Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 141/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-09-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 41 ust. 2 i  art. 58 ust. 1
journal: Dz.U. 2011 nr 287 poz 1687
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janusz Walawski Sędziowie WSA Olga Żurawska - Matusiak Sławomir Antoniuk (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Dorota Kwiatkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 września 2015 r. sprawy ze skargi M. W. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby – oddala skargę w całości –


UZASADNIENIE

Komendant Główny Policji rozkazem personalnym z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...] , wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 2 k.p.a., utrzymał w mocy rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] sierpnia 2014 r. nr [...] , zwalniający [...] M. W.ze służby w Policji z dniem [...] września 2014 r.

W uzasadnieniu powyższej decyzji Komendant Główny Policji wskazał, iż Prokurator Prokuratury Rejonowej w [...]w dniu [...] marca 2014 r., w toku śledztwa o sygn. [...], wydał postanowienie o przedstawieniu [...] M. W. zarzutów, iż w dniu [...] czerwca 2013 r. w [...] woj. [...], jako funkcjonariusz Komisariatu Policji [...], działając wspólnie i w porozumieniu z innym funkcjonariuszem Policji, przekroczył swoje uprawnienia w ten sposób, iż po uprzednim pozbawieniu K. C. i P. S. wolności, polegającym na osadzeniu ich w radiowozie policyjnym, wywiózł ww. bez żadnej podstawy faktycznej i prawnej z miejsca zatrzymania przy ul. [...]w [...], poza rejon pełnienia służby określony symbolem [...], tj. na parking przed Centrum Handlowym "[...]" przy ul. [...], gdzie po wypuszczeniu P. S., przewiózł następnie K. C. do pobliskiego lasu [...], po czym po wypuszczeniu go z radiowozu i przewróceniu na ziemię przyduszał go pałką służbową oraz zadawał tą pałką uderzenia w uda i pośladki w wyniku czego K. C. doznał obrażeń ciała w postaci stłuczenia obu pośladków z obecnością obrzęku i podbiegnięć krwawych naruszających czynności narządów ciała na okres nie dłuższy niż siedem dni, a następnie oddalił się służbowym radiowozem z miejsca zdarzenia, pozostawiając tam jednocześnie K. C., działając tym samym na szkodę interesu prywatnego obu pokrzywdzonych, tj. popełnienia czynu określonego w art. 231 § 1 K.k. i art. 189 K.k. i art. 157 § 2 K.k. w zw. z art. 11 § 2 K.k. oraz w tym samym dniu w notatniku służbowym poświadczył nieprawdę co do okoliczności mających znaczenie prawne w ten sposób, iż dokonał wpisu potwierdzającego fakt dokonania przez funkcjonariusza Policji J. D. kontroli drogowej pojazdu przy al. [...] w [...] w godzinach pomiędzy [...] a [...] dnia [...] czerwca 2013 r., podczas gdy w rzeczywistości kontrola ta została przeprowadzona przy al. [...] w [...] i miała miejsce kilkanaście minut po godzinie [...], tj. popełnienia czynu określonego w art. 271 § 1 k.k.

Następnie przeciwko [...] M. W. wniesiono akt oskarżenia, sygn. [...], obejmujący wyżej wskazane czyny karalne.

W związku z powyższym, Komendant Miejski Policji w [...] rozkazem personalnym z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...] zawiesił [...] M. W. w czynnościach służbowych od dnia [...] kwietnia 2014 r. do dnia [...] lipca 2014 r., a następnie rozkazem personalnym z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...] r. okres zawieszenia w czynnościach służbowych przedłużył do czasu ukończenia postępowania karnego. Nadto postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2014 r. wszczął przeciwko wymienionemu postępowanie dyscyplinarne, które następnie zostało postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2014 r. zawieszone.

Wnioskiem z dnia [...] czerwca 2014 r. Komendant Miejski Policji w [...] zwrócił się do Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] o wszczęcie postępowania administracyjnego w przedmiocie rozwiązania ze [...] M. W. stosunku służbowego w trybie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji.

Komendant Wojewódzki Policji w [...] pismem z dnia [...] lipca 2014 r. wszczął z urzędu postępowanie w sprawie zwolnienia wymienionego ze służby w Policji i pismem z dnia 15 lipca 2014 r. wystąpił do Przewodniczącego Zarządu Wojewódzkiego NSZZ Policjantów woj. [...] o wyrażenie opinii w przedmiocie zwolnienia [...] M. W.ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji.

W pisemnej odpowiedzi z dnia 25 lipca 2014 r. Prezydium Zarządu Wojewódzkiego NSZZ Policjantów woj. [...] poinformowało Komendanta o niewnoszeniu zastrzeżeń co do trybu zwolnienia policjanta ze służby.

Wystąpieniem z dnia [...] sierpnia 2014 r. [...] M. W. zwrócił się do organu I instancji o zawieszenie postępowania, na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., z uwagi na niezakończone w jego sprawie postępowanie karne. Komendant Wojewódzki Policji w [...] postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2014 r. nr [...] odmówił zawieszenia postępowania administracyjnego zmierzającego do rozwiązania ze [...] M. W. stosunku służbowego.

Następnie Komendant Wojewódzki Policji w [...] , po uwzględnieniu całości materiałów zgromadzonych w sprawie, rozkazem personalnym z dnia [...] sierpnia 2014 r. zwolnił [...] M. W. z dniem [...] września 2014 r. ze służby w Policji, na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 w zw. z art. 43 ust. 3 i art. 45 ust. 1 ustawy o Policji. Decyzji tej na podstawie art. 108 § 1 k.p.a. nadano rygor natychmiastowej wykonalności.

[...] M. W. wniósł odwołanie od powyższej decyzji, w którym zarzucił organowi I instancji naruszenie zasady domniemania niewinności. Podniósł, iż nie popełnił zarzucanych mu w postępowaniu karnym czynów. Dlatego nie było podstaw do wydania kwestionowanej decyzji. Wskazał, iż potraktowano go niesprawiedliwie. W związku z tym wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przywrócenie do służby, ewentualnie skierowanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

Komendant Główny Policji nie stwierdził podstaw do uwzględnienia odwołania i rozstrzygnięciem z dnia [...] listopada 2014 r. utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W motywach rozstrzygnięcia organ odwoławczy podniósł, iż na podstawie art. 45 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji policjanta można zwolnić ze służby w Policji, gdy wymaga tego interes służby. Przesłanka "ważnego interesu służby" oceniana być musi przez pryzmat zadań, do realizacji których powołana jest Policja, wymienionych w art. 1 i innych przepisach ustawy o Policji, a także wymagań stawianych policjantom, określonym w art. 25 tej ustawy.

W toku postępowania bezspornie ustalono, iż przeciwko [...] M. W. toczy się postępowanie karne o przestępstwo określone w art. 231 §1 K.k. i art. 157 § 2 K.k. i art. 189 § 1 K.k. w zw. z art. 11 § 2 K.k. oraz art. 271 § K.k. Policjant zaś jako osoba powołana do egzekwowania przepisów prawa sama musi przestrzegać tego prawa w najwyższym stopniu. Wszelkie niepraworządne działania policjanta, jak również uzasadnione podejrzenie o takie działanie, rodzić muszą zdecydowane kroki zmierzające do odsunięcia od wykonywania czynności służbowych, a w konsekwencji do wykluczenia z szeregów Policji. Przytoczone powyżej argumenty wypełniają nie tylko pojęcie ważnego interesu służby, ale szerzej - ważnego interesu społecznego. Pozostawanie skarżącego w służbie byłoby kontynuowaniem przez niego służby z uszczerbkiem dla jej ważnych interesów. Przedstawienie skarżącemu zarzutów popełnienia powyżej określonych przestępstw oraz ich ciężar gatunkowy naruszało dobro służby oraz uzasadniało uznanie, iż skarżący utracił przymioty konieczne do pozostania w szeregach Policji. W interesie służby, a więc w interesie społecznym leży, aby ustawowe zadania Policji były realizowane przez osoby w pełni spełniające wymagania stawiane przez przepisy ustawy o Policji. Instytucja, jaką jest Policja, ma gwarantować każdemu człowiekowi ochronę przed przemocą, brutalnością i innymi zachowaniami naruszającymi dobro chronione przez prawo. Z uwagi na cele realizowane przez Policję, służbę w niej może pełnić tylko osoba o nieposzlakowanej opinii, zdolna nawet z narażeniem życia do strzeżenia porządku prawnego i bezpieczeństwa innych. Podejrzenie funkcjonariusza Policji o zachowania karalne, zaprzeczające podjętym zobowiązaniom, naraża dobre imię służby, którego utrzymanie składa się bezwzględnie na treść "ważnego interesu służby" (wyrok NSA z dnia 31 października 2008 r. sygn. akt I OSK 1738/07 oraz z dnia 13 kwietnia 2011 r. sygn. akt I OSK 19886/10).

Organ II instancji podkreślił, iż policjantów obowiązują szczególnie rygorystyczne wymagania w zakresie przestrzegania prawa i zasad etycznych (co wynika choćby z roty ślubowania). Natomiast zarzucane [...] M. W. w postępowaniu karnym czyny w odbiorze społecznym zostały ocenione wysoce nagannie oraz miały wpływ na powstanie negatywnego wizerunku Policji oraz utratę zaufania do danej instytucji. Dlatego w ocenie organów Policji, brak jest jakichkolwiek podstaw do kontynuowania przez stronę służby w Policji. Policjant bowiem, wobec którego toczy się postępowanie karne, automatycznie traci przymiot "nieskazitelności charakteru", a w konsekwencji pozostawienie go w służbie narusza jej ważny interes.

W przedmiotowej sprawie zasięgnięto wymaganej opinii organizacji zakładowej związku zawodowego policjantów, a więc spełniono przesłankę z art. 43 ust. 3 ustawy o Policji, a także dokonano wszechstronnej oceny okoliczności na podstawie analizy zebranego materiału dowodowego, mając na względzie interes służby tożsamy z interesem społecznym.

Odnosząc się do zarzutów odwołania, Komendant Główny Policji wskazał, iż poszczególne instytucje i zasady postępowania karnego nie mogą być przenoszone do postępowania administracyjnego, gdyż ono rządzi się własnymi zasadami i regułami wynikającymi z przepisów ustawy o Policji i k.p.a. W przepisach tych natomiast brak jest znanej prawu karnemu i wyrażonej w art. 42 ust. 3 Konstytucji RP instytucji domniemania niewinności do chwili prawomocnego skazania wyrokiem sądu. Poza tym stosowanie tak rozumianej instytucji domniemania niewinności byłoby oczywiście sprzeczne z normami zawartymi w art. 41 ustawy o Policji. Celem bowiem, jakiemu służy zastosowany w sprawie przepis art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, jest umożliwienie zwolnienia policjanta ze służby bez czekania na wynik innych toczących się postępowań, gdy wymaga tego "ważny interes służby", bądź gdy niemożliwe jest jego pozostanie w służbie. Zwolnienie więc policjanta ze służby w oparciu o powołany przepis pozostaje bez związku z prowadzonym przeciwko funkcjonariuszowi postępowaniem karnym. Oznacza to, że zwolnienie może nastąpić przed zakończeniem tego postępowania, pozostaje ono bowiem bez wpływu na decyzję w przedmiocie zwolnienia ze służby. Zgodnie z utrwalonym w tym zakresie orzecznictwem sądowoadministracyjnym, już samo podejrzenie funkcjonariusza Policji o zachowania karalne, zaprzeczające przyjętym zobowiązaniom naraża dobre imię służby, którego utrzymanie składa się na treść "ważnego interesu służby" (por. wyrok NSA z dnia 13 kwietnia 2011 r. sygn. akt I OSK 1886/10, publik. Lex nr 821111).

Komendant Główny Policji nadto stwierdził, iż organ I instancji, działając w granicach uznania administracyjnego, przed podjęciem rozstrzygnięcia i podjęciem decyzji, w jakim zakresie uczynił użytek ze swych uprawnień, wyjaśnił wnikliwie i wszechstronnie stan faktyczny sprawy, a przed wydaniem decyzji, zgodnie z art. 7 k.p.a., art. 10 § 1 k.p.a. oraz aut. 77 k.p.a. rozpatrzył sprawę w świetle wszystkich przepisów prawa materialnego mogących mieć do niej zastosowanie.

Odnosząc się do kwestii nadania rozkazowi personalnemu Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] sierpnia 2014 r. rygoru natychmiastowej wykonalności, organ odwoławczy podniósł, iż jedną z przesłanek określonych w art. 108 § 1 k.p.a. jest "niezbędność" niezwłocznego wprowadzenia rozstrzygnięcia decyzji w życie. Organ I instancji nadając zaskarżonemu rozstrzygnięciu rygor natychmiastowej wykonalności miał na uwadze ważny interes społeczny przejawiający się szczególnym statusem i zadaniami Policji, która jako formacja służąca społeczeństwu i przeznaczona do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz utrzymania bezpieczeństwa i porządku publicznego jest jedną z instytucji, której szczególna rola i zhierarchizowana struktura wymaga skutecznego i prawidłowego działania, której nie może wypełniać w przypadku, gdy w jej szeregach znajdują się funkcjonariusze, którzy tej służby z przyczyn pozamerytorycznych nie powinni pełnić. Zatem zaskarżona decyzja spełnia wymagania określone art. 108 § 1 k.p.a., gdyż w jej uzasadnieniu przytoczono okoliczności wskazujące, że zachodzą przesłanki uzasadniające przedłożenie interesu społecznego nad indywidualny interes strony.

Decyzja Komendanta Głównego Policji z dnia [...] listopada 2014 r. stała się przedmiotem skargi wniesionej przez M. W. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W skardze skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i przywrócenie do służby, ewentualnie skierowanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ I instancji oraz uchylenie rygoru natychmiastowej wykonalności orzeczenia.

W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, iż przed Sądem Rejonowym w [...]toczy się w jego sprawie postępowanie karne pod sygn. akt [...]. Nie przesądzając o treści wyroku, z dotychczas zebranego materiału dowodowego wynika, że pokrzywdzony czynem skarżącego K. C. był wielokrotnie karany i zatrzymywany przez funkcjonariuszy Policji za liczne wykroczenia i czyny zabronione. Wersja przedstawionego przez poszkodowanego przebiegu zdarzeń jest całkowicie sprzeczna z obiektywnym materiałem dowodowym. Pokrzywdzony mimo, że był w gabinecie co najmniej dwóch lekarzy, żadnemu z nich nie pokazał obrażeń jakich miał doznać na skutek działania skarżącego. Nie może również budzić wątpliwości, że nie polega na prawdzie teza kreowana przez poszkodowanego K. C., że chciał zgłosić zdarzenie na Policji bezpośrednio po zajściu, ale począwszy od dyżurnego KMP w [...] poprzez naczelnika wydziału prewencji skończywszy na zastępcy Komendanta, nikt nie chciał przyjąć zgłoszenia. Obrażenia, jakich rzekomo miał doznać poszkodowany, były widziane tylko przez jednego kolegę, który zrobił zdjęcie siniaków na ciele. Nikt z członków rodziny, znajomych czy lekarzy nie widział śladów pobicia.

Skarżący podniósł, iż Komendant Główny Policji nie zapoznał się z treścią aktualnych ustaleń Sądu i na podstawie ograniczonego postępowania dowodowego dokonał wadliwej oceny dowodów. Tym samym jedynie powielił ustalenia Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] . Skoro postępowanie dowodowe organu administracyjnego zostało przeprowadzone wadliwe to i decyzja nie może się ostać jako oparta o cząstkowe ustalenia. Skarżący zaś nie znajduje żadnych przesłanek dla przyjęcia, że dla dobra Policji należy go wydalić ze służby. Zdaniem skarżącego, przedmiotowa decyzja jest tylko zgodna z oczekiwaniami rzekomych pokrzywdzonych, wobec których skarżący stosował obowiązujące przepisy zgodne z literą prawa.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Skarga M. W.jest niezasadna.

Materialnoprawną podstawę wydania zaskarżonego rozkazu stanowił art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jedn. Dz. U. z 2011 r. Nr 287, poz. 1687 ze zm.), zgodnie z którym policjanta można zwolnić ze służby, gdy wymaga tego ważny interes służby. Użyte w powołanym przepisie określenie "można zwolnić" wskazuje, iż organ w tym zakresie podejmuje decyzję uznaniową, a samo zwolnienie ze służby ma charakter fakultatywny.

Dlatego też decyzja podejmowana na podstawie tego przepisu powinna uwzględnić zarówno interes społeczny, jak i słuszny interes skarżącego (art. 7 k.p.a.). Ma to szczególne znaczenie w sytuacji, gdy ustawodawca używa tzw. wyrażeń nieostrych, jakim w niniejszej sprawie jest "ważny interes służby". Przy zwolnieniu policjanta ze służby z powołaniem się na art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, organ powinien zatem uwzględnić okoliczności konkretnego przypadku, dotyczące zachowania się policjanta w służbie i w życiu prywatnym, bądź zdarzenia, które uniemożliwiają lub utrudniają pełnienie służby (por. wyrok SN z dnia 1 grudnia 1994 r., sygn. akt III ARN 65/94, publ. OSNAPiUS 1995/3, poz. 31).

Jak wskazano powyżej "ważny interes służby" jest pojęciem nieostrym, niezdefiniowanym w ustawie o Policji. Jednak w orzecznictwie sądowym, jak i w praktyce przyjęto, że na podstawie cytowanego przepisu można dokonać zwolnienia tych funkcjonariuszy, którzy w ocenie przełożonych nie powinni z przyczyn pozamerytorycznych pełnić dalej służby, ale nie można ich zwolnić na innej podstawie prawnej. Jednakże, co już wielokrotnie podkreślono w judykaturze, przesłanka "ważnego interesu służby" powinna być w każdej indywidualnej sprawie skonkretyzowana przez wskazanie okoliczności faktycznych składających się na taką ocenę (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 27 lipca 2007 r. sygn. akt II SA/Wa 553/07, publik. LEX nr 447276).

W rozpoznawanej sprawie istota sporu dotyczy rozstrzygnięcia, czy w aktualnym stanie faktycznym skarżący może dalej pełnić służbę w Policji i czy nie przeciwstawia się temu "ważny interes służby".

Przechodząc na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, iż bezspornym jest, iż skarżący – funkcjonariusz Policji - został postawiony w stan oskarżenia z uwagi na przekroczenie uprawnień służbowych oraz poświadczenie nieprawdy w notatniku służbowym. W czasie prowadzenia postępowania administracyjnego przeciwko skarżącemu toczyło się postępowanie karne za popełnienie przestępstw wymienionych w art. 231 § 1, art. 157 § 2 i art. 189 § 1 K.k. w zw. z art. 11 § 2 K.k. oraz art. 271 § 1 K.k. Charakter zarzucanych skarżącemu czynu, okoliczności ich popełnienia oraz materiał dowodowy zgromadzony w sprawie były na tyle przekonywujące, iż nie budziły w organie prokuratorskim wątpliwości, co do konieczności wniesienia przeciwko skarżącemu aktu oskarżenia do Sądu. Zaś ustalenia organu Policji i wnioski płynącego z analizy materiału aktowego wskazują jednoznacznie, iż dalsze pozostawienie skarżącego w służbie nie jest możliwe, gdyż nie daje on gwarancji właściwego wykonywania zadań powierzanych funkcjonariuszowi Policji. Niedopuszczalna jest bowiem sytuacja, gdy funkcjonariusz w czasie pełnienia służby podejmuje czynności nieprzewidziane przepisami prawa, stosuje metody nieakceptowane społecznie, czy wręcz stosowane jedynie w środowisku przestępczym (tj. wywożenie do lasu, zastraszanie, bicie, itp.), jak też następczo poświadcza nieprawdę w celu ukrycia tychże czynów. Funkcjonariusz, który dopuszcza się tego rodzaju zachowań jest niewiarygodny, może wzbudzać w społeczeństwie uzasadnione obawy, iż nosząc mundur policyjny jest bezkarny wobec nadużycia, czy nieprzestrzegania prawa, a to z kolei przekłada się na zaufanie obywatela do organów państwowych.

Powyższe oznacza, że zachodzi wątpliwość, co do spełniania przez skarżącego wszystkich niezbędnych, wymienionych w art. 25 ust. 1 ustawy o Policji, cech, którymi powinien legitymować się funkcjonariusz Policji. Należy podkreślić, iż negatywny wydźwięk społeczny postawy funkcjonariusza sprzeciwiającej się idei ochrony bezpieczeństwa społecznego i bezpieczeństwa indywidualnego obywatela, gdy osoba będąca policjantem staje się sprawcą, godzi w dobro służby i podważa zaufanie społeczne do całej formacji.

Nie można zgodzić się ze skarżącym, iż organ bezrefleksyjnie dał prymat interesowi publicznemu, utożsamianemu jako interes Policji, w zestawieniu ze słusznym interesem skarżącego, któremu jeszcze nie udowodniono winy w popełnieniu zarzucanych mu czynów. Wskazać należy, że zwolnienie policjanta ze służby w oparciu o art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy pozostaje bowiem bez związku z prowadzonymi postępowaniami karnymi. Oznacza to, że zwolnienie może nastąpić przed zakończeniem postępowania karnego, a rozstrzygnięcie sprawy karnej pozostaje bez wpływu na decyzję w przedmiocie zwolnienia ze służby. Przedmiotem oceny w niniejszym postępowaniu są bowiem takie okoliczności lub zachowania policjanta w służbie lub w życiu prywatnym, które utrudniają lub wręcz uniemożliwiają jej pełnienie. W przedmiotowej zaś sprawie wcześniejszy sposób pełnienia przez skarżącego służby nie jest w stanie zniwelować ciężaru naruszeń prawa, jakich dopuścił się skarżący w czerwcu 2013 r.

Zatem zgodzić się należy z organem, że policjantów obowiązują szczególnie rygorystyczne wymagania w zakresie przestrzegania prawa i zasad etycznych. Ten pogląd znajduje pełne uzasadnienie w przepisach ustawy o Policji. Każdy policjant przed przyjęciem do służby ślubuje m.in.: pilnie przestrzegać prawa, dyscypliny służbowej oraz wykonywać rozkazy i polecenia przełożonych, a także strzec honoru i dobrego imienia służby oraz przestrzegać zasad etyki zawodowej. Zgodnie z przepisem art. 58 ust. 1 ustawy o Policji, policjant jest zobowiązany dochować obowiązków wynikających z roty złożonego ślubowania. Dlatego też policjant powinien zawsze mieć wzgląd na to, aby swoim postępowaniem umacniać powagę i zaufanie do pełnionych funkcji. Powinien unikać wszelkich sytuacji, które godziłyby w dobre imię Policji.

Wskazać należy, zdaniem Sądu, iż bez względu na wynik prowadzonego postępowania karnego, już teraz negatywny wydźwięk społeczny ww. sprawy karnej, podważa interes służby i godzi w dobre imię formacji. Dlatego też uzasadniona jest decyzja organu o zwolnieniu skarżącego ze służby w Policji. Pozostawienie w służbie w Policji funkcjonariusza podejrzewanego o popełnienie przestępstw umyślnych, ściganych z oskarżenia publicznego, nie może zostać pogodzone z koniecznością zachowania zaufania społeczeństwa do Policji jako formacji stojącej na straży praworządności. Wymaga tego charakter zawodu policjanta oraz szczególne obowiązki funkcjonariuszy związane zarówno z zachowaniem na służbie, jak i poza nią. Sąd podziela stanowisko organu, że czyny zarzucane skarżącemu, okoliczności ich popełnienia, postawa skarżącego, odbiera mu rękojmię niezbędną do wykonywania obowiązków funkcjonariusza Policji, albowiem trudno sobie wyobrazić, aby osoba nadużywająca uprawnień, oskarżona o bezprawne pozbawienie wolności i pobicie mogłaby skutecznie pilnować porządku publicznego. Podkreślić należy, że sprawne działanie Policji opiera się na zaufaniu społecznym, podbudowanym szczególnymi wymogami, jakim musi sprostać każdy funkcjonariusz Policji. Są nimi w szczególności: niekaralność, nieposzlakowana opinia, zdyscyplinowanie, praworządność, gotowość do przestrzegania ustanowionych standardów etycznych oraz dbałość o honor, godność i dobre imię Policji.

Policja, jako uzbrojona formacja służąca społeczeństwu i przeznaczona do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz do utrzymywania bezpieczeństwa i porządku publicznego jest jedną z instytucji, która dysponuje bardzo dolegliwymi dla obywatela środkami realizacji władztwa państwowego. Jej szczególna rola i zhierarchizowana struktura wymaga od funkcjonariuszy szczególnej dyscypliny, a także bezwzględnego przestrzegania prawa oraz innych norm i zasad obowiązujących w życiu społecznym. Przeciwdziałanie odmiennym zachowaniom ma stanowić fundament budowania zaufania do Policji w opinii publicznej, zwłaszcza, że wiele przyznanych tej formacji prerogatyw łączy się z ingerowaniem w sferę wolności i praw obywatelskich.

W wyroku z dnia 13 kwietnia 2011 r., sygn. akt I OSK 1886/10, Naczelny Sąd Administracyjny podzielił pogląd, iż: "funkcjonariusze, aby móc skutecznie wykonywać swoje obowiązki służbowe, muszą pozostawać poza jakimikolwiek podejrzeniami o prowadzenie działalności sprzecznej z prawem. Samo już zaś objęcie policjanta aktem oskarżenia dotyczącym popełnienia przestępstw ściganych z urzędu, sprawia, iż traci on autorytet oraz wiarygodność w odbiorze społecznym, które są niezbędne do właściwego i skutecznego wykonywania obowiązków łączących się ze służbą w organach ścigania. (...) Policja ma gwarantować każdemu człowiekowi ochronę przed przemocą, brutalnością i innymi zachowaniami naruszającymi chronione przez prawo dobra. Podejrzenia wobec funkcjonariusza Policji o zachowania karalne, zaprzeczające przyjętym zobowiązaniom, narażają dobre imię służby, którego utrzymanie składa się na treść ważnego interesu służby".

Ustosunkowując się zaś do zarzutów skarżącego wskazać należy, iż organ w sposób prawidłowy przeprowadził postępowanie administracyjne w sprawie zwolnienia skarżącego ze służby w Policji, zapewniając stronie czynny udział w tymże postępowaniu oraz należycie informując ją o wszelkich istotnych dla niej okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy.

Przed wydaniem zaskarżonego rozkazu personalnego organ w sposób wyczerpujący zebrał materiał dowodowy, w tym zasięgnął opinii organizacji związkowej oraz dokonał oceny dowodów z zachowaniem reguł określonych w k.p.a.

Za niezasadny należy również uznać zarzut skarżącego dotyczący naruszenia art. 108 § 1 k.p.a. Rozkazowi nadano rygor natychmiastowej wykonalności z uwagi na ważny interes służby, tożsamy z interesem społecznym, polegający na konieczności niezwłocznego zapewnienia ciągłości wykonywania zadań Policji, a także ochrony honoru, godności i dobrego imienia służby. W interesie Policji pozostawało jak najszybsze wywołanie skutków prawnych wprowadzonych wydaną decyzją administracyjną.

Reasumując, w niniejszej sprawie organy orzekające nie naruszyły przepisów prawa w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, dokonały wyczerpujących ustaleń i prawidłowo oceniły, czemu dały wyraz w uzasadnieniu decyzji, iż w stosunku do skarżącego zachodzi przesłanka z art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. Stąd też wydane decyzje odpowiadają prawu.

Z powyższych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) orzekł, jak w sentencji.