Wyrok WSA w Opolu, sygn. akt I SA/Op 543/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Data orzeczenia: 2014-12-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
6560
Hasła tematyczne: Interpretacje podatkowe
Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony akt
Określono, że zaskarżony akt nie może być wykonany
Zasądzono zwrot kosztów postępowania
Powołane przepisy: article: art. 41 ust. 12 lit. b
journal: Dz.U. 2011 nr 177 poz 1054
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Wójcik Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Gocki (spr.) Sędzia WSA Marta Wojciechowska Protokolant st. inspektor sądowy Iwona Bergiel po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 10 grudnia 2014 r. sprawy ze skargi A. T. na interpretację indywidualną Dyrektora Izby Skarbowej w Łodzi działającego w imieniu Ministra Finansów z dnia 28 maja 2014 r., nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług I. uchyla zaskarżoną interpretację indywidualną, II. określa, że zaskarżona interpretacja indywidualna nie może być wykonana, III. zasądza na rzecz skarżącego od Dyrektora Izby Skarbowej w Łodzi działającego w imieniu Ministra Finansów kwotę 457,00 zł (czterysta pięćdziesiąt siedem 00/100) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

1.1, Przedmiotem skargi jest interpretacja indywidualna Ministra Finansów (Dyrektora Izby Skarbowej w Łodzi; zwanego dalej organem podatkowym) wydana na rzecz A. T. (zwanego dalej stroną, wnioskodawcą, podatnikiem, skarżącym) z dnia 28 maja 2014 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług.

1.2. We wniosku o udzielenie interpretacji indywidualnej, uzupełnionym pismem z dnia 15 maja 2014 r., wnioskodawca przedstawił następujący stan faktyczny.

Strona prowadzi działalność gospodarczą w przedmiocie aranżacji pomieszczeń pod zabudowę mebli kuchennych oraz wnęk w budynkach i lokalach mieszkalnych, które ujęte są w dziale 11 Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych jako obiekty objęte społecznym programem mieszkaniowym. Wnioskodawca nie jest podmiotem produkującym meble kuchenne in genere. Świadczone usługi stanowią proces, na który składa się projektowanie odpowiednio dobranych na podstawie uzgodnień z klientami i następnie wykonanych pod wymiar mebli, jak i odpowiednie przygotowanie pomieszczeń pod montaż zaprojektowanego zestawu mebli i przewidzianych umową dodatków.

Przygotowanie pomieszczenia następuje m.in. poprzez dostosowanie przyłączy gazowych, wodociągowych i sanitarnych (w tym położenie nowej infrastruktury gazowej, wodociągowej i sanitarnej w przypadku projektów kuchni z tzw. "wyspą", co w konsekwencji wymaga położenia nowych płytek podłogowych bądź paneli), postawienie ścianek działowych gipsowo-kartonowych, czy też wyrównanie powierzchni ścian poprzez m.in. nałożenie grubszego tynku bądź gładzi gipsowych.

Montaż mebli następuje z wykorzystaniem w istotny sposób elementów konstrukcyjnych obiektu budowlanego i polega na przytwierdzeniu zabudowy meblowej do ścian, podłóg i innych elementów konstrukcyjnych, wycięciu otworów do płyty grzejnej i zlewozmywaka, docięciu blatów kuchennych do krzywizn ścian i parapetów, jak również uszczelnieniu szpar i szczelin silikonem oraz pianką montażową przy krawędziach montowanych elementów mebli. Elementy będące wypełnieniem przestrzeni pomiędzy blatem a szafkami zabudowy stanowią przyklejane na stałe klejem montażowym do powierzchni ścian płyty dekoracyjne tudzież panele szklane. Zabudowa meblowo-kuchenna nie może być w jakikolwiek sposób przemieszczona z uwagi na jej parametry konstrukcyjne dostosowane do konkretnego obiektu. Ewentualny demontaż może skutkować dewastacją ścian, również podłogi w przypadku kotwienia do niej mebli, a także sufitu w sytuacji umieszczenia na nim okapu kuchennego. Tym samym zdemontowana zabudowa meblowo-kuchenna nie może już być przedmiotem świadczenia w obrocie prawno-gospodarczym. W zakresie użytych materiałów strona wyjaśniła, że meble wykonane będą z drewna, płyt wiórowych, płyt ozdobnych naściennych szklanych i kamiennych jak również wypełniających przestrzeń pomiędzy blatem a szafkami, kamiennych blatów oraz szklanych frontów szafek.

Czynności będące przedmiotem wniosku wg Wnioskodawcy mieszczą się w grupowaniach:

- 45 PKWiU, w szczególności pod symbolem 45.34.32-00.00 (roboty instalacyjne pozostałe gdzie indziej niesklasyfikowane) lub 45.45.13-00.00 (roboty wykończeniowe budowlane gdzie indziej niesklasyfikowane)

- 36.13 - meble kuchenne.

Budynki będące przedmiotem wniosku zgrupowane w PKOB w sekcji 1, dział 11, grupa 111, 112 oraz 113.

1.3. W związku z powyższym zadano pytanie: "czy montaż zabudowy wnękowej i mebli kuchennych w ramach świadczonych przez wnioskodawcę usług w budynkach i lokalach mieszkalnych zaliczanych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym na podstawie art. 41 ust. 12 lit. b/ ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. z 2011 r., Nr 177, poz. 1054 ze zm., - [zwanej dalej ustawą VAT]) może korzystać z preferencyjnej 8 % stawki VAT ?"

1.4. Przedstawiając własne stanowisko w sprawie strona oceniła, że świadczona przez nią usługa stanowi modernizację lokalu, która w związku z dużą ingerencją w elementy konstrukcyjne pomieszczenia (ściany, podłogi, instalacje) podnosi wartość użytkową i funkcjonalną pomieszczenia zmieniając jego parametry użytkowe i techniczne i jako taka może być objęta preferencyjną 8 % stawką VAT.

1.5. W powołanej na wstępie interpretacji indywidualnej organ podatkowy uznał stanowisko strony za nieprawidłowe.

Zdaniem organu podatkowego w stanie faktycznym przedstawionym przez wnioskodawcę nie zachodzą wszystkie przesłanki do zastosowania obniżonej stawki podatku od towarów i usług.

W pierwszej kolejności Minister Finansów wyjaśnił, że w świetle art. 41 ust. 12 ustawy VAT warunkiem zastosowania preferencyjnej 8 % stawki jest spełnienie łącznie dwóch przesłanek. Pierwsza z nich wymaga, aby zakres wykonywanych czynności obejmował budowę, remont, modernizację, termomodernizację obiektów budowlanych lub ich dostawę. Wypełnienie drugiej z kolei uzależnione jest od kwalifikacji, czy budynki lub ich części, których dotyczą czynności określone w pierwszej z przesłanek, są zaliczane do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym. Jako że użytych pojęć w pierwszej przesłance ustawa o podatku od towarów i usług nie definiuje, organ podatkowy odwołał się do definicji legalnych zamieszczonych w ustawie z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r., poz. 1409, ze zm.) oraz do definicji słownikowej. Na tej podstawie wywiódł, że czynności budowy, remontu, modernizacji, termomodernizacji obiektów budowlanych lub ich dostawy odnoszą się wyłącznie do zastanych elementów konstrukcyjnych obiektów lub ich części, lecz nie do jakiegokolwiek wykorzystania tych elementów, ale tylko takich, przez które konstrukcyjne połączenie komponentów meblowych i elementów konstrukcyjnych obiektu budowlanego stworzy trwałą zabudowę spełniającą jako całość określoną funkcję użytkową i techniczną. Tylko w takim zakresie spełnione zostaną wszelkie cechy czynności modernizacji. Na poparcie swojego stanowiska organ posłużył się przykładem, że z zabudową meblową trwale połączoną z elementami konstrukcyjnymi lokalu czy budynku będziemy mieli do czynienia wtedy, gdy wnętrze i półki zabudowy wykonane zostaną z betonu połączonego z elementami konstrukcyjnymi obiektu budowlanego (np. ze ścianą), a dopasowane zostaną tylko fronty meblowe. Tylko istotna ingerencja w parametry użytkowe i techniczne elementów konstrukcyjnych obiektu budowlanego zdaniem organu determinuje przyjęcie, że konstrukcję obiektu wykorzystano w istotny sposób, a dalej, że doszło do modernizacji obiektu w rozumieniu pierwszej przesłanki z ustawy o podatku od towarów i usług.

Budowa, modernizacja, przebudowa podobnie jak w przypadku innych wymienionych w art. 41 ust. 12 ustawy o VAT czynności powinny zatem dotyczyć elementów konstrukcyjnych obiektów lub ich części zaliczonych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym. Potwierdza to NSA w uchwale z 24 czerwca 2013 I FPS 2/13 wskazując, że "Obniżona stawka podatku od towarów i usług znajduje zatem zastosowanie wtedy, gdy montaż komponentów meblowych następuje z wykorzystaniem elementów konstrukcyjnych obiektu budowlanego (lokalu). W omawianym wypadku nie chodzi o jakiekolwiek wykorzystanie elementów konstrukcyjnych obiektu budowlanego (lokalu) przy wykonywaniu zabudowy meblowej, lecz jedynie takie, które przez konstrukcyjne połączenie komponentów meblowych i elementów obiektu budowlanego (lokalu) stworzy trwałą zabudowę spełniającą jako całość określoną funkcję użytkową. Tylko bowiem w takim zakresie można mówić o modernizacji obiektu budowlanego w rozumieniu art. 41 ust. 12 ustawy o VAT. Innymi słowy montaż komponentów meblowych niezależnie od stopnia ich przetworzenia, do którego nie zostaną wykorzystane w sposób istotny elementy konstrukcyjne obiektu budowlanego (lokalu) nie korzysta z obniżonej stawki przewidzianej w tym przepisie".

Zatem obniżona stawka podatku VAT nie może znaleźć zastosowania dla wykonania danej zabudowy wnękowej, jeśli polega ona przykładowo wyłącznie na zaprojektowaniu, przygotowaniu i montażu polegającym na "zwykłym" przytwierdzeniu mebli do ściany (np. powieszenie za pomocą haków lub wkrętów, również z kołkami) lub podłogi, co skutkuje możliwością demontażu tej zabudowy bez uszkodzenia konstrukcji budynku/lokalu (elementy mogą być przeniesione bez zniszczenia tego budynku lub lokalu). Obniżone stawki podatku mają charakter wyjątkowy zatem winny mieć zastosowanie do towarów i usług wskazanych wprost przez ustawodawcę w ustawie o podatku od towarów i usług łub w przepisach wykonawczych do tej ustawy. Preferencyjna stawka podatku miała i ma zastosowanie do wskazanych w przepisach czynności dotyczących obiektów budownictwa mieszkaniowego.

Na podstawie § 3 ust. 1 pkt 2 i pkt 3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 23 grudnia 2013 r. w sprawie towarów i usług, dla których obniża się stawkę podatku od towarów i usług, oraz warunków stosowania stawek obniżonych, zwanego dalej rozporządzeniem, stawkę podatku wymienioną w art. 41 ust. 1 ustawy VAT obniża się do wysokości 8% dla:

- robót konserwacyjnych dotyczących budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym;

- robót konserwacyjnych dotyczących:

a. obiektów budownictwa mieszkaniowego, o których mowa w art. 2 pkt 12 ustawy, lub ich części, z wyłączeniem lokali użytkowych,

b. lokali mieszkalnych w budynkach niemieszkalnych sklasyfikowanych w Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych w dziale 12

- w zakresie, w jakim wymienione roboty nie są objęte tą stawką na podstawie pkt 2.

Przez roboty konserwacyjne, o których mowa w ust. pkt 2 i pkt 3 ww. rozporządzenia, rozumie się roboty mające na celu utrzymanie sprawności technicznej elementów budynku lub jego części inne niż remont (§ 3 ust. 2 rozporządzenia). Zaś zgodnie z § 3 ust. 3 rozporządzenia, przepisu ust. 1 pkt 3 nie stosuje się, jeżeli wartość towarów bez podatku wchodzących w podstawę opodatkowania świadczenia robót konserwacyjnych przekracza 50% tej podstawy.

Konkludując swoje rozważania, organ podatkowy uznał, że opisana we wniosku kompleksowa usługa polegająca na projektowaniu odpowiednio dobranych na podstawie uzgodnień z klientami i następnie wykonanych pod wymiar mebli kuchennych oraz aranżacji pomieszczeń pod zabudowę takich mebli oraz wnęk w budynkach i lokalach mieszkalnych zaliczonych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym nie może zostać uznana za modernizację lokalu w rozumieniu art. 41 ust. 12 ustawy o VAT.

Tym samym za nieprawidłowe należało uznać stanowisko własne podatnika, iż opisaną we wniosku usługę montażu mebli kuchennych, należy można uznać za wymienioną w art. 41 ust. 12 ustawy o VAT, jak również w § 3 ww. rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 23 grudnia 2013 r. w sprawie towarów i usług, dla których obniża się stawkę podatku od towarów i usług oraz warunków stosowania stawek obniżonych, a w związku z tym podlega ona opodatkowaniu stawką podatku w wysokości 8%. Według organu z uwagi na wskazywany we wniosku zakres świadczonej usługi , podlegać ona będzie zgodnie z art. 41 ust. 1 w związku z art. 146a pkt 1 ustawy o VAT, 23% stawce podatku.

2.1. Po bezskutecznym wezwaniu organu do usunięcia naruszenia prawa skarżący, w złożonej na wydaną interpretację indywidualną skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej interpretacji oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Skarżonemu rozstrzygnięciu zarzucił naruszenie przepisu prawa materialnego, a to art. 41 ust. 12 ustawy VAT poprzez jego błędną wykładnię uznającą, że kompleksowa usługa polegająca na projektowaniu odpowiednio dobranych na podstawie uzgodnień z klientami i następnie wykonanych pod wymiar mebli kuchennych oraz aranżacji pomieszczeń pod zabudowę takich mebli oraz wnęk w budynkach i lokalach mieszkalnych zaliczonych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym nie może zostać uznana za modernizację lokalu w rozumieniu art. 41 ust. 12 tej ustawy i tym samym że podlega ona opodatkowaniu stawką podatku w wysokości 23 %. Wskazał również na naruszenie przepisu postępowania, a to art. 122 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749, z późn. zm. - [dalej zwanej O.p]) polegające na nieuwzględnieniu przy wydawaniu skarżonej interpretacji pełnego stanu faktycznego zawartego we wniosku podatnika.

2.2. W uzasadnieniu skargi podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, jak również w wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa. W jego ocenie organ podatkowy dokonał nieprawidłowej interpretacji pojęcia modernizacji obiektu budowlanego w świetle uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 czerwca 2013 r., sygn. akt I FPS 2/13, oraz wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 marca 2014 r., sygn. akt I FSK 617/13, stwierdzając, że elementy konstrukcyjne obiektu budowlanego powinny stanowić część składową zabudowy meblowo-kuchennej w taki sposób, aby ewentualny demontaż zabudowy powodował uszkodzenie elementów konstrukcyjnych obiektu. W ocenie strony instalacja urządzeń AGD i mebli poprzez ich połączenie z dostosowanymi do tego celu instalacjami budynku, połączenie ze ścianami, podłogą oraz sufitem powoduje, że stają się elementami budynku, stanowiącymi jego substancję jako funkcjonalna całość dostosowana do parametrów konkretnego pomieszczenia. Takowe zabudowy kuchni oraz wnęk stanowią unowocześnienie budynków mieszkalnych i dostosowanie ich do współczesnych standardów budownictwa mieszkaniowego. W efekcie czego następuje podniesienie parametrów użytkowych poprzez optymalizację wykorzystania przestrzeni danego lokalu mieszkalnego wpływającą na wzrost jego wartości użytkowej. Usługi wykonywane w taki sposób mieszczą się zatem w pojęciu modernizacji budynków mieszkalnych.

2.3. Minister Finansów w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej interpretacji.

2.4. Na rozprawie przeprowadzonej w dniu 10 grudnia 2014. ustanowiony na tym etapie postępowania pełnomocnik skarżącego podtrzymał w całości zarzuty i argumentację skargi, dodatkowo wskazując na tożsame ze stanowiskiem skarżącego stanowisko zajęte przez Ministra Finansów w wydanej przez niego w dniu 31 marca 2014r interpretacji ogólnej.

3. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje:

3.1. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej (...). Kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2). Kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach, których katalog zawiera art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.,- [zwanej dalej p.p.s.a.]). W określonej przez ten przepis kognicji sądów administracyjnych mieści się m.in. orzekanie w sprawach skarg na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego, wydane w indywidualnych sprawach (art. 3 § 2 pkt 4a p.p.s.a.). Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz przytoczoną w niej podstawą prawną.

W tak określonej kognicji Sądu, skarga zasługuje na uwzględnienie.

3.2. Spór w sprawie dotyczy oceny, czy art. 41 ust. 12 ustawy VAT przewidujący preferencyjną 8 % stawkę podatku ma zastosowanie do opisanej we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej czynności, polegającej na projektowaniu odpowiednio dobranych na podstawie uzgodnień z klientami i następnie wykonanych pod wymiar mebli kuchennych oraz aranżacji pomieszczeń pod zabudowę takich mebli oraz wnęk w budynkach i lokalach mieszkalnych zaliczonych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym.

Preferencyjną stawkę podatku od towarów i usług, o której mowa w art. 41 ust. 2, stosuje się do budowy, remontu, modernizacji, termomodernizacji obiektów budowlanych lub ich dostawy, kwalifikowanych jako budownictwo objęte społecznym programem mieszkaniowym. Zaś zgodnie z art. 41 ust. 12a ustawy VAT, przez budownictwo objęte społecznym programem mieszkaniowym należy rozumieć obiekty budownictwa mieszkaniowego lub ich części, z wyłączeniem lokali użytkowych, oraz lokale mieszkalne w budynkach niemieszkalnych sklasyfikowanych w Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych w dziale 12, a także obiekty sklasyfikowane w Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych w klasie ex 1264 – tj. budynki instytucji ochrony zdrowia świadczących usługi zakwaterowania z opieką lekarską i pielęgniarską, w szczególności dla ludzi starszych i niepełnosprawnych, z zastrzeżeniem ust. 12b. Jednocześnie do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym nie zalicza się: budynków mieszkalnych jednorodzinnych, których powierzchnia użytkowa przekracza 300 m2 oraz lokali mieszkalnych, których powierzchnia użytkowa przekracza 150 m2.

W rozpoznawanej sprawie bezspornym było spełnienie przesłanki świadczenia określonych usług opisanych we wniosku, w ramach budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym.

Spór dotyczy wyłącznie oceny spełnienia przez podatnika pierwszej z ww. przesłanek, a więc wykonywania przez niego w takich obiektach określonych czynności/usług, mających znamiona ich modernizacji. Według skarżącego, wskazywany przez niego zakres wykonywanych prac związanych z zabudową meblową, trwale połączoną z elementami konstrukcyjnymi lokalu, stanowi jego modernizację.

Z kolei organ podatkowy, uznając stanowisko skarżącego za nieprawidłowe, ocenił, że co prawda wykonywana przez skarżącego trwała zabudowa meblowo-kuchenna wykorzystuje elementy konstrukcyjne budynku, to jednak nie zachodzi w takiej sytuacji tak istotny wpływ i związek funkcjonalny między nimi, aby można było uznać że zakres wykonywanych prac nosi cechy modernizacji samego obiektu budowlanego. Organ przyjął, że związek takowy wystąpiłby jedynie wówczas, gdyby ewentualny demontaż zabudowy groził naruszeniem konstrukcji samego budynku lub lokalu. Innymi słowy jeśli zabudowę lub jej elementy można zdemontować bez naruszenia konstrukcji obiektu budowlanego, to wtedy również czynnościom wykonania takiej zabudowy należy odmówić przymiotu modernizacji i zakwalifikować je jako usługi mające na celu jedynie doposażenie budynku czy lokalu.

Obie strony sporu zgodne są co do tego, że skarżący, wykonując trwałe zabudowy meblowo-kuchenne, świadczy odpłatne usługi w rozumieniu art. 8 ust. 1 u.p.t.u., co odpowiada stanowisku wyrażonym w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 czerwca 2013 r., sygn. akt I FPS 2/13, do którego się też odwołują w swojej argumentacji.

W sentencji tej uchwały NSA jednoznacznie stwierdził, że w stanie prawnym obowiązującym od dnia 1 stycznia 2011 r. świadczenie kompleksowe polegające na zaprojektowaniu, dopasowaniu, oraz montażu komponentów w sposób tworzący wraz z elementami konstrukcyjnymi obiektu budowlanego lub jego części trwałą zabudowę meblową, wykonywane w obiektach budowlanych zaliczanych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym, stanowi usługę modernizacji opodatkowaną stawką preferencyjną podatku od towarów i usług na podstawie art. 41 ust. 12 w związku z art. 2 ustawy VAT. Kwalifikując więc ww. czynności jako świadczenie usług, wyjaśniono, że elementem dominującym jest w takiej sytuacji ulepszenie lub unowocześnienie obiektu budowlanego lub jego części (lokalu mieszkalnego), wydanie zaś towaru w postaci mebli wykonanych i dopasowanych do konkretnego pomieszczenia, które następnie zostaną trwale połączone z tym obiektem, ma charakter subsydiarny, aczkolwiek konieczny do wykonania usługi. Wyprodukowane pod wymiar do konkretnego budynku lub lokalu i trwale połączone z jego elementami konstrukcyjnymi komponenty meblowe nie funkcjonują w obrocie prawno-gospodarczym tak, jak ma to miejsce w przypadku mebli wolnostojących. Z tego też względu dla celów podatkowych nie można ich utożsamiać z dostawą towarów w postaci gotowych do sprzedaży mebli, które nie są produkowane pod parametry konkretnego obiektu budowlanego lub jego części.

W przytoczonej uchwale wyjaśniono również, że preferencyjna stawka podatku od towarów i usług znajdzie zastosowanie wówczas, kiedy montaż komponentów mebli następuje z wykorzystaniem elementów konstrukcyjnych obiektu budowlanego (lokalu). Lecz jednak nie chodzi tu o jakiekolwiek wykorzystanie tych elementów konstrukcyjnych do wykonania zabudowy meblowo-kuchennej, ale wyłącznie takowe, przez które konstrukcyjne połączenie komponentów meblowych z elementami konstrukcyjnymi budynku czy lokalu stworzy związek funkcjonalny spełniający jako całość określoną funkcję użytkową. Wyłącznie w takiej sytuacji zachodzą wszelkie znamiona modernizacji w rozumieniu art. 41 ust. 12 ustawy VAT. Wnioskując więc a contrario, montaż komponentów meblowych, bez względu na stopień ich przetworzenia, do którego nie zostaną użyte w sposób istotny elementy konstrukcyjne budynku lub lokalu, nie korzysta z przymiotu czynności modernizacyjnych i nie jest objęty preferencyjną stawką podatku od towarów i usług. NSA w jednej z konkluzji w tej uchwale podał, że po trwałym połączeniu komponentów meblowych z elementami konstrukcyjnymi obiektu budowlanego lub jego części dochodzi do podniesienia standardu użytkowego budynku lub lokalu, a więc jego wartości użytkowej.

Wobec powyższego należy zaznaczyć, że z brzmienia art. 269 § 1 p.p.s.a. wynika generalna moc wiążąca uchwał Naczelnego Sądu Administracyjnego, której istota stanowi o wiążącej bezpośrednio wykładni przepisów prawnych i wiążącym pośrednio rozstrzygnięciu zagadnienia prawnego w zakresie orzeczniczym wszystkich składów orzekających sądów administracyjnych.

Oceniając stanowisko wyrażone w zaskarżonej interpretacji indywidualnej, Sąd uznał, że Dyrektor Izby Skarbowej w Łodzi, działający z upoważnienia Ministra Finansów, pomimo odwołania się do przytoczonej wyżej uchwały NSA, błędnie zinterpretował wykładnię art. 41 ust. 12 u.p.t.u. Wnioski jakie z niej wyprowadził w odniesieniu do przedstawionego przez skarżącego stanu faktycznego nadinterpretują stanowisko wyrażone przez NSA, wręcz wypaczają jego sens, a ocena prawna wyrażona w interpretacji stanowi naruszenie prawa materialnego, mające wpływ na wynik sprawy.

Opisane przez skarżącego we wniosku o wydanie interpretacji czynności są tożsame rodzajowo z przedstawionymi w stanie faktycznym sprawy, na podstawie której została podjęta uchwała NSA. Ostatecznie więc znaczenie dla rozpatrzenia wniosku o interpretację w tej sprawie ma ocena, czy zabudowa meblowo-kuchenna, którą skarżący trudni się w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, tworzy z elementami konstrukcyjnymi budynku czy lokalu trwałą zabudowę.

Stanowisko Ministra Finansów nadające zabudowie meblowej przymiot trwałości wyłącznie w sytuacjach gdy jej ewentualny demontaż doprowadziłby nie tyle do uszkodzenia jej samej, ale istotnych elementów konstrukcyjnych obiektu budowlanego lub jego części należy uznać za błędne. Organ utożsamił bowiem cechę trwałości zabudowy z cechą jej nierozłączności z konstrukcją obiektu budowlanego, przy czym znamię rozłączności albo nierozłączności miało by być także determinowane przez użytą właściwą technikę łączenia.

Zdaniem Sądu, z zabudową meblowo-kuchenną o cesze trwałości mamy do czynienia wtedy, kiedy ewentualny demontaż takowej zabudowy spowoduje uszkodzenie jej komponentów w połączeniu z uszkodzeniem elementów konstrukcyjnych budynku czy lokalu, na skutek usunięcia części przytwierdzających komponenty meblowe do konstrukcji budynku. Z kolei sama konstrukcja budynku pojmowana jako fundament, nadproża, stropy czy dach, nie musi doznawać zmniejszenia parametrów technicznych w zakresie jej wytrzymałości poprzez sam tylko fakt demontażu mebli. Stanowisko organu zakładające konieczność uszkodzenia samej konstrukcji budynku w ocenie Sądu jest stanowiskiem nie popartym o żadne prawidłowo dające się wyciągnąć wnioski z analizy treści sentencji i uzasadnienia przytoczonej uchwały NSA. Skarżący we wniosku o wydanie interpretacji podkreślił, że w efekcie świadczonych przez niego usług powstaje unowocześnione, w pełni funkcjonalne i w znacznej mierze podnoszące wartość użytkową pomieszczenie, którego nie da się bez odpowiednich prac remontowych (w tym skucia płyt ozdobnych i uzupełnienia ubytków w tynkach i gładziach, usunięcia podłączeń infrastruktury gazowej, wodociągowej i sanitarnej, które częstokroć połączone jest z koniecznością uzupełnienia bądź wymiany posadzki itp.) przywrócić stanu poprzedniego. Trafnie zwraca uwagę, że sposób montażu przygotowanej "na wymiar" zabudowy meblowej oraz kuchennej, z wykorzystaniem elementów konstrukcyjnych budynku (ścian, stropów – ich górnej bądź dolnej części) jest zasadniczo taki sam we wszystkich przypadkach i następuje przy użyciu kołków, śrub, wkrętów i tym podobnych łączników. Zaprojektowana zabudowa może być, inaczej niż w przypadku mebli wolnostojących, zamontowana jedynie w konkretnym pomieszczeniu i w ściśle określonej konfiguracji, a po jej zespoleniu z elementami konstrukcyjnymi budynku (ścianami, stropami) zabudowa ta nie może być w łatwy sposób przemieszczana, lecz tylko po uprzednim demontażu. Te okoliczności zasadniczo powodują, że zabudowa ma cechę trwałości, to jest zdatności do użytku przez dłuższy czas. W znaczeniu potrzebnym dla przedmiotowej kwalifikacji podatkowej "trwałość" zabudowy meblowej jest oderwana od faktycznego okresu wykorzystywania, lecz wynika, tak jak to wskazano, z jej zindywidualizowanego charakteru (dopasowania do konkretnego pomieszczenia) oraz odpowiedniego połączenia z elementami konstrukcyjnymi budynku, uniemożliwiającego przemieszczanie elementów zabudowy bez ich uprzedniego demontażu (rozłączenia z elementami obiektu budowlanego).

Wskazane powyżej okoliczności stanowią o przymiocie trwałości zabudowy z konstrukcją budynku czy lokalu. Trwałość więc nie oznacza na potrzeby kwalifikacji prawnopodatkowej z art. 41 ust. 12 ustawy VAT nierozerwalności w sensie stania się elementem określonej zabudowy konstrukcji budowlanej, lecz wynika z jej indywidualnego charakteru dostosowującego się do "formy" i innych konkretnych parametrów danego pomieszczenia.

Opisany we wniosku stan faktyczny tudzież treść przywołanej uchwały NSA, korespondują ze sobą w takim zakresie, że nie sposób przyjąć w konkluzji, że wykonywana przez skarżącego zabudowa meblowo-kuchenna nie jest połączona w sposób trwały z elementami konstrukcyjnymi danego pomieszczenia, a w konsekwencji, że zabudowa taka nie może być uznana za modernizację lokalu.

Na tak prezentowany przez skład orzekający w niniejszej sprawie pogląd, co do sposobu odkodowania na gruncie ustawy o podatku od towarów i usług pojęcia trwałości połączenia określonej zabudowy z elementami konstrukcyjnymi jako cechy świadczącej o dokonaniu modernizacji budynku (lokalu), wskazuje się także w licznych orzeczeniach sądów administracyjnych zapadłych w podobnych, czy wręcz analogicznych stanach faktycznych (por wyroki sygn. akt III SA/Wa 281/14, I SA/Wr 1366/14, I SA/Wr 1413/14 - publikowane w internetowej centralnej bazie orzeczeń sądów administracyjnych – orzeczenia.nsa.gov.pl).

Biorąc pod uwagę powyższe rozważania, Sąd uznał, że organ interpretujący naruszył art. 41 ust. 12 u.p.t.u. poprzez jego błędną wykładnię. Nieprawidłowe jest bowiem stanowisko przedstawione w zaskarżonej interpretacji, odmawiające uznania opisanych we wniosku czynności jako modernizacji w rozumieniu art. 41 ust. 12 u.p.t.u. W konsekwencji błędna jest ocena organu w przedmiocie stawki podatku od towarów i usług od opisanej we wniosku o wydanie interpretacji usługi.