Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 2928/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-02-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Minister Administracji i Cyfryzacji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art.30c ust.1, ust.3 pkt 2, art.30a ust.1 pkt 2, art.30i pkt 1
journal: Dz.U. 2009 nr 84 poz 712
law: Ustawa z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju - tekst jednolity
article: art.2, art.3
journal: Dz.U. 2013 poz 714
law: Ustawa z dnia 19 kwietnia 2013 r. o zmianie ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Beata Blankiewicz – Wóltańska, Sędzia WSA - Barbara Mleczko – Jabłońska (spr.), Sędzia WSA - Cezary Kosterna, Protokolant specjalista - Monika Włochińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 lutego 2015 r. sprawy ze skargi J. P. na informację zawartą w piśmie Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie pozostawienia protestu bez rozpatrzenia oddala skargę.


UZASADNIENIE

J. P., prowadzący działalność pod nazwą "N.-P. J.P.'' pismem z dnia 20 października 2014r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na rozstrzygnięcie w zakresie oceny wniosku o dofinansowanie projektu z budżetu Unii Europejskiej, zawarte w piśmie Instytucji Pośredniczącej Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 2 października 2014r. Nr DKFE-WW8POIG5724.248.2014 o pozostawieniu protestu bez rozpatrzenia. Wnosząc niniejszą skargę wnioskodawca poinformował, że jednocześnie z tożsamą skargą wystąpił do WSA w Krakowie ze względu na, jak podał niejasności wynikające z dotychczasowego orzecznictwa w odniesieniu do właściwości miejscowej Sądów.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie postanowieniem z dnia 20 listopada 2014r. w sprawie sygn. akt III SA/Kr1806/14 stwierdzając swą niewłaściwość miejscową skargę Jarosława Przeniosło na rozstrzygnięcie Ministra Administracji i Cyfryzacji z 2 października 2014r., wydane w ramach procedury przewidzianej w ustawie z dnia 6 grudnia 2006r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju ( dalej u.z.p.p.r. ) przekazał do rozpoznania WSA w Warszawie, którą następnie dołączono do niniejszej sprawy jako właściwej uznając, że sprawa została podwójnie zarejestrowana.

Do wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie jak wynika z przedłożonych przez skarżącego dokumentów doszło w następujących okolicznościach.

W dniu 13 lipca 2009 r. J. P. - dalej skarżący – prowadzący działalność pod firmą N.-P. J. P., złożył w M. Agencji

Rozwoju Regionalnego S.A. ( "MARR") wniosek o dofinansowanie realizacji projektu pt. "Wdrożenie e-usługi giełdy ofert finansowych" w ramach Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka, 8 Oś Priorytetowa: Społeczeństwo informacyjne - zwiększanie innowacyjności gospodarki, Działanie 8.1: Wspieranie działalności gospodarczej w dziedzinie gospodarki elektronicznej.

M. Agencja Rozwoju Regionalnego pismem z 17 listopada 2009r. poinformowała skarżącego, że nie przyznano mu dofinansowania na realizację projektu, ponieważ "projekt nie spełnił wszystkich kryteriów oceny merytorycznej, tzn. kryteriów nr 5, nr 6, nr 7, nr 9".

Zgodnie z pouczeniem skarżący złożył do Małopolskiej Agencji Rozwoju Regionalnego, przy której działała Komisja dokonująca oceny, protest kwestionujący prawidłowość ocen dotyczących wskazanych wyżej kryteriów nr 5, 6, 7 i 9.

Pismem z 9 lutego 2010r. nr MARR/DWP/670/10/ML, M. Agencja Rozwoju Regionalnego S.A., poinformowała skarżącego, że protest rozpatrzony został pozytywnie, a wniosek został skierowany do ponownej oceny merytorycznej.

Kolejnym pismem z 1 czerwca 2010r. nr MARR/DWP/2929/10/MJ M. Agencja Rozwoju Regionalnego poinformowała skarżącego, że w wyniku oceny dokonanej po uwzględnieniu protestu, nie zostało przyznane dofinansowanie, gdyż "projekt nie spełnił wszystkich kryteriów oceny merytorycznej, tj. kryterium 6, kryterium 7 oraz kryterium 10, przytaczając treść ocen oraz pouczając o prawie wniesienia skargi bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

Skarżący pismem z 18 czerwca 2010 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę, na rozstrzygnięcie M. Agencji

Rozwoju Regionalnego zawarte w piśmie z dnia 1 czerwca 2010 r. w przedmiocie negatywnej oceny wniosku o dofinansowanie realizacji projektu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 8 lipca 2010 r. sygn. V SA/Wa1427/10 stwierdził swoją niewłaściwość miejscową i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie.

W zażaleniu na to postanowienie skarżący podnosił, że zawarta w piśmie MARR z 1 czerwca 2010 r. informacja, zawiadamia o stanowisku Instytucji Zarządzającej, którą w tym Konkursie jest Minister Rozwoju Regionalnego.

NSA postanowieniem z dnia 16 września 2010 r., sygn. GZ 250/10, oddalił powyższe zażalenie. W uzasadnieniu orzeczenia NSA zajął stanowisko, że skarga wniesiona została na pismo M. Agencji Rozwoju Regionalnego z dnia 1 czerwca 2010 r. jako Instytucji Wdrażającej działającej w ramach przedmiotowego konkursu, z siedzibą w Krakowie.

Po przekazaniu sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z 31 stycznia 2012 r. sygn. akt III SA/Kr 1303/11, po rozpoznaniu sprawy ze skargi na pismo M. Agencji Rozwoju Regionalnego S.A. w K.z dnia 1 czerwca 2010 r. "w przedmiocie negatywnego rozpatrzenia protestu w sprawie oceny wniosku o dofinansowanie projektu" stwierdził, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia M. Agencji Rozwoju Regionalnego S.A. w K.

W uzasadnieniu wyroku WSA w Krakowie z powołaniem na przepis art. 190 ustawy p.p.s.a. wskazał na wiążącą w sprawie wykładnię prawa dokonaną przez Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 16 września 2010 r., II GZ 250/10, w myśl której w przedmiotowej sprawie M. Agencja Rozwoju Regionalnego ma przymiot instytucji Wdrażającej, której Instytucja Zarządzająca, po uwzględnieniu protestu zleciła ponowne przeanalizowanie i ocenę wniosku. W konsekwencji MARR uznana została za podmiot, którego działanie mogło być przedmiotem skargi do sądu administracyjnego, na podstawie ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju.

Uzasadniając natomiast merytoryczne rozstrzygnięcie Wojewódzki Sąd Administracyjny przywołał wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 12 grudnia 2011 r. sygn. P 1/11 orzekający o niezgodności z art. 87 Konstytucji, art. 5 pkt 11, art. 30b ust. 1 zd. 1 i ust. 2; art. 30c ust. 1 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju w zakresach określonych wyrokiem TK przewidującym, że przepisy te, we wskazanym zakresie stracą moc z upływem 18 miesięcy od ogłoszenia wyroku w Dzienniku Ustaw RP. W konsekwencji za wzorzec kontroli legalności zaskarżonego rozstrzygnięcia przyjął Sąd treść ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju oraz Konstytucji RP.

Zdaniem Sądu niezależnie od regulacji zawartej w systemie realizacji programu operacyjnego, procedura odwoławcza winna zapewniać co najmniej dwukrotne rozpatrzenie sprawy (dwukrotną ocenę projektu), nawet gdyby działanie

organu odwoławczego ograniczyło się jedynie do skontrolowania dokonanej oceny pod względem prawnym.

Wskazano, że po uwzględnieniu protestu, ocenie poddano wniosek także pod względem spełnienia kryterium nr 10 (neutralny wpływ na środowisko naturalne), którego oceny poprzednio w ogóle nie dokonano i która nie była przedmiotem zarzutów protestu. W ocenie objętej informacją z 1 czerwca 2010 r., wniosek na płaszczyźnie kryterium 10 był po raz pierwszy objęty oceną, na którą służyła już tylko skarga do WSA. W takiej sytuacji, sformułowanie przy powtórnej ocenie wniosku zupełnie nowych zastrzeżeń odnośnie projektu, od których służyła by jedynie skarga do sądu, bez możliwości skorzystania ze środka odwoławczego, naruszało zasadę dwuinstancyjności postępowania wynikającą z art. 78 Konstytucji i art. 30b ust. 2 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju.

W odniesieniu do zarzutu naruszenia, przy ponownej ocenie wniosku postanowień § 10 ust. 2 i 3 lit. a i b procedury odwoławczej w ramach Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka, co do kryteriów 6 i 7, uznał Sąd za uzasadnione zarzuty skargi, że negatywna ocena nie została szczegółowo i wyczerpująco uzasadniona, bez precyzyjnego wskazania na czym polega niespełnienie wymogów tych kryteriów. Podkreślono, że z akt nie wynika dlaczego został protest uwzględniony, a następnie z tych samych co poprzednio powodów projekt nie uzyskał akceptacji. Wskazano, że przy ponownie prowadzonym postępowaniu organ winien swoje rozstrzygnięcie szczegółowo i zrozumiale dla strony uzasadnić.

Małopolska Agencja Rozwoju Regionalnego S. A. wniosła na powyższy wyrok

skargę kasacyjną zarzucając między innymi, że Sąd I instancji orzekał w sprawie, w której M. Agencja Rozwoju Regionalnego nie posiada zdolności sądowej i co za tym idzie nie przysługiwał jej przymiot strony.

Na wypadek uznania przez Naczelny Sąd Administracyjny zarzutu nieważności postępowania za niezasadny, w skardze kasacyjnej podniesiony też został zarzut naruszenia prawa materialnego przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 30c ust. 3 pkt 1 ustawy z.p.p.r. polegające na przyjęciu, iż ocena projektu przeprowadzona została w sposób naruszający prawo pomimo przeprowadzenia oceny przez Komisję Konkursową powołaną przez PARP zgodnie z procedurą odwoławczą w ramach POIG oraz bezpośrednimi wskazówkami i wykładnią dokonaną przez PARP, która komisję tę i jej skład powołuje.

Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 25 kwietnia 2012 r. sygn. akt II GSK 477/12 oddalił skargę kasacyjną Małopolskiej Agencji Rozwoju Regionalnego S.A. w Krakowie.

Odnosząc się do zarzutu, nieważności postępowania, przez orzekanie w sprawie, w której MARR nie miała zdolności sądowej i przymiotu strony, Naczelny Sąd Administracyjny zajął stanowisko, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie był związany postanowieniem NSA z dnia 16 września 2010 r., sygn. Il GZ 250/10, w którym stwierdzono, że MARR jest Instytucją Wdrażającą.

NSA uznał za prawidłowe stanowisko Sądu I instancji, że przy ocenie projektu doszło do naruszenia zasad Procedury Odwoławczej stanowiącej załącznik nr 4.4 do Szczegółowego Opisu Priorytetów POIG 2007-2013. Wskazano, że na pierwszym etapie oceny projektu oceniający uznali, że projekt nie spełnia kryteriów nr 5, nr 6, nr 7, nr 9. W proteście od tego rozstrzygnięcia wnioskodawca zakwestionował prawidłowość oceny tych kryteriów.

Protest został uwzględniony, a sprawa wróciła do ponownej oceny.

Problemem w niniejszej sprawie był, jak wskazał NSA zakres tej ponownej oceny.

Mając na uwadze, że istnieje obowiązek wskazania w proteście wszystkich zarzutów (§ 6 ust. 2 pkt 4), Instytucja Pośrednicząca związana jest granicami protestu (§ 9 ust. 10 pkt 3), projekt kierowany jest do ponownej oceny w ramach kryteriów, które wymagają ponownej oceny (czyli tych, które wskazano w proteście) oraz pamiętając, że rozstrzygnięcie, które zapada po ponownej ocenie projektu ma ostateczny charakter, NSA uznał, że Sąd I instancji prawidłowo dokonał wykładni § 9 ust. 10 pkt 3 Procedury Odwoławczej właściwie uznają, że przedmiotem ponownej oceny jest tylko to, co było objęte protestem. Zatem, jeżeli przedmiotem protestu była ocena projektu co dogodności z kryterium nr 5, nr 6; nr 7, nr 9, to przy ponownej ocenie po rozpatrzeniu protestu, przedmiotem oceny jest tylko to, co zostało "wzruszone" protestem.

Te obszary projektu, które były już raz oceniane pozytywnie, a zatem nie byty objęte protestem, nie są w ogóle przedmiotem ponownej oceny. Projekt podlega ponownej ocenie tylko w świetle tych kryteriów: które były objęte pozytywnie rozpatrzonym protestem.

W następstwie oddalenia skargi kasacyjnej MARR sprawa została przekazana do oceny przez Komisję Konkursową działającą przy Rzeszowskiej Agencji Rozwoju Regionalnego. Rozstrzygnięciem zawartym w piśmie z dnia 13 listopada 2012 r. nr RRAR/CRP/698/12 Dyrektor R. Agencji Rozwoju Regionalnego w R. poinformował wnioskodawcę o negatywnej ocenie projektu na etapie oceny merytorycznej w zakresie kryteriów:

nr 5 "wnioskodawca zapewnia trwałość rezultatów projektu przez okres minimum 3 lat od zakończenia projektu",

nr 6 "planowane wydatki są kwalifikowalne w ramach działania, uzasadnione, racjonalne i adekwatne do zakresów i celów projektu",

nr 7 "środki będą wykorzystane w sposób efektywny (relacja nakład rezultat)"

nr 9 "wskaźniki produktu i rezultatu są: obiektywnie weryfikowalne, odzwierciedlają złożone cele projektu; adekwatne dla danego rodzaju projektu, realne do osiągnięcia", informując jednocześnie, że zgodnie z decyzją IZ nie zostało przyznane dofinansowanie na realizację projektu: "wdrożenie e-usługi giełdy ofert finansowych",

Skarżący na powyższe rozstrzygnięcie wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, który wyrokiem z dnia 13 czerwca 2013r. w sprawie sygn. akt III SA/Kr 1749/12 stwierdził, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez Komisję Konkursową przy M. Agencji Rozwoju Regionalnego S.A. w K. Sąd wskazał, z powołaniem się na przepis art. 153 p.p.s.a. na związanie oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania zawartymi w wyroku WSA z dnia 13 stycznia 2012r. III SA/Kr 1303/11.

Wyjaśnił, że przedmiotem badania Sądu w powyższej sprawie było rozstrzygnięcie co do negatywnej oceny wniosku wydane na skutek uwzględnionego protestu, a nie rozstrzygnięcie uwzgledniające protest.

Z tego względu poza kognicją Sądu są ewentualne uchybienia w procedurze rozpoznawania środków odwoławczych, które miały miejsce przed podjęciem negatywnej oceny. Dalej Sąd wskazał, że niesporne było w sprawie, że negatywna ocena poprzedzająca wniesienie protestu dotyczyła kryteriów 5,6,7,9 i po uwzględnieniu protestu projekt został poddany ponownej ocenie, którą zakwestionowano już tylko spełnienie kryteriów 6 i 7, a nadto ( po raz pierwszy) spełnienie kryterium 10. Na tym etapie zapadł wyrok z 31 stycznia 2012r. przekazujący sprawę MARR do ponownego rozpatrzenia, a skoro tak to obecnie jak wskazano przedmiotem ponownej oceny mogło być tylko spełnienie przez wniosek kryterium 6 i 7. Zatem niedopuszczalna była ponowna ocena wniosku w zakresie spełnienia pozostałych kryteriów- 5 i 9.

Zdaniem Sądu przy ponownym rozpatrzeniu sprawy KK może poddać ocenie wniosek tylko w zakresie kryterium 6 i 7 ale winna przed przekazaniem sprawy do oceny uzupełnić dokumentację o oceny poprzedzające tę ocenę.

Ponadto informacja udzielona skarżącemu o wynikach oceny wraz ze stosownym pouczeniem winna je obrazować, a uzasadnienie tych ocen wino być szczegółowe i zrozumiałe dla strony. Sąd nie uznał też za zasadne przekazanie sprawy przez M. Agencję Rozwoju Regionalnego do ponownej oceny RIF z województwa p. ( Komisji Konkursowej przy RARR ).

Skarżący nie godząc się z powyższym wyrokiem pismem z dnia 3 września 2013r. złożył skargę kasacyjną do NSA który postanowieniem z dnia ...... w sygn.. akt pozostawił ją bez rozpatrzenia.

W wyniku ponownie dokonanej oceny pismem z dnia 11 kwietnia 2014r. nr MARR/DWP2764/14MMO RIF- M. Agencja Rozwoju Regionalnego S.A poinformowała skarżącego, że w wyniku oceny merytorycznej wniosek o dofinansowanie nie uzyskał pozytywnej oceny. Nie uznano bowiem za spełnione kryterium:

nr 6 "planowane wydatki są kwalifikowalne w ramach działania, uzasadnione, racjonalne i adekwatne do zakresów i celów projektu",

nr 7 "środki będą wykorzystane w sposób efektywny (relacja nakład rezultat)"

Podstawą negatywnej oceny było przyjęcie przez obu oceniających, iż przedstawione w projekcie wydatki nie są dostatecznie uzasadnione i racjonalne z punktu widzenia realizacji danego projektu oraz adekwatne do jego zakresu i celu. Nie mogą być, jak wskazano uznane za kwalifikowalne wydatki, które zostały zaprezentowane we wniosku w sposób niewłaściwy, tj. niedostatecznie konkretny i uniemożliwiający pełną ocenę wszystkich aspektów kwalifikowalności.

Przedstawione w pkt 16b wniosku o dofinansowanie (str. 11 — 13) wydatki w kategoriach EKS (analizy przygotowawcze i usługi eksperckie) oraz WNP (nabycie wartości niematerialnych i prawnych) w wysokości 521.500 zł zostały opisane skrajnie lakonicznie, hasłowo, bez jakiegokolwiek wyjaśnienia zasadności w aspekcie wysokości nakładów.

W szczególności brak jest wskazania pracochłonności, źródeł wyceny, określenia nakładu prac niezbędnego do wykonania zadań itd. Wnioskodawca nie przedstawił właściwego uzasadnienia wydatków, choć w świetle postanowień Przewodnika, był do tego zobowiązany. Stwierdzenie braku kwalifikowalności wydatków przekraczających 50 % wydatków przewidzianych w projekcie uzasadniało negatywną ocenę projektu.

W odniesieniu do oceny kryterium nr 7 wskazano na jego ścisły związek z oceną kryterium nr 6. W sytuacji, w której duża część wydatków w projekcie jest niekwalifikowalna, w szczególności ze względu na ich nieadekwatny opis i uzasadnienie ( wywody dotyczące kryterium nr 6), stwierdzono, że instytucja oceniająca wniosek nie ma de facto możliwości pozytywnej oceny efektywności projektu.

Skarżący nie zgodził się z powyższą oceną wniosku i pismem z dnia 5 maja 2014r., zgodnie z pouczeniem zawartym w negatywnej ocenie wniosku, złożył do IP – Ministra Administracji i Cyfryzacji protest. Wnosząc o przyznanie dofinasowania i skierowanie wniosku do realizacji wskazał na uznanie, na obecnym etapie postępowania protestu z dnia 3 grudnia 2009r. z jego rozstrzygnięciem jako wiążącym.

W obszernym uzasadnieniu protestu, przedstawiając dotychczasowy przebieg postępowania zarzucił naruszenie przepisów art. 26 ust 2 u.z.p.p.r. oraz Regulaminu przeprowadzania konkursu poprzez niesporządzenie odpowiedniej dokumentacji prac KK oraz niesporządzenie przez IRP pisemnego uzasadnienia wyniku rozpoznania protestu z 3 grudnia 2009r. Zdaniem skarżącego, dokonując oceny nie zastosowano się do wyroku w WSA w Krakowie z 31 stycznia 2012r., który zabronił lakonicznych uzasadnień, a takimi są jego zdaniem oceny przedstawione w piśmie MARR z 11 kwietnia 2014r.

W proteście przedstawiono też zarzuty naruszenia art. 78 Konstytucji RP w związku z art. 15 kpa i art. 139 kpa poprzez złamanie zakazu orzekania na niekorzyść odwołującego się, między innymi poprzez uznanie, przy ponownej ocenie protestu za bezzasadny. Wnioskodawca przedstawił następnie szerokie uzasadnienie błędnej, jego zdaniem oceny zakwestionowanych kryteriów merytorycznych.

Pismem z dnia 22 maja 2014r. zawierającym negatywny dla strony wynik przeprowadzonej autokontroli RIF przekazała protest z dokumentacją PARP.

W piśmie tym MARR S.A. nie uznała za zasadny żadnego z przedstawionych przez skarżącego zarzutów co do merytorycznej oceny wniosku.

Pismem z dnia 2 października 2014r. Minister Administracji i Cyfryzacji działając jako Instytucja Pośrednicząca I stopnia poinformował wnioskodawcę, powołując się na przepis art. 30 i pkt 1 ustawy z dnia 6 grudnia 2006r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju ( Dz. U. z 2009r. Nr 84 poz. 712 ze zm. dalej" u.z.p.p.r. "), iż w przypadku gdy na jakimkolwiek etapie postępowania w zakresie procedury odwoławczej, alokacja na realizację działania lub priorytet, o której mowa w art. 30 a ust 1 pkt 2 u.z.p.p.r. zostanie wyczerpana, właściwa instytucja zarządzająca pozostawia protest bez rozpatrzenia, informując o tym na piśmie wnioskodawcę. Wskazano, że z dniem 4 lipca 2014r. nastąpiło wyczerpanie alokacji na działanie 8.1."Wspieranie działalności gospodarczej w dziedzinie gospodarki elektronicznej" POIG, bowiem stan zakontraktowania środków na ten dzień wyniósł 100,08%. Do pisma załączono wynik autokontroli protestu, pouczając jednocześnie wnioskodawcę o możliwości wniesienia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego na zasadach określonych w art.30 c ustawy.

W dniu 20 października 2014r. J. P. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rozstrzygnięcie zawarte w piśmie Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 2 października 2014r. w przedmiocie pozostawienia protestu bez rozpatrzenia.

Zarzucił wydanemu rozstrzygnięciu:

1. Naruszenie przepisów art. 26 ust 2 u.z.p.p.r. w związku z art. 28 ust. 6 u.z.p.p.r. związku z art. 3 ustawy z dnia 19 kwietnia 2013 o zmianie ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju poprzez zastosowanie nowej procedury w procesie oceny wniosku, w wyniku czego został wydłużony termin rozpatrywania protestu z jednego miesiąca do dziewięćdziesięciu dni. Zmiana ta bezpośrednio skutkowała pozostawieniem protestu bez rozpatrzenia, ponieważ od dnia złożenia protestu, do 4 lipca 2014, w którym to terminie stan zakontraktowania środków wyniósł 100,08%, upłynęło 60 dni.

a) W przypadku zastosowania właściwej procedury dla tego konkursu, zgodnie z *9 ust. 1. Załącznika 4.4 Procedura odwoławcza w ramach PO IG z 2009 roku termin rozpatrzenia protestu wynosił 1 miesiąc, co gwarantowało Skarżącemu rozpatrzenie protestu przed wyczerpaniem środków.

b) W przypadku procedury którą zastosowano tj. Załącznika 4.4 Procedura odwoławcza w ramach PO IG z 2013 roku, zgodnie z *8 ust. 1. zastosowano termin 90 dni skutkujący pozostawieniem protestu bez rozpatrzenia.

2. Naruszenie przepisu art. 26 ust. 2 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju z dnia 6 grudnia 2006 r. poprzez brak przejrzystości reguł stosowanych przy ocenie projektów oraz złamanie zasady równego dostępu do pomocy wszystkich kategorii beneficjentów poprzez niedochowanie przy dokonaniu ponownej oceny, terminu określonego w §10 ust. 3. Lit. c) Załącznika 4.4 Procedura odwoławcza w ramach PO IG z 2009 roku, w wyniku czego doprowadzono do zwłoki, której skutkiem ( między innymi ) było pozostawienie protestu bez rozpatrzenia.

3. Naruszenie przepisu art. 26 ust. 2 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju z dnia 6 grudnia 2006 r. poprzez brak przejrzystości reguł stosowanych przy ocenie projektów oraz złamanie zasady przejrzystości i zapewnienia równego dostępu do pomocy wszystkich kategorii beneficjentów poprzez:

a) niedochowanie zgodności z zapisami *2 ust. 2. Załącznika 4.4 Procedura odwoławcza w ramach PO IG z 2013 roku, w którym określa się, że przedmiotowa procedura obowiązuje do wszystkich działań PO IG realizowanych w trybie konkursowym, od dnia 28 czerwca 2013.

b) Przyjmując za prawidłowe postępowanie, w którym dla aktualnie robionej oceny stosuje się aktualny dokument - Załącznik 4.4 Procedura odwoławcza w ramach POIG przytoczony w niniejszym punkcie zarzut naruszenia prawa polega na tym, że do tej oceny w ogóle nie powinno dojść, albowiem w 2012 dokonując ponownej oceny, zastosowano Załącznik 4 4 Procedura odwoławcza w ramach PO IG z 2009, a nie aktualny. Skarżący nadmienił, że ponowna ocena RARR S.A., po przekazaniu przez MARR S.A. wg. aktualnej w tamtym czasie procedury - Załącznika 4.4 Procedura odwoławcza w ramach PO IG, nakazywała skierowanie wniosku do dofinansowania na podstawie pozytywnie rozpatrzonego protestu.

Zdaniem skarżącego na poszczególnych etapach jednego procesu oceny wniosku zastosowano, na niekorzyść wnioskodawcy podwójne standardy wobec implementacji tych samych przepisów. Skarżący wskazał, że w 2012 roku wnosił formalnie, w toku postępowania, przy dokonywaniu ponownej oceny zarówno przez MARR S.A., jak i po przekazaniu do RARR S.A. o zastosowanie aktualnej procedury, co zostało jednak odrzucone w dalszym procesie oceny.

Bezpośrednim powodem odrzucenia wniosku skarżącego o niezastosowaniu aktualnej procedury było jak wskazał powołanie się na *2 ust. 2. Załącznika 4.4 Procedura odwoławcza w ramach PO IG, w którym określono termin od którego obowiązują dane zasady, co zdaniem rozpatrujących wniosek Skarżącego skutkować mogło złamaniem zasady równego dostępu do pomocy wszystkich kategorii beneficjentów, zastosowanie wobec tego, w tej sytuacji przepisów Załącznika 4.4 Procedura odwoławcza w ramach PO IG z 2013 roku.

W dalszej części skargi jej autor podtrzymał zarzuty naruszenia przepisów na wcześniejszych etapach procedowania w przedmiotowej sprawie ze skutkiem naruszenia prawa w procesach oceny dokonanej przez MARR z dnia 11 kwietnia 2014r., a następnie rozpatrzeniu protestu z dnia 5 maja 2014r.

W dalszej części skargi, przedstawiając przebieg postępowania jej autor podtrzymał merytoryczne zarzuty do oceny wniosku w zakresie zakwestionowanych kryteriów.

W oparciu o powyższe skarżący wniósł o stwierdzenie, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo.

W odpowiedzi na skargę Minister Administracji Cyfryzacji wniósł o jej oddalenie wskazując na faktyczny brak środków i stan wykorzystania alokacji. Organ wskazał również na konieczność wezwania do udziału w sprawie Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości (dalej: PARP), z której upoważnienia działała w sprawie w I instancji Regionalna Instytucja Finansująca — Małopolska Agencja Rozwoju Regionalnego S.A. w Krakowie (RIF). Skoro Minister Administracji i Cyfryzacji nie dokonał, ze względu na wyczerpanie alokacji merytorycznej oceny projektu, tym samym , jak wskazano badanie merytorycznej prawidłowości oceny projektu odnosić się będzie do działania RIF (z ramienia PARP) na etapie oceny merytorycznej pismem z dnia 11 kwietnia 2014 r.

Zdaniem organu, w świetle art. 32 p.p.p.s.a. Minister Administracji i Cyfryzacji Minister nie posiada w niniejszej sprawie legitymacji biernej.

Następnie wskazano, że zakresem sprawy objęte powinno być postępowanie i ocena projektu, która nastąpiła po uprawomocnieniu się wyroku WSA w Krakowie z dnia 13 czerwca 2013 r. (sygn. akt III SA/Kr 1749/12). W ww. wyroku dokonano bowiem, na podstawie art. 30c ust. 3 pkt 1 u.z.p.p.r., prawomocnej kontroli prawidłowości działania organów w sprawie w okresie poprzedzającym wydanie tego wyroku.

Dalej wyjaśniono, że z dniem 4 lipca 2014 r. nastąpiło wyczerpanie alokacji na działanie 8.1 Wspieranie działalności gospodarczej w dziedzinie gospodarki elektronicznej w ramach Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka 2007-2013. W razie więc uznania przez Sąd zasadności skargi, zgodnie z art. 30i pkt 2 u.z.p.p.r., dopuszczalne jest jedynie stwierdzenie, że ocena została przeprowadzona w sposób naruszający prawo.

Analiza w tym zakresie powinna dotyczyć zarówno aspektów materialnych, jak i proceduralnych oceny projektu. Tym samym w sytuacji, gdy dochodzi do wyczerpania alokacji, co w niniejszej sprawie wynikło ze względów obiektywnych (koniec perspektywy finansowej 2007 — 2013), Sąd powinien skontrolować ocenę projektu dokonaną przez RIF. Jest to uzasadnione także z tego względu, że organ, działając zgodnie z art. 30i pkt 1 u.z.p.p.r. nie dokonał merytorycznej analizy projektu, a wystosował jedynie do skarżącego informację z dnia 2 października 2014 r.

Dalej podkreślono, że w prowadzonym postępowaniu nie uchybiono terminowi rozpatrzenia protestu z art. 30b ust. 7 u.z.p.p.r. Protest wpłynął do RIF w dniu 7 maja 2014 r. Po upływie 59 dni do jego wpływu nastąpiło wyczerpanie alokacji. Tym samym sprawa stała się bezprzedmiotowa i zaktualizował się obowiązek wystosowania do Skarżącego informacji, o której mowa w art. 30i pkt 1 u.z.p.p.r.

W opinii organu stwierdzenie, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo jest uzasadnione jedynie w razie stwierdzenia, że w sprawie wystąpiły uchybienia, które uzasadniałyby uchylenie rozstrzygnięcia protestu (gdyby nie doszło do wyczerpania alokacji) na podstawie art. 30c ust. 3 pkt 1 u.z.p.p.r.

Tym samym ewentualne stwierdzenie, że ocena została przeprowadzona niezgodnie z prawem, może w sprawie nastąpić jedynie w razie stwierdzenia, że ocena merytoryczna projektu przeprowadzona przez RIF była nieprawidłowa.

Zdaniem organu, w sprawie dokonano oceny wniosku skarżącego zgodnie z zasadami obowiązującymi w II konkursie w działaniu 8.1 w 2009 r. Nie naruszono również reguły równego dostępu do pomocy.

Kryteria stosowane do oceny projektów były stosowane w jednolity sposób do oceny wszystkich projektów w II konkursie w działaniu 8.1 w 2009 r.

Natomiast zarzut nieprawidłowo rozpoznanego protestu z dnia 3 grudnia 2009 jest skierowany na działanie RIF (z ramienia PARP) i był już przedmiotem kontroli sądowej w prawomocnym wyroku WSA w Krakowie z dnia 13 czerwca 2013 r. (sygn. akt III SA/Kr 1749/12), a wobec tego nie powinien być rozpatrywany w ramach niniejszej sprawy.

Bezpodstawny jest również zdaniem Ministra zarzut naruszenia Procedury odwoławczej w ramach POIG z 2013 r. poprzez jej zastosowanie w sprawie. Postępowanie odwoławcze było bowiem jak wskazano prowadzone w oparciu o Procedurę odwoławczą stanowiącą załącznik 4.4 do Szczegółowego opisu priorytetów POIG w wersji ósmej z dnia 12 czerwca 2009 r. Uwzględniono przy tym, zgodnie z art. 2 ust. 3 ustawy z dnia 19 kwietnia 2013 r. o zmianie ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz. U. poz. 714), zmiany wprowadzone do art. 30b u.z.p.p.r.

Skarżący, zdaniem organu nie przedstawił również uzasadnionego stanowiska w kontekście prawidłowości merytorycznej oceny przeprowadzonej przez RIF. Organ podzielił w tym zakresie w całości ustalenia oceniających.

Pismem z dnia 10 grudnia 2014r. skarżący przedstawił stanowisko wobec treści odpowiedzi na skargę podtrzymując dotychczasowe zarzuty.

Kolejnym pismem z dnia 6 lutego 2015r. Minister uzupełnił swoje stanowisko w zakresie konieczności uwzględnienia w sprawie niniejszej przepisów intertemporalnych zawartych w art. 2 ustawy z dnia 19 kwietnia 2013r. o zmianie ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju ( Dz.U. poz. 714).

W odpowiedzi na powyższe następnym pismem z 11 lutego 2015r. skarżący przedstawił swoje stanowisko, zgodnie z którym skoro w jego przypadku protest został rozpatrzony pozytywnie, kończy on procedurę odwoławczą, a tym samym brak jest podstaw do zaakceptowania stanowiska Ministra by nazwać ponowny protest odwołaniem.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1259 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.

Na podstawie art. 3 § 3 p.p.s.a. sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach. Z kolei, w myśl art. 30e ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, w zakresie nieuregulowanym w ustawie do postępowania przed sądami administracyjnymi stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi określone dla aktów lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 z wyłączeniem art. 52 - 55, art. 61 § 3 - 6, art. 115 - 122, 146, 150 i 152 tej ustawy.

Przy czym zauważyć należy, że w niniejszej sprawie dla oceny prawidłowości postępowania organów niezbędne jest uwzględnienie przepisów zawartych w art. 2 i art.3 ustawy z dnia 19 kwietnia 2013 r. o zmianie ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz. U. z 2013 r., poz. 714). Z art. 2 ust 1 w.w. ustawy wynika, iż w przypadku programów operacyjnych na lata 2007- 2013 w ramach określonego programu operacyjnego przysługują środki odwoławcze w postaci protestu albo protestu i odwołania ( a tak było w przypadku projektu skarżącego ) wnoszone do właściwej instytucji rozpatrującej te środki, jakie obowiązywały dla danego programu operacyjnego przed dniem wejścia wżycie niniejszej ustawy.

Z kolei zgodnie z art. 2 ust 3 ww. ustawy w przypadku gdy wnioskodawcy w ramach określonego programu operacyjnego na lata 2007-2013 przysługuje środek odwoławczy w postaci protestu, stosuje się przepisy art. 30a ust. 3 i art. 30b ustawy, o której mowa w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, z uwzględnieniem ust. 2. Natomiast zgodnie z regułą określoną w art. 3 ustawy z 19 kwietnia 2013r. w przypadku postępowań w zakresie procedury odwoławczej wszczętych i nie zakończonych przed wejściem w życie niniejszej ustawy przyjmuje się, że wniesione środki odwoławcze oraz informacje przekazane wnioskodawcy przez właściwe instytucje spełniają wymagania określone w ustawie, o której mowa w art. 1.

W sprawie niniejszej, jak wyżej wskazano zgodnie z par 12 Procedury odwoławczej stanowiącej załącznik 4.4. do szczegółowego opisu priorytetów POIG w wersji z dnia 12 czerwca 2009r. ( obowiązującej w dacie złożenia wniosku ) przysługiwało również prawo do wniesienia odwołania. Nie mniej jednak nie było możliwe wniesienie odwołania jeżeli protest w całości został rozpatrzony pozytywnie tzn. wniosek został skierowany do ponownej oceny, a taka sytuacja miała miejsce w sprawie niniejszej skoro w wyniku uwzględnienia protestu z dnia 3 grudnia 2009r. dotyczącego zakwestionowanych kryteriów 5,6,7 i 9 pismem z dnia 9 lutego 2010r. wniosek został skierowany do ponownej oceny. Nie ma racji skarżący, że pozytywne rozpatrzenie protestu skutkowało skierowaniem projektu do dofinansowania, skoro uwzględnienie protestu prowadziło do ponownej oceny projektu, a dopiero jej wyniki zgodnie z par 11 ust 2 w.w. Procedury odwoławczej były wiążące i nie przysługiwał od nich dodatkowo żaden środek odwoławczy w ramach systemu instytucjonalnego POIG, a jedynie skarga do wojewódzkiego sądu administracyjnego zgodnie z art. 3 par 3 u.z.p.p.r.

W takim stanie rzeczy WSA w Krakowie rozpatrywał skargi strony wyrokami: z dnia 31 stycznia 2012 r. (sygn. akt III SA/Kr 1303/11) oraz z dnia 13 czerwca 2013 r. (sygn. akt III SA/Kr 1749/12) na wynik procedury odwoławczej jakim w sprawie była ponowna ocena projektu, dokonana w efekcie uwzględnienia protestu. Natomiast stwierdzone w wyniku ponownej oceny nieprawidłowości stały się podstawą do dwukrotnego stwierdzenia przez Sąd w w.w sprawach, że ocena ta została dokonana z naruszeniem prawa gdyż, po pierwsze: ponowna ocena dotyczyła kryterium, które nie zostało uprzednio przez KK zakwestionowane ( wyrok w sprawie sygn. akt III SA/Kr 1303/11), a następnie przy kolejnej ponownej ocenie uwzględniono także kryteria 5 i 9 uprzednio ocenione pozytywnie ( wyrok w sprawie sygn. akt III SA/Kr 1749/12).

W tej sytuacji, zdaniem Sądu zasadnie Minister wskazuje, że zakresem sprawy niniejszej objęte powinno być postępowanie i ocena projektu, która nastąpiła po uprawomocnieniu się wyroku WSA w Krakowie z dnia 13 czerwca 2013 r. (sygn. akt III SA/Kr 1749/12), gdyż w wyroku tym dokonano na podstawie art. 30c ust. 3 pkt 1 u.z.p.p.r, prawomocnej kontroli prawidłowości działania organów w sprawie w okresie poprzedzającym wydanie tego wyroku. W zakresie nim objętym, zgodnie z art. 153 p.p.s.a. wskazania co do dalszego postępowania wiążą w sprawie ten sąd oraz organ którego działanie było przedmiotem zaskarżenia.

W tej sytuacji przedmiotem ponownej oceny projektu przez KK zgodnie z wyrokiem WSA w Krakowie z dnia 13 czerwca 2013r. winy stać się kryteria nr 6 i 7, co zostało dokonane w sprawie niniejszej pismem z dnia 11 kwietnia 2014r. Zgodnie z ponowną oceną merytoryczną kryteria 6 i 7 ocenione zostały negatywnie, a tym samym jak poinformowano skarżącego projekt nie spełnił wszystkich kryteriów merytorycznych, co uniemożliwiało skierowanie wniosku do dofinansowania. Z uwagi na zawarte w powyższym piśmie pouczenie skarżący złożył protest, który wobec alokacji środków pismem z dnia 2 października 2014r. pozostawiony został przez Ministra Administracji i Cyfryzacji działającego jako Instytucja Pośrednicząca I stopnia bez rozpatrzenia na podstawie art. 30 i pkt 1 ustawy z dnia 6 grudnia 2006r ., co zostało zaskarżone przez wnioskodawcę skargą do WSA w Warszawie.

Dokonując kontroli legalności zaskarżonego rozstrzygnięcia podkreślić należy, że w przepisach art. 30c-30i u.z.p.p.r. przewidziano kilka rozwiązań autonomicznych, regulujących wybrane zagadnienia procesowe, w tym także kierunki rozstrzygnięć, jakie może podjąć sąd, załatwiając skargę (art. 30c ust. 3-5 oraz 30i pkt 2 u.z.p.p.r.).

Zgodnie z art. 30i u.z.p.p.r. w przypadku, gdy na jakimkolwiek etapie postępowania w zakresie procedury odwoławczej, alokacja na realizację działania lub priorytetu, o której mowa w art. 30a ust. 1 pkt 2, zostanie wyczerpana:

1) właściwa instytucja zarządzająca pozostawia protest bez rozpatrzenia, informując o tym na piśmie wnioskodawcę, pouczając jednocześnie o możliwości wniesienia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego na zasadach określonych w art. 30c;

2) sąd, uwzględniając skargę stwierdza tylko, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i nie przekazuje sprawy do ponownego rozpatrzenia.

Przepis art. 30i pkt 1 u.z.p.p.r. nakłada na instytucję zarządzającą obowiązek pozostawienia protestu bez rozpatrzenia w przypadku wyczerpania alokacji co oznacza, że protest nie podlega merytorycznemu rozpoznaniu.

Z kolei sąd, uwzględniając skargę stwierdza tylko, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo, jednakże nie przekazuje sprawy do ponownego rozpatrzenia. W tym miejscu, w ocenie Sądu procedura odwoławcza związana z oceną przedmiotowego projektu zakończona została ponowną oceną projektu na skutek uwzględnienia protestu.

Zatem skarżącemu nie przysługiwał, jak błędnie przyjęto protest, a jedynie skarga do WSA na wynik tej oceny. Tym samym działanie organu w przedmiocie pozostawienia protestu bez rozpatrzenia było nieprawidłowe. Nie mniej jednak zauważyć w tym miejscu należy, że przedmiotem kontroli sądowej jest ocena projektu, co wynika z postanowień art. 30c ust. 1 – 3 u.z.p.p.r.

Stanowisko to znajduje potwierdzenie w treści art. 30i pkt 2 u.z.p.p.r. Nie jest natomiast wyłącznym przedmiotem kontroli sądu administracyjnego informacja, o której mowa w art. 30b ust. 9 u.z.p.p.r., czyli informacja o wyniku rozpatrzenia protestu. Z art. 30c ust. 3 u.z.p.p.r. wynika, że sąd uwzględnia skargę, stwierdzając – co należy szczególnie podkreślić – iż ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo. Ustawodawca expressis verbis wskazał zatem, że przedmiotem kontroli sądu administracyjnego jest ocena projektu. Kryterium tej oceny jest natomiast zgodność z prawem. Powyższe stanowisko zajęte zostało przez NSA, który w wyroku z dnia18 listopada 2014r. sygn. akt II GSK 2535/14 uzasadniając je stwierdził , że również z art. 30i pkt 2 u.z.p.p.r. wynika, że sąd uwzględniając skargę, stwierdza, iż ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo.

Oznacza to, że także w przypadku, gdy instytucja zarządzająca na podstawie art. 30i pkt 1 u.z.p.p.r. pozostawia protest bez rozpatrzenia, to sąd administracyjny zobowiązany jest do dokonania kontroli oceny projektu, a nie wyłącznie prawidłowości dokonania czynności, o której mowa w art. 30i pkt 1 u.z.p.p.r. Skoro zatem nawet jeżeli pismo o pozostawieniu protestu bez rozpatrzenia było błędne, a nie ulega wątpliwości i pozostaje poza sporem, że alokacja środków nastąpiła, a tym samym IP merytorycznie sprawy nie rozpoznała przedmiotem kontroli winna być i jest ocena projektu.

Okoliczność, że Instytucja Pośrednicząca I stopnia pozostawiła protest bez rozpatrzenia na podstawie art. 30i pkt 1 u.z.p.p.r. nie uzasadnia uznania z tego jedynie powodu, że ocena projektu nastąpiła z naruszeniem prawa skoro projekt ze względu na alokację środków nie może zostać przekazany do ponownej oceny. Powyższe zatem nie stoi na przeszkodzie dokonaniu przez sąd kontroli oceny projektu skoro i tak ta właśnie ocena, jako kończąca procedurę odwoławczą, winna być przedmiotem skargi do sądu.

W tej sytuacji, zdaniem Sądu błędne przyjęcie prawa do wniesienia protestu nie uzasadniało uznania z tego tylko powodu, iż ocena projektu nastąpiła z naruszeniem prawa, skoro przedmiotem kontroli jest w takiej sytuacji ocena projektu dokonana przez KK .

Biorąc powyższe pod uwagę Sąd rozpoznający skargę zobowiązany był zatem do dokonania kontroli oceny projektu, z udziałem prawidłowo wskazanej przez skarżącego strony postępowania jaką jest Minister Administracji i Cyfryzacji bowiem jako przedmiot zaskarżenia wskazane zostało rozstrzygnięcie formalne zawarte w piśmie tego organu z dnia 2 października 2014r. Sąd miał w tym względzie na uwadze zarówno normy prawa procesowego jak i materialnego w szczególności tzw. "Przewodnik po kryteriach", w tych granicach, które uprzednio zostały zakreślone w proteście i zgodnie z wytycznymi przedstawionymi w wyroku WSA w Krakowie dnia 13 czerwca 2013 r. (sygn. akt III SA/Kr 1749/12).

Badając w tym kontekście zarzuty skargi, stwierdzić należy, że nie jest ona zasadna. Poza sporem pozostaje wykazany przez Ministra faktyczny brak środków i stan wykorzystania alokacji. Przedstawione przez organ wyniki ( niekwestionowane przez skarżącego ) wskazują, że na dzień 4 lipca 2014r. stan zakontraktowania środków nastąpił w 100,08%.

Z uwagi na stanowisko Sądu w zakresie braku podstaw do wniesienia protestu od ponownej oceny bezprzedmiotowy staje się zarzut skargi w zakresie niedochowania terminu rozpatrywania protestu.

Bezpodstawny jest również zarzut naruszenia art. 26 ust. 2.u.z.p.r. W sprawie nie naruszono reguły równego dostępu do pomocy. Kryteria stosowane do oceny projektów były stosowane w jednolity sposób do oceny wszystkich projektów w II konkursie w działaniu 8.1 w 2009 r

Sąd nie podziela również podniesionego w skardze zarzutu w zakresie naruszenia Procedury odwoławczej w ramach POIG w wersji z 2013 r. poprzez jej zastosowanie w sprawie, gdyż jak wyjaśniono wyżej, że postępowanie odwoławcze było prowadzone w oparciu o Procedurę odwoławczą stanowiącą załącznik 4.4 do Szczegółowego opisu priorytetów POIG w wersji ósmej z dnia 12 czerwca 2009 r., która obowiązywała dla naborów ogłoszonych po dniu 20 grudnia 2008r.

Kontrolując natomiast dokonaną przez Regionalną Instytucję Finansującą- MARR S..A. działającą z ramienia PARP ( IW ) w piśmie z dnia 11 kwietnia 2014r. ocenę wniosku w zakresie merytorycznych kryteriów obligatoryjnych nr 6 i 7 wskazać należy, że zgodnie z Regulaminem konkursu ocena kryteriów merytorycznych obligatoryjnych przeprowadzana jest w systemie zero-jedynkowym, a zatem pozytywna ocena wniosku w tym zakresie wymaga spełnienia wszystkich tych kryteriów. Zakwestionowane zostały przez KK kryteria nr :

6. Planowane wydatki są kwalifikowalne w ramach działania, uzasadnione, racjonalne i adekwatne do zakresu i celów projektu oraz

7. Środki będą wykorzystane w sposób efektywny (relacja nakład/ rezultat).

W tym miejscu wyjaśnić należy, że sądowoadministracyjna kontrola spraw o dofinansowanie projektów, odbywa się na podstawie kryterium legalności (zgodności z prawem) działania właściwej władzy publicznej .

Sąd administracyjny, jak wielokrotnie wskazywano nie dokonuje merytorycznej oceny działań ekspertów powołanych do oceny wniosków, tj. nie bada tak jak w warstwie merytorycznej ocena ta przebiegała.

Sądy administracyjne nie badają tego rodzaju spraw ponownie, niejako za organy (nie kontrolują po raz kolejny wniosku potencjalnego beneficjenta). Istota sądowej kontroli sprowadza się w tym przypadku do analizy "sposobu dojścia" organu do konkretnego rozstrzygnięcia. Sposób oceny projektu (na danym etapie) podlega zatem sądowej weryfikacji z punktu widzenia tego, czy przeprowadzono ją nie naruszając prawa (czy m.in. wyjaśniono istotne okoliczności sprawy, nie popełniono błędów logicznych, uwzględniono wszystkie elementy wniosku, jakie powinny zostać w sprawie zbadane).

Ocena wniosków o dofinansowanie projektów, zwłaszcza w zakresie weryfikacji merytorycznej opiera się więc na ich swobodnej, lecz nie dowolnej, ocenie przez organ. Prawidłowy efekt takiej oceny (informacja właściwej instytucji) powinien być więc należycie uzasadniony oraz wyjaśniać okoliczności, które zdecydowały uznaniu lub nie spełnienia danego kryterium.

W tego rodzaju sprawach dosyć często dochodzi do sytuacji, w których potencjalni beneficjenci są niezadowoleni z subiektywnej oceny eksperta, którego działanie stanowi z kolei merytoryczną podstawę rozstrzygnięcia w danej sprawie.

W tak zakreślonych ramach kontroli sądowej rozstrzygnięć konkursowych, zarzutu dowolności nie można postawić ocenie projektu wyrażonej w informacji z dnia 11 kwietnia 2014r.

Wskazane rozstrzygnięcie nie nosi cech dowolności i wbrew stanowisku skarżącego jest w sposób wyczerpujący uzasadnione. W szczególności wyjaśnia dlaczego zakwestionowane kryteria nr 6 i 7 nie zostały uznane za spełnione.

Z powołaniem się na konkretne zapisy projektu oraz odnosząc się do zapisów Przewodnika o treści z 22 czerwca 2009r., ocena kryterium nr 6 polega na zbadaniu czy przedstawione w projekcie wydatki są dostatecznie uzasadnione i racjonalne z punktu widzenia realizacji danego projektu oraz adekwatne do jego zakresu i celu. Oceniający wskazali dlaczego wniosek powyższego kryterium nie spełnia. Wyjaśniono, że zapisy Przewodnika podają, że nie mogą być uznane za kwalifikowalne wydatki, które zostały zaprezentowane we wniosku w sposób niewłaściwy, tj. niedostatecznie konkretny i uniemożliwiający pełną ocenę wszystkich aspektów kwalifikowalności.

Zdaniem obu oceniających konkretne zapisy wniosku ( w szczególności pkt 16 b) wskazują, że precyzyjnie określono jedynie specyfikację sprzętu, który zamierza wnioskodawca zakupić (komputerów, serwera itp.). Powyższe wydatki można uznać za uzasadnione i racjonalne. Jednak w przypadku takich kategorii jak EKS (łącznie 67500.00 zł), WNP (454000.00 zł) nie przedstawiono żadnych szczegółowych i wymaganych dokumentacją informacji, co uniemożliwia racjonalną ocenę zasadności tych wydatków i podważa ich adekwatność.

Negatywną ocenę tego kryterium pierwszy oceniający uzasadnił ponadto brakiem wskazania np. stawek godzinowych, źródeł oszacowania, uzasadnienia celowości ponoszenia wydatków z kat. EKS i WNP. Co do wydatku oznaczonego jako 3.1 czyli Zakup projektu systemu informatycznego na kwotę 30000.00 zł. zarzucił, że nie wiadomo co kryje się pod tym pojęciem, z czego wynika wskazana kwota oraz jakie analizy przeprowadził wnioskodawca określając powyższą kwotę.

Zdaniem oceniającego celem projektu jest stworzenie niezbyt skomplikowanych usług o prostych funkcjonalnościach, a koszt jaki został oszacowany jest adekwatny do kosztu zaawansowanego i skomplikowanego systemu zarządzania firmą (np. SAP czy Oracle). Zdaniem oceniającego łączna kwota wydatków niekwalifikowalnych wynosi 521500 zł, co oznacza, że kryterium nie zostaje uznane za spełnione.

Drugi z oceniających kwestionując również spełnienie powyższego kryterium za niekwalifikowane został wydatki: -w kategorii EKS na łączną kwotę 67500.00 PLN co szczegółowo uzasadnił w ocenie z 11 kwietnia 2014r.

Oceniający odniósł się również do zarzutów protestu podnosząc, że wbrew zapisom Instrukcji Wnioskodawca w pkt 16 b wniosku nie zawarł informacji, uzasadniających wysokość wskazanych wszystkich wydatków w kategoriach EKS i WNP, zawarte informacje wyłącznie w sposób poglądowy wyjaśniają na czym polegają wydatki, niektóre pozycje nie zawierają żadnego wyjaśnienia.

Zdaniem tego eksperta opisy zawarte w pkt 16 b nie uzasadniają wysokości wymienionych w pkt 20 wszystkich wydatków w kategoriach WNP i EKS. Wydatki zostały zaprezentowane w sposób niedostatecznie konkretny. Uzasadnienie wysokości wydatków w sposób konkretny może być zrealizowane przykładowo poprzez szczegółowe określenie zakresu merytorycznego każdego z wydatków, określenie pracochłonności usług, powołanie się na wstępną wycenę dóbr/usług dokonaną przez potencjalnych wykonawców/dostawców, wskazanie raportów lub analiz rynkowych i innych opracowań wraz z miejscem ich publikacji na podstawie których została oszacowana wysokość wydatków itp. Zdaniem eksperta zakwestionowane wydatki, szczególnie w kategorii WNP są wydatkami wysokimi i wiarygodne uzasadnienie ich wysokości było szczególnie ważne.

W związku z powyższym nie uznano argumentów wnioskodawcy w proteście w omówionym zakresie dotyczącym wydatków EKS i WYN za zasadne.

Zgodnie z Przewodnikiem po kryteriach wyboru finansowanych operacji w ramach Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka, 2007-2013 z dnia 22 czerwca 2009 r. aby kryterium było spełnione, łączne zmniejszenie może wynosić co najwyżej 10% wartości wydatków kwalifikowalnych wskazanych przez wnioskodawcę w projekcie. Modyfikacja ta nie może również prowadzić do niewykonalności projektu. Łączne zmniejszenie budżetu wydatków kwalifikujących się do objęcia wsparciem wynosi 521500 zł i przekracza 10% wartości wydatków kwalifikowalnych wskazanych przez wnioskodawcę w projekcie (995200 zł ). Wskazano, że zmniejszenie budżetu wydatków kwalifikujących się do objęcia wsparciem o wszystkie wydatki z kategorii WNP i EKS jako wydatki bezpośrednio związane z wytworzeniem e-usługi powoduje niewykonalność projektu.

Również co do oceny kryterium nr 7 Środki będą wykorzystane w sposób efektywny (relacja nakład/ rezultat) dokonana przez ekspertów ocena nastąpiła z powołaniem się na zapisy Przewodnika, zgodnie z którym w zakresie tego kryterium badaniu podlega, czy poszczególne wydatki nie zostały w sposób znaczący przeszacowane, jak również, czy zostaną wykorzystane zgodnie z zasadami gospodarki finansowej opartej na zasadach bilansowych, w szczególności - najkorzystniejszej relacji nakładów do rezultatów.

Ocena tego kryterium w oparciu o powyższe zapisy jak i treść wniosku jest konsekwencją oceny kryterium nr 6, skoro bowiem zgodnie z argumentacją przytoczoną w punkcie 6 łączna kwota wydatków w wysokości 521500 zł została przeszacowana i nieuzasadniona przez wnioskodawcę stoi to w sprzeczności z zapisami Przewodnika. W związku z tym, jak prawidłowo wskazano, nie ma możliwości oceny czy relacja nakładów do planowanych rezultatów jest pozytywna. Ponadto stwierdzono, że wnioskodawca nie przedstawił metodologii oszacowanych przychodów z projektu, co utrudnia potwierdzenie wiarygodności rentowności projektu.

Dane zawarte we wniosku w tym zakresie są niekompletne. Skoro wnioskodawca nie przedstawił we wniosku o dofinansowanie odpowiedniego uzasadnienia dla wysokości wydatków w kategoriach EKS i WNP na łączną kwotę 521500 PLN co stanowi 52,4 % wartości całkowitych wydatków na realizację projektu (wydatków kwalifikowanych), w związku z tym nie można potwierdzić faktu określenia wydatków w sposób prawidłowy (nie przeszacowania ich), a także wykorzystania środków (planowanych nakładów na inwestycję) w sposób efektywny. Brak prawidłowych danych co do przyjęcia kosztów kwalifikowalnych uniemożliwiał również określenie relacji nakład/rezultat. Uzasadniało to jak zasadnie przyjęto negatywną oceną kryterium.

Mając na uwadze powyższe Sąd nie podziela zarzutów skargi nieprawidłowo dokonanej oceny zakwestionowanych kryteriów merytorycznych obligatoryjnych.

Kontrolując ocenę przedmiotowego projektu nie stwierdza, ponadto by w jej toku nie zapewniono przejrzystości reguł stosowanych przy ocenie projektów czy równego dostępu do pomocy wszystkich kategorii beneficjentów. Zasady przeprowadzania konkursu i oceny projektów zostały sformułowane w dokumentacji konkursowej. Sąd nie stwierdził również, aby zasady te naruszały zasadę równego dostępu dla potencjalnych beneficjentów konkursu.

Mając zatem na względzie opis projektu skarżącego, jak również obowiązujące w tym względzie przepisy prawa Sąd zgadza się z oceną wniosku, dokonaną przez RIF, a skoro tak, to działając w oparciu o art. 30c ust. 3 pkt 2 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju skargę należało oddalić.