Postanowienie WSA w Gliwicach, sygn. akt IV SA/Gl 89/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2016-04-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Zarząd Województwa
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 43 ust. 1
journal: Dz.U. 2014 poz 1146
law: Ustawa z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014- 2020
article: art. 58 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia WSA Beata Kalaga - Gajewska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Bożena Miliczek - Ciszewska Sędzia WSA Edyta Żarkiewicz Protokolant Monika Rał po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 kwietnia 2016 r. sprawy ze skargi R. C. na pismo Zarządu Województwa [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia postanawia: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

R.C., prowadzący działalność gospodarczą pod firmą A (dalej skarżący), w odpowiedzi na ogłoszenie Wojewódzkiego Urzędu Pracy w K. (dalej WUP) o konkursie na dofinansowanie projektu w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa [...] na lata 2014-2020 o nr [...], współfinansowanego w ramach Europejskiego Funduszu Społecznego (oś priorytetowa VII, regionalny rynek pracy działanie 7.3, wsparcie dla osób zamierzających rozpocząć prowadzenie działalności gospodarczej, poddziałanie 7.7.3, promocja samozatrudnienia "Własny biznes po 50-tce"), w dniu 6 listopada 2015 r. o godzinie 23:59:09 wysłał drogą elektroniczną przesyłkę, która nie zawierała wniosku o dofinansowanie tego projektu.

W dniu 7 listopada 2015 r. o godzinie 00:00:04 skarżący wysłał do WUP drugą przesyłkę zawierającą wypełniony wniosek.

WUP pismem z dnia 16 listopada 2015 r. o nr [...] poinformował skarżącego o pozostawieniu jego wniosku bez rozpatrzenia, bowiem został on złożony po upływie terminu wskazanego w regulaminie konkursu.

Skarżący złożył w dniu 4 grudnia 2015 r., za pośrednictwem WUP do Zarządu Województwa [...], pismo oznaczone jako "protest" z dnia 2 grudnia 2015 r. od pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia. Zarzucił w nim naruszenie regulaminu konkursu poprzez nierozpoznanie wniosku oraz niezastosowanie procedury wezwania do jego uzupełnienia w zakresie błędów formalnych. Wskazał, że wysłał za pośrednictwem Platformy e-Usług Publicznych SEKAP wniosek w dniu 6 listopada 2015 r. o godzinie 23:58:39 bez wymaganych załączników (odebrany o godzinie 23:59:09). Natychmiast po wykryciu błędu o godzinie 23:59:35 został złożony drugi wniosek wraz z załącznikiem (odebrany o godzinie 00:00:04), dlatego uznał, że prawidłowo i w terminie złożył wniosek, który powinien być zbadany pod względem formalnym. Zaznaczył, że ze względu na brak dołączenia załącznika organ powinien wezwać go do uzupełnienia lub poprawienia wniosku, w trybie art. 43 ust. 1 ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 (Dz.U. z 2014 r. poz. 1146 z późn. zm., zwanej dalej w skrócie jako: "ustawa"). Potwierdzeniem tego jest punkt 1.6.7 podpunkt c regulaminu, który wymienia jako brak formalny niezłożenie przez projektodawcę wszystkich wymaganych oświadczeń i załączników do wniosku. Tymczasem WUP nie rozpatrzył pierwszego ze złożonego przez skarżącego wniosku. Odnośnie drugiego wniosku podniósł, że dokonanie oświadczenia woli, w postaci wysłania w formie dokumentu elektronicznego wniosku następuje w chwili wprowadzania go do systemu, dlatego błędne jest stanowisko organu, że następuje to dopiero w momencie odebrania wniosku przez adresata, gdyż wówczas terminowość wniosku zależałaby od szybkości działania infrastruktury technicznej organu.

W odpowiedzi na stanowisko skarżącego, WUP pismem z dnia 14 stycznia 2016 r. o nr [...] poinformował, że zgodnie z art. 53 ustawy, w przypadku negatywnej oceny projektu, wnioskodawcy przysługuje prawo wniesienia protestu w celu ponownego sprawdzenia wniosku w zakresie spełnienia kryteriów wyboru projektów. W tej sprawie, skarżący złożył "pustą" przesyłkę elektroniczną a nie wniosek na konkurs, dlatego nie przysługuje mu prawo do wniesienia protestu. W dniu 6 listopada 2015 r. o godzinie 23:59:09 wpłynęła do Instytucji Organizującej Konkurs (dalej IOK) przesyłka elektroniczna, która nie zawierała pliku PDF z wnioskiem o dofinansowanie. W ramach przedmiotowego konkursu nie są wymagane żadne załączniki, a wnioski nie przesłane za pośrednictwem odpowiednich platform uznaje się za niezłożone i nie podlegające rozpatrzeniu. Przesłanie przez skarżącego pustej przesyłki elektronicznej nie spełniało wymogów złożenia wniosku, a brak pliku PDF uniemożliwiał jego zweryfikowanie. Natomiast druga przesyłka wpłynęła z uchybieniem wyznaczonego terminu w dniu 7 listopada o godzinie 00:00:04. Jednocześnie WUP nie ponosi odpowiedzialności, jako instytucja organizująca konkurs, za wadliwe działanie platform elektronicznych, z których należało złożyć wniosek, tj. e-Usług Publicznych FINN 8 SQL Pup SEKAP oraz Elektronicznej Platformy Usług Administracji Publicznej ePUAP.

Skarżący, na podstawie art. 61 ust. 1 i ust. 8 pkt 1 lit. b) ustawy w związku z art. 3 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm., zwanej dalej w skrócie jako: "p.p.s.a."), zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach powyższe pismo z dnia 14 stycznia 2016 r. oraz domagał się zasądzenia kosztów postępowania. Zarzucił organowi naruszenie art. 53 ust. 1 ustawy poprzez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, że skarżącemu nie przysługuje prawo do złożenia protestu oraz błąd w ustaleniach faktycznych, bowiem przesłał wniosek o dofinansowanie jedynie w systemie LSI, a nie za pośrednictwem odpowiednich platform. Wywiódł, że uchybienia IOK w zakresie błędnej wykładni art. 53 ust. 1 ustawy pozbawiają go kontroli sądowej. Zdaniem skarżącego, w przypadku negatywnej oceny projektu wybieranego w trybie konkursowym, wnioskodawcy przysługuje prawo wniesienia protestu. Zgodnie ze stanowiskiem doktryny: "pojęcie "negatywnej oceny" jest ściśle związane z przedmiotem, czyli projektem. Przepis art. 53 ust. 2 pkt 1 ustawy odnosi się do sytuacji, w której projekt nie uzyskał minimum punktowego lub nie spełnił kryteriów wyboru projektu określonych dla danego konkursu i w następstwie tego nie został wybrany do dofinansowania albo skierowany do kolejnego etapu oceny. Zakres normowania tego przepisu obejmuje klasę wszystkich sytuacji, w których dany projekt nie uzyskał wymaganej liczby punków lub nie spełnił kryteriów wyboru projektów, wobec czego nie może być zakwalifikowany do dofinansowania albo w przypadku konkursu etapowego (art. 45 ustawy), nie został skierowany do następnego etapu oceny. Obejmuje ona zatem wszystkie przypadki oceny merytorycznej lub oceny formalnej, powodujące wskazane w komentowanym przepisie skutki" (por. J. Jaśkiewicz, Zasady realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020. Komentarz do art. 53 ustawy). Zdaniem skarżącego, każdy projekt, który nie spełnił jakiegokolwiek kryterium formalnego winien być oceniony negatywnie w trybie art. 53 ust. 1 ustawy. Zatem pozostawienie przez IOK protestu skarżącego bez rozpoznania powołując się w tej mierze na argumentację, iż protest nie przysługuje od weryfikacji poprawności formalnej, która jest dokonywana przed oceną formalną i merytoryczną jest całkowicie pozbawione podstawy prawnej i stanowi rażące naruszenie prawa. Regulamin konkursu, na który powołuję się IOK nie zawiera w swej treści takiego uprawnienia. Podkreślane przez IOK uprawnienie wynikające z punktu 1.6.7 Regulaminu dotyczy listy braków formalnych, które mogą być uzupełnione przez wnioskodawcę. W przedmiotowym punkcie brak jest uregulowań, na które powołuje się IOK, tj. umożliwiających pozostawienie protestu bez rozpoznania. Nadto, jakiekolwiek uregulowania dotyczące procedury konkursowej nie mogą stać w sprzeczności z nadrzędnym aktem prawnym jakim jest ustawa. Jedyne sytuacje uprawniające IOK do pozostawienia protestu bez rozpoznania zostały uwypuklone w art. 59 ust. 1 ustawy i nie występują w przedmiotowej sprawie, dlatego IOK nie miała podstawy prawnej pozostawienia protestu bez rozpoznania, lecz winna merytorycznie odnieść się do złożonego przez skarżącego protestu. Tworzenie przez IOK dodatkowych etapów oceny wniosku i pozbawianie wnioskodawców możliwości złożenia protestu odnoszących się do decyzji podjętych na tych etapach, jest wkraczaniem przez IOK w kompetencję ustawodawcy, co jest działaniem niedopuszczalnym i należy je zakwalifikować jako rażące naruszenie prawa. Zarówno pierwszy, jak i drugi wniosek skarżącego złożony w ramach konkursu nr [...] zostały przesłane za pośrednictwem platformy e-Usług Publicznych FINN 8 SQL PeUP SEKAP, zgodnie z obowiązującą procedurą tj. Załącznikiem nr 2 do Regulaminu Konkursu. Skarżący wypełnił za pomocą systemu LSI wniosek, później wygenerował plik PDF oraz wysłał wniosek za pomocą systemu SEKAP, przy czym w pierwszym przypadku nie dołączył przedmiotowego pliku PDF. Z tego powodu IOK winna uprzednio wezwać skarżącego do uzupełnienia braków formalnych poprzez przedłożenie pliku PDF, a dopiero uchybienie uzupełnienia braków formalnych uprawnia IOK do pozostawienia wniosku bez rozpoznania.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, w oparciu o art. 41 ust. 1 ustawy oraz podniósł, że właściwa instytucja przeprowadza konkurs na podstawie określonego przez siebie regulaminu. W myśl art. 41 ust. 2 pkt 4 ustawy regulamin konkursu określa w szczególności termin, miejsce i formę składania wniosków o dofinansowanie projektu i sposób uzupełniania w nich braków formalnych oraz poprawiania w nich oczywistych omyłek. Na podstawie tych przepisów organ określił regulamin konkursu nr [...] w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa [...] na lata 2014 - 2020. W punkcie 1.5.2 tego regulaminu wskazano, że wniosek należy przesłać do IOK w formie elektronicznej (w formacie pdf utworzonym za pomocą LSI) z wykorzystaniem platform elektronicznych: e-Usług Publicznych FINN 8 SQL PeUP SEKAP lub Elektronicznej Platformy Usług Administracji Publicznej ePUAP. Jako faktyczny termin złożenia wniosku uznana jest data wpływu podpisanego wniosku w formie elektronicznej do IOK. Zgodnie z pkt 1.6.6 regulaminu, etap oceny formalnej i merytorycznej poprzedzony jest etapem weryfikacji poprawności formalnej wniosków w oparciu o kartę weryfikacji poprawności wniosku o dofinansowanie realizacji projektu w ramach RPO WSL na lata 2014 - 2020 stanowiącą załącznik nr 3 do Regulaminu. IOK wzywa wnioskodawcę do uzupełnienia wniosku lub poprawienia w nim oczywistej omyłki, przed rozpoczęciem oceny spełniania przez dany projekt ogólnych kryteriów formalnych, na etapie oceny formalnej. Ponadto, wzywa wnioskodawcę do uzupełnienia wniosku lub poprawienia w nim oczywistej omyłki na piśmie lub za pomocą PeUP SEKAP. Niespełnienie wymogów formalnych prowadzi do wezwania wnioskodawcy przez IOK do jednokrotnego uzupełnienia wniosku w terminie 7 dni od otrzymania przedmiotowego wezwania pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia. Uzupełnienie wniosku o dofinansowanie projektu lub poprawienie w nim oczywistej omyłki nie może prowadzić do jego istotnej modyfikacji. W myśl pkt 1.6.7 regulaminu konkursu, lista braków formalnych lub/oraz oczywistych omyłek, które mogą zostać uzupełnione i/lub poprawione na etapie weryfikacji wymogów formalnych to:

a) brak podpisu osoby upoważnionej do złożenia wniosku i/lub złożony podpis nie został dopuszczony przez IOK i/lub podpis cyfrowy jest nieważny, certyfikat związany z podpisem cyfrowym jest nieaktualny/wygasł (weryfikowane na czas złożenia wniosku),

b) suma kontrolna wniosku o dofinansowanie złożonego za pośrednictwem platformy jest niezgodna z sumą kontrolną wniosku złożonego w LSI,

c) projektodawca nie złożył wszystkich wymaganych oświadczeń i załączników do wniosku o dofinansowanie (jeżeli są wymagane).

Organ podkreślił, że żadne załączniki do wniosku o dofinansowanie realizacji projektu na etapie jego składania nie były wymagane. Nieuzasadnione jest zatem twierdzenie skarżącego, że w dniu 6 listopada 2015 r. o godzinie 23:58:39 wysłał do organu wniosek o dofinansowanie projektu, który nie zawierał wymaganych załączników. W tym czasie została wysłana przesyłka elektroniczna, która jednak nie może być traktowana jako wniosek o dofinansowanie projektu. Dodatkowo, we wskazanym regulaminie określono, że pozostawieniem wniosku bez rozpatrzenia skutkuje:

a) złożenie wniosku po terminie,

b) złożenie wniosku w języku innym niż polski,

c) niezłożenie wniosku w systemie LSI. Wnioski, które nie zostały przesłane za pośrednictwem odpowiednich platform (zostały przesłane tylko w systemie LSI) uznaje się za niezłożone i nie podlegają one rozpatrzeniu (pkt 1.6.9). Dopiero wnioski, które przeszły pozytywnie weryfikację poprawności formalnej kierowane są do oceny formalnej. Zatem, skoro skarżący nie złożył w terminie wniosku o dofinansowanie realizacji projektu, to wbrew jego twierdzeniom, za takie złożenie nie może być uznane przesłanie przesyłki elektronicznej, która wspomnianego wniosku w ogóle nie zawierała. Tym samym, zgodnie z postanowieniami punktu 1.6.9 regulaminu konkursu, wniosek, który wpłynął do organu w dniu 7 listopada 2015 r. o godzinie 00:00:04, został pozostawiony bez rozpatrzenia z uwagi na to, że został złożony po terminie. Nie można zgodzić się ze stanowiskiem skarżącego, że w sytuacji złożenia wniosku po terminie przysługuje mu prawo złożenia protestu, wobec czego pozostawienie przez organ wniesionego przez niego protestu bez rozpoznania było nieuzasadnione. Zgodnie z art. 53 ust. 1 ustawy wnioskodawcy, w przypadku negatywnej oceny jego projektu wybieranego w trybie konkursowym, przysługuje prawo wniesienia protestu w celu ponownego sprawdzenia złożonego wniosku w zakresie spełniania kryteriów wyboru projektu. Jak wynika z tego przepisu, wnioskodawca może złożyć protest wówczas, gdy jego projekt uzyska negatywną ocenę. Artykuł 53 ust. 2 ustawy wprowadza definicję negatywnej oceny. W myśl tego przepisu, negatywną oceną jest ocena w zakresie spełniania przez projekt kryteriów wyboru projektów, w ramach której:

1) projekt nie uzyskał wymaganej liczby punktów lub nie spełnił kryteriów wyboru projektów, na skutek czego nie może być wybrany do dofinansowania albo skierowany do kolejnego etapu oceny,

2) projekt uzyskał wymagana liczbę punktów lub spełnił kryteria wyboru projektów, jednak kwota przeznaczona na dofinansowanie projektów w konkursie nie wystarcza na wybranie go do dofinansowania.

Zatem "funkcja protestu polega na zwalczaniu niekorzystnej dla wnioskodawcy negatywnej oceny projektu". W literaturze (J. Jaśkiewicz: Zasady realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014- 2020. Komentarz, Lex/el. 2014, komentarz do art. 53). Przepis art. 53 ust. 1 określa, że protest służy ponownemu sprawdzeniu wniosku w zakresie spełnienia kryteriów oceny wyboru projektu. Podstawowym celem protestu jest więc ponowna merytoryczna ocena projektu. Zakres normowania tego przepisu obejmuje klasę wszystkich sytuacji, w których dany projekt nie uzyskał wymaganej liczby punktów lub nie spełnił kryteriów wyboru projektów, wobec czego nie może być zakwalifikowany do dofinansowania albo, w przypadku konkursu etapowego (art. 45), nie został skierowany do następnego etapu. Tym samym obejmuje wszystkie przypadki oceny "merytorycznej" lub oceny "formalnej", powodujące wskazane w tym przepisie skutki i są to jedynie sytuacje, w których projekt mógłby podlegać ocenie, co zdaniem organu w sprawie nie miało miejsca.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje.

Skarga podlega odrzuceniu, bowiem w rozpatrywanej sprawie jej wniesienie było niedopuszczalne.

Na wstępie należy podkreślić, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2014 r., poz. 1647), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu i procesu jego wydania z normami prawnymi - ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi, przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego istniejącego w dniu wydania zaskarżonego aktu.

W pierwszej kolejności Sąd obowiązany jest zbadać dopuszczalność skargi, tzn. ustalić, czy przedmiot zaskarżenia mieści się w zakresie właściwości rzeczowej sądu administracyjnego, określonej w art. 3 § 2 i 3 p.p.s.a.

Podkreślenia wymaga, że z treści art. 3 § 2 p.p.s.a. wynika, że wolą ustawodawcy było objęcie kontrolą sądu administracyjnego tych prawnych form działania administracji publicznej, które są podejmowane przez organy administracji publicznej w stosunku do podmiotów administrowanych w indywidualnych sprawach, dla których załatwienia nie jest przewidziana forma decyzji lub postanowienia administracyjnego i enumeratywnie wylicza te formy działania administracji publicznej.

W dotychczasowym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego jednolicie przyjmuje się, że akt lub czynność podejmowane są w sprawie indywidualnej w tym znaczeniu, iż jej przedmiotem jest określony i zindywidualizowany stosunek administracyjny, którego źródłem jest przepis prawa powszechnie obowiązującego (por. postanowienie składu siedmiu sędziów NSA z dnia 11 grudnia 2006 r. o sygn. akt I OPS 4/06, publ. ONSAiWSA 2007/2 poz. 28 oraz uchwała składu siedmiu sędziów NSA z dnia 4 lutego 2008 r. o sygn. akt I OPS 3/07, publ. ONSAiWSA 2008/2 poz. 21 - wszystkie dostępne są również w internetowej bazie orzeczeń NSA, dalej w skrócie CBOS).

Wskazuje się jednocześnie, że sformułowaniu "z zakresu administracji publicznej" konieczny jest element kwalifikujący skargę do sądu administracyjnego jako dopuszczalną w ujęciu materialnym (por. postanowienie NSA z dnia 16 października 2007 r., II OSK 1364/07, publ. CBOS). Działalność z zakresu administracji publicznej obejmuje w tym znaczeniu sprawy administracyjne, a więc zadania i kompetencje w zakresie władzy wykonawczej, wykonywane w formie władczej, którą cechuje jednostronność działania, moc wiążąca oraz dopuszczalność stosowania przymusu. Za zasadniczy element charakterystyczny dla określenia aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej uznany być musi element władztwa administracyjnego (por. B. Adamiak, Z problematyki właściwości sądów administracyjnych (art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a.), ZNSA nr 2 (5) 2006, s. 14-15).

W rozpoznawanej sprawie skarżący wyraźnie wskazał, że przedmiotem skargi jest pismo organu z dnia 14 stycznia 2016 r. nr [...] o pozostawieniu bez rozpoznania pisma skarżącego, oznaczonego jako "protest", złożonego w związku z pozostawieniem bez rozpoznania jego wniosku nr [...] o dofinansowanie projektu w ramach konkursu o nr [...].

Zgodnie z art. 3 § 3 p.p.s.a. sądy administracyjne orzekają w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach. Taką ustawą szczególną jest ustawa z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 (Dz.U. z 2014 r. poz. 1146 z późn. zm., zwanej dalej tak jak dotychczas "ustawa"), która poddaje kontroli sądowoadministracyjnej określone w niej działania podejmowane w ramach realizacji programów operacyjnych. Jednak ustawa szczególna nie może być interpretowana rozszerzająco, zatem kontroli sądowoadministracyjnej podlegają tylko te działania, które wyraźnie są wskazane w ustawie jako podlegające tej kontroli. Dodatkowo, skarga do sądu przysługuje po wyczerpaniu procedur, o których mowa w 53 ustawy (środków odwoławczych przewidzianych w systemie realizacji programu operacyjnego), a więc środków odwoławczych od rozstrzygnięć instytucji właściwej do rozpatrzenia protestu. Omawiana ustawa nie przewiduje natomiast kontroli sądowoadministracyjnej innych działań (por. postanowienie NSA z dnia 3 listopada 2011 r. o sygn. akt II GSK 790/11, publ. CBOS).

Kwestią sporną stała się sprawa, czy pozostawienie bez rozpatrzenia wniosku skarżącego o dofinansowanie projektu w ramach powyższego konkursu jest rozstrzygnięciem tożsamym z negatywnym wynikiem wyboru projektu zawartego we wniosku, o którym mowa w art. 61 w związku z art. 53 ustawy, uprawniającego do wszczęcia procedury odwoławczej, czy tylko formą i sposobem udzielania wnioskodawcy wyjaśnienia (art. 41 ust. 2 pkt 12 ustawy).

Należy w tym miejscu przypomnieć, że ustawa przepisem art. 61 w związku z art. 39 i art. 53 poddała kognicji wojewódzkich sądów administracyjnych kontrolę pod względem zgodności z prawem między innymi nieuwzględnienie protestu i przeprowadzenia oceny zgłoszonego projektu, dokonanej w systemie realizacji programu operacyjnego zawierającego wniosek o dofinansowanie. Art. 50 ustawy wyłączył jednakże stosowanie przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2013 r. poz. 267, zwanej dalej w skrócie jako: "K.p.a.") do postępowania w zakresie ubiegania się oraz udzielenia dofinansowania na podstawie ustawy ze środków pochodzących z budżetu państwa lub ze środków zagranicznych.

Nie budzi wątpliwości, że w zakresie sądowej kontroli zgodności z prawem oceny zgłoszonego projektu o dofinansowanie, omawiana ustawa ma charakter ustawy szczególnej w rozumieniu art. 3 § 3 p.p.s.a. W Rozdziale 13 ustawy zatytułowanym "Wybór projektów", zawarte są szczególne regulacje co do terminu, miejsca i formy składania wniosków (art. 41) i etapy ich oceny, a także kontroli sądowoadministracyjnej oceny projektu oraz postępowania związanego z procedurą odwoławczą (Rozdział 15). Przedmiot ponownego sprawdzenia wniosku w drodze protestu wyznacza art. 53 ust. 1 ustawy, którego zakres dotyczy wyłącznie projektu negatywnie ocenionego w trybie konkursowym. Jednakże dopiero procedura złożenia w terminie wniosku daje możliwość jego oceny.

Analiza akt administracyjnych wskazuje, że wniosek o dofinansowanie złożony przez skarżącego w dniu 7 listopada 2015 r. nie był przedmiotem jakiejkolwiek oceny, bowiem został złożony po terminie. Z tego powodu, zdaniem organu, nie spełnił ogólnych kryteriów formalnych, określonych w procedurze wyboru projektów do realizacji (punkt 1.6.6 w związku z 1.6.9 lit. a) dokumentu programowego w postaci regulaminu konkursu o nr [...]. Wyłącznie niespełnienie wymogu złożenia w terminie do organu wniosku było przyczyną pozostawienia go bez rozpatrzenia, stąd też nie był on przedmiotem jakiejkolwiek oceny, w rozumieniu omawianej ustawy.

W konsekwencji, nie został on oceniony negatywnie w oparciu o art. 53 ustawy, wobec czego skarżącemu nie przysługiwało prawo wniesienia protestu. Regulacja zawarta w art. 41 i art. 43 ustawy ograniczona jest do pewnych obowiązków regulaminowych. I wyłącznie, w razie terminowego wpływu wniosku możliwe jest jego uzupełnienie lub poprawienie oczywistej omyłki, jednak uzupełnienie wniosku nie można dokonywać wówczas, gdy nie został on złożony, jak to ma miejsce w rozpatrywanej sprawie.

Istotne jest również, że przedmiot uzupełnienia wyznaczony został treścią normy art. 43 ust. 2 ustawy, która determinuje zastosowanie instytucji jego uzupełnienia. Stąd też nie dopuszczalne było złożenie skargi, bowiem zaskarżone pismo nie jest decyzją administracyjną organu administracji publicznej, ani inną czynnością z zakresu administracji publicznej, od której przysługują środki zaskarżenia. Jak wynika bowiem z regulaminu konkursu, do oceny formalnej, a następnie oceny merytorycznej, kierowane są jedynie te wnioski, które przeszły pozytywnie weryfikację poprawności formalnej.

Nie można zatem stwierdzić, że pismo organu z dnia 14 stycznia 2016 r. o nr [...] informujące o pozostawieniu bez rozpoznania spóźnionego wniosku skarżącego nr [...] o dofinansowanie projektu w ramach konkursu nr [...], zawierało ocenę merytoryczną projektu. W związku z tym nie została spełniona przesłanka konieczna do wniesienia skargi do sądu administracyjnego, dlatego skarga podlegała odrzuceniu.

Odnosząc się do zarzutu skargi, że organ naruszył prawo, pozostawiając protest bez rozpatrzenia z uwagi na to, że przesłanki pozostawienia protestu bez rozpatrzenia wymienia wyłącznie norma art. 59 ustawy i nie zalicza do nich, zdaniem skarżącego sytuacji, w której wniosek o dofinansowanie projektu nie przeszedł pozytywnie etapu weryfikacji poprawności formalnej uznać przyjdzie, że przepis ten dotyczy przypadków, w których ogólnie wnioskodawcy przysługuje prawo wniesienia protestu z uwagi na negatywną ocenę projektu, jak wskazano wyżej, jest to odmienna sytuacja od występującej w przedmiotowej sprawie, bowiem spóźniony wniosek o dofinansowanie projektu złożony przez skarżącego nie podlegał ocenie.

Na uwzględnienie również nie zasługuje zarzut skargi, że organ powinien wezwać skarżącego do uzupełnienia braków formalnych poprzez przedłożenie pliku PDF zgodnie z postanowieniami punktu 1.6.7 regulaminu konkursu. Wniosek skarżącego o dofinansowanie wpłynął do organu dopiero w dniu 7 listopada 2015 r., a więc po terminie, zaś pierwsza przesyłka elektroniczna, która wpłynęła do organu w dniu 6 listopada 2015 r. o godzinie 23:59:09, nie stanowiła wniosku o dofinansowanie, wobec czego nie było podstaw do wzywania do uzupełnienia braków formalnych wniosku, bowiem to regulamin konkursu w punkcie 1.6.7 określa, w jakich sytuacjach takie wezwanie następuje.

W tej sytuacji nie ma żadnych przesłanek, aby uznać za dopuszczalną drogę sądowoadministracyjną w przypadku nie złożenia wniosku w terminie w związku z tym, nie została spełniona przesłanka negatywnej oceny wniosku, która jest konieczna do wniesienia skargi do sądu administracyjnego.

W ocenie składu orzekającego, gdyby racjonalny ustawodawca przewidział możliwość drogi odwoławczej od takiego pisma, to takie rozwiązanie znalazłoby się w przepisach omawianej ustawy.

Oceny tej nie zmienia okoliczność, że w niniejszej sprawie skarżący błędnie zatytułował swoje pismo jako "protest", bowiem brak jest jakichkolwiek racjonalnych przesłanek dla uzależniania kognicji sądu administracyjnego nie od faktycznego przedmiotu rozstrzygnięcia, lecz wyłącznie od formy czy nazwy nadanej przez skarżącego.

W tym stanie rzeczy, przedmiot skargi złożonej w niniejszej sprawie do tut. Sądu, nie spełniał warunków określonych w art. 3 § 3 p.p.s.a., co oznacza, że na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a., skarga podlegała odrzuceniu jako niedopuszczalna, o czym orzeczono w sentencji.