Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 941/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2009-11-19 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Powołane przepisy: article: art. 246 par 1 pkt 2; art. 260;
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA - Pamela Kuraś-Dębecka po rozpoznaniu w dniu 19 listopada 2009 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. P. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi J. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] marca 2009 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia zezwolenia postanawia: zwolnić skarżącego od kosztów sądowych


UZASADNIENIE

Skarżący – J. P. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] (dalej SKO) z dnia [...] marca 2009 r., którą cofnięto mu zezwolenie na wykonywanie przewozu osób w krajowym transporcie drogowym. W skardze skarżący zawarł wniosek o przyznanie prawa pomocy.

Z nadesłanego do Sądu formularza wniosku PPF (k. 12-13 akt) wynika, że skarżący wnosi o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. W uzasadnieniu tegoż wniosku skarżący podał, iż w związku z cofnięciem mu ww. zezwolenia znajduje się w trudnej sytuacji materialnej, bowiem nie uzyskuje żadnych dochodów. Wskazał, że jest jedynym żywicielem trzyosobowej rodziny – ma na utrzymaniu żonę i syna. Jako składniki majątku podał mieszkanie o powierzchni 66 m2 oraz 8 ha nieruchomości rolnej. W Rubryce "Dochody" podał 1.300 złotych z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej oraz 330 złotych z tytułu dopłat unijnych.

Pismem Sądu z dnia 7 lipca 2009 r. (k. 19 akt) skarżący został wezwany do uzupełnienia powyższego wniosku, poprzez przedstawienie:

1. dokumentów wskazujących na wysokość uzyskiwanych dochodów z prowadzonej działalności gospodarczej lub z innych źródeł za 2008 rok;

2. odpisów zeznań podatkowych skarżącego i jego żony za rok 2008;

3. wyciągów z posiadanych rachunków bankowych za okres ostatnich

3 miesięcy;

4. informacji czy żona skarżącego i syn są zarejestrowani jako osoby bezrobotne w Urzędzie Pracy wraz z przedłożeniem stosownych zaświadczeń.

Korespondencja zawierające ww. wezwanie znajduje się w aktach sprawy k. 20, bowiem wróciła do Sądu jako "nie podjęta w terminie".

Referendarz sądowy postanowieniem z dnia 29 września 2009 r. (k. 22 akt) odmówił skarżącemu przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Uzasadnił to tym, że wnioskodawca nie wykazał w sposób zupełny swojej sytuacji majątkowej, co w konsekwencji uniemożliwiło uznanie, że skarżący, jako ubiegający się o przyznanie prawa pomocy wypełnia ustawowe przesłanki przyznania pomocy państwa.

Z powyższym rozstrzygnięciem skarżący nie zgodził się i pismem z dnia 19 października 2009 r. (k. 36 akt) wniósł od niego sprzeciw. W załączeniu sprzeciwu skarżący nadesłał do Sądu:

1. wyciąg ze swojego rachunku bankowego;

2. zaświadczenie Powiatowego Urzędu Pracy w W., z którego wynika,

że jego syn jest zarejestrowany w nim jako osoba bezrobotna i od dnia 3 grudnia 2008 r. do dziś – 4 listopada 2009 r., ma prawo do zasiłku

w wysokości brutto 460 złotych;

3. orzeczenie o stopniu niepełnosprawności jego żony;

4. zeznania PIT 36 i PIT/B za rok 2008.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), cytowana dalej jako p.p.s.a. przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Określenie "gdy osoba ta wykaże" oznacza, że to na wnoszącym o przyznanie prawa pomocy spoczywa ciężar dowodu, iż znajduje się w sytuacji uprawniającej go do skorzystania z prawa pomocy. W tym stanie rzeczy należy przyjąć, że rozstrzygnięcie Sądu w tej kwestii będzie zależało od tego, co zostanie udowodnione przez stronę (tak J. P. Tarno – "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Komentarz", Wydawnictwo LexisNexis, Warszawa 2006, s. 504).

Z dokumentów znajdujących się w aktach niniejszej sprawy wynika, że skarżący prowadzi działalność gospodarczą - przewóz osób. W roku ubiegłym – 2008, z tytułu tej działalności uzyskał przychód w wysokości 333.008,16 złotych, przy poniesionych kosztach w kwocie 292.773,92 złote. Wobec tego dochód skarżącego jaki wynika z przedłożonego PIT 36 wynosił w roku ubiegłym 40.234, 24 złote, co po odliczeniu należnego podatku dało 34.927 złotych. Z akt sprawy wynika także, że syn skarżącego pozostaje bezrobotny z prawem do zasiłku w wysokości 460 złotych miesięcznie. Żona skarżącego jest natomiast osobą niepełnosprawną, o znacznym stopniu niepełnosprawności. Z uzasadnienia rozpoznawanego wniosku wynika również, że jedynym dochodem skarżącego jest dochód uzyskiwany z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej - przewóz osób i wynosi on 1.300 złotych miesięcznie oraz dochód z tytułu dopłat unijnych 330 złotych miesięcznie. Z przedłożonego wyciągu z rachunku bankowego, obejmującego okres od stycznia

do grudnia 2008 r. wynika, że skarżący miał na nim w grudniu 2008 r. po stronie "Winien" - 42.643,32 złote, a po stronie "Ma" - 45.543,63 złote, co po odjęciu daje 2.900,31 złotych.

W ocenie Sądu dokumenty przedłożone przez skarżącego potwierdzają, że jest on jedynym żywicielem trzyosobowej rodziny, która na miesięczne utrzymanie ma około 1.600 złotych – z tytułu prowadzonej przez skarżącego działalności gospodarczej i dopłat unijnych oraz 460 złotych - z tytułu zasiłku przyznanego synowi skarżącego. Nadto prowadzona działalności gospodarcza skarżącego związana jest

z koniecznością posiadania stosownego zezwolenia, które zostało cofnięte zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzją SKO.

Sąd uznał w związku z powyższym, że skarżący wykazał w sposób

dostateczny, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny, co wypełnia przyznanie mu pomocy prawnej w postaci zwolnienia od kosztów sądowych.

Mając na uwadze ww. dowody i okoliczności Sąd, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 260 p.p.s.a. orzekł jak w postanowieniu.