Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 670/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2021-12-02 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 32 ust. 4 i art. 35 ust. 1-3
journal: Dz.U. 2020 poz 1333
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - t.j.

SENTENCJA

Dnia 2 grudnia 2021 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Marzenna Glabas Sędziowie sędzia WSA Bogusław Jażdżyk (spr.) sędzia WSA Piotr Chybicki po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 2 grudnia 2021 roku sprawy ze skargi A. C. na decyzję Wojewody z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie pozwolenie na budowę - oddala skargę.


UZASADNIENIE

Z akt administracyjnych przekazanych wraz ze skargą wynika, że w dniu 27 listopada 2020 r. do Urzędu Miejskiego wpłynął wniosek H. i A. C. o pozwolenie na zabudowę części przedproża budynku mieszkalno-usługowego w formie ogrodu zimowego, przy zbiegu ul. A i ul. B w A na działkach nr "[...]" obręb A.

Prezydent Miasta A (organ I instancji) decyzją z dnia "[...]" odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę dla H. i A. C. obejmującego zabudowę części przedproża budynku mieszkalno-usługowego w formie ogrodu zimowego, adres: "[...]", działki nr "[...]" obręb A. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji podniósł, że zakres wykonanych robót budowlanych ma charakter czynności przekraczających zakres zwykłego zarządu rzeczą wspólną i w związku z tym na realizację tych robót wymagana jest zgoda wszystkich jej współwłaścicieli. Organ I instancji stwierdził, że po wezwaniu inwestora do wykazania posiadanego prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane uznał, iż inwestor tego prawa nie wykazał. Podkreślono, że zostały wyczerpane przesłanki wynikające z art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane w zw. z art. 35 ust. 4 tej ustawy, co skutkuje wydaniem decyzji o odmowie pozwolenia na budowę.

Odwołanie od przedmiotowej decyzji wniósł A. C. (odwołujący, skarżący). Odwołujący wniósł o zmianę zaskarżonej decyzji poprzez zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę, względnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Zarzucił skarżonej decyzji naruszenie prawa materialnego, tj. art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego poprzez wydanie decyzji odmownej pomimo posiadanego przez skarżącego prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane (dz. nr "[...]") w związku z błędnym uznaniem, iż zakres inwestycji dotyczy części wspólnych nieruchomości zabudowanej budynkiem mieszkalnym na działce nr "[...]" obręb A w A, co spowodowało konieczność uzyskania zgody pozostałych współwłaścicieli nieruchomości. Odwołujący zarzucił decyzji naruszenie procedury administracyjnej, tj. art. 50 § 1 k.p.a. poprzez wezwanie inwestora do przedłożenia zgody współwłaścicieli przedmiotowego budynku mieszkalnego na realizację planowanych robót w sytuacji, gdy zgoda taka nie jest wymagana. Ponadto zarzucił decyzji naruszenie procedury administracyjnej, tj. art. 7 k.p.a. w zw. z art. 75 § 1 k.p.a. oraz art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.

Wojewoda (Wojewoda, organ odwoławczy) decyzją z dnia "[...]" utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji podniesiono, że przedmiotowa inwestycja ingeruje w części wspólne budynku mieszkalnego zlokalizowanego na działce nr "[...]" obręb A w A, gdyż załączony projekt budowlany przewiduje ingerencję w ścianę zewnętrzną powyższego budynku. W projekcie budowlanym na str. 9 w pkt 4 przewidziano mocowanie projektowanej zabudowy części przedproża do istniejącej zabudowy kamieniczek, na stronie 30 na rys. A3 na przekroju A-A pokazano kotwy mocujące projektowaną konstrukcję do istniejącej zabudowy mieszkalnej. Stwierdzono, że zaprojektowana ingerencja w części wspólne budynku mieszkalnego wpływająca na zmianę wyglądu elewacji budynku mieszkalnego wykracza poza zakres czynności zwykłego zarządu. Zgodnie zaś z art. 22 ust. 2 ustawy o własności lokali, do podjęcia przez zarząd czynności przekraczającej zakres zwykłego zarządu potrzebna jest uchwała właścicieli lokali wyrażająca zgodę na dokonanie tej czynności oraz udzielająca zarządowi pełnomocnictwa do zawierania umów stanowiących czynności przekraczające zakres zwykłego zarządu w formie prawem przewidzianej.

Stwierdzono, że inwestorzy nie przedstawili uchwały właścicieli lokali wyrażającej zgodę na dokonanie czynności przekraczającej zakres zwykłego zarządu, w związku z ingerencją w części wspólne budynku mieszkalnego zlokalizowanego na działce nr "[...]" obręb A. Jeżeli zaś zarząd nieruchomością wspólną nie został powołany, inwestorzy powinni uzyskać zgodę wszystkich jego współwłaścicieli na ingerencję w części wspólne budynku zlokalizowanego na działce nr "[...]" obręb A, a takiej zgody nie uzyskano.

Organ odwoławczy stwierdził, że inwestor był błędnie przekonany o tym, iż posiada tytuł prawny upoważniający go do złożenia oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Ponadto niezasadnie uznał w odwołaniu, że zakres przedmiotowej inwestycji nie dotyczy części wspólnych nieruchomości zabudowanej budynkiem mieszkalnym na działce nr "[...]" obręb A w A, wbrew załączonej dokumentacji projektowej i pomimo złożonego oświadczenia z art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego dla wskazanej nieruchomości.

Skargę na decyzję organu odwoławczego wywiódł skarżący, wnosząc o uchylenie decyzji organów obydwu instancji. Zaskarżonej decyzji zarzucono:

1. naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku - Prawo budowlane przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie wskazanego przepisu skutkującą niesłusznym uznaniem, wbrew materiałowi zebranemu w toku postępowania, iż przysługuje M. F., E. M. oraz P. M. przymiot strony w postępowaniu zakończonym decyzją Prezydenta Miasta z dnia "[...]", oraz decyzją Wojewody z dnia "[...]",

2. naruszenie prawa materialnego, tj. art. 23 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 roku o własności lokali przez jego pominięcie i nieuwzględnienie w przedmiotowej sprawie,

3. naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 28 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku - Kodeks postępowania administracyjnego (k.p.a.) przez błędne przyjęcie, że postępowanie zakończone decyzją Prezydenta Miasta A z dnia "[...]" oraz decyzją Wojewody z dnia "[...]" dotyczyło interesu prawnego M. F., E. M. oraz P. M., co skutkowało niesłusznym uznaniem wyżej wymienionych za strony postępowania,

4. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7 oraz 77 § 1 k.p.a. przez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego oraz niewyczerpujące rozpatrzenie materiału dowodowego w zakresie posiadanej przez skarżącego pisemnej zgody większości członków wspólnoty na dokonanie zaplanowanych prac w obrębie elewacji budynku, co doprowadziło do błędnego uznania, że skarżący nie wykazał się prawem do dysponowania nieruchomością,

5. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 107 § 1 pkt. 6 k.p.a. przez brak wskazania w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji:

- jaki interes prawny według organu posiadali (posiadają) M. F., E. M. oraz P. M., aby można było uznać ich za strony postępowania w rozumieniu art. 28 k.p.a. w zw. z art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego,

- podstawy prawnej stanowiska, że w sytuacji, kiedy zarząd nieruchomością wspólną nie został powołany, inwestorzy powinni uzyskać zgodę wszystkich jego współwłaścicieli na ingerencję w części wspólne budynku.

W uzasadnieniu skargi podkreślono, że E. i P. M. oraz M. F. nie wykazali, że posiadają jakikolwiek interes prawny w występowaniu przed organami administracji w charakterze strony postępowania. Natomiast żaden z organów administracji procedujących w wydaniu zaskarżonych decyzji nie dokonał w tym zakresie jakichkolwiek czynności w kierunku ustalenia, czy osoby te posiadają interes prawny w występowaniu w tych postępowaniach w charakterze strony. Natomiast w toku dotychczas przeprowadzonych postępowań administracyjnych żaden z organów postępowania nie dokonał ustaleń, czy właściciele wyodrębnionych nieruchomości lokalowych, którzy nie wyrazili zgody na planowaną przez skarżącego inwestycję, byli w stanie wykazać, iż doszłoby do negatywnego oddziaływania na ich nieruchomość, poprzez dopuszczenie do realizacji określonych robót budowlanych. W ocenie skarżącego błędne jest stanowisko Wojewody, w myśl którego w sytuacjach wymagających podjęcia przez wspólnotę decyzji w kwestii czynności przekraczających zakres zwykłego zarządu rzeczą wspólną wymagana jest zgoda wszystkich jej współwłaścicieli. W ocenie skarżącego wykazał się on prawem do dysponowania nieruchomością. Skoro wspólnota w drodze głosowania udziela zgody zarządowi do dokonania czynności przekraczających zwykły zarząd, nic nie stoi na przeszkodzie, aby w takim samym trybie udzieliła zgody członkowi wspólnoty.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko i argumentację zaprezentowane w zaskarżonym rozstrzygnięciu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Na wstępie wyjaśnienia wymaga, że sądowa kontrola działalności administracji publicznej ogranicza się do oceny zgodności zaskarżonego aktu lub czynności

z prawem. Wynika to z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. j. Dz. U z 2021 r., poz. 137).

Sąd administracyjny, kontrolując zgodność zaskarżonego rozstrzygnięcia

z prawem, nie rozstrzyga merytorycznie o zgłoszonych przez stronę żądaniach,

a jedynie w przypadku stwierdzenia, iż zaskarżony akt został wydany z naruszeniem prawa uchyla go lub stwierdza jego nieważność.

Nadto wskazania wymaga, że sąd orzeka na podstawie akt sprawy

co wynika z treści art. 133 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U z 2019 r., poz. 2325 – zwanej w dalszym ciągu uzasadnienia jako p.p.s.a.). Sąd rozstrzygając sprawę nie jest też związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).

Materialnoprawną podstawą kontrolowanych decyzji jest przepis art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (t. j. Dz. U. z 2020 r. poz. 1333 z późn. zm., dalej jako: P.b.), który stanowi, że przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza:

1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko;

2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi;

3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7;

4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7.

Stosownie przy tym do treści art. 35 ust. 3 P.b. w razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1, organ administracji architektoniczno-budowlanej nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. Zgodnie zaś z art. 35 ust. 4 P.b. w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 P.b., organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.

Jednocześnie, stosownie do treści art. 32 ust. 4 P.b. pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto:

1) złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym;

1a) złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności pozwoleń, o których mowa w art. 23 ust. 1 i art. 26 ust. 1, oraz decyzji, o której mowa w art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1991 r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej (Dz. U. z 2019 r. poz. 2169 oraz z 2020 r. poz. 284), jeżeli są one wymagane; 2) złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

Zgodnie ze wskazanym przepisem, pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W myśl art. 3 pkt 11 P.b. przez prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane rozumie się tytuł prawny wynikający z prawa własności, użytkowania wieczystego, zarządu, ograniczonego prawa rzeczowego albo stosunku zobowiązaniowego, przewidującego uprawnienia do wykonywania robót budowlanych.

Jakkolwiek warunkiem wydania pozwolenia na budowę jest złożenie przez inwestora oświadczenia, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, nie zaś udokumentowanie tego prawa, to niepodważalną regułą jest, że prawo zabudowy nieruchomości gruntowej przysługuje tylko temu, kto w istocie posiada prawo do dysponowania tą nieruchomością na cele budowlane (art. 4 P.b.). W sytuacji zatem, gdy organ administracji architektoniczno-budowlanej poweźmie wiadomość, że oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane może nie odpowiadać lub jest niezgodne ze stanem rzeczywistym, jego obowiązkiem jest wyjaśnić tę kwestię (zob. też np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 28 kwietnia 2020 r. sygn. akt II OSK 486/19, z 23 kwietnia 2020 r. sygn. akt II OSK 1604/19, z 12 lutego 2020 r. sygn. akt II OSK 856/18, z 19 kwietnia 2020 r. sygn. akt II OSK 2176/17 - niepublikowane; dostępne: https://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Wniosek inwestorów dotyczy pozwolenia na zabudowę części przedproża budynku mieszkalno-usługowego w formie ogrodu zimowego, przy zbiegu ul. A i B na działkach nr "[...]" obręb A. Organy uznały, że przedmiotowa inwestycja ingeruje w części wspólne budynku mieszkalnego zlokalizowanego na działce nr "[...]" obręb A w A, gdyż załączony projekt budowlany przewiduje ingerencję w ścianę zewnętrzną tego budynku.

Wskazać należy, że według art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz. U. z 2020 r., poz. 1910 j. t.) nieruchomość wspólną stanowi grunt oraz części budynku i urządzenia, które nie służą wyłącznie do użytku właścicieli lokali.

W przedmiotowym projekcie budowlanym przewidziano mocowanie projektowanej zabudowy części przedproża do istniejącej zabudowy kamieniczek, a na stronie 30 na rys. A3 na przekroju A-A pokazano kotwy mocujące projektowaną konstrukcję do istniejącej zabudowy mieszkalnej (zabudowa przedproża umocowana z istniejącą zabudową kamieniczek). Stwierdzono również, że planowana inwestycja powoduje zmianę wyglądu elewacji budynku mieszkalnego na działce nr "[...]" obręb A, gdyż zostaje zakryta część elewacji, w tym okna i drzwi w poziomie parteru powyższego budynku w części projektowanej zabudowy o konstrukcji aluminiowej z oszkleniem ścian i dachu.

Zasadnie zatem przyjęto, że zaprojektowana inwestycja ingeruje w części wspólne budynku mieszkalnego, wpływając na zmianę wyglądu elewacji budynku mieszkalnego, co wykracza poza zakres czynności zwykłego zarządu.

Natomiast zgodnie z art. 22 ust. 2 ustawy o własności lokali do podjęcia przez zarząd czynności przekraczającej zakres zwykłego zarządu potrzebna jest uchwała właścicieli lokali wyrażająca zgodę na dokonanie tej czynności oraz udzielająca zarządowi pełnomocnictwa do zawierania umów stanowiących czynności przekraczające zakres zwykłego zarządu w formie prawem przewidzianej. Według zaś art. 23 ust. 1 tej ustawy uchwały właścicieli lokali są podejmowane bądź na zebraniu, bądź w drodze indywidualnego zbierania głosów przez zarząd; uchwała może być wynikiem głosów oddanych częściowo na zebraniu, częściowo w drodze indywidualnego ich zbierania. Z kolei zgodnie z art. 23 ust. 2 tej ustawy uchwały zapadają większością głosów właścicieli lokali, liczoną według wielkości udziałów, chyba że w umowie lub w uchwale podjętej w tym trybie postanowiono, że w określonej sprawie na każdego właściciela przypada jeden głos. Zaznaczyć należy, że zgodnie z art. 20 ust. 1 tej ustawy jeżeli liczba lokali wyodrębnionych i lokali niewyodrębnionych jest większa niż trzy, właściciele lokali są obowiązani podjąć uchwałę o wyborze jednoosobowego lub kilkuosobowego zarządu. Członkiem zarządu może być wyłącznie osoba fizyczna.

Z treści art. 22 ust. 2 w zw. z ust. 3 pkt 5 ustawy o własności lokali wynika expressis verbis prawo do udzielenia w drodze uchwały przez właścicieli lokali (większością) zgody na nadbudowę lub przebudowę nieruchomości wspólnej, na ustanowienie odrębnej własności lokalu powstałego w następstwie nadbudowy lub przebudowy i rozporządzenie tym lokalem oraz na zmianę wysokości udziałów w następstwie powstania odrębnej własności lokalu nadbudowanego lub przebudowanego oraz udzielenia zarządowi pełnomocnictwa do zawierania umów stanowiących czynności przekraczające zakres zwykłego zarządu w formie prawem przewidzianej. Oznacza to, że zgoda na przebudowę (zabudowę części przedproża), czego dotyczy sporne postępowanie administracyjne, jest czynnością przekraczającą zwykły zarząd nieruchomością wspólną w rozumieniu art. 22 ust. 1 i 2 ustawy o własności lokali.

W sytuacji zaś będącej przedmiotem niniejszego postępowania, a zatem inwestycji stanowiącej zabudowę części przedproża w formie stałego ogrodu letnio-zimowego budynku, gdzie skarżący jest współwłaścicielem części wspólnej, a więc inwestycji polegającej na ingerencji w część wspólną, w świetle art. 22 ust. 2 ustawy o własności lokali konieczna jest uchwała większości współwłaścicieli wyrażająca zgodę na dokonanie tej czynności. Skoro zatem nie było uchwały podjętej w oparciu o art. 22 ust. 2 ustawy o własności lokali, to przymiot strony mają wszyscy współwłaściciele nieruchomości wspólnej (por. postanowienie Sądu Najwyższego z 7 października 2011 r. II CSK 23/11 - LEX nr 1043995).

Tym samym E. i P. M. oraz M. F. jako współwłaściciele części wspólnej przedmiotowego budynku, są stroną niniejszego postępowania w przedmiocie pozwolenia na budowę. Niezasadny jest zatem zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku - Prawo budowlane przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie wskazanego przepisu skutkujące niesłusznym uznaniem, wbrew materiałowi zebranemu w toku postępowania, iż przysługuje im przymiot strony w tym postępowaniu. Podobnie niezasadny jest zarzut naruszenia art. 28 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku - Kodeks postępowania administracyjnego przez błędne przyjęcie, że postępowanie dotyczy wskazanych osób jako stron postępowania.

Z tych samych względów pozbawiony słuszności jest zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 107 § 1 pkt. 6 k.p.a. przez brak wskazania w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji: jaki interes prawny według organu posiadali (posiadają) M. F., E. M. oraz P. M., aby można było uznać ich za strony postępowania w rozumieniu art. 28 k.p.a. w zw. z art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego; oraz podstawy prawnej stanowiska, że w sytuacji, kiedy zarząd nieruchomością wspólną nie został powołany, inwestorzy powinni uzyskać zgodę wszystkich jego współwłaścicieli na ingerencję w części wspólne budynku.

Bezpodstawny jest więc również zarzut naruszenia art. 23 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 roku o własności lokali przez jego pominięcie i nieuwzględnienie w przedmiotowej sprawie.

Skarżący nie przedstawił uchwały właścicieli lokali wyrażającej zgodę na dokonanie czynności przekraczającej zakres zwykłego zarządu, w związku z ingerencją w części wspólne budynku mieszkalnego zlokalizowanego na działce nr "[...]" obręb A. Słusznie zaś wskazały organy, że jeżeli zarząd nieruchomością wspólną nie został powołany, inwestorzy powinni uzyskać zgodę wszystkich jego współwłaścicieli na ingerencję w części wspólne budynku zlokalizowanego na działce nr "[...]" obręb A. Tymczasem E. i P. M. złożyli pismo w dniu 22 stycznia 2021 r. w Urzędzie Miejskim, w którym poinformowali, że nie wyrażają zgody na przedmiotową zabudowę. Stwierdzili, że wnioskowana zabudowa ingeruje w część wspólną budynku (elewację), której są współwłaścicielami. W dniu 22 stycznia 2021 r. również wpłynęło do Urzędu Miejskiego pismo M. F., która stwierdziła, że nie wyraża zgody na przedmiotową zabudowę. Strona podniosła, że powyższa zabudowa ingeruje w część wspólną budynku (elewację), której jest współwłaścicielem. Ponadto M. F. stwierdziła, że złożona przez inwestorów dokumentacja jest nierzetelna, gdyż celowo w planach i szkicach ukryto fakt obecności jej okna wychodzącego na ul. A. Natomiast wnioskowana zabudowa zmniejsza atrakcyjność jej mieszkania, zasłaniając widok na główną ulicę B.

Bezsprzecznie zatem inwestorzy nie uzyskali zgody pozostałych współwłaścicieli części wspólnej budynku, na którym miały być wykonywane planowane roboty budowlane. Brak jest również orzeczenia sądu, które mogłoby zastąpić taką zgodę.

W takiej zaś sytuacji organ nie mógł zatwierdzić wnioskowanego projektu budowlanego i udzielić pozwolenia na budowę.

Warto wskazać, że oświadczenie o dysponowaniu nieruchomością na cele budowlane powoduje możliwość przyjęcia przez organ twierdzenia strony co do faktów istotnych dla sprawy, jednakże możliwość ta nie oznacza obowiązku poprzestania jedynie na oświadczeniu, zwłaszcza jeżeli w toku postępowania pojawiają się okoliczności podważające złożone przez inwestora oświadczenie. Organ bowiem winien ocenić taki dowód zgodnie z regułami wyrażonymi w ustawie k.p.a. i w razie wątpliwości zmierzać do ustalenia rzeczywistego stanu prawnego (zob. A. Ostrowska (w:) A. Gliniecki (red.), Prawo budowlane. Komentarz, LexisNexis, Warszawa 2012, s. 297 i n.).

Ocena oświadczenia przez organ architektoniczno-budowlany wynika zaś z ochrony prawa własności i mieści się w obowiązku zgodnego z prawem działania organów administracji publicznej. Dlatego też nie można było ograniczyć badania wniosku o pozwolenie na budowę w zakresie prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane tylko do spełnienia wymogu formalnego, tj. faktu złożenia oświadczenia, zwłaszcza wtedy, kiedy już ze zgromadzonego materiału sprawy wynika niezgodność jego treści z rzeczywistym stanem prawnym (zob. wyrok WSA w Rzeszowie z 23 stycznia 2019 r., sygn. II SA/Rz 1242/18, CBOSA).

Wskazać ponadto trzeba, że zgodnie ze stanowiskiem NSA wyrażonym w wyroku z 22 stycznia 2008 r., sygn. II OSK 1889/06 (CBOSA), prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane obejmuje nieruchomość jako całość i nie może być tak, że uzyskanie tego prawa jest możliwe w odniesieniu do niewyodrębnionej prawnie części nieruchomości.

Reasumując, należy stwierdzić, że skarżona decyzja organu odwoławczego i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji zostały wydane zgodnie z obowiązującymi przepisami i nie zachodzą przesłanki uzasadniające ich uchylenie, zaś zgromadzony w sprawie materiał dowodowy należy uznać za kompletny i wyczerpujący, pozwalający na wydanie decyzji zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Ponadto w decyzjach wskazano okoliczności i fakty, które zostały udowodnione, na których oparł się organ wydając swoje rozstrzygnięcie. Uzasadnienia obydwu decyzji są wyczerpujące i wskazują motywy podjętego rozstrzygnięcia. Trudno oczekiwać od organów żeby przeprowadziły postępowanie w szerszym zakresie, ponieważ poczynione ustalenia są wystarczające dla oceny spornej inwestycji w kontekście niespełnienia wymogów dotyczących dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Niezasadne są zatem zarzuty naruszenia wskazanych w skardze przepisów.

W związku z powyższym, skargę jako niezasadną, należało oddalić na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.