Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 352/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2022-08-03 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Skarżony organ: Rada Gminy
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Bąk-Marciniak (spr.) Sędzia WSA Monika Świerczak Asesor sądowy WSA Sebastian Michalski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 03 sierpnia 2022 r. sprawy ze skargi S. Z. SPÓŁKA AKCYJNA S.K.A., S. Z. SPÓŁKA AKCYJNA Spółka Komandytowo - Akcyjna Sp.j., S. Z. C. Sp. z o.o. na uchwałę Rady Miejskiej Gminy Pobiedziska z dnia 24 lutego 2022 r. nr LIII/451/2022 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów lotniska w Bednarach oddala skargę w całości


UZASADNIENIE

Rada Miejska Gminy Pobiedziska podjęła w dniu 24 lutego 2022 r. uchwałę nr LIII/451/2022 w sprawie Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego Terenów Lotniska w Bednarach (Dz. Urz. Woj. Wlkp. poz. 1688). Przedmiotową uchwałę podjęto na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jedn.: Dz. U. z 2021 r. poz. 1372 ze zm., dalej jako "u.s.g."), art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn.: Dz. U. z 2021 r. poz. 741 ze zm., dalej jako "u.p.z.p.), w związku z Uchwałą Nr IV/43/2018 Rady Miejskiej Gminy Pobiedziska z dnia 20 grudnia 2018 r. w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów lotniska w Bednarach.

Uchwała powyższa została w całości zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu przez: S. .. oraz S. K. Zaskarżonej uchwale zarzucono naruszenie:

1. art. 17.u.p.z.p., a w szczególności art. 17 pkt 9- 13 u.p.z.p. poprzez prowadzenie procedury planistycznej niezgodnie z porządkiem ustalonym w art. 17 u.p.z.p. oraz dowolne, nieposiadające podstawy prawnej pomijanie i ponawianie poszczególnych etapów procedury planistycznej w przypadkach nieprzewidzianych w przepisach ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym; nieprzeprowadzenie dyskusji publicznej, co do pierwszej wersji projektu Uchwały oraz pozorne przeprowadzenie dyskusji, co do kolejnych wersji projektu; wprowadzanie "autopoprawek" do projektu planu niewynikających z dokonanych uzgodnień oraz wniesionych uwag;

2. art. 8d ust. 1 oraz art. 17 pkt 9) u.p.z.p. poprzez nieprzeprowadzenie dyskusji publicznych zgodnie z wymogami wynikającymi z art. 8d ust. 1 u.p.z.p., tj. zupełne pominięcie dyskusji nad projektem Uchwały w ramach wyłożenia które odbyło się w kwietniu 2020 r. oraz jedynie pozorne przeprowadzenie dyskusji nad kolejnymi wersjami projektu;

3. art. 15zzs ust. 1 ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U.2020.374 ze zm.; dalej: ustawa COVID) poprzez pominięcie art. 15zzs tej ustawy na podstawie którego terminy określone w art. 17 pkt 9 u.p.z.p. ulegały zawieszeniu lub nie rozpoczynały biegu i uznanie że nie miał on zastosowania do terminów wynikających z art. 17 u.p.z.p., a także ewentualne uznanie przez Burmistrza Miasta i Gminy Pobiedziska, że w odniesieniu do terminów o których mowa w art. 17 pkt 9 u.p.z.p. zastosowanie miał obowiązujący od 18 kwietnia 2020 r. art. 15zzs ust. 2a i w związku z tym terminy te rozpoczynały bieg i nie ulegały zawieszeniu;

4. art. 15 ust. 1 i art. 20 ust. 1 u.p.z.p poprzez przedwczesne przyjęcie Uchwały, wyprzedzające uchwalenie zmiany obowiązującego Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego przyjętego Uchwałą Rady Miejskiej Gminy Pobiedziska Nr V/40/2011 z dnia 24.02.2011 r. (dalej: Studium z 2011 r.), dokonane w trakcie trwania procedury planistycznej zmierzającej do uchwalenia zmiany Studium z 2011 r.;

5. art. 9 ust. 4 u.p.z.p. oraz art. 20 ust. 1 u.p.z.p. poprzez niezgodne z postanowieniami Studium z 2011 r. określenie wymaganej liczby miejsc parkingowych (§ 13 ust. 1 lit. d Uchwały);

6. art. 140 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny w zw. z art. 6 ust. 1 i 2 u.p.z.p. oraz art. 7, art. 21 ust. 1, art. 31 ust. 3 i art. 21 i art. 64 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskie z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. z 1997 r. nr 78 poz. 483) poprzez rażące, nieuzasadnione i niewspółmierne naruszenie prawa własności Skarżących, a także ograniczenie prawa do zagospodarowania i dysponowania stanowiącymi ich własność nieruchomościami poprzez zaliczenie tych nieruchomości do terenów oznaczonych symbolem KL i takie ukształtowanie postanowień dotyczących tego terenu, które w rażący sposób ogranicza możliwość zabudowy, rezerwując te tereny na działalność lotniskową oraz objęcie ich innymi ustaleniami wynikającymi z ogólnych przepisów Uchwały, np. dotyczących ograniczeń w możliwości organizacji imprez masowych czy dopuszczalnej wysokości zabudowy;

7. art. 1 ust. 2 pkt 6 i 7, art. 1 ust. 3 oraz art. 6 ust. 1 i 2 u.p.z.p. poprzez przekroczenie granic władztwa planistycznego i jego nadużycie wyrażające się w:

- preferowaniu interesu publicznego ponad interes właścicieli nieruchomości;

- kierowanie się w toku procedury planistycznej bliżej nieokreślonymi, niejasnymi motywami oraz okolicznościami, np. w związku z ograniczeniem terenu objętego ustaleniami Uchwały;

- kierowanie się w toku procedury planistycznej głównie zamiarem udaremnienia Skarżącym ich planów inwestycyjnych, których obraz był dodatkowo kształtowany w oparciu o nieprawdziwe informacje dotyczące rzekomego zamiaru budowy toru wyścigowego oraz prowadzenia działalności szkodliwej dla środowiska i uciążliwej dla społeczności lokalnej; kierowanie się w toku procedury planistycznej podczas kształtowania treści Uchwały, innymi motywami i przesłankami niż te o których mowa w art. 1 ust. 2, art. 1 ust. 3 i art. 6 ust. 1 i 2 u.p.z.p.;

8. art. 21 ust. 1 oraz art. 64 ust. 2 Konstytucji RP, art. 1 ust. 3 oraz art. 6 ust. 1 i 2 u.p.z.p. poprzez nieuwzględnienie w toku sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego interesu prawnego Skarżących, a także niedokonanie faktycznego wyważania interesu właścicieli nieruchomości, w tym Skarżących oraz interesu publicznego;

9. art. 15 ust. 2 pkt 6) u.p.z.p. poprzez nieokreślenie minimalnej liczby miejsc parkingowych przeznaczonych na parkowanie pojazdów zaopatrzonych w kartę parkingową;

10. art. 2 i art. 7 Konstytucji RP oraz § 6 w zw. z § 142 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 283; dalej: z.t.p.) poprzez posługiwanie się w Uchwale nieprecyzyjnymi i niedookreślonymi zwrotami, podczas gdy określenie np. minimalnej liczby miejsc do parkowania powinno być wyznaczone poprzez wskazanie jasnych kryteriów ich obliczania (§ 13 ust. 1 lit. e Uchwały);

11. art. 15 ust. 3 pkt 5) u.p.z.p. oraz § 4 pkt 14) rozporządzenia Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 17 grudnia 2021 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. poz. 2404; dalej: rozporz. proj. m.p.z.p.) poprzez dopuszczenie możliwości organizacji imprez masowych dotyczących jedynie wybranej tematyki, sformułowanie nakazu czasowego wyłączania lotniska Bednary z użytkowania na czas organizacji imprez masowych, a także nieokreślenie wszystkich elementów o których mowa w § 4 pkt 14) rozporz. proj. m.p.z.p. (§ 15 Uchwały);

12. art. 68 ust. 2 pkt 1) i 2), art. 69 ust. 2, art. 81 ust. 1 ustawy z dnia 3 lipca 2002 r. - Prawo lotnicze (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 1970 z późn. zm.; dalej: pr. lotn.) poprzez uzależnienie możliwości organizacji imprez masowych pod warunkiem czasowego wyłączenia lotniska Bednary z użytkowania (§15 Uchwały);

13. art. 2 i art. 7 Konstytucji RP oraz art. 15 ust. 2 pkt 4) i art. 15 ust. 2 pkt 9) u.p.z.p. poprzez sformułowanie postanowień zawierających postanowienia zobowiązujące lub nakazujące uzyskiwanie określonych pozwoleń lub zezwoleń, podczas gdy obowiązek uzyskiwania określonych decyzji, przesłanki ich uzyskiwania, a także kompetencje organów właściwych do wydawania określonych zezwoleń lub pozwoleń wynikać mogą jedynie z ustaw;

14. art. 87 ust. 1 i ust. 3, art. 87 ust. 1 pkt 1) i art. 68 ust. 2 pkt 2 i 3) pr. lotn. oraz przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 stycznia 2021 r. w sprawie przeszkód lotniczych, powierzchni ograniczających przeszkody oraz urządzeń o charakterze niebezpiecznym (Dz. U. z 2021 r., poz. 264; dalej: rozporz. lotn.) poprzez określenie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego sztywnych parametrów dotyczących powierzchni ograniczającej i tym samym sztywnych parametrów dotyczących ograniczeń zabudowy w otoczeniu lotniska.

Pismem z dnia [...] czerwca 2022 r. skargę na tożsamą uchwałę wniosła spółka S. o., podnosząc tożsame zarzuty jak wskazane wyżej.

W odpowiedzi na skargi organ wniósł o ich oddalenie, odnosząc się szczegółowo do każdego z zarzutów.

Postanowieniem z dnia 14 lipca 2022 r. sygn. akt IV SA/Po 421/22 połączono sprawę o sygn. IV SA/Po 421/22 ze sprawą o sygn.: IV SA/Po 352/22 w celu ich łącznego rozpoznania i rozstrzygnięcia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz. U. z 2019 r. poz. 2167), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 tej ustawy).

Zaskarżona uchwała w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest aktem prawa miejscowego zgodnie z art. 14 ust. 8 u.p.z.p. Należy zatem do kategorii aktów, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.), zwanej dalej p.p.s.a. Stosownie do art. 147 § 1 p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności.

Skarga złożona została w trybie art. 101 u.s.g., zgodnie z którym każdy czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego.

W art. 101 ust. 1 u.s.g. legitymacja skargowa została oparta na naruszeniu indywidualnego interesu prawnego lub uprawnienia, co oznacza, że legitymacja do wniesienia takiej skargi do sądu administracyjnego przysługuje nie temu, kto ma w tym interes prawny, ale temu, czyj interes prawny został naruszony zaskarżonym rozstrzygnięciem. Naruszenie interesu prawnego podmiotu składającego taką skargę musi mieć przy tym charakter bezpośredni, zindywidualizowany, obiektywny i realny. Uchwała, czy też konkretne jej postanowienia, muszą więc naruszać rzeczywiście istniejący w dacie podejmowania uchwały interes prawny skarżącego.

Istotnym warunkiem umożliwiającym zaskarżenie uchwały samorządowej jest nie tylko jej obiektywna niezgodność z prawem materialnym, kształtującym sytuację prawną podmiotu skarżącego, ale także konieczność wykazania, że uchwała w sposób rzeczywisty i bezpośredni narusza interes prawny skarżącego, przez co należy rozumieć ograniczenie, zniesienie lub uniemożliwienie realizacji tego interesu (np. wyrok NSA z 20 stycznia 2010 r., I OSK 1016/09, CBOSA).

Skarżący swój interes prawny wywodzą z prawa własności nieruchomości objętych planem. S. .. jest właścicielem nieruchomości objętej księgą wieczystą o numerze [...] składającą się z działki ewidencyjnej [...] obr. [...]. S. K. jest właścicielem nieruchomości objętej księgą wieczystą o numerze [...] składającej się z działek ewidencyjnych o numerach [...] i [...] obr. [...]. Natomiast, nieruchomość składająca się z działek [...],[...] i [...] obr. [...], objęta księgą wieczystą numer [...] jest własnością spółki S. Z. C. sp. z o. o.

Zaskarżone postanowienia planu miejscowego (dalej też jako "mpzp") wpływają więc na sytuację prawną skarżących, jako właścicieli nieruchomości objętych postanowieniami analizowanej uchwały planistycznej, w szczególności mają wpływ na prawo do zagospodarowania gruntu zgodnie z wolą inwestycyjną strony. Istnieje zatem związek pomiędzy własną, prawnie gwarantowaną sytuacją strony wnoszącej skargę, a zaskarżoną uchwałą, co uzasadnia przyznanie jej legitymacji skargowej w rozumieniu art. 101 ust. 1 u.s.g.

Uznanie naruszenia interesu prawnego Skarżących daje im prawo wniesienia skargi do sądu administracyjnego na uchwalony plan miejscowy, co nie oznacza jednak automatycznie zasadności skargi. Jak wskazano już powyżej, tylko uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne. Skuteczność skargi na uchwałę Rady Miejskiej Gminy jest więc uzależniona od tego, czy wraz z naruszeniem interesu prawnego Strony doszło do naruszenia przez właściwe organy norm prawa materialnego czy procesowego, mających zastosowanie przy uchwalaniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Obowiązek uwzględnienia skargi wniesionej w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g. powstaje tylko wówczas, gdy naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia Skarżących jest związane z jednoczesnym naruszeniem obiektywnego porządku prawnego. Natomiast obowiązku takiego Sąd nie ma wówczas, gdy naruszony jest wprawdzie interes prawny lub uprawnienie Skarżących, ale dzieje się to zgodnie z obowiązującym prawem, w granicach przysługującego gminie władztwa.

Ocena, czy zaskarżony miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest obarczony wadą skutkującą stwierdzeniem jego nieważności przez sąd administracyjny na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a. dokonuje się przez pryzmat przesłanek wynikających z art. 28 ust. 1 u.p.z.p.

W myśl tego przepisu istotne naruszenie zasad sporządzania studium lub planu miejscowego, istotne naruszenie trybu ich sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powodują nieważność uchwały rady gminy w całości lub części. Pojęcie "trybu sporządzania planu miejscowego" (zwanego też potocznie: "procedurą planistyczną") - którego zachowanie stanowi przesłankę formalnoprawną zgodności miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z przepisami prawa - odnosi się do sekwencji czynności, jakie podejmuje organ w celu doprowadzenia do uchwalenia planu miejscowego, począwszy od uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu, a skończywszy na jego uchwaleniu. Natomiast pojęcie "zasad sporządzania planu miejscowego" - których uwzględnienie stanowi przesłankę materialnoprawną zgodności miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z przepisami prawa - należy wiązać z samym sporządzeniem (opracowaniem) aktu planistycznego, a więc z merytoryczną zawartością tego aktu (część tekstowa, graficzna i załączniki), zawartych w nim ustaleń, a także standardów dokumentacji planistycznej (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 maja 2009 r., sygn. akt II OSK 1778/08, Baza NSA; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 września 2008 r., sygn. akt II OSK 215/08, Baza NSA).

Skarżący, jak wynika z treści skarg, kwestionują tryb sporządzenia planu, wskazując na prowadzenie procedury planistycznej niezgodnie z porządkiem ustalonym w art. 17 u.p.z.p. oraz dowolne pomijanie i ponawianie poszczególnych etapów procedury planistycznej w przypadkach nieprzewidzianych w przepisach ustawy oraz nieprzeprowadzenie dyskusji publicznych zgodnie z wymogami wynikającymi z art. 8d ust. 1 u.p.z.p., tj. zupełne pominięcie dyskusji nad projektem Uchwały w ramach wyłożenia które odbyło się w kwietniu 2020 r. oraz jedynie pozorne przeprowadzenie dyskusji nad kolejnymi wersjami projektu.

Zdaniem sądu nie doszło do istotnego naruszenia przepisów w tym zakresie. Odnosząc się do kwestii trybu sporządzenia skarżonego planu, a więc procedury jego podjęcia, wskazać w pierwszej kolejności należy, że Rada Miejska Gminy Pobiedziska mocą uchwały Nr IV/43/2018 z dnia 20 grudnia 2018 r. przystąpiła do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów lotniska w Bednarach.

W dniu [...] stycznia 2019 r. ukazało się ogłoszenie i obwieszczenie Burmistrza Miasta i Gminy Pobiedziska o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów lotniska w Bednarach. Termin składania wniosków został wyznaczony do dnia [...] lutego 2019 r.

Projekt mpzp został skierowany pismami do zaopiniowania i uzgodnienia przez organy i instytucje wymienione w art. 17 pkt 6 lit a i b u.p.z.p.

Pismami złożonymi w dniach [...] stycznia – [...] lutego 2019 r. organy złożyły swoje uwagi do Planu.

W dniu [...].01.2019 r. uwagi do Planu złożył Prezes Urzędu Lotnictwa Cywilnego w Warszawie. W związku z tym wprowadzono do projektu planu miejscowego zmiany wynikające z dokonanego uzgodnienia oraz wystąpiono z wnioskiem o jego ponowne uzgodnienie. Następnie skierowano projekt planu miejscowego do publicznego wglądu.

Skarżący w dniu [...] lutego 2019 r., złożyli wniosek (datowany na [...] stycznia 2019 r.) do mpzp dotyczący działek nr [...], [...] i [...] w przedmiocie ustalenia w sporządzanym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego takiego przeznaczenia, aby dopuszczalna była na ich terenie zabudowa pozwalająca na rozbudowę prowadzonego Ośrodka Doskonalenia Techniki Jazdy, w szczególności poprzez wybudowanie specjalistycznego toru szkoleniowego do doskonalenia techniki jazdy. Złożone wnioski zostały rozstrzygnięte przez Burmistrza (w tym wniosek skarżącego - uwzględniony częściowo) i przystąpiono do opracowania projektu planu.

W dniu [...].10 2019 r. zwrócono się do organów o zaopiniowanie projektu Planu.

Pismem z dnia [...].11.2019 r. uwagi do Planu złożył ponownie Prezes Urzędu Lotnictwa Cywilnego w Warszawie. W związku z tym wprowadzono do projektu planu miejscowego zmiany wynikające z dokonanego uzgodnienia oraz wystąpiono z wnioskiem o jego ponowne uzgodnienie.

W dniu [...].12.2019 r. projekt planu został przedstawiony na posiedzeniu Gminnej Komisji Urbanistyczno - Architektonicznej działającej przy Burmistrzu Miasta i Gminy P., która zaopiniowała projekt planu pozytywnie z uwagami.

Po uzyskaniu uzgodnień i opinii, zgodnie z art. 17 pkt 11 u.p.z.p. w dniu [...] marca 2020 r. ukazało się ogłoszenie w prasie lokalnej, a na tablicy ogłoszeń Urzędu Miasta i Gminy w P. oraz w Biuletynie Informacji Publicznej Gminy P. zamieszczone zostało obwieszczenie o wyłożeniu do publicznego wglądu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów lotniska w Bednarach.

Wyłożenie projektu planu miejscowego do publicznego wglądu rozpoczęło się [...] kwietna 2020 r. i trwało do dnia [...] kwietnia 2020 r.

Uwagi do projektu planu miejscowego, zgodnie z art. 17 pkt 11 upzp można było składać do dnia [...] maja 2020 r.

Pismem z dnia [...].04.2020 r. Prezes Urzędu Lotnictwa Cywilnego w Warszawie poinformował , że projekt mpzp może być rozpatrzony pozytywnie po uwzględnieniu kolejnych uwag.

Dyskusja publiczna nad przyjętymi w projekcie planu rozwiązaniami miała odbyć się w dniu [...] kwietnia 2020 r. o godzinie 11:00 w formie telekonferencji. W czasie wyłożenia projektu planu miejscowego do publicznego wglądu, w związku z treścią obowiązującej od dnia 1 kwietnia 2020 r. ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U.2020.374) w dniu [...] kwietnia opublikowane zostało obwieszczenie Burmistrza Miasta i Gminy Pobiedziska dotyczące w/w wyłożenia, informujące, że po przeanalizowaniu możliwości prawnych oraz po wzięciu pod uwagę stanowiska Ministerstwa Rozwoju nie ma możliwości wstrzymania bądź anulowania ogłoszonych już wyłożeń projektów miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego i związanych z nimi dyskusji publicznych, jednocześnie Burmistrz poinformował, iż w celu dochowania wymogów formalno-prawnych związanych z procedurą sporządzania planów miejscowych, etap wyłożenia do wglądu publicznego zostanie ponowiony w całości wraz z wskazaniem nowej daty dyskusji publicznej, a informacja o nowych terminach zostanie podana do publicznej wiadomości po ustaniu zagrożenia związanego z epidemią, w sposób zwyczajowo przyjęty.

Uwagi złożone podczas pierwszego wyłożenia zostały rozstrzygnięte, a projekt miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ponownie wyłożony do publicznego wglądu w celu dochowania wszystkich elementów procedury planistycznej, w tym przeprowadzenia dyskusji publicznej.

W dniu [...] sierpnia 2020 r. ukazało się ogłoszenie w prasie lokalnej, a na tablicy ogłoszeń Urzędu Miasta i Gminy w Pobiedziskach oraz w Biuletynie Informacji Publicznej Gminy Pobiedziska zamieszczono obwieszczenie o wyłożeniu do publicznego wglądu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów lotniska w Bednarach. Wyłożenie projektu planu miejscowego do publicznego wglądu rozpoczęło się [...] września 2020 r. i trwało do dnia [...] września 2020 r. Uwagi do projektu planu miejscowego, zgodnie z art. 17 pkt 11 u.p.z.p. można było składać do dnia [...] października 2020 r.

Dyskusja publiczna nad przyjętymi w projekcie planu rozwiązaniami odbyła się w dniu [...] września 2020 r. o godzinie 13:00 w Sali Sesyjnej Urzędu Miasta i Gminy w Pobiedziskach, przy zachowaniu zasad obsługi interesantów wynikających z rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 sierpnia 2020 r. w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii (Dz.U.2020 r. poz. 1356 ze zm.).

Wniesione uwagi Skarżącego, złożone podczas wyłożenia zostały rozstrzygnięte przez Burmistrza Miasta i Gminy Pobiedziska w dniu [...] października 2020 r., a projekt miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego po naniesieniu poprawek ponownie wyłożony do publicznego wglądu w celu dochowania wszystkich elementów procedury planistycznej, w tym przeprowadzenia dyskusji publicznej.

W dniu 16 grudnia 2020 r. ukazało się ogłoszenie w prasie lokalnej, a na tablicy ogłoszeń Urzędu Miasta i Gminy w Pobiedziskach oraz w Biuletynie Informacji Publicznej Gminy Pobiedziska zamieszczone zostało obwieszczenie o kolejnym wyłożeniu do publicznego wglądu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów lotniska w Bednarach. Wyłożenie projektu planu miejscowego do publicznego wglądu rozpoczęło się [...] grudnia 2020 r. i trwało do dnia [...] stycznia 2021 r.

Uwagi do projektu planu miejscowego, można było składać do dnia [...] lutego 2021 r. Dyskusja publiczna nad przyjętymi w projekcie planu rozwiązaniami odbyła się w dniu [...] stycznia 2021 r. o godzinie 13:00 za pomocą środków porozumiewania się na odległość, przy wykorzystaniu aplikacji Zoom, zapewniającej możliwość zabierania głosu, zadawania pytań i składania uwag. Link do dyskusji publicznej został zamieszczony w dniu [...] stycznia 2021 r. w Biuletynie Informacji Publicznej, przy zachowaniu zasad obsługi interesantów wynikających z rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 sierpnia 2020 r. w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii (Dz.U.2020 r. poz. 1356 ze zm.).

Wniesione uwagi między innymi Skarżącej Spółki złożone podczas wyłożenia, zostały rozstrzygnięte przez Burmistrza Miasta i Gminy Pobiedziska w dniu [...] lutego 2021 r.

Projekt uchwały w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego został przekazany Komisjom Rady Miejskiej Gminy Pobiedziska.

Rada Miejska Gminy Pobiedziska w dniu 24 lutego 2022 r. podjęła Uchwałę Nr LIII/451/2022 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów lotniska w Bednarach. Dokumentacja prac planistycznych przedmiotowego planu miejscowego została, wraz z uchwałami, skierowana do Wojewody Wielkopolskiego pismem z dnia 8 marca 2022 r. w celu oceny jej zgodności z przepisami prawa oraz publikacji Uchwały w Dzienniku Urzędowym Województwa Wielkopolskiego. Uchwała została opublikowana w Dzienniku Urzędowym Województwa Wielkopolskiego dnia poz. 1688 z dnia 3 marca 2022 r.

Odnosząc się zatem do zarzutu nr 1, wskazać należy, iż konieczność wprowadzenia zmian do projektu mpzp miała związek z uwagami zawartymi w uzgodnieniu Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego w Warszawie z dnia [...].01.2019 r. i [...].11.2019 r. Po wprowadzaniu zmian do projektu planu miejscowego wystąpiono z wnioskiem o jego ponowne uzgodnienie. Dnia [...].04.2020 r. Prezes Urzędu Lotnictwa Cywilnego w Warszawie, złożył kolejne uwagi do projektu mpzp, które zostały uwzględnione. Następnie [...].08.2020 r. ponownie skierowano projekt planu miejscowego do publicznego wglądu. Projekt planu był dostępny od [...].09.2020 r. Nie były to zatem "autopoprawki" jak twierdzi strona skarżąca, a uwagi organu, które należało uwzględnić.

Jeżeli rada gminy stwierdzi konieczność dokonania zmian w przedstawionym do uchwalenia projekcie planu miejscowego, w tym także w wyniku uwzględnienia uwag do projektu planu - czynności, o których mowa w art. 17 u.p.z.p., ponawia się w zakresie niezbędnym do dokonania tych zmian.

Co do dyskusji publicznej zaplanowanej na [...] kwietnia 2020 r., to została ona odwołana w związku z brakiem zapewnienia technicznych i organizacyjnych możliwości jej przeprowadzenia w pierwszych dniach stanu epidemii COVID-19 na obszarze RP, o czym zawiadomiono obwieszczeniem. Niemniej w celu dochowania wszystkich etapów procedury planistycznej dokonano ponownego wyłożenia projektu planu miejscowego do publicznego wglądu (3-24.09.2020 r. oraz 23.12.2020 r. do 20.01.2021 r. Wszystkie uwagi złożone w wyznaczonym terminie stanowiły przedmiot rozstrzygnięcia Burmistrza Miasta i Gminy Pobiedziska oraz Rady Miejskiej Gminy Pobiedziska. Dyskusja publiczna nad przyjętymi w projekcie planu rozwiązaniami odbyła się w dniu [...] września 2020 r. o godzinie 13:00 i [...] stycznia 2021 r. o godzinie 13:00.

Należy wskazać też, że z przepisów ustawy nie wynika konieczność indywidualnego informowania o kolejnych etapach procedury planistycznej i brak jest podstaw prawnych, by oczekiwać od organów planistycznych indywidualnej komunikacji ze wszystkimi podmiotami, którzy posiadają nieruchomości objęte planem. Powiadamianie indywidualne spowodowałoby znaczne wydłużenie procedury stanowienia planu miejscowego. Stąd też ustawodawca przyjął rozwiązanie polegające na obwieszczeniu, mając na względzie ekonomikę procedur planistycznych, a które przy zachowaniu wymogów określonych w art. 17 pkt 1 i 9 u.p.z.p. umożliwia zainteresowanym podmiotom dowiedzenie się o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego oraz o wyłożeniu projektu planu (por. wyrok WSA w Gdańsku z 10.04.2019 r., II SA/Gd 465/18, LEX nr 2652938).

Odnośnie zarzutu nr 2 Sąd wskazuje, że w myśl art. 8 ust 1 u.p.z.p. Organ sporządzający projekt studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy albo miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego prowadzi dyskusję publiczną dotyczącą projektu tego dokumentu w sposób umożliwiający zabieranie głosu, zadawanie pytań i składanie uwag.

Nie sposób zgodzić się ze skarżącymi, że dyskusja publiczna, która odbyła się w dniu [...].09.2020 r. uniemożliwiała zadawanie pytań. W aktach sprawy znajduje się protokół z przeprowadzonej dyskusji publicznej wraz z listą obecności. Do projektu Planu skarżący złożyli [...] uwagi w dniu [...].10 2020 r. W aktach znajduje się również protokół dyskusji publicznej przeprowadzonej w dniu [...].01.2021 r. w obu dyskusjach czynny udział wzięli pełnomocnicy strony skarżącej. Pierwsza zaś dyskusja została odwołana z przyczyn od organu niezależnych (pandemia).

Przepis art. 17 ust. 9 u.p.z.p. mówi o zorganizowaniu przez organ "co najmniej jednej dyskusji publicznej nad przyjętymi w projekcie planu rozwiązaniami"; co miało miejsce w niniejszej sprawie. Tylko niezorganizowanie dyskusji publicznej, jak i niewyłożenie projektu planu miejscowego do publicznego wglądu, co do zasady stanowi istotne naruszenie trybu sporządzania planu, skutkujące stwierdzeniem jego nieważności w całości (art. 28 ust. 1 u.p.z.p.).

Ponadto z samego faktu, że organ nie uwzględnił żadnych uwag i wniosków skarżących do projektu planu nie można skutecznie wywodzić zarzutu naruszenia prawa przez organy. Tylko nierozpatrzenie wszystkich uwag złożonych do projektu planu wyczerpuje znamiona istotnego naruszenia trybu postępowania w rozumieniu art. 28 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Uwagi skarżących zostały rozpatrzone, lecz nieuwzględnione.

Przepis art. 18 ust. 1 u.p.z.p. przewiduje uprawnienie, a nie obowiązek wniesienia uwag do projektu planu miejscowego przez każdego, kto kwestionuje ustalenia przyjęte w projekcie planu, wyłożonym do publicznego wglądu, o którym mowa w art. 17 pkt 9 ustawy.

Za niezasadny Sąd uznał zarzut naruszenia art. 15zzs ust. 1 ustawy COVID. Zgodnie z art. 15zzs ust. 1 pkt 6 tejże ustawy w okresie stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID bieg terminów procesowych w postępowaniach administracyjnych nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu na ten okres (brzmienie nadane zostało nowelizacją ww. ustawy, która weszła w życie z 31.03.2020 r.). Czynności dokonane w okresie wstrzymania rozpoczęcia albo zawieszenia biegu powyższych terminów są jednak skuteczne (zob. art. 15zzs ust. 7 specustawy).

Ponadto przepis ten nie stanowi podstawy do zawieszenia prowadzonego postępowania administracyjnego jako całości. Wskazuje jedynie na skutek nie rozpoczęcia lub zawieszenia terminów procesowych w konkretnym postępowaniu. Jednocześnie przepis art. 15zzs ust. 9 specustawy wskazuje, że w okresie stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID, organ może z urzędu wydać odpowiednio decyzję w całości uwzględniającą żądanie strony lub uczestnika postępowania, zaświadczenie o braku podstaw do wniesienia sprzeciwu, wyrazić stanowisko (...). Ponadto ustawodawca w art. 15zzs ust. 7 specustawy uznał czynności dokonane w okresie, o którym mowa w ust. 1, w postępowaniach administracyjnych za skuteczne.

Przyglądając się komentarzowi Lex: A. Dauter-Kozłowska, Bieg terminów w postępowaniu administracyjnym w związku z ogłoszonym stanem zagrożenia epidemicznego, a następnie stanem epidemii z powodu COVID-19, warto zwrócić uwagę, że "Na mocy ustawy z 16.04.2020 r. o szczególnych instrumentach wsparcia w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz.U. z 2020 r. poz. 695) - dalej u.s.i.w. ustawodawca wprowadził kolejne wyjątki od zasady wstrzymania rozpoczęcia i zawieszenia biegu terminów w postępowaniu administracyjnym, wskazując, że terminy wymienione w art. 15zzs ust. 2a i ust. 8a u.s.r.c., rozpoczynają bieg, a rozpoczęte biegną w dalszym ciągu". Autorka wskazuje również na pozostałe konsekwencje wynikające z u.s.i.w. Reasumując: organ nie ma podstaw do zawieszanie postępowań z własnej inicjatywy, bowiem terminy wiążą jego postępowanie. Natomiast jeżeli to strona występuje o prolongatę terminu, np. wykonania obowiązków postanowienia, to działając w interesie strony, szczególnie gdy przywołuje ona istotne uzasadnienie, należy umożliwić stronie wykonanie postanowienia w dłuższym okresie niż nałożony (zmiana postanowienia).

Należy wskazać, że uchybienie będzie miało walor istotności jeżeli wskutek naruszenia zapadłaby uchwała innej treści, niż gdyby naruszenie nie nastąpiło (por. M. Stahl, Z. Kmieciak, Akty nadzoru nad działalnością samorządu terytorialnego w świetle orzecznictwa NSA i poglądów doktryny. Samorząd terytorialny, 2001, z.1-2). Tymczasem skarżący nie wykazali żadnego naruszenia ich indywidualnego interesu prawnego w związku z brakiem zawieszenia czy nie zawieszeniem biegu terminów, a także nie wnosili o przedłużenie terminów.

Za niezrozumiały i nie mający żadnego wpływu na ustalenia Planu Sąd uznał zarzut naruszenia art. 15 ust. 1 i art. 20 ust. 1 u.p.z.p.

To że obwieszczeniem z [...].06.2019 r. ogłoszono o podjęciu uchwały w sprawie przystąpienia do zmiany Studium z 2011 r., nie ma absolutnie żadnego wpływu na możliwość procedowania w sprawie nowego mpzp. W ww. przepisach mowa jest o zgodności z obowiązującym Studium, a nie o Studium, do którego zmiany dopiero się przystępuje.

Wykładnia systemowa i celowościowa przepisów art. 15 ust. 1 i 20 ust. 1 u.p.z.p. prowadzi do wniosku, że dopuszczalne jest równoległe prowadzenie prac nad zmianą studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz zmianą planu miejscowego. Zmiana studium może nastąpić w trakcie procedury uchwalania planu, czyli także po sporządzeniu przez organ gminy projektu planu (patrz: wyrok NSA z dnia 17 stycznia 2018 r., sygn. akt II OSK 821/16; wyrok NSA z dnia 23 maja 2019 r., sygn. akt II OSK 1353/18; wyrok NSA z dnia 30 kwietnia 2020 r., sygn. akt II OSK 1288/19).

W przedmiotowej sprawie nie doszło jednak do zmiany Studium, zatem nowy mpzp winien być zgodny i jest zgodny ze Studium przyjętym Uchwałą Rady Miejskiej Gminy Pobiedziska Nr V/40/2011 z dnia 24 lutego 2011 r.

Jak dalej wskazują skarżący niezależnie od zarzutu wcześniejszego, tj. dotyczącego przedwczesnego podjęcia Uchwały, w toku procedury planistycznej nie dochowano także wymogu zapewnienia zgodności Uchwały z treścią Studium z 2011 r. W ocenie skarżących doszło do naruszenia art. 9 ust. 4 u.p.z.p. oraz art. 20 ust. 1 u.p.z.p. poprzez niezgodne z postanowieniami Studium z 2011 r. określenie wymaganej liczby miejsc parkingowych (§ 13 ust. 1 lit. d) Uchwały).

W § 13 ust. 1) lit. d) Planu ustalono minimalną liczbę miejsc do parkowania zlokalizowanych w obrębie działki budowlanej:

– 2 miejsca postojowe na każdy lokal mieszkalny,

– 4 miejsca postojowe na każde 100 m˛ powierzchni użytkowej obiektów handlowych,

– 4 miejsca postojowe na każde 10 miejsc w obiektach gastronomicznych,

– 4 miejsca postojowe na każde 10 miejsc noclegowych w obiektach hotelowych,

– 3 miejsca postojowe na każde 100 m˛ powierzchni użytkowej lub na każdych 10 zatrudnionych w obiektach usługowych innych niż wymienione wyżej,

W ocenie Skarżących zgodnie ze Studium dla terenów zabudowy usługowej - obiektów handlowych, liczba miejsc postojowych powinna zostać określona w liczbie przynajmniej 4 na 100 m˛ powierzchni sprzedaży, a nie powierzchni użytkowej, wobec czego uchwalony plan miejscowy nie odpowiada tym zakresie wymogowi zgodności z obowiązującym Studium z 2011 r.

Zgodność między treścią studium, a treścią planu miejscowego powinna być rozumiana jako kontynuacja zasad zagospodarowania terenu, które w sposób ogólny zostały ustalone w studium i podlegających sprecyzowaniu w planie miejscowym. Zadaniem planu miejscowego jest doprecyzowanie tych zasad i to w taki sposób, aby nie doprowadzić do ich zmiany lub modyfikacji. Tym samym, zakres i stopień tego związania należy każdorazowo oceniać w zależności od przedmiotu unormowania kwestionowanego w skardze na uchwałę dotyczącą miejscowego planu oraz treści przepisów studium tj. głównie ich szczegółowości (tak też wyrok NSA z 9.06.2021 r., II OSK 3252/20, LEX nr 3197599). Z pewnością związanie to, z uwagi na różnice w charakterze obu porównywanych aktów ogólnych, nie polega na powtórzeniu w planie zapisów studium. Zgodności nie można utożsamiać z identycznością.

Jak wskazano w orzecznictwie, wymóg braku sprzeczności planu miejscowego ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego nie oznacza i nie może oznaczać prostego przenoszenia ustaleń studium do planu. W ramach przyznanego gminie władztwa planistycznego na tym etapie planowania następuje dopuszczalna prawem interpretacja ustaleń studium. Organ stanowiący gminy, jako twórca polityki przestrzennej gminy, dokonuje autointerpretacji uchwalonego przez siebie studium w zakresie oceny zgodności z nim projektu planu miejscowego. W ramach tego władztwa organ gminy nie może jednak wyjść jednak poza ogólne ustalenia wynikające ze studium (por. wyrok NSA z dnia 24 października 2018 r., sygn. akt II OSK 2891/17).

W okolicznościach niniejszej sprawy warto przypomnieć także wyartykułowane w orzecznictwie stanowisko, zgodnie z którym, stopień związania planów ustaleniami studium zależy w dużym stopniu od brzmienia ustaleń studium. Stopień tego związania może być, w zależności od szczegółowości ustaleń studium, silniejszy lub słabszy. Ustalenia studium nie muszą być przeniesione wprost do postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, ale nie mogą również być ze sobą sprzeczne (patrz: wyrok NSA z dnia 6 grudnia 2017 r., sygn. akt II OSK 1107/16).

Odnosząc się do powyższego należy zauważyć, że w przypadku miejsc postojowych Studium (str. 56) obliguje do uwzględnienia minimalnego normatywu w odniesieniu do powierzchni sprzedaży. Sąd zgadza się z organem, że plan miejscowy może wprowadzać wartości bardziej rygorystyczne wynikające z lokalnych uwarunkowań - dotyczy to zarówno ustalania przeznaczenia (studium wskazuje szeroki zakres funkcji, na podstawie których plan miejscowy ustala przeznaczenia) zasad zagospodarowania i zabudowy (studium wskazuje minimalne i maksymalne wskaźniki zagospodarowania i zabudowy, które mogą być zawężane w ustaleniach planu miejscowego), czy właśnie minimalnych normatywów parkingowych - w planie miejscowym, ze względu na specyfikę ustalonego przeznaczenia terenu lotniska, za zasadne uznano odniesienie normatywu parkingowego dla obiektów handlowych do powierzchni użytkowej, a nie powierzchni sprzedaży. Biorąc pod uwagę, że powierzchnia sprzedaży nie może być większa od powierzchni użytkowej budynku usługowego, nie można uznać że plan miejscowy narusza ustalenia Studium w przedmiotowym zakresie.

Za niezasadny Sąd uznał zarzuty nr 6 i 8 skargi w postaci naruszenia art. 140 w z w. z art. 144 Kodeks cywilny w zw. z art. 6 ust. 1 i 2 u.p.z.p. oraz art. 7, art. 21 ust. 1, art. 31 ust. 3 i art. 21 i art. 64 Konstytucji, poprzez "niewspółmierne naruszenie prawa własności Skarżących, a także ograniczenie prawa do zagospodarowania i dysponowania stanowiącymi ich własność nieruchomościami poprzez zaliczenie tych nieruchomości do terenów oznaczonych symbolem KL i takie ukształtowanie postanowień dotyczących tego terenu, które w rażący sposób ogranicza możliwość zabudowy, rezerwując te tereny na działalność lotniskową oraz objęcie ich innymi ustaleniami wynikającymi z ogólnych przepisów Uchwały, np. dotyczących ograniczeń w możliwości organizacji imprez masowych czy dopuszczalnej wysokości zabudowy."

W ocenie skarżących na pewnym etapie procedury planistycznej ograniczono obszar terenu objętego planem miejscowym w wyniku uwzględnienia przez Organ uwag grupy mieszkańców -wyłączono teren na który składały się działki o numerach ewid. [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...], obręb B.. Tym samym w ocenie Skarżących motywy takiego działania Burmistrza Miasta i Gminy Pobiedziska nie są jasne, a cały proces planistyczny nosi znamiona dowolności i prowadzony był celem realizacji interesów określonej grupy społeczności lokalnej (niemożliwych do pełnego zidentyfikowania), z istotnym i rażącym pokrzywdzeniem interesów Skarżących, czyli właścicieli nieruchomości objętych Uchwałą.

Odnosząc się do tego zarzutu należy podnieść, że obszar objęty planem miejscowym został ograniczony na podstawie uchwały Rady Miejskiej Gminy Pobiedziska z dnia 20 grudnia 2018 r. Nr IV/43/2018 w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów lotniska w Bednarach. W uzasadnieniu do tejże uchwały wskazano, iż opracowanie planu pozwoli określić przeznaczenie i parametry zabudowy obszaru obejmującego teren o powierzchni 521 ha.

Przeznaczenie terenu lotniska i terenu zabudowy usługowej zostało ustalone na podstawie Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy Pobiedziska (tereny lotniska i usług zgodnie z definicją zawartą w tekście), z uwzględnieniem wydanych decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla toru doskonalenia technik jazdy samochodem i lotniska. Jak wynika z punktu 5.6 Studium - lotnisko poza działalnością A. służy również jako Leśna Baza Lotnicza Lasów Państwowych. Pasy lotniska wykorzystywane są także przez szkoły doskonalenia jazdy dla kierowców samochodowych, a na powierzchni lotniska okresowo organizowane są wystawy i imprezy związane z lotnictwem (zawody spadochronowe) i regionem (np. wystawy rolnicze – A. ).

W § 16 ust. 1 zaskarżonej uchwały w zakresie zasad kształtowania zabudowy oraz wskaźników zagospodarowania terenu, na terenie oznaczonym symbolem KL:

1) dopuszcza się zachowanie istniejącej zabudowy z możliwością jej przebudowy, rozbudowy, nadbudowy przy zastosowaniu parametrów określonych w niniejszym paragrafie.

Tym samym w ocenie Sądu plan miejscowy nie ogranicza możliwości zagospodarowania i użytkowania terenu w dotychczasowy sposób, ustalając przeznaczenie zgodnie ze Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy Pobiedziska.

Wyposażenie rady gminy (miasta) w kompetencje do wiążącego określania treści prawa własności nieruchomości jest głównym atrybutem władztwa planistycznego gminy, a w związku z tym nie każda ingerencja w sposób wykonywania tego prawa będzie w praktyce mogła być uznana za niedozwoloną. Stąd też przyjmuje się, że naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia w tym zakresie jest dopuszczalne, gdy następuje to w granicach przysługującego gminie tzw. władztwa planistycznego.

Zachowanie właściwej równowagi pomiędzy wartościami chronionymi konstytucyjnie i ustawowo wyklucza zakładanie prymatu interesu ogólnego nad jednostkowym i odwrotnie, tym samym nie zawsze interes ogólny winien posiadać pierwszeństwo, gdy chodzi o ukształtowanie treści planu. Nie oznacza to jednak, że każdorazowo naruszenie interesu indywidualnego z góry powoduje obciążenie takiego aktu cechą niezgodności z prawem. Istotne jest, aby ingerencja organu gminy nie następowała z naruszeniem zasady proporcjonalności, która wymaga wyważenia różnych grup interesów - publicznego (ład przestrzenny) i prywatnego (prawo własności).

W uzasadnieniu do zaskarżonej Uchwały wskazano, że w projekcie planu miejscowego uwzględniono wymogi określone w art. 1 ust. 3 u..p.z.p. dotyczące ustalania przeznaczenia terenu lub określania potencjalnego sposobu zagospodarowania i korzystania z terenu z uwzględnieniem:

1) interesu publicznego i prywatnego, w tym zgłaszanych w postaci wniosków i uwag, zmierzających do ochrony istniejącego stanu zagospodarowania terenu, jak i zmian w zakresie jego zagospodarowania - poprzez wprowadzenie ustaleń w zakresie przeznaczenia terenów z uwzględnieniem potrzeb realizacji inwestycji celu publicznego oraz rozstrzygnięcie wniosków i uwag składanych do projektu planu miejscowego zgodnie z wymogami art. 17 ust. 1 i 11 u.p.z.p. Plan miejscowy stanowi kompromis pomiędzy nabytymi prawami właściciela nieruchomości w zakresie zachowania dotychczasowego sposobu zagospodarowania terenów na cele lotniska Bednary wpisanego do rejestru Urzędu Lotnictwa Cywilnego oraz toru doskonalenia technik jazdy samochodem, zrealizowanego na części obszaru na postawie decyzji o warunkach zabudowy, a wnioskami i uwagami mieszkańców dotyczącymi ograniczenia wykorzystania terenów objętych planem na cele doskonalenie techniki jazdy samochodem.

W ocenie skarżących Organ dopuścił się też naruszenia prawa ustanawiając zapis zawarty w § 13 ust. 1) lit. e) Uchwały (zarzuty 7-10 skargi).

W ocenie Sądu zarzut ten jest częściowo zasadny, lecz nie stanowi istotnego naruszenia prawa.

Zakwestionowany zapis uchwały przewiduje: "W zakresie zasad modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji i infrastruktury technicznej ustala się: nakaz wyznaczenia odpowiedniej liczby miejsc do parkowania dla pojazdów zaopatrzonych w kartę parkingową zgodnie z przepisami odrębnymi". Przy czym w § 13 ust. 1) lit. d) Planu ustalono minimalną liczbę miejsc do parkowania zlokalizowanych w obrębie działki budowlanej, co Sąd wskazywał wyżej.

Z art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p. wynika, że w planie miejscowym określa się obowiązkowo zasady kształtowania zabudowy oraz wskaźniki zagospodarowania terenu, maksymalną i minimalną intensywność zabudowy jako wskaźnik powierzchni całkowitej zabudowy w odniesieniu do powierzchni działki budowlanej, minimalny udział procentowy powierzchni biologicznie czynnej w odniesieniu do powierzchni działki budowlanej, maksymalną wysokość zabudowy, minimalną liczbę miejsc do parkowania w tym miejsca przeznaczone na parkowanie pojazdów zaopatrzonych w kartę parkingową i sposób ich realizacji oraz linie zabudowy i gabaryty obiektów.

W orzecznictwie zauważa się rozbieżne stanowisko odnośnie obligatoryjności określenia w planie miejscowym minimalnej liczby miejsc do parkowania, w tym miejsc przeznaczonych na parkowanie pojazdów zaopatrzonych w kartę parkingową.

Z jednej strony wskazuje się, iż z wykładni językowej art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p. wynika, że jeżeli organ planistyczny ma obowiązek określić minimalną liczbę miejsc do parkowania, w tym miejsca przeznaczone na parkowanie pojazdów zaopatrzonych w kartę parkingową, to nie jest wystarczające samo dopuszczenie w planie możliwości realizacji takich miejsc, lecz konieczne jest określenie w planie również minimalnej liczby tych miejsc tj. podanie wskaźników pozwalających na jej ustalenie (por. wyrok NSA z 24 lipca 2018 r. sygn. II OSK 477/18; wyrok NSA z 7 lipca 2017 r. sygn. II OSK 2828/15).

Z drugiej strony w orzecznictwie sądowym wskazuje się, że "obligatoryjność" elementów wymienionych w art. 15 ust. 2 u.p.z.p. nie może być rozumiana zbyt dosłownie, gdyż plan miejscowy musi zawierać poszczególne ustalenia, o których mowa w tym przepisie tylko wówczas, gdy okoliczności faktyczne dotyczące obszaru objętego planem, wynikające zwłaszcza z istniejącego lub planowanego przeznaczenia i sposobu zagospodarowania terenu, uzasadniają dokonanie takich ustaleń. (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 6 maja 2010 r., sygn. akt II OSK 424/10 i z dnia 19 czerwca 2012 r., sygn. akt II OSK 814/12, wyrok WSA w Poznaniu z dnia 21 lutego 2018 r., sygn. IV SA/Po 1144/17).

Na uwagę zasługuje pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażony w wyrokach z dnia 13 czerwca 2017 r. w sprawach o sygn. akt II OSK 338/17 i II OSK 75/17, że przepis art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p., rozumiany zgodnie z regułami wykładni językowej, nie pozwala na wyprowadzenie z jego brzmienia w sposób jednoznaczny dodatkowego zastrzeżenia, zgodnie z którym w planie miejscowym należy każdorazowo, poza określeniem w sposób odrębny ogólnej minimalnej liczby miejsc do parkowania, dodatkowo określić również minimalną liczbę miejsc do parkowania dla pojazdów zaopatrzonych w kartę parkingową, a także odrębnie dla każdego rodzaju tych miejsc sposób ich realizacji. Sąd drugiej instancji zgodził się również z sądem pierwszej instancji, że prawidłową realizacją obowiązku nałożonego mocą cyt. przepisu będzie już wskazanie, że w ramach dopuszczonej minimalnej liczby miejsc do parkowania przewidziane zostały miejsca przeznaczone na parkowanie pojazdów zaopatrzonych w kartę parkingową. Oznacza to, że w ramach jednego ogólnego zbioru miejsc do parkowania traktowane są miejsca do parkowania oraz miejsca dla posiadaczy kart parkingowych. Nie potrzeba w tym zakresie wskazywać odrębnej wartości liczbowej dla każdego z tych miejsc. (tak też wyrok WSA w Szczecinie z 15.04.2021 r., II SA/Sz 145/21, LEX nr 3190480).

Jak wskazał organ w odpowiedzi na skargę przepisy ustawy o drogach publicznych określają normatywy dla dróg publicznych, stref zamieszkania i stref ruchu. Tym samym przepis odwołujący się do przepisów odrębnych będzie miał zastosowanie w przypadku ustanowienia strefy ruchu w granicach terenu KL lub U. Biorąc pod uwagę przeznaczenie terenów w planie miejscowym, jeżeli właściciel lub zarządca nieruchomości ustanowi strefę ruchu, wówczas zobowiązany, będzie do zapewnienia normatywu parkingowego wynikającego z ustawy.

Zgodnie z art. 12a. ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych

1. Organ właściwy do zarządzania ruchem na drogach wyznaczając miejsca przeznaczone na postój pojazdów wyznacza stanowiska postojowe dla pojazdów zaopatrzonych w kartę parkingową, o której mowa w art. 8 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym, zwaną dalej "kartą parkingową":

1) na drogach publicznych;

2) w strefach zamieszkania, o których mowa w art. 2 pkt 16 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym;

3) w strefach ruchu, o których mowa w art. 2 pkt 16a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym.

2. Stanowiska postojowe, o których mowa w ust. 1, w miejscu przeznaczonym na postój pojazdów wyznacza się w liczbie nie mniejszej niż:

1) 1 stanowisko - jeżeli liczba stanowisk wynosi 6-15;

2) 2 stanowiska - jeżeli liczba stanowisk wynosi 16-40;

3) 3 stanowiska - jeżeli liczba stanowisk wynosi 41-100;

4) 4% ogólnej liczby stanowisk jeżeli ogólna liczba stanowisk wynosi więcej niż 100.

Przenosząc powyższe rozważania na kanwę przedmiotowej sprawy zdaniem Sądu, dla prawidłowej realizacji objętego przepisem art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p. obowiązku określenia w planie miejsc przeznaczonych na parkowanie pojazdów zaopatrzonych w kartę parkingową w ramach określonej minimalnej ilości miejsc parkingowych wystarczające jest uwzględnienie takich miejsc w ramach ogólnej minimalnej liczby miejsc parkingowych określonych dla poszczególnych przeznaczeń terenów. Na gruncie analizowanego przepisu poprawnym będzie również odwołanie się w planie do regulacji wynikającej z art. 12a ustawy o drogach publicznych i ustalenie liczby miejsc postojowych przeznaczonych do parkowania pojazdów z kartą parkingową i sposobu realizacji na zasadach określonych w tym przepisie.

W kwestionowanym § 13 ust. 1) lit. e) Uchwały, odwołano się do przepisów szczegółowych, choć nie wskazano konkretnie, iż chodzi o ustawę o drogach publicznych. W ocenie Sądu taki zapis nie stanowi istotnego naruszenia prawa.

Natomiast Sąd nie zgadza się z twierdzeniem organu, że "zarówno lotnisko sportowe jak i tor doskonalenia technik jazdy nie stanowią terenów wykorzystywanych powszechnie przez osoby z niepełnosprawnościami, a tym samym nie wymagają wprowadzania dodatkowych wymogów w zakresie zapewnienia miejsc dla pojazdów zaopatrzonych w kartę parkingową".

Charakter tych obiektów nie wyklucza w żaden sposób możliwości korzystania z nich przez osoby niepełnosprawne.

Na uwzględnienie nie zasługiwały również zarzuty nr 11 i 12 skargi w postaci naruszenia art. 15 ust. 3 pkt 5) u.p.z.p. oraz § 4 pkt 14) rozporządzenia Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 17 grudnia 2021 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. poz. 2404; dalej: rozporz. proj. m.p.z.p.) oraz art. 68 ust. 2 pkt 1) i 2), art. 69 ust. 2, art. 81 ust. 1 prawa lotniczego poprzez uzależnienie możliwości organizacji imprez masowych pod warunkiem czasowego wyłączenia lotniska Bednary z użytkowania (§15 Uchwały).

Zapis § 15 zaskarżonej Uchwały stanowi: "W zakresie granic terenów służących organizacji imprez masowych dopuszcza się organizację imprez masowych w zakresie lotnictwa, wystawiennictwa i kultury, zgodnie z przepisami odrębnymi w granicach oznaczonych na rysunku planu, z uwzględnieniem konieczności czasowego wyłączenia lotniska Bednary z użytkowania".

W sprawie wbrew twierdzeniom skarżących nie miał zastosowania § 4 pkt 14 rozporządzenia Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 17 grudnia 2021 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie z tym przepisem "w zależności od potrzeb, ustalenia dotyczące terenów rekreacyjno-wypoczynkowych oraz terenów służących organizacji imprez masowych zawierają określenie zasad wyposażania tych terenów w urządzenia techniczne i budowlane oraz nakazy, zakazy, dopuszczenia i ograniczenia w zagospodarowaniu terenów;"

W myśl § 12.ust. 1 w/w Rozporządzenia "Do projektów planów miejscowych sporządzanych lub zmienianych na podstawie uchwały o przystąpieniu do sporządzania lub zmiany planu miejscowego podjętej przed dniem 24 grudnia 2021 r. stosuje się przepisy dotychczasowe."

Skoro zatem do sporządzania planu miejscowego przystąpiono uchwałą z 28.12.2018 r., to zastosowanie miały przepisy Rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U.2003.164.1587).

Zgodnie z brzmieniem § 4 pkt 12 tegoż Rozporządzenia "ustalenia dotyczące terenów rekreacyjno-wypoczynkowych oraz terenów służących organizacji imprez masowych powinny zawierać określenie zasad wyposażania tych terenów w urządzenia techniczne i budowlane oraz nakazy, zakazy, dopuszczenia i ograniczenia w zagospodarowaniu terenów, wynikające z przeznaczenia tych terenów". Zatem kwestionowany zapis uchwały jest zgodny z przepisami Rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003 r.

Jak już wskazywano powyżej przeznaczenie terenu lotniska i terenu zabudowy usługowej zostało ustalone na podstawie Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy Pobiedziska, na którego terenie przewidywano okresowo organizowane wystawy i imprezy związane z lotnictwem i regionem. Należy zgodzić się z więc z organem, że ze względu na dopuszczoną ustaleniami planu możliwość organizacji imprez masowych w zakresie wystawiennictwa i kultury, które nie są związane z funkcjonowaniem lotniska, wprowadzono ustalenia dotyczące uwzględnienia konieczności czasowego wyłączenia lotniska Bednary z użytkowania. Powyższy warunek podyktowany jest zasadami bezpieczeństwa. Dopuszczono zatem możliwość organizacji imprez masowych o tematyce niezwiązanej z funkcją lotniskową, jednak wyłącznie w sytuacji czasowego zawieszenia operacji lotniczych. Brak takiego ustalenia mógłby doprowadzić do kolizji wykorzystywania terenu na cele związane z komunikacją lotniczą i cele organizacji imprez masowych niezwiązanych z lotnictwem.

Podkreślenia wymaga, że decyzją z dnia [...] stycznia 2019 r. lotnisko P. ) zostało wpisane do rejestru lotnisk cywilnych pod nr [...] jako lotnisko użytku publicznego o ograniczonej certyfikacji, o kodzie referencyjnym 2, z drogą startową bez nawierzchni sztucznej z podejściem nieprzyrządowym zlokalizowane na dz. nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], obręb [...].

Za bezzasadny Sąd uznał zarzut naruszenia art. 2 i art. 7 Konstytucji RP oraz art. 15 ust. 2 pkt 4) i art. 15 ust. 2 pkt 9) u.p.z.p. poprzez "sformułowanie postanowień zawierających postanowienia zobowiązujące lub nakazujące uzyskiwanie określonych pozwoleń lub zezwoleń, podczas gdy obowiązek uzyskiwania określonych decyzji, przesłanki ich uzyskiwania, a także kompetencje w § 8 pkt 1) lit b) i § 12 pkt 4) wynikać mogą jedynie z ustaw.

W myśl § 8 pkt 1) lit b) uchwały "W zakresie zasad ochrony dziedzictwa kulturowego i zabytków, w tym krajobrazów kulturowych, oraz dóbr kultury współczesnej ustala się:

1) w zakresie ochrony archeologicznego dziedzictwa kulturowego: (...)

b) dla ochrony stanowisk archeologicznych w granicach archeologicznej strefy ochrony konserwatorskiej:

- nakaz prowadzenia badań archeologicznych podczas prac ziemnych przy realizacji inwestycji związanych z zabudową i zagospodarowaniem terenu,

- nakaz uzyskania pozwolenia konserwatora zabytków na prowadzenie badań archeologicznych przed wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę (...)"

Powyższy zapisy wprowadzony został na wyraźny wniosek Powiatowego Konserwatora Zabytków z dnia [...] stycznia 2019 r. (pismo w aktach planistycznych).

Kompetencja rady gminy do określenia w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego szczególnych zasad ochrony zabytków wynika z treści art. 15 ust. 2 pkt 4 u.p.z.p. który stanowi, że w planie miejscowym określa się obowiązkowo zasady ochrony dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej. Należy także wskazać na regulację art. 1 ust. 2 pkt 4 u.p.z.p., która obliguje do uwzględniania w planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wymagań ochrony dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej, a ponadto przepis art. 7 pkt 4 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (tekst jedn.: Dz. U. z 2014 r. poz. 1446 z późn. zm., dalej powoływanej jako ustawa o ochronie zabytków), zgodnie z którym jedną z form ochrony zabytków są ustalenia ochrony w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego oraz przepis art. 19 ust. 3 tej ustawy stanowiący, że w planie ustala się w zależności od potrzeb, strefy ochrony konserwatorskiej obejmujące obszary, na których obowiązują określone ustaleniami planu ograniczenia, zakazy i nakazy, mające na celu ochronę znajdujących się na tym obszarze zabytków.

Wprowadzając zatem w planie miejscowym stosowne uregulowania dotyczące ochrony dziedzictwa kulturowego Rada Miejska zobowiązana była do działania w granicach zakreślonych ww. przepisami upoważniającymi i kompetencyjnymi. W ramach tych działań zobligowana ona była uwzględnić uwagi Konserwatora zabytków i okoliczność, że zakres kompetencji organu nadzoru konserwatorskiego oraz wymogi, które powinien spełnić inwestor prowadzący roboty budowlane przy zabytku lub też w otoczeniu zabytku, szczegółowo określone zostały w art. 2 ust. 2 pkt 3 i art. 39 prawa budowlanego oraz w art. 36 ustawy o ochronie zabytków. W tych przepisach rangi ustawowej prawodawca kompleksowo uregulował kwestie konieczności uzyskania przez inwestora zgody organu nadzoru konserwatorskiego na podejmowanie określonych działań inwestycyjnych w odpowiedniej formie, jak też zakres obowiązku współdziałania organów w procesie budowlanym.

Z kolei z § 12 pkt 4): Uchwały wynika, że "W zakresie szczególnych warunków zagospodarowania terenu oraz ograniczeń w ich użytkowaniu, w tym zakazu zabudowy ustala się: (...)

4) nakaz uzyskania odpowiedniego zezwolenia w przypadku zmiany cech lotniska, w tym zmiany przebiegu granicy lotniska, budowy lub rozbudowy infrastruktury lotniskowej, zgodnie z przepisami odrębnymi",

Powyższy zapis został wprowadzony z kolei na wyraźny wniosek Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego z dnia [...] stycznia 2019 r. (pismo w aktach planistycznych).

Sąd nie uwzględnił też zarzutu nr 14 dotyczącego naruszenie art. 87 ust. 1 i ust. 3, art. 87 ust. 1 pkt 1) i art. 68 ust. 2 pkt 2 i 3) prawa lotniczego oraz przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 stycznia 2021 r. w sprawie przeszkód lotniczych (...) poprzez określenie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego sztywnych parametrów dotyczących powierzchni ograniczającej i tym samym sztywnych parametrów dotyczących ograniczeń zabudowy w otoczeniu lotniska.

W § 12 pkt 1) Uchwały wskazano, że "W zakresie szczególnych warunków zagospodarowania terenu oraz ograniczeń w ich użytkowaniu, w tym zakazu zabudowy ustala się:

1) nakaz uwzględnienia ograniczeń w zakresie wysokości obiektów i urządzeń wynikających z położenia terenów objętych planem w zasięgu:

a) powierzchni ograniczającej podejścia i przejściowej lotniska Bednary o wysokości od 110 do 154 m n.p.m. zgodnie z rysunkiem planu,

b] powierzchni ograniczającej poziomej wewnętrznej lotniska Bednary o wysokości 154 m n.p.m. zgodnie z rysunkiem planu".

Kwestie otoczenia lotniska reguluje ustawa z dnia 3 lipca 2002 r. - Prawo lotnicze (Dz. U. z 2020 r. poz. 1970) (w szczególności art. 87 tego aktu prawnego). Z zasady zatem zamiar normowania przez gminę - w ramach prawa miejscowego - kształtu otoczenia lotniska (wymogów obowiązujących w tym otoczeniu) z powoływaniem się na tak specyficzne rozwiązania jak "strefa ochronna", może być traktowane jako wkraczanie w materię ustawową (jej uzupełnianie, czy poprawianie).

Jednakowoż powyższy zapis § 12 pkt 1) Uchwały wynika również z zalecenia zawartego w piśmie Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego z dnia 25 listopada 2019 r. Wskazano w nim, że projekt mpzp zostanie pozytywnie rozpatrzony po uwzględnieniu zawartych w nim uwag (pismo w aktach planistycznych, str. 174).

Ratio legis instytucji "uzgodnienia" w procedurze planistycznej, polega na przesądzającym (relewantnym) wpływie pozytywnego stanowiska organu uzgadniającego, na kształt normatywny postanowień planu. Ustawodawca, nakazując organowi wykonawczemu gminy uzgodnienie projektu planu ze wskazanymi organami określił konsekwencje prawne takiego uzgodnienia. Organ uzgadniający może bowiem skutecznie zablokować uchwalenie projektowanego aktu w kształcie planowanym przez organ sporządzający. Odmowa uzgodnienia projektu planu przez uprawniony organ oznacza niemożność uchwalenia planu miejscowego w planowanym kształcie, zaś w przypadku uchwalenia przez radę gminy planu miejscowego, mimo odmowy uzgodnienia przez uprawniony organ, zgodnie z dyspozycją art. 28 u.p.z.p., skutkuje to, co do zasady, nieważnością uchwały rady w całości lub w części.

Jeśli wójt (burmistrz, prezydent miasta) został zobligowany do uzgodnienia projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z podmiotami wymienionymi w art. 17 pkt 6 lit. b u.p.z.p., to ostateczne stanowisko uzyskane w tej postaci należy uznać za bezwzględnie wiążące (wyrok WSA w Krakowie z 1.08.2019 r., II SA/Kr 580/19, LEX nr 2715708).

Zdaniem Sądu, wprowadzenie w obrębie nieruchomości stanowiących własność skarżących ograniczenia zabudowy, nie świadczy o naruszeniu granic władztwa planistycznego. Sąd stoi na stanowisku, że wprowadzenie takiego ograniczenia na tym terenie uzasadnione było jego sąsiedztwem z terenem lotniska Poznań- Bednary. Jak słusznie zauważono, ww. działki znajdują się w obszarze w zasięgu powierzchni ograniczających tego lotniska, dla których zastosowanie znajdują przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 25 czerwca 2003 r. w sprawie warunków jakie powinny spełniać obiekty budowlane oraz naturalne w otoczeniu lotniska (Dz. U. z 2002 r., nr 130, poz. 1192), wydanego na podstawie. art. 92 ust. 2 ustawy Prawo lotnicze. Należy również zauważyć, że nieruchomości gruntowe skarżących znajdują się w strefie zasięgu potencjalnego oddziaływania hałasu przekraczającym dopuszczalne poziomy hałasu dla (m.in.) terenów zabudowy mieszkaniowej jedno- i wielorodzinnej oraz zabudowy zagrodowej i zamieszkania zbiorowego, terenów rekreacyjno-wypoczynkowe, także terenów mieszkaniowo-usługowych, emitowanego podczas startów, lądowań statków powietrznych. Jak wskazał też Prezes UTC ze względu na wartości powierzchni ograniczających przeszkody dla lotniska Bednary, maksymalna wysokość zabudowy, określona dla terenu 1KL nie będzie mogła być realizowana na całym terenie. W tej sytuacji dokonana ingerencja w sferę prawa własności skarżących była dopuszczalna, a wręcz konieczna, a przez to mieści się w granicach przysługującego gminie władztwa planistycznego i nie narusza konstytucyjnych zasad równości i proporcjonalności.

Wymóg proporcjonalności, zwany także zakazem nadmiernej ingerencji, oznacza konieczność zachowania proporcji pomiędzy ograniczeniem danego konstytucyjnego prawa lub wolności (czyli nałożonymi na jednostkę obciążeniami), a zamierzonym celem (pozytywnym efektem) danej regulacji prawnej. Wymóg proporcjonalności oznacza konieczność wyważania dwóch dóbr (wartości), których pełna realizacja jest niemożliwa.

W ocenie Sądu, Organ prawidłowo wyważył dwa przeciwstawne interesy - prywatny interes Skarżących oraz interes publiczny. W planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym uwzględnia się nie tylko prawo własności i interesy właścicieli, ale również potrzeby interesu publicznego (art. 1 ust. 2 pkt 7, 9 u.p.z.p.).

Mając powyższe na uwadze, skarga jako niezasadna podlegała oddaleniu, na podstawie art. 151 p.p.s.a.