Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 3147/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-04-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Beata Sobocha (sprawozdawca), Sędziowie sędzia WSA Bożena Dziełak, sędzia WSA Marta Waksmundzka-Karasińska, Protokolant starszy referent Iwona Choińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 kwietnia 2014 r. sprawy ze skargi A. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] października 2013 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wymiaru podatku od nieruchomości na 2013 r. oddala skargę


UZASADNIENIE

Prezydent [...] decyzją z [...] stycznia 2013 r. wymierzył skarżącemu (podatnikowi, stronie) – A. K. podatek od nieruchomości na 2013 r. za nieruchomość położoną w W. przy ul. [...] na kwotę 78,00 zł.

W odwołaniu od powyższej decyzji skarżący zarzucił bezpodstawne opodatkowanie wykazanych w niej gruntów pozostałych. Podatnik wskazał, że jako współużytkownik wieczysty gruntu związanego z budynkiem mieszkalnym, nie jestem podatnikiem podatku od nieruchomości, przy czym powołał się na przepis art. 3 ust. 1 pkt 3 w zw. z art 1 a ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. - o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2010 r. Nr 95, poz. 613 z późn. zm.), dalej "u.p.o.l.".

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z [...] października 2013 r. utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu powołało się na art. 3 ust. 1, art. 4 ust. 1 pkt 1 i 2, art. 2 ust. 1-3 u.p.o.l. i wskazało, że w świetle obowiązujących przepisów oraz ich wykładni sądowej nie sposób zgodzić się z tymi argumentami odwołania.

Kolegium stwierdziło, że nie ulega wątpliwości organów obu instancji i nie jest kwestionowane przez stronę, że podatnik jest współużytkownikiem wieczystym przedmiotowej działki. Stan taki wynika wprost m.in. ze znajdującego się w aktach sprawy wypisu z rejestru gruntów i budynków z dnia 25 lutego 2013 r., a także ze złożonej przez podatnika i potwierdzonej jego podpisem informacji o nieruchomościach i obiektach budowlanych z 28 grudnia 2012 r. W tej sytuacji, zgodnie z powołanym wyżej przepisem art. 3 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., skarżący jest podatnikiem podatku od nieruchomości jako osoba fizyczna będąca użytkownikiem wieczystym podlegającego opodatkowaniu gruntu.

Kolegium podniosło, że przyjęte przez organ pierwszej instancji do wyliczenia podatku powierzchnie nieruchomości i ich przeznaczenie są zgodne ze stanem faktycznym wynikającym z materiału dowodowego. Prawidłowe są także stawki podatku, wynikające z właściwej uchwały Rady m.st. Warszawy z 8 listopada 2012 r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości na 2013 rok.

Odnosząc się natomiast do stwierdzenia podatnika, iż na podstawie przepisu art. 3 ust. 1 pkt 3 w zw. z art 1a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych jako współużytkownik wieczysty gruntu związanego z budynkiem mieszkalnym, nie jestem podatnikiem podatku od nieruchomości organ wskazał, że przepis art. 3 ust. 1 pkt 3 powołanej ustawy został omówiony powyżej, i to właśnie ten przepis stanowi, iż na skarżącym ciąży obowiązek podatkowy w podatku od przedmiotowej nieruchomości. Natomiast wskazany przez odwołującego się przepis art. 1a ust. 1 pkt 3 powołanej ustawy nie może dotyczyć nieruchomości gruntowej stanowiącej przedmiot zaskarżonej decyzji, albowiem definicja ustawowa zawarta w tym przepisie dotyczy wyłącznie gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej a nieruchomość, której współużytkownikiem wieczystym jest podatnik, bez wątpienia nie jest związana z prowadzeniem działalności gospodarczej.

W skardze na powyższą decyzję skarżący wniósł o jej uchylenie i zasądzenie kosztów postępowania, zarzucając jej naruszenie prawa materialnego tj. art. 3 ust. 1 pkt 3 w zw. z art 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. poprzez jego błędną wykładnię, w stopniu mającym wpływ na wynik postępowania.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji, wniosło o jej oddalenie.

W dniu 8 kwietnia 2014 r. skarżący złożył wniosek o wystąpienie do Trybunału Konstytucyjnego przez Sąd z pytaniem prawnym w przedmiocie zbadania zgodności z Konstytucją art. 3 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

Przystępując do oceny legalności zaskarżonej decyzji należy stwierdzić, że zasadniczą kwestią sporu między stronami było ustalenie czy w badanym roku podatkowym, w świetle przepisów ustawy podatkowej, skarżący był podatnikiem podatku od nieruchomości jako wieczysty użytkownik przedmiotowych gruntów.

Jak wynika z niekwestionowanych przez skarżącego ustaleń organów podatkowych w 2013 r. w informacji o nieruchomościach i obiektach budowlanych oraz odpowiednio w rejestrach gruntów i budynków i lokali skarżący wpisany był jako właściciel lokalu mieszkalnego nr [...], z którym związany jest udział w prawie użytkowania wieczystego gruntu (działka gruntu nr [...]).

Zgodnie z treścią art. 2 ust. 1 ustawy podatkowej opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają następujące nieruchomości lub obiekty budowlane:

grunty, budynki lub ich części, budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. W myśl art. 3 ust. 1 pkt 1 i 3 tej ustawy podatnikami podatku od nieruchomości są m.in. osoby prawne będące właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych (pkt 1) oraz użytkownikami wieczystymi gruntów (pkt 3). Stosownie do art. 6 ust. 4 ustawy podatkowej obowiązek podatkowy wygasa z upływem miesiąca, w którym ustały okoliczności uzasadniające ten obowiązek.

Przepis art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (tekst jedn.: Dz. U. z 2005 r. Nr 240, poz. 2027 ze zm.) stanowi, że podstawą m.in. wymiaru podatków powinny być dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków. Szczegółowe kwestie związane z prowadzeniem ewidencji są uregulowane w rozporządzeniu Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38, poz. 454 ze zm.). Rozporządzenie to określa m.in. sposób prowadzenia ewidencji i szczegółowe zasady wymiany danych ewidencyjnych oraz szczegółowy zakres informacji objętych ewidencją (§ 1 pkt 2 i 3 rozporządzenia). W ewidencji wykazuje się m.in. dane dotyczące użytkowników wieczystych gruntów (§ 11 ust. 1 pkt 1, rozporządzenia). Prawo do gruntów w tym prawo wieczystego użytkowania uwidacznia się w ewidencji na podstawie dokumentów opisanych w § 12 ust. 1 rozporządzenia. W myśl § 46 ust. 1 rozporządzenia dane zawarte w ewidencji podlegają aktualizacji z urzędu lub na wniosek osób (...), o których mowa w § 10 i 11. Posługując się tymi danymi organ podatkowy ustala przysługujące określonemu podmiotowi prawo do nieruchomości.

Zagadnienia cywilnoprawne użytkowania wieczystego są regulowane w Księdze Drugiej Tytule II Kodeksu cywilnego zaś zagadnienia administracyjno-prawne w ustawie z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jedn.: Dz. U. z 2004 r. Nr 261, poz. 2603 ze zm.). Użytkowanie wieczyste stanowi prawo pośrednie łączące w sobie cechy zarówno prawa własności, jak i ograniczonych praw rzeczowych. Do oddania gruntu Skarbu Państwa (...) w wieczyste użytkowanie stosuje się odpowiednio przepisy o przeniesieniu własności nieruchomości (art. 234 k.c.).

Skoro udział w prawie wieczystego użytkowania skarżącego został ujawniony w odpowiedniej ewidencji gruntów i budynków i wpisy te istniały w 2013 r., to wobec treści art. 3 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. jest on podatnikiem podatku od nieruchomości.

Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę uznał, że brak jest uzasadnienia uwzględnienia wniosku podnoszonego przez skarżącego o wystąpienie do Trybunału Konstytucyjnego w zakresie zgodności przepisu art. 3 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. z Konstytucją. Skład orzekający sądu administracyjnego może dokonywać oceny zgodności aktów normatywnych z Konstytucją w ten sposób, iż powziąwszy uzasadnione wątpliwości odnośnie konstytucyjności danego aktu może w myśl art. 3 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym przedstawić Trybunałowi stosowne pytanie prawne, jeżeli od odpowiedzi na to pytanie zależy rozstrzygnięcie sprawy toczącej się przed sądem. Sąd orzekający w niniejszej sprawie nie stwierdził jednakże istnienia uzasadnionych wątpliwości co do zgodności z przepisami Konstytucji RP kwestionowanego przez skarżącego przepisu. Należy podkreślić, że sporny przepis prawa, na podstawie którego Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. uznało skarżącego za podatnika podatku od nieruchomości w zakresie udziału w użytkowaniu wieczystym uwzględnia to, że użytkowanie wieczyste jako prawo jest formą pośrednią pomiędzy własnością a prawami rzeczowymi ograniczonymi, z tym że bardziej zbliżone jest do własności.

Skarżący na rozprawie cofnął zarzut naruszenia art. 200 O.p.. Mając jednak na uwadze zakres kontroli zaskarżonych decyzji, Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę nie stwierdza naruszenia w/w przepisu Ordynacji podatkowej.

W ocenie Sądu, bezzasadny jest zarzut jakoby wykładnia art. 3 ust. 1 pkt 3 u.o.p.l. zaprezentowana w zaskarżonej decyzji sprowadzała się do konstatacji, że podatnikami są użytkownicy wieczyści, którzy nie prowadzą działalności gospodarczej. Ustawa o podatkach i opłatach lokalnych w sposób generalny nie wyłącza z grona podatników podmioty prowadzące działalność gospodarczą, a jednocześnie będących użytkownikami wieczystymi gruntów.

Wydając zaskarżone rozstrzygnięcie organ odwoławczy nie naruszył prawa materialnego określając przedmiot opodatkowania i podmiot na którym ciążył przedmiotowy obowiązek. Strona nie kwestionowała ani powierzchni ani wartości przedmiotu opodatkowania Dlatego też Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja nie uchybia przepisom prawa w sposób wskazany w art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) i na podstawie art. 151 tej ustawy oddalił skargę.