Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt I SA/Rz 830/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2021-02-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 28b ust. 1, art. 28a ust. 1 lit.a
journal: Dz.U. 2011 nr 177 poz 1054
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S.WSA Piotr Popek, Sędzia WSA Grzegorz Panek /spr./, Sędzia WSA Jarosław Szaro, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 9 lutego 2021 r. sprawy ze skargi "A." s.c. B. F., F. F. z siedzibą w J. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] października 2020 r., nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące lat 2015-2017 oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] października 2020 r. nr [...] Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w [...] (dalej: DIAS/ organ odwoławczy/organ II instancji, po rozpatrzeniu odwołania "A" s.c. B.F., F.F. (dalej spółka/skarżąca/strona), utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...] (dalej: organ I instancji) z dnia [...] listopada 2018 r. nr [...] określającą za:

styczeń 2015 r.

- kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad podatkiem należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w wysokości 0 zł,

- kwotę do zwrotu na rachunek bankowy w wysokości 17.115 zł,

luty 2015 r.

- kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad podatkiem należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w wysokości 0 zł,

- kwotę do zwrotu na rachunek bankowy w wysokości 7.333 zł,

marzec 2015 r.

- kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad podatkiem należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w wysokości 2.813 zł,

- kwotę do zwrotu na rachunek bankowy w wysokości 14.800 zł,

kwiecień 2015 r.

- kwotę do zwrotu na rachunek bankowy w wysokości 16.267 zł,

sierpień 2016 r.

- zobowiązanie podatkowe w wysokości 11.688 zł,

wrzesień 2016 r.

- kwotę do zwrotu na rachunek bankowy w wysokości 6.015 zł,

październik 2016 r.

- kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad podatkiem należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w wysokości 0 zł,

- kwotę do zwrotu na rachunek bankowy w wysokości 8.928 zł,

listopad 2016 r.

- zobowiązanie podatkowe w wysokości 8.468 zł,

grudzień 2016 r.

- kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad podatkiem należnym do przeniesienia na następny

okres rozliczeniowy w wysokości 0 zł,

- zobowiązanie podatkowe w wysokości 1.121 zł,

styczeń 2017 r.

- kwotę do zwrotu na rachunek bankowy w wysokości 4.612 zł,

luty 2017 r.

- kwotę do zwrotu na rachunek bankowy w wysokości 13.481 zł,

marzec 2017 r.

- zobowiązanie podatkowego w wysokości 8.534 zł,

Jak wynika z akt sprawy w stosunku do spółki przeprowadzono postępowanie kontrolne w zakresie prawidłowości rozliczenia w podatku od towarów i usług za ww. miesiące 2015, 2016 i 2017 roku. Ustalono, że spółka świadczyła usługi transportu drogowego pojazdami uniwersalnymi. Spółka była zarejestrowanym i czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług, a rozliczenia w zakresie podatku od towarów i usług było dokonywane w okresach miesięcznych. Na potrzeby rozliczenia podatku od towarów i usług w zakresie podatku naliczonego i należnego spółka prowadziła rejestry zakupu i sprzedaży.

W wyniku przeprowadzonej kontroli podatkowej ustalono, że spółka świadczyła usługi transportu towarów dla czterech usługobiorców węgierskich ("B", [...]; "C", [...]; "D", [...]; "E", [...]) oraz kontrahenta rumuńskiego ("F", [...]).

W okazanych rejestrach dostawy za poszczególne miesiące od 1 stycznia 2015 r. do 31 marca 2017 r. usługi na rzecz ww. odbiorców zagranicznych zostały przez spółkę wykazane jako niepodlegające opodatkowaniu w Polsce na zasadzie: usługi opodatkowane odwrotnym obciążeniem podatników zarejestrowanych na terenie Węgier i Rumunii. Z uwagi na zastosowanie odwrotnego opodatkowania podatek należny od tych usług wyniósł 0 zł.

Stwierdzono, w zakresie usług świadczonych dla trzech kontrahentów węgierskich, tj. "B", "G" oraz "E", spółka błędnie określiła ich miejsce świadczenia, wykazując te czynności jako opodatkowane poza terytorium kraju.

Mając na uwadze powyższe Naczelnik Urzędu Skarbowego w [...] (dalej: organ I instancji) postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2018 r. nr [...] wszczął postępowanie podatkowe w zakresie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług w tym nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do odliczenia w następnych okresach rozliczeniowych, kwoty zwrotu podatku za okresy rozliczeniowe: styczeń, luty, marzec, kwiecień 2015 r., sierpień, wrzesień, październik, listopad, grudzień 2016 r., styczeń, luty, marzec 2017 r. a następnie decyzją z dnia [...] listopada 2018 r., opisaną na wstępie zweryfikował rozliczenia spółki w podatku VAT za wskazane okresy rozliczeniowe z uwagi na błędne zidentyfikowanie miejsce świadczenia usług transportowych świadczonych przez skarżącą.

Organ I instancji stwierdził, że spółka nie spełniła warunków, opisanych w rozporządzeniu wykonawczym Rady (UE) nr 282/2011 z dnia 15 marca 2011 r., ustanawiającym środki wykonawcze do dyrektywy 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. UE. L. 2011.77.1 z dnia 23 marca 2011 r. ze zm.), dalej: rozporządzenie 282/2011, koniecznych dla przyjęcia, że kontrahenci podatnika mogli być uznani przez niego za posiadających status podatnika.

Organ podkreślił, że spółka nie sprawdziła statusu swoich zagranicznych kontrahentów - usługobiorców, co wynika chociażby z zeznań B.F. - wspólnika spółki "A", który wyjaśnił, że otrzymywał zlecenia na wykonywanie usług transportowych na rzecz węgierskich usługobiorców oraz rumuńskiego podmiotu od L.T. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą "H" i z tego powodu nie sprawdzał kontrahentów, których ten mu polecił.

Organ wskazał, że z informacji przekazanych polskiej administracji podatkowej przez administrację węgierską żaden z węgierskich podmiotów na rzecz których spółka świadczyła usługi nie posiadał siedziby/miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, w której rzeczywiście prowadziłby działalność gospodarczą (adresy siedzib tych podmiotów były w wirtualnych biurach).

Wobec powyższego organ uznał, że spółka nieprawidłowo określiła miejsce świadczenia wykonywanych przez siebie usług jako znajdujące się poza terytorium kraju, nie biorąc pod uwagę oczywistych okoliczności świadczących o braku prowadzenia działalności przez "B", "G" oraz "E" na terytorium Węgier.

W ocenie organu I instancji, strona nie miała prawa wykazać wyświadczonych na rzecz ww. kontrahentów usług jako niepodlegających opodatkowaniu na terytorium kraju, gdyż nie wypełniła warunków niezbędnych do zastosowania odwrotnego obciążenia usługobiorców podatkiem. Z tego powodu jej rozliczenia za okresy objęte kontrolą, a następnie postępowaniem podatkowym uznane zostały za nieprawidłowe i zmienione przez organ podatkowy decyzją z dnia [...] listopada 2018 r.

Spółka nie zgodziła się z rozstrzygnięciem organu I instancji i działając przez pełnomocnika złożyła odwołanie od decyzji z dnia [...] listopada 2018 r. wnosząc o jej uchylenie w całości i umorzenie postępowania.

Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie:

- art. 144 § 4, art. 145 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2018 r. poz. 800 ze zm.), dalej: Ordynacja podatkowa, poprzez pominięcie pełnomocnika w części postępowania podatkowego i wadliwe doręczenie pism;

- art. 121 §1, art. 122, art. 187 § 1, art. 188 i art. 191 Ordynacji podatkowej., poprzez wadliwe i niezgodne z prawdą przyjęcie stanu faktycznego i uznanie, że podatnik nie dokonał w rzeczywistości usług, których miejscem opodatkowania były Węgry, pominięcie kluczowych i niezakwestionowanych dowodów w postaci informacji z systemu "VIATOLL, EKAER";

- art. 28b ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r. Nr 177 poz. 1054 ze zm.), dalej ustawa VAT, poprzez błędne jego zastosowanie i bezprawne opodatkowanie podatnika stawką podstawową.

W uzasadnieniu odwołania podkreślono, że materiał dowodowy sprawy jednoznacznie wskazuje na brak podstaw do zakwestionowania dokonanego przez spółkę sposobu rozliczania świadczonych przez nią usług przy zastosowaniu mechanizmu odwrotnego obciążenia. Wskazano, że wszelkie wymogi materialne i formalne do zastosowania stawki 0% na podstawie art. 28b zostały przez spółkę spełnione (art. 44 Dyrektywy Rady 2006/112/WE). Wskazano, że firmy, którym spółka sprzedała usługi transportowe istniały i były zarejestrowane jako podatnicy VAT. Transport towarów miał w rzeczywistości miejsce na trasie wskazanej w dokumentach.

W odwołaniu spółka zawarła również wniosek o włączenie do materiału dowodowego decyzji wydanej wobec "H" L.T. Ponadto w piśmie z dnia 20 sierpnia 2019 r. zawarto kolejne wnioski dowodowe o włączenie do niego decyzji drugiej instancji wydanej wobec dostawcy towaru - L.T. a także o przesłuchanie w celu potwierdzenia transportu na Węgry i miejsca wykonywania działalności przedstawicieli firm "B", "G" oraz "E".

Postanowieniem z dnia [...] września 2020 r. nr [...] DIAS odmówił przeprowadzenia wnioskowanych w piśmie z dnia 20 sierpnia 2019 r. dowodów uznając, że ich przeprowadzenie nie może mieć żadnego wpływu na ocenę prawidłowości rozliczeń spółki.

Decyzją z dnia [...] października 2020 r., opisaną na wstępie, DIAS utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podkreślił, że kwestią sporną w sprawie nie jest fakt wykonania przez spółkę przedmiotowych usług transportu na rzecz węgierskich kontrahentów, lecz kwestia prawidłowości opodatkowania tych usług.

Organ odwoławczy stwierdził, że z art. 28b ust. 1 ustawy VAT jednoznacznie wynika, że miejscem świadczenia usług w przypadku świadczenia usług na rzecz podatnika jest miejsce, w którym podatnik będący usługobiorcą posiada siedzibę działalności gospodarczej. W tej sytuacji, tj. w przypadku świadczenia usług na rzecz kontrahenta z innego kraju Unii Europejskiej, transakcja ta nie podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na terytorium kraju. Konieczne jest jednak, aby usługa była świadczona na rzecz podatnika. W związku z tym, chcąc skorzystać z możliwości przeniesienia zobowiązania do rozliczenia podatku od towarów i usług (podatku od wartości dodanej) na usługobiorcę, podatnik zobowiązany jest do zweryfikowania, czy świadczy usługę na rzecz podatnika zdefiniowanego w ww. przepisie.

Organ odwoławczy wskazał też, że szczegółowe zasady potwierdzania statusu nabywcy zawarto w przepisach bezpośrednio stosowanych we wszystkich krajach członkowskich Unii Europejskiej, tj. w ww. rozporządzeniu wykonawczym nr 282/2011.

Z przepisów tego rozporządzenia wynika, że usługodawca zobowiązany jest do zweryfikowania statusu kontrahenta i może uznać, że jest on podatnikiem tylko

w dwóch sytuacjach, tj. gdy:

- usługobiorca przekaże numer identyfikacji podatkowej, a usługodawca zweryfikuje jego ważność,

- usługobiorca poinformował, że zwrócił się z wnioskiem o nadanie numeru identyfikacji a usługodawca uzyska dowód potwierdzający, że usługobiorca jest podatnikiem.

DIAS podkreślił, że z całokształtu zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, że spółka przerzuciła ciężar opodatkowania świadczonych przez siebie usług transportowych na swoich kontrahentów, nie wypełniając wyżej opisanych obowiązków, które są niezbędne dla zidentyfikowania obowiązku podatkowego po stronie usługobiorców.

W ocenie organu odwoławczego organ I instancji prawidłowo stwierdził, że spółka "A" nie wypełniła obowiązków przewidzianych w art. 18 rozporządzenia 282/2011, tzn. nie sprawdziła statusów swoich zagranicznych kontrahentów - usługobiorców, a w związku z tym nieprawidłowo określiła miejsce świadczenia wykonywanych przez siebie usług jako znajdujące się poza terytorium kraju.

Organ odwoławczy wskazał, że jedyną podstawą wykonywania usług przez spółkę były pisemne zlecenia od firmy "H", które ze względu na swą daleko idącą ogólnikowość, nie mogły dawać usługodawcy pewności, że transport przez niego wykonywany, z uwagi na warunki realizacji usługi, będzie opodatkowany przez odbiorcę danej usługi transportowej.

DIAS podkreślił, że strona nie zbadała - na moment dokonywania usług - statusu usługobiorców poprzez prawidłowe sprawdzenie ich numerów VAT-UE, gdyż nie żądała od nich numerów VAT-UE, ani innych informacji potwierdzających, że są oni podatnikami podatku od wartości dodanej, a także nie dokonywała ich weryfikacji ani w systemie VIES, ani też za pomocą innych środków bezpieczeństwa.

Organ odwoławczy podkreślił, że spółka nie dochowała należytej staranności w zakresie wypełnienia obowiązku uzyskania od nabywców usług odpowiednich informacji potwierdzających, że są podatnikami, o których mowa w art. 28a ust. 1 lit. a ustawy VAT.

Odnosząc się do zarzutu pominięcia pełnomocnika w części postepowania podatkowego, z uwagi na kierowanie pism i postanowień organu I instancji bezpośrednio do spółki, DIAS wyjaśnił, że organ podatkowy był zobligowany do doręczenia wszelkich pism i postanowień bezpośrednio stronie postępowania podatkowego, aż do prawidłowego złożenia pełnomocnictwa uprawniającego pełnomocnika - M.R. do reprezentowania spółki "A" w prowadzonym postępowaniu podatkowym.

Spółka nie zgodziła się z rozstrzygnięciem DIAS z dnia [...] października 2020 r. i działając przez pełnomocnika złożyła na nie skargę do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Rzeszowie.

Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzuciła naruszenie:

- art. 121 § 1, art. 122 oraz art. 187 § 1, art. 188 oraz art. 191 Ordynacji podatkowej "poprzez wadliwe i niezgodne z prawdą przyjęcie stanu faktycznego i uznanie, że miejscem świadczenia usług transportowych nie były Węgry, mimo że wszelkie okoliczności faktyczne na to wskazywały, a organ podatkowy pominął kluczowe dowody w postaci informacji z systemy VIATOLL, EKAER, świadczące o miejscu rozładunku towaru i tym samym miejscu zakończenia usługi",

- art. 28b ust. 1 ustawy VAT "poprzez błędne jego zastosowanie i bezprawne opodatkowanie podatnika stawką podstawową, mimo że żadne dowody nawet nie uprawdopodabniały, że siedzibą nabywców usług transportowych jest Polska, a nie Węgry, mimo że wszelkie okoliczności sprawy wskazują, że nabywcy usług mieli siedzibę na terenie Węgier",

- pkt 8, 14, 18, 20, 22, 43 Preambuły oraz art. 18 ust. 1 pkt a Rozporządzenia Wykonawczego Rady (UE) nr 282/2011 z 15 marca 2011 r. ustanawiającego środki wykonawcze do dyrektywy 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej "poprzez nieprawidłowe zastosowanie polegające na pominięciu, że spółka dokonała wszystkich czynności wskazanych w rozporządzeniu potwierdzających miejsce siedziby nabywcy usług".

Mając na uwadze powyższe spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz decyzji ją poprzedzającej a także o zwrot kosztów postępowania w wysokości wskazanej przepisami prawa.

Organ odwoławczy, w odpowiedzi na skargę, wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 - określanej dalej jako p.p.s.a.). Stosownie do tego przepisu sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W myśl art. 145 p.p.s.a., sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, albo zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach.

W ramach kontroli legalności sąd stosuje przewidziane prawem środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.).

Po rozpoznaniu sprawy w powyższych granicach Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Sąd dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji, nie stwierdził, aby zaskarżona decyzja organu odwoławczego i poprzedzająca ją decyzją organu podatkowego pierwszej instancji naruszały prawo materialne czy prawo procesowe w stopniu uzasadniającym ich uchylenie

Wbrew zarzutom skargi dla prawidłowej oceny sposobu rozliczenia w podatku VAT usług transportowych świadczonych przez skarżącą, nie ma znaczenia ocena takiego rozliczenia w odniesieniu do dostaw towarów, które były transportowane. Jak słusznie podkreślono bowiem w rozstrzygnięciach organów podatkowych obydwu instancji fakt wykonania usług transportowych przez skarżącą spółkę nie jest kwestionowany i dodatkowo nie jest uzależniony od końcowej oceny przez organy podatkowe sposobu rozliczenia dostawy, której przedmiotem były transportowane towary, a która została zrealizowana przez podmiot trzeci. Bez wątpienia usługi te polegały na przewiezieniu towarów z terytorium kraju poza to terytorium. Jednak sam fakt wykonania takich czynności nie prowadzi automatycznie do zastosowania przez usługodawcę mechanizmu odwrotnego obciążenia, polegającego na odstąpieniu od podstawowej zasady, że to wykonawca danej czynności jest zobowiązany do jej rozliczenia w podatku VAT. Rzecz bowiem w tym, że w okolicznościach gdy w grę wchodzą usługi nabywane przez kontrahenta spoza terytorium kraju, ciężar ich rozliczenia może zostać przeniesiony na tego usługobiorcę, ale tylko wtedy, gdy usługodawca upewni się, że wykonuje usługi na rzecz podatnika, który nabywa te usługi w związku z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą. Mające tutaj zastosowanie rozporządzenie 282/2011 wskazuje podatnikom w sposób nie budzący wątpliwości, jakimi narzędziami powinni się posłużyć, aby w sposób prawidłowy sprawdzić status swoich zagranicznych kontrahentów. Mianowicie z art. 18 ust. 1 tego rozporządzenia wynika, że usługodawca, jeśli nie ma odmiennych informacji, może uznać, że usługobiorca prowadzący działalność gospodarczą na terytorium Wspólnoty ma status podatnika gdy usługobiorca przekazał mu swój indywidualny numer identyfikacyjny VAT i usługodawca uzyska potwierdzenie ważności tego numeru identyfikacyjnego, a także nazwiska/nazwy i adresu przypisanych temu numerowi. W przypadku, gdy usługobiorca nie otrzymał jeszcze indywidualnego numeru identyfikacyjnego VAT, ale poinformował usługodawcę, że zwrócił się z wnioskiem o jego nadanie i usługodawca uzyska dowolny inny dowód potwierdzający, że usługobiorca jest podatnikiem lub osobą prawną niebędącą podatnikiem, w stosunku do której wymagana jest identyfikacja do celów VAT, oraz jeżeli dokona w rozsądnym zakresie weryfikacji rzetelności przedstawionych przez usługobiorcę danych za pomocą zwykłych, handlowych środków bezpieczeństwa, takich jak środki dotyczące kontroli tożsamości lub płatności. Z regulacji tych jasno wynika, że to usługodawca powinien upewnić się co do statusu swojego kontrahenta w dodatku w sposób ściśle przez te regulacje określony.

Nie można zatem uznać za wystarczające, na co wskazuje autor skargi, że to dostawca transportowanych towarów - L.T., a więc podmiot co prawda pośredniczący pomiędzy usługodawcą a usługobiorcą, ale nie będący stroną kontraktu, którego przedmiotem były usługi transportowe, sprawdził "że firmy "B", "D", "E" są czynnymi podatnikami VAT uprawnionymi do dokonywania transakcji wewnątrzwspólnotowych". Taka weryfikacja usługobiorców usług transportowych nie może być uznana za spełniającą kryteria o których wyżej była mowa.

Także twierdzenie zawarte w skardze, że "wszelkie zebrane w sprawie dowody wskazują, że nabywcy usług mieli siedzibę, miejsce wykonywania działalności na terenie Węgier" nie jest zasadne. Materiał dowodowy zebrany w sprawie przez organy podatkowe wskazuje jednoznacznie, że wspomniane podmioty nie prowadziły w rzeczywistości działalności podatkowej i z tego powodu zostały w późniejszym czasie wykreślone z odpowiednich rejestrów podatników. Subiektywne przekonanie usługodawcy, że podmioty węgierskie prowadziły działalność gospodarczą, bez dokonania minimum czynności wskazanych w rozporządzeniu 282/2011 jest nieistotne w kontekście dokonywania oceny czy skarżąca spółka miała prawo uznać, że miejsce świadczenia wykonywanych przez nią usług należało rozpoznać poza terytorium kraju.

W konsekwencji należało uznać, że wbrew zarzutom skargi ocena zgromadzonego materiału dowodowego w sprawie została przeprowadzona w sposób prawidłowy. Na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego organy zasadnie przyjęły, że skarżąca nie dokonała weryfikacji statusu swoich kontrahentów, co było powodem nieprawidłowego określenia miejsca świadczonych przez nią usług.

Organy nie naruszyły wskazanych w skardze przepisów postępowania, w tym art. 121 § 1, art. 122, art. 187 § 1, art. 188, i art. 191 Ordynacji podatkowej. Stan faktyczny został ustalony w sposób niebudzący wątpliwości w zakresie niezbędnym do rozstrzygnięcia sprawy. Przede wszystkim organy zebrały i wszechstronnie oceniły zgromadzony w sprawie materiał dowodowy w celu wyjaśnienia gdzie, a w dalszej kolejności przez kogo, czynności polegające na transporcie towarów z terytorium kraju na terytorium Węgier, powinny być opodatkowane.

Dokonując ustaleń w tym zakresie, organy nie przekroczyły granic swobodnej oceny dowodów. Ustalony stan faktyczny stał się podstawą rozstrzygnięcia sprawy podatkowej. W wydanej decyzji organ powołał mające zastosowanie w sprawie przepisy prawa, wskazał fakty, które uznał za udowodnione, a także dowody na których oparł rozstrzygniecie.

W związku z powyższym Sąd, nie stwierdzając podstaw do zakwestionowania legalności zaskarżonej decyzji, a tym samym do uwzględnienia zarzutów skargi, oddalił ją, na podstawie art. 151 p.p.s.a.