Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt III SA/Wr 382/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2010-10-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Gry losowe
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 247 par. 1 pkt 2,
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
article: art. 8, art. 118, art. 144, art. 138 ust. 1, art. 129 ust. 2
journal: Dz.U. 2009 nr 201 poz 1540
law: Ustawa z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jerzy Strzebinczyk Sędziowie Sędzia WSA Bogumiła Kalinowska (sprawozdawca) Sędzia WSA Ewa Kamieniecka Protokolant Jolanta Ryndak po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 6 października 2010 r. sprawy ze skargi "A" sp. z o.o. w W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji w sprawie odmowy przedłużenia zezwolenia na urządzenie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych i umorzenie postępowania oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem zaskarżenia jest decyzja Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...] r., nr [...] - uchylająca decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...] r., nr [...] o odmowie przedłużenia zezwolenia z dnia [...] r. na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa d. oraz umarzająca postępowanie w sprawie.

W stanie sprawy A Spółka z o.o. w W. (dalej: skarżącą) wnioskiem z dnia [...] r., wystąpiła o przedłużenie wymienionego zezwolenia, udzielonego decyzją z dnia [...] r. Dyrektora Izby Skarbowej we W., o kolejne 6 lat. W związku z wejściem w życie z dniem 31.10.2009r. ustawy o Służbie Celnej z dnia 27 sierpnia 2009 r. (Dz.U. z roku 2009 nr 168, poz. 1323), która przeniosła dotychczasowe zadania organów podatkowych wynikające z ustawy o grach i zakładach wzajemnych na organy celne, cały materiał dowodowy zebrany w sprawie został przekazany do Dyrektora Izby Celnej we W.

Dyrektor Izby Celnej we W. decyzją z dnia [...] r. odmówił przedłużenia zezwolenia. Przywołał w szczególności, że zgodnie z art. 138 ust. 1 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. z 2009 r. Nr 201, poz. 1540), która weszła w życie z dniem 01 stycznia 2010 r. zezwolenia, o których mowa w art. 129 ust.1 nie mogą być przedłużane. W wyniku rozpoznania odwołania skarżącej od tej decyzji Dyrektor Izby Celnej we W. uchylił pierwszoinstancyjne rozstrzygnięcie i umorzył postępowanie w sprawie.

Organ ten po dokonaniu analizy całości zgromadzonego w sprawie materiału, stwierdził między innymi, że w dniu [...] r. weszła w życie ustawa z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych a straciła moc ustawa z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych (Dz. U. z 2004 r. nr 4, poz. 27 ze zm.). Uznał, odmiennie niż w pierwszej instancji jednak, że rozstrzygnięcie sprawy powinno nastąpić na innej podstawie prawnej tj. art. 129 ust. 2 ustawy o grach hazardowych. Mając na względzie, że przepisy tej ustawy, stanowiące, że działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych oraz gier na automatach urządzanych w salonach gier na automatach na podstawie zezwoleń, udzielonych na mocy ustawy o grach i zakładach wzajemnych jest prowadzona wyłącznie do czasu wygaśnięcia tych zezwoleń, jak również , że powyższe zezwolenia nie mogą być przedłużane oraz biorąc pod uwagę fakt, że postępowania w sprawie wydania tych zezwoleń (należy do nich zaliczyć także postępowania o przedłużenie zezwolenia), wszczęte i niezakończone przed dniem wejścia w życie ustawy, umarza się – organ ten uznał, złożenie wniosku przed dniem [...] r. o przedłużenie zezwolenia na prowadzenie gier na automatach o niskich wygranych (które zgodnie z Kpa wszczynało postępowanie administracyjne) i jego nierozpatrzenie najpóźniej do dnia [...] r.- powodowało konieczność umorzenia postępowania. Tym samym należało umorzyć przedmiotowe postępowanie, na podstawie art. 129 ust. 2 ustawy o grach hazardowych, a nie odmówić, jak przyjęto w decyzji I instancji – przedłużenia zezwolenia na mocy art. 138 ust. 1 tejże ustawy.

Dyrektor Izby Celnej nie zgodził się nadto z zarzutami naruszenia norm Konstytucji RP, tj. jej art. 2 i 7. Nie podzielił także przekonania skarżącej o przewlekłości postępowania , przywołując, że zgodnie z art. 34 ustawy o grach i zakładach wzajemnych rozpatrzenie przedmiotowych wniosków następuje w terminie 6 miesięcy od dnia złożenia wniosku, ponadto organ zobligowany był do dokładnego wyjaśnienia wszystkich okoliczności faktycznych sprawy i stosownie do art. 36 Kpa powiadomił stronę o przedłużeniu terminu do załatwienia sprawy. Zażalenie skarżącej na niezałatwienie sprawy było przedmiotem odrębnego postępowania i Minister Finansów uznał je za bezzasadne.

Skarżąca w skardze z dnia [...] r. wniosła o:

- uchylenie w całości zaskarżonej decyzji, ewentualnie o:

- stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji, a ponadto o:

- zasądzenie od Dyrektora Izby Celnej we W. na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm prawem przepisanych,

- zwrócenie się przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we W., w trybie art. 193 Konstytucji RP, do Trybunału Konstytucyjnego z pytaniem prawnym co do zgodności art. 138 ust. 1 oraz art. 129 ust. 2 ustawy o grach hazardowych z przepisem art. 2 Konstytucji RP.

Zarzuciła naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego lub art. 247 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (j.t z 2005 r. Dz.U. Nr 8, poz. 60 ze zm.), w związku z art. 8 ustawy o grach hazardowych, poprzez wydanie zaskarżonej decyzji na podstawie przepisów ustawy o grach hazardowych, której projektu, wbrew wymogom dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz.U.UE.L.98.204.37; Dz.U.UE-sp.13-20-337 – dalej: dyrektywa 98/34/WE) oraz rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 23 grudnia 2002 r. w sprawie sposobu funkcjonowania krajowego systemu notyfikacji norm i aktów prawnych (Dz.U. Nr 239, poz. 2039 ze zm., dalej jako roporządzenie), nie notyfikowano, mimo iż zawierał on przepisy techniczne,

- art. 247 § 1 pkt 2 Ord. pod., w związku z art. 8 ustawy o grach hazardowych oraz art. 2 Konstytucji RP, w związku z utrzymaniem w mocy decyzji pierwszoinstancyjnej, wydanej na podstawie art. 129 ust. 2 oraz art. 138 ust.1 ustawy o grach hazardowych, który jest sprzeczny z art. 2 Konstytucji RP w części dotyczącej zakazu przedłużania zezwoleń w zakresie, w jakim narusza zasadę ochrony praw nabytych oraz zasadę zaufania do państwa i prawa.

W uzasadnieniu skarżąca podniosła, iż Rzeczpospolita Polska nie dopełniła obowiązku notyfikowania ustawy o grach hazardowych, która zawiera przepisy techniczne, co powoduje ich bezskuteczność (wyroki ETS w sprawach C-194/94 [...] oraz C-443/98 [...]).

Skarżąca wskazała, iż przepisem technicznym, w rozumieniu § 2 pkt 5 rozporządzenia, jest art. 138 ust. 1 oraz art. 129 ust. 2 ustawy o grach hazardowych, ponieważ przynajmniej pośrednio ogranicza świadczenie usług w postaci urządzania gier na automatach o niskich wygranych i gier na automatach urządzanych w salonach gier. Zdaniem skarżącej również art. 118 czy art. 144 ustawy o grach hazardowych ma charakter normy technicznej.

Powyższe oznacza więc, że zaskarżona decyzja została wydana bez podstawy prawnej, z naruszeniem art. 156 § 1 pkt 2 Kpa lub art. 247 § 1 pkt 2 Ord. pod.

Kierując się ostrożnością procesową, skarżąca podniosła także, iż powołane przepisy ustawy o grach hazardowych stoją w sprzeczności z zasadą ochrony praw nabytych, zakazującą arbitralnego znoszenia lub ograniczania praw podmiotowych przysługujących jednostce lub innym podmiotom prywatnym występującym w obrocie prawnym (wyrok TK z dnia 11 lutego 1992 r., sygn. akt K 14/91). Dodatkowo na rozprawie zarzucono, że ustawa wprowadza szereg ograniczeń natury technicznej, które dotyczą automatów jako produktu, nadto wskazano na inną wadliwość zaskarżonej decyzji, a mianowicie, że art. 129 ust. 2 dotyczy wniosków o nowe zezwolenie, nie zaś o ich przedłużanie.

Dyrektor Izby Celnej we W. w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację.

W uzasadnieniu organ podniósł, iż ustawa o grach hazardowych nie podlega procedurze notyfikacji, ponieważ nie zawiera przepisów technicznych, a tym samym nie narusza przepisów dyrektywy 98/34/WE oraz rozporządzenia.

Organ podniósł też, iż w świetle orzecznictwa wspólnotowego dopuszczalne jest wprowadzenie przez niektóre państwa Unii Europejskiej ograniczeń w stosunku do podmiotów prowadzących działalność gospodarczą w zakresie gier hazardowych, jeśli przemawia za tym interes publiczny (np. wyrok ETS z dnia [...] r., sygn. akt [...], w sprawie [...]przyjmowanych w P.).

Odnośnie naruszenia art. 247 § 1 pkt 2 Ord. pod., w związku z art. 8 ustawy o grach hazardowych oraz art. 2 Konstytucji RP, organ podniósł, iż w polskim systemie prawa obowiązuje zasada domniemania konstytucyjności przepisów prawa, co do których Trybunał Konstytucyjny nie orzekł sprzeczności z Konstytucją, stąd też brak jest podstaw do podzielenia poglądu skarżącej. Organ wskazał też, iż kompetencja orzekania o niezgodności przepisów z Konstytucją RP należy wyłącznie do właściwości rzeczowej Trybunału Konstytucyjnego, a więc nie organu administracji publicznej czy też sądu administracyjnego. Stąd też organ, podobnie jak strona postępowania, jest zobowiązany do przestrzegania powszechnie obowiązujących przepisów prawa dopóki zachowują one swoją moc prawną (wyrok TK z dnia 6 marca 2002 r., sygn. akt P 7/2000).

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Wojewódzki sąd administracyjny, zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.) sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola wojewódzkiego sądu administracyjnego obejmuje kwestie związane z procesem stosowania prawa w postępowaniu podatkowym, a więc to, czy organ dokonał prawidłowych ustaleń, co do obowiązywania zaskarżonej normy prawnej, czy normę tę właściwe interpretował i nie naruszył zasad ustalenia określonych faktów za udowodnione.

Tak więc, uchylenie decyzji może nastąpić jedynie w sytuacji, gdy wydanie zaskarżonej decyzji nastąpiło w wyniku naruszenia prawa materialnego lub procesowego, które to naruszenie miało lub mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a) i c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi; Dz.U nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej: p.p.s.a.).

W zakresie tak określonej kognicji, Sąd stwierdza, iż w wyniku wydania zaskarżonej decyzji nie doszło do naruszenia prawa.

Przystępując do rozpoznania skargi wypada na wstępie zauważyć, iż skarżąca w pkt 1 skargi postawiła alternatywny zarzut naruszenia przepisów (art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. lub art. 247 § 1 pkt 2 Ord. pod.) należących do odrębnych procedur.

Brak zdecydowania skarżącej w tej kwestii należy upatrywać w tym, iż wniosek został złożony przez skarżącą w czasie obowiązywania ustawy o grach i zakładach wzajemnych, a więc w okresie, kiedy do postępowań w sprawach udzielania zezwoleń i ich zmiany miały zastosowanie przepisy K.p.a., natomiast jego rozpatrzenie nastąpiło pod rządami nowej ustawy o grach hazardowych.

W ocenie Sądu, po dniu [...] r., niezałatwiony wniosek skarżącej podlegał rozpatrzeniu, z uwagi na treść art. 118 ustawy o grach hazardowych, na podstawie przepisów tej ustawy oraz przepisów Ord. pod., do których ustawa ta odsyła (art. 8).

W konsekwencji zarzut wydania decyzji bez podstawy prawnej, na podstawie bezskutecznych przepisów ustawy o grach hazardowych, należało ewentualnie rozpatrzeć na podstawie art. 247 § 1 pkt 2 Ord. pod., w związku z art. 8 ustawy o grach hazardowych.

Skarżąca stawiając powyższy zarzut podniosła, iż jej zadaniem, ustawa o grach hazardowych zawiera normy techniczne (art. 118, art. 144, art. 138 ust. 1 oraz art. 129 ust. 2) w rozumieniu postanowień dyrektywy 98/34/WE i w związku z tym projekt tej ustawy powinien być poddany procedurze notyfikacyjnej.

Polska jako państwo członkowskie Wspólnoty Europejskiej jest zobowiązana, jak słusznie zauważyła skarżąca, do przestrzegania prawa wspólnotowego, w tym procedury notyfikacyjnej, przewidzianej powołaną dyrektywą, zgodnie z którą obowiązkiem państw członkowskich jest notyfikowanie do Komisji Europejskiej projektów aktów prawnych zawierających przepisy techniczne odnoszące się do produktów i usług społeczeństwa informacyjnego.

Pojęcie przepisu technicznego według postanowień dyrektywy 98/34/WE (art. 1.11) oraz rozporządzenia (§ 2 pkt 3) ma bardzo szerokie znaczenie, obejmujące swym zakresem: specyfikacje techniczne (§ 2 pkt 2), inne wymagania (§ 2 pkt 3), przepisy dotyczące usług (§ 2 pkt 1), regulacje wprowadzające zakazy (§ 2 pkt 5 lit.d) oraz regulacje pośrednio ograniczające (§ 2 pkt 5 lit.e). Niemniej jednak, aby dany przepis mógł być uznany za przepis techniczny musi on dodatkowo odróżniać się od pozostałych przepisów pewnymi elementami. Przede wszystkim musi wystąpić element obligatoryjności, w postaci obowiązku, jako nieodłącznej właściwości przepisu technicznego, która odróżnia ten przepis od normy, z którą zgodność nie jest obowiązkowa. Istotne jest także to, jaki ma on wpływ na sprzedaż lub usługę produktu przemysłowego i rolniczego na terenie państwa członkowskiego lub jego zasadniczej części. Zatem nie każda norma dotycząca produktu lub usługi będzie podlegała procedurze notyfikacyjnej, a jedynie ta, która odpowiada wymogom stawianym przez dyrektywę 98/34/WE. Z definicji przepisu technicznego w zakresie usług wynika, iż procedurze notyfikacji podlegają wyłącznie normy regulujące usługi społeczeństwa informacyjnego. Zgodnie z art. 1.2 dyrektywy 98/34/WE oraz § 2 pkt 1 rozporządzenia, za usługę w ramach społeczeństwa informacyjnego, uważa się usługę która spełnia łącznie następujące warunki: jest świadczona za wynagrodzeniem, na odległość, drogą elektroniczną oraz na indywidualne żądanie odbiorcy usługi. Przy czym "na odległość", w rozumieniu powołanych przepisów, oznacza usługę świadczoną bez równoczesnej obecności stron, "drogą elektroniczną" oznacza, iż usługa jest przesyłana pierwotnie i otrzymywana w miejscu przeznaczenia za pomocą sprzętu elektronicznego do przetwarzania (włącznie z kompresją cyfrową) oraz przechowywania danych, i która jest całkowicie przesyłana, kierowana i otrzymywana za pomocą kabla, odbiornika radiowego, środków optycznych lub innych środków elektromagnetycznych, natomiast "na indywidualne żądanie odbiorcy usług" oznacza, że usługa świadczona jest poprzez przesyłanie danych na indywidualne żądanie. W tym znaczeniu gra na automatach o niskich wygranych nie spełnia dwóch z czterech podanych warunków, gdyż nie jest świadczona na odległość i nie jest świadczona drogą elektroniczną, a tym samym nie ma podstaw do stosowania do uregulowań z nią związanych procedury notyfikacyjnej, przewidzianej w powołanej dyrektywie. Potwierdza to także treść załącznika nr V pkt 1 lit.d) dyrektywy 98/34/ WE, w myśl którego udostępnienie gier elektronicznych w salonie przy fizycznej obecności użytkownika nie jest objęte przepisami art. 2 pkt 2 akapit drugi powołanej dyrektywy. Tak więc uwzględniając powyższe należy dojść do wniosku, że ustawa o grach hazardowych w interesującym nas zakresie nie wymagała notyfikacji, a tym samym przepisy wskazane przez skarżącą, nie są nieskuteczne.

W zakresie przedmiotowym tego aktu prawnego, do czego prowadzi analiza treści jego unormowań, mieści się szeroko w nim pojęta działalność w zakresie gier, ale jako świadczenia usług z tego tytułu, nie ingeruje zaś ten akt w sferę produkcji automatów do gier, tym samym argumentacja strony, że zamieszczone w ustawie o grach hazardowych regulacje prawne wprowadzają ograniczenia natury technicznej na automaty jako produkt, są bezzasadne.

Podsumowując, za niezasadny Sąd uznał zarzut naruszenia art. 247 § 1 pkt 2 Ord. pod., w związku z art. 8 ustawy o grach hazardowych.

Przechodząc do rozpoznania drugiego z zarzutów skargi, należy stwierdzić, iż wyjaśnieniu podlega nadal kwestia czy powołane przepisy ustawy o grach hazardowych pozostają w sprzeczności z art. 2 Konstytucji RP.

Wynikające z tych przepisów faktyczne ograniczenia co do możliwości przedłużenia zezwolenia udzielonego przed dniem wejścia w życie ustawy, niewątpliwie stwarza dla podmiotu mniej korzystną sytuację, ale w ocenie Sądu nie stanowi naruszenia Konstytucji RP.

Jakkolwiek wprowadzone w ustawie o grach hazardowych nowe rozwiązania niewątpliwie stwarzają dla podmiotu mniej korzystną sytuację, jednakże godzi się zauważyć, że zasada demokratycznego państwa prawnego, wyrażona w art. 2 Konstytucji RP, oraz wywodzona na jej podstawie zasada ochrony zaufania obywatela do państwa i do stanowionego przez nie prawa nie wykluczają stanowienia regulacji ograniczających lub znoszących prawa podmiotowe, a jedynie nakazują, aby legislacja została przeprowadzona z uwzględnieniem ustanowionego zakazu wstecznego działania prawa oraz nakazu przestrzegania reguł przyzwoitej legislacji, w tym przestrzeganie zasady dostatecznej określoności przepisów prawa, a także ustanawiania odpowiedniej vacatio legis. Uzasadnieniem naruszenia zasady ochrony praw nabytych może być bowiem potrzeba zapewnienia realizacji innej wartości istotnej dla systemu prawnego, choćby nie była ona wprost wyrażona w tekście przepisów konstytucyjnych. Nadto ustawodawca ma prawo dokonywać zmiany przepisów zgodnie z oczekiwaniami społecznymi. Ingerując w prawa nabyte prawodawca powinien jedynie umożliwić zainteresowanym dostosowanie się do nowej sytuacji i dokończenie przedsięwzięć podjętych na podstawie wcześniejszej regulacji, co powinno znaleźć wyraz w przepisach przejściowych dostosowawczych i końcowych nowego aktu prawnego.

Odnosząc się zatem do zarzutu niekonstytucyjności norm ustawy o grach hazardowych, należy stwierdzić, iż jest on niezasadny. Nowa regulacja prawna nie zaskakuje bowiem adresatów normy prawa, a jedynie stanowi "płynne" przejście z dotychczasowego stanu prawnego na nowy stan prawny. Zawiera także normy końcowe, dostosowawcze i o charakterze intertemporalnym, stosowną vacatio legis, akt ten odpowiada ogólnym zasadom techniki tworzenia aktów prawnych. Wypada także podkreślić w tej materii, że prowadzenie działalności w omawianym zakresie również i w uprzednim stanie prawnym wymagało uzyskania zezwolenia, co powinno ograniczyć rozważania na temat ochrony praw nabytych lub zaufania do państwa i prawa do odniesienia się do praw wynikających z ostatecznej decyzji udzielającej skarżącej przedmiotowego zezwolenia. Ingerencja w prawa nabyte na mocy ostatecznej decyzji może bowiem nastąpić wyłącznie w trybie określonym dla wzruszenia decyzji ostatecznych lub na mocy wyraźnego i niebudzącego wątpliwości przepisu rangi ustawowej. Innymi słowy, z naruszeniem zasady ochrony praw nabytych oraz zasady zaufania do państwa i prawa mamy do czynienia jedynie wówczas, gdy na posiadacza ostatecznego zezwolenia zostanie nałożony nowy obowiązek lub też obowiązek poddania się dodatkowym procedurom weryfikującym kwalifikacje do prowadzenia określonego rodzaju działalności, zwłaszcza wówczas, gdy nastąpi to z mocą wsteczną.

W niniejszej sprawie tymczasem nie zachodzi taka sytuacja. W art. 117 ust. 1 bowiem prawodawca – realizując praktycznie zasadę praw nabytych – przewidział zachowanie ważności dotychczasowych zezwoleń na urządzanie i prowadzenie gier i zakładów wzajemnych, uzupełniając tą zasadę stwierdzeniem, zgodnie z którym między innymi także działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych może być nadal prowadzona na podstawie wcześniej udzielonych zezwoleń do ich wygaśnięcia (art. 129 ust. 1). Z drugiej strony, wprowadził jednak kategoryczny zakaz przedłużania zezwoleń, o których mowa w ostatnio wymienionym przepisie (art. 138 ust. 1), zastrzegając, iż między innymi postępowanie w sprawie wydania zezwoleń na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych (jak w tej sprawie), wszczęte i niezakończone przed dniem wejścia w życie ustawy o grach hazardowych umarza się (art. 129 ust. 2).

Zgodnie z art. 193 Konstytucji RP każdy sąd może przedstawić Trybunałowi Konstytucyjnemu pytanie prawne co do zgodności aktu normatywnego z Konstytucją, ratyfikowanymi umowami międzynarodowymi lub ustawą, jeżeli od odpowiedzi na pytanie prawne zależy rozstrzygnięcie sprawy toczącej się przed sądem. W braku usprawiedliwionych podstaw prawnych oraz niezasadności zgłoszonych zarzutów Sąd nie znalazł podstaw do zwrócenia się, w trybie art. 193 Konstytucji RP, do Trybunału Konstytucyjnego z pytaniem prawnym, co do zgodności przepisów ustawy o grach hazardowych z przepisami art. 2 Konstytucji RP.

W kontekście zarzutu podniesionego na rozprawie, rozważenia wymagało zagadnienie wzajemnej relacji przywołanych przepisów (zwłaszcza art. 129 ust. 2 i art. 138 ust. 1) oraz kwestia zakresu hipotezy art. 129 ust. 2, w szczególności zaś, czy przepis ten może być stosowany także w postępowaniach dotyczących przedłużenia wcześniej udzielonych zezwoleń.

Zdaniem składu orzekającego w sprawie, przepisy: art. 138 i art. 129 ust. 2 ustawy o grach hazardowych mają odmienny charakter i pełnią różną rolę. Pierwszy z nich ustanawia materialnoprawny zakaz przedłużania – w aktualnym stanie prawnym – zezwoleń wydanych pod rządem poprzednio obowiązującej ustawy z 1992 r. Natomiast dyspozycja art. 129 ust. 2 ma jednoznacznie proceduralny charakter, skoro obliguje organy do umorzenia każdego postępowania o wydanie zezwolenia, które zostało wszczęte przed dniem [...] r. i do tej daty niezakończone. Innymi słowy ujmując relację między obu przepisami można powiedzieć, że ustawodawca wskazał w art. 129 ust. 2 sposób zakończenia takich postępowań, jako logiczną konsekwencję zakazu przedłużania dawniej udzielonych zezwoleń, sformułowanego w art. 138.

Nie jest przy tym uprawnione stanowisko strony skarżącej ograniczające zakres zastosowania art. 129 ust. 2 wyłącznie do spraw, w których wnioskodawca ubiegał się po raz pierwszy o udzielenie zezwolenia jeszcze na podstawie przepisów poprzednio obowiązującej ustawy, a jego żądanie nie zostało załatwione przez organy przed wejściem w życie nowej ustawy z 2009 r.

"Przedłużenie zezwolenia", o którym była mowa w art. 36 ust. 3 i ust. 4 ustawy o grach i zakładach wzajemnych z 1992 r. należy traktować jako swoisty skrót myślowy legislatora. Przepisy tamtej ustawy nie dawały bowiem żadnej podstawy do odmiennego traktowania – z punktu widzenia treści, okresu udzielania, a wreszcie warunków, jakie musiał spełnić podmiot ubiegający się zarówno o "pierwotne" zezwolenie, jak i o jego "przedłużenie". W szczególności godzi się podkreślić, że nie chodziło bynajmniej o automatyczne "przedłużenie" posiadanego wcześniej a wygasającego zezwolenia, bez badania przez organy właściwe do ich udzielania, czy zainteresowany nadal spełnia wymogi uzyskania takiego ponownego zezwolenia. W ocenie Sądu, "pierwotne" zezwolenie oraz zezwolenie "przedłużone" należą do tej samej, jednorodnej kategorii "zezwolenia", którego otrzymanie – po dokonanej uprzednio weryfikacji zachowania przez stronę przesłanek normatywnych – warunkowało dopiero możliwość zgodnego z prawem prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych. Wywody w kwestii wzajemnej relacji wcześniej wymienionych przepisów ustawy o grach hazardowych z 2009 r. oraz zagadnienia zakresu zastosowania art. 129 ust. 2 tego aktu prowadzą do dwóch końcowych wniosków, istotnych dla oceny zasadności skargi. Po pierwsze – ostatnio wskazany przepis obejmuje swoją hipotezą także postępowania o "przedłużenie" zezwoleń wydanych na podstawie ustawy z 1992 r., niezakończone w 2009 r. Po drugie – zważywszy dodatkowo przedstawioną zależność między art. 129 ust. 2 i art. 138 ust. 1– uznać trzeba, że Dyrektor Izby Celnej nie uchybił prawu, uchylając wcześniejsze rozstrzygnięcie z dnia [...] r. (w którym odmówiono udzielenia stronie wnioskowanego "przedłużenia" zezwolenia) i umarzając postępowanie w tej sprawie.

Skoro Sąd nie dopatrzył się zarzucanych przez spółkę naruszeń prawa – na mocy art. 151 p.p.s.a. – skargę oddalił.