Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VIII SAB/Wa 92/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-02-25 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Stwierdzono, iż bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa i w pozostałym zakresie umorzono postępowanie
Powołane przepisy: article: art. 149 par. 1;  art. 161 par. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Leszek Kobylski, Sędziowie Sędzia WSA Cezary Kosterna, Sędzia WSA Justyna Mazur (sprawozdawca), Protokolant Referent stażysta Magdalena Krawczyk, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 lutego 2015 r. sprawy ze skargi D. L. na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] w przedmiocie wniosku z dnia [...] sierpnia 2014 r. o udostepnienie informacji publicznej 1) stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 2) w pozostałej części postępowanie umarza; 3) zasądza od Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] na rzecz skarżącego D. L. kwotę [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

D. L. (dalej także: "skarżący") w dniu [...] września 2014 r. (data wpływu do organu) złożył skargę na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. (dalej także: "organ") w zakresie nie załatwienia sprawy na skutek wniosku z dnia [...] sierpnia 2014 r. o udostępnienie informacji publicznej. Skarżący wniósł o zobowiązanie organu do rozpoznania wniosku w terminie 14 dni od dnia doręczenia odpisu wyroku wraz z aktami sprawy, zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych oraz niewymierzanie organowi grzywny.

W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, iż w dniu [...] sierpnia 2014 r. wystąpił do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. o udostępnienie informacji publicznej w postaci treści jednej, dowolnie wybranej, decyzji administracyjnej wydanej w lipcu 2014 r., która to informacja dotychczas nie została doręczona.

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w S. za pismem z dnia [...] października 2014 r. przesłał skargę do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Warszawie i podniósł, iż w dniu [...] października 2014 r. wskazana we wniosku

o udzielenie informacji publicznej decyzja została przekazana.

Pismem procesowym z dnia [...] grudnia 2014 r. skarżący wniósł

o stwierdzenie, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, umorzenie postępowania w pozostałym zakresie, zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Skarga została złożona w następującym stanie faktycznym:

D. L. w dniu [...] sierpnia 2014 r. zwrócił się do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowalnego w S. o udostępnienie informacji publicznej w postaci treści jednej, dowolnie wybranej decyzji administracyjnej, jaką organ wydał w lipcu 2014 r. Pismem z dnia [...] sierpnia 2014 r. organ poinformował skarżącego, iż wniosek o udostępnienie informacji publicznej z dnia [...] sierpnia 2014 r. nie może zostać prawidłowo rozpoznany z uwagi na to, iż nie wskazuje konkretnie określonej informacji. W dniu [...] sierpnia 2014 r. skarżący sprecyzował żądanie, wnosząc

o doręczenie pierwszej decyzji wydanej przez organ w lipcu 2014 r. W dniu [...] października 2014 r. organ doręczył skarżącemu wskazaną w jego wniosku decyzję.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: "p.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach ze skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania organów określonych w pkt 1 - 4a. Celem skargi na bezczynność jest zwalczanie zwłoki w załatwieniu sprawy.

Bezczynność organu ma miejsce wówczas, gdy organ będąc właściwym

w sprawie i zobowiązanym do podjęcia czynności, nie podejmuje jej w terminie określonym w przepisach prawa i w konsekwencji pozostaje w zwłoce. Skarga na bezczynność ma na celu spowodowanie wydania przez organ administracji publicznej oczekiwanego aktu lub podjęcia określonej czynności.

Tym samym, aby można było mówić o bezczynności organu należy przede wszystkim stwierdzić, że ciąży na nim wynikający z przepisów prawa obowiązek wszczęcia postępowania i podjęcia w nim stosownego rozstrzygnięcia (stosownej czynności), a dopiero później, iż obowiązku tego – w nakazanym terminie – organ nie wypełnia.

Sąd uwzględniając skargę na bezczynność organu, stosownie do art. 149 § 1 p.p.s.a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających

z przepisu prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność miała miejsce

z rażącym naruszeniem prawa. Oznacza to, że celem skargi na bezczynność organu administracji, jest doprowadzenie do wydania przez ten organ decyzji administracyjnej (lub innego aktu) w sprawie wszczętej żądaniem strony. Zgodnie z § 2 art. 149 p.p.s.a. Sąd w przypadku, o którym mowa w § 1 może także orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a.

W okolicznościach niniejszej sprawy podnieść należy, iż zgodnie z art. 61 ust. 1 Konstytucji RP, obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa, zaś według ust. 2, prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów,

z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu, przy czym tryb udzielania informacji,

o których mowa w ust. 1 i 2, określają ustawy (ust. 4). W myśl art. 61 ust. 3 Konstytucji RP ograniczenie prawa do informacji publicznej może nastąpić wyłącznie ze względu na określoną w ustawach ochronę wolności i praw innych osób

i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa. Skonkretyzowanie prawa do informacji ma miejsce w ustawie z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2001 r., Nr 112, poz. 1198 ze zm.; dalej: "u.d.i.p.") wedle której, każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonym w tym akcie prawnym (art. 1 ust.1). W świetle regulacji art. 2 ust. 1 u.d.i.p., prawo dostępu do informacji publicznej przysługuje każdemu, z zastrzeżeniem art. 5, zaś zgodnie z art. 4 ust. 1 u.d.i.p., obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności organy władzy publicznej. Obowiązek informacyjny nie musi być przy tym adekwatny do ustalonego zakresu działania danego podmiotu, obowiązuje tutaj ogólna, wynikająca z art. 4 ust. 3 u.d.i.p. zasada, że do udzielenia informacji zobowiązane są podmioty, będące w posiadaniu takiej informacji.

W niniejszej sprawie bezspornym jest, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w S. jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia wnioskowanej informacji publicznej, a żądanie skarżącego zawarte we wniosku

z dnia [...] sierpnia 2014 r., jest informacją publiczną w rozumieniu ustawy. Okoliczność ta nie była kwestionowana przez orzekający w niniejszej sprawie organ, a sama informacja została udzielona, z tym, że z uchybieniem wskazanego w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. terminu 14 dni. Wniosek o udzielenie informacji publicznej został złożony w dniu [...] sierpnia 2014 r., zaś informacja udostępniona w dniu [...] października 2014. Tym samym, stwierdzić należy, że w okresie od [...] sierpnia do [...] października 2014 r. miała miejsce bezczynność organu w załatwieniu sprawy

w wymaganym przez prawo terminie. Niemniej jednak faktem jest, że przed dniem orzekania w tym przedmiocie przez Sąd, organ udzielił żądanej informacji, a zatem stan bezczynności ustał. Sąd administracyjny bierze pod uwagę stan sprawy istniejący w chwili zamknięcia rozprawy. Nie można zaś zobowiązać organu do dokonania czynności, która została w momencie orzekania już dokonana, nawet jeżeli przekroczony został przez organ termin przewidziany do jej wykonania.

W sytuacji wydania przez organ administracji aktu lub dokonania czynności już po wniesieniu skargi na bezczynność organu, a przed jej rozpoznaniem przez sąd, postępowanie staje się bezprzedmiotowe.

Sąd w niniejszej sprawie nie może więc uwzględnić skargi w zakresie zobowiązania organu do rozpoznania odwołania, stosownie do uprawnień, jakie ma na podstawie art. 149 § 1 p.p.s.a. W tym stanie rzeczy istnieją zaś przesłanki do umorzenia postępowania sądowego jako bezprzedmiotowego na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Bezprzedmiotowość postępowania zachodzi bowiem wówczas, gdy po wniesieniu skargi wystąpią okoliczności powodujące niedopuszczalność merytorycznego rozpoznania sprawy. Z tych względów Sąd na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. postępowanie w sprawie umorzył, orzekając jak w punkcie 2 wyroku.

Biorąc pod uwagę całokształt okoliczności sprawy Sąd uznał, że bezczynność organu polegająca na niezałatwieniu sprawy w wymaganym przez prawo terminie nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Stan bezczynności nie trwał długo, a z okoliczności sprawy nie wynika, aby zwłoka w rozpoznaniu odwołania

i wydaniu decyzji wynikała z zamierzonego działania organu w celu naruszenia art. 13 ust. 1 u.d.i.p., lecz z braku zrozumienia intencji skarżącego i nie dopełnienia przez organ odpowiedniej staranności w zachowaniu wymaganego prawem terminu. Tym samym na podstawie art. 149 § 1 p.p.s.a. należało orzec jak w punkcie 1 wyroku.

O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200, art. 205 § 1 i 2 oraz art. 209 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 490). Wskazana w punkcie 3 kwota stanowi kwotę [...] uiszczonego przez skarżącego wpisu sądowego oraz kwotę [...] zł wynagrodzenia pełnomocnika.