Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 1772/14
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2016-03-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 184
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Dnia 15 marca 2016 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Anna Łuczaj /spr./ sędzia NSA Leszek Kamiński sędzia del. WSA Dorota Dąbek Protokolant sekretarz sądowy Tomasz Bogdan Godlewski po rozpoznaniu w dniu 15 marca 2016 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Łodzi od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 26 marca 2014 r. sygn. akt II SA/Łd 1151/13 w sprawie ze skargi K. P., K. P. i T. P. na decyzje Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Łodzi z dnia [...] września 2013 r. nr [...] w przedmiocie nakazu opracowania projektu budowlanego zamiennego oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 26 marca 2014r., sygn. akt II SA/Łd 1151/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – po rozpoznaniu skarg K. P., K. P. i T. P. na decyzję Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Łodzi z dnia [...] września 2013 r. nr [...] w przedmiocie nakazu opracowania projektu budowlanego zamiennego – uchylił zaskarżone decyzje.

W uzasadnieniu wyroku Sąd podał, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Wieluniu decyzją z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...], na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2010 r., Nr 243, poz. 1623) nakazał Gminie Wieluń opracowanie projektu budowlanego zamiennego robót budowlanych wykonywanych przy budowie cmentarza grzebalnego komunalnego oraz pawilonu sanitarnego i pawilonu handlowego, na działkach nr [...] w Wieluniu, w obrębie 14, w terminie do dnia [...] sierpnia 2013 r.

Odwołanie od tej decyzji wnieśli K. P., T. P. i K. P. wskazując na liczne nieprawidłowości tej inwestycji.

Łódzki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Łodzi decyzją z dnia [...] września 2013 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 267), dalej: k.p.a., po rozpatrzeniu odwołania K. P. i K. P., uchylił w całości decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Wieluniu z dnia [...] kwietnia 2013 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Łódzki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Łodzi decyzją z dnia [...] września 2013 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 w związku z art. 127 § 1 oraz art. 105 § 1 k.p.a., po rozpatrzeniu odwołania T. P., umorzył postępowanie odwoławcze.

Skargę na powyższe decyzje wnieśli T. P., K. P. i K. P. podnosząc, że zawsze byli stronami w postępowaniach odnoszących się do spornego cmentarza, bo inwestycja ta oddziałuje na ich nieruchomość.

W odpowiedzi na skargę Łódzki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie.

Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału rozdzielono skargi T. P., K. P. i K. P., a następnie Sąd na rozprawie w dniu 26 marca 2014 r. zarządził połączenie rozdzielonych spraw w celu ich łącznego rozpoznania i rozstrzygnięcia, stosownie do art. 111 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej: p.p.s.a.

Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że skargi podlegają uwzględnieniu, niezależnie od podniesionych zarzutów. W ocenie Sądu zaskarżone decyzje Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Łodzi z dnia [...] września 2013 r., nr [...] naruszają w sposób istotny przepisy postępowania, co powoduje konieczność wyeliminowania ich z obrotu prawnego. Organ odwoławczy rozpoznając odwołania dwóch podmiotów K. P. i K. P. zakończył postępowanie odwoławcze wydając decyzję z dnia [...] września 2013 r., nr [...] orzekającą o uchyleniu w całości decyzji organu I instancji i przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia temu organowi. Następnie jednak rozpoznał odwołanie T. P. i wydał kolejną decyzję, nr [...], umarzającą postępowanie odwoławcze. Takim działaniem organ naruszył art. 138 k.p.a. stanowiący podstawę prawną obu rozstrzygnięć, który mówi, że organ odwoławczy wydaje decyzję, w której: 1) utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję albo 2) uchyla zaskarżoną decyzję w całości albo w części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy albo uchylając tę decyzję - umarza postępowanie pierwszej instancji w całości albo w części, albo 3) umarza postępowanie odwoławcze. Sąd podkreślił, że sformułowanie przepisu art. 138 § 1 k.p.a. nie pozwala organowi odwoławczemu wydać kilku decyzji, po rozpoznaniu kilku odwołań, lecz wskazuje wyraźnie, że organ "wydaje decyzję". Oznacza to, że w sytuacji wniesienia odwołania od decyzji organu I instancji przez kilka podmiotów obowiązkiem organu jest ich łączne rozpoznanie i wydanie w ich przedmiocie jednego rozstrzygnięcia. W przypadku, gdy od decyzji organu I instancji złożonych zostaje wiele odwołań organ odwoławczy, zgodnie z art. 138 § 1 k.p.a., wydaje jedną decyzję, w której powinien rozstrzygnąć o wszystkich tych odwołaniach. Organ odwoławczy może więc zawrzeć w jednej decyzji różne rozstrzygnięcia w stosunku do wielu odwołujących się podmiotów. Warunkiem zgodności z prawem takiej decyzji jest to, aby rozstrzygnięcia te nie pozostawały ze sobą w sprzeczności. Dopuszczalna jest zatem sytuacja, w której organ II instancji jedną decyzją umorzy w postępowanie odwoławcze w stosunku do tych odwołujących się, którzy nie posiadają interesu prawnego, dającego im legitymację do udziału w postępowaniu w charakterze strony oraz w stosunku do pozostałych osób utrzyma decyzję organu I instancji w mocy, uznając, że jest ona zgodna z prawem. Wniesienie odwołania od decyzji organu I instancji przez wiele osób nakłada na organ odwoławczy obowiązek łącznego ich rozpatrzenia w jednym terminie. Jeżeli organ odwoławczy rozpozna odwołanie jednej lub kilku osób, to podjęte w takiej sytuacji orzeczenie kończy postępowanie odwoławcze, a w konsekwencji wyłączona jest w ogóle możliwość rozpoznania odwołań wniesionych przez inne osoby. Niedopełnienie obowiązku łącznego rozpoznania wszystkich złożonych w sprawie odwołań jest istotnym naruszeniem przepisów postępowania mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, obligującym do uchylenia zaskarżonej decyzji organu odwoławczego. Sąd podniósł, iż w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego prezentowane jest także stanowisko, że niedopełnienie obowiązku łącznego rozpoznania wszystkich odwołań skutkuje tym, że decyzja taka dotknięta jest wadą nieważności w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. (jako wydana bez podstawy prawnej). W ocenie Sądu niedopełnienie przez Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Łodzi obowiązku łącznego rozpatrzenia wszystkich odwołań złożonych od decyzji decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Wieluniu musi skutkować oceną naruszenia przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy i w konsekwencji uchyleniem obu zaskarżonych decyzji jako wadliwych. Ponownie prowadząc postępowanie odwoławcze organ zobligowany będzie rozpoznać wszystkie prawidłowo złożone odwołania w jednym terminie i wydać jedną decyzję rozstrzygającą o wszystkich tych odwołaniach.

W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku Łódzki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Łodzi, reprezentowany przez r.pr. A. O., zaskarżył wyrok w całości.

Wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

1) art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych oraz art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, dalej p.p.s.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, przez wadliwą kontrolę zgodności z prawem inkryminowanych rozstrzygnięć i w konsekwencji błędnym uznaniu, że decyzje Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2013r., Nr [...] naruszają w sposób istotny przepisy postępowania i w konsekwencji uwzględnienie skargi K. P., K. P. i T. P., mimo braku podstaw;

2) art. 138 § 1 pkt 1 - 3 i art. 138 § 2 k.p.a. poprzez wadliwą wykładnię i w konsekwencji uznanie, że dopuszczalne jest wydanie decyzji administracyjnej opartej na obu wskazanych podstawach jednocześnie, w sytuacji kiedy normy te, stosowane są na zasadzie alternatywy rozłącznej (dysjunkcji), o czym wprost przesądza użycie spójników "albo";

3) art. 127 § 1 w związku z art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. poprzez wadliwą wykładnię i w konsekwencji przyjęcie, że podmiot, któremu nie służy przymiot strony jest legitymowany do złożenia odwołania, które winno zostać rozpatrzone przez skarżący organ szczebla wojewódzkiego, łącznie ze skutecznie złożonymi pozostałymi odwołaniami, pochodzącymi od stron postępowania;

4) art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez zamieszczenie w uzasadnieniu wadliwych wskazań co do dalszego trybu postępowania. Sąd pierwszej instancji sformułował dla organu zalecenia niezgodne z prawem, jako że zostały sformułowane na podstawie błędnej wykładni art. 138 § 1 pkt 3 i art. 138 § 2 k.p.a., zaś zastosowanie się do nich skutkować będzie nadto naruszeniem przez organ szczebla wojewódzkiego norm art. 40 § 1, art. 73-74 k.p.a., a w konsekwencji doręczeniem decyzji merytorycznej, rozstrzygającej sprawę co do istoty, podmiotowi nie będącemu stroną postępowania.

W oparciu o powyższe zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi oraz orzeczenie o kosztach postępowania kasacyjnego na zasadzie art. 203 pkt 2 p.p.s.a.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej organ podniósł, że zgodnie z przepisami art. 138 § 1 k.p.a. organ odwoławczy wydaje decyzję, w której utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję albo (pkt 1), uchyla zaskarżoną decyzję w całości albo w części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy albo uchylając tę decyzję - umarza postępowanie pierwszej instancji w całości albo w części, albo (pkt 2) umarza postępowanie odwoławcze (pkt 3). Zgodnie z § 2 organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy.

Zdaniem organu użycie spójników “albo" przesądza w sposób jednoznaczny, że mamy do czynienia z dysjunkcją (alternatywą rozłączną) - orzeczenie w oparciu o jedną z norm zawartych w przepisach § 1 pkt 1- 3 k.p.a., wyklucza zastosowanie którejkolwiek z pozostałych norm tej regulacji. Zdaniem skarżącego kasacyjnie nie ma w tej sytuacji możliwości połączenia w jednej decyzji organu odwoławczego więcej niż jednej podstawy prawnej z wykluczających się norm art. 138 k.p.a.

Strona skarżąca kasacyjnie podniosła, że podziela prezentowane w judykaturze i doktrynie stanowisko, że wniesienie odwołania od decyzji organu I instancji przez dwie lub więcej stron postępowania administracyjnego nakłada na organ odwoławczy obowiązek ich łącznego rozpoznania w jednym terminie. Zgodnie z nim wszystkie odwołania wniesione w niniejszej sprawie przez strony postępowania zostały rozpatrzone łącznie. Odrębnym postępowaniem objęto środek zaskarżenia wniesiony przez podmiot, któremu nie służy przymiot strony. Zdaniem organu przesądza to nadto, że zakres przedmiotowy rozstrzygnięć jest odmienny, a tym samym nie zostaje naruszona norma art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a., bowiem przedmiotem decyzji jest odpowiednio: ocena merytoryczna decyzji organu I instancji i stwierdzenie, że wnoszący środek zaskarżenia nie posiada legitymacji procesowej do wniesienia odwołania. Skoro zakres przedmiotowy wydawanych rozstrzygnięć nie jest tożsamy to trudno się zgodzić z argumentem, że rozstrzygnięcie takie dotknięte byłoby kwalifikowaną wadą określoną w art. 156 § 1 k.p.a.

Organ podniósł, że następstwem błędnej wykładni norm prawa procesowego jest niewłaściwa ocena decyzji wydanych przez skarżący organ nadzoru budowlanego i w konsekwencji błędne uznanie, że rozstrzygnięcia te naruszają przepisy procedury w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy, podczas gdy prawidłowa ocena tych decyzji winna skutkować oddaleniem skargi w oparciu o przepis art. 151 p.p.s.a. Konsekwencją powyższego uchybienia było zamieszczenie w uzasadnieniu orzeczenia Sądu wadliwych wskazań co do dalszego postępowania organów nadzoru budowlanego, naruszających normę art. 141 § 4 p.p.s.a. Zastosowanie się do wskazań Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, zawartych w orzeczeniu, doprowadziłoby do naruszenia norm art. 40 § 1, art. 73-74 k.p.a. Zawarcie w jednej decyzji administracyjnej rozstrzygnięć: merytorycznego, rozstrzygającego sprawę co do istoty i formalnego w przedmiocie stwierdzenia braku przymiotu strony przez podmiot składający odwołanie, skutkowałoby w konsekwencji koniecznością doręczenia decyzji merytorycznej, rozstrzygającej sprawę co do istoty, podmiotowi nie będącemu stroną postępowania.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. ), zwanej dalej p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania.

W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. i nie zachodzi żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku. Wobec tego Naczelny Sąd Administracyjny przeszedł do zbadania zarzutów kasacyjnych.

Wniesiona skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.

Po pierwsze, chybiony jest zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 138 § 1 pkt 1- 3 i art. 138 § 2 k.p.a. poprzez wadliwą wykładnię i w konsekwencji uznanie, że dopuszczalne jest wydanie decyzji administracyjnej opartej na obu wskazanych podstawach jednocześnie. Sąd pierwszej instancji prawidłowo stwierdził, iż wniesienie odwołania od decyzji organu I instancji przez kilka podmiotów – tak jak w tej sprawie – nakłada na organ odwoławczy obowiązek ich łącznego rozpatrzenia w jednym terminie i w jednej decyzji, co wynika z wykładni językowej art. 138 § 1 k.p.a.

Zgodnie z art. 138 k.p.a. organ odwoławczy wydaje decyzję, w której: utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję ( pkt 1) albo uchyla zaskarżoną decyzję w całości albo w części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy albo uchylając tę decyzję - umarza postępowanie pierwszej instancji w całości albo w części ( pkt 2 ), albo umarza postępowanie odwoławcze( pkt 3). Organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie - § 2.

W orzecznictwie sądów administracyjnych prezentowane jest stanowisko, że w przypadku, gdy od decyzji organu I instancji złożonych zostaje wiele odwołań, organ odwoławczy, zgodnie z literalnym brzmieniem art. 138 §1 k.p.a., wydaje jedną decyzję, w której powinien rozstrzygnąć o wszystkich tych odwołaniach. Organ odwoławczy może więc zawrzeć w jednej decyzji różne rozstrzygnięcia w stosunku do jednego lub kilku odwołujących się. Warunkiem zgodności z prawem takiej decyzji jest to, aby rozstrzygnięcia te nie pozostawały ze sobą w sprzeczności (na przykład jednym uchylono by kwestionowaną decyzję a drugim utrzymano by ją w mocy). Dopuszczalna jest zatem sytuacja, w której organ II instancji jedną decyzją umorzy w postępowanie odwoławcze w stosunku do tych odwołujących się, którzy nie posiadają interesu prawnego, który dawałby im legitymację do udziału w postępowaniu w charakterze strony oraz w wyniku rozpoznaniu odwołań pozostałych osób utrzyma decyzję organu I instancji w mocy, uznając, że jest ona zgodna z prawem ( por. wyroki NSA: z dnia 22 grudnia 2008r., sygn. akt II OSK 1109/07; z dnia 8 kwietnia 2014r., sygn. akt II OSK 2638/12 - Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych; z dnia 15 lutego 2006 r., sygn. akt II OSK 514/05, LEX nr 297953).

W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego utrwalony jest pogląd, że niedopuszczalne jest po wydaniu decyzji przez organ odwoławczy podejmowanie kolejnego rozstrzygnięcia w tej samej sprawie. W sytuacji bowiem podjęcia decyzji przez organ odwoławczy wyłączona jest możliwość rozpoznania innych, dotychczas nierozpatrzonych odwołań i ponownego rozstrzygnięcia sprawy w postępowaniu odwoławczym. Rozpoznanie niektórych tylko odwołań skutkuje tym, że podjęte w takiej sytuacji orzeczenie definitywnie kończy postępowanie odwoławcze. W konsekwencji takiego działania wyłączona jest możliwość rozpoznania innych dotychczas nie rozpoznanych odwołań, pochodzących od innych podmiotów ( por. wyroki NSA: z dnia 2 października 2003r. sygn. akt IV SA 3643/02: z dnia 31 sierpnia 2010r., sygn. akt II OSK 1198/09; z dnia 1 kwietnia 2005r., sygn. akt OSK 1230/04; z dnia 17 stycznia 2012r., sygn. akt II OSK 2146/11 - Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych ).

W warunkach niniejszej sprawy obowiązek łącznego rozpoznania odwołań wniesionych od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Wieluniu z dnia [...] kwietnia 2013r. nie został spełniony. Niedopełnienie przez Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Łodzi obowiązku łącznego rozpatrzenia wszystkich, złożonych w sprawie odwołań jest istotnym naruszeniem przepisów postępowania mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, które obligowało Sąd pierwszej instancji do uchylenia zaskarżonych decyzji organu odwoławczego.

Wydanie przez organ odwoławczy, na skutek odwołań wniesionych przez kilka podmiotów, dwóch odrębnych decyzji ostatecznych w tej samej dacie, tj. pierwszej – po rozpatrzeniu odwołania K. P. i K. P. - uchylającej w całości decyzję organu I instancji i przekazującej sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji ( art. 138 § 2 k.p.a.) oraz drugiej decyzji ostatecznej - na skutek odwołania T. P. - o umorzeniu postępowania odwoławczego na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a., nie było prawidłowe. Wynika to także z ich skutków procesowych, które należy uwzględniać, w sytuacji ewentualnej dalszej sądowej kontroli tych dwóch odrębnych decyzji wydanych w ramach sprawy administracyjnej rozstrzygniętej jedną decyzją przez organ I instancji.

Z powyższych względów nieusprawiedliwiony jest także zarzut dotyczący naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 127 § 1 w związku z art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. poprzez wadliwą wykładnię i w konsekwencji przyjęcie, że odwołanie podmiotu, któremu nie służy przymiot strony winno zostać rozpatrzone przez organ odwoławczy łącznie z odwołaniami złożonymi przez strony postępowania.

Z tych również przyczyn chybione są pozostałe zarzuty kasacyjne dotyczące naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a oraz art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 p.p.s.a., a także art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych.

W tym stanie rzeczy Sądowi pierwszej instancji nie można też skutecznie przypisać naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a.

Stosownie do art. 141 § 4 p.p.s.a. uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania.

Z naruszeniem art. 141 § 4 p.p.s.a. mamy do czynienia w przypadku, gdy uzasadnienie nie odpowiada wymogom tego przepisu, przy czym nie każde naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. może stanowić skuteczną podstawę skargi kasacyjnej a jedynie takie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, przez co należy rozumieć możliwość takiego oddziaływania naruszeń przepisów postępowania na treść zaskarżonego aktu, że gdyby ich nie było to rozstrzygnięcie sprawy najprawdopodobniej byłoby inne (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.).

Wbrew zarzutom skargi kasacyjnej Sąd pierwszej instancji nie zamieścił w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wadliwych wskazań co do dalszego postępowania. Sąd pierwszej instancji prawidłowo wskazał, iż ponownie prowadząc postępowanie odwoławcze organ zobligowany będzie rozpoznać wszystkie prawidłowo złożone odwołania w jednym terminie i wydać jedną decyzję rozstrzygającą o wszystkich tych odwołaniach.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( t.j. Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm.) oddalił skargę kasacyjną.