Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 775/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-02-27 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 105
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk (spr.), , Sędzia WSA Tomasz Stawecki, Sędzia WSA Maria Tarnowska, Protokolant ref. staż. Patryk Wernio, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 lutego 2017 r. sprawy ze skargi M. W. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2016 r. znak [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę


UZASADNIENIE

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z [...] stycznia 2016 r., znak: [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r., poz. 267, dalej: k.p.a.) - po rozpatrzeniu odwołania M. W. - utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...]z [...]września 2015 r. nr [...]umarzającą wszczęte na wniosek M. W. postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty Powiatu [...]z [...]kwietnia 2014 r., nr [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej J. W. pozwolenia na budowę budynku inwentarskiego (chlewni) - o obsadzie do 40 DJP ze zbiornikiem na gnojowicę w budynku o pojemności 400,00 m3 na działce o nr ew. [...], obr. [...], gm. [...].

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ omówił stan faktyczny sprawy i zasady rządzące postępowaniem nieważnościowym.

Powołując się na art. 28 k.p.a. oraz art. 3 pkt 20 i art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego organ wskazał, że skarżąca nie ma przymiotu strony w niniejszej sprawie. Organ wyjaśnił czym jest obszar oddziaływania obiektu w rozumieniu Prawa budowlanego i zwrócił uwagę, że zarówno w sprawie o pozwolenie na budowę prowadzonej w zwykłym trybie, jak i w trybach nadzwyczajnych, krąg podmiotów uznanych za strony powinien być identycznie ustalony na podstawie przepisu art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, który jest normą szczególną w stosunku do art. 28 k.p.a.

Z akt sprawy wynika też, że M. W. nie brała udziału w postępowaniu zakończonym decyzją z [...]kwietnia 2014 r., nr [...]. Skarżąca wywodzi swój interes prawny do kwestionowania tej decyzji z faktu bycia współwłaścicielką działki o nr ew. [...], położonej w [...] (księga wieczysta nr [...]). Działka o nr ew. [...], położona w [...], graniczy z działką inwestycyjną o nr ew. [...].

Organ wskazał, że sporna inwestycja obejmuje budowę budynku inwentarskiego (chlewni) - o obsadzie do 40 DJP ze zbiornikiem na gnojowicę w budynku o pojemności 400,00 m3 na działce o nr ew. [...], obr. [...], gm. [...]. Z analizy dokumentacji projektowej wynika, że sporny budynek inwentarski o wysokości w najwyższym punkcie 4,02 m (zob. rys. nr 5, przekrój A-A chlewni) został usytuowany w odległości ponad 45 m od granicy działki o nr ew. [...] (zob. załącznik graficzny do decyzji o warunkach zabudowy).

W ocenie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, obszar oddziaływania projektowanej inwestycji, mając na uwadze w szczególności jej usytuowanie względem działki o nr ew. [...], nie obejmuje swym zakresem działki wnioskodawczyni. Nieruchomość należąca do M. W. nie znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji wyznaczonym w oparciu również o przepis § 12 i § 13 ww. rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz. U. z 2015 r., poz. 1422) (odległość budynku inwentarskiego od granicy z sąsiednią działką budowlaną oraz przesłanianie obiektów (zarówno istniejących, jak i potencjalnych) na działce o nr ew. [...].

Mając na uwadze treść przywołanych unormowań organ stwierdził, że wysokość projektowanego obiektu (tj. 4,02 m w najwyższym punkcie), oraz wskazana wyżej odległość dzieląca go od granicy działki o nr ew. [...] (tj. ponad 45 m) sprawiają, że działka o nr ew. [...], z całą pewnością nie znajduje się w obszarze oddziaływania spornej inwestycji, wyznaczonym na podstawie przepisu § 12 i § 13 ww. rozporządzenia z 12 kwietnia 2002 r. M. W. może bowiem bez przeszkód wybudować na należącej doń nieruchomości budynek z otworami okiennymi skierowanymi w stronę działki o nr ew. [...]w najmniejszej odległości od granicy dopuszczalnej przez przepisy prawa (tj. 4 m).

Planowane przedsięwzięcie nie pozbawia działki o nr ew. [...] dostępu do szeroko rozumianych mediów (woda, prąd, telekomunikacja), jak również nie pozbawia ww. nieruchomości dostępu do drogi publicznej. Ponadto sporna inwestycja nie wprowadza ograniczeń w zabudowie działki o nr ew. [...]ze względu na konieczność zachowania warunków dotyczących bezpieczeństwa pożarowego (§ 271 ww. rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r.).

Nadto, sporna inwestycja nie niesie ze sobą jakichkolwiek ograniczeń w swobodnym zagospodarowaniu nieruchomości należącej do M. W., które wynikałyby z rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z 7 października 1997 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie (t.j. Dz. U. z 2014 r., poz. 81).

Podsumowując, organ stwierdził, że nieruchomość należąca do M. W. nie znajduje się w obszarze oddziaływania przedmiotowej inwestycji. Sporne przedsięwzięcie nie powoduje bowiem jakichkolwiek ograniczeń - które wynikałyby zobowiązujących przepisów prawa - w zakresie możliwości zagospodarowania działki o nr ew. [...]należącej do M. W.. Innymi słowy M. W. może bez przeszkód zagospodarować działkę będącą jej własnością, zaś sąsiedztwo spornej inwestycji w najmniejszym nawet stopniu nie wpływa na zakres - wyznaczony przepisami prawa - dopuszczalnego zagospodarowania, w szczególności unormowany przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

Przedmiotowa inwestycja nie należy również do przedsięwzięć znacząco oddziaływujących na środowisko. Zgodnie bowiem z § 3 ust. 1 pkt 103 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2010 r., Nr 213, poz. 1397 ze zm.) do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się m.in. chów lub hodowla zwierząt, inne niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 51 ww. rozporządzenia, w liczbie nie mniejszej niż 40 dużych jednostek przeliczeniowych inwentarza (DJP). Starosta Powiatu [...]decyzją z [...]kwietnia 2014 r., Nr [...], udzielił natomiast pozwolenia na budowę chlewni o obsadzie do 40 DJP (tj. mniejszej niż 40 DJP).

Odnosząc się w tym miejscu do zarzutów wnioskodawczyni, że "przed budową chlewni na terenie działki inwestycyjnej znajdowały się tam już budynki, w których zlokalizowane były chlewie" organ wyjaśnił, że wskazane przez wnioskodawczynię na mapie dołączonej do pisma z [...] czerwca 2015 r. (data stempla pocztowego) dwa budynki mające stanowić "obecną chlewnię" to budynki gospodarcze, z których jeden przeznaczony jest do wyburzenia.

Ponadto organ wskazał, że źródłem interesu prawnego M. W. nie mogą być również immisje, które nawiasem mówiąc, nie zostały przez Skarżącą w jakikolwiek sposób udokumentowane. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 28 kwietnia 2009 r., sygn. akt II OSK 12/08, jednoznacznie wskazał, że fakt "immisji pośrednich" z jednej nieruchomości na inną nie uzasadnia przyznania osobie poszkodowanej tymi niekorzystnymi oddziaływaniami przymiotu strony w rozumieniu art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego. Z definicji "obszaru oddziaływania obiektu" wynika bowiem, że chodzi o takie ograniczenia w zagospodarowaniu sąsiadującego z obiektem terenu, które są skutkiem obowiązywania odrębnych przepisów. Ewentualne przekroczenie poziomu immisji pośrednich rodzi natomiast wyłącznie określone roszczenie o charakterze cywilnoprawnym, lecz nie daje praw strony w rozumieniu unormowań Prawa budowlanego. Przywołując treść wyroku WSA w Olsztynie z 6 lipca 2010 r., sygn. akt II SA/Ol 132/10 organ wskazał, że: z brzmienia art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego wynika, że w sprawie dotyczącej pozwolenia na budowę pojęcie interesu prawnego opiera się na przepisach materialnego prawa administracyjnego, nie zaś na regulacjach prawa cywilnego, dotyczących ochrony własności.

Zgodnie z orzecznictwem sądowo - administracyjnym, to na podmiocie żądającym podjęcia postępowania nieważnościowego spoczywa ciężar wykazania, że ma on legitymację materialno-prawną w rozumieniu art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, zaś organ właściwy w sprawie jest zobowiązany do podjęcia odpowiednich czynności kontrolnych (por. wyrok NSA z 14 października 2010 r., sygn. akt II OSK 1572/09).

W związku z faktem, że inwestycja nie wprowadza ograniczeń w zagospodarowaniu działki skarżącej, organ stwierdził, że działka o nr geod. [...]nie znajduje się w obszarze oddziaływania spornej inwestycji. Tym samym M. W. nie jest stroną postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty Powiatu [...]z [...]kwietnia 2014 r., Nr [...].

Skoro zatem M. W. nie jest stroną wskazanego postępowania, to należało umorzyć wszczęte na jej wniosek postępowanie.

Odnosząc się na koniec do zarzutów skarżącej, że "przedmiotowa decyzja została wydana pomimo braku zawiadomienia mnie o zebraniu materiału dowodowego", organ wskazał, że organ wojewódzki w zawiadomieniu z [...] września 2015 r., znak: [...], pouczył strony o możliwości zapoznania się z aktami sprawy oraz o prawie do składnia wniosków i zastrzeż dotyczących rozpatrywanej sprawy.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...]stycznia 2016 r. złożyła M. W. wnosząc o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, ewentualnie stwierdzenie nieważności decyzji i umorzenie postępowania.

Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie:

- art. 105 § 1 kpa - poprzez niewłaściwe zastosowanie,

- art. 28 kpa poprzez nieuznanie za stronę postępowania właściciela działki bezpośrednio sąsiadującej z nieruchomością, na której zostało wydane pozwolenie na budowę,

- art. 72 ust. 1 pkt 1 w związku z § 3 ust. 1 pkt 103 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. Nr 213, poz.1397 ze zm.).

W skardze skarżąca wskazała, że Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, iż budynki zlokalizowane na terenie działki inwestycyjnej stanowią budynki gospodarcze, a nie chlewnie, z których jeden przeznaczony jest do wyburzenia. Skarżącej trudno jest się zgodzić z takim wyjaśnieniem powyższych kwestii. W ocenie skarżącej taka interpretacja powoduje podział przedsięwzięć na mniejsze w celu obejścia prawa, ponadto na jakiej podstawie organ ustalił, iż jeden budynek przeznaczony jest do wyburzenia jeśli nie sprawdzono stanu faktycznego w niniejszej sprawie. Budynek ten jest wykorzystywany jako chlewnia, a kwestia rozbiórki tego budynku nie jest warunkiem uzyskania pozwolenia na budowę.

Postępowanie w przedmiotowej sprawie zostało wszczęte przez stronę postępowania administracyjnego, która bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę.

W ocenie skarżącej bezsporne jest, iż przed wydaniem przedmiotowej decyzji niezbędne było uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach chociażby z uwagi na fakt, iż w budynku przewidzianym do wyburzenia znajduje się nadal chlewnia. Ponadto budynek ten został ostatnio wyremontowany i stan zwierząt znacznie przekracza 40 DJP.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumentację prezentowaną w zaskarżonym rozstrzygnięciu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dna 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd administracyjny nie rozstrzyga merytorycznie o zgłoszonych przez stronę żądaniach, a jedynie w przypadku stwierdzenia, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa, o którym mowa w art. 145 p.p.s.a. uchyla ją lub stwierdza jej nieważność.

Badając legalność zaskarżonej decyzji -stosownie do dyspozycji powołanych przepisów- Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja nie narusza prawa.

W rozpatrywanej sprawie Główny Inspektor Nadzoru Budowalnego utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji o umorzeniu na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty Powiatu [...]z [...]kwietnia 2014 r., nr [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej J. W. pozwolenia na budowę budynku inwentarskiego (chlewni) - o obsadzie do 40 DJP ze zbiornikiem na gnojowicę w budynku o pojemności 400,00 m3 na działce o nr ew. [...], obr. [...], gm. [...].

Stosownie do art. 104 § 1 k.p.a. wszczęte postępowanie administracyjne musi zostać zakończone załatwieniem sprawy, czyli jej rozstrzygnięciem poprzez wydanie decyzji administracyjnej. Decyzje administracyjne rozstrzygają sprawę co do jej istoty w całości lub w części albo w inny sposób kończą sprawę w danej instancji (art. 104 § 2 k.p.a.). W doktrynie prawa administracyjnego rozróżnia się materialne i procesowe ujęcie decyzji. Decyzją "w inny sposób kończącą sprawę w danej instancji" jest m.in. decyzja wydana na podstawie art. 105 § 1 k.p.a., czyli decyzja umarzająca postępowanie administracyjne, którą organ wydaje, gdy nie może rozstrzygnąć sprawy co do jej istoty ze względu na pojawienie się trwałej przeszkody uniemożliwiającej ukształtowanie stosunku materialnoprawnego (bezprzedmiotowość postępowania). (por. wyrok WSA w Warszawie z 3 kwietnia 2012 r. VII SA/Wa 1819/11, publ: www.orzeczenia.nsa.gov.pl; Komentarz do art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego w: Czesław Martysz, LEX Komentarz, stan prawny 1 sierpnia 2010 r.).

W doktrynie prawa i postępowania administracyjnego oraz w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego określana jest jako brak przedmiotu postępowania. Tym przedmiotem jest zaś konkretna sprawa, w której organ administracji państwowej jest władny i jednocześnie zobowiązany rozstrzygnąć na podstawie przepisów prawa materialnego o uprawnieniach lub obowiązkach indywidualnego podmiotu. W rozumieniu art. 105 § 1 k.p.a. sprawa administracyjna jest bezprzedmiotowa wtedy, gdy nie ma materialnoprawnych podstaw do władczej (w formie decyzji administracyjnej) ingerencji organu administracyjnego, co oznacza, że jakiekolwiek rozstrzygnięcie organu – pozytywne, czy negatywne – staje się prawnie niedopuszczalne. Postępowanie w takiej sprawie staje się bezprzedmiotowe, jeżeli brakuje któregokolwiek z elementów stosunku materialnoprawnego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 marca 1998 r., II SA 70/98, Lex nr 43205).

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należy uznać za prawidłowe rozstrzygnięcia organów obu instancji umarzające postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji z uwagi na bezprzedmiotowość podmiotową dalszego postępowania.

Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest odrębnym postępowaniem, postępowaniem nadzorczym prowadzonym w celu ustalenia czy kontrolowana decyzja zawiera wymienione w art. 156 § 1 k.p.a. wady powodujące jej nieważność. Jednakże również takie postępowanie (tak jak i postępowanie zwykłe) wymaga od organu w pierwszej kolejności przeprowadzenia postępowania wstępnego, formalnoprawnego, w tym ustalenia czy wnioskodawcą tego postępowania jest strona posiadająca interes prawny.

W niniejszej sprawie organy uznały, że przyczyną uzasadniającą umorzenie postępowania w sprawie spornych robót budowlanych jest okoliczność, iż M. W. - inicjatorka postępowania nieważnościowego - nie ma legitymacji do jego prowadzenia.

W ocenie Sądu jest to prawidłowe założenie.

Z dokumentacji projektowej spornego przedsięwzięcia wynika, że obejmuje ono swym zakresem realizację budynku inwentarskiego (chlewni) - o obsadzie do 40 DJP ze zbiornikiem na gnojowicę w budynku o pojemności 400,00 m3 na działce o nr ew. [...], obr. [...], gm. [...].

Bezspornie skarżąca M. W. nie brała udziału w postępowaniu o udzielenie omawianego pozwolenia na budowę.

Skarżąca wywodzi swój interes prawny do kwestionowania tej decyzji z faktu, że jest właścicielką nieruchomością sąsiadującej z nieruchomością inwestycyjną nr [...], tj. właścicielką działki nr [...].

Zagadnieniem prawnym wymagającym rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie jest zatem posiadanie przez skarżącą statusu strony na gruncie przepisu art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. Zgodnie z tym przepisem stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Przepis ten określa krąg podmiotów posiadających przymiot strony w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę oraz posługuje się dodatkowo pojęciem oddziaływania obiektu budowlanego. Z treści tego przepisu wynika szereg istotnych konsekwencji prawnych znajdujących zastosowanie w rozpatrywanej sprawie. Przepis ten przewiduje szczególny reżim prawny w stosunku do ogólnych zasad prawa administracyjnego. Stanowi on szczegółowe unormowanie w odniesieniu do pojęcia strony postępowania w rozumieniu art. 28 k.p.a. Podstawowym celem tego przepisu jest usprawnienie i przyspieszenie procedur prowadzących do realizacji określonych przedsięwzięć budowlanych. Ustawowe pojęcie "obszaru oddziaływania obiektu budowlanego" ma na celu w miarę możliwości precyzyjne zdefiniowanie interesu prawnego osób trzecich w ramach tego postępowania. Stąd też w art. 3 ust. 20 ustawy Prawo budowlane wprowadzono definicję legalną tego pojęcia, zgodnie z którą przez obszar oddziaływania obiektu należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu (por. wyrok NSA z 17 marca 2011 r. II OSK 513/10, publ: www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Poddana kontroli w postępowaniu nieważościowym była decyzja Starosty Powiatu [...]z [...]kwietnia 2014 r., nr [...], zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca J. W. pozwolenia na budowę budynku inwentarskiego (chlewni) - o obsadzie do 40 DJP ze zbiornikiem na gnojowicę w budynku o pojemności 400,00 m3 na działce o nr ew. [...], obr. [...], gm. [...].

W ocenie Sądu, wnioskodawczyni postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę budynku inwentarskiego (chlewni) - o obsadzie do 40 DJP ze zbiornikiem na gnojowicę w budynku o pojemności 400,00 m3 na działce o nr ew. [...], w [...]- M. W. - nie dysponuje przymiotem strony w tym postępowaniu.

M. W. jest właścicielką nieruchomości nr [...] sąsiadującej z nieruchomością inwestycyjną, jednakże samo bliskie sąsiedztwo nie przesądza jeszcze o posiadaniu przymiotu strony w postępowaniu o pozwoleniu na budowę.

Aby uniknąć dowolności w tworzeniu obszaru oddziaływania inwestycji ustawodawca przepisami ustaw oraz rozporządzeń uregulował możliwość jego dookreślenia. I tak, obszar oddziaływania wyznaczają m.in. przepisy ustawy kodeks postępowania administracyjnego, ustawy Prawo budowlane, oraz rozporządzenia mające zastosowanie do adekwatnej rozpatrywanej sytuacji, a zatem w niniejsze sprawie rozporządzenia: Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz.U. z 2015 r., poz. 1422); Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z 7 października 1997 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie (t.j. Dz.U. z 2014 r., poz. 81) oraz rozporządzenie Rady Ministrów z 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2010 r., Nr 213, poz. 1397 ze zm.).

Stosownie do art. 28 k.p.a., stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Interes prawny w postępowaniu administracyjnym oznacza ustalenie przepisu prawa powszechnie obowiązującego, na podstawie którego można skutecznie żądać czynności organu w związku z zamiarem zaspokojenia jakiejś potrzeby. Podmiot dla którego z przepisów prawa materialnego nie wynikają żadne uprawnienia ani obowiązki, nie ma przymiotu strony w świetle art. 28 k.p.a. i nie jest legitymowany do żądania wszczęcia postępowania, czy też kwestionowania zapadłych w tym postępowaniu rozstrzygnięć.

W myśl art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm.), stanowiącego przepis szczególny w stosunku do art. 28 k.p.a., stronami w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę są inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu.

Obszar oddziaływania obiektu definiuje art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego jako teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu, w tym zabudowy, tego terenu.

Stosownie do § 12 ww. rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie - nieruchomość należąca do M. W. nie znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji wyznaczonym w oparciu o ten przepis - odległość budynku inwentarskiego od granicy z sąsiednią działką budowlaną wynosi ponad 45 m, a we wspomnianym § 12 mowa o odległościach od działki sąsiedniej rzędu 1,5 do 5,5 metrów.

Ponadto projektowana inwestycja z uwagi na jej gabaryty jak i usytuowanie nie niesie ze sobą ograniczeń związanych z przesłanianiem obiektów (zarówno istniejących, jak i potencjalnych) na działce o nr ew. [...]należącej do skarżącej. Powyższą kwestię normuje wyczerpująco przepis § 13 ww. rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. stanowiący, że odległość budynku z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi od innych obiektów powinna umożliwiać naturalne oświetlenie tych pomieszczeń - co uznaje się za spełnione, jeżeli:

1. między ramionami kąta 60°, wyznaczonego w płaszczyźnie poziomej, z wierzchołkiem usytuowanym w wewnętrznym licu ściany na osi okna pomieszczenia przesłanianego, nie znajduje się przesłaniająca część tego samego budynku lub inny obiekt przesłaniający w odległości mniejszej niż:

a) wysokość przesłaniania - dla obiektów przesłaniających o wysokości do 35 m,

b) 35 m - dla obiektów przesłaniających o wysokości ponad 35 m,

2. zostały zachowane wymagania, o których w § 57 i 60.

Biorąc pod uwagę wysokość projektowanego obiektu (tj. 4,02 m w najwyższym punkcie), oraz wskazana wyżej odległość dzieląca go od granicy działki o nr ew. [...] (tj. ponad 45 m) sprawiają, że działka o nr ew. [...], z całą pewnością nie znajduje się w obszarze oddziaływania spornej inwestycji, wyznaczonym na podstawie przepisu § 13 ww. rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. M. W. może bowiem bez przeszkód wybudować na należącej doń nieruchomości budynek z otworami okiennymi skierowanymi w stronę działki o nr ew. [...]w najmniejszej odległości od granicy dopuszczalnej przez przepisy prawa (tj. 4,00 m).

Za organem stwierdzić też należy, że planowana inwestycja nie pozbawia działki skarżącej o nr ew. [...] dostępu do szeroko rozumianych mediów (woda, prąd, telekomunikacja), jak również nie pozbawia ww. nieruchomości dostępu do drogi publicznej. Ponadto sporna inwestycja nie wprowadza ograniczeń w zabudowie działki o nr ew. [...] ze względu na konieczność zachowania warunków dotyczących bezpieczeństwa pożarowego (§ 271 ww. rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r.).

Nadto, sporna inwestycja nie niesie ze sobą jakichkolwiek ograniczeń w swobodnym zagospodarowaniu nieruchomości należącej do M. W., które wynikałyby z rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 7 października 1997 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie (t. j. Dz. U. z 2014 r., poz. 81).

Wskazać również za organem trzeba, że stosownie zaś do § 3 ust. 1 pkt 103 rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko - do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się m.in. chów lub hodowla zwierząt, inne niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 51 ww. rozporządzenia, w liczbie nie mniejszej niż 40 dużych jednostek przeliczeniowych inwentarza (DJP). Starosta Powiatu [...]decyzją z [...]kwietnia 2014 r., Nr [...], udzielił natomiast pozwolenia na budowę chlewni o obsadzie do 40 DJP (tj. mniejszej niż 40 DJP).

Odnosząc się do argumentu skargi wskazać należy, że już samej decyzji Wójta Gminy [...]z [...] września 2013 r. o warunkach zabudowy i wydanej w oparciu o nią decyzji o pozwoleniu na budowę z [...] kwietnia 2014 r. wynika, że przed rozpoczęciem robót budowlanych w pierwszej kolejności należy dokonać rozbiórki budynku oznaczonego w projekcie jako budynek nr [...].

Poza tym z projektu budowlanego wynika, że projektowany budynek chlewni ma być niezależny od istniejącego w bezpośrednim sąsiedztwie budynku, w szczególności nie dojdzie do sytuacji, w której powstanie jeden obiekt inwentarski sumujący powierzchnię dwóch budynków. Niemniej należy zauważyć, że nawet zsumowana powierzchnia nie daje podstaw do przeprowadzania oceny oddziaływania inwestycji na środowisko.

Po zakończeniu robót inwestor ma obowiązek dokonać inwentaryzacji powykonawczej w celu dokonania kontroli prawidłowości prowadzenia inwestycji, a na koniec obowiązek uzyskania pozwolenia na użytkowanie. Jak więc dostrzec należy, budowa tego typu inwestycji nie jest niepodlegającą jakimkolwiek standardom prawnym dziką inwestycją. Nie można się zatem zgodzić ze skarżącą, że organy nie dokonały sprawdzenia i ustalenia stanu faktycznego w sprawie.

Odnośnie argumentu skargi, że postępowanie w przedmiotowej sprawie zostało wszczęte przez stronę postępowania administracyjnego, która bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę – wskazać należy, fakt nie brania udziału w postępowaniu bez własnej winy jest przesłanką postępowania wznowieniowego, a nie nieważnościowego i w tym sensie i zakresie nie było w postępowaniu nieważnościowym badane.

Nadto, jak już wyżej wykazano skarżąca nie brała udziału w postępowaniu o pozwolenie na budowę bowiem przepisy wyznaczające obszar oddziaływania wyraźnie wskazują, komu przymiot strony w postępowaniu przysługuje i z uwagi na odległość inwestycji od nieruchomości skarżącej słusznie organy stwierdziły, że skarżącej taka legitymacja nie przysługuje.

Odnosząc się do ostatniego już argumentu skarżącej o niezbędności uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach chociażby z uwagi na fakt, iż w budynku przewidzianym do wyburzenia znajduje się nadal chlewnia - wskazać trzeba, że przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko - w § 3 do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zaliczają się m.in. chów lub hodowla zwierząt, inne niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 51 ww. rozporządzenia, w liczbie nie mniejszej niż 40 dużych jednostek przeliczeniowych inwentarza (DJP). Jak już kilkukrotnie wskazano Starosta Powiatu [...]decyzją z [...]kwietnia 2014 r., nr [...], udzielił pozwolenia na budowę chlewni o obsadzie do 40 DJP (tj. mniejszej niż 40 DJP) - a taka decyzja (zezwalająca na inwestycję o takich parametrach) w świetle powołanego rozporządzenia - decyzji środowiskowej nie wymaga.

Sąd nie podziela zatem podniesionych w skardze zarzutów naruszenia przepisów materialnych i procesowych. W ocenie Sądu kontrola zaskarżonej oraz poprzedzającej ją decyzji wykazała, iż nie naruszają one prawa. Organy przeprowadziły postępowanie w sposób nie naruszający zasad postępowania wyrażonych w art. 7, art. 8, art. 11, art. 75 § 1 i art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Rozstrzygnięcie oparto na właściwej podstawie prawnej. Stan faktyczny ustalono prawidłowo. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji jest zaś wystarczające i spełnia wymogi art. 107 § 3 k.p.a., organy w sposób nie budzący wątpliwości przytoczyły fakty istotne dla rozstrzygnięcia, wyjaśniły jaki jest przedmiot postępowania, w oparciu o jaką podstawę prawną jest ono prowadzone, a tym samym jaki jest zakres analizowanych ustaleń.

W tym stanie rzeczy, skoro podniesione w skardze zarzuty nie znajdują oparcia w przepisach prawa, a zatem nie mogły odnieść zamierzonego skutku, oraz biorąc dodatkowo pod uwagę, że Sąd nie dostrzegł takich naruszeń przepisów prawa procesowego lub materialnego, które mogłoby mieć wpływ na wynik sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), skargę oddalił.