Postanowienie WSA w Lublinie, sygn. akt I SAB/Lu 20/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2017-12-20 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
659
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Naczelnik Urzędu Skarbowego
Treść wyniku: Sprostowano oczywistą omyłkę
Powołane przepisy: article: art. 156 par. 1-2
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Przewodniczący: WSA Krystyna Czajecka-Szpringer w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Lublinie po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 20 grudnia 2017 r. w sprawie ze skargi L. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością we W. na przewlekłe prowadzenie kontroli podatkowej przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w przedmiocie podatku od towarów i usług za marzec 2015 r. w zakresie wniosku o sprostowanie uzasadnienia wyroku postanawia: 1. sprostować oczywistą omyłkę w uzasadnieniu wyroku z dnia 8 września 2017 r. wydanego w sprawie niniejszej w ten sposób, że na stronie 1 uzasadnienia wyroku, w wersie 7 od góry słowa "marzec 2014 r." zastąpić słowami "marzec 2015 r.", na stronie 2 uzasadnienia wyroku w wersie 6 od góry słowa "marzec 2014 r." zastąpić słowami "marzec 2015 r.", w wersie 12 od góry słowa "od 1 marca 2014 r. do 31 marca 2014 r." zastąpić słowami "od 1 marca 2015 r. do 31 marca 2015 r." oraz w wersie 15 od góry słowa "marzec 2014 r." zastąpić słowami "marzec 2015 r." 2. w pozostałym zakresie oddalić wniosek.


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia 9 grudnia 2017 r. strona domagała się sprostowania oczywistych omyłek w uzasadnieniu zapadłego w sprawie orzeczenia. Wskazała, że na stronach 1 i 2 uzasadnienia wyroku zostały podane daty (okresy) nie występujące w rozpoznawanej sprawie. Podniosła także, że co do części zapisów uzasadnienia pozostają one w sprzeczności ze stanowiskiem strony, tj. strona nie podnosiła argumentów, które przywołano w dokumencie. Wskazała, że część ze stwierdzeń zawartych w uzasadnieniu jest bezpodstawna, nie opiera się na dowodach, ale niczym nie uzasadnionych oskarżeniach. Wskazała też na błąd logiczny w zapisie, który wskazywałby na handel towarami, podczas gdy spółka zajmowała się wyłącznie działalnością spedycyjną. Rozpoznana sprawa dotyczyła skargi na przewlekłe prowadzanie kontroli podatkowej w przedmiocie podatku od towarów i usług za marzec 2015 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Wniosek w części jest zasadny.

Zgodnie z art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), dalej: p.p.s.a., sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie lub rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Z wnioskiem o sprostowanie, które – zgodnie z powszechnym stanowiskiem judykatury - może dotyczyć także uzasadnienia rozstrzygnięcia, ma prawo wystąpić również strona. Zakres możliwej korekty, objętej instytucją sprostowania jest ściśle uregulowany we wskazanym przepisie. Oznacza to, że nie jest możliwe poprawianie w tym trybie błędów natury merytorycznej, wpływających na treść rozstrzygnięcia. Te bowiem podlegają kontroli sądowoinstancyjnej.

Mając na uwadze powyższe wskazać należy, że w sprawie niniejszej, jak wyżej opisano, na stronie 1 i 2 oczywiście błędnie wskazano okres za jaki w rozpoznawanej sprawie strona złożyła deklarację VAT-7 oraz za jaki okres prowadzona była kontrola podatkowa w przedmiocie podatku od towarów i usług, przy czym błąd we wszystkich przypadkach dotyczył wyłącznie roku (wskazano 2014 r. zamiast 2015 r.), bowiem miesiąc (marzec) był wskazany prawidłowo.

Z uwagi na to, że powyższe omyłki mają charakter oczywisty, orzeczono o sprostowaniu na podstawie art. 156 § 1 i 2 p.p.s.a.

Natomiast pozostałe wypunktowane przez skarżącą omyłki, jakie jej zdaniem popełnił Sąd w uzasadnieniu wyroku, nie mieszczą się w kategoriach niedokładności, błędu pisarskiego lub rachunkowego, czy też innej oczywistej omyłki. Strona próbuje bowiem wykorzystać instytucję sprostowania do polemiki ze stanowiskiem Sądu, co pozostaje w oczywistej sprzeczności z celem tego uregulowania. Wyrażone we wniosku tezy mogą stać się podstawą kontroli w ramach złożonej przez stronę skargi kasacyjnej.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie przywołanego przepisu art. 156 § 1 i 2 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w postanowieniu.