Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 24/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2018-05-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 50 , art. 51 ust. 1
journal: Dz.U. 2017 poz 1332
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Artur Żurawik, Sędziowie Sędzia NSA Łucja Franiczek,, Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska (spr.), Protokolant specjalista Ewa Jędrasik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 kwietnia 2018 r. sprawy ze skargi G. S. na decyzję Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Katowicach z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 25 marca 2015 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w D. wszczął postępowania w sprawie legalności wielkogabarytowej reklamy usytuowanej ma terenie CH "A" ma działce nr 1 km. [...] przy ulicy [...] w D.

W toku postępowania ustalono, że reklama że wybudowana została w 2010r. na podstawie zgłoszenia do Wydziału Urbanistyki i Architektury Urzędu Miejskiego w D. z dnia 14 maja 2010 r., a urząd nie zgłosił sprzeciwu.

Reklama nie została wybudowana zgodnie z załączonym do zgłoszenia projektem. Element nośny miały stanowić wylewne żelbetowe stopy fundamentowe w ilości 6 sztuk, do których miały być przytwierdzone słupki z profili zamkniętych połączone ze sobą spawami w odległości 1,5m. Zamiast wylewanych stóp fundamentowych zastosowano gotowe prefabrykowane stopy fundamentowe, nie zgłębione. Słupy konstrukcji wsporczej zamiast 1,5m zostały połączone łącznikami co 2,0m. Osiowy rozstaw słupów, który miał wynosić 3,65m, wynosi 3,8 m, w związku z czym reklama ma szerokość większą niż planowane Zgodnie z obowiązującym planem zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej w D. Nr [...] z dnia [...] r. przedmiotowa wielkogabarytowa reklama usytuowana jest na obszarze oznaczonym symbolem 7U - przeznaczonym pod nieuciążliwą zabudowę usługową, w którym zgodnie z § 7 ust. 4 pkt 3 dopuszcza się lokalizację wolnostojących reklam. Zdaniem organu nie narusza więc ustaleń obowiązującego planu.

W związku z interwencjami J. D. dot. stanu technicznego reklamy postanowieniem nr [...] z dnia [...] r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w D. nałożył na inwestora obowiązek przedłożenia w określonym terminie oceny lub ekspertyzy, sporządzonej przez osobę posiadająca uprawnienia budowlane oraz uprawnionego geologa w sprawie stwierdzenia wpływu na istniejący mur oporowy - ścianę budynku garażowo- gospodarczego, usytuowanej w granicy działek nr 1 i nr 2 reklamy wielkogabarytowej. Pomimo przedłużania wymaganego terminu inwestor G. S. nie przedłożył żądanej ekspertyzy.

W związku ze złożeniem przez J. D. ekspertyzy technicznej w sprawie wielkogabarytowej reklamy na terenie CH "A" oraz wpływu jej oddziaływania na obciążenie gruntem zewnętrznej ściany budynku, usytuowanego w granicy miedzy działkami w D. przy ulicy [...] przygotowanej przez mgr inż. A. Z. - oraz przełożeniem opinii inż. T. S. z kontroli pięcioletniej wielogabarytowej reklamy, które zwierały zasadniczo różniące się oceny stanu technicznego tej reklamy, organ wezwał ich autorów do stawienia się w urzędzie celem zajęcia stanowiska w sprawie. A. Z. uzupełnił swoją opinię, zaś T. S. mimo wezwań nie zgłosił się do organu.

Uwzględniając zebrany w sprawie materiał dowodowy, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w D., działając na podstawie art. 50 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane decyzją nr [...] z dnia [...] r. nakazał inwestorowi G. S. rozbiórkę przedmiotowej reklamy.

W wyniku złożonego przez inwestora odwołania, Śląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] r. uchylił wymienioną powyżej decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania przez organ pierwszej instancji. W uzasadnieniu wskazano na potrzebę dokładnego ustalenia stanu technicznego przedmiotowej reklamy oraz zbadaniu zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w celu wykazania zgodności lokalizacji reklamy z zapisami planu.

Rozpatrując ponownie sprawę Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w D. decyzją nr [...] z dnia [...] r., przywołując w podstawie prawnej art. 51 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 50 ust. 1 pkt 3 oraz art. 51 ust. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t,jedn. Dz.U. z 2017 r. poz. 1332 ze zm.) nakazał inwestorowi G. S. rozbiórkę wielkogabarytowej reklamy usytuowanej na działce nr 1 km [...] przy ulicy [...] w D. W uzasadnieniu opisał dotychczasowy przebieg postępowania, przyznał, że przedmiotowa reklama wybudowana została na podstawie zgłoszenia do organu administracji architektoniczno- budowlanej z dnia 14 maja 2010 r., a następnie stwierdził, że stosując się do zaleceń organu odwoławczego zawartych w decyzji uchylającej poprzednie rozstrzygnięcie, zwrócił się do organu administracji architektoniczno- budowlanej o zajęcie stanowiska w zakresie zgodności przedmiotowej reklamy z obowiązującym planem zagospodarowania przestrzennego. Wydział Urbanistyki i Architektury wyjaśnił, iż o zgodności z planem zadecyduje ocena, czy przedmiotowa reklama jest budowlą. Przy uznaniu przez organ nadzoru, iż reklama jest trwale związana z gruntem, to inwestycja nie będzie zgodna z planem. Dokonując oceny powyższego stanowiska organ stwierdzi, iż reklama wielkogabarytowa, w myśl orzeczeń sądów administracyjnych jest trwale związana z gruntem, a w związku z powyższym nie jest zgodna z obowiązującym planem.

Ze względu na niezgodność budowy z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego brak jest podstaw do podjęcia procedury legalizacyjnej przedmiotowego obiektu. Niezgodność zrealizowanej inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego obliguje organ nadzoru budowlanego do wydania nakazu rozbiórki Brak jest bowiem w takiej sytuacji możliwości nałożenia na inwestora obowiązku wykonania robót budowlanych, które niezgodność tę by eliminowały.

Odwołanie od powyższej decyzji złożył inwestor G. S. Wnosząc o uchylenie tej decyzji i umorzenie postępowania względnie o przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji zarzucił decyzji naruszenie:

- art. 107 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez brak zawarcia w decyzji wszystkich stron, które brały udział w postępowaniu, brak przedstawienia ustaleń faktycznych, brak dostatecznego wyjaśnienia podstaw prawnych rozstrzygnięcia,

- brak prawidłowej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego,

- nieprawidłowe ustalenie stanu faktycznego poprzez przyjęcie, że reklama może się wywrócić, wbrew wynikom okresowej kontroli dokonanej przez specjalistę,

- pominięcie, iż nośność ściany garażu jest przekroczona już przez sam napór gruntu i zachowanie przedmiotowej konstrukcji nie ma w tym zakresie znaczenia,

- naruszenie art. 51 ust. 1 pkt 1 , art. 50 ust. 1 pkt 3, art. 5 ust. 7 ustawy Prawo budowalne

- brak przeprowadzenia z urzędu dowodu z opinii biegłego na okoliczność poprawności wykonania konstrukcji reklamy zgodnie z zasadami wiedzy technicznej oraz projektem,

- brak ustalenia lub nieprawidłowe ustalenie, iż przedmiotowa reklama stanowi budowlę i pominięcie faktu, iż po dokonaniu zgłoszenia administracja architektoniczno- budowlana nie zgłosiła sprzeciwu,

- nieprawidłowe ustalenie, iż przedmiotowa reklama została posadowiona niezgodnie z wymogami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego,

- błędne przyjęcie, że przedmiotowa reklama jest trwale związana z gruntem podczas gdy opiera się ona o prefabrykowane stopy,

- brak podjęcia procedury legalizacyjnej przedmiotowej reklamy.

W uzasadnieniu odwołujący rozszerzył wymienione zarzuty, podkreślając, iż przedmiotowa decyzja nie jest prawidłowa. W pierwszej kolejności podkreślił, iż nie jest jedyną stroną tego postępowania, a w decyzji tylko on został oznaczony. Decyzja nie zawiera też w jego ocenie prawidłowego uzasadnienia prawnego i faktycznego. Organ nie wyjaśnił, dlaczego nie uznał stanowiska zaprezentowanego przez inż. T. S., przyjmując za prawdziwe twierdzenia inż. A. Z. Podkreślił fakt dokonania zgłoszenia przedmiotowej reklamy i brak sprzeciwu organu architektoniczno- budowlanego. Odnosząc się do treści art. 51 ust. pkt 1 stwierdził, że organ nie wykazał i nie rozważył okoliczności doprowadzenie do stanu zgodnego z prawem wykonanych robót budowlanych. Dalej odwołujący podniósł, iż w niniejszej sprawie nie został zebrany w sposób wyczerpujący materiał dowodowy. Zarzucił, że można rozróżnić dwa rodzaje urządzeń reklamowych. Kwalifikacji z jakim rodzajem (typem) urządzenia mamy w sprawie do czynienia dokonuje organ administracji architektoniczno- budowlanej przyjmując zgłoszenie i mogąc zgłosić swój sprzeciw. W niniejszym przypadku organ ten przyjął zgłoszenie bez zastrzeżeń, uznając, iż nie jest w sprawie potrzebne pozwolenie na budowę, gdyż reklama ta nie jest budowlą trwale związaną z gruntem.

Śląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Katowicach decyzją z dnia [...] r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu po opisaniu przebiegu postępowania i przedstawieniu ustalonego stanu faktycznego sprawy organ stwierdził, że prawidłowo w sprawie przywołana została podstawa prawna w postaci art. 51 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 50 ust. 1 i art. 51 ust. 7 Prawa budowlanego. Podkreślił, że ideą postępowania naprawczego jest doprowadzenie wykonanych robót do stanu zgodnego z prawem. Organ drugiej instancji wyjaśnił, iż Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w D. prawidłowo wszczął postępowanie w trybie wymienionego powyżej przepisu. Zgodnie z art. 28 ustawy Prawo budowlane roboty budowlane można rozpocząć na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, zastrzeżeniem art. 29 -31. W ocenie organu przedmiotowa inwestycja wykracza poza ramy art. 29 i w związku z tym wymagała uzyskania pozwolenia na budowę. Posiadane cechy konstrukcyjne oraz wielkość urządzenia nie pozwalają zaliczyć takiego obiektu ani jako budynku, ani jako obiektu małej architektury. Przedmiotowy obiekt jest konstrukcją przestrzenną stanowiącą budowlaną i techniczno- użytkową całość, odpowiadającą ogólnym cechom budowli w rozumieniu art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego. W myśl art. 3 pkt 3 budowlą jest każdy obiekt budowlany nie będący budynkiem lub obiektem małej architektury - wskazując je przykładowo.

Kwestia kwalifikacji wolno stojących tablic reklamowych była przedmiotem licznych orzeczeń sądów administracyjnych. Ustawiane na gruncie urządzenia reklamowego, ze względu na swoje rozmiary a także sposób połączenia z gruntem - stopy fundamentowe - tworzą budowlę, o której mowa w art. 3 pkt 3 ustawy- m.in. wolno stojące trwale związane z gruntem urządzenie reklamowe. Wykonanie takiego obiektu jest budową w rozumieniu art. 3 pkt 6 ustawy Prawo budowalne.

Uwzględniając powyższe obowiązkiem organu architektoniczno- budowalnego w przypadku dokonanego zgłoszenia przedmiotowego obiektu - było złożenie sprzeciwu, czego jednak organ ten nie uczynił. Zaniechanie wniesienia sprzeciwu przez właściwy organ, nie wyklucza jednak prowadzenia postępowania naprawczego i ostatecznie uznania, iż obiekt taki może podlegać rozbiórce. Postępowanie naprawcze powinno koncentrować się wokół trzech kwestii, tzn.

- organ winien zbadać zgodność wykonanych robót z przepisami Prawa budowlanego, w tym warunkami technicznymi oraz sztuką budowlaną. Ideą tego postępowania jest doprowadzenie robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem,

- organ winien zbadać zgodność wykonanych robót budowlanych z obowiązującym na danym terenie porządkiem planistyczno- przestrzennym

- należy ustalić czy inwestor dysponuje nieruchomością na cele budowlane.

Aby doprowadzić wykonane roboty budowlane do stanu zgodnego z prawem niezbędne jest spełnienie wymienionych powyżej kryteriów bądź obiektywna możliwość ich spełnienia. W niniejszej sprawie podstawą do nałożenia obowiązku rozbiórki jest niezgodność budowy przedmiotowego obiektu z przepisami planistycznymi. Z ustaleń wynika ( pismo dnia 17 lipca 2017 r.), że działka nr 1 na której znajduje się przedmiotowy obiekt, objęta jest "miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego miasta D. dla terenów położonych w rejonie linii [...], ulic [...], [...], [...], [...], [...] do granicy administracyjnej z B." zatwierdzonym uchwałą nr [...] Rady Miejskiej w D. z dnia [...] r. Zgodnie z rysunkiem plan przedmiotowa budowla zlokalizowana jest poza nieprzekraczalną linią zabudowy. O braku tej zgodności decyduje ocena, czy reklama jest budowlą. W przypadku stwierdzenia, iż jest budowlą nadziemną, to inwestycja nie będzie zgodna z planem.

W ocenie organu nie budzi wątpliwości fakt, iż przedmiotowa reklama jest budowlą nadziemną, a zatem jej lokalizacją poza nieprzekraczalną linią zabudowy jest niezgodna z obowiązującym porządkiem planistycznym.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach G. S. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w D. i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Powtórzył zarzuty podniesione w odwołaniu podnosząc, iż decyzja nie wymienia wszystkich stron postępowania, nie zawiera wymaganego uzasadnienia faktycznego i prawnego, organ nie wyjaśnił powodów pominięcia niektórych dowodów (m.in. opinii inż. T. S.) oraz w sposób nieuprawniony dokonał kontroli dokonanego zgłoszenia robot budowlanych, błędnie wskazując na sprzeczność z zapisami miejscowego plan zagospodarowania przestrzennego.

Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie jako nieuzasadnionej, powtarzając argumenty przedstawione w zaskarżonej decyzji.

Postanowieniem z dnia 19 lutego 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wstrzymał wykonanie zaskarżonej w niniejszej sprawie decyzji Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]r. nr [...]

Na rozprawie w dniu 27 kwietnia 2018 r. pełnomocnik skarżącego podniósł, iż reklama została prawidłowo zgłoszona, a organ miał możliwość wniesienia sprzeciwu, jeśli uznawał sprzeczność inwestycji z prawem. Skarżący podjął kroki by inwestycję przeprowadzić legalnie. Z załączonej do sprawy opinii wynika, iż reklama się przewróci, ale nie ma to pokrycia w rzeczywistości, gdyż mimo orkanu Ksawery reklama się nie przewróciła. Podkreślił, iż organ naraził skarżącego na kosztowne ekspertyzy, prowadząc postępowanie legalizacyjne, a ostatecznie stwierdził, iż reklama jest sprzeczna z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wyjaśnił, iż reklama ma ok. 17-18m i wykonana została zgodnie z projektem przygotowanym przez architekta, który pomylił się w tym, że podał w jednym miejscu stwierdzenie, że ma być oparta na 6 stopach a w innym że na pięciu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach rozpatrując sprawę zważył, co następuje:

Skarga nie jest uzasadniona.

Zaskarżona decyzja nie narusza bowiem prawa materialnego, ani też organy administracji nie uchybiły regułom postępowania administracyjnego

w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, bądź skutkującym wznowieniem tego postępowania. Tymczasem w świetle art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.jedn. Dz.U. z 2017 r., poz. 1639 zm.), jedynie stwierdzenie tego rodzaju naruszenia prawa, skutkuje uwzględnieniem skargi.

Przedmiotem postępowania jest wielkogabarytowa reklama zlokalizowana na działce nr 1 przy ulicy [...] w D. na terenie CH "A". Z ustaleń organów wynika, że skarżący w dniu 14 maja 2010 r. dokonał zgłoszenia do Wydziału Urbanistyki i Architektury Urzędu Miejskiego w D. zamiaru jej postawienia, a urząd nie zgłosił sprzeciwu.

Jednak dokonanie skutecznego zgłoszenia, wobec którego organ administracji architektoniczno-budowlanej nie wniesie sprzeciwu nie wyklucza badania legalności powstania danego obiektu z warunkami określonymi w projekcie i przepisach Prawa budowlanego. Organy nadzoru budowlanego są bowiem uprawnione do badania czy organ administracji architektoniczno-budowlanej słusznie nie wniósł sprzeciwu wobec danego zgłoszonego zamierzenia inwestycyjnego. Stanowisko takie jest powszechnie przyjęte w orzecznictwie sadow administracyjnych. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 11 czerwca 2013 r. - sygn. akt II OSK 325/12 stwierdził, że "nie budzi wątpliwości ani doktryny ani orzecznictwa, iż zaniechanie wniesienia sprzeciwu przez właściwy organ, na skutek zgłoszenia budowy lub wykonywania robót budowlanych, objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę nie stanowi podstawy do uznania, iż obiekt budowlany nie może podlegać rozbiórce..", wobec stwierdzonych w wyniku wcześniejszego postępowania nieprawidłowości nie dających się usunąć.

Z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie. W wyniku przeprowadzonego postępowania, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w D. ustalił, że przedmiotowa reklama wykonana została niezgodnie z dołączonym do zgłoszenia projektem budowlanym. W toku dalszego postępowania wyjaśniono także, że przedmiotowa reklama stanowi budowlę w rozumieniu art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane - tj. wolno stojącą trwale związaną z gruntem tablicę reklamową - urządzenie reklamowe, na wykonanie której wymagane było uzyskanie pozwolenia na budowę. Zgłoszeniu właściwemu organowi administracji architektoniczno- budowlanej podlega bowiem, zgodnie z art. 29 ust. 2 pkt 6 w związku z art. 30 ust. 1 pkt 2 cytowanej ustawy - instalowanie tablic i urządzeń reklamowych. W przypadku przedmiotowej reklamy nie ma mowy o jej instalowaniu, jest to natomiast wielogabarytowa reklama, trwale związana z gruntem. Dla przyjęcia trwałego związania z gruntem nie ma znaczenia okoliczność posiadania przez obiekt fundamentów, czy wielkość zagłębienia w gruncie. Istotne jest to czy posadowienie jest na tyle trwałe, że opiera się czynnikom mogącym zniszczyć ustawioną na nim konstrukcję (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 czerwca 23006 r. sygn. akt II OSK 923/05). W świetle powyższego niezasadny jest zarzut skarżącego błędnego przyjęcia przez organy, iż "przedmiotowa reklama jest trwale związana z gruntem, podczas gdy opiera się ona o prefabrykowane stopy". Zresztą w tym zakresie skarżący prezentuje bardzo niekonsekwentne stanowisko, z jednej strony kwestionując trwałe związanie reklamy z gruntem, z drugiej zaś dowodząc, iż organy nieprawidłowo ustaliły stan faktyczny poprzez przyjęcie, iż przedmiotowa reklama może "wywrócić się" wbrew okresowej ocenie dokonanej przez uprawnionego specjalistę oraz występowania w przeszłości trudnych warunków atmosferycznych jak Ksawery, które nie spowodowały takiego skutku.

Wobec powyższych ustaleń prawidłowo organ powiatowy wszczął w stosunku do przedmiotowej reklamy postępowanie naprawcze w trybie art. 50 i art. 51 Prawa budowlanego w celu doprowadzenia tej inwestycji do stanu zgodnego z prawem. Dokonując wstępnej oceny możliwości zalegalizowania obiektu organ musi uwzględnić obowiązujące przepisy, w tym uwarunkowania wynikające z ładu przestrzennego (z treści obowiązującego planu miejscowego) i przepisów techniczno- budowlanych.

Dokonana analiza obowiązującego "miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta D. dla terenów położonych w rejonie linii kolejowej [...], ulic [...], [...], [...], [...], [...] do granicy administracyjnej z B." przyjętego uchwałą nr [...] Rady Miejskiej w D. z dnia [...] r. wykazała, iż przedmiotowa inwestycja narusza jego postanowienia. Wprawdzie przedmiotowa wielkogabarytowa reklama usytuowana jest na obszarze oznaczonym w planie symbolem 7U - tj. przeznaczonym pod nieuciążliwą zabudowę usługową, w którym zgodnie z zapisem § 7 ust. 4 pkt 3 dopuszcza się lokalizację wolnostojących reklam, ale zgodnie z rysunkiem planu przedmiotowa budowla zlokalizowana jest poza wytyczoną w planie nieprzekraczalną linią zabudowy. Zgodnie z definicją poprzez nieprzekraczalną linię zabudowy należy rozumieć linię ograniczającą obszar, na którym dopuszcza się wznoszenie budynków oraz budowli nadziemnych nie będących liniami przesyłowymi, sieciami uzbrojenia technicznego terenu oraz infrastrukturą telekomunikacyjną w rozumieniu ustawy z dnia 16 lipca 2002 r. Prawo telekomunikacyjne.

Wobec powyżej wywiedzionego, iż przedmiotowa reklama jest budowlą w rozumieniu art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego, nie może podlegać kwestionowaniu fakt, że jej lokalizacja poza nieprzekraczalną linią zabudowy jest niezgodna z obowiązującym porządkiem planistycznym. Tak więc w okolicznościach sprawy brak jest możliwości doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z prawem. Zasadnie zatem organ powiatowy wydał decyzję w trybie art. 51 ust 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane nakazując skarżącemu rozbiórkę przedmiotowej wielkogabarytowej reklamy.

Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi trzeba stwierdzić, iż są one w całości bezzasadne. Niezrozumiały jest zarzut naruszenia art. 107 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez "brak wskazania w decyzji wszystkich stron, które brały udział w postępowaniu" Decyzja skierowana jest bezpośrednio do skarżącego, stąd tylko on wprost wskazany został w petitum decyzji. Pozostali uczestnicy postępowania wymienieni zostali w rozdzielniku do decyzji i wszystkim wskazanym tam stronom postępowania decyzja została doręczona. W zakresie oceny materiału dowodowego w postaci opinii i ekspertyz technicznych dot. niniejszej reklamy trzeba stwierdzić, iż nie mogły one wpłynąć na zmianę stanowiska organów w sprawie. Kwestionowane rozstrzygnięcie wydane zostało bowiem nie w wyniku stwierdzenia złego stanu technicznego przedmiotowej reklamy, czy podnoszonego jej wpływu - na sąsiednia zabudowę, ale wobec bezspornego stwierdzenia naruszenia przez nią obowiązującego planu miejscowego - usytuowanie z naruszeniem nieprzekraczalnej linii zabudowy.

Analizując postępowanie dowodowe prowadzone przez organy w niniejszej sprawie, skład orzekający nie dopatrzył się też naruszenia przepisów postępowania dotyczących gromadzenia i oceny materiału dowodowego (art. 7, art. 77 i art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego), wydane w sprawie decyzje zostały w sposób prawidłowy i obszerny uzasadnione zgodnie z wymogami zawartymi w art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego, gdzie w sposób wyczerpujący i całościowy przedstawiono zarówno podstawę prawną, jak i poczynione w toku postępowania okoliczności faktyczne oraz wynikające z tego skutki prawne.

W zakresie zarzutu podniesionego na rozprawie narażenia skarżącego przez orzekające w sprawie organy na kosztowne ekspertyzy, właściwą drogą będzie tylko postępowanie przed sądem powszechnym.

Mając na uwadze podaną powyżej argumentację, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.