Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 401/17
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2018-12-06 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Minister Obrony Narodowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 1 ust. 1, art. 4 ust. 1 pkt 5, art. 6 ust. 1, art. 13 ust. 1 i 2, art. 16-17
journal: Dz.U. 2018 poz 1330
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2018 r., poz. 1330 - tekst jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Iwona Bogucka Sędziowie: Sędzia NSA Małgorzata Borowiec Sędzia del. WSA Przemysław Szustakiewicz (spr.) Protokolant: starszy inspektor sądowy Karolina Kubik po rozpoznaniu w dniu 6 grudnia 2018 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej S. S. A. w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 10 sierpnia 2016 r. sygn. akt II SAB/Bd 29/16 w sprawie ze skargi S. S. A. w W. na bezczynność Wojskowych Zakładów Lotniczych nr [...] S.A. w B. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od S. S. A. w W. na rzecz Wojskowych Zakładów Lotniczych nr [...] S.A. w B. kwotę 480 (czterysta osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

I OSK 401/17

UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy wyrokiem z dnia 10 sierpnia 216 r., sygn. akt II SAB/Bd 29/16 oddalił skargę [...] S.A. w [...] na bezczynność [...] Zakładów [...] nr [...] S.A. w [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej.

W uzasadnieniu orzeczenia przedstawiono następujący stan faktyczny i prawny sprawy:

Pismem z dnia 22 lutego 2016 r. [...] S.A. w [...] (dalej jako: skarżąca) wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na bezczynność [...] Zakładów [...] Nr [...] S.A. w [...] (dalej jako: [...] Zakłady [...]) w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej z przetargu nieograniczonego pod nazwą "Budowa drogi holowania do hangaru dla samolotów transportowych i pasażerskich dla [...] Zakładów [...] nr [...] S.A.", zarzucając [...] Zakładom [...] naruszenie art. 13 ust. 1 i 2 oraz art. 16 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej.

W uzasadnieniu skargi wskazano, że w wyżej wymienionym przetargu uczestniczyła skarżąca spółka i jej oferta została odrzucona ze względu na kryterium ceny (uznano ją za rażąco niską). Do dnia dzisiejszego skarżąca nie uzyskała żadnego uzasadnienia takiego stanowiska [...] Zakładów [...]. Jako oferent w postępowaniu przetargowym, skarżąca uważa, że zamawiający nie dołożył należytej staranności w zachowaniu założeń Specyfikacji Istotnych Warunków Zamówień i Regulaminu udzielania zamówień oraz prac zespołu przetargowego. W związku z powyższym skarżąca pismem z dnia 8 grudnia 2015 r. zwróciła się do [...] Zakładów [...] z wnioskiem o udostępnienie korespondencji i protokołu prac komisji przetargowej w zakresie oceny oferentów i wyboru oferty najkorzystniejszej. W odpowiedzi, [...] Zakłady [...], pismem z dnia 8 grudnia 2015 r., odmówiły udostępnienia żądanych przez skarżącą informacji, powołując się na przepis art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, jako na przepis pozwalający na ograniczenie prawa do informacji z uwagi na tajemnicę przedsiębiorcy. Następnie pismem z dnia 21 grudnia 2015 r. skarżąca spółka złożyła do [...] Zakładów [...] wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, jednakże te, pismem z dnia 25 stycznia 2016 r., nie uwzględniły wniosku skarżącej, wskazując, że wnioskowana informacja nie jest informacją publiczną. [...] Zakłady [...]wyjaśniły przy tym, że inwestycja objęta przetargiem będzie finansowana ze środków własnych, a nie publicznych i dodały, że przetarg prowadzony był na podstawie przepisów wewnętrznego regulaminu zamówień, a nie w reżimie ustawy Prawo zamówień publicznych. Ponownie też powołały się na tajemnicę przedsiębiorstwa.

Zdaniem strony skarżącej, argumentacja [...] Zakładów [...] nie jest spójna. Z jednej strony bowiem wynika z niej, że wnioskowane przez skarżącą dokumenty nie stanowią informacji publicznej, a z drugiej, że stanowią taką informację, ale nie może ona zostać ujawniona z uwagi na bliżej nieokreśloną tajemnicę przedsiębiorstwa. Skarżąca zakwestionowała też twierdzenia [...] Zakładów [...], że inwestycja będzie finansowana ze środków własnych Zakładu, a nie ze środków publicznych. Zwróciła uwagę na strukturę właścicielską w organizacji [...] Zakładów [...], których 85% kapitału zakładowego jest własnością Polskiej Grupy Zbrojeniowej S.A. (Spółka Skarbu Państwa), a w 0,39% - własnością Skarbu Państwa. W ocenie strony skarżącej, udostępnieniu żądanych informacji nie może również stać na przeszkodzie fakt, że [...] Zakłady [...] zostały uznane za przedsiębiorcę o szczególnym znaczeniu gospodarczo-obronnym na podstawie załącznika pkt 11.1. do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 października 2010 r. w sprawie wykazu przedsiębiorców o szczególnym znaczeniu gospodarczo-obronnym. Z przepisów nie wynika bowiem by tego rodzaju okoliczność stanowiła przesłankę wyłączającą konieczność udzielenia informacji publicznej. Skarżąca spółka zwróciła ponadto uwagę, że podmiot powołując się, przy odmowie udzielenia informacji publicznej, na ochronę tajemnicy przedsiębiorstwa powinien wskazać, o jaki rodzaj tajemnicy chodzi i wykazać, że ujawnienie żądanych informacji spowoduje negatywne skutki dla przedsiębiorstwa. Podniósł przy tym, że przesłanka odmowy udostępnienia informacji publicznej oparta na tajemnicy przedsiębiorcy traktowana jest w orzecznictwie jako wyjątek od prawa do informacji wynikającego z art. 61 Konstytucji RP. Odmowa udzielenia informacji publicznej w żądanym zakresie stanowi dla skarżącej poważne utrudnienie w skutecznym konkurowaniu z innymi przedsiębiorcami i jest sprzeczna z zasadami przyświecającymi ustawodawcy. Ponadto skarżąca spółka podkreśliła, że uniemożliwienie jej zapoznania się z argumentacją zamawiającego może narazić ją na straty w działalności gospodarczej, gdyż, być może, zapoznanie się z dokumentacją zamawiającego pozwoli jej uniknąć złożenia w innych postępowaniach ofert, których cena może zostać uznana za rażąco niską.

W odpowiedzi na skargę [...] Zakłady [...] wniosły o jej oddalenie. W pierwszej kolejności odniosły się do kwestii dotyczących przeprowadzenia przetargu, wskazując na przedmiot przetargu, przepisy określające procedurę przeprowadzenia przetargu, a także sposób przeprowadzenia przetargu. Nadmieniając, że skarżąca spółka oraz jeszcze jeden podmiot biorący udział w przetargu, składając ofertę zastrzegli, że informacje w niej zawarte stanowią tajemnicę przedsiębiorstwa w rozumieniu przepisów o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji i w związku z tym nie mogą być udostępniane. W ocenie [...] Zakładów [...], żądana informacja nie stanowi informacji publicznej, dotyczy ona bowiem korespondencji i protokołu prac komisji przetargowej w zakresie oceny oferentów i wyboru najkorzystniejszej oferty, a więc kwestii nie dotyczących wykonywania zadań publicznych przez [...] Zakłady [...] ani gospodarowania mieniem Skarbu Państwa. [...] Zakłady [...] podkreśliły, że nie są organem władzy publicznej. W ramach realizowanej inwestycji budowy hangaru i drogi holowania nie wykonują też zadań publicznych ani z własnej inicjatywy, ani na zlecenie innych podmiotów. W ocenie wyżej wskazanego podmiotu, podstawowe znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy ma fakt, że przetarg nie był prowadzony w trybie ustawy Prawo zamówień publicznych, a w trybie kodeksu cywilnego, czyli na gruncie prawa prywatnego, a nie publicznego. Przeprowadzając procedurę przetargową [...] Zakłady [...] nie wykonywały zadań publicznych ani nie gospodarowały mieniem Skarbu Państwa, a działały jako podmiot prywatny - spółka prawa handlowego. Realizowana inwestycja budowy hangaru dla samolotów oraz drogi holowania nie pozostaje w związku z wykonywaniem zadań publicznych, a dotyczy prowadzonej przez podmiot działalności gospodarczej. [...] Zakłady [...] zwróciły również uwagę, że w przetargu brały udział podmioty prowadzące działalność w sferze prawa prywatnego. Biorąc pod uwagę, że podane przez nie informacje dotyczą organizacji i funkcjonowania przedsiębiorstwa, nie mogły być ujawnione, jako stanowiące tajemnicę przedsiębiorstwa.

Następnie wskazano, że majątek [...] Zakładów [...] nie jest majątkiem publicznym. Co prawda spółka Skarbu Państwa jest właścicielem 85% akcji [...] Zakładów [...], jednakże majątek którym dysponuje spółka – [...] Zakłady [...] nie jest własnością akcjonariusza, a własnością spółki. Strona skarżąca nie wykazała, aby [...] Zakłady [...] dysponowały majątkiem publicznym przekazanym im w inny sposób niż powierzenie środków na utworzenie kapitału zakładowego. Środki finansowe przeznaczone na budowę drogi dojazdowej do hangaru pochodzą z zysków wygenerowanych przez spółkę.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy uznał, że skarga nie jest zasadna.

W pierwszej kolejności Sąd I instancji zbadał, czy sprawa mieści się w zakresie podmiotowym i przedmiotowym ustawy. Dopiero bowiem stwierdzenie, że podmiot, do którego zwrócił się skarżący był zobowiązany do udzielenia informacji publicznej oraz, że żądana przez skarżącego informacja miała charakter informacji publicznej w rozumieniu przepisów ustawy, pozwala na dokonanie oceny, czy w konkretnej sprawie można skutecznie zarzucić wskazanemu podmiotowi bezczynność.

W myśl art. 4 ust. 1 pkt 5 ustawy o dostępie do informacji publicznej, obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów.

W pierwszej kolejności Sąd rozważył, czy [...] Zakłady [...] Nr [...] S.A. w [...] są zobowiązane do udzielania informacji publicznej ze względu na wykonywanie zadań publicznych lub dysponowanie majątkiem publicznym lub dominującą w nich pozycję Skarbu Państwa. Powyższe ustalenie jest bowiem niezbędne do stwierdzenia, czy Spółka mieści się w katalogu podmiotów zobowiązanych do udzielenia informacji publicznej.

Odnosząc się do kwestii dysponowania majątkiem publicznym, wskazał, że z oświadczenia spółki [...] Zakłady [...], złożonego na rozprawie, wynika, że spółka nie otrzymuje żądnych środków publicznych na realizację swoich projektów. Nie otrzymała też środków pieniężnych w związku z realizacją ustawy z dnia 7 października 1999 r. o wspieraniu restrukturyzacji przemysłowego potencjału obronnego i modernizacji technicznej Sił Zbrojnych Rzeczpospolitej Polskiej (Dz.U. z 2015, poz. 1876).

Stwierdził, iż bezsporne jest, że jednym z akcjonariuszy spółki [...] Zakłady [...] jest Skarb Państwa - nieposiadający jednak pozycji dominującej w spółce, rozumianej jako udział przekraczający 40% (Skarb Państwa posiada 0,28% kapitału zakładowego), a także Polska Grupa Zbrojeniowa Spółka Akcyjna (85% kapitału zakładowego), której akcjonariuszami, są spółki Skarbu Państwa oraz Minister Skarbu Państwa (żaden z podmiotów nie posiada ponad 40% udziałów w PGZ S.A.). W ocenie Sądu, nie oznacza to jednak, że można przyjąć, iż spółka dysponuje majątkiem publicznym. Jak bowiem słusznie zwróciły uwagę [...] Zakłady [...], majątek, którym dysponuje spółka, nie jest własnością akcjonariuszy, lecz własnością spółki. Działalność Spółki ma charakter gospodarczy i ukierunkowana jest na zysk, tak jak i działalność innych spółek prawa handlowego, w których akcjonariuszami są tylko podmioty prywatne. Zajmuje ona taką samą pozycję, jak każdy inny podmiot prywatny, z państwem łączą ją stosunki wertykalne (jednostka-państwo), oparte na zależności i podporządkowaniu. Spółka podlega restrykcjom prawnym identycznym, jak inne osoby prawne, stosuje się wobec niej powszechnie obowiązujące przepisy prawa zarówno w sferze cywilnoprawnej, jak również administracyjnoprawnej czy karnoprawnej. Bieżąca działalność Spółki oraz bieżąca kontrola tej działalności nie należy do akcjonariusza, lecz do organów Spółki.

Odnosząc się do przesłanki wykonywania zadań publicznych przez [...] Zakłady [...] Sąd wyjaśnił, że w piśmiennictwie przyjmuje się, iż zadania publiczne, to zadania wywodzące się z Konstytucji i obowiązujących ustaw, które służą zaspokojeniu potrzeb zbiorowych, przypisane Państwu oraz szeroko rozumianym podmiotom władzy publicznej, które ponoszą w świetle prawa odpowiedzialność za ich zrealizowanie (tak np. J. Zimmermann, Prawo administracyjne, Zakamycze 2005, St. Biernat, Prywatyzacja zadań publicznych, Problematyka prawna, PWN Warszawa, 1994). Podstawowym kryterium dla uznania danych zadań za zadania publiczne jest brak rezygnacji przez władze publiczne z odpowiedzialności za ich wykonanie. Nie jest natomiast konieczne, by samo wykonywanie zadań odbywało się w ramach struktur organizacyjnych państwa lub samorządu terytorialnego. Wykonywanie zadań publicznych nie musi też być oparte na zasadzie władztwa administracyjnego. Sąd wskazał, że w orzecznictwie akcentuje się natomiast, że zadanie publiczne cechuje powszechność i użyteczność dla ogółu, a także sprzyjanie osiąganiu celów określonych w Konstytucji RP lub ustawie. Wykonywanie zadań publicznych zawsze wiąże się z realizacją podstawowych publicznych praw podmiotowych obywateli.

W orzeczeniu wskazano, że z odpisu z rejestru przedsiębiorców KRS wynika, iż w zakresie działalności spółki mieści się produkcja broni i amunicji, co świadczy o tym, że Spółka - jako spółka przemysłowego potencjału obronnego - prowadzi działalność gospodarczą na potrzeby bezpieczeństwa i obronności państwa (art. 4 pkt 2 ustawy restrukturyzacyjnej), która to działalność, mieści się w pojęciu "wykonywania zadań publicznych", o którym mowa w art. 4 ust. 1 pkt 5 ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Sąd podkreślił jednak, że okoliczność, iż spółka [...] Zakłady [...] wykonuje w części zadania publiczne nie przesądza o tym, że jest ona zobowiązana do udzielania każdej informacji będącej w jej dyspozycji odnoszącej się do jej funkcjonowania. Informacją publiczną w odniesieniu do podmiotów, wskazanych w art. 4 ust. 1 pkt 5 ustawy o dostępie do informacji publicznej, będą bowiem tylko kwestie odnoszące się do wykonywania przez nie zadań publicznych lub gospodarowania mieniem publicznym. Pozostałą materię Sąd uznał, a contrario, za niepubliczną, a zatem stosownie do art. 1 ust. 1 u.d.i.p. za niebędącą informacją publiczną. Znajduje to potwierdzenie w samym art. 61 ust. 1 Konstytucji RP wskazującym, że "obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa." W ocenie Sądu, to ograniczenie zakresowe dostępu do informacji o działalności osób i jednostek innych niż organy władzy państwowej, czy osoby pełniące funkcje publiczne oraz samorządy gospodarcze i zawodowe - przewidział już ustrojodawca. Przyjęcie zatem, że od wskazanych w art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. podmiotów można żądać innych informacji, niż z zakresu wykonywania zadań władzy publicznej, czy gospodarowania mieniem publicznym, byłoby nadmierną ingerencją w sferę informacyjną tych podmiotów, wykraczającą poza standard konstytucyjny.

Wskazać należy w związku z tym, że przedmiotowy wniosek o udostępnienie informacji publicznej jest związany z przeprowadzonym przez spółkę [...] Zakłady [...] przetargiem nieograniczonym pod nazwą "Budowa drogi holowania do hangaru dla samolotów transportowych i pasażerskich dla [...] Zakładów [...]" i dotyczy udostępnienia protokołu prac komisji przetargowej w zakresie oceny oferentów i wyboru oferty najkorzystniejszej. Jak wynika z części II "Specyfikacji istotnych warunków zamówienia (SIWZ)" zatytułowanej "Opis przedmiotu zamówienia -program funkcjonalno-użytkowy", celem inwestycji, której dotyczył przetarg jest umożliwienie holowania samolotów transportowych i pasażerskich na teren spółki, gdzie można będzie wykonywać przeglądy, obsługę liniową i bazową oraz malować samoloty cywilne oraz wojskowe. Powyższe wskazuje zatem, że przetarg organizowany przez spółkę nie wiązał się z wykonywaniem zadań publicznych. Realizacja inwestycji, której dotyczył przetarg, nie miała bowiem na celu zaspokojenie powszechnych potrzeb obywateli, a jedynie usprawnienie świadczenia usług na zasadach komercyjnych, na rzecz różnego rodzaju podmiotów. Z wyjaśnień spółki [...] Zakłady [...] wynika również, że spółka nie otrzymała żadnych środków publicznych na realizację omawianego projektu.

Z uwagi na komercyjny charakter planowanej inwestycji i finansowanie jej w całości ze środków własnych procedura przetargowa nie odbywała się na podstawie przepisów ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. Prawo zamówień publicznych, a na podstawie przepisów wewnętrznych spółki. Jak wynika z wyjaśnień [...] Zakładów [...] a także ze "Specyfikacji istotnych warunków zamówienia (SIWZ)" procedura przetargowa została przeprowadzona na podstawie zatwierdzonego uchwałą Zarządu nr [...] z dnia [...] kwietnia 2015 r. "Regulaminu udzielania zamówień oraz pracy Zespołu Przetargowego".

Mając na uwadze powyższe, Sąd I instancji stwierdził, że wnioskowana informacja w postaci udostępnienia protokołu prac komisji przetargowej w zakresie oceny oferentów i wyboru oferty najkorzystniejszej, nie stanowi ani informacji bezpośrednio odnoszącej się do wykonywania przez spółkę [...] Zakłady [...] zadań publicznych, wskazanych w przepisach prawa, ani do gospodarowania mieniem publicznym. Sąd uznał, że w świetle przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej nie było zasadne zobowiązanie do udostępnienia tej informacji w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej i brak było podstaw do zarzucenia [...] Zakładom [...] bezczynności.

W dniu 14 grudnia 2016 r. skargę kasacyjną na powyższy wyrok złożyła spółka [...] S.A., wnosząc o:

1) uchylenie w całości wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy oraz stwierdzenie, że spółka [...] Zakłady [...] nr [...] S.A. w [...] dopuściła się bezczynności;

2) zasądzenie od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Zarzuciła ona, na podstawie art. 174 pkt 1 P.p.s.a., WSA w Bydgoszczy naruszenie:

1) art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, poprzez błędną jego wykładnię, polegającą na wywodzeniu z tego przepisu, że określa on katalog podmiotów zobowiązanych do udostępniania informacji publicznej, podczas gdy z przepisu tego wynika wyłącznie egzemplifikacja podmiotów, które obowiązane są do udostępniania informacji publicznej z uwagi na to, że zaliczone być mogą, do wymienionych w tym przepisie grup podmiotowych: władz publicznych, bądź też innych podmiotów wykonujących zadania publiczne.

Zdaniem skarżącego kasacyjnie o tym, czy określony podmiot ma obowiązek udostępnienia informacji publicznej decyduje fakt, czy wykonuje on zadania publiczne. Uszczegółowienie, zawarte w art. 4 ust. 1 pkt 1-5 u.d.i.p., ma bowiem charakter porządkujący i pozwala na rozstrzygniecie ewentualnych wątpliwości w odniesieniu do podmiotów tam wymienionych, a regulacja art. 4 ust. 1 u.d.i.p. nie wyklucza istnienia innych podmiotów nienależących do żadnej z kategorii tam wymienionych, które z uwagi na to, że wykonują określone zadania publiczne pozostają zobowiązane do udostępnienia informacji publicznej, o ile ją posiadają. Jak bowiem przyjęto w tym orzeczeniu oraz wypowiedziach przytoczonych wcześniej, struktura własnościowa takich podmiotów nie ma decydującego znaczenia. Tymczasem podmiot, do którego zwrócono się z wnioskiem o udostepnienie informacji takie zadania wykonuje;

2) art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p., poprzez błędną jego wykładnię, a w konsekwencji błędne przyjęcie, że [...] Zakłady [...] nr [...] S.A. w [...] nie należą do podmiotów zobowiązanych do udostępniania informacji publicznej na podstawie u.d.i.p., a w efekcie także błędne przyjęcie, że wnioskowana przez Skarżącego informacja w postaci udostępnienia protokołu prac komisji przetargowej w zakresie oceny oferentów i wyboru oferty najkorzystniejszej, nie stanowi ani informacji bezpośrednio odnoszącej się do wykonywania przez spółkę zadań publicznych wskazanych w przepisach prawa, ani do gospodarowania mieniem publicznym.

Skarżący kasacyjnie wskazał, że [...]Z[...] nr [...] S.A. noszą cechy podmiotu wykonującego zadania publiczne, ponieważ takie cechy noszą zadania realizowane przez [...] Zakłady [...] Nr [...] S.A. w [...], na co składają się pomniejsze zadania, projekty, przedsięwzięcia realizowane przez ten podmiot, które w efekcie finalnym - łącznie służą realizacji tak określonych zadań. Skarżący podniósł, że [...] Zakłady [...] nr [...] S.A. w [...] są jednym z największych zakładów [...] w Polsce, należących do elitarnej grupy firm o znaczeniu strategicznym dla gospodarki i obronności Polski. Jest to dynamicznie rozwijające się przedsiębiorstwo z ponad 65-letnim doświadczeniem w prowadzeniu remontów i modernizacji samolotów wojskowych, w którym dominującą pozycję posiada Skarb Państwa;

3) art. 13 ust. 1 i 2 oraz art. 17 w zw. z art. 16 u.d.i.p., poprzez ich błędną wykładnię, a w konsekwencji błędne przyjęcie, że odmowa udzielenia informacji publicznej była całkowicie zasadna i tym samym brak było podstaw do zarzucenia [...] Zakładom [...] nr [...] S.A. w [...], bezczynności.

Nadto, powołując się na art. 174 pkt 2 P.p.s.a., zarzucono naruszenie przepisów postępowania, polegające na naruszeniu art. 151 P.p.s.a., poprzez niezasadne oddalenie skargi na bezczynność organu, podczas gdy bezczynność organu stanowi naruszenie art. 13 ust. 1 i 2 oraz art. 17 w zw. z art. 16 u.d.i.p.

W odpowiedzi na skargę [...]Z[...] nr [...] S.A. wniosły o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Zdaniem uczestnika postępowania zaskarżony wyrok odpowiada prawu.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Przed przystąpieniem do oceny trafności zarzutów skargi kasacyjnej należy odnieść się do złożonego przez pełnomocnika skarżącego kasacyjnie dnia 4 grudnia 2018 r. wniosku o odroczenie rozprawy. We wniosku wskazano, że adres korespondencyjny był nieaktualny, ponieważ Spółka zlikwidowała swoje przedstawicielstwo w B., a właściwa placówka pocztowa nie przekazała korespondencji spływającej na stary adres do nowego miejsca.

Sąd rozpoznający sprawę wniosku tego nie uwzględnił uznając, iż nie zaistniała żadna z przesłanek określonych w art. 109 i art. 110 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej P.p.s.a.).

W tym miejscu należy wskazać, że zgodnie z art. 70 § 1 P.p.s.a., strona zobowiązana jest do zgłoszenia sądowi, przed którym toczy się sprawa z jej udziałem, każdorazową zmianę adresu zamieszkania albo adresu do doręczeń.

W przypadku niezgłoszenia jej, doręczenie pisma z sądu na adres wskazany w aktach sprawy należy uznać za zasadne i skuteczne. W sytuacji, gdy strona po zmianie adresu do doręczeń nie powiadomi sądu, uchybienia w tym zakresie nie mogą powodować przedłużenia postępowania.

Rozpoznając zarzuty skargi kasacyjnej przypomnieć należy, że zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki, określone w § 2 art. 183 P.p.s.a., w rozpoznawanej sprawie nie występują.

Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze. Należy zatem wskazać konkretne przepisy prawa, którym - zdaniem skarżącego - uchybił sąd i zamieścić uzasadnienie podstawy kasacyjnej, czyli uzasadnić uchybienia zarzucane sądowi. Uzasadnienie podstaw kasacyjnych polega na wykazaniu przez autora skargi kasacyjnej, że stawiane przez niego zarzuty mają usprawiedliwioną podstawę i zasługują na uwzględnienie. Uzasadniając zarzut naruszenia prawa materialnego przez jego błędną wykładnię wykazać należy, że sąd mylnie zrozumiał stosowany przepis prawa, natomiast uzasadniając zarzut niewłaściwego zastosowania przepisu prawa materialnego wykazać należy, iż sąd stosując przepis popełnił błąd w subsumcji czyli, że niewłaściwie uznał, iż stan faktyczny przyjęty w sprawie odpowiada stanowi faktycznemu zawartemu w hipotezie normy prawnej zawartej w przepisie prawa. W obu tych przypadkach autor skargi kasacyjnej wykazać musi ponadto w uzasadnieniu, jak w jego ocenie powinien być rozumiany stosowany przepis prawa, czyli jaka powinna być jego prawidłowa wykładnia bądź jak powinien być stosowany konkretny przepis prawa ze względu na stan faktyczny sprawy, a w przypadku zarzutu niezastosowania przepisu - dlaczego powinien być zastosowany. Uzasadniając zaś naruszenie przepisów postępowania wykazać należy, że uchybienie im mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skarga kasacyjna nieodpowiadająca powyższym wymaganiom uniemożliwia sądowi ocenę jej zasadności.

W rozpoznawanej sprawie zarzuty skargi kasacyjnej obejmują zarówno naruszenie przepisów postępowania, jak i przepisów prawa materialnego.

W pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegały zarzuty naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 13 ust. 1 i ust. 2 oraz art. 16-17 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Wskazać należy, że konstrukcja normy prawnej, zawartej w przepisie art. 151 P.p.s.a., składa się z hipotezy, zgodnie z którą "... w razie nieuwzględnienia skargi..." oraz dyspozycji głoszącej, że "...sąd skargę oddala". Zatem warunkiem zastosowania dyspozycji tej normy prawnej jest spełnienie hipotezy w postaci nieuwzględnienia skargi. W przypadku oddalenia skargi na decyzję lub postanowienie organu administracji, można zarzucić sądowi I instancji naruszenie wyżej wymienionego przepisu tylko wówczas, gdy sąd ten uwzględnił skargę, a mimo to oddalił skargę. Taka sytuacja nie zachodzi w rozpoznawanej sprawie, ponieważ WSA w Bydgoszczy, wobec uznania, że zarzuty skargi Spółki [...] S.A. z/s w [...], dotyczące bezczynności [...] Zakładów [...] nr [...] w [...] w zakresie udzielenia informacji publicznej, są bezpodstawne – skargę z powołaniem na art. 151 P.p.s.a. oddalił.

Natomiast zarzuty skarżącego kasacyjnie, dotyczące naruszenia prawa materialnego, tj. art. 4 ust. 1 pkt 5 ustawy o dostępie do informacji publicznej, sprawdzają się do zakwestionowania stanowiska WSA w Bydgoszczy, że podmiot, do którego zwrócono się z wnioskiem o udzielnie informacji publicznej, nie należy do katalogu organów i innych podmiotów zobowiązanych do udzielenia informacji publicznej.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, stanowisko skarżącego kasacyjnie jest błędne, ponieważ Sąd I instancji nie zakwestionował, że [...]Z[...] nr [...] w [...] należy do podmiotów wykonujących zadania publiczne. Rozważania WSA w Bydgoszczy, zawarte na stronach 5-7 uzasadnienia, wskazują, iż uznał on, że ww. przedsiębiorstwo wykonuje zadania publiczne, a więc mieści się w dyspozycji art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. Natomiast Sąd I instancji oddalił skargę, ponieważ w jego przekonaniu wniosek nie dotyczył danych objętych zakresem przedmiotowym ustawy o dostępie do informacji publicznej, gdyż żądane przez skarżącego kasacyjnie dane nie dotyczyły spraw publicznych, a zatem wykraczały poza zakres pojęcia "informacji publicznej", określony w art. 1 ust. 1 i art. 6 ust. 1 u.d.i.p. Wskazać należy, że skarga kasacyjna nie zarzucała WSA w Bydgoszczy naruszenia przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej w części określającej jej zakres przedmiotowy. Naczelny Sąd Administracyjny jednak nie może, w świetle wyżej przytoczonych przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, poza przypadkami, gdy wyrok jest dotknięty kwalifikowanymi wadami prawnymi, wychodzić poza zarzuty skargi kasacyjnej.

Biorąc zatem pod uwagę, że skarga kasacyjna nie zawierała usprawiedliwionych podstaw, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.

O kosztach postępowania kasacyjnego Naczelny Sąd Administracyjny rozstrzygnął zgodnie z art. 209 w zw. z art. 204 pkt 1 i art. 205 § 2 P.p.s.a.