Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA 3503/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2004-11-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Bogdan Lubiński, Sędziowie sędzia WSA Grażyna Nasierowska, asesor WSA Jolanta Sokołowska ( spr. ), Protokolant Teresa Iwaćkowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 listopada 2004 r. sprawy ze skargi Z. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] listopada 2003 r. Nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości oddala skargę


UZASADNIENIE

III SA 3503/03

UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] listopada 2003r. Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez Z. K., utrzymało w mocy decyzję Prezydenta W. z dnia [...] marca 2003r. Nr [...] w sprawie ustalenia podatku od nieruchomości za rok 2003 w kwocie [...] zł za działki ew. nr [...] i [...], obręb [...], położone w W. przy ul. [...].

Z uzasadnienia decyzji wynikało, że organ podatkowy dokonał wymiaru podatku od nieruchomości na podstawie dostępnych akt sprawy oraz danych zamieszczonych w ewidencji gruntów.

W odwołaniu Z. K. zarzucił zaskarżonej decyzji rażące naruszenie art. 3 ust. 1 pkt 2 i art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2002r. Nr 9, poz. 84 ze zm.), a także naruszenie ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.), bez wskazania jej konkretnych przepisów. Podatnik utrzymywał, że jest właścicielem jedynie działki ew. nr [...]. Działkę tę nabył aktem notarialnym z dnia [...] września 1960r. Rep.[...]. Zdaniem skarżącego brak urządzonej księgi wieczystej dla tej nieruchomości nie uprawnia organu podatkowego do samowolnego decydowania o prawie własności i wymiarze podatku. Podkreślał, iż działka ew. nr [...] stanowi jego wyłączną własność, zaś działka ew. nr [...] stanowiła nabytą w drodze zasiedzenia w dobrej wierze własność J. B., a po jej śmierci – H. B. i B. B.. Twierdził, że w poprzednich latach podatkowych, do roku 2002, działki ew. nr [...] i [...] stanowiły odrębne przedmioty opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Wniósł o opodatkowanie niezabudowanej działki ew. nr [...] podatkiem leśnym.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Prezydenta W. argumentując, że organ podatkowy przy wymiarze podatku od nieruchomości jest związany danymi ujawnionymi w ewidencji gruntów i budynków. Stwierdziło, iż z ewidencji gruntów nie wynika fakt odrębnej własności działek ew. nr [...] i [...], lecz że działki te stanowią współwłasność Z. K., H. B. i H. B.. W konsekwencji nieruchomość stanowi jeden niepodzielny przedmiot opodatkowania, a obowiązek podatkowy ciąży solidarnie na wszystkich współwłaścicielach. Organ odwoławczy podniósł, że działka ew. nr [...] nie posiada statusu działki leśnej i prawidłowo została opodatkowana podatkiem od nieruchomości. Stwierdził, że podatek leśny ustala się tylko dla gruntów, które w ewidencji gruntów i budynków figurują jako lasy. Z przesłanych przez organ pierwszej instancji akt wynika, iż działka ew. nr [...] oznaczona jest jako zurbanizowany teren niezabudowany, a takie działki podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości.

W skardze Z. K. zarzucił zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji obrazę art. 3 ust. 1 pkt 2 i art. 4 ust. 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, przez wydanie decyzji o solidarnym obciążeniu podatkiem od działki ew. nr [...] bez przeprowadzenia postępowania dowodowego z jego udziałem, a także pogwałcenie prawa nabytego do odrębnego opodatkowania dz. ew. nr [...] i nr [...] oraz obrazę przepisów kodeksu cywilnego, poprzez nieuwzględnienie nabycia własności ww. działek przez odrębne podmioty. Powtórzył argumenty podniesione w odwołaniu. Podniósł również, że ze względu na wiek i stan zdrowia nie podjął starań o założenie księgi wieczystej dla wydzielonej i znajdującej się w jego samoistnym posiadaniu działki, a właścicielki działki zabudowanej nie są zainteresowane regulacją stanu prawnego w sposób zgodny ze stanem faktycznym.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymało stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniosło o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skarga nie może być uwzględniona. W niniejszej sprawie Z. K. kwestionuje prawidłowość łącznego opodatkowania podatkiem od nieruchomości działek ew. nr [...] i [...], obręb [...], położonych w W. przy ul. [...]. Utrzymuje, iż jest właścicielem wyłącznie jednej działki ew. nr [...], która winna być opodatkowana podatkiem leśnym. Działka ew. nr [...] stanowiła nabytą w drodze zasiedzenia w dobrej wierze własność J. B., a po jej śmierci – H. B. i B. B.. Do roku 2002 każda z tych działek była odrębnym przedmiotem opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Natomiast Samorządowe Kolegium Odwoławcze twierdzi, że przy wymiarze podatku od nieruchomości organ podatkowy jest związany danymi ujawnionymi w ewidencji gruntów i budynków, z której wynika, iż działki ew. nr [...] i [...] stanowią współwłasność Z. K., H. B. i H. B. i oznaczone są jako zurbanizowany teren niezabudowany. Wymienione działki nie posiadają więc statusu działki leśnej i tym samym nie mogą być opodatkowane podatkiem leśnym. Ponieważ nieruchomość stanowi jeden przedmiot opodatkowania, obowiązek podatkowy ciąży solidarnie na wszystkich współwłaścicielach.

Zgodzić się należy z organem odwoławczym, iż podstawą wymiaru podatku od nieruchomości są dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Stanowi o tym art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U z 2000r. Nr 100, poz. 1086 ze zm.). W orzecznictwie ukształtował się pogląd, według którego ewidencja gruntów i budynków jest urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniach administracyjnych, w tym i w postępowaniu podatkowym (por. wyrok NSA z dnia 18 maja 1994r., III SA 1685/93, Przegląd Orzecznictwa Podatkowego 1999 nr 2, poz. 67, wyrok NSA z dnia 11 kwietnia 1995r., SA/Wr 1703/94, Wspólnota 1995 nr 42, poz. 24, wyrok SN z dnia 13 lutego 2003r. III RN 22/02, OSNP 2004 nr 6, poz. 92). Dane wynikające z ewidencji gruntów lub budynków mogą być oczywiście zakwestionowane, a wynikające z nich domniemanie zgodności z rzeczywistym stanem rzeczy może być obalone. Jednakże weryfikacja tych danych nie może być przeprowadzona przez organy podatkowe, gdyż nie posiadają one takich kompetencji. Organy właściwe do prowadzenia ewidencji i sposób korygowania danych w nich zawartych zostały określone w ustawie - Prawo geodezyjne i kartograficzne. Jeżeli więc skarżący kwestionuje zgodność danych wynikających z ewidencji gruntów ze stanem faktycznym, to powinien najpierw wystąpić o ich korektę, w trybie określonym w powołanym akcie prawnym, a następnie, w przypadku uwzględnienia jego zastrzeżeń, na podstawie zmienionych danych z ewidencji wnosić o wzruszenie ostatecznych decyzji ustalających wysokość zobowiązań podatkowych w oparciu o ewidencję gruntów i budynków (por. wyrok NSA z dnia 12 stycznia 1994r., III SA 911/94, OSS 1994 nr 4-5, poz. 164).

Ponieważ organy podatkowe nie są władne zmieniać danych wynikających z ewidencji gruntów, a tego de facto oczekuje od nich skarżący, nie można czynić im zarzutu, iż ustalając podatek od nieruchomości na podstawie tych danych dopuściły się naruszenia przepisów prawa. W wypisie z rejestru gruntów z dnia [...] marca 2000r. (podobnie jak w wypisach z następnych lat) Z. K. figuruje jako współwłaściciel działek ew. nr [...] i [...], położonych w W. przy ul. [...], a rodzaj gruntu został określony jako teren budownictwa jednorodzinnego i grunty niezabudowane (w kolejnych wypisach został określony jako teren mieszkaniowy i zurbanizowany teren niezabudowany). Zważywszy na treść wypisów z ewidencji stwierdzić należy, że organy podatkowe zasadnie obarczyły podatkiem od nieruchomości wszystkich jej współwłaścicieli. Dokonana w ewidencji klasyfikacja gruntów przesądziła też o charakterze podatku.

Odnosząc się do treści skargi stwierdzić należy, iż w postępowaniu wymiarowym, a takim było postępowanie w tej sprawie, kwestie podnoszone przez skarżącego nie miały wpływu na podejmowane rozstrzygnięcia. W tym postępowaniu tak długo, jak istnieje wykazana w ewidencji gruntów współwłasność przedmiotowej nieruchomości, obowiązek podatkowy od nieruchomości ciąży solidarnie na jej współwłaścicielach, a zatem adresatami decyzji są wszyscy współwłaściciele, bez względu na to, czy i w jaki sposób wywiązują się z ciążących na nich zobowiązań podatkowych. Zauważenia wymaga, chociaż pozostaje to bez znaczenia z wyżej wskazanych względów, iż skarżący przyznał w skardze, że stan nieruchomości jest nieuregulowany, ponieważ właścicielki zabudowanej nieruchomości nie są zainteresowane regulacją stanu prawnego w sposób zgodny ze stanem faktycznym. Rację ma natomiast skarżący wskazując na pozbawienie go udziału w postępowaniu podatkowym. Organy podatkowe nie dochowały obowiązku, o którym mowa w art. 200 Ordynacji podatkowej, tj. nie wyznaczyły terminu do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego. Jednakże w ocenie Sądu uchybienie to nie miało wpływu na wynik sprawy, ponieważ, jak już to wykazano, organy podatkowe nie mogły dokonać ustalenia podatku na innej podstawie niż danych zawartych w wypisie z ewidencji gruntów. Uchylenie zaskarżonej decyzji na etapie postępowania sądowego wyłącznie celem naprawienia wskazanego błędu jest niezasadne, jako że w niniejszej sprawie rozstrzygnięcie inne niż zawarte w zaskarżonej decyzji nie może być wydane, a jedynie doprowadziłoby do zbędnego wydłużenia postępowania. Takie stanowisko jest zgodne z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), który stanowi, iż sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi inne naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Z tych względów, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), w związku z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.), postanowiono jak w sentencji.