Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA 4109/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2004-01-30 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 645  Sprawy nieobjęte symbolami podstawowymi 601644 oraz od 646-652
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Marek Pietras Sędziowie NSA del. Małgorzata Jaśkowska (spr.) asesor WSA Andrzej Kołodziej Protokolant Krzysztof Dytczak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 stycznia 2004 sprawy ze skargi J. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] października 2003 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie udzielenia informacji publicznej 1. uchyla zaskarżoną decyzję i utrzymaną nią w mocy decyzję Burmistrza Miasta W. z dnia [...] września 2003r. nr [...] 2. zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości


UZASADNIENIE

Stan faktyczny przedstawiał się następująco. J. D. zwrócił się 25 lipca 2003 r. do Burmistrza Miasta W. o udostępnienie następujących informacji odnoszących się do samorządu Miasta W:

1. protokołów z obrad Rady Miasta W. od początku obecnej kadencji,

2. uchwał Rady Miasta obecnej kadencji,

3. zarządzeń burmistrza miasta wydanych od obecnej kadencji,

4. protokołów komisji rady miasta od początku kadencji,

5. oświadczeń majątkowych radnych i kierownictwa urzędu oraz jednostek podległych samorządowi W.,

6. statutu miasta W.,

7. regulaminu organizacyjnego wraz ze schematem organizacyjnym Urzędu Miasta W.

Prosił o przesłanie w/w dokumentów na adres skrzynki poczty elektronicznej.

W odpowiedzi Burmistrz Miasta W. pismem z 6 sierpnia 2003 r. poinformował, że z przyczyn technicznych i organizacyjnych nie jest w stanie przesłać w/w dokumentów. Zaproponował udostępnienie wspomnianych dokumentów w godzinach pracy urzędu tj. od 8 - 16, ewentualnie udostępnienie kserokopii na koszt wnioskodawcy. Pouczył go o prawie złożenia takiego wniosku w terminie 14 dni pod rygorem umorzenia postępowania. Jednocześnie wskazał, że część żądanych dokumentów znajduje się już w Biuletynie Informacji Publicznej. Następnie Burmistrz Miasta W. decyzją z dnia [...] września 2003 r. znak [...] nr [...] umorzył postępowanie. Powołał się przy tym na brak ponownego wniosku o udzielenie informacji.

J. D. złożył wówczas odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. Wskazał, że wszystkie żądane przez niego dokumenty mają postać elektroniczną, gdyż tylko w takiej postaci są przygotowywane przez pracowników. Nie wymagały one przetwarzania. Nie działa natomiast Biuletyn Informacji Publicznej.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] października 2003 r. nr [...] utrzymało w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. Powołało się przy tym na art. 14 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Stwierdziło, że z treści odwołania wynika, że wnioskodawca otrzymał powiadomienie 9 sierpnia 2000 r. i nie złożył nowego wniosku.

W dniu 29 października 2003 r. J. D. zaskarżył tę decyzję do Naczelnego Sądu Administracyjnego wnosząc o jej uchylenie oraz uchylenie decyzji Burmistrza Miasta w S. Wniósł też o dokładne informowanie go o jego prawach i obowiązkach z uwagi na fakt działania w sprawie bez adwokata i radcy prawnego.

Wskazał, że zgodnie z ustawą o dostępie do informacji publicznej informacja powinna być udzielona zgodnie ze złożonym wnioskiem. Kiedy jej realizacja wymaga ponoszenia kosztów wnioskodawca może być nimi obciążony. Propozycja zmiany formy przekazania nie została zaakceptowana, oznaczało to więc utrzymanie poprzedniego żądania, tym bardziej, że na sesji Rady Miasta W. w dniu [...] sierpnia 2003 r. skarżący pytał, dlaczego nie otrzymał odpowiedzi na swój wniosek (s. 7 protokołu). Dopiero wówczas burmistrz wydał decyzję o umorzeniu. Przyczyny techniczno – organizacyjne odmowy nie są zaś zbyt jasne, gdyż urząd miasta przygotowuje wszystkie dokumenty w technice komputerowej, zatrudnia informatyka i ma stronę internetową. Jednocześnie Burmistrz i SKO nie wykorzystali wszystkich możliwości, jakie wynikają z ustawy, np. przez przedłużenie terminów.

Skarżący podniósł, że w ten sposób zmusza się go do przychodzenia do urzędu w godzinach pracy, bądź ponoszenia znacznych kosztów kserokopii. Biuletyn Informacji Publicznej Miasta W. funkcjonuje zaś wadliwie.

W odpowiedzi na skargę SKO w S. wniosło o jej oddalenie. Powołało się przy tym na treść art. 14 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 września 2003 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198). Jednocześnie stwierdziło, że sprawy związane z funkcjonowaniem Biuletynu Informacji Publicznej nie podlegają rozpatrzeniu przez kolegium.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, że:

Po pierwsze należy wskazać, iż zgodnie z art. 97 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Dlatego według art. 13 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) w sprawie właściwy był Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie.

Po drugie należy wskazać, że w sprawie doszło do naruszeń przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na jej wynik.

Podstawą materialnoprawną wydania zaskarżonej decyzji był art. 14 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198). Zgodnie z nim, jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w sposób lub w formie określonych we wniosku, podmiot obowiązany do udostępnienia powiadamia pisemnie wnioskodawcę o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem i wskazuje w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie. W takim przypadku, jeżeli w terminie 14 dni od dnia powiadomienia wnioskodawca nie złoży wniosku o udostępnienie informacji w sposób lub w formie wskazanych w powiadomieniu, postępowanie o udostępnienie informacji umarza się.

Zasadą jest przy tym, że udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne którymi dysponuje podmiot zobowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku (art. 14 ust. 1 ustawy).

Na podstawie art. 16 ust. 1 tej ustawy umorzenie postępowania następuje w drodze decyzji administracyjnej do której, zgodnie z ust. 2, stosuje się przepisy postępowania administracyjnego.

Przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) przewidują w art. 77 § 1, iż organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. W świetle art. 80 kpa organ administracji ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Zgodnie z art. 81 kpa okoliczność faktyczna może być uznana za udowodnioną jeżeli strona miała możność wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów, chyba że zachodzą okoliczności o których mowa w art. 10 § 2. Ustalenia te winny znaleźć odbicie w uzasadnieniu faktycznym decyzji, na podstawie art. 107 § 3 kpa.

Tymczasem w przedmiotowej sprawie organ ustalił jedynie, że w stosunku do skarżącego zostało wystosowane powiadomienie o którym mowa w art. 14 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej i że nie złożył on ponownego wniosku. Organ nie wypowiedział się natomiast w ogóle co do istnienia przesłanek warunkujących zastosowanie tego artykułu. Umorzenie takie jest zaś możliwe jedynie, jeśli środki techniczne którymi dysponuje podmiot zobowiązany nie umożliwiają takiego udostępnienia. Organ winien przy tym wskazać na czym polegają te techniczne przeszkody, a okoliczność ta winna być przedmiotem oceny podejmującego decyzję o umorzeniu.

Nie wystarczy więc samo powołanie się na przeszkody techniczne, bez wskazania na czym one polegają.

W przedmiotowej sprawie ani Burmistrz Miasta W. ani Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. nie przeprowadzili jakiegokolwiek postępowania wyjaśniającego odnośnie wystąpienia przesłanki w postaci przeszkód technicznych. Burmistrz powołał się bowiem w istocie jedynie na brak ponownego wniosku w sprawie, a Samorządowe Kolegium Odwoławcze odwołując się do treści art. 14 ustawy nie tylko nie przeprowadziło wyjaśnień w tej mierze, ale nie wypowiedziało się w stosunku do wniesionych przez skarżącego zarzutów kwestionujących istnienie tej przesłanki.

Stąd Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że w sprawie doszło do naruszenia art. 77 § 1, 80 i 81 oraz 107 § 3 kpa. Naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż sprowadzało się do braku ustalenia okoliczności, które warunkowały podjęcie decyzji w trybie art. 14 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Dlatego Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 c w związku z art. 132 i 152 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, art. 14 i 16 ustawy o dostępie do informacji publicznej i art. 77 § 1, 80, 81 i 107 § 3 kpa, jak w sentencji.