Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 1143/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2018-07-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Zasądzono zwrot kosztów postępowania
Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 247 par. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2017 poz 201
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Kozłowska, Sędziowie WSA Agata Ćwik-Bury (spr.), Beata Machcińska, Protokolant Katarzyna Czabaj, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 lipca 2018 r. sprawy ze skargi W. L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji o odmowie uchylenia decyzji ostatecznej w sprawie podatku od nieruchomości za 2012 r. 1) uchyla zaskarżoną decyzję, 2) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach na rzecz strony skarżącej kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

1.Przedmiotem skargi W. L. (dalej także jako Strona, Skarżąca) jest wydana na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 201 ze zm., dalej: O.p.), art. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (t.j. Dz. U. z 2015 r., poz. 1659 ze zm.) i § 1 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 17 listopada 2003 r. w sprawie obszarów właściwości miejscowej samorządowych kolegiów odwoławczych (Dz. U. Nr 198, poz. 1925), decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach (dalej: Kolegium, SKO) z dnia [...]r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję tego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji SKO z dnia [...] r. nr [...].

2.Postępowanie przed Kolegium.

2.1. Z ustalonego przez Kolegium w zaskarżonej decyzji stanu faktycznego wynika, że decyzją nr [...] z dnia [...] r. Burmistrz Miasta S. ustalił współwładającym działkami Nr [...] i [...], tj. W. L. w ½ części oraz M. M. w ½ części wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości na 2012 r. w kwocie [...] zł.

Po rozpoznaniu sprawy w postępowaniu odwoławczym SKO uchyliło w całości ww. decyzję organu pierwszej instancji i ustaliło wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości na 2012 r. w kwocie [...] zł. Kolegium uznało bowiem, że strony stały się posiadaczami samoistnymi gruntów od chwili zamanifestowania tego faktu na zewnątrz, zatem nie od 1 stycznia 2012 r., jak przyjął organ podatkowy I instancji, lecz od 4 maja 2012 r., tj. daty ujawnienia ich stanu posiadania w ewidencji gruntów i budynków.

2.2. Wnioskiem z dnia 7 listopada 2012 r. W. L. wystąpiła o wznowienie postępowania podatkowego w sprawie podatku od nieruchomości, ustalonego ww. decyzją Kolegium wskazując na nowe okoliczności faktyczne istotne dla prawidłowego ustalenia zobowiązania podatkowego (art. 240 § 1 pkt 5 O.p.), tj.: w miarę dokładne ustalenie położenia działek nr [...] i [...] i ich granic, dokonanie pomiarów pasa drogi publicznej ogólnodostępnej, przebiegającej przez działkę nr [...] równolegle po południowej stronie ogrodzonej betonowym murem Bazy A importowanej z U. o pow. co najmniej [...] m2 oraz ustalenie, że na pozostałej części północnej działki działa Baza B S.A. Oddział w D., zajmująca powierzchnię prawie [...] m .

Podjętą w wyniku wznowienia postępowania decyzją nr [...] z dnia [...] r. Kolegium odmówiło uchylenia decyzji tego organu nr [...] z dnia [...] r., albowiem nie stwierdziło wystąpienia nowych okoliczności faktycznych, które uzasadniałyby dokonanie tej czynności.

Nie godząc się z takim rozstrzygnięciem, Strona pismem z dnia 9 kwietnia 2013 r. wniosła odwołanie zarzucając: 1) rażąco błędną ocenę statusu prawnego oraz władztwa nad działką [...] obręb N., tj. istnienie koniunkcji corpus i animus w stosunku do całej powierzchni działki; 2) rażąco błędną ocenę statusu faktycznego działki [...] obręb N.; 3) istotne naruszenie ogólnych zasad procedury podatkowej, w szczególności zasady prawdy obiektywnej, wyrażonej w art. 122 O.p.; 4) nieuprawnione osadzenie decyzji na niewzruszalności domniemania ewidencji gruntów i budynków, mimo przedstawienia w toku postępowania dowodów na rażącą sprzeczność tej ewidencji ze stanem faktycznym, co narusza art. 194 § 3 O.p.

Po rozpoznaniu odwołania SKO decyzją nr [...] z dnia [...] r. orzekło o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji. Kolegium uznało bowiem, że przesłanki, na które wskazywała Strona, tj. w miarę dokładne ustalenie położenia działek nr [...] i [...] i ich granic, dokonanie pomiarów pasa drogi publicznej ogólnodostępnej, przebiegającej przez działkę nr [...] równolegle po południowej stronie ogrodzonej betonowym murem Bazy A importowanej z U. o pow. co najmniej [...] m2 oraz ustalenie, że na pozostałej części północnej działki działa Baza B S.A. Oddział w D., zajmująca powierzchnię prawie [...] m2 nie są dowodami albo okolicznościami, lecz czynnościami procesowymi, które mają na celu kontynuację postępowania dowodowego, które zakończone jednak zostało zaskarżoną decyzją. Z kolei mapka geodezyjna (zdjęcie lotnicze), na którą powoływała się Strona nie może mieć charakteru nowego dowodu w stosunku do przeprowadzonego dotąd postępowania wyjaśniającego, albowiem znajdowała się w aktach sprawy, zanim przedstawiła ją Skarżąca. Również okoliczność, jakoby działka o nr [...] pozostawała w faktycznym użytkowaniu B S.A. znana była organowi odwoławczemu, na fakt ten Strona wskazywała już bowiem w trakcie postępowania toczącego się w trybie zwyczajnym. W piśmie z dnia 11 czerwca 2012r. skierowanym do Burmistrza Miasta S. wyjaśniła bowiem, że działka o nr [...] jest zajęta pod tory Bazy A i od roku 1976 r. pozostaje w faktycznym użytkowaniu B S.A. Jednocześnie sama wskazała, że podatek od nieruchomości winien być naliczany od roku 2012, tj. od daty wprowadzenia zmian w rejestrach ewidencji gruntów. Do wniosków tych przychyliło się SKO. Nie można zatem wznowić postępowania, gdy okoliczności mające istotne znaczenie dla sprawy były znane organowi wcześniej, mielibyśmy wtedy bowiem do czynienia z odmienną oceną zgromadzonego materiału dowodowego po wydaniu decyzji, którą organ jest przecież związany (por. Cz. Martysz [w:] G. Łaszczyca, Cz. Martysz, A. Matan, Postępowanie administracyjne ogólne, CH Beck, Warszawa 2003, s. 790).

Strona wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, który wyrokiem z dnia 1 kwietnia 2014 r., sygn. I SA/Gl 950/13 skargę oddalił. Sąd uznał m.in., że skarżąca domagając się w miarę "dokładnego ustalenia położenia działek nr [...] i [...] i ich granic oraz pomiaru pasa drogi publicznej przebiegającej przez działkę [...]" de facto domagała się czynności procesowych, a więc prowadzenia postępowania dowodowego i pozyskania nowych dowodów, co jest domeną zwykłego postępowania podatkowego, a nie postępowania prowadzonego w trybie nadzwyczajnym. Zasadnie także - w ocenie Sądu - Kolegium uznało, że mapa lotnicza nie była nowym dowodem, skoro z akt administracyjnych przekazanych Sądowi wynika, że stanowiła ona dowód w postępowaniu zwykłym. Tymczasem postępowanie wznowieniowe nie może być poświęcone powtórnemu merytorycznemu rozstrzygnięciu sprawy, ponieważ temu celowi służy postępowanie zwykłe.

Pismem z dnia 11 czerwca 2014 r. Strona wniosła skargę kasacyjną od tego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego, żądając uchylenia decyzji Kolegium nr [...] z dnia [...] r. i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia WSA w Gliwicach.

Wyrokiem z dnia 8 listopada 2016 r., sygn. akt II FSK 2405/14 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną od wyroku WSA w Gliwicach z dnia 1 kwietnia 2014 r., sygn. I SA/Gl 950/13. W ocenie NSA prawidłowo wskazał WSA w Gliwicach, że nie można było wznowić postępowania, gdyż okoliczności mające istotne znaczenie dla sprawy znane były organowi wcześniej.

2.3. W piśmie z dnia 28 maja 2017 r. Strona, reprezentowana przez pełnomocnika, wniosła o stwierdzenie nieważności decyzji SKO nr [...] z dnia [...] r. oraz [...] z dnia [...] r. na podstawie art. 247 § 1 pkt 3 O.p. Podniosła, że w obu ww. decyzjach brak jest określenia orzeczników sprawozdawców, co narusza art. 17 ust. 2 ustawy o samorządowych kolegiach odwoławczych. Ponadto podjęte rozstrzygnięcia osadzone zostały na potwierdzeniu nieprawdy i rażącego niedopełnienia obowiązków przez skład orzeczniczy. Strona podniosła, że: "Te bezprawne ustalenia dowodowe, których nawet jeden wyraz nie może być potwierdzony w odwołaniu W. L. z dnia 30.05.2012 i pismach z dnia 24.09.2012 zostają bezprawnie klepnięte przez WSA w Gliwicach i NSA w Warszawie'".

Decyzjami nr [...] i [...] z dnia [...] r., SKO odmówiło stwierdzenia nieważności podjętych w trybie wznowienia postępowania decyzji nr [...] z dnia [...] r. oraz nr [...] z dnia [...] r. wskazując na niezaistnienie przesłanki z art. 247 § 1 pkt 3 O.p.

W odwołaniu od ww. decyzji wniesionym w dniu 3 sierpnia 2017 r. zarzucono m.in.: bezprawne osadzenie rozstrzygnięcia na ponownym prostackim matactwie tzw. dowodami, potwierdzenia i poświadczenia nieprawdy, rażące niedopełnienie obowiązków przez funkcjonariusza publicznego poprzez przypisanie Stronie autorstwa pisma z dnia 11 czerwca 2012 r., brak elementarnej wiedzy z zakresu faktycznego "samoistnego posiadania" przesłanek formalnych i merytorycznych rozstrzygnięcia decyzji z dnia [...] r., nieuprawnione milczenie organu w przedmiocie zarzutów i wniosków dowodowych zawartych w odwołaniu z dnia 28 maja 2017 r. oraz piśmie z dnia 12 lipca 2017 r., nieuzasadnione wyłączenie do odrębnego postępowania wniosków odwołania o stwierdzenie nieważności decyzji wydanych w postępowaniu wznowieniowym, bezprawne nierozpoznanie w trybie postanowienia wniosku M. M. o zawieszenie postępowania a przez to naruszenie prawa Skarżącej do pełnej wiedzy o istotnych okolicznościach prowadzonego postępowania oraz milczenie organu II instancji w tej kwestii, jak również nieuprawnioną i niedopuszczalną tezę dowodową uzasadnienia decyzji z dnia [...] r., jakoby Kolegium orzekło co do istoty rzeczy zgodnie z wolą Stron.

Zaskarżoną decyzją SKO utrzymało w mocy swoje rozstrzygnięcie wydane w I instancji wskazując, że postępowanie wznowieniowe nie jest kontynuacją postępowania zwykłego i nie może być wykorzystane do pełnej merytorycznej kontroli decyzji albowiem inna jest waga zakresu naruszeń prawa uwzględnianych w postępowaniu wznowieniowym. Kluczowe jest zatem ustalenie, czy odmawiając uchylenia w trybie wznowienia postępowania decyzji dotyczącej wymiaru podatku do nieruchomości za 2012 r. Kolegium dopuściło się rażącego naruszenia prawa, w konsekwencji czego podjęte w wyniku wznowienia postępowania decyzje winny zostać wyeliminowane z obrotu prawnego.

Kolegium podniosło, iż rozpoznając sprawę w trybie wznowieniowym uznało m.in., że okoliczność zajęcia gruntów przez B S.A. wynikała ze zgromadzonego materiału dowodowego, który był przedmiotem rozważań i oceny Kolegium u podstaw wydania decyzji ostatecznej w trybie zwykłym (na okoliczność tą wskazywała M. M. w pismach z dnia 11 czerwca i 10 września 2012r.), a następnie stwierdziło, że przesłanki, na które wskazywała Strona nie są nowymi dowodami albo okolicznościami, lecz czynnościami procesowymi, które mają na celu kontynuację postępowania dowodowego, które zakończone jednak zostało zaskarżoną decyzją, to zasadnie przyjęło, że w sprawie nie wystąpiła przesłanka, o której mowa w art. 240 § 1 pkt 5 O.p. stwierdzając przy tym, że jest związane dokonaną wcześniej oceną zgromadzonego materiału dowodowego, zaś dokonywanie oceny odmiennej w postępowaniu wznowieniowym byłoby nieuprawnione. Co istotne, również Naczelny Sąd Administracyjny oraz Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w swoich wyrokach uznały, że w przedmiotowej sprawie nie można było wznowić postępowania, albowiem okoliczności mające istotne znaczenie dla sprawy były znane organowi wcześniej (tak NSA w wyroku z dnia 8 listopada 2016 r., sygn. akt II FSK 2405/14 oraz WSA w Gliwicach w wyroku z dnia 1 kwietnia 2014 r., sygn. I SA/G1 950/13).

W tej sytuacji Kolegium nie dopatrzyło się oczywistych, rażących błędów przy podejmowaniu decyzji w trybie wznowieniowym, które mogłyby stanowić przesłankę do stwierdzenia nieważności decyzji nr [...] oraz [...], toteż odmówiło stwierdzenia ich nieważności. Skoro bowiem podnoszone przez Stronę we wniosku o wznowienie postępowania okoliczności i dowody znane były organowi odwoławczemu wcześniej a Strona we wniosku o wznowienie domagała się kontynuacji postępowania dowodowego, to o uchyleniu decyzji w wyniku wznowienia postępowania nie mogło być mowy a obecnie nie może być mowy o rażącym naruszeniu prawa przy wydawaniu decyzji w wyniku tego postępowania. SKO również wskazało, że prawidłowość postępowania wznowieniowego, w tym również w zakresie przesłanek nieważnościowych, zweryfikowana została w postępowaniu sądowym, zakończonym wszak oddaleniem skargi. Zgodnie bowiem z treścią art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej: p.p.s.a.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Oznacza to zatem, że sąd bada w pełnym zakresie zgodność zaskarżonego aktu z prawem i może uwzględnić skargę z powodu innych uchybień niż te, które przytoczono w tym piśmie procesowym, jak również stwierdzić np. nieważność zaskarżonego aktu, mimo że skarżący wnosił o jego uchylenie.

Odnosząc się do podniesionych zarzutów Kolegium wskazało, że przedmiotem niniejszego postępowania nie jest ocena zasadności i prawidłowości podjętej w trybie zwyczajnym decyzji z dnia [...] r. Znajdujące się w aktach sprawy dowody wystarczająco potwierdzają okoliczności, które mają z nich wypływać a są przy tym istotne dla postępowania weryfikującego prawidłowość rozstrzygnięć podjętych w trybie wznowieniowym, toteż nie istnieje uzasadniona potrzeba przeprowadzenia dowodów wnioskowanych przez Stronę. Nie ma także uzasadnionej potrzeby przeprowadzenia rozprawy administracyjnej, która, jak już wskazywało, nie może być formą wyjaśniania zasadniczych wątpliwości stanu faktycznego dotyczącego innej sprawy, tj. postępowania podatkowego dotyczącego roku 2012, a do tego de facto zmierza Strona.

3. Postępowanie przed Sądem I instancji.

3.1. W skardze Strona reprezentowana przez pełnomocnika , zarzuciła:

1. Kolejną oczywistą, rażącą i zawinioną obrazę przepisów prawa art. 120-125 i art. 200 a § 1-2 O.p.

2. Kolejne bezprawne potwierdzenie - poświadczenie nieprawdy i rażące niedopełnienie obowiązków przez Zespoły Orzeczników Kolegium podejmujących rozstrzygnięcie na posiedzeniu niejawnym w dniu [...] i [...]r.

3. Nieuprawnione milczenie organu II instancji postępowania podatkowego w zakresie zasadnych zarzutów materialnych i formalnych zawartych w odwołaniu z dnia 27.07.2017r do decyzji nr [...] i [...]

4. Instytucjonalną kpinę organu z art.2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.

W tym stanie rzeczy pełnomocnik wniósł o:

1. Łączne rozpoznanie przedmiotowej skargi ze skargą z dnia 1.08.2017 na decyzje Kolegium z dnia [...]r. [...] z powodu związku przyczynowo-skutkowego istniejącego pomiędzy tymi rozstrzygnięciami - rażące niedopełnienie obowiązków, potwierdzenie nieprawdy i mataczenie tzw. dowodami na etapie postępowania w trybie zwykłym i trybie wznowieniowym zasadności pozostawania w obrocie prawnym decyzji ostatecznej z dnia [...]r [...] a w szczególności wprowadzenia w błąd z zamiarem bezpośrednim Zespołów Orzeczników działających w sprawie od 19 października 2012 roku do dnia 25 września 2017 roku.

2. Profesjonalne skonfrontowanie odwołania Strony z 30.08.2012r i pisma z dnia 24.09.2012r z ustaleniami dowodowymi rozstrzygnięć zespołów Orzeczników Kolegium od 19 października 2012r do dnia 15 września 2017r.

3. Profesjonalne skonfrontowanie odwołania Strony M. M. z dnia 10 września 2012 i pisma z dnia 11 czerwca 2012r. z ustaleniami dowodowymi Zespołów Orzeczników Kolegium od 19 października 2012r. do dnia 15 września 2017 r.

4. Uchylenie obu zaskarżonych decyzji w całości.

5. Stwierdzenie nieważności decyzji

- [...] z [...]

- [...] z [...]

6. Rozważenie zasadności stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej z dnia [...] roku - rażącego naruszenia prawa stron do zapoznania się z materiałem dowodowym a z ostrożności postępowania wznowienie postępowania co do zasadności dalszego pozostawania w obrocie prawnym decyzji ostatecznej z dnia [...] roku [...] lub na krótkiej ścieżce uchylenie tej decyzji i umorzenie postępowania.

W uzasadnieniu pełnomocnik przywołując stan faktyczny sprawy wskazał na nieprawidłowości, których dopuściło się Kolegium. Podniósł, iż decyzja ostateczna z dnia [...]r [...] ostała się w obrocie prawnym na skutek rażącego naruszenia przepisów prawa oraz wprowadzenia w błąd zespołów Orzeczników przez Orzeczników Sprawozdawców na następujących etapach postępowania:

1) Posiedzenie niejawne z dnia [...] r tryb postępowania zwykłego decyzja [...]. Już w tym dniu Zespół Orzeczników nie był bezstronny i opowiedział się po Stronie Burmistrza Miasta S., który ustalił zobowiązania z rażącym naruszeniem art. 120-125 O. p. W decyzji ostatecznej z dnia [...]r. nie ma nawet jednego wyrazu, że Kolegium miało wiedzę, że na działce [...] działa Baza Rozładunku [...]. Interpretacja językowa, celowościowa i logiczna tekstu decyzji.

2) Posiedzenie niejawne z dnia [...]. W decyzji ostatecznej z dnia [...] roku Kolegium kwalifikuje stan faktyczny jako POSIADANIE zaś w dniu 2 kwietnia 2013 roku strony mają status "WSPÓŁWŁADANIA" działką [...] i [...] to jest gruntem o powierzchni [...]m2. Powierzchnię [...] m2 ma tylko sama działka [...]. Działka [...] ma powierzchnię [...] m2 i jest w samoistnym posiadaniu stron od m-ca maja 2012 roku.

3) Posiedzenie niejawne w dniu [...]r. W uzasadnieniu decyzji [...] zespół Orzeczników za przesłanki utrzymania w mocy decyzji z dnia [...]r. W ocenie pełnomocnika "Na podstawie warsztatu i doświadczenia zawodowego kategorycznie podnoszę, że takich matactw, konfabulacji tzw. dowodami, potwierdzenia - poświadczenia nieprawdy i rażącego niedopełnienia obowiązków nie jestem w stanie pojąć".

W dniu [...] roku Zespół Orzeczników Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach spreparował fałszywe tzw. dowody i przywołał je w uzasadnieniu. Na te ustalenia dowodowe z dnia [...] powołały się dwie instancje Sądów Administracyjnych.

4.Posiedzenie niejawne z dnia [...]r. Decyzjami SKO z dnia [...]r [...] i [...] "teflonowy Zespół Orzeczników odmówił stwierdzenia nieważności rozstrzygnięcia z dnia [...] i [...] roku przywołując konfabulacje, matactwa, poświadczenia nieprawdy z uzasadnienia decyzji z [...] i [...] roku oraz dodaje kolejne prostackie ustalenia dowodowe - recydywa poświadczenia nieprawdy. W zaskarżonych decyzjach Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach nawet jednym zdaniem nie odniosło się do ostrych zarzutów odwołania z dnia 27.07.2017r. Decyzje Kolegium z dnia [...] roku to w istocie rzeczy kalka decyzji z dnia [...] roku".

Pełnomocnik podkreślił, iż "Od rozstrzygnięcia z dnia [...] roku Zespoły Orzeczników Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach zapomniały o fundamencie każdego postępowania podatkowego państwa prawa - bezstronności Organu i ciężarze dowodu. Kolejne zespoły Orzeczników zaprzestały ujawniania Orzeczników Sprawozdawców a przede wszystkim popełniały kolejne matactwa, konfabulacje i potwierdzenia - poświadczenia nieprawdy i niedopełnienia obowiązków ochraniając aroganckich ignorantów administracji samorządowej miasta S. oraz dyletantów lub dyspozycyjnych Orzeczników Sprawozdawców na niejawnych posiedzeniach: [...], [...],[...], [...],[...] oraz [...]."

W ocenie pełnomocnika decyzja ostateczna z dnia [...] roku została wydana z rażącym naruszeniem prawa Stron do zapoznania się z materiałem dowodowym. W postępowaniu wznowieniowym w dniu [...] roku a następnie [...] roku SKO bezprawnie przypisuje oświadczenia wiedzy i woli M. M. Skarżącej W. L.. Te spreparowane matactwa dowodowe stanowią przesłankę utrzymania w obrocie prawnym decyzji ostatecznej z dnia [...] roku nr [...], a następnie przesłanek oddalenia skargi, skargi Kasacyjnej przez WSA w Gliwicach i NSA w Warszawie.

3.2. W odpowiedzi na skargę SKO podtrzymało dotychczasowe stanowisko i wniosło o jej oddalenie.

4. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

4.1. Skarga okazała się zasadna, jednak z innych przyczyn niż w niej podniesione.

4.2. Na wstępie należy podkreślić, że stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 2188), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta - jeżeli ustawy nie stanowią inaczej - sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (art. 3 § 2 pkt 1).

Zadaniem sądu administracyjnego jest zbadanie prawidłowości zastosowania przez organy administracji przepisów obowiązującego prawa, zarówno prawa materialnego, jak też przepisów postępowania. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, jeżeli miało ono wpływ na wynik sprawy lub naruszenia przepisów prawa procesowego, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także dające podstawę do wznowienia postępowania - art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Ponadto zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

4.3. Przedmiotem skargi jest decyzja Kolegium z dnia [...]r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję tego organu z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji tego organu nr [...] z dnia [...] r.

4.4. Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji w zakreślonym wyżej zakresie, wskazać na wstępie należy, że zgodnie z art. 247 § 1 O.p. organ podatkowy stwierdza nieważność decyzji ostatecznej (podkreślenie Sądu), która:

1) została wydana z naruszeniem przepisów o właściwości;

2) została wydana bez podstawy prawnej;

3) została wydana z rażącym naruszeniem prawa;

4) dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną;

5) została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie;

6) była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały;

7) zawiera wadę powodującą jej nieważność na mocy wyraźnie wskazanego przepisu prawa;

8) w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą.

Z powołanego przepisu wyraźnie wynika, że przedmiotem postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności może być wyłącznie decyzja ostateczna tj. decyzja, od której nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji. Art. 128 stanowi bowiem, że decyzje, od których nie służy odwołanie w postępowaniu podatkowym, są ostateczne. Uchylenie lub zmiana tych decyzji, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania mogą nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w niniejszej ustawie oraz w ustawach podatkowych. Zgodnie z art. 127 O.p. postępowanie podatkowe jest dwuinstancyjne. Postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji jest trybem szczególnym i wyjątkiem od zasady trwałości decyzji.

Przenosząc powyższe uwagi na grunt przedmiotowej sprawy, zdaniem Sądu, nie budzi wątpliwości, że decyzja SKO z dnia [...] nr [...] nie jest decyzją ostateczną, co wynika już z samej jej treści. Trafnie Kolegium w pouczyło Stronę o prawie wniesienia odwołania do tego organu w terminie 14 dni od dnia jej doręczenia, z czego Skarżąca skorzystała.

4.5. Mają na uwadze powyższe, Sąd na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1c) p.p.s.a., uchylił zaskarżoną decyzję. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a. Na koszty te składa się uiszczony przez Stronę wpis w wysokości 200 zł.