Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 1489/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2011-02-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie

SENTENCJA

Dnia 15 lutego 2011 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Kasprzak Sędziowie Sędzia WSA Tomasz Adamczyk (spr.) Sędzia WSA Bartosz Wojciechowski Protokolant Tomasz Furmanek po rozpoznaniu w dniu 15 lutego 2011 roku na rozprawie sprawy ze skargi Miejskiego Przedsiębiorstwa Komunikacyjnego Ł. Sp. z o.o. w Ł. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie pozostawienia bez rozpatrzenia odwołania od decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2006 r. 1. uchyla zaskarżone postanowienie; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. na rzecz strony skarżącej kwotę 357 (trzysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

W dniu [...] r. Prezydenta Miasta Ł. określił A - Sp. z o.o. w Ł. wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości na 2006 r. Przedmiotową decyzję doręczono stronie [...] r. W dniu [...] r. za pośrednictwem poczty nadano odwołanie w terminie do jego wniesienia, opatrzone datą [...] r. .

Do odwołania załączono jako odpis pełnomocnictwa pismo sporządzone przez pełnomocnika upoważniające do reprezentowania strony w sprawie odwołań od decyzji Prezydenta Miasta Ł. nr F.n. [...] z [...] r. z umieszczoną na nim datą [...] r. ze wskazaniem imion i nazwisk dwóch członków zarządu Spółki, a następnie pełnomocnik zamieścił sformułowanie - "Na oryginale właściwe podpisy za zgodność świadczy" z uwidocznionym podpisem pełnomocnika .

Złożone odwołanie zarejestrowano w Samorządowym Kolegium Odwoławczym w Ł. - dalej w skrócie "SKO" - pod właściwym numerem ([...] ) odnotowując datę wpływu [...] r. .

Pismem z dnia [...] r. SKO wezwało pełnomocnika o usunięcie braków wniesionych odwołań ( pismo dotyczyło 3 odwołań Spółki od decyzji Prezydenta Miasta Ł. z tej samej daty) w tym także wymierzającej zobowiązanie za 2006 r. poprzez złożenie do akt oryginału pełnomocnictwa lub urzędowo poświadczonego pełnomocnictwa bądź uwierzytelnionego przez pełnomocnika odpisu pełnomocnictwa, z którego wynikałoby uprawnienie do podpisania odwołań od trzech decyzji w dniu [...] r. i reprezentowania w tych sprawach , w zakreślonym terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia odwołań w w/w sprawach bez rozpatrzenia. .

W odpowiedzi na wezwanie pełnomocnik pismem z [...] r. poinformował, że w odwołaniach błędnie wpisano daty [...]r. zamiast [...] r., a więc daty kiedy pisma zostały nadane w placówce pocztowej . Zauważył przy tym ,że odwołania zostały złożone w dacie kiedy posiadał upoważnienie do działania w imieniu Spółki , na co wskazywał załączony do nich odpis udzielonego mu pełnomocnictwa, załączony do odwołania. Do pisma załączono w oryginale kolejne pełnomocnictwo z dnia [...] r. do reprezentowania strony przed wszystkimi sądami w sprawach o wskazanych sygnaturach nadanych przez SKO ( 3 sprawy ).

Postanowieniem z [...] r. SKO w Ł. pozostawiło odwołanie bez rozpatrzenia. Organ uznał ,że złożone odwołanie nie spełniało wymogów formalnych określonych w art. 168 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. ( tj. Dz.U. z 2005 r. nr 8 poz. 60 ze zm. ) dalej w skrócie "Op". Podniesiono ,że odpis pełnomocnictwa upoważniał radcę prawnego K. R. od dnia jego sporządzenia tj. od [...] r. tymczasem odwołanie zostało sporządzone i podpisane przez wymienionego pełnomocnika w dniu [...] r. a zatem zasadnym było jego wezwanie do usunięcia tej wady poprzez złożenie pełnomocnictwa z datą [...] r. wskazującego na upoważnienie do podpisania i reprezentowania strony w tym dniu . W zakreślonym terminie strona takiego pełnomocnictwa nie złożyła w żadnej postaci . Nie uznano za wiarygodne wyjaśnienie zawarte w piśmie pełnomocnika z [...] r. ( odpowiedź na wezwanie ) , iż popełniono błąd wpisując datę [...] zamiast [...]r. na sporządzonych odwołaniach. . Natomiast załączony do tego pisma oryginał pełnomocnictwa choć miał datę [...] r. zawierał tylko upoważnienie do reprezentowania strony przed sądami ( nie przed SKO ) a nadto wpisano do niego numery spraw Kolegium dotyczące odwołań , które zostały nadane [...] r. , co podważało wcześniejszą datę jego wystawienia ([...] r. ) , albowiem wówczas numerów tych jeszcze rzeczonym odwołaniom nie nadano.

Uznano tym samym ,że strona w wyznaczonym terminie opisanym w art. 169 § 1 Op. nie usunęła braków formalnych pisma gdyż złożone pełnomocnictwo z dnia [...] r. nie zawierało upoważnienia do reprezentowania strony w sprawie przed SKO ( w tym do podpisania odwołań w dniu [...] r. i reprezentowania w tych sprawach ) a jedynie do reprezentowania strony przed sądami. Wobec poczynionych ustaleń organ zobowiązany był do zastosowania normy wynikającej z art. 169 § 4 Op.

W złożonym zażaleniu na wskazane postanowienie w przedmiocie pozostawienie wniesionego odwołania bez rozpatrzenia Spółka zarzuciła między innymi naruszenie przepisów Ordynacji podatkowej poprzez przyjęcia , że wniesienie odwołania ( przez pełnomocnika ) następuje w dacie sporządzenia a nie w dacie nadania odwołania w placówce pocztowej. Wskazano także na naruszenie art. 137 § 4 OP na skutek pominięcia przepisów prawa cywilnego i nie wezwania strony do potwierdzenia czynności zdziałanej przez pełnomocnika.

Wywiedziono, że odwołanie wywarło skutek z chwilą jego wniesienia, a przepisy Ordynacji podatkowej nie łączą skutków proceduralnych z datą sporządzenia pisma. Podniesiono , iż skoro odwołanie złożono [...] r. ( fakt bezsporny ) i w tym dniu pełnomocnik był umocowany do działania w imieniu mandanta , to data ta jest istotna z punktu widzenia umocowania pełnomocnika do dokonania tej czynności –wniesienie odwołania. Oznaczało to zdaniem składającego zażalenie , iż wzywanie pełnomocnika do potwierdzenia ,że w dniu [...] r. był umocowany do wniesienia odwołania było bezpodstawne. Przy czym organ nie kwestionował skuteczności umocowania radcy prawnego w dniu [...] r. .

A zatem nie było potrzeby wzywania do usunięcia braku , który nie istniał gdyż dla uznania skuteczności czynności dokonanej przez pełnomocnika rozstrzygająca jest data faktycznego wniesienia odwołania.

Poza tym Spółka podniosła w zażaleniu , iż pominięto stosowane w sprawie poprzez brzmienie art. 137 § 4 przepisy prawa cywilnego ( rozumiane zarówno jako przepisy prawa materialnego oraz o charakterze procesowym). Odwołano się do stanowiska Sądu Najwyższego zawartego w uchwale tego Sądu z dnia [...] r. ([...]) z którego wynika ,ze brak formalny pisma procesowego w postaci nienależytego umocowania pełnomocnika może być usunięty potwierdzeniem strony dokonanych przez niego czynności.

Na tej podstawie stwierdzono, że jeśli organ posiadał wątpliwości co do zakresu umocowania to powinien przede wszystkim zwrócić się do strony o potwierdzenie dokonanych czynności w zakreślonym w tym celu terminie.

Pogląd zaprezentowany w zażaleniu strona wsparła stanowiskiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w P. wyrażonym w wyroku z [...] r. w sprawie [...] , z którego wynika ,że istotnym jest zakres pełnomocnictwa oraz by zostało w rzeczywistości udzielone w danej sprawie.

SKO w Ł. postanowieniem z [...] r. postanowiło utrzymać w mocy postanowienie organu pierwszej instancji.

Organ nie podzielił zarzutu , iż data sporządzenia pisma nie ma znaczenia albowiem pełnomocnictwo do występowania w postępowaniu podatkowym obejmuje także sporządzenie i podpisanie odwołania. Skoro w dacie [...] r. podpisujący odwołanie radca prawny nie był pełnomocnikiem spółki ( pełnomocnictwo miało datę wystawienia [...] r.) to fakt ten uprawniał organ odwoławczy do wezwania go do uzupełnienia braku formalnego tego dokumentu w określonym terminie , a po jego bezskutecznym upływie do pozostawienia odwołania bez rozpoznania.

W kwestii zarzutu stosowania przepisów prawa cywilnego podniesiono, że w sprawach nieuregulowanych w Ordynacji podatkowej przepisy te stosuje się wprost a nie odpowiednio. Wskazywany przez Spółkę przepis art. 103 § 1 Kodeksu cywilnego traktuje o potwierdzeniu umowy zawartej przez stronę, od której to czynności zależy jej ważność. A zatem odnosi się do umów a nie występowania przez pełnomocnika bez uprzednio złożonego pełnomocnictwa. W tych warunkach SKO wskazało ,że zarzut polegający na zaniechaniu wezwania podatnika do potwierdzenia czynności pełnomocnika jest niezasadny albowiem nie mieści się kompetencjach organu określonych w sposób ścisły w przepisach Ordynacji podatkowej.

Podobnie nie uznano za zasadny pogląd spółki odnośnie stosowania w sprawie przepisów Kodeksu Postępowania Cywilnego gdyż Ordynacja podatkowa zawiera własne regulacje w tym zakresie.

Jeśli chodzi o złożone w oryginale pełnomocnictwo do akt z [...]r. , stwierdzono, że nie wywiera ono skutków prawnych przed Samorządowym Kolegium Odwoławczym albowiem zakreśla granice umocowania do reprezentowania strony w postępowania przed sądami wszystkich instancji .

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na to postanowienie strona przytoczyła zarzuty zawarte w zażaleniu a mianowicie :

- naruszenie art. 169 § 1 OP poprzez przyjęcie ,że zachodził brak formalny w postaci nienależytego umocowania pełnomocnika do wniesienia odwołania w dniu [...] r., wymagający usunięcia,

- naruszenie art. 223, art. 168 § 1 oraz art. 12 § 1 pkt 2 w zw. z art. 136 OP poprzez pominiecie ,że o wniesieniu odwołania przez pełnomocnika decyduje data nadania pisma w polskiej placówce pocztowej a nie data sporządzenia odwołania,

- naruszenie art. 137 § 4 OP poprzez pominięcie ,że przepisy prawa cywilnego są istotne dla oceny skutków prawnych udzielonego pełnomocnictwa,

- naruszenie prawa materialnego art. 103 § 1 KC i 104 KC poprzez zaniechanie ich odpowiedniego zastosowania związku z art. 137 § 4 OP i nie wezwanie podatnika do potwierdzenia czynności dokonanej przez pełnomocnika,

- naruszenie przepisów postępowania cywilnego ( art. 89, art. 126 oraz art. 130 ) poprzez zaniechanie ich odpowiedniego zastosowania w zw. z art. 137 § 4 OP, i nie wezwanie podatnika do potwierdzenia czynności, którą dokonał pełnomocnik.

W konsekwencji wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz go poprzedzającego z jednoczesnym zasądzenie kosztów postępowania.

W uzasadnieniu podkreślono, że skutki proceduralne odwołanie wywołuje dopiero z chwilą jego wniesienia do organu a nie z chwilą jego sporządzenia. Bezspornym jest, że w dacie wniesienia odwołania [...] r. pełnomocnik był umocowany do dokonania tej czynności a zatem wzywanie go do potwierdzenia , iż [...] r. był umocowany do sporządzenie i wniesienia odwołania było bezpodstawne. Błędnie założono ,że skutek prawny wywołuje samo sporządzenie odwołania. Zwrócono uwagę z powołaniem się na poglądy judykatury na zasadność stosowania w postępowaniu podatkowym tych instytucji z prawa cywilnego i postępowania cywilnego, które traktują o możliwości wzywania strony do potwierdzenia czynności podjętych przez pełnomocnika w przypadku braku lub nienależytego umocowania .

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy pozostał przy dotychczasowym stanowisku.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Ł. zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego wyżej przepisu Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżone rozstrzygniecie administracyjne z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - określanej dalej jako p.p.s.a..

Oceniając legalność zaskarżonego aktu administracyjnego zgodnie z powyższymi kryteriami Sąd uznał, iż zaskarżone postanowienie, zostało wydane z naruszeniem przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Spór pomiędzy stronami sprowadza się do odpowiedzi na pytanie czy rozstrzygające dla wywołania skutku prawnego czynności odwołania jest dysponowanie przez pełnomocnika dokumentem pełnomocnictwa, w którym mocodawca udzielił pełnomocnictwa w dacie jego sporządzenia czy też wystarczające jest dysponowaniem pełnomocnictwem udzielonym w dniu wniesienie dowołania do organu. Przy czym nie ma sporu pomiędzy stronami co do tego, że w dacie wnoszenia odwołania pełnomocnik dysponował dokumentem pełnomocnictwa pochodzącym od Spółki. W okolicznościach sprawy strony odmiennie upatrują skuteczność prawną czynności złożenia odwołania. Organ twierdzi , że nie wystarczy dysponować pełnomocnictwem w momencie jego składania lecz koniecznym jest ażeby pełnomocnik dysponował nim już w dacie sporządzania odwołania ( jeśli je sporządził ), która jest różna w stanie faktycznym sprawy od daty złożenia tego pisma procesowego w organie wraz z pełnomocnictwem. Dla strony natomiast decydujące jest to , że w dniu składania odwołania pełnomocnik legitymował się stosownym umocowaniem , co znalazło wyraz w załączonym odpisie pełnomocnictwa. Skutek procesowy, jak twierdzi skarżący, odwołanie wywołuje dopiero z chwilą jego wniesienia – nadania w polskiej placówce pocztowej operatora publicznego , a nie z chwilą podpisania . W sporze tym rację przyznać należy stronie. Kwestie pełnomocnictwa w postępowaniu przed organami podatkowymi uregulowane zostały w art. 137 O.p.. W myśl § 2 powołanego przepisu pełnomocnictwo powinno być udzielone na piśmie lub zgłoszone ustnie do protokołu, natomiast zgodnie z § 3 pełnomocnik dołącza do akt oryginał lub urzędowo poświadczony odpis pełnomocnictwa, przy czym adwokat, radca prawny lub doradca podatkowy może sam uwierzytelnić odpis udzielonego pełnomocnictwa. Ponadto, w zakresie nieuregulowanym w § 1 - 3 stosuje się przepisy prawa cywilnego (§ 4).

Wskazać również należy, iż w związku z tym, że unormowania prawne zawarte w treści przepisów Ordynacji podatkowej (art. 136, art. 137), jak również w innych normach tej ustawy, odnoszących się do pełnomocnictwa, nie są kompletne, to przy wyjaśnieniu kwestii skuteczności udzielonego pełnomocnictwa należy posiłkowo stosować zasady wyrażone w Kodeksie cywilnym. Podobny pogląd został wyrażony przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 18 czerwca 1999 r. I SA 1535/98, oraz w wyroku tego Sądu z 21 września 2001 r. sygn. akt I SA335/00 , ale odnosił się do stosowania przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego (art. 32, art. 33). W ocenie sądu zachowuje swą aktualność na gruncie ustawy Ordynacja podatkowa.

W rozpatrywanej sprawie wątpliwości organu budził jedynie fakt , iż data odwołania , które podpisał radca prawny K. R. był. uprzednią wobec tej , którą umieszczono na odpisie pełnomocnictwa, opatrzonego datą [...] r. .

W związku z powyższym Sąd stwierdza, że z dyspozycji art. 103 § 1 Kc stosowanego w sprawie w oparciu o art. 137 § 4 OP wynika ,że w przypadku gdy pełnomocnik nie ma umocowania , bądź przekroczy jego zakres ważność dokonanej czynności zależy od potwierdzenia przez osobę, w której imieniu pełnomocnik działał. Przy czym potwierdzenie ma charakter uniwersalny w tym znaczeniu ,że obejmuje zarówno formę jaki i termin dokonania czynności oraz przewidziane dla niej skutki.

W tych okolicznościach wobec posiadanych wątpliwości co do rzeczywistego terminu udzielenia pełnomocnictwa mógł je wyjaśnić mocodawca ( zarząd spółki ) poprzez potwierdzenie czynności wykonanych przez osobę , która działała w jego imieniu . Jak wynika ze stanu faktycznego sprawy organ z tej możliwości nie skorzystał choć w ocenie Sąd mógł i powinien . Dopiero gdyby ten brak nie został uzupełniony w zakreślonym terminie zachodziłaby podstawa do zastosowania art. 169 § 4 OP i pozostawienia odwołania bez rozpatrzenia. Pogląd ten ugruntowany jest w judykaturze – por. w/w wyrok NSA z 21.09.2001 r. I SA 335/2000 , wyrok WSA w Rzeszowie z 3.04.2008 r. sygn. akt I SA/Rz 883/07.

Warto w tym miejscu wskazać ,że w orzecznictwie Sądu Najwyższego podkreśla się , że skuteczność czynności procesowych dokonanych nawet przez osobę, która nie może być pełnomocnikiem procesowym, zależy od ich zatwierdzenia przez zainteresowaną stronę (por. uchwała SN z dnia 20 grudnia 1968 r. III CZP 93/68 OSNCP 1969/7-8 poz. 129). Tym bardziej zatem , kiedy czynność taką dokonał profesjonalny pełnomocnik skorzystanie z takiej możliwości jest ze wszech miar uzasadnione. Tak więc w sytuacji gdy organ powziął wątpliwość czy pełnomocnictwo obejmowało również sporządzenie i podpisanie odwołania winien był przeprowadzić szersze postępowanie wyjaśniające a nie wykorzystywać możliwość załatwienia sprawy w znaczeniu procesowym ( na podstawie art. 169 OP.), będącą co do zasady ostatecznością.

Nie zasługuje zatem na podzielenia pogląd organu , iż wobec brzmienia art. 137 § 4 Op. w sprawie nie mógł mieć zastosowani art. 103 § 1 KC a zatem , także i to , że organ nie mógł skorzystać z tej instytucji.

Niezależnie od tego warto odnotować także słuszny w ocenie sądu kierunek wykładni przepisów dotyczących pełnomocnictwa , który koncentruje się na zakresie pełnomocnictwa oraz rzeczywistym jego udzieleniu do danej sprawy.

Podstawową kwestią jest zdefiniowanie pełnomocnictwa oraz określenia jego formy.

W uzasadnieniu do postanowienia z [...] r. sygn. akt [...] Sąd Najwyższy wskazał na dwa znaczenia pełnomocnictwa :

a/ pochodzące od mocodawcy umocowanie do działania w jego imieniu

b/ dokument stwierdzający to umocowanie.

Umocowanie może nastąpić w dowolnej formie – ustnej lub pisemnej.

Od tak opisanego udzielenie pełnomocnictwa należy odróżnić jego wykazanie przed sądem (tu : organem ) stanowiąc jeden z wymogów skuteczności tego aktu procesowego umożliwiające podejmowanie czynności w imieniu mocodawcy. Stosownie do 89 kpc i 137 § 3 OP pełnomocnik dołącza do akt sprawy pełnomocnictwo ( rozumiane jako dokument stwierdzający umocowanie ) . Dokument pełnomocnictwa jest więc jedynie dowodem potwierdzającym wobec sądu ( tu: organu ) istnienie umocowania pełnomocnika do działania w imieniu mocodawcy.

A zatem, przez pojęcie formy pełnomocnictwa procesowego należy rozumieć wymaganie dotyczące potwierdzenia ( ucieleśnienia ) oświadczenia woli mocodawcy. To oznacza ,że dokument pełnomocnictwa nie ma znaczenia konstytutywnego. Konstytutywne znaczenie ma tylko samo udzielenie umocowania procesowego, w tym także w formie ustnej. Z uwagi na treść art. 137 § 3 OP i stosowany odpowiednio przepis art. 89 § 1 KPC i wymagania w nim zawarte , wskazane jest by w praktyce pełnomocnictwa ( rozumiane jako umocowanie ) przybrało postać pisemną a więc by mocodawca łączył swoje oświadczenie z wydaniem dokumentu stwierdzającego jego umocowanie ( tego pełnomocnika ). Podobnie mając na uwadze wymagania stawiane pismom procesowym w KPC ( art. 126 ) oraz podaniom w OP ( art. 168 § 2) odnotować należy , iż nie przewidziano w nim wymogu wskazania ( oznaczenia) daty jego sporządzenia. Pomimo , że pełnomocnictwo nie należy do tej kategorii dokumentów to stanowisko to należy odnieść także do pełnomocnictwa udokumentowanego w formie pisemnej.

Takie ujęcie treści wskazanych dokumentów ( w tym pełnomocnictwa ) jest zrozumiałe albowiem przepis art. 165 § 2 KPC oraz przepis art. 12 § 6 pkt 2 w OP generuje regułę, iż co do zasady terminy są zachowane gdy podlegające złożeniu pismo zostanie oddane w urzędzie pocztowym.

Przy takim rozwiązania problemu zachowania terminu procesowego zasadnym jest przyjęcie, że pisemny akt pełnomocnictwa nie musi zawierać daty jego sporządzenia , albo inaczej jej brak na pełnomocnictwie nie stanowi braku formalnego. Oznacza to, w rozpoznawanej sprawie ,że nie zachodziła potrzeba wzywania strony do usunięcia braku , który tak naprawdę nie wystąpił. Organ bowiem nie kwestionował ,że odwołanie wpłynęło w okresie otwartym do jego złożenia wraz z pełnomocnictwem .

Z powyższego taki można wysnuć wniosek ,że sankcji z art. 169 OP w postaci pozostawienia pisma bez rozpatrzenia nie można stosować gdy dokument pełnomocnictwa opatrzony jest datą późniejszą niż data wniesienia przez pełnomocnika pisma .

Rozstrzygający jest zatem zakres udzielonego pełnomocnictwa a nie to jaka zamieszczona jest na nim data , nawet wówczas gdy jest ona późniejsza niż data zamieszczona na odwołaniu. Co do treści i formy pełnomocnictwa wobec przedstawionej argumentacji załączony dokument pełnomocnictwa rozumiany jako pisemny przejaw udzielonego przez mocodawcę umocowania do działania w jego imieniu przez pełnomocnika był wystarczającym dowodem zaświadczającym o udzielonym pełnomocnictwie i nie nosił wad , które należało usunąć w sposób zainicjowany przez organy. Skoro treść pełnomocnictwa z [...] r. obejmowała umocowanie do działania w imieniu pełnomocnika przed organem odwoławczym to taki jego zakres obejmował także upoważnienie do sporządzenia przedmiotowego odwołania. Powyższy pogląd ugruntowany jest w judykaturze (por. WSA w Gorzowie Wlkp. I SA/Go 439/09 , WSA w Warszawie III SA/Wa 435/10 ). Pogląd ten Sąd rozpoznający sprawę podziela. Rozstrzygając sprawę ponownie organ uwzględni zastosowaną w sprawie ocenę prawną instytucji pełnomocnictwa procesowego .

Tak wiec brak było podstaw do pozostawienia odwołania bez rozpatrzenia , które w ocenie Sądu miało istotny wpływa na wynik sprawy a zatem stwierdzając powyższe naruszenie przepisów postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c p.p.s.a. należało orzec jak w sentencji . O kosztach postępowania orzeczono zgodnie z art. 200 i art. 205 § 2 i 3 p.p.s.a. oraz § 18 ust 1 pkt 1 lit c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu ( Dz.U. nr 163 poz. 1348 ze zm. ). Natomiast zwrot uiszczonej opłaty skarbowej od pełnomocnictwa zasądzono mając na uwadze część VI załącznika do ustawy z dni 16 listopada 2006 r. o opłacie skarbowej ( Dz. U. nr 225 poz. 1635 ze zm.).