Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt I SA/Ol 189/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2018-06-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Zarząd Województwa
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 7, art. 129 par.2, art. 134
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 61 ust. 4 i 5
journal: Dz.U. 2016 poz 1870
law: Ustawa z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Wiesława Pierechod Sędziowie sędzia WSA Renata Kantecka (sprawozdawca) sędzia WSA Jolanta Strumiłło po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 18 czerwca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. Ż. na postanowienie Zarządu Województwa z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy oddala skargę


UZASADNIENIE

I SA/Ol 189/18

Uzasadnienie

Zaskarżonym postanowieniem z dnia "[...]" Zarząd Województwa "[...]", pełniący zgodnie z art. 25 pkt 1 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz. U. z 2017r. poz. 1376 ze zm.) funkcję Instytucji Zarządzającej Regionalnym Programem Operacyjnym "[...]" na lata 2007-2013 (dalej: "IZ") stwierdził uchybienie przez W. Ż. (zwaną dalej: "stroną", "skarżącą") terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy.

Jak wynika z akt sprawy, IZ w dniu 16 października 2017r. wydała decyzję nr "[...]", odmawiającą umorzenia należności z tytułu zwrotu środków określonych w ostatecznej decyzji administracyjnej z dnia "[...]" wraz z należnymi odsetkami, przeznaczonych na realizację projektu pn." Zakup niezbędnych maszyn, urządzeń i wyposażenia wraz z rozbudową budynku piekarni Firmy A. s.c. w O.", realizowany na podstawie umowy o dofinansowanie z dnia 31 grudnia 2008r. W decyzji strona została pouczona o przysługującym jej prawie do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy w terminie 14 dni od daty doręczenia jej decyzji oraz możliwości wniesienia skargi do sądu administracyjnego bez skorzystania z uprawnienia do wniesienia ww. wniosku.

Powyższa decyzja została wysłana na adres zamieszkania strony za zwrotnym potwierdzeniem odbioru i odebrana przez stronę w placówce pocztowej w dniu 20 października 2017r. W związku z powyższym termin do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy upływał w dniu 3 listopada 2017r.

W dniu 8 listopada 2017r. do siedziby organu wpłynęło pismo nadane w placówce pocztowej w dniu 6 listopada 2017r., w którym strona wyraziła niezadowolenie z wydanej decyzji. Jednocześnie strona nie określiła czy jest to wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, czy też skarga do sądu administracyjnego.

Pismem z dnia 14 listopada 2017r. IZ wezwała stronę do doprecyzowania żądania poprzez wskazanie czy przedmiotowe pismo należy potraktować jako wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, czy jako skargę do sądu. Strona nie odpowiedziała na powyższe wezwanie. W konsekwencji, IZ zakwalifikowała pismo z dnia 6 listopada 2017r. jako wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy.

Ponieważ strona złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy po upływie ustawowego terminu do jego wniesienia, organ na podstawie art. 134 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm., w skrócie: "k.p.a.") wydał zaskarżone postanowienie stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia środka zaskarżenia.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie na opisane postanowienie strona wniosła o jego uchylenie oraz przekazanie sprawy do organu I instancji celem merytorycznego rozpatrzenia sprawy. Postanowieniu zarzuciła błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia polegający na nieuwzględnieniu faktu, że pismo z dnia 6 listopada 2017r. stanowiło odwołanie od decyzji i w ten sposób powinno zostać potraktowane. Skarżąca zarzuciła organowi dokonanie interpretacji ww. w sposób rażąco niekorzystny dla niej, w sytuacji, gdy wszelkie ewentualne wątpliwości powinny być rozstrzygane na jej korzyść. Powinno być oczywiste, że w związku z niekorzystnym rozstrzygnięciem jej sprawy, intencją strony było zaskarżenie decyzji.

W odpowiedzi na skargę, IZ wniosła o jej oddalenie i podtrzymała stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Sąd orzekał w niniejszej sprawie na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym, na podstawie art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018r. poz. 1302, dalej "p.p.s.a.").

Skarga podlega oddaleniu. Zaskarżone postanowienie nie narusza bowiem prawa w stopniu kwalifikującym je do wyeliminowania z obrotu prawnego.

W pierwszej kolejności należy wskazać, że zaskarżone postanowienie zostało wydane w oparciu o art. 134 k.p.a., zgodnie z którym, organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne.

Zgodnie natomiast z art. 61 ust. 5 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz.U. z 2016 r. poz. 1870 ze zm.), do wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące odwołań od decyzji.

Należy podkreślić, że przepis art. 134 k.p.a. obliguje organ odwoławczy do przeprowadzenia postępowania wstępnego polegającego na podjęciu czynności mających na celu ustalenie, czy wniosek jest dopuszczalny oraz czy został wniesiony z zachowaniem terminu. Stwierdzenie zaistnienia przyczyny wskazującej na niedopuszczalność wniesionego wniosku, czy też stwierdzenie jego wniesienia po terminie zobowiązuje organ do wydania rozstrzygnięcia, o którym mowa w art. 134 k.p.a., a więc postanowienia o stwierdzeniu niedopuszczalności wniosku lub o stwierdzeniu uchybienia terminu do jego wniesienia. W takiej sytuacji merytoryczne rozpatrzenie środka zaskarżenia nie jest możliwe, albowiem prowadziłoby do wydania decyzji dotkniętej wadą nieważności.

Jednocześnie podkreślić należy, że wydanie postanowienia o stwierdzeniu uchybienia terminu do wniesienia wniosku, powinno być poprzedzone bezspornymi ustaleniami, co do prawidłowości doręczenia stronie decyzji, od której środek zaskarżenia został wniesiony, oraz co do daty wniesienia tego środka zaskarżenia.

W ocenie Sądu, IZ dokonała należytego wyjaśnienia i ustalenia nie tylko okoliczności doręczenia skarżącej decyzji organu lecz także przeprowadziła postępowanie mające na celu ustalenie charakteru przesłanego przez skarżącą pisma z dnia 6 listopada 2017 r.

Jak wynika z akt sprawy, IZ w decyzji z dnia "[...]" pouczyła stronę o przysługujących jej uprawnieniach do:

- złożenia, w oparciu o art. 61 ust. 4 ustawy o finansach publicznych, wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy do IZ w terminie 14 dni od dnia doręczenia przedmiotowej decyzji;

- złożenia, w oparciu o art. 52 § 3 p.p.s.a., za pośrednictwem IZ skargi do sądu administracyjnego bez skorzystania z uprawnienia do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy.

Ponieważ w piśmie z dnia 6 listopada 2017r. strona nie sprecyzowała jaki środek zaskarżenia wnosi, obowiązkiem organu było ustalenie, jakie jest rzeczywiste żądanie strony. Zgodnie bowiem z wyrażaną w art. 7 k.p.a. zasadą prawdy obiektywnej, obowiązkiem organu jest dokładne wyjaśnienie treści żądania strony, który wyznacza rodzaj sprawy będącej przedmiotem postępowania. Organ nie może dokonywać oceny wniosków strony według własnego uznania, nie jest też uprawniony do samodzielnego kształtowania czy precyzowania treści żądania strony.

W związku z powyższym, IZ pismem z dnia 14 listopada 2017r. wezwała stronę do doprecyzowania zawartego w piśmie z dnia 6 listopada 2017r. żądania w terminie 5 dni od dnia doręczenie niniejszego pisma. Jednocześnie organ pouczył stronę, że brak ustosunkowania się będzie przemawiał, za potraktowaniem przesłanego pisma jako wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru, skarżąca pokwitowała odbiór pisma organu w dniu 17 listopada 2017r. i do dnia wydania zaskarżonego postanowienia nie odpowiedziała na wezwanie. W związku z powyższym, prawidłowo IZ zakwalifikowała pismo strony jako wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy.

W niniejszej sprawie nie budzi natomiast wątpliwości okoliczność, że strona pokwitowała odbiór ww. decyzji w dniu 20 października 2017r. W związku z powyższym, 14- dniowy termin do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, wynikający z art. 129 § 2 k.p.a., upływał w dniu 3 listopada 2017r. W zakreślonym terminie strona nie złożyła ww. wniosku. W związku ze złożeniem wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy w dniu 6 listopada 2017r. (data nadania w placówce pocztowej), zasadnie IZ wydała zaskarżone postanowienie o uchybieniu terminu do wniesienia tego wniosku.

Sąd nie zgodził się z zarzutami zawartymi w skardze, iż organ błędnie ustalił stan faktyczny sprawy czy też, że w sposób niekorzystny dla strony dokonał interpretacji treści pisma z dnia 6 listopada 2017r. Zdaniem Sądu, IZ w prawidłowy sposób podejmowała czynności mające na celu ustalenie rzeczywistego żądania strony oraz pouczała stronę o przysługujących jej prawach i konsekwencjach jej zachowania w postępowaniu.

Odnosząc się do uzasadnienia skargi należy również podkreślić, że Sąd nie ocenia merytorycznej prawidłowości decyzji wydanej w postępowaniu administracyjnym. Przedmiotem oceny Sądu jest w niniejszej sprawie wyłącznie kwestia legalności zaskarżonego postanowienia o charakterze procesowym, tj. w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy.

Z tych względów Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę jako nieuzasadnioną.