Wyrok NSA, sygn. akt II FSK 465/15
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2017-03-23 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 18, art. 56
journal: Dz.U. 2012 poz 1015
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jednolity
article: art. 61 par. 1, art. 66 par. 2, art. 19
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 170 par. 1, art. 171 par. 1, par. 2a
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący – Sędzia NSA Aleksandra Wrzesińska- Nowacka, Sędzia NSA Bogdan Lubiński (sprawozdawca), Sędzia WSA del. Alina Rzepecka, Protokolant Anna Rembowska, po rozpoznaniu w dniu 23 marca 2017 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej K. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 24 września 2014 r. sygn. akt I SA/Lu 1362/13 w sprawie ze skargi K. M. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie z dnia 3 października 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania egzekucyjnego oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 24 września 2014 r., sygn. akt I SA/Lu 1362/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę K. M. (zwanego dalej "Skarżącym", "Stroną") na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie z dnia 3 października 2013 r. w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania egzekucyjnego.

Ze stanu sprawy przyjętego przez Sąd pierwszej instancji wynika, że zaskarżonym postanowieniem Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy postanowienie Prezydenta Miasta L. z dnia 2 lipca 2013 r. o odmowie zawieszenia postępowania egzekucyjnego.

W skardze na powyższe postanowienie Skarżący sformułował żądanie uchylenia tego postanowienia. Stwierdził, że stanowisko organu II instancji jest wadliwe, niezrozumiałe i sprzeczne z zasadami państwa prawa. Wyraził pogląd, że w sprawie podatku od środków transportu za 2010 r. nie zapadły jakiekolwiek decyzje ostateczne, bo chociaż uprzednio decyzję wydał Prezydent Miasta L., to została ona uchylona, a przyczyną uchylenia decyzji z dnia 23 września 2010 r., nr [...], było jej wydanie bez podstaw prawnych i sprzecznie ze stanem faktycznym, nie ustalono nawet stron postępowania. Podkreślił, że spór dotyczy nie wysokości dochodzonych kwot, ale zasadności dochodzonych kwot.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Lublinie wniosło o oddalenie skargi.

W piśmie złożonym na rozprawie w dniu 24 września 2014 r. Skarżący zarzucił dodatkowo, że zaskarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem: - art. 169 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm. – zwanej dalej "ord. pod.") w związku z art.121 § 2 ord. pod. przez nie wezwanie Strony do sprecyzowania, czy żąda zawieszenia postępowania egzekucyjnego na podstawie przepisów ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2012 r., poz.1015 ze zm. - zwanej dalej "u.p.e.a."), czy też wstrzymania wykonania decyzji z dnia 23 września 2010 r., nr [...], na podstawie art. 246 § 1 ord. pod.; art. 246 § 1 ord. pod. przez jego pominięcie i nierozpoznanie wniosku Skarżącego o zawieszenie postępowania na podstawie tego przepisu; art. 56 § 1 pkt 1 u.p.e.a. w związku z art. 246 § 1 ord. pod. przez ich niezastosowanie. Zdaniem Skarżącego, Prezydent Miasta L. błędnie rozpoznał wniosek, który był zawarty w odwołaniu od wydanej przez ten organ decyzji podatkowej, działając jako organ egzekucyjny. W opisanej sytuacji, gdy Strona nie była reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika i nie posiadała wiedzy prawniczej, a wskazała jedynie efekt, jaki chciała osiągnąć, tj. powstrzymanie prowadzonej egzekucji, uznanie tego wniosku za żądanie zawieszenia postępowania było arbitralne, a winien on być rozpatrzony przede wszystkim w oparciu o przepisy ord. pod., tj. art. 246 § 1 ord. pod. W stanie sprawy przepis ten obligował organ podatkowy do wstrzymania wykonania decyzji z dnia 23 września 2010 r., gdyż zaistniała już przewidziana w nim przesłanka w postaci uchylenia tej decyzji w wyniku wznowienia postępowania.

Sąd pierwszej instancji – oddalając skargę – podał, że zgodnie z art. 5 ord. pod., zobowiązaniem podatkowym jest wynikające z obowiązku podatkowego zobowiązanie podatnika do zapłacenia na rzecz Skarbu Państwa, województwa, powiatu albo gminy podatku w wysokości, w terminie oraz w miejscu określonych w przepisach prawa podatkowego. W podatku od środków transportu zobowiązanie to powstaje, jak wynika z art. 21 § 1 pkt 1 ord. pod. w związku z art. 9 ust.6 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (w brzmieniu obowiązującym w 2010 r. - Dz. U. z 2010 r. nr 95, poz. 613), z dniem zaistnienia zdarzenia, z którym ustawa podatkowa wiąże powstanie takiego zobowiązania.

Wysokość zobowiązania podatkowego, o jakim mowa, wynika z deklaracji złożonej przez podatnika stosownie do art. 9 ust.6 pkt 1 lub 2 ww. ustawy podatkowej, chyba że w postępowaniu podatkowym organ podatkowy stwierdzi, że podatnik, mimo ciążącego na nim obowiązku, nie zapłacił w całości lub w części podatku, nie złożył deklaracji albo że wysokość zobowiązania podatkowego jest inna niż wykazana w deklaracji i wobec tego wyda decyzję, w której określi wysokość zobowiązania podatkowego (por.: art. 21 § 2 i 3 ord. pod.). Decyzja taka, gdy ma charakter decyzji ostatecznej (por.: art.128 ord. pod.), określa wiążąco wysokość zobowiązania podatkowego, a więc także wysokość podatku, który podatnik obowiązany jest zapłacić, i zgodnie z art.239e ord. pod. podlega wykonaniu, chyba że wstrzymano jej wykonanie. Z art. 3 § 1 i art.2 § 1 pkt 1 u.p.e.a. wynika, że podatki należą do obowiązków podlegających egzekucji administracyjnej.

W świetle powyższego WSA stwierdził, że pozostawanie w obrocie prawnym ostatecznej decyzji podatkowej określającej kwotę podatku, który nie został w całości zapłacony, przesądza o istnieniu obowiązku podlegającego egzekucji administracyjnej. Obowiązek ten istnieje nadal również wówczas, gdy wskazana decyzja uchylona została decyzją wydaną w trybie wznowienia postępowania na podstawie art. 245 § 1 pkt 1 ord. pod., lecz niemającą cechy ostateczności. Zatem wydanie decyzji nieostatecznej na podstawie art. 245 § 1 pkt 1 ord. pod. nie uzasadnia twierdzenia, że nie istnieje (przestał istnieć) obowiązek zapłaty podatku, który jest objęty tytułem wykonawczym wystawionym na podstawie uprzednio wydanej decyzji ostatecznej.

Sąd podał, że podstawy zawieszenia postępowania egzekucyjnego wymienione są w art. 56 § 1 u.p.e.a. Wydanie decyzji na podstawie art. 245 § 1 pkt 1 ord. pod. nie uzasadnia zatem, samo w sobie, zawieszenia postępowania egzekucyjnego, bowiem podstawa taka nie jest wymieniona w cytowanym przepisie, a również przepisy ord. pod. nie przewidują zawieszenia z tego powodu postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego opartego na wydanej uprzednio decyzji ostatecznej. Zgodnie z art.56 § 1 pkt 1 u.p.e.a., podstawą dla zawieszenia postępowania egzekucyjnego jest wstrzymanie wykonania obowiązku, zaś art. 246 § 1 ord. pod. stanowi, że organ podatkowy właściwy w sprawie wznowienia postępowania wstrzyma z urzędu lub na żądanie strony wykonanie decyzji, jeżeli okoliczności sprawy wskazują na prawdopodobieństwo uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania. Zdaniem Sądu, regulacja ta nie uzasadnia jednak, w stanie niniejszej sprawy, oceny, że zaskarżone postanowienie wydane zostało z naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy.

Sąd zauważył, że w piśmie z dnia 20.05.2013 r. Skarżący sformułował wyraźne i jednoznaczne żądanie "zawieszenia postępowania egzekucyjnego". Żądanie to zidentyfikowane zostało trafnie jako dotyczące postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego nr [...], skoro wobec Skarżącego, co jest niesporne, nie toczyło się inne postępowanie egzekucyjne mające związek z decyzjami wymienionymi w tym piśmie. Jednocześnie sam fakt, że pismo to zawierało równocześnie odwołanie od decyzji Prezydenta Miasta L. z dnia 11 kwietnia 2013 r., nr [...] oraz z dnia 16 kwietnia 2013 r., nr [...] i nr [...], nie uzasadniał - wobec jednoznacznie sformułowanego żądania - powzięcia wątpliwości co do tego, jaka jest intencja autora pisma. Z tego samego powodu podstawy dla wątpliwości, o jakich mowa, nie mogła stanowić okoliczność, że w stanie sprawy sformułowane przez Skarżącego żądanie nie mogło być uwzględnione, natomiast za uzasadnione mogło być uznane, przynajmniej potencjalnie, inne żądanie, chociażby ostatecznie prowadzące do analogicznego skutku. Również uzasadnienie pisma nie dawało podstaw do wątpienia, że jego autor żąda zawieszenia postępowania egzekucyjnego. Potraktowania pisma, o którym mowa, jako żądania zawieszenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego nr [...], Skarżący nie kwestionował także w zażaleniu wniesionym na postanowienie o odmowie uwzględnienia tego żądania. Wniósł wprawdzie o "uchylenie tytułu wykonawczego (...) i umorzenie postępowania", a w uzasadnieniu zażalenia stwierdził, że "nieprawdą jest, że istnieje jakakolwiek decyzja ostateczna, na podstawie której można wydać tytuł wykonawczy i prowadzić postępowanie egzekucyjne. Skoro tak, to z urzędu organ egzekucyjny powinien powstrzymać się od jakichkolwiek czynności egzekucyjnych w tej sprawie", jednak świadczy to o przekonaniu Skarżącego o braku obowiązku podlegającego egzekucji w sytuacji wydania nieostatecznej decyzji na podstawie art. 245 § 1 pkt 1 ord. pod., nie zaś o kwestionowaniu przez niego uznania przedmiotowego żądania, zgodnie z treścią pisma, jako żądania zawieszenia postępowania egzekucyjnego.

W ocenie WSA, skoro podanie Skarżącego w zakresie, o którym mowa, spełniało wymogi przewidziane prawem, w szczególności jasno i jednoznacznie określało treść żądania (por.: art. 168 § 2 ord. pod.), jako nieuzasadnione Sąd ocenił twierdzenie Skarżącego, że zaskarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem art.169 § 1 i art.121 § 2 ord. pod. w związku z art. 246 § 1 ord. pod.

Za nietrafny Sąd uznał także zarzut wydania zaskarżonego postanowienia z naruszeniem art. 56 § 1 pkt 1 u.p.e.a. w związku z art. 246 § 1 ord. pod. Nawet bowiem, gdyby podzielić pogląd wyrażony w piśmie Strony, złożonym na rozprawie w dniu 24 września 2014 r., że organ podatkowy ma obowiązek wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania decyzji ostatecznej w każdy przypadku, gdy istnieje prawdopodobieństwo uchylenia tej decyzji w wyniku wznowienia postępowania, a z pewnością w sytuacji wydania na podstawie art. 245 § 1 pkt 1 ord. pod. nieostatecznej decyzji o uchyleniu uprzednio wydanej decyzji ostatecznej i określeniu zobowiązania podatkowego w innej kwocie, to poza sporem pozostaje, że w stanie niniejszej sprawy postanowienie o wstrzymaniu wykonania decyzji ostatecznej z dnia 23 września 2010 r., nr [...], nie zostało wydane, nie było zatem podstaw do zawieszenia postępowania egzekucyjnego stosownie do art. 56 § 1 pkt 1 u.p.e.a.

Sąd nie podzielił ww. poglądu Strony. Wprawdzie w świetle art. 246 § 1 ord. pod., w każdym przypadku wznowienia postępowania organ podatkowy obowiązany jest z urzędu rozważyć, czy wykonanie decyzji ostatecznej nie powinno być wstrzymane, jednak w zakresie tego rozważenia winien wziąć pod uwagę przesłanki wznowienia postępowania w danej sprawie i ich prawdopodobny wpływ na wynik sprawy w kontekście celu omawianej regulacji. Celem tym jest niedopuszczenie do sytuacji, w której w drodze przymusu egzekucyjnego wykonany zostanie obowiązek nienależny lub w rozmiarze większym od należnego, chociaż ujawniły się już okoliczności uprawdopodabniające wątpliwości co do zgodności z prawem nałożenia tego obowiązku lub jego rozmiaru.

W ocenie WSA, odpowiada prawu wywód zawarty w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia w przedmiocie właściwości administracyjnego organu egzekucyjnego w sprawie zawieszenia postępowania egzekucyjnego, chociaż ze względu na zbieg egzekucji sądowej i administracyjnej do łącznego prowadzenia egzekucji wyznaczony został komornik sądowy. Sąd podzielił w całości pogląd prawny wyrażony w tym zakresie przez Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 17.05.2013 r., sygn. akt II FSK 1787/11.

Powyższy wyrok został zaskarżony w całości skargą kasacyjną Skarżącego, który wniósł o uchylenie w całości wyroku i przekazanie sprawy do ponownego

rozpoznania WSA oraz o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, świadczonej na rzecz Skarżącego.

Autor skargi kasacyjnej zarzucił wyrokowi:

- naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2012 r., poz. 270 – zwanej dalej "p.p.s.a."), tj.:

1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w związku z art. 151 p.p.s.a. oraz art. 141 § 4 i art. 134 § 1 p.p.s.a., poprzez oddalenie skargi, pomimo braku związania zarzutami skargi, w wyniku pominięcia treści art. 171 § 1 oraz art. 246 § 1 ord. pod. i zaakceptowania rozpoznania wniosku o zawieszenie postępowania egzekucyjnego wyłącznie przez organ egzekucyjny, podczas gdy wniosek powinien rozpoznać również organ podatkowy,

2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w związku z art. 151 p.p.s.a., poprzez oddalenie

skargi w wyniku błędnej oceny i zaakceptowania działań organów podatkowych, które wydały rozstrzygnięcie z naruszeniem art. 169 § 1 ord. pod. w związku z art. 171 §1 ord. pod. oraz art. 121 § 2 ord. pod., poprzez nie wezwanie Skarżącego do sprecyzowania, czy żąda on zawieszenia postępowania egzekucyjnego na podstawie przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, czy też wstrzymania wykonania decyzji z dnia 23 września 2010 r., nr [...], na podstawie art. 246 § 1 ord. pod., w związku ze wznowieniem postępowania podatkowego w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od środków transportowych za 2010 r.,

3) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w związku z art. 151 p.p.s.a., poprzez oddalenie skargi w wyniku zaakceptowania sprzecznego z art. 246 § 1 ord. pod. działania Prezydenta Miasta L., polegającego na niewydaniu postanowienia o wstrzymaniu postępowania egzekucyjnego, o którym mowa w tym przepisie, pomimo obowiązku działania tego organu z urzędu oraz pomimo spełnienia przesłanek wydania postanowienia wskazanych w tym artykule, w związku z błędną wykładnią tego przepisu dokonaną przez Sąd,

4) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w związku z art. 151 p.p.s.a. oraz art. 141 § 4 i art. 134 § 1 p.p.s.a., poprzez oddalenie skargi w wyniku błędnej oceny i zaakceptowania działań organu egzekucyjnego naruszającego art. 9, art. 63 § 2 i art. 64 § 2 oraz art. 66 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.: Dz. U. 2013 r., poz. 267 ze zm. - zwanej dalej "k.p.a.") w związku z art. 18 oraz art. 56 § 1 pkt 1 u.p.e.a., poprzez niewywiązanie się przez organ egzekucyjny z obowiązku informowania Skarżącego o ;okolicznościach faktycznych i prawnych, mogących mieć wpływ na ustalenie praw i obowiązków Skarżącego, pomimo braku związania zarzutami skargi,

- naruszenie przepisów prawa materialnego (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.):

5) art. 246 § 1 ord. pod., poprzez jego błędną wykładnię, polegająca na przyjęciu, że artykuł ten obliguje organ podatkowy do wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania decyzji po rozważenia wpływu przesłanek wznowienia postępowania podatkowego na ostateczny wynik sprawy, w zależności od rezultatów tej oceny.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Wyrok WSA odpowiada prawu.

Oceniając argumentację skargi kasacyjnej w pierwszej kolejności należało odnieść się do zarzutu naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. Zgodnie z jego treścią, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Rozstrzygnięcie "w granicach danej sprawy" oznacza, że sąd nie może uczynić przedmiotem rozpoznania legalności innej sprawy administracyjnej, niż ta w której wniesiono skargę. Innymi słowy, sąd nie może wkraczać w sprawę nową, w stosunku do tej, która była albo powinna być przedmiotem postępowania administracyjnego i wydawanych w nim decyzji administracyjnych. Sprawa oznacza sprawę w znaczeniu materialnym, a nie procesowym (por. wyroki NSA: z dnia 19 grudnia 2012 r. sygn. akt II FSK 888/11, Lex nr 1415234 i powołane w nim orzecznictwo, z dnia 18 kwietnia 2014 r., sygn. akt II FSK 1315/12, Lex nr 14814848, z dnia 15 kwietnia 2014 r., sygn. akt I GSK 886/12, Lex nr 1480822, J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LexisNexis, 2012, s. 347, 353).

W tej sytuacji, Sąd I instancji nie mógł uczynić przedmiotem kontroli rozstrzygnięć, a więc decyzji bądź braku ich wydania, których obowiązek, zdaniem Strony, wynikał z przepisu prawa w postępowaniu dotyczącym wznowienia postępowania.

Z tych powodów zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące "pominięcia" przepisu art. 246 § 1 ord. pod., który to zdaniem kasatora powinien znaleźć w sprawie zastosowanie, gdyż ustanawiał "możliwość wstrzymania wykonania decyzji ostatecznej, który stosowany jest przez organ podatkowy" (s. 5) nie mogły stanowić przedmiotu oceny przed NSA.

Przed przystąpieniem do oceny pozostałych zarzutów skargi kasacyjnej należało odwołać się do treści art. 61 § 1 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem, postępowanie administracyjne wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. Wskazuje on, że to żądanie wszczęcia postępowania administracyjnego określa przedmiot tego postępowania.

W sytuacji wszczęcia postępowania na zasadzie skargowości (na żądanie strony), rodzaj sprawy i jego przedmiot określa treść zgłoszonego żądania. Wszczęte postępowanie administracyjne nie oznacza dowolności organu administracji publicznej i organ ten nie jest władny do zmiany tego żądania.

W postanowieniu z dnia 4 marca 2014 r. II OW 157/13 (LEX nr 1450940) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że w przypadku wszczęcia postępowania na wniosek strony, tylko i wyłącznie ta strona określa przedmiot swego żądania, przy czym w razie wątpliwości, co do zakresu, czy przedmiotu żądania jego uszczegółowienie należy do strony, nie zaś do sfery ocennej organu administracji.

W niniejszej sprawie treść żądania określająca przedmiot sprawy nie mogła budzić wątpliwości. Skarżący złożył wniosek o zawieszenie postępowania egzekucyjnego, co także potwierdza autorka skargi kasacyjnej.

Odnosząc się zatem do zarzutów skargi kasacyjnej wymienionych w pkt 1 należy przede wszystkim zwrócić uwagę, że powszechnie przyjmuje się, że właściwość organu podatkowego to inaczej zdolność do rozpoznawania i rozstrzygania określonych spraw z zakresu prawa podatkowego. Jest to zatem zespół przesłanek determinujących możliwość prawną prowadzenia przez organ podatkowy spraw z zakresu prawa podatkowego. Organ podatkowy jest obowiązany do przestrzegania swojej właściwości z urzędu, co oznacza, że jest on obowiązany do badania swojej właściwości na każdym stadium postępowania. Obowiązek ten spoczywa zarówno na organie I instancji, jak i na organie odwoławczym. W razie stwierdzenia swej niewłaściwości do prowadzenia sprawy z zakresu prawa podatkowego organ podatkowy jest obowiązany odstąpić od dalszego jej prowadzenia i przekazać sprawę – na podstawie art. 170 § 1 ord. pod. – organowi właściwemu.

Właściwość rzeczowa to kompetencja organu podatkowego określona w przepisach o zakresie jego działania do zajmowania się sprawami podatkowymi określonego rodzaju. Kwestia ta została uregulowana w art. 15 ord. pod.

Zgodnie natomiast z art. 19 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a., organy administracji publicznej przestrzegają z urzędu swojej właściwości rzeczowej i miejscowej. Brak właściwości organu powoduje niemożliwość prowadzenia przez organ postępowania egzekucyjnego.

W rozpatrywanej sprawie nie jest sporne, że Skarżący w odwołaniu od trzech decyzji Prezydenta Miasta L. wydanych w wyniku wznowienia postępowania w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od środków transportowych za 2010 r. zawarł wniosek o zawieszenie postępowania egzekucyjnego.

Z tych powodów nie do zaakceptowania jest stanowisko autora skargi kasacyjnej skoro Prezydent Miasta L. występował "w sprawie zarówno jako organ podatkowy...oraz jako organ egzekucyjny", to "wniosek skarżącego o zawieszenie egzekucji złożony w odwołaniu od decyzji wydanej w postępowaniu podatkowym obligował organ podatkowy do jego merytorycznego rozpoznania również w postępowaniu podatkowym" (s. 5), gdyż tożsamość podmiotowa organów nie uprawnia takiego organu do rozstrzygania sprawy egzekucyjnej w postępowaniu podatkowym, bowiem naruszona by została zasada właściwości rzeczowej.

Z kolei w myśl art. 171 § 1 ord. pod., jeżeli podanie dotyczy kilku spraw podlegających załatwieniu przez różne organy, organ podatkowy, do którego wniesiono podanie, rozpatruje sprawę należącą do jego właściwości. Równocześnie organ podatkowy zawiadamia wnoszącego podanie, że w sprawach innych powinien wnieść odrębne podanie do właściwego organu, informując go o treści § 2.

Ponadto, stosownie do przepisu § 2a, jeżeli podanie dotyczy kilku spraw, w tym spraw niepodlegających załatwieniu przez organy podatkowe, organ podatkowy, do którego wniesiono podanie, zawiadamia wnoszącego, że w tych sprawach powinien wnieść odrębne podanie do właściwego organu, informując go o treści art. 66 § 2 k.p.a. Z treści art. 66 § 2 k.p.a. wynika, że odrębne podanie, złożone zgodnie z zawiadomieniem organu podatkowego, jeżeli będzie złożone w terminie 14 dni od dnia doręczenia zawiadomienia, uważa się za złożone w dniu wniesienia pierwszego podania.

W tym stanie rzeczy, skoro wniosek o zawieszenie postępowania egzekucyjnego wpłynął do Prezydenta Miasta L. jako organu podatkowego i właściwego do załatwienia odwołania w postępowaniu wznowieniowym, a organ właściwy jakim był Prezydent Miasta L. wydał postanowienie w sprawie odmowy zawieszenia postępowania egzekucyjnego, to nie może być mowy o naruszeniu art. 171 § 1 ord. pod.

W konsekwencji, skoro nie było podstaw do zawieszenia postępowania na podstawie art. 56 u.p.e.a., nie zaistniała też przesłanka uchylenia.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 184 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.

Naczelny Sąd Administracyjny nie orzekł o kosztach pomocy prawnej udzielonej z urzędu, ponieważ przepisy art. 209 i art. 210 p.p.s.a., mają zastosowanie tylko do kosztów postępowania pomiędzy stronami, a wynagrodzenie dla pełnomocnika ustanowionego z urzędu za wykonaną pomoc prawną, należne od Skarbu Państwa (art. 250 p.p.s.a.), przyznawane jest przez wojewódzki sąd administracyjny w postępowaniu określonym w przepisach art. 258 - 261 wskazanej ustawy. Po zwrocie akt Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpozna wniosek pełnomocnika zawarty w skardze kasacyjnej.[pic]