Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt III SA/Gl 809/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2008-10-27 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6040 Wyrób, rozlew i obrót alkoholami
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1 pkt 5
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Karpińska, Sędziowie Sędzia WSA Mirosław Kupiec, Asesor WSA Barbara Brandys – Kmiecik (spr.), Protokolant Referent Beata Kujawska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 października 2008 r. przy udziale - sprawy ze skargi A. P. i A. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie obrotu alkoholami 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Burmistrza Miasta T. z dnia [...] r. nr [...], 2. stwierdza, iż zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku, 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz strony skarżącej kwotę [...] zł (słownie: [...] złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. o nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], po rozpatrzeniu odwołania A. P. i A. J., od decyzji Burmistrza Miasta [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie uchylenia zezwolenia Nr I [...] na sprzedaż napojów alkoholowych o zawartości do 4,5% alkoholu oraz na piwo, zezwolenia Nr [...] na sprzedaż napojów alkoholowych o zawartości powyżej 4,5% do 18% alkoholu oraz zezwolenia Nr [...] na sprzedaż napojów alkoholowych o zawartości powyżej 18% alkoholu w sklepie wielobranżowym w T. przy ul. [...] oraz odmawiającej wydania zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych o zawartości do 4,5% alkoholu oraz na piwo, o zawartości powyżej 4,5% do 18% alkoholu oraz o zawartości powyżej 18% alkoholu w sklepie wielobranżowym w T. przy ul. [...] - utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W podstawie prawnej powołano art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm. – zwany dalej k.p.a.) oraz art. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (t.j. Dz. U. z 2001 r. Nr 79, poz. 856 ze zm.). W uzasadnieniu Kolegium przedstawiło stan faktyczny sprawy oraz argumentację prawną na potwierdzenie swego rozstrzygnięcia. Podkreślono, że postanowieniem z dnia [...] r. Burmistrz Miasta [...] wznowił z urzędu postępowanie zakończone ostatecznymi decyzjami – w/w zezwoleniami - z dnia [...] r. na sprzedaż napojów alkoholowych o zawartości: do 4,5% alkoholu oraz piwo, powyżej 4,5% do 18% alkoholu oraz powyżej 18% alkoholu, przeznaczonych do sprzedaży w sklepie wielobranżowym w T. przy ul. [...]. Jako podstawę wznowienia wskazał przepis art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. tj. wyjście na jaw nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji, nieznanych organowi, który decyzję wydał. Za takie okoliczności organ I instancji uznał otrzymaną informację od Pani K. Z. o nieprawnym zajęciu w/w lokalu oraz o braku zgody współwłaścicieli tego lokalu na jego użytkowanie przez J. T. W konsekwencji więc decyzją z dnia [...] r. Nr [...] Burmistrz Miasta [...]. uchylił w/w zezwolenia i odmówił A. P. oraz A. J. wydania zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych o zawartości do 4,5% alkoholu oraz na piwo, o zawartości powyżej 4,5% do 18% alkoholu oraz o zawartości powyżej 18% alkoholu w sklepie wielobranżowym w T. przy ul. [...]. W uzasadnieniu podniósł, że nie była mu znana okoliczność, iż nieruchomość położona w T. przy ul. [...] jest przedmiotem współwłasności. Zaznaczył, że w trakcie postępowania ustalono, iż współwłaściciele nie dokonali podziału nieruchomości lub jej części do użytkowania na podstawie art. 206 k.c. (podział quod usum). Podkreślił także, że współwłaściciele nieruchomości nie zawarli umowy dotyczącej korzystania przez poszczególnych współwłaścicieli na zasadach wyłączności z poszczególnych części nieruchomości. Wskazał nadto na nieuzyskanie przez J. T. zgody pozostałych współwłaścicieli na wynajem w/w lokalu.

A. P. oraz A. J. nie zgadzając się z wydanym rozstrzygnięciem złożyli odwołanie wnosząc o zmianę decyzji poprzez wydanie decyzji odmawiającej uchylenia zezwoleń bądź o uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ I instancji. Zarzucili decyzji rażące naruszenie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. poprzez uznanie za nową okoliczność znaną już organowi z urzędu od 5 lat. Sformułowali także zarzuty naruszenia przepisów k.p.a., w szczególności art. 7, art. 8, art. 16 § 1, art. 107 § 1 i 3, art. 6 i 7. Wskazali na naruszenie art. 18 ust. 6 pkt 2 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi poprzez bezpodstawne przyjęcie, że odwołujący się nie przedłożyli dokumentu potwierdzającego ich tytuł prawny do lokalu oraz art. 18 ust. 10 przez wprowadzenie nowej pozaustawowej przesłanki cofnięcia zezwolenia. Zarzucili także naruszenie przepisów prawa i postępowania cywilnego, tj. art. 189 k.p.c. oraz art. 222 § 1 k.c, art. 63 § 2 k.c, art. 659 § 1 k.c, art. 199 k.c.

Rozpatrując sprawę w trybie odwoławczym Kolegium utrzymało w mocy decyzję pierwszo instancyjną. Podkreślając trwały charakter decyzji ostatecznych wskazano na możliwość ich weryfikacji w trybie nadzwyczajnym – wznowienia postępowania m.in. w oparciu o przesłankę z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., dla której zastosowania wymagane jest łączne zaistnienie trzech wymogów: 1) ujawnione okoliczności faktyczne, istotne dla sprawy, są nowe, 2) "nowe okoliczności faktyczne" istniały w dniu wydania decyzji ostatecznej, 3) "nowe okoliczności faktyczne" nie były znane organowi, który wydał decyzję. Wymogi te Kolegium odniosło do rozstrzygnięcia sprawy wydania zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych. Podkreślono, że sporną przesłanką w rozpatrywanej sprawie był wymóg posiadania tytułu prawnego do lokalu stanowiącego punkt sprzedaży napojów alkoholowych. Przedsiębiorcy – A. P. oraz A. J. - załączyli do wniosku o wydanie zezwolenia umowę najmu zawartą w dniu [...] r. z J. T., który w treści umowy oświadczył, że jest właścicielem nieruchomości położonej w T. przy ul. [...]. W trakcie zaś przeprowadzonego postępowania administracyjnego ustalono, że w/w nieruchomość jest współwłasnością K. J., K. Z., M. Z., M. P., J. T., P. O., A. O., M. P., A. Z. oraz I. K. - zgodnie z odpisem z Księgi Wieczystej prowadzonej przez Sąd Rejonowy w T., sporządzonym w dniu [...] r. Natomiast umowę najmu zawarł wyłącznie jeden ze współwłaścicieli, nie występując uprzednio o zgodę pozostałych współwłaścicieli na dokonanie takiej czynności prawnej. Zawarcie zaś takiej umowy należy do czynności przekraczających zakres zwykłego zarządu i wymaga zgody wszystkich współwłaścicieli (art. 199 k.c). Dlatego też – zdaniem Kolegium - brak zgody współwłaścicieli na dokonanie wskazanej czynności oznaczało, że zawarcie umowy było działaniem nieskutecznym.

Dodatkowo mając na względzie podniesioną przez odwołujących się okoliczność istnienia podziału w/w nieruchomości quod usum Kolegium rozważając zasadność takiego twierdzenia wskazało na ustalenia poczynione przez organ I instancji w trakcie dwóch przeprowadzonych rozpraw administracyjnych (w dniu [...] r. oraz w dniu [...] r.), z których wynikało, że współwłaściciele nie dokonali takiego podziału nieruchomości, ani żadna umowa podziałowa quod usum nie została zawarta w jakikolwiek sposób, także ustny.

W rezultacie przyjęto, że tytuł prawny przedstawiony przez przedsiębiorców do wniosku o wydanie zezwolenia (w postaci umowy najmu zawartej z jednym współwłaścicielem, który w tym zakresie działał bez zgody pozostałych współwłaścicieli oraz nie korzystał z lokalu w ramach podziału quod usum) był tytułem wadliwym, co powinno skutkować odmową wydania zezwolenia. Zatem w ocenie Kolegium, w sprawie zaistniała podstawa wznowienia postępowania zakończonego wydaniem ostatecznych zezwoleń. Ujawnione okoliczności faktyczne były istotne dla sprawy oraz spełniały wymiar nowych okoliczności, istniejących w dniu wydania decyzji ostatecznej. Wbrew twierdzeniom odwołujących się, Kolegium przyjęło, że okoliczność sporności stosunków cywilnoprawnych w zakresie w/w lokalu nie była znana organowi, który wydał decyzję.

Z takim rozstrzygnięciem organu odwoławczego nie zgodzili się A. P. i A. J. składając skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach i wnosząc o: stwierdzenie nieważności decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] roku nr [...] oraz poprzedzającej ją decyzji Burmistrza Miasta T. z dnia [...] roku nr: [...] bądź o ich uchylenie; wstrzymanie wykonania decyzji oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonym decyzjom zarzucono rażące naruszenie art. 145 § 1 pkt 5 w związku z art. 8 k.p.a. oraz art. 2 ustawy z dnia 06 lipca 1982 roku o księgach wieczystych i hipotece poprzez bezpodstawne i uchybiające regułom zaufania do organów Państwa przyjęcie istnienia podstawy do wznowienia postępowania administracyjnego polegającej na uznaniu za nową okoliczność znaną organowi I Instancji na ponad cztery lata przed wznowieniem postępowania, a także objętej domniemaniem materialnej jawności; naruszenie art. 7 k.p.a. poprzez niepodjęcie przez organy I i II Instancji wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, w szczególności poprzez zaniechanie ustalenia czasu powzięcia przez organ I Instancji wiedzy o okoliczności stanowiącej podstawę wznowienia postępowania; naruszenie art. 8 k.p.a. poprzez działania godzące w zaufanie obywateli do organów państwa, w szczególności poprzez rażąco odmienne traktowanie podmiotów znajdujących się w analogicznej sytuacji (wskazano na inny punkt handlowy istniejący na spornej nieruchomości); naruszenie art. 16 § 1 k.p.a. poprzez wzruszenie ostatecznej decyzji administracyjnej w przypadku oraz w okolicznościach nieprzewidzianych przez przepisy prawa; naruszenie art. 8 w związku z art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a. poprzez pobieżne i nieprzekonujące odniesienie się do podniesionego w odwołaniu skarżących zarzutu bezpodstawnego wzruszenia ostatecznej decyzji administracyjnej; naruszenie art. 6 i art. 7 k.p.a. oraz art. 22 i art. 32 ust. 1 Konstytucji RP poprzez traktowanie w nierówny sposób stron, znajdujących się w identycznej sytuacji faktycznej i prawnej, w analogicznych postępowaniach. Nadto zaskarżonym decyzjom zarzucili naruszenie przepisów prawa materialnego tj.: art. 659 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 roku - kodeks cywilny poprzez uznanie okoliczności, czy wynajmujący jest właścicielem rzeczy, za przesłankę ważności umowy najmu; art. 199 k.c. poprzez uznanie zawarcia umowy najmu niewielkiej części wspólnej nieruchomości, uprzednio wykorzystywanej (bez jakichkolwiek zastrzeżeń ze strony innych współwłaścicieli) przez wiele lat przez J. T. dla prowadzonej przez niego działalności gospodarczej, za czynność przekraczającą zakres zwykłego zarządu; art. 206 w związku z art. 60 k.c. poprzez przyjęcie, że do zawarcia umowy podziału rzeczy wspólnej quoad usum, konieczne jest, wbrew ogólnym regułom prawa cywilnego, złożenie oświadczeń woli w sposób wyraźny; art. 63 § 2 k.c. poprzez wymaganie szczególnego rodzaju formy na wyrażenie zgody na czynność prawną przez osobę trzecią, podczas gdy szczególna forma nie była wymagana; art. 18 ust. 6 pkt 2 ustawy z dnia 26 października 1982 roku o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi poprzez bezpodstawne przyjęcie, że skarżący nie przedłożyli dokumentu potwierdzającego ich tytuł prawny do lokalu stanowiącego punkt sprzedaży napojów alkoholowych; art. 18 ust. 10 ustawy o wychowaniu w trzeźwości poprzez wprowadzenie de facto nowej pozaustawowej, nieprzewidzianej prawem przesłanki cofnięcia zezwolenia na sprzedaż alkoholu; art. 189 ustawy z dnia 17 listopada 1964 roku - kodeks postępowania cywilnego oraz art. 58 § 1 k.c, względnie art. 222 § 1 k.c. poprzez ingerencję organu I Instancji w kompetencję oraz właściwość sądu powszechnego oraz obalenie domniemania zgodności czynności prawnej z prawem.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał swoje stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi.

W trakcie rozprawy pełnomocnik strony skarżącej wnosił i wywodził jak w skardze, akcentując istnienie od 1993r. fizycznego podziału nieruchomości – o czym świadczy funkcjonowanie innego punktu handlowego.

Pełnomocnik uczestniczki postępowania podtrzymał stanowisko zawarte w piśmie procesowym z dnia [...] r. i podkreślił, że nieprawidłowość zawarcia umowy najmu nie była wcześniej znana organowi.

Natomiast uczestnik postępowania J. T. zaakcentował, że stan prawny nieruchomości był znany Urzędowi Miejskiemu w T. już przy wydawaniu zezwoleń na obrót alkoholami.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył co następuje :

Sąd administracyjny zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje zatem sprawę rozstrzygniętą zaskarżoną decyzją ostateczną z punktu widzenia legalności, tj. zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania przepisów prawa. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 pkt. 1 ustawy z dnia z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm. – zwany dalej ppsa) uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji bądź postanowienia w całości lub w części następuje wtedy gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Stosownie do treści art. 134 § 1 ppsa sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną.

Natomiast przeprowadzone w określonych na wstępie ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji wykazało konieczność uchylenia skarżonego rozstrzygnięcia. Przechodząc zatem do merytorycznej oceny prawidło-wości zaskarżonej decyzji w pierwszej kolejności należy wskazać, że podstawą, na której organy obu instancji oparły swe rozstrzygnięcia była przesłanka z art. 145 § 1 kpa, zgodnie z którą w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli m.in. wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który wydał decyzję (pkt. 5).

Zaznaczyć należy, że przesłanki wznowienia postępowania można bowiem sprowadzić do dwóch zasadniczych, to jest braku obiektywności organu i braku dostatecznych informacji w sprawie (vide: J. Borkowski, Postępowanie administra-cyjne..., s. 52) bądź też na powstałe przed wydaniem ostatecznej decyzji oraz powstałe po jej wydaniu, jak również na mające swe źródło w przestępstwie i na związane z brakiem istotnych informacji w toku postępowania w trybie zwykłym (vide: J. Borkowski, Decyzja administracyjna..., s. 128-130). Zatem wystąpienie tych przesłanek zobowiązuje do wznowienia postępowania bez względu na to, czy miały one wpływ na treść decyzji czy też nie. Stopień, zakres, jak i skutki ewentualnego wpływu bowiem można określić dopiero po wznowieniu postępowania.

Natomiast analiza przepisu art. 145 § 1 pkt 5 kpa prowadzi do wniosku, że warunkiem wznowienia postępowania jest pojawienie się tylko takich dowodów, które są dla sprawy istotne, są one nowe, istniały w dniu wydania decyzji oraz nie były znane organowi administracyjnemu (vide: M. Jaśkowska (w:) M. Jaśkowska, A. Wró-bel, Kodeks..., s. 811). Również w orzecznictwie sądowo administracyjnym wyrażono pogląd, że uchylenie decyzji ostatecznej może nastąpić tylko wtedy, gdy okoliczności stanowiące podstawę wznowienia okażą się na tyle istotne, że wywrą bezpośredni wpływ na rozstrzygnięcie zawarte w decyzji ostatecznej. Pojęcie nowej okoliczności faktycznej nie jest tożsame z pojęciem nowego dowodu. Dowód musi istnieć w dacie wydania decyzji, aby mógł stanowić podstawę do wznowienia postępowania. Okolicznością faktyczną istotną dla sprawy jest taka okoliczność, która mogła mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie sprawy, co oznacza, że w sprawie mogłaby zapaść decyzja co do swej istoty odmienna od rozstrzygnięcia dotychczasowego (vide: wyrok z dnia 9 marca 2006 r., V SA/Wa 2510/05). W innym z kolei wyroku WSA w Warszawie podkreślił, że przez nową okoliczność istotną dla sprawy należy rozumieć taką okoliczność, która mogła mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie sprawy, co oznacza, iż w sprawie zapadłaby decyzja co do swej istoty odmienna od rozstrzygnięcia dotychczasowego. Przy wznowieniu postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. nie jest istotne, czy ujawnione nowe okoliczności nie były znane organowi prowadzącemu postępowanie, lecz czy były to istotne okoliczności w sprawie. Warunkiem wznowienia postępowania jest w tym przypadku jedynie to, aby nowa okoliczność miała istotne znaczenie dla sprawy i istniała w dniu wydania decyzji, przy czym nie była znana organowi, który wydał decyzję ( vide: wyrok z dnia 19 grudnia 2005 r., II SA/Wa 855/05).

Zatem nie każde pojawienie się nowego dowodu czy nowego faktu będzie miało wpływ na treść rozstrzygnięcia w sprawie. Ocena bowiem tej "istotności" należy do organu. W konkluzji więc powyższych rozważań należy wskazać, że w myśl art. 18 ust. 6 pkt 2 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (t.j: Dz. U. 2007 r. nr 70, poz. 473) do wniosku o wydanie zezwolenia należy dołączyć m.in. dokument potwierdzający tytuł prawny wnioskodawcy do lokalu stanowiącego punkt sprzedaży napojów alkoholowych. Zatem kwestia legitymowania się przez wnioskodawcę stosownym tytułem prawnym do dysponowania lokalem na cele prowadzenia obrotu alkoholami stanowi jeden z podstawowych dokumentów warunkujących dopuszczalność uzyskania zezwolenia na ten rodzaj działalności.

W rozpatrywanej sprawie bezsprzecznie zarówno istnienie umowy najmu, którą zawarł wyłącznie jeden ze współwłaścicieli bez uprzedniej zgody pozostałych, jak i nieistnienie podziału w/w nieruchomości quod usum oraz spór w zakresie stosunków cywilnoprawnych przedmiotowej nieruchomości – wypełniają warunek istotności w sprawie.

Do rozważenia pozostaje zatem czy powyższe okoliczności były znane organowi w dniu wydawania decyzji w przedmiocie udzielenia skarżącym zezwolenia Nr [...] na sprzedaż napojów alkoholowych o zawartości do 4,5% alkoholu oraz na piwo, zezwolenia Nr [...] na sprzedaż napojów alkoholowych o zawartości powyżej 4,5% do 18% alkoholu oraz zezwolenia Nr [...] na sprzedaż napojów alkoholowych o zawartości powyżej 18% alkoholu w sklepie wielobranżowym w T. przy ul. [...].

Pojawienie się bowiem tych dowodów, okoliczności faktycznych ma podstawowe znaczenie dla wznowienia postępowania. Należy jednak przy tym dodać, że ujawnione istotne okoliczności i dowody muszą równocześnie być nowe, co oznacza, że zostały one po raz pierwszy zgłoszone przez stronę lub zostały odkryte przez organ administracyjny już po wydaniu decyzji ostatecznej w pierwotnym postępowaniu. Nie ma przy tym znaczenia, czy wcześniejsze nieujawnienie tych okoliczności czy dowodów wynikało z niewłaściwie prowadzonego przez organ postępowania wyjaśniającego, czy też z zamierzonego nieujawnienia ich przez stronę.

W przesłanych Sądowi aktach administracyjnych znajdują się m.in. pisma K. Z. – Administratora Budynku Mieszkalnego przy ul. [...], które zdaniem składu orzekającego mają kluczowe znaczenie w sprawie. W dniu [...] r. w/w skierowała pismo do A. P. zawiadamiając go, że J. T. nie jest wyłącznym właścicielem nieruchomości przy ul. [...], a pozostali współwłaściciele nie wyrażają zgody na wynajem lokalu handlowego. Natomiast w dniu [...] r. K. Z. poinformowała Urząd Miasta T. odrębnym pismem o braku zgody współwłaścicieli na wynajem przez J. T. spornego lokalu skarżącym. Do pisma dołączyła kopię odpisu z księgi wieczystej KW nr [...]. Podobnej treści informacja wraz z załącznikami w postaci odpisu z KW oraz kserokopii pism do Urzędu Miejskiego została przesłana do Kancelarii Burmistrza T.- D. T.

W oparciu zresztą o zgromadzony materiał dowodowy należy zauważyć, że kwestia sporu współwłaścicieli przedmiotowej nieruchomości w zakresie jej użytkowania i wykorzystywania była wielokrotnie sygnalizowana Urzędowi Miasta począwszy od [...] r. m.in. w piśmie z [...] r. M P. – P. oraz w pismach z [...] i [...] r. uczestnika postępowania – J.T.

Mimo jednak tych okoliczności w dniu [...] r. J. T. spisał umowę najmu ze skarżącymi, którą następnie załączono do wniosku o wydanie zezwoleń na obrót alkoholami i w konsekwencji w dniu [...] r. organ wydał skarżącym wnioskowane zezwolenia.

Reasumując zatem przedstawione powyżej uwarunkowania faktyczne i prawne zaskarżoną decyzję Kolegium jak i poprzedzającą ją decyzję Burmistrza Miasta [...] z dnia [...] r. nr [...] należało uznać za nieuzasadnione. Nie można bowiem w kontekście wyżej przedstawionych okoliczności uznać, iż kwestia sporności stosunków cywilnoprawnych przedmiotowej nieruchomości oraz istnienia umowy najmu spornego lokalu, podpisanej przez J. T. bez zgody pozostałych współwłaścicieli nie były organowi znane w dacie wydawania skarżącym zezwoleń.

Pominięcie zaś tychże okoliczności przez organ I instancji w postępowaniu wyjaśniającym, którego przedmiotem był wniosek o wydanie żądanych przez skarżących zezwoleń na obrót alkoholami, nie zmienia faktu istnienia tych dowodów w dacie wydawania uchylonych następnie w trybie art. 145 § 1 pkt. 5 kpa decyzji oraz znajomości stosunków cywilnoprawnych przedmiotowej nieruchomości Burmistrza Miasta [...].

Natomiast fakt legitymowania się przez skarżących wadliwą umową najmu, gdyż podpisaną wyłącznie przez jednego ze współwłaścicieli bez uprzedniej zgody pozostałych oraz brak podziału w/w nieruchomości quod usum, który upoważniałby J. T. do podejmowania czynności przekraczających zakres zwykłego zarządu z pominięciem pozostałych współwłaścicieli, może stanowić przesłankę do ewentualnego wzruszenia zezwoleń w odrębnym nadzwyczajnym trybie tj. stwierdzenia nieważności decyzji.

Konkludując zatem omówione powyżej uchybienia Sąd stwierdził konieczność uchylenia decyzji organów obu instancji celem ponownego rozpatrzenia sprawy i wydania rozstrzygnięcia z uwzględnieniem przedstawionych rozważań.

Reasumując wskazane uchybienia Sąd – działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - skargę uwzględnił i zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji uchylił. Na mocy art. 152 w/w ustawy stwierdził, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana do czasu uprawomocnienia się wyroku. Stosownie zaś do art. 200, art. 205 § 1, art. 209 cyt. ustawy zasądzono kwotę [...] zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.