Postanowienie WSA w Gliwicach, sygn. akt IV SA/Gl 839/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2008-12-02 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6330 Status  bezrobotnego
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonego orzeczenia
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Teresa Kurcyusz-Furmanik po rozpoznaniu w dniu 2 grudnia 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. G. na decyzję Wojewody Ś. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie statusu bezrobotnego w kwestii wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji


UZASADNIENIE

W dniu [...] do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach wpłynęła skarga J. G. na decyzję Wojewody Ś. z dnia [...] Nr [...], utrzymującą w mocy decyzję wydaną przez działającego z upoważnienia Prezydenta Miasta S. Kierownika Działu Ewidencji i Świadczeń Powiatowego Urzędu Pracy w S. z dnia [...] Nr [...], na podstawie której orzeczono o utracie przez skarżącego statusu osoby bezrobotnej

z dniem [...].

W treści skargi został zawarty wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Wniosek skarżącego nie zasługuje na uwzględnienie.

Jak stanowi art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a, wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Z kolei stosownie do brzmienia art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Użycie przez ustawodawcę w art. 61 § 3 cytowanej ustawy zwrotów nieostrych takich jak – "znaczna szkoda" czy "trudne do odwrócenia skutki" wiąże się z koniecznością konkretyzacji zawartej w nich normy ogólnej. Zgodnie z utrwalonym w orzecznictwie sądów administracyjnych poglądem, pod pojęciem "znacznej szkody" należy rozumieć taką szkodę (majątkową lub niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2004 r. sygn. GZ 138/04 niepublikowane). Z sytuacją taką będziemy mieli do czynienia w wypadkach groźby utraty przedmiotu świadczenia, który wskutek posiadanych właściwości nie może być zastąpiony innym przedmiotem, lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia szkody na życiu lub zdrowiu. Do Sądu zatem należy dokonanie oceny okoliczności wskazujących na możliwość wystąpienia takiego niebezpieczeństwa lub spowodowania - wykonaniem objętego skargą aktu lub czynności - trudnych do odwrócenia skutków.

Tym samym, aby taka ocena Sądu nastąpiła, strona winna uzasadnić swój wniosek o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności, a przynajmniej wskazać na określone okoliczności faktyczne, ewentualnie uprawdopodobnić możliwość ich wystąpienia. Powinna tego dokonać działając we własnym interesie. Sformułowanie jedynie samego wniosku, przy zupełnym braku jego uzasadnienia, uniemożliwia bowiem merytoryczną ocenę żądania. Rolą Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego jest badanie okoliczności uzasadniających wniosek strony również ex offcio. Obowiązek ten jednak nie może być utożsamiany z całkowitym zastępowaniem strony, która w najmniejszym zarysie nie wykazała, w czym upatruje skutki wykonania zaskarżonej decyzji.

Odmowa wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu nie pozbawia jednak strony prawa do składania kolejnego takiego wniosku wraz z jego uzasadnieniem.

W związku z powyższym, na postawie art. 61 § 3 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.