Wyrok NSA, sygn. akt I FSK 2053/14
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2016-05-31 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Powołane przepisy: article: art. 70 par 6 pkt 1
journal: Dz.U. 2015 poz 613
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Bartosz Wojciechowski, Sędzia NSA Krystyna Chustecka (sprawozdawca), Sędzia WSA del. Izabela Najda–Ossowska, , Protokolant Janusz Bielski, po rozpoznaniu w dniu 31 maja 2016 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Dyrektora Izby Skarbowej w P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 4 września 2014 r. sygn. akt I SA/Po 621/14 w sprawie ze skargi A. W. na decyzje Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia 10 maja 2014 r. nr [...], [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2004 r. 1) uchyla zaskarżony wyrok w całości i przekazuje sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu do ponownego rozpoznania, 2) zasądza od A.W. na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w P. kwotę 8.764 (osiem tysięcy siedemset sześćdziesiąt cztery) złote tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 4 września 2014 r., sygn. akt I SA/Po 621/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w sprawie ze skargi A. W. (dalej jako: "skarżący") na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia 10 maja 2011 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzje organu I instancji, określił, że zaskarżone decyzje nie mogą być wykonane do chwili uprawomocnienia się wyroku i zasądził koszty postępowania.

Ze stanu sprawy przyjętego przez Sąd I instancji wynikało, że w wyniku wszczęcia w dniu 12 lutego 2009 r. postępowania kontrolnego za lata 2004- 2006 ustalono, że skarżący prowadził w 2004 r. działalność polegającą na odchowie piskląt kur niosek jedno lub kilkudniowych do minimum 14 tygodnia. Podatnik dokonywał sprzedaży kur nieśnych. Sprzedaż ta dokumentowana była fakturami VAT RR wystawionymi przez nabywców tych produktów rolnych od podatnika oraz czterema rachunkami wystawionymi przez niego na rzecz "F." D. W.. Natomiast przedmiotem zakupów, udokumentowanych fakturami VAT, były pasze (zakup ze stawką 0%), pisklęta (zakup ze stawką 3%) oraz usługi wynajmu obiektów fermy kur w M. (zakup ze stawką 22%).

Organ kontroli skarbowej na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, ustalił, że podatnik w 2003 r. uzyskał przychody netto ze sprzedaży kur nieśnych w wysokości 13.607.636,56 zł. Mając na względzie, że kwota ta przekraczała równowartość 800.000 EURO, stwierdzono, że podatnik nie mógł być uznany w 2004 r. za rolnika ryczałtowego, który korzysta ze zwolnienia od podatku od towarów i usług. W związku z powyższym decyzją z dnia 17 listopada 2009 r., Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w P., określił skarżącemu zobowiązanie w podatku od towarów i usług za styczeń, marzec, kwiecień, maj, czerwiec, sierpień, wrzesień i grudzień 2004 r. Powyższe rozstrzygnięcie zostało uchylone w całości decyzją Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 30 marca 2010 r., i przekazane organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia z uwagi na konieczność przeprowadzenia dodatkowego postępowania dowodowego, w zakresie udokumentowanych fakturami VAT wydatków, które faktycznie zostały przez podatnika poniesione i które miały związek z dokonywaną sprzedażą, uznaną za opodatkowaną.

Rozpoznając ponownie sprawę Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej decyzją z dnia 26 listopada 2010 r., określił skarżącemu zobowiązanie w podatku od towarów i usług za styczeń, marzec, kwiecień, maj i wrzesień 2004 r. oraz kwotę do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy za miesiące luty, czerwiec, lipiec, sierpień, październik, listopad i grudzień 2004 r.

Po rozpatrzeniu odwołania od powyższej decyzji Dyrektor Izby Skarbowej w P. decyzją dnia 10 maja 2011 r., utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skarżący, reprezentowany przez doradcę podatkowego, wniósł o uchylenie powyższej decyzji organu podatkowego oraz o zasądzenie kosztów postępowania.

Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie:

- art. 4 pkt 16 w zw. z art. 7 ust. 1 pkt 7 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054 ze zm.) dalej jako: "ustawa o VAT",

- art. 2 pkt 19 w zw. z art. 43 ust. 1 pkt 3 ustawy o VAT,

- art. 122 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 749 ze zm.) dalej O.p poprzez niewyjaśnienie istotnych okoliczności faktycznych dotyczących działalności podatnika, wobec czego nie zastosowano wobec podatnika zwolnień dotyczących rolnika ryczałtowego;

- art. 70 § 6 ust. 1 O.p. poprzez błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że zawieszenie biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego następuje na skutek wszczęcia jakiegokolwiek postępowania karnego skarbowego;

- art. 120 O.p. poprzez zastosowanie art. 70 § 6 ust. 1 O.p. w brzmieniu obowiązującym od 1 września 2005 r. w odniesieniu do zobowiązań powstałych w 2004 r.;

- art. 121 § 1 O.p. poprzez dowolną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego oraz wykładnię norm prawnych o niejasnym znaczeniu na niekorzyść podatnika;

- art. 120, art. 121 oraz art. 122 w zw. z art 187 § 1 i art. 191 O.p. poprzez przekroczenie granicy swobodnej oceny dowodów, przez co dokonano sprzecznych z rzeczywistym stanem faktycznym ustaleń;

- art. 233 § 1 pkt 2 lit. a) w zw. z art. 70 § 1 O.p. poprzez brak uchylenia decyzji organu podatkowego I instancji wobec upływu terminu przedawnienia zobowiązania.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej podtrzymał w całości stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.

Rozpoznając sprawę WSA w Poznaniu stwierdził, że skarga jest zasadna. Odwołał się do poglądów wyrażonych w wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 17 lipca 2012 r. (sygn. akt P 30/11) dotyczącego zgodności z Konstytucją art. 70 § 6 pkt 1 O.p.

Sąd I instancji podkreślił, że skoro przy wykładni art. 70 § 6 pkt 1 O.p. w brzmieniu obowiązującym od 1 września 2005 r., należy uwzględnić wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 17 lipca 2012 r. w sprawie P 30/11 to interpretować go należy w ten sposób, że wszczęcie śledztwa lub dochodzenia zawiesza bieg terminu przedawnienia, jeśli podatnik został o tym fakcie zawiadomiony, lub z okoliczności sprawy wynika, kiedy dowiedział się o toczącym się postępowaniu i jego przedmiocie, którym musi być podejrzenie popełnienie przestępstwa lub wykroczenia związanego z niewykonaniem zobowiązania podatkowego.

Stwierdził, że w rozpoznawanej sprawie termin przedawnienia zobowiązań podatkowych w podatku od towarów i usług za miesiące wskazane w zaskarżonej decyzji organu podatkowego upływał z dniem 31 grudnia 2009 r. (decyzja dotyczy bowiem stycznia, marca, kwietnia, maja i września 2004 r.). Z akt sprawy wynika, że decyzje organów I i II instancji zostały wydane już po upływie terminu przedawnienia - odpowiednio w dniu 26 listopada 2010 r. i w dniu 10 maja 2011 r. Dalej Sąd podniósł, że wcześniej istniała decyzja organu I instancji z dnia 17 listopada 2009 r., ale w wyniku jej uchylenia w dniu 30 marca 2010 r. przez Dyrektora Izby Skarbowej w P., rozstrzygnięcie to zostało wyeliminowane z obrotu prawnego, a tym samym nie wywołało żadnych skutków prawnych.

W ocenie Sądu, organ podatkowy wskazując na bezzasadność skargi powołał się jedynie na pismo Naczelnika Urzędu Skarbowego w R. z dnia 27 stycznia 2011 r., w którym wskazano, że bieg terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych za miesiące od stycznia 2004 r. do grudnia 2006 r. został zawieszony z dniem 20 listopada 2009 r., na skutek wszczęcia przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej wobec skarżącego postępowania przygotowawczego o przestępstwo skarbowe polegające na narażeniu na uszczuplenie podatku od towarów i usług za okres od stycznia 2004 r. do grudnia 2006 r. ujawnione w trakcie postępowania.

Sąd podkreślił, że organ odwoławczy w żaden sposób nie wykazał, czy i kiedy skarżący został powiadomiony o toczącym się względem niego postępowaniu karno-skarbowym. Z analizy akt niniejszej sprawy nie sposób ustalić, czy do strony dotarła informacja o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia spornego zobowiązania ze względu na wszczęcie wobec niej postępowania (śledztwa) w sprawie popełnienia przestępstwa skarbowego. Organy nie wykazały ani w toku postępowania podatkowego, ani sądowoadministracyjnego, czy i kiedy strona otrzymała informację o wszczęciu i prowadzeniu wobec niej postępowania karno-skarbowego.

Zdaniem Sądu z treści dokumentów znajdujących się w aktach administracyjnych wynikało, że brak jest jakichkolwiek odniesień, co do powzięcia przez stronę informacji o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia w związku z prowadzonym postępowaniem. Brak takiej informacji powoduje, że nawet mimo wszczęcia stosownego postępowania nie dojdzie do wydłużenia terminu przedawnienia.

Sąd I instancji wskazał, że przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ odwoławczy powinien zbadać i ewentualnie wykazać, czy skarżący został powiadomiony przed upływem terminu przedawnienia o fakcie wszczęcia postępowania karnoskarbowego, lub wykazać, czy w inny sposób skarżący uzyskał informację o toczącym się postępowaniu mającym wpływ na zawieszenie biegu terminu przedawnienia, bądź, czy podjęto inne działania, które przerwały bieg terminu przedawnienia. W przypadku ustalenia braku przesłanek do zawieszenia lub przerwania biegu przedawnienia w niniejszej sprawie należy rozważyć zasadność umorzenia postępowania podatkowego.

Od powyższego wyroku pełnomocnik organu wywiódł skargę kasacyjną, w której zarzucił naruszenie przepisów postępowania w rozumieniu art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) dalej: p.p.s.a., polegające na naruszeniu:

- art. 145 § 1 pkt 1 lit.c p.p.s.a. w związku z art. 7, 62 § 1 i 106 § 3 tej ustawy poprzez zaniechanie czynności zmierzających do szybkiego załatwienia sprawy (wezwanie przed rozprawą do uzupełnienia akt lub przeprowadzenie dowodu uzupełniającego, a to w sytuacji wiadomej Sądowi wydawania decyzji podatkowej przed orzeczeniem TK z dnia 17 lipca 2012 r. w sprawie o sygn. P 30/11 i ówczesnemu stanowisku jurysdykcji względem zagadnienia przerwania biegu przedawnienia zobowiązań podatkowych, w szczególności orzecznictwa WSA w Poznaniu, a także eksponowaniu w treści zaskarżonej decyzji okoliczności przedawnienia zobowiązania) i nie dążenia do rozstrzygnięcia sprawy już na pierwszym posiedzeniu, a to wbrew obowiązkowi wynikającemu z zasady ekonomiki procesowej, co w konsekwencji prowadzi m.in. do nieracjonalnego mnożenia kosztów postępowania sądowego i przedłużania się samego postępowania,

- art. 3 § 2 pkt 1, art. 141 § 4 i art. 133 § 1 p.p.s.a. stosownie do których sąd sprawuje kontrolę legalności decyzji oraz rozpoznaje sprawę i wydaje wyrok na podstawie akt sprawy oraz daje temu wyraz w zwięzłym opisie sprawy – poprzez przyjęcie " z całą stanowczością:, że w dokumentach opisanych przez Sąd a znajdujących się w aktach sprawy, nie ma informacji o poinformowaniu, podczas gdy informacja taka znajduje się właśnie w omawianym przez Sąd piśmie Naczelnika Urzędu Skarbowego w R. z dnia 27.01.2011 r. oraz uwzględnieniu zarzutu przedawnienia zobowiązania, pomimo przyjętego przez WSA stanu braku wiedzy o ewentualnym przerwaniu biegu przedawnienia i bez jego, w prosty sposób uzupełnienia,

- art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, art. 141 § 4, art. 133 § 1 oraz art. 151 p.p.s.a. poprzez uwzględnienie skargi, chociaż postępowanie prowadzone przed organami administracji nie było dotknięte wadą wskazaną przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w zaskarżonym wyroku, w rezultacie nieuwzględnienie przez Sąd przy rozpatrywaniu sprawy, zgromadzonego w aktach sprawy materiału, co znalazło wyraz w wadliwym uzasadnieniu wyroku i oddaleniu skargi,

- art. 141 § 4 w zw. z art. 205 § 2 i 4 p.p.s.a. poprzez wydanie orzeczenia nie spełniającego wymogów tego przepisu, w szczególności bezpodstawne zasądzenie na rzecz skarżącego na podstawie art. 205 § 2 p.p.s.a. kosztów zastępstwa procesowego radcy prawnego w kwocie 7.200 zł, podczas gdy skarżący był reprezentowany przez doradcę podatkowego.

Na tej podstawie wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania. Jednocześnie na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. zwrócono się o przeprowadzenie w oparciu dowodu uzupełniającego następujących dokumentów : pismo Urzędu Kontroli Skarbowej w P. z dnia 3 października 2012 r. nr [...], [...] stanowiące odpowiedź na pismo Dyrektora Izby Skanerowej w P. z dnia 29 lipca 2014 r. oraz potwierdzona za zgodność z oryginałem kopia postanowienia z dnia 26 listopada 2009 r. nr [...] o zmianie postanowienia o przedstawieniu zarzutów A. W., którego treść ogłoszono podejrzanemu w dniu 26 listopada 2009 r.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną pełnomocnik skarżącego wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie.

Istota sprawy sprowadza się do tego, czy prawidłowo Sąd I instancji uznał, że nastąpiło przedawnienie spornych zobowiązań w podatku od towarów i usług za przedmiotowe okresy, o którym mowa w art. art. 70 § 1 O.p., czy też nastąpiło skuteczne zawieszenie biegu terminu ich przedawnienia na podstawie art. 70 § 6 pkt 1 O.p.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zasadnie Sąd I instancji zasadnie powołał się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 17 lipca 2012 r., sygn. akt P 30/11, w którym Trybunał orzekł, że art. 70 § 6 pkt 1 O.p., w brzmieniu nadanym przez art. 1 pkt 58 ustawy z dnia 12 września 2002r. o zmianie ustawy Ordynacja podatkowa oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 169, poz. 1387 oraz z 2007 r. Nr 221, poz. 1650) w zakresie, w jakim wywołuje skutek w postaci zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w związku z wszczęciem postępowania karnego lub postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe, o którym to postępowaniu podatnik nie został poinformowany najpóźniej z upływem terminu wskazanego w art. 70 § 1 O.p., jest niezgodny z zasadą ochrony zaufania obywatela do państwa i stanowionego przez nie prawa wynikającą z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.

Wyrok Trybunału Konstytucyjnego został ogłoszony w dniu 24 lipca 2012 r. w Dzienniku Ustaw (Dz. U poz. 848), co oznacza, że wszedł w życie (art. 190 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej). Orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego mają moc powszechnie obowiązującą i są ostateczne (art. 190 ust. 1 Konstytucji). Mają także charakter prawotwórczy, co oznacza, że przepis, którego niezgodność z Konstytucją stwierdził Trybunał traci moc obowiązującą w zakresie stwierdzonej niezgodności (por. B. Banaszak Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej Komentarz, Wydawnictwo C. H. Beck, Warszawa 2009 s. 835-853 ) i dotyczy bezpośrednio art. 70 § 6 pkt 1 O.p. w brzmieniu mającym zastosowanie w rozpoznawanej sprawie. Podkreślić należy, że w powołanym wyroku Trybunał Konstytucyjny stwierdził, że niezgodność przepisu art. 70 § 6 pkt 1 O.p. z zasadą ochrony zaufania obywatela do państwa i stanowionego przez nie prawa polega na tym, że podatnik nie jest informowany o wszczęciu postępowania w sprawie o przestępstwo (wykroczenie) skarbowe. Organy skarbowe w trakcie 5 - letniego okresu przedawnienia mają prawo wszcząć i prowadzić postępowanie w sprawie o przestępstwo (wykroczenie) skarbowe, co skutkować będzie, zgodnie z zakwestionowanym przepisem, zawieszeniem biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego. Jednakże z chwilą upływu 5-letniego terminu przedawnienia, podatnik musi zostać poinformowany, że przedawnienie nie następuje, bo jego bieg został zawieszony w związku z wszczęciem postępowania karnoskarbowego.

Zatem według Trybunału zasada ochrony zaufania do państwa i stanowionego przez nie prawa wymaga, żeby podatnik wiedział, czy jego zobowiązanie podatkowe przedawniło się, czy nie. Jednocześnie Trybunał w gestii ustawodawcy pozostawił wybór instrumentów, które to zapewniają, zastrzegając jedynie, że realizacja celów postępowania podatkowego musi odbywać się bez naruszenia zasady ochrony zaufania do państwa i stanowionego prawa. Zasada ta wymaga, aby obywatel - podatnik nie był zaskakiwany działaniami organów administracji państwowej niosącymi dla niego niekorzystne skutki podatkowe.

Przepisy bowiem nie formułują zasad, wedle których powinien zostać zrealizowany obowiązek poinformowania podatnika o toczącym się postępowaniu, które modyfikuje upływ terminu przedawnienia.

W związku z tym w doktrynie i w orzecznictwie za utrwalony należy przyjąć pogląd , że poinformowanie może nastąpić w dowolnej formie, jednakże z uwagi na doniosłość skutków, jakie dla podatnika niesie informacja o tym, że zobowiązanie nie przedawniło się oraz uwzględniając podstawowe zasady postępowania podatkowego, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, wskazane jest posłużenie się formą pisemną. Takie stanowisko koresponduje z kierunkiem zmian w przepisach O.p., których dokonano w związku z treścią powołanego wyroku Trybunału Konstytucyjnego. Po nowelizacji dokonanej ustawą z dnia 30 sierpnia 2013 r. o zmianie ustawy - Ordynacja podatkowa, ustawy - Kodeks karny skarbowy oraz ustawy - Prawo celne (Dz.U. z 2013 r. poz. 1149), obowiązujący od dnia 15 października 2013r. przepis art. 70 § 6 pkt 1 O.p. przewiduje, że bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu, z dniem wszczęcia postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe, o którym podatnik został zawiadomiony, jeżeli podejrzenie popełnienia przestępstwa lub wykroczenia wiąże się z niewykonaniem tego zobowiązania. Ponadto dodano art. 70c O.p., zgodnie z którym organ podatkowy właściwy w sprawie zobowiązania podatkowego, z którego niewykonaniem wiąże się podejrzenie popełnienia przestępstwa skarbowego lub wykroczenia skarbowego, zawiadamia podatnika o nierozpoczęciu lub zawieszeniu biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w przypadku, o którym mowa w art. 70 § 6 pkt 1 O.p. , najpóźniej z upływem terminu przedawnienia, o którym mowa w art. 70 § 1, oraz o rozpoczęciu lub dalszym biegu terminu przedawnienia po upływie okresu zawieszenia.

Analizując sposób powiadomienia podatnika o toczącym się postępowaniu karno-skarbowym, które wpływa na upływ terminu przedawnienia, należy zauważyć, że Trybunał Konstytucyjny w powołanym wyroku, aczkolwiek analizował szeroko regulacje kodeksu karnego skarbowego i Kodeksu postępowania karnego, to jednak ani w sentencji powołanego wyroku, ani w jego uzasadnieniu, nie wskazał, jakie konkretnie działania wypełniają obowiązek organu w zakresie właściwego poinformowania podatnika o wszczęciu wymienionych postępowań, które mogą wpłynąć na bieg terminu przedawnienia zobowiązania. W treści uzasadnienia wyroku zaakcentowana natomiast została konieczność poinformowania podatnika o istotnych dla jego zobowiązań podatkowych okolicznościach dotyczących prowadzenia postępowań, o których na ogół nie ma on wiedzy, albowiem zgodnie z obowiązującymi przepisami nie jest zawiadamiany o wszczynaniu postępowania o przestępstwo czy wykroczenie skarbowe w fazie in rem, czyli w sprawie bez indywidualizacji podmiotowej. Trybunał w wyroku nie zakwestionował regulacji o braku obowiązku doręczenia podatnikowi postanowienia o wszczęciu postępowania w sprawie karno - skarbowej, dostrzegając uzasadnienie dla istniejącego rozwiązania w ochronie toczącego się postępowania karnego (np. działania zmierzające do utrudniania postępowania).

W świetle powyższych uwag należy zaakceptować stanowisko, że obowiązek powiadomienia podatnika może zostać zrealizowany zarówno przez organ podatkowy w ramach postępowania podatkowego, jak również przez organ (podatkowy lub inny) prowadzący postępowanie w sprawie karno - skarbowej.

Jednak, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, w stanie faktycznym sprawy nie można było uznać za prawidłowe stanowiska Sądu I instancji, że na podstawie akt sprawy, nie sposób ustalić, czy do strony dotarła informacja o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia spornego zobowiązania ze względu na wszczęcie wobec niej postępowania ( śledztwa ) w sprawie popełnienia przestępstwa karno-skarbowego. W ocenie Sądu organy nie wykazały ani w toku postępowania podatkowego ani sądowoadministracyjnego, czy i kiedy strona otrzymała informację o wszczęciu i prowadzeniu wobec niej postępowania administracyjnego.

Tymczasem, jak podniósł kasator w aktach niniejszej sprawy znajdują się dowody świadczące o tym, że skarżący został w stosownym terminie poinformowany o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego. Zarzucając bowiem w skardze kasacyjnej Sądowi I instancji naruszenie szeregu przepisów p.p.s.a. dotyczących ustalenia stanu faktycznego sprawy, podniósł zarzut przyjęcia przez ten Sąd " z całą stanowczością", że w dokumentach znajdujących się w aktach sprawy, nie ma informacji o poinformowaniu podatnika, gdy informacja taka znajduje się właśnie w omawianym przez Sąd piśmie Naczelnika Urzędu Skarbowego w R. z dnia 27.01.2011 r. i stanowiło podstawę do uwzględnienia zarzutu przedawnienia zobowiązania, pomimo przyjętego przez WSA stanu braku wiedzy o ewentualnym przerwaniu biegu przedawnienia i możliwości w prosty sposób uzupełnienia.

Naczelny Sąd Administracyjny uwzględniając zgłoszone przez autora skargi kasacyjnej wnioski dowodowe z dokumentów - pisma Urzędu Kontroli Skarbowej w P. z dnia 3 października 2012 r. oraz pism tego Urzędu z dnia 26 listopada 2009r. oraz z dnia 7 grudnia 2012 r.- dopuścił przeprowadzenie dowodów z tych dokumentów.

Uznając, że dokumenty te są niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości w rozpoznawanej sprawie, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 i art. 203 pkt 1 p.p.s.a orzekł jak w sentencji.