Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 633/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2010-09-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Pomoc publiczna
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy: article: § 2 ust. 1pkt 1 lit. a
journal: Dz.U. 2007 nr 245 poz 1810
law: Rozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 19 grudnia 2007 r. w sprawie zakładowego funduszu rehabilitacji osób  niepełnosprawnych.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zbigniew Romała (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Elżbieta Rischka,, Sędzia WSA Irena Wesołowska, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Monika Szymańska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 22 września 2010 r. sprawy ze skargi A Sp. z o.o. z siedzibą w G. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 10 maja 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia o udzieleniu pomocy de minimis 1. uchyla zaskarżone postanowienie; 2. określa, że zaskarżone postanowienie nie może być wykonane; 3. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz strony skarżącej kwotę 357 (trzysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 10 maja 2010 r. Dyrektor Izby Skarbowej, po rozpatrzeniu zażalenia "A" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w G., utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 3 lutego 2010 r. odmawiające skarżącej wydania zaświadczenia o udzielonej pomocy de minimis.

Stan faktyczny sprawy przedstawia się następująco:

Pismem z dnia 30 listopada 2009 r. "A" Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w G. – dalej jako "Spółka", wystąpiła do Naczelnika Urzędu Skarbowego z wnioskiem o wydanie zaświadczenia o pomocy de minimis.

Jako podstawę swojego żądania Spółka wskazała § 9 ust. 2 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 19 grudnia 2007 r. w sprawie zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych (Dz. U. Nr 245, poz. 1810 ze zm.) – dalej jako "rozporządzenie", podając, że pomoc udzielona jest na zakup samochodu ciężarowego marki TOYOTA HILUX w celu wyposażenia stanowiska pracy dla osoby niepełnosprawnej zatrudnionej jako pracownik ochrony fizycznej – interwencyjnej. Spółka wskazała, że środki wydatkowane na zakup samochodu pochodziły z rachunku zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych (ZFRON), zaś przedmiotowy zakup zgodny jest z treścią § 2 ust. 1 pkt 1 lit. a) rozporządzenia.

Postanowieniem z dnia 3 lutego 2010 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego odmówił Spółce wydania zaświadczenie o udzielonej pomocy de minimis.

W uzasadnieniu decyzji organ administracji podał, że występując z wnioskiem

o wydanie zaświadczenia Spółka powołała się na przepis § 2 ust. 1 pkt 1 lit. a) rozporządzenia, jako podstawę prawną uzasadniającą celowość zakupu samochodu.

W ocenie organu pierwszej instancji osoba, która ma korzystać z pojazdu, objęta jest Indywidualnym Programem Rehabilitacji, tym samym wydatki ze środków ZFRON uregulowane są przepisami Indywidualnego Programu Rehabilitacji i muszą mieć ścisły związek ze zmniejszeniem ograniczeń zawodowych zatrudnionej osoby niepełnosprawnej, o czym mowa w § 2 ust. 1 pkt 12 rozporządzenia. Zatem w ocenie organu pierwszej instancji nie jest możliwe wnioskowanie o wydanie zaświadczenia na podstawie § 2 ust. 1 pkt 1 lit a) rozporządzenia, gdyż takie wydatki możliwe są tylko w ramach Indywidualnego Programu Rehabilitacji.

Zdaniem Naczelnika Urzędu Skarbowego przedmiotowy zakup nie ma żadnego związku z niepełnosprawnością zatrudnionego, nie eliminuje ograniczeń zawodowych niepełnosprawnego pracownika. Z zakresu wyposażenia samochodu wynika, że może z niego korzystać osoba niepełnosprawna jak i pełnosprawna. Natomiast z orzeczenia o stopniu niepełnosprawności wynika, że pracownik Spółki nie posiada poważnych ograniczeń w zakresie mobilności, co również poddaje w wątpliwość organu celowość dokonanego zakupu.

Organ pierwszej instancji wskazał również, że wydatki z ZFRON są wydatkami publicznymi, a zatem powinny być dokonywane w sposób celowy i oszczędny, natomiast stworzenie nowego stanowiska pracy inspektora nadzoru grup interwencyjnych i zakup samochodu TOYOTA HILUX takim wydatkiem nie jest.

Na powyższe postanowienie Spółka złożyła zażalenie wnosząc o wydanie zaświadczenia o udzielonej pomocy de minimis zgodnie ze swoim wnioskiem.

Za bezzasadne Spółka uznała stanowisko organu pierwszej instancji, że niedopuszczalne jest sfinansowanie zakupu środka transportu ze środków ZFRON

w ramach wyposażenia stanowiska pracy, na podstawie § 2 ust. 1 pkt 1 lit. a) rozporządzenia w przypadku gdy niepełnosprawny pracownik został objęty indywidualnym programem rehabilitacji (§ 2 ust. 1 pkt 12 rozporządzenia). Zdaniem żalącej się program ten przewiduje tylko przykładowe zakresy wydatków i w ich ramach może być dopuszczalne sfinansowanie wyposażenia stanowiska pracy osoby nim objętej. Podkreślono, że brak jest jakiegokolwiek przepisu, który zobowiązuje do dokonania takiego wydatku tylko w ramach indywidualnego programu rehabilitacji. Żadna norma prawna nie wyklucza możliwości dokonywania wydatków z ZFRON w oparciu o § 2 ust. 1 pkt 1 lit. a) rozporządzenia, jeśli przyjęty został taki indywidualny program.

Ponadto w zażaleniu wskazano, że istnieje ścisły związek pomiędzy eliminowaniem ograniczeń zawodowych niepełnosprawnego pracownika a zakupem samochodu terenowego TOYOTA HILUX. Pojazd ten umożliwia bowiem wygodne poruszanie się pracownika po terenie trudno dostępnym. Dzięki temu pracownik będzie mógł także podnieść swoje kwalifikacje zawodowe i umożliwi mu to pracę na stanowisku inspektora nadzoru grup interwencyjnych.

Spółka nie zgodziła się ze stanowiskiem organu pierwszej instancji, że przedmiotowy samochód poprawia tylko komfort jazdy i nie eliminuje ograniczeń wynikających z niepełnosprawności. Podano, że pracownik, dla którego zakupiono samochód, jako osoba posiadająca schorzenia kręgosłupa, w celu wykonywania pracy na wspomnianym stanowisku musi posiadać odpowiedni środek transportu, który pozwoli mu dotrzeć do miejsca docelowego bez uszczerbku dla jego zdrowia, zaś kwestia komfortu jest rzeczą drugorzędną.

Za błędny uznano argument organu administracji, że zakup tego typu samochodu nie był wydatkiem oszczędnym i celowym. Podniesiono, że zakup samochodu jest obecnie często traktowany jako niezbędne wyposażenie stanowiska pracy, a rodzaj zakupywanego środka transportu zależy od charakteru tej pracy.

Dyrektor Izby Skarbowej nie podzielił argumentacji żalącej się uznając za prawidłowe rozstrzygnięcie Naczelnika Urzędu Skarbowego.

W uzasadnieniu postanowienia z dnia 10 maja 2010 r. organ odwoławczy podał, że osoba niepełnosprawna, która ma korzystać z zakupionego samochodu, objęta jest indywidualnym programem rehabilitacji, tym samym wydatki ze środków ZFRON uregulowane są przepisami Indywidualnego Programu Rehabilitacji, a co za tym idzie muszą mieć ścisły związek ze zmniejszeniem ograniczeń zawodowych zatrudnionej osoby niepełnosprawnej. Dyrektor zwrócił uwagę, że Spółka wnioskowała o wydanie zaświadczenia o pomocy de minimis powołując się na cele wymienione w § 2 ust. 1 pkt 1 lit. a) rozporządzenia, pomimo że wydatki objęte były Indywidualnym Programem Rehabilitacji.

Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, że samo zatrudnienie osoby niepełnosprawnej nie może stanowić pretekstu do dokonywania w firmie inwestycji związanych z zakupem nowych maszyn, urządzeń i narzędzi czy też środków transportu stanowiących wyposażenie stanowiska pracy, ale nie mających ścisłego związku

z niepełnosprawnością pracownika. Dyrektor podał, że z załączonego do akt sprawy orzeczenia o stopniu niepełnosprawności wynika, iż zatrudniona osoba niepełnosprawna posiada lekki stopień niepełnosprawności, tym samym nie posiada poważnych ograniczeń w zakresie mobilności, co w znacznym stopniu utrudniałoby mu wykonywanie powierzonych obowiązków służbowych. Tak więc wyposażenie samochodu w kabinę

o odpowiedniej wielkości, regulowany fotel odpowiedni do schorzenia, klimatyzację,

a także wyposażenie niezbędne do poprawy bezpieczeństwa osoby niepełnosprawnej ABS, jest wyposażeniem samochodów umożliwiającym bezpieczne i sprawne z niego korzystanie zarówno osobom pełnosprawnym jak i niepełnosprawnym.

Organ odwoławczy podał, że z orzeczenia o stopniu niepełnosprawności wynika,

iż osoba niepełnosprawna, dla potrzeb której dokonano zakupu samochodu ciężarowego TOYOTA HILUX, posiada lekki stopień niepełnosprawności. Jak wskazano w zażaleniu osoba ta cierpi na zmiany zwyrodnieniowe kręgosłupa, dyskopatię, zespoły bólowe, nadciśnienie tętnicze, niedosłuch oraz zespół neurasteniczny, które to schorzenia stanowią znaczne ograniczenie możliwości wykonywania przez niego pracy na wyznaczonym mu stanowisku bez odpowiednio dostosowanego samochodu. Dyrektor zwrócił uwagę, że

z orzeczenia o stopniu niepełnosprawności wynika, iż osoba niepełnosprawna zatrudniona na stanowisku agenta interwencyjnego nie posiada żadnych wskazań mogących świadczyć o jego ograniczeniu ruchowym. Ponadto pkt 9 wskazań znajdujących się

w przywołanym orzeczeniu potwierdza, że osoba ta nie spełnia przesłanek określonych

w art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (tekst jedn. Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm.), tzn. nie jest zaliczana do osób niepełnosprawnych o obniżonej sprawności ruchowej kierujących pojazdami samochodowymi.

Mając powyższe na uwadze Dyrektor wskazał, że niepełnosprawny nie posiada znacząco obniżonej sprawności ruchowej, nie posiada poważnych ograniczeń w zakresie mobilności, nie utracił zdolności do samodzielnego poruszania się, a zatem zakup samochodu nie przyczynił się do zmniejszenia ograniczeń zawodowych, lecz poprawił jedynie komfort wykonywania pracy na określonym stanowisku pracy, bez względu czy tę pracę wykonuje osoba pełnosprawna czy też niepełnosprawna.

Końcowo organ odwoławczy podniósł, że środki ZFRON są wydatkami publicznymi

i jako takie powinny być dokonywane w sposób celowy i oszczędny z zachowaniem zasady uzyskiwania najlepszych efektów z danych nakładów. Pracodawca wydatkując środki

z ZFRON ma zatem obowiązek wydatkowania ich jak najbardziej efektywnie, przeznaczając możliwie najmniejsze kwoty na uzyskiwanie zamierzonego celu przy zachowaniu standardu wynikającego ze szczególnych potrzeb wynikających

z niepełnosprawności konkretnego pracownika. Zdaniem Dyrektora wydatku poniesionego na zakup samochodu o podwyższonym standardzie za kwotę 98.000 zł brutto oraz jego oprzyrządowania za kwotę 4.300 zł brutto, nie można uznać za wydatek dokonany zgodnie z zasadą celowości i oszczędności.

W skardze na powyższe postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej Spółka, wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia, zarzuciła mu naruszenie art. 33 ust. 4 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (tekst jedn. Dz. U. z 2008 r. Nr 14, poz. 92 ze zm.) – dalej jako "ustawa", oraz § 2 ust. 1 pkt 1 lit. a) rozporządzenia.

W uzasadnieniu skargi Spółka podała, że art. 33 ust. 4 ustawy określa jedynie ogólnie cele, na jakie mają być wydatkowane środki zgromadzone w ramach ZFRON. Na podstawie art. 33 ust. 11 tej ustawy Minister Pracy i Polityki Społecznej w dniu 19 grudnia 2007 r. wydał rozporządzenie, w którym w § 2 ust. 1 wskazano, że środki funduszu rehabilitacji przeznacza się na wydatki wymienione w ust 1–13. Jednym z takich wydatków są wydatki poniesione na indywidualne programy rehabilitacji, w ramach których finansowane są m.in. koszty dostosowania miejsca pracy do potrzeb wynikających

z rodzaju i stopnia niepełnosprawności.

Skarżąca podkreśliła, że żaden przepis ustawy, czy też rozporządzenia wydanego na jej podstawie nie zabrania pracodawcy kwalifikować wydatków poczynionych na zakup spornego samochodu, jako wydatku na wyposażenie stanowiska pracy – zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 1 lit. a) rozporządzenia. Zdaniem skarżącej fakt opracowania indywidualnego programu rehabilitacji nie zamyka pracodawcy drogi do skorzystania z możliwości kwalifikowania wydatku jako ujętego w § 2 ust. 1 pkt 1 lit. a) rozporządzenia.

W ocenie strony skarżącej organ odwoławczy nie przeprowadził wykładni przepisu zawartego w § 2 ust. 1 pkt 12 rozporządzenia, a postawił tezę wykluczającą możliwość zaliczenia wydatków na zakup samochodu w oparciu o § 2 ust. 1 pkt 1 lit a) tego aktu prawnego. W uzasadnieniu decyzji brak jest przesłanek, które legły u podstaw rozumowania wyrażonego z zaskarżonym postanowieniu. Nie wiadomo, dlaczego w sytuacji, gdy jest opracowany indywidualny program rehabilitacji, pracodawca ma mieć zamkniętą drogę do wydatków określonych w § 2 ust. 1 pkt 1 lit. a) rozporządzenia. Podkreślono, że niezależnie od kwalifikacji spornych wydatków z pewnością były one poniesione ze środków zgromadzonych na ZFRON. Wydatkowane zostały pieniądze na cele określone w ustawie, a zatem kwestią drugorzędna pozostaje, czy na podstawie § 2 ust. 1 pkt 1 lit. a) czy na podstawie § 2 ust. 1 pkt 11 rozporządzenia.

Zdaniem skarżącej stwierdzenie organu odwoławczego, że zakup spornego samochodu nie ma żadnego związku z eliminowaniem ograniczeń zawodowych niepełnosprawnego pracownika, sprzeczne jest chociażby z indywidualnym programem rehabilitacji, na który powołuje się ten organ. Podniesiono, że Dyrektor Izby Skarbowej

nie posiada żadnych możliwości do zakwestionowania wniosków zawartych w tym programie.

W ocenie strony skarżącej fakt, że dany pracownik nie jest zaliczany zgodnie z art. 8 ust. 1 Prawa o ruchu drogowym do osób o obniżonej sprawności ruchowej nie eliminuje jeszcze możliwości poprawy warunków jego pracy poprzez zakup odpowiedniego do tych warunków samochodu. Prawo o ruchu drogowym nie podważa możliwości przystosowania stanowiska pracy osoby niepełnosprawnej do jej potrzeb. Przywołany przepis wywiera jedynie skutki prawne w zakresie prawa o ruchu drogowym, a nie w sferze dotyczącej poprawy warunków pracy osób niepełnosprawnych.

Za błędne uznano twierdzenie Dyrektora Izby Skarbowej jakoby zakup tego rodzaju samochodu za kwotę 98.000 zł brutto był zakupem pojazdu o podwyższonym standardzie. Skarżąca zarzuciła, że organ nie przeprowadził nawet analizy porównawczej

z innymi samochodami tego typu w celu uzasadnienia swojego stanowiska, nie wykazał więc, aby ten zakup dotyczył samochodu o podwyższonym standardzie.

Za nietrafne uznano zastrzeżenia organu kwestionujące przydatność zakupionej rzeczy dla pracownika niepełnosprawnego, z uwagi na fakt, że dany przedmiot może być wykorzystywany także przez osobę pełnosprawną. Zdaniem skarżącej okoliczność ta nie eliminuje go jako maszyny czy urządzenia stanowiącego wyposażenie stanowiska pracy osoby niepełnosprawnej. Do skargi załączono zaświadczenia wydane przez Naczelnika Urzędu Skarbowego o udzieleniu pomocy de minimis w związku z zakupem komputera oraz komputera i drukarki. Skarżąca podkreśliła, że niewątpliwie przedmioty te mogą wykorzystywać także osoby pełnosprawne. Wydając te zaświadczenia organ pierwszej instancji nie miał żadnych wątpliwości, że zakupy te stanowią pomoc de minimis, stąd zdziwienie strony skarżącej budzi podnoszony argument, że sporny samochód jest w stanie wykorzystywać także osoba pełnosprawna.

Dyrektor Izby Skarbowej w odpowiedzi na skargę, wnosząc o jej oddalenie, podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku ustalił i zważył, co następuje:

Na wstępie rozważań należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia

25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności

z prawem.

Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej jako "P.p.s.a" – stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne.

W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) P.p.s.a.).

Z przepisu art. 134 § 1 P.p.s.a. wynika z kolei, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Wykładnia powołanego wyżej przepisu wskazuje, że Sąd ma prawo ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony.

Kontrola legalności zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia organu pierwszej instancji wykazała, że skarga zasługiwała na uwzględnienie. O wyniku dokonanej przez Sąd oceny zgodności z prawem postanowień organów obu instancji przesądziły naruszenia przepisów prawa materialnego, których dopuściły się organy podatkowe.

Zgodnie z art. 306a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) – dalej jako "Ordynacja podatkowa", organ podatkowy wydaje zaświadczenia na żądanie osoby ubiegającej się o zaświadczenie (§ 1). Zaświadczenie wydaje się, jeżeli urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa lub gdy osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego (§ 2). Zaświadczenie potwierdza stan faktyczny lub prawny istniejący w dniu jego wydania (§ 3) i wydaje się je w granicach żądania wnioskodawcy (§ 4).

Z przepisów art. 306b § 1 i art. 306c Ordynacji podatkowej wynika natomiast, że rozstrzygnięcie przez organ administracyjny sprawy, której istotą jest żądanie wydania zaświadczenia, może nastąpić w dwojaki sposób: po pierwsze – przez wydanie zaświadczenia o żądanej treści, a więc potwierdzającego, zgodnie z żądanie osoby ubiegającej się o zaświadczenie, istnienie określonego stanu faktycznego lub stanu prawnego, po drugie – przez odmowę wydania zaświadczenia.

Warunkiem uzyskania pomocy jako pomocy de minimis – zgodnie z przepisem § 9 ust. 1 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 19 grudnia 2007 r.

w sprawie zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych (Dz. U. Nr 245 poz. 1810 ze zm.) – jest uzyskanie zaświadczenia wydanego przedsiębiorcy przez organ podatkowy, podmiot uprawniony do pobierania opłat na podstawie odrębnych przepisów lub inny podmiot udzielający pomocy.

Jak stanowi § 9 ust. 3 rozporządzenia występując o wydanie zaświadczenia, przedsiębiorca przedstawia:

1) uzyskane zaświadczenia o pomocy de minimis otrzymanej w okresie obejmującym bieżący rok kalendarzowy oraz dwa poprzedzające go lata kalendarzowe albo oświadczenie o wielkości pomocy de minimis otrzymanej w tym okresie, albo oświadczenie o nieskorzystaniu z pomocy de minimis w tym okresie;

2) informacje o każdej pomocy innej niż de minimis, jaką otrzymał w odniesieniu do tych samych kosztów kwalifikujących się oraz na dany projekt inwestycyjny, z którym związana jest pomoc de minimis;

3) oświadczenie, że nie jest przedsiębiorcą znajdującym się w trudnej sytuacji ekonomicznej według kryteriów określonych w przepisach prawa Unii Europejskiej dotyczących udzielania pomocy publicznej.

Cele, na jakie mogą być przeznaczone środki z Zakładowego Funduszu Osób Niepełnosprawnych, w tym w ramach zasady de minimis, zostały wyszczególnione w § 2 rozporządzenia. Jak stanowi § 2 pkt 1 lit. a) tego rozporządzenia ze środków funduszu rehabilitacji można sfinansować w całości wyposażenie stanowiska pracy oraz przystosowanie jego otoczenia do potrzeb osób niepełnosprawnych, w szczególności na zakup, modernizację, remont maszyn i urządzeń. Zgodnie natomiast z § 2 ust. 1 pkt 12 lit. e) rozporządzenia ze środków funduszu rehabilitacji podlegają sfinansowaniu indywidualne programy rehabilitacji, mające na celu zmniejszenie ograniczeń zawodowych, w ramach których są finansowane koszty dostosowania miejsca pracy i stanowiska pracy do potrzeb wynikających z rodzaju i stopnia niepełnosprawności.

Zgodzić należy się ze stanowiskiem strony skarżącej, że opracowanie indywidualnego programu rehabilitacji nie zamyka pracodawcy możliwości zakwalifikowania wydatku na zakup samochodu do kategorii wydatków opisanych w § 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia.

Przepisy § 2 ust. 1 ww. rozporządzenia wymieniają cele, na które przeznacza się środki z tego funduszu, przy czym normodawca nie dokonał jakichkolwiek przyporządkowań jednych kategorii wydatków względem innych. W szczególności nie sformułował żadnego ograniczenia dla przeznaczenia środków na inne cele wymienione

w przepisie w sytuacji opracowania indywidualnego programu rehabilitacji.

Uznanie przez organy podatkowe, że w sytuacji objęcia niepełnosprawnego pracownika programem rehabilitacji niemożliwe jest przeznaczenie środków zakładowego funduszu rehabilitacji na wyposażenie stanowiska pracy przez zakup maszyn i urządzeń, nie znajduje żadnego oparcia w prawie. W § 12 ust. 1 pkt 12 cyt. rozporządzenia wskazano jedynie pewne działania finansowane z funduszu, wśród których nie ma zakupu wyposażenia stanowiska pracy osoby niepełnosprawnej. Jest to oczywiste, bowiem koszty wyposażenia są ujęte w § 2 ust. 1 pkt 1 lit. a) ww. rozporządzenia.

Nielogiczna byłaby argumentacja, że stworzenie indywidualnego programu rehabilitacji pozbawiało prawa do finansowania innych wydatków służących rehabilitacji zawodowej osoby niepełnosprawnej.

Nie może znaleźć akceptacji szereg innych wniosków Dyrektora Izby Skarbowej.

W szczególności nie poparte żadnymi ustaleniami jest stwierdzenie o naruszeniu zasady celowości i oszczędności wydatkowania funduszy publicznych. Dla celów dojazdu do miejsc o często utrudnionym dostępie niezbędne jest dysponowanie pojazdem

z napędem na dwie osie. Cena 98.000 zł za tego typu pojazd nie wydaje się wygórowana, a organy nie przeprowadziły w tym zakresie postępowania uprawniającego do sformułowania zarzutu. Trudno też uznać, że regulowany fotel, ABS czy klimatyzacja to wyposażenie ponadstandardowe.

Nieuprawnione jest też stwierdzenie organu odwoławczego, że zatrudnienie osoby niepełnosprawnej nie może stanowić pretekstu do dokonywania inwestycji związanych

z zakupem maszyn, narzędzi czy środków transportu nie mających ścisłego związku

z niepełnosprawnością.

Zgodnie z art. 8 ust. 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej

i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (tekst jedn. Dz. U. z 2008 r. Nr 14, poz. 92 ze zm.) dla realizacji rehabilitacji zawodowej niezbędny jest m.in. dobór odpowiedniego miejsca pracy i jego wyposażenie. Nie chodzi tu tylko o sprzęt specjalistyczny, ale o zakup wyposażenia, które ma stworzyć miejsce pracy dla niepełnosprawnego. Przykładowo, jeżeli osoba niewidoma musi siedzieć przy stanowisku pracy, to zakup krzesła jest wydatkiem służącym rehabilitacji zawodowej (możliwość pracy) i bez znaczenia jest, że krzesło może wykorzystywać osoba widząca.

Przy ponownym rozpatrywaniu odwołania organ podatkowy uwzględni zaprezentowaną argumentację.

Biorąc pod uwagę przedstawione powyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) P.p.s.a., uchylił zaskarżone postanowienie.

Sąd pominął rozstrzygnięcie wskazane w art. 152 P.p.s.a. ze względu na brak aktu podlegającego wykonaniu.

Ponadto wyrok zawiera rozstrzygnięcie o kosztach postępowania, które Sąd, na podstawie art. 200, art. 205 § 2 i art. 209 P.p.s.a. oraz § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.), zasądził na rzecz strony skarżącej od organu administracji.[pic]