Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 2159/12
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2014-02-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 42 par. 1 i art. 43
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: par. 35 ust. 3
journal: Dz.U. 2004 nr 5 poz 34
law: ROZPORZĄDZENIE MINISTRA INFRASTRUKTURY1 z dnia 9 stycznia 2004 r. w sprawie warunków wykonywania powszechnych usług  pocztowych
article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: w zw. z art. 58 par. 1
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Dałkowska – Szary Sędziowie: Sędzia NSA Leszek Kamiński Sędzia del. WSA Tamara Dziełakowska (spr.) Protokolant: asystent sędziego Hubert Sęczkowski po rozpoznaniu w dniu 20 lutego 2014 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej M. Sp. z o.o. z siedzibą w B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 29 maja 2012 r. sygn. akt II SA/Ol 253/12 w sprawie ze skargi M. Sp. z o.o. z siedzibą w B. na postanowienie Warmińsko - Mazurskiego Wojewódzki Inspektora Nadzoru Budowlanego w Olsztynie z dnia [...] stycznia 2012 r. nr [...] w przedmiocie przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia w sprawie kary za użytkowanie obiektu oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie wyrokiem z dnia 29 maja 2012 r. oddalił skargę M. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w B. na postanowienie Warmińsko – Mazurskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. z dnia [...] stycznia 2012 r. w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia

Wyrok został wydany w następujących okolicznościach:

Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2011 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w O. wymierzył skarżącej na podstawie art. 57 ust. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r., Nr 243, poz. 1623) karę w kwocie 75.000 zł z tytułu nielegalnego użytkowania obiektu budowlanego ([...] wraz z łącznikiem usytuowanej na działce nr geod. [...] i [...] w B. [...], gm. B..) bez wymaganej decyzji o pozwoleniu na użytkowanie.

Wydane postanowienie organ skierował za pośrednictwem poczty na podany w pełnomocnictwie adres pełnomocnika skarżącej spółki – radcy prawnego K. S.. Na zwróconym potwierdzeniu odbioru przesyłki odnotowano, że doręczenie nastąpiło w dniu 9 grudnia 2011 r. Przyjęcie korespondencji potwierdził podpisem P. K., przystawiając pieczęć Kancelarii Prawniczej K. S..

W dniu 22 grudnia 2011 r. radca prawny K. S. wniósł w imieniu skarżącej zażalenie, a następnie po uzyskaniu informacji, że zostało ono wniesione po upływie tygodniowego terminu, w dniu 16 stycznia 2011 r. wystąpił z wnioskiem o przywrócenie terminu.

We wniosku wyjaśnił, że w dniu 9 grudnia 2011 r. przebywał w Gdańsku, a skierowaną do niego korespondencję odebrał omyłkowo radca prawny P. K. prowadzący pod tym samym adresem własną kancelarię prawniczą. Przesyłka została przekazana przez P. K. dopiero w dniu 19 grudnia 2011 r. z informacją o jej odebraniu 15 lub 16 grudnia 2011 r. W tych okolicznościach – zdaniem wnioskodawcy - przesyłka nie została skutecznie doręczona, albowiem odebrała ją osoba, która nie była do tego upoważniona (nie była pełnomocnikiem strony), a ponadto przepisy prawa nie przewidują doręczenia zastępczego w miejscu pracy. Zgodnie z przepisami kodeksu postępowania administracyjnego doręczenie przesyłki na adres miejsca pracy powinno zawsze nastąpić do rak adresata.

Odmawiając przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia organ odwoławczy stwierdził prawidłowość doręczenia przesyłki. Podkreślił, że została ona skierowana na adres wskazany przez pełnomocnika, a odbioru dokonała osoba dysponująca pieczątką pełnomocnika, co wskazuje na jej upoważnienie do odbioru korespondencji. Organ uznał, że odebranie przesyłki przez P. K. było równoznaczne z doręczeniem jej pełnomocnikowi i że w tym przypadku nie miało miejsca doręczenie zastępcze. W konsekwencji przyjął, że w świetle art. 58 § 1 kpa nie zaistniały okoliczności uzasadniające przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia.

W skardze na powyższe postanowienie M. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością zarzuciła naruszenie art. 42 i 43 kpa oraz 58 § 1 kpa. Argumentowała, że wobec tego, iż doręczenie dokonane zostało w miejscu pracy pełnomocnika powinno ono nastąpić bezpośrednio do jego rąk z wyłączeniem możliwości odbioru przez inne osoby. Przepisy kodeksu postępowania administracyjnego nie przewidują doręczenia zastępczego w sytuacji gdy jest ono dokonywane w miejscu pracy. Taka możliwość występuje wyłącznie wówczas gdy przesyłka jest kierowana na adres miejsca zamieszkania. Wywodziła, że w świetle art. 58 § 1 kpa dla przywrócenia terminu do dokonania czynności wymagane jest jedynie uprawdopodobnienie braku winy w jego uchybieniu. W tym przypadku przekroczenie terminu do wniesienia zażalenia spowodowane było tym, że osoba nieupoważniona do odbioru korespondencji przekazała przesyłkę pełnomocnikowi błędnie wskazując datę jej otrzymania. Zwróciła uwagę, że na potwierdzeniu odbioru brak jest wpisanej daty doręczenia, a w związku z tym organ nie mógł ustalić, że doręczenie nastąpiło w dniu 9 grudnia 2012 r. i w konsekwencji przyjąć, że zażalenie wniesione zostało po terminie.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, w uzasadnieniu wyroku oddalającego skargę, podzielił stanowisko organu odwoławczego odnośnie prawidłowości doręczenia postanowienia z [...] grudnia 2011 r. Wskazał, że z materiału dowodowego sprawy wynika, iż radca prawny K. S. wykonuje zawód radcy prawnego w formie kancelarii prawnej prowadzonej przez niego osobiście. Radcy prawnemu wykonującemu zawód w kancelarii radcy prawnego należy doręczać pisma w postępowaniu administracyjnym, tak jak osobie fizycznej. W stosunku do osoby fizycznej znajduje zastosowanie – jeżeli chodzi o zasady doręczeń pism – reżim prawny przewidziany przez przepisy art. 42 § 1 i art. 43 kpa. Z przepisów tych wynika, że osobie fizycznej doręcza się pisma w postępowaniu administracyjnym w jej mieszkaniu lub miejscu pracy. Jeżeli nie ma możliwości doręczenia korespondencji adresatowi osobiście, znajduje zastosowanie tryb tzw. doręczenia zastępczego i wówczas korespondencję listową doręcza się, za pokwitowaniem m.in. osobie dorosłej, która podjęła się oddania przesyłki adresatowi.

Sąd stwierdził, że w rozpoznawanej sprawie organ I instancji doręczył wydane w dniu [...] grudnia 2011 r. postanowienie z zachowaniem wskazanych wyżej reguł procesowych. Ze znajdującego się w aktach sprawy dowodu doręczenia postanowienia wynika, że wobec nieobecności pełnomocnika skarżącej doręczyciel w dniu 9 grudnia 2011 r. doręczył przesyłkę radcy prawnemu P. K., który podjął się jej oddania adresatowi. Wobec tego 7 - dniowy termin do wniesienia środka odwoławczego upłynął z dniem 16 grudnia 2011 r., natomiast zażalenie nadano za pośrednictwem poczty w dniu 22 grudnia 2011 r., a więc po terminie.

Sąd nie podzielił stanowiska skarżącej, że w niniejszej sprawie organ nadzoru budowlanego miał obowiązek tzw. właściwego doręczenia. Zwrócił uwagę, że radca prawny K. S. świadczy usługi prawnicze jako osoba fizyczna, a zatem nie jest jednym z podmiotów instytucjonalnych, o których mowa w art. 45 kpa. Wyjaśnił, że zgodnie z art. 42 § 1 kpa pisma mogą być doręczane osobie fizycznej prowadzącej działalność gospodarczą w siedzibie jej firmy, czyli faktycznym miejscu wykonywania przez nią pracy, zwłaszcza wtedy gdy osoba ta sama wskazuje organowi adres jej firmy jako adres do korespondencji. Taka zaś sytuacja zaistniała w rozpoznawanej sprawie. Sąd uznał, że fakt użycia pieczątki pełnomocnika przez P. K. potwierdza jego upoważnienie do odbioru korespondencji. Wyjaśnił, że na prawidłowość doręczenia zaskarżonego postanowienia nie miało wpływu opatrzenie przez doręczyciela datownikiem - jak twierdzi strona skarżąca - podpisu radcy prawnego P. K.. W aktach sprawy brak jest dowodu na to, że data ta została wpisana błędnie. Dodatkowo skarżąca nie przedstawiła dowodu, że doręczenie nastąpiło w innym dniu. Stempel poczty widniejący na potwierdzeniu odbioru świadczy o doręczeniu w dniu 9 grudnia 2011 r., albowiem w tym właśnie dniu zwrotne potwierdzenie odbioru pisma zostało zwrócone do pocztowej placówki oddawczej.

Sąd I instancji ocenił, że okoliczności wskazane we wniosku o przywrócenie terminu nie uprawdopodabniały braku winy strony w uchybieniu terminu, a tym samym nie uzasadniały jego przywrócenia. Skoro pełnomocnik skarżącej tak zorganizował pracę swojej kancelarii, że umożliwił odbiór korespondencji innej osobie, o czym świadczy przekazanie pieczęci, to powinien mieć świadomość, że ryzyko jej wadliwego działania obciąża jego. Na potwierdzenie swojego stanowiska Sąd odwołał się do poglądu Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażonego w postanowieniu z dnia 8 kwietnia 2011 r. (sygn. akt I OZ 257/11, publ.: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). "Brak staranności pełnomocnika w doborze osób, przy pomocy których prowadzi on działalność gospodarczą, nie może prowadzić do uznania, że uchybienie terminu nastąpiło bez jego winy. Ryzyko skutków, wynikających z odbioru przez osoby trzecie korespondencji kierowanej na adres indywidualnej kancelarii prawnej, obciąża zawodowego pełnomocnika. Domniemywa się bowiem, że osoba dorosła, odbierająca w imieniu zawodowego pełnomocnika korespondencję, kierowaną na adres jego kancelarii, jest osobą uprawnioną przez niego do odbioru korespondencji". W rozpoznawanej sprawie, jak stwierdził Sąd, pełnomocnik skarżącej nie przedstawił dowodów obalających powyższe domniemanie.

We wniesionej skardze kasacyjnej skarżąca, zaskarżając powyższy wyrok w całości, zarzuciła:

I. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy

a) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2012 r., poz. 270 ze zm.) dalej jako p.p.s.a w zw. z § 35 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 9 stycznia 2004 r. w sprawie warunków wykonywania powszechnych usług pocztowych (Dz. U. z 2004 r., Nr 5, poz. 34) poprzez jego niezastosowanie w niniejszej sprawie, w efekcie czego Sąd I instancji błędnie przyjął, że postanowienie z dnia [...] grudnia 2011 r. zostało skutecznie doręczone w dniu 9 grudnia 2011 r.,

b) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a w zw. z art. 42 § 1 i art. 43 kpa poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, w efekcie czego Sąd I instancji błędnie przyjął, że skarżącemu skutecznie doręczono postanowienie z dnia [...] grudnia 2011 r.

c) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a w zw. z art. 58 kpa poprzez wadliwe przyjęcie przez Sąd I instancji, że skarżący nie uprawdopodobnił braku winy w uchybieniu terminu do złożenia odwołania na postanowienie z dnia [...] grudnia 2011 r.

II naruszenie przepisów prawa materialnego – art. 45 ust. 1 Konstytucji RP poprzez jego niezastosowanie w niniejszej sprawie w związku nie rozstrzygnięciem na korzyść strony skarżącej wątpliwości związanych z datą doręczenia stronie skarżącej postanowienia z [...] grudnia 2011 r., które wynikały z tego, iż data odbioru przesyłki nie została wpisana przez jej odbiorcę.

W oparciu o powyższe zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wywodzono, że z uwagi na treść § 35 ust. 3 przywołanego rozporządzenia, na potwierdzeniu odbioru przesyłki, oprócz podpisu odbiorcy pisma, powinna być także umieszczona przez odbierającego data odbioru. Wobec tego, że w rozpoznawanej sprawie data odbioru nie została wpisana przez odbiorcę, lecz przez doręczyciela należało uznać, że pocztowy dowód doręczenia nie został prawidłowo wypełniony, a tym samym że nie doszło do skutecznego doręczenia postanowienia organu I instancji. Akcentowano, że przesyłka została doręczona w miejscu pracy pełnomocnika i w związku z tym stosownie do art. 42 § 1 i 43 kpa nie mogła być doręczona w sposób zastępczy. Powoływano się na brak winy pełnomocnika w uchybieniu terminu, który co do daty doręczenia postanowienia kierował się jednoznacznymi wskazówkami innego zawodowego pełnomocnika i stąd nie miał podstaw przypuszczać, że było to niezgodne ze stanem rzeczywistym. Podnoszono, że wbrew stanowisku Sądu, to organ powinien udowodnić, że doręczenie postanowienia nastąpiło w dniu 9 grudnia 2011 r., albowiem zwrotne potwierdzenie odbioru przesyłki z powodu braku zamieszczenia przez odbierającego daty odbioru nie spełnia wymogów dowodu doręczenia i "z tak sporządzonym dokumentem nie można wiązać skutku doręczenia". Z kolei z uwagi na zaistniałe w sprawie wątpliwości "co do daty jego sporządzenia", ze względu na gwarantowane konstytucyjnie prawo do sądu, powinno się je rozstrzygać na korzyść strony, a nie organu administracyjnego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

Analizując kluczowy dla sprawy zarzut naruszenia art. 42 § 1 i 43 kpa należy wyjaśnić, że wprawdzie rację ma autor skargi kasacyjnej wywodząc, iż treść tych przepisów nie pozwala na doręczenie pisma w miejscu pracy osobie innej niż adresat, niemniej stanowisko to nie przesądza o zasadności postawionego zarzutu. Artykuł 42 §1 kpa stanowi, że pisma doręcza się osobom fizycznym w ich mieszkaniu lub miejscu pracy. Stosownie zaś do art. 43 kpa w przypadku nieobecności adresata pismo doręcza się, za pokwitowaniem, dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, jeżeli osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi (...). Prawidłowo z treści w/w przepisów skarżąca wywodzi, że doręczenie zastępcze do rąk osoby innej niż adresat możliwe jest wyłącznie w sytuacji, gdy następuje w miejscu zamieszkania adresata, a nie w miejscu jego pracy. Kodeks postępowania administracyjnego, w odróżnieniu od regulacji przyjętej w kodeksie postępowania cywilnego (por. art. 138 § 2 kpc) czy ordynacji podatkowej (por. art. 148 § 2 pkt 2 o.p), nie przewiduje doręczenia pisma w miejscu pracy "osobie upoważnionej do odbioru pism" czy "osobie upoważnionej przez pracodawcę do odbioru korespondencji", jak przywołane unormowania. W tym zakresie w pełni aktualny pozostaje pogląd wyrażony jeszcze przez Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 14 listopada 2002 r. w sprawie III RN 115/02 (Orzecznictwo Sądu Najwyższego Zbiór Urzędowy Izba Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych 2004/1/3), że na gruncie kodeksu postępowania administracyjnego doręczenie pisma osobie fizycznej w jej miejscu pracy (art. 42 § 1 kpa) może być dokonane wyłącznie adresatowi. Powyższa wykładnia wskazanych podstaw skargi kasacyjnej nie mogła jednak prowadzić do podważenia prawidłowości kwestionowanego w sprawie doręczenia postanowienia z dnia [...] grudnia 2011 r. Zasadnie Sąd I instancji, odwołując się do orzecznictwa sądowoadministracyjnego, uznał, że radcy prawnemu wykonującemu zawód w kancelarii radcy prawnego należy doręczać pisma w postępowaniu administracyjnym według zasad określonych w art. 42 § 1 kpa i 43 kpa, czyli tak jak osobie fizycznej, a nie według reguł przewidzianych w art. 45 kpa. Pogląd ten również należy w pełni podzielić. Jego akceptacja natomiast nie przesądza, że w niniejszej sprawie przesyłka skierowana na adres Kancelarii pełnomocnika mogła być skutecznie doręczona wyłącznie jemu z pominięciem innych osób. Należy bowiem zauważyć, że tryb doręczeń przewidziany w art. 42 § 1 w zw. z art. 43 kpa może znaleźć zastosowanie tylko wtedy, gdy wskazany organowi adres jest rzeczywiście adresem miejsca zamieszkania lub miejsca zatrudnienia. W rozpatrywanej sprawie, wbrew stanowisku skarżącej, adres kancelarii prawniczej jej pełnomocnika nie jest adresem miejsca jego pracy w rozumieniu w/w przepisu. Miejsce pracy, o którym mowa w art. 42 § 1 kpa oznacza miejsce, w którym wprawdzie praca jest świadczona, ale nie na własny rachunek (w ramach własnej działalności gospodarczej), lecz na rzecz innego pracodawcy. Norma zawarta w tym przepisie nie zezwala na odebranie pisma pochodzącego od organu, a skierowanego do pracownika przez inne osoby z zakładu pracy, w szczególności przez osoby upoważnione przez pracodawcę do odbioru korespondencji kierowanej do zakładu pracy. Przepis ten w odniesieniu do doręczenia pisma "w miejscu pracy" nie ma zastosowania do radcy prawnego wykonującego zawód w ramach kancelarii radcy prawnego. Radca prawny wykonujący zawód w formie kancelarii radcy prawnego w rozumieniu art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych (Dz. U. z 2010 r., Nr 10, poz. 65 ze zm.) nie ma w tej kancelarii statusu pracownika. Ma on status pracodawcy w stosunku do innych osób zatrudnionych w jego kancelarii. W konsekwencji korespondencja kierowana na adres takiej kancelarii to korespondencja kierowana do samego pracodawcy, a nie do pracownika dla którego osoba upoważniona przez zakład pracy nie może odebrać pisma. Gdyby uznać, że radca prawny ma status pracownika we własnej kancelarii wówczas wykluczona byłaby możliwość odbioru korespondencji kierowanej na adres jego Kancelarii przez osoby w niej zatrudnione, bądź upoważnione do tej czynności w sposób wyraźny lub dorozumiany. Tymczasem norma zawarta w art. 42 §1 i 43 kpa przewidująca konieczność bezpośredniego doręczenia korespondencji stronie w miejscu jej pracy odnosi się do osób świadczących pracę na cudzy rachunek i w przypadku takiej indywidualnej kancelarii radcy prawnego dotyczy osób zatrudnionych przez radcę prawnego, a nie jego samego.

Z powyższego wynika, że w okolicznościach niniejszej sprawy dyspozycja przepisów art. 42 § 1 i 43 kpa nie znajdowała zastosowania.

Wykładając przepisy kodeksu postępowania administracyjnego regulujące zasady doręczeń należy mieć na względzie, że wprawdzie mają one charakter gwarancyjny i ochronny, jak podnosi skarżąca, jednak nie uniemożliwiają one organom doręczania pism na adres inny niż wymieniony w art. 42 § 1 kpa, w sytuacji gdy strona lub pełnomocnik tego zażąda. Orzecznictwo sądowoadministracyjne wyraźnie dopuszcza taką możliwość (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 listopada 2010 r. w sprawie I OSK 911/10 oraz z dnia 28 listopada 2012 r. w sprawie I OSK 1257/11, a także z dnia 6 września 2013 r. w sprawie II FSK 2561/11 dostępne na https://cbois.nsa.gov.pl). Strona może żądać doręczania jej korespondencji pochodzącej od organu na dowolny adres. Może to być adres wykonywanej działalności gospodarczej, indywidualnej kancelarii prawniczej mieszczącej się w wynajętym lokalu, filii takiej kancelarii, a nawet osoby trzeciej... itp. Wskazanie organowi takiego adresu "życzeniowego", lub "do doręczeń", nie będącego adresem miejsca zamieszkania lub pracy powoduje, że dyspozycja art. 42 § 1 w zw. z art. 43 kpa nie znajdzie zastosowania. Wskazanie organowi innego niż wymienione w tych przepisach miejsca doręczania korespondencji powoduje, że osoby przebywające pod podanym organowi adresem są upoważnione do odbioru korespondencji. Skoro strona sama wskazuje inne niż wynikające z art. 42 § 1 kpa miejsce doręczania jej korespondencji, to nie może następnie podważać prawidłowości tego doręczenia, powołując się na reguły doręczeń przewidziane w powyższych uregulowaniach. Wobec tego, że adres kancelarii prawniczej pełnomocnika skarżącej nie był adresem miejsca jego pracy w rozumieniu art. 42 § 1 kpa, w sprawie nie zachodził wymóg doręczenia właściwego. Postanowienie z dnia [...] grudnia 2011 r. mogło być odebrane przez inną osobę przebywającą pod wskazanym organowi adresem, zwłaszcza że osoba ta dysponowała pieczątką pełnomocnika, a dodatkowo jak wynika z akt administracyjnych potwierdzała też odbiór wcześniejszej korespondencji kierowanej w sprawie do pełnomocnika (por. potwierdzenie odbioru postanowienia z 1 kwietnia 2011 r. k. 36 akt administracyjnych organu I instancji).

Nie jest również usprawiedliwiony zarzut odnoszący się do obowiązującego w dacie rozstrzygania sprawy § 35 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 9 stycznia 2004 r. w sprawie warunków wykonywania powszechnych usług pocztowych. Brak umieszczenia przez odbierającego pismo na potwierdzeniu odbioru daty jego otrzymania (wymóg ten zresztą przewiduje również art. 46 § 1 kpa), nie pozbawia tego dokumentu charakteru dowodowego. Przywołane w skardze kasacyjnej orzecznictwo w tym przedmiocie odnosi się do innych okoliczności faktycznych. W sytuacji braku wpisania przez odbierającego pismo daty jego odbioru, o dacie tej decyduje adnotacja doręczyciela i stemple poczty. Wymóg jej zamieszczenia przez odbierającego jest ustanowiony w interesie adresata w celu umożliwienia mu wykazania, że doręczenie miało miejsce w innym dniu. W rozpatrywanej sprawie, Sąd I instancji, prawidłowo bez naruszenia w/w przepisu rozporządzenia uznał, że ze zwrotnego potwierdzenia odbioru wynika, że doręczenie nastąpiło 9 grudnia 2011 r. Taka data bowiem wynika i z adnotacji doręczyciela i stempla poczty. Należy też zauważyć, że na potwierdzeniu odbioru przy podpisie P. K. widnieje odcisk pieczątki datownika, co w ogóle poddaje w wątpliwość twierdzenie skarżącej o jakichkolwiek brakach tego dokumentu.

Zupełnie chybiony okazał się także zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a w zw. z art. 58 kpa. Ocena Sądu I instancji, co do braku podstaw do przywrócenia terminu w sprawie jest prawidłowa. O braku zawinienia strony nie świadczy błąd jej pełnomocnika, bądź osoby którą pełnomocnik posłużył się w wykonywaniu czynności. Niewłaściwa organizacja pracy kilku kancelarii prawniczych mieszczących się pod jednym adresem w zakresie odbioru pism nie pozwalała na zwolnienie strony z odpowiedzialności za uchybienie terminu, a tym samym nie uzasadniała jego przywrócenia na podstawie art. 58 § 1 kpa.

Weryfikując prawidłowość postanowienia organu odwoławczego i oddalając skargę Sąd I instancji, wbrew stanowisku skarżącej, nie naruszył też art. 45 ust. 1 Konstytucji RP. W sprawie nie zaistniały jakiekolwiek wątpliwości co do stanu faktycznego lub prawnego wymagające rozstrzygnięcia w oparciu o gwarantowane konstytucyjnie prawo do sądu.

Nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi kasacyjnej, również tych uwzględnianych przez Naczelny Sąd Administracyjny z urzędu (por. art. 183 § 2 i 189 p.p.s.a.), orzeczono o jej oddaleniu stosownie do art. 184 p.p.s.a