Postanowienie NSA, sygn. akt III OSK 2203/21
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2021-07-01 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Odmówiono uzupełnienia wyroku

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Olga Żurawska-Matusiak po rozpoznaniu w dniu 1 lipca 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosków K. J. o uzupełnienie oraz sprostowanie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 lutego 2021 r., sygn. akt III OSK 2203/21 w sprawie ze skargi kasacyjnej Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 23 lipca 2019 r. sygn. akt III SA/Kr 447/19 w sprawie ze skargi K. J. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w Krakowie z dnia [...] kwietnia 2019 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wypłaty wyrównania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy i dodatkowy postanawia: 1. odmówić uzupełnienia wyroku, 2. odmówić sprostowania wyroku.


UZASADNIENIE

Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 23 lutego 2021 r., sygn.. akt III OSK 2203/21 oddalił skargę kasacyjną Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 23 lipca 2019 r., sygn. akt III SA/Kr 447/19 w sprawie ze skargi K. J. (dalej: "skarżący") na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z [...] kwietnia 2019 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wypłaty wyrównania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy i dodatkowy. Powyższy wyrok został doręczony skarżącemu [...] kwietnia 2021 r.

Skarżący pismem z [...] maja 2021 r. złożył wniosek "na podstawie art. 157 par. 1 ppsa" o uzupełnienie powyższego wyroku o zasądzenie od organu "kwoty pieniężnej zwrotu kosztów poniesionych na działania wobec wniesionej kasacji, z uwzględnieniem nakładu pracy strony w dokonaniu ustaleń prawnych i faktycznych". Jednocześnie zwrócił się o sprostowanie omyłki, względnie niedokładności w uzasadnieniu wyroku, przez "sprostowanie zakresu w uzasadnieniu, iż w tej sprawie organ winien naliczyć ekwiwalent w odniesieniu do uposażenia na dzień zwolnienia ze służby czynnej w Policji, z przywołania wyroku sądu pierwszej instancji, gdzie w tym zakresie sąd ten zakreślił w sposób ogólny: Z kolei pobieranie przez funkcjonariusza wynagrodzenia w danym roku kalendarzowym należy do danych posiadanych przez organ policyjny".

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Wnioski nie zasługiwały na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu - a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia - zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu.

Naczelny Sąd Administracyjny w swoim orzecznictwie, niejednokrotnie wskazywał, że uzupełnienie orzeczenia ma miejsce w dwóch przypadkach. Po pierwsze, jeśli sąd pominął w nim niektóre akty lub czynności objęte skargą albo orzekł tylko co do części rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonym akcie, nie ustosunkowując się do pozostałej części zaskarżonego rozstrzygnięcia. Po drugie, jeśli sąd nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu (por. postanowienia NSA z: 5 czerwca 2008 r., I OSK 511/08; 9 listopada 2018 r., I OZ 1061/18 ).

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, w rozpoznawanej sprawie ww. wyrok z 23 lutego 2021 r., jest kompletny i zawiera wszystkie elementy wymagane prawem. Orzeczono w nim o całości skargi kasacyjnej Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 23 lipca 2019 r., sygn. akt III SA/Wa 447/19 na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z [...] kwietnia 2019 r., w przedmiocie odmowy wypłaty wyrównania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy i dodatkowy – przez oddalenie skargi kasacyjnej organu.

Wyjaśnić należy, że zgodnie z art. 204 pkt 2 p.p.s.a. w razie oddalenia skargi kasacyjnej strona, która wniosła skargę kasacyjną, obowiązana jest zwrócić niezbędne koszty postępowania kasacyjnego poniesione przez skarżącego, jeżeli zaskarżono skargą kasacyjną wyrok sądu pierwszej instancji uwzględniający skargę. Do niezbędnych kosztów postępowania prowadzonego przez stronę osobiście lub przez pełnomocnika, który nie jest adwokatem lub radcą prawnym, zalicza się poniesione przez stronę koszty sądowe, koszty przejazdów do sądu strony lub pełnomocnika oraz równowartość zarobku lub dochodu utraconego wskutek stawiennictwa w sądzie (art. 205 § 1 p.p.s.a.). W okolicznościach niniejszej sprawy, skarżący nie poniósł kosztów sądowych w postępowaniu kasacyjnym, a innych kosztów postępowania nie wykazał, brak było zatem podstaw do uwzględnienia jego wniosku o zasądzenie tych kosztów, zwłaszcza w sytuacji, gdy odpowiedź na skargę kasacyjną sporządził osobiście (żaden przepis prawa nie uprawniania do zasądzenia od organu kosztów postępowania kasacyjnego w przypadku, gdy odpowiedź na skargę kasacyjna została sporządzona osobiście przez skarżącego). Tym samym uznać należy, że wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 23 lutego 2021 r. nie jest obarczony brakiem podlegającym uzupełnieniu, a zatem wniosek skarżącego w tym zakresie jest niezasadny.

Także wniosek o sprostowanie oczywistej omyłki pisarskiej, względnie niedokładności w uzasadnieniu nie mógł zostać uwzględniony.

Wedle art. 156 § 1 p.p.s.a., Sąd z urzędu może sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Oczywistość ww. wadliwości może wynikać zatem z samej natury niedokładności, błędu lub omyłki, jak też z porównania ich z innymi niebudzącymi wątpliwości okolicznościami. Wadliwość taka wyraża się bowiem w tym, że jest natychmiast rozpoznawalna i wynika jednoznacznie z treści orzeczenia. Oczywistość omyłek oznacza, że muszą one powstać w wyniku niewłaściwego odzwierciedlenia w orzeczeniu rzeczywistej i niemogącej budzić wątpliwości woli sądu, są obiektywnie i bez wątpliwości dostrzegalne w treści orzeczenia lub wprost wynikają z zestawienia tej treści z zawartością akt, a powstały z powodu technicznej niedoskonałości ujęcia rozstrzygnięcia sądu w słowach, przedstawienia stanowiska sądu w błędnej formie lub w sposób niedokładny, a więc niepełny i nieprecyzyjny. Wyżej wymienione nieprawidłowości muszą mieć zatem charakter oczywisty, bezsporny, pewny. Sprostowanie orzeczenia sądowego jest konstrukcją procesową, która ma na celu naprawienie jego wadliwości, przez nadanie mu takiego brzmienia, jakie sąd zamierzał, która jednocześnie nie może prowadzić do zmiany lub uchylenia tego orzeczenia, co jest dopuszczalne tylko w drodze jego zaskarżenia środkiem odwoławczym.

Zawarte we wniosku skarżącego żądanie sprostowania wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 23 lutego 2021 r. wykracza poza omówiony wyżej zakres zastosowania art. 156 § 1 p.p.s.a. Z wniosku tego jednoznacznie wynika bowiem, że skarżący żąda w istocie modyfikacji uzasadnienia wyroku, co jest niedopuszczalne i nie może być utożsamiane z niedokładnością, oczywistą omyłką lub błędem pisarskim podlegającym sprostowaniu. W konsekwencji uznać należy, że wniosek skarżącego nie zawiera wskazania żadnych nieprawidłowości, o których mowa w art. 156 § 1 p.p.s.a.

W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, w oparciu o art. 157 § 1 i 2 w zw. z art. 193 p.p.s.a., orzekł, jak w pkt 1 sentencji postanowienia, zaś na podstawie art. 156 § 1 i 2 w zw. z art. 159 w związku z art. 193 p.p.s.a. orzekł jak pkt 2 sentencji postanowienia.