Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 547/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2012-09-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Planowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 61 ust. 1-5, art. 54 pkt 2 lit. c
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
article: § 3-9
journal: Dz.U. 2003 nr 164 poz 1588
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego
article: § 12 ust. 2, § 18 ust. 1 i 2
journal: Dz.U. 2002 nr 75 poz 690
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Drzazga (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Wiesława Batorowicz Sędzia WSA Edyta Podrazik Protokolant St. sekr. sąd. Monika Pancewicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 września 2012 r. sprawy ze skargi C. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] 2012r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Burmistrza J. z dnia [...] 2012r. Nr [...] znak [...], II. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana.


UZASADNIENIE

M. i P. K. w dniu 15 grudnia 2011 r. zwrócili się do Burmistrza J. o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbudowie salonu tapicerskiego, na działce położonej w J. przy ul. W., nr dz. [...], w granicy z działką nr [...].

W wyniku przeprowadzonego postępowania Burmistrz J. decyzją z dnia [...] 2012 r. Nr [...], wydaną na podstawie art. 104 i 107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) oraz art. 59 ust. 1 i art. 60 ust. 1 w zw. z art. 4 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 27 marca 203 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) ustalił na rzecz M. i P. K. warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. W uzasadnieniu decyzji organ stwierdził, że w wyniku przeprowadzonej analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu ustalono nieprzekraczalną linię zabudowy. Wskazał, że inwestycja lokalizowana jest na podstawie kontynuacji funkcji i jest zgodna z przepisami odrębnymi. Ponadto zgodnie z art. 61 § 4 oraz art. 10 § 1 kpa zawiadomiono strony o możliwości czynnego udziału w postępowaniu, prawie wglądu do akt, zgłaszania wniosków dowodowych, uwag i zastrzeżeń. Właścicielka nieruchomości, w granicy której planuje się realizację inwestycji nie wyraziła zgody na nią bezpośrednio przy granicy, jak też nie wyraziła zgody na wykonywanie jakichkolwiek prac budowlanych z terenu jej nieruchomości. Jako podstawowy zarzut wskazała ograniczenie dostępu światła oraz zacienienie budynku i nieruchomości. Zdaniem organu kwestia dopuszczenia realizacji inwestycji bezpośrednio przy granicy z inną nieruchomością rozstrzygane są w oparciu o zapisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.), a więc w oparciu o akt wykonawczy do ustawy Prawo budowlane. Z tego względu jedynie starosta na etapie wydawania pozwolenia na budowę rozstrzyga przedmiotową kwestię. Podobna sytuacja występuje zdaniem organu w kwestii zacienienia i dostępu światła do obiektów budowlanych. Rozstrzygnięcie następuje w oparciu o przytoczone powyżej przepisy prawa. Dalej Burmistrz stwierdził, że w oparciu o analizę urbanistyczną, wykonaną zgodnie z § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. Nr 164, poz. 1588), dalej: rozporządzenie, stwierdzić należy, że sąsiedztwo nieruchomości objętej wnioskiem stanowią budynki o funkcji mieszkaniowej, handlowej oraz usługowej. Część budynków zlokalizowano bezpośrednio przy granicy z innymi nieruchomościami.

Odwołanie od powyższej decyzji wniosła C. B. - właścicielka nieruchomości nr [...], wskazując, iż nie wyraża zgody na inwestycje w granicy jej działki. Podniosła, że sąsiadująca działka nr [...] przy ul. W. zabudowana jest wielorodzinnym budynkiem mieszkalnym, w którym jedno z mieszkań od frontu kamienicy zostało przekształcone na lokal handlowy (obecnie nie jest tam prowadzona żadna działalność). Kamienica ta była budowana w I połowie XX wieku jako budynek mieszkalny i do chwil obecnej dalej spełnia swoją funkcję z wyjątkiem tego jednego lokalu przeznaczonego na sklep, w którym obecnie nikt nie handluje i stoi pusty. Wyjaśniła, że ulica W. to teren śródmieścia. Działki tu są wąskie i w wielu przypadkach domy mieszkalne były budowane na całej szerokości działki. Jej zdaniem inwestorzy byli zorientowani, że dom jest budynkiem mieszkalnym, a pomimo to prowadzą w nim warsztat tapicerski. Odwołująca podniosła, by wyjaśnić, czy istniejący już salon tapicerski nie był rozbudową budynku mieszkalnego, ponieważ na mapce obszaru analizy obie te budowle są ze sobą złączone w części frontowej budynku mieszkalnego. Podniosła też, że jej zdaniem linią zabudowy na działkach nr [...] jest linia budynków mieszkalnych (są one usytuowane w jednej linii prostej), w stosunku do których została ona naruszona i zakłócona poprzez wybudowany w ubiegłych latach salon tapicerski na działce nr [...]. Odwołująca zakwestionowała też ustalenia dotyczące kąta nachylenia dachu (10º), podając, iż nie zgadza się by dach był nachylony w stronę linii granicznej z jej działką, jak też by zainstalowane zostały rynny od strony linii granicznej. Odnosząc się do ustalonej wysokości planowanej rozbudowy (7 m) podniosła, że budynek mieszkalny przy ul. W. (dz. nr [...]) został wybudowany z niezachowaniem przepisu Prawa budowlanego, iż budowla nie może być wyższa od sąsiadującego bezpośrednio z nią budynku mieszkalnego na posesji przyległej, to znaczy, do którego ma przylegać. Wysokość 7 m dla przedmiotowej rozbudowy przekracza tę wysokość. Ponadto podała, że w miejscu objętym inwestycją rośnie pomiędzy bramą wjazdową a furtką wielki, przedstawiony na mapce obszaru analizy, osiemdziesięciokilkuletni kasztanowiec, którego korona swym zasięgiem rozpościera się na sąsiadujące z obu stron działki. Organ nie odnosi się do tej kwestii. Odwołująca zważyła też, że obecnie na tablicy informacyjnej salonu tapicerskiego widnieje oznaczenie "parking" ze wskazaniem na podwórze posesji o szerokości 5 m, właśnie to, które w decyzji ma stanowić I kondygnację rozbudowywanej inwestycji. Nowo wybudowana część budynku w granicy działki rzuci też cień na mieszkanie odwołującej i ograniczy dostęp światła słonecznego do domu, na podwórko i ogródek, a także ograniczy przestrzeń.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia [...] 2012 r. Nr [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W motywach rozstrzygnięcia organ odwoławczy powołał przepis art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (dalej: upzp) i następnie stwierdził, że jak wynika z analizy obiekty występujące w wyznaczonym obszarze pozwalają na uznanie dla wnioskowanej inwestycji dobrego sąsiedztwa w zakresie kontynuacji funkcji zabudowy, gabarytów i formy architektonicznej. Kolegium podkreśliło, że decyzja o warunkach zabudowy ma charakter związany, co oznacza, że nie można odmówić uwzględnienia wniosku, jeżeli wskazany teren spełnia warunki wymagane przepisami art. 61 ust. 1-5 upzp. Ponadto zaznaczył, że w świetle art. 63 ust. 2 upzp decyzja o warunkach zabudowy nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich. Tym samym szczegółowa ocena odnośnie możliwości realizacji inwestycji w granicy nieruchomości (z uwagi na prawnie chroniony interes właściciela sąsiedniej działki) będzie przedmiotem postępowania związanego z wydaniem pozwolenia na budowę. Dopiero bowiem w tym postępowaniu ocenie będzie podlegał konkretny projekt budowlany i wpływ (oddziaływanie) tego obiektu na sąsiedni teren. W ocenie Kolegium obawy odwołującej odnośnie spływu wód na teren jej działki są bezpodstawne, bowiem obowiązkiem inwestorów jest odprowadzenie całości wód opadowych na własny nieutwardzony teren do dołów chłonnych lub zbiorników retencyjnych albo do sieci kanalizacji deszczowej na zasadach określonych przez zarządcę sieci. Organ odwoławczy za równie nieuzasadnione uznał obawy o możliwym usunięciu drzewa, które rośnie na terenie działki nr [...]. Zgodnie bowiem z obowiązującymi przepisami ustawy o ochronie przyrody drzewo może zostać usunięte z terenu nieruchomości jedynie na wniosek jej właściciela i na podstawie zezwolenia wydanego przez burmistrza.

C. B. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K..

W odpowiedzi Kolegium wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Postanowieniem z dnia 2 sierpnia 2012 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu zwolnił skarżącą od kosztów sądowych.

Na rozprawie przed Sądem, która odbyła się w dniu 21 września 2012 r. pełnomocnik skarżącej podniósł, iż Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w J. wszczął postępowanie w sprawie legalności zmiany sposobu użytkowania części domu mieszkalnego przy ul. W. na warsztat tapicerski. W postępowaniu tym wydano postanowienie z [...] 2012 r. na podstawie art. 81c ust. 2 Prawa budowlanego oraz decyzja Burmistrza J. z [...] 2012 r. o warunkach zabudowy dla zmiany sposobu użytkowania budynku mieszkalnego na warsztat tapicerski. Orzeczenia te oraz odwołanie od powołanej decyzji pełnomocnik skarżącej okazał Sądowi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.

Skarga okazała się zasadna.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Stosownie do przepisu art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270), dalej: p.p.s.a., oceniając legalność zaskarżonego aktu sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd rozstrzygając stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów wydanych we wszystkich postępowania prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego załatwienia sprawy (art. 135 p.p.s.a.).

Mając na uwadze powołane przepisy Sąd uznał, że zarówno zaskarżona, jak i poprzedzającą ją decyzja Burmistrza J. z dnia [...] 2012 r. naruszają przepisy postępowania, a naruszenia te miały istotny wpływ na wynik sprawy [art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.].

Zgodnie z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. organ odwoławczy wydaje rozstrzygnięcie o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji, gdy w wyniku rozpoznania sprawy stwierdzi, iż ta jest prawidłowa. Podkreślić przy tym należy, iż w myśl zasady dwuinstancyjności wyrażonej w art. 15 k.p.a., organ odwoławczy obowiązany jest ponownie rozpoznać i rozstrzygnąć sprawę rozpatrzoną decyzją organu I instancji. W wyroku z dnia 23 marca 1996 r., sygn. akt SA/Wr 1996/95 (publ. ONSA 1997, Nr 1, poz. 35) Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, iż istota administracyjnego toku instancji polega na dwukrotnym rozstrzygnięciu tej sprawy, nie zaś na kontroli zasadności argumentów podniesionych w stosunku do orzeczenia organu I instancji. Organ odwoławczy zobligowany jest zatem do ponownego merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy. Nadto organ odwoławczy zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a.) i zasadą swobodnej oceny dowodów (art. 80 k.p.a.) winien dokonać ponownej oceny materiału dowodowego zgromadzonego w postępowaniu przed I instancją i w zależności od wyników tej oceny dokonać jego ewentualnego uzupełnienia i wydać stosowne orzeczenie.

Zauważyć wreszcie należy, iż przesłanki formalne, jakie powinna spełniać każda decyzja administracyjna określa przepis art. 107 k.p.a., który to przepis na podstawie art. 140 k.p.a. znajduje zastosowanie również w stosunku do decyzji organów II instancji. Istotnym składnikiem prawidłowo wydanej decyzji jest jej uzasadnienie. Powinno ono w sposób wyczerpujący informować stronę o motywach, którymi kierował się organ rozstrzygając sprawę. Strona może, bowiem skutecznie bronić swych interesów tylko w sytuacji, gdy znane są jej kompletne przesłanki powziętej decyzji. Zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a. uzasadnienie decyzji składa się z uzasadnienia faktycznego, zawierającego w szczególności wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, a także przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił mocy dowodowej oraz uzasadnienia prawnego zawierającego wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów, które zadecydowały o treści decyzji. Organ musi, zatem zająć stanowisko wobec całego materiału dowodowego oraz uzasadnić jasno i należycie swoje zdanie, w tym w szczególności, na jakiej podstawie uznał pewne fakty za udowodnione. Pominięcie w uzasadnieniu decyzji okoliczności faktycznych bądź prawnych, mogących mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, stwarza przesłankę do uznania naruszenia przez organ przepisów o postępowaniu administracyjnym w stopniu wywierającym istotny wpływ na wynik sprawy.

Obowiązek sporządzenia uzasadnienia wiąże się także z wyrażoną w art. 11 k.p.a. zasadą przekonywania, która zobowiązuje organy administracji publicznej do dołożenia szczególnej staranności w uzasadnieniu swoich rozstrzygnięć, zwłaszcza tych, które nakładają na strony określone nakazy lub zakazy, względnie ograniczają - jak w niniejszej sprawie - prawa strony. Innymi słowy, strony mają prawo znać argumenty i przesłanki podejmowanych decyzji, bowiem w przeciwnym wypadku nie mają one możliwości obrony swoich słusznych interesów przed organem odwoławczym, jak i przed sądem administracyjnym. Motywy decyzji muszą być tak ujęte, aby strona zainteresowana mogła zrozumieć i w miarę możliwości zaakceptować zasadność przesłanek faktycznych i prawnych, którymi kierował się organ przy jej wydaniu. Tak sporządzone uzasadnienie daje również rękojmię, iż organ dołożył należytej staranności przy podejmowaniu rozstrzygnięcia. Nieuzasadnienie zaś decyzji w sposób właściwy narusza uprawnienia strony i podstawowe zasady postępowania administracyjnego (art. 7 - 10 k.p.a.), a tym samym stanowi podstawę do uchylenia takiej decyzji (por. np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: 25 listopada 2009 r., sygn. I OSK 558/09 dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, z dnia 16 marca 1998 r., II SA 96/98, publ. Lex nr 41681, z dnia 28 października 1998 r., I SA/Gd 1651/96; z dnia 13 grudnia 1988 r., II SA 497/88, publ. ONSA 1989, nr 2, poz. 68).

Tymczasem w niniejszej sprawie nie doszło do ponownego rozstrzygnięcia merytorycznego sprawy administracyjnej i zbadania decyzji organu I instancji z punktu widzenia słuszności podjętego rozstrzygnięcia, o czym świadczy brak w uzasadnieniu decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego wyjaśnienia, czy przedmiotowa decyzja spełnia wszystkie przesłanki określone w art. 61 ust. 1 upzp, a zwłaszcza przesłanki określonej w pkt 1 tego przepisu w świetle przepisów rozporządzenia w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu (...). Kolegium ograniczyło się bowiem jedynie do nad wyraz ogólnej konstatacji, że z analizy przeprowadzonej w niniejszej sprawie wynika, że obiekty występujące w wyznaczonym obszarze analizowanym pozwalają na uznanie dla wnioskowanej inwestycji dobrego sąsiedztwa w zakresie kontynuacji funkcji zabudowy, jak również gabarytów i formy architektonicznej.

W ocenie Sądu wyjaśnienia organu odwoławczego w zakresie ustalenia, czy przedmiotowa inwestycja spełnia wymóg określony w art. 61 ust. 1 pkt 1 upzp są dalece niewyczerpujące. Celem przepisu art. 61 ust. 1 pkt 1 upzp jest zagwarantowanie ładu przestrzennego, a zatem zgodnie z zasadą dobrego sąsiedztwa należy badać wpływ inwestycji na otoczenie w sensie urbanistycznym. Oznacza to, że w każdym indywidualnym przypadku należy widzieć obszar analizowany jako urbanistyczną całość. Zasada dobrego sąsiedztwa wymaga dostosowania nowej zabudowy do wyznaczonych przez zastany w danym miejscu stan dotychczasowej zabudowy, a także do cech i parametrów o charakterze urbanistycznym (zagospodarowanie obszaru) i architektonicznym (ukształtowanie wzniesionych obiektów). Wyznacznikiem spełnienia ustawowego wymogu są zatem faktyczne warunki panujące do tej pory na konkretnym obszarze. Powstająca w sąsiedztwie zabudowanych już działek nowa zabudowa powinna odpowiadać charakterystyce urbanistycznej (kontynuacja funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, linii zabudowy i intensywności wykorzystania terenu) i architektonicznej (gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych) zabudowy już istniejącej (por. wyrok NSA z dnia 20 marca 2012 r. II OSK 10/11, Lex nr 1145557). Do ustalenia zatem, czy inwestycja pozostaje w zgodzie z zastanym na danym terenie ładem urbanistycznym można zatem dojść jedynie w wyniku rzetelnie przeprowadzonej analizy urbanistycznej. To bowiem w oparciu o nią ustala się, czy konkretne, proponowane przez inwestora cechy, parametry, gabaryty i wskaźniki zabudowy są do pogodzenia z charakterystyką istniejącej w sąsiedztwie (szeroko pojętym) zabudowy.

Kolegium orzekając w niniejszej sprawie, nie dostrzegło, iż organ I instancji przeprowadzając analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu ograniczył się jedynie do ustalenia funkcji terenu w granicach obszaru analizowanego. Przepis § 3 ust. 1 rozporządzenia określa, że w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy. Co istotne funkcja zabudowy i zagospodarowania terenu zdefiniowana została w rozporządzeniu jako sposób użytkowania obiektów budowlanych oraz zagospodarowania terenu zgodny z przepisami odrębnymi (§ 2 pkt 2 rozporządzenia), zaś cechy zabudowy i zagospodarowania terenu jako w szczególności gabaryty, forma architektoniczna obiektów budowlanych, usytuowanie linii zabudowy oraz intensywność wykorzystania terenu (§ 2 pkt 3 rozporządzenia). Oznacza to, że dokonując analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w celu ustalenia w szczególności, czy została spełniona przesłanka określona w art. 61 ust. 1 pkt 1 upzp organ powinien zbadać nie tylko sposób użytkowania obiektów budowlanych oraz zagospodarowania terenu w obszarze analizowanym, lecz również ustalić, czy gabaryty, forma architektoniczna planowanego obiektu budowlanego, zamierzone usytuowanie linii jego zabudowy oraz intensywność wykorzystania działki objętej inwestycją odpowiada cechom zabudowy i zagospodarowania terenu analizowanego.

Tymczasem w niniejszej sprawie, w trakcie postępowania przed organem I instancji nie przeprowadzono właściwie analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu. Ograniczono się do dołączenia do projektu decyzji ustalającej warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji rzekomej "analizy zagospodarowania przestrzennego w formie opisowej" (bez części graficznej obrazującej chociażby granice obszaru analizowanego - § 3 ust. 2 rozp.), a następnie

do decyzji Burmistrza J. z dnia [...] 2012 r. dołączono tę właśnie "analizę zagospodarowania przestrzennego w formie opisowej" oraz "analizę funkcji oraz zagospodarowania terenu w formie graficznej". Zarówno w analizie tekstowej dołączonej do projektu decyzji, jak i do decyzji w żaden sposób nie zbadano jaka może być na tle zabudowy w sąsiedztwie obowiązująca linia nowej zabudowy na działce objętej wnioskiem (§ 4 rozp.), wskaźnik powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki (§ 5 rozp.), szerokość elewacji frontowej dla nowej zabudowy (§ 6 rozp.), wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki (§ 7 rozp.) oraz geometria dachu (§ 8 rozp.). Analiza w powołanym zakresie została sprowadzona jedynie do określenia, że w obszarze analizowanym istnieje funkcja mieszkaniowa i usługowa (k. 14 akt adm.).

Mając powyższe na względzie stwierdzić należy, że decyzja Burmistrza J. o ustaleniu warunków zabudowy z dnia [...] 2012 r. nie zawiera wymaganych załączników w postaci wyników analizy w formie tekstowej (§ 9 ust. 2 rozp.). Część tekstowa dołączonej do decyzji "analizy zagospodarowania przestrzennego w formie opisowej" nie zawiera wyników ustalenia poszczególnych cech, parametrów i wskaźników określonych w § 4-8 rozporządzenia, w oparciu o które można by jednoznacznie stwierdzić dlaczego Burmistrza J. zgodził się na przyjęcie, że planowana rozbudowa obiektu ma mieć maksymalną powierzchnię zabudowy 60 m2, wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej – maksymalnie 6,20 m, wysokość do kalenicy – maksymalnie 7 m, dwie kondygnacje (w parterze przejazd), szerokość elewacji frontowej – maksymalnie 5 m i dach płaski o kącie nachylenia 10º.

Wskazać również należy, że granice obszaru analizowanego, zaznaczonego na części graficznej analizy dołączonej do decyzji z [...] 2012 r. zostały określone z naruszeniem § 3 ust. rozporządzenia. Przepis ten stanowi, że granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 upzp, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów. Z powyższego przepisu wynika, że skoro wokół działki budowlanej wyznaczyć należy tzw. obszar analizowany w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki, nie mniejsza niż 50 metrów to oczywistym jest, że działka, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy musi znajdować się w środku tego obszaru, tj. być położona w jego centralnym miejscu, w równej odległości od wszystkich granic tego obszaru. Tymczasem organ I instancji zakreślając granice obszaru analizowanego od strony wschodniej, północnej i południowej działki objętej inwestycją zachował odległość trzykrotnej szerokości frontu działki, zaś od strony zachodniej odległość ta jest znacznie mniejsza. Nie można zatem stwierdzić, że granice tegoż obszaru zostały określone prawidłowo. Zważywszy zaś, że wyznaczony przez organ I instancji obszar analizowany obejmuje całość mapy stanowiącej graficzną część analizy oraz fakt, że organ uchylił się (co stwierdzono powyżej) od jakiegokolwiek zbadania cech urbanistycznych terenów sąsiadujących z działką nr [...] przy ul. W. w J., nie sposób jest przesądzić, czy wyznaczenie obszaru w sposób prawidłowo (szerzej) miałoby zasadniczy wpływ na treść rozstrzygnięcia. W związku z powyższym należy uznać, że powyższe naruszenia przepisów postępowania (§ 3 ust. 2 i § 4-9 rozporządzenia) mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.).

Nadmienić również należy, iż organ powinien wziąć pod uwagę, że inwestycja dotyczy rozbudowy obiektu w granicy działki. Przepis § 12 ust. 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie dopuszcza na sytuowanie budynku w przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2 (tj. w przypadku budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę tej granicy) w odległości 1,5 m od granicy lub bezpośrednio przy tej granicy, jeżeli wynika to z ustaleń planu miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Oznacza to, że to w decyzji o warunkach zabudowy określa się w oparciu o przeprowadzoną analizę urbanistyczną, czy dopuszczalne jest na danym ternie posadowienie budynku (jego rozbudowa) zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę granicy w odległości 1,5m lub bezpośrednio przy granicy (por. wyroki WSA w Poznaniu z dnia 22 września 2011 r., II SA/Po 478/11, z dnia 17 maja 2011 r. sygn. akt II SA/Po 7/11, z dnia 29 lutego 2012 r., II SA/Po 45/12, dostępne na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl ). W niniejszej sprawie takich ustaleń zabrakło.

Ponadto należy stwierdzić, że organy orzekające nie uzasadniły dlaczego przyjęły, że pomimo planowanej rozbudowy od frontu istniejącego budynku na działce nr [...] przy ul. W. w J. nie ulega zmianie liczba miejsc postojowych. Skarżąca podniosła, że dotychczas miejsca postojowe były wyznaczone na terenie, który aktualnie ma zostać zabudowany. Zważyć należy, że decyzja o warunkach zabudowy winna uwzględniać w swojej treści kwestie określenia ilości miejsc postojowych dla samochodów osobowych. Wynika to z § 18 ust. 1 i 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. Stosownie do § 18 ust. 1, zagospodarowując działkę budowlaną, należy urządzić, stosownie do jej przeznaczenia i sposobu zabudowy, miejsca postojowe dla samochodów użytkowników stałych i przebywających okresowo, w tym również miejsca postojowe dla samochodów, z których korzystają osoby niepełnosprawne. Natomiast zgodnie z § 18 ust. 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych liczbę i sposób urządzenia miejsc postojowych należy dostosować do wymagań ustalonych w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, z uwzględnieniem potrzebnej liczby miejsc, z których korzystają osoby niepełnosprawne. Z powołanej treści przepisów rozporządzenia w sprawie warunków technicznych wynika zatem, że określenie liczby miejsc postojowych dla samochodów osobowych jest niezbędnym elementem, który musi znaleźć się w rozstrzygnięciu decyzji o warunkach zabudowy (por.; wyrok WSA w Krakowie z dnia 21 września 2011 r. II SA/Kr 1489/10, dostępny na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl ). Jednocześnie podkreślić należy, że nie ma podstaw prawnych do twierdzenia, że decyzja o ustaleniu warunków zabudowy powinna precyzyjnie określać minimalną liczbę miejsc parkingowych. Przepis art. 54 pkt 2 lit. c) upzp nie precyzuje sposobu określania ilości miejsc parkingowych dla nowych inwestycji i nie ma w obowiązującym systemie prawnym żadnego przepisu szczególnego, który nakazywałby wskazanie określonej liczby miejsc parkingowych w zależności od planowanego sposobu zagospodarowania terenu (por. wyrok NSA z dnia 9 lipca 2009 r., II OSK 129/08, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Podzielić należy stanowisko zawarte w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 5 kwietnia 2012 r. (wyrok nieprawomocny, dostępny na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl), zgodnie z którym liczba i sposób urządzenia miejsc postojowych powinny być dostosowane, zgodnie z § 18 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki, do przeznaczenia i sposobu zabudowy działki budowlanej i uwzględniać potrzeby zarówno stałych jak i okresowych użytkowników takiej działki, w tym korzystających z jej zabudowy. Uregulowanie tej kwestii powinno zapewnić praktyczną, a nie tylko teoretyczną realizację rzeczywistej potrzeby parkowania samochodów. Wpływa to w oczywisty sposób nie tylko na ilość tych miejsc i sposób ich realizacji, ale także na ich położenie. Jakkolwiek z obowiązujących przepisów nie można wyprowadzić jednoznacznej normy, że miejsca te muszą być bezwzględnie zlokalizowane na tej samej działce, dla której ustalone są warunki zabudowy, to niewątpliwie ich położenie powinno zapewnić praktyczną realizację potrzeb parkingowych. Oznacza to, że co najwyżej powinny być one usytuowane w takiej odległości i miejscu od działki budowlanej aby mogły rzeczywiście ją obsługiwać. W niniejszej sprawie organy orzekające nie wyjaśniły kwestii zapewnienia odpowiedniej ilości miejsc postojowych dla planowanej inwestycji. W świetle powyższych rozważań, a zwłaszcza powołanych przepisów prawa, nie można uznać za wystarczającego określenia zawartego w decyzji Burmistrza J. z [...] 2012 r., iż minimalna liczba miejsc postojowych pozostaje bez zmian.

Ponownie rozpoznając sprawę organ I instancji przeprowadzi w sposób rzetelny analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, uwzględniwszy powyższe wskazania Sądu, a następnie dokona oceny, czy wyniki analizy pozwalają na ustalenie warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji.

Mając na względzie powyższe Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. orzekł jak w punkcie I wyroku.

O wykonalności zaskarżonej decyzji orzeczono na podstawie art. 152 p.p.s.a. (pkt II wyroku).