Wyrok WSA w Opolu, sygn. akt I SA/Op 373/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Data orzeczenia: 2019-02-06 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art 1a ust 1 pkt 5, art,. 2 ust 1 pkt 1 i 2,  art. 3 ust 1 pkt 1, art. 4 ust. 1 pkt 1 i 2
journal: Dz.U. 2017 poz 1785
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jedn.
article: art. 121 i 122
journal: Dz.U. 2018 poz 800
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Gocki Sędziowie Sędzia WSA Marta Wojciechowska (spr.) Sędzia WSA Anna Wójcik Protokolant Starszy inspektor sądowy Iwona Bergiel po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 lutego 2019 r. sprawy ze skargi A. P., S. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 13 sierpnia 2018 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2015 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi A. P. i S. P. (dalej: skarżący, strony, podatnicy) jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu (dalej SKO lub Kolegium) z dnia 13 sierpnia 2018 r., wydana na podstawie art. 1 i art. 18 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. z 2018 r. poz. 570) oraz art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2018 r. poz. 800 ze zm. - dalej wskazywana jako "op"), którą utrzymano w mocy decyzję Wójta Gminy Wilków z dnia 4 grudnia 2017 r. w przedmiocie ustalenia zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2015 r., w wysokości 5.101 zł.

Rozstrzygnięcie powyższe zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.

W wyniku przeprowadzonego postępowania podatkowego (wszczętego postanowieniem z dnia 9 kwietnia 2015 r.) Wójt Gminy Wilków wydał w dniu 31 sierpnia 2015 r. decyzję, mocą której ustalił stronom wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2015 r. w kwocie 8.788 zł. Przedmiotem opodatkowania organ objął: budynki związane z działalnością gospodarczą o pow. użytkowej 328,23 m2 oraz grunty związane z prowadzeniem działalności gosp. o pow. 1.900 m2. Podstawą ustaleń organu w tym zakresie był materiał dowodowy w postaci: wypisów z rejestru gruntów i budynków - z którego wynikało, że A. i S. P. są właścicielami działki gruntu nr a o pow. 0,19 ha i położonego tam budynku handlowo-usługowego w nr [...] o pow. zabudowy 372 m2; oraz protokołu oględzin nieruchomości z 15 lipca 2015 r. w którym stwierdzono, że w budynku nr [...] prowadzona jest działalność gospodarcza, tj. sklep spożywczy (pomieszczenie nr [...]) i sklep monopolowy (pomieszczenie nr [...]) i zawarto wyniki dokonanych podczas oględzin pomiarów poszczególnych pomieszczeń.

Rozstrzygnięcie to, w wyniku wniesionego odwołania, zostało uchylone decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu (dalej: SKO lub Kolegium) z dnia 30 listopada 2015 r. W uzasadnieniu Kolegium wskazało, że z protokołu oględzin z 15 lipca 2015 r. nie wynika w jaki sposób dokonano pomiarów powierzchni użytkowej przedmiotowego budynku, tj. czy było to zgodne z art. 1a ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 1785 ze. zm., - zwana dalej "upol") i czy użyto taśmy mierniczej posiadającej aktualne świadectwo legalizacji.

Również kolejna decyzja Wójta Gminy Wilków z dnia 22 lipca 2016 r., ustalająca zobowiązanie w podatku od nieruchomości za 2015 r. w wysokości 4.573 zł, została uchylona decyzją Kolegium z dnia 22 grudnia 2016 r., a sprawa przekazana do ponownego rozpatrzenia, ze wskazaniem na konieczność dokładnego ustalenia powierzchni użytkowej budynku.

Ponownie rozpatrując sprawę organ I instancji przeprowadził uzupełniające postępowanie dowodowe, dokonując przesłuchania S. P., który zeznał, że powierzchnia użytkowa części budynku związana z prowadzeniem działalności gospodarczej (sklepu spożywczego i sklepu monopolowego) wynosiła w 2015 r. 117,60 m2, i taka sama jest powierzchnia gruntu związana z działalnością gospodarczą, natomiast pozostała część budynku stanowi własność prywatną, która nie podlega opodatkowaniu. Ponadto organ ponownie przeprowadził dowód z oględzin nieruchomości, w wyniku czego ustalił, że w budynku przez cały 2015 r. prowadzono sklep spożywczy (pomieszczenie nr [...]) i sklep monopolowy (pomieszczenie nr [...]), natomiast pozostałe pomieszczenia budynku nie były wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej. Podczas oględzin dokonano pomiarów poszczególnych pomieszczeń budynku (od nr [...] do nr [...]), których wyniki zapisano w protokole, a dodatkowo przedstawiono na rysunku załączonym do protokołu. Do protokołu dołączono również dokumentację fotograficzną poszczególnych pomieszczeń budynku i świadectwo wzorcowania z 7 września 2017 r. dla dalmierza laserowego [...], o nr seryjnym [...], którym dokonano pomiarów pomieszczeń. S. P. odmówił podpisania protokołu oględzin, z uwagi na podnoszoną przez niego kwestię niezgodności dokonanych pomiarów z Polską Normą.

W oparciu o tak zebrany materiał dowodowy Wójt Gminy Wilków decyzją z dnia 4 grudnia 2017 r., określił A. i S. P. zobowiązanie w podatku od nieruchomości za 2015 r. w wysokości 5.101 zł, przyjmując do opodatkowania: budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o powierzchni użytkowej 133,23 m2, budynki pozostałe o pow. użytkowej 199,59 m2, grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o pow. 133,23 m2 i grunty pozostałe o pow. 1.766,77 m2.

Po wydaniu decyzji organ I instancji, w ramach zleconego przez Kolegium uzupełniającego postępowania dowodowego wezwał podatników do wyjaśnienia rozbieżności dotyczących powierzchni użytkowej pomieszczenia nr [...] (sklep spożywczy) przedmiotowego budynku, podawanej przez strony (83,12 m2), a ustalonej przez organ (100,48 m2), na co otrzymał odpowiedź, że przyczyna tej rozbieżności jest wadliwe przeprowadzenie pomiarów przez organ, tzn. wykonania ich około 1 m nad posadzką, zamiast wykonania ich "po podłodze z dokładnością do 1 cm", a także bezpodstawne włączenie parapetów i przejść drzwiowych do powierzchni użytkowej budynku.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu wskazaną na wstępie decyzją utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu Kolegium przytoczyło brzmienie i dokonało analizy treści przepisów mających zastosowanie w sprawie, tj. art. 1a ust. 1 pkt 3, art. 2 ust. 1 pkt 1 i 2, art. 3 ust. 1 pkt 1, art. 4 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 upol. Następnie wskazało, że zgodnie z wypisem z wypisu z rejestru gruntów i kartoteki budynków, A. i S. P. byli w 2015 r. właścicielami działki nr a w [...], oznaczonej symbolem "B" (tereny mieszkaniowe) o powierzchni 1.900 m2 i budynku oznaczonego jako "handlowo-usługowy" o powierzchni zabudowy 372 m2. Bezsporna w sprawie była też okoliczność, że na działce tej w 2015 r. była prowadzona działalność gospodarcza - w części sklep spożywczy, a w części sklep monopolowy. Przedmiotem sporu stała się natomiast kwestia pomiaru powierzchni użytkowej budynku.

Wskazując na brzmienie art. 1a pkt 5 upol, zgodnie z którym powierzchnia użytkowa budynku lub jego części oznacza powierzchnię mierzoną po wewnętrznej długości ścian na wszystkich kondygnacjach, Kolegium stwierdziło, że metodyka pomiarów przyjęta przez organ I instancji była prawidłowa. Z protokołu oględzin z 4 października 2017 r. wynika, że pomiary powierzchni użytkowej przedmiotowego budynku zostały wykonane dalmierzem laserowym, posiadającym świadectwo wzorcowania, wydane przez Prezesa Głównego Urzędu Miar, a powierzchnia użytkowa pomieszczeń była "mierzona po wewnętrznej długości ścian w układzie jednokondygnacyjnym", czyli zgodnie z art. 1a pkt 5 upol. W rezultacie, zdaniem organu, brak było podstaw do uwzględnienia wskazywanej przez podatników wielkości powierzchni użytkowych budynku. Za bezzasadny organ uznał zarzut o wykonaniu pomiarów z naruszeniem normy PN-ISO 9836:1997|PN-70/B-02365, stwierdzając, że tzw. "normy branżowe" nie mają charakteru przepisów powszechnie obowiązującego prawa (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 30 stycznia 2018 r., sygn. akt II OSK 2182/17), stąd nie mogły one stanowić podstawy pomiarów, służących określaniu podstaw opodatkowania. Nie podzielił również zarzutu o konieczności pomiarów powierzchni użytkowej budynku "po podłodze", stwierdzając, że brak jest podstaw prawnych do dokonywania pomiaru w ten sposób. Wskazał organ, że wbrew zarzutom odwołania, organ I instancji dokonał pomiarów z dokładnością do 1 cm, wyrażając wyniki pomiarów w m2 i nie wliczał do powierzchni użytkowej przejścia (wnęki) drzwiowe. Nie zgodził się też ze stanowiskiem podatników, że powierzchnia "parapetów" występujących w budynku powinna zostać odliczona od powierzchni użytkowej poszczególnych pomieszczeń. Zauważył, że parapety te stanowią jedynie elementy ustawione wzdłuż ścian, które nie wyznaczają płaszczyzn tych przegród budowlanych, co wynika m.in. ze zdjęć dołączonych przez stronę do pisma z 20 czerwca 2018 r., w związku z czym ich usytuowanie nie wpływa na ustalenie powierzchni użytkowej. SKO nie zgodziło się z także z podatnikami, że prawidłowe ustalenie powierzchni użytkowej budynku wymagało wiadomości specjalnych i że konieczne było powołanie w tym celu biegłego geodety.

W konsekwencji Kolegium zaakceptowało ustalenia co do przyjętych przez organ I instancji podstaw opodatkowania, tj.: budynku użytkowego, z wydzielonymi pomieszczeniami służącymi działalności gospodarczej oraz gruntu o pow. 1.900 m2, jak też co do zastosowanych stawek podatkowych, zawartych w uchwale nr XXXVIII.303.2014 Rady Gminy w Wilkowie z dnia 13 listopada 2014 r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości na terenie Gminy Wilków na 2015 rok (Dz. Urz. Woj. Op. z 2014 r. poz. 2654). Otóż, jak ustalono, wysokość podatku od nieruchomości dla budynku: w odniesieniu do 133,23 m2 powierzchni użytkowej części budynku zajętej na prowadzenie działalności gospodarczej, przy zastosowaniu stawki podatkowej 21,68 zł, wynosi 2.888,43 zł a w odniesieniu do 199,59 m2 powierzchni użytkowej "pozostałej" części budynku, przy zastosowaniu stawki podatkowej 7,49 zł, wynosi 1 494,93 zł. Wysokość podatku dla gruntu: w odniesieniu do 133,23 m2 gruntów związanych z działalnością gospodarczą, przy zastosowaniu stawki podatkowej 0,88/m2, wynosi 117,24 zł, a w odniesieniu do 1 766,77 m2 powierzchni gruntów "pozostałych", przy zastosowaniu stawki podatkowej 0,34 zł, wynosi 600,70 zł. Łączna wysokość podatku od nieruchomości wyniosła zatem 5.101 zł

W skardze wniesionej na powyższą decyzję działający w imieniu skarżących pełnomocnik, wnosząc o jej uchylenie w całości i przekazanie prawy do ponownego rozpatrzenia, względnie o uchylenie decyzji organów obu instancji, podniósł zarzuty naruszenia: art. 121 § 1 i art. 122 op w zw. z art. 84 § 1 kpa poprzez prowadzenie postępowania w sposób sprzeczny z zasadą zaufania do organów podatkowych oraz niepełne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, wskutek niedopuszczenia w sprawie dowodu z opinii biegłego.

W uzasadnieniu skargi pełnomocnik kwestionował ustalenia faktyczne w zakresie pomiaru powierzchni użytkowej budynku. Podtrzymał stanowisko, że pomiaru dokonano niezgodnie z Polską Normą PN-ISO 9836:1997 | PN-70/B-02365 i że prawidłowy pomiar wymagał, ze względu na specyficzne ukształtowanie, powołania biegłego geodety. Wskazał, że prawidłowa powierzchnia pomieszczenia nr [...] (sklepu) związanego z działalnością, wynosiła nieco ponad 83 m2, a nie jak przyjęły organy 100,48 m2. Błędnie więc organ obliczył powierzchnię pomieszczeń, jak też błędnie uznał za przeznaczone do działalności pomieszczenia, które temu celowi nie służyły, ignorując zeznania S. P. Nadto, z decyzji organu I instancji nie wynikało, jaką ostatecznie powierzchnię organ uznał za przeznaczoną do prowadzenia działalności gospodarczej (organ skupił się na pomieszczeniach nr [...] i [...], natomiast nie wiadomo jak zakwalifikował pozostałe pomieszczenia)

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skargę należało uznać za niezasadną, albowiem zaskarżona decyzja odpowiada prawu.

Kontrola legalności zaskarżonego aktu, dokonana w aspekcie kryteriów nakreślonych w art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm. - dalej określana jako "ppsa") nie dała podstaw do stwierdzenia naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania lub innego naruszenia przepisów postępowania w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie stwierdził też okoliczności dających podstawę do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji (art. 145 § 1 pkt 2 ppsa).

Przedmiotem skargi jest decyzja Kolegium dotycząca ustalenia zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości na 2015 r. Istota sporu sprowadza się do rozstrzygnięcia, czy w ustalonym stanie faktycznym i w świetle obowiązujących przepisów prawa organy podatkowe ustaliły wymiar tego zobowiązania w sposób zgodny z prawem.

Podstawę prawną skarżonego rozstrzygnięcia stanowiły prawidłowo powołane przez organ przepisy ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Stosownie do treści art. 2 ust. 1 i 2 tej ustawy opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają w szczególności grunty, budynki lub ich części; budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Podatnikami podatku od nieruchomości są m.in. osoby fizyczne będące właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych (art. 3 ust. 1 upol). Podstawę opodatkowania w podatku od nieruchomości stanowi: dla gruntów – powierzchnia, a dla budynków lub ich części - powierzchnia użytkowa (art. 4 ust. 1 upol). Zgodnie zaś z treścią art. 3 ust. 4 upol, jeżeli nieruchomość lub obiekt budowlany stanowi współwłasność lub znajduje się w posiadaniu dwóch lub więcej podmiotów, to stanowi odrębny przedmiot opodatkowania, a obowiązek podatkowy od nieruchomości lub obiektu budowlanego ciąży solidarnie na wszystkich współwłaścicielach lub posiadaczach.

Przechodząc do oceny legalności zaskarżonej decyzji wskazać należy, że w sprawie nie budziło wątpliwości, że skarżący byli w 2015 r. właścicielami działki nr a, oznaczonej symbolem "B" (tereny mieszkaniowe) o powierzchni 1.900 m2 wraz z posadowionym na niej budynkiem handlowo-usługowym o powierzchni zabudowy 372 m2. Niekwestionowana jest też okoliczność, że dwa pomieszczenia znajdujące się w tym budynku, oznaczone nr [...] i [...], gdzie mieściły się sklep spożywczy i sklep monopolowy, służyły działalności gospodarczej, prowadzonej przez S. P. Jak ustalono, pozostałe pomieszczenia tego budynku nie były wykorzystywane do prowadzonej działalności.

Dokonując oceny całokształtu zebranego materiału dowodowego i okoliczności z niego wynikających Sąd nie dopatrzył się nieprawidłowości przy naliczeniu i ustaleniu przez organy wymiaru podatku od nieruchomości za 2015 r. W ocenie Sądu, przyjęte w zaskarżonej decyzji ustalenia faktyczne znajdowały pełne oparcie w prawidłowo zebranym i ocenionym materiale dowodowym, co czyni bezzasadnymi zarzuty skargi dotyczące naruszenia art. 121 § 1 i 122 op.

Zastrzeżenia skarżących budziła kwestia sposobu dokonania przez organ pomiaru powierzchni użytkowej poszczególnych pomieszczeń posiadanego budynku. Sporne między stronami są zwłaszcza ustalenia dotyczące pomieszczenia nr [...], w którym mieścił się sklep spożywczy, jak bowiem podnoszą skarżący, jego prawidłowa powierzchnia użytkowa winna wynosić 83,60 m2, podczas gdy przyjęta przez organ za podstawę opodatkowania powierzchnię tego pomieszczenia wynosiła 100,48 m2. W opinii skarżących, zawarte w protokole oględzin z dnia 4 października 2017 r. wyniki pomiarów, na podstawie których organy dokonały wymiaru podatku, są błędne bowiem pomijają założenia normy PN-ISO 9836:1997 / PN-70/B-02365, która w wiążący sposób określa zasady pomiaru powierzchni użytkowej. Skarżący uważają również, że pomiar pomieszczeń, ze względu na ich skomplikowane ukształtowanie, wymagał wiedzy specjalistycznej, zatem organ nie był władny do ich samodzielnego ustalenia, lecz zobowiązany był do skorzystania z opinii biegłego.

Odnosząc się do tych zarzutów wskazać należy, że na gruncie ustawy o podatkach i opłatach lokalnych ustawodawca w art. 1a pkt 5 tej ustawy unormował zasady pomiaru powierzchni użytkowej budynków. Zgodnie z brzmieniem tego przepisu powierzchnia użytkowa budynku lub jego części oznacza powierzchnię mierzoną po wewnętrznej długości ścian na wszystkich kondygnacjach, z wyjątkiem powierzchni klatek schodowych oraz szybów dźwigowych; za kondygnację uważa się również garaże podziemne, piwnice, sutereny i poddasza użytkowe.

Nie może zatem budzić wątpliwości, że dokonując - na potrzeby określenia podstawy opodatkowania podatkiem od nieruchomości - pomiaru powierzchni użytkowej budynku lub jego części organy podatkowe zobligowane są dokonać tego w sposób, o którym mowa w art. 1a pkt 5 upol. Podkreślenia wymaga, że ustawa o podatkach i opłatach lokalnych, korzysta z daleko idącej autonomii prawa podatkowego, zgodnie z którą, jeśli przepisy prawa podatkowego nie zawierają stosownego odesłania do innych ustaw, to odwoływanie się do innych regulacji prawnych, w szczególności zawartych w nich definicji, jest niezasadne. Nie jest zatem możliwe nadawanie pojęciu "powierzchnia użytkowa budynku lub jego części" znaczenia innego niż wynika to z zawartej w art. 1pkt 5 upol definicji legalnej. Jeżeli bowiem ustawodawca podatkowy formułuje w ustawie podatkowej definicję legalną określonego pojęcia, to ta definicja jest definicją wyłącznie wiążącą na gruncie ustawy podatkowej, bez względu na możliwość funkcjonowania w szeroko pojętym systemie prawa innej definicji tego samego pojęcia.

Odnosząc powyższe rozważania do stanu faktycznego sprawy Sąd stwierdza, że Wójt Gminy Wilków prawidłowo ustalił podstawę opodatkowania należącego do skarżących budynku użytkowo-handlowego, stosując metodę pomiaru powierzchni użytkowej określoną w ustawie o podatkach i opłatach lokalnych. Z protokołu oględzin przedmiotowej nieruchomości z 4 października 2017 r., na którym oparto ustalenia w spornym zakresie, wynika, że powierzchnia użytkowa pomieszczeń była "mierzona po wewnętrznej długości ścian w układzie jednokondygnacyjnym" a pomiary zostały wykonane dalmierzem laserowym, posiadającym świadectwo wzorcowania. Trafnie zatem ocenił organ II instancji, że metodyka pomiarów przyjęta przez organ I instancji była prawidłowa i że pomiary te należy uznać za miarodajne dla ustalenia powierzchni użytkowej przedmiotowego budynku.

Wbrew przekonaniu skarżących, organ nie był zobligowany do przyjęcia techniki pomiaru zgodnie z normami PN-ISO 9836:1997 i PN-70/B-02365 (na marginesie Sąd zauważa, że są to dwie odrębne normy a każda z nich przyjmuje odmienną technikę pomiaru, przy czym postulowane przez stronę założenie wykonywania pomiaru po podłodze, z pominięciem cokołów, listew, itp., zawiera wyłącznie norma PN-ISO 9836:1997). Jak wprost wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 25 maja 2016 r., sygn. akt II OSK 2182/17 " brak jest podstaw do zastosowania Normy PN-ISO 9836:1997 oraz odmiennej definicji i sposobu obliczania powierzchni zabudowy przyjętej w tej normie (...). Normy branżowe nie mają bowiem charakteru przepisów powszechnie obowiązującego prawa." Stąd też za nietrafne należy uznać zarzuty o zastosowaniu przez organ wadliwej techniki pomiaru, niezgodnej ze standardami normy polskiej. Odmienne rozwiązania prawne nie mogły bowiem wpływać, czy też modyfikować podatkowoprawnego stanu faktycznego, bo ten zastrzeżony jest do zakresu normowania przez ustawy podatkowe. W rezultacie, nie sposób zaakceptować argumentacji skarżących, że pomiary powierzchni użytkowej winny być dokonane "na poziomie podłogi", gdyż takiego warunku, jak trafnie zauważyło Kolegium, przepis art. 1 pkt 5 upol nie przewiduje. Wskazuje on natomiast wyraźnie, że pomiarów należy dokonać po wewnętrznej długości ścian na wszystkich kondygnacjach - i w taki właśnie sposób, jak wynika z protokołu oględzin, organ przeprowadził pomiary posiadanego przez skarżących budynku użytkowo-handlowego. Sąd podziela również wnioski Kolegium, że znajdujące się w pomieszczeniu nr [...] parapety nie podlegały odliczeniu od powierzchni użytkowej. Jak już bowiem wyżej przesądzono, standardy wynikające z normy PN-ISO 9836:1997, w świetle których pilastrów i innych występów ściennych nie dolicza się lub potrąca (w zależności od rozmiaru) z powierzchni pomieszczenia, nie miały wpływu na sposób dokonania pomiaru na potrzeby określenia podstawy opodatkowania w podatku od nieruchomości. Zgodzić się zatem należy ze stwierdzeniem organu, że parapety te stanowią jedynie elementy ustawione wzdłuż ścian, które nie wyznaczają płaszczyzn tych przegród budowlanych, co wynika m.in. ze zdjęć dołączonych przez stronę do pisma z 20 czerwca 2018 r., wobec czego ich usytuowanie nie wpływa na ustalenie powierzchni użytkowej.

Za trafne należy również uznać stanowisko organu, iż ustalenie powierzchni użytkowej pomieszczeń leżało w zakresie kompetencji organu i nie było potrzeby przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego. Zgodnie z art. 197 § 1 op w przypadku gdy w sprawie wymagane są wiadomości specjalne, organ podatkowy może powołać na biegłego osobę dysponującą takimi wiadomościami, w celu wydania opinii. Jak trafnie wywiodło Kolegium, kwestia dopuszczenia dowodu z opinii biegłego została pozostawiona ocenie organu podatkowego, na co wskazuje użyte w tym przepisie słowo "może". Zatem uznanie organu, że dysponuje on stosownymi umiejętnościami uprawnia go do samodzielnego czynienia ustaleń niezbędnych do rozstrzygnięcia sprawy. Granice korzystania z tej swobody wyznacza zasada prawdy obiektywnej, z której wypływa obowiązek podjęcia przez organ wszelkich czynności mających na celu ustalenie stanu faktycznego sprawy. Organ podatkowy może więc wykorzystać ten środek dowodowy w szczególności w sprawie o zawiłym stanie faktycznym, który można wyjaśnić dopiero wtedy, gdy dysponuje się specjalnymi wiadomościami.

W ocenie Sądu, włączona do akt sprawy dokumentacja zdjęciowa wskazuje, że poszczególne pomieszczenia budynku (w tym będące osią sporu pomieszczenie nr [...]) miały raczej typowy układ, bez skosów, wnęk, czy innych specyficznych rozwiązań architektonicznych, które utrudniałyby pomiary powierzchni (poza wskazanymi parapetami, co, jak wyżej przesądzono nie miało wpływu na rozstrzygnięcie). Prowadzi to do wniosku, że przeprowadzenie pomiarów powierzchni użytkowej pomieszczeń było, zdaniem Sądu, kwestią techniczną i wymagało jedynie zmierzenia ich długości, szerokości i wysokości. Ustalenie tych parametrów z pewnością nie wymagało wiadomości specjalnych, a jedynie wiarygodnego przyrządu mierniczego, którym organ, jak wynika z akt sprawy, dysponował. Wbrew więc zarzutom skarżących, ustalenie powierzchni użytkowej pomieszczeń budynku nie przekraczało umiejętności organu i zbędne było dopuszczenie dowodu z opinii biegłego geodety.

Podsumowując stwierdzić należy, że nie budzą zastrzeżeń ustalenia organów odnośnie przedmiotu opodatkowania, podstawy opodatkowania i zastosowanych stawek podatkowych. Sąd nie dopatrzył się żadnych uchybień w zakresie zastosowanego przez organy prawa materialnego. Zarówno podmiot jak i przedmiot opodatkowania w niniejszej sprawie zostały ustalone prawidłowo w oparciu o przeprowadzony dowód z oględzin budynku i dane wynikające z ewidencji gruntów. Organ zastosował także właściwe stawki podatkowe i przyjął poprawną wielkość podstawy opodatkowania. Spowodowało to ustalenie wobec skarżących prawidłowej wysokości zobowiązania podatkowego. Całkowicie niezrozumiałe są przy tym zarzuty, jakoby z decyzji organu I instancji nie wynikało, jaką ostatecznie powierzchnię uznano za przeznaczoną do prowadzenia działalności gospodarczej. W treści bowiem decyzji Wójta Gminy Wilków jasno i precyzyjnie (w tabelarycznym ujęciu) wskazano, że do opodatkowania stawką podwyższoną, przewidzianą dla budynków służących prowadzeniu działalności gospodarczej, przyjmuje się powierzchnię wynoszącą 133,23 m2, w dalszej natomiast treści decyzji wyraźnie zaznaczono, odwołując się do protokołu oględzin, że "kontrolujący poddali ocenie pomieszczenia, w których prowadzona była działalność gospodarcza i ustalili, że były to z wyraźnym wskazaniem pomieszczenia nr [...] (sklep spożywczy) i nr [...] (sklep monopolowy). Kontrolujący ustalili, że w pozostałych pomieszczeniach budynku, tj. pomieszczeniach nr [...]-[...], nr [...]-[...], brak było wskazań na związek tych pomieszczeń z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą."

Końcowo zauważyć również należy, że do podatków stosuje się przepisy ustawy Ordynacja podatkowa (art. 2 § 1 pkt 1). Zatem chybiony jest zarzut podnoszony w skardze wskazujący na naruszenie art. 84 § 1 kpa, który to przepis w tej sprawie nie ma zastosowania.

Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 151 ustawy ppsa, oddalił skargę.