Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 325/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2010-06-02 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 86 ust. 1 i 2
journal: Dz.U. 2004 nr 54 poz 535
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alojzy Wyszkowski (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Ireneusz Dukiel, Sędzia WSA Marta Semiczek, Protokolant Ewelina Bedyńska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 27 maja 2010 r. sprawy ze skargi A Spółka z o. o. we W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za okres styczeń – grudzień 2005 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi jest decyzja Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] r. nr [...], który po rozpatrzeniu odwołania z dnia 20 listopada 2009 r. A Spółka z o. o. we W. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika D. Urzędu Skarbowego we W. z dnia [...] r., nr [...] w zakresie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2005 r.

W wyniku prowadzonego postępowania kontrolnego a następnie podatkowego, organ podatkowy I instancji stwierdził, że podatnik prowadząc działalność gospodarczą w zakresie kolportażu prasy, która rozwożona była odbiorcom środkami transportu, będącymi własnością jego bądź użytkowanymi na podstawie umów użyczenia lub leasingu, posługiwał się fakturami VAT na zakup paliw płynnych, oraz zakup usług transportowych, które nie potwierdzały faktycznie dokonanych transakcji.

Naczelnik Urzędu Skarbowego uznał, że wystawiane dla Spółki faktury zakupu VAT w miesiącach od stycznia do grudniu 2005r. są nierzetelne, dokumentują transakcje które nie miały w rzeczywistości miejsca, poświadczają nieprawdę co do przedmiotu transakcji oraz co do zapłat kwot w nich wykazanych na łączną wartość podatku naliczonego 473.888,78 zł wystawionych przez następujące podmioty

- "B" Spółka z o.o., ul. W. [...], S.,

- "B" Spółka z o.o., Stacja Paliw R.,

- C Spółka z o.o., ul. N. [...], K.,

- P.H.U. "D" Stacja Paliw M.,

- "E" Spółka z o.o. Stacja Paliw M., ul. B. [...], W.,

- Agencja Usługowo -Turystyczna "F", Z.,

- "G" A. A. Stacja Paliw we W.,

- H SA, ul. C. [...], P.

Z tej racji Naczelnik D. Urzędu Skarbowego decyzją z dnia [...] r., nr [...] określił w zakresie podatku od towarów i usług za styczeń, marzec, maj – sierpień, listopad, grudzień 2005r. kwotę zwrotu różnicy podatku od towarów i usług oraz za luty, kwiecień, wrzesień, październik 2005r. zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów.

W uzasadnieniu decyzji organ podatkowy podał, że zebrany materiał dowodowy w postaci zeznań złożonych przez A. F. Prezesa Zarządu Spółki oraz zeznań świadków w tym pracowników Spółki którzy bezpośrednio uczestniczyli w procederze wprowadzania do Spółki fikcyjnych faktur, bądź o tym procederze byli dobrze poinformowani oraz zeznań członków zarządu i dowodów zgromadzonych w toku przeprowadzonego przez Prokuraturę Okręgową we W. postępowania karnego, zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Okręgowego we W. z dnia 16.06.2008 r. sygn. akt [...], dowodzi, że Spółka wykorzystywała w prowadzonej działalności faktury poświadczające niedokonane, nieprawdziwe zdarzenia gospodarcze.

W uzasadnieniu decyzji organ podatkowy przytoczył zeznania, złożone podczas prowadzonego przez Prokuraturę Okręgową we W. śledztwa w sprawie wprowadzania do Spółki A faktur poświadczających nieprawdę oraz przytoczył prawomocny wyrok Sądu Okręgowego we W. [...] Wydział Karny z dnia 16.06.2008 r. (sygn. akt: [...]) którym uznano za winnych popełnienia zarzucanych im czynów: A. F., M. F., S. F., S. C., R. Ł. i inne osoby, wchodzące w skład zorganizowanej grupy przestępczej mającej na celu wg przyjętego i zaakceptowanego podziału ról i zadań przy realizacji poszczególnych przestępczych przedsięwzięć popełnianie przestępstw powszechnych związanych z poświadczeniem nieprawdy w dokumentach dotyczących zakupu i sprzedaży paliw płynnych oraz posługiwania się takimi dokumentami - przestępstw.

Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego (dokumentów źródłowych i wyjaśnień, protokołów przesłuchań licznych świadków i podejrzanych w postępowaniu karnym) wynikało, że wystawiane dla strony faktury VAT w 2005 r. są nierzetelne, albowiem dokumentują transakcje dostaw paliwa i usług, które w rzeczywistości nie miały miejsca. Tym samym dokumenty te poświadczają nieprawdę, co do przedmiotu transakcji oraz co do zapłaty kwot w nich wykazanych. Z zeznań świadków wynika, że na części faktur wskazywano dane osób (imię i nazwisko a czasami tylko nazwisko) oraz widniały podpisy, jako odbierających faktury kierowców Spółki, którzy nigdy nie tankowali na stacjach paliw widniejących na fakturach jak również podpisy na fakturach nie były własnoręcznymi podpisami osób wskazanych na fakturach jako osoby uprawnione do ich odbioru.

Ponadto ustalono, że w ewidencji środków trwałych w 2004 i 2005 r. spółka wykazała [...] samochodów, które nie znajdowały się w ruchu. Samochody te były potrzebne spółce wyłącznie po to aby zaewidencjonować je w środkach trwałych i pobierać na nie faktury dokumentujące zakup paliwa, który w rzeczywistości nie miał miejsca. Stwierdzono, że proceder poświadczania przez skarżącą nieprawdy w dokumentach dotyczących zakupu paliw płynnych oraz posługiwania się takimi dokumentami potwierdzili w swoich zeznaniach podejrzani i świadkowie, zeznający w postępowaniu karnym, co znalazło swój wyraz w orzeczeniu Sądu Okręgowego we W. z dnia 16 czerwca 2008 r.

Z powyższych względów organ podatkowy I instancji na podstawie art. 86 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 11 marca 2004 r. podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54 poz. 535 ze zm.) dalej skrót ptu, zgodnie z którym, w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych podatnik ma prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, a kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku określonych w fakturach otrzymanych przez podatnika z tytułu nabycia towarów i usług oraz art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a tej ustawy określił stronie rozliczenie w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2005 r. odmiennie od deklarowanych.

W odwołaniu od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego spółka zarzuciła temu rozstrzygnięciu naruszenie:

- art. 145 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r., Nr 8 poz. 60 ze zm.), zwanej dalej O.p., w związku z art. 136 O.p. poprzez pominięcie prawidłowo ustanowionego pełnomocnika w sprawie,

- art. 122 w zw. z art. 187 poprzez niezgromadzenie i nierozpatrzenie materiału dowodowego w stopniu uzasadniającym podjęte rozstrzygnięcie,

- art. 191 O.p. przez błędną- tj. sprzeczną z zasadami logiki i doświadczenia życiowego - ocenę materiału dowodowego,

- art. 210 § 1 pkt 6 w zw. z art. 210 § 4 O.p. in principio poprzez niewłaściwe uzasadnienie faktyczne skarżonej decyzji, a w związku z tym,

- naruszenie zasady przekonywania (art. 124 O.p.), co w znacznym stopniu utrudniło stronie skorzystanie z przysługujących jej środków obrony procesowej,

- art. 210 § 1 pkt 6 w zw. z art. 210 § 4 O.p. in fine poprzez sprowadzenie uzasadnienia decyzji do strefy wyłącznie faktów, przy jednoczesnym braku oceny prawnej faktów ustalonych przez organ prowadzący postępowanie,

- art. 191 O.p. polegające na braku oceny zebranych dowodów we wzajemnej łączności, co stało się podstawą przyjęcia przez organ, iż część samochodów należących do strony nie znajdowała się w ruchu,

- art. 120 O.p. w zw. z: art. 71 ust. 1 zd. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. - Prawo o ruch drogowym oraz art. 66 ustawy Prawo o ruchu drogowym objawiające się przyjęciem, że samochód nieposiadający ważnego badania technicznego nie znajduje się w ruchu,

- art. 191 O.p.w związku z art. 124 O.p. przez budowanie domniemań faktycznych nieznajdujących oparcia w świetle zasad logiki, doświadczenia życiowego oraz zgromadzonego materiału dowodowego,

- art. 180 § 1 w zw. z art. 129 O.p., poprzez okazywanie materiału dowodowego świadkom, a więc osobom trzecim, niebędącym stroną postępowania prowadzonego przez Naczelnika Urzędu Skarbowego, a także art. 293 § 1 w zw. z art. 293 § 2 pkt 3 O.p. polegające na ujawnieniu danych zawartych w fakturach, a objętych tajemnicą skarbową, co w rezultacie spowodowało pozyskanie dowodów z przesłuchania tych świadków w sposób nielegalny,.

- art. 293 § 1 w zw. z art. 293 § 2 pkt 3 O.p. polegające na ujawnieniu danych zawartych w fakturach, a objętych tajemnicą skarbową, co w rezultacie spowodowało pozyskanie dowodów z przesłuchania tych świadków w sposób nielegalny oraz polegające na braku oceny zebranych dowodów we wzajemnej łączności, co stało się podstawą przyjęcia przez organ, iż część samochodów należących do strony nie znajdowała się w ruchu,

- § 14 ust. 2 pkt 4 lit. a rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 27 kwietnia 2004r. oraz art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a upt poprzez ich zastosowanie do czynności, co do których nie udowodniono, że nie miały miejsca,

- art. 106 ust. 8 pkt 1 upt w zw. z § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Finansów z 27 kwietnia 2004r. w sprawie zwrotu podatku niektórym podatnikom, zaliczkowego zwrotu podatku, zasad wystawiania faktur, sposobu ich przechowywania oraz listy towarów i usług, do których nie mają zastosowania zwolnienia od podatku od towarów i usług, co stało się podstawą do przyjęcia, iż także po 1 maja 2004r.podpis pod fakturą stanowił element prawnie relewantny.

Dyrektor Izby Skarbowej w wyniku rozpoznania odwołania decyzją z dnia [...] r. nr [...] podtrzymał stanowisko organu I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy podał, że ocena stanu faktyczno – prawnego zawarta w zaskarżonej decyzji dokonana została zgodnie z normami prawa procesowego oraz z zachowaniem reguł swobodnej oceny dowodów. W celu ustalenia stanu faktycznego przyjęto i dokonano analizy wszystkich dowodów zgromadzonych podczas prowadzonego postępowania kontrolnego i podatkowego, przeprowadzonych czynności sprawdzających, dowodów zgromadzonych podczas postępowania karnego zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Okręgowego we W. z dnia 16 czerwca 2008 r. Dalej wskazał, że organ podatkowy uwzględnił przy tym okoliczności korzystne jak i niekorzystne dla strony poprzez wskazanie faktów uznanych za udowodnione (w szczególności proceder pozyskiwania nierzetelnych faktur VAT dokumentujących zakup paliwa i usług transportowych – które to transakcje w rzeczywistości nie miały miejsca, wskazano również dowody, którym dano wiarę jak również którym odmówiono wiarygodności. Natomiast w uzasadnieniu prawnym dokonano wykładni naruszonych przez stronę przepisów prawa podatkowego w odniesieniu do stanu faktycznego sprawy.

W ocenie organu odwoławczego zebrany w sprawie materiał dowodowy uprawniał do stwierdzenia, że wskazane w decyzji organu I instancji faktury dokumentują transakcje zakupu paliwa oraz usług transportowych, które nie zostały dokonane pomiędzy podmiotami wskazanymi na tych dokumentach. Zatem prawidłowo organ I instancji ustalił rozliczenie podatku od towarów i usług za 2005 r.

W skardze spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania sądowego wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanym, podnosząc zarzut naruszenia :

- art. 122 w zw. z art. 145 § 2 i art. 136 O.p. poprzez uznanie, że w stanie faktycznym niniejszej decyzji nie doszło do pominięcia prawidłowo ustanowionego pełnomocnika strony, a tym samym decyzja podatkowa organu I instancji weszła do obrotu prawnego,

- art. 137 § 3 O.p. poprzez błędną wykładnię, objawiającą się przyjęciem, że obowiązek pełnomocnika opisany w w/w przepisie polega na konieczności składania dokumentu pełnomocnictwa do akt każdego prowadzonego przez organy postępowania, a nie do akt sprawy, w której to pełnomocnictwo zostało udzielone, co miało wpływ na wynik sprawy,

- art. 137 § 4 O.p. w związku z art. 65 ustawy z 23 kwietnia 1964r. Kodeks cywilny poprzez zaniechanie analizy treści oświadczenia woli mandanta, a tym samym ustalenia zakresu udzielonego przezeń pełnomocnictwa,

- art. 137 § 4 O.p. w związku z art. 91 pkt 1 ustawy z 17 listopada 1964 Kodeks postępowania cywilnego poprzez pominięcie okoliczności, że udzielone przez stronę pełnomocnictwo miało charakter procesowy i jako takie obejmowało ex lege wszystkie łączące się ze sprawą czynności procesowe,

a w związku z powyższym

- art. 233 § 1 pkt 2 lit a in fine O.p. poprzez niezastosowanie, gdy tymczasem w zaistniałym stanie faktycznym zachodziła konieczność uchylenia decyzji organu I instancji i umorzenia postępowania w sprawie.

Ponadto z ostrożności procesowej strona zarzuciła :

- utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, mimo że została ona wydana z naruszeniem art. 210 § 4 O.p. w związku z art. 103 ust.1 upt, a także art. 124 O.p. przejawiającym się oparciem rozstrzygnięcia na ustaleniach zbiorczych nie uwzględniających istoty podatku od towarów i usług, a w szczególności faktu, iż zapada on odrębnie dla każdego okresu rozliczeniowego (miesiąca), co w efekcie uniemożliwiło, a w każdym razie znacznie utrudniło stronie skorzystanie z przysługujących jej środków obrony procesowej, a w dalszej kolejności znacznie utrudnia dokonanie przez Sąd prawidłowej merytorycznej kontroli decyzji obu instancji,

- naruszenie art. 180 § 1 in principio i art. 122 w związku z art. 187 § 1 O.p poprzez włączenie do materiału dowodowego a następnie oparcie rozstrzygnięcia na dowodach, które nie wiązały się z zaistniałą sprawą jak również dowodach, których przydatność dla sprawy budzi wątpliwości,

- naruszenie art. 129 w związku z art. 293 § 1 i § 2 pkt 3 O.p., poprzez okazywanie materiałów postępowania osobom niebędącym stroną, a w efekcie naruszenie art.180 § 1 in fine w związku z art.187 § 1 O.p. poprzez włączenie do materiału dowodowego dowodów pozyskanych w sposób naruszający zasadę ograniczonej jawności postępowania podatkowego,

- naruszenia art. 191 O.p. poprzez dowolną ocenę zebranego materiału dowodowego, który nie tylko nie potwierdzał niektórych konstatacji organu odwoławczego, ale także częstokroć im przeczył,

- naruszenie art. 191 O.p objawiające się przyznaniem określonym dowodom szczególnej mocy dowodowej, z pominięciem okoliczności wypływających z pozostałych dowodów,

- naruszenie art. 191 O.p poprzez budowanie domniemań faktycznych nieznajdujących uzasadnienia w świetle zasad logiki, doświadczenia życiowego, także w świetle zebranego materiału dowodowego,

- naruszenie art. 191 O.p. objawiające się uznawaniem, że niektóre faktury dokumentowały transakcje, które w ogóle nie miały miejsca, podczas gdy materiał dowodowy jednoznacznie wskazywał na to, iż faktury te opiewały jedynie na zawyżone kwoty, co stało się następnie podstawą zastosowania niewłaściwego przepisu prawa materialnego,

- naruszenie art. 191 O.p. polegające na braku oceny zebranych dowodów we wzajemnej łączności, co stało się podstawą przyjęcia przez organ, że część samochodów należących do Strony nie znajdowała się w ruchu,

- naruszenie art. 191 i art. 120 O.p. w związku z art. 71 ust. 1 zd. 1, art. 71 ust. 2 oraz art. 66 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. - Prawo o ruchu drogowym objawiające się przyjęciem, że samochód nie posiadający ważnego przeglądu technicznego nie mógł znajdować się w ruchu,

- naruszenie (w związku z art. 106 ust .8 pkt 1 ptu ) § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 27 kwietnia 2004 r. w sprawie zwrotu podatku niektórym podatnikom, zaliczkowego powrotu podatku zasad wystawiania faktur, sposobu ich przechowywania oraz listy towarów i usług, do których nie mają zastosowania zwolnienia od podatku od towarów i usług w związku z art. 191 O.p. poprzez uznanie, że niewłaściwy podpis pod fakturą świadczy jednoznacznie o jej nierzetelności,

- naruszenie art. 106 ust. 8 pkt 1 upt w związku z § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Finansów z 27 kwietnia 2004r., poprzez uznanie, że podpis pod fakturą stanowi w okresie objętym postępowaniem element prawnie znaczący,

- naruszenie- w stosunku do faktur wystawionych przed 1 czerwca 2005r. - § 14 ust.2 pkt 4 lit a rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 27 kwietnia 2004r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług w związku z art. 86 ust.1 upt poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że faktura może być nierzetelna w całości lub w ogóle, bez uwzględnienia możliwości częściowej nierzetelności tej faktury, a tym samym możliwości częściowego skorzystania przez podatnika z prawa przyznanego mu przez drugi z wymienionych przepisów,

- naruszenie- w stosunku do faktur wystawionych po 1 czerwca 2005 r. - art. 88 ust. 3a pkt 4 lit a in fine ustawy o podatku od towarów i usług, poprzez błędną wykładnię, nieuwzględniająca możliwości jedynie częściowego zakwestionowania faktury uprawniającej stronę do odliczenia podatku naliczonego,

- naruszenie przepisów ustawy o podatku od towarów i usług przed 1.05.2004r. i po 1.05.2004r. w związku z art. 122 i 187 § 1 O.p. poprzez ich zastosowanie do czynności, co do których nie udowodniono jednoznacznie, że nie miały miejsca,

- naruszenie- w stosunku do faktur wystawionych przed 1 czerwca 2005 r. - § 14 ust. 2 pkt 4 lit b rozporządzenia z 27 kwietnia 2004r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług, poprzez jego niezastosowanie do niektórych okoliczności stanu faktycznego sprawy,

- naruszenie- w stosunku do faktur wystawionych od 1 czerwca 2005r. - art. 88 ust. 3a pkt 4 lit b upt .poprzez jego niezastosowanie do niektórych okoliczności stanu faktycznego sprawy,

a w efekcie

- naruszenie art. 233 § 1 pkt 1 O.p. przez zastosowanie, a tym samym akceptację naruszeń, jakich dopuścił się organ I instancji, a także naruszenie art. 233 § 2 O.p. poprzez niezastosowanie w niniejszej sprawie, mimo że zachodziła konieczność przeprowadzenia postępowania dowodowego w znacznej części, a w każdym razie sprawdzenia kompletności materiału dowodowego zgromadzonego przez organ I instancji.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje ustalenia faktyczne i prawne zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na podstawie art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Według art. 1 § 2 powołanej ustawy - Prawo o ustroju sądów administracyjnych, kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Określone w art. 145 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) dalej skrót ppsa podstawy prawne uwzględnienia skargi ograniczone zostały do naruszenia prawa, a zatem kontrolując decyzję administracyjną sąd bada zgodność z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, jeżeli jest zgodna z przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego.

W pierwszej kolejności należy odnieść się do zarzutów naruszenia prawa procesowego, gdyż stoi ono na straży podmiotowych praw podatnika, zapewniając stronie w procesie stosowania prawa podatkowego pozycję gwarantującą skuteczną obronę jej praw. Zasadność tych zarzutów należy ocenić w świetle art. 145 § 1 pkt 1 lit. "b i c" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, tylko bowiem w przypadku naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (lit. b), lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. "c") - sąd uwzględnia skargę.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

W ocenie Sądu skarżąca Spółka bezpodstawnie podniosła zarzut, że w sprawie doszło do pominięcia prawidłowo ustanowionego pełnomocnika, a decyzja organu I instancji została doręczono stronie, w związku z tym nie weszła do obrotu prawnego.

Istnienie stosunku pełnomocnictwa oparte jest na umowie pomiędzy mocodawcą a pełnomocnikiem. Aby taka umowa wywarła skutki w zakresie tego postępowania, musi zostać złożone do akt sprawy postępowania pełnomocnictwo, o czym stanowi art. 137 § 3 O.p., określając, że pełnomocnik dołącza do akt oryginał lub urzędowo poświadczony odpis pełnomocnictwa. Jego złożenie jest wyrazem woli strony, aby w tym postępowaniu reprezentował ją pełnomocnik. Z unormowania powyższego wynika zatem, że fakt udzielenia pełnomocnictwa musi być w aktach sprawy pisemnie udokumentowany. Do tego czasu przyjąć należy, że strona nie działa przez pełnomocnika. Momentem, od którego pełnomocnik wstępuje do sprawy jako reprezentant strony, jest złożenie do akt pełnomocnictwa. Z chwilą doręczenia organowi podatkowemu pełnomocnictwa powstają wszelkie obowiązki tego organu względem pełnomocnika, w tym także obowiązek doręczania mu pism (art. 145 § 2 O.p.) Pominięcie pełnomocnika przez organ prowadzący postępowanie należałoby uznać jako pominięcie samej strony i stanowiłoby o istotnej wadliwości takiego postępowania. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego dotyczącym pełnomocnictwa akcentowane jest rygorystyczne wymaganie zapewnienia udziału pełnomocnikowi w prowadzonym postępowaniu. Jednakże w licznych orzeczeniach NSA podnosi, że obowiązek przestrzegania przez organy prowadzące postępowanie tej podstawowej zasady postępowania dotyczy sytuacji, gdy pełnomocnictwo zostało złożone do akt. Pogląd taki wyraził NSA w wyrok z dnia 29 kwietnia 1998 r. sygn. akt IV SA 1044/96, w którym przyjęto, że pełnomocnictwo w postępowaniu administracyjnym musi być udzielone wprost, a nie może być domniemane. Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela pogląd NSA wyrażony w wyroku z dnia 31 maja 2000r. sygn. akt i SA/Wr 2034/97, z którego jednoznacznie wynika obowiązek organu - doręczania pism pełnomocnikowi, jednakże dopiero od momentu, w którym dokument pełnomocnictwa został organowi złożony. Takie samo w tym zakresie stanowisko zajął NSA w wyroku z dnia 1 marca 1999 r. sygn. akt II SA 1533/98, w którym również wyrażono pogląd o obowiązku respektowania przez organ udziału pełnomocnika, ale od chwili doręczenia organowi pełnomocnictwa. Z treści uzasadnienia tego wyroku wynika, że w pierwszej kolejności pełnomocnictwo powinno być dołączone do akt sprawy i od tej chwili może być poddane ocenie co do jego skuteczności, jak również rodzi obowiązek po stronie organu podatkowego uwzględnienia udziału pełnomocnika.

Z dokumentów zgromadzonych w sprawie wynika, że pełnomocnictwo zostało złożone do akt sprawy w trakcie kontroli podatkowej dnia 22 lutego 2008 r. oraz w toku postępowania egzekucyjnego dnia 3 sierpnia 2009 r., nie zostało zaś przedłożone na etapie postępowania podatkowego przed organem l instancji w sprawie podatku od towarów i usług za styczeń - grudzień 2005 r., które to zostało wszczęte 3.03.2009 r.

Z treści pełnomocnictwa wynika, że strona umocowała pełnomocnika do reprezentowania jej w sprawie podatku od towarów i usług za okres od stycznia do grudnia 2004 r. przed wszelkimi organami administracji.

Nie można kwestionować zakresu udzielonego pełnomocnictwa, jednak z uwagi na skutki procesowe, nie można domniemywać w jakim postępowaniu pełnomocnik zgłosił swój udział. Przepisy prawa podatkowego nie nakładają na organy podatkowe obowiązku ustalania, czy zawarta pomiędzy podatnikiem a doradcą podatkowym umowa stałej współpracy jest nadal aktualna oraz czy udzielone w przeszłości pełnomocnictwo dla doradcy podatkowego nie zostało odwołane (wyrok WSA z dnia 7 kwietnia 2005 r. sygn. akt I SA/Wr 25/04, wyrok WSA z dnia 23 marca 2006 r. sygn. akt I SA/Wr 14/05). Przy ocenie skuteczności pełnomocnictwa istotne znaczenie ma przede wszystkim okoliczność, w jakiej sprawie pełnomocnik zgłosił swój udział i jaki jest zakres jego umocowania (wyrok NSA z dnia 19 czerwca 1998 r. sygn. akt I SA/Lu 641/97, LEX nr 33427, wyrok WSA z dnia 2 maja 2004 r. I SA/Wr 1649/02, POP2004/6/117). Zarzut o pominięciu pełnomocnika w postępowaniu podatkowym, strona opiera na tym, że w postępowaniu kontrolnym złożyła pełnomocnictwo. Nie ulega wątpliwości, że pełnomocnictwo nie zostało ustanowione na potrzeby postępowania podatkowego prowadzonego przez organ podatkowy. Zasadnie więc organy podatkowe przyjęły, że uczestniczy on w tych postępowaniach, w których złożył do akt wymagany dokument pełnomocnictwa - zgłaszając w ten sposób swój udział w sprawie. Organy uznały jego udział w postępowaniu kontrolnym od chwili otrzymania dokumentu pełnomocnictwa do chwili zakończenia postępowania kontrolnego. Następnie, doręczyły postanowienie z dnia 25 lutego 2009r. o wszczęciu postępowania podatkowego w sprawie określenia zobowiązania w podatku od towarów i usług - podatnikowi, informując jednocześnie (zgodnie z art. 121 § 2 O.p.) o możliwości udziału w sprawie pełnomocnika po złożeniu organowi dokumentu pełnomocnictwa do akt sprawy. Pomimo tego pełnomocnictwo nie zostało złożone do akt sprawy.

Zdaniem Sądu ustanowienie pełnomocnika w postępowania kontrolnym nie może być jednocześnie uznawane za jego umocowanie także w postępowaniu podatkowym. Ma to swoje źródło w rozumienie granic i zakresu poszczególnych procedur, określonych w Ordynacji podatkowej, w tym przypadku postępowania kontrolnego (uregulowanego w dziale VI O.p - kontrola podatkowa) i postępowania podatkowego (dział IV O.p). Regulując w sposób odrębny procedury tych postępowań, obowiązki i uprawnienia organów i stron oraz wskazując zakres odesłań pozwalających na stosowanie instytucji procesowych z innego postępowania - ustawodawca jednoznacznie określił ich odrębność nie tylko co do celu, ale też co do zakresów tych postępowań i stosowanych w nich reguł - traktując je jako odrębne postępowania w sensie procesowym.

Za traktowaniem kontroli i postępowania podatkowego - jako odrębnych postępowań, przemawia chociażby odesłanie w art. 292 O.p. - wskazujące, w jakim zakresie można w postępowaniu kontrolnym stosować procedury z postępowania podatkowego (Dział IV). Także w doktrynie istnieje pogląd, że postępowanie podatkowe stanowi odrębną od kontroli podatkowej sferę działania, jego celem jest władcze orzekanie o obowiązkach lub uprawnieniach stron tegoż postępowania. (S. Babiarz, B. Dauter, B. Gruszczyński, R. Hauser, A. Kabat, M. Niezgódka - Medek Ordynacja podatkowa - Komentarz Wydawnictwo Prawnicze "LexisNexis" Warszawa 2005 s. 691). Z reguły postępowanie kontrolne poprzedza postępowanie podatkowe, choć nie jest wykluczone dokonywanie czynności kontrolnych w postępowaniu wymiarowym. Podobnie jak postępowanie kontrolne, również postępowanie podatkowe ma wyraźny moment wszczęcia i zakończenia, przy czym odmiennie niż w przypadku kontroli, postępowanie podatkowe może być wszczęte tak z urzędu, jak i na wniosek strony.

Z utrwalonego w tym zakresie stanowiska orzecznictwa, nie tylko sądów administracyjnych, lecz i większości poglądów przedstawianych w piśmiennictwie - udzielenie pełnomocnictwa jest czynnością jednostronną (Kodeks postępowania cywilnego - Komentarz T. I Wydawnictwo C.H. Beck Warszawa 1996 r. pod red. K. Piaseckiego str. 363), sam fakt, że pełnomocnik składa pełnomocnictwo i działa za stronę świadczy dostatecznie, że przyjął pełnomocnictwo (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 7.06.1949r. sygn. akt Kr C 241/49, PiP 1949 s. 150 i nast). Zakres pełnomocnictwa uzależniony jest zatem od woli podmiotu umocowującego pełnomocnika do działania w jego imieniu, woli tej nie może zmieniać pełnomocnik podejmując np. czynności wykraczające poza zakres umocowania ani tym bardziej osoby trzecie, w tym także organ prowadzący postępowanie, w ramach którego działa dany pełnomocnik. Stwierdzenie zatem, czy w sprawie istotnie działa pełnomocnik i jaki jest zakres czynności, które mogą być przezeń podejmowane należy do podstawowych zadań organu prowadzącego dane postępowanie. W przypadku zatem jakichkolwiek wątpliwości, zadaniem organu podatkowego jest ustalenie, czy w danej sprawie istotnie działa pełnomocnik ustanowiony zgodnie z wolą strony, co znajduje wyraz m.in. w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 kwietnia 1998 r. sygn. akt I SA 1044/96, w którym stwierdzono, że pełnomocnictwo w postępowaniu administracyjnym musi być udzielone wprost, a nie może być domniemane.

W świetle przytoczonych regulacji ujawnienie woli strony do działania za pośrednictwem pełnomocnika realizuje się poprzez złożenie przez pełnomocnika do akt sprawy dokumentu zawierającego umocowanie, określające jednocześnie jego zakres. Nie zwalnia to jednak organów podatkowych prowadzących dane postępowanie od obowiązku wyjaśnienia wszelkich ewentualnych wątpliwości związanych z faktem powołania pełnomocnika, albowiem zakresu pełnomocnictwa nie można przypuszczać, okoliczność ta winna być ustalona i to w sposób bezsporny. Organ podatkowy w postanowieniu z dnia 25 lutego 2009r. o wszczęciu postępowania podatkowego poinformował stronę o możliwości udziału w sprawie pełnomocnika po złożeniu pełnomocnictwa do akt sprawy.

Należy podzielić stanowisko organów podatkowych, co do zasadności włączenia do postępowania podatkowego materiałów dowodowych zebranych w postępowaniu karnym, w tym wyroku Sądu Okręgowego we W. [...] Wydział Karny z dnia 16 czerwca 2008 r. sygn. akt [...] ujawniających proceder w latach 2001 – 2005 członków zarządu Spółki, pracowników oraz podmiotów współpracujących uznanych za winnych popełnienia przestępstwa związanego z poświadczaniem nieprawdy w dokumentach dotyczących pozyskiwania nierzetelnych faktur VAT dokumentujących zakup paliwa, które to transakcje w rzeczywistości nie miały miejsca, a następnie ewidencjonowanie faktur w księgach rachunkowych wskutek czego podatnikowi przysługiwały odliczenia podatkowe w zakresie podatku VAT oraz podatku dochodowego, jak również spółka otrzymywała w wyniku opisanego działania zwrot nienależnego podatku VAT, w konsekwencji doprowadzając do zaksięgowania nierzetelnych faktur VAT w ilości 6.976 sztuk o wartości 8.130.735,48 zł. W powyższym wyroku wskazano też, że w okresie od 31 sierpnia 2004r. do 23 marca 2006r. poświadczono nieprawdę w trzynastu fakturach VAT na łączną kwotę 197.990,04 zł poprzez wykazanie wykonania na rzecz Spółki nie mających w rzeczywistości miejsca usług w postaci napraw samochodów, usług transportowych, jak również przewozu prasy i osób. Przeprowadzone postępowanie podatkowe przez organ podatkowy potwierdziło zawarte w wyroku Sądu Okręgowego [...] Wydział Karny z 16 czerwca 2008r. sygn akt [...] ustalenia, że faktury VAT nie dokumentują rzeczywistych zdarzeń gospodarczych.

Materiał dowodowy dokumentujący okoliczność ewidencjonowania w rejestrach zakupów fikcyjnych faktur na zakup paliwa zeznaniami członków zarządu i pracowników Spółki złożone przed Policją i Prokuratorem został włączony do materiału dowodowego postanowieniem z 3.04.2008r. nr [...].

Słusznie jako podstawę rozstrzygnięcia przywołano art. 86 ust. 1 ptu stanowiący, że w zakresie w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych podatnikowi, o którym mowa w art. 15 przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124 ustawy. Podkreślić przy tym należy, że wynikające z powołanego przepisu art.86 ust. 1 ptu prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przy nabyciu towarów i usług nie jest prawem bezwarunkowym. l tak w ust. 2 art. 86 ptu ustawodawca wskazał, iż kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku określonych w fakturach otrzymanych przez podatnika z tytułu nabycia towarów i usług. Wobec tego przypadku, gdy wystawiono faktury, faktury korygujące, lub dokumenty celne stwierdzające czynności, które nie zostały dokonane w części dotyczącej tych czynności - dokumenty te nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego, Z powołanych powyżej przepisów wyraźnie wynika, że prawo podatnika do obniżenia podatku należnego jest związane z nabyciem towarów lub usług na warunkach zgodnych z treścią faktury. Jeżeli zatem czynność wymieniona w fakturze nie została dokonana przez podmiot wskazany jako sprzedawca, to tym samym nie doszło do nabycia towaru lub usługi od tego podmiotu. Nie ulega zaś wątpliwości, że faktura stwierdzająca czynność, która nie została dokonana, nie może być wprowadzona do ewidencji zakupów Spółki, dokumentujące zatem zakup paliwa faktury, co do których transakcje w rzeczywistości nie miały miejsca, nie pozwalały na odliczenie podatku VAT i podatku dochodowego.

Przeprowadzone przez organ podatkowy postępowanie podatkowe potwierdziły ustalenia zawarte w wyroku Sądu Okręgowego [...] Wydział Karny z 16 czerwca 2008r., że faktury VAT dokumentujące sprzedaż paliwa przez spółkę "B" dla strony nie wystąpiła. Potwierdzeniem tego są zeznania 16 świadków - kierowców spółki, których dane i podpisy widniały na zakwestionowanych fakturach, jako osoby upoważnione do odbioru faktur. Z zeznań tych wynika, że osoby te nigdy nie tankowały na stacjach paliw należących do spółki "B" oraz, że podpisy widniejące na fakturach nie są ich własnoręcznymi podpisami; dane zamieszczone na fakturach dotyczące zakupu paliwa do pojedynczych samochodów, wymienionych z nr rejestracyjnego, w ilościach niejednokrotnie przekraczających pojemność zbiornika paliwa tankowanego samochodu przy jednokrotnym tankowaniu (od 50 do ponad 150 litrów paliwa: oleju napędowego, benzyny). Na znacznej większości faktur VAT występuje jednakowa cena paliwa dla całej ilości zakupionego paliwa. Z kolei brak jest informacji, że są to faktury zbiorcze określające transakcje kupna - sprzedaży za okres dłuższy niż 1 dzień) a data sprzedaży jest taka sama jak data wystawienia faktury. Do faktur na których jako wystawca figuruje "B" dołączone są każdorazowo informacje nazwane: "zestawienia okresowe tankowań za okres...", które informować mają o tym, że są to faktury zbiorcze (określające transakcje kupna – sprzedaży za okres dłuższy niż 1 dzień - są to okresy dwutygodniowe lub miesięczne). Zawierają również takie dane jak: data zakupu paliwa, ilość zakupionego paliwa, cena brutto za litr paliwa, wartość w złotych oraz podpis kupującego. Analiza danych zawartych na tych fakturach wskazuje, że w latach 2004-2005 ponad 30 samochodów dokonywało systematycznych, codziennych zakupów paliwa; część zakwestionowanych faktur VAT dokumentujących zakup paliwa, zawiera nr rejestracyjne samochodów, które nigdy nie znajdowały się w ruchu. Odnosi się to do samochodów zaewidencjonowanych przez Spółkę jako środki trwałe samochody marki "I" i "J", które jednak - z uwagi na stan techniczny - nie były wykorzystywane do działalności gospodarczej. Na samochody te pobierane były faktury na paliwo, które strona ujmowała w rozliczeniu podatku zaniżając w ten sposób wysokość podatku należnego.

Z tej racji należy podzielić stanowisko organów podatkowych, że zakup paliwa do pojedynczych, wymienionych z numeru rejestracyjnego samochodów w ilościach przekraczających pojemność zbiornika przy jednokrotnym tankowaniu jednoznacznie potwierdza fikcyjność zakupów, gdyż organ nie uzyskał wiarygodnych wyjaśnień dotyczących zakupu paliwa w ilości przekraczającej pojemność zbiornika.

Przeprowadzona przez organ podatkowy analiza zebranego materiału dowodowego pozwala uznać, że faktury zakupu paliwa na których podane są nazwiska pracowników Spółki, którzy nigdy nie tankowali paliwa na wykazanych w fakturach stacjach benzynowych, za nierzetelne i nie mogące stanowić podstawy do odliczenia wykazanego w nich podatku naliczonego, jako że nie dokumentują rzeczywistych zdarzeń gospodarczych i poświadczają nieprawdę, co do przedmiotu dostaw oraz co do kwot w nich wykazanych.

Okoliczność tę potwierdza analiza zeznań kierowców zatrudnionych w oddziałach Spółki położonych poza W., dokonujących częstych zakupów paliw płynnych na stacjach paliw znajdujących się we W., R., Ł., M., K., K. W., która prowadzi do następujących wniosków:

- żadna z ww. osób przesłuchanych w charakterze świadka nie dokonywała tankowań na stacjach paliw podanych na fakturach,

- faktury VAT wystawiane były na sprzedaż paliwa do konkretnego samochodu zarówno na olej napędowy jak i benzynę bezołowiową - co jednoznacznie wyklucza ich rzetelność,

- podpisy na fakturach nie były własnoręcznymi podpisami osób wskazanych do odbioru faktur,

- doręczyciele prasy (z nielicznymi wyjątkami) sami z własnych środków finansowych nabywali paliwo i nie rozliczali go fakturami z pracodawcą (spółką). Otrzymywali jedynie ekwiwalent pieniężny w postaci stałej comiesięcznej kwoty uzgodnionej ze Spółką w zależności od długości trasy jaka była im przypisana,

- kierowcy (doręczyciele prasy) mieli ściśle określoną trasę na której rozwozili prasę i przeważnie tankowali na "swojej" trasie. Po zakończonej pracy samochodem tym jechali do domu. W związku z tym codzienne tankowania tych kierowców (obsługujących np. Wa. i okolice) na stacjach paliw położonych na terenie D. S. jest niemożliwe.

Ponadto argumentem potwierdzającym dokonywanie przez stronę skarżącą pozornych zakupów w zakresie paliw płynnych są zeznania jej pracowników oraz członków zarządu złożone w postępowaniu karnym.

Należy również podzielić ustalenia organów podatkowych w sprawie faktur dokumentujących zakup paliwa wystawionych na samochody, które nie znajdowały się w ruchu, z uwagi na ich stan techniczny ("I","J"), a podatnik pomniejszał podatek należny o naliczony udokumentowany kwestionowanymi fakturami. Zebrany materiał dowodowy m.in. zeznań S. F. (protokół przesłuchania z 5.12.2006 r. i 15.07.2008r.), wskazuje, że A. F. chciał wprowadzić do firmy tzw. martwe samochody. Spółka A miała zakupić stare pojazdy, po to aby je zaewidencjonować w środkach trwałych Spółki, a następnie fikcyjnie kupować na numery rejestracyjne tych samochodów paliwo i wykazywać ten zakup w koszty działalności. E. W. zeznała w dniu 16.11.2006 r., że S. C. przynosił faktury na samochody "I", "J", które tak naprawdę nie jeździły w Spółce, ponieważ były uszkodzone albo kupione dla samych dokumentów.

Również D. Ł. do protokołu przesłuchania zeznała, że na stanie Spółki były pojazdy, które w rzeczywistości nie jeździły, ponieważ były uszkodzone, bądź nie miały ważnego przeglądu technicznego. Były to samochody dostawcze marki "I" i "J" zakupione przez Spółkę w latach 2001 - 2002 i od samego początku nie używane w transporcie, ponieważ posiadały zły stan techniczny. Świadek zeznała także, że do czasu ich zbycia w początkach 2005 r. Spółka wykazywała zakupy paliwa do tych samochodów. Okoliczności te potwierdziła w zeznaniu do protokołu przesłuchania z 14.07.2008 r. przed pracownikami D. Urzędu Skarbowego, i podała, że wiedzę o parku maszynowym Spółki zdobyła w ramach wykonywanej przez siebie pracy, związanej z całą problematyką ubezpieczeń samochodów, majątku i pracowników. Zeznała również, że samochody te były ubezpieczone w Towarzystwie Ubezpieczeniowym "K", przy czym część samochodów nie posiadała ważnych przeglądów technicznych i fakt ten był odnotowywany w polisie ubezpieczeniowej. Organ podatkowy nie dokonał oględzin wskazanych [...] sztuk pojazdów, gdyż zostały one sprzedane.

Przesłuchiwani w charakterze świadków pracownicy Spółki (doręczyciele prasy, pracownicy administracyjni, magazynierzy) - odnośnie korzystania z samochodów należących do Spółki marki "I" i "J" zeznali, że w okresie zatrudnienia nie jeździli samochodami wskazanych marek o podanych numerach rejestracyjnych oraz nie posiadają wiedzy na temat czy ktoś inny z pracowników nimi jeździł. Strona skarżąca nie podała osób, które jeździły przedmiotowymi samochodami oraz długości tras jakie obsługiwały te samochody. Spółka wyjaśniła: "Dane personalne osób, które wykorzystywały te samochody były nam potrzebne do bieżących rozliczeń okresowych i nie były po dokonaniu rozliczeń archiwizowane, poza tym kierowca nie był przypisany do danego pojazdu. Wielokrotnie się zdarzało, iż kierowca korzystał z kilku pojazdów w miesiącu (...), jak i z innych przyczyn w zależności od potrzeb Spółki." Powyższe wyjaśnienia strony skarżącej nie pokrywają się z zeznaniami pracowników - doręczycieli prasy, którzy zeznali, że mieli oni przydzielone najczęściej stałe trasy, które podlegały pewnym zmianom, ale nie były one zbyt duże i nie wpływały zasadniczo na ich długość. Poza tym w większości przypadków kierowcy byli przypisani do danego pojazdu, gdyż użytkowali samochody stanowiące ich własność.

Ponadto jak twierdzi część osób zatrudnionych w charakterze doręczycieli prasy skarżący dla potrzeb kontroli kosztów zużywanego paliwa przez kierowców, prowadził szczegółową ewidencję z podaniem długości tras, marki i numeru rejestracyjnego samochodu, który daną trasę obsługiwał oraz personaliów kierowcy. Większość kierowców płaciła za paliwo z własnych pieniędzy, a następnie otrzymywała ich zwrot w formie ryczałtu, wyliczonego jako ilość km (zgodnie z prowadzoną przez Spółkę ewidencją długości tras) x stawka za 1 km, przy czym jej wysokości nikt nie potrafił podać). Nie można podzielić twierdzenia strony, że nie posiadanie przez dany pojazd ważnego przeglądu technicznego nie oznacza, iż dany pojazd nie mógł się znajdować w ruchu, gdyż zebrany materiał dowodowy temu przeczy w ty również wyrok z dnia 16.06.2008r. Sądu Okręgowego we W. [...] Wydział Karny, w którym podano, że wszystkie faktury, na których jako wystawca figuruje "B" w S. poświadczają nieprawdę co faktur tankowania paliwa, z którego jednoznacznie wynika, iż faktury zakupu VAT, przedstawione w tabeli nr 33 zaskarżonej decyzji wystawione dla Spółki w 2005r. dokumentują transakcje sprzedaży paliwa, które nie zostały faktycznie zrealizowane.

Odnośnie naruszenia art. 71 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. - Prawo o ruchu drogowym( Dz. U. . z 2005r. t. j. nr 108, poz. 908) oraz art. 66 tej ustawy, poprzez przyjęcie, że samochód nieposiadający ważnego badania technicznego nie może znajdować się w ruchu, zauważyć należy, iż brak badania technicznego nie był jedyną przyczyną uznania go za pojazd nie znajdujący się w ruchu w świetle powyższych wyjaśnień.

Bezpodstawnie strona podniosła zarzut naruszenia art. 129 w związku z art. 293 § 1 § 2 pkt 3 oraz art. 180 § 1 O.p. poprzez okazywanie materiału dowodowego świadkom, tj. osobom trzecim, niebędącym stroną postępowania prowadzonego przez Naczelnika Urzędu Skarbowego, a także art. 293 § 1 w zw. z art. 293 § 2 pkt 3 O.p. polegające na ujawnieniu danych zawartych w fakturach, a objętych tajemnicą skarbową, co w rezultacie spowodowało pozyskanie dowodów z przesłuchania tych świadków w sposób nielegalny. Ustosunkowując się do tego zarzutu należy podzielić argumentację organu odwoławczego, że organy podatkowe zobowiązane są do podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy (art. 122 O.p.) oraz zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy (art. 187 § 1 O.p.). Okoliczności sprawy wymagały okazywanie podczas prowadzonego postępowania faktur świadkom, których nazwisko widniało na fakturze. W ocenie Sądu nie jest naruszeniem tajemnicy skarbowej potwierdzenie przez świadków autentyczności ich podpisów na fakturze. Okoliczności te były istotne dla rozstrzygnięcia sprawy a ich ustalenie nie mogło się odbyć w inny sposób niż poprzez okazanie osobom przesłuchiwanym konkretnych faktur ujętych w księgach rachunkowych podatnika, na których widniały imiona i nazwiska przesłuchiwanych świadków jako osób uprawnionych do odbioru i podpisu faktur VAT oraz zawierających podpisy mające uchodzić za podpisy tych osób. We wszystkich przypadkach ustalono, że faktury te zostały sfałszowane, co miało znaczenia dla ustalenia stanu faktycznego sprawy.

Odnosząc się do zarzutu strony, że materiały dowodowe zebrane w postępowaniu karnym nie stanowią podstawy do dokonywania precyzyjnych ustaleń w postępowaniu podatkowym, należy wskazać, że organy podatkowe prawidłowo uznały za ważny dowód w sprawie - wyrok Sądu Okręgowego we W. [...] Wydział Karny z 16 czerwca 2008r. sygn. akt [...] i ustalenia w nim zawarte przyporządkowały do zakresu postępowania podatkowego. Wobec tego stosownie do art. 11 p.p.s.a., który stanowi, że ustalenia wydanego w postępowaniu karnym prawomocnego wyroku skazującego co do popełnienia przestępstwa wiążą sąd administracyjny, działanie organów podatkowych należy uznać jako uprawnione.

Sąd podzielił stanowisko organów podatkowych, że dokonana ocena stanu faktycznego sprawy znajduje potwierdzenie w zebranym materiale dowodowym zgodnie z zasadami wyrażonymi w art. 122 i art. 187 O.p. Została ona w sposób spójny, logiczny i zgodny z wiedzą z zakresu działalności gospodarczej wywiedziona w uzasadnieniu decyzji organów obu instancji. Dokonana ocena mieści się również w granicach swobodnej oceny dowodów, do której organy mają prawo w oparciu o treść art. 191 O.p.

Niezasadny jest zarzut Spółki, naruszenia art. 210 § 4 O.p., ponieważ zaskarżona decyzja zawiera w szczególności wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, którym dał wiarę, oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności, uzasadnienie prawne zaś zawiera wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa.

Mając na uwadze powyższe ustalenia i wnioski należy stwierdzić, iż brak jest ustawowych przesłanek do uwzględnienia skargi.

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.), Sąd orzekł jak w sentencji.