Postanowienie NSA, sygn. akt II GZ 466/16
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2016-05-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono zażalenie

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Stanisław Gronowski po rozpoznaniu w dniu 18 maja 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia P. W. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością Sp.k. w W. w zakresie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w L. z dnia 3 lutego 2016 r. sygn. akt III SA/Lu 1675/15 w sprawie ze skargi P. W. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością Sp.k. w . na decyzję Dyrektora Izby Celnej w B. P. z dnia 10 września 2015 r. nr . w przedmiocie kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w L. postanowieniem z dnia 3 lutego 2016 r. sygn. akt III SA/Lu 1675/15 oddalił wniosek P. WD Sp. z o.o. Sp. k. w W.(dalej: spółka) o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Celnej w B.P. z dnia 10 września 2015 r. nakładającej karę pieniężną z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry. W motywach rozstrzygnięcia Sąd wskazał, że w skardze na powyższą decyzję Spółka zawarła wniosek o wstrzymanie jej wykonania, argumentując, że wydano wobec niej decyzje wymierzające kary pieniężne na łączną kwotę 600 000 zł. Kary są wymagalne, a postępowania egzekucyjne wszczęte. Spółka podkreśliła, że tak duży rozmiar kar skutkować będzie zaprzestaniem realizacji zobowiązań, co wprost doprowadzi do stanu upadłości, ponieważ z bilansu wynika, że w pierwszych pięciu miesiącach 2015 r. Spółka poniosła stratę w wysokości 5 468,87 zł i 10 304,88 zł w roku obrotowym 2014 r.

Oceniając wniosek odmownie Sąd uznał, że spółka nie wykazała, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie wykazała na czym to niebezpieczeństwo polega ani nie przedstawiła okoliczności, które miałyby świadczyć o jego rzeczywistym wystąpieniu. Z powodu niepodania przez spółkę konkretnych okoliczności uzasadniających żądanie Sąd pierwszej instancji nie uwzględnił wniosku.

Spółka wniosła zażalenie na powyższe postanowienie domagając się jego zmiany poprzez wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W zażaleniu spółka zarzuciła Sądowi pierwszej instancji naruszenie art. 61 § 3 p.p.s.a. przez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że dla ustalenia, czy w wyniku wykonania zaskarżonego aktu zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, wystarczające jest uwzględnienie kosztów wykonania tego aktu zaskarżonego w danej sprawie, podczas gdy prawidłowa wykładnia przepisu nakazuje uwzględnić również okoliczności skumulowania się wielu identycznych aktów wydanych wobec skarżącego, a w konsekwencji bezpodstawne uznanie, że Spółka nie wskazała w uzasadnieniu wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji okoliczności wystarczających do uznania wniosku za zasadny, mimo że wskazała na wysokie prawdopodobieństwo wyrządzenia jej znacznej szkody w postaci niewypłacalności i przyczyny takiego ryzyka.

Ponadto Spółka wniosła o dopuszczenie dowodów z dokumentów załączonych do zażalenia na okoliczność wstrzymania wykonalności zaskarżonej decyzji.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zażalenie jest niezasadne.

Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego bądź wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Wprowadzona w omawianym przepisie ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi wyjątek od zasady wynikającej z art. 61 § 1 p.p.s.a., w myśl której wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności.

Skoro sąd orzeka o wstrzymaniu aktu lub czynności na wniosek skarżącego, to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek uzasadnienia wniosku, tak aby przekonać sąd do zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Dla wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczające samo stwierdzenie strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy.

Przede wszystkim podkreślić należy, że wykonanie decyzji nakładającej na stronę obowiązek uiszczenia należności pieniężnej tylko w wyjątkowych przypadkach jest źródłem niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub powstania trudnych do odwrócenia skutków. Zapłata oznaczonej w decyzji należności ma charakter odwracalny. W przypadku uchylenia zaskarżonej do sądu administracyjnego decyzji uiszczona należność podlega zwrotowi. Z tej też przyczyny strona domagająca się wstrzymania wykonania decyzji nakładającej obowiązek zapłaty należności pieniężnej obowiązana jest wykazać, że występują szczególne okoliczności uzasadniające uwzględnienie jej wniosku.

Analiza uzasadnienia zaskarżonego postanowienia wskazuje, że Sąd dokonał prawidłowej wykładni art. 61 § 3 p.p.s.a. i trafnie przyjął, że znaczna szkoda lub trudne do odwrócenia skutki, jakie mogą powstać w związku z wykonaniem wydanej w sprawie decyzji, należy oceniać w kontekście aktualnej sytuacji finansowej i majątkowej strony skarżącej. Nie ulega wątpliwości, że elementem takiej sytuacji może być również okoliczność, że w stosunku do wnioskodawcy toczą się postępowania egzekucyjne związane z wymierzeniem kar w innych postępowaniach administracyjnych. Sąd nie zajął – wbrew twierdzeniom autora zażalenia – odmiennego stanowiska.

W niniejszej sprawie wniosek o udzielenie ochrony tymczasowej dotyczył decyzji o nałożeniu na spółkę kary pieniężnej w wysokości 12 000 zł.

Sąd uznał, że wniosek nie mógł zostać uwzględniony, bowiem skarżąca Spółka nie wykazała na czym polega niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia ani nie przedstawiła okoliczności, które miałyby świadczyć o jego rzeczywistym wystąpieniu.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, dokonana przez Sąd ocena jest prawidłowa. Sąd wziął pod rozwagę załączone do wniosku dokumenty: bilans aktywa i bilans pasywa strata na dzień 31 maja 2015 r., rachunek zysków i strat (porównawczy) na dzień 15.07.2015 r. oraz zestawienie 23 decyzji wymierzających Spółce karę pieniężną w łącznej wysokości 600 000 zł. Zgodnie ze stanowiskiem Sądu, dokumenty te nie uprawdopodobniają twierdzenia, iż wykonanie zaskarżonej decyzji może doprowadzić do upadłości Spółki, natomiast tożsame dokumenty, załączone do zażalenia, w żadnym razie nie uzasadniają żądania uchylenia kontrolowanego postanowienia i wstrzymania wykonania decyzji.

Należy również zaznaczyć, że wniosek o wstrzymanie wykonania nie może być oparty na przekonaniu strony o "wysokim prawdopodobieństwie uchylenia zaskarżonej decyzji", a zatem o jej wadliwości. W toku postępowania wpadkowego dotyczącego wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie dokonuje się bowiem kontroli legalności tej decyzji, tylko bada się złożony wniosek pod kątem wystąpienia przesłanek wstrzymania zawartych w treści art. 61 § 3 p.p.s.a.

Podkreślić należy, że strata powstaje wskutek nadwyżki kosztów uzyskania przychodu nad przychodem, co skutkuje jedynie brakiem dochodu do opodatkowania (brakiem obowiązku zapłaty podatku dochodowego) i nie stanowi automatycznie o braku środków finansowych.

Z wymienionych powodów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji