Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt II SA/Bk 626/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2019-11-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 50, art. 51
journal: Dz.U. 2019 poz 1186
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Roleder (spr.), Sędziowie asesor sądowy WSA Elżbieta Lemańska, sędzia WSA Marek Leszczyński, Protokolant specjalista Anna Makal, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 21 listopada 2019 r. sprawy ze skargi B. B. i J. B. na decyzję P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...] lipca 2019 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki zbiornika na nieczystości oddala skargę.


UZASADNIENIE

Podczas kontroli przeprowadzonej w dniu [...] kwietnia 2016 r. pracownicy Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego w . stwierdzili, że na działce nr [...] położonej w miejscowości R., gmina J., znajduje się szambo przelewowe, dwukomorowe, usytuowane w odległości 4,6 m od ogrodzenia z działką nr [...]. Z protokołu kontroli wynika, że wykonane jest ono z kręgów betonowych o średnicy 1000, nie jest użytkowane, bowiem budynek mieszkalny jest podłączony do kanalizacji sanitarnej, zaś obecni właściciele (tj. B. i J. B.) działki nie są jego inwestorami.

W toku prowadzonego postępowania, B. B. złożyła do akt kserokopię umowy nr [...] z [...] stycznia 2012 r. zawartą pomiędzy nią i J. B. a W. sp. z o.o. w B., określającą warunki dostawy wody z miejskich/gminnych urządzeń wodociągowych będących w eksploatacji ww. spółki wodociągowej oraz warunki odprowadzania ścieków do miejskich/gminnych urządzeń kanalizacyjnych będących w eksploatacji tej spółki, do nieruchomości znajdującej się pod adresem R. [...].

Decyzją z dnia [...] sierpnia 2017 r., nr [...]Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. (dalej: "PINB"), na podstawie art. 105 k.p.a. umorzył postępowanie w sprawie zbiornika dwukomorowego na nieczystości z budynku mieszkalnego na działce nr [...] w obrębie R., uznając, że pomimo faktu, że obecni właściciele ww. działki nie posiadają skutecznego zgłoszenia budowy ww. szamba (lub pozwolenia na budowę), nie stanowi ono urządzenia związanego z budynkiem mieszkalnym i jest nieużytkowane, zaś budynek ten posiada przyłącze do kanalizacji sanitarnej.

Wskutek rozpatrzenia odwołania M. G. od powyższej decyzji, który zarzucił jej brak wskazania przepisów prawa materialnego, na których organ się oparł przyjmując, że postępowanie jest bezprzedmiotowe oraz nienależyte ustalenie stanu faktycznego dotyczące odległości od granicy oraz rozmiarów szamba, P. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. (dalej: "PWINB") decyzją z dnia [...] października 2017 r. nr [...]uchylił decyzję organu I instancji i nakazał B. i J. B., rozbiórkę nieużytkowanego dwukomorowego zbiornika na nieczystości ciekłe z budynku mieszkalnego znajdującego się na działce nr [...] w R., powołując się przy tym na art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz art. 51 ust. 1 pkt 1 i art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. 2017, poz. 1257, dalej: "P.b.")

W uzasadnieniu ww. rozstrzygnięcia, organ odwoławczy uznał, że sporny zbiornik na nieczystości został wybudowany bez wymaganego pozwolenia na budowę lub zgłoszenia, albowiem nie został naniesiony na mapy geodezyjne. W związku z tym, że nie jest on obiektem budowlanym lecz urządzeniem budowlanym służącym korzystaniu z budynku mieszkalnego, w przypadku jego nielegalnego posadowienia, nie mają zastosowania przepisy art. 48 – 49 i 49b P.b., lecz art. 51 w zw. z art. 50 ust. 1 pkt 1 P.b. Powołując się zaś na § 34 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. 2015, poz. 1422, dalej: "warunki techniczne"), organ odwoławczy wskazał, że z uwagi na podłączenie budynku mieszkalnego do sieci kanalizacyjnej, opisany tam warunek sytuowania zbiorników na nieczystości ciekłe jedynie na działkach budowlanych niemających możliwości przyłączenia do sieci kanalizacyjnej, nie zachodzi w niniejszej sprawie, w związku z czym lokalizacja szamba na ww. działce jest niedopuszczalna oraz nie jest możliwe dokonanie jego legalizacji. W konsekwencji należało nakazać jego rozbiórkę, która polegać może na zasypaniu wnętrza zbiornika ziemią oraz usunięciu elementów znajdujących się powyżej powierzchni gruntów. Sam zaś fakt odłączenia szamba od budynku mieszkalnego oraz brak jego użytkowanie, nie powoduje bezprzedmiotowości niniejszego postępowania.

Wskutek rozpoznania skargi B. i J. B. od ww. decyzji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku wyrokiem z dnia 6 marca 2018 r. wydanym w sprawie sygn. akt II SA/Bk 884/17 uchylił obie ww. decyzje wskazując, że kwestia legalności przedmiotowego zbiornika na nieczystości nie została w sprawie dostatecznie wyjaśniona, bowiem niewystarczające jest stwierdzenie, że przemawia za tym fakt braku naniesienia go na mapy geodezyjne (co mogło stanowić skutek niedokładności sporządzenia map lub pominięcia). Sąd stwierdził, że w aktach sprawy znajduje się szkic do projektu z wizji lokalnej z [...] marca 2014 r. oraz mapa sytuacyjna do projektu budowlanego tarasu i schodów z poświadczeniem z [...] października 2014 r., na których opisane zostały budynki istniejące i objęte opracowaniem, a ponadto naniesiony na nie został nieopisany obiekt oznaczony kołem z mniejszym kołem w środku, podobny do tego widniejącego na działce nr [...], a mogący oznaczać np. studnię czy zbiorniki na nieczystości, co nie zostało wyjaśnione. Sąd wskazał, że do obowiązków organów nadzoru budowlanego należy ustalenie, czy objęty postępowaniem obiekt, podlegał przepisom prawa budowlanego, wymagał formalności prawnych i czy zostały one dopełnione, w tym, czy został wykonany jednocześnie z budynkiem i stanowi jego część składową. W pierwszej kolejności należy ustalić więc czas budowy i przepisy prawa mające zastosowanie w okresie przystąpienia do budowy, ze względu na zmianę przepisów prawa budowlanego. Znając zaś datę przystąpienia do realizacji zamierzenia budowlanego, należy ocenić, czy obiekt budowy (jeśli inwestycja należała, wedle ówcześnie obowiązującego prawa do kategorii obiektów budowlanych) wymagał pozwolenia na budowę lub zgłoszenia, a jeśli tak - należy ustalić, czy inwestor wymaganych formalności dopełnił oraz czy wykonał inwestycję zgodnie z wymogami pozwolenia lub zgłoszenia. W przypadku zaś ich niedopełnienia, organ powinien przeprowadzić postępowanie w zależności od przepisów, które znajdą zastosowanie do danego stanu faktycznego, w tym poczynić ustalenia za pomocą wszelkich niezbędnych dowodów - np. w drodze przesłuchania w charakterze świadków poprzednich właścicieli – inwestorów oraz ewentualnie osób zamieszkujących w pobliżu (o ile takowe są), a także uzyskując informację (wraz z ewentualnymi dokumentami) z urzędu gminy na okoliczność przeprowadzenia postępowania o pozwolenie na budowę budynku mieszkalnego i zbiornika na nieczystości na przedmiotowej działce.

Dokonując zaś analizy akt postępowania administracyjnego dołączonych do innej, toczącej się wówczas przed tut. sądem sprawy o sygn. akt II SA/Bk 627/17, sąd stwierdził, że było prowadzone postępowanie w przedmiocie samowolnej rozbudowy przedmiotowego budynku mieszkalnego o taras i schody, która miała miejsce prawdopodobnie około 1999 r. Postępowanie to zakończyło się nakazem rozbiórki ww. samowolnie rozbudowanej części budynku, co uzasadniało wniosek, że pierwotna część budynku została wybudowana legalnie przed 1999 r. Z akt sprawy wynika zaś, że inwestorami byli poprzednicy prawni skarżących, którzy nabyli zabudowaną nieruchomość w 2008 r., a poprzednia właścicielka jest znana i była przesłuchana w charakterze świadka, wraz z autorem projektu budowlanego. Tymczasem orzekające w sprawie organy nie przeprowadziły postępowania dowodowego, mającego na celu ustalenie, czy wydane zostało pozwolenie na budowę domu mieszkalnego, a także, czy obejmowało ono (o ile zostało wydane) sporne szambo, czy szambo wybudowano oddzielnie oraz kiedy budowano te obiekty. Nie zobowiązano również skarżących do przedłożenia istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy dokumentów związanych z budową budynku mieszkalnego i zbiornika na nieczystości, ani też sam organ nie poczynił żadnych prób ich pozyskania. W tym zaś względzie sąd zwrócił uwagę, że w związku ze zmianą właściwości organu posiadającego kompetencje do wydawania pozwoleń na budowę, istnieje przypuszczenie, że dokumenty te nie są uporządkowane i mogą zaistnieć trudności z ich odnalezieniem, tym bardziej, że w toku postępowania II SA/Bk 627/17 właściwy organ twierdził, że nie dysponuje żadnymi dokumentami, natomiast na chwilę orzekania skarżący je uzyskali z organu gminy. Świadczy to o potrzebie przeprowadzenia wnikliwego postępowania dowodowego i dokonania wyczerpującej oceny zebranych dowodów. Sąd polecił zatem organom, aby w toku ponownego rozpatrzenia sprawy poczyniły ww. ustalenia za pomocą wszelkich niezbędnych dowodów, w tym przesłuchując w charakterze świadków poprzednich właścicieli – inwestorów oraz ewentualnie osoby zamieszkające w pobliżu (o ile takowe są), a także aby uzyskały informację (wraz z ewentualnymi dokumentami) z urzędu gminy o ewentualnym postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego i zbiornika na nieczystości. Ponadto nakazano organom ustalenie, które przepisy znajdą zastosowanie w sprawie oraz dokonanie prawidłowej ich subsumpcji.

W toku ponownie prowadzonego postępowania, w dniu [...] maja 2018 r. organ I instancji odebrał oświadczenia od D. G. zamieszkałej w R. [...] oraz od M. i S. G. zamieszkałych w R. [...], którzy wskazali, że przedmiotowe szambo zostało wybudowane przez poprzedniego właściciela nieruchomości w 2000 r. bez pozwolenia na budowę, po zakończeniu budowy budynku mieszkalnego, wraz z jego remontem.

Pismem z dnia [...] czerwca 2018 r. organ zwrócił się do Wójta Gminy J. i udzielenie informacji, czy w posiadanych przez Wójta rejestrach odnotowano fakt udzielenia pozwolenia na budowę zbiornika na nieczystości lub budynku mieszkalnego wraz z tym zbiornikiem, który został wybudowany w 2000 r. Z udzielonej w dniu [...] czerwca 2018 r. przez Wójta odpowiedzi wynika, że nie odnaleziono żądanych dokumentów. Jednocześnie Wójt poinformował, że cześć akt z zakresu administracji architektoniczno-budowlanej prowadzonych przez Wójta, w tym rejestr wydanych pozwoleń na budowę w latach 1999-2000, została przekazana w 2003 r. do Starostwa Powiatowego w B. Wskutek powyższego, organ zwrócił się w dniu [...] czerwca 2019 r. z analogicznym wezwaniem do Starosty Powiatu B., uzyskując odpowiedź wskazującą, że brak jest pozwolenia na budowę zbiornika na nieczystości na przedmiotowej działce.

W toku postępowania B. B. złożyła do akt kserokopię operatu szacunkowego ustalenia wartości poniesionych nakładów na modernizację domu jednorodzinnego położonego w R. [...], do dnia [...] lutego 2000 r. i wartość nakładów potrzebnych do zakończenia modernizacji, datowany na marzec 2000 r.

Decyzją z dnia [...] września 2018 r. nr [...] nakazał B. i J. B. rozbiórkę dwukomorowego zbiornika na nieczystości z budynku mieszkalnego, znajdującego na działce nr [...] w R., gmina J., wskazując w jej uzasadnieniu, że ze względu na brak możliwości przesłuchania poprzednich właścicieli działki nr [...] w R., przyjęto pisemne oświadczenia osób zamieszkujących w pobliżu, którzy zgodnie wskazali 2000 r. jako datę budowy szamba, które nie posiada wymaganego w owym czasie pozwolenia na budowę, bez względu na jego pojemność. Ze względu zaś na fakt, że dom mieszkalny posiada przyłącze do sieci kanalizacyjnej – stało się ono zbędne i nie ma możliwości uregulowania jego stanu prawnego.

Odwołanie od ww. decyzji wnieśli J. B. i B. B., przedkładając do akt kserokopie oświadczeń J. B. i J. B. datowane na [...] października 2018 r., z których wynika, że ojciec J. B. wybudował dom oraz wykopał szambo na przedmiotowej działce w 1965 r., zaś w latach 80-tych XX w. były wpuszczone w ziemię kręgi betonowe do szamba.

Decyzją z dnia [...] listopada 2018 r. nr [...] PWINB uchylił powyższą decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, wskazując w uzasadnieniu, że nie zastosował się on w pełni do wskazań zawartych w wyroku tut. sądu wydanym w sprawie II SA/Bk 884/17, bowiem informacja uzyskana ze Starostwa Powiatowego w B. jest niepełna – tj. nie zawiera danych odnośnie budynku mieszkalnego wraz ze zbiornikiem, a dotyczy jedynie samego szamba oraz z nieznanych powodów odstąpiono od przesłuchania poprzednich właścicieli przedmiotowej nieruchomości, poprzestając na odebraniu oświadczeń od osób zainteresowanych wynikiem postępowania (tj. od strony oraz pełnomocników strony).

Uzupełniając materiał dowodowy organ I instancji uzyskał pismo Starosty Powiatu B. z dnia [...] grudnia 2018 r., z którego wynika, że w posiadanych przez ten organ rejestrach zgłoszeń i pozwoleń na budowę nie figuruje pozwolenie dotyczące budynku mieszkalnego wraz ze zbiornikiem na nieczystości na przedmiotowej działce. Ponadto organ przesłuchał w dniu [...] stycznia 2019 r. charakterze świadka J. B., który zeznał, że szambo zostało wykonane w drugiej połowie lat 60-tych lub na początku lat 70-tych XX w. Wskazał również, że projekt domu prawdopodobnie obejmował również szambo. W aktach sprawy znajdują się również kserokopia pisemnego oświadczenia M. K. z [...] marca 2016 r. z którego wynika, że dopełniła ona wszelkich formalności przy rozbudowie domu w 1999 r., jednakże dokumentów nie posiada. Nie stawiła się ona na wezwanie w celu przesłuchania jej w charakterze świadka, ze względu na zamieszkanie poza granicami Polski (tj. w USA).

W dniu [...] kwietnia 2019 r. przesłuchano w charakterze świadka K. I., który oświadczył, że zbudował przedmiotowe szambo w 2000 r. bez pozwolenia na budowę. Podał, że jest to szambo dwukomorowe, przelewowe, o pojemności 18 m3 (2x4 kręgi), zaś do budynku prowadziło przyłącze oraz, że wcześniej na działce nie było ani szamba, ani przyłącza.

Decyzją z dnia [...] kwietnia 2019 r. [...] PINB, na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 i ust. 7 P.b., nakazał B. i J. B. rozbiórkę dwukomorowego zbiornika na nieczystości z budynku mieszkalnego, znajdującego się na działce nr [...] w R., gmina J., wskazując w jej uzasadnieniu, że uzupełniono materiał dowodowy o pismo Starosty Powiatu B. z dnia [...] grudnia 2018 r., z którego wynika, że przedmiotowe szambo jest samowolą budowlaną, a także przysłuchano świadków – J. B. i K. I. Zeznania drugiego z nich organ ocenił jako wiarygodne, ze względu na ich precyzyjność i szczegółowość, natomiast zeznania pierwszego oceniono jako ogólnikowe i mało precyzyjne. Organ wskazał, że analogiczną datę budowy szamba, do tej, którą wskazał świadek K. I., podali właściciele działek sąsiednich.

Po rozpatrzeniu odwołań B. B. i J. B. od ww. decyzji, PWINB decyzją z dnia [...] lipca 2019 r. nr [...], utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy stwierdził, że PINB wyczerpująco uzupełnił materiał dowodowy, zgodnie ze wskazaniami zawartymi w uzasadnieniu wyroku tut. sądu wydanego w sprawie II SA/Bk 884/17, w tym uzyskując dokumentację ze Starostwa Powiatowego w B. z informacją o braku adnotacji o pozwoleniu na budowę budynku mieszkalnego wraz ze zbiornikiem na nieczystości na przedmiotowej działce w posiadanych przez ten organ rejestrach, a także przesłuchując w charakterze świadków dwie osoby niebędące stronami postępowania oraz wzywając na przesłuchanie trzecią osobę, która, ze względu na miejsce zamieszkania w USA nie stawiła się.

Wobec tak zebranego materiału dowodowego oraz wyczerpania dostępnych źródeł dowodowych, PWINB uznał, że nie jest możliwe na jego podstawie całkowite wyjaśnienie sprawy, przede wszystkim ze względu na brak dokumentów dotyczących przedmiotowego zbiornika oraz stronniczość przesłuchanych świadków i pozostałych osób. Z jednej bowiem strony obecni właściciele działki, J. B. i M. K. (K.) stoją na stanowisku, że szambo zostało wykonane legalnie, jednakże nie wskazują żadnych konkretnych dat jego budowy, ani też dokumentów potwierdzających jego legalność (zarówno jako obiekt samodzielny, jak również połączony z budynkiem). Dokumentów takich nie odnaleziono również w Urzędzie Gminy w J. oraz w Starostwie Powiatowym w B.. Z drugiej strony zeznania K. I. są precyzyjne i spójne ze stanowiskiem właścicieli działek sąsiednich co do daty budowy szamba i braku pozwolenia na jego budowę, jednakże wynika z nich inna pojemność zbiornika, niż rzeczywista, bowiem z dokumentów załączonych do odwołania J. B. wynika, że przedmiotowe szambo ma pojemność ok. 4,40 m3, a nie 18 m3 - jak zeznał K. I..

W konsekwencji PWINB uznał, że bardziej prawdopodobnym jest, że przedmiotowy zbiornik został wybudowany bez wymaganego pozwolenia na budowę, na co wskazują niektórzy świadkowie oraz o czym świadczy brak dokumentów w archiwach organów samorządowych oraz fakt braku jego naniesienia na mapy geodezyjne. Czyniąc zadość poleceniom zawartym w uzasadnieniu wyroku tut. sądu z dnia 6 marca 2018 r. II SA/Bk 884/17, PWINB wskazał, że widniejące na szkicu do projektu z wizji lokalnej z dnia [...] marca 2014 r. i na mapie sytuacyjnej do projektu budowlanego tarasu i schodów z poświadczeniem z [...] października 2014 r., nieopisane obiekty oznaczone kołem z mniejszym kołem w środku, nieopisane obiekty to studnie oznaczone symbolem geodezyjnym wynikającym z instrukcji technicznej K-1, natomiast lokalizacja szamba została oznaczona na mapie znajdującej się w aktach postępowania prowadzonego przez PINB.

Organ odwoławczy wyjaśnił również, że niezależnie od daty budowy przedmiotowego szamba, które jest urządzeniem budowlanym, a nie obiektem budowlanym, zastosowanie znajduje w niniejszej sprawie procedura z art. 50 i art. 51 obecnie obowiązującego P.b. (zgodnie z przepisem przejściowym zawartym w art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane (Dz.U. 1974, Nr 38, poz. 229 ze zm., dalej: P.b. z 1974 r."). Powołując się zaś na § 34 warunków technicznych, PWINB uznał, że skoro budynek mieszkalny znajdujący się na przedmiotowej jest przyłączony do sieci kanalizacyjnej, to lokalizacja zbiornika na nieczystości ciekłe na tej działce jest niedopuszczalna, a jedyną możliwością przywrócenia stanu zgodnego z prawem jest rozbiórka tego zbiornika. Podnoszone zaś przez pełnomocnika odwołującej się zarzuty o braku zawiadomienia stron o dacie przesłuchania świadków i tym samym uniemożliwieniu im wzięcia udziału w tych czynnościach, organ odwoławczy uznał za nie mające wpływu na treść rozstrzygnięcia.

Skargę na ww. decyzję wniosła od tut. sądu B. B., zarzucając jej:

I. Naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, w szczególności:

1) art. 7 k.p.a. w zw. z art. 75 § 1 k.p.a. i art. 77 § 1 k.p.a. przez brak podjęcia przez organ czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, a w konsekwencji niezebranie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, wskutek nieustalenia i nieprzesłuchania w charakterze stron skarżącej B. B. oraz J. B., będących stronami postępowania, mimo wyraźnego wskazania tut. sądu, że należy odebrać od stron stosowne wyjaśnienia w przedmiocie okoliczności związanych z budową budynku mieszkalnego i zbiornika na nieczystości płynne znajdującego się przy nim;

2) art. 7 k.p.a. w zw. z art. 75 § 1 k.p.a. i art. 77 § 1 k.p.a. przez brak wyjaśnienia stanu faktycznego w sprawie, a w konsekwencji niezebranie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego wskutek:

a) zaniechania ustalenia czy i kiedy zbiornik na nieczystości został naniesiony na mapy;

b) zaniechania przesłuchania właściciela posesji nr [...] w R. w okresie w jakim organ przyjął, że doszło do wybudowania zbiornika (2000 r.) w osobie Marzanny K., zaś w konsekwencji zaniechanie potwierdzenia, czy faktycznie inwestor dokonał wybudowania zbiornika we wskazanym okresie, mimo istnienia dowodów wskazujących na wybudowanie zbiornika w innym czasie;

c) zaniechania zażądania od inwestorów wyjaśnień dotyczących daty oraz okoliczności realizacji inwestycji polegającej na wybudowaniu dwukomorowego zbiornika na nieczystości, w tym dokumentacji potwierdzającej wykonanie jej w sposób zgodny z prawem;

d) zaniechanie ustalenia przez organ wymiarów i pojemności zbiornika oraz poprzestanie w tym zakresie wyłącznie na oświadczeniu świadka K. I. z którego zeznań wynika, że pojemność zbiornika wynosi 18 m3, w sytuacji w której rzeczywista pojemność zbiornika nie przekracza 5 m3,

e) zaniechania przesłuchania w przedmiotowej sprawie stron - obecnych właścicieli nieruchomości, na której zlokalizowany jest zbiornik na nieczystości, w tym w szczególności w zakresie daty oraz okoliczności wybudowania przedmiotowego zbiornika;

f) błędnego przyjęcia że zbiornik został wybudowany bez wymaganego pozwolenia na budowę w 2000 r., w sytuacji w której tego rodzaju okoliczność nie jest potwierdzona żadną dokumentacją ani zeznaniami osób które realizowały sporną inwestycję, a jedynie wynika z oświadczeń złożonych przez osoby, które nie były inwestorami w zakresie wybudowanego zbiornika;

3) art. 7 k.p.a. w zw. z art 86 k.p.a. przez nieprzesłuchanie w charakterze strony B. B., ani J. B., jak również nieustalenie rzeczywistej daty wykonania zbiornika, mimo że na konieczność podjęcia takich ustaleń wskazał tut. sąd w uzasadnieniu wyroku wydanego w przedmiotowej sprawie;

4) art. 8 k.p.a. w zw. z art. 35 § 1 i 3 k.p.a. i art. 36 § 1 k.p.a. przez prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania jego uczestników do władzy publicznej wskutek uznania przez organ że zbiornik na nieczystości płynne wybudowany został bez wymaganego pozwolenia na budowę, w sytuacji w której budowa tego rodzaju zbiorników w chwili obecnej nie wymaga uzyskania pozwolenia na budowę, zaś organ nie ustalił rzeczywistej daty wykonania zbiornika oraz błędnie przyjął że jego budowa miała miejsce w 2000 r., a w konsekwencji błędnie i przedwcześnie jego realizację za sprzeczną z przepisami prawa bez wskazania jakie konkretnie przepisy mają do niego zastosowanie;

5) art. 79 § 1 i 2 k.p.a. w zw. z art. 10 § 1 k.p.a. przez uniemożliwienie stronie uczestniczenie w czynnościach przesłuchania wszystkich świadków zeznających w przedmiotowej sprawie - tj. K. I. i J. B., wskutek niepowiadomienia strony jak również jej pełnomocnika o zamiarze przeprowadzenia czynności, ani terminie ich dokonania, zaś w konsekwencji uniemożliwienie zadawania pytań oraz odniesienia się do treści złożonych przez te osoby wyjaśnień, mimo że strona ma prawo brać czynny udział w postępowaniu dowodowym na każdym etapie sprawy;

6) art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 8 k.p.a. przez odebranie wyłącznie od jednej strony postępowania oświadczeń w przedmiocie daty wykonania zbiornika na nieczystości, mimo że organ winien przeprowadzić postępowanie w sposób wyczerpujący i bezstronny, a w konsekwencji nierówne potraktowanie stron postępowania przejawiające się brakiem możliwości wypowiedzenia się przez jedną ze stron, co do okoliczności mających istotne znaczenie w sprawie niniejszej - daty, inwestora oraz okoliczności wykonania zbiornika na nieczystości;

II. Naruszenie prawa materialnego, w szczególności:

1) § 34 warunków technicznych, przez jego niewłaściwe zastosowanie skutkujące uznaniem że lokalizacja zbiornika na działce jest niedopuszczalna, w sytuacji w której wejście w życie warunków technicznych miało z dużym prawdopodobieństwem miejsce już po zlokalizowaniu zbiornika na nieczystości na nieruchomości skarżących, a zatem nie jest możliwym wymaganie aby inwestycja spełniła normy wynikające z ww. przepisów w sytuacji w której nie istniały one w dacie jej realizacji;

2) art 51 ust 1 pkt 1 P.b. przez jego zastosowanie w sytuacji w której ma on zastosowanie w przypadku wydania postanowienia w trybie art. 50 ust 1 P.b., zaś wskazane postanowienie nie zostało dotychczas wydane., a nadto w sytuacji w której przepis stosuje się w ostateczności - gdy nie jest możliwe zalegalizowanie obiektu budowlanego, zaś w przedmiotowej sprawie nie tylko nie ustalono czy obiekt został wykonany w sposób legalny lecz również, czy istnieje możliwość jego legalizacji.

Mając na uwadze powyższe skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji i umorzenie postępowania.

Skargę na ww. decyzję wniósł do tut. sądu również J. B. wskazując w niej, że zaskarżona decyzja oparta została na fałszywych informacjach, bowiem zbiornik na nieczystości o łącznej pojemności 4,396 m3 został wybudowany zgodnie z przepisami prawa, które nie wymagają dla niego uzyskania pozwolenia na budowę. Wskazał również, że obie decyzje opierają się na zeznaniach skłóconych ze sobą osób. Skarżący wniósł o uchylenie obu wydanych w sprawie decyzji. Skarga niniejsza została zarejestrowana pod sygn. akt II SA/Bk 627/19, jednakże na mocy zarządzenia Zastępcy Przewodniczącego Wydziału II tut. sądu z dnia 30 sierpnia 2019 r., została ona połączona z niniejszą sprawą II SA/Bk 626/19 w celu łącznego rozpoznania obu ww. skarg i rozstrzygnięcia.

W odpowiedzi na ww. skargi, organ wniósł o ich oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji oraz wskazując, że stan faktyczny został ustalony w sprawie na tyle, na ile było to obiektywnie możliwe oraz jest wystarczający do wydania rozstrzygnięcia.

W piśmie procesowym z dnia 18 października 2019 r. uczestnik postępowania M. G., reprezentowany przez matkę M. G., wskazał, że w latach 80-tych XX w. dom mieszkalny na działce nr [...] znajdował się w stanie surowym i nie był zamieszkały oraz, że nie było obok niego posadowionych żadnych kręgów.

Do pisma tego ustosunkował się skarżący J. B. w piśmie z dnia 20 października 2019 r., kwestionując w nim przedstawioną przez pełnomocnika uczestnika postępowania argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem sądowej kontroli w niniejszej sprawie, jest decyzja PWINB utrzymująca w mocy orzeczony przez PINB względem skarżących, tj. B. i B. i J. B., nakaz rozbiórki dwukomorowego zbiornika na nieczystości ciekłe, znajdującego się na działce nr [...] w R.. Nie jest w niniejszej sprawie kwestionowane, że ów zbiornik na nieczystości (tj. szambo) nie jest użytkowany, w związku z podłączeniem znajdującego się na ww. działce budynku mieszkalnego, do gminnej sieci kanalizacyjnej. Nie ulega też wątpliwości, że obecni właściciele działki (tj. skarżący) nie są jego inwestorami, bowiem w 2008 r. – kiedy to nabyli przedmiotową nieruchomość, ów zbiornik już się na niej znajdował. Kwestią sporną pozostawała natomiast data jego budowy, mająca znaczenie w kontekście ustalenia ówcześnie obowiązujących przepisów prawa i związanych z nimi wymagań formalno-prawnych, istotnych z punktu widzenia kontroli legalności jego budowy.

Na uwadze mieć przy tym należy, że wydanie obu, obecnie obowiązujących w obrocie prawnym decyzji, poprzedzał wyrok tut. sądu, uchylający pierwsze rozstrzygnięcia organów nadzoru budowlanego, zapadłe w obu instancjach (tj. wyrok z dnia 6 marca 2018 r. sygn. akt II SA/Bk 884/17). W uzasadnieniu tego wyroku sformułowane zostały szczegółowe zalecenia co do dalszego postępowania, z których wynika że podstawowym zadaniem organów nadzoru budowlanego w niniejszej sprawie, miało być ustalenie, czy objęty postępowaniem zbiornik na nieczystości, w chwili jego budowy podlegał przepisom prawa budowlanego, wymagał formalności prawnych oraz czy zostały one dopełnione. W tym zaś zakresie należało stwierdzić, czy został on wykonany jednocześnie z budynkiem i stanowi jego część składową, w jakiej dacie został wybudowany oraz jakie przepisy miały zastosowanie w chwili przystąpienia do jego budowy. Ustalenia powyższe, z uwagi na lakoniczność i wybiórczość dowodów zgromadzonych na chwilę wyrokowania przez sąd, należało poczynić w oparciu o uzupełniony materiał dowodowy, uzyskany za pomocą wszelkich dostępnych środków.

Z uwagi na art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. 2018 r., poz. 1302, dalej jako: "p.p.s.a."), który obliguje nie tylko organy, ale również tut. sąd, do uwzględnienia oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania wyrażonych w ww. prawomocnym wyroku (o ile nie uległy zmianie przepisy prawa), rolą sądu obecnie kontrolującego zaskarżoną decyzję, jest przede wszystkim weryfikacja, czy organy w pełni zastosowały się do zawartych w nim zaleceń i wskazań.

Jak wykazała, dokonana przez tut. sąd analiza wydanych w sprawie rozstrzygnięć, organy zastosowały się co do zasady do powyższych wytycznych, przy czym PINB uzupełnił w wymaganym zakresie materiał dowodowy, dokonując przy tym jego dość lakonicznej oceny, natomiast organ odwoławczy ocenę tą pogłębił, dokonując przy tym kwalifikacji przedmiotowego zbiornika w kontekście przepisów P.b. oraz oceny jego legalności, czego w istocie zaniechał organ I instancji. Jakkolwiek uzasadnienie decyzji PINB tut. sąd ocenia za nazbyt oszczędne oraz nie w pełni wyczerpujące dyspozycję art. 107 § 3 k.p.a., zaś dokonaną na tym etapie ocenę dowodów za pobieżną, to jednak ze względu na prawidłowość zapadłego przed organami rozstrzygnięcia, sąd nie dopatrzył się przyczyn dla których należałoby owe decyzje uchylić, tym bardziej, że ww. wadliwości zostały wyeliminowane na etapie postępowania odwoławczego.

Przede wszystkim organ II instancji przeprowadził należytą analizę dowodów pozyskanych przez PINB ze źródeł osobowych, słusznie uznając, że ze względu na ich zasadniczą sprzeczność, konieczne jest wspomożenie się w ich ocenie, pozostałymi dowodami. Mając na względzie odpowiedzi uzyskane od organów prowadzących rejestry pozwoleń na budowę oraz zgłoszeń budowlanych, wskazujące na brak odnalezienia w prowadzonych przez nie rejestrach i archiwach, dokumentacji dotyczącej budowy zarówno samego przedmiotowego zbiornika na nieczystości, jak i budynku mieszkalnego wraz z tym zbiornikiem oraz okoliczność braku naniesienia jego lokalizacji i oznaczenia go na mapach ewidencyjnych, PWINB słusznie uznał, że został on wybudowany bez pozwolenia na budowę. Ze względu zaś na fakt, że jest on urządzeniem technicznym, a nie obiektem budowlanym, w kontekście zawartego w art. 103 ust. 2 P.b. nakazu stosowania art. 50 i art. 51 obecnie obowiązującego P.b. względem urządzeń wzniesionych przed 1995 r., nie ma w sprawie zasadniczego znaczenia, data dokonania jego budowy.

Uzupełniając jednak wywód organu w tej kwestii, tut. sąd zauważa, że szambo jako urządzenie budowlane służące korzystaniu z budynku mieszkalnego, stanowi odrębną formę aniżeli obiekt budowlany, zdefiniowany w art. 3 pkt 1 P.b. jako budynek, budowlę bądź obiekt małej architektury, wraz z instalacjami zapewniającymi możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, wzniesiony z użyciem wyrobów budowlanych. Zgodnie natomiast z definicją z art. 3 pkt 9 P.b. urządzeniami technicznymi są te związane z obiektem budowlanym, zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, jak przyłącza i urządzenia instalacyjne, w tym służące oczyszczaniu lub gromadzeniu ścieków, a także przejazdy, ogrodzenia, place postojowe i place pod śmietniki. Tut. sąd podziela funkcjonujący w orzecznictwie pogląd, że definicje te nie są sobie przeciwstawne. W konsekwencji, szambo kwalifikować należy jako urządzenie, mogące jednocześnie stanowić obiekt budowlany (por. wyrok WSA w Gliwicach z 24 lutego 2011 r. II SA/Gl 901/10, dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń i Informacji o Sprawach NSA pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl, zwanej dalej: "CBOSA").

Odnosząc się przy tym do poglądu wyrażonego w uprzednio zapadłym w niniejszej sprawie wyroku tut. sądu z dnia 6 marca 2018 r. II SA/Bk 884/17, (którym obecny skład jest związany), zasadniczą kwestią mającą wpływ na kwalifikację szamba jako urządzenia technicznego lub obiektu budowlanego, jest okoliczność jego budowy jednocześnie z budynkiem (wówczas stanowi ono urządzenie budowlane) lub niezależnie od budynku (wówczas jest obiektem budowlanym). Jakkolwiek w niniejszej sprawie żaden z organów nie uzasadnił dokonanej kwalifikacji szamba jako urządzenia budowlanego, w ww. kontekście, to jednak uznać należy, że kwalifikacja ta okazała się prawidłowa.

Jak wynika bowiem z akt zgromadzonych w toku postępowania administracyjnego, a także z uzasadnienia, znanego sądowi z urzędu, wyroku tut. sądu z 9 stycznia 2018 r. II SA/Bk 624/17 (dostępnego w CBOSA), wydanego wskutek rozpoznania skargi tych samych skarżących na decyzję PWINB z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję PINB z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...] nakazującą im rozbiórkę tarasu zadaszonego o wymiarach 10,90 x 3,87 m dobudowanego do istniejącego budynku mieszkalnego na działce nr [...] we wsi R., przedmiotowe szambo zostało wybudowane bez wymaganego pozwolenia na budowę w latach 1999-2000, w ramach prowadzonych wówczas prac remontowych ww. budynku mieszkalnego, przez poprzedniczkę prawną skarżących. Na powyższe wskazuje zakres rzeczowy robót niezbędnych do zakończenia budowy, zawarty w operacie szacunkowym sporządzonym [...] marca 2000 r. przez uprawnionego rzeczoznawcę majątkowego J. M., w którym wymieniono m.in. przyłącze kanalizacyjne i zbiornik szczelny na ścieki – 4 m3 (str. 7 operatu pkt II.5 tiret czternaste). Z powyższego wynika, że zakres ówcześnie prowadzonych, szerszych prac remontowo-budowlanych obejmował m.in. adaptację jednego z pomieszczeń na łazienkę, wykonanie instalacji kanalizacyjnych, przyłącza i zbiornika na ścieki o pojemności 4 m3. Ww. okres i zakres budowy znajduje przy tym potwierdzenie w zeznaniach K. I., a ponadto był konsekwentnie wskazywany przez uczestników postępowania. Z powyższego wynika zatem, że po pierwsze przedmiotowe szambo zostało wykonane wraz z innymi – dość obszernymi pracami remontowymi, mającymi na celu przystosowanie budynku mieszkalnego do użytkowania. Z tego względu organy zasadnie zakwalifikowały je jako urządzenie techniczne, a nie jako samodzielny i odrębny obiekt budowlany.

Z kolei za stwierdzeniem o wybudowaniu przedmiotowego zbiornika bez wymaganego (zarówno przepisami P.b. z 1974, jak i obecnego P.b. – w brzmieniu sprzed nowelizacji z 28 czerwca 2015 r.) pozwolenia na budowę, przemawia nie tylko okoliczność braku naniesienia oznaczenia przedmiotowego szamba na mapy zasadnicze, na których widnieje budynek mieszkalny, (który – jak wynika z opisu technicznego budynku zawartego w ww. operacie szacunkowym - został wybudowany w 1968 r. - pkt II na str. 4 operatu), ale także fakt, że pomimo podjętych starań organu I instancji, nie udało się uzyskać pozwolenia na jego budowę (zarówno dotyczącego szamba jako samodzielnego obiektu oraz będącego urządzeniem technicznym budynku mieszkalnego). W zasadzie jedynymi dowodami wskazującymi legalność jego wybudowania są kserokopie pisemnych oświadczeń poprzedniej właścicielki przedmiotowej nieruchomości, którym to dowodom wtórują skarżący. Ze względu zaś na fakt nabycia przez nich przedmiotowej nieruchomości dopiero w 2008 r., organy słusznie odstąpiły od odebrania od nich oświadczeń. Skarżący bowiem nie mogą posiadać wiedzy co do okoliczności związanych z budową przedmiotowego szamba, poza tą uzyskaną od innych osób, których oświadczenia, znajdują się w aktach sprawy.

W konsekwencji, wobec braku odnalezienia choćby szczątkowych dowodów, z których wynikałaby inna data budowy szamba aniżeli 2000 r., a także wskazujących na zrealizowanie go na podstawie pozwolenia na budowę, nie sposób przyjąć, że takie pozwolenie rzeczywiście zostało wydane, tym bardziej, że z uzyskanych od organów budowlanych pism, wynika, że w prowadzonych przez nie rejestrach i archiwach nie odnaleziono ani pozwolenia na budowę domu mieszkalnego, ani samego zbiornika na nieczystości. Jednocześnie orzekając w sprawie II SA/Bk 624/17 tut. sąd również stwierdził, że roboty budowlane polegające na rozbudowie budynku mieszkalnego przeprowadzonej w latach 1999-2000 (obejmującej również budowę przedmiotowego szamba), były prowadzone w warunkach samowoli budowlanej.

Zauważyć przy tym należy, że w orzecznictwie wskazuje się jednolicie, że naruszenia prawa budowlanego powinny być oceniane według przepisów obowiązujących w dacie popełnienia samowoli, natomiast zastosowanie przepisów dotyczących usuwania jej skutków, uzależnione jest od okoliczności konkretnej sprawy przy uwzględnieniu zasady, że organy wydają decyzje według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie jej wydawania. Istotne jest więc rozróżnienie samego zdarzenia prawnego, jakim jest samowola budowlana, od likwidacji jej skutków (por. m.in. wyrok NSA z 2 grudnia 2010 r., II OSK 1974/10, czy uchwała NSA z 16 grudnia 2013 r., II OPS 2/13, CBOSA). Przy tym - w zależności od rodzaju samowoli budowlanej, przepisy P.b. przewidują różne tryby postepowania – tj. postępowanie legalizacyjne i postępowanie naprawcze. To zaś, który z nich znajdzie zastosowanie, uzależnione jest od zakwalifikowania wykonanych nielegalnie robót, jako wykonanych w części obiektu budowlanego i integralnie połączonych z legalnie wybudowanym obiektem, lub niestanowiących takiego połączenia. Są to różne tryby, prowadzące do zróżnicowania pozycji inwestorów i nakładania na nich odmiennych obowiązków.

Zastosowany słusznie przez organy tryb naprawczy – uregulowany w art. 50-51 P.b., ma zastosowanie do robót budowlanych wykonywanych: 1) bez wymaganego pozwolenia na budowę albo zgłoszenia lub 2) w sposób mogący spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia bądź zagrożenie środowiska lub 3) na podstawie zgłoszenia z naruszeniem art. 30 ust. 1 P.b. lub 4) w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę bądź w przepisach - w przypadkach innych niż określone w art. 48 ust. 1 P.b. lub w art. 49b ust. 1 P.b. Natomiast art. 48 ust. 1 i art. 49b ust. 1 P.b. - regulujące tryb legalizacyjny, odnoszą się do budowy i wybudowania obiektu budowlanego lub jego części bez wymaganego pozwolenia na budowę albo bez wymaganego zgłoszenia bądź pomimo wniesienia sprzeciwu przez właściwy organ. Dotyczą więc robót budowlanych, wymagających pozwolenia na budowę albo zgłoszenia, które stanowią budowę obiektu budowlanego lub jego części. W odróżnieniu od przebudowy i remontu, w wyniku robót budowlanych, składających się na "budowę", dochodzi do powstania nowego obiektu budowlanego lub do zmiany jego charakterystycznych parametrów, takich jak: kubatura, powierzchnia zabudowy, wysokość, długość, szerokość bądź liczba kondygnacji. W przypadku zaś "przebudowy" i "remontu" zakres ingerencji w istniejący już obiekt budowlany jest węższy (vide: art. 3 pkt 6, 7 i 8 P.b.).

Zgodnie z art. 50 ust. 1 pkt 1 P.b. przed upływem 2 miesięcy od dnia wydania postanowienia, o którym mowa w art. 50 ust. 1 P.b. - wydawanym jedynie w przypadku braku zakończenia robót budowlanych (wobec czego zarzut zawarty w punkcie II ppkt 2 skargi nie mógł okazać się zasadny), właściwy organ w drodze decyzji nakazuje: zaniechanie dalszych robót budowlanych; rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, lub doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego. Art. 51 ust. 7 P.b. stanowi, że art. 51 ust. 1 pkt 1 i 2 oraz ust. 3 stosuje się odpowiednio, jeżeli roboty budowlane, w przypadkach innych niż określone w art. 48 albo w art. 49b P.b. zostały wykonane w sposób o którym mowa w art. 50 ust. 1 Prawa budowlanego. W orzecznictwie ugruntowane jest stanowisko, że istota procedury naprawczej prowadzić ma do zweryfikowania tego, czy wykonane roboty budowlane odpowiadają prawu, a jeśli tak, to do ich zalegalizowania. Decyzje, o których mowa w art. 51 ust. 1 pkt 1 P.b, właściwy organ nadzoru budowlanego wydaje w sytuacjach, gdy nie ma możliwości doprowadzenia do stanu zgodnego z prawem wykonywanych bądź już wykonanych robót budowlanych, o czym mowa w art. 51 ust. 1 pkt 2 i 3 P.b. (por. m.in. wyrok NSA z 7 lutego 2013 r., OSK 1877/11, CBOSA).

Należy przy tym wskazać, że w postępowaniu naprawczym owa zgodność z prawem wykonanych robót jest rozumiana szeroko - jako zgodność z przepisami prawa budowlanego, warunkami technicznymi, a także przepisami prawa miejscowego. Ratio legis art. 51 P.b. polega na wymuszeniu na inwestorze doprowadzenia prowadzonych lub zakończonych robót do stanu zgodnego z obowiązującym prawem. Wybór merytorycznego rozstrzygnięcia spośród możliwych na gruncie wskazanego artykułu zależy od rodzaju samowoli budowlanej, jej zakresu, skutków i możliwych sposobów uzyskania stanu zgodnego z prawem. Decyzja wydana na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 P.b. jest decyzją związaną, którą organ zobowiązany jest wydać jeżeli uzna, że samowoli budowlanej nie można doprowadzić do stanu zgodnego z prawem (por. m.in. wyrok NSA z 21 lutego 2018 r., sygn. akt II OSK 1084/16 – CBOSA, wyrok WSA w Opolu z 21 maja 2019 r. II SA/Op 105/19, CBOSA). Taki stan zaś zaistniał w niniejszej sprawie, ze względu na brzmienie § 34 warunków technicznych, który umożliwia posadowienie zbiorników na nieczystości ciekłe jedynie na działkach niemających możliwości przyłączenia do sieci kanalizacyjnej. Przy tym fakt posiadania przedmiotowego przyłącza nie jest w sprawie kwestionowany. Z powyższych względów nie zasługiwały na uwzględnienie zarzuty naruszenia prawa materialnego wywiedzione w punkcie II skargi.

Reasumując, dokonując kontroli zapadłych w sprawie decyzji, Sąd doszedł do wniosku o ich zgodności - zarówno z prawem, jak i ze wskazaniami oraz oceną prawną, wyrażonymi w uprzednio zapadłym w niniejszej sprawie wyroku tut. sądu. Dostrzeżone wówczas nieścisłości dowodowe oraz braki w ustaleniach stanu faktycznego, stanowiące oczywiste uchybienia procesowe, zostały obecnie wyeliminowane. Zgromadzony materiał dowodowy okazał się natomiast wystarczający do rozstrzygnięcia sprawy, bowiem umożliwił poczynienie ustaleń faktycznych, których uprzednio zabrakło. W tym względzie zauważyć należy, że w kontekście deklaracji skarżących zawartych w pismach zgromadzonych w aktach sprawy, słusznie zaniechano przeprowadzenia dowodu z przesłuchania stron, który zdaniem sądu, nie wniósłby do sprawy żadnych nowych okoliczności, a więc nie był to dowód konieczny, tym bardziej, że w sprawie nie zaistniały przesłanki opisane w art. 86 k.p.a. Wszelkie istotne okoliczności mające znaczenie dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy, zostały bowiem ustalone przez organy w oparciu o uzupełniony w sposób wystarczający materiał dowodowy, który następnie został przez nie oceniony. Jakkolwiek tut. sąd dostrzegł lakoniczność wywodu organu I instancji, to jednak z racji jego uzupełnienia przez PWINB, uznać należało o prawidłowości zapadłych w obu instancjach rozstrzygnięć.

W ocenie Sądu, zaskarżona decyzja zawiera wszystkie niezbędne elementy, w tym przytoczenie przepisów prawnych mających zastosowanie w przedmiotowej sprawie oraz uzasadnienie faktyczne i prawne. Przytoczono w niej najistotniejsze dla rozstrzygnięcia sprawy konkluzje wynikające z materiału dowodowego oraz dokonano jego oceny zgodnie z zasadami: swobodnej oceny dowodów, prawdy obiektywnej oraz pogłębiania zaufania obywateli do organów administracji publicznej, czego wyrazem są pisemne motywy zapadłego rozstrzygnięcia, w pełni oddające rzeczywisty stan rzeczy i zawierające przekonywującą argumentację, a więc odpowiadające warunkom opisanym w art. 107 § 3 k.p.a.

Odnosząc się zaś do podniesionych przez skarżących zarzutów procesowych, mających w ich ocenie świadczyć o nieprawidłowości zaskarżonej decyzji, w ocenie sądu sprowadzają się one w istocie do zakwestionowania dokonanej przez organy oceny materiału dowodowego oraz poczynionych na jego podstawie ustaleń faktycznych. Stanowią zatem w ocenie Sądu jedynie polemikę, która, jako nie znajdująca oparcia w materiale dowodowym, a przy tym pozbawiona racji przekonywania, nie mogła doprowadzić do zdeprecjonowania ustaleń poczynionych przez organ. Podkreślić przy tym należy, że ani niezadowolenie strony z zapadłego rozstrzygnięcia, ani subiektywne jej przekonanie o wadliwości zaskarżonej decyzji, co więcej nie poparte żadnymi logicznymi argumentami lub dowodami, nie mogą same w sobie stanowić podstawy uwzględnienia skargi. Co więcej, zasada prawdy obiektywnej i obowiązek wyczerpującego zebrania materiału dowodowego, nie oznaczają nieograniczonego obowiązku poszukiwania przez organ materiałów dowodowych mających potwierdzić okoliczności korzystne dla strony skarżącej, czy też wydania rozstrzygnięcia zgodnego z jej żądaniem, jeżeli zgromadzony i wystarczający do wydania rozstrzygnięcia materiał dowodowy, przemawia za przyjęciem okoliczności przeciwnych. Zauważyć przy tym należy, że zasadniczą część materiału dowodowego stanowią pisemne polemiki prowadzone pomiędzy skarżącymi, a uczestnikami postepowania, które nie wnoszą żadnego merytorycznego wkładu do sprawy, poza unaocznieniem eskalacji zaistniałego pomiędzy nimi konfliktu.

Reasumując stwierdzić należy, że Sąd nie doszukał się takich naruszeń przepisów prawa materialnego, czy procesowego, które skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji, w związku z czym skargę oddalił, zgodnie z art.151 p.p.s.a.