Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 694/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2021-11-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: *Oddalono skargę w całości
Powołane przepisy: article: art. 215
journal: Dz.U. 2020 poz 1325
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sędziowie Sędzia WSA Marta Semiczek, Sędzia WSA Daria Gawlak – Nowakowska (sprawozdawca), Dagmara Stankiewicz - Rajchman, , po rozpoznaniu w Wydziale I na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 17 listopada 2021 r. sprawy ze skargi J.T. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W. z dnia [...] października 2020 r., nr [...] w przedmiocie sprostowania z urzędu oczywistej omyłki oddala skargę w całości.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 29 października 2020 r., nr 0201-IOA.4103.24.2020 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu utrzymał w mocy postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 24 września 2020 r., nr 0201-IOA.4103.18.2020 prostujące z urzędu oczywistą omyłkę zaistniałą w postanowieniu Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu z dnia 15 września 2020 r., nr 0201- IOA.4103.18.2020 utrzymującym w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w Legnicy z dnia 22 czerwca 2020 r., nr 0210-SKP.500.262.2019 BA: 51515/2020 nakładającym karę porządkową w kwocie 1.000,00 zł na J. T. (dalej: Strona, Skarżący) działającego jako pełnomocnik spółki S. sp. z o.o. z siedzibą w J.

Postanowieniem z dnia 24 września 2020 r., nr 0201-IOA.4103.18.2020 Dyrektor Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu sprostował z urzędu oczywistą omyłkę zaistniałą w wydanym przez siebie postanowieniu z dnia 15 września 2020r., nr 0201- IOA.4103.18.2020 w następujący sposób w sentencji postanowienia: w wersie 17 strona 1: jest: 0201-SKP.500.262.2019 BA: 51515/2020 winno być 0210-SKP.500.262.2019 BA: 51515/2020 oraz w wersie 22 strona 1: jest Dyrektor Izby Celnej we Wrocławiu winno być: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu. Organ wskazał, że w przedmiotowym postanowieniu błędnie podano nazwę organu odwoławczego oraz popełniono błąd powołując numer postanowienia organu podatkowego I instancji. Powyższy błąd stanowi oczywistą omyłkę pisarską, gdyż z całokształtu sprawy oraz z treści uzasadnienia postanowienia wynika, iż przedmiotowa sprawa była procedowana przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu, a błąd w niniejszym postanowieniu polegał na przestawieniu kolejności dwóch cyfr. Stanowi to oczywistą omyłkę pisarską, nie mającą wpływu na rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy.

Strona wniosła zażalenie na powyższe postanowienie, stwierdzając, iż przedmiotowa korekta nie mieści się w ramach "oczywistej omyłki pisarskiej", którą przewiduje art. 215 O.p. i na tej podstawie jest niedopuszczalne. Wskazując na powyższe Strona wniosła o uchylenie wydanego postanowienia i umorzenie postępowania w całości.

Zaskarżonym postanowieniem z 29 października 2020 r., nr 0201-IOA.4103.24.2020 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie organu z dnia 24 września 2020 r.

Organ stwierdził, że w stanie faktycznym sprawy wskazane omyłki nie miały wpływu na rozpatrzenie sprawy i nie ograniczyły prawa Strony do obrony, nie są zatem błędami formalnymi, ale jedynie omyłką. Pierwsza z prostowanych omyłek, to prosty błąd polegający jedynie na przestawieniu dwóch cyfr w numerze przytoczonego postanowienia. Z sentencji postanowienia z dnia 15 września 2020 r., nr 0201-IOA.4103.18.2020 jasno wynika, że postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w Legnicy z 22 czerwca 2020 r., nakładające karę porządkową w kwocie 1000 zł na Stronę zostało utrzymane w mocy. Również w uzasadnieniu postanowienia organu (już bez pomyłki w numerze) precyzyjnie opisano postanowienie organu I instancji. Zatem nie ma żadnej wątpliwości, co było przedmiotem postępowania. Ponadto pierwsze cyfry postanowienia identyfikują organ wydający rozstrzygnięcie. Naczelnik Urzędu Skarbowego w Legnicy ma przypisany nr 0210 (a nie 0201), zatem pomyłka popełniona przez organ odwoławczy jest oczywistą omyłką pisarską nie mającą żadnego wpływu na rozstrzygnięcie tej sprawy. Sprostowanie tej omyłki miało jedynie charakter porządkowy. Odnosząc się do drugiego ze wskazanych błędów, organ zauważył, iż w nagłówku przedmiotowego postanowienia wskazano organ wydający: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu. Również z uzasadnienia tego postanowienia jasno wynika, który organ prowadził tę sprawę. Ponadto, osoba podpisująca to postanowienie wskazuje, że czyni to z upoważnienia Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu. Zatem również i w tym przypadku błąd w sentencji postanowienia co do oznaczenia organu należy uznać za oczywistą omyłkę pisarską. Dodatkowo podkreślił, że omyłkowo przywołany organ, tj. Dyrektor Izby Celnej we Wrocławiu został zlikwidowany z dniem 1 marca 2017 r. ustawą z dnia 16.11.2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej, zaś Dyrektor Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu jest następcą prawnym Dyrektora Izby Celnej we Wrocławiu. Powyższy błąd nie wpływa jednak na prawidłowe oznaczenie organu, który wydał decyzję, jak i na uprawnienia Strony wynikające z obowiązujących przepisów, gdyż jak wyżej wskazano, nie istnieje w porządku prawnym taki podmiot.

Strona wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na powyższe postanowienie wskazując, że skarga zostaje złożona z ostrożności procesowej na wypadek nieuznania przez Sąd zasadności złożonego w dniu 13 października 2020 r. wniosku o stwierdzenie nieważności postanowienia Dyrektora Izby Celnej we Wrocławiu z dnia 15 września 2020 r., nr 0201-IOA.41.03.18.2020.

Strona zarzuciła naruszenie:

- art. 247 § 1 ust. 5 O.p. w zw. z art. 219 O.p.- regulującego podstawę stwierdzenia nieważności decyzji/postanowienia na wypadek skierowania decyzji/postanowienia w stosunku do osoby niebędącej stroną w sprawie. Wezwanie z dnia 26 maja 2020 r., nr [...] było kierowane do spółki prawa handlowego S. Sp. z o.o. z/s w J. (reprezentowanej przez pełnomocnika J. T. niebędącego organem spółki) natomiast wydane przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w Legnicy postanowienie o zastosowaniu kary porządkowej z dnia 22 czerwca 2020 r., nr 0210-SKP.500.262.2019 BA: 51515/2020 zostało skierowane bezpośrednio do J. T. Skoro zatem wezwanie kierowane było do spółki prawa handlowego, abstrahując od argumentacji braku realizacji wezwania, to tylko spółka (jej organ zarządczy) mogła karą porządkową zostać ukarana;

- art. 262 § 1 pkt 2, 2a i oraz § 1a i § 3 O.p. - regulującego sytuacje i osoby, na które organ podatkowy uprawniony jest nałożenia kary porządkowej na uczestnika postępowania podatkowego. W ocenie Strony organ podatkowy Naczelnik Urzędu Skarbowego w Legnicy a w ślad za nim Dyrektor Izby Administracji Skarbowej (tu Dyrektor Izby Celnej) bez podstawy faktycznej i prawnej uznał za bezzasadną odmowę udzielania informacji i wydawania dokumentów wyszczególnionych (jak domyśla się Strona a to nie zostało sprecyzowane w osnowie postanowienia) w wezwaniu z dnia 26 maja 2020 r., nr [...]. Nadto, w odniesieniu do osoby Skarżącego nie można było w ogóle zastosować kary porządkowej, gdyż nie można jego działaniu przypisać: ani przymiotu bezzasadności (w jego ocenie zasadność nie wydania żądanych dokumentów spowodowana była postanowieniem Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu z dnia 4 grudnia 2019 r. uchylającej decyzję Naczelnika i Urzędu Skarbowego w Legnicy o kontynuowaniu kontroli podatkowej), ani przymiotu obowiązku wydania żądanych dokumentów przez pełnomocnika, który przecież dokumentami takimi sam nie dysponuje (art. 262 § 2a O.p.), pełnomocnik może bowiem jedynie wnioskować do Mocodawcy o wydanie takich dokumentów a sam Naczelnik Urzędu Skarbowego w Legnicy winien w wezwaniu do wydania dokumentów kierowanym do Strony zawrzeć pouczenie o możliwości zastosowania kary porządkowej opartej na dyspozycji art. 262 § 3 O.p., co nie zostało w wezwaniu wyartykułowane;

- art. 120 O.p. — stanowiącego jedną z zasad ogólnych postępowania administracyjnego organu podatkowego, poprzez działanie organu podatkowego nie w oparciu o obowiązujące przepisy prawa, W niniejszym postępowaniu w ocenie Strony Naczelnik Urzędu Skarbowego w Legnicy, a w ślad za nim Dyrektor Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu (tu Dyrektor Izby Celnej) w toku postępowania działali w oderwaniu od obowiązujących przepisów prawa i prawomocne postanowienia, stosując własne interpretacje przepisów umożliwiających prowadzenie kontroli podatkowej pomimo: sprzeciwu podatnika spółki prawa handlowego S. Sp. z o.o.. z/s w J. do kontroli podatkowej z dnia 12 listopada 2019 r., który pozostał skuteczny w związku z postanowieniem Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu z dnia 4 grudnia 2019 r., nr 0201-ICK.500.17.2019.2 uchylającym postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w Legnicy z dnia 19 listopada 2019 r., nr 0210-SKP.500.2019 BA 101684/2019 o kontynuowaniu kontroli podatkowej;

-art. 121 O.p -— stanowiącego jedną z zasad ogólnych postępowania administracyjnego organu podatkowego, poprzez naruszenie zaufania organu podatkowego w zakresie prowadzenia postępowania przez ten sam organ podatkowy. W ocenie Skarżącego w niniejszej sprawie organy podatkowe dopuściły się manipulacji interpretacjami wykładni przepisów praw i własnych postanowień, poprzez wykorzystanie: nadrzędnego statusu organu podatkowego w zakresie władztwa administracyjnego dającego możliwość stosowania kar przymuszających celem wykonania żądań organu podatkowego niezgodnych z obowiązującym prawem, naruszenie w toku postępowania prowadzonego przez organ przepisów regulujących postępowanie administracyjne jako takie w postaci naruszenia:

- art. 80, art. 81 a § 1 ustawy dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks Postępowania Administracyjnego (Dz. U. 2013 r., poz.267 późn. zm., dlaej: k.p.a.) poprzez zbyt swobodną interpretację w/w przepisu naruszającą ograniczenie swobody interpretacyjnej organu wynikające z dyspozycji; (organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodnioną). Organ administracyjny dopuścił się uchybienia przepisom prawa w ustaleniu stanu faktycznego w oparciu o dowód w postaci pism skarżącego, w których ten nie odmawia wydania dokumentów, a jedynie podkreśla brak jednoznacznej podstawy prawnej w związku z uchyleniem postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego w Legnicy o kontynuowaniu kontroli przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu i umorzeniu postępowania, które w ocenie Skarżącego oznacza brak możliwości kontynuowania czynności kontrolnych bez jednoznacznego stanowiska Sądu Administracyjnego w tej sprawie;

- naruszenie w toku postępowania prowadzonego przez organ art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a. poprzez błędne, niewyczerpujące zebranie materiału dowodowego skutkujące wadliwym sporządzeniem uzasadnienia wydanej decyzji tak w I ,jak i II instancji, niezawierającego szczegółowego opisu faktów, potwierdzających bezzasadne odmówienie wydania dokumentów przez skarżącego;

- naruszenie w toku postępowania prowadzonego przez organ art. 80 k.p.a. pojmowanego w kontekście dyspozycji art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a., w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na ostateczny wynik sprawy, poprzez brak staranności organu w podejmowaniu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego ustalenia i wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu obywateli określone w art. 7 in fine k.p.a., który to przepis nakazuje rozstrzygać wątpliwości co do stanu faktycznego sprawy na korzyść strony postępowania;

- naruszenie przepisów Ustawy Prawo Przedsiębiorców :

- art. 59 ustawy Prawo Przedsiębiorców w zw. z art. 123 § 1 k.p.a. - regulujących sytuację możliwości kontynuowania czynności kontrolnych przez organ podatkowy po wniesieniu sprzeciwu przez podatnika. Skoro podatnik wniósł sprzeciw w dniu 12 lipca 2019 r., który to sprzeciw nie spotkał się z przychylnością organu I Instancji i ten postanowieniem z dnia 19 listopada 2019 r. orzekł o kontynuowaniu czynności kontrolnych, jednak postanowienie o kontynuowaniu czynności kontrolnych zostało wyeliminowane z obrotu prawnego postanowieniem Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 4 grudnia 2019 r., który dodatkowo umorzył "jakieś postępowania" w ocenie Skarżącego postępowanie kontrolne, to organ podatkowy nie mógł skutecznie żądać od Skarżącego ani od podatnika przez niego reprezentowanego wydawania jakichkolwiek dokumentów.

Jednocześnie Skarżący wniósł o uchylenie postanowienia o nałożeniu na Skarżącego kary porządkowej w wysokości 1000,00 złotych, względnie przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia.

Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Na wstępie wskazać należy, że niniejsza sprawa została rozpoznana przez Sąd w trybie uproszczonym, na podstawie art. 119 pkt 3 i art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej: p.p.s.a.).

Stosownie do treści przepisu art. 145 § 1 p.p.s.a. sąd administracyjny uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b), inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c).

Badając legalność zaskarżonego postanowienia Sąd nie stwierdził naruszenia przez organy administracji przepisów prawa materialnego, ani procesowego w stopniu uzasadniającym uchylenie aktu administracyjnego.

Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do ustalenia, czy za oczywistą omyłkę podlegającą sprostowaniu można uznać sytuację, gdy w sentencji postanowienia błędnie podano nazwę organu odwoławczego oraz popełniono błąd powołując numer postanowienia organu I instancji polegający na przestawieniu kolejności dwóch cyfr.

Na wstępie wyjaśnić trzeba, że ww. ustawa pozwala wyróżnić dwie kategorie środków prawnych służących usuwaniu wad aktów administracyjnych – wad istotnych i nieistotnych. Zastosowanie konkretnego środka zależy więc od istotności takiej wady. To oznacza, że wybór stosowanego środka determinowany jest konkretnymi kryteriami istotności. Wady istotne podlegają eliminowaniu przy wykorzystaniu zwyczajnych bądź nadzwyczajnych środków prawnych, takich jak np.: zmiana decyzji, jej uchylenie, czy stwierdzenie nieważności. Są to środki prawne, które mogą powodować szczególne konsekwencje dla aktu, bowiem mogą doprowadzić do wzruszenia jego trwałości i wyeliminowania z obrotu prawnego w całości lub w części. Tryby te wykorzystywane są w przypadku wad istotnych, a więc takich, które mają znaczenie dla rozstrzygnięcia i którym można przypisać walor merytoryczny.

Jednakże nie każda wada aktu administracyjnego wymaga, dla jej usunięcia, takiego trybu postepowania. Wydany akt administracyjny może bowiem zawierać wady nieistotne, które nie wpływają na treść rozstrzygnięcia, ale powodują pewne nieścisłości. Eliminacja takich nieistotnych wad możliwa jest właśnie w trybie rektyfikacji – sprostowania na podstawie art. 215 § 1 O.p., zgodnie z którym organ podatkowy może, z urzędu lub na żądanie strony, prostować w drodze postanowienia błędy rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanej przez ten organ decyzji. W myśl natomiast art. 219 O.p., przepis art. 215 § 1 stosuje się odpowiednio do postanowień.

Przyjęta w art. 215 § 1 O.p. klasyfikacja wadliwości jest wyczerpująca i charakteryzuje się oczywistością. Stanowi ona więc granicę przedmiotowej dopuszczalności sprostowania wyrażającą się tym, że sprostowanie nie może prowadzić do merytorycznej zmiany orzeczenia. Wada merytoryczna nie jest bowiem oczywistą omyłką (pisarską) i nie podlega sprostowaniu w tym trybie. Zakres oczywistości danej wady powinien być zawsze oceniany indywidualnie na gruncie realiów rozpatrywanej sprawy. Za oczywiste omyłki w rozumieniu art. 215 § 1 O.p., uważa się omyłki niepowodujące istotnej wadliwości orzeczenia organu, mogącego skutkować koniecznością eliminacji rozstrzygnięcia z obrotu prawnego. W orzecznictwie niekwestionowany jest pogląd, że błąd pisarski rozumiany jest jako widoczne, niezamierzone i niewłaściwe użycie słowa lub określenia, zastosowanie niewłaściwej pisowni bądź też pominięcie wyrazu, litery, liczby, błąd przestawienia (zob. wyrok NSA z dnia 2 czerwca 2020 r., sygn. II FSK 770/20). Wszystkie te wady muszą mieć charakter techniczny i nieistotny, tj. nie mogą prowadzić do zmiany rozstrzygnięcia lub znacząco modyfikować stanu faktycznego ustalonego w danej sprawie. Ponadto błędy pisarskie, rachunkowe i omyłki powinny być oczywiste, czyli łatwo dostrzegalne, niewymagające przeprowadzenia badań. Oczywistość danej nieprawidłowości wynika z jej natury lub z porównania wady z innymi okolicznościami, które nie budzą wątpliwości, polega na widocznej w świetle akt sprawy rozbieżności między myślą (zamierzeniem) wyrażoną przez organ administracji publicznej, a doborem poszczególnych słów lub cyfr czy liczb dla określenia niebudzących wątpliwości faktów. Do oczywistych omyłek zalicza się różne błędy pisarskie, komputerowe itp. (por. S. Presnarowicz [w:] Ordynacja podatkowa. Komentarz aktualizowany, red. L. Etel, LEX/el. 2021, art. 215.).

Zakwalifikowanie przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu jako oczywistej omyłki pisarskiej błędu w podanym numerze postanowienia organu I instancji nie narusza cytowanego wyżej przepisu art. 215 § 1 O.p. Podanie nieprawidłowego numeru postanowienia organu I instancji było bez wątpienia niedopatrzeniem organu II instancji, ale nie można uznać, że w jego wyniku treść rozstrzygnięta budzi wątpliwości, czy uległa zmianie. Błąd dotyczył drugiej i trzeciej cyfry w powołanym przez organ II instancji numerze postanowienia organu I instancji, zaś pozostałe elementy konkretyzujące to postanowienie (data wydania, przedmiot rozstrzygnięcia, adresat) wskazane zostały w sposób prawidłowy i pozwalały zidentyfikować postanowienie organu I instancji, a nadto uzasadnienie postanowienia wskazuje, iż intencją organu II instancji było utrzymanie w mocy postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 22 czerwca 2020 r. o numerze 0210-SKP.500.262.2019 BA: 51515/2020. Granica dopuszczalności sprostowania nie została zatem przekroczona, gdyż sprostowanie numeru postanowienia nie dotyczyło jego istotnego elementu. Dodać należy, że nadawanie postanowieniom numerów/znaków ułatwia organom prowadzenie ewidencji i rejestru spraw. Usprawnia również powoływanie się na postanowienia w pismach składanych w trakcie postępowania (administracyjnego oraz podatkowego), czy też w postępowaniu przed sądem. Wskazanie numeru (znaku) powoduje, że nie trzeba każdorazowo przywoływać przedmiotu postanowienia, którego określenie wymaga często rozbudowanego opisu. Nie można jednak uznać, że niewłaściwe wskazanie numeru postanowienia czy znaku sprawy, przesądza o merytorycznej prawidłowości takiego postanowienia. Podobne stanowisko wyraził również Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 20 grudnia 2011 r., sygn. akt II FSK 1158/10 (Lex nr 115273), a Sąd orzekający w niniejszej sprawie, pogląd ten podziela. Wskazać również należy, że wśród elementów, jakie powinno zawierać prawidłowe postanowienie przepis art. 210 § 1 O.p. nie wymienia jego numeru (znaku). Numer (znak) nie jest zatem niezbędnym składnikiem postanowienia. Może się więc zdarzyć, że postanowienie nie będzie zawierało tego elementu. Nie oznacza to, że postanowienia takiego nie będzie można zidentyfikować w sposób jednoznaczny i wystarczający. Na identyfikację postanowienia pozwolą bowiem takie choćby elementy, jak wskazane wyżej - data wydania, przedmiot rozstrzygnięcia i adresat.

Odnosząc się do drugiego ze wskazanych błędów, w ocenie Sądu, sprostowane zaskarżonym postanowieniem błędne oznaczenia organu również mieści się w zakresie desygnatów pojęcia "oczywista omyłka" i nie prowadzi do zmiany merytorycznej orzeczenia, czy ponownego rozstrzygnięcia sprawy w sposób odmienny od pierwotnego. Wymaga podkreślenia, że nieprawidłowe oznaczenie organu pojawiło się jedynie w sentencji postanowienia. Nie można również tracić z pola widzenia, że z dniem 1 marca 2017 r. omyłkowo przywołany organ, tj. Dyrektor Izby Celnej został zniesiony ustawą z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej oraz ustawy wprowadzającej (art. 160 ust. 1 pkt 4), a Dyrektor Izby Administracji Skarbowej jest jego następcą prawnym. Nie można też uznać, że postanowienie wydał organ niewłaściwy, ponieważ na pierwszej stronie postanowienia w jego sentencji omyłkowo wpisano organ już nieistniejący. Postanowienie zostało wydana przez organ właściwy – Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu, co wynika: z oznaczenia organu wydającego postanowienie znajdującego się w nagłówku przedmiotowego postanowienia; z treści postanowienia; z pouczenia o sposobie odwołania, na pieczątce, którą posłużyła się osoba podpisująca postanowienie w imieniu organu – gdzie nazwa organu właściwego do jego wydania była powoływana prawidłowo. W powyższych okolicznościach błędne oznaczenie organu wydającego postanowienie może być poczytywane co najwyżej jako uchybienie art. 210 § 1 pkt 1 O.p., które nie wypełnia jednocześnie żadnej z przesłanek nieważności, o których stanowi art. 247 § 1 O.p.

W ocenie Sądu w rozpoznawanej sprawie zastosowany mechanizm proceduralny, polegający na sprostowaniu oczywistej omyłki był prawidłowy. Sprostowaniu podlegały bowiem takie błędy, które nie wpłynęły na treść i znaczenie prostowanego orzeczenia i nie doprowadziły do zmiany merytorycznej orzeczenia, czy ponownego rozstrzygnięcia sprawy w sposób odmienny od pierwotnego.

Natomiast zarzuty skargi, wymykają się spod kontroli Sądu w tym postępowaniu. Podkreślić trzeba, że w niniejszej sprawie przedmiotem kontroli sądowej jest postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w sprawie sprostowania oczywistej omyłki, nie zaś postanowienie nakładające na Stronę karę porządkową. Jak wskazano na wstępie, w myśl art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przy czym użyte w tym przepisie sformułowanie "w granicach danej sprawy" oznacza, że sąd nie może uczynić przedmiotem rozpoznania innej sprawy administracyjnej niż ta, w której wniesiono skargę.

W tym stanie rzeczy, uznając za chybione zarzuty skargi i stwierdzając brak innych naruszeń prawa warunkujących uchylenie zaskarżonego postanowienia, Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.