Postanowienie WSA w Gliwicach, sygn. akt III SA/Gl 359/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2010-08-13 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Wstrzymano wykonanie zaskarżonego aktu
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3 i 5
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Golat po rozpoznaniu w dniu 13 sierpnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T.U. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia[...] nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług w zakresie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji postanawia: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

Pismem datowanym na dzień [...] T.U. zaskarżył decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług.

W skardze w wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

Podniósł, że jest osobą schorowaną i pozostającą bez środków do życia, podobanie jak J.U. Zaznaczył, że jest ona zarejestrowana w Powiatowym Urzędzie pracy jako osoba bezrobotna bez prawa do zasiłku i leczy się psychiatrycznie. Skarżący zaznaczył, że z uwagi na ciężkie schorzenie [...] pracuje on jedynie na ¼ etatu, z wynagrodzeniem [...] zł miesięcznie brutto oraz otrzymuje rentę w wysokości [...] zł.

Organ odwoławczy dnia [...] wydał postanowienie nr [...] odmawiające wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W pierwszej kolejności należy stwierdzić, że podstawą prawną rozpoznania wskazanego wniosku jest przepis art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - zwanej dalej P.p.s.a.), stanowiący że wniesienie skargi do Sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Zaskarżona decyzja jest zatem wykonalna i mimo zaskarżenia do sądu może stać się przedmiotem postępowania egzekucyjnego. Jednakże w myśl art. 61 § 3 tej ustawy, gdy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, Sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie tego aktu lub czynności w całości lub w części, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.

Regulacja prawna wskazanego przepisu prowadzi do wniosku, iż wniesienie skargi nie pociąga za sobą skutku suspensywności i wstrzymanie wykonania przez Sąd zaskarżonego aktu zależy od oceny Sądu, czy istnieją przesłanki uzasadniające takie rozstrzygnięcie.

Zauważyć ponadto należy, że adresatem wskazanej normy prawnej jest Sąd, który rozważa kwestię wstrzymania lub odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji po złożeniu wniosku przez stronę. Rozstrzygając więc w oparciu o art. 61 § 3 P.p.s.a. Sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych. Ustawa wymienia w tym przepisie dwie przesłanki: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zgodnie z poglądami doktryny i orzecznictwa przy rozpoznawaniu przesłanki niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody należy w szczególności przyjąć, że chodzi o taką szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowania, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Okolicznościami uznawanymi w orzecznictwie za wysoce szkodliwe i zarazem trudne do odwrócenia w ujęciu art. 61 § 3 P.p.s.a. są m.in.: poniesienie straty na życiu lub zdrowiu oraz pozbawienie wnioskodawcy jedynego źródła utrzymania (por. post. NSA z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04, Lex nr 281811; post. NSA z dnia 18 czerwca 2004 r., sygn. akt FZ 136/04, niepubl.).

Warunkiem wydania przez Sąd postanowienia o wstrzymaniu aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie wystarczy więc samo powtórzenie treści przepisu. Uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione (Komentarz do art. 61 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze, 2005 r.). Jednakowoż w orzecznictwie podkreśla się, że zasada powyższa obowiązuje jedynie w zakresie wszczęcia postępowania sądowego w sprawie wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, natomiast sąd ma obowiązek uwzględnić z urzędu, a więc bez wniosku strony, okoliczności decydujące o wstrzymaniu bądź odmowie wstrzymania wykonania aktu lub czynności zaskarżonych do sądu (por. postanowienie NSA z dnia 25 listopada 2008 r. o sygn. II FSK 1072/07; niepubl.).

Odnosząc się do wskazanych w uzasadnieniu wniosku okoliczności, mających, zdaniem skarżącego uzasadniać wstrzymanie zaskarżonej decyzji, przede wszystkim nie sposób nie zauważyć, iż strona skarżąca jak sama przyznaje w skardze, osiąga bieżące wprawdzie, ale bardzo niskie dochody. Strona skarżąca wskazała na trudną sytuację materialną, spowodowaną brakiem możliwości podniesienia dochodów z uwagi na chorobę. Skarżący zaznaczył bowiem, że z uwagi na ciężkie schorzenie [...] pracuje on jedynie na ¼ etatu , z wynagrodzeniem [...] zł miesięcznie brutto oraz otrzymuje rentę w wysokości [...] zł.

Dnia 10 maja 2010 r. Referendarz Sądowy wydał postanowienie, w którym zwolnił stronę skarżącą z obowiązku uiszczana kosztów sądowych oraz ustanowił dla strony doradcę podatkowego z urzędu.

Podkreślić w związku z powyższym należy, że Sąd nie utożsamia przesłanek warunkujących przyznanie prawa pomocy z tymi, określonymi w art. 61 § 3 P.p.s.a. (co byłoby niewłaściwe - por. post. NSA z dnia 26 kwietnia 2004 r., sygn. akt FZ 38/04, niepubl.). Chodzi tu natomiast w istocie o konsekwencje faktu nieposiadania dostatecznych środków na bieżące utrzymanie, a mianowicie o taką sytuację, gdy stały brak środków koniecznych do utrzymania skarżącej (na skutek prowadzenia z nich egzekucji administracyjnej) może skutkować pozbawieniem jej środków do życia lub pogorszeniem jej stanu zdrowia (por. postanowienie NSA z 19 grudnia 2008 r. sygn. akt II FSK 2072/08, niepublik.).

Wprawdzie świadczenie pieniężne, wokół spełnienia którego toczy się spór w niniejszej sprawie jest z natury rzeczy świadczeniem odwracalnym, jednakże rozważając skutki zapłaty należności, należało mieć na uwadze jej wysokość, która w rozpoznawanej sprawie jest znaczna. Wynosi ona bowiem [...] zł. Potencjalna egzekucja należności podatkowej w sytuacji materialnej strony skarżącej, mogłaby doprowadzić do następstw trudnych do odwrócenia. Za powyższym wnioskiem przemawia również ilość decyzji zaskarżonych przez skarżącego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach i kwoty zobowiązań podatkowych z nich wynikających (sprawy od sygn. akt III SA/GI 350 do III SA/GI 360).

Reasumując Sąd uznaje, iż realizacja zaskarżonej decyzji w kontekście stwierdzonych okoliczności faktycznych mogłaby spowodować poważne konsekwencje finansowe w majątku strony, a tym samym mogła być uznana za okoliczność powodującą powstanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Jednocześnie Sąd wyjaśnia, że niniejsze postanowienie nie jest równoznaczne z oceną prawną zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w K., nie przesądza zatem ani o jej prawidłowości, ani o jej nieprawidłowości. Po pierwsze bowiem postępowanie w sprawie wstrzymania wykonania dotyczy wyłącznie kwestii wpadkowej, jaką stanowi wstrzymanie wykonania, po drugie inne są przesłanki wstrzymania wykonana oraz rozstrzygnięcia w sprawie zaskarżonej decyzji.

Z powyższych względów, na podstawie art. 61 § 3 i 5 P.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji.