Postanowienie WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt I SA/Go 244/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2018-09-24 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6113 Podatek dochodowy od osób prawnych
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par 3
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym Przewodniczący Asesor WSA Zbigniew Kruszewski po rozpoznaniu w dniu 24 września 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi B Sp. z o.o. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za 2014 r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

B Sp. z o.o. zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 15 marca 2018 r. nr [...] wydaną w przedmiocie podatku od osób prawnych za 2014 r.

W złożonej skardze Skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Swój wniosek umotywowała konsekwencjami, jakie wywołują one dla niej w sferze finansowej. Kontynuując wskazała, że wykonalność zaskarżonych decyzji będzie rodziła bardzo negatywne konsekwencje dla skarżącej Spółki i będzie mogła spowodować zbycie dotychczas zajętego jej mienia, co z kolei przełoży się na pogłębienie jej trudnej kondycji finansowej. Powyższe spowoduje nieodwracalne skutki, łącznie z ewentualną koniecznością likwidacji prowadzonej działalności. Postanowieniem z 18 maja 2018 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuję:

Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302) - zw. dalej p.p.s.a. wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, w myśl § 3 ww. przepisu, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.

Wstrzymanie wykonania aktu lub czynności traci moc z dniem wydania

przez sąd orzeczenia uwzględniającego skargę (art. 61 § 6 pkt 1 p.p.s.a.) albo uprawomocnienia się orzeczenia oddalającego skargę (art. 61 § 6 pkt 2 p.p.s.a.).

Wskazać należy, że rozstrzygając w oparciu o art. 61 § 3 p.p.s.a.

Sąd związany jest zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych.

Są nimi niebezpieczeństwo wyrządzenia szkody - nie każdej, a jedynie znacznej - oraz niebezpieczeństwo spowodowania trudnych od odwrócenia skutków,

i to wnioskodawca - strona postępowania obciążona została obowiązkiem ich przedstawienia.

Poprzez wyrządzenie znacznej szkody należy rozumieć taką szkodę,

która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Z kolei trudne do odwrócenia skutki to takie prawne

lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić

tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków.

W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że wniosek

o wstrzymanie wykonania decyzji powinien być wnikliwie oraz w odpowiedni sposób uzasadniony, a zawarta w nim argumentacja powinna być spójna, poparta faktami

i odnoszącymi się do nich dowodami uzasadniającymi jego rozpoznanie. I to strona powinna wskazać konkretny stan faktyczny oraz materiał dowodowy na jego poparcie (por. postanowienie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku z dnia 5 września 2008r. sygn. akt II SA/Gd 652/08, LEX nr 477258). Uzasadnienie wniosku winno zatem odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu

lub czynności jest uzasadnione. W szczególności nie spełnia funkcji uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu administracyjnego samo powołanie się na przesłankę ustawową niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub niebezpieczeństwa spowodowania trudnych do odwrócenia skutków

czyli powtórzenie treści przepisu, a tym bardziej samo wniesienie o zastosowanie ochrony tymczasowej. Ocena czy w danej sprawie zaistniały przesłanki określone

w art. 61 § 3 p.p.s.a. należy do sądu, z tym, że w znacznym stopniu zależy

od argumentacji przedstawionej przez stronę we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Brak bowiem spełniającego powyższe warunki uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę.

W rozpoznawanej sprawie skarżąca Spółka zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w petitum skargi. Przedstawiając argumentację, przemawiającą za jego zasadnością wskazała jedynie, że wykonalność decyzji będzie rodziła bardzo negatywne konsekwencje dla Spółki i będzie mogła spowodować zbycie dotychczas zajętego mienia, co z kolei przełoży się na pogłębienie jej trudnej kondycji finansowej, co w konsekwencji może doprowadzić do likwidacji prowadzonej działalności.

Wskazać również należy, że z akt sprawy (także tych dotyczących przyznania Skarżącej Spółce prawa pomocy) wynika, że aktualnie Spółka nie osiąga przychodów, a zgodnie z zeznaniem CIT-8 w 2017 r. poniosła stratę w wysokości 86.992,66 zł. Jednakże w przeszłych okresach Spółka osiągała dochody i posiadała majątek ruchomy i nieruchomy (np. w CIT-8 za 2014 r. Spółka wykazała 1.424.668,42 zł dochodu). W bilansie sporządzonym na dzień 31 grudnia 2017 r. Spółka wykazała między innymi kwotę dokonanych na jej majątku zabezpieczeń zobowiązań podatkowych (1.506.796,21 zł). Jak wynika z akt administracyjnych sprawy zabezpieczenia dokonano na podstawie decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego z [...] kwietnia 2016 r. nr [...].

Odnosząc powyższe do regulacji art. 61 § 3 P.p.s.a. podnieść należy,

że Skarżąca Spółka nie wskazała konkretnie, z czego miałoby wynikać niebezpieczeństwo trudnych do odwrócenia skutków lub niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody. W ocenie Sądu nie można podzielić argumentacji skarżącej, że wykonanie decyzji będzie niosło negatywne konsekwencje finansowe i spowoduje nieodwracalne skutki łącznie z ewentualną koniecznością likwidacji prowadzonej działalności. Wprawdzie obecnie Spółka nie uzyskuje przychodów, a w 2017 r. odnotowała opisaną wyżej stratę, jednakże w okresach poprzednich Skarżąca osiągała przychody i wykazywała dochody. Posiadała również majątek ruchomy i nieruchomy, na którym ponad 2 lata temu dokonano zabezpieczenia. Zauważyć również trzeba, że mimo podnoszonej argumentacji o złej kondycji Spółki Skarżąca po wydaniu decyzji z [...] kwietnia 2016 r. o zabezpieczeniu nie złożyła wniosku o ogłoszenie upadłości, a więc kontynuowała i kontynuuje działalność.

Odnosząc się zaś do oświadczeń Skarżącej którymi uzasadniała obawę zaistnienia okoliczności stanowiących ustawowe przesłanki wstrzymania wykonania decyzji, czyli obawy o sprzedaż egzekucyjną zajętych składników majątkowych oraz konieczność zwolnienia zatrudnionych pracowników, Sąd wskazuje, że zaledwie hasłowe wskazanie na taką obawę nie jest wystarczające do uznania, iż Spółka istotnie zostanie pozbawiona możliwości prowadzenia działalności gospodarczej. Twierdzenia Skarżącej o konieczności zwolnienia pracowników nie znajdują zresztą potwierdzenia w dokumentach zgromadzonych w aktach sprawy. Otóż z przedstawionego w związku z rozpoznawaniem wniosku o przyznanie prawa pomocy rachunku zysków i strat za 2016 rok wynika, że spółka na koniec tego roku nie zatrudniała pracowników.

Dlatego w ocenie Sądu Spółka nie wykazała, iż ewentualne przekształcenie zajęcia zabezpieczającego na jej majątku w zajęcie egzekucyjne mogłoby wiązać się z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków.

Dodać przy tym należy, że każda decyzja administracyjna zobowiązująca

do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia.

Nie jest to więc sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym (por. postanowienie NSA z dnia 18 października 2011 r., sygn. akt II GSK 1799/11 opublikowane w Centralnej Bazie Orzeczeń NSA na stronie internetowej cbois.nsa.gov.pl).

Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.