Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 826/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2010-04-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 30 ust. 1 pkt 1 i 2, art. 29 ust. 1 pkt 11 i ust. 2 pkt 12, art. 50 ust. 1 pkt 4, art. 51 ust. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2006 nr 156 poz 1118
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity
article: § 19 ust. 1, 2, 4
journal: Dz.U. 2002 nr 75 poz 690
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.
article: § 3
journal: Dz.U. 1999 nr 43 poz 430
law: Rozporządzenie Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Zbigniew Czarnik Sędziowie NSA Małgorzata Wolska WSA Joanna Zdrzałka /spr./ Protokolant st. sekr. sąd. Paweł Kozik po rozpoznaniu w Wydziale II Ogólnoadministracyjnym na rozprawie w dniu 14 kwietnia 2010 r. sprawy ze skargi M. S. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2009 r., nr [...] w przedmiocie nakazu wykonania określonych robót budowlanych -skargę oddala-


UZASADNIENIE

II SA/Rz 826/09

UZASADNIENIE

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego [...] prowadził postępowanie w sprawie wykonania zatoki parkingowej wzdłuż ul. S. w R. W jego toku ustalił, że w dniu [...] marca 2003 r. Miejski Zarząd Dróg i Zieleni w R. (dalej MZDiZ w R.) dokonał zgłoszenia robót remontowych w pasach drogowych dróg publicznych, m. in. ul. S. W ramach zgłoszonych robót na szerokości bloków nr 5 i 7 przy ul. S. wykonano zatokę parkingową z płyt betonowych ażurowych. Z przeprowadzonych oględzin wynika, że szerokość parkingu wynosi 3,58 m, z krawężnikiem najazdowym - 3,9 m. Krawędź parkingu biegnie w odległości od 5,00 do 10,3 m od ściany budynków nr 5 i 7 przy ul. S.

Po przedłożeniu oceny technicznej, określającej prawidłowość wykonania robót budowlanych, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego [...] decyzją z dnia [...] marca 2009 r. nr [...] nakazał Miejskiemu Zarządowi Dróg i Zieleni w R. w terminie do [...] czerwca 2009 r. wykonanie robót budowlanych przy zatoce parkingowej wzdłuż ul. S. w R. naprzeciw budynku nr 5 i 7 na działce nr ewid. 259 i 293/1 obr. 207 polegających na:

1) zmniejszeniu jej szerokości z 4,00 m do 2,5 m;

2) wykonaniu skosów 1:1 na obu końcach parkingu z wyokrągleniem o R=2,0 m, przyjmując koniec parkingu poza strefą skrzyżowania z ul. K. w odległości 20, m od krawędzi jezdni.

Podając motywy swojej decyzji organ wskazał, iż inwestor – MZDiZ w R. wykonał roboty budowlane w oparciu o dokonane zgłoszenie, co jest zgodne z art. 29 ust. 1 pkt 11 ustawy Prawo budowlane, który na budowę zatok parkingowych na drogach wojewódzkich, powiatowych i gminnych nie wymaga pozwolenia na budowę. Zgodnie z uchwałą Rady Miasta R. nr [...] z dnia [...].09.2000 r. ulica S. zakwalifikowana została jako droga powiatowa.

Z przedłożonej oceny technicznej wynika, że zatoka parkingowa nie spełnia przepisów zawartych w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, jak również wymogów wynikających z rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie, koniecznym stało się wydanie decyzji nakazującej doprowadzenie robót do stanu zgodnego z przepisami techniczno – budowlanymi.

Odwołania od powyższej decyzji wnieśli MZDiZ R. oraz M. S.

W swym odwołaniu MZDiZ zwrócił się o ponowne rozpatrzenie sprawy, wskazując, iż ul. S. znajduje się w ciągu drogi publicznej powiatowej nr 1470R. Zatoka znajduje się w całości w liniach rozgraniczających drogę publiczną. Z zatoki postojowej korzystają mieszkańcy przyległych budynków, którzy sprzeciwiają się jej rozbiórce, na potwierdzenie czego odwołujący dołączył pismo mieszkańców budynków przy ul. S. [...] i [...].

Natomiast M. S. w odwołaniu wskazała, iż zwróciła się do organu I instancji o wydanie aktu administracyjnego, który byłby podstawą do "usunięcia parkingu z jej własności gruntowej". Tymczasem organ ten wydał decyzję nakazującą zmniejszenie szerokości parkingu z 4,00 m do 2, 50m. Powoduje to, że zatoka parkingowa nadal znajdować się będzie na jej współwłasności gruntowej. Wskazała jednocześnie na nieścisłości zawarte w decyzji organu I instancji, bowiem w sentencji nakazuje się zmniejszenie szerokości zatoki z 4,00 m do 2,50m, tymczasem w jej uzasadnieniu wskazuje się, iż szerokość zatoki wynosi 3,58m. M. S. podniosła także, iż lokalizacja przedmiotowego parkingu narusza § 19 ust. 1 oraz § 323 rozporządzenia z dnia 12.04.2002 r., a dotyczących odległości, które w niniejszym przypadku nie zostały zachowane. Zawnioskowała o wykonanie robót budowlanych w taki sposób aby były zgodne z przepisami obowiązującego prawa, a w szczególności o usunięcie parkingu z działki nr 293/1 obr. 207 w R., której jest współwłaścicielką.

Decyzją z dnia [...] września 2009 r. Nr [...] [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] uchylił decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] marca 2009 r. nr [...] nakazującą MZDiZ w terminie do [...] czerwca 2009 r. wykonanie robót budowlanych przy zatoce parkingowej wzdłuż ul. S. w R. naprzeciw budynku nr [...] i [...] na działce nr ewid. 259 i 293/1 obr. 207, w części dotyczącej terminu wykonania obowiązku i wyznaczył nowy termin – do dnia [...] listopada 2009 r., a w pozostałej części utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

W postawie prawnej organ powołał art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7.07.1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity Dz. U. z 2006 r., Nr 156, poz. 1118 ze zm.).

Wskazał, iż do dokonanego [...].03.2003 r. zgłoszenia robót remontowych w pasie drogowym Prezydent Miasta [...] nie wniósł sprzeciwu (pismo z dnia [...] marca 2003 r., znak: [...]). Jednocześnie, z przedłożonej przez inwestora oceny technicznej robót budowlanych wynika, iż wykonane w oparciu o to zgłoszenie roboty budowlane miały większy aniżeli określony w nim zakres. Wykonane stanowiska postojowe nie mieszczą się pomiędzy liniami rozgraniczającymi ulicę. Dlatego też, aby miejsca postojowe zlokalizowane były na działce będącej własnością Gminy Miasto [...] należy je zmniejszyć z szerokości 4,00m do 2,50m. Ponadto należy wykonać skosy na obu końcach parkingu. Obecna lokalizacja miejsc parkingowych narusza obowiązujące przepisy, w tym, § 19 ust. 1 rozporządzenia z dnia 12.04.2002 r. Obecnie odległość miejsc postojowych od okien pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi w budynku mieszkalnym wynosi od 5,0m do 10,30m co w wypadku wydzielenia więcej niż 4 miejsc parkingowych nie spełnia wymogów ww. rozporządzenia. Zachowanie tej odległości nie byłoby wymagane, gdyby miejsca postojowe znajdowały się między liniami rozgraniczającymi ulicę (§ 9 ust. 4 cyt. rozporządzenia). Zatem skoro miejsca postojowe nie są w liniach rozgraniczających to należy je doprowadzić do stanu zgodnego z przepisami, w sposób przedstawiony w opinii technicznej. Odpowiadając na zarzuty zawarte w odwołaniu M. S. organ wskazał, iż wskazując zakres robót oparto się na opinii technicznej wykonanej przez osobę z odpowiednimi uprawnieniami, a nie na pomiarach dokonanych w trakcie oględzin. Z uwagi na to, iż roboty budowlane uznano za zakończone, wydano decyzję w oparciu o art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane, bez wcześniejszego wstrzymania robót budowlanych.

Natomiast uchylenie rozstrzygnięcia organu I instancji w części dotyczącej terminu, jest zasadne, bowiem termin wyznaczony w decyzji pierwszoinstancyjnej już minął.

Powyższą decyzję zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie M. S. zarzucając naruszenie przepisów k.p.a. – w szczególności art. 35 § 3, art. 77 § 2, art. 80 oraz art. 4, art. 28 ust. 2, art. 30 ust. 6 pkt 2, art. 30 ust. 7 ustawy prawo budowlane, art. 140 i art. 220 KC oraz § 19 ust. 1 i § 323 rozporządzenia z dnia 12.04.2002 r. oraz naruszenie art. 47, art. 64 Konstytucji i art. 8 Konwencji Europejskiej Praw Człowieka i wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o zasądzenie kosztów postępowania.

Skarżąca podniosła, te same co w odwołaniu zarzuty, a ponadto wskazała, iż pomimo wykonania decyzji tj. zmniejszenia szerokości parking nadal będzie znajdował się w granicy działki nr 293/1 obr. 207, której jest współwłaścicielką. Odległość od budynku nr [...] będzie wynosić 6, 50 m a nie 7,0 m., a odległości wskazane w § 19 ust. 1 rozporządzenia z dnia 12.04.2002 r. nadal nie będą zachowane. Przedmiotowy parking zaprojektowany jest na ok. 50 miejsc parkingowych, a zatem powinny być zachowane maksymalne odległości od budynków mieszkalnych nr [...] i [...]. Wybudowanie parkingu na jej działce stanowi rażące naruszenie podstawowych praw człowieka. Spowodowało pogorszenie warunków zdrowotno – sanitarnych oraz mieszkaniowych oraz zwiększenie emisji hałasu, kurzu i rakotwórczych spalin.

W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] podtrzymał w całości stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.) Sąd sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji, obejmującą badanie zaskarżonych aktów pod względem ich zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) – zwanej dalej w skrócie P.p.s.a., stanowiący, że Sąd orzeka w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W przypadku decyzji, Sąd może ją uchylić lub stwierdzić jej nieważność wyłącznie w przypadkach określonych w art. 145 § 1 P.p.s.a. – tj. gdy stwierdzi naruszenie prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania, inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono wpływ na wynik sprawy lub gdy wystąpią przyczyny nieważności wskazane w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach.

Dokonując takiej kontroli w niniejszej sprawie Sąd uznał, iż zaskarżona decyzja odpowiada prawu.

Postępowanie administracyjne w sprawie objętej niniejszą skargą dotyczyło legalności wykonania zatoki parkingowej wzdłuż ul. S. w R., naprzeciwko budynków nr [...] i [...].

Bezspornie ustalono, że roboty budowlane, obejmujące remont chodnika i wykonanie zatoki parkingowej, zostały rozpoczęte po dokonaniu zgłoszenia, w oparciu o art. 30 ust. 1 pkt 1 i 2 w zw. z art. 29 ust. 1 pkt 11 i ust. 2 pkt 12 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2006 r., Nr 156, poz. 1118, ze zm.), do którego Prezydent Miasta [...] nie wniósł sprzeciwu. Wątpliwości organu budziła jedynie prawidłowość wykonania tychże robót przez zarządcę drogi Miejski Zarząd Dróg i Zieleni w R. Na podstawie oględzin oraz oceny technicznej sporządzonej przez biegłego posiadającego uprawnienia do projektowania i kierowania robotami budowlanymi w specjalności konstrukcyjno-inżynieryjnej w zakresie dróg i nawierzchni lotniskowych, organ ustalił, że wykonana na podstawie zgłoszenia zatoka parkingowa ma szerokość 3,58 m, a wraz z krawężnikiem najazdowym – 3,90 m i wykracza poza linie rozgraniczające ulicy.

Odległość wydzielonych miejsc postojowych od okien pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi w budynku mieszkalnym oraz od granicy działki budowlanej regulują przepisy Działu I rozdziału 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690, ze zm.).

§ 19 tegoż rozporządzenia w ust. 1 i 2 określa takie minimalne odległości, stanowiąc jednocześnie w ust. 4, że ich zachowanie nie jest wymagane przy sytuowaniu miejsc postojowych między liniami rozgraniczającymi ulicę.

Stwierdziwszy zatem wykonanie robót budowlanych związanych z wykonaniem zatoki parkingowej w sposób istotnie odbiegający od warunków określonych w powołanym rozporządzeniu, organy prawidłowo zastosowały tryb legalizacji określony w art. 50 ust.1 pkt 4 i art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane.

Pierwszy z wymienionych przepisów nakazuje wstrzymanie robót budowlanych, jeśli są jeszcze prowadzone. W dalszej kolejności organ wydaje decyzję, w której nakłada, określając termin wykonania, obowiązek wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem.

W rozpatrywanej sprawie roboty zostały już wykonane, a zatem nie zachodziła konieczność ich wstrzymywania, natomiast prawidłowo nałożony został obowiązek wykonania określonych w decyzji czynności, mających na celu doprowadzenie do stanu zgodnego z prawem, czyli z przepisami rozporządzeń: Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 43, poz. 430), w zakresie wykonania skosów parkingu i cyt. rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, w zakresie zwężenia zatoki parkingowej, tak, by mieściła się ona w liniach rozgraniczających drogę.

Należy przy tym zauważyć, że wyjątek od obowiązku zachowania wymaganych odległości od budynku mieszkalnego, zawarty w a§ 19 ust. 4 ostatnio powołanego rozporządzenia dotyczy wszystkich miejsc postojowych, bez względu na liczbę stanowisk. Sąd nie mógł zatem uwzględnić argumentów skarżącej odwołujących się do ilości parkujących pojazdów. Nie są także zasadne zarzuty dotyczące zwiększenia poziomu hałasu i rakotwórczych spalin w sytuacji, gdy parking znajduje się w pasie drogowym, w bezpośrednim sąsiedztwie ulicy. Z tych samych przyczyn nie można uwzględnić zarzutów naruszenia przysługującego skarżącej prawa własności części działki nr 293/1 obr. 207. Przez linie rozgraniczające drogę, zgodnie z § 3 cyt. rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r., rozumie się granice terenów przeznaczonych na pas drogowy ustalony w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego lub w decyzji o warunkach zabudowy, natomiast wyłącznym dysponentem pasa drogowego jest zarząd drogi, który na podstawie art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t.j. Dz. U. z 2007 r., Nr 19, poz. 115, ze zm.) sprawuje nieodpłatny trwały zarząd gruntami w pasie drogowym.

Z wszystkich tych przyczyn, uznając, iż zaskarżona decyzja nie narusza prawa, Sąd w oparciu o art. 151 P.p.s.a. skargę oddalił.