Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 463/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2009-05-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 1, art. 3, art. 58 § 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 1 § 1 i § 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1269
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący - sędzia WSA – Jolanta Bożek po rozpoznaniu w dniu 14 maja 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. B. na pismo Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] stycznia 2009 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy finansowania oraz rozwiązania umowy zawartej w ramach Sektorowego Programu Operacyjnego postanawia: odrzucić skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżonym pismem z [...] stycznia 2009 r. Agencja Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa - dalej zwana Agencją Restrukturyzacji, poinformowała K. B., że jego odwołanie dotyczące niefinansowania projektu o znaku [...] złożonego w ramach SPO "Restrukturyzacja i modernizacja sektora żywnościowego oraz rozwój obszarów wiejskich 2004-2006" w zakresie działania: 2.6 "Rozwój i ulepszanie infrastruktury technicznej związanej z rolnictwem" zostało rozpatrzone negatywnie. W ocenie Agencji Restrukturyzacji, powodem odmowy było wykrycie nieprawidłowości polegających na nie wywiązaniu się przez Skarżącego ze zobowiązania określonego w § 4 ust. 1 umowy o dofinansowanie, tj. [...] oraz poświadczenie przez Skarżącego nieprawdy poprzez złożenie nieprawdziwych, nierzetelnych dokumentów.

W skardze na ww. pismo Agencji Restrukturyzacji do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego K. B. zarzucił naruszenie przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, tj. art. 7, 9, 77 i 80. Rozwijając motywy skargi Skarżący podniósł, iż organ nie wziął pod uwagę wszystkich składanych przez niego wyjaśnień mających decydujące znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Ponadto podniósł, iż stwierdzona podczas kontroli dokonanej przez pracowników ARMR niezgodność pomiędzy powierzchnią utwardzoną deklarowaną w umowie i wykonaną wynikała z niezamierzonego błędu, który gdyby miał taką możliwość naprawiłby, albo przez skorygowanie wartości z umowy i pomniejszenie sumy zwrotu albo przez utwardzenie brakującej powierzchni. W związku z powyższym stwierdził, iż nieznajomość przez niego prawa, a także brak udzielenia mu przez organy niezbędnych wyjaśnień i wskazówek doprowadził do odmowy finansowania projektu i rozwiązania z nim umowy z uwagi na nie wywiązanie się przez niego z podjętego w umowie zobowiązania.

W odpowiedzi na skargę pełnomocnik Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, wniósł o odrzucenie skargi ze względu na niedopuszczalność drogi sądowo -administracyjnej w sprawie, wskazując, że źródłem przedmiotowej sprawy jest umowa stron zawarta w związku z realizacją projektu złożonego w ramach SPO "Restrukturyzacja i modernizacja sektora żywnościowego oraz rozwój obszarów wiejskich 2004-2006", a w związku z tym sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego.

Sygn. akt V SA/Wa 463/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Uprawnienia Sądu określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej "p.p.s.a.") sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego.

Na podstawie art. 3 § 2 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg m.in. na decyzje, akty, czynności w nim wymienione. Ponadto zgodnie z § 3 tego artykułu, sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach.

Rozważając sprawę na wstępie należy podkreślić, że jej źródłem jest umowa stron zawarta w związku z realizacją projektu złożonego w ramach SPO "Restrukturyzacja i modernizacja sektora żywnościowego oraz rozwój obszarów wiejskich 2004-2006" w zakresie działania "Rozwój i ulepszanie infrastruktury technicznej związanej z rolnictwem".

Podstawę prawną wspomnianego SPO stanowiło rozp. Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 3 września 2004 r. (Dz. U. Nr 197, poz. 2032 ze zm. ) i rozp. Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 8 września 2004 r. ( Dz. U. Nr 207, poz. 2117 ze zm.). Ww. rozporządzenia wydane zostały na podstawie delegacji ustawowej zawartej w ustawie z 20 kwietnia 2004 r. o Narodowym Planie Rozwoju (Dz. U. Nr 116, poz. 1206 ze zm.). Zgodnie bowiem z treścią art. 8 ust. 1 wspomnianej ustawy, dla realizacji Narodowego Planu Rozwoju 2004-2006, o którym mowa w ustawie, tworzy się m.in. sektorowe programy operacyjne. Finansowanie realizacji planu określone zostało w art. 24 ust.1 ustawy, zaś zgodnie z ust. 2 tego art. "wydatki finansowe, są dla celów w tym ustępie wskazanych identyfikowane według kategorii interwencji stosowanej dla publicznych środków wspólnotowych". Stosownie zaś do art. 26 ust. 1 ustawy o Narodowym Planie Rozwoju, ubiegający się o dofinansowanie ze środków, o których mowa w art. 24 ust. 1 pkt 2 "projektów w ramach programów, o których mowa w art. 8 ust. 1 pkt 1-3, składa wniosek do instytucji zarządzającej, instytucji

Sygn. akt V SA/Wa 463/09

wdrażającej albo zarządu województwa, zgodnie z systemem realizacji określonym w tych programach".

W przedmiotowej sprawie Skarżący złożył w dniu [...] marca 2006 r. stosowny wniosek o dofinansowanie do instytucji wdrażającej działanie programu tj. do oddziału regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa. Efektem zaaprobowania wniosku przez Agencję, było podpisanie w dniu [...] listopada 2006 r. między Agencją i K. B. umowy określającej prawa i obowiązki stron związane z realizacją projektu w ramach Programu i Uzupełnienia Programu w zakresie "Zrównoważony rozwój obszarów wiejskich" (priorytet) oraz "Rozwój i ulepszanie infrastruktury technicznej związanej z rolnictwem" (działanie).

Umowa przewidywała m.in. w § 10 ust. 2 pkt 7, że Agencja odmawia wypłaty całości lub części pomocy w przypadku stwierdzenia, na etapie rozpatrywania wniosku o płatność, niezgodności realizacji projektu z Programem, Uzupełnieniem Programu lub umową, a w szczególności stwierdzenia jednej z następujących okoliczności: (...) "złożenia podrobionych, przerobionych, stwierdzających nieprawdę lub nierzetelnych dokumentów, mających wpływ na przyznanie lub wypłatę pomocy".

Pismem z [...] października 2008 r. K. B. został poinformowany przez [...] Oddział Regionalny ARiMR, iż w związku z wystąpieniem nieprawidłowości polegających na złożeniu dokumentów stwierdzających nieprawdę, mających istotny wpływ na przyznanie lub odmowę pomocy, projekt realizowany na podstawie umowy z [...] listopada 2006 r. nie będzie finansowany. Beneficjent naruszył bowiem § 10 ust. 2 pkt 7 umowy, a także nie wywiązał się ze zobowiązania określonego w § 4 ust. 1 tej umowy.

Jak wynika z powyższego stanu faktycznego przedmiotem sporu stron, jest kwestia wywiązania się przez beneficjenta z umowy zawartej przez strony i prawo do otrzymania - zgodnie z tą umową - pierwotnie przyznanej należności.

Sąd w tym miejscu wyjaśnia, że strony - co wskazano wyżej - łączyła umowa, zatem wszelkie kwestie dotyczące tego, czy były podstawy do jej zmiany oraz podstawy do dokonania korekty w wypłacie określonej w niej kwoty dofinansowania, muszą być traktowane jako kwestie podlegające rozstrzygnięciu na drodze postępowania cywilnego przed sądem powszechnym. Bardzo jasne stanowisko dotyczące drogi sądowej i określenia w jakich granicznych sytuacjach właściwy jest sąd administracyjny a w jakich powszechny (w rozumieniu sądu cywilnego), zawarte jest w uchwale 7 sędziów NSA z dnia 29 marca 2006 r. II GPS 1/06 ONSAiWSA

Sygn. akt V SA/Wa 463/09

2006/4/95. Podobne zagadnienie dotyczące drogi sądowej i rozumienia pojęcia sprawy administracyjnej a związane ze stosowaniem przepisów ustawy z 20 kwietnia 2006r. o Narodowym Planie Rozwoju, uwzględniające stanowisko wynikające ze wspomnianej uchwały NSA, rozstrzygane było w wyroku NSA z 8 czerwca 2006 r. II GSK 63/06 oraz w wyroku z dnia 18 października 2007 r. o sygn. akt II GSK 199/07.

W wyrokach tych bardzo wyraźnie podkreślono, że ustawa o Narodowym Planie Rozwoju, przewiduje dwuetapowość postępowania związanego z realizacją wskazanych w niej m.in. sektorowych programów operacyjnych. Pierwszy z tych etapów, związany z oceną złożonych wniosków o dofinansowanie o jakim mowa jest w treści art. 26 ust. 2 w/w ustawy, jest postępowaniem administracyjnym i powinien kończyć się wydaniem decyzji, czego konsekwencją jest, że w przypadku sporów wynikłych na tym tle, zainteresowanym dofinansowaniem, służy skarga do sądu administracyjnego. Drugi etap postępowania, który jest wynikiem zawarcia umowy o jakiej jest mowa w art. 26 ust. 5 ustawy powoduje, że spory powstałe na tle wywiązania się z umowy będącej umową cywilną, podlegają sądowi cywilnemu. Rozważając wspomniane zagadnienie na tle niniejszej sprawy należy stwierdzić, że bez znaczenia w związku z tym jest to, że umowa zawierana jest przez strony na stosownym formularzu według wzoru, którego treść określona została w rozp. Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 25 lipca 2005 r. (Dz. U. Nr 154 poz. 1290), ponieważ okoliczność ta nie zmienia charakteru wspomnianej umowy. W przedmiotowej sprawie doszło do realizacji drugiego etapu realizacji projektu w związku z zawarciem umowy, co powoduje, że powyższą sprawę - zdaniem Sądu - należy zakwalifikować do szeroko rozumianej "sprawy cywilnej" określonej w art. 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. -Kodeksu postępowania cywilnego (Dz. U. z dnia 1 grudnia 1964 r.), w związku z czym wydanie rozstrzygnięcia przez Sąd Administracyjny naruszyłoby dyspozycję omawianego przepisu art. 1 w związku z art. 3 p.p.s.a., gdyż sprawa ta nie ma charakteru sprawy administracyjnej.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., odrzucił skargę z uwagi na brak kognicji sądu administracyjnego do rozpoznania sprawy.