Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 2646/01
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2004-06-02 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Powołane przepisy: article: art. 25 ust. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 1993 nr 11 poz 50
law: Ustawa z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny Ośrodek we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Lidia Błystak (sprawozdawca) Sędziowie: Sędzia NSA Janusz Zubrzycki Asesor WSA Marta Semiczek Protokolant: Małgorzata Jakubiak Po rozpoznaniu w dniu 19 maja 2004 r. przy udziale sprawy ze skargi A.W. i W. T. - A spółka cywilna na decyzję Izby Skarbowej we W. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za wrzesień 1997 r. I. uchyla zaskarżoną decyzję i decyzję Inspektora Kontroli Skarbowej z dnia [...] Nr [...] w części ustalającej dodatkowe zobowiązanie podatkowe i w tym zakresie wstrzymuje wykonanie zaskarżonych decyzji, I. w pozostałej części skargę oddala, II. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz strony skarżącej kwotę 10 (dziesięć) zł. tytułem częściowego zwrotu opłaty sądowej.


UZASADNIENIE

2

Uzasadnienie

Decyzją z dnia [...] Nr [...] Inspektor Kontroli

Skarbowej na podstawie art. 24 ust. 2 pkt. 1 ustawy z dnia 28.09.1991 r. o kontroli skarbowej

(tekst jedn. z 1999 r. Dz. U. Nr 54, poz. 572 ze zm.), art. 21 § 3, 5, art. 51 § 1, art. 53 § 1, 4,

art. 207 Ordynacji podatkowej, art. 10 ust. 2, art. 25 ust. 1 pkt. 3, art. 27 ust. 5 i 6 ustawy z

dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr

11, poz. 50 ze zm.), § 54 ust. 4 pkt. 4 a) rozporz. Min. Fin. z dnia 21.12.1995 r. w sprawie

wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług...(Dz. U. Nr 154, poz.

797 ze zm.) określił Zakładowi A spółka cywilna za wrzesień 1997 r. kwotę zobowiązania podatkowego, zaległości podatkowej i odsetek od zaległości podatkowej oraz ustalił dodatkowe zobowiązanie podatkowe. Spółka A była podwykonawcą i wykonywała instalacje elektryczne na podstawie dostarczonej

dokumentacji. Zakwestionował organ I instancji dokonane przez stronę odliczenie podatku

VAT naliczonego z faktury nr [...] z dnia [...] wystawionej przez spółkę z o. o.

B za uzgodnienia dokumentacji technicznej dot. przełożenia linii średniego napięcia

i stacji transformatorowej przy ul. J., stwierdzając, że zleceniodawca firma

C nie potwierdził dokonywania przez spółkę B jakichkolwiek uzgodnień w

tym zakresie, nie zna takiego podwykonawcy oraz z faktury nr [...] z dnia [...] za

uzgodnienie dokumentacji technicznej na sklep firmy D we W. przy ul.

P., stwierdzając, że brak jest dowodów na dokonanie uzgodnień przez spółkę

B. Nie okazano organowi żadnych umów ze spółką B na wykonanie prac

wyszczególnionych w zakwestionowanych fakturach, poza ogólnym porozumieniem z 1996r.,

do faktur nie dołączono kalkulacji i wyceny wykonanych prac, zlecenia usług dokonywane

były ustnie, z ich wykonania nie sporządzono wycen, kosztorysów, uzgodnień na piśmie,

spółka B nie wykazała w ewidencji sprzedaży faktur wystawionych dla strony, ani

też w deklaracjach VAT - 7, nie zapłaciła podatku należnego. Przeprowadzone postępowanie

w firmach, które, na zlecenie spółki B miały wykonywać prace, których dotyczyły

wystawione faktury, wykazało, że firmy te nie wykonywały żadnych prac na rzecz spółki

B, względnie wskazane firmy nie istniały. Wskazał organ, że spółka B

obciążyła stronę w 1997 r. łączną kwotą [...], która niewiele odbiega od dochodu

wykazanego przez stronę za 1997 r. w kwocie [...]. Spółka B nie zatrudniała

pracowników, nie mogła wykonać zakresu prac określonego w wystawionych fakturach,

wspólnik firmy A W. T. nie zna spółki B ani jej prezesa. Brak

Sygn. akt ISA/Wr 2646/01

3

dowodów na poniesienie tych wydatków przez stronę, żadna z zakwestionowanych faktur nie została zapłacona za pośrednictwem rachunku bankowego, nie wystawiano dowodów KW. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia wskazał organ przepis art. 25 ust. 1 pkt. 3 ustawy o podatku VAT a także § 54 ust. 4 pkt. 4 a) rozporz. Min. Fin. z dnia 21.12.1995 r. w sprawie wykonania przepisów ustawy o podatku VAT. Powołał się także organ na orzecznictwo NSA i TK, stwierdzając, że jest w nich reprezentowane stanowisko, iż nabywca towarów i usług może potrącić tylko podatek uiszczony przez zbywcę. Orzeczenie w przedmiocie dodatkowego zobowiązania podatkowego oparł organ na przepisie art. 27 ust. 5 ustawy.

W odwołaniu strona zarzuciła naruszenie art. 25 ust. 1 ustawy o podatku VAT, § 54

ust. 4 rozporz. Min. Fin. z dnia 21.12.1995 r., art. art. 68 § 1, 122, 187 § 1, 191, 210 § 1 i 210

§ 4 Ordynacji podatkowej i wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji. Powołała się strona na

ramowe porozumienie zawarte [...] ze spółką B na czas nieokreślony,

przedmiotem której to umowy było m. in. doradztwo techniczne i uzgadnianie dokumentacji

technicznej oraz prowadzenie prac organizacyjnych związanych z realizacją robót

prowadzonych przez stronę. Podniosła, że nie istnieje żaden wymóg, aby konkretyzacja

zleceń następowała w formie pisemnej, że istnieją inne dowody na to, że postanowienia

umowy - porozumienia były realizowane, a ich odzwierciedleniem były wystawiane faktury.

Odniosła się skarżąca do faktury nr [...] z tytułu prac projektowych i konsultacyjnych przy

aktualizacji projektu technicznego "Budowa Szkoły Podstawowej w T.".

Podniosła, że spółka B wszystkie sporne faktury ujmowała i wykazywała w

deklaracjach CIT, a powodem nieujmowania ich w deklaracjach VAT i niepłacenia podatku

należnego były wierzytelności wobec Skarbu Państwa, o których strona nie wiedziała.

Stwierdziła, że nie interesowało jej czy spółka B korzystała z podwykonawców.

Nadto wskazała strona, że główny jej udziałowiec pełni zarazem funkcje kierownika robót i

kieruje bieżącym funkcjonowaniem strony, w związku z czym nie miał czasu na

wykonywanie innych prac, czego wynikiem było zlecenie wykonania prac podwykonawcy -

spółce B. Wspólnik strony z uwagi na wielkość jego udziałów i wewnętrzny podział

obowiązków nie wie o podwykonawcach, gdyż się tym nie zajmuje. Zakwestionowała

odniesienie wypłaconego spółce B wynagrodzenia do dochodu zamiast do

przychodu.

Decyzją z dnia [...]Nr [...] Izba Skarbowa na podstawie art. 233 § 1 pkt. 1 Ordynacji podatkowej utrzymała w mocy zaskarżoną decyzję. Podzielił organ odwoławczy stanowisko organu I instancji zawarte w zaskarżonej decyzji, podkreślając, że strona nie podjęła żadnych kroków, aby potwierdzić dowodami udział spółki

Sygn. akt ISA/Wr 2646/01

4

B w realizowanych przez siebie wycinkach zadań inwestycyjnych. Z przedstawionego porozumienia z 1996 r. nie wynikało co, gdzie, kiedy, za ile będzie wykonywać spółka B na rzecz spółki A, do faktur nie dołączono dowodów na wykonanie prac, kalkulacji ani wyceny wykonanych prac. Podkreślił, że spółka B nie zatrudniała pracowników, nie prowadziła działalności pod wskazanym adresem, nie posiadała żadnego majątku. Wskazał także organ, że strona, po zapoznaniu się z całością materiału dowodowego i ustaleniami kontroli, nie wskazała dowodów, które mogłyby potwierdzić wiarygodność zeznań wspólnika A. W., dopiero na etapie odwołania przedłożyła niektóre notatki, zestawienia, które są niekompletne, nie posiadają podpisów osób je sporządzających, dat, które mogłyby pozwolić ustalić w jakim okresie i przez kogo dokumentacja była sporządzana. Zauważył organ, że spółka B była wystawcą faktur, działając w podobny sposób w stosunku do innych podatników. Podniósł, że zarzut naruszenia art. 68 § 1 Ordynacji podatkowej jest bezpodstawny, ponieważ dodatkowe zobowiązanie podatkowe ustalono przed upływem 5 lat, a decyzja ta jest następstwem decyzji określającej zobowiązanie podatkowe w prawidłowej wysokości, dlatego, stosownie do art. 68 § 2 Ordynacji, zobowiązanie nie powstaje, jeżeli decyzja ustalająca wysokość zobowiązania została doręczona po upływie 5 lat licząc od końca roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek podatkowy.

W skardze od decyzji Izby Skarbowej skarżący A. W. i W. T. wnieśli o jej uchylenie, podnosząc zarzuty wskazane w odwołaniu od decyzji organu I instancji, polemizując z twierdzeniami zawartymi w zaskarżonej decyzji.

W odpowiedzi na skargę Izba Skarbowa wniosła o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i jego argumentację. Ustosunkował się organ do załączonej do skargi opinii biegłego przedstawionej na poparcie prac wykonanych przez spółkę B stwierdzając, że z opinii tej wynika, że przedmiotem wykonanych prac nie mogły być prace projektowe, natomiast właściciel spółki B jako osoba fizyczna, mógł być pełnomocnikiem kierownika budowy, bowiem miał stosowne uprawnienia, jednakże wszelkie zmiany w zakresie budowy muszą być uzgodnione z inwestorem, w związku z czym musiałaby istnieć na tę okoliczność jakaś dokumentacja. Podkreślił, że strona skarżąca jako podwykonawca robót elektrycznych, nie mogła być kierownikiem budowy.

Wojewódzki Sąd zważył co następuje: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271) w art. 97 § 1 stanowi, że "Sprawy, w których skargi zostały wniesione do

Sygn. akt ISA/Wr 2646/01

5

Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi".

W myśl treści przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych, sprawowana przez sądy administracyjne kontrola przeprowadzana jest pod względem zgodności zaskarżonych decyzji z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej i tylko w sytuacji naruszenia tego prawa mającego lub mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy, zaskarżone decyzje podlegają uchyleniu (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a i c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).

Przeprowadzając, w wyniku wniesionej skargi, kontrolę zaskarżonej decyzji, stwierdził Sąd, że w części orzekającej o ustaleniu dodatkowego zobowiązania podatkowego narusza ona prawo. W pozostałej części orzeczenie zawarte w zaskarżonej decyzji jest zgodne z prawem. Kwestią sporną skutkującą wniesieniem skargi jest zakwestionowanie przez organy podatkowe obu instancji odliczenia przez stronę skarżącą podatku naliczonego z faktur wystawionych przez spółkę z o. o. B jako dokumentujących usługi, które nie zostały wykonane, co, zdaniem organów podatkowych, wyczerpało normę przepisu art. 25 ust. 1 pkt. 3 ustawy o podatku VAT, a także normę przepisu § 54 ust. 4 pkt. 4 lit. a) rozporz. Min. Fin. z dnia 21.12.1995 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o VAT. Oceniając przeprowadzone, przez organy podatkowe, postępowanie dowodowe stwierdzić należy, że zostało ono przeprowadzone z zachowaniem reguł wynikających z art. 122 i art. 187 Ordynacji podatkowej, a dokonana ich ocena nie przekracza granic swobodnej oceny dowodów (art. 191 Ordynacji).

Zgromadzony i szczegółowo przeanalizowany materiał dowodowy pozwolił na ustalenie, że wystawiane przez spółkę B na rzecz strony skarżącej faktury na wykonanie usług nie odzwierciedlały czynności faktycznie wykonanych. Uzasadniając swoje stanowisko wskazał organ na takie okoliczności, jak brak umów między stroną skarżącą a spółką B dotyczących zlecenia tej spółce wykonania konkretnych prac, ich zakresu, stawek czy też wysokości wynagrodzenia, brak dowodów na wypłacenie spółce B należności z tytułu wykonania usług objętych zakwestionowanymi fakturami, brak dowodów na wykonanie objętych fakturami prac, zakres prac objętych fakturami wystawionymi przez spółkę B nie pokrywał się z zakresem prac zleconych spółce :A, brak przychodu po stronie spółki skarżącej z tytułu wykonanych przez spółkę B usług. Badając prawdziwość wystawionych faktur i ich rzetelność przeprowadził organ I instancji

Sygn. akt ISA/Wr 2646/01

6

kontrolę w spółce B, która wykazała, że spółka ta nie zatrudniała żadnych pracowników, nie prowadziła działalności pod wskazanym adresem, nie posiadała majątku, zlecone prace wykonywała za pośrednictwem podmiotów, które nie istniały, bądź istniały, jednakże zaprzeczyły aby wykonywały jakiekolwiek prace na rzecz spółki B albo też wystawiały fikcyjne faktury za wykonane na zlecenie B usługi, uzyskując z tego tytułu wynagrodzenie w wys. 3 % wartości faktury. Postępowanie wykazało, że spółka B nie prowadziła dokumentacji księgowej, nie odprowadzała żadnych podatków do budżetu państwa z tytułu wykonanych na rzecz strony skarżącej, popartych wystawionymi fakturami, usług, natomiast jej kontrahenci, m. in. strona skarżąca, korzystali z odliczeń podatku naliczonego.

Symptomatycznym jest, że zarówno wspólnik strony skarżącej W. T. jak i pracownik administracyjny Z.K., nic nie wiedzieli o tym, że spółka B wykonuje jakieś prace na zlecenie strony skarżącej. Trudno uznać za wiarygodne stanowisko drugiego wspólnika, A. W., że wspólnika Tarkowskiego sprawy te nie interesowały, bowiem zajmował się innymi zadaniami w spółce, szczególnie w sytuacji, gdy spółka B miała rzekomo wykonać drobne usługi konsultacji, uzgodnień, uaktualnienia dokumentacji, rozpoznania rynku na ogólną kwotę [...], co wyniosło niemalże wysokość kwoty dochodu osiągniętego przez stronę skarżącą w 1997 r. Zdaniem Sądu, prawidłowo organy podatkowe nie uznały ramowej umowy - porozumienia, zawartej między stroną skarżącą a spółką B w 1996 r., za mającą znaczenie dla sprawy, gdyż ustalenia tej umowy są ustaleniami ogólnymi, nieodzwierciedlającymi zakresu prac dokumentowanych fakturami, rzekomo wykonanych przez spółkę B na zlecenie strony skarżącej, warunków tych zleceń czy też umówionego wynagrodzenia. Z tego też względu, nie zgadzając się ze stroną skarżącą w kwestii braku należytego wyjaśnienia sprawy, wyprowadzone przez organy podatkowe wnioski w zakresie oceny materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie należy uznać, co wyżej zostało powiedziane, za uzasadnione.

W zaskarżonej decyzji zakwestionowane zostały dwie faktury - wystawione przez spółkę B - za uzgodnienie dokumentacji technicznej dotyczącej położenia linii średniego napięcia i stacji transformatorowej przy ul. J. oraz za uzgodnienie dokumentacji technicznej na sklep firmy D przy ul. P.

Jak wynika z zebranego, w toku postępowania podatkowego, materiału dowodowego, w aktach znajduje się protokół odbioru, z którego wynika, że przedstawiciel E odebrał w dniu [...] teren po zakończeniu robót dotyczących zasilania pawilonu D.

Sygn. akt ISA/Wr 2646/01

7

Protokół ten podpisany został przez przedstawiciela E i M. Ł. Znajdują się także odręcznie sporządzone brudnopisy pism, których przedmiotem m. in. są uzgodnienia związane z D. Pisma te, które zresztą trudno uznać za dowody, w żaden sposób nie mogą stanowić o istnieniu między stroną skarżącą a spółką B współpracy, wynikiem której zostały wystawione zakwestionowane faktury stanowiące podstawę do odliczenia podatku naliczonego przez stronę skarżącą a nadto dotyczą bliżej nieokreślonych uzgodnień mających miejsce w 1998 r.

Zarzucając naruszenie art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej przerzuca strona skarżąca obowiązek dowodzenia okoliczności uzasadniających prawidłowość zajmowanego przez nią stanowiska na organy podatkowe.

Uprawnienie wynikające z art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r., polegające na prawie podatnika do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przy nabyciu towarów i usług, nie jest uprawnieniem bezwarunkowym. Skorzystanie z owego prawa jest uzależnione od spełnienia przez podatnika ściśle określonych przez ustawę warunków. Aby podatnik mógł zrealizować swe uprawnienie, powinien m.in. być zarejestrowany (art. 9 ustawy) i mieć prawidłowy dokument uprawniający do odliczenia (art. 23, 25 i 32 ustawy); podatek naliczony przy zakupie lub imporcie powinien być całkowicie lub częściowo związany z wykonywanymi przez podatnika czynnościami opodatkowanymi (art. 20 ustawy); podatnik powinien otrzymać towar względnie usługę (art. 6) i odliczyć podatek w określonym ustawowo terminie (art. 19 ust. 3 ustawy); nabycie towarów i usług powinno powodować uznanie poniesionych wydatków za koszt uzyskania przychodu (art. 25 ustawy).

Uprawnienie to obliguje podatnika do wykazania, że przysługuje mu przywilej w postaci odliczenia podatku VAT naliczonego od usług objętych zakwestionowanymi fakturami. Niejednokrotnie w orzecznictwie sądów administracyjnych wypowiadano pogląd, że obowiązek wykazania okoliczności, z których podatnik wywodzi korzystne dla siebie skutki, a które, niejednokrotnie, pozostają poza możliwością ich ustalenia przez organy podatkowe, obciąża podatnika, co nie wpływa na zwolnienie organów podatkowych z obowiązku ustanowionego w przepisie art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej. Skoro, jak twierdzi strona skarżąca, posiadała zawarte ze spółką B ustne umowy na wykonanie objętego zakwestionowanymi fakturami zakresu prac, to strona skarżąca winna przedstawić organom skarbowym dowody niezbędne do wykazania, że objęte tymi umowami czynności zostały rzeczywiście wykonane. Strona skarżąca tego obowiązku nie wykonała.

Sygn. akt ISA/Wr 2646/01

8

Ustalony stan faktyczny pozwalający na stwierdzenie, że spółka z o. o. B wystawiła faktury dokumentujące sprzedaż usług na rzecz strony skarżącej, które nie zostały przez nią faktycznie zrealizowane, skutkował zakwestionowaniem przez organy podatkowe prawa obniżenia podatku należnego o podatek naliczony wynikający z przedmiotowych faktur, a powołaną podstawę prawną tego stanowiska stanowi przepis § 54 ust. 4 pkt. 4 lit. a) rozporz. wykonawczego do ustawy o podatku od towarów i usług... z dnia 21.12.1995 r., zgodnie z którym w przypadku gdy wystawiono faktury, faktury korygujące lub dokumenty odprawy celnej stwierdzające czynności, które nie zostały dokonane, faktury te i dokumenty odprawy celnej nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego.

Podatnik, który wszedł w posiadanie dokumentów fakturowych potwierdzających sprzedaż czynności, których niewykonano, a więc tzw. "pustych dokumentów", za poniesione straty ma prawo domagać się odszkodowania od ich wystawcy na drodze cywilnoprawnej. Przyjęcie innego rozwiązania prowadziłoby do sytuacji, w której podatnik byłby zainteresowany uzyskaniem prawa do odliczeń kosztem budżetu państwa, a nie dochodzeniem swoich roszczeń na drodze cywilnoprawnej, a ponadto zostałyby stworzone warunki sprzyjające niefrasobliwemu podchodzeniu do wiarygodności kontrahentów w obrocie handlowym. Reasumując stwierdzić należy, iż faktura, która nie dokumentuje rzeczywistej sprzedaży, jest bezskuteczna prawnie i w związku z tym nie może wywołać żadnych skutków podatkowych zarówno u jej wystawcy, jak też u jej odbiorcy.

Nie znajduje zastosowania, zdaniem Sądu, powołany przez organy podatkowe jako podstawa prawna zaskarżonego rozstrzygnięcia, obok przepisu § 54 ust. 4 pkt. 4 lit. a) rozporz. Min. Fin. z dnia 21.12.1995 r., przepis art. 25 ust. 1 pkt. 3 ustawy o podatku VAT, który, wg brzmienia w rozpoznawanym okresie, stanowił "Obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego nie stosuje się do nabywanych przez podatnika towarów i usług, którymi rozporządzono w sposób nie pozwalający na zaliczenie poniesionych wydatków do kosztów uzyskania przychodów w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym". Ustawodawca, w ramach tego przepisu, postanowił, że nie można obniżać podatku należnego o podatek naliczony w wyniku czynności mających charakter rozporządzenia towarami i usługami w sposób niepozwalający nabywcy na zaliczenie poniesionych na te cele wydatków do kosztów uzyskania przychodów w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym. Przepis ten dotyczy zatem nabytych towarów i usług, nie dotyczy natomiast sytuacji, w której nabywca otrzymuje fakturę dokumentującą sprzedaż usług, które nie zostały zrealizowane, a więc nie zostały tym samym nabyte.

Sygn. akt ISA/Wr 2646/01

9

Podzielił natomiast Sąd stanowisko strony skarżącej, co prawda podnoszone we wcześniejszej fazie postępowania, bowiem w odwołaniu od decyzji organu I instancji, którego jednakże nie mógł pominąć ze względu na treść przepisu art. 134 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, odnośnie przedawnienia prawa do wymiaru dodatkowego zobowiązania podatkowego (art. 68 § 1 Ordynacji podatkowej).

Dodatkowe zobowiązanie podatkowe w rozumieniu art. 27 ust. 5, 6 i 8 ustawy o VAT jest

zobowiązaniem podatkowym powstającym w drodze wydania decyzji, wobec czego ma

charakter konstytutywny. W myśl treści art. 68 § 1 Ordynacji podatkowej sprzed nowelizacji

ustawą z dnia 12 września 2002 r. o zmianie ustawy Ordynacja podatkowa oraz o zmianie

niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 169, poz. 1387), zobowiązanie podatkowe powstające z

dniem doręczenia decyzji organu podatkowego nie powstawało, jeżeli decyzja ustalająca to

zobowiązanie została doręczona po upływie 3 lat od końca roku podatkowego, w którym

powstał obowiązek podatkowy (wyjątki od tej zasady przewidziano w § 2 ). Ponieważ jest to

dodatkowe zobowiązanie, wymierzane obok zobowiązania o charakterze deklaratoryjnym za

dany okres rozliczeniowy, nie może budzić wątpliwości, że obowiązek podatkowy odnośnie

jednego (deklaratoryjnego) i drugiego (konstytutywnego) zobowiązania powstaje w tym

samym czasie, tzn. z chwilą wystąpienia zdarzenia, z którym przepisy o podatku od towarów i

usług wiążą moment powstania obowiązku podatkowego (art. 6 ustawy o VAT). Oznacza to,

że bieg terminu przedawnienia dla wymiaru dodatkowego zobowiązania podatkowego o

charakterze konstytutywnym rozpoczyna się z momentem zaistnienia obowiązku

podatkowego (zdarzenia objęte obowiązkiem podatkowym za dany okres rozliczeniowy), a

kończył ( w stanie prawnym do dnia [...]) z upływem 3 lat licząc od końca roku

podatkowego, w którym powstał obowiązek podatkowy. Takie stanowisko reprezentowane

było przez większość orzecznictwa NSA (por. J. Zubrzycki Leksykon VAT 2003 - Unimex

Oficyna Wydawnicza Wrocław 2003, str. 749, wyrok NSA z dnia 25.04.2001 r. sygn. III S.A.

2580/00; POP 2002, Nr 1, str. 18 z glosą aprobującą Bartosiewicza A. i Kubackiego R., POP

2002, Nr 1, str. 127).

W rozpoznawanej sprawie bieg przedawnienia dla wymiaru dodatkowego zobowiązania podatkowego zakończył się z upływem 3 lat od końca 1997 r., a więc z końcem 2000 r. Zaskarżona decyzja, została wydana i doręczona w 2001 r., a więc po upływie przewidzianego w przepisie art. 68 § 1 Ordynacji podatkowej terminu przedawnienia dla wymiaru dodatkowego zobowiązania podatkowego.

Wobec powyższego, uznając, iż orzekając o wymiarze dodatkowego zobowiązania podatkowego organy podatkowe naruszyły prawo, a to przepis art. 68 § 1 Ordynacji

Sygn. akt ISA/Wr 2646/01

10

podatkowej, Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c) ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, uchylił w tej części zaskarżoną decyzję oraz decyzję organu I instancji, wstrzymując wykonanie decyzji w części uchylonej na podstawie art. 152 ustawy. W pozostałej części, na podstawie art. 151 powołanej wyżej ustawy, skargę oddalono. Orzeczenie o kosztach postępowania uzasadnia przepis art. 206 tejże ustawy.