Wyrok NSA, sygn. akt III SA 2919/99
NSA w Warszawie (przed reformą)
Data orzeczenia: 2001-01-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 631  Wytwarzanie i obrót bronią i materiałami wybuchowymi
Powołane przepisy: article: art. 5 ust. 1
journal: Dz.U. 1961 nr 6 poz. 43
law: Ustawa z dnia 31 stycznia 1961 r. o broni, amunicji i materiałach wybuchowych.
Teza: Trudno byłoby zaakceptować tezę, że art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 31 stycznia 1961 r. o broni, amunicji i materiałach wybuchowych /Dz.U. nr 6 poz. 43 ze zm./ uprawnia do jej otrzymania każdego członka stowarzyszenia strzeleckiego. Organy Policji także w kwestii wydawania pozwoleń na broń sportową powinny kierować się indywidualnymi i rzeczywistymi potrzebami członków stowarzyszenia.

TEZY

Trudno byłoby zaakceptować tezę, że art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 31 stycznia 1961 r. o broni, amunicji i materiałach wybuchowych /Dz.U. nr 6 poz. 43 ze zm./ uprawnia do jej otrzymania każdego członka stowarzyszenia strzeleckiego. Organy Policji także w kwestii wydawania pozwoleń na broń sportową powinny kierować się indywidualnymi i rzeczywistymi potrzebami członków stowarzyszenia.


SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu sprawy ze skargi Bronisława L. na decyzję Komendanta Głównego Policji (...) w przedmiocie odmowy pozwolenia na broń - oddala skargę.


UZASADNIENIE

Bronisław L. wystąpił z wnioskiem o wydanie mu pozwolenia na broń sportową kal. 5,6 mm, bocznego zapłonu. W uzasadnieniu podał, że jest członkiem sekcji strzeleckiej Towarzystwa Strzeleckiego "K." i uprawia różne formy strzelectwa sportowego oraz praktycznego.

Dodał, że nie jest zawodnikiem w rozumieniu art. 24 ustawy o kulturze fizycznej oraz że w świetle wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 maja 1999 r. /III SA 7982/98/ nie musi posiadać licencji Polskiego Związku Strzelectwa Sportowego.

Decyzją z dnia 16 sierpnia 1999 r. Komendant Wojewódzki Policji w B. odmówił wydania pozwolenia na posiadanie broni sportowej. Wyraził pogląd, że skoro wnioskodawca nie przedstawił licencji i poinformował, że nie jest zawodnikiem, to brak jest okoliczności, które w świetle art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 31 stycznia 1961 r. o broni, amunicji i materiałach wybuchowych /Dz.U. nr 6 poz. 43 ze zm./ uzasadniałyby uwzględnienie wniosku. Dodał, że Bronisław L. może uczestniczyć w zajęciach strzeleckich, korzystając z broni klubowej lub z broni innych osób, zgodnie z art. 4 ust. 4 pkt 3 wymienionej wyżej ustawy.

Bronisław L. odwołał się od decyzji organu pierwszej instancji, podnosząc między innymi, że:

1/ licencja w rozumieniu art. 24 ust. 1 ustawy z dnia 18 stycznia 1996 r. o kulturze fizycznej /Dz.U. nr 25 poz. 113/ jest jedynie dokumentem zezwalającym na uprawianie określonej dyscypliny sportu przez zawodników, a więc osób uczestniczących we współzawodnictwie sportowym;

2/ wnioskodawca nie jest zawodnikiem;

3/ Komendant Wojewódzki Policji przyjął zupełnie dowolne kryteria przyznawania pozwoleń na broń;

4/ ustawa o broni (...) nie upoważnia organów Policji do określenia szczegółowych kryteriów przyznawania pozwoleń na broń;

5/ w aktach sprawy brak jest danych na temat posiadania broni przez TS "K.".

Argumenty odwołania nie przekonały Komendanta Głównego Policji, który decyzją z dnia 30 września 1999 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Podkreślił, że ocena okoliczności faktycznych o których mowa w art. 5 ust. 1 ustawy o broni (...) leży w gestii ustawowych uprawnień organów Policji. Zdaniem Komendanta, pozwolenie na broń sportową może uzyskać osoba, która wykaże się stosownymi dokumentami, potwierdzającymi czynne uprawianie strzelectwa sportowego w klubie sportowym lub innym stowarzyszeniu do tego uprawnionym. Osoba taka powinna wykazać fakt rzeczywistego uprawiania strzelectwa sportowego, tzn. fakt systematycznych treningów i udział we współzawodnictwie sportowym. Organ II instancji podzielił pogląd Komendanta Wojewódzkiego Policji, że jeśli wnioskodawca nie chce być zawodnikiem, a zamierza jedynie uprawiać strzelectwo sportowe dla wypoczynku i odnowy sił psychofizycznych, to taka forma aktywności może być realizowana w oparciu o broń będącą w dyspozycji klubu bądź o broń innych osób.

Bronisław L. wniósł skargę na decyzję Komendanta Głównego Policji, zarzucając naruszenie artykułów 7, art. 77 par. 1, art. 10 par. 1 i art. 107 par. 3 Kpa, art. 5 ust. 1 ustawy o broni (...), art. 24 ust. 1 ustawy z dnia 18 stycznia 1996 r. o kulturze fizycznej /Dz.U. nr 25 poz. 113/, a także artykułu 32 ust. 1 Konstytucji RP. W obszernym uzasadnieniu ponowił i rozbudował swoją argumentację.

Komendant Główny Policji wniósł o oddalenie skargi.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Jako bezzasadny ocenić należy zarzut naruszenia art. 32 ust. 1 Konstytucji RP.

To, że niektórzy członkowie Towarzystwa Strzeleckiego "K." otrzymali pozwolenie na broń nie oznacza, że pozwolenie powinien otrzymać każdy członek tego Towarzystwa.

Istota reglamentacji broni wynikająca z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 31 stycznia 1961 r. o broni, amunicji i materiałach wybuchowych polega właśnie na tym, że tylko niektórzy obywatele i to w indywidualnie badanych przypadkach mogą broń otrzymać. Wspomniany przepis nie został uznany przez Trybunał Konstytucyjny za sprzeczny z Konstytucją.

Rację ma natomiast skarżący, że niektóre fragmenty uzasadnienia decyzji organów obu instancji zawierały błędne stwierdzenia. W szczególności ustawa o broni (...) nie upoważnia organów Policji do określenia szczegółowych kryteriów, jakimi powinny legitymować się osoby, ubiegające się o posiadanie broni.

Naczelny Sąd Administracyjny podziela także pogląd zawarty w wyroku z dnia 5 maja 1999 r. /III SA 7982/98/, że skoro wnioskodawca zamierza uprawiać strzelectwo wyłącznie rekreacyjnie, nie ubiegając się o status zawodnika, to brak jest podstaw prawnych do żądania od niego licencji, jako warunku przyznania pozwolenia na broń sportową.

Z drugiej jednak strony, w sprawie obecnie rozpatrywanej, organy obu instancji dopuściły możliwość rekreacyjnego uprawiania strzelectwa przez osoby, nie będące zawodnikami. Stwierdziły jedynie, że skoro skarżący jest członkiem towarzystwa strzeleckiego, to może uprawiać strzelectwo przy użyciu broni klubowej. Stanowisku takiemu nie sposób odmówić słuszności. Wprawdzie organy Policji nie badały, czy Towarzystwo Strzeleckie "K." posiada broń, ale wystarczająca jest sama możliwość ubiegania się przez klub lub towarzystwo o tzw. świadectwo broni. Trudno byłoby zaakceptować tezę, że art. 5 ust. 1 ustawy o broni uprawnia do jej otrzymania każdego członka stowarzyszenia strzeleckiego. Organy Policji także w kwestii wydawania pozwoleń na broń sportową powinny kierować się indywidualnymi i rzeczywistymi potrzebami członków stowarzyszenia. Wśród osób wykazujących rzeczywiste potrzeby posiadania broni sportowej wyróżnić można przykładowo instruktora lub inną osobę, o ponadprzeciętnych potrzebach posiadania broni sportowej /por. wyrok NSA z dnia 26 października 2000 r., III SA 2854/99/. Zgodzić się trzeba z organami Policji, że Bronisław L. takich szczególnych potrzeb nie wykazał. Zarzut naruszenia przepisów o postępowaniu, a zwłaszcza zarzut naruszenia art. 10 par. 1 Kpa nie został również przez skarżącego wykazany. Sąd z urzędu nie dopatrzył się naruszeń przepisów proceduralnych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o NSA /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./.