Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt I SA/Sz 359/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2016-06-01 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i art. 135
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Kwiecińska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Joanna Wojciechowska, Sędzia WSA Ewa Wojtysiak, Protokolant starszy sekretarz sądowy Joanna Zienkowicz, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 1 czerwca 2016 r. sprawy ze skargi W.G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 26 stycznia 2016 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji w sprawie podatku od nieruchomości za 2014 r., po wznowieniu postępowania I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Burmistrza Gminy z dnia 20 października 2015 r., nr [...] II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego W. G. kwotę [...] złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] nr: [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. (zwane dalej: "SKO"), na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 i art. 240 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2012 r., poz. 749 ze zm., zwana dalej: "O.p."), po rozpatrzeniu sprawy z odwołania W.G. (zwany dalej: bądź "Stroną" bądź "Skarżącym") od decyzji Burmistrza Gminy G. dnia [...], znak: [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji z dnia [...] ustalającej wysokość podatku od nieruchomości za 2014 r. w kwocie [...] zł od nieruchomości położonej w G. przy ul. [...] stanowiącej działkę nr [...], wydanej po wznowieniu postepowania, utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji, akt sprawy jak i akt sprawy I SA/Sz 356/16 (dotyczy 2011 r.) wynika następujący jej stan faktyczny.

Strona jest przedsiębiorcą prowadzącym działalność gospodarczą pod firmą S. W.G. w zakresie m.in. sprzedaży hurtowej niewyspecjalizowanej.

Dnia 15 czerwca 2007 r. Strona działając jako Kupujący zawarła w formie aktu notarialnego (Rep. A numer [...]) umowę sprzedaży prawa własności nieruchomości niezabudowanej stanowiącej działkę numer [...] o pow. [...] ha położoną w obrębie nr [...] w G. przy ul. [...] sklasyfikowaną jako użytki w klasie RIVb, dla której Burmistrz Gminy G. dnia [...] wydał decyzję w sprawie warunków zabudowy polegającej na budowie hurtowni artykułów spożywczych z zapleczem socjalno-biurowym.

W złożonej w dniu 12 lipca 2007 r. informacji w sprawie podatku od nieruchomości Strona wykazała powierzchnię ww. działki jako grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej i taką stawkę przyjął organ podatkowy, który ostateczną decyzją z dnia [...] ustalił Stronie zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości za 2014 r. w kwocie [...] zł.

Strona w dniu 25 lutego 2014 r. złożyła wniosek o korektę podatku od nieruchomości za lata 2009-2014 dotyczącą ww. nieruchomości oświadczając, że nieruchomość ta nie jest użytkowana na działalność zarobkową, albowiem stanowi plac budowy. W skorygowanej informacji grunty wykazane zostały jako grunty pozostałe.

Burmistrz Gminy G. decyzją z dnia [...] wydaną na podstawie art. 245 § 1 pkt 2 O.p. odmówił uchylenia swoich decyzji ostatecznych ustalających wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za lata 2007-2014.

Od powyższej decyzji Strona złożyła odwołanie do SKO zaś organ odwoławczy decyzją z dnia [...] Nr [...] uchylił decyzję organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia temu organowi. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia SKO wskazało, że niedopuszczalne jest wydanie jednego rozstrzygnięcia za poszczególne lata podatkowe.

Burmistrz Gminy G. ponownie rozpatrując sprawę w dniu [...] wydał postanowienie o wznowieniu postępowania podatkowego w przedmiocie ustalenia Stronie wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za lata 2011-2014 w uzasadnieniu wskazując, że wznowienie postępowania nastąpiło w związku z otrzymaniem w dniu 25 lutego 2015 r. akt sprawy od SKO, które uchyliło w całości zaskarżoną decyzję Burmistrza Gminy G. z dnia [...] znak [...] w sprawie odmowy uchylenia decyzji ustalających Stronie wysokość podatku od ww. nieruchomości za lata 2011-2014.

Dnia 10 kwietnia 2015 r. organ I instancji wydał decyzję odmawiającą uchylenia decyzji ustalających Stronie wysokość podatku od nieruchomości za ww. nieruchomość za lata 2011-2014.

SKO decyzją z dnia [...] Nr [...] , wydaną w wyniku odwołania Strony, uchyliło zaskarżoną decyzję organu I instancji i przekazało sprawę temu organowi do ponownego rozpatrzenia, wskazując, że ponowne wydanie przez organ I instancji jednej decyzji dotyczącej ustalenia podatku od nieruchomości za lata 2011-2014 r. doprowadziło do naruszenia reguł ustalania wysokości zobowiązania podatkowego w sytuacji, gdy dotyczy ona kilku lat podatkowych.

Organ I instancji ponownie rozpatrując sprawę w dniu [...] wydał, na podstawie art. 207 § 1 O.p., art. 240 § 1 O.p. i art. 245 § 1 pkt 2 O.p., decyzję o odmowie uchylenia decyzji z dnia [...] znak [...] ustalającej Stronie wysokość podatku od nieruchomości za 2014 r. w kwocie [...] zł od ww. nieruchomości. W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, że w wyniku przeprowadzonego postępowania w trybie art. 187 § 1 O.p. ustalono, że Strona w 2007 r. nabyła ww. nieruchomość gruntową sklasyfikowaną jako grunty R IVb. W złożonej w dniu 12 lipca 2007 r. informacji w sprawie podatku od nieruchomości Strona wykazała powierzchnię ww. działki jako grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej i taka stawkę przyjął organ podatkowy przy ustalaniu zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za lata 2011-2014. Z dziennika budowy nr [...] dotyczącego budowy hurtowni artykułów spożywczych na ww. nieruchomości wynika, że pierwsze prace budowlane zostały rozpoczęte dnia 19 lipca 2010 r. i obejmowały wykonanie stopy fundamentowej podwaliny. Zgodnie z zawiadomieniem z dnia 16 lipca 2012 r. wydanym przez Starostwo Powiatowe w G. o zmianach w danych ewidencji gruntów i budynków, w dniu 16 lipca 2012 r. nastąpiła zmiana klasyfikacji użytków gruntowych działki nr [...] obręb [...] z użytków rolnych na grunty zabudowane i zurbanizowane oznaczone jako Bi.

W związku z powyższym organ I instancji przytoczył art. 1 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (Dz.U. z 2013 r., poz. 1381 ze zm.), art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. i wskazał, że zgodnie z art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2015 r., poz. 520 ze zm.) podstawę wymiaru podatków stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków mające status dokumentu urzędowego w rozumieniu art. 194 O.p. i stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone uznając. Organ uznał, że w świetle obowiązujących przepisów prawa, dla ww. nieruchomości będącej własnością Strony, która jest przedsiębiorcą i której grunty posiadają oznaczenie Bi w 2014 r., zastosować należało stawkę jak dla gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej.

Końcowo organ I instancji wskazał, że z analizy zgromadzonych w trakcie postępowania dokumentów nie stwierdził istnienia przesłanek określonych w art. 240 § 1 O.p., na podstawie których należałoby wznowić postępowanie podatkowe za 2013 r.

Zaskarżoną do tutejszego Sądu decyzją z dnia [...], wydaną w wyniku wniesienia przez Stronę odwołania od ww. decyzji organu I instancji, SKO utrzymało w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...]. Organ odwoławczy stwierdził, że skoro Strona będąca przedsiębiorcą, nabyła w 2007 r. ww. nieruchomość w celu realizacji zamierzenia gospodarczego jakim jest budowa hurtowni, a następnie w roku 2010 uzyskała pozwolenie na budowę, a w 2014 r. pozwolenie na użytkowanie hali, to w 2014 r. nieruchomość ta była zajęta na prowadzenie działalności gospodarczej, którą w takim ujęciu jest także podejmowanie wszelkich czynności prawnych i faktycznych zmierzających do realizacji celu gospodarczego jakim jest rozpoczęcie budowy (pozwolenia na budowę, umowy o przyłączeniu mediów), bowiem Strona w rzeczywistości wykonywała czynności wchodzące w zakres prowadzonej działalności gospodarczej związanej z przedmiotową nieruchomością. Organ II instancji wskazał, iż wyjątek ustanowiony w art. 2 ust. 2 u.p.o.l. należy wykładać w ten sposób, że jeżeli w posiadaniu przedsiębiorcy są użytki rolne lub lasy, to, co do zasady, podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, chyba że na prowadzenie działalności gospodarczej nie są zajęte, a nie są zajęte wtedy, gdy pomimo posiadania ich przez przedsiębiorcę są wykorzystywane zgodnie z przeznaczeniem klasyfikacyjnym, a więc na działalność rolną lub leśną. Organ II instancji uznał, że w przedmiotowej sprawie ww. grunty spełniały w przesłankę faktycznego zajęcia na prowadzenie działalności gospodarczej przez Stronę, o czy świadczą podjęte przez Stronę wobec tych gruntów działania o charakterze prawnym, czyli uzyskanie w 2010 r. pozwolenia na budowę hurtowni z zapleczem socjalno-biurowym a w 2014 r. pozwolenia na użytkowanie obiektu.

Strona wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na ww. decyzję organu odwoławczego, domagając się uchylenia w całości zaskarżonej decyzji wraz z decyzją organu I instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji a także zwrotu kosztów postępowania.

Zaskarżonej decyzji Skarżący zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 2 ust. 2 u.p.o.l. i art. 1 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (Dz.U. z 2013 r. poz. 1381 ze zm.) poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że pozostające w posiadaniu przedsiębiorcy grunty rolne lub lasy co do zasady podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, chyba że są wykorzystywane zgodnie z ich przeznaczeniem klasyfikacyjnym oraz nietrafne jego zastosowanie do sytuacji faktycznej i przyjęcie, że grunty posiadane przez Skarżącego w okresie objętym decyzją podlegały w całości opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, jako w całości zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej innej niż działalność rolnicza, mimo iż Skarżący dopiero co uzyskał pozwolenie na budowę, a poczynione prace budowlane były szczątkowe i wykonane jedynie na niewielkiej części nieruchomości.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, w pełni podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwana dalej: "P.p.s.a"), uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Ponadto, zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a (dotyczy skarg na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego), co oznacza, że Sąd zobowiązany jest dokonać oceny legalności zaskarżonej decyzji niezależnie od zarzutów podniesionych w skardze.

Mając na uwadze tak zakreśloną kognicję, Sąd stwierdził, że skarga była zasadna, choć z innych przyczyn aniżeli w niej wskazane.

Na wstępie rozważań podkreślić należy, że zaskarżona decyzja SKO z dnia [...] utrzymująca w mocy decyzję Burmistrza Gminy G. z dnia [...] została wydana w trybie postępowania wznowieniowego.

Istotą sporu jest zatem ocena wystąpienia przesłanek do ewentualnego uchylenia decyzji podatkowej w trybie wznowienia postępowania podatkowego.

Sąd wskazuje, że jedną z podstawowych zasad postępowania administracyjnego, w tym podatkowego, jest zasada trwałości decyzji administracyjnej. Zasadę tę ustanawia art. 128 O.p., zgodnie z którym decyzje, od których nie służy odwołanie w postępowaniu podatkowym są ostateczne. Uchylenie lub zmiana tych decyzji, stwierdzenie ich nieważności lub wznowienie postępowania mogą nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w O.p. oraz ustawach podatkowych. Przyjęte rozwiązanie wyznacza granice pojęcia decyzji ostatecznej oraz stanowi, że wydanie takiej decyzji jest ostatecznym załatwieniem sprawy administracyjnej. Zasada trwałości decyzji ostatecznych ma podstawowe znaczenie dla stabilizacji opartych na decyzji skutków prawnych, dlatego uchodzi za jedno z kardynalnych założeń całego systemu postępowania administracyjnego. Jest to tzw. domniemanie mocy obowiązującej decyzji.

Ustawodawca dopuszcza możliwość zaistnienia sytuacji wyjątkowych, w których będzie można dokonać wyeliminowania rozstrzygnięć wadliwych. Celowi temu służą tzw. nadzwyczajne środki wzruszeń decyzji ostatecznych. Zostały one enumeratywnie wymienione w O.p.

Jednym z nich jest uchylenie w całości lub w części decyzji ostatecznej w trybie wznowienia postępowania podatkowego (art. 240-246 O.p.).

Postępowanie wznowieniowe jest postępowaniem nadzwyczajnym, które toczy się w zawężonych ramach. Jego przedmiotem nie jest ponowne rozpoznanie sprawy we wszystkich jej aspektach, a jedynie zbadanie, czy zaszły wyjątkowe okoliczności wymienione w art. 240 § 1 O.p. (por. wyrok NSA z dnia 22 maja 2003 r., III SA 2367/01, niepubl., Dowgier Rafał, Etel Leonard, Kosikowski Cezary, Pietrasz Piotr, Popławski Mariusz, Presnarowicz Sławomir, komentarz LEX 2009, Komentarz do art.240 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U.05.8.60), [w:] C. Kosikowski, L. Etel, R. Dowgier, P. Pietrasz, S. Presnarowicz, M. Popławski, Ordynacja podatkowa. Komentarz, LEX, 2009, wyd. III.).

Zgodnie z art. 241 § 1 O.p. wznowienie postępowania następuje z urzędu lub na żądanie strony, przy czym jak stanowi art. 241 §2 O.p. wznowienie postępowania z przyczyny wymienionej w art. 240 § 1:

1) pkt 4 następuje tylko na żądanie strony wniesione w terminie miesiąca od dnia powzięcia wiadomości o wydaniu decyzji;

2) pkt 8 lub 11 następuje tylko na żądanie strony wniesione w terminie miesiąca odpowiednio od dnia wejścia w życie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego lub publikacji sentencji orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej;

3) pkt 9 następuje tylko na żądanie strony.

Z przepisu art. 243 § 1 O.p. wynika wprost, że wznowienie postępowania następuje w drodze postanowienia. Postanowienie stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy (§ 2). Odmowa wznowienia postępowania następuje w drodze decyzji (§ 3).

Zgodnie z art. 240 § 1 O.p. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli:

1) dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe;

2) decyzja wydana została w wyniku przestępstwa;

3) decyzja wydana została przez pracownika lub organ podatkowy, który podlega wyłączeniu stosownie do art. 130-132;

4) strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu;

5) wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję;

6) decyzja wydana została bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu;

7) decyzja została wydana na podstawie innej decyzji lub orzeczenia sądu, które następnie zostały uchylone, zmienione, wygaszone lub stwierdzono ich nieważność w sposób mogący mieć wpływ na treść wydanej decyzji;

8) została wydana na podstawie przepisu, o którego niezgodności z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej, ustawą lub ratyfikowaną umową międzynarodową orzekł Trybunał Konstytucyjny;

9) ratyfikowana umowa o unikaniu podwójnego opodatkowania lub inna ratyfikowana umowa międzynarodowa, której stroną jest Rzeczpospolita Polska, ma wpływ na treść wydanej decyzji;

10) wynik zakończonej procedury wzajemnego porozumiewania lub procedury arbitrażowej, prowadzonych na podstawie ratyfikowanej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania lub innej ratyfikowanej umowy międzynarodowej, której stroną jest Rzeczpospolita Polska, ma wpływ na treść wydanej decyzji;

11) orzeczenie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej ma wpływ na treść wydanej decyzji.

Z powyżej powołanych przepisów O.p. wynika, że przed wydaniem postanowienia o wznowieniu postępowania organ podatkowy bada wyłącznie kwestie dopuszczalności wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną, tj. czy wniosek o wznowienie opiera się na którejś z ustawowych przesłanek z art. 240 § 1 O.p. (w przypadku wznowienia postępowania na żądanie strony) lub z okoliczności sprawy wynika, że przesłanki powyższe mogą wystąpić w sprawie (w przypadku działania organu z urzędu), czy w świetle twierdzeń w nim zawartych wniosek został złożony przez podmiot uznający się za stronę postępowania (w przypadku wznowienia postępowania na żądanie strony) oraz czy został wniesiony z zachowaniem terminów. Natomiast, jeśli w świetle twierdzeń wynikających już z samego wniosku o wznowienie lub okoliczności sprawy (wszczęcie postępowania z urzędu) wynika, że brak jest ustawowych podstaw do wznowienia, wniosek składa podmiot niebędący stroną albo termin do jego złożenia nie został zachowany organ wydaje decyzję o odmowie wznowienia postępowania (art. 243 § 3 O.p.). W przeciwnym wypadku wznawia postępowanie (art. 243 § 1 O.p.) i przeprowadza je zarówno co do rzeczywistego istnienia przyczyn wznowienia jak i pozostałych kwestii dotyczących dopuszczalności wznowienia, a także co do istoty sprawy (art. 243 § 2 O.p.).

Stwierdzenie w tej kolejnej fazie postępowania, że z wnioskiem wystąpił podmiot niebędący w rzeczywistości stroną albo że nie zaistniały przesłanki wznowienia lub terminy z art. 241 § 2 O.p. nie zostały zachowane, skutkuje - zgodnie z art. 245 § 1 pkt 2 O.p. - odmową uchylenia decyzji dotychczasowej w formie decyzji.

Należy przy tym wskazać na stanowisko prezentowane w doktrynie, które skład orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela, że postępowanie w sprawie wznowienia postępowania jest nadzwyczajnym trybem postępowania, w toku którego można wyróżnić trzy stadia: 1) stadium wszczęcia postępowania, 2) stadium rozpoznania, 3) stadium rozstrzygnięcia. Przedmiotem stadium wszczęcia postępowania w sprawie wznowienia postępowania jest ustalenie dopuszczalności tego nadzwyczajnego trybu postępowania oraz spełnienie wymagań formalnych. Niedopuszczalność postępowania w sprawie wznowienia postępowania może wynikać zarówno z przyczyn przedmiotowych, jak i przyczyn podmiotowych. W stadium wstępnym niedopuszczalność z przyczyn podmiotowych jest wyprowadzana w przypadku, gdy jednostka wnosząca żądanie nie powołuje się na własny interes prawny, a na obiektywne naruszenie porządku prawnego. W stadium wszczęcia postępowania organ bada spełnienie wymogów formalnych podania, stosując przepisy o podaniach i konsekwencjach braków oraz bada zachowanie terminu do złożenia żądania wszczęcia postępowania. Dokonane ustalenia w stadium wszczęcia postępowania w sprawie wznowienia postępowania są podstawą do wydania:

1) postanowienia o wszczęciu postępowania w sprawie wznowienia postępowania; postanowienie to stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do podstaw wznowienia postępowania, a następnie w razie ustalenia wystąpienia jednej z podstaw, do ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy rozstrzygniętej decyzją ostateczną;

2) decyzji o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie wznowienia postępowania, co ma podstawy w ustaleniu niedopuszczalności wznowienia postępowania lub uchybienia terminu do złożenia żądania wszczęcia postępowania.

Podstawą wznowienia postępowania w rozpoznawanej sprawie jest postanowienie organu I instancji z dnia [...]. Jak wynika z uzasadnienia ww. postanowienia postępowanie zostało wznowione w związku z otrzymaniem przez organ podatkowy w dniu 25 lutego 2015 r. akt sprawy od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S., które uchyliło w całości zaskarżoną decyzję Burmistrza Gminy G. z dnia [...] w sprawie odmowy uchylenia decyzji ustalających wysokość podatku od ww. nieruchomości za lata 2011-2014. A zatem w uzasadnieniu powyższego postanowienia organ nie wskazał na przesłanki, które zgodnie z ww. art. 240 § 1 O.p., mogłyby stanowić podstawę wznowienia postępowania w rozpoznawanej sprawie. Również w powołanej podstawie prawnej ww. postanowienia nie powołano przepisu, na podstawie którego możliwe byłoby ogólne ustalenie przesłanki wznowienia postępowania stanowiącej podstawę wydania niniejszego postanowienia. Organ powołał bowiem jedynie art. 243 § 1 i 2 O.p., które jednakże nie umożliwiają ustalenia, którą z przesłanek wznowienia postępowania kierował się organ inicjując postępowanie w przedmiotowej sprawie. Ponadto organ nie wskazał czy wznowienie postępowania nastąpiło na żądanie Skarżącej - w związku z wnioskiem Skarżącej z dnia 25 lutego 2014 r. o korektę podatku od nieruchomości za lata 2009-2014 dotyczącą ww. nieruchomości (w którym Skarżąca oświadczyła, że nieruchomość ta nie jest użytkowana na działalność zarobkową, albowiem stanowi plac budowy) czy też z urzędu.

Ponadto podstawę prawną rozstrzygnięcia w rozpoznawanej sprawie stanowi art. 240 § 1 O.p. powołany bez sprecyzowania bardziej szczegółowej jednostki redakcyjnej tego przepisu oraz art. 245 § 1 pkt 2 O.p., w myśl którego organ podatkowy po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 243 § 2 wydaje decyzję, w której odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej w całości lub w części, jeżeli nie stwierdzi istnienia przesłanek określonych w art. 240 § 1.

W rozpoznawanej sprawie organy podatkowe prowadziły postępowanie podatkowe z naruszeniem przepisów postępowania.

Burmistrz Gminy G. ani w ww. postanowieniu o wznowieniu postępowania ani w decyzji z dnia [...] nie wskazał, jaka w sprawie wystąpiła przesłanka z art. 240 § 1 O.p., stanowiąca podstawę wznowienia postępowania przez organ, ani jej nie uzasadnił. Uzasadnienie decyzji organu pierwszej instancji dotyczyło wskazania przepisów prawa materialnego oraz wykazania prawidłowości wymiaru podatku od nieruchomości w decyzji ostatecznej za 2014 r. a zatem de facto sprowadzało się do ponownego, merytorycznego rozpoznania sprawy podatkowej zakończonej ww. decyzją ostateczną.

Organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji z dnia [...] kwestii powyższej nie rozważył wskazując jedynie w opisie stanu faktycznego, iż organ I instancji nie stwierdził zaistnienia przesłanek z art. 240 § 1 O.p. Argumentacja organu odwoławczego ograniczająca się do wyjaśnienia przepisów prawa materialnego, w tym art. 1a ust. 1 pkt 3 oraz art. 2 ust. 2 u.p.o.l., nie może stanowić uzasadnienia wydanego rozstrzygnięcia utrzymującego w mocy decyzję odmawiającą, po wznowieniu postępowania, uchylenia decyzji w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości za 2013 rok.

Wskazać w tym miejscu wypada, że z przepisu art. 210 O.p. wynika, że niezbędnymi elementami decyzji są m. in. powołanie podstawy prawnej (art. 210 § 1 pkt 4), rozstrzygnięcie (art. 210 § 1 pkt 5) oraz uzasadnienie faktyczne i prawne (art. 210 § 1 pkt 6). Uzasadnienie faktyczne decyzji zawiera w szczególności wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, którym dał wiarę oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności, uzasadnienie prawne zaś zawiera wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa (art. 210 § 4). Uzasadnienie służy wyjaśnieniu rozstrzygnięcia stanowiąc jego integralną część.

Jest zatem oczywiste, że pomiędzy sentencją decyzji a jego uzasadnieniem musi zachodzić spójność, gdyż uzasadnienie decyzji ma na celu wykazanie prawidłowości procesu myślowego, który doprowadził do podjęcia rozstrzygnięcia określonej treści. Te dwa elementy decyzji muszą być ze sobą ściśle powiązane, komplementarne względem siebie, a celem argumentacji wyrażonej w uzasadnieniu jest nie tylko odtworzenie procesu stosowania prawa przez organ, co umożliwia sądową kontrolę legalności decyzji, lecz także powinno być ono tak sporządzone, aby ściśle wiążąc się z przedmiotem i sposobem rozstrzygnięcia zmierzało do przekonania strony o jego zasadności. Przedstawionych wymogów zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji nie spełniły.

Powyższe naruszenia przepisów mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Ponownie przeprowadzając postępowanie w sprawie organy podatkowe podejmą, w konsekwencji wznowionego postępowania w sprawie podatku od nieruchomości za 2013 rok, działania mające na celu sprecyzowanie przesłanki stanowiącej podstawę wznowienia postępowania w rozpoznawanej sprawie, a po jej pozytywnym ustaleniu i sprecyzowaniu, następnie ustalą, czy zaistniały przesłanki wznowienia postępowania zakończonego ww. ostateczną decyzją Burmistrza Gminy G., co znajdzie swoje odzwierciedlenie w prawidłowo uzasadnionym rozstrzygnięciu.

W związku z powyższym odniesienie się do zarzutów skargi w zakresie wskazanego naruszenia przepisów prawa materialnego okazało się przedwczesne.

Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i art. 135 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.

Wobec uwzględnienia skargi, na podstawie art. 200 P.p.s.a., Sąd zasądził od organu na rzecz Skarżącego kwotę [...] zł, tytułem zwrotu kosztów postępowania - uiszczonego wpisu od skargi w kwocie [...] zł.