Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 2959/15
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2017-08-03 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 30ust. 6 pkt 3 w zw. z art. 29 ust. 1 pkt 12
journal: Dz.U. 2013 poz 1409
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Miron Sędziowie Sędzia NSA Robert Sawuła Sędzia del. WSA Jerzy Bortkiewicz (spr.) Protokolant asystent sędziego Małgorzata Mańkowska po rozpoznaniu w dniu 3 sierpnia 2017 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej S. T. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 17 września 2015 r. sygn. akt II SA/Łd 498/15 w sprawie ze skargi S.T. na decyzję Wojewody Łódzkiego z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] znak: [...] w przedmiocie sprzeciwu w sprawie zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

UZASADNIENIE:

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 17 września 2015 r., sygn. akt II SA/Łd 498/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, oddalił skargę S. T. na decyzję Wojewody Łódzkiego z dnia [...] maja 2015r. nr [...] znak: [...]w przedmiocie sprzeciwu w sprawie zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych.

Wyrok ten zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy:

Decyzją z dnia 14 stycznia 2015 r. Starosta Powiatu P. na podst. art. 30 ust. 5 i ust. 6 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2013 r., poz. 1409), dalej zwaną: "Prawem budowlanym", art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r., poz. 267), dalej zwanej: "k.p.a.", wniósł sprzeciw w zakresie realizacji robót budowlanych, polegających na postawieniu namiotu z płótna na stelażu metalowym nietrwale związanego z gruntem – tymczasowego obiektu, jako magazynu palet drewnianych i czystych opakowań.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ zwrócił uwagę, że na podstawie dokumentów będących w posiadaniu organu, lokalizacja przedmiotowego obiektu pokrywa się z lokalizacją tymczasowego namiotu objętego wnioskiem zgłoszenia z dnia 25 kwietnia 2014 r. z określonym terminem rozbiórki na dzień 22 września 2014 r., który na dzień niniejszego zgłoszenia – 30 grudnia 2014 r. – nie został rozebrany. Z uwagi na powyższe organ orzekł stosownie do art. 30 ust. 6 pkt 3 Prawa budowlanego, wnosząc sprzeciw.

Skarżący, S. T. w złożonym odwołaniu od powyższej decyzji wniósł o jej uchylenie, pozytywne załatwienie sprawy oraz na podstawie art. 98 § 1 k.p.a. o zawieszenie postępowania do czasu zakończenia postępowania dotyczącego decyzji organu I instancji z dnia 22 lipca 2014 r., w której Starosta Powiatu P. wniósł sprzeciw w zakresie realizacji robót budowlanych objętych nowym zgłoszeniem z dnia 16 lipca 2014 r. dotyczącym postawienia tymczasowego obiektu na działce nr [...].

W uzasadnieniu odwołania skarżący wyjaśnił, że jego zgłoszenie z dnia 29.12.2014 r., dotyczyło przeniesienia namiotu znajdującego się na działce nr [...]. Podał, że 16 lipca 2014 r. dokonał zgłoszenia w sprawie postawienia innego tymczasowego obiektu na ww. działce z określonym terminem rozbiórki na 16.12.2014 r., co do którego to zgłoszenia Starosta Powiatu P. wniósł sprzeciw, na podst. art. 30 ust. 6 pkt 3 Prawa budowlanego.

Skarżący wyjaśnił, że we wrześniu 2014 r. przystąpił do realizacji robót budowlanych objętych zgłoszeniem z 25.04.2014 r., nie mając informacji o wniesieniu ww. sprzeciwu, wobec czego 28.01.2015 r. wniósł o przywrócenie terminu do złożenia odwołania. Skarżący twierdził, że późniejsze przystąpienie do robót nie stoi w sprzeczności z przepisami, a termin rozbiórki ulega przesunięciu i powinien być liczony od momentu podjęcia prac.

W ocenie skarżącego organ błędnie przyjął, że zgłoszenie z dnia 29.12.2014 r. dotyczy postawienia obiektu tymczasowego, gdy tymczasem dotyczy przeniesienia tego obiektu. Strona twierdziła, że po pierwsze, nie można przyjąć tożsamej lokalizacji jeśli nowy obiekt miałby znajdować się na tej samej działce ewidencyjnej bo to wykluczałoby możliwość dwukrotnej budowy tymczasowych (choć zupełnie różnych) obiektów na tej samej działce. Po drugie, nie można również z góry założyć, że obiekt istniejący winien w chwili zgłoszenia być już rozebrany skoro został on wybudowany z pewnym opóźnieniem a tym samym nie istniał jeszcze dopuszczalne przez obowiązujące przepisy prawa 120 dni.

Decyzją z dnia [...] maja 2015 r. Wojewoda Łódzki, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Wojewoda Łódzki wskazał, iż przedmiotowa inwestycja to prace budowlane związane z postawieniem namiotu, jako obiektu tymczasowego z przeznaczeniem na magazyn palet drewnianych i czystych opakowań. Zwrócił uwagę, iż organ I instancji wiedział o fakcie niedokonania rozbiórki wynikającej ze zgłoszenia z dnia 25 kwietnia 2014 r., przeprowadził bowiem postępowanie egzekucyjne zakończone postanowieniem z dnia 22 stycznia 2015 r. o nałożeniu grzywny i wezwaniu do wykonania obowiązku rozbiórki do dnia 20 lutego 2015 r. Postanowienie to zostało utrzymane po kontroli instancyjnej, postanowieniem z dnia 5 lutego 2015 r. Organ odwoławczy ustalił, iż namiot nadal istnieje, w lokalizacji wskazanej w zgłoszeniu z grudnia 2014 r., co wyczerpuje przesłanki art. 30 ust. 6 pkt 3 w zw. art. 29 ust. 1 pkt 12 Prawa budowlanego.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi S. T. zarzucił naruszenie art. 29 ust. 1 pkt 12 Prawa budowlanego, przez wadliwą wykładnię skutkującą wyłączeniem uprawnienia skarżącego do przeniesienia obiektu budowlanego, które to uprawnienie wskazano alternatywnie w ww przepisie. Nadto strona zarzuciła naruszenie przepisów postępowania: art. 107 § 1 i § 3, art. 138 § 1 pkt 1, art. 6, art. 7, art. 8, art. 11, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. Skarżący wniósł o uchylenie decyzji organu II instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda Łódzki wniósł o jej oddalenie, odwołując się do argumentacji prezentowanej w kwestionowanym rozstrzygnięciu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalając skargę, stwierdził, że organ prawidłowo wniósł sprzeciw wskazując na art. 30 ust. 6 pkt 3 Prawa budowlanego, w myśl którego właściwy organ wnosi sprzeciw, jeżeli zgłoszenie dotyczy budowy tymczasowego obiektu budowlanego, o którym mowa w art. 29 ust. 1 pkt 12 (tymczasowych obiektów budowlanych, niepołączonych trwale z gruntem i przewidzianych do rozbiórki lub przeniesienia w inne miejsce w terminie określonym w zgłoszeniu, o którym mowa w art. 30 ust. 1, ale nie później niż przed upływem 120 dni od dnia rozpoczęcia budowy określonego w zgłoszeniu) w miejscu, w którym taki obiekt istnieje.

Sąd ten podkreślił, że rozstrzygnięcie na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 3 Prawa budowlanego jest aktem związanym, niezależnym od woli organu.

Sąd I instancji wskazał, że jak wynika z materiału sprawy w piśmie z dnia 29 grudnia 2014 r. skarżący dokonał zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych niewymagających uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę tj. tymczasowego obiektu budowlanego w postaci namiotu z płótna na stelażu metalowym nietrwale związanego z gruntem. W zgłoszeniu skarżący określił przewidywany termin rozpoczęcia robót na dzień 30 stycznia 2015 r., natomiast termin rozbiórki lub przeniesienia tymczasowego obiektu na dzień 30 maja 2015 r., jako teren inwestycji wskazał działkę nr [...] obręb S.. Jak wskazał Sąd, organ ustalił, że na terenie działki nr [...] istnieje obiekt tymczasowy objęty zgłoszeniem z dnia 25 kwietnia 2014 r., gdzie skarżący określił termin rozpoczęcia robót budowlanych na dzień 26 maja 2014 r. zaś termin rozbiórki lub przeniesienia na dzień 22 września 2014 r., przy czym jak ustalił organ, opisany obiekt tymczasowy zgłoszony w kwietniu 2014 r. nie został rozebrany, ani przeniesiony, natomiast wszczęte zostało postępowanie egzekucyjne zakończone postanowieniem z dnia 22 stycznia 2015 r. o nałożeniu grzywny i wezwaniu do wykonania obowiązku rozbiórki do dnia 20 lutego 2015 r. Postanowienie to utrzymał w mocy Wojewoda Łódzki w dniu 5 lutego 2015 r. Dodatkowo w ramach współpracy z organem nadzoru budowlanego, który przeprowadził oględziny, ustalone zostało, że na przedmiotowej działce namiot nadal istnieje w lokalizacji wskazanej w zgłoszeniu z grudnia 2014 r. Z tych wszystkich względów nie budziło wątpliwości Sądu zasadność zgłoszonego sprzeciwu a zarazem brak możliwości uwzględnienia argumentacji skarżącego.

Sąd I instancji dodał, że lektura skargi uzasadnia ocenę, iż skarżący stara się wywieść, że zgłoszenie z grudnia 2014 roku to w zasadzie nie zgłoszenie zamiaru wykonania robót budowlanych nie wymagających decyzji o pozwoleniu na budowę ale zgłoszenie przeniesienia obiektu istniejącego już w tej lokalizacji. Sąd ten nie zgodził się z powyższym stanowiskiem, szczególnie wziąwszy pod uwagę okoliczność, że został wydany nakaz rozbiórki dla takiego obiektu tymczasowego istniejącego w tej samej lokalizacji. Sąd ten stwierdził też, że w świetle ugruntowanego stanowiska judykatury, nawet gdyby skarżący dokonując kolejnego zgłoszenia starał się wybronić przed nakazem rozbiórki to zgłoszenie przeniesienia winien zgłosić przed zadeklarowaną w pierwszym zgłoszeniu datą rozbiórki obiektu tymczasowego, co niewątpliwie nie miało miejsca w stanie faktycznym kontrolowanej sprawy. Powyższe znalazło już odzwierciedlenie we wcześniejszej argumentacji Sądu w uzasadnieniu wyroku z dnia 6 sierpnia 2015 r., sygn. akt II SA/Łd 236/15. Zgodę na ewentualne przeniesienie obiektu tymczasowego w inne miejsce celem uniknięcia jego rozbiórki, w sytuacji gdy termin postawienia namiotu został ustalony przez organy w sposób nie budzący wątpliwości, skarżący powinien uzyskać zanim upłynie wynikający z przepisów prawa termin wymagalności obowiązku rozbiórki namiotu określony w zgłoszeniu.

W ocenie tego Sądu nie sposób podzielić zarzutów skarżącego także co do sformułowanych zarzutów naruszenia przepisów postępowania, ponieważ stan faktyczny sprawy został ustalony w sposób niebudzący wątpliwości na podstawie wyczerpującego materiału dowodowego, który został poddany przez organy wszechstronnej analizie.

Mając powyższe na uwadze, Sąd I instancji na podst. art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2002 r. nr 153, poz. 1270); dalej: p.p.s.a., oddalił skargę.

Skarżący S. T., wniósł skargę kasacyjną od powyższego wyroku, zaskarżając go w całości, domagając się jego uchylenia w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi oraz zasądzenia od strony przeciwnej zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie:

I/ prawa materialnego, t.j.:

- art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedno Dz.U. z 2014 r. poz. 1647. ze zm.), dalej zwaną: "p.u.s.a.", poprzez niewłaściwe zastosowanie, polegające na dokonaniu oceny niepełnej i dowolnej, która nie przystaje do stanu sprawy wobec zebranego materiału dowodowego;

- art. 30 ust. 6 pkt 3 w zw. z art. 29 ust. 1 pkt 12 Prawa budowlanego, poprzez ich wadliwą wykładnię skutkującą wyłączeniem w niniejszym stanie faktycznym uprawnienia skarżącego do przeniesienia obiektu budowlanego, które to uprawnienie wskazano alternatywnie w przepisach art. 29 ust. 1 pkt 12 Prawa budowlanego.;

II/ przepisów postępowania, tj.:

- art. 3 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 8 k.p.a. poprzez wadliwą kontrolę zaskarżonego rozstrzygnięcia pod względem zgodności z prawem, co skutkowało oddaleniem skargi, a w konsekwencji nieuchyleniem rozstrzygnięcia organu, mimo iż organ dokonał dowolnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego, a prowadząc postępowanie wyjaśniające popełnił szereg naruszeń przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że 30 grudnia 2014 r. skarżący złożył do Starosty Powiatu P. zgłoszenie w sprawie zamiaru wykonania robót budowlanych polegających na przeniesieniu namiotu z płótna na stelażu metalowym nietrwale związanego z gruntem - tymczasowego obiektu, jako magazyn palet drewnianych i czystych opakowań na nieruchomości położonej na działce nr ew. [...] obręb S., gm. W..

Stwierdzono, że w stosunku do obiektu objętego zgłoszeniem z dnia 25 kwietnia 2014 r., nie mogły zostać podjęte roboty w wyznaczonym terminie z powodu okoliczności, których skarżący nie mógł przewidzieć, lecz późniejsze przystąpienie do realizacji robót nie stoi w sprzeczności z obowiązującymi przepisami prawa, ponieważ zgodnie z art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego, zgłoszenia należy dokonać przed terminem zamierzonego rozpoczęcia robót budowlanych.

Wywodzono, że do wykonywania robót budowlanych można przystąpić, jeżeli w terminie 30 dni od dnia doręczenia zgłoszenia właściwy organ nie wniesie, w drodze decyzji, sprzeciwu i nie później niż po upływie 2 lat od określonego w zgłoszeniu terminu ich rozpoczęcia. W takim jednak przypadku logicznym jest, że również termin rozbiórki lub przeniesienia tymczasowego obiektu budowlanego analogicznie ulega przesunięciu, ale od innego momentu winien być liczony czas jego powstania, co miało miejsce również w rzeczonym przypadku.

Zatem Inwestor, który planował w dniu 30 stycznia 2015 r. rozpocząć przenoszenie obiektu budowlanego opisanego w zgłoszeniu (znak: [...]) skierował wniosek do organu zgodnie z przepisami odnoszącymi się do terminu zgłoszenia tj. 30 grudnia 2014 r.

Zarzucono, że organ I instancji błędnie przyjął, iż na podstawie dokumentów będących w jego posiadaniu, lokalizacja planowanej inwestycji pokrywa się z lokalizacją tymczasowego namiotu objętego wnioskiem zgłoszenia znak: [...] z dnia 25 kwietnia 2014 r. z określonym terminem rozbiórki na dzień 22 września 2014 r., który nie został rozebrany, co więcej organ ten błędnie uznał, że zgłoszenie to dotyczy postawienia obiektu tymczasowego, gdy tymczasem dotyczyło ono przeniesienia tegoż obiektu. Argumentowano, że po pierwsze, nie można przyjąć tożsamej lokalizacji, jeśli nowy obiekt miałby znajdować się na tej samej działce ewidencyjnej, bo to wykluczałoby możliwość dwukrotnej budowy tymczasowych obiektów na tej samej działce. Po drugie nie jest zasadne odgórne założenie, że obiekt istniejący winien w chwili zgłoszenia być już rozebrany skoro został on wybudowany z pewnym opóźnieniem, a tym samym nie istniał jeszcze, dopuszczalne przez obowiązujące przepisy prawa 120 dni.

Zarzucono, że organ I instancji nie dokonał stosownego ustalenia stanu faktycznego, przyjmując w sposób dorozumiany: fakt istnienia obiektu budowlanego objętego zgłoszeniem z dnia 25 kwietnia 2014 r. na terenie ww. działki ewidencyjnej, chęć usytuowania obiektu objętego zgłoszeniem w tym samym miejscu, co obiekt wcześniej zgłaszany, ponadto organ założył z góry iż zgłoszenie dotyczy samego faktu "postawienia" (czy też budowy) nie zaś przeniesienia, które to przeniesienie było celem Inwestora.

Podniesiono, że Sąd I instancji naruszył przepisy art. 30 ust. 6 pkt 3 w zw. z art. 29 ust. 1 pkt 12 Prawa budowlanego, z których jednoznacznie wynika możliwość przeniesienia obiektu tymczasowego, jako alternatywa wobec jego rozbiórki.

Wskazano, że skarżący wielokrotnie podnosił, że zgłoszenie dotyczyło przeniesienia, a nie budowy obiektu tymczasowego, wobec czego skarżący obiektu tego nie rozebrał pozostając w przekonaniu, że jego zgłoszenie zamiaru przeniesienia zostanie pozytywnie rozpoznane.

Zwrócono uwagę na okoliczność, że prawomocnym wyrokiem z dnia 6 sierpnia 2015 r. wydanym w sprawie za sygn. akt: II Sa/Łd 236/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uchylił postanowienie Wojewody Łódzkiego nr [...] z dnia [...] lutego 2015 r. utrzymujące w mocy postanowienie Starosty Powiatu P. Nr [...] z dnia [...] stycznia 2015 r. oraz postanowienie Starosty Powiatu P. [...] z dnia [...] stycznia 2015 r. Zarzucono, że skoro Sąd I instancji powołał się na uchylone postanowienia, to trudno uznać, że Sąd ten dokonał pełnej i wszechstronnej oceny materiału dowodowego i zweryfikował w sposób prawidłowy działania organów administracji a zatem trudno uznać, że nie zostały naruszone przepisy art. 1 p.u.s.a. poprzez dokonanie oceny niepełnej i dowolnej, która nie przystaje do stanu sprawy wobec zebranego materiału dowodowego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. i nie zachodzi żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku. Wobec tego, Naczelny Sąd Administracyjny przeszedł do zbadania zarzutów kasacyjnych, będąc związany granicami skargi kasacyjnej.

W skardze kasacyjnej skorzystano z obu podstaw, jakie wymienione zostały w treści art. 174 p.p.s.a., przedstawiając zarówno zarzuty naruszenia przepisów postępowania, jak i prawa materialnego, lecz żaden z nich nie został oparty na usprawiedliwionej podstawie.

Nie mógł zostać uwzględniony zarzut naruszenia art. 1 p.u.s.a., albowiem nie wskazano pełnej jednostki redakcyjnej ww. artykułu, który składa się z dwóch paragrafów. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej powoduje, że Sąd ten nie może domniemywać woli czy tez intencji składającego skargę kasacyjną i domyślać się, czy dookreślać sposobu naruszenia wskazanych przepisów prawa. Z tego powodu Sąd kasacyjny nie ma podstaw do merytorycznego ustosunkowania się do tego zarzutu.

Nie był również zasadny zarzut naruszenia art. 30 ust. 6 pkt 3 w zw. z art. 29 ust. 1 pkt 12 Prawa budowlanego. Z przepisu art. 30 ust. 6 pkt 3 Prawa budowlanego wynika, że właściwy organ wnosi sprzeciw, jeżeli zgłoszenie dotyczy budowy tymczasowego obiektu budowlanego, o którym mowa w art. 29 ust. 1 pkt 12, w miejscu, w którym taki obiekt istnieje. Natomiast według art. 29 ust. 1 pkt 12 Prawa budowlanego, obiektem takim jest obiekt niepołączony trwale z gruntem i przewidziany do rozbiórki lub przeniesienia w inne miejsce w terminie określonym w zgłoszeniu, o którym mowa w art. 30 ust. 1, ale nie później niż przed upływem 120 dni od dnia rozpoczęcia budowy określonego w zgłoszeniu.

Poza sporem w sprawie było, że zgłoszenie z dnia 29.12.2014 r., dotyczyło tymczasowego obiektu budowlanego, o jakim mowa w powyższym przepisie. Sporne było natomiast, czy zgłoszono zamiar budowy takiego obiektu, jak uznały organy obu instancji oraz rozpoznający skargę Sąd, czy też zgłoszono zamiar przeniesienia obiektu tymczasowego, jak wywodził skarżący.

Należało uznać, że tak organy, jak i Sąd I instancji trafnie uznały, że omawiane zgłoszenie dotyczy budowy tymczasowego obiektu budowlanego, a nie jego przeniesienia. Nie sposób zresztą inaczej zinterpretować uprawnienia, które wynika z przepisu art. 30 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, który stanowi, że zgłoszenia właściwemu organowi wymaga, z zastrzeżeniem art. 29 ust. 3, budowa, o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt 1-3, 5-19, 20a-21 oraz 28. Przepisy Prawa budowlanego nie przewidują zgłoszenia innego rodzaju robót budowlanych w stosunku do takiego obiektu, w tym jego przeniesienia. Rozbiórka tymczasowego obiektu budowlanego lub jego przeniesienie w określonych terminach, wynikających z art. 29 ust. 1 pkt 12 Prawa budowlanego, stanowią obowiązek inwestora, wznoszącego tymczasowy obiekt budowlany, jak stanowi tenże przepis. W istocie więc, zgłoszenie właściwemu organowi zamiaru przeniesienia tymczasowego obiektu budowlanego będzie stanowiło zgłoszenie jego budowy, a więc wzniesienia w konkretnie wskazanym miejscu. Rzecz jasna musi być to miejsce inne niż miejsce, w którym obiekt ten już się znajduje, albowiem w przeciwnym wypadku zgłoszenie będzie dotyczyło wykonania fikcyjnego działania, polegającego na przeniesieniu istniejącego obiektu z miejsca, w którym jest posadowiony w to samo miejsce. W uzasadnienie skargi kasacyjnej podnoszono, że w istocie zamiarem skarżącego było wzniesienie - jak to określono - "nowego obiektu" na tej samej działce ewidencyjnej, które miało nastąpić dopiero po rozebraniu dotychczas istniejącego tymczasowego obiektu budowlanego w momencie złożenia zgłoszenia z dnia 29.12.2014 r., (wzniesionego wskutek zgłoszenia z 25.04.2014 r.), którego obowiązek rozbiórki jeszcze nie jest wymagany, albowiem powstał on z pewnym opóźnieniem.

Przytoczone stanowisko strony skarżącej kasacyjnie jest więc wewnętrznie sprzeczne. Twierdzi ona bowiem, że zgłoszenie z dnia 29.12.2014 r., dotyczyło "przeniesienia" tymczasowego obiektu budowlanego, a więc obiektu, który musiał istnieć w momencie zgłoszenia, jednocześnie wskazując, iż zgłoszeniem objęty jest nowy obiekt, który dopiero powstanie po rozebraniu obiektu dotychczasowego.

Dla oceny zasadności omawianych zarzutów skargi kasacyjnej najistotniejsze są jednak inne dwie okoliczności. Po pierwsze, dokonując zgłoszenia z dnia 29.12.2014 r., skarżący, jako zgłaszany obiekt użył określenia "namiot (tymczasowy obiekt budowlany)", podając termin jego rozbiórki, przez co nie ulega najmniejszych wątpliwości, że organy prawidłowo zakwalifikowały zgłoszony obiekt, jako tymczasowy obiekt budowlany. Po drugie, w ww. zgłoszeniu skarżący wskazał, jako miejsce lokalizacji zgłaszanego obiektu, obszar działki, na którym istnieje już tymczasowy obiekt budowlany, objęty zgłoszeniem z dnia 25.04.2014 r Przesądzającym dla rozstrzygnięcia sprawy zagadnieniem jest, że z punktu widzenia przepisu art. 30 ust. 6 pkt 3 Prawa budowlanego, sytuacja taka (zgłoszenie budowy tymczasowego obiektu budowlanego w miejscu istniejącego już takiego obiektu) jest niedopuszczalna i wymaga złożenia przez organ sprzeciwu, co też w przedmiotowej sprawie prawidłowo nastąpiło. Z powyższych względów omówione wyżej zarzuty nie były zasadne.

Na marginesie powyższych rozważań należy zauważyć, że obiekty opisane w ww. zgłoszeniach wykazują też wspólne cechy - pełnią taką samą funkcję, tj. magazynu pustych opakowań i palet oraz na ich konstrukcję składają się te same materiały płócienno - metalowe, co niewątpliwie nie stanowi argumentu za uznaniem, że zamiarem skarżącego jest wzniesienie nowego obiektu.

Nie okazał się też skuteczny zarzut naruszenia art. 3 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 8 k.p.a. poprzez wadliwą kontrolę zaskarżonego rozstrzygnięcia pod względem zgodności z prawem. Fakt, że wynik przeprowadzonej przez Sąd I instancji kontroli zaskarżonej decyzji nie jest zgodny z oczekiwaniami strony skarżącej nie może oznaczać zasadności zarzutu naruszenia przez Sąd art. 3 § 1 p.p.s.a. Sąd nie naruszył tez art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 8 k.p.a., albowiem w skardze kasacyjnej nie wykazano, w jaki sposób organ naruszył przepisy postępowania, a w tym wynikającą z art. 8 k.p.a. zasadę prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie uczestników postępowania do władzy publicznej. Wobec natomiast braku wskazania pełnej jednostki redakcyjnej art. 145 p.p.s.a., zarzut naruszenia tego przepisu, nie mógł zostać poddany merytorycznej ocenie.

Należy też dodać, że wskazane w uzasadnieniu skargi kasacyjnej zarzuty odnoszące się do przywołania w uzasadnieniu wyroku przez Sąd I instancji wycofanych z obrotu postanowień dotyczących postępowania egzekucyjnego nie zostały powiązane z właściwym przepisem prawa, ani ze skutkami tego na wynik sprawy, przez co nie mogły odnieść skutku.

Mając powyższe na względzie Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a. w zw. z art. 182 § 2 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.