Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 600/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2007-11-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6152 Lokalizacja innej inwestycji celu publicznego
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 145 § 1 pkt 1 litera a
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 52
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
article: art. 19 i 32
journal: Dz.U. 2007 nr 19 poz 115
law: Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - tekst jednolity
article: art. 145 § 1 pkt 1 litera c
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 7, art. 64, art. 77
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący NSA Małgorzata Wolska Sędziowie NSA Ryszard Bryk AWSA Magdalena Józefczyk /spr./ Protokolant sekr. sąd. Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu w Wydziale II Ogólno-Administracyjnym na rozprawie w dniu 21 listopada 2007 r. sprawy ze skargi M. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lutego 2007 r. nr [...] w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku.


UZASADNIENIE

II SA/Rz 600/07

U Z A S A D N I E N I E

Decyzją z dnia [...] lutego 2007r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dni 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r. nr 98, poz. 1071 ze zm. – zwana dalej w skrócie k.p.a.) oraz art. 50 ust. 1, art. 51 pkt 2, art. 52, art. 53 ust. 1-5, art. 54, art. 56 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80, poz. 717 ze zm. – zwana dalej w skrócie p.z.p.) po rozpatrzeniu odwołania M. M. utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta J. z dnia [...] września 2006r. nr [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego pod nazwą przebudowa gazociągu wysokoprężnego DN-400 na działce nr 16 obręb 5 kolidującego z planowaną obwodnicą miasta J.

W odwołaniu M. M. wniósł o uchylenie decyzji organu pierwszej instancji i przekazanie sprawy temu organowi. Zdaniem skarżącego decyzja nie powinna być wydana, bo toczy się postępowanie, co do projektu podziału działek skarżącego związanych z lokalizacją drogi obwodowej miasta J., które nie jest prawomocnie zakończone, gdyż decyzję SKO z dnia [...].01.2007r. nr [...] złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie. Do czasu rozstrzygnięcia tej sprawy przedwczesne są decyzje dotyczące przebiegu gazociągu wysokoprężnego i konieczności jego przebudowy. Wniósł o przeprowadzenie dowodu z akt sprawy dotyczącej opinii, co do projektu podziału oraz decyzji Burmistrza Miasta J. z dnia [...] grudnia 2003r. o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu drogi obwodowej Miasta J.

Organ wyjaśnił pojęcie inwestycji celu publicznego zawartą w art. 2 pkt 5 p.z.p. posiłkując się definicją "celu publicznego" zawartą w art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2000r. nr 46, poz. 543 ze zm. – akt promulgacyjny podany przez organ). W przypadku braku planu zagospodarowania przestrzennego inwestycja celu publicznego jest lokalizowana w drodze decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Na wniosek inwestora – Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad, zaskarżoną decyzją Burmistrz Miasta J. ustalił warunki lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającej na przebudowie gazociągu wysokoprężnego DN-400 na działce nr 16 obr. 5 kolidującego z planowaną obwodnicą miasta J. Decyzję uzgodniona z Dyrektorem Okręgowego Urzędu Górniczym w K. (postanowienie z dnia [...] września 2006r. nr [...]) zgodnie z art. 53 ust. 4 pkt 4 p.z.p., gdyż znajduje się w obszarze terenu górniczego. Organ pierwszej instancji dokonał analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu i jego zabudowy oraz oceny stanu faktycznego i prawnego terenu. Teren planowany pod inwestycję nie znajduje się w obszarze "Natura 2000", dlatego nie zaistniała potrzeba wprowadzania zakazów i nakazów zagospodarowania terenu wynikających z ustawy o ochronie przyrody. Inwestycja nie znajduje się też w wykazie przedsięwzięć, które mogą wymagać sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko, wobec czego nie zachodziła potrzeba uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Zaskarżona decyzja spełnia warunki wynikające z art. 54 p.z.p., a zgodnie z art. 56 tej ustawy nie można odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie jest zgodne z przepisami odrębnymi. Organ wyjaśnił, że postępowanie opiniujące dotyczące projektu podziału nieruchomości związanej z lokalizacją drogi obwodowej miasta J. Kwestie własności nieruchomości, przez którą ma przebiegać inwestycja mogą być skutecznie podnoszone na etapie ubiegania się przez inwestora o pozwolenie na budowę.

W skardze do Sądu skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. Stwierdził, że zaskarżone decyzje naruszają prawo, bo zostały wydane mimo wiedzy Burmistrza J. a decyzja o lokalizacji inwestycji w postaci drogi została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie. Ustalenie lokalizacji gazociągu przed ustaleniem przebiegu drogi. Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie ustosunkowało się do zarzutów zawartych w odwołaniu oraz w piśmie z dnia [...] lutego 2007r., złożonym na skutek wezwania tego organu. Podkreślił, że brak planu zagospodarowania przestrzennego wymaga analizy wszystkich warunków i zasad zagospodarowania terenu, czego nie poczynił organ pierwszej instancji wbrew twierdzeniom Kolegium. Skarżący nie był zawiadomiony o sporządzonej ocenie wpływu inwestycji na środowisko. Przełożenie gazociągu uniemożliwi zabudowę działki skarżącego i zmniejszy jej wartość rynkową.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie z przyczyn wywiedzionych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Organ zaznaczył, że decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego jest decyzja związaną. Gdy wniosek o ustalenie lokalizacji inwestycji pozostaje w zgodzie z przepisami p.z.p. i innymi unormowaniami szczególnymi oraz czyni zadość warunkom formalnym organ winien wydać decyzję pozytywną. Organ odwoławczy nie dopatrzył się spełnienia przez środek zaskarżenia strony wymogów określonych w art. 53 ust. 6 p.z.p. Podkreślił, że inwestycja nie jest zaliczona do przedsięwzięć szkodliwych dla środowiska, dla których jest prowadzone odrębne postępowanie o sporządzenie raportu oddziaływania na środowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Wojewódzki sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269). Zakres tej kontroli wyznacza przepis art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwana dalej w skrócie p.p.s.a. Stosownie do tego przepisu Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W myśl art. 145 p.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji lub stwierdzenia nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięta jest ona naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli miało ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach.

Poddawszy takiej kontroli zaskarżoną decyzję Sąd doszedł do przekonania, że skarga jest uzasadniona, również i z przyczyn, które Sąd uwzględnił z urzędu.

Postępowanie o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji publicznego jest wszczynane na wniosek inwestora, jeżeli planowana inwestycja ma być realizowana na terenie, dla którego nie został sporządzony plan zagospodarowania przestrzennego (art. 52 p.z.p.).

Wniosek o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego powinien zawierać: określenie granic terenu objętego wnioskiem, przedstawionych na kopii mapy zasadniczej lub w przypadku jej braku, na kopii mapy katastralnej, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, obejmujących teren, którego wniosek dotyczy i obszaru, na którym ta inwestycja będzie oddziaływać, w skali 1:500 lub 1:1000, a w stosunku do inwestycji liniowych również w skali 1:2000 (ust. 2 pkt 1 art. 52 p.z.p.) oraz charakterystykę inwestycji określoną w ust. 2 lit. a-c obejmującą między innymi charakterystykę zabudowy i zagospodarowania terenu, w tym przeznaczenia i gabarytów projektowanych obiektów budowlanych przedstawionych w formie opisowej i graficznej; określenie charakterystycznych parametrów technicznych inwestycji.

Wymienione elementy specjalistyczne wniosku o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego nie wyłączają odpowiedniego stosowania przepisów odnośnie wniosku zawartych w art. 63-66 k.p.a. Postępowanie w niniejszej sprawie zostało wszczęte wnioskiem z dnia [...] maja 2006r., podpisanym przez Zastępcę Dyrektora Oddziału w R. do Spraw Technicznych.

Stosownie do ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007r. nr 19, poz. 115 – zwana dalej ustawą o drogach), a w szczególności art. 18 ust. 1, centralnym organem administracji rządowej właściwym w sprawach dróg krajowych jest Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad, który realizuje swoje zadania przy pomocy Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad, w skład której wchodzą oddziały w województwach. Generalny Dyrektor Dróg Krajowych może upoważnić pracowników Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad do załatwiania określonych spraw w jego imieniu w ustalonym zakresie, w szczególności do wydawania decyzji administracyjnych (ust. 5 art. 18a ustawy o drogach). Generalna Dyrekcja Dróg Krajowych i Autostrad działa w oparciu o statut, który określa wewnętrzną organizację nadany w drodze zarządzenia właściwego ministra do spraw transportu (ust. 6 art. 18a ustawy o drogach publicznych).

Z powyższego wynika, że organem uprawnionym do reprezentowania na zewnątrz Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad jest Generalny Dyrektor. Natomiast zastępca dyrektora oddziału regionalnego w imieniu Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad może działać na podstawie stosownego pełnomocnictwa. Z przepisu art. 30 § 3 k.p.a. wynika, że strony niebędące osobami fizycznymi działają przez swych ustawowych lub statutowych przedstawicieli. Natomiast przepis art. 32 k.p.a. dopuszcza możliwość działania strony przez pełnomocnika, chyba że charakter czynności wymaga jej osobistego działania. W ponownie prowadzonym postępowaniu braki w zakresie ustalenia, czy zastępca dyrektora oddziału mógł działać w imieniu Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad winny zostać wyjaśnione na dzień złożenia wniosku w trybie art. 64 § 2 k.p.a. Rzeczą organu będzie też ustalenie, czy zapisy zawarte w statucie nie regulują spraw związanych z reprezentacją na zewnątrz i składania oświadczeń woli w imieniu Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad.

Ustawa o drogach publicznych w rozdziale 3 reguluje kwestie skrzyżowania dróg z innymi drogami komunikacji lądowej. W przypadku, gdy budowa lub przebudowa drogi w miejscu jej przecięcia się z urządzeniami typu liniowego (w szczególności linią energetyczną lub telekomunikacyjną, rurociągiem, taśmociągami) powoduje naruszenie tych obiektów lub urządzeń albo konieczność zmian dotychczasowego ich stanu, przywrócenie poprzedniego stanu lub dokonanie zmiany należy do zarządcy drogi z zastrzeżeniem ust. 2-4 (art. 32 ustawy o drogach publicznych). Przepisy zawarte w ust. 2-4 regulują kwestie związane z określeniem podmiotu zobowiązanego do ponoszenia kosztów.

Z przepisu art. 19 ust. 2 ustawy o drogach wynika, że zarządcą dróg krajowych jest Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad; wojewódzkich – zarząd województwa; powiatowych – zarząd powiatu. Z ust. 7 i 8 art. 19 ustawy o drogach wynika, że pełnienie zarządcy drogi może być przekazane także innym podmiotom. Do zadań zarządy drogi na mocy art. 20 cytowanej ustawy należy między innymi pełnienie funkcji inwestora.

Powyższe przepisy uprawniają do przyjęcia, że kategoria planowanej do realizacji drogi, ma istotne znaczenie dla określenia w prawidłowy sposób inwestora, czyli podmiotu uprawnionego do złożenia wniosku o wydanie decyzji o lokalizację inwestycji celu publicznego na podstawie art. 52 ust. 1 p.z.p. Organy nie ustaliły i nie poparły stosownymi dowodami, któremu zarządcy drogi przysługuje przymiot inwestora dla inwestycji objętej wnioskiem. W aktach sprawy brak jest w szczególności decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego dla inwestycji polegającej na budowie obwodnicy dla miasta J. Kwestia zarządy drogi organ musi jednoznacznie ustalić, gdyż kreuje to uprawnienie właściwego podmiotu do złożenia wniosku o wydanie decyzji administracyjnej.

We wniosku z dnia [...] maja 2006r. inwestor stwierdził, że inwestycja celu publicznego będzie polegała na przebudowie gazociągu wysokoprężnego DN-400 na działce nr 16 – obr. 5 w J. W aktach administracyjnych sprawy znajduje się dokument zatytułowany "Wyniki analizy zabudowy i zagospodarowania terenu", w którym w pkt 5 stwierdzono, że planowane przedsięwzięcie nie należy do przedsięwzięć wymagających postępowania w sprawie oddziaływania na środowisko zgodnie z Rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 24 września 2002r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych kryteriów związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięć do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. z 2004r. nr 257, poz. 2573 ze zm.), gdyż nie została w tym akcie prawnym wymieniona. Zapis ten został powtórzony w sentencji decyzji organu pierwszej instancji jak i w uzasadnieniu decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego.

W projekcie decyzji, który był przedmiotem uzgodnień, przygotowanego przez architekta mgr inż. J. S. – uprawnionego do sporządzania projektów w zakresie architektury wszelkich obiektów budowlanych, członka Okręgowej Izby Architektów podano, że inwestycja znajduje się w wykazie przedsięwzięć, które mogą wymagać sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko, wobec czego zachodzi potrzeba uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizacje przedsięwzięcia.

W rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. nr 257, poz. 2573 ze zm.) w § 3 stwierdza, że sporządzenie raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko może wymagać między innymi wymienione w pkt 33 - instalacje do przesyłu gazu niewymienione w § 2 ust. 1 pkt 21, oraz towarzyszące tłocznie lub stacje redukcyjne z wyłączeniem gazociągów o ciśnieniu nie większym niż 0,5 MPa i przyłączy do budynków. Innymi słowy gazociągi przesyłowe gazu o ciśnieniu większym niż 0,5 MPa mogą wymagać sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko. W przywoływanym już wniosku podano, że będzie przekładany gazociąg wysokoprężny 400 DN. Przedsięwzięcie o takiej nazwie istotnie nie jest wymienione w cytowanym rozporządzeniu, ale jednostka mocy ciśnienia gazociągu wskazana w tym przepisie warunkuje potrzebę sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko.

Podział gazociągów ze względu na maksymalne ciśnienie robocze jest zawarty w § 5 pkt 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 30 lipca 2001r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać sieci gazowe (Dz. U. nr 97, poz. 1055). Zgodnie z tym podziałem gazociągiem podwyższonego średniego ciśnienia jest gazociąg o ciśnieniu roboczym powyżej 0,5 MPa do 1,6 MPa włącznie, a gazociąg wysokiego ciśnienia powyżej 1,6 MPa do 10 MPa. Dla porządku dodać wypada, że przepisy te nie mają zastosowania na etapie postępowania o wydanie decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego, ale Sąd sięgnął do nich celem wyjaśnienia nazewnictwa użytego we wniosku inwestora, a następnie w rozporządzeniu Rady Ministrów dnia 9 listopada 2004r.

Przedstawione przepisy dowodzą, że organy nie zażądały uzupełnienia przez inwestora wniosku o parametry charakterystyczne dla inwestycji, w tym natężenia ciśnienia roboczego, co ma istotne znaczenie dla ewentualnego prowadzenia postępowania w zakresie sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko dla inwestycji objętej postępowaniem o ustalenie inwestycji celu publicznego jak i treść decyzji. Również i w tym zakresie w ponownie prowadzonym postępowaniu organ zobowiąże inwestora do uzupełnienia wniosku o wskazanie maksymalnego ciśnienia roboczego w trybie art. 64 § 2 k.p.a. Uzupełnienie wniosku pozwoli na ustalenie, czy sporządzenie raportu oddziaływania na środowisko jest istotnie konieczne.

Wymieniony brak narusza też przepis art. 52 ust. 2 pkt 2 p.z.p. odnośnie charakterystyki inwestycji, gdyż we wniosku nie określono charakterystycznych parametrów technicznych inwestycji takich jak wspomniane ciśnienie gazociągu, a także długości przekładanego odcinka gazociągu i określenia sposobu zagospodarowania terenu. Wniosek również i w tym zakresie będzie musiał zostać uzupełniony.

Na załączniku graficznym stanowiącym integralną część decyzji Burmistrz Miasta J. z dnia [...] września 2006r. nr [...] sporządzonym w skali 1:500 kolorem zielonym zaznaczona jest trasa projektowanego przełożenia gazociągu, a linią koloru fioletowego i literami ABCD granica terenu objętego wnioskiem. Wnioskowane przełożenie gazociągu w liniach rozgraniczających wskazanych w załączniku stanowi zaledwie niewielką część całego pokazanego na załączniku graficznym przełożenia gazociągu a pozostała część gazociągu nie została objęta zaskarżoną decyzją. Dla potrzeb niniejszego postępowania winien być również sporządzony załącznik na mapie w skali 1:2000 z uwagi na liniowy charakter przedsięwzięcia.

Przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie wykluczają możliwości podzielenia zadania inwestycyjnego do kilku postępowań administracyjnych o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego, ale podział taki winien być racjonalny w kontekście realizacji całej inwestycji. W rozpoznawanej sprawie odcinek gazociągu projektowany do przełożenia wyodrębniono w sposób niczym nieuzasadniony z pokazanego przebiegu całej trasy gazociągu na załączniku. Na rozprawie przez Sądem, pełnomocnik inwestora wyjaśnił, że dla pozostałej części przedsięwzięcia została wydana decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, ale sporządzony projekt budowlany spowodował, że na przedmiotowym odcinku projektowane przełożenie gazociągu wykracza poza linie rozgraniczające określone we wcześniej wydanej decyzji.

W ponownie prowadzonym postępowaniu organ zwróci się do inwestora o przedłożenie decyzji określającej warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowego gazociągu celem zbadania, czy istotnie trasy określona w rozstrzygnięcia tych dwóch decyzji dotyczą innego terenu, celem wykluczenia istnienia dwóch decyzji wydanej w tej samej sprawie.

Zalegające w aktach sprawy postanowienie Dyrektora Okręgowego Urzędu Górniczego w K. (karta akt admin. nr 13) nie jest opatrzone klauzulą ostateczności. W ponownie prowadzonym postępowaniu organ wyjaśni, w jakiej dacie postanowienie stało się ostateczne.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze prawidłowo uznało, że prowadzenie postępowań o podział nieruchomości na podstawie innych decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego nie pozostaje w związku z postępowaniem w przedmiotowej sprawie.

Sąd stwierdził, że organy prowadzące postępowanie naruszyły przepisy prawa materialnego, a w szczególności art. 52 p.z.p. i art. 32 w zw. z art. 19 ustawy o drogach publicznych oraz przepisy postępowania, a w szczególności art. 64 k.p.a., gdyż nie wezwały inwestora o uzupełnienie wniosku o treści wynikające z przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a to mogło mieć istotny wpływ na zakres prowadzonego postępowania administracyjnego w tym sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko ze względu na parametry inwestycji. Ponadto organ nie zażądał decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego, jakim jest budowa obwodnicy dla miasta J. ani decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla przełożenia gazociągu na całej trasie, o której wspomniał na rozprawie pełnomocnik inwestora. Należy mieć na względzie, że postępowanie zaskarżoną decyzją jest skutkiem innej decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego – obwodnicy miasta J., która spowodowała kolizję z istniejącym gazociągiem i potrzebę jego przełożenia. Wskazane naruszenia spowodowały, że stan faktyczny sprawy nie został należycie wyjaśniony, co uchybia art. 7 i 77 k.p.a.

Za nieuzasadnione Sąd uznał twierdzenia Kolegium zawarte w odpowiedzi na skargę, że odwołanie skarżącego nie spełnia wymogów przewidzianych w art. 53 ust. 6 p.z.p. W ocenie Sądu odwołanie skarżącego opatrzone datą [...] lutego 2007r. odpowiada warunkom określonym w cytowanym przepisie, gdyż nie ogranicza się tylko do ogólnie wyrażonego niezadowolenia. Zważyć też należy, że przepis ten nie wprowadził przymusu adwokackiego do wnoszenia odwołania, co pozwoliłoby na profesjonalne formułowanie zarzutów. Ocenę środka zaskarżenia wnoszonego w tym trybie organ winien dokonać na etapie jego rozpoznawania i wydając postanowienie o stwierdzeniu niedopuszczalności odwołania na podstawie art. 134 k.p.a. a nie dopiero w odpowiedzi na skargę. W dacie wydania zaskarżonej decyzji ustawa z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami była ogłoszona w Dz. U. z 2004r. nr 261, poz. 2603.

W ponownie prowadzonym postępowaniu organ będzie miał na względzie zalecenia zawarte w niniejszym uzasadnieniu dotyczące wyjaśnienia prawidłowej reprezentacji organu do wystąpienia z wnioskiem o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego i kategorii drogi, gdyż określa to konkretnego zarządcę drogi do złożenia wniosku.

Ponadto organ uzupełni braki formalne wniosku dotyczące charakterystyki i parametrów planowanej inwestycji mając na względzie normatywną treść wniosku określoną w art. 52 p.z.p. i dysponując parametrami gazociągu określi potrzebę sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko. Organ uzupełni też materiał dowodowy o wymienione w tekście uzasadnienia decyzje o lokalizacji inwestycji celu publicznego dla obwodnicy miasta J. i decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla pozostałej części gazociągu (wskazaną przez pełnomocnik inwestora), co pozwoli ustalić stan faktyczny sprawy przy uwzględnieniu zasad postępowania dowodowego zawarte w art. 75 i nast. k.p.a. Sąd nie wskazuje na daty i numeru wymienionych decyzji, gdyż pełnomocnik inwestora obecny na rozprawie takimi nie dysponował. Tak ustalony stan faktyczny będzie stanowił podstawę do wydania decyzji, która winna odpowiadać warunkom wynikającym z art. 54 p.z.p. i art. 107 § 3 k.p.a. Rzeczą organu po zgromadzeniu materiału dowodowego będzie zapewnienie stronom czynnego udziału w sprawie w oparciu o art. 10 § 1 k.p.a. i przed wydaniem decyzji wezwie strony do zapoznania się ze gromadzonym materiałem dowodowym

Na tym etapie postępowania Sąd uznał za wystarczające uchylenie zaskarżonej decyzji. Sąd w niniejszej sprawie nie przesądza jednak o treści przyszłego rozstrzygnięcia organu wobec potrzeby wyjaśnienia tak wielu elementów stanu faktycznego sprawy, co może skutkować wydaniem decyzji na podstawie art. 138 § 2 k.p.a.

Mając na względzie przedstawiony stan sprawy Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c) p.p.s.a uchylił zaskarżoną decyzję.

Sąd orzekł o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji na podstawie art. 152 p.p.s.a.

Pomimo uwzględnienia skargi Sąd nie orzekł o zwrocie kosztów postępowania sądowego, bo taki wniosek nie został zawarty w skardze, a skarżący nie zgłosił dodatkowego wniosku o koszty po doręczeniu wezwania o uiszczenie wpisu sądowego, które odebrał osobiście w dniu [...] sierpnia 2007r. (karta akt sądowych nr 18) i został pouczony o skutkach art. 210 p.p.s.a. Zatem roszczenie o zwrot kosztów jako niezgłoszone do zamknięcia rozprawy, na której skarżący był nieobecny wygasło.