Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 506/18
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2019-05-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 135n ust. 4 pkt 2
journal: Dz.U. 2016 poz 1782
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Monika Nowicka Sędziowie: Sędzia NSA Przemysław Szustakiewicz (spr.) Sędzia del. WSA Jolanta Górska Protokolant: starszy asystent sędziego Marta Sikorska po rozpoznaniu w dniu 9 maja 2019 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 9 listopada 2017 r. sygn. akt II SA/Sz 1086/17 w sprawie ze skargi J.W. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary dyscyplinarnej nagany 1. uchyla zaskarżony wyrok i oddala skargę; 2. odstępuje od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z dnia 9 listopada 2017 r., po rozpoznaniu skargi J. W., uchylił orzeczenie Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...] oraz poprzedzające je orzeczenie Komendanta Miejskiego Policji w [...] z dnia [...] maja 2017 r., nr [...] o ukaraniu J. W. karą dyscyplinarną nagany. W uzasadnieniu wskazano na następujący stan faktyczny i prawny sprawy:

Komendant Miejski Policji w [...] orzeczeniem nr [...] z dnia [...] grudnia 2016 r., wydanym na podstawie art. 133 ust. 1 i art. 135j ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2016 r., poz. 1782 ze zm. – dalej jako "ustawa o Policji"), uznał J. W. winnym popełnienia zarzucanego mu przewinienia dyscyplinarnego polegającego na tym, że w dniu [...] sierpnia 2016 r. wykonując czynności służbowe na Stanowisku Kierowania Komendy Miejskiej Policji w [...], przyjmując telefoniczne zgłoszenie o znajdującej się na jezdni ul. [...] w [...] i powodującej zagrożenie w ruchu drogowym mewie, poinformował zgłaszającą zdarzenie, że nie może udzielić pomocy w tej sprawie i nie zawiadomił o zaistniałym zdarzeniu pracowników Towarzystwa Opieki nad Zwierzętami w [...] – i odstąpił od wymierzenia mu kary.

Komendant Wojewódzki Policji w [...], po rozpoznaniu odwołania policjanta, orzeczeniem nr [...] z dnia [...] stycznia 2017 r., uchylił zaskarżoną decyzję z dnia [...] grudnia 2015 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Organ odwoławczy wyjaśnił, że rzecznik dyscyplinarny prowadząc postępowanie dowodowe winien korzystać przede wszystkim z dowodów bezpośrednich i w odpowiedni sposób je dokumentować. Zdaniem Komendanta Wojewódzkiego Policji, organ I instancji po ponownym zgromadzeniu dowodów i ustaleniu stanu faktycznego sprawy winien dokonać analizy obowiązujących w tym przedmiocie przepisów celem stwierdzenia, czy nie zachodzą okoliczności określone w art. 135e ust. 10 ustawy o Policji, zgodnie z którym, jeżeli zebrany materiał dowodowy to uzasadnia, przełożony dyscyplinarny wydaje postanowienie o zmianie lub uzupełnieniu zarzutów. Organ odwoławczy zauważył ponadto, że Komendant Miejski Policji w [...] odstępując od ukarania policjanta nie uwzględnił orzeczenia Komendanta Miejskiego Policji w [...] z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...] o wymierzeniu wskazanemu policjantowi kary dyscyplinarnej nagany.

Po ponownym rozpoznaniu sprawy, Komendant Miejski Policji w [...] orzeczeniem z dnia [...] maja 2017 r., nr [...], wydanym na podstawie art. 133 ust. 1 i art. 135j ust. 1 pkt 3 ustawy o Policji w postępowaniu dyscyplinarnym przeciwko J. W. obwinionemu o to, że:

1. w dniu 21 sierpnia 2016 r., wykonując czynności służbowe na Stanowisku Kierowania Komendy Miejskiej Policji w [...], po przyjęciu od B. B. informacji o znajdującej się przy jezdni ul. [...] w [...] i mogącej spowodować zagrożenie w ruchu drogowym rannej mewie, nie zainicjował działań służb będących w dyspozycji dyżurnego KMP w [...] oraz nie poinformował o zaistniałym wydarzeniu dyżurnego KMP w [...], czym naruszył dyscyplinę służbową w sposób określony w art. 132 ust. 3 pkt 2 ustawy o Policji w zw. z § 9 ust. 1 pkt 2 i 6 zarządzenia nr 1173 Komendanta Głównego Policji z dnia 10 listopada 2004 r. w sprawie organizacji służby dyżurnej w jednostkach organizacyjnych Policji,

2. w dniu 21 sierpnia 2016 r., wykonując czynności służbowe na Stanowisku Kierowania Komendy Miejskiej Policji w [...], nie odnotował w Systemie Wspomagania Dowodzenia przyjęcia od B. B. informacji o znajdującej się przy jezdni ul. [...] w [...] i mogącej spowodować zagrożenie w ruchu drogowym rannej mewie, czym naruszył dyscyplinę służbową w sposób określony w art. 132 ust. 3 pkt 2 ustawy o Policji w zw. z § 11 ust. 1 zarządzenia z dnia 10 listopada 2004 r.,

3. w dniu 21 sierpnia 2016 r., wykonując czynności służbowe na Stanowisku Kierowania Komendy Miejskiej Policji w [...], przyjmując ustne zgłoszenie o znajdującej się przy jezdni ul. [...] w [...] i mogącej spowodować zagrożenie w ruchu drogowym rannej mewie, nie podjął czynności w celu ustalenia danych osoby zgłaszającej oraz nie poinformował zgłaszającej o przewidywanych działaniach w związku z otrzymanym zgłoszeniem, czym naruszył dyscyplinę służbową w sposób określony w art. 132 ust. 3 pkt 2 ustawy o Policji w zw. z § 1 ust. 1 lit. c i ust. 2 załącznika nr 2 do zarządzenia z dnia 10 listopada 2004 r.,

4. w dniu 21 sierpnia 2016 r., wykonując czynności służbowe na Stanowisku Kierowania Komendy Miejskiej Policji w [...], przyjmując ustne zgłoszenie o znajdującej się przy jezdni ul. [...] w [...] i mogącej spowodować zagrożenie w ruchu drogowym rannej mewie, nie zawiadomił o zaistniałym wydarzeniu pracowników Towarzystwa Opieki nad Zwierzętami w [...], realizujących zadania w zakresie zabezpieczania rannych zwierząt na terenie [...], czym naruszył dyscyplinę służbową w sposób określony w art. 132 ust. 3 pkt 2 ustawy o Policji w zw. z § 3 ust. 2 pkt 5 załącznika nr 2 do zarządzenia z dnia 10 listopada 2004 r.,

uznał wymienionego winnym popełnienia zarzucanych mu przewinień dyscyplinarnych w sposób określony w pkt 1 – 4 oraz na podstawie art. 135j ust. 1 pkt 3 i art. 134 pkt 1 ustawy o Policji wymierzył karę nagany.

W ocenie organu materiał dowodowy zgromadzony w postępowaniu dyscyplinarnym w sposób niebudzący wątpliwości potwierdził, że J. W. dopuścił się przewinień dyscyplinarnych w sposób określony w postanowieniu Komendanta Miejskiego Policji w [...] z dnia [...] marca 2017 r. o zmianie zarzutów. W toku przeprowadzonego postępowania dyscyplinarnego ustalono, że w dniu [...] listopada 2016 r., po przeprowadzeniu przeciwko wymienionemu innego postępowania dyscyplinarnego, Komendant Miejski Policji w [...] wydał orzeczenie nr [...], w którym funkcjonariusz uznany został winnym popełnienia przewinienia dyscyplinarnego w sposób określony w art. 132 ust. 3 pkt 2 ustawy o Policji w zw. z § 11 ust. 1 i 3 zarządzenia Komendanta Wojewódzkiego Policji nr 130 z dnia 7 sierpnia 2012 r. w sprawie metod i form wykonywania zadań w pomieszczeniu dla osób zatrzymanych lub doprowadzonych w celu wytrzeźwienia i ukarany karą nagany. Orzeczenie uprawomocniło się z dniem 17 listopada 2016 r. Zgodnie z art. 135 q ust. 2 pkt 1 ustawy o Policji orzeczona kara nagany ulegnie zatarciu po upływie 6 miesięcy od dnia uprawomocnienia się wspomnianego orzeczenia, tj. w dniu 17 maja 2017 r. Czynniki mające wpływ na wymiar kary w postępowaniu dyscyplinarnym określone zostały w art. 134 h ustawy o Policji. Biorąc pod uwagę okoliczności popełnienia przewinień dyscyplinarnych przez obwinionego, a w szczególności rodzaj i stopień naruszenia obowiązków służbowych, dotychczasowy przebieg służby, w tym karalność dyscyplinarną, organ I instancji uznał, że wymierzenie kary nagany będzie współmierne do popełnionych zarzucanych mu czynów oraz stopnia zawinienia.

Od powyższego orzeczenia J. W. złożył odwołanie do Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...].

Komendant Wojewódzki Policji w [...] orzeczeniem nr [...] z dnia [...] lipca 2017 r., działając na podstawie art. 133 ust. 8 pkt 1 i art. 135 n ust. 4 pkt 2 ustawy o Policji, utrzymał w mocy orzeczenie z dnia [...] maja 2017 r. w zakresie uznania J. W. za winnego naruszenia dyscypliny służbowej w sposób określony w punktach 1, 2 i 3 oraz w zakresie wymierzenia kary dyscyplinarnej nagany, natomiast uchylił to orzeczenie i uniewinnił J. W. w zakresie naruszenia dyscypliny służbowej w sposób opisany w punkcie 4. Zdaniem organu odwoławczego, na podstawie zebranego materiału dowodowego, należy stwierdzić, że J. W. w dniu 21 sierpnia 2016 r., wykonując czynności służbowe na Stanowisku Kierowania Komendy Miejskiej Policji w [...], po powzięciu od B. B. informacji o znajdującej się przy jezdni, mogącej spowodować zagrożenie w ruchu drogowym, rannej mewie nie zainicjował działań służb będących w dyspozycji dyżurnego KMP w [...] oraz nie poinformował go o zaistniałym zdarzeniu. Wymieniony funkcjonariusz nie podjął żadnych czynności. W trakcie rozmowy zgłaszająca nie podała nazwy ulicy, przy której znalazła ranną mewę, zaś funkcjonariusz nie dopytywał się na czym oparła ona swoje przekonanie, że ranny ptak może spowodować zagrożenie w ruchu drogowym. Założył bowiem z góry, że zgłoszenie nie wymaga interwencji Policji. Droga, przy której znajdowała się ranna mewa to droga krajowa nr [...] prowadząca od granicy z Niemcami w K. do L. Jest to połączenie obsługujące ruch osobowo – towarowy między dwoma najważniejszymi ośrodkami miejskimi w północnej Polsce. Zdaniem Komendanta, nie sposób oprzeć się wrażeniu, że czym innym jest ujawnienie rannej mewy przy takiej ulicy, a czym innym odnalezienie rannego ptaka przy jednej z dróg osiedlowych. Organ nie zgodził się z zaprezentowaną przez obwinionego linią obrony, która stanowi, że zgłoszenie B. B. nie było wydarzeniem w myśl definicji przyjętej w zarządzeniu nr 1173 Komendanta Głównego Policji, która jako wydarzenie określa przestępstwo, wykroczenie, zagrożenie lub inny fakt istotny dla stanu bezpieczeństwa i porządku publicznego, który nie musi mieć znamion czynu zabronionego. Obiektywnie rzecz biorąc ranny ptak znajdujący się na poboczu ruchliwej ulicy, który macha skrzydłami, miota się i jest zdenerwowany wypełnia znamiona definicji wydarzenia, gdyż w ocenie organu odwoławczego jest to istotny dla stanu bezpieczeństwa i porządku publicznego fakt. Wina obwinionego w zakresie zarzutu opisanego w punkcie 1, zdaniem Komendanta, nie budzi wątpliwości. Podobnie, wątpliwości nie budzi także jego wina w zakresie zarzutu opisanego w punkcie 2 czyli, że nie dokonał wpisu dotyczącego zgłoszenia w Systemie Wspomagania Dowodzenia Stanowiska Kierowania Komendy Miejskiej Policji w [...]. Obowiązek taki wynika bowiem z § 11 ust. 1 zarządzenia Komendanta Głównego Policji. Z zabezpieczonej rozmowy telefonicznej pomiędzy zgłaszającą, a obwinionym wynika, że (pomimo obowiązku wynikającego z § 1 ust. 1 lit. c i ust. 2 załącznika nr 2 do zarządzenia nr 1173) nie ustalił także danych osobowych zgłaszającej, ani nie poinformował jej o przewidzianych działaniach Policji. Organ odwoławczy uznał jednocześnie, że nie sposób skarżącemu przypisać winy w zakresie zarzutu opisanego w pkt 4. Z pisma z Urzędu Miejskiego w [...] z dnia [...] marca 2017 r. wynika, że 21 sierpnia 2016 r. jedynym podmiotem zobowiązanym do zabezpieczenia rannego dzikiego zwierzęcia znajdującego się na terenie miasta [...], po otrzymaniu zgłoszenia było Towarzystwo Opieki nad Zwierzętami Oddział w [...], jednakże w aktach sprawy brak jest potwierdzenia, że skarżący został zapoznany w jakikolwiek sposób z treścią tej umowy bądź algorytmem postępowania z rannymi bądź dzikimi zwierzętami ujawnionymi na terenie Gminy Miasto [...].

Odnosząc się do zarzutu niezgodnego z prawem orzeczenia wyżej kary niż wymierzona pierwotnie, Komendant uznał, że jest on bezpodstawny. Skierowanie sprawy do ponownego rozpatrzenia niejako nakłada na organ I instancji obowiązek ponownego jej przeanalizowania i uzupełnienia materiału dowodowego, jeżeli zachodzi taka potrzeba. W powyższym przypadku materiał dowodowy został uzupełniony co skutkowało wydaniem przez Komendanta Miejskiego Policji w [...] postanowienia o uzupełnieniu J. W. zarzutów. Ponadto, w momencie orzekania w niniejszej sprawie skarżący miał już orzeczoną inną karę dyscyplinarną nagany za naruszenie dyscypliny służbowej, do którego doszło w dniu 8 września 2016 r., czyli niespełna miesiąc po zdarzeniu będącym przedmiotem niniejszego postępowania dyscyplinarnego. W takim wypadku orzeczenie wobec niego najniższej kary dyscyplinarnej jaką jest nagana, w ocenie organu odwoławczego, jest właściwe i w dostateczny sposób zostało przez przełożonego dyscyplinarnego uzasadnione w orzeczeniu z dnia [...] maja 2017 r.

Skargę na powyższe orzeczenie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie wniósł J. W.

W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji w [...], wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w treści zaskarżonego orzeczenia.

Powołanym na wstępie wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm. – dalej jako "P.p.s.a.") uznał, że skarga jest zasadna.

W motywach rozstrzygnięcia Sąd podniósł, że zaskarżone orzeczenie z dnia [...] lipca 2016 r. oraz poprzedzające je orzeczenie z dnia [...] maja 2017 r. zapadły po wcześniejszym uchyleniu - orzeczeniem z dnia [...] stycznia 2017 r. – rozstrzygnięcia Komendanta Miejskiego Policji w [...] z dnia [...] grudnia 2016 r., w którym uznał on J. W. za winnego popełnienia przewinienia polegającego na tym, że w dniu 21 sierpnia 2016 r. wykonując czynności służbowe na Stanowisku Kierowania Komendy Miejskiej Policji w [...], przyjmując telefonicznie zgłoszenie o znajdującej się na jezdni ul. [...] w [...] i powodującej zagrożenie w ruchu drogowym mewie, poinformował zgłaszającą B. B., że nie może udzielić pomocy w tej sprawie i nie zawiadomił o zaistniałym zdarzeniu pracowników Towarzystwa Opieki nad Zwierzętami w [...]. Stwierdzając, że wymieniony funkcjonariusz czynem tym naruszył dyscyplinę służbową w sposób określony w art. 132 ust. 3 pkt 2 ustawy o Policji w zw. z § 5 ust. 1 pkt 1 i § 6 ust. 1 zarządzenia nr 1173 Komendanta Głównego Policji z dnia 10 listopada 2004 r. w sprawie organizacji służby dyżurnej w jednostkach organizacyjnych Policji, Komendant Miejski Policji w [...] na podstawie art. 135j ust. 1 pkt 2 ustawy o Policji odstąpił od wymierzenia mu kary.

Po rozpoznaniu wniesionego przez J. W. odwołania od tego orzeczenia Komendant Wojewódzki Policji w [...] uchylił je i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Organ odwoławczy uznał za niedopuszczalne tworzenie notatki służbowej z dnia 4 listopada 2016 r. "z wykorzystania notatki sporządzonej w toku postępowania wyjaśniającego", a dotyczącej treści rozmowy telefonicznej prowadzonej w dniu zdarzenia przez J. W. Stwierdził ponadto, że zamiast notatki dotyczącej ustaleń w Systemie Wspomagania Dowodzenia należało dołączyć do sprawy odpowiedni wydruk SWD. Zdaniem organu odwoławczego w ustalonym dotąd stanie faktycznym sprawy winny mieć zastosowanie m.in.:

• § 9 ust. 1 pkt 1, 2 i 6 zarządzenia, który stanowi, że realizacja zadania określonego w § 5 ust. 1 pkt 1 następuje poprzez bieżące przyjmowanie zgłoszeń o wydarzeniach oraz informacji uzupełniających, niezwłoczne inicjowanie działań po przyjęciu zgłoszenia lub informacji o wydarzeniu oraz zapewnienie właściwego obiegu informacji o zaistniałym wydarzeniu,

• § 11 ust. 1 zarządzenia, który stanowi, że realizacja zadań wymienionych w § 5 wymaga bieżącego dokumentowania wykonanych czynności, podjętych decyzji, wydanych i otrzymanych poleceń,

• § 1 ust. 1 lit. c załącznika nr 2 "Zasady postępowania służby dyżurnej w związku z przyjęciem zgłoszenia o wydarzeniu" do zarządzenia, który stanowi, że przyjmując ustne zgłoszenie o wydarzeniu, poprzez zadawanie pytań należy dążyć do ustalenia danych osoby zgłaszającej,

• § 1 ust. 2 wspomnianego wyżej załącznika, zgodnie z którym osobę zgłaszającą informuje się w niezbędnym zakresie o przewidywanych działaniach policyjnych oraz w razie potrzeby udziela się wskazówek, co do dalszego postępowania w związku ze zdarzeniem,

• § 1 ust. 3 ww. załącznika, w myśl którego obsada SK przyjmując telefoniczne zgłoszenie zobowiązana jest przedstawić się podając stanowisko i nazwę jednostki Policji a na żądanie telefonującego podać stopień, imię i nazwisko,

• § 3 ust. 2 pkt 5 ww. załącznika, który stanowi, że w zależności od rodzaju wydarzenia, o którym mowa w ust. 1, dyżurny zawiadamia podmioty zobowiązane lub uprawnione na podstawie odrębnych przepisów do udziału w czynnościach związanych z wydarzeniem.

Zdaniem Komendanta Wojewódzkiego Policji, organ I instancji po ponownym zgromadzeniu dowodów i ustaleniu stanu faktycznego sprawy winien dokonać analizy obowiązujących w tym przedmiocie przepisów celem stwierdzenia, czy nie zachodzą okoliczności określone w art. 135e ust. 10 ustawy o Policji, zgodnie z którym, jeżeli zebrany materiał dowodowy to uzasadnia, przełożony dyscyplinarny wydaje postanowienie o zmianie lub uzupełnieniu zarzutów. Organ odwoławczy zauważył, że zgodnie z art. 135j ust. 5 ustawy o Policji przełożony dyscyplinarny może odstąpić od ukarania, jeżeli stopień winy lub stopień szkodliwości przewinienia dyscyplinarnego dla służby nie jest znaczny, a właściwości i warunki osobiste policjanta oraz dotychczasowy przebieg służby uzasadniają przypuszczenie, że pomimo odstąpienia od ukarania będzie on przestrzegał dyscypliny służbowej oraz zasad etyki zawodowej. W jego ocenie, uzasadniając swoją decyzję co do odstąpienia od ukarania J. W. przełożony dyscyplinarny nie odniósł się do wszystkich wskazanych wyżej czynników umożliwiających zastosowanie instytucji odstąpienia od ukarania. Komendant zaznaczył, że wydając w dniu [...] listopada 2016 r. orzeczenie nr [...] Komendant Miejski Policji w [...] wymierzył wskazanemu policjantowi karę dyscyplinarną nagany.

Kierując się wskazaniami zawartymi w powyższym rozstrzygnięciu po ponownym rozpoznaniu sprawy, Komendant Miejski Policji w [...] zarzucił J. W. zamiast jednego przewinienia określonego w art. 132 ust. 3 pkt 2 ustawy o Policji w zw. z § 5 ust. 1 pkt 1 i § 6 ust. 1 zarządzenia nr 1173 Komendanta Głównego Policji z dnia 10 listopada 2004 r. w sprawie organizacji służby dyżurnej w jednostkach organizacyjnych Policji, cztery przewinienia polegające na tym, że w dniu 21 sierpnia 2016 r., wykonując czynności służbowe na Stanowisku Kierowania Komendy Miejskiej Policji w [...], po przyjęciu od B. B. informacji o znajdującej się przy jezdni ul. [...] w [...] i mogącej spowodować zagrożenie w ruchu drogowym rannej mewie:

1. nie zainicjował działań służb będących w dyspozycji dyżurnego KMP w [...] oraz nie poinformował o zaistniałym wydarzeniu dyżurnego KMP w [...], czym naruszył dyscyplinę służbową w sposób określony w art. 132 ust. 3 pkt 2 ustawy o Policji w zw. z § 9 ust. 1 pkt 2 i 6 zarządzenia nr 1173 Komendanta Głównego Policji z dnia 10 listopada 2004 r. w sprawie organizacji służby dyżurnej w jednostkach organizacyjnych Policji,

2. nie odnotował w Systemie Wspomagania Dowodzenia przyjęcia od B. B. opisanej wyżej informacji, czym naruszył dyscyplinę służbową w sposób określony w art. 132 ust. 3 pkt 2 ustawy o Policji w zw. z § 11 ust. 1 zarządzenia z dnia 10 listopada 2004 r.,

3. nie podjął czynności w celu ustalenia danych osoby zgłaszającej oraz nie poinformował zgłaszającej o przewidywanych działaniach w związku z otrzymanym zgłoszeniem, czym naruszył dyscyplinę służbową w sposób określony w art. 132 ust. 3 pkt 2 ustawy o Policji w zw. z § 1 ust. 1 lit. c i ust. 2 załącznika nr 2 do zarządzenia z dnia 10 listopada 2004 r.,

4. nie zawiadomił o zaistniałym wydarzeniu pracowników Towarzystwa Opieki nad Zwierzętami w [...], realizujących zadania w zakresie zabezpieczania rannych zwierząt na terenie K., czym naruszył dyscyplinę służbową w sposób określony w art. 132 ust. 3 pkt 2 ustawy o Policji w zw. z § 3 ust. 2 pkt 5 załącznika nr 2 do zarządzenia z dnia 10 listopada 2004 r.

Za opisane wyżej przewinienia Komendant Miejski Policji w [...] wymierzył skarżącemu karę nagany. Zdaniem WSA w Szczecinie, w sprawie doszło w tym wypadku do naruszenia wynikającego z art. 135 n ust. 6 ustawy o Policji przepisu zakazu reformationis in peius. Z treści orzeczenia Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] jednoznacznie wynika, że organ I instancji powinien (zdaniem Komendanta Wojewódzkiego) postawić mu dodatkowe zarzuty, jak również wziąć pod uwagę okoliczność, że wymieniony został ukarany (w innym postępowaniu dyscyplinarnym) orzeczeniem z dnia [...] listopada 2016 r. karą nagany, co może przemawiać przeciwko odstąpieniu od wymierzenia obwinionemu kary. O ile można zgodzić się z poglądem, że w wyniku prawidłowo poczynionych przez organ I instancji ustaleń (po uchyleniu wcześniejszego orzeczenia) może okazać się, że przebieg zdarzenia (bądź zdarzeń) był inny niż początkowo ustalony, wobec czego niezbędne jest postawienie obwinionemu innych zarzutów niż te wcześniej sformułowane, o tyle, nie ulega wątpliwości, że w niniejszej sprawie taka sytuacja nie zachodzi. Organ, co prawda, uzupełnił postępowanie dowodowe, bowiem Komendant Wojewódzki Policji uznał za niedopuszczalne zastępowanie protokołów bądź wydruków notatkami służbowymi, jednak sporządzenie stosownych dokumentów nie doprowadziło do ustalenia takich istotnych dla sprawy okoliczności, które nie byłyby wcześniej temu organowi znane. W szczególności, protokół z dnia 13 lutego 2017 r. z odsłuchu rejestratora rozmów potwierdził jedynie (znaną już organowi) treść rozmowy przeprowadzonej przez skarżącego ze zgłaszającą B. B., zaś protokoły przesłuchania funkcjonariuszy K. R., R. F. i A. Z. potwierdziły, że na szybie oddzielającej stanowisko dyżurnego KMP w [...] od stanowiska zastępcy znajdował się przyklejony za pomocą taśmy klejącej wykaz ważniejszych numerów telefonów – w tym numeru Towarzystwa Opieki nad Zwierzętami w [...]. Z kolei wydruk raportu SWD stanowi potwierdzenie informacji zawartych w notatce urzędowej z dnia 4 listopada 2016 r., o tym, że we wspomnianym systemie nie odnotowano zgłoszenia dotyczącego rannej mewy. Dodatkowo przesłuchano także dyżurnego KMP w [...] A. K., który jednak nie pamiętał zdarzenia.

Jak wynika z powyższego, organ I instancji posiadał informacje dotyczące opisanych powyżej okoliczności, jednak nie znalazł podstaw do postawienia obwinionemu zarzutów niezainicjowania działań służb będących w dyspozycji dyżurnego, niepoinformowania o zdarzeniu dyżurnego KMP, nieodnotowania zdarzenia w Systemie Wspomagania Dowodzenia, jak również niepodjęcia czynności w celu ustalenia danych osoby zgłaszającej oraz niepoinformowania jej o przewidywanych działaniach w związku z tym zgłoszeniem.

Powyższe zarzuty organ postawił funkcjonariuszowi dopiero na skutek zaleceń zawartych w uzasadnieniu orzeczenia z dnia [...] stycznia 2016 r. Co więcej, organ odwoławczy zawarł w uzasadnieniu tego orzeczenia sugestię, że wymierzenie obwinionemu w innym postępowaniu kary nagany może przemawiać przeciwko odstąpieniu od wymierzenia mu kary w niniejszym postępowaniu. Mając na uwadze taką argumentację Komendanta Wojewódzkiego Policji, organ I instancji wymierzył skarżącemu karę nagany, biorąc pod uwagę dotychczasowy przebieg jego służby, w tym karalność dyscyplinarną i uznając, że wymierzenie tej kary będzie współmierne do popełnionych czynów oraz stopnia zawinienia.

Sąd pierwszej instancji zaznaczył przy tym, że z uzasadnienia rozstrzygnięcia z dnia [...] maja 2017 r. nie wynika w żadnym razie, w jaki sposób organ ocenia dotychczasowy przebieg służby skarżącego, bowiem w tym zakresie brak jest jakichkolwiek ustaleń. Jednocześnie z nadesłanych przez organ akt personalnych funkcjonariusza wynika, że jego 20 – letnia służba – aż do dnia 21 sierpnia 2016 r. przebiegała bez jakichkolwiek zastrzeżeń. W tej sytuacji wydaje się, że na jego niekorzyść mogła przemawiać - zdaniem organu - co najwyżej jego karalność dyscyplinarna. Podkreślenia jednak wymaga, że chociaż Komendant Wojewódzki Policji uzasadniając wymierzenie skarżącemu kary nagany zacytował przepis art. 134 h ust. 3 - w tym pkt 2, zgodnie z którym na zaostrzenie wymiaru kary ma wpływ popełnienie przewinienia dyscyplinarnego przez policjanta przed zatarciem wymierzonej mu kary dyscyplinarnej – to jednak nie mógł on mieć w tym wypadku zastosowania. Zarzucane skarżącemu przewinienia miały miejsce w dniu 21 sierpnia 2016 r., a zatem w czasie gdy nie był karany za jakiekolwiek przewinienia dyscyplinarne. Sytuacja ta zmieniła się dopiero w dniu [...] listopada 2016 r., kiedy to orzeczeniem z tej daty wymierzono mu karę nagany za przekazanie klucza do kłódki zabezpieczającej kratę wejściową do PDOZ osobie nieuprawnionej – to jest funkcjonariuszowi doprowadzającemu osobę zatrzymaną. W tej sytuacji nie można uznać, że wymieniony popełnił przewinienie (z dnia 21 sierpnia 2016 r.) przed zatarciem wymierzonej mu kary dyscyplinarnej (bowiem takiej kary wówczas nie wymierzono mu jeszcze, a przy tym czyn, za który karę wymierzono został popełniony już po zdarzeniu – to jest w dniu 8 września 2016 r.). W świetle powyższego nie sposób stwierdzić, co faktycznie – w ocenie organów – przemawiało przeciwko odstąpieniu od ewentualnego wymierzenia skarżącemu kary i dlaczego (po wniesieniu odwołania przez skarżącego) konieczne było wymierzenie mu kary nagany. Powyższe nie służy ochronie interesów osoby składającej środek zaskarżenia. Jak słusznie zauważył skarżący, zakaz reformationis in peius daje pewną gwarancję, że decyzja wydana w postępowaniu toczącym się w I instancji, która – w ocenie obwinionego – będzie naruszała przepisy prawa, może zostać zaskarżona do organu II instancji, a wydana w postępowaniu przed organem odwoławczym decyzja nie może być dla skarżącego mniej korzystna niż ta wydana w I instancji. Zalecenie przez organ odwoławczy postawienia obwinionemu dodatkowych zarzutów, jak również wymierzenia kary pomimo wcześniejszego odstąpienia od jej wymierzania z pewnością może budzić jego obawy przed składaniem wspomnianych środków zaskarżenia. Jednocześnie takie działanie, zdaniem Sądu, stanowi próbę obejścia przepisu art. 135n ust. 6 ustawy o Policji i wynikającego z tego przepisu zakazu refornationis in peius.

Sąd pierwszej instancji zgodził się) ze skarżącym, że w niniejszej sprawie nie została dostatecznie wyjaśniona okoliczność, czy zdarzenie z dnia 21 sierpnia 2016 r. było "wydarzeniem" w rozumieniu § 2 ust. 1 pkt 7 zarządzenia Komendanta Głownego Policji nr 1173 z dnia 10 listopada 2004 r. w sprawie organizacji służby dyżurnej w jednostkach organizacyjnych Policji. Zarzucane skarżącemu przewinienia polegające na niezainicjowaniu działań służb będących w dyspozycji dyżurnego, niepoinformowaniu o zdarzeniu dyżurnego KMP, nieodnotowaniu zdarzenia w Systemie Wspomagania Dowodzenia, jak również niepodjęciu czynności w celu ustalenia danych osoby zgłaszającej oraz niepoinformowaniu jej o przewidywanych działaniach w związku z tym zgłoszeniem dotyczą konkretnego zdarzenia z dnia 21 sierpnia 2016 r. Zdaniem organów skarżący naruszył § 9 ust. 1 pkt 2 i 6 zarządzenia nr 1173, zgodnie z którym realizacja zadania określonego w § 5 ust. 1 pkt 1 tego zarządzenia następuje poprzez niezwłoczne inicjowanie działań po przyjęciu zgłoszenia lub informacji o wydarzeniu oraz zapewnienie właściwego obiegu informacji o zaistniałym wydarzeniu, a nadto § 11 ust. 1 tego zarządzenia, zgodnie z którym realizacja zadań wymienionych w § 5 wymaga bieżącego dokumentowania wykonanych czynności, podjętych decyzji, wydanych i otrzymanych poleceń. W ich ocenie doszło także do naruszenia § 1 ust. 1 lit. c i ust. 2 załącznika nr 2 do zarządzenia Komendanta Głównego Policji nr 1173, zgodnie z którym przyjmując ustne zgłoszenie o wydarzeniu, poprzez zadawanie pytań należy dążyć do ustalenia m.in. danych osoby zgłaszającej, przy czym osobę zgłaszającą informuje się w niezbędnym zakresie o przewidywanych działaniach policyjnych oraz w razie potrzeby udziela się wskazówek co do dalszego postępowania w związku ze zdarzeniem. W myśl § 5 ust. 1 pkt 1 zarządzenia nr 1173, do zadań dyżurnego jednostki Policji należy zapewnienie natychmiastowej reakcji Policji na zgłoszone wydarzenie. Natomiast zgodnie z § 6 ust. 1 tego zarządzenia, do zadań zastępcy dyżurnego jednostki Policji należy realizacja zadań wymienionych w § 5 ust. 1 pkt 1 – 3, w zakresie określonym przez dyżurnego. W zacytowanych powyżej uregulowaniach użyto pojęcia "wydarzenie", które zdefiniowane zostało w § 2 pkt 7 zarządzenia nr 1173. Zgodnie z tym przepisem przez wydarzenie należy rozumieć przestępstwo, wykroczenie, zagrożenie lub inny fakt istotny dla stanu bezpieczeństwa i porządku publicznego, który nie musi mieć znamion czynu zabronionego. Nie ulega zatem wątpliwości, że naruszenia zarzucane skarżącemu winny dotyczyć nie jakiegokolwiek zdarzenia lecz zdarzenia o jakim mowa we wspomnianym wyżej przepisie. Zdaniem Sądu, organ nie wyjaśnił należycie, z jakich względów uważa, że znalezienie rannego ptaka na skarpie przy chodniku jest faktem istotnym dla stanu bezpieczeństwa i porządku publicznego. Należy podkreślić, że organ przyjął, że ranna mewa znajdowała się przy jezdni ul. [...] w [...] i stwarzała zagrożenie dla ruchu drogowego wyłącznie opierając się na zeznaniach zgłaszającej B. B. złożonych w dniu 10 listopada 2016 r. Jednocześnie nie wyjaśnił rozbieżności pomiędzy zgłoszeniem wymienionej z dnia 21 sierpnia 2016 r., w którym podała, że znalazła rannego ptaka przy ulicy oraz zeznaniami z dnia 10 listopada 2016 r., w których wskazała, że mewa znajdowała się w pobliżu kładki nad jezdnią na skarpie przy chodniku. Powyższe niewątpliwie ma kluczowe znaczenie dla stwierdzenia, czy ranny ptak mógł stwarzać zagrożenie dla ruchu drogowego czy też nie. Co więcej, organ miał możliwość rozwiać powyższe wątpliwości uwzględniając wniosek dowodowy zgłoszony przez skarżącego w dniu 22 marca 2017 r. o przesłuchanie B. B., jednakże postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2017 r. odmówił uzupełnienia akt postępowania dyscyplinarnego w tym zakresie stwierdzając, że zgłoszenie wymienionej nie dotyczyło mewy, która jedynie siedziała przy jezdni lecz ptaka znajdującego się przy ulicy, który mógł na nią wbiec. W tej sytuacji nie sposób jednoznacznie stwierdzić, czy faktycznie ranny ptak mógł stwarzać zagrożenie dla ruchu drogowego, a co za tym idzie, czy zdarzenie z dnia 21 sierpnia 2016 r. stanowiło "wydarzenie" w rozumieniu § 2 ust. 1 pkt 7 zarządzenia Komendanta Głównego Policji nr 1173. Wobec tego nie można też przesądzić, czy zaniechania, które zarzucono skarżącemu stanowią przekroczenia dyscyplinarne opisane w orzeczeniu z dnia [...] maja 2017 r. i czy zasadne było w tej sytuacji stawianie mu opisanych wyżej zarzutów.

Skargę kasacyjną na powyższy wyrok złożył Komendant Wojewódzki Policji w [...], wnosząc o: uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi oraz zasądzenie od skarżącego na rzecz organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji przy uwzględnieniu kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono:

1. na podstawie art. 174 pkt 2) P.p.s.a., naruszenia przepisów postępowania, tj.:

• art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. w zw. z art. 135n ust. 6 ustawy o Policji, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez uznanie, że Komendant Wojewódzki Policji w [...] naruszył zakaz reformationis in peius, co spowodowało wymierzenie skarżącemu kary dyscyplinarnej, zamiast odstąpienie od ukarania skarżącego i uzasadniało uchylenie zaskarżonego orzeczenia dyscyplinarnego oraz poprzedzającego je orzeczenia Komendanta Miejskiego Policji w [...];

• art. 145 § 1 pkt 1) lit. c) P.p.s.a. w zw. z art. 134h ust. 1, 2, 3 ustawy o Policji, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez uznanie, że Komendant Wojewódzki Policji w [...] w sposób niedostateczny wyjaśnił i umotywował okoliczności mające wpływ na wymiar kary dyscyplinarnej, w tym poprzez przyjęcie, że na wymiar kary miało wpływ wcześniejsze ukaranie skarżącego za czyn popełniony w dniu 8 września 2016 r., co spowodowało wymierzenie skarżącemu kary dyscyplinarnej nagany i uzasadniało uchylenie zaskarżonego orzeczenia dyscyplinarnego oraz poprzedzającego je orzeczenia Komendanta Miejskiego Policji w [...];

• art. 145 § 1 pkt 1) lit. c) P.p.s.a. w zw. z związku z § 2 ust. 1 pkt 7) zarządzenia Komendanta Głównego Policji nr 1173 z dnia 10 listopada 2004 r. w sprawie organizacji służby dyżurnej w jednostkach organizacyjnych Policji, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez uznanie, że Komendant Wojewódzki Policji w [...] nie wyjaśnił dostatecznie okoliczności, czy zdarzenie z dnia 21 sierpnia 2016 r. było "wydarzeniem" w rozumieniu § 2 ust. 1 pkt 7) zarządzenia Komendanta Głównego Policji nr 1173 z dnia 10 listopada 2004 r. w sprawie organizacji służby dyżurnej w jednostkach organizacyjnych Policji, w szczególności nie wyjaśnił należycie z jakich względów uważa, że znalezienie rannego ptaka na skarpie przy chodniku jest faktem istotnym dla stanu bezpieczeństwa i porządku publicznego, co spowodowało uznanie, że skarżący naruszył obowiązki służbowe i uzasadniało uchylenie zaskarżonego orzeczenia dyscyplinarnego oraz poprzedzającego je orzeczenia Komendanta Miejskiego Policji w [...].

2. na podstawie art. 174 pkt 1) P.p.s.a. naruszenia prawa materialnego, tj.:

• art. 135n ust. 6 ustawy o Policji, poprzez błędną jego wykładnię, polegającą na przyjęciu, że dyspozycja wskazanej normy obejmuje także inne sytuacje, niż sytuacje, w której w postępowaniu odwoławczym wyższy przełożony dyscyplinarny wymierzy surowszą karę dyscyplinarną nie uzasadniając jednocześnie, że zaskarżone orzeczenie rażąco narusza prawo lub interes służby, podczas gdy z brzmienia wskazanego przepisu nie wynika możliwość stosowania rozszerzenia zakazu reformationis in peius na inne przypadki;

• art. 135n ust. 6 ustawy o Policji poprzez niewłaściwe jego zastosowanie, polegające na bezzasadnym przyjęciu, że organ naruszył zakaz reformationis in peius w inny sposób, niż określony w treści art. 135n ust. 6 ustawy o Policji, podczas gdy przepisy regulujące postępowanie dyscyplinarne w Policji stanowią regulację pełną, zaś zakaz reformationis in peius może być naruszony tylko wówczas, gdy w postępowaniu odwoławczym wyższy przełożony dyscyplinarny wymierzy surowszą karę dyscyplinarną nie uzasadniając jednocześnie, że zaskarżone orzeczenie rażąco narusza prawo lub interes służby, zaś organ odwoławczy nie wymierzył po rozpoznaniu odwołania skarżącego kary surowszej, lecz utrzymał dotychczasowy wymiar kary;

• art. 134h ust. 1, 2 i 3 ustawy o Policji, poprzez niewłaściwe jego zastosowanie, polegające na bezzasadnym przyjęciu, że wymierzona skarżącemu kara nie została wystarczająco uzasadniona, nie uwzględnia okoliczności przemawiających za i przeciw jej wymierzeniu, w tym przez przyjęcie, że na wymiar kary miało wpływ wcześniejsze ukaranie skarżącego za czyn popełniony w dniu 8 września 2016 r. i zakwestionowanie w ten sposób wymierzenie skarżącemu kary dyscyplinarnej, zamiast odstąpienia od ukarania;

• § 2 ust. 1 pkt 7) zarządzenia Komendanta Głównego Policji nr 1173 z dnia 10 listopada 2004 r. w sprawie organizacji służby dyżurnej w jednostkach organizacyjnych Policji, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, polegające na przyjęciu, że pozostawienie rannej, miotającej się mewy na skarpie przy chodniku ruchliwej drogi, nie przesądza o tym, że zdarzenie z dnia 21 sierpnia 2016 r. było "wydarzeniem" w rozumieniu § 2 ust. 1 pkt 7) zarządzenia Komendanta Głównego Policji nr 1173 z dnia 10 listopada 2004 r. w sprawie organizacji służby dyżurnej w jednostkach organizacyjnych Policji, podczas gdy, pozostawienie rannej, miotającej się mewy na skarpie przy chodniku ruchliwej drogi powoduje zagrożenie lub inny fakt istotny dla stanu bezpieczeństwa i porządku publicznego, co spełnia warunki definicji określonej w ww. przepisie.

Odpowiedzi na skargę kasacyjną nie wniesiono.

Naczelny Sąd Administracyjny zaważył co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając skargę kasacyjną, związany jest jej granicami. Z urzędu bierze pod rozwagę wyłącznie nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie żadna z enumeratywnie wymienionych w art. 183 § 2 P.p.s.a. przesłanek nieważności postępowania nie zachodzi, stąd NSA rozpoznał skargę kasacyjną w jej granicach.

W skardze kasacyjnej opartej na obu podstawach wskazanych w art. 174 pkt 1 i 2 P.p.s.a. zarzucono naruszenie norm procesowych, jak również przepisów prawa materialnego. Jednakże zarzuty, zarówno te natury procesowej, jak również dotyczące norm prawa materialnego, oscylują faktycznie wokół naruszenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie - prawa materialnego, tj. art. 135n ust. 6 ustawy o Policji oraz błędnej oceny zebranego materiału dowodowego.

Przypomnieć należy, że zgodnie z art. 135n ust. 3 ustawy o Policji, w postępowaniu odwoławczym, wyższy przełożony dyscyplinarny nie może wymierzyć surowszej kary dyscyplinarnej, chyba że zaskarżone orzeczenie rażąco narusza prawo lub interes służby. Natomiast stosownie do ust. 4 pkt 3 art. 135n ustawy o Policji, wyższy przełożony może zaskarżone orzeczenie uchylić w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez przełożonego dyscyplinarnego, gdy rozstrzygnięcie sprawy wymaga przeprowadzenia czynności dowodowych w całości lub w znacznej części.

W rozpoznawanej sprawie cytowany wyżej przepis stanowił podstawę rozstrzygnięcia Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] stycznia 2017 r., który uchylił orzeczenie Komendanta Miejskiego Policji w [...] z dnia [...] grudnia 2016 r. o uznaniu winnym J. W. zarzucanego mu czynu oraz o odstąpieniu, na podstawie art. 135j ust. 1 pkt 2 ustawy o Policji, od wymierzenia mu kary. Następnie po ponownym rozpoznaniu sprawy organ I instancji uznał obwinionego funkcjonariusza winnym zarzucanego mu czynu i orzeczeniem z dnia [...] maja 2017 r. ukarał go karą nagany. Orzeczenie to zostało następnie utrzymane w mocy orzeczeniem Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] lipca 2017 r.

Wskazać należy, że ustawodawca w art. 135n ust. 6 ustawy o Policji, wprowadził do postępowania dyscyplinarnego zakaz reformationi in peius. Polega on na tym, że wyższy przełożony uchylając orzeczenie przełożonego dyscyplinarnego i orzekając co do istoty sprawy (art. 135n ust. 4 pkt 3) nie może zmienić rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonym orzeczeniu na niekorzyść strony, która się odwołała. Funkcjonariusz nie powinien mieć zatem obaw przed składaniem środków zaskarżenia, ponieważ mają one służyć przede wszystkim ochronie jej interesów.

Nie można jednak podzielić zaprezentowanego w zaskarżonym wyroku stanowiska, że wynikający z art. 135n ust. 6 ustawy o Policji zakaz odnosi się do przełożonego dyscyplinarnego, któremu przekazano sprawę do ponownego rozpoznania, na podstawie art. 135n ust. 4 pkt 2 ustawy o Policji, po uchyleniu przez wyższego przełożonego dyscyplinarnego zaskarżonego orzeczenia. Wyższy przełożony w decyzji kasacyjnej nie jest bowiem uprawniony nakazać organowi pierwszej instancji załatwienie sprawy w sposób pozytywny czy negatywny dla obwinionego. O treści rozstrzygnięcia może decydować wyłącznie organ pierwszej instancji (przełożony dyscyplinarny). O tym zaś jakie będzie to rozstrzygnięcie przesądzają ustalenia faktyczne poczynione w ponownie przeprowadzonym postępowaniu. Przy ponownym rozpatrywaniu sprawy organ administracji publicznej pierwszej instancji nie jest związany ustaleniami organu odwoławczego. Organ I stopnia może wydać nowe rozstrzygnięcie merytoryczne, w którym ukształtuje sytuację prawną strony w sposób mniej korzystny dla odwołującego, niż w orzeczeniu przez niego zakwestionowanym. Zakaz reformationis in peius obowiązuje bowiem tylko organ odwoławczy i nie ma zastosowania przy rozpatrywaniu sprawy przez organ pierwszej instancji w postępowaniu toczącym się w następstwie decyzji kasacyjnej organu drugiej instancji.

Należy w tym miejscu wskazać, że Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 3 stycznia 2008 r., sygn. akt I OSK 1365/07 podniósł, że art. 135n ust. 6 ustawy o Policji jest odpowiednikiem art. 139 k.p.a. Na tle wskazanego wyżej przepisu postępowania administracyjnego ogólnego orzecznictwo NSA wielokrotnie wskazywało, że art. 139 k.p.a. nie ma zastosowania przy rozpatrywaniu sprawy przez organ pierwszej instancji w postępowaniu toczącym się w następstwie kasacyjnej decyzji organu odwoławczego, wydanej na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. (por. też wyroki NSA z dnia 16 czerwca 1999 r., sygn. akt I SA/Lu 428/98, z dnia 13 lutego 2019 r., sygn. akt I OSK 771/17 oraz uchwale NSA z dnia 4 maja 1998 r., sygn. akt FPS 2/98). Uregulowanie zawarte w tym przepisie zostało z pewnymi zmianami wynikającymi ze specyfiki postępowania dyscyplinarnego przeniesione do ustawy o Policji i znalazło się w art. 135n ust. 4 pkt 2, co powoduje, że można pomocniczo posiłkować się orzecznictwem wypracowanym na gruncie art. 139 k.p.a. i art. 138 § 2 k.p.a. przy dokonywaniu wykładni przepisu art. 135n ust. 6 ustawy o Policji i wyprowadzenie wniosku, że w postępowaniu dyscyplinarnym prowadzonym na skutek kasacyjnej decyzji wyższego przełożonego wydanej na podstawie art. 135n ust. 4 pkt 3 ustawy o Policji nie ma zastosowania zakaz reformationis in peius wynikający z art. 135n ust. 6 tej ustawy. Tak więc w sprawie, po uchyleniu swojego orzeczenia przez wyższego przełożonego dyscyplinarnego, Komendant Miejski Policji w [...] był uprawniony do postawienia funkcjonariuszowi surowszych zarzutów oraz ukarania go karą dyscyplinarną - mimo wcześniejszego odstąpienia od jej wymierzenia, skoro zebrany materiał dowodowy uzasadniał surowsze ukaranie funkcjonariusza.

W skardze kasacyjnej słusznie wskazano, że zebrany w sprawie materiał dowodowy potwierdza popełnienie przez funkcjonariusza przewinienia dyscyplinarnego. Organ dwukrotnie przeprowadził czynności postępowania dowodowego, w sprawie ustalono personalia i przesłuchano kluczowego świadka. Okoliczności zatem czynu nie budzą wątpliwości i wskazują, że istotnie J. W. popełnił zarzucone mu przewinienie.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 w związku z art. 188 i art. 193 P.p.s.a., orzekł jak w pkt 1 wyroku.

Na podstawie art. 207 § 2 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny, odstąpił od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości, uznając, iż zachodzi szczególnie uzasadniony przypadek, o którym mowa w tym przepisie. W istocie rzeczy bowiem w rozpatrywanej sprawie wyłączną przyczyną sprawiającą, że doszło do postępowania kasacyjnego, było wadliwe orzeczenie Sądu I instancji, które spowodowało wniesienie skargi kasacyjnej uwzględnionej przez Naczelny Sąd Administracyjny. Brak zatem dostatecznych podstaw do tego, by obciążyć stronę, która wniosła skargę do Sądu I instancji, kosztami postępowania kasacyjnego.