Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1892/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-02-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6239 Inne o symbolu podstawowym 623
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: par. 12 ust. 1
journal: Dz.U. 2015 poz 2121
law: Rozporządzenie Minister Rozwoju z dnia 9 grudnia 2015 r. w sprawie uwidaczniania cen towarów i usług
article: art. 4 ust. 2
journal: Dz.U. 2014 poz 915
law: Ustawa z dnia 9 maja 2014 r. o informowaniu o cenach towarów i usług.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Maliszewska Sędzia WSA Tomasz Sałek (spr.) Protokolant referent Agnieszka Dzięcioł po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 lutego 2019 r. sprawy ze skargi S. Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z dnia [...] lipca 2018 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie obowiązków wynikających z przepisów dotyczących informowania o cenach towarów i usług oddala skargę


UZASADNIENIE

W dniach 15 - 21 lutego 2018 r. inspektorzy [...] Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej w R. (dalej też jako: "WIIH", lub "organ pierwszej instancji") przeprowadzili czynności kontrolne na stacji paliw, należącej do [...] sp. z o. o. z siedzibą w W. (dalej też jako: "spółka", "strona", lub "skarżąca"), położonej w R., przy ul. [...]. W toku czynności kontrolnych stwierdzono, że na stacji benzynowej skarżąca oferowała do sprzedaży pięć rodzajów paliw: [...], [...], [...], [...] i [...]. Ceny paliw uwidocznione były na dwóch pylonach cenowych - na dużym, podświetlanym, dwustronnym pylonie ustawionym przy wjeździe od al. [...], gdzie uwidoczniono ceny trzech rodzajów paliw ([...], [...], [...]), a także na mniejszym, jednostronnym umieszczonym przy budynku stacji, na którym podano ceny wszystkich ww. pięciu rodzajów paliw znajdujących się w sprzedaży. Z kolei przy drugim wjeździe na stację umiejscowionym od strony ul. [...], przy chodniku znajdował się słup z logo firmy [...].

W związku z wynikami kontroli, organ pierwszej instancji, po wszczęciu postępowania administracyjnego, decyzją z dnia [...] maja 2018 r. nałożył na spółkę karę pieniężną w wysokości pięciu tysięcy złotych, z tytułu naruszenia obowiązków określonych w § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju z dnia 9 grudnia 2015 r. w sprawie uwidaczniania cen towarów i usług (Dz. U. 2015 poz. 2121, dalej jako: "rozporządzenie Ministra Rozwoju") w zw. z art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 9 maja 2014 r. o informowaniu o cenach towarów i usług (Dz. U. z 2017 r. poz. 1830, dalej jako: "ustawa o informowaniu o cenach), tj.:

a/ za brak uwidocznienia informacji o cenach pięciu rodzajów paliw ([...], [...], [...], [...], [...]) będących w ofercie stacji w taki sposób, aby były one czytelne dla kierowców pojazdów zbliżających się do stacji ul. [...], w kierunku al. [...],

b/ brak uwidocznienia informacji o cenie dwóch rodzajów paliw ([...], [...]) będących w ofercie stacji w taki sposób, aby były one czytelne dla kierowców pojazdów zbliżających się do stacji drogą publiczną al. [...].

W odwołaniu do Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów (dalej jako: "Prezes UOKiK" albo "organ drugiej instancji"), strona zarzuciła organowi pierwszej instancji błędną interpretację § 12 rozporządzenia Ministra Rozwoju w związku z art. 4 ust. 1 oraz 2 ustawy o informowaniu o cenach poprzez:

a/ przyjęcie, że obowiązek uwidaczniania ceny nie jest spełniony wówczas, gdy ceny większości paliw dostępnych na stacji są uwidocznione, a nie są widoczne z drogi publicznej ceny tylko tych paliw, które nie są dostępne w innych sieciach stacji paliw (paliwa "szlachetne");

b/ nieuwzględnienie zalecenia, jakim należy kierować się przy wykładni § 12 rozporządzenia Ministra Rozwoju, zawartego w art. 4 ust. 2 ustawy o informowaniu o cenach, zgodnie z którym rozporządzenie ma uwzględniać przypadki, gdy uwidocznione ceny jednostkowe towaru (usługi) nie byłyby przydatne ze względu na rodzaj lub przeznaczenie towaru.

Strona zarzuciła także niewyjaśnienie stanu faktycznego poprzez pominięcie w ustaleniach, że kontrolowana stacja paliw przy ul. [...] nie ma bezpośredniego dojazdu z drogi publicznej (ul. [...]) i jest od niej oddzielona drogą dojazdową należącą do prywatnego właściciela wydzierżawiającego ją na rzecz skarżącej, wskutek czego nie ma ona możliwości umieszczenia "monolitu cenowego" na terenie stacji, w taki sposób aby było on widoczny z wjazdu od strony ul. [...].

Prezes UOKiK decyzją z dnia [...] lipca 2018 r. nr [...], utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej w R. z dnia [...] maja 2018 r. Organ odwoławczy podkreślił, że § 12 rozporządzenia Ministra Rozwoju stanowi, iż na stacjach benzynowych ceny paliw uwidacznia się w taki sposób, aby były one czytelne dla kierowców pojazdów zbliżających się do stacji, poruszających się po drogach publicznych. Ustawodawca posługuje się więc wprost określeniem "ceny paliw", co należy rozumieć jako ceny wszystkich paliw, a nie ceny wybranych, najlepiej sprzedających się paliw, ani nie stosuje żadnych tego typu ograniczeń. Organ zaznaczył, że ceny paliw mają być w rezultacie działań przedsiębiorcy widoczne i czytelne dla kierowców zbliżających się do stacji po drodze publicznej, bez konieczności zjechania na stację w celu zapoznania się z cenami. W ocenie organu kierowca jadący pojazdem zasilanym zgodnie z zaleceniami producenta paliwem klasy "premium" (np. benzyną bezołowiową 98 lub lepszą), winien otrzymywać informacje, umożliwiające mu wybór tak samo, jak kierowca korzystający, zgodnie z zaleceniami producenta samochodu, z silnika napędzanego benzyną 95. Jednocześnie ten ostatni może także zatankować do swojego auta paliwo o bardziej korzystnych parametrach technicznych. Tak więc ceny wszystkich paliw, także tych szlachetnych, powinny być uwidocznione w identyczny, zgodny z ww. przepisami sposób.

Organ nie zgodził się nadto ze stanowiskiem spółki, że poza przypadkami wymienionymi w § 7 rozporządzenia Ministra Rozwoju, istnieją także kolejne przypadki niepodawania ceny jednostkowej, z uwagi na ogólne wytyczne art. 4 ust. 2 ustawy o informowaniu o cenach, zawierającymi upoważnienie ustawowe do wydania rozporządzenia Ministra Rozwoju. Podejście takie Prezes UOKiK uznał za nieprawidłowe, ponieważ nie jest uprawnione uznanie treści § 7 ww. rozporządzenia, za katalog otwarty, jedynie na podstawie treści upoważnienia do wydania przedmiotowego aktu wykonawczego.

Za nietrafny organ odwoławczy uznał nadto zarzut strony, że nie ma ona możliwości umieszczenia informacji z cenami paliw widocznej z ulicy [...], przed zjazdem na stację, z uwagi na sytuację prawną terenu. Wskazał, że skoro droga publiczna to taka, po której może poruszać się każdy, to a contrario droga prywatna, to taka po której mogą poruszać się jedynie uprawnieni. Skoro więc droga dojazdowa przy ul. [...] służy jako dojazd do stacji i mogą z niej korzystać klienci przedsiębiorcy, to należy ją uznać za drogę publiczną ze wszystkimi tego konsekwencjami. Jej status prawny, tj. umowa dzierżawy strony z innym przedsiębiorcą nie ma tu żadnego znaczenia. Ponadto organ odwoławczy zwrócił uwagę, że spółka zamieściła swoje logo przy zjeździe z ul. [...] a zatem, strona w sposób jednoznaczny adresuje do kierowców komunikat o prowadzonej tam działalności (sprzedaży paliw).

Nadto, Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, uznał, że [...] WIIH ustalając wysokość kary, wziął pod uwagę wszystkie okoliczności, w tym stopień naruszenia obowiązków, dotychczasową działalność przedsiębiorcy, a także wielkość jego obrotów i przychodu.

Na decyzję Prezesa UOKiK z dnia [...] lipca 2018 r., spółka wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zarzucając:

1/ zastosowanie § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju wydanego na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 4 ust. 2 ustawy o informowaniu o cenach wydanej z naruszeniem art. 92 ust. 1 Konstytucji RP, gdyż upoważnienie nie zawierało jasnych wytycznych dotyczących treści rozporządzenia;

2/ błędną wykładnię § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju w związku z art. 4 ust. 1 oraz 4 ust. 2 ustawy o informowaniu o cenach poprzez:

a/ przyjęcie, że obowiązek uwidaczniania ceny nie jest spełniony wówczas, gdy ceny większości paliw dostępnych na stacji są uwidocznione, a nie są dostępne z drogi publicznej ceny tylko tych paliw, które nie są dostępne w innych sieciach stacji paliw (paliwa "szlachetne"),

b/ nieuwzględnienie zalecenia, jakim należy kierować się przy wykładni § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju, zawartego w art. 4 ust. 2 ustawy o informowaniu o cenach, zgodnie z którym rozporządzenie ma uwzględniać przypadki, gdy uwidocznienie ceny jednostkowej towaru (usługi) nie byłoby przydatne ze względu na rodzaj i przeznaczenie towaru;

3. niewyjaśnienie stanu faktycznego, poprzez pominięcie w ustaleniach, że stacja paliw [...] w R., przy ul. [...], nie ma bezpośredniego dojazdu z drogi publicznej (ul. [...]) i jest od niej oddzielona drogą dojazdową należącą do właściciela wydzierżawiającego na rzecz [...] teren stacji, wskutek czego, nie ma możliwości umieszczenia monolitu cenowego na terenie stacji, w taki sposób, aby byłby on widoczny z wjazdu od strony [...].

W związku z postawionymi zarzutami skarżąca wniosła o zbadanie przez sąd na podstawie art. 178 Konstytucji RP, czy dopuszczalne było zastosowanie § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju, wydanego na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 4 ust. 2 ustawy o informowaniu o cenach, wydanej z naruszeniem art. 92 ust. 1 Konstytucji RP, gdyż upoważnienie nie zawierało wystarczających wytycznych dotyczących treści rozporządzenia (wyjątków od obowiązku uwidaczniania cen). Zdaniem Skarżącej, za niewystarczające i niespełniające standardów ustawy zasadniczej należy uznać ogólnikowe dyspozycje w rodzaju: "określi zasady", "określi tryb", zwłaszcza jeśli z samej ustawy nie wynika, o jakie zasady czy tryb miałoby chodzić. Skarżąca podkreśliła, że Sąd, zgodnie z zasadą podległości sędziów Konstytucji RP i ustawom, może przy tym odmówić zastosowania przepisu aktu niższego rzędu, jeżeli stwierdzi jego niezgodność z ustawą bądź Konstytucją RP, bądź, jeżeli uzna to za celowe, wystąpić w tej sprawie z pytaniem prawnym do Trybunału Konstytucyjnego.

W ocenie Skarżącej, okoliczność, że na kontrolowanej stacji, nie były podane ceny paliw szlachetnych i sprzedawanych wyłącznie przez [...] ([...], [...]), wynikało z konieczności zachowania pewnej czytelności ofert stacji. Umieszczenie cen wszystkich paliw stałoby się dla kierowców nieczytelne, a rozpraszanie uwagi kierowców jest niebezpieczne. Zatem Prezes UOKiK powinien, w ocenie Skarżącej, wziąć pod uwagę, że większy ma sens podawanie wyraźnie cen paliw najbardziej popularnych, niż cen wszystkich paliw, gdyż nadmiar informacji cennik niejasnym i skomplikowanym w odbiorze, zwłaszcza z perspektywy kierowcy prowadzącego pojazd w ruchu miejskim. Zdaniem Skarżącej, intencją ustawodawcy zlecającego przygotowanie aktu wykonawczego do ustawy o cenach właściwemu ministrowi nie było ministerialne zadekretowanie uwidaczniania wszystkich cen.

W związku z podniesionymi w skardze zarzutami, spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, oraz uchylenie poprzedzającej ją decyzji [...] WIIH, zasądzenie od Prezesa UOKiK na jej rzecz kosztów postępowania oraz wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz. U. z 2018, poz. 2107 ze zm.) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów lub czynności wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 1392, dalej zwana: "p.p.s.a."), sprawowana jest na zasadzie kryterium zgodności z prawem.

W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) – c) p.p.s.a.), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte są wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).

Zdaniem Sądu, żadna z wyżej wskazanych przesłanek nie zaszła w sprawie, a zaskarżona decyzja Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, jak i utrzymana przez nią w mocy decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej w R., nie naruszają prawa. Mając bowiem na uwadze obowiązujące przepisy oraz ustalony w sprawie stan faktyczny, Sąd doszedł do przekonania, że istniała podstawa do nałożenia na skarżącą kary pieniężnej w wysokości pięciu tysięcy złotych za:

a/ brak uwidocznienia informacji o cenach pięciu rodzajów paliw ([...], [...], [...], [...], [...]) będących w ofercie stacji w taki sposób, aby były one czytelne dla kierowców pojazdów zbliżających się do stacji ul. [...], w kierunku al. [...],

b/ brak uwidocznienia informacji o cenie dwóch rodzajów paliw ([...], [...]) będących w ofercie stacji w taki sposób, aby były one czytelne dla kierowców pojazdów zbliżających się do stacji drogą publiczną al. [...].

Zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy a dnia 9 maja 2014 r. o informowaniu o cenach towarów i usług, przedsiębiorca ma obowiązek w miejscu sprzedaży detalicznej uwidocznić cenę oraz cenę jednostkową towaru w sposób jednoznaczny, niebudzący wątpliwości oraz umożliwiający porównanie cen.

Uszczegółowienie tego przepisu nastąpiło w rozporządzeniu Ministra Rozwoju z dnia 9 grudnia 2015 r. w sprawie uwidaczniania cen towarów i usług, wydanego na podstawie art. 4 ust. 2 ww. ustawy. Stosownie do treści § 12 ust. 1 na stacjach benzynowych ceny paliw oznacza się i podaje w taki sposób, aby były one wyraźne i czytelne dla kierowców pojazdów poruszających się po drogach publicznych i zbliżających się do stacji benzynowej.

W ocenie Sądu wbrew twierdzeniu strony skarżącej przepis jest jasny i nie budzi wątpliwości interpretacyjnych. Wynika z niego sposób uwidocznienia cen paliw na stacjach benzynowych. Zgodnie z przepisem ceny paliw muszą być podane w taki sposób, aby były one wyraźne i czytelne dla kierowców pojazdów poruszających się po drogach publicznych i zbliżających się do stacji benzynowej. Wyłącznie podanie cen paliw w sposób wskazany w § 12 ust. 1 ww. rozporządzenia wypełnia dyspozycję art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach. Z kolei art. 6 ust. 1 ww. ustawy przewiduje, że niewykonanie obowiązków, o których mowa w art. 4 ustawy o informowaniu ocenach, w tym także niezrealizowanie obowiązku polegającego na umieszczaniu w miejscu sprzedaży detalicznej i świadczenia usług ceny oraz ceny jednostkowej towaru (usługi) w sposób jednoznaczny, niebudzący wątpliwości oraz umożliwiający porównanie cen, powoduje obowiązek nałożenia przez organ kary pieniężnej w wysokości do 20 000 zł. W myśl art. 6 ust. 3 ww. ustawy, przy ustalaniu wysokości kary pieniężnej uwzględnia się stopień naruszenia obowiązków oraz dotychczasową działalność przedsiębiorcy, a także wielkość jego obrotów i przychodu.

Kontrolowana w niniejszej sprawie stacja benzynowa prowadzona przez skarżącą, zlokalizowana jest przy skrzyżowaniu dróg publicznych, to jest al. [...] (w ciągu drogi krajowej nr [...]) i ul. [...] w R. Istotnym jest, że wjazd, jak i wyjazd z niej możliwy jest zarówno od al. [...], jak i od ul. [...]. Skoro przepis § 12 ust. 1 rozporządzeniu Ministra Rozwoju wyraźnie wymaga, aby ceny paliw podane były w taki sposób, aby były one wyraźne i czytelne dla kierowców pojazdów poruszających się po drogach publicznych i zbliżających się do stacji benzynowej, to oczywistym jest, że w przypadku stacji prowadzonej przez skarżącą, winny one być widoczne dla tych kierowców zbliżających się do stacji, którzy poruszają się aleją [...], jak i tych kierowców, któż poruszają się ul. [...]. Tymczasem działania kontrolne przeprowadzone na ww. stacji paliw wykazały, że z uwagi na oddalenie od ul. [...] i wielkość czcionki, informacje o cenach paliw umieszczone na pylonie znajdującym się przy budynku stacji, nie były czytelne dla kierowców pojazdów zbliżających się do stacji między innymi od strony ul. [...]. Kierowcy ci zatem nie mieli zapewnionej żadnej informacji o cenach paliw. Informacje te, umiejscowione na mniejszym pylonie, nie były również widoczne dla kierowców zbliżających się do stacji od al. [...]. Dla nich informacja o cenach paliw była co prawda podana w sposób czytelny na dużym pylonie, jednakże nie zawierała ona żadnych danych o cenach dwóch rodzajów paliw z oferty handlowej stacji, tj. [...] i [...]. Powyższe ustalenia potwierdza także dokumentacja fotograficzna znajdująca się w aktach sprawy.

Organ słusznie ustalił, że powyższe naruszenia uniemożliwiały kierowcom pojazdów poruszających się po drogach publicznych i zbliżających się do stacji benzynowej zapoznanie się z wysokością ceny wszystkich paliw oferowanych na stacji, bez konieczności zjechania z drogi publicznej i wjechania na teren stacji, tym samym naruszało przepisy określone w art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach w związku z § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju.

Sąd nie podziela przy tym zarzutu, że § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju z dnia 9 grudnia 2015 r., został wydany z przekroczeniem upoważnienia ustawowego, z uwagi na brak w art. 4 ustawy z dnia 9 maja 2014 r. o informowaniu o cenach towarów i usług, prawidłowo sformułowanych wytycznych, zgodnych z dyspozycją art. 92 ust. 1 Konstytucji RP. Sąd nie dopatrzył się podnoszonych w skardze wątpliwości odnośnie konstrukcji delegacji ustawowej przyjętej na gruncie art. 4 ust. 2 cyt. ustawy o informowaniu o cenach towarów i usług.

Otóż w myśl powołanego przepisu art. 92 ust. 1 Konstytucji, rozporządzenia są wydawane przez organy wskazane w Konstytucji, na podstawie szczegółowego upoważnienia zawartego w ustawie i w celu jej wykonania. Upoważnienie powinno określać organ właściwy do wydania rozporządzenia i zakres spraw przekazanych do uregulowania oraz wytyczne dotyczące treści aktu. Oczywiście ustawodawca ma obowiązek odpowiedniego konstruowania upoważnień ustawowych, tak, aby miały one szczegółowy charakter pod względem podmiotowym (określały organ właściwy do wydania rozporządzenia), przedmiotowym (określały zakres spraw przekazanych do uregulowania) oraz treściowym (określały wytyczne dotyczące treści aktu, czyli sposób, w jaki dana materia powinna być uregulowana). Jeśli chodzi o wytyczne, to nie muszą być zawarte bezpośrednio w przepisie formułującym upoważnienie, lecz mogą być zamieszczone w innych przepisach ustawy, pod warunkiem, że da się precyzyjnie zrekonstruować ich treść. Oczywistym jest, że całkowity brak wytycznych niewątpliwie przesądza o niekonstytucyjności upoważnienia (p. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 31 maja 2010 r., sygn. akt U 4/09).

Uwzględniając powyższe, stwierdzić należy, że w ocenie Sądu § 12 ust. 1 wspomnianego rozporządzenia Ministra Rozwoju z dnia 9 grudnia 2015 r. w sprawie uwidaczniania cen towarów i usług, nie jest sprzeczny z art. 92 ust. 1 Konstytucji RP, bo jego treść nie wykracza poza granice delegacji ustawowej z art. 4 ust. 2 ustawy o informowaniu o cenach towarów i usług. Zgodnie z tym przepisem, Minister właściwy do spraw gospodarki, po zasięgnięciu opinii Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, określi, w drodze rozporządzenia:

1) sposób uwidaczniania cen towarów i usług, w tym cen jednostkowych towarów (usług),

2) wykaz towarów, w przypadku których nie jest wymagane uwidocznienie ceny jednostkowej towarów (usług)

- mając na uwadze potrzebę zapewnienia dostępności informacji o cenie, a także uwzględniając przypadki, gdy uwidocznienie ceny jednostkowej towaru (usługi) nie byłoby przydatne ze względu na rodzaj lub przeznaczenie towaru (usługi).

W wydanym na podstawie art. 4 ustawy o informowaniu o cenach towarów i usług rozporządzeniu, w § 12 ustępie 1, Minister Rozwoju wskazał, że na stacjach benzynowych ceny paliw uwidacznia się w taki sposób, aby były one czytelne dla kierowców pojazdów zbliżających się do stacji, poruszających się po drogach publicznych. Ewidentnie zatem, w zgodzie z wytycznymi ustawowymi, Minister wskazał sposób uwidaczniania cen paliw oferowanych na stacjach benzynowych z uwzględnieniem konieczności zapewnienia w tym przypadku, dostępności informacji o cenie. Wbrew stanowisku strony skarżącej, dyspozycja wskazania w akcie podustawowym "sposobu uwidaczniania cen" bynajmniej nie jest tożsama z przywołanymi w skardze przykładami zbyt ogólnikowych, zdaniem skarżącej, sformułowań wytycznych typu "określi zasady", czy "określi tryb". Trudno oczekiwać, uwzględniając realia obrotu gospodarczego, aby to ustawa miała uszczegóławiać, jak powinny być uwidacznianie ceny przy konkretnych towarach lub usługach. Zatem scedowanie uregulowania powyższej kwestii, w ramach delegacji ustawowej, przez właściwego ministra, należy uznać za uzasadnioną.

Sąd nie podziela nadto zapatrywania skarżącej, że na stacji paliw dopuszczalne, a wręcz celowe, jest podawanie wyraźnie cen wyłącznie najbardziej popularnych paliw. Nie znajduje także w przepisach ustawy o informowaniu o cenach towarów i usług, sformułowana w skardze teza, zgodnie z którą zamierzeniem ustawodawcy, zlecającego przygotowanie aktu wykonawczego do ustawy o cenach właściwemu ministrowi, było wyeliminowanie konieczności uwidaczniania wszystkich cen.

Po pierwsze, ocena, czy w danym przypadku, uwidocznienie ceny jednostkowej towaru (usługi) byłoby lub też nie byłoby przydatne ze względu na rodzaj lub przeznaczenie towaru i można zaniechać jej uwidaczniania, stanowi wytyczną ustawową dla właściwego ministra do uregulowania tej kwestii w drodze rozporządzenia. Bynajmniej nie oznacza ona, że o przydatności uwidaczniania ceny rozstrzygać może każdorazowo przedsiębiorca, przyjmując swoje własne kryteria celowości informowania o cenach odpowiednich produktów. Przedsiębiorca zobligowany jest stosować przepisy rozporządzenia, które to przepisy nie wyłączają w przypadku uwidaczniania cen na stacjach benzynowych spod tego obowiązku jakiejkolwiek kategorii paliw (chociażby w kontekście ich jakości, czy spełnienia odpowiedniego pułapu w wolumenie sprzedaży).

Bez znaczenia dla konieczności spełnienia powyższego obowiązku jest także sposób uregulowania kwestii korzystania przez skarżącą z drogi łączącej teren stacji z drogą publiczną tj. ul. [...], w drodze dzierżawy. Kluczowym ustaleniem, nie kwestionowanym w toku postępowania administracyjnego, jest bowiem możliwość zarówno wjazdu, jak i zjazdu na stację przez kierowców poruszających się ul. [...]. W takiej sytuacji obowiązkiem przedsiębiorcy prowadzącego stację benzynową jest zapewnienie odpowiedniej widoczności informacji o cenach paliw właśnie dla kierowców, korzystających z wjazdu od ulicy [...]. Ponadto, z poczynionych przez organy ustaleń wynika, że przy wjeździe na stację od strony ul. [...] znajduje się słup reklamowy z logotypem "[...]". Zatem trudno znaleźć racjonalne powody uniemożlwiające umieszczenie, oprócz samego słupa reklamowego, również odpowiedniej informacji o cenach paliw.

Ponadto Prezes UOKiK wyjaśnił przesłanki, którymi kierował się utrzymując decyzję pierwszoinstancyjną w zakresie wymiaru kary, uwzględniając przy tym ustawowe wytyczne wymiaru sankcji wskazane w art. 6 ust. 3 ustawy o informowaniu o cenach towarów.

Niewątpliwie, z punktu widzenia konsumentów, przepis art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach towarów, jest bardzo istotny, z uwagi na konieczność zapewnienia z jednej strony ochrony konsumenta, a z drugiej prawidłowo funkcjonującej konkurencji między przedsiębiorcami. Informacja dotycząca ceny służy właściwemu poinformowaniu nabywcy, a także stwarza identyczne warunki dla wszystkich podmiotów prowadzących działalność gospodarczą. Niezrealizowanie obowiązków wskazanych w ustawie o informowaniu o cenach zgodnie z jej art. 6 ust. 1 ww. ustawy skutkowało, nałożeniem na stronę kary pieniężnej w wysokości pięciu tysięcy złotych.

Mając na uwadze powyższe, Sąd działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił.