Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SAB/Gd 132/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2021-11-24 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Burmistrz Miasta
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 1 ust. 1, art. 2 ust. 1
journal: Dz.U. 2020 poz 2176
law: Ustawa z dnia  6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jolanta Górska Sędzia WSA Magdalena Dobek-Rak (spr.) Sędzia WSA Marek Kraus po rozpoznaniu w Gdańsku w trybie uproszczony na posiedzeniu niejawnym w dniu 24 listopada 2021 r. sprawy ze skargi A SA z siedzibą w W. na bezczynność Burmistrza w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę.


UZASADNIENIE

A. Spółka Akcyjna z siedzibą w W. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na bezczynność Burmistrza W. w sprawie udostępnienia informacji publicznej, domagając się zobowiązania do załatwienia wniosku strony z dnia 2 czerwca 2021 r. i zasądzenia od organu na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania.

Skarga została wniesiona w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Wnioskiem z dnia 2 czerwca 2021 r. A. SA zwróciła się do Burmistrza W. o udostępnienie informacji, od kiedy pobierana była opłata miejscowa od gości wynajmujących pokoje w obiekcie B., zlokalizowanym we W. przy ul. [...] oraz czy opłata miejscowa pobierana była od gości wskazanego obiektu we wrześniu 2019 r., a jeżeli tak, to jaka liczba wpłat miejscowych została z tego tytułu zainkasowana we wrześniu 2019 r. We wniosku wyjaśniono, że zapytanie to wynika z prowadzanego przez A. postępowania administracyjnego stanowiącego konsekwencję przeprowadzonej w dniu 11 września 219 r. kontroli wykonania obowiązku rejestracji odbiorników RTV w ww. obiekcie i jest niezbędna do ustalenia stanu faktycznego w przedmiotowej sprawie i wydania decyzji administracyjnej.

W odpowiedzi z dnia 7 lipca 2021 r. Burmistrz poinformował, że wnioskowane dane nie stanowią informacji publicznej – dotyczą one wpływów od konkretnego inkasenta, tymczasem w trybie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz.U. z 2020 r., poz. 2176 ze zm.), zwanej dalej u.d.i.p., podlegają udostępnieniu wyłącznie dane tego typu od strony zbiorczej.

W piśmie z dnia 22 lipca 2021 r. A. wskazała, że odmowa udostępnienia informacji publicznej następuje w drodze decyzji. W związku z tym wnioskodawca zwrócił się o wydanie w przewidzianym ustawą terminie takiej decyzji.

W odpowiedzi z dnia 6 sierpnia 2021 r. Burmistrz ponownie wyjaśnił, że wnioskowane informacje nie stanowią informacji publicznej, w związku z czym organ nie ma obowiązku wydawania decyzji o odmowie udostępnienia informacji. Zgodnie zaś z utrwalonym w judykaturze poglądem, organ może poprzestać na pisemnym zawiadomieniu wnioskodawcy, gdy nie jest podmiotem zobowiązanym w świetle art. 4 u.d.i.p., gdy żądana informacja nie stanowi informacji publicznej, gdy nie dysponuje on tą informacją oraz, gdy w zakresie dostępu do tej informacji przepisy prawa wprowadzają odrębny tryb dostępu. Takie pismo ostatecznie załatwia wniosek zgłoszony w trybie u.d.i.p.

W skardze Spółka zarzuciła naruszenie art. 61 ust 1 Konstytucji RP w zakresie, w jakim przepis ten stanowi podstawę prawa do uzyskiwania informacji publicznej poprzez błędne zastosowanie, polegające na nieudostępnianiu informacji publicznej na wniosek oraz art. 10 ust 1 w zw. z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. w zakresie, w jakim z przepisów tych wynika, że informacja nieudostępniona w Biuletynie informacji Publicznej jest udostępniana na wniosek bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w ciągu 14 dni od dnia złożenia wniosku poprzez brak zastosowania, polegający na niezrealizowaniu wniosku o udostępnienie informacji publicznej.

W uzasadnieniu wskazano, że wnioskodawca jest organem administracji publicznej, prowadzi postępowanie administracyjne na podstawie art. 7 pkt 1

ustawy o opłatach abonamentowych, w oparciu o kontrolę wykonania obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych przeprowadzoną w dniu 11 września 2019 r. w lokalu użytkowym zajmowanym przez B. zlokalizowanym we W. przy ul. [...]. Zadaniem skarżącego jest ustalenie stanu faktycznego w sprawie i w oparciu o poddawany analizie zgromadzony materiał dowodowy wydanie stosownej decyzji. W przedmiotowej sprawie podejmowane przez skarżącego działania polegające na uzyskaniu informacji publicznej w zakresie podania od kiedy pobierana była opłata miejscowa od gości wynajmujących pokoje w obiekcie B. są pomocne w ustaleniu stanu faktycznego w sprawie.

Zdaniem skarżącego, wbrew twierdzeniem Burmistrza, żądanych danych nie można uznać za indywidualne, gdyż z treści oczekiwanej informacji wynika wyłącznie wskazanie od kiedy w roku 2019 pobierana była opłata miejscowa od gości, a zgodnie z orzecznictwem NSA informacja o tym, czy podatnik płaci daniny publiczne (a do tego sprowadza się wniosek o udzielenie informacji publicznej) nie jest objęty tajemnicą skarbową. Wnioskodawca nie był zainteresowany wysokością uiszczanych opłaty, ani danymi osób, które opłatę miejscowa uiściły.

Strona skarżąca zwróciła też uwagę, że w postępowaniu związanym z kontrolą wykonania obowiązku rejestracji odbiorników RTV działa jako organ administracji publicznej, co potwierdziło orzecznictwo NSA. Ponadto, A. bezskutecznie występowała wcześniej do Burmistrza z pismami, gdzie powoływała się na art. 7b k.p.a. dotyczący współdziałania organów administracji w zakresie niezbędnym do dokładnego wyjaśnienia sprawy.

W odpowiedzi na skargę Burmistrz wniósł o jej oddalenie, ewentualnie w razie uwzględniania skargi stwierdzenie, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa.

W uzasadnieniu wskazano, że zakres zapytania skarżącego koncentruje się wokół uzyskania danych dotyczących konkretnego podmiotu tj. w tym wypadku inkasenta. Wniosek ten wykracza więc poza sam fakt płatności danin publicznych, na co powołuje się strona, bowiem koncentruje się wokół okresu oraz konkretnej liczby wpłat od gości obiektu we wrześniu 2019 r. Odmienne przyjęcie byłoby możliwe, gdyby przykładowo skarżący wnosił o udostępnienia informacji czy dany inkasent odprowadza opłatę miejscową, a nie wnioskując m.in. o dane o ich wysokości. Zakres wniosku natomiast niewątpliwie zmierza do uzyskania konkretnych danych dotyczący wpływów od konkretnego inkasenta.

Zgodzić się natomiast trzeba, że w trybie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej mogą być ujawnione jedynie informacje zbiorcze o podatnikach, nie mogą być natomiast udzielane żadne informacje indywidualne. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjęto, że w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej nie mogę być ujawnione indywidualne dane podatnika, płatnika, inkasenta, znajdujące się w posiadaniu organu podatkowego. Można je ujawnić tylko od strony zbiorczej. Nie mogą być też ujawniane dane zawarte w rozstrzygnięciu organu podatkowego w sprawie indywidualnego wymiaru podatku przez konkretnego podatnika, a nawet dane dotyczące numerów poszczególnych spraw podatkowych, dat wszczęcia i zakończenia indywidualnych postępowań podatkowych, gdyż są one danymi, o których mowa w art. 293 § 2 Ordynacji podatkowej i stanowią tajemnicę skarbową.

Odnosząc się natomiast do braku formalnego rozstrzygnięcia odmowy udostępnienia informacji Burmistrz ponownie wskazał, że w sytuacji uznania, że żądane dane nie stanowią informacji publicznej, dla załatwienia sprawy wystarczające jest pismo z informacją w tym zakresie. W związku z tym organ dołożył należytej staranności, o czym świadczą pisma z dnia 7 lipca 2021 r. i 6 sierpnia 2021 r. i jego działań nie można nazwać bezczynnością. Natomiast ewentualna bezczynność nie mogła mieć rażącego charakteru, albowiem organ podjął działania w celu załatwienia wniosku.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga podlega oddaleniu.

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2021 r., poz. 137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej. Na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje również orzekanie w sprawach ze skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1- 4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a.

Wojewódzki sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Oznacza to między innymi, że sąd nie może w ocenie legalności działań organów administracji ograniczać się jedynie do zarzutów sformułowanych w skardze, ale winien wszelkie dostrzeżone wadliwości uwzględniać z urzędu.

Podkreślić należy, że celem skargi na bezczynność organu administracji jest zwalczanie braku jego działania (zwłoki) w załatwianiu sprawy administracyjnej i wymuszenie na organie załatwienia danej sprawy. Ma ona służyć ochronie praw strony przez doprowadzenie do wydania w sprawie rozstrzygnięcia lub podjęcia innej czynności dotyczącej uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Przy czym istotne jest, że sąd administracyjny ocenia zasadność skargi na bezczynność na dzień jej wniesienia, uwzględniając przy tym wszelkie okoliczności zaistniałe od tego zdarzenia prawnego do chwili orzekania, co wynika z celu tego rodzaju skargi.

W niniejszej sprawie skarżący – A. SA zwalcza bezczynność Burmistrza W. w rozpoznaniu wniosku o udostępnienie informacji publicznej wniesionego w trybie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz.U. z 2020 r., poz. 2176 ze zm.), zwanej dalej u.d.i.p. Zakresem wniosku objęto informacje, czy pobierana była opłata miejscowa od gości obiektu B. oraz czy opłata miejscowa pobierana była od gości wskazanego obiektu we wrześniu 2019 r., a jeżeli tak, to jaka liczba wpłat miejscowych została z tego tytułu zainkasowana we wrześniu 2019 r.

Bezczynność na gruncie u.d.i.p. polega na tym, że organ lub inny podmiot zobowiązany do podjęcia czynności materialno-technicznej w postaci udostępnienia informacji nie podejmuje tej czynności, ani nie wydaje decyzji o odmowie udzielenia informacji publicznej bądź o umorzeniu postępowania. Jedynie w przypadkach, gdy żądana informacja nie ma charakteru informacji publicznej, bądź nie znajduje się w posiadaniu organu, czy też jej udostępnienie regulują przepisy szczególne, załatwienie sprawy może nastąpić poprzez pisemne poinformowanie wnioskodawcy o przyczynach uzasadniających nieudostępnienie informacji.

Zgodnie z przepisami u.d.i.p., wniosek o udzielenie informacji publicznej powinien być załatwiony albo przez udzielenie żądanych informacji (w formie czynności materialno-technicznej), przez wydanie decyzji o odmowie jej udostępnienia na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p., przez zawiadomienie wnioskodawcy, że żądana informacja nie może być udzielona w trybie ustawy, albo przez wydanie decyzji o umorzeniu postępowania w sytuacji określonej w art. 14 ust. 2 u.d.i.p. i per analogiam w sytuacji określonej w art. 15 ust. 2 u.d.i.p., gdy wnioskujący wycofa uprzednio złożony wniosek. Przepis art. 16 ust. 1 u.d.i.p. ma przy tym zastosowanie tylko wówczas, gdy konieczna jest odmowa udzielenia informacji lub umorzenie postępowania i spełniony jest warunek przedmiotowy (informacja ma charakter informacji publicznej) i podmiotowy (podmiot jest zobowiązany do udzielenia informacji publicznej).

Z analizy przepisów wskazanej ustawy wynika, że realizacja prawa dostępu do informacji publicznej w przewidzianych ustawą formach (art. 2 ust. 1 w związku z art. 3 ust. 1 pkt 1-3), a w konsekwencji ocena zaistnienia stanu bezczynności adresata wniosku, wymaga jednoczesnego zaistnienia trzech pozytywnych przesłanek. Po pierwsze, przedmiotem żądania musi być informacja mająca charakter publiczny w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p., po drugie adresatem żądania musi być podmiot zobowiązany do jej udzielenia, określony w art. 4 ust. 1 lub 2 tej ustawy, a po trzecie, żądana informacja musi znajdować się w posiadaniu podmiotu, do którego zwrócono się o jej udzielenie (art. 4 ust. 3).

Bezspornie Burmistrz W. jest podmiotem władzy publicznej, w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., zobowiązanym do udostępniania informacji publicznej.

Co do publicznego charakteru informacji odnoszących się do opłat miejscowych Sąd również nie ma wątpliwości. Opłata miejscowa ma charakter daniny publicznej o charakterze pozapodatkowym i została zaliczona, na podstawie art. 4 ust. 1 pkt 2 lit. c ustawy z dnia 13 listopada 2003 r. o dochodach jednostek samorządu terytorialnego (t.j. Dz.U. z 2021 r., poz. 1672), do źródeł dochodów własnych gminy. Informacją publiczną jest natomiast informacja o podmiotach, o których mowa w art. 4 ust. 1, w tym o majątku, którym dysponują (art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. f). Odrębną kwestią jest natomiast możliwość jej udostępnienie ze względów przewidzianych w art. 5 u.d.i.p.

W niniejszej sprawie jednak kluczowym zagadnieniem, mającym wpływ na wynik sprawy, jest stwierdzenie, czy skarżąca Spółka jako wnioskodawca miała uprawnienie do skorzystania z dostępu do informacji publicznych objętych wnioskiem w trybie przepisów u.d.i.p.

Biorąc pod uwagę argumentację wniosku o udostępnienie informacji publicznej, treść skargi oraz status i rolę A. SA jako podmiotu realizującego zadania organu władzy publicznej w zakresie kontroli wykonywania obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych oraz obowiązku uiszczania opłaty abonamentowej, Sąd uznał, że skarżąca nie mogła domagać się udostępnienia informacji objętych wnioskiem w trybie przepisów u.d.i.p., a w konsekwencji Burmistrzowi nie można przypisać bezczynności.

A. SA – jednoosobowa spółka Skarbu Państwa, zgodnie z art. 178 ust. 1 ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. Prawo pocztowe (t.j. Dz.U.2020 r., poz. 1041 ze zm.), pełniła obowiązki operatora wyznaczonego w okresie 3 lat od dnia wejścia w życie ustawy tj. do dnia 31 grudnia 2015 r. Zgodnie jednak z decyzją Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia 30 czerwca 2015 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 71 ust. 1 w związku z ust. 3 i 4 Prawa pocztowego, A. SA została wybrana operatorem wyznaczonym do świadczenia usług powszechnych na lata 2016-2025, z dniem rozpoczęcia wykonywania tego obowiązku od dnia 1 stycznia 2016 r. do dnia 31 grudnia 2025 r. (decyzja dostępna na stronie https://www.uke.gov.pl). Powyższe oznacza, że rolę operatora wyznaczonego na lata 2016 – 2025 pełni A. SA. Z tego tytułu, zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych (t.j. Dz.U. z 2020 r., poz. 1689), zwanej dalej u.o.a., powołana została do kontroli wykonywania obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych oraz obowiązku uiszczania opłaty abonamentowej. W ramach tego zadania A. SA prowadzi postępowania i wydaje decyzje administracyjne (art. 7 ust. 6 u.o.a.). Z tego wynika, że w ramach prowadzonej działalności polegającej na świadczeniu usług pocztowych A. SA została powołana również do wykonywania władzy publicznej w zakresie ściśle wyznaczonym przepisami u.o.a. Okoliczność tą wyraźnie przyznaje skarżąca zarówno we wniosku, jak i w skardze, wyjaśniając dodatkowo, że informacje objęte wnioskiem, są niezbędne do prowadzenia postępowania kontrolnego w zakresie obowiązków rejestracji odbiorników oraz uiszczania opłaty abonamentowej.

Oznacza to, że w kontrolowanej sprawie A. SA jako podmiot prowadzący postępowanie administracyjne, na potrzeby tego postępowania, wystąpiła do innego organu administracji o udzielenie informacji z zasobów tego organu. Skarżąca chciała w ten sposób wyjaśnić kwestie istotne dla prowadzonego przez nią postępowania. W tej sytuacji nie chodziło o uzyskanie informacji publicznej w rozumieniu przepisów u.d.i.p. To zaś powoduje, że skarżony organ nie miał obowiązku załatwienia wniosku skarżącej w sposób przewidziany w u.d.i.p.

W polskim systemie prawnym prawo do informacji publicznej zostało przewidziane w przepisie art. 61 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, który stanowi, że obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa (ust. 1). Prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu (ust. 2). Ograniczenie prawa, o którym mowa w ust. 1 i 2, może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa (ust. 3).

Przepisy u.d.i.p. są rozwinięciem przepisu konstytucyjnego. Konkretyzują one konstytucyjne uprawnienia obywatelskie. Zgodnie z art. 2 ust. 1 u.d.i.p. każdemu przysługuje, z zastrzeżeniem art. 5, prawo dostępu do informacji publicznej. Przepis art. 2 ust. 1 u.d.i.p. statuuje zasadę powszechności dostępu do informacji, która oznacza, że "prawo do informacji przysługuje każdemu". Ustawodawca w tym przepisie poszerzył krąg podmiotów uprawnionych do uzyskania informacji publicznej ponad to, co przewiduje ustawa zasadnicza.

W doktrynie i orzecznictwie przyjmuje się, że pojęcia "każdego" z art. 2 ust. 1 u.d.i.p. nie można utożsamiać jednak z organem administracji publicznej, gdyż u.d.i.p. ma służyć do "bezpłatnego informowania obywateli w sposób i czasie zapewniający aktualną wiedzę o stanie państwa, samorządów i instytucji publicznych oraz ich majątku (uzasadnienie do projektu ustawy o dostępnie do informacji publicznej, Druk Sejmowy nr 2094 z dnia 30 czerwca 2000, s. 18). Celem u.d.i.p. jest informowanie obywateli o stanie "spraw publicznych", a nie uzyskiwanie informacji niezbędnych organom władzy publicznej do wykonywania ich ustawowych zadań. U.d.i.p. jest narzędziem kontroli społecznej nad organami władzy publicznej i podmiotami dysponującymi środkami publicznymi lub realizującymi ważkie zadania publiczne. Przepisy wskazanej ustawy statuują reguły, wedle których to podmioty spoza administracji mają kontrolować administrację. Natomiast nie jest ona ustawą, która pozwala administracji samej się kontrolować. Tak więc biorąc pod uwagę cel i sens u.d.i.p., przyjętej dla urzeczywistnienia idei transparentności władzy publicznej należy, wskazać, iż sformułowanie "każdy" oznacza każdego człowieka lub podmiot prawa prywatnego. Takie rozumienie pojęcia "każdemu" potwierdza stanowisko Trybunału Konstytucyjnego, zaprezentowane w wyroku z dnia 25 maja 2009 r., sygn. akt SK 54/08, zgodnie z którym "termin "każdy" obejmuje osoby fizyczne, a także osoby prawne prawa prywatnego w zakresie praw konstytucyjnych, które przysługują osobom prawnym" (tak P. Szustakiewicz, Glosa do postanowienia NSA z dnia 28 października 2009 r., I OSK 508/09, Ius.Novum 2010/2/189-197, Lex/el., I. Kamińska, M. Rozbicka – Ostrowska, Ustawa o dostępie do informacji publicznej, Komentarz, Warszawa 2016, s. 69-70). Pogląd odmienny, prezentowany przez M. Jaśkowską (zob. Glosa do postanowienia WSA w Warszawie z dnia 19 lutego 2010 r., II SAB/Wa 197/09, OSP 2011, z. 9, poz. 94, s. 655), choć możliwy do przyjęcia w stosunku do niektórych podmiotów wykonujących zadania publiczne, jest nie do zaakceptowania w niniejszej sprawie, w której mocą ustawy A. jako operator wyznaczony została powołana do sprawowania władzy publicznej poprzez wydawanie decyzji administracyjnych, a żądana informacja jest z wykonywaniem tych zadań związana.

Organy administracji oraz podmioty wykonujące zadania publiczne wymagające współdziałania z innymi organami nie powinny wniosków o przesłanie określonych informacji opierać o przepisy u.d.i.p. Obowiązek współdziałania administracji przy realizacji zadań publicznych wpisany jest w zasady państwa prawnego i funkcjonowania "dobrej administracji" (zob. wyrok NSA z dnia 11 maja 2011 r., I OSK 177/11, LEX nr 1080960). Współdziałanie odbywa się na zasadach określonych w art. 7b k.p.a., który stanowi, że w toku postępowania organy administracji publicznej współdziałają ze sobą w zakresie niezbędnym do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i prawnego sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli oraz sprawność postępowania, przy pomocy środków adekwatnych do charakteru, okoliczności i stopnia złożoności sprawy.

W tej konkretnej sprawie A. SA zamierzała ustalić okoliczności niezbędne do prowadzenia postępowania w sprawie rejestracji odbiorników i opłaty abonamentowej i taka była intencja wniosku. Natomiast w ramach powierzonego jej wycinka kompetencji władczych A. realizuje zadania organu administracji i w tym zakresie powinna uzyskiwać informacje niezbędne do prowadzenia postępowania w ramach współdziałania (art. 7b k.p.a.), które egzekwować można przy wykorzystaniu instrumentów nadzorczych (art. 85 i nast. ustawy o samorządzie gminnym).

W konsekwencji, przepisy u.d.i.p. nie mogły zostać wykorzystane do uzyskania żądanych informacji, bez względu na ich charakter w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p., co powoduje, że zarzut bezczynności organu okazał się niezasadny.

Dla kompletności wywodu wyjaśnić należy, że stanowisko Burmistrza co do braku charakteru publicznego informacji objętych wnioskiem nie było prawidłowe. Sąd wskazał już, że publiczny charakter informacji objętych wnioskiem nie powinien budzić jakichkolwiek wątpliwości. Natomiast dostęp do nich w trybie u.d.i.p. nie jest nieograniczony, jeśli w grę wchodzą dane objęte tajemnicą ustawowo chronioną, w tym przypadku tajemnicą skarbową. Jednak odmowa udostępnienia informacji publicznych ze względu na tajemnicę skarbową winna przybrać postać decyzji, a nie pisemnej odpowiedzi. Powyższe wadliwości nie miały jednak wpływu na wynik sprawy, albowiem zarzut bezczynności organu z uprzednio opisanych powodów okazał się niezasadny.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę. Sąd uznał, że takie rozstrzygnięcie jest adekwatne do okoliczności niniejszej sprawy i statusu prawnego skarżącej. Sąd nie wyklucza bowiem, zwłaszcza w stosunku do innych, niż organy władzy publicznej, podmiotów wykonujących zadania publiczne, możliwości zwrócenia się do innego pomiotu publicznego o udostępnienie informacji publicznej, ale do celów innych niż realizacja przypisanych mu ustawą zadań. Wówczas informacja mogłaby zostać udostępniona. Z taką sytuacją nie mamy jednak do czynienia w niniejszej sprawie, co wymagało jednak weryfikacji w toku postępowania sądowego, a nie uzasadniało a limine odrzucenia skargi jako niedopuszczalnej. Z uwagi na wielość możliwych relacji pomiędzy podmiotami administracji publicznej i podmiotami wykonującymi zadania publiczne odrzucenie skargi z powodu posiadania statusu organu orzekającego może dotyczyć jedynie sytuacji oczywistych (skarżącym jest organ I instancji). W pozostałych przypadkach uzasadnione jest przeprowadzenie merytorycznej weryfikacji stanowiska strony skarżącej w toku postępowania sądowego.

Sprawę rozpoznano w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym, do czego Sąd był uprawniony na podstawie art. 119 pkt 4 p.p.s.a., zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania.