Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 2922/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-06-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6102 Nabycie mienia Skarbu Państwa z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. przez jednostki samorządu terytorialnego
Hasła tematyczne: Nieruchomości
Skarżony organ: Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 73 ust. 1
journal: Dz.U. 1998 nr 133 poz 872
law: Ustawa z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosław Gdesz Sędziowie: Sędzia WSA Elżbieta Lenart Sędzia WSA Tomasz Szmydt (spr.) Protokolant starszy referent Tomasz Noske po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 czerwca 2014 r. sprawy ze skargi H. S. i M. S. na decyzję Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] października 2013 r. nr [...] w przedmiocie nabycia z dniem 1 stycznia 1999 r. przez powiat z mocy prawa własności nieruchomości oddala skargę


UZASADNIENIE

Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej decyzją z dnia [...] października 2013 r., nr [...] po rozpatrzeniu odwołania H. i M. S. od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] września 2012r. nr [...] w pkt 1 stwierdzającej nabycie przez Powiat O., z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999r., prawa własności nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...], zajętej pod drogę publiczną powiatową nr [...] relacji [...] oraz w pkt 2 odmawiającej stwierdzenia nabycia przez Powiat O., z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999r., prawa własności nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] – utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

Zaskarżona decyzja wydana została w oparciu o następujące ustalenia faktyczne i ocenę prawną sprawy.

Pismem z dnia 20 marca 2008r. M. S. wystąpił do Wojewody [...] z wnioskiem o wydanie, w trybie art. 73 ustawy z dnia 13 października 1998r. - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. Nr 133, poz. 872 ze zm.), decyzji stwierdzającej nabycie z mocy prawa z dniem 1.01.1999r., prawa własności nieruchomości o pow. [...], położonej w P., zajętej pod drogę publiczną powiatową ul. [...].

Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] września 2012r. nr [...] w pkt 1 stwierdził nabycie przez Powiat O., z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999r., prawa własności nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...], objętej księgą wieczystą KW nr [...], zajętej pod drogę publiczną powiatową nr [...] oraz w pkt 2 odmówił stwierdzenia nabycia przez Powiat O., z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999r. prawa własności nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...], objętej księgą wieczystą KW nr [...].

Pismem z dnia 20 września 2012r., uzupełnionym pismem z dnia 22 października 2012r. H. i M. S. wnieśli odwołanie od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] września 2012r. powołując się na przepis art. 98 ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz podnosząc kwestię odszkodowania.

Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej decyzją z dnia [...] października 2013 r., nr [...] po rozpatrzeniu odwołania H. i M. S. od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] września 2012r. nr [...] – utrzymał w mocy przedmiotową decyzję Wojewody [...] z dnia [...] września 2012 r. W uzasadnieniu Minister wskazał, iż z akt sprawy wynika, że z działki nr [...] wydzielono działkę nr [...].

Wskazano również, iż stronami postępowania, o którym mowa w art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998r., są osoby, które w dniu 31 grudnia 1998r. były właścicielem nieruchomości, Skarb Państwa lub właściwa jednostka samorządu terytorialnego oraz osoby, którym obecnie przysługują prawa rzeczowe do nieruchomości.

Z księgi wieczystej KW nr [...] wynika, że nieruchomość oznaczona jako działka nr [...] stanowiła w dniu 31 grudnia 1998r. współwłasność H. i M. S.

Zatem w dniu 31 grudnia 1998r. przedmiotowa nieruchomość nie stanowiła własności Skarbu Państwa, ani jednostki samorządu terytorialnego.

Następnie organ wyjaśnił, iż zgodnie z orzecznictwem sądowym zajęcie nieruchomości pod drogę publiczną oznacza urządzenie na niej drogi zaliczonej do odpowiedniej kategorii dróg publicznych, przy czym fakt ten musiał mieć miejsce przed 1 stycznia 1999r.

Droga nr [...] posiadała w dniu 31 grudnia 1998r. status drogi publicznej, bowiem w rozporządzeniu Ministra Komunikacji z dnia 14 lipca 1986r. w sprawie zaliczenia dróg do kategorii dróg wojewódzkich w województwach białostockim, bielskim, ciechanowskim, częstochowskim, katowickim, kieleckim, krośnieńskim, łomżyńskim, nowosądeckim, ostrołęckim, pilskim, piotrkowskim, poznańskim, przemyskim, siedleckim, sieradzkim, suwalskim, rzeszowskim, tarnowskim, zielonogórskim (Dz. U. 1986r. Nr 30 poz. 151) została wymieniona jako droga wojewódzka.

Na podstawie art. 103 ust. 3 ustawy z dnia 13 października 1998r. - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną dotychczasowe drogi krajowe i wojewódzkie, nie wymienione w załącznikach do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 14 grudnia 1998r. w sprawie ustalenia dróg krajowych i wojewódzkich (Dz. U. Nr 160, poz. 1071) stają się z dniem 1 stycznia 1999r. drogami powiatowymi. Przedmiotowa droga relacji [...] nie została wymieniona w w/w załącznikach, tym samym została zaliczona do kategorii dróg powiatowych.

Z kolei przestrzenny zasięg działania ww. art. 73 ust. 1 w odniesieniu do zajęcia nieruchomości pod drogę publiczną determinowany, jest możliwością zakwalifikowania danego stanu faktycznego z dnia 31 grudnia 1998r. do definicji pasa drogowego (art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych), jako urządzenia technicznego, stanowiącego zorganizowaną całość funkcjonalną, podporządkowaną utrzymaniu i eksploatacji ciągów ruchu pojazdów i pieszych.

O przestrzennych granicach zajęcia nieruchomości pod drogę publiczną rozstrzyga zatem stan jej urządzenia w dniu 31 grudnia 1998r. bądź sposób korzystania z niej. W przypadku dróg publicznych od dawna istniejących, granice zajęcia pod drogę odpowiadają granicom jej urządzenia w ramach normatywnie zdefiniowanego pasa drogowego, a więc jezdnie wraz z poboczami, zatokami, ciągami dla pieszych, rowami odwadniającymi i pasem izolacyjnym.

W związku z powyższym Minister wskazał, iż w aktach sprawy znajduje się mapa z projektem podziału nieruchomości działki ewidencyjnej nr [...], przyjęta do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego w dniu [...] czerwca 2008r. pod nr [...] oraz oświadczenie Dyrektora Zarządu Dróg Powiatowych w O. z dnia [...] listopada 2010r. znak [...], wskazujące, że część działki nr [...] o wydzielonej powierzchni [...] była w dniu 31 grudnia 1998r. zajęta pod drogę publiczną nr [...].

Powyższe dokumenty potwierdzają, że przesłanka zajęcia nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] pod drogę publiczną w dniu 31 grudnia 1998r. została spełniona.

Odnosząc się natomiast do kwestii władztwa publicznego wskazano, że zgodnie z orzecznictwem udokumentowanie władania polega na wykazaniu wykonywania prac związanych m.in. z utrzymaniem drogi, jej konserwacją, modernizacją, odśnieżaniem). Ponadto zgodnie z art. 75 § 1 k.p.a. jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem, w szczególności dowodem mogą być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny.

W aktach niniejszej sprawy znajduje się wykaz stanu drogi nr [...], z którego wynika, że przed 1998r. droga miała nawierzchnię bitumiczną, były na niej wykonywane liniowe roboty nawierzchniowe, a także przeglądy i pomiary w terenie.

Powyższe zdaniem organu, stanowi dowód sprawowania władztwa publicznego w dacie wskazanej przez ustawodawcę nad drogą publiczną powiatową relacji [...].

Uznano zatem, że nieruchomość oznaczona jako działka nr [...], była w dniu 31 grudnia 1998r. zajęta pod drogę publiczną oraz sprawowane było nad nią władztwo publicznoprawne.

W związku z tym stwierdzono, iż wszystkie wymogi wynikające z art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998r. zostały wypełnione.

Z akt sprawy wynika również, iż działka nr [...] nie była w dniu 31 grudnia 1998r. zajęta pod drogę publiczną oraz nie było sprawowane nad nią władztwo publicznoprawne.

Odnosząc się zaś do podniesionej w odwołaniu kwestii odszkodowania Minister wyjaśnił, że Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 15 września 2009r. sygn. akt P 33/07 wskazał, iż art. 73 ustawy reguluje wywłaszczenie nieruchomości prywatnych zajętych pod drogi publiczne i ma charakter porządkujący sytuacje faktyczne, jakie zaistniały przed końcem 1998r. Realizacja tego przepisu następuje poprzez dwie odrębne sprawy administracyjne. W jednej z nich wojewoda potwierdza w drodze decyzji deklaratoryjnej, że konkretna nieruchomość została wywłaszczona z mocy prawa na podstawie w/w art. 73 z dniem 1 stycznia 1999r. W odrębnym zaś postępowaniu, tylko na wniosek byłego właściciela takiej nieruchomości, złożony w terminie do dnia 31 grudnia 2005r., starosta orzeka o wysokości odszkodowania za utraconą własność. Niezależność wskazanych spraw administracyjnych powoduje, że brak jest bezpośredniego związku decyzji wojewody wydawanej na podstawie art. 73 ust. 3 przepisów wprowadzających z możliwością złożenia wniosku o odszkodowanie. Tym samym w niniejszym postępowaniu nie jest możliwe orzekanie w kwestiach odszkodowawczych.

Ponadto wskazano, że projekt podziału działki nr [...] wykonany został na potrzeby postępowania prowadzonego w trybie art. 73 ustawy z dnia 13 października 1998r. - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną. Zaś stosownie do art. 73 ust. 3a ustawy z dnia 13 października 1998r. - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną jeżeli istnieje konieczność określenia granic nieruchomości, które przeszły na własność Skarbu Państwa lub własność jednostek samorządu terytorialnego, wydając decyzję, o której mowa w art. 73 ust. 3 w/w ustawy, nie wydaje się decyzji o podziale nieruchomości. W konsekwencji przepis art. 98 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami nie ma zastosowania w niniejszej sprawie.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnieśli H. i M. S. zarzucając jej:

rażące naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a to art. 73 ust. 1 ustawy z 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administracją publiczną (Dz.U. 1998 r., nr 133, poz. 872 ze zm.) poprzez bezzasadne przyjęcie, iż nastąpiło ziszczenie się przesłanek nabycia własności nieruchomości - działki nr [...], a w konsekwencji bezzasadne stwierdzenie nabycia przedmiotowej nieruchomości z mocy prawa przez Powiat O., w szczególności urządzenia drogi publicznej na przedmiotowej nieruchomości przed powołaną datą;

rażące naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a to art 73 ust. 3a powołanej wyżej ustawy poprzez bezzasadne podzielenie nieruchomości, oznaczonej nr [...], mimo nie zrealizowania przesłanek nabycia jej własności z mocy prawa przez Powiat O.,

rażące naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a to art. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (w brzmieniu obowiązującym w 1998 r.) poprzez bezzasadne przyjęcie, iż nieruchomość - działka nr [...] przez Powiat O. przed dniem 1 stycznia 1999 r. stanowiła ciąg komunikacyjny powszechnie dostępny dla każdego oraz iż była ona wykorzystywana jako droga przed powołaną datą.

rażące naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a to art. 4 pkt 2 i 1 z dnia 21 marca 1985 r. ustawy o drogach publicznych (Dz.U. 2013, nr 260 j.t. ) poprzez bezzasadne przyjęcie, iż nieruchomość działka nr [...] przez Powiat O. stanowiła przed dniem 1 stycznia 1999 r. budowlę wraz z drogowymi obiektami inżynierskimi, urządzeniami oraz instalacjami, to jest całość techniczno-użytkową, przeznaczoną do prowadzenia ruchu drogowego, zlokalizowaną w pasie drogowym;

rażące naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a to art. 4 pkt. 20 w zw. z art. 8 ust. 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. 2013, nr 260 j.t. ) poprzez bezzasadne przyjęcie, iż miały miejsce jakiekolwiek działania władcze przed dniem 1 stycznia 1999 r. świadczące o wykonywanym władztwie publicznoprawnym nad przedmiotową nieruchomością;

rażące naruszenie prawa proceduralnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a to art. 7 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez nie podjęcie przez organ wydający zaskarżoną decyzję wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy co do istoty z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu obywateli, w tym do rzetelnego zbadania okoliczności stanu faktycznego, w tym dotyczących władztwa nad nieruchomością wykonywanego faktycznie przez skarżącego - płacenia podatku oraz poczynienie ustaleń faktycznych wprost sprzecznych z informacją podatkową jak również z faktem oględzin nieruchomości przez geodetę za zgodą i wiedzą skarżącego dopiero w dniu 16 czerwca 2009 r.,

rażące naruszenie prawa proceduralnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a to art. 77 § 1 k.p.a. poprzez brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, w szczególności brak wykazywania przesłanek ustawowych za pomocą środków dowodowych - zeznań świadków, dokumentów i innych źródeł dowodowych;

rażące naruszenie prawa proceduralnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a to art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak wskazania w treści uzasadnienia decyzji faktów dotyczących weryfikacji powołanych przez skarżącego okoliczności faktycznych, w tym dowodów opłaty podatku od nieruchomości oraz wykonywania czynności zachowawczych - świadczących o jego władztwie nad nieruchomością, a w konsekwencji również brak rzetelnego wskazania okoliczności, które to organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej;

rażące naruszenie prawa proceduralnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a to art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez dokonanie dowolnej a nie nakazanej ustawą swobodnej oceny zebranych dowodów;

Mając powyższe na względzie skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji. W obszernym uzasadnieniu skargi wskazano m. in., iż zaskarżona decyzja pozostaje w sprzeczności z powołanymi w petitum odwołania przepisami prawa materialnego, procesowego jak również ze stanem faktycznym sprawy - co przesądza o jej wadliwości.

Wskazano również, iż organ wydający decyzję dokonał w sposób wybiórczy i nierzetelny ustaleń istotnych dla rozstrzygnięcia okoliczności stanu faktycznego. Ograniczył się bowiem do ogólnych ustaleń, iż z działki nr [...] wydzielono działkę nr [...], co nastąpiło poza jakąkolwiek wiedzą skarżącego - rzekomo na zasadzie art. 73 ust. 3 ustawy z 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną. Podał również, iż działka nr [...] zajęta jest pod drogę publiczną O. i stan ten istniał na dzień 31 grudnia 1998 r. Organ wskazał również, iż we wskazanej dacie sprawowano nad przedmiotową działką władztwo publicznoprawne.

W ocenie skarżących powołane wyżej twierdzenia są całkowicie niezgodne z rzeczywistym stanem rzeczy.

W odpowiedzi na skargę Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego. Oznacza to, że kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy organ administracji wydając zaskarżony akt nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Sąd administracyjny nie dokonuje ustaleń faktycznych w zakresie objętym sprawą administracyjną. Sąd ten bada, czy ustalenia faktyczne dokonane przez organy administracji publicznej, których decyzje zostały zaskarżone, odpowiadają prawu (wyrok NSA z dnia 23 stycznia 2007 r., II FSK 72/06, ONSA WSA 2008, nr 2, poz. 31; zob. także uchwała pełnego składu NSA z dnia 26 października 2009 r., I OPS 10/09, s. 29 uzasadnienia). Ponadto, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skarżący podnosił, że nieprzerwanie sprawował i sprawuje władztwo nad nieruchomością oznaczoną jako działka nr [...]. Czynności władcze skarżącego polegały i polegają na stałym i nieprzerwanym dokonywaniu opłat z tytułu podatku od w/w nieruchomości i utrzymaniu nieruchomości w należytym stanie.

Skarżący wskazywał również, że nieruchomości oznaczone jak ww. działki nie stanowiły drogi publicznej bowiem na terenie tym przed dniem 1 stycznia 1999r. był zaniedbany, nieurządzony jako droga, nie dokonywano tam żadnych robót, pomiarów i przeglądów.

Nieruchomość ta nie była również powszechnie dostępna dla każdego do korzystania bowiem skarżący sprawował władztwo nad nieruchomością dokonując wszelkich czynności właścicielskich.

Odnosząc się do zarzutów skargi należy w pierwszym rzędzie wskazać, że M. S. w piśmie z dnia 5 lutego 2008r. skierowanym do Starostwa Powiatowego w O. zwracał się z prośbą o "odpisanie" terenu z parceli [...] zajętego od 50 lat pod drogę powiatową [...]. Podnosił, że czasie kolejnych remontów i przebudowy drogi opłacał cały czas podatek z działki a jej nie użytkował.

Podobnie, we wniosku z dnia 20 marca 2008r. skierowanym do Wojewody [...], M. S. zwracał się o przejęcie ww. działki zajętej pod drogę publiczną.

Akta administracyjne wskazują na to, że z działki [...] wydzielona została działka nr [...].

Droga nr [...] posiadała w dniu 31 grudnia 1998r. status drogi publicznej.

Organ prawidłowo wskazał, że konieczną przesłanką zastosowania art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz.U. Nr 133, poz. 872 ze zm.) jest, aby nieruchomość była zajęta pod drogę publiczną już w dniu 31 grudnia 1998r. Natomiast, przestrzenny zasięg działania ww. art. 73 ust.1 ustawy w odniesieniu do zajęcia nieruchomości pod drogę publiczną determinowany jest możliwością zakwalifikowania danego stanu faktycznego z dnia 31 grudnia 1998r. do definicji pasa drogowego (art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych), jako urządzenia technicznego, stanowiącego zorganizowaną całość funkcjonalną, podporządkowaną utrzymaniu i eksploatacji ciągów ruchu pojazdów i pieszych.

Akta administracyjne zawierają mapę z projektem podziału nieruchomości działki nr [...] na działki [...], przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego w dniu [...] czerwca 2088r. pod nr [...] oraz oświadczenie Dyrektora Zarządu Dróg Powiatowych w O. z dnia [...] listopada 2010r. znak [...] wskazujące, że część działki nr [...] o wydzielonej pow. [...] była w dniu 31 grudnia 1998r. zajęta pod drogę publiczną nr [...]. Ponadto, w aktach administracyjnych sprawy znajduje się wykaz stanu drogi nr [...], z którego wynika, że przed 1998r. droga miała nawierzchnię bitumiczną, były na niej wykonywane liniowe roboty nawierzchniowe, a także przeglądy i pomiary w terenie.

Trafnym jest zatem wniosek organu, że powyższe dokumenty w zestawieniu z treścią pism M. S. z dnia 20 marca 2008r. oraz z dnia 5 lutego 2008r., potwierdzają, że przesłanka zajęcia nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] pod drogę publiczną w dniu 31 grudnia 1998r. została spełniona.

Odnosząc do zarzutów naruszenia art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a. należało wskazać, że Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 7 sierpnia 2013 r. sygn. akt II OSK 1754/13 podkreślił, iż: Kierowanie się zasadami wyrażonymi w art. 7 oraz 77 § 1 k.p.a. przy wydaniu rozstrzygnięcia nie zawsze musi oznaczać zadośćuczynienia żądaniu strony postępowania, chociaż musi wykazywać, że wydane orzeczenie wynika z materiału dowodowego zgromadzonego w postępowaniu. Materiał sprawy musi odpowiadać na wątpliwości strony i nawet jeśli nie zgadza się ona z rozstrzygnięciem, musi, w razie kontroli instancyjnej lub sądowoadministracyjnej, dawać przekonanie kontrolującemu o słuszności zaskarżonego aktu.

W świetle okoliczności niniejszej sprawy nie sposób zatem przyjąć, że organ rozpoznając niniejszą sprawę nie dopełnił obowiązków przewidzianych w art. 7, art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a., nie wykazując niezbędnej dbałości o dokładne wyjaśnienie sprawy jeżeli wszystkie istotne w sprawie fakty i zdarzenia zostały ustalone oraz w dostateczny sposób rozważone, a motywy podjętego rozstrzygnięcia należycie przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Należy podnieść, że materiał zgromadzony w sprawie daje jednoznaczną odpowiedź co do istotnych elementów niezbędnych dla sformułowania oceny prawnej rozpatrywanej sprawy, a nadto zapewnia możliwość oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu.

Kwestia tego, że skarżący nie podziela oceny prawnej dokonanej przez organ I i II instancji sama w sobie nie stanowi naruszenia dyspozycji art.7 k.p.a., art.77 k.p.a. i art.80 k.p.a.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. należy wskazać że nie doszło do naruszenia powołanego przepisu. Organ zarówno I jak i II instancji odniósł się bowiem do wszystkich przesłanek z art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną, koniecznych do ustalenia czy nastąpiło nabycie z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999r. przedmiotowych nieruchomości. Nie odniesienie się przez organ do faktu opłacania podatku od nieruchomości przez skarżących nie stanowi natomiast istotnego dla wyniku sprawy naruszenia przepisów proceduralnych. Opłacanie podatku nie stanowi bowiem przesłanki sprawowania władztwa w rozumieniu przepisów ww. ustawy.

Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270), orzekł jak w sentencji.