Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 464/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2007-07-03 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 16 i 17
journal: Dz.U. 2004 nr 64 poz 593
law: Ustawa z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej
article: art.34
journal: Dz.U. 2004 nr 99 poz 1001
law: Ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy
article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz, Sędziowie Sędzia NSA Maciej Kierek, Sędzia NSA Jerzy Stelmasiak (sprawozdawca), Protokolant Asystent sędziego Jakub Polanowski, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 3 lipca 2007 r. sprawy ze skargi D.M.G. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] 2007 r. nr [...] w przedmiocie zawiadomienia strony o organie właściwym do rozpatrzenia spraw, których dotyczy wniosek o pomoc. oddala skargę.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia [...]kwietnia 2007 r., wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1, art. 144, art. 66 § 1 i 2 k.p.a., Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy postanowienie wydane z upoważnienia Burmistrza Miasta z dnia [...]marca 2007 r. znak: [...] w przedmiocie zawiadomienia D.M.G. o organie właściwym do rozpatrzenia spraw, których dotyczy wniosek o pomoc.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, iż wskazane przez D.M.G. żądanie przyznania środków finansowych na podjęcie działalności gospodarczej w programach realizowanych przez Powiatowy Urząd Pracy z Europejskiego Funduszu Społecznego, ewentualnie przyznania pomocy w uzyskaniu stanowiska pracy dostosowanego do jego stanu zdrowia, a także pomocy w objęciu go kursami i szkoleniami w zakresie grafiki projektowania komputerowego, nie należy do właściwości ośrodka pomocy społecznej. Ponadto organ wskazał, iż D.M.G. może jedynie otrzymać od ośrodka pomocy społecznej informację o wolnych miejscach pracy, o usługach poradnictwa zawodowego i o szkoleniach, o ile ośrodek posiada takie informacje przekazane mu przez właściwy urząd pracy. Ośrodek pomocy społecznej nie może natomiast interweniować w sprawach beneficjentów pomocy społecznej w urzędzie pracy, aby uzyskali oni środki finansowe, pracę czy szkolenia, ponieważ takie działanie byłoby sprzeczne z przepisami prawa i rodziłoby poczucie nierównego traktowania bezrobotnych zarejestrowanych we właściwych urzędach pracy.

Skargę na powyższe postanowienie złożył D.M.G., wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie do ponownego rozpoznania organowi drugiej instancji jako niezgodnego z prawem ze względu na naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy oraz naruszenie prawa materialnego. Skarżący nie podzielił stanowiska organów, iż Ośrodek Pomocy Społecznej jest jedynie zobowiązany do pomocy finansowej. Jego zdaniem, do ośrodka pomocy społecznej należy nie tylko rozdzielanie pieniędzy, ale również praca socjalna, zaś pracownik socjalny zobowiązany jest wykazać zaangażowanie w rozwiązywaniu trudności życiowych klientów, w tym wzmacniać ich wysiłki na rzecz życiowego usamodzielnienia się.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, powołując argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna i nie zasługuje na uwzględnienie.

Kontrola dokonywana przez wojewódzki sąd administracyjny stosownie do unormowania art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a. oraz art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), obejmuje wszystkie kwestie związane z procesem stosowania prawa w postępowaniu administracyjnym, a więc to, czy organy administracji dokonały prawidłowych ustaleń co do obowiązywania zastosowanych norm prawnych, czy normy te właściwie zinterpretowały i nie naruszyły zasad uznawania określonych faktów za udowodnione.

Na wstępie wskazać należy, iż skarżący we wnioskach z dnia 8 lutego 2007 r. i z dnia 22 lutego 2007 r. zażądał przyznania mu zasiłku celowego i pomocy niematerialnej w postaci wsparcia w Powiatowym Urzędzie Pracy w przyznaniu jemu – jako osobie bezrobotnej – środków na podjęcie działalności gospodarczej w programach realizowanych z Europejskiego Funduszu Socjalnego, ewentualnie w postaci pomocy w uzyskaniu stanowiska pracy dostosowanego do jego stanu zdrowia, a także pomocy w objęciu go kursami i szkoleniami w zakresie grafiki projektowania komputerowego.

W myśl art. 16 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. Nr 64, poz. 593 ze zm.), obowiązek zapewnienia realizacji zadań pomocy społecznej spoczywa na jednostkach samorządu terytorialnego oraz na organach administracji rządowej w zakresie ustalonym ustawą.

Art. 17 cyt. ustawy do zadań własnych gminy zalicza m. in. przyznawanie i wypłacanie zasiłków celowych, dlatego też działający z upoważnienia Burmistrza Kierownik Ośrodka Pomocy Społecznej miał obowiązek rozpoznać żądanie skarżącego w zakresie występowania przesłanek przyznania mu zasiłku celowego.

Żądanie przyznania pomocy niematerialnej skarżący oparł natomiast na treści art. 17 ust. 2 pkt 5 cyt. ustawy, zgodnie z którym, do zadań tych należy również współpraca z powiatowym urzędem pracy w zakresie upowszechniania ofert pracy oraz informacji o wolnych miejscach pracy, upowszechniania informacji o usługach poradnictwa zawodowego i o szkoleniach.

Z literalnego brzmienia tego przepisu jednoznacznie wynika, iż w ramach współpracy z powiatowym urzędem pracy organ pomocy społecznej może jedynie uzyskiwać informacje o wolnych miejscach pracy, usługach poradnictwa zawodowego i szkoleniach, a następnie przekazywać je zainteresowanym. Natomiast z powyższego przepisu, jak i z innych przepisów cyt. ustawy nie wynika, ażeby organ pomocy społecznej miał kompetencje do interweniowania w indywidualnej sprawie w Powiatowym Urzędzie Pracy celem uzyskania dla danej osoby bezrobotnej środków finansowych na aktywizację zawodową, uzyskania pracy czy udziału w szkoleniach.

W związku z powyższym, Sąd podzielił stanowisko organu odwoławczego, iż wskazane żądanie D.M.G. uzyskania pomocy niematerialnej nie powinno być rozpoznawane przez organ pomocy społecznej, ale powiatowy urząd pracy, który, w myśl art. 34 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. Nr 99, poz. 1001 ze zm.), prowadzi pośrednictwo pracy dla zarejestrowanych osób, a w razie braku możliwości zapewnienia odpowiedniego zatrudnienia, świadczy usługę poradnictwa zawodowego, umożliwia udział w zajęciach klubu pracy, inicjuje, organizuje i finansuje szkolenia bezrobotnych i innych uprawnionych osób oraz przyznaje i wypłaca dodatki szkoleniowe lub stypendia, inicjuje i dofinansowuje tworzenie dodatkowych miejsc pracy, inicjuje oraz finansuje w zakresie określonym w ustawie inne instrumenty rynku pracy, inicjuje i realizuje projekty lokalne oraz przyznaje i wypłaca zasiłki i inne świadczenia z tytułu bezrobocia.

Zgodnie z art. 66 § 1 k.p.a., jeżeli podanie dotyczy kilku spraw podlegających załatwieniu przez różne organy, organ administracji publicznej, do którego podanie wniesiono, uczyni przedmiotem rozpoznania sprawy należące do jego właściwości. Równocześnie zawiadomi wnoszącego podanie, że w sprawach innych powinien wnieść odrębne podanie do właściwego organu, i poinformuje go o treści § 2.

Z uwagi na to, iż każdy z wniosków D.M.G.: z dnia 8 lutego 2007 r. oraz z dnia 22 lutego 2007 r. obejmował żądania przyznania zasiłku celowego oraz udzielenia pomocy niematerialnej, organ pomocy społecznej zasadnie rozpoznał wnioski w zakresie swej właściwości, tj. przyznania zasiłku celowego, zaś w zakresie żądania aktywizacji zawodowej zawiadomił skarżącego, że powinien wnieść odrębne podanie do dyrektora powiatowego urzędu pracy działającego z upoważnienia starosty.

Z tych względów Sąd orzekł, że skarga D.M.G. podlega oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.