Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt I SA/Po 810/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2009-11-25 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Interpretacje podatkowe
Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną interpretację
Powołane przepisy: article: art. 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1269
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych.
article: art. 3, art. 146 par. 1, art. 153, art 200, art 205 par. 2 i 4,
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 5 ust. 1 pkt 1, art. 7 ust. 2 i 3,
journal: Dz.U. 2004 nr 54 poz 535
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
article: art. 87,  art. 217,
journal: Dz.U. 1997 nr 78 poz 483
law: Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. uchwalona przez Zgromadzenie  Narodowe w dniu 2 kwietnia 1997 r., przyjęta przez Naród w referendum konstytucyjnym w dniu  25 maja 1997 r., podpisana przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 16 lipca 1997 r.
article: art. 14a, art. 14e par. 1, art. 121 par. 1
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Stanisław Małek Sędziowie WSA Katarzyna Wolna-Kubicka WSA Małgorzata Bejgerowska (spr.) Protokolant st.sekr.sąd. Urszula Kosowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 listopada 2009 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. w S. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia [...], nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług I. uchyla zaskarżoną interpretację, II. zasądza od Ministra Finansów - działającego przez organ upoważniony do wydania interpretacji – Dyrektora Izby Skarbowej w P. na rzecz skarżącej Spółki kwotę [...],- (słownie: [...] złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. /-/ M.Bejgerowska /-/ S.Małek /-/ K.Wolna-Kubicka


UZASADNIENIE

Dyrektor Izby Skarbowej w P., działając jako organ upoważniony do wydania interpretacji w imieniu Ministra Finansów, na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku Ordynacja podatkowa (tekst jednolity: Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm. – dalej w skrócie: "O.p.") stwierdził, w interpretacji indywidualnej z dnia [...], nr [...], że stanowisko "A" Sp. z o.o. przedstawione we wniosku jest nieprawidłowe.

W uzasadnieniu powyższej interpretacji wskazano, że w dniu 13 marca 2009 r. do organu wpłynął wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania podatkiem VAT czynności nieodpłatnego przekazania towarów. W powyższym wniosku podatnik przedstawił stan faktyczny, z którego wynikało, że "A" Sp. z o.o. prowadziła działalność w zakresie automatyki przemysłowej. Była ona czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług. W związku z prowadzoną działalnością ponosiła i będzie ponosić różnego rodzaju wydatki na reprezentację oraz reklamę. W ramach działań reklamowych i reprezentacyjnych wydawała i będzie wydawać osobom trzecim nabywane przez siebie następujące towary: taśmy do mierzenia, kubki, kalendarze biznesowe dla klientów, długopisy metalowe, polary, etui na karty kredytowe, myszki laserowe do komputera dla klientów, długopisy, kubki samochodowe, termos z kubkami, termos, pendrive, zestaw do wina, koszulki polo – wszystko z logo Spółki, a także kalendarze ścienne z logo i adresem Spółki, orzechy laskowe w świątecznym opakowaniu i dziadek do orzechów w zestawie promocyjnym także z logo Spółki, materiały piśmiennicze (pióra, ołówki automatyczne, kalendarze, notesy, szachy) dla klientów firmy już bez jej logo. Cena nabycia powyższych towarów w większości przypadków była wyższa niż 10,00 zł netto, a podatnik zakładał, że w przyszłości również będzie wyższa. "A" Sp. z o. o nie prowadziła i nie będzie prowadzić ewidencji pozwalającej na ustalenie tożsamości osób, którym wydawane są powyższe prezenty.

W oparciu o tak przedstawiony stan faktyczny Spółka zwróciła się

z następującymi pytaniami: czy nieodpłatne przekazanie przez nią, należących do jej przedsiębiorstwa, towarów wskazanych w opisie stanu faktycznego na cele związane z prowadzonym przedsiębiorstwem podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług oraz czy wnioskodawcy będzie przysługiwać prawo do odliczenia podatku naliczonego związanego z nabyciem towarów wskazanych w opisie stanu faktycznego w przypadku ich nieodpłatnego przekazania na cele związane z prowadzonym przedsiębiorstwem, w sytuacji gdy czynność nieodpłatnego przekazania towarów nie zostanie opodatkowana podatkiem VAT (czynność ta bowiem nie podlega podatkowaniu podatkiem VAT).

Jednocześnie we wniosku Spółka przedstawiła stanowisko, zgodnie z którym nieodpłatne przekazanie towarów, o których była mowa wcześniej, na cele związane z prowadzonym przedsiębiorstwem nie podlega opodatkowaniu podatkiem VAT i to niezależnie od okoliczności czy przy nabyciu tych towarów Spółce przysługiwało prawo do odliczenia podatku naliczonego związanego z tym nabyciem czy też prawo takie nie przysługiwało. Ponadto strona podniosła, że przysługuje jej prawo do odliczenia podatku naliczonego związanego z nabyciem powyższych towarów. Prawo to będzie również przysługiwać w odniesieniu do towarów, które zostaną nabyte w przyszłości, a wykorzystanie tych towarów do wykonania czynności niepodlegających opodatkowaniu podatkiem VAT (nieodpłatne przekazanie towarów na cele związane z prowadzonym przedsiębiorstwem) pozostaje w przedmiotowym przypadku bez wpływu na możliwość (prawo) odliczenia podatku naliczonego związanego z ich nabyciem.

Dyrektor Izby Skarbowej w P., we wspomnianej interpretacji z dnia [...], uznał stanowisko podatnika, przedstawione we wniosku, za nieprawidłowe w części dotyczącej opodatkowania podatkiem od towarów i usług nieodpłatnego przekazania towarów na cele związane z prowadzonym przedsiębiorstwem w odniesieniu do zdarzenia przyszłego. W motywach interpretacji wskazano, że zgodnie z przepisami ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (tekst jednolity: Dz. U. z 2004 r., Nr 54, poz. 535 ze zm. – dalej w skrócie: "u.p.t.u.") nieodpłatne przekazanie towarów przez Spółkę w ramach akcji promocyjnych i reklamowych będzie stanowiło dostawę towarów i będzie podlegało opodatkowaniu podatkiem VAT, zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 7 ust. 2 u.p.t.u, gdyż wnioskodawcy będzie przysługiwało prawo do odliczenia podatku naliczonego przy ich nabyciu. Opodatkowaniu nie będzie podlegało natomiast przekazanie towarów wskazanych w art. 7 ust. 3 – 7 u.p.t.u., tj. towarów uznanych za prezenty o małej wartości, próbki oraz drukowane materiały reklamowe i informacyjne.

Pismem z dnia 19 czerwca 2009 r. "A" Sp. z o.o. wezwała Dyrektora Izby Skarbowej w P. do usunięcia naruszenia prawa poprzez zmianę treści wydanej interpretacji i uznanie jej stanowiska za prawidłowe, podtrzymując argumenty zawarte we wniosku.

W dniu 13 lipca 2009 r. Dyrektor Izby Skarbowej w P. udzielił odpowiedzi na powyższe wezwanie, stwierdzając brak podstaw do zmiany opisanej wcześniej indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego i powołał się na argumentację w niej zawartą.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu "A" Sp. z o.o., reprezentowana przez doradcę podatkowego, wniosła o uchylenie zaskarżonej interpretacji w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania. Skarżąca sformułowała zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego poprzez błędną interpretację i wykładnię przepisów art. 5 oraz 7 ust. 2 i ust. 3 u.p.t.u.

W uzasadnieniu skargi strona wskazała, że w świetle art. 5 ust. 1 u.p.t.u. opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają: 1) odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju; 2) eksport towarów; 3) import towarów; 4) wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju; 5) wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów. Natomiast zgodnie z art. 7 ust. 2 u.p.t.u. przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 u.p.t.u., rozumie się również przekazanie przez podatnika towarów należących do jego przedsiębiorstwa na cele inne niż związane z prowadzonym przez niego przedsiębiorstwem, w szczególności:

1) przekazanie lub zużycie towarów na cele osobiste podatnika lub jego pracowników, w tym byłych pracowników, wspólników, udziałowców, akcjonariuszy, członków spółdzielni i ich domowników, członków organów stanowiących osób prawnych, członków stowarzyszenia;

2) wszelkie inne przekazanie towarów bez wynagrodzenia, w szczególności darowizny

- jeżeli podatnikowi przysługiwało prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego od tych czynności, w całości lub w części.

W skardze podkreślono, że przepis art. 7 ust. 2 u.p.t.u. stanowi pewien wyjątek od ogólnej zasady ustanowionej w przepisach dotyczących podatku VAT, zgodnie z którą opodatkowaniu tym podatkiem podlegają czynności odpłatne. Tym samym w świetle przepisu art. 7 ust. 2 u.p.t.u. opodatkowaniu podatkiem VAT podlegają te nieodpłatne dostawy towarów, które spełniają następujące warunki:

- przedmiotem nieodpłatnej dostawy jest towar w rozumieniu przepisu art. 2 pkt 6 u.p.t.u.,

- przedmiotem dostawy są towary należące do podatnika,

- przekazanie nieodpłatne towarów dokonywane jest na cele niezwiązane z prowadzonym przez podatnika przedsiębiorstwem,

- podatnikowi przysługiwało prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego od tych czynności, w całości lub w części.

Skarżąca Spółka wskazała ponadto, że dla oceny czy nieodpłatne przekazanie towarów stanowi czynność podlegającą opodatkowaniu istotne znaczenie ma również treść przepisu art. 7 ust. 3 u.p.t.u. Dopiero bowiem przepisy ust. 2 i ust. 3 art. 7 u.p.t.u. czytane łącznie pozwalają ocenić czy dana czynność nieodpłatnego przekazania towaru stanowi czynność podlegającą przepisom ustawy o podatku od towarów i usług.

Na potwierdzenie swego stanowiska strona powołała się na poglądy sądów administracyjnych zawarte w następujących wyrokach: NSA w Warszawie z dnia 28 maja 2007 r., sygn. akt I FPS 5/06; NSA w Warszawie z dnia 13 maja 2008 r., sygn. akt I FSK 600/07; NSA w Warszawie z dnia 24 września 2008 r., sygn. akt I FSK 922/08; WSA we Wrocławiu z dnia 3 kwietnia 2007 r. sygn. akt I SA/Wr 152/07; WSA w Warszawie z dnia 17 sierpnia 2007 r., sygn. akt III SA/Wa 984/07; WSA w Warszawie z dnia 30 października 2007 r., sygn. akt III SA/Wa 599/07; WSA w Krakowie z dnia 1 października 2008 r., sygn. akt I SA/Kr 1113/08; WSA w Warszawie z dnia 20 października 2008 r., sygn. akt III SA/Wa 959/08; WSA w Poznaniu z dnia 23 czerwca 2009 r., sygn. akt I SA/Po 1384/08 oraz orzeczenie Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości w sprawie C-48/97.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w P. wniósł o jej oddalenie, przytaczając motywy zawarte w zaskarżonej interpretacji. Wskazał ponadto, że powołane przez stronę wyroki sądów administracyjnych stanowią rozstrzygnięcia w indywidualnych sprawach i tylko ich dotyczą.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Rozpoznając wniesioną skargę, Wojewódzki Sąd Administracyjny, zgodnie z treścią art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), a także art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej w skrócie: "P.p.s.a."), bada, czy zaskarżony akt administracyjny odpowiada prawu, a w szczególności czy przy jego wydawaniu doszło do naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, lub naruszenia przepisów postępowania, dającego podstawę do jego wznowienia, względnie mającego istotny wpływ na wynik tego postępowania. W przypadku stwierdzenia naruszenia przepisów prawa Sąd uwzględnia skargę na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego, wydawaną w indywidualnej sprawie i uchyla taką interpretację na podstawie art. 146 § 1 P.p.s.a. Sąd administracyjny dokonuje zatem kontroli legalności działań administracji publicznej poprzez orzekanie w sprawach skarg na akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Granice rozpoznania skargi przez Sąd są z jednej strony wyznaczone przez kryterium legalności działań organów podatkowych w zaskarżonej sprawie, a z drugiej przez zakaz pogarszania sytuacji prawnej skarżącego (zakaz reformationis in peius).

Badając zaskarżoną interpretację w świetle przedstawionych kryteriów, Sąd administracyjny stwierdził, że skarga zasługuje na uwzględnienie.

W niniejszej sprawie kwestią sporną było czy nieodpłatne przekazanie towarów przez Spółkę w ramach akcji promocyjnych i reklamowych będzie stanowiło dostawę towarów i będzie podlegało opodatkowaniu podatkiem VAT. Dokonując zatem oceny legalności zaskarżonej interpretacji indywidualnej stwierdzić należy, że zaskarżona interpretacja została wydana z naruszeniem art. 7 ust. 2 w związku z ust. 3 u.p.t.u. na skutek dokonania przez organ podatkowy jego nieprawidłowej wykładni.

Stan prawny właściwy do rozpatrzenia wniosku o wydanie interpretacji ukształtowany został ustawą z dnia 21 kwietnia 2005 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 90, poz. 756), która znowelizowała przepisy ustawy o podatku od towarów i usług od dnia 1 czerwca 2005 r. Na tle tego właśnie stanu prawnego zapadł, istotny dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, wydany w składzie siedmiu sędziów, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 marca 2009 r., sygn. akt I FPS 6/08 (publ. ONSAiWSA 2009/4/61). Sąd ten stanął na stanowisku, że przekazanie przez podatnika bez wynagrodzenia towarów należących do jego przedsiębiorstwa na cele związane z tym przedsiębiorstwem w świetle art. 7 ust. 2 i ust. 3 u.p.t.u., w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 czerwca 2005 r., nie stanowi dostawy towarów, nawet jeżeli podatnikowi przysługiwało prawo do obniżenia podatku należnego o kwotę podatku naliczonego w związku z nabyciem tych towarów.

Przepis art. 7 ust. 2 u.p.t.u. od wejścia w życie ustawy o podatku od towarów i usług nie był zmieniany i stanowi, iż przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 u.p.t.u., rozumie się również przekazanie przez podatnika towarów należących do jego przedsiębiorstwa na cele inne niż związane z prowadzonym przez niego przedsiębiorstwem, w szczególności:

1) przekazanie lub zużycie towarów na cele osobiste podatnika lub jego pracowników, w tym byłych pracowników, wspólników, udziałowców, akcjonariuszy, członków spółdzielni i ich domowników, członków organów stanowiących osób prawnych, członków stowarzyszenia,

2) wszelkie inne przekazanie towarów bez wynagrodzenia, w szczególności darowizny,

- jeżeli podatnikowi przysługiwało prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.

Zmienił się natomiast przepis ust. 3 tego artykułu, który przed dniem 1 czerwca 2005 r. stanowił: "Przepisu ust. 2 nie stosuje się do przekazywanych prezentów o małej wartości i próbek, jeżeli ich przekazanie (wręczenie) wiązało się bezpośrednio z prowadzonym przez podatnika przedsiębiorstwem". Nowelizacja z dnia 21 kwietnia 2005 r. nadała mu brzmienie następujące: "Przepisu ust. 2 nie stosuje się do przekazywanych drukowanych materiałów reklamowych i informacyjnych, prezentów o małej wartości i próbek".

Jak podkreśliła skarżąca w skardze, ustawodawca dokonując nowelizacji treści przepisu art. 7 ust. 3 u.p.t.u. usunął z jego treści sformułowanie "jeżeli ich przekazanie (wręczenie) wiązało się bezpośrednio z prowadzonym przez podatnika przedsiębiorstwem". Wynika z tego, że po nowelizacji ust. 3 pominięto zapis wskazujący na opodatkowanie przekazania towarów na cele związane z prowadzeniem przedsiębiorstwa, co spowodowało odstąpienie od regulacji zawartej w art. 5 ust. 6 in fine VI Dyrektywy VAT (obecnie obowiązującej Dyrektywie 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L. z 2006 r., Nr 347, poz. 1). Polskie przepisy (art. 7 ust. 2 i ust. 3 u.p.t.u.) dotyczące nieodpłatnego przekazania towarów stały się więc całkowicie niezgodne z odpowiednimi regulacjami zawartymi w powyższej Dyrektywie.

Z literalnego brzmienia części wstępnej art. 7 ust. 2 u.p.t.u. wynika wprost, że odnosi się on do takiego przekazania towarów, które nastąpiło wyłącznie na cele inne niż związane z prowadzonym przez podatnika przedsiębiorstwem. Oznacza to, że przepis ten pomija takie nieodpłatne przekazania towarów, które zostały dokonane na cele związane z przedsiębiorstwem prowadzonym przez podatnika. Czynności wymienione w punktach 1 i 2 art. 7 ust. 2 u.p.t.u. zostały wskazane jedynie przykładowo.

W konsekwencji również wymienione w pkt. 2 omawianego przepisu "wszelkie inne przekazanie towarów bez wynagrodzenia, w szczególności darowizny" to tylko takie przekazanie towarów, które zostało dokonane na cele inne niż związane z przedsiębiorstwem prowadzonym przez podatnika. Jednocześnie przepis ust. 3 tego artykułu określa tylko rodzaje towarów, których przekazanie wskazane w ust. 2, czyli na cele inne niż związane z prowadzonym przedsiębiorstwem, zostało wyłączone z zakresu przedmiotowego opodatkowania. Jest on przepisem szczególnym, zawierającym wyjątki w stosunku do ust. 2.

Organ podatkowy w odpowiedzi na skargę stwierdził, że skoro z zakresu opodatkowania czynności nieodpłatnego przekazania towarów, na cele inne niż bezpośrednio związane z prowadzonym przedsiębiorstwem, wyłączono na podstawie art. 7 ust 3 u.p.t.u., jedynie przekazanie drukowanych materiałów reklamowych i informacyjnych, prezentów o małej wartości i próbek, to należało uznać, iż opodatkowaniu podlegają wszelkie inne przekazania towarów pod warunkiem, że podatnikowi przysługiwało prawo do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony od tych czynności w całości lub części. Ponadto podniesiono, że gdyby przyjąć, iż opodatkowaniu na mocy ust. 2 podlegają wyłącznie czynności w ogóle nie związane z przedsiębiorstwem, zbędne byłoby wyłączanie z opodatkowania czynności, które i tak nie podlegały opodatkowaniu jako związane z prowadzeniem przedsiębiorstwa. Organ wskazał także na prymat wykładni językowej nad innymi rodzajami interpretacji prawnej oraz możliwość sięgnięcia do innych rodzajów wykładni dopiero, gdy taka wykładnia zawodzi, prowadząc do wyników nie dających się pogodzić z racjonalnym działaniem ustawodawcy i celom jakie ma realizować dana norma.

Podkreślenia jednak wymaga, że wykładnia językowa art. 7 ust. 2 i ust. 3 u.p.t.u., wobec braku sprzeczności zapisów ust. 2 i ust. 3, jest na tyle jasna, iż sięganie po inne metody wykładni jest wyłączone. Nie jest przede wszystkim dopuszczalna wykładnia celowościowa jako prowadząca do rozszerzenia zakresu przedmiotowego opodatkowania w oparciu o treść ust. 3 poza zakres ust. 2, wynikający z zastosowania wykładni językowej. Poza taką granicę wykracza przyjęcie, że z art. 7 ust. 3 u.p.t.u. wynika, iż czynność przekazania bez wynagrodzenia drukowanych materiałów reklamowych i informacyjnych, prezentów o małej wartości i próbek jest związana z prowadzonym przez podatnika przedsiębiorstwem. Teza taka nie wynika z treści tego przepisu, bowiem przez odwołanie się do ust. 2 nawiązuje do przekazania na cele inne niż związane z tym przedsiębiorstwem.

Przedstawione powyżej stanowisko Sądu znajduje potwierdzenie w utrwalonej linii orzeczniczej sądów administracyjnych (por. wyroki NSA w Warszawie: z dnia 13 maja 2008 r., sygn. akt I FSK 600/07, Lex nr 371671; z dnia 28 czerwca 2008 r., sygn. akt I FSK 743/07, Lex nr 468860; z dnia 24 września 2008 r., sygn. akt I FSK 922/08 niepubl., z dnia 23 marca 2009 r., I FPS 6/08, publ. M. Podat. 2009/5/4 oraz wyroki WSA w Poznaniu: z dnia 10 czerwca 2009 r., sygn. akt I SA/Po 364/09, Lex 510689; z dnia 15 maja 2009 r., sygn. akt I SA/Po 295/09, Lex 505716).

Należy się zgodzić z poglądem skarżącej Spółki zawartym w skardze, że zgodnie z treścią art. 217 Konstytucji RP określenie przedmiotu opodatkowania nastąpić może wyłącznie w drodze ustawy. Skoro więc przepis art. 7 ust. 2 u.p.t.u., jako przedmiot opodatkowania nie wskazuje nieodpłatnej dostawy na cele związane z prowadzonym przedsiębiorstwem uznać należy, iż jest to równoznaczne z tym, że czynność taka jest nieopodatkowana i to bez względu na wartość przekazywanych towarów.

Reasumując, wbrew stanowisku organu podatkowego, przekazanie przez skarżącą Spółkę nieodpłatnie towarów należących do jej przedsiębiorstwa na cele związane z prowadzonym przedsiębiorstwem, zgodnie z art. 7 ust. 2 i ust. 3 u.p.t.u., nie będzie stanowiło dostawy towarów, nawet jeśli podatnikowi przysługiwało prawo do obniżenia podatku naliczonego w związku z nabyciem tych towarów, nawet jeśli ich wartość przekroczyła 10,00 zł. Zatem takie przekazanie, w opinii Sądu, nie podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę nie ustosunkował się do wyroków sądów administracyjnych przedstawionych przez skarżącą. Stwierdził, że stanowią one rozstrzygnięcia w indywidualnych sprawach i tylko do nich się zawężają. Wynika to, według organu, z treści art. 153 P.p.s.a., w którym ustawodawca postanowił, że wyroki sądów wydawane są w konkretnych sprawach i dotyczą wyłącznie tych spraw, w których zapadły, a także z art. 87 Konstytucji RP, w którym postanowiono, iż źródłami powszechnie obowiązującego prawa Rzeczypospolitej Polskiej są: Konstytucja, ustawy, ratyfikowane umowy międzynarodowe oraz rozporządzenia. Należy jednak zwrócić uwagę, że choć orzecznictwo sądowe nie ma w polskim systemie prawnym charakteru precedensowego, to w zakresie interpretacji podatkowych (ogólnych i indywidualnych) orzecznictwo to zyskuje szczególnie na znaczeniu. Zgodnie bowiem z art. 14 a O.p. minister właściwy do spraw finansów publicznych dąży do zapewnienia jednolitego stosowania prawa podatkowego przez organy podatkowe oraz organy kontroli skarbowej, dokonując w szczególności jego interpretacji, przy uwzględnieniu orzecznictwa sądów oraz Trybunału Konstytucyjnego lub Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości (interpretacje ogólne). Orzecznictwo to ma więc normatywne przełożenie na tworzenie warunków jednolitego stosowania prawa podatkowego w płaszczyźnie ogólnej. Jeszcze większa jest jego rola w zakresie eliminowania wadliwych interpretacji, o czym stanowi art. 14 e § 1 O.p. Wolą ustawodawcy minister właściwy do spraw finansów publicznych może, z urzędu, zmienić wydaną interpretację ogólną lub indywidualną, jeżeli stwierdzi jej nieprawidłowość, uwzględniając w szczególności orzecznictwo sądów, Trybunału Konstytucyjnego lub Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości. Tym samym orzecznictwo sądów stało się przesłanką do formułowania oceny poprawności funkcjonujących w obrocie prawnym interpretacji, także interpretacji indywidualnych. Skoro więc organ wydający interpretacje indywidualne może w ramach działania ex oficio zmienić wydaną już uprzednio interpretację z racji stwierdzenia jej wadliwości w świetle orzecznictwa sądowego, to tym bardziej ma obowiązek dokonywać analizy tego orzecznictwa w postępowaniu zmierzającym do wydania takiej interpretacji, a zwłaszcza w przypadku, gdy na takowe orzecznictwo powołuje się osoba składająca wniosek o jej wydanie. Nie można bowiem przyjąć takiej wykładni powyższych przepisów, że z jednej strony ustawodawca nie nakłada na organ wydający interpretacje indywidualne obowiązku analizowania orzecznictwa zapadłego w innych sprawach dotyczącego analogicznych sytuacji prawnopodatkowych, a z drugiej strony przyjmuje jednocześnie, że pominięcie takiego orzecznictwa może być przyczyną zmiany tak wydanej interpretacji.

Obowiązujący od dnia 1 lipca 2007 r. przepis art. 14 e § 1 O.p. wychodzi poza zasadę związania wyrokiem tylko w sprawie, w której on zapadł i nadaje orzecznictwu sądów administracyjnych walor normatywny także w stosunku do innych indywidualnych spraw załatwianych w drodze interpretacji przepisów prawa podatkowego (interpretacji indywidualnych). Od tej daty orzecznictwo to stało się istotnym miernikiem legalności wydawanych interpretacji indywidualnych. Jego nieuzasadnione zaś pomijanie narusza wyrażoną w art. 121 § 1 O.p. zasadę prowadzenia postępowania podatkowego w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 20 stycznia 2009 r., sygn. akt III SA/Wa 1916/08, LEX nr 477390).

Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd stwierdził, że zaskarżona interpretacja nie odpowiada prawu i działając na podstawie art. 146 § 1 P.p.s.a., orzekł o jej uchyleniu. W przedmiocie kosztów postępowania sądowego orzeczono w oparciu o treść art. 200 i art. 205 § 2 i § 4 P.p.s.a., w kwocie równej uiszczonemu wpisowi i kosztów zastępstwa procesowego doradcy podatkowego oraz niezbędnych wydatków w postaci opłaty skarbowej od pełnomocnictwa.

/-/M. Bejgerowska /-/S. Małek /-/K. Wolna - Kubicka