Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 221/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-05-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6197 Służba Celna
Hasła tematyczne: Służba celna
Skarżony organ: Szef Służby Celnej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 223 ust. 3 pkt 2, art. 115 ust. 1
journal: Dz.U. 2009 nr 168 poz 1323
law: Ustawa z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej.
article: art. 138 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Eugeniusz Wasilewski, Sędziowie WSA Adam Lipiński, Janusz Walawski (spr.), Protokolant Sekretarz sądowy Sylwia Mikuła, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 maja 2012 r. sprawy ze skargi P. L. na decyzję Szefa Służby Celnej z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...] w przedmiocie mianowania na stopień służbowy w korpusie aspirantów Służby Celnej 1) uchyla zaskarżoną decyzję, 2) określa, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości


UZASADNIENIE

Szef Służby Celnej, po rozpoznaniu odwołania P. L. od aktu mianowania Dyrektora Izby Celnej [...] z dnia [...] listopada 2009 r. na stopień [...] w korpusie aspirantów Służby Celnej, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa, w dniu [...] listopada 2011 r. wydał decyzję nr [...], którą utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji w zakresie określenia korpusu.

W uzasadnieniu decyzji organ podał m.in., że wbrew twierdzeniu odwołującego się, organ pierwszej instancji nie naruszył art. 223 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej, bowiem w jego przypadku nie mógł on mieć zastosowania. W okresie bezpośrednio poprzedzającym dzień wejścia w życie ustawy o Służbie Celnej, P. L. pełnił służbę na stanowisku [...] w stopniu [...], a tym samym organ pierwszej instancji, na podstawie art. 223 ust. 4 powołanej ustawy, zobowiązany był do mianowania ww. na określony stopień w korpusie aspirantów Służby Celnej.

Decyzja Szefa Służby Celnej stała się przedmiotem skargi wniesionej przez P. L. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

Skarżący zarzucił, iż organ wydając zaskarżoną decyzję naruszył art. 223 ust. 3 pkt 2 ustawy o Służbie Celnej, dokonując jego błędnej wykładni. Zarzucił ponadto, że organ naruszył art. 2 i art. 7 Konstytucji RP oraz przepisy postępowania, tj. art. 7, art. 77 § 1 i art. 138 § 1 Kpa.

Podnosząc powyższe zarzuty, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu pierwszej instancji i o zasądzenie kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 i art. 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, iż przedmiotem sprawy jest ocena przez Sąd prawidłowości prowadzonego przez organ administracji publicznej postępowania administracyjnego oraz wydanego w tym postępowaniu rozstrzygnięcia.

Wyjaśnić również należy, iż zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skarga zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek z innych przyczyn niż podniesione w skardze.

Zgodnie z art. 223 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej (Dz. U. Nr 168, poz. 1323), funkcjonariuszowi celnemu, który przed wejściem w życie ustawy zajmował stanowisko, które wiązało się z podporządkowaniem służbowym funkcjonariuszy celnych lub pracowników, bądź pełnił obowiązki na tym stanowisku oraz pełnił służbę w służbie stałej w stopniu innym, niż wymieniony w pkt 1 i w ust. 2, określa się stopień w korpusie oficerów młodszych Służby Celnej.

W powyżej określonej ustawie ustawodawca dokonał zmiany nazw stopni służbowych funkcjonariuszy Służby Celnej i wprowadził korpusy.

Zgodnie z art. 115 ust. 1 powołanej ustawy w Służbie Celnej obowiązują następujące korpusy i stopnie służbowe:

1. korpus szeregowych Służby Celnej:

a. aplikant celny,

b. starszy aplikant celny;

2. korpus podoficerów Służby Celnej:

c. młodszy rewident celny,

d. rewident celny,

e. starszy rewident celny,

f. młodszy rachmistrz celny,

g. rachmistrz celny,

h. starszy rachmistrz celny;

3. korpus aspirantów Służby Celnej:

a. młodszy aspirant celny,

b. aspirant celny,

c. starszy aspirant celny;

4. korpus oficerów młodszych Służby Celnej:

a. podkomisarz celny,

b. komisarz celny,

c. nadkomisarz celny,

5. korpus oficerów starszych Służby Celnej:

a. podinspektor celny,

b. młodszy inspektor celny,

c. inspektor celny;

6. korpus generałów Służby Celnej:

a. nadinspektor celny,

b. generał Służby Celnej.

Należy podkreślić, że akt mianowania P. L. przez Dyrektora Izby Celnej [...] dotyczył właśnie mianowania na stopień służbowy w korpusie, a więc zawierał jedno rozstrzygnięcie obejmujące zarówno stopień, jak i korpus, co wynika wprost z samego aktu mianowania oraz przepisów ustawy o Służbie Celnej, w tym w szczególności z powołanego art. 115 ust. 1 ustawy o Służbie Celnej. Oznacza to, że mianowanie na jeden ze stopni służbowych w określonym korpusie stanowi w sensie materialnym jedną sprawę administracyjną, załatwianą w drodze jednego rozstrzygnięcia, co potwierdza również analiza art. 223 ust. 2-6 ustawy.

Skarżący kwestionując korpus, zakwestionował tym samym stopień służbowy.

Organ odwoławczy utrzymując w mocy akt mianowania wyłącznie w zakresie korpusu nie rozstrzygnął sprawy w całości. Ograniczając się do rozstrzygnięcia wyłącznie kwestii korpusu, organ odwoławczy naruszył art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.).

Rozpoznając ponownie sprawę, organ zobowiązany jest wyeliminować stwierdzone uchybienie.

Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji wyroku. Sąd na podstawie art. 152 powołanej ustawy wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji.