Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 361/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2019-10-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6099 Inne o symbolu podstawowym 609
Hasła tematyczne: Wodne prawo
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 16 pkt 65a, art. 35, art. 268, art. 271 ust. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2017 poz 1566
law: Ustawa z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne
article: art. 151
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 17 października 2019 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski, Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Rosińska, Sędzia WSA Bożena Kasprzak (spr.), , Protokolant Specjalista Aleksandra Błaszczyk, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 października 2019 roku sprawy ze skargi A Spółki Akcyjnej w P. na decyzję Dyrektora Zarządu Zlewni Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie opłaty stałej za odprowadzanie oczyszczonych wód deszczowych i roztopowych oddala skargę. a.bł.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] znak: [...], Dyrektor Zarządu Zlewni Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie w Ł., na podstawie art. 273 ust. 6 w zw. z art. 271 ust. 1 pkt 3 lit. a, art. 14 ust. 2 i 6 pkt 2 ustawy z dnia 20 lipca 2017r. Prawo wodne (Dz.U. poz. 1566 i 2180, dalej jako Prawo wodne) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2018 r. poz. 2096 ze zm., dalej jako k.p.a.), określił A Spółki Akcyjnej w P. za okres 1 stycznia 2018 r. - 31 grudnia 2018 r. opłatę stałą w wysokości 2.00 zł za odprowadzenie oczyszczonych wód deszczowych i roztopowych z terenu stacji Paliw w G., G. 10A, do rowu melioracyjnego uchodzącego do rzeki S. w miejscowość R., gmina W..

Jak wynika z akt sprawy w dniu 15 stycznia 2019 r. Państwowe Gospodarstwo Wodne Wody Polskie Zarząd Zlewni w Ł. (dalej jako: "PGW WP Zarząd Zlewni w Ł.") na podstawie przepisu 271 ust. 1 pkt 3 Prawa wodnego ustaliło, w formie informacji rocznej, A Spółki Akcyjnej w P. za okres 1 stycznia 2018. r. - 31 grudnia 2018 r. opłatę stałą w wysokości 2.00 zł.

PGW WP Zarząd Zlewni w Ł. w powołanej informacji wskazało, że opłatę należy uiścić na rachunek Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie (dalej jako: "Wody Polskie") w czterech kwartalnych ratach.

W dniu 5 lutego 2019 r. A Spółka Akcyjna w P. złożyła reklamację, wskazując, że w informacji rocznej ustalającej wysokość opłaty stałej za usługi wodne błędnie określono podmiot obowiązany do poniesienia tej opłaty. Jako właściwego adresata informacji Spółka wskazała właśnie A Spółka Akcyjna w P. ul. C. 7, [...] P. Jednocześnie A Spółka Akcyjna w P. w złożonej reklamacji nie zgodziła się z ustaleniem w powołanej informacji rocznej opłaty za odprowadzenie oczyszczonych wód deszczowych i roztopowych z terenu Stacji Paliw w G., G. 10A do rowu melioracyjnego uchodzącego do rzeki S. w miejscowości R., gmina W. A Spółka Akcyjna w P. podniosła, że jak wynika z art. 271 ust. 1 Prawa wodnego opłatę stałą z tytułu odprowadzania wód opadowych ustala się jedynie dla wód opadowych i roztopowych odprowadzanych do wód. W przypadku przedmiotowej Stacji Paliw w G., pierwotnym odbiornikiem wód opadowo-roztopowych jest urządzenie wodne - rów melioracyjny (grunt), w związku z tym art. 271 ust. 4 ustawy nie ma zastosowania i opłata została naliczona bez podstawy prawnej.

Przywołaną na wstępie decyzją z dnia [...] PGW WP Zarząd Zlewni w Ł. nie uznał reklamacji A Spółka Akcyjna w P. i określił Spółce opłatę stałą za odprowadzanie oczyszczonych wód deszczowych i roztopowych z terenu stacji Paliw w G., G. 10A, do rowu melioracyjnego uchodzącego do rzeki S. w miejscowość R., gmina W., za okres 1 stycznia - 31 grudnia 2018 r. w wysokości 2 zł.

Organ stwierdził, iż informacja roczna ustalająca wysokość opłaty stałej za usługi wodne nr [...], Ł., [...] z dnia [...] jest zgodna z pozwoleniem wodnoprawnym, wydanym dnia [...] przez Starostę Powiatu [...], znak [...] Wynika z niego, że oczyszczone wody deszczowe i roztopowe z terenu Stacji Paliw w G., G. 10A są odprowadzane do rowu melioracyjnego (gruntu), uchodzącego do rzeki S., a tym samym odprowadzane są do wód, za co na podstawie art. 268 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo Wodne należy uiszczać opłaty.

Odnosząc się do argumentacji A Spółka Akcyjna w P., iż pierwotnym odbiornikiem wód opadowo-roztopowych jest urządzenie wodne - rów melioracyjny (grunt), organ podkreślił, że rów jedynie pośredniczy w odprowadzaniu wód do konkretnej rzeki, przywołanej w rozstrzygnięciu pozwolenia wodnoprawnego. Gdyby było inaczej, tj. woda odprowadzana byłaby jedynie do rowu - gruntu, nazwa rzeki, do której uchodzi rów nie byłaby przywołana w pozwoleniu. Innymi słowy przywołanie w sentencji pozwolenia wodnoprawnego nazwy rzeki jest zabiegiem celowym, oznaczającym, że wody opadowe odprowadzane są do rzeki i to niezależnie od tego, że jakaś ich część wsiąka do rowu, który pośredniczy w tym zjawisku.

Organ podkreślił, iż A Spółka Akcyjna w P. korzysta z usługi wodnej na podstawie pozwolenia wodnoprawnego wydanego dnia [...] na odprowadzenie oczyszczonych wód deszczowych i roztopowych z terenu Stacji Paliw w G., do rowu melioracyjnego uchodzącego do rzeki w ilości 13,5 mᶟ/h, co oznacza, że zgodnie z art. 298 pkt 1 Prawa wodnego obowiązany jest ponosić opłatę za usługi wodne.

Podsumowując organ stwierdził, iż w rozpoznawanej sprawie zaistniała przesłanka obligująca Dyrektora Zarządu Zlewni Wód Polskich w Ł. do wydania decyzji określającej wysokość opłaty stałej za okres 1 stycznia 2018 r. - 31 grudnia 2018 r., która wynosi 2,00 zł, albowiem reklamacja A Spółka Akcyjna w P. nie została uznana przez PGW WP Zarząd Zlewni w Ł.. Organ dokonał określenia wysokości opłaty w oparciu o normę prawną wynikającą z art. 271 ust. 1 pkt 3 Prawa wodnego oraz § 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 grudnia 2017 r. w sprawie jednostkowych stawek opłat za usługi wodne (Dz.U. poz. 2502), jako iloczyn jednostkowej stawki opłaty, wynoszącej 2,50 zł, czasu wyrażonego w dniach, wynoszącego 160 dni i maksymalnego zrzutu określonego w pozwoleniu wodnoprawnym albo pozwoleniu zintegrowanym w ilości 13,5mᶟ/h i wynoszącego po przeliczeniu 0,00375000 mᶟ/s.

W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi A Spółka Akcyjna w P. zaskarżyła decyzję z dnia [...] w całości. Pełnomocnik strony skarżącej zarzucił organowi naruszenia:

1. przepisu prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. 268 ust. 1 pkt 3 a ustawy Prawo wodne poprzez przyjęcie przez organ, że samo posiadanie pozwolenia wodnoprawnego, które utraciło ważność upoważnia do określenia wysokości opłaty stałej za odprowadzanie do wód - wód opadowych lub roztopowych;

2. przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy:

- art. 7, art. 80 w zw. z art. 77 k.p.a. przez niepodjęcie przez organ wszelkich działań niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy mając na względzie interes społeczny i słuszny interes strony oraz nierozpatrzenie;

- art. 107 § 1 i 3 oraz art. 11 k.p.a. przez brak odniesienia się do wszystkich zarzutów podniesionych przez skarżącą w reklamacji, nie zawarcie w uzasadnieniu rozstrzygnięcia umotywowanej oceny stanu faktycznego w świetle obowiązującego prawa oraz brak wskazania, jaki związek zachodzi pomiędzy tą oceną a treścią rozstrzygnięcia.

W oparciu o tak sformułowane zarzuty pełnomocnik strony skarżącej wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie od organu na rzecz strony kosztów postępowania, z uwzględnieniem kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Zarządu Zlewni Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie w Ł. podtrzymał stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i w związku z tym wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2018 roku, poz. 2107) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 roku, poz. 1302, dalej jako: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy sąd administracyjny bada, czy zaskarżony akt administracyjny (decyzja, postanowienie) jest zgodny z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami proceduralnymi normującymi podstawowe zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Sąd rozpoznający sprawę nie może zatem zmienić zaskarżonej decyzji, a jedynie uwzględniając skargę może ją uchylić, stwierdzić jej nieważność lub niezgodność z prawem.

Przenosząc określone w przepisach p.p.s.a. kryteria oceny zaskarżonego aktu administracyjnego na grunt przedmiotowej sprawy, Sąd uznał, iż zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa, w stopniu dającym podstawę do jej uchylenia.

Przedmiotem kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego jest decyzja Dyrektora Zarządu Zlewni Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie w Ł. z [...] nr [...], określająca A Spółki Akcyjnej w P. za okres 1 stycznia 2018 r. - 31 grudnia 2018 r. opłatę stałą w wysokości 2,00 zł za odprowadzanie oczyszczonych wód deszczowych i roztopowych z terenu Stacji Paliw w G., G. 10A do rowu melioracyjnego uchodzącego do rzeki S. w miejscowości R., gmina W..

Wyjaśnić przy tym należy, że wskazana opłata została ustalona w oparciu o ustawę z 20 lipca 2017r. Prawo wodne (Dz.U. poz. 1566 ze zm.), dalej : "p.w." lub "ustawa", której wejście w życie było wynikiem realizacji obowiązku implementacji przez Polskę do krajowego porządku prawnego Dyrektywy nr 2000/60/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z 23 października 2000r. ustanawiającej ramy wspólnotowego działania w dziedzinie polityki wodnej (Dz.Urz. WE L 327 z 22.12.2000, str. 1, ze zm. - Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 15, t. 5, str. 275), dalej: dyrektywa ramowa. Zgodnie z art. 9 ust. 1 tej dyrektywy, państwa członkowskie uwzględniają zasadę zwrotu kosztów usług wodnych, włączając koszty ekologiczne i materiałowe, uwzględniając analizę ekonomiczną wykonaną zgodnie z załącznikiem III oraz w szczególności zgodnie z zasadą "zanieczyszczający płaci". Na państwa członkowskie nałożono obowiązek kształtowania polityki opłat za wodę, która przewiduje działania zachęcające użytkowników do wykorzystywania zasobów wodnych efektywnie oraz przyczynia się do osiągnięcia celów środowiskowych dyrektywy ramowej, a także zapewnia odpowiedni wkład różnych użytkowników wody, podzielonych przynajmniej na przemysł, gospodarstwa domowe i rolnictwo, do zwrotu kosztów usług wodnych, oparty na analizie ekonomicznej wykonanej zgodnie z załącznikiem III i przy uwzględnieniu zasady "zanieczyszczający płaci". Przy czym, państwa członkowskie mogą uwzględniać skutki społeczne, ekologiczne i ekonomiczne zwrotu kosztów, jak również warunki geograficzne i klimatyczne określonego regionu lub regionów. Zgodnie z załącznikiem III do dyrektywy ramowej, analiza ekonomiczna zawiera informacje w celu wykonania odpowiednich obliczeń niezbędnych dla uwzględnienia określonej w art. 9 ww. dyrektywy zasady zwrotu kosztów za usługi wodne, przy uwzględnieniu prognoz długoterminowych dotyczących zaopatrzenia i zapotrzebowania na wodę w obszarze dorzecza, oraz w miarę potrzeby oszacowania dotyczące wielkości, cen i kosztów związanych z usługami wodnymi, oraz oszacowania odpowiednich inwestycji, obejmujące prognozowanie takich inwestycji. W analizie winny się znaleźć także informacje mające na celu dokonanie oceny najbardziej efektywnego ekonomicznie połączenia środków w odniesieniu do korzystania z wód, które będą zawarte w programie środków działania na mocy art. 11 dyrektywy ramowej, opartego na oszacowaniach potencjalnych kosztów takich środków. W związku z takimi zapisami, wprowadzono katalog instrumentów ekonomicznych służących gospodarowaniu wodami, który ma się przyczynić do efektywnego i sprawnego gospodarowania zasobami wodnymi oraz do wydatkowania środków na działania związane z zapewnieniem dostępności wód o odpowiednich parametrach jakościowych i we właściwej ilości.

Jednym z takich instrumentów - zgodnie z art. 267 pkt 1 p.w., są opłaty za usługi wodne, w tym za usługi polegające na odprowadzaniu do wód - wód opadowych lub roztopowych ujętych w otwarte lub zamknięte systemy kanalizacji deszczowej służących do odprowadzania opadów atmosferycznych albo systemy kanalizacji zbiorczej w granicach administracyjnych miast (art. 268 ust. 1 pkt 3 p.w.).

Punkt wyjścia do rozważań w rozpoznawanej sprawie stanowi art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (Dz.U. poz. 1566 i 2180), zgodnie z którym usługi wodne polegają na zapewnieniu gospodarstwom domowym, podmiotom publicznym oraz podmiotom prowadzącym działalność gospodarczą możliwości korzystania z wód w zakresie wykraczającym poza zakres powszechnego, zwykłego, oraz szczególnego korzystania z wód. W myśl art. 35 ust. 3 pkt 7 ww. ustawy - usługi wodne obejmują odprowadzanie do wód lub urządzeń wodnych - wód opadowych lub roztopowych, ujętych w otwarte lub zamknięte systemy kanalizacji deszczowej służące do odprowadzania opadów atmosferycznych albo w systemy kanalizacji zbiorczej w granicach administracyjnych miast.

Stosownie do art. 268 ust. 1 pkt 3 lit. a p.w. opłaty za usługi wodne uiszcza się m.in. za odprowadzanie do wód : wód opadowych lub roztopowych ujętych w otwarte lub zamknięte systemy kanalizacji deszczowej służące do odprowadzania opadów atmosferycznych albo systemy kanalizacji zbiorczej w granicach administracyjnych miast.

Zgodnie z art. 270 ust. 11 ustawy opłata za usługi wodne za odprowadzanie do wód - wód opadowych lub roztopowych ujętych w otwarte lub zamknięte systemy kanalizacji deszczowej służące do odprowadzania opadów atmosferycznych albo systemy kanalizacji zbiorczej w granicach administracyjnych miast składa się z opłaty stałej oraz opłaty zmiennej zależnej od istnienia urządzeń do retencjonowania wody z terenów uszczelnionych.

Stosownie do art. 271 ust. 1 pkt 3 ppkt a ustawy Prawo wodne - wysokość opłaty stałej za odprowadzanie do wód : wód opadowych lub roztopowych ujętych w otwarte lub zamknięte systemy kanalizacji deszczowej służące do odprowadzania opadów atmosferycznych albo systemy kanalizacji zbiorczej w granicach administracyjnych miast – ustalają Wody Polskie oraz przekazują podmiotom obowiązanym do ponoszenia opłat za usługi wodne w formie informacji rocznej, zawierającej także sposób obliczenia tej opłaty. W myśl ust. 4 tego przepisu wysokość ww. opłaty stałej ustala się jako iloczyn jednostkowej stawki opłaty, czasu wyrażonego w dniach i określonej w pozwoleniu wodnoprawnym albo w pozwoleniu zintegrowanym maksymalnej ilości wód, wyrażonej w m³/s, odprowadzanych do wód.

Zgodnie natomiast z § 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 grudnia 2017 r. w sprawie jednostkowych stawek opłat za usługi wodne (Dz.U. poz. 2502) – jednostkowa stawka opłaty za usługi wodne za odprowadzanie do wód – wód opadowych lub roztopowych w formie opłaty stałej wynosi 2,50 zł na dobę za 1 m³/s za określoną w pozwoleniu wodnoprawnym albo pozwoleniu zintegrowanym maksymalną ilość wód opadowych lub roztopowych odprowadzanych do wód z otwartych lub zamkniętych systemów kanalizacji deszczowej służących do odprowadzania opadów atmosferycznych.

Z powyższych przepisów wynika, że obowiązek ponoszenia opłat nie powstaje w przypadku odprowadzania wód opadowych lub roztopowych bezpośrednio na powierzchnię ziemi. Taka sytuacja jednak, wbrew twierdzeniom strony skarżącej, w niniejszej sprawie nie występuje.

Jak wynika z uzasadnienia skargi strona skarżąca stawia zarzut, że organ nie przeprowadził postępowania, które uprawniałoby do stwierdzenia, że woda spływająca z terenu Stacji Paliw w G. odprowadzana jest do wód, gdyż w jej ocenie woda opadowa i roztopowa odprowadzana jest do rowu melioracyjnego, a więc do gruntu i wprowadzanie do niego wód opadowych nie podlega opłacie.

Z kolei organ administracji wodnej przyjął, że odprowadzanie wód opadowych i roztopowych do wód w ilości określonej w pozwoleniu wodnoprawnym następuje do rowu melioracyjnego, skąd następnie wody odprowadzane są do rzeki S..

W rozpatrywanej sprawie, zdaniem Sądu, należy przyznać rację organowi.

Organ określając opłatę odwołał się do pozwolenia wodnoprawnego z dnia [...] udzielonego stronie skarżącej przez Starostę Powiatu [...] na odprowadzanie oczyszczonych wód deszczowych i roztopowych z terenu Stacji Paliw w G., G. 10A, do rowu melioracyjnego uchodzącego do rzeki S. w miejscowości R., gmina W. w ilości 13,5,m³/h za pośrednictwem kanalizacji deszczowej ujmującej wody opadowe i roztopowe z terenu dachów i powierzchni utwardzonych, tj. – separatora sedymentacyjno-flotacyjnego o przepływie poziomym TOS-10, - kanalizacji deszczowej wyposażonej w zbieracze liniowe odwadniające nawierzchnie parkingów oraz wody opadowe spływające z dachów, - wylotu kanalizacji deszczowej F 160 mm.

Z treści pozwolenia wodnoprawnego wynika zatem, że skarżącej wydano pozwolenie na wprowadzanie ww. wód za pośrednictwem rowu melioracyjnego i elementów kanalizacji deszczowej (separatora sedymentacyjno-flotacyjnego o przepływie poziomym TOS-10, kanalizacji deszczowej wyposażonej w zbieracze liniowe odwadniające nawierzchnie parkingów oraz wody opadowe spływające z dachów, wylotu kanalizacji deszczowej) do rzeki S. oraz określono ważność obowiązywania decyzji w przedmiocie pozwolenia do dnia 9 czerwca 2018r.

W ocenie Sądu przywołane powyżej sformułowanie pozwolenia dawało organowi podstawę do stwierdzenia, że odprowadzanie oczyszczonych wód deszczowych i roztopowych następuje w ramach urządzeń wodnych – ujętych w system otwartej kanalizacji deszczowej służących do odprowadzania opadów atmosferycznych.

Warunkiem ustalenia opłaty stałej, jak wynika z wcześniejszych wywodów, jest sytuacja, gdy wody opadowe lub roztopowe odprowadzane są do wód (np. rzek) za pomocą służącego do tego celu otwartego lub zamkniętego systemu kanalizacji deszczowej. Zobowiązanym jest dysponent gruntu, z którego wody opadowe są odprowadzane. Ustawa Prawo wodne definiuje jedynie system kanalizacji zbiorczej, odsyłając w tym zakresie do art. 2 pkt 7 ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków, nie definiuje natomiast pojęcia "otwartego lub zamkniętego systemu kanalizacji deszczowej, służącego do odprowadzania opadów atmosferycznych", którym posługują się przepisy art. 268 i art. 271, stanowiące materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji. W tej sytuacji należy posłużyć się rozumieniem tego terminu wynikającym ze słownikowego znaczenia użytych w nim pojęć. Pod pojęciem tym należy zatem rozumieć każdy system urządzeń wodnych umożliwiających odprowadzanie wód opadowych, choć w przypadku rowu melioracyjnego, nie musi to być wyłączna jego funkcja. Istotne jest natomiast, iż rów ten nie jest elementem kanalizacji ogólnospławnej, tzn. nie służy do odprowadzania innych ścieków – oprócz opadowych, których dotyczyło wskazane w zaskarżonej decyzji pozwolenie wodnoprawne. W pozwoleniu tym jest mowa o odprowadzaniu wód deszczowych i roztopowych, co odpowiada terminowi użytemu w art. 271 Prawa wodnego, tj. odprowadzaniu wód opadowych lub roztopowych.

Zgodnie z art. 16 pkt 65a Prawa wodnego, rowy oraz kanały uznawane są za urządzenia wodne służące m.in. do kształtowania zasobów wodnych. Wprawdzie rowy melioracyjne wykonywane są w celach melioracyjnych, tj. regulacji stosunków wodnych w celu polepszenia zdolności produkcyjnych gleby i ułatwienia jej uprawy (art. 195), to w pojęciu tym mieści się również odprowadzanie wód opadowych, które powodują nadwyżki wód w stosunku do możliwości absorpcyjnych danego gruntu (terenu). Rów melioracyjny spełnia zresztą swą funkcję w ścisłym związku z opadami atmosferycznymi. Przemawia to za uznaniem go za element otwartego systemu kanalizacji deszczowej.

W sytuacji zatem, gdy pozwolenie wodnoprawne obejmuje wykorzystanie rowu melioracyjnego do odprowadzania zrzutów wód opadowych do odbiornika, którym są wody powierzchniowe (w tym wypadku do rzeki S.) przedmiotowy rów melioracyjny oraz elementy kanalizacji deszczowej szczegółowo wymienione w pozwoleniu wodnoprawnym uznać należy za otwarty system kanalizacji deszczowej, o której mowa w art. 268 i art. 271 Prawa wodnego, skoro umożliwia on odprowadzanie wód deszczowych i roztopowych do rzeki, a zatem w świetle pozwolenia wodnoprawnego jest elementem tego systemu.

Analiza wskazanego wyżej pozwolenia wodnoprawnego, z zapisem, iż końcowo wody opadowe odprowadzane są do rzeki S., wskazuje, iż wody te odprowadzane są do wód, a nie do ziemi i nie zmienia tego okoliczność, iż przedmiotowy rów ma długość ok. 3 km i część wód opadowych może wsiąkać do ziemi. Zasadnicze znaczenie ma tu fakt, iż wskazane pozwolenie wodnoprawne zezwala stronie skarżącej na odprowadzenie wód deszczowych lub roztopowych z określonego terenu, za pośrednictwem określonych urządzeń umożliwiających odprowadzanie tych wód do wód – w tym wypadku do rzeki.

W tym stanie rzeczy uznać należało, iż organ dokonał prawidłowej wykładni przepisów art. 268 i art. 271 Prawa wodnego. Wbrew twierdzeniom skargi, została ona oparta na ścisłych logicznych powiązaniach między treścią pozwolenia wodnoprawnego a treścią wskazanych wyżej przepisów.

Nie jest również zasadny zarzut skargi, iż ustalenie wysokości opłaty jest dopuszczalne w przypadku istnienia pozwolenia wodnoprawnego, a w niniejszej sprawie w chwili ustalenia opłaty nie obowiązywało pozwolenie wodnoprawne.

Jak wynika z akt sprawy zaskarżona decyzja dotyczy ustalenia opłaty stałej za okres 1 styczeń – 31 grudzień 2018 r., przy czym ustalona opłata została wyliczona za 160 dni 2018 roku, a nie za cały 2018 r. liczący 365 dni. Powyższe oznacza, że opłata dotyczy wyłącznie okresu 1 styczeń – 9 czerwca 2018 r., a więc okresu w którym ważne było pozwolenie wodnoprawne udzielone skarżącej. Nie jest zasadne twierdzenie strony skarżącej, że skoro w dacie wydawania zaskarżonej decyzji nie obowiązywało już ww. pozwolenie, bowiem z dniem 9 czerwca 2018 r. utraciło swoją ważność, to organ nie ma uprawnienia do ustalenia opłaty stałej za okres wcześniejszy, dotyczący czasu, kiedy pozwolenie wodnoprawne było ważne, a strona skarżąca odprowadzała wody deszczowe i roztopowe za pośrednictwem rowu melioracyjnego i elementów kanalizacji deszczowej do rzeki S.. Skoro zatem decyzja dotyczy okresu ważności pozwolenia zarzuty skargi w tym zakresie są bezpodstawne.

Mając powyższe na względzie Sąd podzielił stanowisko zaprezentowane w skarżonej decyzji uznając, że ustalona opłata stała za odprowadzanie wód opadowych i roztopowych w oparciu o powołane w zaskarżonej decyzji przepisy prawa wodnego została ustalona od wielkości odprowadzanej w 2018 r. z terenu Stacji Paliw w G. ilości wód. W tym względzie należy także wskazać, że ustalona odpłatność została wyliczona w sposób prawidłowy od wielkości odprowadzanych wód opadowych i roztopowych określonych w posiadanym pozwoleniu wodnoprawnym i za okres obowiązywania/ważności tego pozwolenia.

Nieuzasadnione są też twierdzenia skarżącej o naruszeniu przez organ przepisów art. 7, art. 80 w zw. z art. 77 k.p.a. oraz zarzut braku odniesienia się organu do zarzutów podniesionych przez nią w reklamacji. Za nieuzasadnione Sąd uznał również pozostałe zarzuty naruszenia prawa procesowego, a w szczególności art. 11 oraz art. 107 § 1 i 3 k.p.a. Zaskarżona decyzja, zdaniem Sądu, znajduje swoje uzasadnienie w zebranym w sprawie materiale dowodowym, który został przez organ administracji publicznej wszechstronnie rozpatrzony i oceniony w sposób niebudzący zastrzeżeń. Organ wyjaśnił zasadność przesłanek, którymi kierował się wydając zaskarżoną decyzję. Ponadto, ze sporządzonej przez pełnomocnika skargi, nie wynika by rozstrzygnięcie organu nie było zrozumiałe dla strony skarżącej.

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.

MR