Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt III SA/Gd 625/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2014-12-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6302 Kontyngenty taryfowe, pozwolenia, cła  antydumpingowe i inne ograniczenia w obrocie towarowym z zagranicą
Hasła tematyczne: Celne prawo
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art.151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bartłomiej Adamczak, Sędziowie Sędzia NSA Anna Orłowska (spr.), Sędzia WSA Jolanta Sudoł, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Agnieszka Januszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 grudnia 2014 r. sprawy ze skargi "A" Spółki Akcyjnej z siedzibą we W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 23 maja 2014 r. nr [...] w przedmiocie cła antydumpingowego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia 23 maja 2014 r. [...] Dyrektor Izby Celnej utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia 27 lutego 2014 r.[...] , którą organ orzekł o pochodzeniu towaru objętego zgłoszeniem celnym z dnia 21 czerwca 2011 r. oraz określił należności celno - podatkowe dotyczące tego towaru.

W sprawie zaistniały następujące okoliczności faktyczne i prawne:

W dniu 21 czerwca 2011 r. spółka A. Sp. z o.o. działając jako przedstawiciel bezpośredni w imieniu firmy B. S.A. (dalej: "spółka", "skarżąca"), zgłosiła celem dopuszczenia do obrotu towar - siatka podtynkowa z włókna szklanego, sprowadzony z Malezji. Eksporterem towaru, zgodnie z przedstawioną fakturą z dnia 6 maja 2011 r. nr [...] była firma C. Zgłoszenie zostało przyjęte i zarejestrowane pod nr [...]. Spółka zadeklarowała kwotę należności celnych (A00) w wysokości 20 021 zł z zastosowaniem preferencyjnej stawki celnej 3,5 % na podstawie świadectwa pochodzenia FORM A nr [...],a wysokość podatku od towarów i usług z tytułu importu towarów określona została w kwocie 136 174 zł.

Na podstawie art. 78 WKC oraz art. 97 lit.t ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2454/93 –załączony do zgłoszenia celnego dokument – ww. świadectwo pochodzenia, przekazano za pośrednictwem Dyrektora Izby Celnej do weryfikacji.

W dniu 28 maja 2012 r. do organu wpłynęło pismo Dyrektora Izby Celnej informujące o negatywnym wyniku weryfikacji. W odpowiedzi malezyjskie władze wskazały bowiem, że Ministerstwo Przemysłu i Handlu Międzynarodowego (MITI) nie wystawiło świadectwa pochodzenia towaru.

Powyższy wynik weryfikacji stanowił postawę do wszczęcia postępowania w sprawie zgłoszenia celnego. W konsekwencji w dniu 20 sierpnia 2012 r. Naczelnik Urzędu Celnego wydał decyzję znak [...], na mocy której określił stawkę celną erga omnes w wysokości 7 %, niezaksięgowaną kwotę należności celnych w wysokości 20 022 zł i kwotę podatku VAT w wysokości 140 779 zł.

Następnie w dniu 26 lipca 2013 r. do organu I instancji wpłynął raport OLAF nr 2011/0969 z dochodzenia, które dotyczyło eksportu siatki z włókna szklanego. Zebrany przez OLAF materiał dowodowy stanowił podstawę do wszczęcia przez organ postępowania w sprawie należności z tytułu importu towarów objętych zgłoszeniem [...] (postanowienie o wszczęciu postępowania z dnia 6 listopada 2013 r.)

W konsekwencji przeprowadzonego w tym przedmiocie postępowania, Naczelnik Urzędu Celnego decyzją z dnia 27 lutego 2014 r. (nr [...]) na podstawie art. 65 ust. 5, art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. Prawo celne (t.j.: Dz. U. z 2013 r., poz. 727 ze zm.), art. 20 ust. 1, ust. 3 lit. c, g, art. 67, art. 78 ust. 1 i 3, art. 214 ust. 1, art. 201 ust. 2, art. 220 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. Urz. WE L 302 z 1992 r. ze zm.) - dalej: "WKC", rozporządzenia Komisji (UE) nr 861/2010 z dnia 5 października 2010 r. zmieniające załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. WE L 284 z dnia 29.10.2010r.), rozporządzenia Komisji (UE) nr 138/2011 z dnia 16 lutego 2011 r. nakładającego tymczasowe cło antydumpingowe na przywóz niektórych rodzajów tkanin siatkowych o otwartych oczkach z włókien szklanych, pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej (Dz.U. L. 43/9 z dnia 17 lutego 2011 r.), art. 1, art. 2 rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) Nr 791/2011 z dnia 3 sierpnia 2011 r. w sprawie nałożenia ostatecznego cła antydumpingowego i ostatecznego pobrania tymczasowego cła nałożonego na przywóz niektórych rodzajów tkanin siatkowych o otwartych oczkach z włókien szklanych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej (Dz. Urz. UE L 204/1 z dnia 9.08.2011), po przeprowadzeniu postępowania wszczętego z urzędu, określił dla towaru objętego zgłoszeniem celnym z dnia 21 czerwca 2011 r. nr [...]:

1. jako kraj pochodzenia – Chiny;

2. stawkę ostatecznego cła antydumpingowego (A30) - w wysokości 62,9 %, z dodatkowym kodem TARIC - B999;

3. niezaksięgowaną kwotę ostatecznego cła antydumpingowego (A00) podlegającą retrospektywnemu zaksięgowaniu w wysokości 359 814 zł

4. odstąpił od poboru odsetek wynikających z art. 65 ust. 5 ustawy - Prawo Celne od ww. kwoty.

W uzasadnieniu wskazano, że dochodzenie OLAF dotyczące eksportu siatki z włókna szklanego do UE, zostało przeprowadzone przez Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych przy współpracy malezyjskich władz administracyjnych. Dochodzenie przeprowadzone zostało w związku z podejrzeniem, że towar deklarowany w kraju importu jako pochodzący z Malezji, faktycznie pochodzi z Chińskiej Republiki Ludowej. Wyniki oraz wnioski z przeprowadzonej w Malezji przez OLAF misji, zawarte zostały w raporcie z misji z dnia 12 kwietnia 2013 r. oraz w raporcie końcowym z dnia 2 maja 2013 r. nr OF/2011/0969 i przekazane wraz z załącznikami na płycie CD zainteresowanym krajom Unii Europejskiej. Załączniki 2 i 19 zawierają nazwy malezyjskich i chińskich firm zamieszanych w proceder omijania ceł antydumpingowych oraz dane importerów z terenu Unii Europejskiej dokonujących przywozu siatki z włókna szklanego, która zidentyfikowana została przez OLAF jako pochodząca z Chin. Zarząd Portu Klang i Malezyjski Urząd Celny udostępnili misji unijnej dane z prowadzonych przez nie elektronicznych rejestrów, wyjaśniając jednocześnie procedury mające zastosowanie do towarów wchodzących i wychodzących zarówno z portu morskiego i Wolnej Strefy Handlowej (dalej również zwana: "FCZ") w Porcie Klang, jak i z Głównego Obszaru Celnego Malezji tzn. z malezyjskiego obszaru celnego. Zgodnie z listą importową zgłoszoną przez państwa członkowskie do OLAF, firma C. wyeksportowała do UE 1523, 83 tony tkanin siatkowych z włókna szklanego. Z informacji przekazanych OLAF przez malezyjskie władze wynika zaś, że dla ww. firmy nie zostały wystawione żadne świadectwa potwierdzające preferencyjne pochodzenie towaru.

Analizując dane z rejestrów ZB1/ZB2 stwierdzono, że towary, które zostały wprowadzone do Wolnej Strefy Celnej Portu Klang w Malezji - z Chin, a następnie po zmianie kontenera opuściły port w Malezji, są w rzeczywistości tymi samymi towarami.

Mając na uwadze powyższe organ stwierdził, że towary objęte zgłoszeniem celnym nie nabyły malezyjskiego pochodzenia i jako pochodzące z Chin towary o kodzie TARIC 7019 59 00 10 dla celu ustalenia wysokości cła antydumpingowego objęte były stawką 62,9 % na podstawie art. 1 ust. 2 Rozporządzenia wykonawczego nr 791/2011 z dnia 3 sierpnia 2011 r., w którym Rada zadecydowała o nałożeniu ostatecznego cła antydumpingowego i ostatecznym pobraniu tymczasowego cła nałożonego na przywóz niektórych rodzajów tkanin siatkowych o otwartych oczkach z włókna szklanego pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej.

Odsetki nie zostały naliczone ponieważ organ uwzględnił, że zgodnie z wiedzą strony w chwili importu nie toczyło się żadne postępowanie w przedmiocie unikania ceł antydumpingowych na chińskie tkaniny siatkowe sprowadzone z Malezji. Wszystkie dokumenty niezbędne dla zgłoszenia towaru w imporcie, w tym świadectwo pochodzenia, nie budziły wątpliwości strony. Przedłożone świadectwo okazało się nieprawidłowe dopiero w wyniku późniejszej weryfikacji.

Spółka odwołała się od tej decyzji zarzucając Naczelnikowi Urzędu Celnego naruszenie art. 121, art. 122, art. 187, art., 191, art. 194 Ordynacji podatkowej oraz 73 ust. 1 Prawa celnego. Spółka podkreśliła, że w sprawie w istotny sposób naruszono zasadę zaufania. Decyzja została bowiem wydana wyłącznie na podstawie stwierdzeń zawartych w raporcie OLAF, które, w ocenie Spółki, są zbyt ogólne i bez przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego.

Organ naruszył także art. 29 ust. 13 ustawy o VAT. Nieprawidłowe rozstrzygnięcie w zakresie stawki celnej przełożyło się bowiem w istotny sposób na wysokość określonego Spółce podatku VAT.

Po rozpatrzeniu odwołania Dyrektor Izby Celnej decyzją z dnia 23 maja 2014 r. (nr[...])na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 O.p. w związku z art. 73 ust. 1 ustawy - Prawo celne, utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

Dyrektor Izby Celnej podkreślił, że raport OLAF ma charakter dokumentu urzędowego i jako taki stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone. W związku z tym organ I instancji mógł przyjąć wprost treści, które wynikały z tego dokumentu. Z drugiej strony Spółka do czasu zakończenia postępowania nie przedstawiła żadnych argumentów świadczących o zakwestionowaniu faktów przedstawionych w raporcie OLAF.

Mając na uwadze zgromadzone dowody, należało uznać, że w sprawie fałszywie zadeklarowano malezyjskie pochodzenie towarów, które faktycznie pochodziły z Chin, co spowodowało ominięcie obowiązujących w tym czasie środków taryfowych dla danego towaru, a tym samym zaniżenie należności celnych. W dniu objęcia towaru procedurą celną dla towaru zaklasyfikowanego do kodu TARIC 7019 59 00 10 pochodzącego z Chin, obowiązywało bowiem rozporządzenie Komisji nr 138/2011, nakładające obowiązek poboru tymczasowego cła antydumpingowego. Następnie zaś Rozporządzenie Wykonawcze Rady 791/2011 z dnia 3 sierpnia 2013 r. zdecydowało o nałożeniu ostatecznego cła antydumpingowego na przywóz niektórych rodzajów tkanin siatkowych o otwartych oczkach z włókien szklanych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej na towary, które były przywiezione po dniu wprowadzeniu Rozporządzenia Komisji nr 138/2011 z dnia 16 lutego 2011 r.

W ocenie Dyrektora Izby Celnej postępowanie w sprawie zostało przeprowadzone przy zachowaniu wymogów O.p., a zgromadzony w nim materiał dowodowy jest wystarczający dla ustalenia pochodzenia towarów.

B. - Spółka SA [...] zaskarżyła powyższą decyzję organu odwoławczego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku domagając się jej uchylenia, jak również uchylenia decyzji organu pierwszej instancji.

Skarżąca zarzuciła decyzji:

1) naruszenie art. 10 ust. 1, art. 7 ust. 1 oraz art. 5 Rozporządzenia Rady (WE) nr 1225/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej w zw. z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej w zw. z art. 233 § 1 pkt 1 ustawy - Ordynacja podatkowa poprzez:

-nie zastosowanie (pominięcie i obejście) art. 10 ust. 1, art. 7 ust. 1 oraz art. 5 rozporządzenia nr 1225, mimo iż stanowią one regulacje bardziej szczegółowe dla stanu faktycznego sprawy niż przepisy rozporządzenia nr 1073/1999 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 25 maja 1999 r. dotyczącego dochodzeń prowadzonych przez Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych i wykorzystanie instytucji raportu OLAF do obejścia ww. przepisów rozporządzenia nr 1225 (tj. obejścia m.in. art. 10 ust. 1, art. 7 ust. 1 oraz art. 5),

- nałożenia cła antydumpingowego za okres wcześniejszy niż dziewięć miesięcy po wszczęciu postępowania w sprawie obchodzenia ceł antydumpingowych przewidzianego w art. 5 ust. 10 i wbrew przepisowi art. 10 ust. 1 rozporządzenia nr 1225, tj. wykorzystanie Raportu OLAF do niedozwolonego działania prawa wstecz (wbrew art. 2 Konstytucji RP);

2) naruszenie art. 45 ust. 1 Konstytucji RP w zw. z art. 47 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej w zw. z art. 233 § 1 pkt 1 ustawy - Ordynacja podatkowa, poprzez oparcie decyzji wyłącznie na ustaleniach dokonanych w ramach dochodzenia Europejskiego Urzędu ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF), w sytuacji, w której:

- skarżąca nie miała możliwości udziału w czynnościach przeprowadzanych przez misję OLAF, w tym możliwości zadawania pytań osobom, których wyjaśnienia stanowiły następnie podstawę przyjęcia przez OLAF wniosków o chińskim pochodzeniu importowanych przez Spółkę towarów, jak również nie miała i nie ma dostępu do dowodów przeprowadzonych przez misję OLAF (podobnie jak organy celne wydające decyzję w oparciu o dowody przedstawione przez OLAF opisowo),

- organy celne nie włączyły do materiału dowodowego nawet tej części dokumentów, które zostały przesłane przez misję OLAF, a tym samym pozbawiły Skarżącą dostępu do części dowodów, które stanowiły podstawę ustaleń OLAF co do chińskiego pochodzenia importowanych przez nią towarów, co w sposób rażący utrudnia obronę i uniemożliwia weryfikacje i obalenie twierdzeń wskazanych w raporcie OLAF, a następnie w decyzji organów celnych, podczas, gdy przepisy przyznają Spółce prawo do sprawiedliwego procesu oraz skutecznych środków ochrony prawnej, z czym wiąże się prawo do weryfikacji, oceny i możliwości obalania prawidłowości środków dowodowych stanowiących podstawę negatywnych rozstrzygnięć wobec Spółki (Spółka nie ma możliwości weryfikacji i podważania prawdziwości dokumentów, do których nie ma dostępu).

3) naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. naruszenie art. 191, 194, 181 oraz 187 § 1 w zw. z art. 122 ustawy - Ordynacja podatkowa w zw. z art. 73 ustawy Prawo celne oraz w zw. z art. 233 § 1 pkt 1 ustawy - Ordynacja podatkowa poprzez:

* dokonanie ustaleń odnośnie pochodzenia towarów importowanych przez Spółkę wyłącznie w oparciu o raport sporządzony przez Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć numer OF/2011/0969 w sprawie unikania cła antydumpingowego (ADD) na chińskie tkaniny siatkowe z włókien szklanych w Malezji (dalej: Raport OLAF) oraz jedynie 2 z 24 załączników do tego Raportu, a także uznanie, że zebrany przez OLAF materiał dowodowy stanowi wystarczającą i przy tym wyłączną podstawę wydania decyzji - mimo braku możliwości weryfikacji tak ograniczonego materiału dowodowego, zawierającego nie poparte żadnymi środkami dowodowymi twierdzenia,

* nieprzeprowadzenie własnych dowodów weryfikujących twierdzenia wskazane w Raporcie OLAF,

* oparcie się w rzeczywistości wyłącznie na pośrednich dowodach zgromadzonych przez OLAF, do których ani organ ani Spółka nie miała dostępu - sam organ celny swą decyzję oparł wyłącznie na ogólnikowym podsumowaniu ustaleń OLAF, a nie na poszczególnych dowodach w postaci dokumentów urzędowych, przesłuchaniu lub odebraniu wyjaśnień od poszczególnych osób,

* proste powtórzenie przez organ w zaskarżanej decyzji nieprecyzyjnych i niepopartych dowodami wniosków z raportu OLAF bez przeprowadzenia przez organ postępowania dowodowego, które w sposób niebudzący wątpliwości wykazałoby, że towar importowany przez Spółkę nie pochodzi z Malezji, co ważne: treść raportu OLAF nie pozwala na definitywne stwierdzenie odmiennego, niż pierwotnie zadeklarowane, pochodzenia towaru.

Powyższe doprowadziło do sytuacji, w której wobec Spółki wymierzane jest cło antydumpingowe na podstawie dowodów, do których Spółka nie miała i nie ma dostępu. Tym samym czynny udział w postępowaniu rzekomo zapewniony Spółce poprzez możliwość zapoznania się z raportem OLAF (tylko w części) i wypowiedzenia się w tym zakresie ma charakter wyłącznie iluzoryczny. Podczas gdy raport nie jest wiążący i podlega wykładni, a Strona ma prawo czynnego udziału w postępowaniu. W skardze podkreślono, że nie można uznać, aby stronie zapewniony został czynny udział w postępowaniu, w sytuacji, gdy nie mogła brać udziału w czynnościach dowodowych, zadawać pytań osobom, których wyjaśnienia były podstawą sporządzenia raportu OLAF. Organ zobligowany jest to przeprowadzenia postępowania dowodowego, czego nie uczynił.

Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie są decyzje organów celnych ustalające, że krajem pochodzenia importowanego przez skarżącą Spółkę towaru nie jest Malezja, a Chiny oraz - na skutek tego ustalenia – nakładające na Spółkę cło antydumpingowe.

Postępowanie dotyczyło kontroli zgłoszenia celnego, dla prowadzenia której podstawę stanowi art. 78 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. UE.L.92.302.1 ze zm.), zwanego dalej "WKC", zgodnie z którym po zwolnieniu towarów organy celne mogą z urzędu lub na wniosek zgłaszającego dokonać kontroli zgłoszenia.

Postępowanie w sprawie kontroli zgłoszenia celnego skarżącej Spółki wszczęte zostało pierwotnie postanowieniem z dnia 5 sierpnia 2011. W związku z udzieloną przez Dyrektora Izby Celnej w Gdańsku informacją, że władze Malezji nie wystawiły świadectwa pochodzenia FORM A nr [...] postępowanie to zostało zakończone decyzją Naczelnika Urzędu Celnego z dnia 20 sierpnia 2012 r., w której zamiast preferencyjnej stawki celnej ustalono stawkę 7%, niezaksięgowaną kwotę należności celnych oraz podatkowych. Kwestia nałożenia cła antydumpingowego nie była przedmiotem tego postępowania, ponieważ kwestia pochodzenia towaru nie została jeszcze wtedy zakwestionowana. Podlegające obecnej kontroli Sądu postępowanie, zakończone zaskarżoną decyzją z dnia 23 maja 2014 r. było prowadzone jedynie w przedmiocie cła antydumpingowego i wszczęte na mocy postanowienia Naczelnika Urzędu Celnego postanowieniami z dnia 6 listopada 2013 r.

Strona skarżąca kwestionuje prawidłowość orzeczenia przez organy celne wskazując, że cło antydumpingowe została nałożone za okres przed wydaniem raportu OLAF. Niewątpliwie raport z misji z dnia 12 kwietnia 2013 r oraz w raport końcowy OLAF z dnia 2 maja 2013 r. nr OF/2011/0969 nie istniały – w ostatecznym kształcie - ani w dniu dokonania importu towaru, ani też w dniu wydania pierwszej decyzji wobec Spółki tj. w dniu 20 sierpnia 2012 r.

Ale należy stwierdzić, że powyższe stanowisko strony skarżącej nie jest trafne i pozostaje bez wpływu na rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy, ponieważ na postawie opisanych dokumentów organy celne mogły bezspornie przyjąć, że importowany towar pochodził z Chin.

Wskazane dokumenty dotyczą bowiem okoliczności, które istniały w chwili importu towaru, a były nieznane organowi z powodu przedstawienia przy imporcie sfałszowanego świadectwa pochodzenia. Na etapie wydania decyzji z dnia 20 sierpnia 2012 r. wiadomo było z kolei jedynie, że pochodzenie towaru nie jest udokumentowane świadectwem pochodzenia sporządzonym na formularzu A, wystawionym przez właściwe organy. Malezyjskie władze wskazały bowiem, że to nie one wystawiły przedłożone przy imporcie świadectwo pochodzenia. W tym czasie okoliczność faktyczna dotycząca tego, że importowany towar pochodzi z Chin, a nie z Malezji, nie została jednak ostatecznie wyjaśniona.

Stwierdzone na podstawie raportu OLAF okoliczności uzasadniały rozpatrzenie przez organy administracji celnej istoty sprawy w oparciu o art. 78 ust. 1 i 3 WKC.

Przedmiotem importu w niniejszej sprawie była siatka podtynkowa z włókna szklanego, dla której wskazano kod TARIC 7019 59 00 10. Dla towarów zgłaszanych do procedury dopuszczenia do obrotu w dniu przyjęcia przedmiotowego zgłoszenia celnego, tj. w dniu 21 czerwca 2011 r., zaklasyfikowanego do kodu TARIC 7019 59 00 10, stawka celna erga omnes wynosiła 7 %, a preferencyjna - 3,5 %.

Wobec przedmiotowego towaru zastosowano stawkę preferencyjną w wysokości 3,5 %, na podstawie przedłożonego przez importera świadectwa pochodzenia Form A, potwierdzającego malezyjskie pochodzenie.

Ponadto w dniu zgłoszenia, dla towaru zaklasyfikowanego do kodu TARIC 7019 59 00 10, pochodzącego z Chin, obowiązywało Rozporządzenie Komisji (UE) Nr 138/2011 z dnia 16 lutego 2011 r., nakładające tymczasowe cło antydumpingowe na przywóz niektórych tkanin siatkowych o otwartych oczkach z włókien szklanych, pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej ( Dz. UE.L.2011.43.9). Na jego mocy na przywóz niektórych tkanin siatkowych o otwartych oczkach z włókien szklanych o wadze powyżej 35g/m², objętych m.in. kodem 7019 59 00 10, nałożono obowiązek poboru tymczasowego cła antydumpingowego

W dniu 10 sierpnia 2011 r., weszło w życie Rozporządzenie Wykonawcze Rady (UE) Nr 791/2011r. z dnia 3 sierpnia 2011 r.( Dz.U.UE.L.2011.204.1) w sprawie nałożenia ostatecznego cła antydumpingowego i ostatecznego pobrania tymczasowego cła nałożonego na przywóz niektórych rodzajów tkanin siatkowych o otwartych oczkach z włókien szklanych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej, na mocy którego na towary pochodzące z Chin została utrzymana stawka na poziomie określonym dla cła tymczasowego – 62,9%.

Z uwagi na otrzymane w 2011 r. informacje o unikaniu ceł antydumpingowych nałożonych na chińskie tkaniny siatkowe o otwartych oczkach z włókien szklanych, Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych przeprowadził wspólne dochodzenie w Malezji z udziałem urzędników Republiki Czeskiej, Niemiec, Rumunii i kompetentnych władz malezyjskich.

Z dochodzenia sporządzono raport końcowy datowany 2 maja 2013 r., nr OF/2011/0969. Do Urzędu Celnego w G. raport ten wpłynął w lipcu 2013r. Na jego treści oparły się organy celne w niniejszej sprawie ustalając, że przedmiotowe tkaniny siatkowe o otwartych oczkach miały niepreferencyjne pochodzenie chińskie.

Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) ustanowiony został decyzją Komisji z dnia 28 kwietnia 1999 r. (Dz.U.UE.L.1999.136.20), a kwestie dotyczące prowadzonych przezeń dochodzeń normowało Rozporządzenie Nr 1073/1999 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 25 maja 1999 r. (Dz.U.UE.L.1999.136.1).

Art. 9 tego Rozporządzenia stanowił, że na zakończenie dochodzenia prowadzonego przez Urząd opracowuje on raport, oraz, że raporty stanowią dopuszczalny dowód w postępowaniu administracyjnym lub sądowym Państwa Członkowskiego, w którym istnieje potrzeba ich wykorzystania.

Obecnie Rozporządzenie Nr 1073/1999 zastąpione zostało Rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, EURATOM) Nr 883/2013 z dnia 11 września 2013 r., dotyczącym dochodzeń prowadzonych przez Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) oraz uchylającym rozporządzenie (WE) nr 1073/1999 Parlamentu Europejskiego i Rady i rozporządzenie Rady (Euratom) nr 1074/1999, które weszło w życie w dniu 1 października 2013 r. (Dz.U.UE.L.2013.248.1).

Także to Rozporządzenie - Nr 883/2013 - stanowi w art. 11 ust. 1, że po zakończeniu dochodzenia przez Urząd, sporządza się raport. W myśl art. 11 ust.2 Rozporządzenia raporty stanowią dopuszczalny dowód w postępowaniu administracyjnym lub sądowym państwa członkowskiego, w którym istnieje potrzeba ich wykorzystania, w taki sam sposób i na takich samych warunkach, co raporty urzędowe sporządzane przez krajowych kontrolerów administracyjnych.

Tak więc z przywołanych przepisów wynika wprost, że raport OLAF stanowi dopuszczalny dowód w postępowaniu administracyjnym lub sądowym i że posiada taką samą wartość dowodową, jak podobne dokumenty sporządzane w postępowaniach prowadzonych przed organami krajowymi.

Ponadto z art. 11 ust. 4 przywołanego rozporządzenia wynika, że wskazany raport, jak również wszystkie związane z nim dokumenty przekazywane są danej instytucji, organowi, urzędowi lub agencji, które podejmują działania, w szczególności dyscyplinarne lub prawne, uzasadnione wynikami dochodzenia. Normatywna treść przywołanych przepisów musi też uwzględniać cele wyraźnie deklarowane przez prawodawcę unijnego, zwłaszcza w pkt 31, pkt 28 i pkt 49 wprowadzenia do przywołanego rozporządzenia (por. też wyrok NSA z dnia 16 października 2014r., sygn. akt I GSK 376/13, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych).

Z przywołanych regulacji wynika więc, że wskazany raport OLAF i we wcześniejszym stanie prawnym i obecnie stanowi dopuszczalny dowód w prowadzonym przez odpowiednie organy postępowaniu celnym, ukierunkowanym na przeprowadzenie kontroli zgłoszenia celnego. Nie można zgodzić się w tej sytuacji z zarzutami skargi, że raport nie jest dowodem oraz że organy nie miały prawa powoływać się na zawarte w nim treści dla ustalenia wysokości cła antydumpingowego. Jest to, jak wyżej wskazano, dowód zrównany z protokołami kontroli.

Raport OLAF, który opisuje w szczegółowy, jasny i przejrzysty sposób mechanizm przywozu z Chin i przeładowania tkanin siatkowych o otwartych oczkach z włókien szklanych na terenie Wolnej Strefy Handlu w Port Klang, w celu wywiezienia go do Unii Europejskiej jako towaru o pochodzeniu malezyjskim, powstał bezspornie po dacie importu towaru oraz po wydaniu decyzji z dnia 20 sierpnia 2012 r. Pomimo tego mógł być wykorzystany w postępowaniu celnym jako dowód. Natomiast opisane w nim fakty, dotyczące wprowadzenia towaru na teren Portu Klang z Chin i jego przeładowania do innych kontenerów w kluczowy sposób przekładają się na sposób rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy. Co ważne, nie można przyjąć, by organ celny, jeszcze przed uzyskaniem raportu OLAF wiedział o opisanym w nim sposobie postępowania z towarem objętym zgłoszeniem celnym, z czego nie można jednak czynić mu zarzutu i wyłączać w ten sposób możliwość orzeczenia wobec strony obowiązku zapłaty ceł, które obciążały towar już w chwili jego importu, a nie zostały uiszczone.

W raporcie OLAF czytelnie opisano obowiązujące w porcie procedury, powiązano konkretne partie materiałów wysłane w kontenerach o konkretnych numerach z ich przeładunkiem do innych kontenerów, których numery także wskazano. Dokonano przypisania konkretnych towarów numerom w rejestrze ZB1 i następnie w rejestrze ZB2. Deklaracje te - ZB1 i ZB2 - zawierają szereg danych, takich jak kraj pochodzenia czy przeznaczenia, nadawca, odbiorca, ilość kontenerów, statek, morski list przewozowy, itp.

W decyzjach organy wskazały szczegółowo numery kontenerów, w których przywieziono chińską siatkę z włókna szklanego, numer przypisanej im deklaracji importowej ZB1, numery kontenerów, do których towar przeładowano i numer deklaracji importowej ZB2, w której kontenery te zostały ujęte.

W decyzjach przypisano też towary, przywiezione z Chin w kontenerach o konkretnych numerach, do konkretnych zgłoszeń celnych dotyczących towarów wysłanych z Portu Klang jako towary o pochodzeniu malezyjskim.

Dane zawarte w raporcie i w załącznikach do niego pozwalają na prześledzenie drogi konkretnego towaru z Chin do miejsca przeznaczenia w Unii Europejskiej. Towary, które zostały sprowadzone statkiem z Chin do Malezji, a następnie opuściły port w Malezji, są w rzeczywistości tymi samymi towarami, a ich przeładunek w Porcie Klang miał na celu ukrycie ich faktycznego chińskiego pochodzenia i uniknięcie zapłaty cła antydumpingowego.

Powiązania między towarami przypisanymi do ZB1 i ZB2 dokonano w oparciu o numer referencyjny ZB1, który ujmowany jest w deklaracji ZB2. Obie deklaracje zawierają dane o numerach kontenerów, wobec czego ustalenie, w których kontenerach towar wprowadzono do Portu Klang i kontenerów, w których miejsce to opuściły, jest proste.

Z zebranego w sprawie materiału wynika, że Zarząd Portu Klang sprawdzał fizyczny przepływ towarów i potwierdził, że towary rejestrowane w rejestrze ZB1, a następnie ZB2 nigdy nie trafiły do Głównego Obszaru Celnego Malezji. Towary eksportowane z Głównego Obszaru Celnego Malezji przez Wolną Strefę Handlową zgodnie z deklaracją K2 nie są rejestrowane w rejestrach ZB1 i ZB2. W oparciu o przeprowadzoną kontrolę stwierdzono, że kilka deklaracji K2 nie odzwierciedlało rzeczywistego przepływu towarów, natomiast towary, będące przedmiotem niniejszego postępowania, ujęte w rejestrach ZB1 i ZB2, nie opuściły Wolnej Strefy Handlowej i zachowały chińskie pochodzenie.

Wobec treści raportu OLAF i charakteru, jaki posiada ten dokument urzędowy, organy nie miały obowiązku przeprowadzania własnych dowodów weryfikujących twierdzenia wskazane w Raporcie OLAF, twierdzenia te były bowiem niepodważalnie wiarygodne. Jednocześnie, jak trafnie wskazał organ, sama Spółka do czasu zakończenia postępowania nie przedstawiła żadnych argumentów świadczących o zakwestionowaniu faktów przedstawionych w raporcie OLAF.

Sąd nie podziela zarzutów skargi dotyczących naruszenia zasady czynnego udziału strony w postępowaniu. Nie są prawdziwe zawarte w skardze twierdzenia, jakoby wobec Spółki wymierzane było cło antydumpingowe na podstawie dowodów, do których spółka nie miała i nie ma dostępu. Znajdujące się w aktach administracyjnych dokumenty, są wydrukiem z Raportu OLAF z załącznikami, którego wersja elektroniczna na płycie CD znajduje się w aktach administracyjnych.

Informacje ujęte w Raporcie i załącznikach do niego zostały sporządzone przez OLAF w oparciu o informacje uzyskane od Zarządu Portu Klang oraz od Urzędu Celnego Malezji, wobec czego ustalenia dokonane w oparciu o treść Raportu i załączników są ustaleniami wiarygodnymi, nie wymagającymi weryfikacji przez złożenie do akt sprawy dokumentów źródłowych, stanowiących podstawę sporządzenia Raportu i załączników. Kwestie dotyczące deklaracji ZB 2, ZB 3 i ZB 4 zostały w sposób wyczerpujący przedstawione przez organy i nie wymagały dalszych wyjaśnień.

Ustalenia i merytoryczna treść raportu OLAF, którego rzetelność nie budzi wątpliwości Sądu, nie pozwalają na oparcie ustaleń faktycznych na malezyjskim świadectwie pochodzenia towaru Form A.

Wobec powyższego, Sąd nie znalazł podstaw do stwierdzenia naruszenia przez organy przepisów prawa procesowego w sposób mogących mieć wpływ na wynik sprawy, w tym - wskazywanych przez skarżącą w skardze.

W ocenie Sądu brak było zatem podstaw do uwzględnienia skargi.

Organy celne słusznie uznały bowiem, że importowany, objęty przedmiotowym zgłoszeniem celnym towar, pochodzi z Chin i zastosowały w tej sytuacji prawidłową stawkę ostatecznego cła antydumpingowego.

Mając na uwadze powyższe Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.