Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 1711/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-12-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6052 Akty stanu cywilnego
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marzena Milewska- Karczewska, Sędziowie sędzia WSA Małgorzata Małaszewska – Litwiniec, asesor WSA Anna Sidorowska- Ciesielska (spr.), Protokolant referent Katarzyna Matecka - Caban, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 grudnia 2019 r. sprawy ze skargi M. S. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zmiany nazwiska oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z [...] kwietnia 2019 r. nr [...] Wojewoda [...], po rozpatrzeniu odwołania M. S. (dalej: "skarżąca"), utrzymał w mocy decyzję Kierownika Urzędu Stanu Cywilnego [...] z [...] lutego 2019 r., nr [...] uchylającą ostateczną decyzję Kierownika Urzędu Stanu Cywilnego [...] z [...]lipca 2016 r., nr [...] i orzekającą o odmowie zmiany nazwiska małoletniego J. A., na nazwisko S. .

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ przytoczył następujące okoliczności faktyczne i prawne sprawy:

W dniu 14 marca 2016 r. do Kierownika Urzędu Stanu Cywilnego [...] wpłynął wniosek skarżącej w sprawie zmiany nazwiska małoletniego syna J. A. na nazwisko S. . Do wniosku strona załączyła m.in. wyrok Sądu pierwszej instancji [...] , Wydział w [...] w [...] z dnia [...] grudnia 2015 r., sygn. [...] , wraz z jego urzędowym tłumaczeniem na język polski, o przyznaniu matce małoletniego J. A. wyłącznej władzy rodzicielskiej nad synem oraz ustaleniu stałego miejsca pobytu i zamieszkania małoletniego syna przy matce.

Wobec tego, że zagraniczne orzeczenie było niekompletne i nie zawierało klauzuli prawomocności, Kierownik USC pismem z 25 kwietnia 2016 r. zwrócił się do wnioskodawczyni o uzupełnienie wniosku. W dniu [...] czerwca 2016 r. wyrok w żądanej formie i jego urzędowe tłumaczenie na język polski zostały przez stronę nadesłane i wniosek został uzupełniony.

Kierownik Urzędu Stanu Cywilnego [...] decyzją z dnia [...] lipca 2016 r., nr [...] , orzekł zmianę nazwiska małoletniego J. A. na nazwisko S. . W dniu 14 marca 2017 r. do Kierownika USC wpłynął wniosek T. A. , ojca małoletniego J. S. , o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji oraz samo odwołanie. Organ odwoławczy na podstawie wyjaśnień strony oraz informacji przekazanych przez Sąd Rejonowy [...] i [...] , [...] Wydział Rodzinny i Nieletnich ustalił, że przed tym sądem od 22 marca 2013 r. toczy się z wniosku M. H. S. oraz z wniosku T. B. A. postępowanie o pozbawienie władzy rodzicielskiej nad małoletnim J. A. Ponadto w odpowiedzi na wezwanie organu II instancji T. B. A. stwierdził, że jego wystąpienie przekazane Wojewodzie [...] przez organ I instancji stanowi w istocie wniosek o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją Kierownika Urzędu Stanu Cywilnego [...] z [...] lipca 2016 r.

Postanowieniem z [...] maja 2017 r. Kierownik USC wznowił postępowanie w tej sprawie, a następnie decyzją z dnia [...] sierpnia 2017 r. uchylił własną decyzję z [...]lipca 2016 r. o zmianie nazwiska małoletniego J. A. na nazwisko S. Na skutek złożonego przez skarżącą odwołania decyzja z [...] sierpnia 2017 r. została uchylona decyzją Wojewody [...] z dnia [...] października 2017 r. i sprawa została przekazana do ponownego rozpoznania. Kierownik USC decyzją z [...] lutego 2018 r. ponownie uchylił własną decyzję z [...] lipca 2016 r. i odmówił zmiany nazwiska małoletniego syna stron. Matka dziecka wniosła odwołanie od przedmiotowej decyzji. Wojewoda [...] decyzją z [...] czerwca 2018 r. uchylił decyzję organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania bowiem w ocenie Wojewody [...] T. A. nie udokumentował w sposób należyty okoliczności pozyskania wiedzy o zmianie nazwiska małoletniego syna.

Po ponownym rozpoznaniu sprawy, Kierownik USC postanowieniem z [...] sierpnia 2018 r. przedmiotowe postępowanie wznowił z urzędu, a następnie decyzją z [...] września 2018 r. uchylił własną decyzję z dnia [...] lipca 2016 r. i jednocześnie orzekł o odmowie zmiany nazwiska małoletniego J. A. na nazwisko S. Od decyzji odwołanie wniosła skarżąca, na skutek którego Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] listopada 2018r. uchylił w całości decyzję Kierownika USC i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania, ponieważ organ pierwszej instancji nie zbadał przesłanek formalnych wznowienia postępowania.

Kierownik Urzędu Stanu Cywilnego [...] postanowieniem z [...] grudnia 2018 r. odmówił wznowienia postępowania w przedmiotowej sprawie na wniosek T. A. uznając, że wskazane przez stronę okoliczności w jakich dowiedział się o zmianie nazwiska małoletniego syna, które miały miejsce podczas rozprawy sądowej w dniu 27 lutego 2017 r., nie zostały przez stronę udowodnione właściwym materiałem dowodowym. Kierownik Urzędu Stanu Cywilnego [...] postanowieniem z [...] stycznia 2019 r. przedmiotowe postępowanie wznowił z urzędu. Organ ten wskazał, że pomimo wezwań T. B. A. nie udowodnił daty, w jakiej dowiedział się o przyczynie wznowienia ww. postępowania w trybie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., dlatego omawiane postępowanie administracyjne należało wznowić z urzędu na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Nowymi okolicznościami, nieznanymi organowi I instancji w chwili wydawania decyzji z [...] lipca 2016 r., było m.in. postanowienie Sądu Rejonowego [...] i [...]w [...] , IV Wydział Rodzinny i Nieletnich z [...] kwietnia 2016 r., sygn. akt [...] oddalające wniosek M. H. S. o stwierdzenie braku jurysdykcji krajowej do rozpoznania sprawy o pozbawienie władzy rodzicielskiej ojca dziecka T. B. A. nad małoletnim J.A.. Następnie Kierownik USC [...] decyzją z [...]września 2018 r., uchylił decyzję ostateczną własną z [...] lipca 2016 r. i orzekł o odmowie zmiany nazwiska małoletniego J. A., syna T. B. A. i M. H. z domu B. , ur. [...] stycznia 2008 r. w [...] , na nazwisko S. . W wyniku odwołania wniesionego przez skarżącą, Wojewoda [...] decyzją z [...] listopada 2018 r., uchylił decyzję Kierownika Urzędu Stanu Cywilnego [...] i przekazał mu sprawę do ponownego rozpatrzenia. Zdaniem organu odwoławczego, organ I instancji nie mógł w jednym postanowieniu orzec o odmowie wznowienia postępowania w sprawie zmiany nazwiska małoletniego J. A. (obecnie S. ) na wniosek T. B. A. , złożony w trybie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. i jednocześnie wznowić to postępowanie z urzędu na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. W ten sposób wnioskodawca został bowiem pozbawiony prawa do złożenia zażalenia określonego w art. 149 § 4 k.p.a.

Postanowieniem z [...] grudnia 2018 r. Kierownik USC [...] odmówił wznowienia na wniosek T. B. A. postępowania zakończonego ostateczną decyzją własną z [...] lipca 2016 r. orzekającą o zmianie nazwiska małoletniego J. A. na nazwisko S. , ponieważ wnioskodawca nie udowodnił daty, w jakiej dowiedział się o powyższej decyzji. Postanowienie to w związku z niewniesieniem zażalenia przez strony jest ostateczne i prawomocne.

Następnie [...] stycznia 2019 r. organ I instancji wydał postanowienie o wznowieniu z urzędu, na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., postępowania dotyczącego zmiany nazwiska małoletniego J. A. (obecnie S.). Na jaw wyszły bowiem nowe, istotne dla sprawy okoliczności, które nie były znane organowi w chwili wydawania rozstrzygnięcia w tej sprawie, tj. toczące się z wzajemnych wniosków M. H. S. i T. B. A. w Sądzie Rejonowym [...] - [...] i [...] w [...] od 2013 r. postępowanie o pozbawienie rodziców władzy rodzicielskiej nad synem.

Decyzją z [...] lutego 2019 r. Kierownik Urzędu Stanu Cywilnego [...] uchylił ostateczną decyzję własną z [...] lipca 2016 r. i orzekł o odmowie zmiany nazwiska małoletniego J. A. , ur. [...] stycznia 2008 r. w [...] , syna T. B. A. i M. H. z domu B. na nazwisko S. Organ I instancji stanął na stanowisku, że fakt prowadzenia z wniosków T. B. A. i M. H. S. przez Sąd Rejonowy [...] - [...] i [...] w [...] od 2013 r. postępowania o wzajemne pozbawienie rodziców małoletniego J. A. (obecnie S.) władzy rodzicielskiej jest negatywną przesłanką do uznania wyroku Sądu Pierwszej Instancji [...] , Wydział w [...] w [...] [...] z [...] grudnia 2015 r. przyznającego M. H. S wyłączną opiekę rodzicielską nad małoletnim J. A. oraz ustalającego miejsce pobytu i zamieszkania małoletniego przy matce.

Odwołanie od tej decyzji wniosła skarżąca. Wojewoda [...] utrzymując w mocy decyzję Kierownika Urzędu Stanu Cywilnego [...] z [...] lutego 2019 r., wskazał, że w tej sprawie wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody, istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję, o których mowa w art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. Przy czym, wznowić postępowanie należy także wtedy, gdy wprawdzie nowe dowody powstaną po wydaniu decyzji, ale ujawnione równocześnie zostaną wynikające z nich nowe istotne dla sprawy okoliczności faktyczne istniejące w dniu wydawania decyzji, a o których organ nie wiedział. W pierwszej kolejności należy wskazać na postanowienie Sądu Apelacyjnego w [...] Wydział [...] Cywilny z [...] maja 2018 r., sygn. akt [...] oddalające zażalenie M.H. S. na postanowienie Sądu Okręgowego w [...] z [...] grudnia 2017 r., sygn. akt I [...]odmawiające uznania za skuteczne na obszarze RP orzeczenia Sądu Pierwszej Instancji [...], Wydział w [...]w [...], nr [...] z [...]grudnia 2015 r. w przedmiocie przyznania M. H. G. wyłącznej opieki rodzicielskiej nad małoletnim synem J. A. oraz ustalenia jego miejsca pobytu i zamieszkania przy matce, które to orzeczenie dało podstawę Kierownikowi Urzędu Stanu Cywilnego [...] do wydania decyzji z [...] lipca 2016 r., nr [...] uwzględniającej wniosek M. S. o zmianę nazwiska małoletniego J. A. na nazwisko S.Z uzasadnienia postanowienia Sądu Apelacyjnego w [...] Wydział [...] Cywilny z [...] maja 2018 r., sygn. akt [...] wynika bowiem, że zaistniała negatywna przesłanka do uznania skuteczności ww. orzeczenia sądu państwa członkowskiego Unii Europejskiej, wymieniona w art. 23 lit. C Rozporządzenia Rady (WE) nr 2201/2003 z dnia 27 listopada 2003 r. dotyczącego jurysdykcji oraz uznawania i wykonywania orzeczeń w sprawach małżeńskich oraz w sprawach dotyczących odpowiedzialności rodzicielskiej, uchylającym rozporządzenie (WE) nr 1347/2000 dalej: Rozporządzenie nr 2201/2003), zgodnie z którym orzeczenia dotyczącego odpowiedzialności rodzicielskiej nie uznaje się, jeżeli zostało wydane zaocznie, jeśli osobie nieobecnej nie doręczono pisma wszczynającego postępowanie lub pisma równorzędnego w czasie i w sposób umożliwiający jej przygotowanie obrony, chyba że zostanie ustalone, że taka osoba jednoznacznie zgadza się z orzeczeniem. Skarżąca nie podała bowiem w postępowaniu przed Sądem Pierwszej Instancji [...] - [...] , Wydział w [...] w [...]właściwego adresu zamieszkania ojca małoletniego J. A. – T. B. A., w efekcie czego nie został on skutecznie powiadomiony o piśmie wszczynającym postępowanie w sprawie zakończonej orzeczeniem nr [...] z [...] grudnia 2015 r. Niewątpliwie ustalenia te należy uznać za nowe, istotne okoliczności faktyczne, istniejące przed datą wydania przez Kierownika Urzędu Stanu Cywilnego [...] decyzji ostatecznej z [...] lipca 2016 r., nr [...], o których istnieniu gdyby organ wiedział, to nie uwzględniłby wniosku M. H. S. w przedmiocie zmiany nazwiska małoletniego J. A. (obecnie S. ). Jak wynika bowiem z uzasadnienia postanowienia Sądu Rejonowego [...] - [...] i [...] w [...] z [...] kwietnia 2016 r., sygn. akt [...] oddalającego wniosek skarżącej o stwierdzenie braku jurysdykcji krajowej w sprawie o pozbawienie T. B. A. władzy rodzicielskiej nad małoletnim J. A. z wniosku matki dziecka i o pozbawienie skarżącej władzy rodzicielskiej nad małoletnim J. A. z wniosku ojca dziecka T. A. w dacie wydawania przez Kierownika Urzędu Stanu Cywilnego [...] decyzji z [...] lipca 2016 r., w przedmiocie zmiany nazwiska małoletniego J. A. na nazwisko S. posiadał ograniczoną władzę rodzicielską nad synem. Zgodnie zaś z art. 9 ust. 2 w zw. z art. 8 ust. 2 ustawy z dnia 17 października 2008 r. o zmianie imienia i nazwiska (Dz. U. z 2016 r. poz. 10 ze zm.), zmiana nazwiska małoletniego dziecka na wniosek jednego przedstawiciela ustawowego jest możliwa wyłącznie za zgodą drugiego przedstawiciela ustawowego, chyba że nie ma on pełnej zdolności do czynności prawnych lub jest pozbawiony władzy rodzicielskiej albo nie żyje. Posiadanie przez jedno z rodziców ograniczonej władzy rodzicielskiej nad dzieckiem skutkuje koniecznością wyrażenia przez niego zgody na zmianę nazwiska dziecka, a w przypadku braku porozumienia między rodzicami - zastąpienia jej przez zezwolenie sądu opiekuńczego (art. 8 ust. 3 ustawy o zmianie imienia i nazwiska). Jako, że w świetle prawa polskiego T. B. A. posiada ograniczoną władzę rodzicielską nad małoletnim synem J. A. , to jednocześnie przysługuje mu przymiot strony w postępowaniu administracyjnym dotyczącym zmiany nazwiska małoletniego J. A., a brak jego zgody na zmianę nazwiska syna uniemożliwia wydanie pozytywnej decyzji w tym zakresie. Wbrew twierdzeniom skarżącej, kompetencje do uznania lub nieuznania orzeczenia sądu państwa członkowskiego Unii Europejskiej na podstawie Rozporządzenia nr 2201/2003 posiada nie tylko sąd, ale i organ administracji publicznej, któremu strona przedkłada w ramach postępowania administracyjnego orzeczenie, w oparciu o które wywodzi dla siebie określone skutki. Jakkolwiek Kierownik Urzędu Stanu Cywilnego [...] nie podjął w toku postępowania zwykłego wystarczających działań w celu ustalenia istnienia lub też nieistnienia przesłanek negatywnych do uznania orzeczenia sądu [...], złożonego przez M. H. S., a wymienionych w rozporządzeniu nr 2201/2003, lecz kwestia ta została ostatecznie wyjaśniona w postanowieniach polskich sądów powszechnych orzekających o braku skuteczności orzeczenia Sądu Pierwszej Instancji Zachodnia - [...] , Wydział w [...] w [...] * nr [...] z [...] grudnia 2015 r. na terytorium RP. Istotne znaczenie ma także przywołane wyżej postanowienie Sądu Rejonowego [...] - [...] i [...] w [...] . IV Wydział Rodzinny i Nieletnich z [...] kwietnia 2016 r., sygn. akt [...] oddalające wniosek M. H. S. o stwierdzenie braku jurysdykcji krajowej, którego treść uzasadnienia potwierdza istnienie przesłanek jurysdykcji krajowej, określonych w art. 12 ust. 3 Rozporządzenia 2201/2003, tj. sądy państwa członkowskiego mają również jurysdykcję w odniesieniu do odpowiedzialności rodzicielskiej w postępowaniach innych niż te, o których mowa w ust. 1, jeżeli: a) dziecko ma istotny zawiązek z tym państwem członkowskim, w szczególności z uwagi na fakt, że jeden z podmiotów odpowiedzialności rodzicielskiej ma zwykły pobyt w tym państwie członkowskim lub dziecko posiada obywatelstwo tego państwa członkowskiego oraz b) jurysdykcja sądów została wyraźnie lub w inny jednoznaczny sposób uznana przez wszystkie strony postępowania w chwili wszczęcia postępowania oraz jest zgodna z dobrem dziecka. do zarzutu naruszenia art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez niezawieszenie postępowania wznowieniowego w sprawie zmiany nazwiska małoletniego J. A. (obecnie S. ) z powodu możliwości uzyskania przez skarżącą zezwolenia sądu opiekuńczego na zmianę nazwiska małoletniego J. A., wyjaśnić należy, że wymieniona nie zainicjowała takiego postępowania, trudno więc oczekiwać od organów administracji publicznej zawieszenia postępowania z uwagi na ewentualny zamiar strony założenia w sądzie omawianej sprawy.

M. H. S. wniosła skargę na decyzję, zarzucając:

1) naruszenie art. 149 § 2 K.p.a. w stopniu mającym wpływ na treść rozstrzygnięcia poprzez niedopuszczalne zastąpienie przez organ odwoławczy podstawy wznowienia postępowania w sprawie, wskazanej przez organ I instancji na podstawie art. 145 §1 pkt 5 K.p.a. w postanowieniu z [...] stycznia 2019 r., a następnie powtórzonej w decyzji z [...] lutego 2019 r., tj. rzekomego braku jurysdykcji sądu [...] w wydaniu wyroku z dnia [...] grudnia 2015 r. o pozbawieniu T. A. władzy rodzicielskiej nad J. A. i nieprawidłowe przyjęcie w postępowaniu drugoinstancyjnym, iż przesłanką wznowienia jest "kilka okoliczności faktycznych", a w miejsce tej podstawy wznowienia - wskazanie jedynej przesłanki, odmiennej od przyjętej przez organ I instancji w zaskarżonej decyzji, tj. ustaleń Sądu Apelacyjnego w [...] w postanowieniu z dnia [...] maja 2018 r., sygn. akt I [...] , utrzymującym w mocy postanowienie Sądu Okręgowego w [...] o odmowie uznania tego orzeczenia sądu [...] , iż T. A. nie został skutecznie powiadomiony o piśmie wszczynającym postępowanie w sprawie zakończonej wyrokiem nr [...] sądu w [...] , a tym samym orzeczenie sądu [...] nie powinno być uznane przez organ I instancji;

2) naruszenie art. 145§1 pkt 5 K.p.a. w stopniu mającym wpływ na treść rozstrzygnięcia poprzez wadliwe przyjęcie, iż zaszły przewidziane w nim przesłanki wznowienia postępowania z uwagi na to, że nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody w rozumieniu tego przepisu obejmować mogą sytuację, iż wyrok Sądu Pierwszej instancji - [...] , Wydział w [...] nr [...] z dnia [...] .12.2015 r., którego treść była znana organowi administracji przed wydaniem decyzji z dnia [...] lipca 2016 r., został wydany wskutek tego, że skarżąca nie podała w postępowaniu przed sądem [...] właściwego adresu zamieszkania ojca małoletniego – T. A. , w efekcie czego nie został on skutecznie powiadomiony o piśmie wszczynającym postępowanie w sprawie zakończonej orzeczeniem nr [...] z dnia [...] grudnia 2015 r., co ustalił Sąd Apelacyjny w postanowieniu z dnia [...] maja 2018 r., sygn. akt I [...] utrzymującym w mocy postanowienie Sądu Okręgowego w [...] o odmowie uznania tego orzeczenia sądu [...] w trybie art. 1148 K.p.c. Gdyby organ administracji I instancji przed wydaniem decyzji z dnia [...] lipca 2016 r. o tej okoliczności wiedział, to nie uznałby tego orzeczenia sądu [...] i nie uwzględniłby wniosku skarżącej w postępowaniu administracyjnym. Okoliczność ta, czyli ustalenie sądu powszechnego - Sądu Apelacyjnego w [...] w postanowieniu z [...] maja 2018 r. nie mogła być wprawdzie znana organowi I instancji w 2016 r. Jednak nie mogło to wpłynąć na ocenę prawną uznania dokonanego przez organ administracji dwa lata wcześniej, a nadto - nawet gdyby przyjąć, że "nowa okoliczność faktyczna" w rozumieniu naruszonego art. 145 §1 pkt 5) K.p.a. dotyczy braku podania przez skarżącą adresu zamieszkania T. A. , to była to okoliczność, która wynika z dowodów znanych organowi już wcześniej w postępowaniu zwykłym w 2016 r. Oznacza to, że wskazana okoliczność została przez ten organ przeoczona lub zbagatelizowana, a przy tym jest to okoliczność ustalona wbrew treści wyroku sądu [...] i wbrew treści prawa [...] , bowiem z tego orzeczenia wynika wprost, że sąd [...] dysponował adresem stałego i czasowego zameldowania T. A. i stosował [...] przepisy proceduralne nakazujące doręczać pisma sądowe na adres wynikający z urzędowego rejestru jako stały adres strony (w przypadku Polski - rejestru PESEL);

3) naruszenie przepisu art. 10§1K.p.a. poprzez uniemożliwienie stronie wypowiedzenia się w przedmiocie zgromadzonego materiału dowodowego przed wydaniem decyzji ostatecznej w niniejszej sprawie, albowiem miało to wpływ na wydane rozstrzygnięcie z uwagi na wydanie przez sąd [...] - Sąd w [...] , nr [...] z dnia [...] listopada 2018 r. kolejnego orzeczenia w przedmiocie władzy rodzicielskiej pomiędzy tymi samymi stronami, i to na wniosek T. A. , który [...] lipca 2017 r. złożył w tymże sądzie w [...]w [...] żądanie stwierdzenia, że sąd [...] nie posiadał kompetencji do osądzenia w sprawie wniosku matki dziecka w wyroku nr [...] , który to wyrok stanowił podstawę wydania decyzji administracyjnej Kierownika Urzędu Stanu Cywilnego dla [...] z dnia [...] lipca 2016 r., uchylonej decyzją z dnia [...] lutego 2019 r., następnie utrzymaną w mocy zaskarżoną w niniejszym postępowaniu decyzją z dnia [...] kwietnia 2019 r. Uzyskanie tłumaczenia przysięgłego wyroku dopiero umożliwiło stronie powołanie treści tego orzeczenia i poddanie ocenie prawnej całokształt okoliczności faktycznych sprawy w świetle norm prawa krajowego i unijnego;

4) naruszenie art. 7, art. 77, a także art. 76 § 1 i 3 K.p.a. w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy poprzez wadliwe przyjęcie, że organ administracji w postępowaniu w przedmiocie wznowienia postępowania w zakresie czynionych ustaleń faktycznych jest związany nowymi ustaleniami i nową oceną faktów, które były znane temu organowi przy wydaniu decyzji z dnia [...] lipca 2016 r., ale dokonaną po wydaniu tej decyzji przez sąd powszechny - Sąd Apelacyjny w [...] w sprawie o sygn. akt [...] i w wydanym w tej sprawie postanowieniu. Doprowadziło to do wadliwej oceny skuteczności orzeczenia sądu powszechnego o odmowie uznania orzeczenia sądu [...] jako mogącego doprowadzić do zmiany stanu prawnego ukształtowanego wydaną przez ten organ ostateczną decyzją administracyjną na podstawie tych samych dowodów i znanych organowi administracji okoliczności, co dodatkowo doprowadziło do zaniechania jakichkolwiek samodzielnych ustaleń i oceny dowodów w tym zakresie, a konsekwencji doprowadziło również do bezzasadnego podważenia treści dowodu w postaci dokumentu urzędowego - wyroku sądu [...] w [...] z dnia [...]grudnia 2015 r., sygn. [...] , do czego organy I i II instancji nie miały podstaw;

5) naruszenie art. 9 ust. 2 ustawy z dnia 7.10.2008 r. o zmianie imienia i nazwiska w zw. z art. 8 ust. 2-5 tej ustawy poprzez jego błędną wykładnię w okolicznościach sprawy przy bezzasadnym przyjęciu, że wyrok sądu [...] o pozbawieniu władzy rodzicielskiej T. A. nad J. S. , uznany przez organ administracji w pierwotnym postępowaniu zwykłym, nie może być uznany po wznowieniu postępowania administracyjnego pomimo braku samodzielnego postępowania dowodowego organu administracji w kwestii zastosowania art. 23c Rozporządzenia Rady (WE) nr 2201/2003 dotyczącego jurysdykcji oraz uznawania i wykonywania orzeczeń w sprawach małżeńskich oraz w sprawach dotyczących odpowiedzialności rodzicielskiej, uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1347/2000 (dalej zw. "Rozporządzeniem"), a także wbrew treści art. 21 Rozporządzenia, który stanowi o zasadzie uznawania orzeczeń takich jak orzeczenie sądu [...] bez potrzeby prowadzenia specjalnego postępowania;

Podnosząc takie zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Kierownika Urzędu Stanu Cywilnego dla [...] z [...] lutego 2019 r. w całości oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga podlega oddaleniu, albowiem zaskarżona decyzja odpowiada prawu.

Przedmiotem zaskarżenia w tej sprawie jest wydana w postępowaniu wznowieniowym decyzja Wojewody [...] utrzymująca w mocy decyzję Kierownika Urzędu Stanu Cywilnego [...] z [...] lutego 2019 r. o uchyleniu ostatecznej decyzji Kierownika Urzędu Stanu Cywilnego [...] z [...] lipca 2016 r. i o odmowie zmiany nazwiska małoletniego J. A., na nazwisko S. . Organy obu instancji prawidłowo przyjęły, że zachodziły podstawy do wznowienia postępowania, uchylenia ostatecznej decyzji Kierownika Urzędu Stanu Cywilnego [...] z [...] lipca 2016 r. i wydania decyzji o odmowie zmiany nazwiska małoletniego J. A. na nazwisko S..

W rozpoznawanej sprawie skarżąca wystąpiła do Kierownika Urzędu Stanu Cywilnego [...] z wnioskiem w sprawie zmiany nazwiska małoletniego syna J. A. na nazwisko S. i. Do wniosku skarżąca załączyła m.in. wyrok Sądu pierwszej instancji [...] , Wydział w [...] w [...] z dnia [...] grudnia 2015 r., sygn. [...] , wraz z jego urzędowym tłumaczeniem na język polski, o przyznaniu matce małoletniego J. A. wyłącznej władzy rodzicielskiej nad synem oraz ustaleniu stałego miejsca pobytu i zamieszkania małoletniego syna przy matce. Opierając się na tych dokumentach Kierownik Urzędu Stanu Cywilnego [...] decyzją z dnia [...] lipca 2016 r., nr [...] , orzekł zmianę nazwiska małoletniego J. A. na nazwisko S.

Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję. Nową okolicznością istotną dla wyniku tej sprawy, nieznaną organowi I instancji w chwili wydawania decyzji z [...] lipca 2016 r. o zmianie nazwiska małoletniego J. A. na nazwisko S. , było to, że przed Sądem Rejonowym [...] – [...] i [...] w [...] toczyło się postępowanie (wszczęte w 2012 r.) z wniosku skarżącej o pozbawienie T. A. władzy rodzicielskiej nad małoletnim J. A. oraz z wniosku T. A. o pozbawienie władzy rodzicielskiej nad małoletnim J. A. skarżącej. Ponadto, w tej sprawie postanowieniem z [...] listopada 2015 r. Sąd Rejonowy [...] – [...] i [...] w [...] oddalił wniosek skarżącej o przekazanie sprawy do Sądu w [...] , a postanowieniem z [...] kwietnia 2016 r. oddalił wniosek skarżącej o stwierdzenie braku jurysdykcji krajowej. Oznacza to, że w dacie wydawania decyzji z [...] lipca 2016 r. toczyło się postępowanie przed Sądem Rejonowym [...] – [...] i [...] w [...] w sprawie pozbawienia skarżącej władzy rodzicielskiej nad małoletnim J. A. oraz o pozbawienie T. A. władzy rodzicielskiej nad małoletnim J. A. , wszczęte jeszcze przed wydaniem wyroku przez Sąd pierwszej instancji [...] w [...] z dnia [...] grudnia 2015 r., sygn. [...] . Dodatkowo w toku tego postępowania Sąd Rejonowy [...] oddalił wniosek skarżącej o przekazanie sprawy do Sądu w [...] oraz wniosek skarżącej o stwierdzenie braku jurysdykcji krajowej. Były to istotne dla sprawy okoliczności, albowiem postępowanie przed Sądem Rejonowym [...] – [...] i [...] w [...] dotyczyło sprawowania władzy rodzicielskiej nad małoletnim J. A.. Treść rozstrzygnięć tego Sądu miała także istotne znaczenie w kontekście uznania za skuteczne w Polsce wyroku Sądu [...] dotyczącego sprawowania władzy rodzicielskiej nad J. A.. Skarżące pominęła te wszystkie okoliczności, składając wniosek o zmianę nazwiska małoletniego syna i przedłożyła jedynie orzeczenie Sądu [...] .

Kwestia oceny, komu przysługuje władza rodzicielska nad małoletnim J. A. ma istotne znaczenie w sprawie zmiany nazwiska tego małoletniego. Zgodnie bowiem z art. 9 ust. 2 ustawy z dnia 17 października 2008 r. o zmianie imienia i nazwiska (Dz. U. z 2016 r. poz. 10 ze zm.). Zmiana imienia lub nazwiska małoletniego dziecka następuje na wniosek przedstawiciela ustawowego dziecka. Zmiana nazwiska małoletniego dziecka wymaga zgody obojga rodziców, chyba że drugi z rodziców nie ma pełnej zdolności do czynności prawnych lub jest pozbawiony władzy rodzicielskiej albo nie żyje (art. 8 ust. 2 w związku z art. 9 ust. 2 ustawy ). Rozstrzygnięcie komu przysługuje władza rodzicielska wymagało jednoznacznego ustalenia stanu faktycznego w tym zakresie, z uwagi na prowadzenie równolegle dwóch postępowań w tej samej sprawie w Polsce i w [...] , przy czym postępowanie w Polsce zostało wszczęte wcześniej niż postępowanie w [...] i brali w nim udział obydwoje rodzice małoletniego J. A. W związku z długotrwałym, wieloletnim konfliktem na tle wykonywania władzy rodzicielskiej nad małoletnim J. A. (także w kwestii kontaktów z dzieckiem) kwestia oceny całokształtu okoliczności sprawy (wszystkich postępowań dotyczących sprawowania władz rodzicielskiej) miała istotne znaczenie w zakresie uznania wyroku Sądu [...] . Tym samym zasadnie Kierownik Urzędu Stanu Cywilnego [...] z [...] stycznia 2019 r. wznowił z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie zakończonej ostateczną decyzją tego organu z [...] lipca 2016 r. z uwagi na to, że wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne oraz nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję. Wznowienie postępowania stanowiło podstawę do przeprowadzenia przez organ pierwszej instancji postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Przeprowadzając postępowanie co do przyczyn wznowienie (nowych istotnych okoliczności faktycznych, o których mowa powyżej), w ocenie Sądu, organ miał podstawy do uchylenie dotychczasowej decyzji, przyjmując że wyrok Sądu pierwszej instancji Zachodnia [...] w [...] z dnia [...] grudnia 2015 r., sygn. [...] nie mógł zostać uznany i wywołać skutków prawnych w postępowaniu w sprawie zmiany nazwiska małoletniego skarżącego.

W świetle art. 21 rozporządzenia Rady (WE) nr 2201/2003 z dnia 27 listopada 2003 r. dotyczącego jurysdykcji oraz uznawania i wykonywania orzeczeń w sprawach małżeńskich oraz w sprawach dotyczących odpowiedzialności rodzicielskiej, uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1347/2000 (Dz. U. UE. L. z 2003 r. Nr 338, str. 1 z późn. zm.), dalej rozporządzenie (WE) nr 1347/2000 zasadą jest, że orzeczenie wydane w jednym państwie członkowskim jest uznawane w innych państwach członkowskich bez potrzeby przeprowadzania specjalnego postępowania. Istota instytucji uznania, o której mowa w powołanym rozporządzeniu sprowadza się do przeniesienia skutków prawnych orzeczenia wydanego w jednym państwie, na obszar innego państwa. System automatycznego uznania orzeczenia wydanego w państwie członkowskim UE oznacza, że nie jest konieczne przeprowadzenie odrębnego postępowania i wydanie władczego aktu przez polski organ państwowy, aby orzeczenie to wywoływało skutki prawne na terytorium Polski.

Jednakże orzeczenia dotyczącego odpowiedzialności rodzicielskiej nie uznaje się: a)

jeżeli takie uznanie jest oczywiście sprzeczne z porządkiem publicznym państwa członkowskiego, w którym wystąpiono o uznanie, biorąc pod uwagę dobro dziecka; b) jeżeli orzeczenie, z wyjątkiem przypadków niecierpiących zwłoki, zostało wydane bez zapewnienia dziecku możliwości bycia wysłuchanym, z naruszeniem podstawowych zasad postępowania w państwie członkowskim, w którym wystąpiono o uznanie; c)jeżeli zostało wydane zaocznie, jeśli osobie nieobecnej nie doręczono pisma wszczynającego postępowanie lub pisma równorzędnego w czasie i w sposób umożliwiający jej przygotowanie obrony, chyba że zostanie ustalone, że taka osoba jednoznacznie zgadza się z orzeczeniem; d) na wniosek jakiejkolwiek osoby twierdzącej, że orzeczenie stanowi naruszenie jej odpowiedzialności rodzicielskiej, jeżeli orzeczenie zostało wydane bez zapewnienia tej osobie możliwości bycia wysłuchaną; e) jeżeli orzeczenia nie da się pogodzić z późniejszym orzeczeniem dotyczącym odpowiedzialności rodzicielskiej, wydanym w państwie członkowskim, w którym wystąpiono o uznanie; f) jeżeli orzeczenia nie da się pogodzić z późniejszym orzeczeniem dotyczącym odpowiedzialności rodzicielskiej, wydanym w innym państwie członkowskim lub w kraju trzecim, w którym dziecko ma zwykły pobyt, o ile to późniejsze orzeczenie spełnia warunki niezbędne do jego uznania w państwie członkowskim, w którym wystąpiono o uznanie.

Ocena, czy orzeczenie Sądu Państwa Członkowskiego dotyczące odpowiedzialności rodzicielskiej staje się skuteczne dokonywana jest ad hoc przez polski organ państwowy, przed którym toczy się postępowanie, dla którego wyniku znaczenie ma zagraniczne orzeczenie. Każdy organ państwowy samodzielnie ocenia, czy dane orzeczenie spełnia przesłanki uznania. Ocena ta nie wiąże jednak innych organów, które mogą w tym zakresie dojść do odmiennych wniosków, albowiem kwestia uznania jest rozpatrywana każdorazowo jako kwestia wstępna.

Organ w rozpoznawanej sprawie prawidłowo dokonały oceny, że orzeczenie wyrok Sądu pierwszej instancji [...] w [...] z dnia [...] grudnia 2015 r., sygn. [...] nie mógł podlegać uznaniu na terytorium Polski. Organy rozpatrujące tę sprawę, uznały, że skoro orzeczenie to zostało wydane zaocznie, a T. A. nie odręczono pisma wszczynającego postępowania i uniemożliwiono mu w ten sposób obronę a T. A. bezspornie nie zgadza się z tym orzeczeniem, to nie było podstaw do uznania tego orzeczenia. Tym bardziej, że w tym samym czasie toczyło się postępowanie przed sądem polskim wszczęte w 2012 r. także na wniosek skarżącej o pozbawienie T. A. władzy rodzicielskiej przed Sądem Rejonowym [...] – [...] i [...] w [...] oraz z wniosku T. A. o pozbawienie władzy rodzicielskiej nad małoletnim J. A.. Ponadto, w tej sprawie postanowieniem z [...] listopada 2015 r. Sąd Rejonowy [...] – [...] i [...] w [...] oddalił wniosek skarżącej o przekazanie sprawy do Sądu w [...] , a postanowieniem z [...] kwietnia 2016 r., sygn. akt [...] oddalił wniosek skarżącej o stwierdzenie braku jurysdykcji krajowej. Z uzasadnienia postanowienia z [...] kwietnia 2016 r. wynika, że T. A. posiadał ograniczoną władzę rodzicielską nad synem. Tym samym zachodziły podstawy do odmowy uznania przez Kierownika Urzędu Stanu Cywilnego [...] do odmowy uznania orzeczenia Sądu [...] .

Należy zauważyć, że art. 21 rozporządzenia Rady (WE) nr 2201/2003 z dnia 27 listopada 2003 r. dotyczącego jurysdykcji oraz uznawania i wykonywania orzeczeń w sprawach małżeńskich oraz w sprawach dotyczących odpowiedzialności rodzicielskiej, dotyczący uznania nie może być interpretowany w ten sposób, że orzeczenie wydane w innym Państwie członkowskim niż państwo na terenie którego ma być to orzeczenie uznane ma większą moc prawną niż orzeczenia państwa uznającego. Przepisy rozporządzenia Rady zostały tak skoustruowane, aby umożliwić przeniesienia skutków prawnych orzeczenia wydanego w jednym państwie członkowskim, na obszar innego państwa członkowiskiego bez potrzeby prowadzenia odrębnego postępowania, ale jednocześnie wskazano wyjątki umożliwiające odmowe uznania takiego orzeczenia. Wyjątki te stanowią wentyl bezpieczeństwa, z uwagi na ewentualne problemy prawne wynikające z odrębnych zasad i procedur wydania orzeczenia przez organy innych państw. Orzeczenia wszystkich państwa członkowskich mają taką samą moc prawną, tyle tylko że nie zawsze orzeczenie wydane przez władze jednego państwa członkowskiego będzie mogło odnieść skutek prawny na terenie innego państwa członkowskiego, z uwagi na wyjątki przewidziane w powołanym rozporządzeniu.

Ocena dotycząca odmowy uznania wyroku dokonana przez organy administracji, znajduje potwierdzenie w postanowieniu Sądu Apelacyjnego w [...] Wydział I Cywilny z [...] maja 2018 r., sygn. akt [...] oddalającym zażalenie skarżącej na postanowienie z [...] grudnia 2017 r., [...] o odmowie uznania orzeczenia za skuteczne na obszarze Polski. Mając na uwadze kwestia uznania może budzić wątpliwości i być oceniana w odmienny sposób przez poszczególne organy, w postępowaniu w którym powoływane jest zagraniczne orzeczenie, systemowi temu towarzyszy rozwiązanie pozwalające zainteresowanym podmiotom na przeprowadzenie odrębnego postępowania sądowego, którego celem jest wiążące dla tych podmiotów oraz sądów i innych organów ustalenie uznania danego orzeczenia. W celu uzyskania orzeczenia w przedmiocie uznania, które będzie wiążące dla wszystkich, każda ze stron, która ma w tym interes, może wystąpić z wnioski o ustalenie, że orzeczenie podlega, albo nie podlega uznaniu. Wniosek taki składa się w trybie postępowania, o którym mowa w Sekcji 2 rozporządzenia, tj. postępowania o stwierdzenie wykonalności (art. 21 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2201/2003). Zgodnie z przepisami rozporządzenie (WE) nr 1347/2000 do postępowania w sprawie składania wniosku stosuje się prawo państwa członkowskiego, w którym orzeczenie ma być uznane z odmiennościami wynikającymi z treści Rozporządzenia (art. 30 rozporządzenie (WE) nr 1347/2000). W kwestiach nieuregulowanych w rozporządzeniu zastosowanie znajdują przepisy kodeksu postępowania cywilnego, m.in. art. 1148 i 11481 K.p.c.

Z akt sprawy wynika, że skarżąca wystąpiła o uznanie za skuteczne na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej orzeczenia Sądu Pierwszej Instancji [...] , Wydział w [...]w [...] z dnia [...]grudnia 2015 r., nr [...] w przedmiocie przyznania skarżącej wyłącznej opieki rodzicielskiej nad małoletnim J. A. oraz o ustaleniu miejsca pobytu i zamieszkania małoletniego J. A. o przy skarżącej. Postanowieniem z [...] grudnia 2017 r., [...] Sąd Okręgowy w [...] oddalił wniosek skarżącej o uznanie za skuteczne na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej orzeczenia Sądu Pierwszej Instancji [...] , Wydział w [...] w [...] z dnia [...] grudnia 2015 r., nr [...] w przedmiocie przyznania skarżącej wyłącznej opieki rodzicielskiej nad małoletnim J. A. oraz o ustaleniu miejsca pobytu i zamieszkania małoletniego J. A. przy skarżącej. Zażalenie od tego postanowienia zostało oddalone przez Sąd Apelacyjny w [...] Wydział I Cywilny z [...] maja 2018 r., sygn. akt [...] . W uzasadnieniu tego postanowienia Sąd stwierdził, że w toku postępowań sądowych z udziałem skarżącej, T. A. i konsekwentnie podawał jako swój adres zamieszkania: ul. [...] [...], [...] k. [...] . Sąd uwzględniając, że pomiędzy stronami istnieje długotrwały, wieloletni konflikt na tle wykonywania władzy rodzicielskiej nad małoletnim J. A. , uznał, że skarżąca nie podała prawidłowego adresu zamieszkania T. A. w sprawie zainicjowanej przez sądem w [...] , co doprowadziło do dokonywania doręczeń na adres uczestnika we [...] (wynikający z bazy PESEL), pod którym on faktycznie nie zamieszkuje. W konsekwencji zaistniała negatywna przesłanka do uznania wyroku, o której mowa w art. 23 pkt c rozporządzenia nr 2201/2003. Należy podzielić stanowisko Sądu Apelacyjnego, że okoliczność, że skarżąca podała formalne adresy zameldowania T. A. i że w treści orzeczenia Sądu Pierwszej Instancji [...] , Wydział w [...] w [...] z dnia [...] grudnia 2015 r., nr [...] wskazano oba powyższe adresy (wynikające z bazy PESEL) i doręczenia były dokonywane zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami prawa [...] , nie może świadczyć o prawidłowości dokonania tych doręczeń w rozumieniu art. 23 pkt c rozporządzenia nr 2201/2003, w sytuacji gdy doręczenia nie były dokonywane na właściwy adres zamieszkania T. A. , którym skarżąca dysponowała. Na zmianę stanowiska w tej sprawie nie wpływa to, że w wyroku z [...] listopada 2018 r. Sąd Pierwszej Instancji [...] , Wydział w [...] w [...] stwierdził, że doręczenia były dokonywane zgodnie z prawem [...] na adres wskazany przedłożonym przez skarżącą w zaświadczeniu i że wyrok zaoczny z [...] grudnia 2015 r. jest wyrokiem ostatecznym. Należy bowiem podkreślić, że w tej sprawie nie jest badana prawidłowość orzeczeń sądu [...], a jedynie kwestia ich uznania za skuteczne na terytorium Polski w świetle przesłanek, określonych w art. 23 rozporządzenia nr 2201/2003.

Dokonując oceny skuteczności wyroku zaocznego, przy uwzględnieniu całokształt okoliczności sprawy, już w dacie wydawania decyzji z [...] lipca 2016 r. zachodziły podstawy do stwierdzenia, że zaistniała negatywna przesłanka do uznania wyroku Sądu Pierwszej Instancji [...] , Wydział w [...] w [...] z dnia [...] grudnia 2015 r., nr [...] o której mowa w art. 23 pkt c rozporządzenia. Ocena taka znalazła potwierdzenie w wydanych później orzeczeniach dotyczących uznania wyroku [...] .

Granice postępowania rozpoznawczego sprawy administracyjnej wyznaczone są sprawą rozstrzygniętą decyzją ostateczną. Prowadząc postępowanie w celu rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej organ nie jest związany ustaleniami stanu faktycznego i prawnego dokonanymi w postępowaniu, w którym zapadła decyzja ostateczna. Istotą wznowionego postępowania i uchylenia dotychczasowej decyzji jest powrót do odpowiedniego stadium zwykłego postępowania. Nową decyzją, rozstrzygającą o istocie sprawy, wydaje się jak gdyby sprawa nie była w danej instancji rozstrzygnięta. Wobec tego organ administracji, wydający nową decyzję stosuje te przepisy prawa materialnego, które obowiązują w dniu orzekania.

Z akt sprawy wynika, że postanowieniem z dnia [...] czerwca 2018 r. Sąd Okręgowy w [...] Wydział [...] Cywilny Odwoławczy oddalił apelacje skarżącej i T. A. od postanowienia Sądu Rejonowego [...] – [...] i [...] w [...] z [...] lipca 2017 r., sygn. akt [...] w pkt 1) oddalającego wniosek T. A. o pozbawienie władzy rodzicielskiej skarżącej nad małoletnim J. S. oraz wniosek o zmianę postanowienia z dnia [...] października 2010 r. wydanego przez ten Sąd w sprawie o sygn. akt [...] poprzez powierzenie wykonywania władzy rodzicielskiej T. A. nad małoletnim J. S. ; w pkt 2) oddalającego wniosek skarżącej o pozbawienie władzy rodzicielskiej T. A. nad małol. J. S.; w pkt 3) stwierdzającego brak przesłanek do zarządzenia powrotu J. S. z terytorium [...] na terytorium Polski pod władzę rodzicielską T. A. . Dodatkowo Sąd Pierwszej Instancji [...] , Wydział w [...] w [...] w wyroku z [...] listopada 2018 r. wskazał, że sądem właściwym w sprawie ustalenia opieki rodzicielskiej jest Sąd Rejonowy [...] – [...] i [...] w [...] [...] Wydział Rodzinny i Nieletnich w [...] .

W ocenie Sądu w tej sprawie organ odwoławczy prawidłowo ustalił, że w dacie wydania zaskarżonej decyzji obojgu rodzicom przysługiwała władza rodzicielska i z uwagi na brak zgody ojca małoletniego J. A. , należało wydać decyzję o odmowie zmiany nazwiska małoletniego na nazwisko S. . Nie zachodziły również podstawy do zawieszenia postępowania na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. do czasu zezwolenia przez sąd opiekuńczy na zmianę nazwiska małoletniego J. A. , ponieważ skarżąca nie zainicjowała takiego postępowania.

Niezasadne są zarzuty naruszenia art. 7, 77 i 76 § 1 i 3 K.p.a, albowiem organy administracji zgromadziły obszerny materiał dowodowy i prawidłowo ustalił stan faktyczny sprawy.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302), oddalił skargę.