Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 2178/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-06-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6460 Znaki towarowe
Hasła tematyczne: Własność przemysłowa
Skarżony organ: Urząd Patentowy RP
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 246 ust. 1, art. 247 ust. 1 i ust. 2
journal: Dz.U. 2013 poz 1410
law: Ustawa z dnia 30 czerwca 2000 r. - Prawo własności przemysłowej - tekst jednolity
article: art. 7, art. 8, art. 77
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Kozik (spr.) Sędzia WSA Andrzej Wieczorek Protokolant st. ref. Katarzyna Zielińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 czerwca 2016 r. sprawy ze skargi A. Sp. z o.o. z siedzibą w Z. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji o udzieleniu prawa ochronnego na znak towarowy i umorzenia postępowania oddala skargę w całości


UZASADNIENIE

Urząd Patentowy Rzeczypospolitej Polskiej (dalej: "UP") decyzją z [...] czerwca 2015 r. znak: [...], na podstawie art. 245 ust. 1 w związku z art. 247 ust. 2 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (Dz. U. z 2013 r. poz.1410, dalej: "P.w.p."), po rozpoznaniu wniosku spółki A. Sp. z o.o. z siedzibą w Z. (dalej: "Strona", "Zgłaszający", "Skarżący") z [...] października 2014 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymał w mocy decyzję UP z [...] lipca 2014 r. znak: [...]

Decyzją z [...] lipca 2014 r., na podstawie art. 247 ust. 2 P.w.p., UP uchylił swoją decyzję z [...] sierpnia 2012 r. o udzieleniu na rzecz Strony prawa ochronnego na słowny znak towarowy "OLIMPIADA KAWY" [...].

UP wskazał w zaskarżonej decyzji, że [...] września 2013 r. wpłynął sprzeciw M. z siedzibą w L., S. wobec decyzji o udzieleniu prawa ochronnego na znak towarowy "OLIMPIADA KAWY". W myśl przepisu zawartego w art. 247 ust. 1 P.w.p., UP przesłał uprawnionemu do przedmiotowego znaku towarowego odpis sprzeciwu i wezwał do ustosunkowania się do podniesionych w nim zarzutów pouczając, że w przypadku niewniesienia odpowiedzi w wyznaczonym terminie dwóch miesięcy od daty doręczenia pisma, organ uchyli decyzję, wobec której wniesiono sprzeciw i umorzy postępowanie. Zawiadomienie doręczono skutecznie 12 lutego 2014 r., tak więc wyznaczony termin na zajęcie stanowiska, z uwagi na to, że koniec terminu przypadał na dzień ustawowo wolny od pracy, upływał 14 kwietnia 2014 r. W tym dniu pełnomocnik uprawnionego poinformował organ, że oczekiwaną odpowiedź na sprzeciw złoży w terminie wydłużonym o dwa miesiące, tj. do 14 czerwca 2014 r. Pisemne stanowisko uprawnionego o uznaniu sprzeciwu za bezzasadny zostało, jednak złożone 17 lipca 2014 r.

Z uwagi zatem, na brak zajęcia stanowiska przez uprawnionego w wydłużonym o dwa miesiące terminie UP, decyzją z [...] lipca 2014 r. uchylił decyzję z [...] sierpnia 2012 r. o udzieleniu prawa ochronnego na sporny znak towarowy oraz umorzył postępowanie.

Rozpatrując ponownie sprawę, UP wskazał, że z art. 247 ust. 1 P.w.p., jasno wynika, że UP wskazuje termin na udzielenie odpowiedzi na sprzeciw. W przedmiotowej sprawie został wyznaczony termin dwóch miesięcy od daty doręczenia zawiadomienia Uprawnionemu do spornego znaku towarowego. Ponadto Uprawniony skorzystał z możliwości przedłużenia w/w terminu o dwa miesiące, więc łącznie miał aż cztery miesiące na zajęcie stanowiska w sprawie. Pomimo tego odpowiedź o uznaniu sprzeciwu za bezzasadny złożona została po terminie. Uprawniony nie skorzystał z możliwości złożenia wniosku o przywrócenie uchybionego terminu do złożenia odpowiedzi na sprzeciw, co skutkowało wydaniem decyzji z [...] lipca 2014 r.

W skardze z [...] lipca 2015 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję UP z [...] czerwca 2015 r. Skarżący, działając poprzez pełnomocnika, wniósł o jej uchylenie w całości oraz poprzedzającej ją decyzji I instancji, a także o zasądzenie na Jego rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji Skarżący zarzucił naruszenie art. 7, art. 8 i art. 77 K.p.a. w związku z art. 252 P.w.p. oraz błędną interpretację przepisów art. 246 i art. 247 P.w.p.

W uzasadnieniu skargi, Skarżący wskazał, że w dacie podejmowania decyzji z [...] lipca 2014 r., UP znał stanowisko Skarżącego, iż uznaje sprzeciw za bezzasadny. Zastosowany zatem przez UP rygor nie ma żadnego uzasadnienia, ani oparcia w przepisach prawa. Działanie organu ma cechy arbitralności i nie pogłębia zaufania do organów Rzeczypospolitej Polskiej. Narusza tym samym zasadę ogólną postępowania administracyjnego, określoną w art. 8 K.p.a., z tego względu, iż za tak rygorystycznym i przedwczesnym rozwiązaniem nie przemawia żaden interes osób trzecich, wręcz przeciwnie interes społeczny przemawia za utrzymaniem ochrony na rzecz Skarżącego.

Zdaniem Skarżącego, nawet gdyby stanowisko Uprawnionego zostało przedstawione po wydaniu decyzji z [...] lipca 2014 r., to z uwagi na fakt, że ustawa nie wiąże rygoru uchylenia decyzji o przyznaniu prawa wyłącznego z niedotrzymaniem wyznaczonego terminu na ustosunkowanie się do sprzeciwu, lecz wiąże ten skutek z merytoryczną oceną zasadności podniesionych zarzutów, decyzja taka mogłaby być uchylona. UP, oceniając stan faktyczny przez pryzmat przepisu art. 247 ust. 2 P.w.p. winien skierować sprawę do rozpatrzenia w trybie postępowania spornego zgodnie z pierwszym zdaniem tego przepisu, ustawa nie określa bowiem w art. 247 ust. 1, jaki termin ma być wyznaczony. Należy zatem uznać, zdaniem Skarżącego, że termin ten ma charakter porządkowy i instruktażowy, a zatem odpowiedź udzielona nawet po jego upływie, lecz przed podjęciem przez organ decyzji w sprawie, nie powinna skutkować takim samym rygorem jaki przewidziany został przez ustawodawcę dla sytuacji niepodniesienia przez Uprawnionego zarzutu bezzasadności sprzeciwu.

W odpowiedzi na skargę UP wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

W piśmie z [...] maja 2016 r., do skargi ustosunkował się również Uczestnik postępowania sądowoadministracyjnego, podzielając stanowisko UP, zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Badając legalność zaskarżonej decyzji, Sąd doszedł do wniosku, że skarga nie jest zasadna, bowiem zaskarżona decyzja oraz decyzja I instancji nie naruszają przepisów prawa w sposób uzasadniający ich uchylenie.

Istota problemu w niniejszej sprawie, sprowadza się do rozstrzygnięcia kwestii, czy ustosunkowanie się Uprawnionego do sprzeciwu i podniesienie zarzutu, że sprzeciw jest bezzasadny, po upływie wyznaczonego przez UP terminu, obliguje UP do wydania decyzji uchylającej decyzję o udzieleniu prawa ochronnego i umarzającej postępowanie.

Zgodnie z art. 246 ust. 1 P.w.p., każdy może wnieść umotywowany sprzeciw wobec prawomocnej decyzji Urzędu Patentowego o udzieleniu patentu, prawa ochronnego lub prawa z rejestracji w ciągu 6 miesięcy od opublikowania w "Wiadomościach Urzędu Patentowego" informacji o udzieleniu prawa. Jak wynika z art. 247 ust. 1 Pw.p., o wniesieniu sprzeciwu, o którym mowa w art. 246, Urząd Patentowy niezwłocznie zawiadamia uprawnionego, wyznaczając mu termin na ustosunkowanie się do sprzeciwu. Ustęp 2 tego artykułu stanowi, że jeżeli uprawniony w odpowiedzi na zawiadomienie Urzędu, o którym mowa w ust. 1, podniesie zarzut, że sprzeciw jest bezzasadny, sprawa zostanie przekazana do rozstrzygnięcia w postępowaniu spornym. W przeciwnym przypadku Urząd Patentowy wydaje decyzję uchylającą decyzję o udzieleniu patentu, prawa ochronnego lub prawa z rejestracji, umarzając jednocześnie postępowanie.

Z przytoczonej regulacji jednoznacznie, zdaniem Sądu wynika, iż w przypadku skutecznie wniesionego sprzeciwu w trybie art. 246 ust. 1 P.w.p., warunkiem przekazania sprawy do rozstrzygnięcia w postępowaniu spornym jest terminowe podniesienie zarzutu przez uprawnionego, iż sprzeciw jest bezzasadny. Tylko w takiej zatem sytuacji, dochodzi do uruchamia postępowania spornego w którym następuje merytoryczne rozpoznanie sprzeciwu. Przepis art. 247 ust. 1 P.w.p., nie określa długości terminu jaki UP wyznacza na ustosunkowanie się do sprzeciwu, pozostawiając to swobodnej decyzji organu. W piśmiennictwie wskazuje się, że kwestia ta powinna być rozpatrywana indywidualnie, stosownie do okoliczności konkretnej sprawy. Nie można jednak zgodzić się ze stanowiskiem Skarżącego, iż wyznaczony w tym trybie przez UP termin, ma jedynie charakter porządkowy i instruktażowy. Zaprzecza temu norma uregulowana w art. 247 ust. 2 P.w.p., określająca skutki niepodniesienia przez Uprawnionego zarzutu, że sprzeciw jest bezzasadny, z której w istocie rzeczy, wynika nakaz wydania przez UP decyzji uchylającą decyzję o udzieleniu patentu, prawa ochronnego lub prawa z rejestracji, umarzającej postępowanie. Przepis art. 247 P.w.p., stanowi spójną regulację dotycząca kwestii przekazania do postępowania spornego sprawy wynikłej na skutek wniesionego sprzeciwu. W ust. 1 tego przepisu mowa jest zatem o ustosunkowanie się do sprzeciwu przez uprawnionego w wyznaczonym przez UP terminie, w ust. 2 natomiast mowa jest o zarzucie bezzasadności sprzeciwu. Tylko zatem takie ustosunkowanie się do sprzeciwu przez uprawnionego warunkuje przekazanie sprawy do rozstrzygnięcia w postępowaniu spornym, które zawiera zarzut bezzasadności sprzeciwu. Z całości tej regulacji jednoznacznie wynika, że ustosunkowanie się do sprzeciwu przez uprawnionego i zawarcie w nim zarzutu bezzasadności sprzeciwu musi nastąpić w wyznaczonym przez UP terminie, w przeciwnym razie UP zobligowany jest do UP wydania decyzji uchylającej decyzję o udzieleniu patentu, prawa ochronnego lub prawa z rejestracji i umarzającej postępowanie.

Należy zgodzić się ze stanowiskiem Uczestnika postępowania, że omawiana regulacja nie różnicuje sytuacji uprawnionego, który ustosunkuje się do sprzeciwu i podniesie zarzut bezzasadności sprzeciwu z naruszeniem wyznaczonego przez UP terminu i uprawnionego, który w ogóle nie ustosunkuje się do sprzeciwu. Nie można natomiast zgodzić się ze Skarżącym, iż za zastosowaniem rygoru, o którym mowa w art. 247 ust. 2 P.w.p. w sytuacji nieterminowego ustosunkowania się przez uprawnionego do sprzeciwu, nie przemawia żaden interes osób trzecich, a interes społeczny przemawia za utrzymaniem ochrony na rzecz Skarżącego. Należy zauważyć, że stroną postępowania o unieważnienie prawa wyłącznego jest zarówno podmiot wnoszący sprzeciw jak i uprawniony z prawa ochronnego, który prawidłowo uznał sprzeciw za bezzasadny. Dlatego też wydanie decyzji, o której mowa w art. 247 ust. 2 P.w.p. leży w interesie wnoszącego sprzeciw. Powyższe potwierdza wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 21 listopada 2006 r. sygn. akt II GSK 227/06, w którym Sąd stwierdził, że: "(...) obligatoryjny charakter decyzji wydanej w sytuacji o której mowa w art. 247 ust. 2 zdanie drugie p.w.p. powoduje, iż brak reakcji Urzędu Patentowego na niezłożenie odpowiedzi na sprzeciw lub jej nieterminowe wniesienie, polegający na niewydaniu decyzji o której mowa w tym przepisie, uzasadniać może wniesienie skargi na bezczynność organu przez podmiot wnoszący sprzeciw. Trudno byłoby bowiem odmówić temu podmiotowi interesu prawnego w rozumieniu art. 50 § 1 p.p.s.a. w sytuacji, gdyby organ uchylał się od podjęcia rozstrzygnięcia o którym mowa w art. 247 ust. 2 p.w.p. Wnoszącemu sprzeciw przysługuje zatem ochrona sądowa która gwarantuje zgodne z prawem działanie organu. Prawo do wniesienia sprzeciwu nie może być bowiem uprawnieniem iluzorycznym, pozbawionym ochrony sądowej".

W przedmiotowej sprawie Uprawniony ustosunkował się do sprzeciwu podnosząc zarzut że sprzeciw jest bezzasadny, dopiero 17 lipca 2014 r., podczas gdy wyznaczony przez UP termin upływał 14 kwietnia 2014 r., a następnie termin przedłużony – 14 czerwca 2014 r. W związku z powyższym UP zobligowany był normą wynikającą z art. 247 ust. 2 zdanie drugie P.w.p., do wydania decyzji z [...] lipca 2014 r., utrzymaną w mocy zaskarżona decyzją.

Z powyższych względów Sąd uznał za niezasadny zarzut naruszenia art. 246 i art. 247 P.w.p. poprzez ich błędną interpretację, jak również zarzut naruszenia przepisów postepowania tj.: art. 7, art. 8 i art. 77 K.p.a.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 P.p.s.a., skargę oddalił w całości.