Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 587/06
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2007-04-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 28 ust. 2
journal: Dz.U. 1994 nr 89 poz 414
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Bujko Sędziowie Sędzia NSA Zofia Flasińska Sędzia NSA Alicja Plucińska-Filipowicz (spr.) Protokolant Agnieszka Kuberska po rozpoznaniu w dniu 5 kwietnia 2007r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej W. i L. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 stycznia 2006 r. sygn. akt VII SA/Wa 1067/05 w sprawie ze skargi H. K. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2005 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu skargi H. K. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2005 r. Nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] marca 2005 r. o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty P. z dnia 28 lipca 1999 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej L. i W. B. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr [...] w T. gmina G. - uchylił decyzje organów obu instancji.

W uzasadnieniu wyroku podano, że orzeczenie o odmowie wszczęcia postępowania nieważnościowego zapadło po stwierdzeniu, że wnioskujący o stwierdzenie nieważności kwestionowanej decyzji H. K. nie ma interesu prawnego w sprawie w rozumieniu art. 157 ( 3 kpa. W skardze na powyższe rozstrzygnięcie H. K. podniósł, że działka nr [...] użytkowana jako droga, sąsiadująca z działką inwestora, stanowi współwłasność skarżącego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że skarga jest zasadna. Sąd odwołał się do art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane /Dz. U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016 ze zm./, stosownie do którego w sprawie pozwolenia na budowę stronami postępowania są inwestor, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu, pojęcie "obszar oddziaływania obiektu" definiuje art. 3 pkt 20 tej ustawy, jako teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, w których przewidziano ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu związane z tym obiektem. W postępowaniu o stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji podstawowe znaczenie ma określenie stron tego postępowania, zwłaszcza wszczynanego na żądanie strony, bowiem na wstępie powstaje kwestia, czy osoba żądająca wszczęcia postępowania jest podmiotem legitymowanym do wystąpienia z takim żądaniem. Zgodnie z art. 157 ( 3 kpa wszczęcie postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji wymaga uprzedniej kontroli ze strony organu, czy zachodzą przesłanki formalnoprawne warunkującej jego dopuszczalność.

Nie ulega wątpliwości, że skarżący jest współwłaścicielem działki nr [...], przez którą odbywa się dojazd do nieruchomości inwestorów, co powoduje, że ma on w sprawie przymiot strony.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wnieśli W. i L. B. reprezentowani przez radcę prawnego M. S. zarzucając "naruszenie prawa materialnego art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego". W uzasadnieniu skargi kasacyjnej między innymi wywodzi się, że wnoszący skargę kasacyjną są również współwłaścicielami działki nr [...], a poza tym skarżący nie podzielają stanowiska Sądu, że skoro stanowi ona dojazd do ich działki objętej zainwestowaniem, to "działka stanowiąca dojazd znajduje się w obszarze oddziaływania obiektu przy ustaleniu, że jest to współwłasność". Poza tym H. K. jako sąsiad był obserwatorem procesu inwestycyjnego zaś wystąpił ze skargą dopiero po latach.

Odpowiedź na skargę kasacyjną złożył H. K. wnosząc o jej oddalenie wywodząc, że zaskarżony wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie jest w pełni prawidłowy.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach.

Stosownie do art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./, zwanej dalej "ppsa", skarga kasacyjna może być oparta na następujących podstawach:

1/ naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie /art. 174 pkt 1/,

2/ naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy /art. 174 pkt 2/.

Przepis art. 175 ( 1 ppsa wymaga, aby skarga kasacyjna była sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego, z zastrzeżeniami wynikającymi z ( 2 i 3. W myśl art. 176 ppsa skarga kasacyjna powinna m. in. czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem, czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie.

Wprowadzenie tzw. przymusu adwokackiego /radcowskiego/ a więc nałożenie obowiązku sporządzenia skargi kasacyjnej przez określonych ustawowo profesjonalistów powoduje, iż skarga ta powinna być odpowiednio, w profesjonalny sposób sformułowana. W zależności od braków skargi kasacyjnej, skarga kasacyjna nie odpowiadająca ustawowym wymaganiom, podlega oddaleniu a nawet odrzuceniu w razie uznania jej niedopuszczalności ze względów formalnych. Stosownie do art. 183 ppsa Naczelny Sąd Administracyjny bierze pod uwagę z urzędu jedynie takie okoliczności, które stanowią o nieważności postępowania /( 2/, a poza tym jest związany zarzutami podniesionymi w skardze kasacyjnej.

W niniejszej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny nie dopatrzył się zaistnienia okoliczności, które mogą być ocenione jako przesłanki nieważności postępowania.

W skardze kasacyjnej natomiast postawiono wyłącznie zarzut "naruszenia prawa materialnego art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego". Przyznaje się przy tym w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, że H. K. jest współwłaścicielem działki stanowiącej dojazd do nieruchomości inwestora lecz na ocenę jego interesu prawnego w sprawie powinna wpłynąć okoliczność, że brał jako sąsiad udział w zwykłym postępowaniu administracyjnym i przez dłuższy czas nie wnosił żadnych zastrzeżeń do decyzji, którą obecnie zakwestionował we wniosku o stwierdzenie nieważności.

Jak to wskazano wyżej, przepis art. 174 pkt 1 ppsa wymaga, aby w skardze kasacyjnej nie tylko wskazano konkretny przepis prawa materialnego stosowany przez Sąd pierwszej instancji, ale ponadto wywiedziono, iż Sąd ten dokonał błędnej wykładni tego przepisu lub też niewłaściwie ten przepis zastosował. W niniejszej sprawie natomiast, w zarzutach skargi kasacyjnej poza podaniem konkretnego przepisu, to jest art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, nie podaje się, iż zaskarżony wyrok został oparty na błędnej wykładni albo też niewłaściwym zastosowaniu powołanego przepisu. Wręcz przeciwnie, z treści uzasadnienia skargi kasacyjnej można wnosić, że faktycznie strona ma jedynie zastrzeżenia do H. K., że mogąc podnosić wcześniej zastrzeżenia do przedmiotowej decyzji o pozwoleniu na budowę, tego nie czynił, lecz zareagował dopiero ze znacznym opóźnieniem, domagając się prowadzenia postępowania nieważnościowego. Te zaś okoliczności nie mają żadnego wpływu na to, czy H. K. uzna się za stronę postępowania, a nawet w istocie potwierdzają stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, w którym Sąd pierwszej instancji stwierdził, że w okolicznościach sprawy należy uznać, że H. K. jako współwłaściciel określonej działki, sąsiadującej z działką inwestorów, stanowiącej dojazd, do tej działki, ma w sprawie interes prawny w rozumieniu art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego.

Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 184 ppsa.