Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 2793/16
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2018-11-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok oraz decyzję organu administracji
Powołane przepisy: article: art. 153
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Zdzisław Kostka Sędzia del. WSA Marcin Kamiński Protokolant starszy asystent sędziego Justyna Żurawska po rozpoznaniu w dniu 20 listopada 2018 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej J.G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 sierpnia 2016 r. sygn. akt VII SA/Wa 2387/15 w sprawie ze skargi J.G. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę 1. uchyla zaskarżony wyrok i zaskarżoną decyzję, 2. zasądza od Wojewody Mazowieckiego na rzecz J.G. kwotę 1.500 (jeden tysiąc pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 4 sierpnia 2016 r. sygn. akt VII SA/Wa 2387/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę J.G. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę.

Wyrok ten został wydany w następującym stanie sprawy:

Decyzją z dnia [...] marca 2009 r. nr [...], na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4, art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.) i art. 104 k.p.a. (Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zatwierdził projekt budowlany i udzielił W.O. pozwolenia na budowę budynku mieszkalno-usługowego (kat. obiektu XVII), o powierzchni zabudowy - 111,93m², powierzchni użytkowej - 255,08m², kubaturze - 1289,00m³, na działce oznaczonej nr ewid. [...] obręb [...] w [...] przy ul. [...].

Odwołanie od powyższej decyzji wniosła J.G.

Decyzją z dnia [...] sierpnia 2015 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., po rozpatrzeniu odwołania J.G., w związku z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 marca 2010 r. sygn. akt VII SA/Wa 2396/09, Wojewoda Mazowiecki utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy podniósł, iż z ww. wyroku wynikało, że inwestor ingeruje w cudzą własność, zasłaniając swoim budynkiem drzwi w ścianie szczytowej budynku J.G. Ponadto, Sąd podkreślił, że organ nie poczynił żadnych ustaleń czy powyższe drzwi zostały wybudowane zgodnie z prawem, a z dokumentów dołączonych przez skarżącą wynikać może, iż drzwi powstały na podstawie odpowiednich decyzji organu administracji. Sąd wytknął, iż Wojewoda nie odniósł się do zarzutów skarżącej dotyczących braku uprawnień projektanta budynku, oraz sprawdzającego projekt, jak również uznał, że decyzja narusza art. 32 ust. 4 pkt 2 i art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy Prawo budowlane oraz art. 7 i 77 k.p.a.

W związku z powyższym wyrokiem, Wojewoda Mazowiecki postanowieniem z dnia [...] lipca 2010 r., nr [...], zobowiązał Starostę P. do uzupełnienia materiału dowodowego w niniejszej sprawie o dokumenty, z których wynika, że drzwi zlokalizowane w ścianie szczytowej budynku J.G. są zrealizowane zgodnie z prawem oraz dokumenty z których wynika, że klatka schodowa oraz drzwi w ścianie szczytowej budynku J.G. mają na celu nie tylko komunikację wewnętrzną obiektu, ale również stanowią drogę przeciwpożarową dla mieszkańców obiektu.

W dniu 26 marca 2015 r. sygn. akt II OSK 2049/13 Naczelny Sąd Administracyjny wydał wyrok oddalający skargę kasacyjną J.G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 kwietnia 2013 r. sygn. akt VII SA/Wa 2405/12, w przedmiocie nałożenia przez Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na J.G. obowiązku doprowadzenia budynku do stanu zgodnego z prawem, poprzez zamurowanie otworu drzwiowego w ścianie znajdującej się w granicy działki nr ewid. [...] - wykonanego samowolnie i z naruszeniem warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Z wyroku tego wynikało, że drzwi w ścianie szczytowej budynku J.G. zostały wykonane samowolnie.

Pismem z dnia 6 sierpnia 2015 r. organ został poinformowany, iż odwołująca się wykonała obowiązek nałożony ww. decyzją Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego i zamurowała drzwi.

Z treści decyzji wynika, iż w ocenie Wojewody w sprawie brak jest przeszkód do wydania pozwolenia na budowę i zatwierdzenia projektu budowlanego. W ocenie Wojewody w sytuacji kiedy inwestor złożył oświadczenie o dysponowaniu nieruchomością na cele budowlane, wniosek o pozwolenie na budowę w terminie ważności decyzji o warunkach zabudowy i projekt budowlany spełniający wymagania przepisów art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, organ administracji architektoniczno-budowlanej nie miał podstaw prawnych do odmowy wydania pozwolenia na budowę. W ocenie organu niezasadne są także zarzuty dotyczące przekroczenia zakresu posiadanych uprawnień budowlanych przez W.K. i L.S. dla opracowania projektu budowlanego, gdyż w ramach postępowania wyjaśniającego organ ten wystąpił do [...] Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa i [...] Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa (załączając kserokopię części projektu) z prośbą o ocenę zakresu uprawnień projektantów i sprawdzającego dla projektu budowlanego zatwierdzonego skarżoną decyzją. Przewodniczący Komisji Kwalifikacyjnej [...] Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa w piśmie z dnia 29 czerwca 2009 r. znak: [...] stwierdził, że budowniczy L.S. mógł być sprawdzającym dla tego projektu. Natomiast z pisma Przewodniczącego [...] Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa z dnia 26 czerwca 2009 r. znak: [...] wynika, że technik W.K. także mógł być projektantem i sprawdzającym dla tego obiektu, gdyż projektowany obiekt nie jest obiektem o skomplikowanej konstrukcji. Okręgowe Izby Inżynierów są instytucjami nadającymi uprawnienia budowlane i nie ma podstaw prawnych, żeby Wojewoda mógł ich wyjaśnienia kwestionować.

Skargę na powyższą decyzję wniosła J.G., zarzucając jej naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7, 77, 80 i 138 § 1 pkt 2 k.p.a. W uzasadnieniu skarżąca zakwestionowała uprawnienia osób sporządzających projekt oraz zarzuciła m.in. niewykonanie przez organ zaleceń zawartych w wyroku Sądu z dnia 9 marca 2010 r. sygn. akt VII SA/Wa 2369/09.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniesiona skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Podstawę jej oddalenia stanowił przepis art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.). W uzasadnieniu Sąd przytoczył treść art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane oraz wyjaśnił, że organ pozbawiony jest możliwości ingerencji w zawartość merytoryczną projektu. Ocenie może podlegać jedynie zgodność z prawem przyjętych rozwiązań i to w zakresie określonym w ustawie. Następnie Sąd wskazał, iż podziela stanowisko organu co do tego, że inwestor wypełnił wszystkie obowiązki nałożone przepisami art. 32 ust. 4 i art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. Decyzja jest zgodna z decyzją o warunkach zabudowy. Projekt jest kompletny. Został sporządzony i sprawdzony przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia, w tym m.in. technika budowlanego W.K. – posiadającego uprawnienia budowlane w specjalności architektonicznej i konstrukcyjno-inżynieryjnej oraz technika budowlanego L.S. posiadającego uprawnienia do kierowania robotami budowlanymi, z wyjątkiem robót dotyczących budynków zabytkowych, pomników, budynków monumentalnych i budynków określonych w art. 358 ust. (2) rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 16 lutego 1928 r. o prawie budowlanym i zabudowaniu osiedli (Dz.U. z 1939 r. Nr 34, poz. 216) oraz posiadającego uprawnienia do sporządzania projektów (planów) tych robót. Ponadto do projektu dołączono, na podstawie art. 20 ust. 4 ustawy Prawo budowlane, oświadczenie, iż projekt opracowany został prawidłowo, zgodnie z obowiązującymi przepisami i zasadami wiedzy technicznej. Wyjaśniając kwestię uprawnień L.S. organ zwrócił się do [...] Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa z prośbą o ocenę, czy w ramach posiadanych uprawnień ww. mógł być sprawdzającym dla przedmiotowego obiektu. W odpowiedzi na powyższe pismem z dnia 29 czerwca 2009 r. wyjaśniono, że przedstawiony w piśmie organu ogólny opis budynku oraz załączone fragmenty projektu świadczą o tym, że nie jest to budynek o skomplikowanej konstrukcji, a więc mieści się w zakresie uprawnień Nr [...]. Przewodniczący Komisji Kwalifikacyjnej stwierdził, że L.S. mógł być sprawdzającym dla projektu ww. budynku.

Z podobnym pismem organ wystąpił do [...] Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa (pismo z dnia 4 czerwca 2009 r.), z tym że dotyczyło ono oceny, czy W.K. w ramach posiadanych uprawnień mógł zaprojektować i sprawdzić pod względem konstrukcyjnym powyższy budynek. W odpowiedzi na powyższe, Przewodniczący [...] Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa w piśmie z dnia 26 czerwca 2009 r., wskazał, iż posiadane przez technika budowlanego uprawnienia wydane na podstawie przepisów ustawy z dnia 31 stycznia 1961 r. - Prawo budowlane (Dz.U. Nr 7 poz. 46) oraz § 11 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Przewodniczącego Komitetu Budownictwa, Urbanistyki i Architektury z dnia 10 września 1962 r. w sprawie kwalifikacji fachowych osób wykonujących funkcje techniczne w budownictwie powszechnym (Dz.U. Nr 53, poz. 266) upoważniają w specjalności architektonicznej i konstrukcyjno-inżynieryjnej do kierowania robotami budowlanymi obiektów budowlanych z wyłączeniem obiektów o skomplikowanej konstrukcji oraz sporządzania projektów architektonicznych i konstrukcyjnych obiektów budowlanych o prostej architekturze z wyjątkiem obiektów o skomplikowanej konstrukcji. Obiekty budowlane o prostej architekturze definiuje § 1 ust. 3 ww. rozporządzenia, natomiast obiektami budowlanymi o skomplikowanej konstrukcji są obiekty wymienione w § 1 ust. 4 tego rozporządzenia. Z kolei przepis § 2 ust. 2 powyższego rozporządzenia stanowi, że funkcje techniczne projektanta oraz funkcje techniczne związane ze sprawdzaniem projektów budowlanych mogą być wykonywane wyłącznie w specjalności techniczno-budowlanej i w zakresie wynikającym z posiadanych uprawnień do sporządzania projektów budowlanych.

Mając na uwadze powyższe Sąd stwierdził, że Okręgowa Izba Inżynierów Budownictwa jest wyspecjalizowanym organem, który uprawniony jest do wyjaśniania wątpliwości co do zakresu uprawnień budowlanych swoich członków, dysponuje także kadrą wykwalifikowanych pracowników, którzy mogą stwierdzić na podstawie analizy dostarczonej dokumentacji, czy obiekt jest konstrukcyjnie skomplikowany, czy też nie jest takim obiektem. W niniejszej sprawie Przewodniczący Komisji Kwalifikacyjnej [...] Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa uznał, na podstawie ogólnego opisu budynku i załączonych fragmentów projektu, że nie jest to budynek o skomplikowanej konstrukcji. Na potwierdzenie ww. okoliczności Sąd wskazał na fragment odpowiedzi na skargę udzielonej przez organ odwoławczy, a dotyczący wyjaśnienia dlaczego konstrukcję projektowanego budynku należy uznać za nieskomplikowaną konstrukcyjnie. W tej sytuacji zarówno W.K. jako posiadający uprawnienia w specjalności architektonicznej i konstrukcyjno-inżynieryjnej, z wyjątkiem obiektów o skomplikowanej konstrukcji, mógł być projektantem i sprawdzającym dla przedmiotowego projektu budowlanego, jak i L.S. uprawniony był w ramach posiadanych kompetencji do sprawdzenia projektu budowlanego.

Sąd uznał także, że inwestor wykazał swoje prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane w sposób prawidłowy.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiodła skarżąca, kwestionując wydany wyrok w całości. Orzeczeniu temu zarzucono naruszenie:

I. przepisów postępowania, tj.:

1/ art. 153 p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi mimo, że organ nie zastosował się do wskazań Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co uzasadniało uchylenie zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.;

2/ art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez nieodniesienie się w uzasadnieniu wyroku do zarzutów strony związanych z niewykonaniem przez organ wskazania Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co uzasadniało uchylenie zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.;

3/ art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. polegające na niezasadnym uznaniu jako dowód w sprawie stanowisk [...] Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa i [...] Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa dotyczących uprawnień projektanta i sprawdzającego projekt budowlany, podczas gdy stanowiska te zawierały jaskrawe błędy,

- poprzez brak dokonania przez organ własnych ustaleń w zakresie wskazanym wyżej,

które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co uzasadniało uchylenie zaskarżonej decyzji na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.;

II. przepisów prawa materialnego, tj.:

1/ art. 35 ust. 1 pkt 4 ustawy Prawo budowlane w zw. z § 11 ust. 1 pkt 2 i § 1 ust. 3 pkt 2 oraz ust. 4 pkt 1, 2 i 8 rozporządzenia z dnia 10 września 1962 r. w sprawie kwalifikacji fachowych osób wykonujących funkcje techniczne w budownictwie powszechnym i w zw. z art. 20 ust. 1 oraz art. 21 ust. 1 i 3 ustawy Prawo budowlane, a także

art. 35 ust. 1 pkt 4 ustawy Prawo budowlane w zw. z § 1 i 7 do 9 rozporządzenia Ministra Odbudowy z dnia 11 grudnia 1947 r. o skomplikowanych konstrukcjach stosowanych w budynkach (Dz.U. Nr 76, poz. 490) w zw. z art. 358 ust. 1 rozporządzenia z dnia 16 lutego 1928 r. o prawie budowanym i zabudowaniu osiedli, poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że osoby projektanta i sprawdzającego projekt budowlany posiadały wymagane uprawnienia budowlane, które to naruszenie miało wpływ na wynik sprawy;

Mając na uwadze powyższe skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania, zasadzenie kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych oraz nieobciążanie strony kosztami postępowania w razie oddalenia skargi.

W uzasadnieniu zawarto argumenty na poparcie przytoczonych wyżej podstaw. W ich treści skarżąca doprecyzowała, że odmawiając uchylenia zaskarżonej decyzji Sąd dopuścił się naruszenia przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.

Pismem z dnia 14 listopada 2016 r. skarżąca wniosła o rozpoznanie sprawy na rozprawie. Zaś pismem z dnia 15 listopada 2018 r. skarżąca przedstawiła "załączniki" mające uzasadniać argumentację skargi kasacyjnej.

Na rozprawie w dniu 20 listopada 2018 r. skarżąca podtrzymała swoje stanowisko w sprawie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna zasługiwała na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 183 § p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Zaś tak rozpoznawana skarga kasacyjna, jak wyżej wskazano, zasługiwała na uwzględnienie.

Kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy ma fakt, że była ona przedmiotem rozstrzygania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. Wobec faktu, że w sprawie zapadł już uprzednio wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 marca 2010 r., to stosownie do treści art. 153 p.p.s.a. zarówno wskazania sądu co do dalszego postępowania, jak też oceny prawne wyrażone w uzasadnieniu sądu, wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie było przedmiotem zaskarżenia. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego za trafny należy uznać przede wszystkim zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji normy art. 153 p.p.s.a., gdyż ani Wojewoda Mazowiecki ani Sąd pierwszej instancji nie zastosowali się do wskazań co do dalszego prowadzenia postępowania wyrażonych przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we ww. wyroku z dnia 9 marca 2010 r. w zakresie sprawdzenia wynikającego z art. 35 ust. 1 pkt 4 ustawy Prawo budowlane.

W tym miejscu przypomnieć należy, że wydanie decyzji kontrolowanej w tej sprawie przez Sąd pierwszej instancji zostało poprzedzone wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 marca 2010 r., którym uchylono decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] października 2009 r. w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. W treści uzasadnienia do tego wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazał, że wątpliwości zgłoszone przez skarżącą dotyczące zarzutów do braku uprawnień projektanta budynku i sprawdzającego projekt, wymagały wyczerpującego wyjaśnienia zgodnie z art. 8 k.p.a. Dalej wyjaśnił, że "zaniechanie przez organ w uzasadnieniu decyzji dokładnej analizy prawnej w tym zakresie narusza przepis art. 107 § 3 k.p.a. oraz umożliwia postawienie zarzutu przekroczenia granic art. 80 k.p.a. Stosownie do art. 35 ust. 1 pkt 4 Prawa budowlanego to na organie administracji ciąży obowiązek sprawdzenia, czy osoba sporządzająca konkretny projekt budowlany posiada odpowiednie ku temu uprawnienia zawodowe. Z wydanych przez samorządy zawodowe zaświadczeń nie wynika natomiast czy przed ich wydaniem dysponowały one zatwierdzonym zaskarżoną decyzją projektem budowlanym, a zatem nie można ocenić na ile zaświadczenie może być przydatne dla oceny uprawnień zawodowych projektantów w niniejszej sprawie".

Formułując wytyczne w którym kierunku powinien zmierzać organ w celu uniknięcia wadliwości postępowania Sąd wskazał, że: organ ma obowiązek samodzielnego sprawdzenia czy osoba sporządzająca konkretny projekt budowlany posiada odpowiednie ku temu uprawnienia zawodowe. Jednocześnie Sąd ten stwierdził, że wobec braku informacji czy przed wydaniem tych zaświadczeń samorządy dysponowały zatwierdzonym zaskarżoną decyzją projektem budowlanym, nie można ocenić na ile zaświadczenia te mogą być przydatne dla oceny uprawnień zawodowych projektantów w niniejszej sprawie.

Tymczasem po raz wtóry rozpoznając sprawę z odwołania skarżącej od decyzji organu pierwszej instancji z dnia [...] marca 2009 r. Wojewoda ustosunkowując się do zarzutów odwołania co do braku uprawnień po stronie projektanta W.K. oraz sprawdzającego L.S., powołał się na te same pisma samorządów, co do których wypowiadał się Wojewódzki Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 9 marca 2010 r., nie dokonując jednak żadnej oceny własnej w tym zakresie. Z treści kontrolowanej przez Sąd pierwszej instancji w tej sprawie decyzji z dnia [...] sierpnia 2015 r. wynika bowiem, że Wojewoda bez żadnej oceny własnej przyjął wyjaśnienia zawarte w pismach z dnia 26 czerwca 2009 r. i z dnia 29 czerwca 2009 r., uznając że zarówno projektant W.K. jak i sprawdzający L.S. posiadali stosowne uprawnienia. Tymczasem takie działanie Wojewody należy uznać za naruszające przepis art. 153 p.p.s.a., gdyż organ ten nie zastosował się do wytycznych Sądu zawartych w wyroku z dnia 9 marca 2010 r. i nie dokonał własnej oceny, czy wykonanie i sprawdzenie projektu przez osoby posiadające wymagane uprawnienia. W konsekwencji organ naruszył także i normę art. 35 ust. 1 pkt 4 ustawy Prawo budowlane, gdyż nie dokonał sprawdzenia o którym mowa w tym przepisie. Uchybienia te powielił Sąd pierwszej instancji kontrolujący zaskarżoną decyzję, gdyż zaakceptował wyjaśnienia organu w omawianym zakresie, i w konsekwencji uznał je za zgodne z prawem, pomijając wytyczne Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie sformułowane w wyroku z dnia 9 marca 2010r. W konsekwencji za usprawiedliwiony należy także uznać zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. przez nieodniesienie się przez Sąd do zarzutu skargi w zakresie uchybienia przez organ przepisowi art. 153 p.p.s.a. oraz zarzut naruszenia art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7, 77 i 80 k.p.a. w powiązaniu z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. Nie ulega bowiem wątpliwości, że uchybienie przez organ przepisowi art. 153 p.p.s.a. stanowi co do zasady podstawę do wyeliminowania takiej decyzji z obrotu prawnego (porównaj: A. Kabat [w:] B. Dauter, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz do art. 153 p.p.s.a., wyd. VII, zawarty w systemie LEX).

Dodać przy tym trzeba, że argumentacja odpowiedzi na skargę udzielonej przez organ, na którą powołał się Sąd pierwszej instancji, nie może stanowić uzupełnienia treści kontrolowanej decyzji. Zatem rozważania organu, dokonane w odpowiedzi na skargę, a mające na celu wyjaśnienie, w oparciu o wskazane przepisy prawa, dlaczego organ uznał, iż zarówno W.K. jak i L.S. posiadali stosowne uprawnienia odpowiednio w zakresie projektowania i sprawdzenia projektu, nie konwalidują wadliwości decyzji w omawianym zakresie.

Pozostałe zarzuty skargi kasacyjnej, jako pozbawione doniosłości prawnej, wobec powodów uchylenia zaskarżonego wyroku, nie zasługiwały na uwzględnienie.

Naczelny Sąd Administracyjny, mając na uwadze, że istota sprawy została dostatecznie wyjaśniona, na podstawie art. 188 p.p.s.a., uchylił zaskarżony wyrok i rozpoznał skargę. Z uwagi na stwierdzone naruszenie art. 153 p.p.s.a. w zw. z art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. oraz art. 35 ust. 1 pkt 4 ustawy Prawo budowlane - zaskarżona decyzja została uchylona na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. Ponownie rozpoznając sprawę organ przeprowadzi postępowanie uwzględniając wskazania co do dalszego postępowania zawarte w prawomocnym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 marca 2010r., mając na uwadze argumentację zawartą w niniejszym uzasadnieniu.

Z powyższych względów, na podstawie art. 188 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a., orzeczono jak w punkcie 1 sentencji. O kosztach orzeczono na podstawie art. 203 pkt 1 i art. 200 p.p.s.a