Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1177/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-09-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6259 Inne o symbolu podstawowym 625
Hasła tematyczne: Telekomunikacja
Skarżony organ: Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 33 par. 1 pkt 1, art. 45 par. 1,
journal: Dz.U. 2019 poz 1438
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - t.j.
article: art. 218 par. 2, art. 217 par. 2
journal: Dz.U. 2020 poz 256
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś - Rosińska Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Maliszewska (spr.) Sędzia WSA Danuta Szydłowska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 28 września 2020 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi E. Sp. z o.o. z siedzibą w P. na postanowienie Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia [...] stycznia 2020 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia oddala skargę


UZASADNIENIE

Sygn. akt:

VI SA/Wa 1177/20

Uzasadnienie

Pismem z dnia [...] grudnia 2019 r. E. sp. z o.o. z siedzibą w P. (dalej: skarżąca, Spółka) wniosła o wydanie zaświadczenia stwierdzającego, że płatność dokonana przez Spółkę w dniu [...] września 2018 r. na kwotę 630 432,54 zł, tyt. "W imieniu V. SA, Upomnienie nr [...] z dn. [...]-08-2018 ([...].)", została dokonana tytułem dopłaty ustalonej w decyzji Prezesa UKE nr [...] z dnia [...] czerwca 2018 r. za 2009 r., wskazanej w upomnieniu Prezesa UKE nr [...] z dnia [...] sierpnia 2018 r. skierowanym do V. S.A. z siedzibą w G. (poprzednika prawnego E. w zakresie zobowiązań z tytułu dopłat do usługi powszechnej) i skutkowała tym samym wygaśnięciem tego zobowiązania. Podała, że wniosek swój uzasadnia potrzebą uzyskania urzędowego potwierdzenia wygaśnięcia przedmiotowego zobowiązania.

Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2020 r. Prezes UKE, na podstawie art. 219 w związku z art. 217 § 2 k.p.a, odmówił wydania ww. zaświadczenia.

W toku postępowania, pismem z dnia [...] grudnia 2019 r. Prezes UKE wezwał Spółkę do: 1) wskazania przepisu prawa, który wymaga od Spółki posiadania zaświadczenia o treści, jak we wniosku z dnia [...] grudnia 2019 r. lub 2) wykazania interesu prawnego w uzyskaniu przez Stronę zaświadczenia o treści, jak we wniosku z dnia [...] grudnia 2019 r.

W piśmie z dnia [...] stycznia 2020 r., Spółka wskazała, że jej interes prawny wynika z potrzeby uzyskania urzędowego poświadczenia faktu, że opisana we wniosku z dnia [...] grudnia 2019 r. płatność doprowadziła do wygaśnięcia zobowiązania do zapłaty kwoty udziału w pokryciu dopłaty do usługi powszechnej, a tym samym, że wobec Spółki nie zostanie wystawione dalsze upomnienie lub tytuł wykonawczy, ani też nie zostanie wszczęte postępowanie egzekucyjne w administracji dotyczące Dopłaty. Ponadto Spółka wskazała, że zobowiązanie do udziału w dopłacie przeszło z V. S.A. na E. wskutek dokonanego podziału przez wydzielenie V. S.A. (...). W związku z powyższym, jakkolwiek E. stoi na stanowisku, że zobowiązanie do uiszczenia Dopłaty wygasło w związku z dokonaną płatnością w dniu 18 września 2018 r. (a zatem jeszcze przed dokonaniem wyżej opisanego podziału V. S.A.), to w razie przyjęcia przez organ, że zobowiązanie to nie wygasło, mógłby on obecnie wszcząć postępowanie egzekucyjne wobec E., skoro na podmiot ten przeszły z V. S.A. wszystkie zobowiązania do pokrycia dopłaty do kosztu świadczenia przez [...] S.A. (aktualnie O. S.A.) usługi powszechnej w latach 2006 - 2011, ciążącej na Spółce Dzielonej na mocy art. 97 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. - prawo telekomunikacyjne (Dz. U. z 2019 r. poz. 2460 ze zm.). W ocenie Spółki okoliczność, że wykorzystanie zaświadczenia jako dowodu będzie możliwe i konieczne w ewentualnym postępowaniu egzekucyjnym jednoznacznie stanowi o istnieniu po jej stronie interesu prawnego w uzyskaniu takiego zaświadczenia.

Uzasadniając zaskarżone postanowienie organ wskazał na treść przepisu art. 217 § 2 kpa w której ustawodawca przewidział dwie przesłanki wydania przez organ administracji publicznej zaświadczenia, o którym jest mowa w art. 217 § 1 kpa, a mianowicie: 1) obowiązywanie przepisu prawa, który wymaga urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego, 2) wykazanie przez osobę ubiegającą się o wydanie zaświadczenia swojego interesu prawnego w uzyskaniu urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego.

Zdaniem organu, ani we wniosku z dnia [...] grudnia 2019 r. o wydanie zaświadczenia, ani też w piśmie z dnia [...] stycznia 2020 r., stanowiącym odpowiedź na wezwanie Prezesa UKE z dnia [...] grudnia 2019 r., E. sp. z o.o. nie wskazała przepisu prawa, który wymaga urzędowego poświadczenia faktów przedstawionych we wniosku o wydanie zaświadczenia. Zdaniem organu, brak jest również przepisu prawa, który wymagałby uzyskania przez Spółkę takiego zaświadczenia.

W takiej zaś sytuacji, stosownie do przepisu art. 217 § 2 kpa – Spółka winna była wykazać swój interes prawny w uzyskaniu zaświadczenia o treści wskazanej we wniosku z dnia [...] grudnia 2019 r. o wydanie zaświadczenia. W piśmie z dnia [...] grudnia 2019 r. organ wezwał zatem Spółkę do wskazania interesu prawnego w uzyskaniu zaświadczenia o żądanej treści.

Pismem z dnia [...] stycznia 2020 r. Spółka wyjaśniła, że jej interes prawny w uzyskaniu zaświadczenia żądanej treści wynika z potrzeby uzyskania urzędowego potwierdzenia faktu, że opisana płatność doprowadziła do wygaśnięcia zobowiązania do zapłaty kwoty udziału w pokryciu dopłaty do usługi powszechnej za 2009 r., a tym samym, że wobec E. sp. z o.o. nie zostanie wystawione dalsze upomnienie lub tytuł wykonawczy, ani też nie zostanie wszczęte postępowanie egzekucyjne w administracji dotyczące dopłaty

Zdaniem Prezesa UKE, z argumentacji Spółki wynika, że zaświadczenie ma stanowić dowód zapłaty zobowiązania z tytułu udziału w pokryciu dopłaty dla usługi powszechnej za 2009 r. na wypadek wystawienia przez Prezesa UKE upomnienia lub tytułu wykonawczego oraz wszczęcia postępowania egzekucyjnego. Organ wskazał, iż przeznaczenie wpłaty w kwocie 630.432,54 zł z dnia [...] września 2018 r. zostało określone przez Spółkę w opisie przelewu ww. kwoty, jednak w jego ocenie treść przelewu kwoty 630.432,54 zł z dnia [...] września 2018 r. nie jest faktem w rozumieniu przepisu art. 217 § 2 kpa. Podkreślił, że skutki prawne dokonania przez podmiot płatności określają właściwe przepisy prawa materialnego. Z treści przepisu art. 217 § 2 pkt 2 kpa nie wynika uprawnienie do ubiegania się przez zainteresowany podmiot o wydanie zaświadczenia potwierdzającego skutki prawne określonego działania określone przez powszechnie obowiązujące przepisy prawa.

Organ zaznaczył nadto, że wystawienie upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jednolity: Dz. U. z 2019 r., poz. 1438 z późn. zm.), nie stanowi o wszczęciu postępowania egzekucyjnego, a ww. ustawa nie przewiduje jakichkolwiek środków prawnych służących do wykazania braku zasadności wystawienia upomnienia.

Spółka wniosła od powyższego postanowienia organu skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Zaskarżyła w całości postanowienie z dnia [...] stycznia 2020 r., wnosząc o jego uchylenie. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła:

1. Naruszenie przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy, to jest odmowę wydania zaświadczenia zgodnie z wnioskiem - a to:

a. naruszenie art. 217 § 2 pkt 2 kpa w zw. z art. 218 § 1 kpa, przejawiające się tym, że organ błędnie przyjął, że z treści przepisu art. 217 § 2 pkt 2 kpa nie wynika uprawnienie do ubiegania się przez zainteresowany podmiot o wydanie zaświadczenia potwierdzającego skutki prawne określonego działania określone przez powszechnie obowiązujące przepisy prawa, wskutek czego organ bezzasadnie odmówił wydania zaświadczenia;

b. naruszenie art. 217 § 2 pkt 2 kpa przejawiające się tym, że organ błędnie przyjął, iż skarżąca nie posiada interesu prawnego w uzyskaniu zaświadczenia zgodnie z wnioskiem, wskutek czego organ bezzasadnie odmówił wydania zaświadczenia.

Stawiając powyższe zarzuty, Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i o zasądzenie na jej rzecz, na zasadzie art. 200 p.p.s.a., kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa według norm przepisanych.

Organ w odpowiedzi na skargę, wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U.2019, poz. 2167) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym ta kontrola stosownie do § 2 powołanego artykułu sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Sąd w ramach swojej właściwości dokonuje zatem kontroli aktów z zakresu administracji publicznej z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnymi jak i prawem procesowym. Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej jako: P.p.s.a.).

Skarga jest nieuzasadniona i podlega oddaleniu z powodów wskazanych poniżej.

Przedmiotem kontroli sądu jest postanowienie z dnia [...] stycznia 2020 r., którym Prezes UKE, na podstawie art. 219 w związku z art. 217 § 2 k.p.a, odmówił skarżącej Spółce wydania zaświadczenia o treści wskazanej we wniosku z dnia [...] grudnia 2019 r.

Bezsporne w sprawie jest to, że skarżąca domagała się, by w zaświadczeniu organ stwierdził urzędowo, że płatność dokonana przez Spółkę w dniu [...] września 2018 r. na kwotę 630 432,54 zł, tyt. "W imieniu V. SA, Upomnienie nr [...] z dn. [...]-08-2018 ([...].)", została dokonana tytułem dopłaty ustalonej w decyzji Prezesa UKE nr [...] z dnia [...] czerwca 2018 r. za 2009 r., wskazanej w upomnieniu Prezesa UKE nr [...] z dnia [...] sierpnia 2018 r. skierowanym do V. S.A. z siedzibą w G. (poprzednika prawnego E. w zakresie zobowiązań z tytułu dopłat do usługi powszechnej) i skutkowała tym samym wygaśnięciem tego zobowiązania. Interes prawny w domaganiu się wydania przez organ takiego zaświadczenia, skarżąca wywodziła z potrzeby uzyskania urzędowego poświadczenia faktu, że opisana we wniosku z dnia [...] grudnia 2019 r. płatność doprowadziła do wygaśnięcia zobowiązania do zapłaty kwoty udziału w pokryciu dopłaty do usługi powszechnej, a tym samym, że wobec Spółki nie zostanie wystawione dalsze upomnienie lub tytuł wykonawczy, ani też nie zostanie wszczęte postępowanie egzekucyjne w administracji dotyczące Dopłaty. W tym zakresie Spółka wyjaśniała, że zobowiązanie do udziału w dopłacie przeszło z V. S.A. na E. wskutek dokonanego podziału przez wydzielenie V. S.A. W związku z powyższym, jakkolwiek E. stoi na stanowisku, że zobowiązanie do uiszczenia Dopłaty wygasło w związku z dokonaną płatnością w dniu 18 września 2018 r. (a zatem jeszcze przed dokonaniem wyżej opisanego podziału V. S.A.), to w razie przyjęcia przez organ, że zobowiązanie to nie wygasło, mógłby on obecnie wszcząć postępowanie egzekucyjne wobec E., skoro na podmiot ten przeszły z V. S.A. wszystkie zobowiązania do pokrycia dopłaty do kosztu świadczenia przez [...] S.A. (aktualnie O. S.A. ) usługi powszechnej w latach 2006 - 2011, ciążącej na Spółce Dzielonej na mocy art. 97 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. - prawo telekomunikacyjne (Dz. U. z 2019 r. poz. 2460 ze zm.). W ocenie Spółki okoliczność, że wykorzystanie zaświadczenia jako dowodu będzie możliwe i konieczne w ewentualnym postępowaniu egzekucyjnym jednoznacznie stanowi o istnieniu po jej stronie interesu prawnego w uzyskaniu takiego zaświadczenia.

Zdaniem Sądu, przy tak sformułowanym żądaniu wydania zaświadczenia i przywołanej argumentacji dla wykazania interesu prawnego w jego uzyskaniu, przedmiotem wymagającym oceny prawnej i rozstrzygnięcia przez Sąd jest to, czy organ miał podstawy do tego, by odmówić wydania zaświadczenia, a w efekcie, czy postanowienie organu jest zgodne z prawem.

Kwestia wydawania zaświadczeń uregulowana jest w dziale VII kpa. Zgodnie z art. 217 § 2 kpa zaświadczenie wydaje się, jeżeli urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa lub jeżeli osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego. W tym drugim przypadku organ administracji publicznej obowiązany jest wydać zaświadczenie, gdy chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź innych danych znajdujących się w jego posiadaniu (art. 218 § 1 kpa.). Wydając zaświadczenie, o którym mowa w art. 218 § kpa, organ może - stosownie do § 2 wskazanego przepisu - przeprowadzić w koniecznym zakresie postępowanie wyjaśniające. Postępowanie w sprawach wydawania zaświadczeń stanowi rodzaj uproszczonego i w znacznym stopniu odformalizowanego postępowania o charakterze administracyjnym. Postępowanie to sprowadza się do zbadania okoliczności wynikających z ewidencji, rejestrów i innych danych, czy też wyjaśnienia czy te dane odnoszą się do osoby wnioskodawcy, faktów lub stanu prawnego, którego potwierdzenia domaga się zainteresowany, a także ustalenia jakiego rodzaju ewidencje lub rejestry, mogą zawierać żądane dane. W kontekście postępowania wyjaśniającego, o którym mowa w art. 218 § 2 kpa, należy zauważyć, że pełni ono jedynie pomocniczą rolę przy ustalaniu treści zaświadczenia ("konieczny zakres"), ponieważ zaświadczeniem organ nie rozstrzyga żadnej sprawy, nie tworzy nowej sytuacji prawnej, ani nie kształtuje bezpośrednio stosunku prawnego. Co więcej, w tym postępowaniu niedopuszczalne jest dokonywanie ustaleń faktycznych i prawnych niewynikających z prowadzonej przez organ ewidencji, rejestrów bądź innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Niewątpliwie przedmiotem zaświadczenia nie może być okoliczność faktyczna lub prawna, która nie wynika z żadnego rejestru, ewidencji lub innego źródła danych, ani też kwestia, której ustalenie wymaga czegoś więcej, niż prostego postępowania wyjaśniającego (vide – np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 listopada 2018 r. sygn. akt: II SA/Wa 783/18).

Zaświadczenie jest zatem aktem wiedzy organu, który w ten sposób potwierdza jedynie istnienie określonego obiektywnego stanu (faktycznego, prawnego) na podstawie posiadanych danych. Pojęcie danych znajdujących się w posiadaniu organu należy interpretować ściśle. Nie są to nowe informacje zebrane przez organ w postępowaniu, o którym mowa w art. 218 § 2 kpa, ani oceny oparte o orzeczenia sądowe i dokumenty innych organów, ani też, co do zasady, dane dostarczone właściwemu organowi przez osobę ubiegającą się o zaświadczenie.

Skarżąca spółka nie może zatem domagać się urzędowego potwierdzenia danych wynikających z przedłożonych przez nią dokumentów. Prawidłowości takiego stanowiska nie zmienia okoliczność, że przedłożone dokumenty pochodzą od innych podmiotów publicznych, w tym sądu rejestrowego i sądu wieczystoksięgowego. W ten sam sposób należy traktować czynności notarialne, dokonane przez notariusza (plan podziału, protokoły nadzwyczajnego zgromadzenia wspólników). Organ administracji publicznej obowiązany jest wydać zaświadczenie, gdy chodzi wyłącznie o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Skoro zatem organ danych takich nie posiada, to nie może on zaświadczyć o określonym stanie faktycznym. Słowo "wynikać" jest w tym przypadku kluczowe, ponieważ wprowadza związek między danymi posiadanymi przez organ, a faktem poświadczonym w zaświadczeniu. Fakt w znaczeniu przepisów o zaświadczeniu musi być zatem oparty o istniejący stan rzeczy.

Powyższe stanowisko jest wyrazem ograniczenia przez ustawodawcę ewentualnego postępowania wyjaśniającego do elementów wyłącznie koniecznych, zmierzających do sprawdzenia własnego zasobu informacyjnego nie zaś dogłębnego ustalania określonych faktów, czy też stanów prawnych. Podkreślić należy, że zaświadczenie jest aktem informacji, zaś decyzja jest aktem kształtowania i ustalania aktów prawnych. W przypadku aktu informacji zasadne jest jedynie uproszczone postępowanie, tak aby podkreślić granicę między zaświadczeniem a decyzją, która wydawana jest w normalnym trybie postępowania administracyjnego/jurysdykcyjnego. Z tego powodu w zaświadczeniu organ administracji nie może wypowiadać się na temat interpretacji przepisów prawa dotyczących sukcesji uniwersalnej spółek w przypadku ich podziału i przeniesienia majątku oraz praw i zobowiązań na inny podmiot. W takim zakresie żądanie strony skarżącej wykracza poza formułę zaświadczenia. Co więcej, wbrew oczekiwaniu skarżącej spółki, zaświadczenie nie może wywołać skutków kształtujących stosunki prawne, w postaci przyznania albo ograniczenia bądź pozbawienia uprawnienia, albo nałożenia, zdjęcia lub ograniczenia obowiązków.

Jak zasadnie przyjął Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 17 stycznia 2020 r. wydanym w sprawie sygn. akt: I OSK 3534/18, w wypadku, gdy podmiot domaga się wydania zaświadczenia nie z uwagi na domaganie się zaświadczenia z uwagi na konieczność pozyskania go z uwagi na treść przepisu prawnego, który tego wymaga, lecz powołując się na swój interes prawny, organ musi przed wydaniem zaświadczenia ustalić, czy osoba ubiegająca się ma interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów, lub stanu prawnego. Obowiązek wydania zaświadczenia powstaje wówczas z chwilą stwierdzenia istnienia interesu prawnego. Jeżeli organ stwierdzi, że osoba ubiegająca się nie ma tego interesu – odmawia wydania zaświadczenia lub zaświadczenia o żądanej treści (por. Z. Janowicz, "Kodeks postępowania administracyjnego" Wydanie 11 Warszawa 2011 str. 690).

Mieć interes prawny w postępowaniu administracyjnym znaczy to samo, co ustalić przepis prawa materialnego, na którego podstawie można skutecznie żądać czynności organu z zamiarem zaspokojenia jakiejś własnej potrzeby albo żądać zaniechania lub ograniczenia czynności organu, sprzecznych z potrzebami danego podmiotu - strony postępowania. Cechami tak rozumianego interesu prawnego jest to, że jest on indywidualny, konkretny, aktualny, sprawdzalny obiektywnie, jego istnienie znajduje potwierdzenie w okolicznościach faktycznych, będących przesłankami zastosowania przepisu prawa. O istnieniu interesu prawnego można mówić wówczas, gdy dany podmiot wnosi żądanie we własnym imieniu, zgłaszane żądanie oparte jest na konkretnej normie prawnej, a konieczność jego obiektywnego charakteru oznacza, że o istnieniu interesu prawnego decyduje nie przekonanie zainteresowanego, lecz ocena ustawodawcy. Od interesu prawnego należy odróżnić interes faktyczny, to jest sytuację, w której dany podmiot jest bezpośrednio zainteresowany wydaniem zaświadczenia, lecz nie może tego zainteresowania poprzeć przepisami prawa, mającymi stanowić podstawę żądania co do podjęcia przez organ administracji stosownych czynności.

Zdaniem Sądu, nie można odmówić skarżącej Spółce posiadania interesu faktycznego w otrzymaniu żądanego przez siebie zaświadczenia. Nie da się bowiem wykluczyć zaistnienia w przyszłości wskazywanej przez nią sytuacji, w której, pomimo zapłaty należności, organ egzekucyjny wezwie stronę do jej zapłaty. Niemniej jednak, należy stwierdzić, że interes skarżącej nie posiada cech, które predestynowałyby go do miana interesu prawnego. Uzasadnieniem żądania wydania przedmiotowego zaświadczenia jest wskazywana przez stronę hipotetyczna sytuacja niezasadnego (w jej ocenie) wezwania przez organ egzekucyjny do zapłaty należności z tytułu dopłaty do kosztu świadczenia przez [...] S.A. (aktualnie O. S.A. ) usługi powszechnej w latach 2006 - 2011, ciążącej na Spółce V., w wyniku podziału której wyodrębniła się Spółka skarżąca. Tak sformułowany interes oparty jest o warunek zawieszający, a więc o zdarzenie przyszłe i niepewne. Z drugiej strony należy zaznaczyć, że istnieją inne środki prawne, dostępne w sytuacji ziszczenia się hipotezy przewidywanej przez skarżącą, chociażby w trybie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym w administracji (art. 33 § 1 pkt 1 i art. 45 § 1 ustawy z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2019 r., poz. 1438 ze zm.). Mianowicie, zdaniem Sądu, zasadnym byłoby zaprezentowanie dowodów zajścia sukcesji praw i obowiązków w omawianym zakresie ze spółki V. na Spółkę E. (art. 529 § 1 pkt 4 k.s.h.) oraz posiadanego dowodu wpłaty (przelewu), o treści w zasadzie odpowiadającej żądanemu zaświadczeniu, za wyjątkiem skutku w postaci wygaśnięcia tego zobowiązania, który podlegałby ewentualnej ocenie organu egzekucyjnego. Należy zatem stwierdzić, że brak jest cech konkretności i aktualności interesu, który przypisać można skarżącej, a który był podstawą ubiegania się o przedmiotowe zaświadczenie.

Z uwagi na powyższe, zarzuty stawiane przez skarżącą należy uznać za niezasadne, a zarazem stwierdzić, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu.

Tak więc, na podstawie art. 151 P.p.s.a. Sąd orzekł, jak w sentencji.