Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 1320/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2014-12-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 145 § 1 pkt 1 lit. b
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 145 § 1 pkt 8
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Magdalena Józefczyk Sędziowie WSA Paweł Zaborniak WSA Joanna Zdrzałka /spr./ Protokolant sekretarz sądowy Sylwia Pacześniak po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 17 grudnia 2014 r. sprawy ze skargi P. K. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2014 r., nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej I. uchyla zaskarżoną decyzję i decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2013 r., nr [...]; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; III. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz skarżącego P. K. kwotę 897 zł /słownie: osiemset dziewięćdziesiąt siedem złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

II SA/Rz 1320/14

UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego [...] (WITD), nałożył na prowadzącego działalność gospodarczą P. K. karę pieniężną w wysokości 8.000 zł za wykonywanie przewozu regularnego bez wymaganego zezwolenia. Podstawę prawną wydanego rozstrzygnięcia stanowiły przepisy art. 92a ust. 1, 6, 7 w zw. z załącznikiem nr 3 lp.2.1. ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j. Dz. U. z 2013 r. poz. 1414, ze zm.- dalej również w skrócie: "Utd").

W uzasadnieniu podano, że w dniu 3 października 2013 r. w miejscowości L. przeprowadzono kontrolę pojazdu marki Mercedes-Benz o nr rej. [...], którym firma Przewóz Osób P. K. wykonywała regularny przewóz relacji [...] – [...]. Pojazdem kierował W. W., a przewóz wykonywany był na podstawie zezwolenia nr [...] wydanego przez Marszałka Województwa [...] w dniu 20 października 2010 r. Przeprowadzona kontrola wykazała, że przewóz nie był realizowany zgodnie z okazanym do kontroli rozkładem jazdy, bowiem kierowca przyjeżdżał na wyznaczone przystanki niezgodnie z godzinami określonymi w rozkładzie jazdy, co stanowiło naruszenie określone w lp. 2.2.2. załącznika nr 3 Utd.

W toku postępowania zmieniono kwalifikację prawną naruszenia - na naruszenie przepisów, o których mowa we wskazanym załączniku nr 3 pod lp. 2.1 tj. wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia. Ustalono bowiem, że decyzją Marszałka Województwa [...] z dnia [...] maja 2013 r. nr [...], utrzymaną w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...], cofnięto P. K. zezwolenie nr [...] z dnia 20.10.2010 r. na wykonywanie regularnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym w ramach linii regularnej: [...] - [...] (przez [...] i [...]).

Organ wskazał ponadto, że nie znalazł podstaw do zastosowania przepisów art. 92b i 92c Utd, bowiem strona nie przytoczyła dowodów przemawiających za zastosowaniem ww. przepisów.

W odwołaniu od tej decyzji P. K. wniósł o jej uchylenie, ewentualnie o zawieszenie postępowania. Wskazał, że decyzja Kolegium o cofnięciu zezwolenia nr [...] została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, a orzeczenie Sądu będzie miało kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, bowiem w przypadku uchylenia zaskarżonej decyzji odpadnie podstawa do ukarania przedsiębiorcy.

Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Zdaniem organu odwoławczego decyzja o nałożeniu kary pieniężnej za wykonywanie przewozu regularnego bez wymaganego zezwolenia była słuszna, gdyż w dniu kontroli P. K. wymaganym zezwoleniem nie dysponował. Fakt zaskarżenia do sądu administracyjnego decyzji o cofnięciu takiego zezwolenia był dla rozstrzygnięcia sprawy bez znaczenia bowiem w momencie cofnięcia zezwolenia strona powinna zaprzestać działalności. Ewentualne uchylenie zaskarżonej decyzji przez sąd może zaś skutkować wznowieniem postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 8 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 267, ze zm.- dalej w skrócie k.p.a.).

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie na tę decyzję P. K. wniósł o jej uchylenie oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie art. 97 § 1 pkt 4 i art. 100 § 1 k.p.a. poprzez uznanie, że wniesienie skargi do sądu na decyzję wydaną w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na wykonywanie przewozu regularnego, nie stanowi przesłanki obligującej do zawieszenia postępowania prowadzonego w sprawie nałożenia kary pieniężnej za wykonywanie przewozu regularnego bez takiego zezwolenia. Ponadto organ nie wyjaśnił dlaczego toczące się postępowanie sądowe w zakresie cofnięcia zezwolenia nie ma znaczenia dla prowadzonego postępowania, co stanowiło naruszenie art. 107 § 2 k.p.a.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie z przyczyn wywiedzionych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji, obejmującą badanie zaskarżonych aktów pod względem ich zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269, ze zm.).

Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – zwanej dalej w skrócie P.p.s.a. Stosownie do tego przepisu Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W ramach kontroli legalności Sąd stosuje przewidziane prawem środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 P.p.s.a.).

Uwzględnienie skargi skutkujące wyeliminowaniem zaskarżonej decyzji lub postanowienia z obrotu prawnego w ramach tej kontroli może nastąpić wyłącznie przy spełnieniu warunków określonych w art. 145 § 1 P.p.s.a. Przepis ten obliguje Sąd do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli miało ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub gdy zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności wymienione w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach.

Dokonując takiej kontroli w niniejszej sprawie Sąd doszedł do przekonania, że skarga zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaistniały okoliczności dające podstawę do wznowienia postępowania.

W rozpoznawanej sprawie podstawą nałożenia kary pieniężnej było wykonywanie transportu drogowego bez zezwolenia. Stosowne zezwolenie nr [...] z dnia 20.10.2010 r. na wykonywanie regularnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym w ramach linii regularnej: [...] - [...] (przez [...] i [...]) zostało bowiem cofnięte P. K. – prowadzącemu działalność gospodarczą pod firmą P. K., Przewóz Osób – decyzją Marszałka Województwa [...] z dnia [...] maja 2013 r.

Decyzja o cofnięciu zezwolenia stanowiła zatem podstawę dla decyzji o nałożeniu kary. Była ona przedmiotem odwołania w administracyjnym toku instancji i została utrzymana w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia [...] sierpnia 2013 r.

Jak wynika z dołączonego do akt odpisu wyroku tut. Sądu z dnia 14 maja 2014 r. II SA/Rz 1120/13, ostatnio wymieniona decyzja Kolegium z dnia [...] sierpnia 2013 r. została jednak tym wyrokiem uchylona (wyrok uprawomocnił się z dniem 8 lipca 2014 r.).

Wyrok zapadł co prawda po wydaniu w niniejszej sprawie zaskarżonej decyzji, jednakże już w dacie prowadzenia postępowania administracyjnego o nałożenie kary pieniężnej istniała przesłanka do jego zawieszenia, określona w art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. – toczyło się już bowiem postępowanie sądowoadministracyjne o sygn. II SA/Rz 1120/13.

Ostatecznie natomiast wyrok Sądu II SA/Rz 1120/13, poprzez uchylenie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia [...] sierpnia 2013 r. cofającej zezwolenie na wykonywanie przewozu osób w transporcie drogowym, wywołał skutki powodujące zaistnienie przesłanki wznowienia postępowania określonej w art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. Nastąpiła bowiem sytuacja, w której "decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione".

Zaistnienie tej przesłanki determinuje uchylenie decyzji o nałożeniu na przedsiębiorcę kary pieniężnej, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1lit. b) P.p.s.a., na podstawie którego to przepisu w zw. z art. 135 P.p.s.a. Sąd orzekł w pkt I wyroku.

W związku z uwzględnieniem skargi Sąd zastosował art. 152 P.p.s.a. i określił, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku.

O kosztach Sąd orzekł w oparciu o przepis art. 200 P.p.s.a. w zw. z art. 209 P.p.s.a. oraz art. 205 § 1 i § 2 P.p.s.a., uwzględniając w tym zakresie wniosek zawarty w skardze i poniesione dotychczas koszty postepowania sądowego.