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie należy przyjąć, że sąd pierwszej instancji prawidłowo ocenił zastosowanie prawa materialnego przez organ administracji publicznej.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną na mocy art. 184 P.p.s.a.

O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 P.p.s.a. w zw. z art. 207 § 2 P.p.s.a.

Miarkując wysokość wynagrodzenia pełnomocnika organu, Naczelny Sąd Administracyjny kierował się dyspozycją art. 207 § 2 P.p.s.a., zgodnie z którym sąd może w szczególnie uzasadnionych przypadkach odstąpić od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości lub w części. Ustalając, czy w danej sprawie zachodzi uzasadniony przypadek w rozumieniu ww. przepisu, zbadać należy m.in. nakład pracy pełnomocnika oraz stopień zawiłości sprawy. Zasądzając wynagrodzenie pełnomocnika, Sąd wziął pod uwagę znany mu z urzędu fakt, że do sądu wniesiono kilka analogicznej treści skarg kasacyjnych w podobnych rodzajowo sprawach. Zarzuty oraz argumentacja wniesionych skarg kasacyjnych są podobne. W konsekwencji, z uwagi na powtarzalność spraw, sporządzenie odpowiedzi na skargę kasacyjną w niniejszej sprawie, co wymagało od pełnomocnika organu mniejszego niż normalnie nakładu pracy, Naczelny Sąd Administracyjny przyznał wynagrodzenia w wysokości niższej od podstawowej.