Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 612/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2020-10-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 94 par. 1 pkt 4
journal: Dz.U. 2020 poz 256
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
article: art. 145 ust. 1 pkt 1 lit. a i c, art. 135, art. 200, art. 205 par. 2
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 61
journal: Dz.U. 2020 poz 293
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Siudyka( spr.), Sędziowie Sędzia WSA Beata Kalaga-Gajewska, Sędzia WSA Andrzej Matan, Protokolant Specjalista Magdalena Nowacka-Brzeźniak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 października 2020 r. sprawy ze skargi J. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Częstochowie z dnia [...] nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy terenu 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą decyzję Burmistrza B. z dnia [...] nr [...], 2) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Częstochowie na rzecz skarżącego kwotę 500 zł ( słownie pięćset złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Częstochowie (SKO), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa oraz art. 4 ust. 2 pkt 2, art. 54, 59 ust. 1 i 61 ust. 1 i art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2020, poz. 293 – dalej "u.p.z.p."), utrzymało w mocy decyzję Burmistrza B. dnia [...] r., nr: [...], którą ustalono warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na zmianie sposobu użytkowania pomieszczenia gospodarczego na kotłownię wraz z dobudową komina (do obsługi budynku mieszkalnego) realizowanej na działkach o numerach ewidencyjnych 1, 2, 3, gmina B.

Z akt sprawy wynika, że wnioskiem z dnia 28 maja 2019 r. Z. S. i S. S. (inwestorzy) wystąpili do organu I instancji o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na zmianie sposobu użytkowania pomieszczeń gospodarczych na kotłownię wraz z dobudową komina (do obsługi budynku mieszkalnego), na działkach o nr ewid. 1, 2 i 3, obręb L.

Pismem z dnia [...] r. organ I instancji zawiadomił strony

o wszczęciu postępowania w przedmiotowej sprawie. W piśmie z dnia 5 czerwca 2019 r. D. P. sprzeciwił się przedmiotowej inwestycji. Zgody nie wyrazili również B. P. i J. P., domagając się dodatkowo podwyższenia komina do wysokości kalenicy dachu obecnego budynku mieszkalnego, który znajduje się na działce nr 1, obręb L. W odpowiedzi na powyższe pisma, wnioskodawcy oświadczyli w piśmie z dnia 19 czerwca 2019 r., że obecny budynek gospodarczy, w którym znajduje się komin, stanowił tzw. kuchnię letnią i planują wymianę komina oraz wykonanie kotłowni wraz ze składem opału, bowiem w obecnej kotłowni nie jest możliwe zamontowanie nowego pieca na eco-groszek. Do powyższego pisma załączono rysunek inwentaryzacji obecnego budynku gospodarczego, opinię kominiarską nr [...] z dnia [...] r. oraz mapę do celów projektowych.

Pismem z dnia [...] r. organ I instancji wystąpił o uzgodnienie projektu decyzji o warunkach zabudowy do Starostwa Powiatowego w C., Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad w K. oraz Powiatowego Zarządu Dróg w C. Planowana inwestycja została pozytywnie uzgodniona przez wskazane organy.

Pismem z dnia [...] r. organ I instancji zawiadomił strony o możliwości zapoznania się z dokumentami postępowania i wypowiedzenia się co do zebranego w sprawie materiału dowodowego. W dniu 29 lipca 2019 r. D. P. oraz J. P. złożyli pisma, w których oświadczyli, że nie wyrażają zgody na planowaną przez inwestycję.

Decyzją z dnia [...] r., znak: [...] organ I instancji ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na zmianie sposobu użytkowania pomieszczenia gospodarczego na kotłownię wraz z dobudową komina (do obsługi budynku mieszkalnego) realizowanej na działkach o numerach ewidencyjnych 1, 2, 3, gmina B.

Decyzją z dnia [...] r., nr [...], po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez B. P. i J. P., uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

Rozpoznając ponownie sprawę organ I instancji pismem z dnia [...] r. wezwał inwestorów do uzupełnienia złożonego wniosku, a następnie pismem z dnia [...] r. wystąpił do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego (PINB) z wnioskiem o przeprowadzenie kontroli budynku, którego dotyczy przedmiotowy wniosek. Inwestor ustosunkował się do powyższego wezwania w piśmie z dnia 1 października 2019 r. i złożył posiadane dokumenty

Postanowieniem z dnia [...] r. organ I instancji zawiesił postępowanie do czasu przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego przez PINB. Do akt sprawy wpłynął również akt poświadczenia dziedziczenia z dnia [...] r., z którego wynika, iż spadkobiercami D. B. są z mocy ustawy małżonka zmarłego J. T. oraz rodzice zmarłego G. B. i E. B. Następnie pismem z dnia [...] r. PINB wyjaśnił, że w dniu [...] r. przeprowadzona została kontrola dotycząca legalności budowy budynku gospodarczego zlokalizowanego na działkach o nr ewid. 1, 2, 3

w miejscowości L., gmina B. Z uwagi na fakt, że budynek powstał w [...] r. (a zatem przed wprowadzeniem ustawy Prawo budowlane z 1994r. ) nie można było uznać, że budynek ten powstał samowolnie. Postanowieniem z dnia [...] r. organ I instancji podjął zawieszone postępowanie, a następnie pismem z dnia

[...] r. zawiadomił strony o możliwości zapoznania się z aktami postępowania w trybie art. 10 § 1 K.p.a.

Decyzją z dnia [...] r., nr [...] organ I instancji ustalił, na wniosek inwestorów, warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji, wskazując w uzasadnieniu, że realizacja planowanego zamierzenia spełnia wymogi określone w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. oraz rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy

i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. z 2003 r., nr 164, poz. 1588 –dalej "rozporządzenie"). W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że dokonano analizy stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji na podstawie wypisów z rejestru gruntów oraz zgodności z przepisami odrębnymi. Uzyskano również uzgodnienia w zakresie wymaganym przez art. 53 ust. 4 u.p.z.p. Stosownie do wymogów procedury administracyjnej wszystkie strony zostały zawiadomione o wszczęciu postępowania w przedmiotowej sprawie oraz o przysługujących im uprawnieniach. W konsekwencji organ I instancji stwierdził, że planowana inwestycja nie powinna mieć ograniczeń z tytułu wysokości komina, ponieważ o jego wysokości zdecydować powinien podmiot do tego upoważniony, tj. kominiarz, zaś organ nie znajduje upoważnienia ustawowego do narzucenia wysokości komina. Tym samym treść decyzji pozostawiono bez zmian.

Odwołanie od powyższej decyzji wniósł J. P. zarzucając naruszenie: art. 61 ust. 1 u.p.z.p. poprzez jego błędną interpretację i niewłaściwe zastosowanie, polegające na przyjęciu, że planowana inwestycja jest zgodna z zasadą dobrego sąsiedztwa; § 3 ust. 1 rozporządzenia poprzez nieprawidłowe przeprowadzenie w niniejszej sprawie analizy urbanistyczno- architektonicznej; art. 7 i art. 77 K.p.a. poprzez brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy; art. 8 K.p.a. poprzez niewłaściwą realizację zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa; art. 11 K.p.a. poprzez rezygnację z realizacji zasady wyjaśnienia zasadności przesłanek, którymi organ kierował się przy wydaniu decyzji; art. 107 § 3 K.p.a. poprzez zbyt skrótowe i niejasne sformułowanie rozstrzygnięcia.

W wyniku odwołania, SKO decyzją z dnia [...] r., utrzymało w mocy decyzję organu I instancji, uznając, że jest ona zgodna z obowiązującymi w tym zakresie przepisami prawa i wniesione odwołanie nie może skutkować jej uchyleniem bądź zmianą. Planowana inwestycja nie narusza bowiem przepisów prawa, a tym samym nie narusza uzasadnionych interesów osób trzecich, które należy rozumieć jako interes prawny, a nie interes faktyczny innych osób.

Odnosząc się do treści odwołania organ odwoławczy stwierdził, iż nie dopatrzył się naruszenia art. 61 ust. 1 u.p.z.p. Inwestycja ma polegać na zmianie sposobu użytkowania pomieszczeń gospodarczych na kotłownię wraz z dobudową komina (do obsługi budynku mieszkalnego). Kotłownia ta ma służyć do obsługi budynku mieszkalnego, a zatem z uwagi na sąsiedztwo zabudowy mieszkaniowej zachowana jest kontynuacja funkcji. Nie stwierdził również naruszenia § 3 ust. 1 rozporządzenia, w sprawie została bowiem przeprowadzona analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, a jej wyniki stanowią załącznik do zaskarżonej decyzji. SKO nie stwierdziło również naruszenia art. 7, art. 77, art. 8 i art. 11 K.p.a. W ocenie SKO organ I instancji ustalił stan faktyczny niniejszej sprawy i wyjaśniał stronom zasady prowadzenia postępowania w jego trakcie, a podjęte przez rozstrzygnięcie nie narusza art. 107 §3 K.p.a. Nadto zwrócono uwagę, iż w toku postępowania została przeprowadzona odpowiednia kontrola przez organ nadzoru budowlanego, która wykazała, że budynek objęty wnioskiem nie był posadowiony samowolnie. Dodatkowo wyjaśniono, iż decyzja ustalająca warunki zabudowy nie rodzi praw do gruntu, ani nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich. Ponadto ustawa o planowaniu

i zagospodarowaniu przestrzennym nie uzależnia ustalenia warunków zabudowy od zgody właścicieli gruntów sąsiednich na realizację inwestycji.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na powyższą decyzję skarżący wniósł o jej uchylenie w całości i orzeczenie

o odmowie ustalenia warunków zabudowy terenu, podnosząc w zasadzie zarzuty zawarte w odwołaniu. W uzasadnieniu skargi stwierdził, że organy dokonały błędnych ustaleń co do działki, na której ma być wykonana inwestycja, a mianowicie inwestycja ma być zrealizowana na działce nr 1, a nie jak podano we wniosku na działkach

nr 3 oraz 2. Skarżący opisał swoje interwencje w Urzędzie Gminy w B. wskazując na agresywne w jego ocenie zachowanie urzędników, którzy nie udzielili mu satysfakcjonujących odpowiedzi na jego pytania. Nadto stwierdził, że planowana inwestycja zagraża bezpieczeństwu pożarowemu, a komin kotłowni powinien być podwyższony do wysokości kalenicy budynku mieszkalnego wybudowanego w [...] r. Dalejzarzucił, że opinia kominiarska została wydana nierzetelnie

i dlatego jest pozytywna. Zdaniem skarżącego wynik analizy urbanistycznej został przeprowadzony bez oględzin ściany zachodniej od strony działki nr 4, a jest to stan zagrażający zdrowiu i życiu mieszkańców działki nr 4, w szczególności przebywającym na tym obszarze dzieci. W ocenie skarżącego przedmiotowa inwestycja może spowodować również pogorszenie stanu środowiska, warunków zdrowotno-sanitarnych, jak również zwiększenie ograniczeń i uciążliwości dla terenów sąsiednich. Jego zdaniem analiza urbanistyczna została błędnie przeprowadzona, a inwestycja ogranicza jego prawo własności oraz przepisy prawa budowlanego.

W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i uznając zarzuty skargi za bezpodstawne.

Przy piśmie z dnia 12 października 2020 r. zatytułowanym oświadczenie inwestorzy przesłali zaświadczenia o złym stanie ich zdrowia.

Na rozprawie w dniu 21 października 2020 r. skarżący oświadczył, że podtrzymuje skargę i zawarte w niej wnioski. Podkreślił, że w jego ocenie wadliwa jest opinia PINB, a organowi temu zarzucił nieprawidłowe działanie i opieszałość zwłaszcza, jeśli chodzi o stan budynków stojących w granicy. Wskazał, ze głównym problemem jest wysokość komina, a na nieruchomości znajduje się szereg budynków, które są samowolą budowlaną. Oświadczył również, że nie składał wniosku do organu nadzoru w związku z nielegalnie wniesionym budynkiem i złym jego stanem, uwagi zgłaszał jedynie sąsiadowi. Skarżący złożył wniosek o zwrot kosztów postępowania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 2167 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Ponadto zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm. - dalej: "p.p.s.a."), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.

Kierując się powyższymi kryteriami Sąd uznał, że zaskarżona decyzja zapadła z naruszeniem przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania, w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Przedmiotem skargi jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Częstochowie z dnia [...] r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Burmistrza B. z dnia [...] r., nr: [...], którą ustalono warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na zmianie sposobu użytkowania pomieszczenia gospodarczego na kotłownię wraz z dobudową komina (do obsługi budynku mieszkalnego) realizowanej na działkach o numerach ewidencyjnych 1, 2, 3, gmina B.

Podstawą prawną do wydania decyzji o warunkach zabudowy są przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1945 z późn. zm- dalej: "u.p.z.p.") w tym przepis art. 61 ust. 1 w związku z art. 59 ust. 1 tej ustawy. Zgodnie z nimi w przypadku braku planu zagospodarowania przestrzennego inwestor zobowiązany jest do uzyskania dla planowanej inwestycji decyzji o warunkach zabudowy. Jest to decyzja zastępująca na danym terenie ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Organ ocenia w tym postępowaniu czy zostały spełnione przesłanki o jakich mowa w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. Wydając decyzję organ działa w granicach uznania administracyjnego i tylko w sytuacji, w której wnioskowane zamierzenie inwestycyjne nie czyni zadość wszystkim wymogom wynikającym z konkretnych przepisów prawa, ma obowiązek wydania decyzji negatywnej.

Zgodnie z art. 61 ust. 1 u.p.z.p., w którym sformułowano materialnoprawne przesłanki wydania decyzji o warunkach zabudowy, wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków:

1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu;

2) teren ma dostęp do drogi publicznej;

3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego;

4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1;

5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Zasadą jest, że w procesie inwestycyjno-budowlanym decyzja lokalizacyjna (decyzja o warunkach zabudowy) musi być uzyskana przez inwestora w przypadku braku planu miejscowego, jako warunek konieczny do wystąpienia o pozwolenie na budowę, a zatem przed rozpoczęciem procesu budowlanego.

Decyzja o warunkach zabudowy rozstrzyga o dopuszczalnym sposobie zagospodarowania i warunkach zabudowy terenu objętego konkretnym zamierzeniem inwestycyjnym. Decyzja ta stanowi następnie podstawę dla sporządzenia projektów budowlanych, które są weryfikowane na dalszym etapie przez organ architektoniczno-budowlany (art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r prawo budowlane Dz. U. Nr 89, poz. 414 ze zm. ).

Podkreślić należy, że rozpatrywanej sprawie w toku postępowania decyzją z dnia [...] r., nr [...], SKO uchyliło decyzję organu I instancji z dnia [...] r. całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Wskazało, że organ I instancji powinien sprawdzić czy budynek objęty wnioskiem nie jest samowolą budowlaną i wskazał, że zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego dotyczy wyłącznie obiektów, które nie stanowią samowoli budowlanej, a zatem ich dotychczasowy, a objęty wolą zmiany sposób użytkowania jest zgodny z prawem. Ponownie rozpatrując sprawę organ I instancji postanowieniem z dnia [...] r., działając na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. zawiesił postępowanie wszczęte dnia [...] r. "do czasu przeprowadzenia postepowania wyjaśniającego przez Powiatowy Inspektorat Nadzoru Budowlanego". Podkreślić przy tym, iż przedmiotem niniejszego postępowania nie jest postanowienie w przedmiocie zawieszenia postępowania i przyczyn tam wskazanych, które nie zostało przez strony zaskarżone.

W związku z tym należy wskazać, iż zgodnie z art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a., organ administracji publicznej zawiesza postępowanie, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. W orzecznictwie przyjmie się, iż zagadnienie wstępne to zagadnienie, które wyłania się w toku postępowania administracyjnego, jego rozstrzygnięcie należy do innego organu lub sądu, rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji jest uzależnione od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego. Przy czym z istnieniem kwestii prejudycjalnej mamy do czynienia wówczas, gdy brak jej uprzedniego rozstrzygnięcia wyklucza każde, zarówno pozytywne, jak i negatywne dla strony zakończenie postępowania administracyjnego (por. wyroki NSA z 14 listopada 2018 r. sygn. akt II OSK 2819/18 oraz z 27 lutego 2019 r., sygn. akt II OSK 931/17; oba dostępne w Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.gov.pl, zwanej dale CBOSA). Sąd zauważa, że w stanie faktycznym sprawy organ I instancji wydał postanowienie z dnia [...] r. nr [...] r. bez podstawy prawnej, albowiem zawiesił postępowanie wszczęte dnia [...] r. "do czasu przeprowadzenia postepowania wyjaśniającego przez Powiatowy Inspektorat Nadzoru Budowlanego", a nie jak stanowi przepis "wydania rozstrzygnięcia". W rezultacie PINB w piśmie z dnia [...] r. nr [...] wyjaśnił, wskazując na wyniki podjętej przez siebie kontroli, że nie można uznać, iż budynek gospodarczy zlokalizowany na działkach o nr ewid. 1, 2, 3 k.m. 2 w miejscowości L. gmina B., powstał samowolnie. Wskazane wyjaśnienia PINB rozstrzygnięciem nie są, a wobec powyższego w ocenie składu orzekającego w niniejszej sprawie, zarówno zaskarżona decyzja SKO, jak i poprzedzająca ja decyzja organu I instancji są przedwczesne. Odnosząc się zarzutu naruszenia przepisów prawa budowlanego oraz naruszenia prawa własności skarżącego Sąd uznaje je za chybione, gdyż będąca przedmiotem sporu inwestycja jest oceniana zgodnie z przepisami u.p.z.p. oraz rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. z 2003 r., nr 164, poz. 1588).

Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela jednakże stanowisko skarżącego w zakresie nie wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy i błędnej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego. Jednym z podstawowych zarzutów podnoszonych przez skarżącego jest to, że będący przedmiotem wniosku inwestorów budynek gospodarczy jest samowolą budowlaną i jest w złym stanie technicznym. Zatem niewątpliwie okoliczności te winna podlegać wyjaśnieniu w sposób wyczerpujący.

W ocenie Sądu, organy obu instancji nie zebrały i nie przeanalizowały w sposób prawidłowy całości materiału dowodowego zebranego w sprawie. Również zaskarżona decyzja SKO narusza przepisy prawa procesowego w istotnym stopniu. Zgodnie z zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego (art. 15 K.p.a.) i zakresem kompetencji organu drugiej instancji (art. 138 K.p.a.), SKO obowiązane jest ponownie rozpoznać i rozstrzygnąć sprawę według stanu faktycznego i prawnego na dzień orzekania. Organ odwoławczy rozpoznaje więc sprawę ponownie merytorycznie w jej całokształcie, co oznacza, że ma on obowiązek rozpoznać - podane w odwołaniu - wszystkie żądania, wnioski i zarzuty strony oraz ustosunkować się do nich w uzasadnieniu swej decyzji (por. wyrok NSA z 20 grudnia 1999 r., IV SA 274/97 - LEX nr 48234; wyrok WSA w Warszawie z 14 kwietnia 2005 r., III SA/Wa 180/05 -LEX nr 166546).

Wobec powyższych ustaleń w ocenie Sądu, SKO nie dostrzegając wad i naruszenia przez organ I instancji art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a., a także przepisów postępowania tj. art. 7, art. 8 i art. 77 § 1, 107 § K.p.a. w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy, sam dokonał naruszenia tych przepisów oraz dodatkowo art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. Wobec powyższego, w ocenie Sądu konieczne jest wyeliminowanie z obrotu prawnego zarówno zaskarżonej decyzji, jak i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji

Ponownie rozpoznając sprawę organy, stosownie do art. 153 p.p.s.a., kierować się będzie wiążącą oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania wyrażonymi przez Sąd w uzasadnieniu niniejszego wyroku.

Z tych wszystkich względów, Sąd na podstawie art. 145 ust. 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. w związku z art. 135 p.p.s.a orzekł jak w pkt 1 sentencji wyroku.

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i 205 § 2 p.p.s.a., a na zasądzone koszty złożyła się kwota wpisu sądowego w wysokości 500 zł.