Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 1291/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2011-07-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6219 Inne o symbolu podstawowym 621
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Prezydent Miasta
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: Art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: Art. 2 ust. 1 pkt 5, art. 4, 14 i 23
journal: Dz.U. 2005 nr 31 poz 266
law: Ustawa z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożenna Blitek Sędziowie WSA Elżbieta Kremer (spr.) WSA Barbara Pasternak Protokolant Renata Nowak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 lipca 2011 r. sprawy ze skargi Z. W. na akt Prezydenta Miasta A z dnia 31 sierpnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie skierowania do zawarcia umowy najmu lokalu socjalnego I. skargę oddala, II. przyznaje od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na rzecz adwokata E. N. - Kancelaria Adwokacka ul. [...] tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu kwotę 240 zł (dwieście czterdzieści złotych) podwyższoną o podatek od towarów i usług przewidziany dla tego rodzaju czynności.


UZASADNIENIE

Prezydent Miasta A pismem z dnia 31 sierpnia 2010r. znak [...] skierował na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 5, art. 4, 14 i 23 ustawy z dnia 21 czerwca 2001r. o ochronie praw lokatorów , mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (Dz.U. z 2005r., Nr 31, poz. 266 ze zm.) oraz § 1 ust. 1, § 5 ust. 1 , 2 pkt 1 i ust. 3 pkt 1, § 7 ust. 1, 2 pkt 2, § 8 ust. 1 pkt 1 uchwały Nr [...] Rady Miasta A z dnia 24 października 2007 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu Gminy (Dz.Urz. Woj. z 05.12.2007r., Nr 850, poz. 5589 ze zm.) Z. W., W. W. i U. J. zamieszkałych w A przy ul. B do zawarcia umowy najmu lokalu mieszkalnego nr 7 w budynku na osiedlu C w A obejmującego dwa pokoje łącznej powierzchni 29,70 m kw, kuchnię oraz pomieszczenia przynależne o całkowitej powierzchni użytkowej 47,64 m kw, z zastrzeżeniem, że umowa najmu lokalu powinna być zawarta na czas oznaczony tj. na okres jednego roku na zasadach czynszu socjalnego, niezwłocznie po otrzymaniu skierowania. Do wspólnego zamieszkiwania wraz z najemcami został wskazany małoletni A. J., syn U. J.

W uzasadnieniu skierowania organ wyjaśnił, że stanowi ono realizację obowiązku zapewnienia przez Gminę wyżej wymienionym lokalu socjalnego, wyrażonego w pkt II wyroku Sądu Rejonowego Wydział I Cywilny z dnia 5 listopada 2009r. sygn. akt [...]. Wyrokiem tym (załączonym do akt sprawy k. 106) nakazano pozwanym Z. W., W. W., U. J. i A. J. by opuścili i opróżnili z rzeczy lokal mieszkalny nr [...] położony w budynku przy ul. B w A. Zarządzeniem nr [...] z dnia [...] 2010 r. Prezydent Miasta A wyraził zgodę na dostarczenie lokalu socjalnego z pominięciem kolejności złożenia wniosku przez wierzyciela miedzy innymi dla Z. W., wobec której orzeczono eksmisję z lokalu nie stanowiącego zasobu mieszkaniowego Gminy. W wyniku realizacji wyroku orzekającego eksmisję Prezydent Miasta A uprawnił Z. W., W. W. i U. J. do zawarcia umowy najmu lokalu na osiedlu C w A na czas oznaczony tj. na okres jednego roku. Organ zaznaczył przy tym, że lokal mieszkalny nr [...] w budynku na osiedlu C w A stanowi zasób mieszkaniowy Gminy i spełnia wymagania przewidziane dla lokali socjalnych określone w art. 2 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 21 czerwca 2001r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego.

W odpowiedzi na skierowanie Prezydenta Miasta Z. W. pismem z dnia 13.09.2010r. (data złożenia do organu 23.09.2010r.) zakwestionowała skierowanie jej do lokalu na osiedlu C w A, oświadczając, że jest to lokal mniejszy niż dotychczas zajmowany oraz, że jest położony w [...], z dala od centrum miasta. W dalszej treści pisma podała, że organ, wyznaczając mieszkanie nie wziął pod uwagę, że osoby wymienione w skierowaniu stanowią faktycznie trzy odrębne rodziny. W. W. to jej były mąż. Oboje mają problemy zdrowotne związane z kręgosłupem i potrzebują osobnej powierzchni do swobodnego poruszania się. Dodatkowo A. J. (wnuk) ma problemy natury alergologicznej. Zarzuciła organowi, że kieruje ją do lokalu socjalnego przed rozstrzygnięciem sprawy o zniesienie współwłasności nieruchomości przy ul. B (udziały posiada Gmina i Spółka [...]) oraz, że

w odróżnieniu od pozostałych lokatorów kamienicy zarówno jej eksmisja jak

i skierowanie do lokalu socjalnego następują w przyśpieszonym tempie, w którym upatruje realizację interesów prywatnej spółki. Ponadto zauważyła, że organ winien jej przedstawić ofertę zawarcia umowy, a nie wiążące skierowanie do zawarcia umowy.

Prezydent Miasta A odpowiedział Z. W. pismem z dnia 05.10.2010r. znak [...], wyjaśniając w pierwszej kolejności kwestię oferty zawarcia umowy najmu lokalu w ten sposób, że tryb ten dotyczy wyłącznie realizacji ostatecznych list mieszkaniowych. Procedura ta nie ma natomiast zastosowania do przyznawania lokali socjalnych, gdzie na Gminie ciąży obowiązek dostarczenia lokalu socjalnego, zgodnie z prawomocnym wyrokiem sądowym. W pkt III w/w wyroku Sąd wstrzymał eksmisję z lokalu przy ul. B do czasu złożenia przez Gminę oferty zawarcia umowy najmu lokalu socjalnego. Wydanie skierowania do zawarcia umowy najmu jest ofertą przedstawioną przez gminę. Zaznaczył przy tym, że lokal socjalny na osiedlu C spełnia warunki określone w art. 2 ust. 1 pkt 5 ustawy o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego. Zgodnie z tym przepisem lokalem socjalnym jest lokal nadający się do zamieszkania ze względu na wyposażenie i stan techniczny, którego powierzchnia pokoi przypadająca na członka gospodarstwa domowego nie może być mniejsza niż 5 m kw, w wypadku jednoosobowego gospodarstwa 10 m kw, przy czym lokal ten może być o obniżonym standardzie. Organ zaznaczył, że od skierowania nie przysługuje tryb odwoławczy. Nadmienił też, że z uzasadnienia wyroku o eksmisji wynika, że bez znaczenia dla toczącego się postępowania eksmisyjnego było toczące się postępowanie o zniesienie współwłasności. Sąd orzekł, że strona powodowa była współwłaścicielem nieruchomości, w której znajduje się zajmowany przez skarżącą lokal, a zgodnie z art. 209 kc każdy ze współwłaścicieli może wykonywać wszelkie czynności i dochodzić wszelkich roszczeń, które zmierzają do zachowania wspólnego prawa.

Z. W. wniosła następnie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, zarzucając organowi, że nie potraktował jej pisma z dnia 13.09.2010r. jako odwołanie od skierowania do lokalu socjalnego i nie rozstrzygnął tego pisma zgodnie z zasadami kodeksu postępowania administracyjnego. Zarzuciła organowi wydanie skierowania niezgodnie z uchwałą Rady Miasta A w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu Gminy, z pominięciem kolejności osób oczekujących na skierowanie. Zauważyła, że w roku 2006r. złożyła do Wydziału Skarbu Miasta wniosek o wykup zajmowanego przy ul. B lokalu, niemniej jednak organ nie rozpoznał tego wniosku a poczynił przyspieszone kroki w celu jej eksmisji z tego lokalu.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie

o oddalenie. Uzasadniając odrzucenie skargi organ podniósł, że sprawa nie podlega kognicji sądów administracyjnych. Tu podał, że stosunki najmu lokali, w tym także lokali socjalnych po likwidacji w 1994r. tzw. publicznej gospodarki lokalami maja charakter cywilnoprawny. Ustawa o najmie lokali mieszkalnych i dodatkach mieszkaniowych wyłączyła tryb decyzyjny w sprawach z zakresu mieszkalnictwa. Również obowiązująca aktualnie ustawa o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego nie daje podstaw prawnych do wydawania decyzji administracyjnych w sprawach z zakresu pomocy mieszkaniowej. Obowiązek dostarczenia lokalu socjalnego nakłada na gminę sąd w postępowaniu cywilnym. Zdaniem organu wszelkie kwestie związane z ewentualnym prawem do lokalu socjalnego winny być rozstrzygane w postępowaniu cywilnym. Natomiast art. 1 pkt 1 kpa stwierdza, że ma zastosowanie w sprawach postępowania przed organami administracji publicznej w należących do właściwości tych organów indywidualnych sprawach rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnej. Co więcej, zauważył organ, gmina, wypełniając nałożony przez sąd w postępowaniu eksmisyjnym obowiązek zwraca się z ofertą zawarcia umowy najmu lokalu socjalnego, który to lokal musi spełniać wymogi przewidziane ustawą o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego. Były lokator może odmówić przeprowadzki do wskazanego lokalu i w takim wypadku we własnym zakresie zaspokoić swoje potrzeby mieszkaniowe. Jeżeli tego nie uczyni z chwilą przyznania lokalu socjalnego z zasobu gminy wierzycielowi wyroku eksmisyjnego przysługuje prawo do zwrócenia się do sądu o nadanie klauzuli wykonalności zapadłemu orzeczeniu a następnie może skierować sprawę do komornika celem jego egzekucji. Z tych względów w ocenie organu uzasadnione jest odrzucenie skargi z uwagi na brak kognicji w sprawie sądu administracyjnego. Co do argumentów przemawiających za oddaleniem skargi, organ zauważył, że kierował się aktami prawnymi : ustawą o ochronie lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego oraz uchwałą Rady Miasta w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu Gminy. Wyjaśnił, że gmina zobowiązana jest przede wszystkim do realizacji priorytetów wskazanych w w/w aktach prawnych tj. wynajmu lokali mieszkalnych tej grupie wnioskodawców, których uprawnienia do uzyskania lokalu wynikają z ustawy. Dotyczy to osób, w stosunku do których sąd w wyroku eksmisyjnym orzekł o uprawnieniu do lokalu socjalnego lub zamiennego. Z uwagi na wysokie odszkodowanie za niedostarczenie lokalu socjalnego dla skarżącej w dniu 06.04.2010r. zawarto porozumienie pomiędzy gminą a wierzycielem wyroku, w którym gmina zobowiązała się dostarczyć lokal socjalny do dnia 31.08.2010r. w zamian za zrzeczenie się wszelkich roszczeń wierzyciela w stosunku do gminy związanych z zapłatą odszkodowania. Zarządzeniem nr [...] z dnia 12.03.2010r. Prezydent Miasta wyraził zgodę na dostarczenie lokalu socjalnego z pominięciem kolejności złożenia wniosku przez wierzyciela między innymi dla Z. W., wobec której orzeczono eksmisję z lokalu nie stanowiącego zasobu mieszkaniowego Gminy. Wydano następnie zaskarżone przez Z. W. skierowanie. Przyznany jej lokal socjalny spełnia wszystkie kryteria ustawowe. Organ ocenił za nietrafne zarzuty Z. W., że przyznany jej lokal znajduje się w [...], dzielnicy, z którą nie jest w żaden sposób związana, gdyż od lat mieszka w centrum miasta, a przez to nie spełnia jej wymagań. Przyznając lokal socjalny gmina nie może kierować się preferencjami byłych lokatorów, ponieważ w takim wypadku musiałaby uwzględniać wnioski każdego z lokatorów, którzy chcieliby zamieszkiwać jak najbliżej swojego dotychczasowego miejsca zamieszkania. Ustawa o ochronie praw lokatorów (...) nie nakłada na gminę obowiązku kierowania się kryterium położenia lokalu. Czas, w którym skierowano skarżącą do lokalu socjalnego uzasadniony jest racjonalnym gospodarowaniem zasobami mieszkaniowymi. Z uwagi na fakt, ze skarżąca zajmuje bardzo duży lokal w ścisłym centrum miasta Gmina byłaby zmuszona wypłacać wysokie odszkodowanie, dlatego też działanie organu w tym zakresie byłoby nieracjonalne.

Pismem z dnia 28.05.2011r. pełnomocnik skarżącej sprecyzował zarzuty skargi w ten sposób, że przedmiotem skargi jest pismo Prezydenta Miasta z 31 sierpnia 2010r. znak [...] i wniósł o uchylenie tego rozstrzygnięcia, jak też o zasądzenie na jego rzecz kosztów nieopłaconej w całości ani w części pomocy prawnej udzielone z urzędu. W ocenie pełnomocnika zaskarżone rozstrzygnięcie stanowi decyzję administracyjną i jest władczym rozstrzygnięciem o prawach i obowiązkach skarżącej. Tym samym podlega kontroli sądu administracyjnego. Pełnomocnik zarzucił w dalszej treści pisma, że rozstrzygnięcie zapadło z naruszeniem zarządzenia Prezydenta Miasta A z [...] 2010r. nr [...] w sprawie realizacji wyroków eksmisyjnych z lokalu będących w innym zasobie mieszkaniowym niż Gminy poprzez nieuprawnione przyjecie, że w stosunku do skarżącej zachodzą okoliczności uzasadniające skierowanie jej do zawarcia umowy najmu lokalu socjalnego z pominięciem kolejności wniosku o przyznanie takiego lokalu, wyznaczonej według momentu wpływu wyroków eksmisyjnych do Urzędu Miasta. Zarzucił również, że wydanie skierowania nie uwzględniło istotnych okoliczności warunkujących dobór lokalu socjalnego dla uprawnionych z uwagi na stan zdrowia i sytuację rodzinną oraz, że w toku postępowania o przyznanie skarżącej lokalu organ naruszył zasadę uwzględnienia słusznych interesów strony i zasadę informowania stron.

Szczegółowo wskazał, że z w/w zarządzenia Prezydenta Miasta A wynika, że zasadność wcześniejszej realizacji wyroków eksmisyjnych jest możliwa w przypadku uwzględnienia czynników społecznych, humanitarnych i ekonomicznych jak również gdy właściciel wystąpił z wysokim roszczeniem odszkodowawczym do gminy lub wyraził chęć wyremontowania na koszt własny wskazanego lokalu.

W uzasadnieniu skierowania skarżącej nie wykazano zastosowania w/w zasad, przy pominięciu istotnej okoliczności kwestii współwłasności Gminy, kwestii sposobu ukształtowania rodziny skarżącej i spraw zdrowotnych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Wojewódzki Sąd Administracyjny zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – p.p.s.a (Dz. U. nr 153, poz. 1270) sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej

a stosownie do przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Jednocześnie

w oparciu o art. 134 § 1 ustawy p.p.s.a Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną.

Kierując się powyższymi kryteriami należy stwierdzić, że skarga Z. W. nie zasługuje na uwzględnienie.

Zaskarżone przez Z. W. skierowanie Prezydenta Miasta A z dnia 3 sierpnia 2010r. znak [...] stanowi czynność z zakresu administracji publicznej, która dotyczy uprawnień wynikających z przepisów prawa miejscowego, o jakiej mowa w art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002r., Nr 153, poz. 1270) ,podlegającą kontroli sądu administracyjnego. Skierowanie tego rodzaju stanowi jednostronne władcze rozstrzygnięcie organu o sytuacji prawnej kierowanego do lokalu socjalnego. Warunkiem skutecznego zaskarżenia skierowania jest poprzedzenie go zgodnie z art. 52 § 3 p.p.s.a wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł dowiedzieć się o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności a następnie wniesienie skargi w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usuniecie naruszenia prawa (art. 53 ust. 2 p.p.s.a).

Z. W. wyczerpała wymagany tryb zaskarżenia, gdyż wezwała organ do usunięcia naruszenia prawa pismem z dnia 23.09.2010r., natomiast skargę wniosła w ustawowym terminie (w dniu 22.10.2010r.), biorąc pod uwagę datę odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa – 05.10.2010r.

Odnośnie kognicji sądu administracyjnego w niniejszej sprawie generalnie należy zauważyć, że w orzecznictwie sądowym od szeregu lat dominował pogląd, że sprawy dotyczące najmu lokali z mieszkaniowego zasobu gminy mają charakter cywilnoprawny. Istotną rolę, dla ukształtowania się tego poglądu odegrała uchwała Sądu Najwyższego z dnia 5 listopada 1997r. podjęta w składzie siedmiu sędziów

( III ZP 37/97), w której sformułowano pogląd że " wybór osoby do zawarcia umowy najmu lokalu mieszkalnego z mieszkaniowego zasobu gminy nie jest aktem lub czynnością z zakresu administracji publicznej w rozumieniu art.16 ust.1 pkt 4 ustawy z dnia 11 maja 1995r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym ( Dz.U. Nr 74, poz.368 ze zm.)" OSNP 1998/7/200. Podobne stanowisko prezentowane było

w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego i wojewódzkich sądów administracyjnych. Zasadnicza zmiana w dotychczasowym orzecznictwie nastąpiła wraz z podjęciem przez Naczelny Sąd Administracyjny następującej uchwały

w składzie siedmiu sędziów z dnia 21 lipca 2008r. ( I OPS 4/08) " Uchwała zarządu dzielnicy miasta odmawiająca zakwalifikowania i umieszczenia na liście osób oczekujących na najem lokalu z mieszkaniowego zasobu gminy, w tym także lokalu będącego pracownią służącą prowadzeniu działalności w dziedzinie kultury i sztuki, jest aktem z zakresu administracji publicznej, o którym mowa w art.3 § 2 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi

( Dz.U. Nr 153, poz.1270 ze zm.) " (LEX nr 400065). Co prawda uchwała dotyczy odmiennego stanu faktycznego, niemniej jednak ugruntowała na tle mieszkaniowego zasobu gminy jednolite orzecznictwo w kierunku uznania szeroko pojętych spraw lokalowych za sprawy o charakterze administracyjnym a co za tym idzie, podlegających kognicji sądu administracyjnego.

Odnosząc się ściśle do sprawy Z. W. – w ocenie Sądu skierowanie, na podstawie którego został jej oraz W. W. i U. J. przyznany lokal na os. C w A zostało wydane w zgodzie z prawem. Sąd nie dopatrzył się uchybień, które stanowiłyby podstawę do stwierdzenia bezskuteczności zaskarżonej czynności Prezydenta Miasta A. Istotnie, co wynika wprost z przepisów prawa, gmina została zobowiązana do zapewnienia lokalu socjalnego osobie, wobec której sąd orzekł o uprawnieniu do otrzymania lokalu socjalnego w wyroku nakazującym opróżnienie lokalu (art. 14 ust. 1 ustawy o ochronie praw lokatorów (...). Art. 14 ust. 6 tej ustawy stanowi z kolei, że orzekając o uprawnieniu do otrzymania lokalu socjalnego, sąd nakazuje wstrzymanie wykonania opróżnienia lokalu do czasu złożenia przez gminę oferty zawarcia umowy najmu lokalu socjalnego.

Realizację zapisów ustawy o ochronie praw lokatorów (...) na terenie Gminy stanowi uchwała o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego, która przewiduje w § 5 ust. 1, że lokale stanowiące mieszkaniowy zasób Gminy są przeznaczane na wynajem jako lokale socjalne i zamienne oraz pomieszczenia tymczasowe na zasadach i w przypadkach przewidzianych ustawą oraz niniejszą uchwałą. Rozdział 7 uchwały stanowi o zasadach przydziału lokali socjalnych, przewidując w § 7 ust. 2 pkt 2, że uprawnionymi do lokalu socjalnego są w pierwszej kolejności osoby, które nabyły prawo do ubiegania się o najem lokalu socjalnego na podstawie prawomocnego orzeczenia sądowego. Szczegółowe zasady realizacji wyroków przyznających uprawnienie do otrzymania lokalu socjalnego zawarte są w § 8 uchwały. Dla sprawy Z. W. istotne są punkty: 1) że realizacja wyroków eksmisyjnych z lokalu będącego w mieszkaniowym zasobie Gminy następuje przy zastosowaniu zasad racjonalnego gospodarowania zasobem, 4) wnioskodawcy, nie wymienieni w pkt 3, posiadający prawo wynajmu lokalu socjalnego na podstawie wyroku sądowego, są uprawnieni do zawarcia umowy najmu lokalu, który może być o obniżonym standardzie lub pozyskanym przez Gminę w wyniku adaptacji budynków oraz pkt 7, że realizacja uprawnień osób eksmitowanych na mocy jednego wyroku, wynikających z przyznanego przez sąd uprawnienia do lokalu socjalnego oraz innego tytułu uprawniającego do zawarcia umowy najmu lokalu z zasobu Gminy, następuje poprzez zawarcie umowy najmu jednego, wspólnego lokalu socjalnego. Co do rozumienia pojęcia "lokal socjalny" uchwała odsyła do ustawy o ochronie praw lokatorów (...) , która określa w art. 2 ust. 1 pkt 5, że lokal socjalny to lokal nadający się do zamieszkania ze względu na wyposażenie i stan techniczny, którego powierzchnia pokoi przypadająca na członka gospodarstwa domowego najemcy nie może być mniejsza niż 5 m2, a w wypadku jednoosobowego gospodarstwa domowego 10 m2, przy czym lokal ten może być o obniżonym standardzie.

Kontrola Sądu w niniejszej sprawie ma na celu zweryfikowanie czy Prezydent Miasta A wykonujący zadanie gminy określone w ustawie o ochronie praw lokatorów (...) w zakresie dostarczenia osobom, wobec których orzeczono uprawnienie do lokalu socjalnego wykonał zgodnie z powołanymi wyżej przepisami to zadanie, w tym czy lokal, do którego skierowano Z. W. odpowiada pojęciu ustawowemu lokalu socjalnego. Lokal na os. C w A posiada łączną powierzchnię 47,64 m kw, w tym powierzchni mieszkalnej 29,70 m kw.co oznacza, że mieści się w zakreślonych przepisem granicach co do powierzchni mieszkalnej lokalu, jaka przypada dla czterech osób. Nadto należy zwrócić uwagę, że przepis art. 2 ust. 1 pkt 5 ustawy o ochronie lokatorów (...) wręcz dopuszcza skierowanie do lokalu o obniżonym standardzie, z czego wynika, że wszelkie zarzuty skarżącej zmierzające do wykazania różnicy w standardzie dotychczasowo zajmowanego lokalu przy ul. B w A w stosunku do kierowanego nie mają prawnego znaczenia. Co do porozumienia Gminy a [...] z dnia 06.04.2010r. o przyznaniu Z. W. lokalu socjalnego poza kolejnością i wiążącym się z nim zarzutem skarżącej o celowym działaniu organu ukierunkowanym na jej przyśpieszone opuszczenie lokalu przy B – Sąd uznaje porozumienie to za formę realizacji przez Gminę zasady racjonalnego gospodarowania mieniem. Gmina jest obowiązana, jak słusznie organ zauważył do wypłacenia odszkodowania właścicielowi lokalu na podstawie art. 18 ust. 5 ustawy o ochronie lokatorów (...) w sytuacji niedostarczenia lokalu socjalnego.

Istotne w sprawie jest, że Prezydent Miasta A zrealizował zgodnie z przepisami ustawy o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy

i o zmianie Kodeksu cywilnego oraz z uchwałą Nr [...] Rady Miasta A z dnia 24 października 2007 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu Gminy Miejskiej A obowiązek przydzielenie jej oraz zamieszkującym z nią osobom (wymienionym w wyroku Sądu orzekającym o eksmisji) lokalu socjalnego, który odpowiada kryteriom ustawowym. Mając na uwadze treść prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego Wydział I Cywilny z dnia 5 listopada 2009r. sygn. akt [...] którym (załączonym do akt sprawy k. 106) nakazano pozwanym Z. W., W. W., U. J. i małoletniemu A. J. by opuścili i opróżnili z rzeczy lokal mieszkalny nr [...] położony w budynku przy ul. B w A, a w pkt II wyroku nałożono na Gminę obowiązek zapewnienia lokalu socjalnego, nie można czynić zarzutu Gminie że obowiązek wynikający z wyroku wykonuje. Należy podkreślić, że Gmina zobowiązana jest do dostarczenia lokalu socjalnego, a nie lokalu zamiennego. Stąd też dla oceny, czy wskazany przez Gminę lokal spełnia wymagane przesłanki należało ocenę tą dokonać odnosząc się do ustawowej definicji lokali socjalnego. Natomiast nie mają prawnego znaczenia w sprawie podnoszone przez skarżącą argumenty dotyczące, czy to lokalizacji proponowanego lokalu, czy też jego wielkości w porównaniu do lokalu dotychczas zajmowanego.

Z tego względu sąd oddalił skargę Z. W. na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi .

O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 250 p.p.s.a w zw. z § 2 ust. 1 i § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu ( Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm).