Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 527/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2012-06-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art.88 ust.3a pkt 1 lit a.
journal: Dz.U. 2004 nr 54 poz 535
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Alicja Stępień (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Sławomir Kozik, Sędzia NSA Ewa Kwarcińska, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Agnieszka Zalewska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 19 czerwca 2012 r. sprawy ze skargi S. O. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 8 grudnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za maj, sierpień i grudzień 2007 r. 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana; 3. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz strony skarżącej kwotę 2.839 (dwa tysiące osiemset trzydzieści dziewięć) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

WYROKIEM Z 2 LUTEGO 2011 R., SYGN. AKT L SA/GD 1354/10 WOJEWÓDZKI SĄD ADMINISTRACYJNY W GDAŃSKU W SPRAWIE ZE SKARGI S.O. UCHYLIŁ DECYZJĘ DYREKTORA IZBY SKARBOWEJ Z 8 GRUDNIA 2009 R., NR [...] W PRZEDMIOCIE PODATKU OD TOWARÓW I USŁUG ZA MAJ, SIERPIEŃ I GRUDZIEŃ 2007 R.

W UZASADNIENIU SĄD TEN WSKAZAŁ, ŻE W ROZPATRYWANEJ SPRAWIE ORGANY PODATKOWE STANĘŁY NA STANOWISKU, ŻE SKARŻĄCY S.O. NIE MÓGŁ W MIESIĄCACH: MAJ, SIERPIEŃ I GRUDZIEŃ 2007 R., ODLICZYĆ PODATKU NALICZONEGO UWIDOCZNIONEGO NA FAKTURACH VAT WYSTAWIONYCH PRZEZ "A" J.S. ORAZ "B" F.M., ALBOWIEM PODATNICY CI NIE BYLI CZYNNYMI ZAREJESTROWANYMI PODATNIKAMI PODATKU OD TOWARÓW I USŁUG (KORZYSTALI ZE ZWOLNIENIA Z OPODATKOWANIA TYM PODATKIEM), WOBEC CZEGO W MYŚL § 8 UST. 1 ROZPORZĄDZENIA MINISTRA FINANSÓW Z 25 MAJA 2005 R., W SPRAWIE ZWROTU PODATKU NIEKTÓRYM PODATNIKOM, ZALICZKOWEGO ZWROTU PODATKU, WYSTAWIENIA FAKTUR, SPOSOBU ICH PRZECHOWYWANIA ORAZ LISTY TOWARÓW I USŁUG, DO KTÓRYCH NIE MAJĄ ZASTOSOWANIA ZWOLNIENIA OD PODATKU OD TOWARÓW I USŁUG (DZ. U. NR 95, POZ. 798 ZE ZM. - DALEJ: "ROZPORZĄDZENIE Z 25 MAJA 2005 R."), NIE BYLI UPRAWNIENI DO WYSTAWIANIA FAKTUR VAT. W KONSEKWENCJI, ZGODNIE Z ART. 88 UST. 3A PKT 1 LIT. A) USTAWY Z 11 MARCA 2004 R., O PODATKU OD TOWARÓW I USŁUG (DZ. U. NR 54, POZ. 535 ZE ZM. - DALEJ: "USTAWA O VAT"), S.O. NIE MÓGŁ ODLICZYĆ PODATKU NALICZONEGO Z WW. FAKTUR VAT OD PODATKU NALEŻNEGO.

PONADTO NA PODSTAWIE ART. 88 UST. 1 PKT 2 USTAWY O VAT, ZAKWESTIONOWANO PRAWO PODATNIKA DO OBNIŻENIA PODATKU NALEŻNEGO O PODATEK NALICZONY WYNIKAJĄCY FAKTURY VAT DOKUMENTUJĄCEJ NABYCIE PALIWA, W KTÓREJ JAKO NABYWCĘ WSKAZANO INNY PODMIOT.

W SKARDZE DO WOJEWÓDZKIEGO SĄDU ADMINISTRACYJNEGO (SYGN. AKT I SA/GD 1354/10) NA POWYŻSZĄ DECYZJĘ S.O., WNIÓSŁ O JEJ UCHYLENIE CAŁOŚCI, ZARZUCAJĄC ZASKARŻONEMU ORZECZENIU: NARUSZENIE PRAWA MATERIALNEGO POPRZEZ BŁĘDNĄ WYKŁADNIĘ ART. 88 UST. 3A PKT 1 LIT. A, W ZW. Z ART. 86 UST. 1 I 2 PKT 1 LIT. A, ART. 96 UST. 13 USTAWY O VAT ORAZ PRZEPISÓW SZÓSTEJ DYREKTYWY RADY 77/388/EWG Z 17 MAJA 1977 R., W SPRAWIE HARMONIZACJI USTAWODAWSTW PAŃSTW CZŁONKOWSKICH W ODNIESIENIU DO PODATKÓW OBROTOWYCH WSPÓLNY SYSTEM PODATKU OD WARTOŚCI DODANEJ: UJEDNOLICONA PODSTAWA WYMIARU PODATKU (DZ. U. UE. L. Z 1977 R., NR 145, POZ. 1 - DALEJ: "VI DYREKTYWA"), A W SZCZEGÓLNOŚCI ART. 17 UST. 1, 2A I 6, ART. 18 UST. 1 LIT. A I C, ART. 22 UST. 3 I 8, POPRZEZ DOKONANIE WYKŁADNI PRZEPISÓW PRAWA KRAJOWEGO WYŁĄCZNIE W DRODZE ZASTOSOWANIA REGUŁ WYKŁADNI CELOWOŚCIOWEJ PRZEPISÓW VI DYREKTYWY.

ZARZUCONO TAKŻE NARUSZENIE PRZEPISÓW POSTĘPOWANIA, TJ. ART. 210 § 4, ART. 191, ART. 142 I ART. 137 USTAWY Z 29 SIERPNIA 1997 R. ORDYNACJA PODATKOWA (DZ. U. Z 2005 R., NR 8, POZ. 60 - DALEJ: "O.P."), POPRZEZ BRAK PODJĘCIA WSZELKICH KROKÓW NIEZBĘDNYCH DO DOKŁADNEGO WYJAŚNIENIA STANU FAKTYCZNEGO, DOWOLNĄ OCENĘ ZEBRANEGO MATERIAŁU DOWODOWEGO SKUTKUJĄCE POZBAWIENIEM PODATNIKA PRAWA DO OBNIŻENIA PODATKU NALEŻNEGO O PODATEK NALICZONY WYNIKAJĄCY Z FAKTUR ZAKUPU MATERIAŁÓW.

DYREKTOR IZBY SKARBOWEJ W ODPOWIEDZI NA TĘ SKARGĘ, WNOSZĄC O JEJ ODDALENIE, PODTRZYMAŁ DOTYCHCZASOWE STANOWISKO W SPRAWIE.

WOJEWÓDZKI SĄD ADMINISTRACYJNY W GDAŃSKU ORZEKAJĄC W SPRAWIE I SA/GD 1354/10 UZNAŁ, ŻE SKARGA BYŁA ZASADNA.

PRZEDE WSZYSTKIM SĄD WSKAZAŁ NA WYROK EUROPEJSKIEGO TRYBUNAŁU SPRAWIEDLIWOŚCI Z 22 GRUDNIA 2010 R., W SPRAWIE C-438/09. SĄD PIERWSZEJ INSTANCJI PODKREŚLIŁ, ŻE EUROPEJSKI TRYBUNAŁ SPRAWIEDLIWOŚCI PRZESĄDZIŁ W TYM WYROKU, ŻE ART. 17 UST. 6 VI DYREKTYWY NALEŻY INTERPRETOWAĆ W TEN SPOSÓB, ŻE SPRZECIWIA SIĘ ON PRZEPISOM KRAJOWYM, NA MOCY KTÓRYCH PODATNIKOWI NIE PRZYSŁUGUJE PRAWO DO ODLICZENIA PODATKU VAT ZAPŁACONEGO INNEMU PODATNIKOWI BĘDĄCEMU USŁUGODAWCĄ NIEZAREJESTROWANYM DLA CELÓW TEGO PODATKU.

SĄD PIERWSZEJ INSTANCJI PODKREŚLIŁ, ŻE W STANIE FAKTYCZNYM BĘDĄCYM PODSTAWĄ WYDANIA PRZEZ EUROPEJSKI TRYBUNAŁ SPRAWIEDLIWOŚCI WYROKU KONTRAHENT SKARŻĄCEGO W OGÓLE NIE DOPEŁNIŁ OBOWIĄZKU REJESTRACJI JAKO PODATNIK OD TOWARÓW I USŁUG, NATOMIAST W NINIEJSZEJ SPRAWIE KONTRAHENCI S.O. DOKONALI ZGŁOSZENIA REJESTRACYJNEGO W ZAKRESIE PODATKU OD TOWARÓW I USŁUG (WYBIERAJĄC JEDNOCZEŚNIE ZWOLNIENIE Z OPODATKOWANIA TYM PODATKIEM), JEDNAKŻE ZAWARTE W WW. WYROKU EUROPEJSKIEGO TRYBUNAŁU SPRAWIEDLIWOŚCI TEZY MOŻNA W OCENIE SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI Z POWODZENIEM ODNIEŚĆ DO STANU FAKTYCZNEGO ROZPOZNAWANEJ SPRAWY. CO WIĘCEJ ZDANIEM SĄDU FAKT REJESTRACJI W ZAKRESIE PODATKU OD TOWARÓW I USŁUG I JEDNOCZESNY WYBÓR ZWOLNIENIA Z TEGO PODATKU PRZEMAWIA NIEJAKO "NA KORZYŚĆ" S.O. W PORÓWNANIU Z CAŁKOWITYM BRAKIEM REJESTRACJI W ZAKRESIE PODATKU OD TOWARÓW I USŁUG (JAK TO MIAŁO MIEJSCE W STANIE FAKTYCZNYM BĘDĄCYM ŹRÓDŁEM ORZECZENIA C-438/09).

ZDANIEM SĄDU ZASKARŻONA I POPRZEDZAJĄCA JĄ DECYZJA ORGANU PIERWSZEJ INSTANCJI NIE NARUSZAJĄ PRAWA, JEDNAKŻE FAKT PRZYSTĄPIENIA DO UNII EUROPEJSKIEJ, ZGODNIE Z ART. 249 TRAKTATU USTANAWIAJĄCEGO WSPÓLNOTĘ EUROPEJSKĄ (DZ. U. Z 2004 R., NR 90, POZ. 864/2 ZE ZM. - DALEJ: "TWE"), OBLIGOWAŁ POLSKĘ DO UZNANIA SIĘ ZA ADRESATA WYDANYCH WCZEŚNIEJ PRZEZ RADĘ DYREKTYW. TYM SAMYM OBOWIĄZUJĄCE W POLSCE PRAWO PODATKOWE WINNO UWZGLĘDNIAĆ REGULACJE UNIJNE W TYM ZAKRESIE, KTÓRE MAJĄ W NASZYM KRAJU MOC OBOWIĄZUJĄCĄ. ROLĄ SĄDÓW JEST OCENA, CZY ZASTOSOWANA W INDYWIDUALNYM PRZYPADKU NORMA PRAWA KRAJOWEGO ODPOWIADA PRAWU WSPÓLNOTOWEMU. W PRZYPADKU STWIERDZENIA NIEZGODNOŚCI, MIMO ŻE PRZEPIS PRAWA KRAJOWEGO NIE PRZESTAJE OBOWIĄZYWAĆ, SĄD OBOWIĄZANY JEST ZAKWESTIONOWAĆ JEGO STOSOWANIE, MAJĄC NA WZGLĘDZIE ZASADĘ NADRZĘDNOŚCI (PIERWSZEŃSTWA) PRAWA WSPÓLNOTOWEGO NA PRAWEM KRAJOWYM.

DYREKTOR IZBY SKARBOWEJ ZASKARŻYŁ W CAŁOŚCI POWYŻSZY WYROK WOJEWÓDZKIEGO SĄDU ADMINISTRACYJNEGO W GDAŃSKU DO NACZELNEGO SĄDU ADMINISTRACYJNEGO ZARZUCAJĄC:

1. NARUSZENIE PRZEPISÓW POSTĘPOWANIA, KTÓRE MIAŁO ISTOTNY WPŁYW NA WYNIK SPRAWY, TJ.:

- ART. 145 § 1 PKT 1 LIT. C USTAWY Z 30 SIERPNIA 2002 R. PRAWO O POSTĘPOWANIU PRZED SĄDAMI ADMINISTRACYJNYMI (DZ. U. Z 2012 R., POZ. 270 - DALEJ "P.P.S.A."), W ZWIĄZKU Z ART. 145 § 2 P.P.S.A., ORAZ Z ART. 122 I 191 O.P., POPRZEZ BRAK WNIKLIWEJ ANALIZY AKT SPRAWY, DOKONANIE BŁĘDNEJ OCENY USTALONEGO PRZEZ ORGANY PODATKOWE STANU FAKTYCZNEGO SPRAWY, CO W KONSEKWENCJI SPOWODOWAŁO NARUSZENIE PRZEZ WOJEWÓDZKI SĄD ADMINISTRACYJNY W GDAŃSKU W PRZEDMIOTOWEJ SPRAWIE ART. 141 § 4 P.P.S.A.;

- NARUSZENIE ART. 141 § 4 P.P.S.A., I W KONSEKWENCJI ART. 153 P.P.S.A., POPRZEZ BŁĘDNE SPORZĄDZENIE UZASADNIENIA ORZECZENIA, Z UWAGI NA BŁĘDNĄ OCENĘ DZIAŁAŃ ORGANÓW, PRZYWOŁANIE W ZALECENIACH DLA ORGANÓW PRZEPISÓW NIEAKTUALNYCH TJ. PRZEPISÓW VL DYREKTYWY, TAKŻE W ZAKRESIE PREZENTOWANIA USTAWOWYCH UPRAWNIEŃ I OBOWIĄZKÓW DOT. POMNIEJSZENIA PODATKU NALEŻNEGO O PODATEK NALICZONY I W KONSEKWENCJI ZWIĄZANIE ORGANU PODATKOWEGO BŁĘDNĄ OCENĄ PRAWNĄ.

Z OSTROŻNOŚCI PROCESOWEJ ORGAN ZARZUCIŁ NARUSZENIE PRZEZ WOJEWÓDZKI SĄD ADMINISTRACYJNY W GDAŃSKU W SKARŻONYM ORZECZENIU PRZEPISÓW PRAWA MATERIALNEGO, POPRZEZ:

- DOKONANIE BŁĘDNEJ WYKŁADNI ART. 88 UST. 3A PKT 1 LIT. A), W ZWIĄZKU Z ART. 86 UST. 1, ART. 86 UST. 2 PKT 1 LIT. A), USTAWY O VAT ORAZ Z ART. 17 UST. 2 I ART. 18 UST. 1 LIT. A) VI DYREKTYWY, POPRZEZ PRZYJĘCIE, ŻE PODMIOTEM UPRAWNIONYM DO WYSTAWIANIA FAKTURY VAT (STANOWIĄCEJ PODSTAWĘ DO ODLICZENIA PRZEZ ODBIORCĘ WYKAZANEGO W NIEJ PODATKU NALICZONEGO) JEST PODATNIK ZWOLNIONY Z PODATKU VAT NA PODSTAWIE ART. 113 UST. 1 USTAWY O VAT I W KONSEKWENCJI PRZYPISANIE UPRAWNIEŃ PODATNIKA PODATKU VAT CZYNNEGO PODATNIKOWI ZWOLNIONEMU Z TEGO PODATKU;

- NIEWŁAŚCIWE ZASTOSOWANIE PRZEPISÓW ART. 17 UST. 2, ART. 18 UST. 1 LIT. A), ART. 22 UST. 3 LIT. B) VI DYREKTYWY ZAMIAST PRZEPISÓW: ART. 167, 168 PKT A) I B), ART. 176, ART. 178 A) I B), ART. 226 (10), (11) DYREKTYWY 2006/112/WE RADY Z 28 LISTOPADA 2006 R., W SPRAWIE WSPÓLNEGO SYSTEMU PODATKU OD WARTOŚCI DODANEJ, (DZ. U. UE. L. Z 2006 R., NR 347, POZ. 1 - DALEJ: "DYREKTYWA 2006/112/WE") OBOWIĄZUJĄCEJ OD 1 STYCZNIA 2007 R.;

- NIEWŁAŚCIWE ZASTOSOWANIE PRZEPISÓW PRAWA MATERIALNEGO, POPRZEZ WYELIMINOWANIE ROZWIĄZAŃ KRAJOWEGO PRAWODAWCY WYNIKAJĄCE NA SKUTEK WPROWADZENIA SZCZEGÓLNEGO TRYBU TRAKTOWANIA PODMIOTÓW Z ART. 113 UST. 1 USTAWY O VAT W PRZEDMIOCIE PODATKU VAT JAK RÓWNIEŻ POMINIĘCIE W UZASADNIENIU REGULACJI WYNIKAJĄCEJ Z AKTU WYKONAWCZEGO DO TEJ USTAWY TJ. § 8 UST. 1, § 9 UST. 1 PKT 8 ROZPORZĄDZENIA Z 25 MAJA 2005 R.;

- NAWET PRZY ZASTOSOWANIU NIEOBOWIĄZUJĄCEJ W 2007 R., PODSTAWY PRAWNEJ W POSTACI PRZEPISÓW VI DYREKTYWY, SĄD L INSTANCJI DOKONAŁ I TAK BŁĘDNEJ WYKŁADNI ART. 17 UST. 2 W ZWIĄZKU Z ART. 17 UST. 6 VI DYREKTYWY I W KONSEKWENCJI NIEWŁAŚCIWE JEGO ZASTOSOWANIE, ALBOWIEM SĄD PIERWSZEJ INSTANCJI PRZYJĄŁ, IŻ PRZEPIS TEN NIE STANOWI REGULACJI, KTÓRA POZWALAŁABY NA OGRANICZENIE PRAWA PODATNIKA DO ODLICZENIA PODATKU NALICZONEGO WYNIKAJĄCEGO Z FAKTURY WYSTAWIONEJ PRZEZ PODMIOT ZWOLNIONY, ZGODNIE Z BRZMIENIEM LITERALNYM ART. 88 UST. 3A PKT 1 LIT. A) USTAWY O VAT.

PRZY TAK SFORMUŁOWANYCH ZARZUTACH WNIESIONO O UCHYLENIE ZASKARŻONEGO WYROKU W CAŁOŚCI I PRZEKAZANIE SPRAWY DO PONOWNEGO ROZPOZNANIA WOJEWÓDZKIEMU SĄDOWI ADMINISTRACYJNEMU W GDAŃSKU ORAZ ZASĄDZENIE KOSZTÓW POSTĘPOWANIA KASACYJNEGO, W TYM KOSZTÓW ZASTĘPSTWA PROCESOWEGO.

NACZELNY SĄD ADMINISTRACYJNY WYROKIEM Z DNIA 5 KWIETNIA 2012 R., W SPRAWIE I FSK 968/11 UCHYLIŁ WYROK WOJEWÓDZKIEGO SĄDU ADMINISTRACYJNEGO W GDAŃSKU Z DNIA 2 LUTEGO 2011 R., W SPRAWIE I SA/GD 1354/10.

W UZASADNIENIU WSKAZAŁ, ŻE ROZPATRUJĄC SPRAWĘ SĄD PIERWSZEJ INSTANCJI NARUSZYŁ PRZEPISY PRAWA MATERIALNEGO TJ. DOKONAŁ BŁĘDNEJ WYKŁADNI ART. 88 UST. 3A PKT 1 LIT. A) W ZWIĄZKU Z ART. 86 UST. 1, ART. 86 UST. 2 PKT 1 LIT. A) USTAWY O VAT ORAZ Z ART. 17 UST. 2 I ART. 18 UST. 1 LIT. A) VI DYREKTYWY, POPRZEZ PRZYJĘCIE, ŻE PODMIOTEM UPRAWNIONYM DO WYSTAWIENIA FAKTURY VAT (STANOWIĄCEJ PODSTAWĘ DO ODLICZENIA PRZEZ ODBIORCĘ WYKAZANEGO W NIEJ PODATKU NALICZONEGO) JEST PODATNIK ZWOLNIONY Z PODATKU VAT NA PODSTAWIE ART. 113 UST. 1 USTAWY O VAT.

W ART. 88 UST. 3A PKT 1 LIT. A) USTAWY O VAT W BRZMIENIU OBOWIĄZUJĄCYM W 2007 R., USTAWODAWCA OKREŚLIŁ PRZYPADEK, W KTÓRYM NABYCIE TOWARÓW I USŁUG NIE UPRAWNIA DO OBNIŻENIA KWOTY PODATKU NALEŻNEGO ORAZ ZWROTU RÓŻNICY PODATKU, O KTÓRYM MOWA W ART. 87 UST. 1-10. W PRZYPADKU, GDY SPRZEDAŻ TOWARÓW LUB USŁUG UDOKUMENTOWANA ZOSTAŁA FAKTURAMI LUB FAKTURAMI KORYGUJĄCYMI, WYSTAWIONYMI PRZEZ PODMIOT NIEISTNIEJĄCY LUB NIEUPRAWNIONY DO WYSTAWIENIA FAKTUR LUB FAKTUR KORYGUJĄCYCH, FAKTURY TE NIE STANOWIĄ PODSTAWY DO OBNIŻENIA PODATKU NALEŻNEGO ORAZ ZWROTU RÓŻNICY PODATKU LUB ZWROTU PODATKU NALICZONEGO. ZAPIS TEN OZNACZA, ŻE PODATNIK MA PRAWO DO ODLICZENIA PODATKU WYNIKAJĄCEGO Z FAKTURY, KTÓRA JAKO ELEMENT LEGALNEGO OBROTU PRAWNEGO, POCHODZI OD PODATNIKA UPRAWNIONEGO DO JEJ WYSTAWIENIA.

ORGANY PODATKOWE NIE ZAKWESTIONOWAŁY FAKTU, ŻE MIĘDZY WW. KONTRAHENTAMI FAKTYCZNIE MIAŁY MIEJSCE OPERACJE GOSPODARCZE, KTÓRYCH DOTYCZYŁY ZAKWESTIONOWANE FAKTURY (SPRZEDAŻ PŁYT DROGOWYCH).

JAK WSKAZANO W ZASKARŻONEJ DECYZJI WYSTAWCY FAKTUR NA RZECZ S.O.: J.S. ( "A") ORAZ F.M. ("B"), W DACIE WYSTAWIENIA TYCH FAKTUR BYLI PODATNIKAMI ZWOLNIONYMI OD PODATKU OD TOWARÓW I USŁUG NA PODSTAWIE ART. 113 UST. 1 USTAWY O VAT.

SĄD PIERWSZEJ INSTANCJI PRZYWIĄZAŁ NATOMIAST UWAGĘ DO OKOLICZNOŚCI, ŻE ORGANY PODATKOWE NIE ZAKWESTIONOWAŁY FAKTU, ŻE MIĘDZY WW. KONTRAHENTAMI FAKTYCZNIE MIAŁY MIEJSCE OPERACJE GOSPODARCZE, KTÓRYCH DOTYCZYŁY ZAKWESTIONOWANE FAKTURY (SPRZEDAŻ PŁYT DROGOWYCH).

OKOLICZNOŚĆ TA NATOMIAST NIE MOGŁA MIEĆ PRZESĄDZAJĄCEGO ZNACZENIA DLA UZNANIA PRAWA DO ODLICZENIA PODATKU NALICZONEGO. SĄD PIERWSZEJ INSTANCJI BŁĘDNIE ZASTOSOWAŁ TEZY WYNIKAJĄCE Z WYROKU TRYBUNAŁU SPRAWIEDLIWOŚCI ETS Z DNIA 22 GRUDNIA 2010 R., W SPRAWIE C-438/09.

PONOWNIE ROZPATRUJĄC SPRAWĘ WOJEWÓDZKI SĄD ADMINISTRACYJNY W GDAŃSKU PRZYPOMNIAŁ, ŻE NA PODSTAWIE ART. 190 P.P.S.A. SĄD, KTÓREMU SPRAWA ZOSTAŁA PRZEKAZANA, ZWIĄZANY JEST WYKŁADNIĄ PRAWA DOKONANĄ W TEJ SPRAWIE PRZEZ NACZELNY SĄD ADMINISTRACYJNY.

W TYM ZAKRESIE WOJEWÓDZKI SĄD ADMINISTRACYJNY ROZPOZNAJĄC OBECNIE NINIEJSZĄ SPRAWĘ WSKAZAŁ, ŻE EUROPEJSKI TRYBUNAŁ SPRAWIEDLIWOŚCI WIELOKROTNIE WSKAZYWAŁ,

IŻ WSPÓLNY SYSTEM PODATKU VAT ZAPEWNIA CAŁKOWITĄ NEUTRALNOŚĆ DZIAŁALNOŚCI GOSPODARCZEJ W ZAKRESIE OBCIĄŻEŃ PODATKOWYCH, BEZ WZGLĘDU NA CEL CZY REZULTATY TEJ DZIAŁALNOŚCI, POD WARUNKIEM WSZAKŻE, ŻE CO DO ZASADY PODLEGA ONA SAMA PODATKOWANIU VAT (ZOB. NP. WYROK ETS Z 15 GRUDNIA 2005 R., W SPRAWIE C-63/04, CP LTD V. CC & E., PKT 51 ORAZ PRZYWOŁANE TAM ORZECZENIA).

ZASADA TA WYRAŻA SIĘ W ZAGWARANTOWANIU PRAWA DO ODLICZENIA OD PODATKU NALEŻNEGO PODATKU NALICZONEGO PRZY NABYCIU TOWARÓW I USŁUG ZWIĄZANYCH ZE SPRZEDAŻĄ OPODATKOWANĄ (ART. 86 UST. 1 USTAWY O VAT).

W ROZPATRYWANEJ SPRAWIE ORGANY PODATKOWE USTALIŁY, ŻE KONTRAHENCI S.O. DOKONALI ZGŁOSZENIA REJESTRACYJNEGO W ZAKRESIE PODATKU OD TOWARÓW I USŁUG WYBIERAJĄC ZWOLNIENIE Z OPODATKOWANIA TYM PODATKIEM. PODATNIK ZWOLNIONY PODMIOTOWO Z PODATKU VAT NIE JEST ANI ZOBOWIĄZANY ANI UPRAWNIONY DO WYSTAWIENIA FAKTURY. FAKTURA WYSTAWIONA PRZEZ TAKIEGO PODATNIKA NIE JEST FAKTURĄ, O KTÓREJ MOWA W ART. 86 UST. 2 USTAWY O VAT Z 2004 R., I W ZWIĄZKU Z TYM UNIEMOŻLIWIA ODLICZENIE PODATKU NALICZONEGO Z NIEJ WYNIKAJĄCEGO.

ZGODNIE Z ART. 86 § 1 I 2 PKT 1 LIT A) USTAWY O VAT PODATNIK MOŻE KORZYSTAĆ Z PRAWA DO ODLICZENIA PODATKU OD TOWARÓW I USŁUG PRZEWIDZIANEGO W TEJ USTAWIE Z TYTUŁU DOSTAW TOWARÓW LUB ŚWIADCZENIA USŁUG PRZEZ INNEGO PODATNIKA WYŁĄCZNIE W ODNIESIENIU DO PODATKU WYNIKAJĄCEGO Z FAKTURY, DOKUMENTUJĄCEJ FAKTYCZNIE ZREALIZOWANĄ PRZEZ JEJ WYSTAWCĘ CZYNNOŚĆ PODLEGAJĄCĄ OPODATKOWANIU TYM PODATKIEM. W PRZYPADKU GDY KWOTA WSKAZANA JAKO PODATEK WYNIKA JEDYNIE Z FAKTURY, KTÓRA NIE DOKUMENTUJE ZDARZENIA RODZĄCEGO OBOWIĄZEK PODATKOWY U JEJ WYSTAWCY - FAKTURA TAKA NIE DAJE UPRAWNIENIA DO ODLICZENIA WYKAZANEJ W NIEJ KWOTY. DYSPONOWANIE W TYM PRZYPADKU PRZEZ NABYWCĘ FAKTURĄ WYSTAWIONĄ PRZEZ ZBYWCĘ STANOWI JEDYNIE FORMALNY WARUNEK SKORZYSTANIA Z TEGO UPRAWNIENIA, KTÓRY NIE STANOWI PER SE UPRAWNIENIA DO ODLICZENIA PODATKU, JEŻELI NIE TOWARZYSZY MU SPEŁNIENIE WARUNKU W POSTACI WYKONANIA RZECZYWISTEJ CZYNNOŚCI RODZĄCEJ U WYSTAWCY FAKTURY OBOWIĄZEK PODATKOWY Z TYTUŁU JEJ REALIZACJI NA RZECZ NABYWCY.

TO SAMO WYNIKA Z 168 LIT. A DYREKTYWY 2006/112/WE ( POPRZEDNIO ART. 17 UST. 2 LIT. A VI DYREKTYWY), KTÓRY TAKŻE STANOWI, ŻE JEŻELI TOWARY I USŁUGI WYKORZYSTYWANE SĄ NA POTRZEBY OPODATKOWANYCH TRANSAKCJI PODATNIKA, PODATNIK JEST UPRAWNIONY, W PAŃSTWIE CZŁONKOWSKIM, W KTÓRYM DOKONUJE TYCH TRANSAKCJI, DO ODLICZENIA KWOT OD KWOTY VAT, KTÓRĄ JEST ZOBOWIĄZANY ZAPŁACIĆ VAT NALEŻNEGO LUB ZAPŁACONEGO W TYM PAŃSTWIE CZŁONKOWSKIM OD TOWARÓW I USŁUG, KTÓRE ZOSTAŁY MU DOSTARCZONE, LUB KTÓRE MAJĄ BYĆ MU DOSTARCZONE PRZEZ INNEGO PODATNIKA. TYMCZASEM ZGODNIE Z ART. 113 UST.1 USTAWY O VAT W BRZMIENIU OBOWIĄZUJĄCYM PRZED 1 STYCZNIA 2008 R. "ZWALNIA SIĘ OD PODATKU PODATNIKÓW, U KTÓRYCH WARTOŚĆ SPRZEDAŻY OPODATKOWANEJ NIE PRZEKROCZYŁA ŁĄCZNIE W POPRZEDNIM ROKU PODATKOWYM KWOTY WYRAŻONEJ W ZŁOTYCH ODPOWIADAJĄCEJ RÓWNOWARTOŚCI 10.000 EURO. DO WARTOŚCI NIE WLICZA SIĘ KWOTY PODATKU".

JAK WSKAZAŁ W UZASADNIENIU WYROKU NACZELNY SĄD ADMINISTRACYJNY, MOŻLIWA BĘDZIE SYTUACJA, KIEDY PODATNIK FORMALNIE ZWOLNIONY OD PODATKU NA PODSTAWIE ART. 113 UST. 1 USTAWY O VAT ZE WZGLĘDU NA PRZEKROCZENIE KWOTY SPRZEDAŻY OPODATKOWANEJ UTRACI UPRAWNIENIE DO KORZYSTANIA ZE ZWOLNIENIA I OBIEKTYWNIE BĘDZIE ZOBOWIĄZANY DO WYSTAWIENIA FAKTURY. WÓWCZAS FAKTURA TA BĘDZIE FAKTURĄ, O KTÓREJ MOWA 86 UST. 2 USTAWY O VAT Z 2004 R.

ISTOTNE ZATEM BYŁO ZWRÓCENIE UWAGI NA OKOLICZNOŚĆ CZY I KIEDY U KONTRAHENTÓW PODATNIKA WARTOŚĆ SPRZEDAŻY PRZEKROCZYŁA KWOTĘ WYRAŻONĄ W ZŁOTYCH ODPOWIADAJĄCĄ RÓWNOWARTOŚCI 10.000 EURO. PRZED OSIĄGNIĘCIEM WSPOMNIANEJ KWOTY SPRZEDAŻY NATOMIAST KONTRAHENTOM PODATNIKA, JAKO PODATNIKOM ZWOLNIONYM Z VAT Z ZASADY NIE PRZYSŁUGIWAŁO UPRAWNIENIE DO WYKAZYWANIA VAT NA FAKTURACH.

W STANIE PRAWNYM ROKU 2007, ZGODNIE Z ART. 113 UST. 5 USTAWY O VAT JEŻELI WARTOŚĆ SPRZEDAŻY U PODATNIKÓW ZWOLNIONYCH OD PODATKU PRZEKROCZY KWOTĘ 10.000 EURO (TJ. 39.700 ZŁ), ZWOLNIENIE TRACI MOC W MOMENCIE PRZEKROCZENIA TEJ KWOTY. Z MOCY PRAWA ZATEM POWSTAJE Z TYM MOMENTEM OBOWIĄZEK PODATKOWY, A OPODATKOWANIU PODLEGA NADWYŻKA SPRZEDAŻY PONAD TĄ KWOTĘ.

W NINIEJSZEJ SPRAWIE ORGANY PODATKOWE USTALIŁY, ŻE ZWOLNIONY OD PODATKU KONTRAHENT SKARŻĄCEGO F.M. WYSTAWIŁ W DNIU 4 GRUDNIA 2007 R., FAKTURĘ NR [...] NA KWOTĘ NETTO [...] ZŁ (VAT - [...] ZŁ). W TEJ SYTUACJI MAJĄC NA UWADZE WSPOMNIANY PRZEPIS ART. 113 UST. 5 USTAWY O VAT ZA PRZEDWCZESNĄ NALEŻY UZNAĆ OCENĘ ZAPREZENTOWANĄ PRZEZ DYREKTORA IZBY SKARBOWEJ W ZASKARŻONEJ DECYZJI, ŻE OSOBA TA (F.M.) W ZAKRESIE WSKAZANYM PRZEZ ORGANY PODATKOWE, BYŁA OSOBĄ ZWOLNIONĄ Z VAT. CO ZA TYM IDZIE - ZA PRZEDWCZESNY NALEŻY UZNAĆ POGLĄD, IŻ SKARŻĄCY PODLEGA KONSEKWENCJOM ART. 88 UST. 3A PKT 1 LIT. A) USTAWY O VAT, CO DO CAŁEJ KWOTY PODATKU NALICZONEGO WYNIKAJĄCEJ Z FAKTURY Z DNIA 4 GRUDNIA 2007 R., WYSTAWIONEJ PRZEZ FIRMĘ F.M.

MAJĄC TO NA UWADZE, SĄD UZNAŁ, ŻE ZGODNIE ZE WSKAZANIAMI WYROKU NACZELNEGO SĄDU ADMINISTRACYJNEGO (STR. 9 UZASADNIENIA W SPRAWIE I FSK 968/11) NIEZBĘDNE JEST UZUPEŁNIENIE POSTĘPOWANIA W CELU USTALENIA, CZY, W JAKIM ZAKRESIE I KIEDY TEN KONTRAHENT SKARŻĄCEGO PRZEKROCZYŁ WSKAZANĄ KWOTĘ WARTOŚCI SPRZEDAŻY, TRACĄC TYM SAMYM UPRAWNIENIE DO KORZYSTANIA ZE ZWOLNIENIA.

NALEŻY PRZY TYM NADMIENIĆ, IŻ CO DO POZOSTAŁYCH KONTRAHENTÓW SKARŻĄCEGO TAKIE WĄTPLIWOŚCI DOTYCHCZAS NIE ZAISTNIAŁY.

POWYŻSZE OZNACZA, ŻE ZASKARŻONA DECYZJA WYDANA ZOSTAŁA Z NARUSZENIEM W OPISANY SPOSÓB PRZEPISÓW PROCEDURY PODATKOWEJ, CO CZYNI JĄ NIEZGODNĄ Z OBOWIĄZUJĄCYMI ZASADAMI ORDYNACJI PODATKOWEJ, W TYM PRZEPISU ART. 122, 180 § 1 I 191 O.P.

WOBEC TEGO WOJEWÓDZKI SĄD ADMINISTRACYJNY ORZEKŁ O JEJ UCHYLENIU NA PODSTAWIE ART. 145 § 1 PKT 1 C) P.P.S.A. W WYROKU ZAWARTO TAKŻE ORZECZENIA, O KTÓRYCH MOWA W ART. 152 I 200 P.P.S.A.