Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt I SA/Rz 318/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2017-07-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 33 § 1-7,9,10, art. 34 § 1, art. 18
journal: Dz.U. 2014 poz 1619
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jednolity
article: art. 124
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 68
journal: Dz.U. 1997 nr 137 poz 926
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. WSA Małgorzata Niedobylska Sędzia WSA Jarosław Szaro / spr./ Asesor WSA Jacek Boratyn po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 25 lipca 2017 r. sprawy ze skargi R. S. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] kwietnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie zarzutów zgłoszonych w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę.


UZASADNIENIE

I SA/Rz 318/17

UZASADNIENIE

Dłużnik R. S. pismem z dnia [...] marca 2015r. wniósł do Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego zarzuty do prowadzonych egzekucji, co do których zawiadomienie o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego Skarżący otrzymał w dniu [...] marca 2015 roku.

Jako podstawę wniesienia zarzutu Skarżący podał:

1) nieistnienie obowiązku podatkowego wobec jego wykonania w całości i w terminie obowiązującym,

2) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia zawierającego wezwanie do wykonania obowiązku z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego,

3) niespełnienie wymogów które powinien spełniać odpowiednio sporządzony tytuł wykonawczy,

4) przedawnienie dochodzonego na podstawie niniejszego postępowania egzekucyjnego zobowiązania podatkowego.

Wnosząc zarzuty co do prowadzonej egzekucji domagał się:

1) wstrzymania w trybie natychmiastowym prowadzonej egzekucji z rachunku bankowego Skarżącego,

2) uchylenie zajęcia egzekucyjnego z prawa majątkowego i natychmiast zwrot zajętych środków na rachunek Skarżącego,

3) umorzenie postępowania egzekucyjnego i przyznanie kosztów związanych z tym postępowaniem.

Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2016r. nr [...] zawiesił postępowanie egzekucyjne prowadzone w stosunku do Pana R. S. na podstawie tytułów wykonawczych o nr: [...],[...] wystawionych przez Burmistrza Miasta D. do czasu wydania ostatecznego postanowienia w przedmiocie zgłoszonych zarzutów.

W uzasadnieniu postanowienia organ egzekucyjny wskazał, że w przypadku zarzutów egzekucyjnych zgłoszonych na podstawie art. 33 § 1-7, 9 i 10 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tj. Dz.U. z 2014r., poz. 1619 ze zm., dalej: u.p.e.a.), zawiesza się postępowanie egzekucyjne do czasu wydania postanowienia w przedmiocie zgłoszonego zarzutu o ile wierzyciel nie wystąpi z uzasadnionym wnioskiem o podjęcie zawieszonego postępowania egzekucyjnego.

Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego pismem z dnia [...] kwietnia 2016r. wystąpił do Burmistrza Miasta o wydanie postanowienia – zajęcia stanowiska w przedmiocie zarzutów podniesionych przez Pana R. S. odnośnie:

1) nieistnienia, przedawnienia egzekwowanego obowiązku (art. 33 § 1 pkt 1u.p.e.a.)

2) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia (art. 33 § 1 pkt 7 u.p.e.a.),

3) niespełnienie w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27 u.p.e.a. (art. 33 § 1 pkt 10 u.p.e.a.).

Podstawą wystąpienia Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego był przepis art. 34 § 1 u.p.e.a.

Burmistrz Miasta postanowieniem z dnia [...] listopada 2016r. nr [...] na podstawie art. 34 § 1 i 2 w zw. z art. 18 u.p.e.a. oraz art. 124 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz.U. z 2016r., poz. 23 ze zm.) postanowił uznać zarzuty zobowiązanego za nieuzasadnione.

Wierzyciel w wydanym postanowieniu wskazał, że:

1) zobowiązanie podatkowe Pana R. S. powstało na podstawie art. 21 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. 2015r., poz. 613 ze zm. tj. w wyniku doręczenia decyzji ustalającej wymiar łącznego zobowiązania pieniężnego za 2008r. i 2009r. Organ podatkowy przeprowadził postępowanie podatkowe i dokonał ustalenia podatku tj. łącznego zobowiązania pieniężnego za rok 2008r. na kwotę 16.704zł decyzją z dnia [...] kwietnia 2012r. nr [...] doręczoną [...] kwietnia 2012r. oraz za 2009r. decyzją z dnia [...] kwietnia 2012r. nr [...] doręczoną w dniu [...] kwietnia 2012r. na kwotę 15.031zł przed upływem terminu przedawnienia o których mowa w art. 68 Ordynacji podatkowej.

Decyzje podatkowe nie zostały zaskarżone i stały się ostateczne [...] maja 2012r.

[...] grudnia 2015r. zostały wysłane do Podatnika upomnienie nr [...] a następnie wystawiono tytuły wykonawcze.

2) upomnienie z dnia [...] grudnia 2015r. zawierające wezwanie do wykonania obowiązku z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego zostało doręczone w dniu [...] grudnia 2015r.

3) tytuły wykonawcze zostały wystawione zgodnie z wymogami wynikającymi z art. 27 u.p.e.a. oraz Rozporządzeniem Ministra Finansów z dnia 16 maja 2014r. w sprawie wzorów tytułów wykonawczych stosowanych w egzekucji administracyjnej.

4) zobowiązanie podatkowe za rok 2008 i 2009 nie uległo przedawnieniu. Termin płatności zobowiązań za te lata upłynął [...] maja 2012r. zaś zobowiązanie podatkowe na podstawie art. 70 § 1 O.p. przedawnia się z upływem 5 lat licząc od końca roku kalendarzowego w którym upłynął termin płatności podatku. Termin przedawnienia co do zasady upływałby więc [...] grudnia 2017r.

Wierzyciel wskazał, że podatnik nie dokonał spłat które mogłyby być zaliczone na podatek określony ustalony decyzjami za rok 2008 i 2009. Podatek był wpłacany przez innych podatników tj. "A" Spółka jawna, [...] z konta Spółki i J. S. na raty podatku za 2012 rok.

W 2013 roku wpłaty pochodziły z kont innych podatników tj. z kont J. S. na podatek za 2012 i 2013 rok. Dalej wierzyciel wskazał, że twierdzenia podatnika co do zapłacenia podatków za lata 2008 i 2009 są nieuzasadnione.

Powyższe postanowienie zostało utrzymane w mocy postanowieniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] stycznia 2017r. sygn. [...]

Kolegium w uzasadnieniu tego postanowienia wskazało, że zarzuty dłużnika oparte na art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. są niezasadne. Skład orzekający stwierdził, że zobowiązania zarówno za 2008 i 2009 rok nie uległy przedawnieniu. Zostały one bowiem ustalone Panu R. S. decyzjami Burmistrza Miasta doręczonymi mu w dniu [...] kwietnia 2012r. Decyzje te stały się ostateczne. Przedawnienia zobowiązania powstałego w trybie art. 21 § 1 pkt 2 O.p. następuje z upływem 5 lat licząc od końca roku kalendarzowego w którym upłynął termin płatności podatku. Termin ten upływa [...] grudnia 2017r.

Organ drugiej instancji stwierdził, że nie zostało wykazane aby R. S. zapłacił należne podatki od nieruchomości i zaległości podatkowe nie istniały w chwili wystawienia tytułów wykonawczych.

Zobowiązanie podatkowe w przypadku osoby fizycznej powstaje bowiem przez doręczenie jej decyzji o ustaleniu tego zobowiązania i wówczas może być ono uregulowane. Wpłacone wcześniej kwoty "tytułem podatku" nie prowadzą do wygaszenia zobowiązań podatkowych, które wówczas jeszcze nie istniały. Ewentualne wpłaty nawet, gdyby miały miejsce dotyczyłyby zatem przyszłych zobowiązań podatkowych.

SKO twierdziło, że nie zasługuje na uwzględnienie zarzut zobowiązanego związany z brakiem doręczenia upomnienia. Wezwanie takie zostało doręczone a kwoty w nim wskazane pokrywały się z tymi, które aktualnie objęto wystawionymi tytułami wykonawczymi.

Ponadto Kolegium stwierdziło, że przedstawione kopie dowodów wpłat wynika że w części są to wpłaty na poczet zobowiązań podatkowych nie związanych ze sprawą, zaś w części opis na wyciągach bankowych jest łączny (obejmuje również inne podmioty), natomiast podane numery lub raty nie pozwalają na jednoznaczne zidentyfikowanie należności. Kolegium uznało, że przedstawione dowody wpłat nie mogą być uznane za wygaszające istniejące zobowiązanie.

Po otrzymaniu ostatecznego postanowienia wierzyciela w przedmiocie złożonych zarzutów Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego postanowieniem z dnia [...] marca 2017r. nr [...] uznał za nieuzasadnione zarzuty wniesione przez Pana R. S., a to nieistnienia i przedawnienia egzekwowanego obowiązku, braku uprzedniego doręczenia upomnienia, niespełnienie w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27.

Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego wskazał, że zarzut złożony przez Pana R. S. wyczerpywały te opisane w art. 33 § 1 pkt 1, 7 i 10 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, zaś w myśl postanowień art. 34 § 1 tej ustawy organ egzekucyjny rozpatruje je po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, z tymże w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 § 1 pkt 1-5 i 7 u.p.e.a. stanowisko wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążące.

Mając na uwadze postanowienie wierzyciela utrzymane w mocy wyżej opisanym postanowieniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego organ egzekucyjny uznał zarzuty związane z nieistnieniem i przedawnieniem zobowiązania podatkowego oraz brakiem doręczenia zobowiązanemu upomnienia za niezasadne.

W tym zakresie powołał się na kwestie wydania decyzji ustalających zobowiązanie podatkowe panu R. S. ostatecznymi decyzjami Burmistrza Miasta dopiero w roku 2012 z terminem płatności mijającym w tym roku, co skutkowało brakiem przedawnienia tych zobowiązań zgodnie z art. 70 § 1 O.p.

Ponadto poniósł, że wpłaty dokonane przed powstaniem zobowiązania podatkowego nie wygasiły zobowiązań podatkowych za te lata, gdyż wówczas jeszcze one nie istniały.

Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego podtrzymał również stanowisko wierzyciela co do prawidłowego doręczenia upomnienia zobowiązanemu.

Odnośnie natomiast zarzutu znajdującego swoją podstawę w treści przepisu art. 33 § 1 pkt 10 u.p.e.a. Naczelnik szczegółowo wskazał jakie elementy powinny być zawarte w tytule wykonawczym w myśl przepisu art. 27 § 1 tej ustawy a następnie podał, że tytuły egzekucyjne na podstawie których prowadzona jest egzekucja spełniają wymogi zawarte w tym przepisie.

Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego uznając zarzuty za niezasadne wskazał jednak, że w związku z pismem Burmistrza Miasta, który zwrócił się o wycofanie tytułów wykonawczych w związku z uregulowaniem należności w dniu [...] grudnia 2016r., a także wobec ponownego zawiadomienia go o zapłacie należności pieniężnych i wniosku wierzyciela o umorzenie postępowania, umorzył to postępowanie działając na podstawie art. 59 § 1 pkt 9 u.p.e.a. (postanowienie z dnia [...] stycznia 2017r. nr [...]).

Na powyższe postanowienie zażalenie złożył R. S., który zaskarżył je w całości i wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i umorzenie postępowania lub uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia.

Skarżący uważając ustalenia faktyczne i podstawy prawne za wadliwe podniósł, że wierzyciel uznał, że egzekucja była bezzasadna i wycofał tytuły wykonawcze, w wyniku czego organ egzekucyjny umorzył postępowanie egzekucyjne, co powinno skutkować przyjęciem, iż zarzuty co do prowadzonej egzekucji są uzasadnione.

W ocenie Skarżącego fakt umorzenia postępowania implikuje przyjęcie, że zarzuty przeciwegzekucyjne są uzasadnione.

Ponadto podniósł że osoba której doręczono zawiadomienie o wszczęciu egzekucji, a to pani I. B. nie była i nie jest domownikiem skarżącego i nie mogła złożyć oświadczenia, że jest takim domownikiem.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej dalej DIAS postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2017r. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie ([...]).

W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Dyrektor w sposób szczegółowy odniósł się do kwestii związania organu egzekucyjnego i to zarówno pierwszej, jak też drugiej instancji wypowiedzią wierzyciela w przypadku, gdy zarzuty są oparte na przesłankach określonych w art. 33 § 1 pkt 1-5 i 7 u.p.e.a.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej powołując się na to związanie wskazał, że nie są zasadne argumenty Skarżącego, w których zmierza on do udowodnienia, że obowiązek podatkowy nie istniał w chwili wszczęcia egzekucji, jak też że zobowiązanie to było przedawnione. Powołując się na związanie organ uznał również skuteczność doręczenia dłużnikowi wezwania do zapłaty należności.

Przechodząc do oceny naruszenia przepisu art. 27 u.p.e.a. wskazanego jako podstawa zarzutu przeciwegzekucyjnego w art. 33 § 1 pkt 10 u.p.e.a. organ doszedł do wniosku, że są one sporządzone prawidłowo. W sposób prawidłowy określono treść podlegającego egzekucji obowiązku, podstawę prawną tego obowiązku, kwotę należności głównej oraz odsetki. Organ podniósł, że wierzyciel złożył oświadczenie że dochodzony obowiązek jest wymagany.

Odnośnie podnoszonej kwestii doręczenia odpisów tytułów wykonawczych pani I. B. organ powołał się na treść druku zwrotnego poświadczenia odbioru tytułów wykonawczych który zawiera informacje, że: "oznaczono wyżej pismo doręczono pełnoletniemu domownikowi, sąsiadowi, dozorcy domu który podjął się oddania pisma adresatowi". Na druku tym podpisała się pani I. B.

W konsekwencji Dyrektor Izby Administracji Skarbowej zaskarżone postanowienia utrzymał w mocy.

Od powyższego postanowienia skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie złożył R. S. i wniósł o:

1) uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości,

2) uchylenie o poprzedzającego go postanowienia Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego z dnia [...] marca 2017r. znak: [...]w sprawie umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego wobec majątku zobowiązanego na podstawie tytułów wykonawczych wystawionych przez wierzyciela – Burmistrza Miasta,

3) przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Naczelnikowi Pierwszego Urzędu Skarbowego.

W uzasadnieniu skargi R. S. podtrzymał swoje stanowisko, że wystawienie przez Burmistrza Miasta tytułów wykonawczych oraz wszczęcie i prowadzenie egzekucji przez Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego było niezasadne. W trakcie egzekucji wyegzekwowano od zobowiązanego kwotę 17.633,04zł oraz koszty egzekucji w kwocie obecnie nieustalonej wynoszącej ponad 3.000zł. Skarżący przeczy, aby uregulował zaległości w dniu 30 grudnia 2016r., gdyż to właśnie w tym dniu Burmistrz Miasta zwrócił na rachunek Skarżącego w banku Spółdzielczym– którą wyegzekwował na podstawie wystawionych tytułów wykonawczych organ egzekucyjny. W ocenie Skarżącego tytuły wykonawcze nigdy nie powinny być wystawione, zaś postępowanie egzekucyjne umorzono nie wobec zapłaty ale wobec ich cofnięcia przez wierzyciela. Organ egzekucyjny pomija argumenty dłużnika, a w szczególności fakt zwrotu nienależnie wyegzekwowanych należności.

Skarżący podniósł, że kwestia ustalenia prawidłowości wystawionych tytułów egzekucyjnych ma znaczenie przy obciążaniu dłużnika kosztami egzekucji, gdyż zwrot może nastąpić tylko wtedy gdy zostanie stwierdzone iż w dacie wystawienia tytułów wykonawczych obowiązek nim objęty nie istniał.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie miał na uwadze, co następuje:

W pierwszej kolejności należy wskazać, że rozpoznaniu przez Sąd w niniejszym postępowaniu podlegają tylko zarzuty wniesione w skardze na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] kwietnia 2017r. w przedmiocie zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Rozważania poczynione na kanwie tych zarzutów nie mogą w żaden sposób odnosić się do kwestii umorzenia postępowania egzekucyjnego, które nastąpiło na podstawie postanowienia Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego z dnia [...] stycznia 2017r., a które to postanowienie zostało utrzymane w mocy postanowieniem Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] kwietnia 2017r. znak [...].

Sprawa rozpatrywania zarzutów zgłoszonych do prowadzonego postępowania egzekucyjnego jest bowiem sprawą odrębną od sprawy umorzenia postępowania egzekucyjnego w rozumieniu art. 135 P.p.s.a. i rozważania poczynione w sprawie niniejszej nie mogą być podstawą rozstrzygania w sprawie umorzenia postępowania.

Dlatego też wniosek o uchylenie postanowienia organów administracyjnych w sprawie umorzenia postępowania egzekucyjnego nie mógł być uwzględniony.

Trzeba bowiem wskazać, że postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z daty [...] kwietnia 2017r. podlegało odrębnemu zaskarżeniu do WSA w Rzeszowie o czym Pan R. S. został poinformowany.

Przechodząc do oceny zarzutów skargi w tej części której dotyczy ona postanowienia DIAS w sprawie zarzutów zgłoszonych do prowadzonego postępowania egzekucyjnego należy wskazać, że są one niezasadne.

Słusznie organy egzekucyjne powołały się na treść przepisu art. 34 § 1 u.p.e.a. który stanowi, że zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 § 1 pkt 1-7, 9 i 10 organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela przy czym w zakresie zarzutów o których mowa w art. 33 § 1 pkt 1-5 i 7 stanowisko wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążące. Zgłoszone przez pana R. S. zarzuty nieistnienia obowiązku, przedawnienia zobowiązania podatkowego i braku uprzedniego doręczenia upomnienia należą właśnie do tej kategorii zarzutów gdyż są opisane w art. 33 §1 pkt 1 i 7 u.p.e.a.

W tym zakresie organy egzekucyjne związane były stanowiskiem wierzyciela czyli Burmistrza Miasta, zaś wierzyciel o czym świadczą wskazane powyżej postanowienia zarzuty te uznał za nieuzasadnione. Postanowienie wierzyciela w tym zakresie jest ostateczne, gdyż zostało utrzymane w mocy opisanym powyżej postanowieniem SKO.

Postanowienia wierzyciela których przedmiotem jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu nie podlegają w myśl art. 3 § 2 pkt 3 P.p.s.a. zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Również więc postanowienie SKO opisane powyżej zaskarżeniu takiemu nie podlegało.

Taki sposób ukształtowania kontroli sądów nad działaniami administracji powoduje jednak konieczność dokonania kontroli w ramach niniejszego postępowania obejmujące zarówno postanowienia organu egzekucyjnego (Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego oraz Dyrektora BIAS) jak także wierzyciela (Burmistrza Miasta i SKO). Rolą Sądu będzie zatem odniesienie się do całości argumentacji, która prowadziła do uznania zarzutu egzekucyjnego polegającego na kwestionowaniu istnienia egzekwowanego obowiązku i jego przedawnienia a także doręczenia wezwania do realizacji zobowiązania podatkowego.

Nie budzą wątpliwości ustalenia zarówno organu wierzyciela jak i powtórzona przez organy egzekucyjne okoliczności związane z przedawnieniem zobowiązania podatkowego. W tym zakresie zarówno wierzyciel jak i organy egzekucyjne słusznie wskazały, że zobowiązania podatkowe odnośnie podatków od nieruchomości i podatków rolnych powstały w roku 2012 na skutek doręczenia stosownych decyzji organu I instancji podatnikowi i termin płatności tych decyzji przypadał właśnie na ten rok. Stąd też termin przedawnienia zobowiązań podatkowych za te lata, który jest pięcioletni upływałby dopiero 31 grudnia 2017r. Decyzje te są ostateczne, nie zostały wyeliminowane z obrotu prawnego, a więc Sąd podzielił również ustalenia organu że nie doszło do naruszenia przy wydawaniu decyzji za rok 2008 i 2009 przepisu art. 68 § 1 i § 2 O.p. Brak jest jakichkolwiek dowodów na to aby terminy określone w tym przepisie zostały przekroczone.

Nie zasługuje również na uwzględnienie argumentacja Skarżącego przedstawiona w skardze, iż obowiązek podatkowy nie istniał w chwili wydania tytułów wykonawczych. Skarżący nie przedstawiając żadnych dokumentów lub stosownej innej argumentacji stanowisko swoje co do nieistnienia obowiązku opiera tylko i wyłącznie na zwróceniu mu w dniu [...] grudnia 2016r. przez Burmistrza Miasta kwoty wyegzekwowanej przez Urząd Skarbowy należności. Z samego zwrotu tejże kwoty nie sposób jednak wywieźć, że należność egzekwowana nie istniała w chwili wszczęcia egzekucji. W tym zakresie istnieje stanowisko wierzyciela, który podaje, iż zapłata zobowiązań przed ich powstaniem nie prowadzi do wygaszenia zobowiązania podatkowego, jak również do wygaszenia takiego nie prowadzi zapłata kwot pieniężnych przez innych podatników.

Organ nie był uprawniony do rozliczania kwot wpłaconych przez inne osoby na konto podatków Skarżącego.

Jednocześnie SKO w wydanym postanowieniu dokonuje szczegółowego rozliczenia dołączonych do akt w tamtym postępowaniu kopii wpłat i ustala że nie dotyczą one zobowiązań należnych od R. S. za lata 2008 i 2009.

Dlatego rozpatrując aktualnie skargę Sąd nie znalazł dowodów które mogłyby wskazywać na to, że stanowisko organów co do nieistnienia zobowiązania jest błędne. W szczególności dowodów takich (np. w postaci wpłat zobowiązań podatkowych) nie zawiera skarga ani też załączniki do niej.

W związku z tym nieuwzględnienie zarzutów nieistnienia obowiązku nie narusza prawa.

Nie narusza prawa również ustalenie, że R. S. został wezwany do uiszczenia należności. W tym zakresie Skarżący nie przedstawia żadnej argumentacji ani też dowodów zaś ze stanowiska wierzyciela wynika, iż został on prawidłowo "upomniany" w trybie art. 15 § 1 u.p.e.a.

W końcu nie budzi wątpliwości prawidłowość stanowiska organu egzekucyjnego (w tym zakresie nie był on związany stanowiskiem wierzyciela) co do właściwego wypełnienia druku tytułu egzekucyjnego. Również w tym zakresie skarga nie zawiera szczegółowych zarzutów.

Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a. skargę oddalił.