Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 2283/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-12-06 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6159 Inne o symbolu podstawowym 615
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Marzena Milewska - Karczewska (spr.) Sędziowie sędzia WSA Małgorzata Małaszewska - Litwiniec asesor WSA Anna Sidorowska - Ciesielska po rozpoznaniu w dniu 6 grudnia 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi M. O. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lipca 2019 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z [...] lipca 2019r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. utrzymało w mocy postanowienie Prezydenta W. z [...] kwietnia 2019r. nr [...], odmawiające wydania zaświadczenia o zgodności przebudowy i rozbudowy ogrodzenia nieruchomości przy ul. M. na działce nr ew. [...] z obr. [...], położonej w dzielnicy [...] w W., z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Zaskarżone rozstrzygniecie wydane zostało w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Postanowieniem z [...] kwietnia 2019r. (nr wskazany na wstępie) po rozpatrzeniu wniosku M. O. z [...] grudnia 2018r. o wydanie zaświadczenia o zgodności budowy, polegającej na przebudowie i rozbudowie ogrodzenia nieruchomości przy ul. M. na działce nr ew. [...] obręb [...] położonej w W., z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, Prezydent W. (dalej organ I instancji) odmówił wydania zaświadczenia żądanej treści.

Na wskazane wyżej rozstrzygnięcie M. O. wniósł zażalenie, zarzucając wydanemu rozstrzygnięciu naruszenie § 20 pkt 1, 2 i 5 oraz § 51 ust.3 pkt 5 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części terenu [...], uchwalonego Uchwałą nr [...] Rady miasta W. z [...] października 2006, poprzez ich zastosowanie oraz błędną interpretację.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. (dalej: organ odwoławczy, Kolegium) po rozpatrzeniu zażalenia, postanowieniem z [...] lipca 2019r. (nr wskazany na wstępie) na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960r. – Kodeks postępowania administracyjnego (jt. Dz.U. z 2018r. poz. 2096 – dalej: k.p.a.), utrzymało w mocy postanowienie organu I instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Kolegium wskazało, że organ I instancji prawidłowo ustalił, że strona ubiegająca się w sprawie o wydanie zaświadczenia ma interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego, co można wywieść z przepisu art. 48 ust.3 pkt 1 ustawy z 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2018r. poz. 1202 ze zm.), wskazującego na konieczność uzyskania zaświadczenia o zgodność z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego zrealizowanej samowoli budowlanej. Zdaniem Kolegium organ I instancji prawidłowo poddał ocenie zrealizowaną inwestycję pod kontem zgodności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego (uchwała nr [...] Rady W. z [...] października 2006r.) i prawidłowo ustalił, że zgodnie z rysunkiem planu działka nr ew. [...] z obręb [...] w przeważającej części położona jest w jednostce terenowej oznaczonej symbolem IN2 (teren o przeznaczeniu podstawowym – obiekty i urządzenia infrastruktury technicznej). Natomiast wschodni fragment działki znajduje się w jednostce terenowej oznaczonej symbolem MW 21 tj. teren zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej. Dla obydwu ww. jednostek terenowych obowiązujące są zapisy § 20 planu, regulujące zasady posadowienia ogrodzeń, co wynika z odesłania zawartego w § 51 ust. 6 (dla obszaru MW 21) oraz w § 111 ust. 5 (dla obszaru IN2) planu. Zdaniem Kolegium, które w tym zakresie podzieliło stanowisko organu I instancji, realizacja ogrodzenia nie jest dopuszczalna bowiem zakazuje tego wprost § 20 pkt 5 planu odnoszący się do ogrodzeń wewnętrznych. W sprawie mamy do czynienia z ogrodzeniem wewnętrznym, bowiem skoro ogrodzenie nie jest realizowane wzdłuż granicy jednostki terenowej IN2, lecz wkracza w obszar jednostki MW21, to ma ono charakter ogrodzenia wewnętrznego. Zgodnie natomiast z zapisem § 20 pkt 5 planu nie dopuszcza się realizacji ogrodzeń wewnętrznych między poszczególnymi działkami stanowiącymi odrębne nieruchomości tylko w takich sytuacjach na terenie zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej, gdzie działki te tworzą obecnie wspólną przestrzeń osiedlową lub wewnątrzblokową. Z tego względu zdaniem organu kluczowe było pojęcie i cel wyznaczenia w planie miejscowym linii rozgraniczających poszczególne jednostki terenowe. Linie te bowiem mają na celu oddzielenie od siebie terenów o różnym przeznaczeniu lub różnych zasadach zagospodarowania. Z kolei zasadą ogólną wyartykułowaną w § 20 ww. planu jest realizacja ogrodzeń wzdłuż granic poszczególnych jednostek terenowych oraz wydzieleń terenowych. Tym samym, zdaniem Kolegium, zapis § 20 pkt 5 planu nie został błędnie zinterpretowany przez organ I instancji, bowiem część działki nr [...] stanowi wspólną przestrzeń osiedlową lub wewnątrzblokową. Przy tym fakt, że przeważająca część działki znajduje się w przestrzeni z budynkiem biurowo-administracyjnym nie ma w tej sprawie znaczenia, bowiem ogrodzenie dotyczyłoby wyłącznie części znajdującej się w planie w obszarze MW21. Kolegium uznało również, że organ I instancji prawidłowo zinterpretował zapis § 51 ust.3 pkt 5 planu, według którego ustala się zachowanie dwóch istniejących wjazdów na tereny zapleczy budynków położonych w wzdłuż ulic M. i M. oraz drożności połączenia jezdnego między nimi, wykazując, iż zmiana lokalizacji ogrodzenia zagrozi drożności połączenia jezdnego pomiędzy ww. wjazdami. Tym samym skoro dowody posiadane przez organ nie pozwalają na uwzględnienie, wniosku to zasadnie organ I instancji odmówił wydania zaświadczenia.

Nie zgadzając się z tym orzeczeniem M. O. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zaskarżając postanowienie Kolegium z dnia [...] lipca 2019r. w całości i zarzucając naruszenie:

- § 20 pkt 5 planu – poprzez jego błędną interpretację i uznanie, że realizacja ogrodzeń w sposób zaproponowany przez skarżącego jest sprzeczna z postanowieniem tego przepisu, gdyż w ten sposób następuje realizacja ogrodzenia na przestrzeni, która jest wspólną przestrzenią osiedlową lub wewnątrzblokową, podczas gdy działka nr ew. [...] w przeważającej mierze znajduje się na terenie oznaczonym w planie symbolem IN-2 i stanowi wspólną przestrzeń z budynkiem biurowo-usługowym, nie stanowiąc wspólnej przestrzeni osiedlowej z budynkami mieszkalnymi wielorodzinnymi;

- § 51 ust. 3 pkt 5 planu – poprzez jego błędną interpretację i uznanie, że zmiana lokalizacji ogrodzenia zgodnie z wnioskiem skarżącego zagrozi drożności połączenia jezdnego pomiędzy ulicami M. i M., podczas gdy z treści przepisów szczególnych, w szczególności § 14 ust.1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz § 13 ust.1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 24 lipca 2009r. w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych, drożność wskazanego połączenia jezdnego nie jest zagrożona, a tym samym taka interpretacja niniejszego przepisu jest nieuprawniona.

Podnosząc wskazane zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz utrzymanego nim w mocy postanowienia organu I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu, motywując stawiane w skardze zarzuty, skarżący podkreślił, że zgadza się z organami, że dla oceny niniejszej sprawy szczególne znaczenie będzie miał § 20 pkt 5 planu, bowiem skarżący zamierza zrealizować ogrodzenie wewnętrzne. Jednakże wskazał również, że usytuowane pomiędzy działkami [...], [...], [...] garaże dzielą przestrzeń pomiędzy budynkami na kilka części. Tym samym powstaje wątpliwość czy w ten sposób nadal można mówić o wspólnej przestrzeni osiedlowej. Skarżący zauważył że wyłożona przez organ I instancji definicja "wspólnej przestrzeni osiedlowej", która została podzielona przez kolegium, została oparta na definicji zawartej w Słowniku Języka Polskiego. Z treści tego terminu zdefiniowanego w Słowniku wynika, że przestrzeń osiedlowa nie może obejmować budynku biurowo-administracyjnego jaki znajduje się na działce nr ew. [...], z którym to budynkiem cała działka jest powiązana, gdyż pod pojęciem "osiedlowa", a konkretniej osiedla należy rozumieć m. in. zespół bloków mieszkalnych oraz potocznie ludzie mieszkający w takim zespole budynków. A zatem zdaniem skarżącego, powołana cecha – "mieszkalna, zamieszkiwania" – w żaden sposób nie przystaje do funkcji budynku biurowo-administracyjnego, który nie służy do zamieszkiwania, a tym samym nie może tworzyć wspólnej przestrzenni osiedlowej z budynkami mieszkalnymi. Tym samym działka nr ew. [...] nie wchodzi w skład przestrzeni osiedlowej, również w tej części w której zostało zaprojektowane przez skarżącego ogrodzenie, gdyż jest ona położona poza obszarem wspólnej przestrzeni osiedlowej i jest funkcjonalnie związana z budynkiem biurowo-administracyjnym znajdującym się na tej działce, a nie z przestrzenią wewnątrzosiedlową związana z sąsiednimi budynkami mieszkalnymi wielorodzinnymi. Skarżący podkreślił przy tym, że budynek znajdujący się na działce nr ew. [...], oddzielony jest od terenu budynków mieszkalnych wielorodzinnych, drogami służącymi dojazdowi do budynków znajdujących się na działkach nr [...], [...], [...] oraz znajdującymi się tam garażami oraz wysoką i niską roślinności, która stanowi naturalną granicę pomiędzy obszarem przylegającym do budynku biurowego oraz pozostałą częścią zabudowy w tym terenie. Tak ukształtowana granica naturalna, zdaniem skarżącego, wskazuje, że nie można mówić o wspólnej przestrzeni osiedlowej pomiędzy działką [...] a sąsiadującymi z nią działkami [...] i [...] oraz [...]. Tym samym usytuowanie ogrodzenia wewnętrznego zgodnie z wnioskiem skarżącego nie narusza postanowień § 20 pkt 5 planu. Skarżący podniósł również, iż błędna jest dokonana przez organy interpretacja zapisu § 51 ust. 3 pkt 5 planu, gdyż ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że o żadnym naruszeniu drożności połączenia jezdnego między ulicami M. i M. nie może być mowy. Zgodnie bowiem z obowiązującymi przepisami szerokość drogi dojazdowej do budynków nie może być mniejsza niż 3 m, a po przebudowie ogrodzenia w najwęższym miejscu tj. przy istniejących garażach wolnostojących, przejazd będzie miała szerokość 4,65 - 4,7m. Nie koliduje to z szerokością drogi pożarowej, gdyż przepisy określają ją na 4 m. Nadto funkcja dojścia do tych budynków jest spełniona przez chodnik w wzdłuż elewacji podwórzowej tych budynków. Skarżący wskazał również, że za zagrożenie drożności połączenia jezdnego nie można uznać utrudnień w parkowaniu pojazdów w garażach wolnostojących. Skarżący nadto wskazał, że wniosek organu, iż wykonanie ogrodzenia zgodnie z wnioskiem skarżącego narusza prawa właścicieli garaży do ich funkcjonalnego korzystania, co doprowadzi do naruszenia drożności pomiędzy wjazdami, stanowi nieuprawnioną interpretację przepisu art. 51 ust. 3 pkt 5 planu, Taka interpretacja kreuje bowiem obowiązek skarżącego przy realizacji ogrodzenia nie tylko odnośnie utrzymania drożności pomiędzy wjazdami ale i zapewnienia odpowiedniego dostępu do znajdujących się w pobliżu działki nr [...] garaży.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonym orzeczeniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Przedmiotem kontroli legalności jest postanowienie organu odwoławczego w sprawie odmowy wydania zaświadczenia o zgodności inwestycji z postanowieniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Istotą sporu w niniejszej sprawie jest więc ustalenie, czy organy administracji zasadnie odmówiły wnioskodawcy wydania zaświadczenia wymaganego przez przepisy ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j.: Dz. U. z 2017 r. poz. 1332 ze zm.- dalej: u.p.b.), czyli zaświadczenia o zgodności inwestycji z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Rozstrzygnięcie tej kwestii wymagało oceny, czy realizowana inwestycja w postaci przebudowy i rozbudowy ogrodzenia nieruchomości przy ul. M. (między działkami nr ew. [...] i [...] obręb [...]) w dzielnicy [...] W., zgodna jest z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zatwierdzonego uchwałą Rady W. nr [...] z [...] października 2006 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części terenu [...] (Dz. Urz. Woj. [...] z 2006r., nr [...], poz. [...] – dalej: plan). Przy tym analiza prawidłowości wydanego postanowienia uwzględniać winna charakter postępowania unormowanego w przepisach art. 210-220 k.p.a., czyli tzw. postępowania zaświadczeniowego.

Zgodnie z art. 217 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej wydaje zaświadczenie na żądanie osoby ubiegającej się o zaświadczenie. W myśl § 2 tego przepisu zaświadczenie wydaje się w oparciu o dwie odrębne przesłanki: pkt 1 - jeżeli przepis prawa wymaga potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego lub pkt 2 - gdy osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego. W związku z tym zaświadczenie, o które wnioskował skarżący w niniejszej sprawie, należy zakwalifikować jako zaświadczenie, którego wydania wymaga przepis prawa. Z treści wniosku o wydanie zaświadczenia wynika, że skarżący ubiegał się o zaświadczenie w związku z przepisem art. 48 ust. 3 pkt 1 albo 49b ust. 2 pkt 3 u.p.b. Natomiast z treści wydanych w sprawie postanowień przez organ I instancji i organ odwoławczy wynika, że wnioskodawca ubiega się o wydanie zaświadczenia ze względu na przepis art. 48 ust.3 pkt 1 u.p.b. Organy odwołały się do wskazanego wyżej przepisu, jako do źródła obowiązku skarżącego w zakresie przedłożenia zaświadczenia o zgodności budowy z przepisami planu miejscowego.

Należy zatem wskazać, że przepis ten służy likwidacji samowoli budowlanych i jest stosowany w celu zalegalizowania obiektu budowlanego bądź jego części zrealizowanych bez pozwolenia na budowę bądź zgłoszenia (w ściśle określonych przypadkach), poprzez zobowiązanie samowolnika do wykonania określonych obowiązków, w tym m.in. przedstawienia zaświadczenia wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego.

Sąd zauważa jednak, że w aktach sprawy znajduje się postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla W. z [...] listopada 2018r. nr–[...], z którego treści wynika, że obowiązek uzyskania wskazanego wyżej zaświadczenia został nałożony na inwestora nie w trybie art. 48 ust. 3 pkt 1 u.p.b. lecz art. 49b ust. 2 u.p.b. Wskazany przepis podobnie jak art. 48 ust. 3 pkt 1 u.p.b. służy likwidacji samowoli budowlanej z tą różnicą, że odnosi się do obiektów budowlanych, które są w budowie albo zostały wybudowane bez wymaganego zgłoszenia bądź pomimo wniesienia sprzeciwu przez właściwy organ. W takim przypadku podstawą zobowiązania inwestora do przedłożenia zaświadczenia jest tożsamo brzmiący przepis art. 49b ust. 2 pkt 3 u.p.b. Sąd zauważa zatem, że bez względu na źródło obowiązku skarżącego do przedłożenia zaświadczenia, czy to wskazane przez Kolegium i organ I instancji, czy to które wprost wynika z postanowienia PINB dla W., nie ulega wątpliwości, że jego przedstawienia wymagał przepis prawa stosowany w trakcie prowadzonej procedury legalizacyjnej, o czym świadczy wskazane i znajdujące się w aktach sprawy postanowienie PINB. Nieścisłość zatem organów w tym względzie pozostaje bez znaczenia dla sprawy, niemniej zwrócić trzeba uwagę, że organy winny precyzyjnie określać podstawę do wydania zaświadczenia.

Sąd zauważa, że inwestycja której dotyczy wniosek ma polegać, na przebudowie i rozbudowie ogrodzenia nieruchomości przy ul. M. między działkami o nr ew. [...] i [...] obr. [...]. Przy czym nie jest sporne między stronami, że działka skarżącego nr ew. [...] położona jest w dwóch obszarach planistycznych, tj. na obszarze o symbolu IN2- obiekty i urządzenia infrastruktury technicznej (§ 111 planu) oraz na obszarze o symbolu MW21 – zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna (§ 51 planu). Przy tym inwestycja znajduje się na tej części działki, która położona jest w obszarze MN21 i dla którego to obszaru w § 51 ust. 3 pkt 5 planu określono: "ustala się zachowanie dwóch istniejących wjazdów na tereny zapleczy budynków położonych wzdłuż ulicy M. i M. oraz drożności połączenia jezdnego między nimi". Zauważenia wymaga przy tym, że dla obydwu obszarów planistycznych obowiązują m. in. te same ustalenia planistyczne zawarte w § 20 planu odnoszące się do realizacji ogrodzeń (patrz § 51 ust. ust. 6, § 111 ust. 5 planu). Ustalenia te określają że:

"1) możliwa jest realizacja ogrodzeń zewnętrznych – wzdłuż granic poszczególnych jednostek terenowych oraz wydzieleń terenowych;

2) ogrodzenie powinno być sytuowane w linii rozgraniczającej, z tym że od strony ulic dopuszcza się jego miejscowe wycofanie w głąb działki;

3) ogrodzenie zewnętrzne powinno spełniać następujące warunki:

-maksymalna wysokość ogrodzenia nie może przekraczać 2 m od poziomu terenu,

-ogrodzenie pełne (nieażurowe) nie może być wyższe niż 0,6 m od poziomu terenu;

4) w stosunku do ogrodzeń obiektów wpisanych imiennie do rejestru zabytków właściwy Konserwator zabytków może ustalić inne wymagania niż w pkt 1-3;

5) nie dopuszcza się realizacji ogrodzeń wewnętrznych między poszczególnymi działkami stanowiącymi odrębne nieruchomości jedynie w takich sytuacjach na terenach zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej, gdzie działki te tworzą obecnie wspólną przestrzeń osiedlową lub wewnątrz blokową."

Tak więc spór między stronami, w niniejszej sprawie, w istocie dotyczy kwestii czy działka skarżącego tworzy wspólną przestrzeń osiedlową lub wewnątrz blokową oraz czy inwestycja narusza drożność między ulicami M. a M. Organ twierdzi, że tworzy taką wspólną przestrzeń i narusza drożność między wskazanymi wyżej ulicami. Natomiast skarżący twierdzi, że nie można przyjąć, iż działka tworzy taką przestrzeń, bowiem zabudowana jest ona budynkiem biurowo-administracyjnym a nie budynkiem mieszkalnym wielorodzinnym by można było uznać, że stanowi ona część wspólnej przestrzeni osiedlowej lub wewnątrz blokowej a także, że zrealizowanie inwestycji nie naruszy drożności między wskazanymi ulicami. A zatem przesądzenie tych okoliczności prowadzi w istocie do ustalenia prawidłowości bądź nie wydanego w sprawie rozstrzygnięcia z powołaniem się na zapis § 20 pkt 5 oraz § 51 ust.3 pkt 5 planu.

Rozważając te kwestie godzi się zauważyć, że terminy "wspólna przestrzeń osiedlowa" oraz "wewnątrzblokowa" nie zostały odrębnie zdefiniowane w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego ani też w żadnym z przepisów powszechnie obowiązujących. A zatem rozumienie tych terminów, jak słusznie przyjęły organy, należy odczytywać zgodnie z ich znaczeniem językowym. Prawidłowo zatem organy odwołały się do znaczenia tych terminów zawartych w Słowniku Języka Polskiego wskazując, że pod pojęciem "wspólna" należy rozumieć: wykonywany lub przeżywany przez wiele osób, razem z innymi, należący do wielu osób, jednakowy dla wielu osób. Natomiast pod pojęciem "przestrzeni" należy rozumieć: nieograniczony obszar trójwymiarowy, w którym zachodzą wszystkie zjawiska fizyczne, część takiego obszaru objętego jakimiś granicami; też miejsce zajmowane przez jakiś przedmiot, odległość między czymś a czymś, ogół zjawisk społecznych, politycznych itp. Z kolei pod pojęciem "osiedlowa"/"osiedla" należy rozumieć nieduże skupienie budynków w mieście lub na wsi; też: zespół budynków mieszkalnych oraz potocznie ludzie mieszkający w takich zespołach budynków. Pod terminem "wewnątrzblokową" należy rozumieć wnętrze czyli miejsce znajdujące się wewnątrz czegoś, wewnątrz bloków. Powyższe zdefiniowanie słownikowe wskazanych terminów nie pozostawia zatem wątpliwości, że część działki nr ew. [...], znajdująca się w obszarze planistycznym oznaczonym symbolem MW21 wraz z działkami sąsiednimi, w tym [...], [...], [...] z obr. [...] (również położonymi w obszarze oznaczonym symbolem MW21), tworzą wspólną przestrzeń osiedlową/blokową, zagospodarowaną drogą dojazdową do budynków mieszkalnych, chodnikami, trawnikami (informacje wynikające ze znajdującej się w aktach dokumentacji kartograficznej oraz zdjęciowej wykonanej przez organ I instancji). Teren ten jest niewątpliwie wykorzystywany przez mieszkańców bloków mieszkalnych, znajdujących się na działkach ewidencyjnych nr [...],[...],[...],[...],[...], [...], a zatem przez wiele osób. W związku z faktem, że część działki, na której inwestor rozpoczął realizację planowanej inwestycji, znajduje się właśnie w obszarze oznaczonym na planie MW21 należy przyjąć, iż ta część działki stanowi również integralną część obszaru osiedlowego/blokowego. Zasadność ewentualnego włączenia tej części działki do tego obszaru planistycznego mogła być kwestionowana na etapie uchwalania planu. Nie może być ona jednak badana w niniejszym postępowaniu, bowiem przedmiot niniejszego postępowania nie dotyczy planu a prawidłowości wydania zaświadczenia o zgodności realizowanej inwestycji z planem. Sąd tym samym nie podzielił stanowiska zaprezentowanego przez skarżącego, że mimo iż teren na którym bezpośrednio jest realizowana przebudowa i rozbudowa ogrodzenia, zgodnie z miejscowym planem znajduje się w jednostce planistycznej MW21 – zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna, to nie tworzy on wspólnej przestrzeni osiedlowej z tym terenem.

Sąd podzielił jednak drugi ze stawianych przez skarżącego zarzutów odnoszący się do dokonania przez organ nieprawidłowej interpretacji zapisu § 51 ust. 3 pkt 5 planu i uznanie, że zmiana lokalizacji ogrodzenia zgodnie z wnioskiem skarżącego, zagrozi drożności połączenia jezdnego między ul. M. i M. Skarżący ma bowiem rację wskazując, iż połączenie jezdne między wskazanymi ulicami w dalszym ciągu pozostanie drożne. Przesunięcie ogrodzenia nie spowoduje ani zagrodzenia dwóch istniejących wjazdów, ani też braku drożności połączenia jezdnego między tymi wjazdami. Należy przy tym podkreślić, że wskazany przepis planu określa wprost że: "ustala się zachowanie dwóch istniejących wjazdów na tereny zapleczy budynków położonych wzdłuż ulic M. i M. oraz drożności połączenia jezdnego między nimi". Niewątpliwie na skutek przesunięcia ogrodzenia sam ciąg jezdny uległby pewnemu zawężeniu o zatokę, którą tworzyło dotychczasowe odsunięcie w głąb działki nr ew. [...] bramy. Jednakże sam przejazd miedzy ul. M. i M. w dalszym ciągu pozostawałby drożny. Co więcej, jak słusznie wskazał skarżący, zachowywałby on nadal wymogi stawiane przez § 14 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 w sprawie warunków technicznym, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie – dla drogi dojazdowej do budynków (szerokość jezdni nie mniejsza niż 3 m) oraz § 13 ust. 1 rozporządzenia Ministra spraw Wewnętrznych i administracji z 24 lipca 2009r. w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych -szerokość drogi pożarowej 4m.

Natomiast podnoszona przez organ kwestia związana z ewentualnym utrudnieniem wjazdu i wyjazdu z garaży nie może być uznana za powodującą utrudnienie w drożności połączenia jezdnego, szczególnie że organy w żaden sposób nie wykazały, iż faktycznie nie będzie możliwe wjechanie lub wyjechanie z garażu po dokonaniu przesunięcia ogrodzenia. Znajdująca się w aktach kserokopia z rysunkami, które mają obrazować powierzchnię jaką potrzebuje pojazd by dokonać skrętu, dotyczą bowiem skrętu tego pojazdu po łuku. Natomiast manewry związane z parkowaniem czy wjazdem pojazdu do garażu nie muszą być dokonywane w ramach skrętu po łuku.

Powyższe błędne zinterpretowanie przez organ zapisu § 51 ust.3 pkt 5 planu nie może jednak spowodować uchylenia przez Sąd zaskarżonego orzeczenia, gdyż zdaniem Sądu organy prawidłowo uznały, że w świetle brzmienia zapisu § 20 pkt 5 planu nie jest możliwe wydanie zaświadczenia o zgodności realizowanej inwestycji z zapisami tegoż planu.

Z tych względów, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (jt. Dz. U. z 2019r., poz. 2325 z późn. zm."), Sąd postanowił jak w sentencji orzeczenia.