Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 270/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-11-28 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6135 Odpady
Hasła tematyczne: Odpady
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną uchwałę
Powołane przepisy: article: art. 12, art. 17a
journal: Dz.U. 2005 nr 25 poz 202
law: Ustawa z dnia 20 stycznia 2005 r. o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji
article: art. 145 § 1 pkt 1 lit. c
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Agnieszka Wójcik (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec, Sędzia WSA Tomasz Wykowski, Protokolant st. ref. Marcin Lesner, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 listopada 2012 r. sprawy ze skargi A. M. na uchwałę Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej z dnia [...] października 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zwrotu opłaty recyklingowej 1. uchyla zaskarżoną uchwałę; 2. zasądza od Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej na rzecz skarżącego A. M. kwotę 457 (czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

ISA/Wa 270/12

UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia 28 lutego 2007 r. A. M. wystąpił do Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej o zwrot opłaty recyklingowej w kwocie 500,-zł wniesionej na konto wymienionego Funduszu w dniu 27 lutego 2007 r. w związku z dokonaniem wewnątrzwspólnotowego nabycia pojazdu marki [...].

W uzasadnieniu wniosku skarżący podał, że w dniu 23 lutego 2007 r. wprowadził na terytorium Polski, zakupiony w H., używany pojazd marki [...], zaś w dniu 27 lutego 2007 r. uiścił wymaganą opłatę recyklingową w kwocie 500,-zł. W ocenie skarżącego przepis art. 12 ust. 2 ustawy o recyklingu w zakresie obowiązku uiszczenia opłaty w wysokości 500,-zł pozostaje w sprzeczności z art. 25 i 90 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską. W myśl tych przepisów niedopuszczalne jest nakładanie ceł importowych, jak również bezpośrednio lub pośrednio podatków wewnętrznych jakiejkolwiek natury wyższych od tych, które nakładane są bezpośrednio lub pośrednio na podobne produkty krajowe. Zwrócił uwagę, że analogiczna opłata nie jest uiszczana w przypadku nabywania pojazdu używanego w kraju, co wskazuje na różnicowanie ponoszonych obciążeń. Podniósł, iż w myśl art. 91 ust. 3 Konstytucji RP prawo organizacji międzynarodowej jest stosowane bezpośrednio, mając pierwszeństwo w przypadku kolizji z ustawami. Zasady te stosuje się do prawa stanowionego przez Wspólnoty Europejskie, prawa pierwotnego (jakim są Traktaty), jak i do prawa pochodnego (np. rozporządzenia). Natomiast dyrektywy, które nie wywołują skutków bezpośrednich, adresowane z istoty swej do państw - członków Wspólnot Europejskich, organy stosujące prawo winny interpretować przepisy prawa wewnętrznego w świetle brzmienia i celów dyrektywy. Ponadto skarżący również podniósł, że zasady, według których nakładana jest opłata recyklingową naruszają także art. 5 ust. 4 dyrektywy 2000/53/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 września 2000 r. w sprawie pojazdów wycofanych z eksploatacji, zwracając uwagę, że w jej świetle w związku z regulacjami art. 410b ustawy Prawo ochrony środowiska, to właściciel pojazdu ponosi koszty recyklingu, co jest niezgodne z zasadami wskazanymi w dyrektywie.

Narodowy Fundusz Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej w piśmie z dnia [...] października 2011 r. nr [...] odniósł się do żądania skarżącego dotyczącego zwrotu opłaty recyklingowej. Pismo to wprawdzie sformułowane zostało w sposób sugerujący pozostawienie wniosku skarżącego z dnia 28 lutego 2007 r. bez merytorycznego rozpatrzenia z uwagi na jego przedwczesne złożenie, jednakże analiza jego treści nie pozostawia wątpliwości, że Fundusz uznał żądanie za niezasadne i w ocenie Sądu ze stanowiska tego wynika, że odmawia zwrotu uiszczonej opłaty recyklingowej. Oznacza to merytoryczne, negatywne ustosunkowanie się do żądania skarżącego. Organ ten [w znaczeniu funkcjonalnym - jak to przyjął we wcześniejszych wyrokach Naczelny Sąd Administracyjny] stwierdził bowiem, że z uwagi na brak decyzji organu właściwego do rejestracji pojazdu - w przedmiotowej sprawie Prezydenta Miasta B. - stwierdzającej istnienie obowiązku (bądź jego braku) wniesienia opłaty recyklingowej, nie może uznać żądania za uzasadnione. Przytaczając fragmenty uzasadnień wyroków Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 stycznia 2010 r" sygn. akt II OSK 1608/09 i z dnia 8 lipca 2011 r. sygn. akt II OSK 2030/10, w których Sąd "uznał Narodowy Fundusz Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej za podmiot administrujący o charakterze funkcjonalnym właściwy do rozpatrzenia wniosku skarżącego z dnia 28 lutego 2007 r. o zwrot opłaty recyklingowej, zaś ewentualne orzekanie w tym przedmiocie, tj. zwrotu opłaty recyklingowej uiszczonej przez osobę fizyczną niebędącą przedsiębiorcą, następuje w formie czynności materialnotechnicznej o charakterze zewnętrznym jako jego prawnej formy działania", Fundusz podniósł, że tylko organ administracji publicznej jest uprawniony do orzekania w przedmiocie istnienia tego obowiązku, bądź jego braku, na podstawie ustalonego przez siebie stanu prawnego w sprawie. Fundusz natomiast, jako jedynie beneficjent opłaty recyklingowej, nie został ustawowo upoważniony do wydawania postanowień i decyzji administracyjnych, nie posiada również uprawnień wierzycielskich, bowiem nie jest podmiotem, na rzecz którego wydawane są decyzje czy orzeczenia, lub którego interes prawny został naruszony w wyniku niewykonania ustawowego obowiązku. Zatem Fundusz odmówił zwrotu opłaty recyklingowej, uznając wniosek za przedwczesny, gdyż jego rozpatrzenie uzależnione jest od uprzedniego stanowiska Prezydenta Miasta Białegostoku, jako ustawowo wskazanego do tego organu rejestrującego pojazd, w zakresie obowiązku wniesienia przez skarżącego opłaty recyklingowej bądź jego braku.

Skargę na uchwałę Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej z dnia [...] października 2011 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył A. M., w której powtórzył argumenty przemawiające, jego zdaniem, za zwrotem opłaty, podniesione we wniosku z dnia 28 lutego 2007 r. i zarzucił zaskarżonej uchwale naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:

art. 72 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym w zw. z art. 12 ust. 2 ustawy o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji, poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i wykładnię;

§ 2 - 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 22 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości opłat za wydanie dowodu rejestracyjnego, pozwolenia czasowego i tablic (tablicy) rejestracyjnych pojazdów, poprzez ich pominięcie oraz przyjęcie, że opłata recyklingowa jest opłatą rejestracyjną, tj. opłatą związaną z rejestracją pojazdu na terenie kraju, podczas gdy opłata recyklingowa związana jest z wprowadzeniem, tj. przywozem z zagranicy na terytorium kraju, a jedynie realizacja obowiązku uiszczenia tej opłaty weryfikowana jest na etapie rejestracji pojazdu, zaś opłatami rejestracyjnymi są opłaty za wydanie pozwolenia czasowego, dowodu rejestracyjnego, nalepki kontrolnej, znaków legalizacyjnych, tablic rejestracyjnych, karty pojazdu (dotyczy pojazdów samochodowych);

a także błędne przyjęcie, że starosta uprawniony jest do stwierdzenia istnienia bądź nieistnienia obowiązku uiszczenia opłaty recyklingowej, bowiem po zarejestrowaniu pojazdu przepisy nie przewidują żadnej procedury, w ramach której możliwe byłoby uzyskanie od starosty stanowiska w sprawie istnienia bądź nieistnienia obowiązku uiszczenia opłaty recyklingowej, a zatem skarżący nie ma żadnych prawnych możliwości, by takie stanowisko starosty przedłożyć Funduszowi;

art. 5 ust. 4 Dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady Unii Europejskiej nr 2000/53/WE z dnia 18 września 2000 r. w sprawie pojazdów wycofanych z eksploatacji (Dz. U. L 269 z dnia 21 października 2000 r. s. 34 - zwana Dyrektywą wrakową) w zw. z art. 12 ust. 2 ustawy o recyklingu poprzez ich pominięcie i nieuwzględnienie faktu, że:

opłata recyklingowa stanowi obciążenie ostatniego użytkownika kosztami przetwarzania pojazdu wycofanego z eksploatacji, gdyż środki na utrzymanie systemu recyklingu pochodzą niemalże w całości z opłat recyklingowych,

w utrzymaniu systemu unieszkodliwiania pojazdów wycofanych z eksploatacji w znikomym stopniu partycypują producenci,

c) użytkownik pojazdu nie powinien ponosić żadnych kosztów związanych z recyklingiem pojazdów, zaś wszystkie lub większość kosztów powinni ponieść producenci;

art. 401 ust. 7 pkt 9 oraz art. 401 c ust. 9 pkt 4 - 6 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska, poprzez ich pominięcie i nieuwzględnienie faktu, że opłata recyklingowa uiszczana przez osoby fizyczne - użytkowników pojazdów, przeznaczana jest na finansowanie i utrzymanie systemu recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji, w tym na dopłaty do demontażu oraz zbieranie porzuconych pojazdów;

art. 18 Traktatu w wersji skonsolidowanej o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (Dz. UE C Nr 83 z dnia 30 marca 2010 r. s. 47 - zwany Traktatem), poprzez jego pominięcie i nieuwzględnienie faktu, że opłata, o której mowa w art. 12 ust. 2 ustawy o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji, związana z wewnątrzwspólnotowym nabyciem pojazdu, ma charakter dyskryminujący, ponieważ opłacie tej nie podlegają pojazdy przywiezione do polski przed 1 stycznia 2006 r.;

art. 30 i art. 110 Traktatu w zw. z art. 12 ust. 2 ustawy o recyklingu poprzez ich niezastosowanie i pominięcie faktu, że opłata uiszczana przez podmiot niebędący przedsiębiorcą, który dokonuje wewnątrzwspólnotowego nabycia pojazdu, wywołuje skutek równoważny do należności celnych i stanowi przeszkodę w swobodnym przepływie towarów, a wobec tego jej stosowanie jest niezgodne z postanowieniami Traktatu, gdyż obowiązek jej uiszczenia powstaje z chwilą wprowadzenia pojazdu na terytorium kraju, podobnie jak w przypadku należności celnych i opłata różnicuje towary na te nabywane w kraju i w innym kraju Unii.

Ponadto skarżący wniósł o rozważenie możliwości wystąpienia do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z pytaniem prejudycjalnym w przedmiocie niezgodności art. 12 ust. 2 ustawy o recyklingu z powołanymi przepisami Traktatu i Dyrektywy wrakowej.

W uzasadnieniu skargi skarżący również podał, że złożył skargę do Komisji Europejskiej w przedmiocie poboru przez Polskę opłaty recyklingowej w związku z wewnątrzwspólnotowym nabyciem pojazdu przez osobę fizyczną niebędącą przedsiębiorcą i wprowadzeniem pojazdu na terytorium kraju. W lipcu 2010 r. skarżący otrzymał z Komisji Europejskiej pismo z dnia 29 czerwca 2010 r., z którego wynika, że skarga została przez Komisję przyjęta i Komisja prowadzi postępowanie w sprawie nieprawidłowej transpozycji do polskiego prawa Dyrektywy wrakowej, w tym uchybienia przepisom art. 5 ust. 3 i 4 Dyrektywy. Z pisma Komisji wynika, że opłata recyklingowa może mieć skutek podobny do ceł i ma charakter dyskryminujący. Z pisma tego wynika także, że opłata recyklingowa zdaje się naruszać art. 5 ust. 4 Dyrektywy wrakowej. Komisja wskazała na fakt, że władze polskie zgodziły się z częścią zarzutów Komisji i zobowiązały się dokonać zmiany polskiego systemu prawnego tak, by uczynić go zgodnym z wymogami Dyrektywy wrakowej, w tym także m. in. w zakresie opłaty recyklingowej.

Podnosząc powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej uchwały oraz zasądzenie kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę Narodowy Fundusz Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej wniósł o odrzucenie skargi jako przedwczesnej argumentując, że jego pismo z dnia [...] października 2011 r. należy traktować jako czynność podjętą w celu załatwienia sprawy należącej do właściwości Funduszu, która nie jest czynnością materialnotechniczną, rozstrzygającą merytorycznie wniosek skarżącego, odmawiającą zwrotu opłaty.

Jednocześnie z tzw. ostrożności procesowej Fundusz wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej uchwale.

Obecny na rozprawie w dniu 28 listopada 2012 r. profesjonalny pełnomocnik organu oświadczył do protokołu rozprawy, że modyfikuje złożoną odpowiedź na skargę poprzez wycofanie wniosku o odrzucenie skargi z uwagi na wyroki sądów administracyjnych, jakie zapadły w przedmiocie bezczynności organu w rozpoznaniu wniosku skarżącego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skargę należało uznać za uzasadnioną, co w konsekwencji prowadziło do uchylenia zaskarżonej uchwały wydanej w niniejszej sprawie, aczkolwiek na tym etapie postępowania z nieco innych względów niż te, które zostały podniesione w skardze.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekając w sprawie nie naruszyły prawa zarówno materialnego, jak i przepisów postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji (postanowienia, uchwały). Oznacza to, że kontrola sądowoadministracyjna sprowadza się do zbadania, czy organy, wydając zaskarżony akt, nie naruszyły przepisów prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Ocena dokonywana jest według stanu faktycznego i prawnego na dzień wydania aktu, na podstawie materiału dowodowego zebranego w toku postępowania administracyjnego. Ponadto zgodnie z treścią art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Przeprowadzona na płaszczyźnie zgodności z prawem kontrola zaskarżonej uchwały, w ramach wskazanych kryteriów, prowadzi do konstatacji, że skarga zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona uchwała wydana została z naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Uzasadniając powyższe stanowisko należy wskazać na wydane w sprawie A. M. na bezczynność Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej w rozpoznaniu wniosku z dnia 28 lutego 2007 r. o zwrot opłaty recyklingowej wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 stycznia 2010 r., sygn. akt II OSK 1608/09, z dnia 8 lipca 2011 r., sygn. akt II OSK 2030/10 i z dnia 6 lipca 2011 r., sygn. akt II OSK 766/11, w których Sąd bezspornie przesądził - a skład orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela stanowisko - że ewentualny zwrot tej opłaty ciąży na Narodowym Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej, jako organie pełniącym w tym zakresie funkcję podmiotu publicznoprawnego. Wprawdzie Fundusz nie jest ze względu na jego kompetencje co do zasady organem administracji publicznej, jednakże powierzono mu ustawowo niektóre zadania o charakterze publicznoprawnym, które dotyczą tego, iż jest dysponentem środków kierowanych na ten Fundusz, a skoro tak, to tylko do tego podmiotu mogą być adresowane wnioski takie, jak w niniejszej sprawie.

W świetle dyspozycji art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 20 stycznia 2005 r. o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji (Dz. U. Nr 25, poz. 202 ze zm.) wprowadzający pojazd na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, lecz nie więcej niż 1000 pojazdów, może nie zapewnić sieci zbierania pojazdów, który to obowiązek nakłada art. 11 ust. 1 tejże ustawy. Jednak w takim przypadku, na podstawie art. 12 ust. 2 tej ustawy, na wprowadzającego pojazd nałożony jest obowiązek uiszczenia opłaty w wysokości 500,-zł od każdego pojazdu wprowadzonego na terytorium kraju. Dotyczy to każdej osoby fizycznej, która dokonuje importu lub wewnątrzwspólnotowego nabycia. Osoba fizyczna, która dokonała importu lub wewnątrzwspólnotowego nabycia pojazdu musi do wniosku o rejestrację pojazdu dołączyć dowód wpłaty opłaty recyklingowej na rachunek bankowy Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej, a zatem obowiązek ten wynika wprost ex lege.

Przepis art. 72 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r., poz. 1137) precyzyjnie określa dokumenty, które stanowią podstawę zarejestrowania pojazdu. Katalog ten jest wyczerpujący i nie może być rozszerzony. Obowiązek ich przedstawienia ciąży na składającym wniosek o zarejestrowanie pojazdu. W razie niespełnienia przewidzianych prawem warunków, tj. nieprzedłożenia wymaganych dokumentów, nie może nastąpić rejestracja pojazdu. Rejestracji pojazdu dokonuje, na wniosek właściciela, starosta ze względu na miejsce jego zamieszkania, po uprzednim dokonaniu czynności materialnotechnicznej i zbadaniu jedynie pod względem formalnym kompletu dokumentów niezbędnych do rejestracji pojazdu. Dowód wpłaty tzw. opłaty recyklingowej jest jednym z dokumentów niezbędnych do pierwszej w Polsce rejestracji pojazdu, o czym stanowi art. 72 ust. 1 pkt 9 Prawa o ruchu drogowym, na podstawie którego starosta dokonuje rejestracji pojazdu bez wnikania czy opłata ta jest należna, czy nie, bowiem obowiązek jej uiszczenia wynika wprost z mocy prawa. Po zarejestrowaniu pojazdu starosta nie jest organem uprawnionym do wydania decyzji stwierdzającej istnienie bądź nieistnienie obowiązku uiszczenia opłaty recyklingowej, bowiem po zarejestrowaniu pojazdu przepisy nie przewidują żadnej procedury, w ramach której możliwe byłoby uzyskanie od starosty stanowiska w sprawie istnienia bądź nieistnienia obowiązku uiszczenia opłaty recyklingowej, wynikającego wprost z art. 12 ust. 2 ustawy recyklingowej. Również skarżący nie ma żadnych prawnych możliwości, by takie stanowisko starosty przedłożyć Funduszowi. Fundusz, żądając od skarżącego przedłożenia stanowiska starosty, również nie wskazał podstawy prawnej, w oparciu o którą organ dokonujący rejestracji pojazdu miałby wydać rozstrzygnięcie o istnieniu bądź nieistnieniu obowiązku do wniesienia opłaty recyklingowej, w przypadku gdy rejestracji pojazdu już dokonano. Przepisy bowiem, jak słusznie podniósł skarżący, nie przewidują w tym zakresie żadnego trybu postępowania. Zatem treść dokonanej przez Fundusz czynności materialnotechnicznej w postaci odmowy skarżącemu zwrotu opłaty recyklingowej ze względu na brak stanowiska starosty co do istnienia bądź nieistnienia obowiązku jej uiszczenia, nie pozostaje w zgodzie z intencjami skarżącego.

Wskazać również należy na treść art. 17a ustawy o recyklingu, w świetle którego na wniosek podmiotu, który dokonał wpłaty, o której mowa w art. 12 ust. 2, nienależnie lub w nadmiernej wysokości, dokonuje się zwrotu nadpłaconej kwoty. Środki te wpływają na konto Funduszu. Konto Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej jest państwowym funduszem celowym, który posiada osobowość prawną, zgodnie z art. 400 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2008 r. Nr 25, poz. 150 ze zm.). W świetle art. 401 ust. 7 pkt 9 tej ustawy opłaty recyklingowe stanowią przychód powyższego Funduszu. Ponadto zgodnie z art. 400k ust. 1 pkt 4 powyższej ustawy Zarząd Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej jest kompetentnym organem do gospodarowania jego środkami finansowymi, lecz jest to wyłącznie organ wewnętrzny Funduszu w rozumieniu art. 400c ust. 1 tej ustawy, który nie jest odrębnym podmiotem administrującym o znaczeniu funkcjonalnym. Powyższe przemawia więc za tym, że skoro beneficjentem wymaganej opłaty jest Fundusz, to jest on podmiotem uprawnionym do rozpatrzenia wniosku o jej zwrot. W tym zakresie podmiotowym Narodowy Fundusz jest podmiotem administrującym o charakterze funkcjonalnym, zaś ewentualne orzekanie w tym przedmiocie, tj. zwrot opłaty recyklingowej uiszczonej przez osobę fizyczną niebędącą przedsiębiorcą następuje w formie czynności materialnotechnicznej dokonywanej przez Fundusz i powinien się odbywać na zasadach zwrotu nadpłaconego podatku na podstawie art. 72 i następnych ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz.749 ze zm.), stosowanych odpowiednio.

Naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy - zgodnie z treścią art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - uzasadnia uchylenie przez sąd administracyjny zaskarżonej uchwały, zaś rzeczą organu ponownie rozpoznającego sprawę będzie uwzględnienie przedstawionych przez Sąd wskazań co do dalszego postępowania i przeprowadzenie postępowania z uwzględnieniem obowiązujących regulacji normatywnych materialnych i procesowych, i dopiero w oparciu o prawidłowo zastosowane przepisy prawa wydanie merytorycznego rozstrzygnięcia w sprawie.

Jednocześnie należy wyjaśnić, że wskazane uchybienie w procedowaniu jakiego dopuścił się Narodowy Fundusz Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej uniemożliwiło Sądowi dokonanie merytorycznej oceny zarzutów skargi, albowiem w przedstawionym stanie faktycznym i prawnym Sąd nie może prowadzić samodzielnych rozważań w aspekcie materialnoprawnym dotyczącym braku możliwości skutecznego zwrotu opłaty recyklingowej z powodu braku materialnoprawnych podstaw do jej zwrotu, jeżeli w ogóle merytorycznie nie załatwił jeszcze tej sprawy właściwy - dany podmiot administrujący o charakterze funkcjonalnym. Ocena taka byłaby bowiem wobec wadliwości przeprowadzonego przez Fundusz postępowania przedwczesna, skoro Fundusz nie załatwił tej sprawy merytorycznie, a nadto równoznaczna z zastąpieniem przez sąd jurysdykcji zastrzeżonej organom administracyjnym, których działanie sąd administracyjny jedynie kontroluje pod względem zgodności z prawem, a których w rozstrzyganiu spraw nie zastępuje.

Z powyższych względów, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.

O zwrocie faktycznie poniesionych i udokumentowanych kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw orzeczono na mocy art. 200 powołanej ustawy. Na sumę zasądzonych kosztów postępowania - w rozumieniu art. 200 w związku z art. 205 § 2 powołanej ustawy - składają się: kwota 200,-zł uiszczona przez skarżącego w dniu 5 kwietnia 2012 r. tytułem wpisu sądowego od skargi oraz kwota 240,-zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego na podstawie § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w dniu 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.) i kwota 17,-zł tytułem innych udokumentowanych wydatków pełnomocnika, tj. wydatek poniesiony w dniu 8 października 2012 r. na uiszczenie opłaty skarbowej od złożonego dokumentu stwierdzającego udzielenie pełnomocnictwa.