Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1127/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2023-01-05 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6152 Lokalizacja innej inwestycji celu publicznego
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję
Powołane przepisy: article: art. 52  ust. 2 art. 53 ust. 2, 3
journal: Dz.U. 2022 poz 503
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t. j.)
article: art. 7 art. 11 art. 15 art. 77 par. 1 art. 80 art. 107 par. 3 art. 138 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2021 poz 735
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Rudnicki (spr.), , Sędzia WSA Izabela Ostrowska, Asesor WSA Elżbieta Granatowska, , Protokolant sekr. sąd. Piotr Czyżewski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 stycznia 2023 r. sprawy ze skargi [...] sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 7 kwietnia 2022 r. znak KOA4593/Ar/21 w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji, II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie na rzecz [...] sp. z o.o. z siedzibą w W. kwotę 997 (dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Uzasadnienie.

Zaskarżoną decyzją z 7 kwietnia 2022 r., znak: KOA4593/Ar/21, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie (dalej: "SKO",) na podstawie art. 127 § 2 w zw. z art. 17 pkt 1 oraz art. 138 § 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (dalej: "k.p.a."), a także art. 1 i 2 ustawy z 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (tj. Dz.U. z 2015 r., nr 1659 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania P. Sp. z o.o. z siedzibą w W. od decyzji Wójta Gminy R. z [...] października 2021 r., nr [...] - utrzymało w mocy ww. decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy podniósł, że Wójt Gminy R. decyzją z [...] października 2021 r. nr [...] odmówił ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego dla inwestycji polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej [...] wraz z wewnętrzną linią zasilającą oraz niezbędną infrastrukturą techniczną na działce nr ew. [...] we wsi F., gm. R. Organ I instancji wskazał, że 2 lipca 2021 r. wpłynął wniosek P. Sp. z o.o., w sprawie wydania decyzji o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego dla ww. inwestycji. Według wniosku inwestora oraz załączonej do niego kopii "Kwalifikacji środowiskowej przedsięwzięcia", sporządzonej przez mgr inż. U. K. wynikało, że "na podstawie przeprowadzonej kwalifikacji stwierdza się, że zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko rozpatrywana instalacja radiokomunikacyjne nie zalicza się do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, a zatem nie mam obowiązku uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia". Przyjęcie tego stanowiska nie było poparte żadnymi obliczeniami, parametrami technicznymi oraz istotnymi informacjami dotyczącymi oceny oddziaływania na środowisko i ludność, w otoczeniu planowanej inwestycji, które pozwoliłyby organowi w sposób jednoznaczny zakwalifikować przedsięwzięcie.

20 lipca 2021 r. Wójt Gminy R. wezwał pełnomocnika inwestora do uzupełnienia wniosku, poprzez określenie charakterystycznych danych i parametrów technicznych inwestycji oraz danych charakteryzujących jej wpływ na środowisko, oraz przedłożenia oświadczenia zarządzającego siecią elektroenergetyczną o zapewnieniu dostawy energii elektrycznej. W odpowiedzi na wezwanie, 9 sierpnia 2021 r. złożono skorygowany wniosek o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego dla przedmiotowej inwestycji. Z uwagi na fakt, że złożone przez inwestora dokumenty zawierały specjalistyczne informacje oraz rozbieżności w interpretacji zebranego materiału dowodowego, na podstawie których organ nie był w stanie samodzielnie zweryfikować m.in. ustaleń faktycznych wartości równoważnej mocy promieniowanej izotropowo (EIRP) przez anteny sektorowe, przeprowadzenia analizy zasięgów ponadnormatywnych pól elektromagnetycznych oraz poprawności obliczeń parametrów części telekomunikacyjnej projektu stacji w odniesieniu do obowiązujących aktów prawnych pod kątem czy planowane przedsięwzięcie kwalifikuje się do przedsięwzięć określonych w aktualnie obowiązującym rozporządzeniu oraz czy wymagane jest uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla planowanej inwestycji - organ powołał osobę posiadającą wiadomości specjalne.

Postanowieniem z [...] sierpnia 2021 r., nr [...], Wójt Gminy R. powołał biegłego dr inż. J. G., wpisanego na listę Prezesa Sądu Okręgowego w K. w specjalności: elektronika, radiokomunikacja (analogowe i cyfrowe, bezprzewodowe systemy transmisji i odbioru sygnałów wizji, fonii i danych, naziemne i satelitarne), telekomunikacja ruchoma (systemy telefonii komórkowej oraz inne systemy oparte na komunikacji bezprzewodowej), celem wydania opinii w przedmiotowej sprawie.

Dr. inż. J. G. przedłożył [...] października 2021 r. opinię nr [...], w której w sposób wyczerpujący dokonał oceny wartości przedłożonych przez inwestora dokumentów. Zdaniem organu, powyższa opinia spełnia wymogi, aby uznać ją za właściwie opracowaną. W swoim opracowaniu biegły szeroko uzasadnił swoje stanowisko oraz poparł je stosownymi obliczeniami. Wskazał bardzo wyraźnie w zapisach dokumentacji zamierzenia inwestycyjnego, co następuje:

"1. Zasadniczą cechą przedstawionej przez Inwestora dokumentacji zamierzenia inwestycyjnego w postaci budowy stacji bazowej telefonii komórkowej jest brak określenia podanych w dokumentacji konkretnych wartości EIRP promieniowanej w poszczególnych sektorach: SI, S2, i S3 wyznaczonych azymutami: 47, 150 i 260 stopni. Konsekwencją niewłaściwego wskazania mocy EIRP, była niewłaściwie przeprowadzona kwalifikacja przedsięwzięcia w aspekcie rozważanych odległości w osi wiązki od środka elektrycznego systemu antenowego, miejsc dostępnych dla ludności w odniesieniu do rozporządzenia Rady Ministrów (...) w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, w szczególności do normy § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8.

2. Wskazanie przez Pełnomocnika Inwestora (...) danych w dokumentacji uzupełniającej w postaci: producenta, typów urządzeń nadawczych oraz rzeczywistych maks. Mocy wyjściowych tych urządzeń owartości po 120 W dla obydwu planowanych pasm: 800Mhz i 900Mhz nie przyczyniło się do zmiany podstawowych parametrów kwalifikacyjnych w "poprawnej" i uzupełnionej dokumentacji kwalifikacyjnej z sierpnia 2021. (...)

3. Całkowita maks, moc (EIRP) promieniowana do środowiska planowanej stacji, obliczona przez biegłego na podstawie założeń kwalifikacyjnych pochodzących z dokumentacji Inwestora:

· przez wszystkie (6 szt.) panelowe anteny sektorowe: 131 630,7 W,

· przez anteny radiolinii (6 szt.) wynosi 43 466,4 W,

· łącznie moc EIRP emitowana przez planowaną stację: 175 097,1 W.

4. (..) dokumenty przekazane przez Zlecającego w oparciu o pozyskaną dokumentację, zawierającą fragmenty projektu budowlanego, cechuje:

a) brak szeregu informacji istotnych dla oceny oddziaływania na środowisko i ludność w otoczeniu planowanej stacji (...)"

b) przyjęcie niewłaściwych założeń dla planowanej stacji z punktu widzenia ochrony środowiska i miejsc dostępnych dla ludności.

c) wykonanie nierzetelnych obliczeń głównych parametrów technicznych (...).

d) brak uwzględnienia w obliczeniach maksymalnej mocy EIRP emitowanej przez poszczególne systemy z uwzględnieniem tolerancji mocy wyjściowej nadajników oraz tolerancji zysku energetycznego anten sektorowych na podstawie danych producenta.

e) przyjęcie niewłaściwego przedziału kwalifikacji przedsięwzięcia (...).

8. Głównym błędem zawartym w dokumentacji Inwestora jest brak uwzględnienia kumulacji PEM powstałej w wyniku nałożenia się wiązek od 2 anten panelowych w każdym z sektorów wyznaczonych azymutem czyli głównym kierunkiem promieniowania. Błąd ten przełożył się na nieprawidłowe obliczenie EIRP na sektor, a w konsekwencji na nieprawidłową kwalifikację przedsięwzięcia w odniesieniu do rozporządzenia Rady Ministrów z 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2019 r. poz. 1839.), w szczególności do normy § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 (...)".

Przy określaniu odległości od anten dla procedury kwalifikacyjnej szkodliwości SBTK (stacji bazowej telefonii komórkowej) należy przyjmować sumaryczna wartość EIRP dla wszystkich anten pracujących na tym samym kierunku. W takim przypadku, w odniesieniu do anten nadawczych SBTK sformułowanie "pojedyncza antena" należy rozumieć jako "system antenowy" pracujący w określonym kierunku promieniowania, tj. określonym sektorze.

Biegły zaznaczył, że gdy na określonym kierunku (azymucie pracują dwie lub więcej takich anten wtedy równoważną moc promieniowania izotropowo należy odnosić do sumarycznej mocy wszystkich anten pracujących na tym samym lub zbliżonym kierunku. Brak uwzględnienia efektu kumulacji PEM pochodzącego od skonfigurowania panelowych anten sektorowych promieniujących w tym samym kierunku (azymucie) jest największym błędem Inwestora, przyczyniającym się do nieprawidłowości kwalifikacji odnośnie rozpatrywanych zasięgów występowania PEM o wartościach ponadnormatywnych.

W ocenie Wójta Gminy R., budowa przedmiotowej stacji bazowej telefonii komórkowej była niezgodna z przepisami odrębnymi, ponieważ powinno się dla niej uzyskać zgodnie z 72 ust. 1 pkt. 3 ustawy z 3 października 2008 r., o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach.

P. Sp. z o.o. z siedzibą w W. złożyła odwołanie od decyzji organu I instancji.

Organ odwoławczy wyjaśnił, że realizacja przedmiotowego przedsięwzięcia jest inwestycją celu publicznego, wymagającą wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. W rozumieniu art. 6 pkt 1 w zw. z art. 4 pkt 18 ustawy o gospodarce nieruchomościami celem publicznym jest wykonywanie robót budowlanych w zakresie łączności publicznej i sygnalizacji, do których zaliczana jest przedmiotowa inwestycja.

Przytaczając art. 52 i art. 53 ust. 3 u.p.z.p., organ podał, że analiza powinna obejmować ocenę zgodności zamierzenia inwestycyjnego z prawem materialnym administracyjnym oraz z unormowaniami dotyczącymi charakteru samej inwestycji, a także analizę stanu faktycznego i prawnego nieruchomości, na której planowana jest jej realizacja. Analiza polega na stwierdzeniu zgodności zamierzenia inwestycyjnego z obiektywnym porządkiem prawnym. W treści decyzji należy zawrzeć m.in. stan prawy i sposób zagospodarowania terenu, właścicieli tych działek oraz sposób zagospodarowania każdej działki.

Przedmiotowa inwestycja jest przedsięwzięciem związanym z emisją fal elektromagnetycznych (co ustalono na podstawie kwalifikacji przedsięwzięcia). W rozpoznawanej sprawie, z uwagi na rodzaj planowanego przedsięwzięcia, na etapie decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego, konieczne są rozważania co do konieczności uzyskania przez inwestora decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach w kontekście § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów z 10 września 2019 r., w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U.2019 r., poz.1839.).

SKO wyjaśniło, że z racji wątpliwości co do oceny wniosku o wydanie decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego, organ I instancji powołał biegłego d. inż. J. G. W ocenie SKO, po zapoznaniu się z opinią nie było podstaw do zakwestionowania jego stanowiska. Opinia jest spójna, rzeczowa, jak również w sposób zrozumiały wyjaśnia przyczyny, dla których biegły zajął takie właśnie stanowisko. Biegły wskazał, że zasadniczą cechą przedstawionej przez inwestora dokumentacji zamierzenia inwestycyjnego w postaci budowy stacji bazowej telefonii komórkowej jest brak określenia podanych w dokumentacji konkretnych wartości EIRP promieniowanej w poszczególnych sektorach: S1, S2, i S3 wyznaczonych azymutami: 47, 150 i 260 stopni, co w konsekwencji doprowadziło do niewłaściwej kwalifikacji przedsięwzięcia w kontekście § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów z 10 września 2019 r. Nadto biegły stwierdził, że przekazaną mu do wydania opinii, dokumentację cechuje brak szeregu informacji istotnych dla oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, przyjęcie niewłaściwych założeń dla projektowanej stacji i in. (pkt 6 str. 37 opinii), a także braki w dokumentacji (pkt 7 str. 37 opinii). Zdaniem biegłego, głównym błędem w dokumentacji jest brak uwzględnienia kumulacji PEM powstałej w wyniku nałożenia się wiązek od 2 anten panelowych w każdy z sektorów z wyznaczonych azymutem, czyli głównym kierunkiem promieniowania (pkt 8 str. 37). W konkluzji swojej opinii biegły wskazał, że istnieją istotne przesłanki świadczące o tym, że planowania inwestycja zalicza się do przedsięwzięć mogących zawsze łub potencjalnie oddziaływać na środowisko, jednakże kwestia ta może być rozstrzygnięta dopiero w oparciu o prawidłową dokumentację, sporządzoną przez inwestora (pkt 12, str. 50).

Zdaniem organu odwoławczego, dopiero prawidłowe sporządzenie przez inwestora dokumentacji, jak również uwzględnienie w Karcie Oddziaływania Przedsięwzięcia maksymalnego oddziaływania pola elektromagnetycznego - umożliwi dokonanie pełnej kwalifikacji planowanej inwestycji i jej wpływu na środowisko i tereny zabudowy mieszkaniowej. Inwestycja planowana jest w bezpośrednim sąsiedztwie zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. Składać się będzie z instalacji emitującej pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny może być niebezpieczna dla zdrowia i życia mieszkańców. Niedostarczenie podstawowych danych inwestycji przez inwestora skutkuje odmową ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, z uwagi na brak możliwości ustalenia przez organ parametrów stacji bazowej telefonii komórkowej na terenie działki nr ew. [...] we wsi F., gm. R. i jednoznacznego zbadania czy inwestycja zalicza się do inwestycji, o których mowa w art. 71 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, tj. przedsięwzięć mogących zawsze lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko.

SKO (odnośnie zarzutów podniesionych w odwołaniu) dodało, że w sprawie biegły zakwestionował prawidłowość danych, zawartych w dokumentacji przedłożonej przez inwestora i stwierdził, że ewentualne rozstrzygnięcie co do konieczności uzyskania decyzji środowiskowej może nastąpić dopiero po prawidłowym przedstawieniu danych dotyczących planowanej inwestycji. Biegły nie przesądził także, czy dla planowanej inwestycji konieczne jest uzyskanie decyzji środowiskowej. Z tych względów skarżona decyzja nie narusza art. 59 ust. 1, 72 ust. 1 pkt 3 oraz art. 63 ust. 1 ustawy z 3 października 2008 r., o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2008 r. Nr 199, poz. 1227 ze zm.) W zakresie zarzutu co do wiarygodności biegłego SKO wskazało, że okoliczność powołania się na pełnienie funkcji biegłego Sądu Okręgowego w K. nie przesądza o wadliwości opinii, skoro jej autor dysponuje specjalistyczną wiedzą z tej dziedziny nauki, która jest niezbędna dla wydania opinii w przedmiotowej sprawie. Z kolei odnośnie zarzutu braku bezstronności oraz wniosku o wyłącznie biegłego (art. 24 k.p.a.) nie było podstaw do jego uwzględnienia przede wszystkim z tej przyczyny, że skarżąca spółka poza przedstawieniem zarzutu nie przedstawiła dowodów na stronniczość biegłego, ani też na okoliczność dyskredytowania przez biegłego przedsięwzięć tego rodzaju co planowana inwestycja. W zakresie przedłożonych przez skarżącą spółkę opinii – wyjaśniło, że mają one charakter ogólny i nie odnoszą się w sposób bezpośredni do przedmiotu sprawy, ani też opinii biegłego, sporządzonej przez organ I instancji na potrzeby postępowania.

Z tą decyzją nie zgodziła się P. Sp. z o.o. z siedzibą w W., wnosząc pismem swej pełnomocnik, datowanym na 10 maja 2022 r., skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zaskarżając ją w całości.

Ww. rozstrzygnięciu zarzuciła:

"1. naruszenie prawa procesowego, a to:

a) art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 256 ze zm., dalej "k.p.a.") poprzez jego zastosowanie w niniejszej sprawie, podczas gdy decyzja organu I instancji odmawiająca ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego jako bezzasadna powinna zostać uchylona;

b) art. 7, 77 § 1 i 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 256 ze zm.) w zw. z art. 84 § 1 k.p.a. poprzez niedokładne wyjaśnienie przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze stanu faktycznego niniejszej sprawy, brak rozpatrzenia w całości zgromadzonego w toku postępowania administracyjnego materiału dowodowego oraz nieprawidłową ocenę dowodu z opinii biegłego dr. inż. J. G., która w ocenie organu administracyjnego II instancji jest spójna, rzeczowa i w sposób zrozumiały wyjaśnia przyczyny, dla których biegły zajął przedstawione w opinii stanowisko, podczas gdy zgodnie z załączoną do niniejszej skargi opinią prywatną mgr. inż. P. G. przedmiotowa opinia biegłego zawiera wiele błędów rzeczowych i merytorycznych w sprawie określenia rodzaju przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko w odniesieniu do przepisów Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, w związku z czym nie można uznać ją za trafną, a jako taka nie zasługuje na uwzględnienie w niniejszej sprawie;

c) art. 107 § 3 k.p.a. poprzez sporządzenie uzasadnienia zaskarżonej decyzji w sposób, który nie pozwala na rozeznanie w rzeczywistych motywach organu odwoławczego, jakie doprowadziły do wydania rozstrzygnięcia, ograniczenie wywodów zawartych w uzasadnieniu do przywołania wniosków wynikających z opinii biegłego, jak również brak odniesienia się przez organ odwoławczy do większości zarzutów Spółki powołanych w odwołaniu od decyzji organu I instancji;

2) naruszenie prawa materialnego, a to:

a) naruszenie § 2 ust. 1 pkt 7, § 3 ust. 1 pkt 8 w zw. z § 3 ust. 2 pkt. 3 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. poz. 1839) (dalej jako "Rozporządzenie"), polegające na błędnym i bezpodstawnym przyjęciu, że w stanie faktycznym w ocenie Organu możliwe jest zaliczenie inwestycji Skarżącej do kategorii inwestycji mogących wymagać przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko i wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, gdy planowane przedsięwzięcie nie jest inwestycją zaliczaną do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, ani do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, gdyż jego parametry krytyczne nie kwalifikują go do takiego, i jednocześnie nie jest możliwe dokonywanie sumowania parametrów tego typu inwestycji (parametry pojedynczej anteny nie sumują się z parametrami innej anteny). W przedmiotowej sprawie inwestycja Skarżącej, z uwagi na parametry techniczne tegoż przedsięwzięcia nie należy do kategorii przedsięwzięć wskazanych w przepisach Rozporządzenia. Równocześnie Organ analizując zgromadzony materiał dowodowy w zupełnie dowolny sposób, poparty jedynie nietrafną w ocenie Skarżącej opinią biegłego, uznał, że pomimo jasnego podania parametrów planowanej inwestycji, a w szczególności zaplanowanych pochyleń anten (tzw. tiltów) czy EIRP anten należy rozpatrywać te parametry w innym niż podane zakresie. Taki pogląd oznacza przyjęcie przez Organ, że pomimo wskazania parametrów inwestycji, powstanie inwestycja o innych parametrach niż założone, co jest nieuprawnym działaniem".

Skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, a także zasądzenie kosztów postępowania. Ponadto wniosła o "przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z załączonego do niniejszej skargi dokumentu prywatnego zatytułowanego "Opinia biegłego" mgr. inż. P. G., dot. analizy dokumentacji stacji bazowej nr [...], albowiem jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości dotyczących kwalifikacji przedsięwzięcia, a jednocześnie nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie".

W uzasadnieniu przytoczyła i opisała treść art. 7, art. 8, art. 15, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. W jej ocenie zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem przepisów postępowania, tj. art. 7, 77 § 1 i 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 84 § 1 k.p.a., w szczególności z uwagi na nieprawidłową ocenę dowodu z opinii biegłego dr. inż. J. G., która w ocenie organu II instancji jest spójna, rzeczowa i w sposób zrozumiały wyjaśnia przyczyny dla których biegły zajął przedstawione w opinii stanowisko, podczas gdy zgodnie z opinią biegłego mgr. inż. P. G., przedmiotowa opinia biegłego zawiera wiele błędów rzeczowych i merytorycznych. Jak wskazano na s. 8 załączonej opinii prywatnej, opinia biegłego dr. inż. J. G. jest "niezgodna z zasadami określania rodzajów przedsięwzięć dla instalacji radiokomunikacyjnej dla zakresu częstotliwości f od 0,03 MHz do 300 000 MHz i równoważnej mocy promieniowanej izotropowo nie mniejszej niż 15 W mogącej znacząco oddziaływać na środowisko na podstawie przepisów Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. poz. 1839). Merytorycznie i faktycznie jest ona błędna w odniesieniu do ww. przepisów. Uwzględnia sumowane moce i promieniowanie elektromagnetyczne oraz kumulację PEM, a nie EIRP wyznaczone dla pojedynczej anteny i odległość od środka pojedynczej anteny. (...) Biegły sądowy nie rozstrzygnął kwestii taktyczne; która jest niezbędna do wydania przez organ decyzji. Kwestią faktyczną jest określenie rodzaju przedsięwzięcia na podstawie Rozporządzenia, a nie na podstawie kumulacji PEM, czy sumowaniu mocy sprzecznej z założeniami projektowymi Inwestora".

Odnosząc się do podnoszonych w opinii biegłego dr. inż. J. G. rzekomych braków w dokumentacji dot. stacji bazowej nr [...] wyjaśniła, że zgodnie z opinią mgr. inż. P. G. dokumentacja inwestora w zakresie kwalifikacji spełnia wszystkie wymagania rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie przedsięwzięć mogąco znacząco oddziaływać na środowisko (s. 18). W szczególności brak jest podstaw, aby uwzględniać maksymalne moce anten i maksymalne możliwości ich pochylenia, niezależnie od parametrów inwestycji wskazanych przez inwestora. Parametry inwestycji pozwalające na jej weryfikację zostały przedstawione w aktach sprawy i nie jest prawidłowym zarzucanie inwestorowi, że pomimo precyzyjnego podania parametrów inwestycji powstanie inna inwestycja. Na potwierdzenie powyższego przytoczyła liczne fragmenty orzecznictwa sądów administracyjnych.

Z uzasadnienia opinii mgr. inż. P. G. wynika, że "głównym merytorycznym błędem i faktycznym błędem jest to, że biegły sądowy w swojej opinii podważył Kwalifikację Inwestora, uznając ją za błędną (strona 38, opinia nr [...]). Swoją tezą mógł wprowadzić w błąd Organ samorządowy. Biegły napisał, cyt. "Brak uwzględnienia efektu kumulacji PEM pochodzącego od skonfigurowania panelowych anten sektorowych promieniujących w tym samym kierunku (azymucie) jest największym błędem inwestora, przyczyniającym się do nieprawidłowej kwalifikacji odnoście rozpatrywanych zasięgów występowania PEM o wartościach ponadnormatywnych. (...) Tymczasem, jak wynika z dalszej części uzasadnienia opinii prywatnej, " zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 roku w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko dla instalacji radiokomunikacyjnej (o częstotliwości z zakresu od 0,03 MHz do 300 000 MHz) z wyłączeniem radiolinii pod uwagę bierze się wyłącznie równoważną moc promieniowano izotropowo wyznaczoną dla pojedynczej anteny dla której sprawdza się, czy miejsca dostępne dla ludności znajdują sic w odległości określonej w rozporządzeniu Rady Ministrów z 10 września 2019 r. od środka elektrycznego w osi równej wiązki promieniowania pojedynczej anteny. Zatem zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko nie można przyjąć zasady kumulacji PEM do kwalifikacji przedsięwzięcia o której napisał w swojej opinii bieg/y sadowy. Kumulacji PEM nie uwzględnia sic ani w określeniu rodzaju przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, ani w określeniu rodzaju przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko".

Tożsame stanowisko zajęła w niniejszej sprawie Zastępca Dyrektora Departamentu Instrumentów Środowiskowych Ministerstwa Klimatu i Środowiska (w załączonym do niniejszej skargi piśmie z 5 maja 2022 r., znak: DIŚ-V.021.12.2022.PG) "w kwalifikowaniu instalacji radiokomunikacyjnej pod względem określenia rodzaju przedsięwzięcia którą przedkłada sic do omanu, nie uwzględnia się promieniowania elektromagnetycznego, ani kumulacji pól elektromagnetycznych i zasięgu promieniowania. Parametrami są równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny i odległość od środka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowania anten. Nie wyznacza się sumy mocy nawet jeśli jest kilka anten skierowanych w tym samym kierunku". Na potwierdzenie powyższego skarżąca przytoczyła liczne fragmenty orzeczeń sądów administracyjnych.

Skarżąca wyjaśniła, że zabezpieczenie działek znajdujących się w obszarze oddziaływania stacji bazowej znajduje się w treści działu VI ustawy Prawo ochrony środowiska, tj. Ochrona przed polami elektromagnetycznymi. Ustawodawca w art. 121 ww. ustawy nakazał wprost, że ochrona przed polami elektromagnetycznymi polega na zapewnieniu jak najlepszego stanu środowiska poprzez: 1) utrzymanie poziomów pól elektromagnetycznych poniżej dopuszczalnych lub co najmniej na tych poziomach; 2) zmniejszanie poziomów pól elektromagnetycznych co najmniej do dopuszczalnych, gdy nie są one dotrzymane. W konsekwencji oznacza to, że prowadzący instalację oraz użytkownik urządzenia emitującego pola elektromagnetyczne, które są instalacjami radiokomunikacyjnymi, radionawigacyjnymi lub radiolokacyjnymi, emitującymi pola elektromagnetyczne, których równoważna moc promieniowana izotropowo wynosi nie mniej niż 15 W, emitującymi pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 30 kHz do 300 GHz, są obowiązani do takiego wykorzystywania swej instalacji aby dochowane były wymogi określone w art. 121 ustawy, a więc tak aby utrzymane były poziomy pól poniżej poziomów dopuszczalnych lub na poziomach dopuszczalnych, a w razie zaistnienia przekroczenia poziomów pól ustawa wymaga zmniejszenia poziomów pól elektromagnetycznych co najmniej do dopuszczalnych.

Zdaniem skarżącej, gdyby w miejscach, w których dotychczas nie istniała, zabudowa taka by się pojawiła, to prowadzący lub użytkownik stacji bazowej ma ustawowy obowiązek zapewnienia takiego działania swojej instalacji, aby dochowany był jak najlepszy stan środowiska rozumiany jako nie istnienie miejsc gdzie poziom pól elektromagnetycznych nie przekracza poziomów dopuszczalnych. Skoro z materiału dowodowego wynika, że stacja bazowa nie będzie wywoływała negatywnego wpływu na otaczające środowisko, na osoby przebywające na poziomie terenu, jak i w okolicznych budynkach to niezrozumiałym jest działanie organów administracji publicznej. Warunkiem uzyskania pozwolenia na budowę, a następnie użytkowanie przedmiotowej inwestycji jest spełnienie rygorystycznych wymagań nakładanych przez obowiązujące w zakresie promieniowania elektromagnetycznego przepisy. Z jednej strony wskazać można art. 152 ustawy Prawo ochrony środowiska, zaś z drugiej art. 122 i nast. ww. ustawy. Dopiero po spełnieniu powyższych wymagań możliwe będzie uruchomienie stacji bazowej. Badania poziomu pól elektromagnetycznych wykonane zostaną przez niezależną, akredytowaną przez Polskie Centrum Akredytacyjne jednostkę badawczą. Pomiary natężenia pola elektromagnetycznego będą wykonane między innymi w celu potwierdzenia, że przedmiotowy obiekt może być użytkowany zgodnie z obowiązującymi na terenie RP przepisami. Parametry inwestycji zostały tak dobrane, aby spełnić te rygorystyczne normy. Skarżąca spółka zwróciła również uwagę, że przepisy ochrony środowiska, w szczególności normy natężenia pola elektromagnetycznego w miejscach dostępnych dla ludności wymuszają posadowienie stacji bazowych znacznie ponad otaczającą zabudową.

W odpowiedzi na skargę, organ odwoławczy podtrzymał swoje stanowisko i wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. jedn. Dz.U. z 2021 r., poz. 137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń, co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi przepisami prawa, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej.

Z brzmienia zaś art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 329), zwanej dalej "p.p.s.a." wynika, że w wypadku, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Nie ulega więc wątpliwości, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy.

Biorąc pod uwagę powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że kontrolowana decyzja nie była prawidłowa, a skarga była zasadna.

Na wstępie wyjaśnić należy, że zgodnie z art. 1 ust. 2 pkt 3 i 5 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t. jedn. Dz.U. z 2022 r., poz. 503, dalej: "u.p.z.p.") w planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym uwzględnia się zwłaszcza wymagania ochrony środowiska i ochrony zdrowia oraz bezpieczeństwa ludzi i mienia.

Aby sprostać tym ogólnym założeniom prawidłowego planowania i zagospodarowania przestrzennego ustawodawca przewidział w art. 52 u.p.z.p. formalne wymagania wniosku o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego. Zgodnie z ust. 2 ww. artykułu, wniosek o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego powinien zawierać m.in. charakterystykę inwestycji, obejmującą także określenie charakterystycznych parametrów technicznych inwestycji oraz dane charakteryzujące jej wpływ na środowisko (pkt 2 lit. c). Zgodnie z art. 52 ust. 3 u.p.z.p. nie można uzależnić wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego od zobowiązania się wnioskodawcy do spełnienia nieprzewidzianych odrębnymi przepisami świadczeń lub warunków.

Uwzględniając fakt publicznego charakteru zamierzanej inwestycji – a więc nie tylko jej znaczenie dla lokalnej społeczności, ale również niewątpliwy wpływ na jakość życia tej społeczności – ustawodawca przewidział w art. 54, że decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego określać powinna m.in. warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, a w szczególności w zakresie ochrony środowiska i zdrowia ludzi (pkt 2 lit b) oraz wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich (pkt 2 lit. d).

Odnosząc powyższe uwagi do stanu sprawy zawisłej przed tut. Sądem należy stwierdzić, co następuje.

1. Skarżąca do wniosku datowanego na 30 czerwca 2021 r. o wydanie decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego - budowy stacji bazowej telefonii komórkowej [...] wraz z wewnętrzną linią zasilającą oraz niezbędną infrastrukturą techniczną na działce nr ew. [...] we wsi F., gm. R. załączyła "Kwalifikację instalacji radiokomunikacyjnej telefonii komórkowej [...] pod względem oddziaływania na środowisko" z czerwca 2021 r., autorstwa U. K., specjalisty systemów ochrony atmosfery. W pkt 4 tej kwalifikacji znajdują się dane techniczne, charakteryzujące najważniejsze parametry inwestycji – azymuty, oznaczenia i producenta anten, wysokości zawieszenia, maksymalne moce wyjściowe na system, tilty, tłumienie torów antenowych. Wyliczona została dla poszczególnych anten moc promieniowania izotopowego EIRP, azymuty, odległość od środka elektrycznego miejsc dostępnych dla ludności (pkt 5). Z zawartych w pkt 6 Kwalifikacji wniosków wynika, że projektowana instalacja nie zalicza się do przedsięwzięć zawsze lub potencjalnie mogących oddziaływać na środowisko.

W tabeli 1 do ww. Kwalifikacji zawarte zostały wyniki obliczeń parametrów technicznych EIRP, a na rysunkach 1 – 4 zaznaczono rzuty pionowe osi głównych wiązek promieniowania dla poszczególnych anten na określonych azymutach.

W toku postępowania przed organem I instancji ww. Kwalifikacja uzupełniona została przez jej autorkę o dodatkowe wyjaśnienia (pismo datowane na 4 sierpnia 2021 r.) i "Graficzną prezentację poziomu pól elektromagnetycznych" U. K., specjalisty systemów ochrony atmosfery, z sierpnia 2021 r., zawierającą dodatkowe informacje techniczne, charakteryzujące przedsięwzięcie i rysunki: przewidywanych pól elektromagnetycznych o wartościach wyższych od dopuszczalnych w płaszczyźnie pionowej (na różnych azymutach) i poziomej.

W aktach sprawy znajduje się również pismo skarżącej do Wójta Gminy R. z 5 sierpnia 2021 r., zawierające określenie charakterystycznych danych i parametrów inwestycji oraz dane o wpływie na środowisko.

W ponownym wniosku skarżącej, potraktowanym przez organ, jako uzupełnienie wniosku pierwotnego, datowanym na 4 sierpnia 2021 r., przedstawiono ponownie m.in. charakterystyczne parametry inwestycji i jej wpływ na środowisko (pkt II.3.a oraz b).

Wójt Gminy R. postanowieniem z [...] lipca 2021 r. Nr [...] powołał biegłego J. G. w celu sporządzenia opinii, czy zamierzona inwestycja zawsze znacząco lub potencjalnie znacząco oddziałuje na środowisko i czy wymagane jest dla niej uzyskanie decyzji środowiskowej. Opinia taka została sporządzona (sierpień-wrzesień 2021) w sposób bardzo obszerny i szczegółowy przez biegłego, a z wniosków końcowych wynika, że "istnieją istotne przesłanki" świadczące, że zalicza się do przedsięwzięć znacząco oddziałujących na środowisko i wymaga decyzji środowiskowej.

Skarżąca zakwestionowała powyższą opinię pismem z 18 października 2021 r., do którego załączyła szczegółowe stanowisko U. K., specjalisty systemów ochrony atmosfery, odnoszące się do opinii biegłego i wyrażające przeciwne wnioski ze szczególnym wskazaniem na istotny – według autorki opracowania - błąd opinii, w której biegły przyjmował kumulację mocy wszystkich anten i ich maksymalną moc wyjściową, określoną przez producenta.

Powyżej opisany stan sprawy oznacza – w ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie – że w dniu orzekania przez organ I instancji wniosek skarżącej odpowiadał wymogom art. 52 ust. 2 u.p.z.p. Odmienna była natomiast ocena wpływu tej inwestycji na środowisko (a w konsekwencji potrzeby uzyskania decyzji środowiskowej) wyrażona w opinii biegłego J. G. i w stanowisku zajmowanym przez skarżącą.

Nie ulega też wątpliwości, że mająca wpływ na treść rozstrzygnięcia ocena, czy inwestor ma obowiązek uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, należy do organu właściwego do wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Dane będące charakterystyką inwestycji powinny być zawarte we wniosku (załączniku do wniosku) o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego, a obowiązkiem organu jest poddanie ich własnej ocenie. Organ ma również możliwość dopuszczenia dowodu na okoliczności przeciwne, o ile poweźmie określone wątpliwości co do rzeczywistego wpływu inwestycji na środowisko wynikającego z wskazanych danych.

Do organu właściwego do wydania decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego należy też ocena, czy inwestor miał, wynikający z przepisów szczególnych, obowiązek uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Wynika to z art. 53 ust. 3 pkt 1 w zw. z art. 52 ust. 2 pkt 2 lit. c u.p.z.p., nakładających na organ obowiązek zbadania warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych, uwzględniających także dane charakteryzujące wpływ inwestycji na środowisko.

Wyjaśnić więc należy, że organ I instancji, orzekając w niniejszej sprawie, prowadził postępowanie administracyjne na podstawie przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ale również – w zakresie niewyłączonym przez tą ustawę (np. art. 53 ust. 2 u.p.z.p.) – uwzględniając przepisy kodeksu postępowania administracyjnego. Jego obowiązkiem było więc podjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy (art. 7 k.p.a.), co też organ uczynił gromadząc dowody zarówno pochodzące od inwestora, jak i wynikające z własnych kompetencji (opinia biegłego). Tym niemniej, obowiązkiem organu jest rozpatrzenie w sposób wyczerpujący zebranego, całego materiału dowodowego (art. 77 § 1 k.p.a.). Jeżeli w sprawie znajdują się rozbieżne dowody (wskazujące odmienne tezy), to organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona (art. 80 k.p.a.).

Ten właśnie obowiązek odzwierciedlony jest w art. 107 § 3 k.p.a., zgodnie z którym uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej.

Biorąc więc pod uwagę, że w niniejszej sprawie istotne dla rozstrzygnięcia kwestie przedstawione zostały w dwóch odmiennych opracowaniach specjalistycznych (opinii biegłego i łącznie 3 pismach U. K., specjalisty systemów ochrony atmosfery) to obowiązkiem organu było w uzasadnieniu decyzji pierwszoinstancyjnej wskazanie przyczyn, dla których innym dowodom niż opinia biegłego J. G. (a więc opracowaniom U. K.) odmówił wiarygodności i mocy dowodowej.

Powyższe ma szczególne znaczenie w sytuacji, gdy prawie 3 strony uzasadnienia decyzji Wójta Gminy R. poświęcone są cytatom z ww. opinii biegłego i akceptacji organu tej opinii, natomiast brak jest odniesienia się do tez przeciwnych, prezentowanych przez osobę posiadającą również w tym zakresie wiedzę specjalistyczną. Zwrócić też należy uwagę, że organ I instancji za główną (i w zasadzie jedyną) przyczynę decyzji odmownej przywołuje stwierdzenie biegłego, jakoby "głównym błędem w dokumentacji Inwestora jest brak uwzględnienia kumulacji PEM powstałej w wyniku nałożenia się wiązek 2 anten panelowych w każdym z sektorów wyznaczonych azymutem" wraz z tego płynącymi konsekwencjami. Dla poparcia tej tezy organ przywołuje wybrane orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego.

W orzecznictwie NSA ukształtowały się jednak dwie linie orzecznicze, czego organ już nie dostrzegł. Druga z nich zdecydowanie negowała konieczność kumulacji mocy poszczególnych anten. Rozbieżność stanowisk Sądu Naczelnego została dostrzeżona, wynikiem czego była uchwała NSA z 7 listopada 2022 r., sygn. akt III OPS 1/22 (CBOSA), w której zostało przesądzone, że "przy kwalifikacji instalacji radiokomunikacyjnych, radionawigacyjnych i radiolokacyjnych na podstawie § 3 ust. 1 pkt 8 i § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 r. poz. 71, ze zm.) jako inwestycji mogącej potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, należy brać pod uwagę równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznaczoną dla pojedynczej anteny także wówczas, gdy w skład instalacji wchodzi kilka anten".

NSA potwierdził więc, że moc równoważna promieniowana EIRP jest parametrem powiązanym z odległością wyznaczaną od środka elektrycznego anteny, w osi głównej wiązki jej promieniowania, który może dotyczyć tylko jednej anteny. Służy to ustalaniu, czy w zasięgu instalacji nie występują miejsca dostępne dla ludności – tym samym "cel posłużenia się tymi parametrami w konstrukcji przepisu, jego wewnętrzna budowa i zakodowany w nim sposób wyznaczania obszaru" jednoznacznie wskazują na konieczność mierzenia mocy pojedynczej anteny nawet, jeżeli w instalacji występuje kilka anten. Uchwała wskazuje przy tym, że wykładnia językowa badanych przepisów nie budzi żadnych wątpliwości, jest zrozumiała i logiczna. NSA ponadto poddał w uchwale zdecydowanej krytyce pogląd przeciwny, w myśl którego moc wszystkich anten na danej instalacji powinna być sumowana, a co wynikać miałoby z nadrzędnego celu przepisu, czyli ochrony środowiska i ludności.

Powyższe potwierdza opisaną przez Sąd wagę rozważenia dowodów istniejących w sprawie i wpływ, jaki obowiązkowa ocena wszystkich dowodów, dokonywana przez organ, ma dla poprawnego rozstrzygnięcia sprawy. W niniejszej sprawie organ I instancji poprzestał na przyjęciu za własne twierdzenia biegłego o konsekwencjach braku uwzględnienia kumulacji powstałej w wyniku nałożenia się wiązek 2 anten panelowych w każdym z sektorów wyznaczonych azymutem. W żaden natomiast sposób nie odniósł się do również specjalistycznych i popartych stosowną argumentacją techniczną i prawną argumentów, podnoszonych przez skarżącą (czyli stanowiska wynikającego z pism U. K., specjalisty systemów ochrony atmosfery). Jak zaś wynika z ww. uchwały NSA, rację miała skarżąca w kwestii braku konieczności kumulacji mocy poszczególnych anten.

Brak uzasadnienia stanowiska organu w zakresie podnoszonego przez skarżącą twierdzenia, że inwestycja nie wpływa zawsze ani potencjalnie, ani znacząco na środowisko (popartego argumentacją techniczną i prawną U. K., specjalisty systemów ochrony atmosfery) - a w konsekwencji nie ma potrzeby uzyskania decyzji środowiskowej - nie pozwala tut. Sądowi na jakąkolwiek ocenę przyczyn, dla których organ odmówił wiarygodności innym, niż ww. opinia biegłego, dowodom.

Dlatego Wójt Gminy R. naruszył art. 77 § 1, 80 i 107 § 3 w zw. z art. 11 k.p.a. w sposób, który miał zdecydowany wpływ na rozstrzygnięcie sprawy.

2. Uzasadnienie decyzji organu odwoławczego zawiera w przeważającej mierze opis stanu faktycznego i przebiegu postępowania przed organem I instancji (s. 1 – 4). SKO odnosi się do meritum zagadnienia przyjmując za "niebudzące wątpliwości" stanowisko NSA w zakresie konieczności "uwzględnienia kumulacji oddziaływań lub sumowania się parametrów tego samego rodzaju przedsięwzięcia" – nie dostrzegając ani rozbieżności orzecznictwa w tym zakresie, ani istniejących w sprawie dowodów na okoliczności przeciwne od wykazywanych w opinii biegłego G..

SKO nie dostrzegło tym samym mającego wpływ na rozstrzygnięcie pierwszoinstancyjne naruszenia przez Wójta Gminy R. wymienionych przez Sąd w pkt 1 nin. uzasadnienia przepisów. Co więcej, nie dokonując należytej oceny istniejących już w sprawie dowodów – do czego organ odwoławczy jest zobowiązany zgodnie z art. 15 k.p.a. rozpatrując sprawę merytorycznie – i poprzestając na przywołaniu fragmentów opinii biegłego (bez własnych ocen w tym zakresie) SKO również naruszyło zarówno art. 15 k.p.a., jak i art. 77 § 1, 80 i 107 § 3 w zw. z art. 11 k.p.a.

Zupełnie niezrozumiałym – z uwagi na zawartość akt administracyjnych i znajdujących się tam dokumentów oraz brak uzasadnienia stanowiska organu II instancji w tym zakresie - jest stwierdzenie SKO o "niedostarczeniu podstawowych danych inwestycji", co "skutkuje odmową ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego". Kwestii tych nie podnosił w uzasadnieniu swej decyzji organ I instancji, jako przesadzających o wyniku sprawy, zaś wniosek inwestora wraz z załącznikami (w tym uzupełnionymi w toku postępowania) zawiera nie tylko podstawowe, ale wszelkie dane niezbędne do wydania decyzji. To właśnie te dane spowodowały przecież wątpliwości organu I instancji, które postanowił rozwiać dopuszczając dowód z opinii biegłego.

Dlatego też SKO naruszyło art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. przez jego zastosowanie w sytuacji, gdy decyzja Wójta Gminy R. była wadliwa prawnie z przyczyn opisanych w pkt 1 niniejszego uzasadnienia.

3. Organ, ponownie rozpoznając wniosek skarżącej – związany oceną prawną tut. Sądu (art. 153 p.p.s.a.) – dokona swobodnej, a nie dowolnej oceny wszystkich dowodów zgromadzonych w sprawie, uwzględniając przy tym stanowisko wyrażone w uchwale NSA z 7 listopada 2022 r., sygn. akt III OPS 1/22. Wydaną w sprawie decyzję organ uzasadni w sposób odpowiadający wymaganiom art. 107 § 3 w zw. z art. 11 k.p.a. biorąc przy tym pod uwagę, że najistotniejszym elementem decyzji nie jest przytoczenie obszernych fragmentów jednego z dowodów zgromadzonych w sprawie, ale dokonanie własnej, prawnej subsumpcji poprawnie przez organ ustalonego stanu faktycznego.

4. Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a oraz c p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji. O kosztach Sąd orzekł- na podstawie art. 200 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt. 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t. jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 256) zasadzając na rzecz skarżącej zwrot uiszczonego wpisu i kosztów zastępstwa procesowego.