Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 582/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2016-10-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 61
journal: Dz.U. 2015 poz 199
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity
article: art. 145 par 1 pkt 1 lit. a i c, art. 200
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Beata Łomnicka Sędziowie: WSA Mirosław Bator WSA Iwona Niżnik-Dobosz (spr.) Protokolant: st. sekr. sąd. Katarzyna Zbylut po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 października 2016 r. sprawy ze skargi Spółdzielni [...] w K. oraz J.B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 8 marca 2016 r., znak: [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. solidarnie na rzecz skarżących Spółdzielni [...] w K. oraz J.B. kwotę 997,00 zł (dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 8 marca 2016 r. (znak: [...]), na podstawie:

- art. 59 ust. 1, art. 56 w zw. z art. 64 ust. 1, art. 61 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 778 z późn. zm., dalej jako: u.p.z.p.),

- § 1-9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588),

- § 1-3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz decyzji o ustaleniu warunków zabudowy (Dz.U. z 2003 r., Nr 164, poz.1589)

- art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 23, dalej jako: k.p.a.),

po rozpatrzeniu odwołania M. J.-B., J.B. oraz Spółdzielni Mieszkaniowej [...] od decyzji Prezydenta Miasta z dnia 13 lutego 2015 r. Nr [...] odmawiającej ustalenia warunków zabudowy dla części wnioskowanego zamierzenia inwestycyjnego obejmującej podniesienie ścianki kolankowej w elewacji tylnej, doświetlenie poddasza lukarnami w elewacji frontowej oraz oknami w ścianie nadbudowy elewacji tylnej w budynku frontowym na dz. nr [...] obr. [...] Ś. ul. [...] w . oraz ustalającej warunki zabudowy dla pozostałej części zamierzenia inwestycyjnego obejmującej "przebudowę i nadbudowę budynku frontowego (mieszkalnego) poprzez podniesienie kalenicy, budowa oficyny na cele mieszkalno-usługowe na dz. nr [...] obr. [...] Ś. przy ul. [...] w K.",

uchylił zaskarżoną decyzję w części obejmującej Załącznik nr [...] pkt [...], dotyczącej ustalenia wymaganej ilości miejsc parkingowych i w tym zakresie orzekł o ustaleniu dla przedmiotowej inwestycji wskaźnika liczby miejsc postojowych w wysokości:

- od 0,5 do 1 miejsca postojowego na 1 mieszkanie

- 0,5 miejsca postojowego dla rowerów na 1 mieszkanie

- od 5 do 10 miejsc postojowych na 1000 m2 pow. użytkowej biur

- 0,5 miejsca postojowego dla rowerów na 1000 m2 pow. użytkowej biur

- nie mniej niż jedno miejsce postojowe na dany rodzaj obiektu,

a w pozostałym zakresie utrzymał zaskarżaną decyzję organu I instancji w mocy.

Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Decyzją z dnia 13 lutego 2015 r. Prezydent Miasta w pkt. I odmówił ustalenia warunków zabudowy dla części zamierzenia inwestycyjnego obejmującej podniesienie ścianki kolankowej w elewacji tylnej oraz doświetlenie poddasza lukarnami w elewacji frontowej oraz oknami w ścianie nadbudowy elewacji tylnej w budynku frontowym na dz. nr [...] obr. [...] Ś. przy ul. [...] w K., a nadto w pkt. II ustalił warunki zabudowy dla pozostałej części zamierzenia inwestycyjnego obejmującej przebudowę i nadbudowę budynku frontowego (mieszkalnego) poprzez podniesienie kalenicy, budowa oficyny na cele mieszkalno-usługowe na dz. nr [...] obr. [...] Ś. przy ul. [...] w K.

W uzasadnieniu decyzji organ I instancji streścił dotychczasowy przebieg sprawy, wskazując na dwukrotne uchylenie uprzednio wydanych w tym zakresie decyzji. Organ I instancji podał przy tym, że w toku ponownego rozpoznania sprawy podjęto czynności zmierzające do usunięcia wskazanych uchybień postępowania, m.in. ponownie wykonano analizę architektoniczno-urbanistyczną z uwzględnieniem uwag organu odwoławczego, wezwano inwestora do dostarczenia aktualnych warunków technicznych, wydanych przez właściwych dysponentów mediów, pozyskano nową aktualną opinię Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu. Dodatkowo organ I instancji wskazał, że uwzględniono pismo wnioskodawcy z dnia 7 listopada 2014 r., w którym doprecyzował on, iż obecnie budynek posiada funkcję mieszkalną, a w części nadbudowywanej również planowane są mieszkania, natomiast dla oficyny przewidziano przeznaczenie mieszkalne z częścią usług nieuciążliwych typu biura. Organ I instancji podał, że projekt decyzji został przesłany do uzgodnienia Wojewódzkiemu Konserwatorowi Zabytków, który wydał pozytywne postanowienie uzgadniające, a następnie wypełnił obowiązek powiadomienia stron o możliwości zapoznania się ze zgromadzonymi materiałami dowodowymi oraz wniesienia ewentualnych uwag i zastrzeżeń. Organ I instancji ustosunkował się również do uwag i zastrzeżeń zgłoszonych przez strony postępowania. Ponadto organ I instancji wskazał, że do przedmiotowej decyzji zostały dołączone, stanowiące jej integralną część: Załącznik Nr [...]–warunki zabudowy, Załącznik Nr [...]–część tekstowa wyników analizy urbanistyczno-architektonicznej, Załącznik Nr [...]–część graficzna warunków zabudowy, Załącznik Nr [...] –część graficzna wyników analizy urbanistyczno-architektonicznej.

Odwołania od ww. decyzji złożyli J.B., M. J.-B. oraz Spółdzielnia Mieszkaniowa [...]. Odwołujące się strony zakwestionowały decyzję w części, w jakiej obejmuje ona ustalenie warunków dla przebudowy i nadbudowy budynku frontowego poprzez podniesienie kalenicy, budowy oficyny na cele mieszkaniowo-usługowe na dz. nr [...] obr. [...] Ś. przy ul. [...] w K., domagając się jej uchylenia w kwestionowanym zakresie (pkt [...]) i przekazania sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania.

J. B. i M. J.-B. zarzucili zaskarżonej decyzji naruszenie art. 8 k.p.a. w zw. z art. 85 k.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie zawnioskowanego dowodu z oględzin obszaru inwestycji, a przez to faktyczne uniemożliwienie wszystkimi osobom zainteresowanym bezpośredniego wskazania swych uwag i zastrzeżeń, co do wniosku inwestora oraz decyzji organu oraz art. 61 ust. 1 pkt. 5 u.p.z.p. poprzez wydanie decyzji, w sytuacji gdy jest ona sprzeczna z przepisami odrębnymi, tj. z przepisami rozporządzenia w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, poprzez brak określenia nakazów, zakazów, dopuszczeń i ograniczeń w zabudowie i zagospodarowaniu terenu, w zakresie ochrony osób trzecich, a także poprzez wydanie zaskarżonej decyzji bez ustalenia aktualnego sposobu odprowadzania ścieków i gospodarki odpadami, jak i z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, poprzez nieprecyzyjne określenie liczby wymaganych miejsc parkingowych na planowanej inwestycji.

W uzasadnieniu odwołania wskazano ponadto, że dopuszczona w decyzji budowa oficyny-w ocenie odwołujących-wpłynie negatywnie na istniejący układ urbanistyczny przez utworzenie tzw."studni", tj. obszaru otoczonego wysoką zabudową z ograniczonym dostępem światła, bez możliwości cyrkulacji powietrza. Odwołujący zwrócili także uwagę, na rozbieżność między treścią załącznika nr [...] do decyzji (warunków zabudowy) z treścią analizy urbanistyczno-architektonicznej w zakresie określenia układu urbanistyczno-architektonicznego, do którego zalicza się przedmiotowy teren, co w ich ocenie obniża wiarygodność tego dokumentu. Odwołujący w kolejnym piśmie zarzucił również nieprawidłowości w sposobie obliczenia średniego wskaźnika powierzchni zabudowy w badanym terenie oraz brak dokładności podczas ustalania powierzchni biologicznie-czynnej.

Z kolei, Spółdzielnia Mieszkaniowa [...] zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów prawa, tj.:

- art. 2 ust. 2 pkt 1, 2 i 5 u.p.z.p. poprzez nieuwzględnienie w decyzji wymagań w zakresie ochrony zdrowia i bezpieczeństwa ludzi oraz walorów architektonicznych inwestycji, jak też wymagań ładu przestrzennego, w tym urbanistyki i architektury,

- art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. poprzez wydanie decyzji, pomimo niewypełnienia warunku opisanego w pkt 1 ust. 1 art. 61 u.p.z.p.,

- art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. w zw. z § 3 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niewłaściwe, ustalenie obszaru analizowanego i niewyjaśnienie przyczyn przyjęcia wielkości tego obszaru,

- art.61 ust.1 pkt 5 u.p.z.p. poprzez wydanie decyzji w sytuacji, gdy jest ona sprzeczna z przepisami odrębnymi, tj.§2 ust. 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, poprzez brak określenia nakazów, zakazów, dopuszczeń i ograniczeń w zabudowie i zagospodarowaniu terenu w sytuacji, w której planowana budowa będzie mieć bezpośredni, negatywny wpływ na działki bezpośrednio sąsiadujące, § 18 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie w zw. z § 2 ust. 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, poprzez ich niezastosowanie i błędne przyjęcie, że brak jest regulacji wskazującej na określenie minimalnej ilości miejsc parkingowych oraz brak analizy obsługi komunikacyjnej planowanej inwestycji, § 2 ust. 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, poprzez wydanie decyzji bez ustalenia aktualnego sposobu odprowadzania ścieków i gospodarki odpadami,

- art. 138 § 2 in fine k.p.a. poprzez jego niezastosowanie przez organ I instancji i niewzięcie pod uwagę okoliczności wskazanych przez organ odwoławczy w decyzji z dnia 28 maja 2014 r.,

- art. 7, art. 77, art. 107 § 3 k.p.a. poprzez przeprowadzenie niepełnego, niewyjaśniającego wszelkich okoliczności sprawy postępowania dowodowego, a przez to sformułowanie uzasadnienia decyzji w sposób niejasny,

- art. 8 k.p.a. w zw. z art. 85 k.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie dowodu z oględzin obszaru inwestycji, pomimo zgłoszonego przez stronę wniosku,

- art. 10 k.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i niewłaściwe informowanie stron postępowania o podejmowanych czynności w sprawie oraz prawie do składania środków odwoławczych.

W uzasadnieniu odwołania strona odwołująca podniosła ponadto, że organ I instancji, w następstwie poszerzenia obszaru analizy ustalił, że w obszarze tym występują m.in. oficyny w formie bocznego skrzydła frontowej części kamienicy (prostopadłe do niej), jednakże - w ocenie odwołującej - pominięto, że tego rodzaju zabudowa w istocie nie występuje w kwartale, na którym planowana jest przedmiotowa inwestycja. W ocenie odwołującej się zabudowa sąsiednich oficyn w innych kwartałach nie powinna wpływać na decyzję w zakresie analizowanego kwartału (miejsca planowanej inwestycji). Ponadto zdaniem odwołującej, organ I instancji nie wyjaśnił jednoznacznie, czy okoliczność, że obszar wewnątrz ww. kwartału jest pozbawiony oficyn, został wzięty pod uwagę. W ocenie odwołującej realizacja oficyny wpłynie negatywnie na istniejący układ urbanistyczny "na tyłach" nieruchomości sąsiednich, poprzez zasłonięcie dopływu światła słonecznego oraz brak cyrkulacji powietrza. Strona odwołująca nie zgodziła się przy tym ze stanowiskiem organu, iż na etapie wydania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu ochrona praw osób trzecich jest ograniczona.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, że po przeprowadzeniu analizy zgromadzonego materiału dowodowego i zbadaniu z urzędu całokształtu sprawy uznało, iż kwestionowana decyzja pozostaje prawidłowa.

Organ odwoławczy wskazał, że dla wydania decyzji ustalającej warunki zabudowy, konieczne jest spełnienie warunków określonych w art. 61 ust. 1 u.p.z.p., do których zalicza się m.in. realizację tzw. zasady dobrego sąsiedztwa, uzależniającą zmianę w zagospodarowaniu terenu od dostosowania się do określonych cech zagospodarowania terenu sąsiedniego. Zgodnie z tą zasadą powstająca w sąsiedztwie zabudowanej już działki nowa zabudowa powinna odpowiadać charakterystyce urbanistycznej (kontynuacja funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, linii zabudowy i intensywności wykorzystania terenu) i architektonicznej (gabarytów i formy architektonicznej, obiektów budowlanych) zabudowy już istniejącej. Dlatego też organ odwoławczy podał, że określenie powyższej charakterystyki jest obowiązkiem organu prowadzącego postępowanie w sprawie warunków zabudowy, a także jest jednym z elementów rozstrzygnięcia znajdującego się w treści decyzji. Organ II instancji dodał przy tym, że zgodnie z obowiązującymi przepisami, dla realizacji celów takiego postępowania wyznacza się wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie ww. warunków z art. 61 ust. 1-5 u.p.z.p.

Organ odwoławczy wskazał, że w przedmiotowej sprawie wypowiadał się już dwukrotnie, a mianowicie decyzją z dnia 29 sierpnia 2013 r. (znak: [...]) uchylił decyzję Prezydenta Miasta nr [...] z dnia 28 czerwca 2013 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania, a następnie decyzją z dnia 28 maja 2014 r. (znak: [...]) uchylił kolejną decyzję Prezydenta Miasta nr [...] z dnia 18 marca 2014 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. Organ odwoławczy dodał przy tym, że obecnie zaskarżona decyzja z dnia 13 lutego 2015 r. jest trzecią decyzją organu I instancji zapadłą w sprawie.

Organ II instancji podał, że ponownie rozpoznając sprawę dokonał analizy całokształtu przeprowadzonego postępowania, w następstwie czego stwierdził, że organ I instancji, uwzględnił większość zastrzeżeń organu odwoławczego, wyrażonych zarówno w decyzji z dnia 29 sierpnia 2013 r., jak i decyzji z dnia 28 maja 2014 r., w szczególności zgodnie z wytycznymi uzupełnił on postępowanie wyjaśniające, a następnie dokonał prawidłowej oceny istniejącego w obszarze analizowanym stanu zagospodarowania i na tej podstawie, uwzględniając zasady zachowania ładu przestrzennego oraz uwarunkowania prawne, orzekł w sprawie. W ocenie organu odwoławczego ustalone w oparciu o powyższe rozporządzenie parametry architektoniczne mieszczą się w zakresie norm ww. rozporządzenia i zostały określone w sposób wyważony, a jednocześnie organ I instancji należycie uzasadnił wykazywaną kontynuację funkcji, rodzaju zabudowy oraz parametrów i wskaźników istniejących w obszarze analizowanym. Dlatego też, zdaniem organu II instancji, brak było podstaw do zakwestionowania przeprowadzonej w sprawie analizy urbanistyczno-architektonicznej, jako że stosownie do wskazań zwartych w decyzji z dnia 28 maja 2014 r. przeprowadzono ponowną analizę urbanistyczno-architektoniczną w dniu 8 grudnia 2014 r., w której przybliżono sposób wyznaczenia obszaru analizy ustalając jego granice w odniesieniu do frontu działki od strony ul. [...]. Podkreślono również, że ze względu na długość tego frontu wynoszącą 10 m, którego trzykrotność nie przekracza ustawowego minimum, granice obszaru analizowanego wyznaczono w odległości 50 m od granic terenu inwestycji, a nadto wskazano na względy przestrzenne przemawiające za dalszym powiększeniem tego obszaru, tj. o zespół zabudowy na dz. nr [...], [...] i [...], który i tak w większej swej części, według pierwotnej wersji objęty był granicami obszaru analizy, ustalonymi według ustawowego minimum. W ocenie organu odwoławczego takie poszerzenie obszaru analizy, nie nosi cech dowolności, ponieważ zostało należycie uzasadnione konkretnymi uwarunkowaniami przestrzennymi, jak również działanie to nie zmierza do wypaczenia zasad prawidłowej analizy, lecz pozwala na kompleksową ocenę typów zabudowy zlokalizowanej w znacznym zbliżeniu do terenu inwestycji, choć znajdujących się na działkach pogranicznych. Jednocześnie zdaniem organu II instancji w działaniu tym nie należy upatrywać poszukiwania zabudowy pozwalającej na zapewnienie zasady kontynuacji z art. 61 ust. 1 pkt. 1 u.p.z.p., w odniesieniu w szczególności do możliwości realizacji na tym terenie spornej oficyny, albowiem tego rodzaju zagospodarowanie terenu daje się zaobserwować, również w obszarze odpowiadającemu minimalnym granicom, co potwierdza szczegółowa charakterystyka sposobu zagospodarowania.

Ponadto organ odwoławczy wskazał, że autorka analizy podała też, że w obszarze analizowanym znajdują się działki sąsiednie, dostępne z tej samej drogi publicznej – ul. [...], które są zabudowane w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy oraz zagospodarowania terenu, wśród których wymieniła w szczególności dz. nr [...], [...], [...] obr. [...] Ś.

Organ II instancji podał, że autorka analizy dokonała również szczegółowej charakterystyki terenu inwestycji, zwracając w szczególności uwagę na jego najbliższe otoczenie jak i lokalizację w układzie urbanistycznym dawnego miasta K.z, wpisanego do rejestru zabytków. Organ zaznaczył przy tym, że wskazywane w odwołaniu J. B. omyłki w opisie ww. układu urbanistycznego, do którego należy teren inwestycji, polegające na odwołaniu się do innego układu – [...], mają charakter oczywistych niedokładności i nie wpływają na treść całego dokumentu analizy, który zawiera spójny opis terenów dzielnicy K. z, nie wzbudzając dodatkowych wątpliwości, w zakresie umiejscowienia planowanej inwestycji.

Ponadto organ odwoławczy podkreślił, że stosownie do jego uprzednich wskazań, szczegółowo zobrazowano też, jak w obszarze analizowanym kształtuje się funkcja istniejącej zabudowy, a mianowicie opisano strukturę jej występowania na konkretnie wskazanych działkach, wykazując przy tym, że w badanym obszarze istnieje zabudowa mieszkalna (dz. nr [...]) mieszkalno-usługowa (dz.nr [...], dz. nr [...], dz. nr [...], nr [...], dz. nr [...], [..], [...]) jak i samoistna usługowa (dz. nr [...], z. nr [...], dz. nr [...]). Organ II instancji wskazał, że podano również, iż usługi w przeważającej części zlokalizowane są na parterze (tj. najczęściej nieuciążliwe działalności: biura, handel, wynajem pokoi, obiekty sakralne, oraz uważane za bardziej uciążliwe dla mieszkańców: puby i restauracje), a jednocześnie, że realizację kontynuacji funkcji zapewniają także budynki na działkach uznanych za sąsiednie w rozumieniu art. 61 ust. 1 u.p.z.p. Tym samym zdanie organu odwoławczego w sposób dostateczny wykazano, że projektowana funkcja dla planowanej nadbudowy jak i budowy oficyny będzie stanowiła kontynuację, istniejącej zabudowy o funkcji mieszkalno-usługowej.

Organ II instancji wskazał, że uzupełniono także dotychczasowe ustalenia w zakresie zabudowy oficynowej, stosownie do uprzednich jego wskazań i obecnie zgodnie z zawartym opisem, potwierdzonym dokumentacją mapową, w obszarze tym ustalono dwa typy, występującej w głębi działek, zabudowy oficynowej, tj. na dz. nr [...] i [...] występują budynki, które stanowią samodzielne oficyny tylne, zaś na dz. nr [...], [...], [...] oraz na działce bezpośrednio sąsiadującej – nr [...] występują oficyny przybierające formę skrzydła bocznego kamienic frontowych, co zapewnia możliwość zrealizowania przez projektowaną budowę oficyny zasady kontynuacji.

Organ odwoławczy zauważył przy tym, że stosownie do jego uprzednich wskazań, na potrzeby oceny możliwości realizacji na wnioskowanym terenie oficyny, prowadzącej do powstania na tym terenie podwórza typu "studni", poddano analizie występowanie takiego charakterystycznego wnętrza podwórek, wykazując, że taki typ zabudowy występuje częściowo na wyznaczonym obszarze analizy, której wyniki w tym zakresie zostały następnie ujęte przez organ I instancji w załączniku nr [...] do decyzji, co w ocenie organu II instancji pozwala uznać, że organ I instancji w procesie decyzyjnym, uwzględniał również te szczególne uwarunkowania przestrzenne. Organ odwoławczy podał bowiem, że wyniki analizy wskazują, iż podwórza typu "studnia" nie występują wprawdzie w kwartale, do którego należy teren inwestycji, lecz w kwartale sąsiednim, który ze względu na ścisłość zabudowy na tym terenie, nie traci powiązania z kwartałem, do którego zalicza się teren inwestycji, stąd zdaniem organu II instancji nie można mówić o braku powiązania przestrzennego, które uniemożliwiałoby zagospodarowanie terenu działki nr [...] planowaną oficyną.

Organ odwoławczy dodał również, że w dalszej części analizy opisano szczegółowo poszczególne parametry występujące na badanym obszarze, zaś przy opisie linii istniejącej zabudowy zawarto jednocześnie sugestie, że planowana inwestycja, ze względu na swój program obejmujący jedynie nadbudowę istniejącego budynku frontowego oraz budowę budynku oficynowego, w głębi dz. nr [...], nie zmieni istniejącej linii zabudowy na tym terenie, co pozostawało poza sporem.

Organ II instancji zauważył przy tym, że przy opisie wskaźnika powierzchni zabudowy do powierzchni terenu, posłużono się szczegółowym zestawieniem w formie tabelarycznej, obejmującym wszystkie działki znajdujące się w terenie inwestycji oraz przypisano dla każdej z nich ustalone procentowo wskaźniki powierzchni zabudowy (w oparciu o jednostkowe dane powierzchni działek i powierzchni ich zabudowy), a następnie na ich podstawie dokonano obliczenia średniego wskaźnika z całego obszaru, co dało wynik 77%. Odnosząc się w tym zakresie do zarzutów odwołania J. B., w ocenie którego średni wskaźnik kształtuje się na niższym poziomie, aniżeli ten wynikający z analizy, organ II instancji dokonał weryfikacji powyższych obliczeń, w następstwie czego uznał, że brak jest jednak podstaw do zakwestionowania ich poprawności i prawidłowości.

Jednocześnie zdaniem organu odwoławczego podjęto się opisu udziału powierzchni biologicznie-czynnej, wskazując na jej niski poziom. Odnosząc się zaś do zarzutów dotyczących braku precyzyjnego zbadania tego parametru, organ II instancji wskazał, że przepisy rozporządzenia w sprawie oznaczeń i nazewnictwa statuują jedynie obwiązek wyznaczenia tego parametru w decyzji, nie regulują zaś sposobu jego ustalania, a w związku z tym w braku stosownego uregulowania w tym zakresie, kontrola prawidłowości ustalenia tego parametru – w ocenie organu odwoławczego – odbywać się może tylko w oparciu o badanie zgodności treści samej decyzji z wynikami analiz, przy uwzględnieniu potrzeby ochrony istniejącego ładu przestrzennego. Organ zauważył przy tym, że w analizie zawarty został wprawdzie lakoniczny opis, niemniej jednak mając na uwadze całokształt zebranej dokumentacji (w tym fotograficznej), oraz stwierdzoną dużą intensywność zabudowy uznał, że wyniki analizy, nie wypaczają w tym zakresie stanu istniejącego.

W ocenie organu odwoławczego w dostateczny sposób, przybliżono także ukształtowanie w terenie szerokości elewacji frontowych, wskazując na główne czynniki, które wpływały na ich ukształtowanie, tj. szerokość frontów działek, na których budynki te posadowiono, jak i podając przykładowo konkretne wartości dla poszczególnych działek, a jednocześnie zrezygnowano z ustalenia średniego wskaźnika tego parametru dla całego obszaru, co w ocenie organu odwoławczego pozostaje w pełni uzasadnione, z uwagi na nieprzydatność takich obliczeń arytmetycznych, a to wobec faktu, że planowana inwestycja polegająca na nadbudowie, nie zmieni istniejącej szerokości frontowej budynku głównego na dz. nr [...]. Zdaniem organu II instancji zasadnie natomiast, z uwagi na drugą część inwestycji, polegającą na budowie oficyny w podwórzu ww. działki, przytoczono wartości szerokości elewacji dla położonych w głębi działek tego rodzaju budynków, posiłkując się ustalonym przedziałem od 4,00 m. do 11,00 m, co pozwala zweryfikować wyznaczone w decyzji parametry nowej zabudowy.

Ponadto organ odwoławczy wskazał, że analizie szczegółowo opisano też wysokość elewacji frontowych oraz wysokości elewacji tylnych budynków znajdujących się w kwartale, do którego należy budynek objęty planowaną inwestycją, wskazując na występujące w tym zakresie zróżnicowanie, a dodatkowo zbadano wysokość tarasów znajdujących się w elewacji tylnej oficyny na dz. nr [...], bezpośrednio sąsiadującej z terenem inwestycji, stanowiącej następnie punkt nawiązania dla ustalenia wysokości planowanej oficyny. Organ II instancji podał przy tym, że równie szczegółowo opisano geometrie dachów, zarówno budynków frontowych jak i oficyn odnośnie rodzaju zadaszenia, kierunków ukształtowania kalenic występujących w badanym obszarze, ich wysokości oraz występowania facjat, okien połaciowych, czy lukarn. Dodatkowo, na co zwrócił uwagę organ odwoławczy, w analizie tej uwzględniono, że w sąsiedztwie terenu inwestycji (w tej samej pierzei) znajduje się jeden budynek (na dz. nr [...]) posiadający lukarny, którego parametry nie mogą jednak stanowić punktu odniesienia dla planowanej inwestycji.

W ocenie organu odwoławczego postępowanie wyjaśniające zostało przeprowadzone w sposób prawidłowy. Organ podkreślił, że załączone do decyzji wyniki analizy, w tym sugestie autorki analizy w zakresie sposobu ustalania w decyzji warunków nowej zabudowy, odzwierciedlają jasno i czytelnie efekty przeprowadzonej analizy w terenie, co do elementów, które mają istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy.

Zdaniem organu odwoławczego również zawarte w decyzji warunki nowej zabudowy, nie budzą jakichkolwiek zastrzeżeń, jako że znajdują one odzwierciedlenie w wynikach analizy, a w związku z tym brak jest podstaw do kwestionowania ich prawidłowości.

W ocenie organu II instancji w przedmiotowej sprawie, z uwagi na charakter zabudowy polegający na nadbudowie budynku frontowego, zasadnie przyjęto warunek o pozostawieniu bez zmian w stosunku do stanu istniejącego obowiązującej linii zabudowy, która jak wynika z analizy przebiega na dz. nr [...] w granicy z działką drogową. Organ odwoławczy podkreślił, że warunek ten został dodatkowo wzmocniony przez organ I instancji w pkt. II lit. f załącznika nr [...] do decyzji, gdzie ustalono konieczność usytuowania planowanej nadbudowy budynku frontowego w granicy m. in. z dz. drogową nr [...] (ul. [...]), a jednocześnie w decyzji (w tym w załączonych do niej wynikach analizy) dostatecznie uzasadniono odstąpienie od ustalenia tego parametru w odniesieniu do planowanej oficyny. Organ odwoławczy wskazał, że uwzględniono przy tym możliwą lokalizację tego budynku (tj. w głębi działki, za budynkiem frontowym, poza głównymi liniami zabudowy wzdłuż działek drogowych), jak i zaobserwowany swobodny układ zabudowy oraz brak wykształconych linii zabudowy w głębi działek na tyłach zabudowy frontowej.

W ocenie organu II instancji prawidłowo wyznaczono też dla planowanej inwestycji wskaźnik powierzchni zabudowy do powierzchni terenu, nawiązując do ustalonej w toku analizy średniej wartości tego wskaźnika w obszarze analizowanym, przy zastosowaniu treści § 5 ust. 1 rozporządzenia. Ponadto organ odwoławczy podkreślił, że ustalono też udział powierzchni biologicznie-czynnej, wypełniając tym samym wymóg z § 2 pkt 6 rozporządzenia w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz decyzji o ustaleniu warunków zabudowy. Zdaniem organu II instancji, określenie tego wskaźnika na poziomie 10% świadczy o istnieniu na tym terenie intensywnej zabudowy oraz niskim udziale powierzchni biologicznie-czynnej, przy jednoczesnym zawarciu w załączniku nr [...] do decyzji (w pkt. I ppkt.1 lit. f) dodatkowego nakazu maksymalnego zagospodarowania zielenią niezabudowanej części działki, co w ocenie organu, nie będzie prowadzić do naruszenia zastanego ładu przestrzennego w tym zakresie.

Zdaniem organu odwoławczego, brak jest także podstaw do kwestionowania sposobu ustalenia w decyzji szerokości elewacji frontowej nowej inwestycji, jako że w odniesieniu do planowanej nadbudowy frontowego budynku, z uwagi na charakter tego zamierzenia, parametr ten zasadnie pozostawiono na dotychczasowym istniejącym poziomie 10 m. Natomiast w odniesieniu do planowanej nowej zabudowy - oficyny, organ II instancji wskazał, że szerokość elewacji frontowej tego budynku wyznaczono przy uwzględnieniu głębokości niezabudowanej, zachodniej części podwórka tej nieruchomości, tj. przedziale od 5 m do 8 m. Tym samym w ocenie organu odwoławczego dopuszczone wartości tego parametru planowanej oficyny, nie wychodzą ponad wartości zaobserwowane u tego rodzaju zabudowy w badanym obszarze.

W ocenie organu II instancji, decyzja organu I instancji w zakresie, w jakim dotyczy ona wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej oraz geometrii dachów, tak w odniesieniu do planowanej nadbudowy budynku frontowego, jak i do planowanej budowy oficyny, nie zawiera żadnych uchybień. Zdaniem organu odwoławczego, w oparciu o wyniki analizy organ I instancji prawidłowo ustalił granice, do jakich możliwa jest realizacja inwestycji, a których przekroczenie, stanowiłoby naruszenie zasady dobrego sąsiedztwa oraz ładu przestrzennego.

Organ odwoławczy podzielił również stanowisko organu I instancji, zgodnie z którym planowana inwestycja dotycząca podniesienia elewacji tylnej budynku frontowego, realizacji lukarn w elewacji frontowej oraz okien w elewacji tylnej, nie mieści się w gabarytach zabudowy występującej w najbliższym sąsiedztwie terenu inwestycji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało przy tym, że organ I instancji odmawiając ustalenia warunków w tym zakresie, zasadnie odniósł się do najbliższego kontekstu przestrzennego kreowanego przez budynki w bezpośrednim sąsiedztwie terenu inwestycji, oraz znajdujące się w tym samym kwartale. Organ II instancji podzielił także pogląd, zgodnie z którym nawiązanie w tym zakresie do innej zabudowy o wyższych parametrach, a sytuowanej przy innych ulicach, prowadziłoby do wprowadzenia dodatkowej dominanty w przedmiotowym kwartale, naruszając ład przestrzenny w najbliższym sąsiedztwie. W oparciu zaś o wyniki analizy dotyczące wyjątkowości występowania w przedmiotowym kwartale lukarn, organ odwoławczy w pełni podzielił stanowisko organu I instancji o niedopuszczalności zastosowania tej formy architektonicznej w ramach planowanej nadbudowy budynku frontowego.

W ocenie Samorządowego Kolegium Odwoławcze ten sam najbliższy kontekst przestrzenny zezwala jednocześnie na dopuszczenie zmiany geometrii dachu budynku frontowego, poprzez podniesienie jego kalenicy do wysokości 15,3 m w celu zrównania jej z poziomem kalenicy bezpośrednio sąsiadującego budynku nr [...] na dz. nr [...], a tym samym ujednolicenia wysokości tych budynków, co nie będzie godzić w ład przestrzenny ukształtowany w pierzei ul. [...].

Zdaniem organu odwoławczego, brak również podstaw do zakwestionowania ustalonych w zaskarżonej decyzji parametrów wysokościowych planowanej oficyny bocznej, jako że organ I instancji wyznaczając wysokość jej elewacji frontowej, nawiązał do oficyn budynku na dz. nr [...], bezpośrednio sąsiadujących z terenem inwestycji, uwzględniając tym samym pożądany przy wyznaczaniu tych parametrów najbliższy kontekst przestrzenny.

Ponadto, w ocenie organu II instancji, geometria dachu tej nowej zabudowy została również ustalona z poszanowaniem najbliższego ładu, tj. w nawiązaniu do istniejących w obszarze analizowanym rodzajów dachów, kątów nachylenia połaci dachowych, zaś wysokość kalenicy oficyny ustalono z poszanowaniem obowiązującej w tym terenie zasady nieprzekraczania gabarytami oficyn (zwłaszcza wysokościowymi) gabarytów budynków frontowych.

Organ odwoławczy nadmienił również, że projekt wydanej w sprawie decyzji został pozytywnie uzgodniony z [...] Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków, na mocy postanowienia z dnia 24 grudnia 2015 r. (znak: [...]), zaś sama decyzja w swej treści zawiera wszystkie dodatkowe wytyczne, które w ocenie organu uzgodnieniowego winny być w niej ujęte. Zdaniem organu odwoławczego, nie ulega również wątpliwości, że właśnie w ramach kompetencji konserwatora zabytków, posiadającego wiadomości specjalne w powyższej materii, leży m.in. fachowa ocena, czy objęta wnioskiem nadbudowa budynku frontowego oraz budowa oficyny godzi w istniejący stan w terenie, czy też pozostaje dopuszczalna, a w związku z tym stanowisko tego organu, do którego właściwości należy badanie zgodności planowanej inwestycji z przepisami ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, pozostaje wiążące.

W ocenie organu II instancji - wbrew zarzutom odwołujących się - zaskarżona decyzja nie narusza także przepisu § 2 ust. 5 rozporządzenia w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, gdyż w ppkt. [...] załącznika nr [...] do decyzji organ I instancji zawarł warunki ochrony dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr współczesnej kultury, jakie inwestor winien spełnić na dalszych etapach procesu inwestycyjnego. Organ odwoławczy wskazał przy tym, że do decyzji w zakresie tym transponowano wytyczne Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków, które przybrały formę nakazów uwzględnienia zabytkowego charakteru przedmiotowego miejsca na etapie projektowania, zapewnienia nadzoru archeologicznego w toku prac ziemnych oraz uzyskania wyprzedzającego prace pozwolenia konserwatorskiego, a ponadto określono w niej warunki w zakresie ochrony środowiska i zdrowia ludzi, ochrony wód i gospodarki wodnej, ochrony powietrza i ochrony przed hałasem.

Dodatkowo zdaniem organu odwoławczego - wbrew twierdzeniom odwołujących się stron - organ I instancji nie zmarginalizował w zaskarżonej decyzji warunków w zakresie ochrony osób trzecich, jako że w pkt. II ppkt. [...] załącznika nr [...] do decyzji zawarł on ogólne wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich. Organ odwoławczy podkreślił przy tym, że sama decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowaniu terenu nie rodzi bowiem praw do terenu, jak również nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich, a stanowi jedynie o możliwości wykonania inwestycji planowanego rodzaju na przedmiotowej nieruchomości, określając jednocześnie wskazane przepisami prawa warunki, jakie inwestycja ta ma spełniać. Organ II instancji zaznaczył również, że dopiero na etapie postępowania w sprawie pozwolenia na budowę, badana będzie zgodność planowanego zamierzenia ze szczegółowymi przepisami technicznymi, w którym to strony, w ramach przysługujących im uprawnień określonych przepisami prawa budowlanego, będą mogły formułować zarzuty w kwestii dopuszczalnego usytuowania budynku w odniesieniu do działek sąsiednich i wpływu tej konfiguracji na ich prawa właścicielskie, w tym m.in. na ograniczenie dostępu światła w związku z budową oficyny.

W ocenie organu II instancji prawidłowo określono także warunki w zakresie gospodarowania odpadami, obligując inwestora do uregulowania usuwania odpadów w drodze indywidualnych umów z przedsiębiorstwem trudniącym się z ich wywozem, wskazując na aktualnie obowiązujące uregulowania prawne, tj. ustawę z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz.U. z 2013 r., poz. 21 z późn. zm.). W ocenie organu odwoławczego, takie określenie sposobu gospodarowania mediami wypełnia dyspozycję przepisu § 2 ust. 6 rozporządzenia w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, bez konieczności wymagania od inwestora na obecnym etapie procesu inwestycyjnego, legitymowania się takimi umowami.

Ponadto organ odwoławczy wskazał, że w kwestionowanej decyzji określono także warunki w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji, przy uwzględnieniu przeprowadzanego w tym zakresie uzupełniającego postępowania wyjaśniającego, tj. ponownej opinii Zarządcy Drogi usuwającej poprzednie rozbieżności w kwestii posiadania przez planowaną inwestycję dostępu do drogi publicznej (ul. [...]), jednoznacznie ustalając, że dla planowanej inwestycji taki dostęp istnieje i ma on charakter bezpośredni, co w ocenie organu świadczy o dostatecznym wykazaniu spełnienia przesłanki z art. 61 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p.

W ocenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w sposób dostateczny udokumentowano, że uzbrojenie w media jest wystarczające dla planowanego zamierzenia inwestycyjnego. Organ zaznaczył przy tym, że wprawdzie uzyskana w toku postępowania pierwszoinstancyjnego informacja dysponenta sieci elektrycznej zdezaktualizowała się, niemniej jednak w toku postępowania odwoławczego inwestorka, na wezwanie organu, przedłożyła aktualne (październik 2015 r.) oświadczenie dysponenta sieci elektrycznej, a nadto oświadczenia dysponentów sieci wodociągowej i kanalizacyjnej oraz sieci gazowej, z których wynika, iż dla projektowanego obiektu istnieje możliwość przyłączenia do ww. sieci, a to w ocenie organu odwoławczego pozwala jednoznacznie przyjąć, że objęta wnioskiem inwestycja będzie mieć zapewnione uzbrojenie w ww. media (spełnia wymóg z art. 61 ust. 1 pkt. 3 u.p.z.p.).

Organ odwoławczy dodał przy tym, że decyzja ta poprzedzona została postępowaniami uzgodnieniowymi, a nadto w toku postępowania uzyskano wymagane prawem opinie. Organ odwoławczy dodał przy tym, że w jego ocenie nie budzi wątpliwości, iż przedmiotowy teren, z uwagi na jego położenie nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych lub leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzeniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1 u.p.z.p.

Jednocześnie organ odwoławczy wskazał, że organ l instancji nie ustalił precyzyjnie ilości miejsc parkingowych dla przedmiotowej inwestycji. W decyzji zalecono jedynie, aby inwestor we własnym zakresie, poza pasami drogowymi dróg publicznych zapewnił miejsca postojowe w celu prawidłowego funkcjonowania przedmiotowej inwestycji, zamieszczając informację o podjęciu uchwały Rady Miasta Nr [...] z dnia 29 sierpnia 2012 r. w sprawie uchwalenia "Programu obsługi parkingowej dla Miasta K.", określającej politykę przestrzenną Gminy. Organ II instancji podał przy tym, że w decyzji tej zalecono również uwzględnienie wskazań zawartych w tej uchwale, w szczególności wytycznych w zakresie określania liczby miejsc postojowych i wskaźników liczby miejsc postojowych, wskazując, że zgodnie z ww. programem dla przedmiotowej lokalizacji i rodzaju zabudowy przyjmuje się wskaźnik liczby miejsc postojowych:

- od 0,5 do 1 miejsca postojowego na 1 mieszkanie

- 0,5 miejsca postojowego dla rowerów na 1 mieszkanie

- od 5 do 10 miejsc postojowych na 1000 m2 pow. użytkowej biur

- 0,5 miejsca postojowego dla rowerów na 1000 m2 pow. użytkowej biur

- nie mniej niż jedno miejsce postojowe na dany rodzaj obiektu.

W ocenie organu odwoławczego takie ustalenie liczby miejsc postojowych, wprowadzające jedynie zalecenie dla inwestora, a nie obowiązek, nie może zostać uznane za prawidłowe i dlatego też nie spełnia wymogów, jakie wynikają z przepisów § 2 pkt 6 rozporządzenia w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz decyzji o ustaleniu warunków zabudowy oraz art. 64 ust. 1 w zw. z art. 54 pkt 2 lit. c i d u.p.z.p., a także § 18 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 960 z późn. zm.). Organ II instancji wskazał przy tym, że zgodnie z przywołanymi przepisami konieczne jest stanowcze określenie ilości niezbędnych dla inwestycji miejsc postojowych, jako że w tym zakresie decyzja o warunkach zabudowy wiąże organ wydający pozwolenie na budowę. Samorządowe Kolegium Odwoławcze podkreśliło, że dokonało jednak uzupełnienia tego braku we własnym zakresie i mając na uwadze treść ww. uchwały Rady Miasta, ustaliło obowiązek zapewnienia przez inwestora ww. wymaganej liczby miejsc postojowych dla planowanej inwestycji, przy zastosowaniu wskazanych w rozstrzygnięciu wskaźników.

Odnosząc się do pozostałych zarzutów odwołujących się stron, organ odwoławczy podkreślił, że podobnie jak organ I instancji nie znalazł podstaw do uwzględniania wniosku o przeprowadzenie oględzin w terenie, wskazując że przepisy stanowiące podstawę rozstrzygnięcia, nie przewidują obowiązku przeprowadzenia oględzin tego terenu z udziałem stron postępowania, zaś wniosek stron o przeprowadzenie dodatkowych oględzin w sprawie, nie ma charakteru wiążącego. W ocenie organu odwoławczego w przedmiotowej sprawie nie zaistniała potrzeba przeprowadzenia dodatkowych oględzin, jako że znajdujący się w aktach sprawy dokument analizy, uzupełniony stosownie do uprzednich wskazań tego organu, charakteryzuje się dużą szczegółowością, wewnętrzną spójnością z odwołaniem się do dokonanych pomiarów i metody ich stosowania, a w związku z tym brak jest podstaw do kwestionowania prawidłowości i rzetelności przeprowadzonych na potrzeby analizy czynności.

Z kolei odnosząc się do zarzutów naruszenia art. 2 ust. 2 pkt 1, 2 i 5 u.p.z.p. poprzez nieuwzględnienie w decyzji wymagań w zakresie ochrony zdrowia i bezpieczeństwa ludzi oraz walorów architektonicznych inwestycji, jak też wymagań ładu przestrzennego, w tym urbanistyki i architektury, organ II instancji wskazał na ogólną zasadę akcentowaną w judykaturze, w myśl której niedopuszczalne jest dokonywanie przez organ oceny projektowanej inwestycji pod kątem jej zgodności z normami ogólnymi, np. chroniącymi ład przestrzenny czy walory architektoniczne i krajobrazowe (art. 1 ust. 2 pkt 1 i 2 u.p.z.p.), a w związku z tym decyzja odmowna powinna opierać się na wyraźnej sprzeczności z przepisem nakładającym expressis verbis jakieś ograniczenie, do których – w ocenie organu – z całą pewnością nie można zaliczyć powołanych norm ogólnych u.p.z.p.

Skargę na ww. decyzję wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, Spółdzielnia Mieszkaniowa [,...] oraz J. B.

Skarżący powtórzyli w treści skargi zarzuty podniesione uprzednio w odwołaniach od decyzji organu I instancji, podtrzymując w tym zakresie przedstawioną przez siebie argumentację na ich poparcie. Podkreślili przy tym, że organ II instancji nie odniósł się w uzasadnieniu decyzji do zarzutu naruszenia art. 10 § 1 k.p.a., tj. braku prawidłowego poinformowania strony o przebiegu postępowania oraz o możliwych środkach odwoławczych, naruszając tym samym w ocenie skarżących art. 107 § 3 w zw. z art. 140 k.p.a. Skarżący podnieśli również, że sam organ II instancji w zaskarżonej decyzji stwierdził, iż organ l instancji uwzględnił "większość zastrzeżeń organu odwoławczego", a tym samym - w ocenie skarżących - organ odwoławczy sam przyznał, iż organ l instancji nie wykonał wszystkich nakazów (wytycznych) zawartych w uprzednich decyzjach, jednocześnie stan ten w sposób nieuprawniony sankcjonując. Skarżący wskazali przy tym, że z treści zaskarżonej decyzji w żaden sposób nie wynika, które dokładnie zastrzeżenia nie zostały uwzględnione przez organ I instancji, co uniemożliwia stronie dokonanie weryfikacji, naruszając również art. 107 § 3 k.p.a.

Skarżący zauważyli również, że w decyzji z dnia 28 maja 2014 r., organ odwoławczy zakwestionował nieprawidłowe, zdaniem tego organu, przedłożenie przez inwestora nieaktualnej umowy odbioru odpadów z 2008 r., a jednocześnie w zaskarżonej decyzji usankcjonować sytuację, w której przedłożenie tego rodzaju umowy w ogóle nie jest konieczne (bowiem nie ma potrzeby ich przedkładania na tym etapie postępowania).

Skarżący zakwestionowali również skuteczność udzielenia przez wnioskodawczynię upoważnienia do działania w sprawie M. R. podnosząc, iż pismo z dnia 25 stycznia 2016 r., w ich ocenie, nie może być uznane za pismo udzielające upoważnienia osobie trzeciej do działania w sprawie, w następstwie czego należy przyjąć, iż inwestor nie uzupełnił braku przedłożenia stosownych dokumentów, co zdaniem skarżących powinno zostać uznane przez organ odwoławczy za niewypełnienie wymogu z art. 61 ust. 1 pkt. 3 u.p.z.p. Skarżący podnieśli również, że organ II instancji w ogóle nie odniósł się do zarzutu zawartego w piśmie z dnia 25 listopada 2015 r., gdzie wprost wskazano, iż w sprawie występuje podmiot nieistniejący, tj. Biuro Projektowo-Inwestycyjne [...] sp. z o.o., który w dniu 5 sierpnia 2015 r. został wykreślony z KRS. Tym samym, zdaniem skarżących, wątpliwości budzi, czy podmiot ten mógł skutecznie składać do sprawy jakiekolwiek dokumenty lub dowody.

W ocenie skarżących, błędna jest także teza, jakoby w sprawie nie było potrzeby przeprowadzenia oględzin, co faktycznie uniemożliwiło stronom przedstawienie w sposób bezpośredni organowi uwag oraz zastrzeżeń. Niezależnie od powyższego skarżący wskazali, że w ich ocenie inwestycja jaką dopuszcza zaskarżona decyzja, naruszać będzie ład przestrzenny w jej okolicy. Zdaniem skarżących, nowa zabudowa powinna być bowiem powiązana z budynkami w sąsiedztwie, co odnosić się powinno nie tylko do elewacji (części) frontowej nieruchomości, ale także do zabudowy oficyny. Skarżący podkreślili przy tym, że nowa zabudowa powinna uwzględniać sąsiednią zabudowę istniejącą (odnosić się do niej), czego w ich ocenie planowana zabudowa oficyny nie czyni. Zdaniem skarżących, organ odwoławczy w sposób zupełnie błędny zaakceptował sytuację, w której - pomimo, iż w kwartale, w którym planowana jest inwestycja, brak jest oficyn - można brać pod uwagę inne zupełnie kwartały, byle tylko "znaleźć pasujący" (posiadający oficynę). W ocenie skarżących zabudowa sąsiednich oficyn (w innych kwartałach), nie powinna bowiem wpływać na decyzję w zakresie analizowanego kwartału (miejsca planowanej inwestycji).

W ocenie skarżących, za błędny należy uznać pogląd organu odwoławczego (w ślad za organem l instancji), że na etapie postępowania o wydanie decyzji o warunkach zabudowy ochrona osób trzecich jest ograniczona, która w odczuciu skarżących wydaje się być wręcz marginalizowana. Zdaniem skarżących jest to ważne, bowiem decyzja o pozwoleniu na budowę w istocie ma na celu m.in. skonkretyzowanie "wytycznych" określonych w ramach decyzji o warunkach zabudowy, a skoro wytycznych tych w zasadzie brak, to właściwie organ pozostawia tę kwestię w ogóle nierozstrzygniętą.

Zdaniem skarżących, organ II instancji dopuścił się uchybień również w zakresie ustalenia wymaganych miejsc parkingowych, jako że zapis przez niego zastosowany jest niejasny oraz wewnętrznie sprzeczny. Z jednej strony wskazuje on konkretną ilość miejsc parkingowych w przeliczeniu na poszczególne lokale (i ich charakter: mieszkania, biura), z drugiej zaś (w ostatnim tirecie) wskazuje, iż "miejsc ma być nie mniej niż jedno na dany rodzaj obiektu". Skarżący wskazali przy tym, że z uzasadnienia decyzji nie wynika, jaki "rodzaj obiektu" miał na myśli organ odwoławczy – czy cały budynek, czy może jego części z podziałem na część mieszkalną i biurową.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie i podtrzymało w całości swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Skarga jest częściowo uzasadniona w zakresie wskazanym poniżej.

Podnieść należy, że stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2014 r. poz. 1647) oraz art. 134 § 1 w zw. z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r. poz. 718 z późn. zm., dalej jako: p.p.s.a.) sąd administracyjny dokonuje kontroli zaskarżonego aktu pod względem zgodności z prawem, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skarga wniesiona w niniejszej sprawie zasługuje na uwzględnienie, chociaż nie wszystkie zarzuty w niej podniesione są zasadne.

Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowi art. 61 ust. 1 u.p.z.p., zgodnie z którym wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia warunków określonych w tym przepisie.

Istotna, z punktu widzenia rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy jest ocena, czy stan faktyczny został należycie ustalony oraz, czy spełnione zostały przesłanki określone w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. Zgodnie bowiem z art. 54 pkt 2 lit. a w zw. z art. 64 ust. u.p.z.p. w decyzji o warunkach zabudowy określa się m.in. warunki i wymagania ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, w tym cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu. Zasada tzw. dobrego sąsiedztwa - wynikająca z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., której celem jest zagwarantowanie ładu przestrzennego, określonego w art.2 pkt 1 u.p.z.p. jako takie ukształtowanie przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia w przyporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, gospodarczo-społeczne, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno-estetyczne, wymaga dostosowania nowej zabudowy do wyznaczonych przez zastany w danym miejscu stan dotychczasowej zabudowy, cech i parametrów o charakterze urbanistycznym (zagospodarowanie obszaru) i architektonicznym (ukształtowanie wzniesionych obiektów). Wyznacznikiem spełnienia ustawowego wymogu są faktyczne warunki panujące do tej pory na konkretnym obszarze (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 czerwca 2011 r., sygn. akt II OSK 1095/10, z dnia 7 kwietnia 2009 r., sygn. akt II OSK 503/08, z dnia 26 lipca 2013 r., sygn. akt II OSK 728/12, z dnia 22 października 2013 r., sygn. akt II OSK 1173/12, z dnia 14 października 2014 r., sygn. II OSK 817/13, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Wskazać należy, że zgodnie z § 3 rozporządzenia 2003 r. wymagania dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu ustala się na podstawie analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 u.p.z.p. Analizę przeprowadza się dla obszaru wyznaczonego wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p., w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów. Zasadą jest, że ww. wartości, o których jest mowa dalej, ustala się na poziomie wartości średniej dla obszaru analizowanego, co wynika z § 5 ust. 1, § 6 ust. 1, § 7 ust. 1-3, § 8 rozporządzenia z 2003 r. Nie może jednak budzić wątpliwości również to, że w niektórych przypadkach możliwe jest ustalenie określonych parametrów odmiennie, niż wartości średnie wynikające z przeprowadzonej analizy. Możliwość taką dają: § 5 ust. 2 w odniesieniu do wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu, § 6 ust. 2 w odniesieniu do wyznaczenia innej szerokości elewacji frontowej i § 7 ust. 4 w odniesieniu do wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki. Podkreślenia jednak wymaga, że ustalenie tych parametrów w innej wartości niż średnia istniejąca na obszarze analizowanym, dopuszczalne jest tylko w przypadku, gdy taka konieczność wynika z analizy, o której mowa w § 3 ust. 1 rozporządzenia z 2003 r., a analiza sporządzona jest w sposób prawidłowy. W konkretnym przypadku możliwe jest więc rozstrzygnięcie specyficzne, uwzględniające uwarunkowania zaistniałe na terenie obszaru urbanistycznego w kontekście zamierzenia przedstawionego we wniosku, ale wymaga to szczegółowego uzasadnienia, które musi być zamieszczone w decyzji organu rozstrzygającego sprawę. Wnioski do takiego rozstrzygnięcia powinny przy tym wynikać z analizy urbanistycznej obejmującej cały obszar, wyznaczony zgodnie z § 3 rozporządzenia z 2003 r. Odstępstwo należy zatem umotywować, powołując się na konkretne okoliczności zawarte w analizie, z których obiektywnie wynika konieczność innego ustalenia danego parametru na podstawie średniej wartości wyliczonej z obszaru analizowanego.

Zasadnicza przyczyna uchylenia kwestionowanej decyzji SKO nie została wskazana przez skarżącego w jego skardze adresowanej do WSA w Krakowie. Po zapoznaniu się z treścią kwestionowanych decyzji Sąd stwierdził, że nie podziela stanowiska SKO, iż organ I instancji transponując do treści decyzji wnioski Analizatora, należycie uzasadnił zaakceptowanie wskazanych w niej warunków gabarytów planowanej zabudowy. W tym przypadku, konkretne zastrzeżenia Sądu wzbudza szerokości elewacji frontowej planowanej oficyny. W pkt II c "Warunków zabudowy" stanowiących załącznik Nr [...] do kontrolowanej decyzji organu I instancji jest mowa o tym, że

"c. Szerokość elewacji frontowej.

Dla istniejącej i nowej zabudowy na działce wnioskowanej nr [...] ustala się :

1. Dla istniejącego budynku frontowego:

szerokość elewacji frontowej pozostaje bez zmian, ze względu na charakter inwestycji, która w obrysie szerokości istniejącej zabudowy (na dzień sporządzenia analizy szerokość frontowej budynku wynosi ok. 10,0 m - ustalona orientacyjnie na podstawie dostępnych geodezyjnych), tj. na poziomie 10,0 m,

2. Dla nowej zabudowy:

- wyznacza się szerokość elewacji frontowej od 5,0 m do 8,0 m tj. maksymalnie do pełnej głębokości niezabudowanej zachodniej części (podwórka) działki (na dzień wydania decyzji wartość ta wynosi ok. 8,0 m - wielkość orientacyjna ustalona na podstawie dostępnych materiałów geodezyjnych). Precyzyjną wielkość powyższego parametru tj. głębokość niezabudowanej zachodniej części (podwórka) działki nr [...] należy ustalić na etapie sporządzania projektu budowlanego. Szerokość tę wyznaczono zgodnie z § 6. ust. 2 rozporządzenia".

Z kolei, zgodnie z treścią przywołanego przepisu § 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588):

"1. Szerokość elewacji frontowej, znajdującej się od strony frontu działki, wyznacza się dla nowej zabudowy na podstawie średniej szerokości elewacji frontowych istniejącej zabudowy na działkach w obszarze analizowanym, z tolerancją do 20%. 2. Dopuszcza się wyznaczenie innej szerokości elewacji frontowej, jeżeli wynika to z analizy, o której mowa w § 3 ust. 1.

W tym miejscu trzeba zauważyć, że co prawda elewacja frontowa planowanej oficyny nie znajduje się od frontu działki, co jednak nie oznacza, że organ może pozostawić poza sferą swoich ustaleń szerokość oficyny tego zamierzanego przedsięwzięcia. W przekonaniu Sądu, skoro decyzja ma ustalać warunki zabudowy, to w przypadku gabarytów takich jak szerokość elewacji "frontowej" przedmiotowej oficyny - gabaryty te powinny być sprecyzowane konkretnie a ewentualna dopuszczalna rozbieżność/względność tego wymiaru nie powinna oznaczać wręcz dowolności. Sformułowanie szerokości elewacji "frontowej" przedmiotowej oficyny jako mieszczącej się w przedziale od 5m. - do 8 m. Sąd ocenia jako zbyt niedookreślone i pozostawiające za duże uznanie/margines swobody po stronie potencjalnego inwestora. Skoro punktem wyjścia jest szerokość 5 m. to wielkość 3 m. jako dodatkowa wobec wyjściowych pięciu m., w znaczeniu "do 8 m." - zbyt relatywizuje omawiany parametr. Trzeba bowiem zauważyć w tym miejscu, że to organ ustala warunki zabudowy a nie wnioskodawca. Jednocześnie uzasadnienie tak określonej szerokości wydaje się być ogólnikowe i niezrozumiałe w zakresie górnej granicy w postaci 8 m. Nawet jeżeli się przyjmie, że ta głębokość, o której jest mowa w decyzji ma 8 m. (teoretycznie może mieć więcej lub mniej) to organ nie wyjaśnia, dlaczego taka rozpiętość przedmiotowej szerokości elewacji frontowej omawianej oficyny ma miejsce w realiach sprawy z punktu widzenia zasady dobrego sąsiedztwa. Kwesta ta powinna być wyjaśniona przez organ II instancji w ramach możliwości dowodowych jakie mu daje art. 136 k.p.a. m.in.. przez wyjaśnienia wnioskodawcy i odpowiednie uzupełnienie wymaganej dokumentacji w tym zakresie przez analizatora, o ile w sprawie nie zaistnieją okoliczności wskazujące na powinność zachowania przez SKO wymogów zasady dwuinstancyjność postępowania administracyjnego (art. 15 k.p.a.)

Wskazane naruszenie prawa posiada wymiar materialny mający wpływ dla wyniku sprawy. Trzeba się także zgodzić, ze skarżącym, że organ I i II instancji naruszyły zasady postępowania administracyjnego, w tym art. 107 § 3 k.p.a. a także zasadę prawdy materialnej, gdyż nie ustaliły jednoznacznie wszystkich okoliczności faktycznych i prawnych sprawy, co wpłynęło istotnie na jej wynik.

Skład rozpoznający sprawę podziela tezy orzecznictwa sądowego podnoszące, że "Ustawodawca, choć sformułował w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. zasadę dobrego sąsiedztwa, nie przyznał prymatu zabudowie znajdującej się bezpośrednio przy działce, na której ma powstać nowa zabudowa, lecz nakazał organom administracji publicznej odwołać się do całości obszaru objętego analizą. Przy ustalaniu konkretnego rozwiązania architektonicznego obowiązujące przepisy nie tylko u.p.z.p., ale i rozporządzenia z 2003 r., nie nakazują, by pod uwagę brać tylko budynki o tym samym przeznaczeniu (np. usługowym, produkcyjnym czy mieszkaniowym). Kontynuacja funkcji nie ogranicza się tylko do obiektu tożsamego z obiektami istniejącymi"(tak WSA w Olsztynie w wyroku z dnia 13 września 2016 r., sygn. akt II SA/Ol 403/16). Jednocześnie Sąd podziela stanowisko SKO a także organu I instancji i ich zawartą w ich decyzjach argumentacje, bez zbędnego jej powtarzania, że obszar analizy urbanistyczno-architektonicznej sporządzanej dla potrzeb kontrolowanej sprawy został ustalony zgodnie z prawem, adekwatnie do istniejących realiów. Z uwagi na powyższe Sąd stwierdza, że planowane przedsięwzięcie, w tym zamierzano budowa oficyny mieści się w kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. Problem tylko tkwi w prawidłowym, zgodnym z prawem określaniu szerokości elewacji frontowej tej oficyny.

Pozostałe zawarte w decyzji warunki nowej zabudowy, nie budzą zastrzeżeń Sądu. Warunki te ustalił w ramach swojej władczej kompetencji właściwy organ i jednocześnie znajdują odzwierciedlenie w wynikach analizy, brak było zatem podstaw do kwestionowania ich prawidłowości.

Jak wynika z treści skargi, skarżący kwestionuje ustalenia Kolegium w przedmiocie prawidłowości ujętych w kontrolowanej decyzji warunków gospodarowania odpadami. W ocenie Sądu przedmiotowe określenie gospodarowania mediami wypełnia dyspozycję przepisu § 2 ust. 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz decyzji o ustaleniu warunków zabudowy (Dz.U. z 2003 r., Nr 164, poz.1589). Ze stwierdzenia sformułowanego uprzednio w decyzji SKO ponoszącego, że w aktach sprawy znajduje się nieaktualna umowa w sprawie odbioru odpadów, nie można wyciągać wniosku, że w sprawie dla potrzeb wydania decyzji niezbędna jest aktualna umowa w tym przedmiocie.

Zgodnie z art 54 u.p.z.p. określającym elementy decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego i mającym zastosowanie do decyzji o warunkach zabudowy: "Decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego określa:

1) rodzaj inwestycji;

2) warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, a w szczególności w zakresie:

a) warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego,

b) ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej,

c) obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji,

d) wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich,

e) ochrony obiektów budowlanych na terenach górniczych;

3) linie rozgraniczające teren inwestycji, wyznaczone na mapie w odpowiedniej skali, z zastrzeżeniem art. 52 ust. 2 pkt 1"

Z kolei art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p., określający przesłanki wydania decyzji o warunkach zabudowy, stwierdza m.in., że wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków (.....): "istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego".

Natomiast art. 61 ust. 5 u.p.z.p. stanowi, że " Warunek, o którym mowa w ust. 1 pkt 3, uznaje się za spełniony, jeżeli wykonanie uzbrojenia terenu zostanie zagwarantowane w drodze umowy zawartej między właściwą jednostką organizacyjną a inwestorem".

Z kolei w § 2 ust. 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz decyzji o ustaleniu warunków zabudowy (Dz.U. z 2003 r., Nr 164, poz.1589) prawodawca stwierdza, że "ustalenia dotyczące obsługi w zakresie komunikacji i infrastruktury technicznej zapisuje się w szczególności poprzez określenie sposobu zaopatrzenia w wodę, energię elektryczną i cieplną, środki łączności, odprowadzania ścieków i gospodarowania odpadami, a także określenie dostępu do drogi publicznej oraz wymaganej ilości miejsc parkingowych".

Z systemowego zestawienia treści powyższych przepisów w odniesieniu do zagadnień związanych z gospodarką odpadami wynika, że w odniesieniu do gospodarowania odpadami nie obowiązuje wymóg zagwarantowania jej w drodze umowy zawartej między właściwą jednostką organizacyjną a inwestorem, a wystarczające jest wskazanie sposobu gospodarowania tymi odpadami. W ocenie Sądu zatem prawidłowo określono warunki w zakresie gospodarowania odpadami, obligując inwestora do uregulowania usuwania odpadów w drodze indywidualnych umów z przedsiębiorstwem trudniącym się z ich wywozem, wskazując na aktualnie obowiązujące uregulowania prawne, tj. ustawę z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz.U. z 2013 r., poz. 21 z późn. zm.). Zdaniem Sądu, takie określenie sposobu gospodarowania mediami wypełnia dyspozycję przepisu § 2 ust. 6 rozporządzenia w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, bez konieczności wymagania od inwestora na obecnym etapie procesu inwestycyjnego, legitymowania się umowami w tej sprawie. Zdaniem Sądu, Organ II instancji prawidłowo stwierdził, że zgodnie z przywołanymi przepisami konieczne jest "stanowcze" określenie ilości niezbędnych dla inwestycji miejsc postojowych, jako że w tym zakresie decyzja o warunkach zabudowy wiąże organ wydający pozwolenie na budowę. Brak ten został uzupełniony przez organ z uwzględnieniem treści ww. uchwały Rady Miasta, w sposób adekwatny dla charakteru postanowień decyzji o warunkach zabudowy i przywołanej uchwały. Sąd nie dopatruje się w tym omawianym postanowieniu SKO wewnętrznej sprzeczności o jakiej jest mowa w skardze.

Wbrew twierdzeniom Skarżących, zdaniem Sądu, Kolegium uwzględniło zarzut odwołania, dotyczący zapewnienia stronom należytego udziału w postępowaniu, stosownie do art. 10 k.p.a. Przeprowadzenie oględzin w realiach prawnych i faktycznych kontrolowanej sprawy nie jest konieczne, kwestie wątpliwe rozstrzygane są w ramach procedury wyjaśniającej, opartej na instytucji analizy urbanistyczno-architektonicznej specjalnie sporządzonej dla potrzeb wydawania decyzji o warunkach zabudowy. W sprawie nie zaistniały, zdaniem Sądu, jakieś okoliczności szczególne uzasadniające zarządzenie przez organ oględzin.

Sąd jest także zdania, że złożone do akt sprawy oświadczenie A. C., z którego wynika, że udzieliła ona upoważnienia do działania w sprawie M. R., pozostaje wystarczające, zgodnie z zasadami odnoszącymi się do instytucji pełnomocnictwa, do stwierdzenia, że ww. osoba trzecia miała umocowanie do złożenia stosownej dokumentacji do akt, skoro ww. oświadczenie pochodzi od samej mocodawczyni – ww. inwestorki. Sąd wyjaśnia także, że zgromadzona w aktach sprawy przez Kolegium dokumentacja, wykazuje, iż Biuro Projektowo-Inwestycyjne [...] sp. z o.o., została przejęta przez Biuro Projektowo-Realizacyjne "[...]" sp. z o.o., z którym to połączeniem nastąpiło przeniesienie całego majątku spółki przejmowanej. Kolegium, po powzięciu wiadomości o powyższym przekształceniu podmiotowym, włączyło ww. następcę prawnego w poczet stron postępowania.

Sąd zauważa, że w dniu 4 października 2016 r. do WSA w Krakowie wpłynęło pismo uczestnika - Zarządu Budynków Komunalnych, w którym uczestnik informuje, że nieruchomość położona przy ul. [...] w K. (działka ewidencyjna nr [...]), znajdująca się w obszarze oddziaływania planowanego zamierzenia inwestycyjnego pozostaje w zarządzie uczestnika - Zarządu Budynków Komunalnych ( jednostka organizacyjna Gminy Miejskiej). Z akt zgromadzonych w postępowaniu, z którymi pełnomocnik zapoznał się w dniu 26 września 2016 roku wynika, że uczestnikiem postępowania jest J.D. - dotychczasowy kurator spadku po zmarłym H. N. W toku postępowania nastąpiła zmiana osoby pełniącej funkcję kuratora spadku. Na mocy postanowienia Sądu Rejonowego dla Krakowa - Śródmieścia (kopia w załączeniu) z dnia 3 grudnia 2014 r. (sygn. akt [...]), które uprawomocniło się z dniem 3 lutego 2015 roku B. P. została ustanowiona kuratorem spadku po H. N., synu S. i E. zmarłym w dniu 24 marca 1992 r. w N.. Tę okoliczność uczestnik stawia pod rozwagę Sądu. W odniesieniu do ww. pisma z dnia, w którym jest podnoszone, że kurator spadku po H. N. nie brał udział w postępowaniu administracyjnym, Sąd zwraca uwagę, że brak udziału strony bez jej winy w postępowaniu administracyjnym stanowi przesłankę do wznowienia postępowania w trybie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. a wniesienie tego zarzutu przed sadem może mieć miejsce w drodze aktywności tylko tej strony lub jej pełnomocnika lub przedstawiciela–która bez winy nie brała udziału w tym postępowaniu. Podmioty trzecie nie mogą skutecznie przed Sądem czerpać skutków prawnych z brzmienia art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Zasadą jest, że prawami procesowymi rozporządza strona postępowania. Do jej wyłącznej oceny ustawodawca zostawił też podjęcie obrony w sytuacji pozbawienia jej – bez własnej winy – udziału w postępowaniu. Stanowi o tym art. 147 k.p.a. stwierdzając, że "wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 i 145a k.p.a. następuje na żądanie strony". Treść cytowanego wyżej przepisu, a także wymieniona wyżej "zasada rozporządzalności prawami procesowymi przez stronę" ma przesądzające znaczenie dla wykładni art. 145 § 1 pkt 1 lit. b/ P.p.s.a. Tak więc jeżeli strona, która została pozbawiona udziału w postępowaniu administracyjnym nie wniesie skargi, nie można wbrew jej stanowisku uznać, że zaistniała w sprawie okoliczność uzasadniająca wznowienie postępowania, na podstawie art. 154 § 1 pkt 4 k.p.a. i uchylić zaskarżoną z innych powodów i przez inne strony decyzję z przyczyny wskazanej w art. 145 § 1 pkt 1 lit. b/ p.p.s.a.(Tak NSA w wyroku z dnia 10 lutego 2011r., sygn. akt 277/10). Okoliczność o jakiej jest mowa w ww. piśmie powinna być rozważona przez SKO przy ustalaniu kręgu stron postępowania.

W tym stanie rzeczy Sąd - na podstawie art. 145 § 1 lit. A i c) p.p.s.a. - uchylił zaskarżoną decyzję. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.