Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 1162/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2021-01-26 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 1a ust. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2019 poz 1170
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Inga Gołowska (spr.) Sędziowie: WSA Wiesław Kuśnierz WSA Waldemar Michaldo po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 26 stycznia 2021r. sprawy ze skargi M. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] września 2020r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości na 2020 rok skargę oddala.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia 4 września 2020r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpoznaniu odwołania M. M. od decyzję Burmistrza C. z dnia 2 lipca 2020r., nr [...] ustalającą M. M. podatek od nieruchomości za 2020r. w kwocie 59.296,00 zł.

Decyzję wydano w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy:

Jak wynika z zaskarżonej decyzji oraz akt administracyjnych sprawy, M. M. jest właścicielem działki o numerze ewidencyjnym [...] o pow. 1518 m˛ sklasyfikowanej, jako tereny przemysłowe (Ba) i zabudowanej budynkiem innym niemieszkalnym, działki o numerze [...] o pow. 2392 m˛, sklasyfikowanej, jako tereny przemysłowe (Ba) i zabudowanej budynkiem innym niemieszkalnym, użytkownikiem wieczystym działki nr [...] o pow. 3729 m˛, sklasyfikowanej, jako tereny przemysłowe (Ba) i zabudowanej budynkiem przemysłowym, użytkownikiem wieczystym działki nr [...] o pow. 3516 m˛, sklasyfikowanej, jako tereny przemysłowe (Ba). Wymienione nieruchomości zlokalizowane są na terenie strefy przemysłowej w C. i sąsiadują ze sobą. Podatnik jest także użytkownikiem wieczystym niezabudowanej działki nr [...] o pow. 3529 m˛, sklasyfikowanej, jako grunty zadrzewione i zakrzewione (Lz).

W dniu 24 marca 2020r., wpłynęła do organu informacja o nieruchomościach i obiektach budowlanych obowiązującą od stycznia 2020r.

Postanowieniem z dnia 14 kwietnia 2020r. organ I instancji wszczął postępowanie podatkowe w sprawie ustalenia ww. wysokości zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od nieruchomości na 2020r. Podatnik wykazał do opodatkowania: grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o pow. 11.352 m˛, grunty pozostałe o pow. 3.332 m˛, budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o wysokości pomieszczeń powyżej 2,20m o pow. Użytkowej 1.968 m˛ i budowle o wartości 86.133,00 zł.

Organ I instancji wskazał, że podatnik jest przedsiębiorcą i prowadzi działalność gospodarczą polegająca na produkcji pozostałych wyrobów stolarskich i ciesielskich dla budownictwa oraz wynajmie i zarządzaniu nieruchomościami własnymi lub dzierżawionymi, wytwarzaniu i zaopatrywaniu w parę wodną, gorącą wodę i powietrze do układów klimatyzacyjnych, zakładaniu stolarki budowlanej, malowaniu i szkleniu. Jako główne miejsce prowadzenia działalności podano P. w C..

Działki o nr [...], [...] i [...] a także 1.813 m˛ powierzchni z działki [...] wydzierżawione umowami dla Spółki E. Sp. z o.o. tj. 400m˛ (umową najmu z dnia 1 grudnia 2017r.), kolejne 800m˛-aneksem z dnia 1 lipca 2019r. oraz 613m˛ zgodnie z aneksem z dnia 1 października 2019r. Łącznie powierzchnia działki nr [...], którą podatnik zaliczył do powierzchni związanej z prowadzeniem działalności gospodarczej wynosiła 1.813 m˛, pozostała część powierzchni 1.916m˛ została zaliczona do gruntów pozostałych.

Z działki [...] podatnik zaliczył powierzchnię 1.500m˛ wynikająca z umowy najmu z dnia 19 lutego 2018r. dla Spółki ZUE SA oraz powierzchnię 600m˛ dla E. Sp. z o.o. której rozpoczęcie użytkowania nastąpiło 28 marca 2019r. Pozostałą powierzchnię podatnik zadeklarował jako składniki niezwiązane z prowadzeniem działalności gospodarczej tj. jako grunty pozostałe o pow. 1.416 m˛.

Podatnik zaliczył do powierzchni użytkowej budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej-2 budynki sklasyfikowane jako inne niemieszkalne o pow. 347m˛ i 1042m˛ posadowione na działkach [...] i [...] oraz budynek przemysłowy o pow. 513m˛ i budynek kotłowni o pow. 66m˛.

Budowa budynku kotłowni oraz silosu, który nie jest budynkiem, została zakończona 25 października 2019r.

Wedle zapisów Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonego Uchwałą Nr XXVII/273/17 Rady Miejskiej w Chełmku z dnia 27 kwietnia 2017r., działki nr [...] i [...] oraz nabyte działki zabudowane budynkami produkcyjnymi [...] i [...] znajdują się na terenach oznaczonych jako P-tereny o dominującej funkcji produkcyjno-magazynowej i składowej. Działki te zlokalizowane są na terenie Miejskiej Strefy Aktywności Gospodarczej w C..

Organ I ustalił, że działki nr [...], [...] z posadowionymi na nich budynkami oraz działka [...] zostały przez podatnika zadeklarowane jako składniki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Działki nr [...] i [...] zostały opodatkowane najwyższą stawką tylko w wielkości powierzchni dzierżawionej innym podmiotom.

Burmistrz C. stanął na stanowisku, iż na skutek zajęcia działki nr [...] przez E. Sp. z o.o. na działalność gospodarczą w roku 2020r. w całości winna być opodatkowana stawką przewidzianą dla nieruchomości związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej włączając w to posadowione na niej budynki.

Stanowisko takie zaprezentowało również SKO w K. w decyzjach z dnia 9 lipca 2019r. w odniesieniu do 2018r. i z 30 kwietnia 2020r. w odniesieniu do 2019r.

Co do działki nr [...], organ I instancji stanął na stanowisku, iż nie sposób wykazać związku tej nieruchomości z prowadzona przez podatnika lub inny podmiot działalnością gospodarcza.

Niezgodność pomiędzy złożoną informacją a ustaleniami poczynionymi w wtoku postępowania podatkowego dotyczy części działki oznaczonej nr [...] o pow. 1.916m˛, która została zadeklarowana przez podatnika jako grunty niezwiązane z prowadzoną działalnością gospodarczą a która zdaniem organu podatkowego jest związana z działalnością gospodarczą i winna być opodatkowana stawką najwyższą.

Od powyższej decyzji organu I instancji, odwołanie złożył podatnik, zaskarżając ją w części, a to w zakresie ustalenia wysokości podatku od nieruchomości na 2020r. w odniesieniu do działki nr [...] i przyjęciu stawki w odniesieniu do całości gruntu, jak i budynków na działce nr [...] za cały 2020r., jak dla nieruchomości, przeznaczonych na prowadzenie działalności gospodarczej, a tym samym zarzucił decyzji naruszenie: art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., poprzez jego błędne zastosowanie, jak również błąd w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę orzeczenia.

Wobec powyższego, wniesiono o zmianę decyzji i ustalenie wysokości podatku przy zastosowaniu stawek, odnoszących się do gruntu, mającego związek z prowadzoną działalnością gospodarczą w odniesieniu do działki nr [...] jedynie w zakresie 1.813m˛.

SKO w K. w dniu 4 września 2020r. wydało decyzję, o której mowa na wstępie. W uzasadnieniu powołano się m.in. na treść art. 1a ust. 1 pkt 3 i ust. 2a, art. 2, art. 3 ust. 1, art. 4 ust. 1 pkt 1 i 2, art. 6 ust. 6 u.p.o.l. W sprawie za prawidłowy uznano stan faktyczny, ustalony przez organ I instancji. Zwrócono uwagę, że odwołujący kwestionuje ustalenia organu dotyczące ustalenia wysokości podatku w odniesieniu do działki nr [...] i przyjęciu stawki w odniesieniu do całości gruntu i budynku na działce nr [...] za cały 2020r., jak dla nieruchomości przeznaczonych na prowadzenie działalności gospodarczej. Podatnik zakwalifikował nabyte sporne nieruchomości, tj. działkę nr [...] w części, jako związane z działalnością gospodarczą, a część, jako pozostałe - niewykazujące takiego związku. Ponadto podatnik uznał, że nie stanowią one majątku firmy P.P.H.U. "E.", są częściowo wynajęte podmiotom i nie zostały wprowadzone do ewidencji środków trwałych.

Organ odwoławczy stanął na stanowisku, że na skutek zajęcia działki nr [...] przez Sp. E. na działalność gospodarczą w 2020r. w całości winna ona być opodatkowana stawką, przewidzianą dla nieruchomości związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą, włączając w to posadowiony na niej budynek. Stanowisko takie zaprezentowało również SKO w K. w decyzji z dnia 9 lipca 2019r. nr [...] w odniesieniu do 2018r. Powyższe stanowisko potwierdził także Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. w wyroku z dnia 22 stycznia 2020r., sygn. akt I SA/Kr [...], w którym oddalono skargę M. M. na ww. decyzję SKO w K..

W odniesieniu do działki nr [...], organ odwoławczy wskazał, że powierzchnia działki zajęta na prowadzenie działalności gospodarczej na podstawie umowy najmu z ZUE SA (1.500m˛) powinna być opodatkowana w 2020r. stawką przewidzianą dla gruntów związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą.

W skardze do Sądu na powyższą decyzję skarżący zaskarżył ww. decyzję w całości zarzucając naruszenie:

- art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., poprzez jego błędne zastosowanie, jak również błąd w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę orzeczenia.

Uzasadniając skargi, skarżący zaznaczył, że spór w sprawie dotyczy jedynie działki nr [...] tj. 1.916m˛, które podatnik zaliczył do gruntów pozostałych. Organ nie mógł pominąć faktu, że przedmiotowa nieruchomość została nabyta przez skarżącego, jako osobę fizyczną, a w konsekwencji żaden koszt związany z nieruchomością nie został uwzględniony w rozliczeniach podatkowych w ramach prowadzonej działalności gospodarczej. Organ odwoławczy wprawdzie niejako zauważył konieczność rozróżnienia występowania osoby fizycznej w dwojakim charakterze, a zatem, jako osoba prywatna i przedsiębiorca, jednak nie uwzględnił ostatecznie tego faktu przy ustaleniu wysokości podatku. Bezsporne w sprawie pozostaje, iż podatnik prowadzi działalność gospodarczą pod firmą M. M. P.P.H.U E., niemniej jednak w toku postępowania podatkowego ustalono, że nieruchomości nabyte zostały przez niego, jako osobę prywatną, o czym niewątpliwe świadczy fakt, iż nie zostały one ujęte w ewidencji środków trwałych, nie są dokonywane odpisy amortyzacyjne, wydatki nie są zaliczane do kosztów uzyskania przychodu, a podatnik nie skorzystał z możliwości odliczenia podatku VAT. W konsekwencji, w niniejszej sprawie nie zachodzą podstawy, pozwalające na uznanie, że przedmiotowa nieruchomość w całości znajduje się w posiadaniu przedsiębiorcy. Skarżący podniósł również, że jest udziałowcem, jak i Prezesem Zarządu w Spółce E. Sp. z o.o., która to złożyła wniosek o wydanie pozwolenia na budowę dla inwestycji obejmującej m.in. budowę kotłowni na biomasę, jak i budowę silosa na biomasę. Inwestycja ma być realizowana m.in. na działce nr [...]. W tym miejscu podkreślono, że organy obu instancji zastosowały swoiste domniemanie wykorzystywania przez podatnika nieruchomości do prowadzenia działalności gospodarczej i to w całości. Nie może ujść uwadze fakt, że spółka z ograniczoną odpowiedzialnością posiada odrębną podmiotowość prawną w stosunku do udziałowców, a tym samym nieruchomość ta jest w posiadaniu przedsiębiorcy (jednak tylko w części tj. w zakresie 1813 m2 na działce [...] objętych umową najmu), ale jest nim nie M. M., ale E. Sp. z o.o. Stan przedmiotowych nieruchomości uniemożliwia ich wykorzystywanie wprost na cele działalności gospodarczej. Stanie się to jednak możliwe w ramach opisanej wyżej inwestycji, jednak jedynie w przewidzianym w tej inwestycji zakresie, jak i zgodnie z zawartymi umowami najmu. Podniesiono także, że SKO podało, iż sporne grunty sklasyfikowane zostały w ewidencji gruntów, jako tereny przemysłowe, zaś budynki, jako budynki przemysłowe. Skarżący zwrócił uwagę, że organ podatkowy podał, iż fakt ten, podobnie jak treść studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego (zgodnie z którym przedmiotowe tereny oznaczone są jako tereny o dominującej funkcji produkcyjnomagazynowej i składowej), niejako determinuje sposób korzystania z tych nieruchomości, a tym samym, tereny te wykorzystywane być mogą tylko do prowadzenia działalności gospodarczej. Wnioski te pozostają jednak w sprzeczności z innymi wnioskami organu odwoławczego, ponieważ SKO w uzasadnieniu stwierdza, iż podwójna identyfikacja aktywności osoby fizycznej, przekłada się także na podział jej mienia na faktycznie związane z prowadzoną działalnością gospodarcza oraz na służące realizacji pozagospodarczych celów osobistych. Na ostatnią kategorię składają się przykładowo również nieruchomości rekreacyjne, czy też traktowane przez podatnika, jako lokata kapitału. Nie jest zatem przesądzone, że podatnik będzie na przedmiotowych nieruchomościach prowadził działalność gospodarczą, tym bardziej, iż działa w tym przypadku jako osoba fizyczna, a nie jako przedsiębiorca. Organ odwoławczy stwierdził jednak, iż nieruchomość ta z pewnością nie będzie służyć realizacji pozamieszkaniowych, osobistych potrzeb podatnika i jego rodziny, a zatem należy stosować wyższą stawkę podatku. Ocena SKO przedstawionych okoliczności jest zatem błędna, bowiem pominięto inny, niż mieszkaniowy sposób wykorzystania tychże nieruchomości (lokata kapitału).

Wskazując na powyższe, wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

Odpowiadając na skargę organ II instancji, podtrzymał w całości dotychczasowe stanowisko w sprawie, wnosząc o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Na wstępne wyjaśnić należy, iż sprawę niniejszą rozpoznano na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs? ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020r., poz. 1842 ze zm.). Zgodnie z tym przepisem przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. W okolicznościach niniejszej sprawy należy potwierdzić wypełnienie się powyższych warunków, akcentując w szczególności realne zagrożenie epidemiologiczne dla zdrowia uczestników postępowania występujące na terenie miasta będącego siedzibą tutejszego Sądu.

Stosownie do treści rozporządzenia Rady Ministrów z 16 października 2020r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii (Dz.U. z 2020r., poz. 1829) począwszy od 17 października 2020r. miasto na prawach powiatu Kraków, będące siedzibą tutejszego Sądu, zostało objęte strefą czerwoną. Powyższe oznacza, że odpowiednie zastosowanie ma również zarządzenie nr 39 Prezesa NSA z 16 października 2020r. w sprawie odwołania rozpraw oraz wdrożenia w NSA działań profilaktycznych służących przeciwdziałaniu potencjalnemu zagrożeniu zakażenia wirusem SARS-CoV-2 w związku z objęciem Miasta Stołecznego Warszawy obszarem czerwonym (§1 w zw. §3 tego rozporządzenia).

Reasumując powyższe, z dniem 17 października 2020r. w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Krakowie odwołuje się rozprawy, kontynuując działalność orzeczniczą Sądu w trybie rozpoznawania spraw na posiedzeniach niejawnych, zaś sprawy wyznaczone do rozpatrzenia na rozprawie kieruje się do załatwienia na posiedzeniu niejawnym, co też uczyniono w niniejszej sprawie.

Zakres kontroli sprawowanej przez wojewódzkie sądy administracyjne określa ustawa z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2021r. poz.137), stanowiąc w art. 1§1 i §2, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach tej kontroli sąd stosuje środki przewidziane w art. 145-150 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019r. poz. 2325 ze zm. dalej-p.p.s.a.). Powyższe oznacza, że zaskarżony akt administracyjny może zostać wzruszony przez sąd tylko wówczas, gdy narusza prawo w sposób określony w powołanej ustawie; w przeciwnym razie skarga podlega oddaleniu. Sąd uchyla zaskarżoną decyzję, jeśli stwierdzi, że wydano ją z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub z naruszeniem prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy-art. 145§1 pkt 1 lit. a i lit. c p.p.s.a. Należy również podkreślić, iż zgodnie z art. 134§1 p.p.s.a., sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji oraz postępowania poprzedzającego jej wydanie, Sąd nie dopatrzył się naruszenia przez organy podatkowe przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, ani prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Wszystkie zarzuty skargi, tak procesowe i materialnoprawne, okazały się chybione. Działając z urzędu, zgodnie z art. 134§1 p.p.s.a., sąd nie stwierdził także wystąpienia przesłanek powodujących konieczność wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji.

Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji w granicach kompetencji, przysługujących sądowi administracyjnemu, na podstawie wyżej wymienionych przepisów, Sąd uznał, że nie zawierają one wad, powodujących konieczność ich wyeliminowania z obrotu prawnego. Sąd podziela argumentację zawartą w decyzji organu I i II instancji. W konsekwencji skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem kontrowersji w rozpoznawanej sprawie jest rozstrzygnięcie organów podatkowych w zakresie wymierzenia M. M. podatku od nieruchomości za 2020r. a przede wszystkim w zakresie stawki tego podatku. Zaskarżone rozstrzygnięcie jest niejako kontynuacją rozstrzygnięcia organów podatkowych w zakresie tego samego podatku i tych samych nieruchomości za lata 2018-2019 co do którego organy zajęły tożsame stanowisko a Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, rozpoznający skargę podatnika (za 2018r.) orzekł o jej oddaleniu w wyroku z dnia 22 stycznia 2020r. sygn. akt: I SA/Kr 1131/19, a Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 16 marca 2021r. sygn. akt: III FSK 2715/21 oddalił skargę kasacyjną podatnika.

Zgodnie z definicją zawartą w art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, przez grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej należy rozumieć grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z zastrzeżeniem ust. 2a. Z definicji tej zatem wynika, że co do zasady sam fakt posiadania gruntu, budynku lub budowli przez przedsiębiorcę lub inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą skutkuje tym, że są one związane z prowadzeniem działalności gospodarczej i decyduje o zastosowaniu wyższej stawki podatku. Tak więc różnego rodzaju obiekty i grunty, będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, nawet jeśli są niewykorzystywane w danym momencie lub gdzie prowadzona jest innego rodzaju działalność, niż gospodarcza należy uznać za związane z działalnością gospodarczą.

W świetle prezentowanych w orzecznictwie sądowym poglądów, powyższa zasada, jak wskazał skarżony organ, doznaje ograniczenia poprzez konieczność identyfikowania osoby fizycznej prowadzącej działalność gospodarczą: z jednej strony jako przedsiębiorcę w rozumieniu art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (tekst jedn. Dz. U. 2017r. poz. 2168 ze zm.) i art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 6 marca 2018r. - Prawo przedsiębiorców (tekst jedn. Dz. U. 2018r. poz. 646), z drugiej strony, jako podmiot uczestniczący w szeroko pojmowanych pozagospodarczych stosunkach prawnych, w tym realizujący określone cele życiowe i zadania w ramach rodziny, którą tworzy. To zaś przekłada się także na podział jej mienia: na faktycznie związany z prowadzoną działalnością gospodarczą oraz służący realizacji pozagospodarczych celów osobistych. Na tę ostatnią kategorię składają się nie tylko budynki mieszkalne oraz grunty związane z tymi budynkami (wyraźnie wyłączone przez ustawodawcę z nieruchomości związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej), ale przykładowo również nieruchomości rekreacyjne, nieruchomości traktowane przez podatnika, jako lokata kapitału, nieruchomości przeznaczone do wynajmu (jeżeli przychody z tego tytułu nie są zaliczane do przychodów z pozarolniczej działalności gospodarczej) itp. Zatem kwalifikacja prawna winna zostać poprzedzona ustaleniem, jakie nieruchomości związane są z aktywnością podatnika jako przedsiębiorcy, a jakie należą do jego majątku osobistego, tzn. w założeniu niezwiązanego z działalnością gospodarczą (por. argumentacja zawarta w wyroku TK z dnia 12 grudnia 2017r, w sprawie sygn. akt: SK 13/15, oraz wyroki NSA dnia 4 kwietnia 2019r., sygn. akt: II FSK 1419/17, z dnia 1 lutego 2018r., sygn. akt: II FSK 3355/17 - CBOSA).

W ocenie Sądu skarżony organ, wbrew zarzutom skargi, prawidłowo powyżej opisane przesłanki ustalił i ocenił, opierając się głównie na tym, iż skarżący jest przedsiębiorcą wpisanym do Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej Rzeczypospolitej Polskiej pod firmą M. M. P.P.H.U. "E.", rozpoczął wykonywanie działalności gospodarczej w 1999r. i prowadzi ją nadal. Przeważający rodzaj prowadzonej działalności stanowi produkcja pozostałych wyrobów stolarskich i ciesielskich dla budownictwa (PKD 16.23.Z). Oprócz tego podatnik zajmuje się m.in. wynajmem i zarządzaniem nieruchomościami własnymi lub dzierżawionymi (PKD 68.20.Z). Stał się użytkownikiem wieczystym nieruchomości gruntowych składających się z m.in. spornej działki nr [...] wraz z prawem własności budynków posadowionych na przedmiotowej działce na mocy postanowienia Sądu Rejonowego w O. o przysądzeniu prawa użytkowania wieczystego i prawa własności z dnia 11 kwietnia 2017r.

O ile skarżący prezentował stanowisko, że nabyte przez niego w trybie licytacji komorniczej działki nr [...] oraz [...], zabudowane budynkami przemysłowymi, znajdujące się na terenie strefy przemysłowej, nie służą i potencjalnie nie mogą służyć prowadzonej przez niego działalności gospodarczej i stanowią jego majątek "prywatny", gdyż nie zostały ujęte w ewidencji środków trwałych, nie były dokonywane odpisy amortyzacyjne, a wydatki nie zostały zaliczane do kosztów uzyskania przychodów, a także nie skorzystał z możliwości odliczenia podatku VAT (z wyjątkiem części gruntów, które znajdują się w posiadaniu innego przedsiębiorcy na podstawie zawartych umów najmu), to w odniesieniu do całej działki nr [...] oraz posadowionego na niej budynku winny znaleźć zastosowanie stawki właściwe dla gruntów i budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Decydującą dla rozstrzygnięcia okolicznością jest decyzja z dnia 8 września 2017r., znak: [...], po rozpatrzeniu wniosku złożonego przez E. Sp. z o.o. z siedzibą w C. o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku kotłowni na biomasę oraz budynku produkcyjnomagazynowego z towarzyszącymi urządzeniami budowlanymi przy ul. [...] w C., na działkach nr [...] i nr [...] (obręb C.), kiedy zakres inwestycji obejmuje działki nr [...] i nr [...] w całości i polega na przebudowie i rozbudowie istniejącego zakładu produkcji stolarki budowlanej (zlokalizowanego na sąsiedniej działce nr [...]) z towarzyszącymi urządzeniami budowlanymi zapewniającymi jego użytkowanie zgodnie z przyszłymi potrzebami i przeznaczeniem w zakresie: 1) rozbiórka istniejącego budynku składowego, 2) budowa budynku kotłowni na biomasę (trociny i zrębki drewniane powstające w toku produkcji) do celów centralnego ogrzewania wraz z instalacjami wewnętrznymi, silosem na biomasę oraz urządzeniami technologicznymi, pow. zabudowy kotłowni 80 - 90 m2 + 70 -100 m2 (silos i urządzenia), 3) budowa budynku produkcyjno - magazynowego, pow. zabudowy 450 - 500 m2, 4) przebudowa i rozbudowa infrastruktury technicznej, instalacji technicznych itp., 5) przebudowa i rozbudowa utwardzonych podjazdów, placów itp. Nadto decyzją z dnia 8 listopada 2017r., znak: [...] Starosta [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla E. Sp. z o.o., gdzie powierzchnia zabudowy budynku kotłowni wynosi 81,02 m2, budynku produkcyjnomagazynowego - 453,10 m2 i silosu - 53,58 m2 (łącznie powierzchnia zabudowy budynków i silosu wynosi zatem 587,70 m2), a M. M. wyjaśnił, że Spółka E. jako Inwestor dysponuje m.in. działką nr [...] na podstawie jego zgody. Z projektu budowlanego oraz z mapy do celów projektowych wynika, iż inwestycja realizowana przez spółkę E. na spornej działce [...] ma na celu budowę kotłowni, w której zainstalowany zostanie kocioł do celów centralnego ogrzewania na biomasę (trociny i zrębki drewniane powstające w toku produkcji okien drewnianych, produkowanych w budynku sąsiednim, zlokalizowanym na działce nr [...] oraz [...], stanowiącym własność inwestora), wraz z silosem na te trociny i zrębki oraz urządzeniami technologicznymi tj. przewody odsysające, stacja filtracyjna, kontener itp. Oprócz kotłowni planowana jest budowa budynku produkcyjno - magazynowego, który stanowić będzie uzupełnienie funkcji istniejącego budynku produkcyjnego okien drewnianych. W budynku przechowywane będą elementy drewniane stanowiące surowiec do produkcji okien (belki, kantówki, deski, listwy, okucia, akcesoria okienne i drzwiowe), a także wykonywana będzie wstępna ich obróbka, jako przygotowanie elementów do produkcji tj.. rozpakowywanie, cięcie, szlifowanie itp. W stanie istniejącym teren przedmiotowych działek jest częściowo zagospodarowany i zabudowany istniejącą zabudową produkcyjno - magazynową zakładu produkcji okien drewnianych, stanowiącego własność inwestora. Na terenie dz. nr [...] oraz sąsiedniej [...] znajduje się budynek główny zakładu produkcyjnego, natomiast na terenie dz. nr [...] znajduje się istniejący budynek magazynowy, podlegający rozbiórce na podstawie zgłoszenia rozbiórki z dnia 5.09.2017r., oraz istniejący budynek produkcyjny, nie objęty planowaną inwestycją, także stanowiące własność inwestora. Na terenie działki nr [...] oraz sąsiedniej [...] znajduje się budynek główny zakładu produkcyjnego, natomiast na terenie przedmiotowej działki nr [...] znajduje się istniejący budynek magazynowy, podlegający rozbiórce na postawie zgłoszenia rozbiórki z dnia 5 września 2017 r., oraz istniejący budynek produkcyjny, nie objęty planowaną inwestycją, także stanowiące własność inwestora. Wobec powyższego sporna działka [...] była w posiadaniu spółki realizującej inwestycję, a organy prawidłowo oceniły, iż zebrany w sprawie materiał dowodowy pozwala na traktowanie spornej działki nr [...], jako tworzącej gospodarczą całość z działkami nr [...] i nr [...]. Podzielić należy stanowisko, że M. M., jako osoba fizyczna prowadzi działalność gospodarczą polegającą na produkcji pozostałych wyrobów stolarskich i ciesielskich dla budownictwa oraz wynajmie i zarządzaniu nieruchomościami własnymi oraz dzierżawionymi. Powyższa działalność prowadzona jest w C. w istniejącym zakładzie stolarskim zlokalizowany na działkach [...] oraz [...]. W przedmiotowym zakładzie stolarskim działalność prowadzi również E. Sp. z o.o. na podstawie umowy najmu. Działalność Spółki polega przede wszystkim na produkcji pozostałych wyrobów stolarskich i ciesielskich dla budownictwa. Na działce nr [...] oraz spornej działce [...] realizowana jest inwestycja przez E. Sp. z o.o. polegająca na przebudowie i rozbudowie istniejącego zakładu produkcji stolarki budowlanej. Kotłownia, która powstanie będzie ogrzewać zarówno istniejący budynek produkcyjny oraz magazynowe, tj. składowanie oraz wstępną obróbkę elementów drewnianych służących do produkcji okien drewnianych. Niewadliwie przyjmuje organ, że budynek przemysłowy o powierzchni użytkowej 513 m2 (nieprzeznaczony do rozbiórki) wpisuje się w działalność Inwestora - E. sp. z o.o. i jest/będzie przez przedsiębiorcę wykorzystywany. Istotnie brak jest zatem podstaw do przyjęcia, iż jedna z działek (nr [...]), na której jest realizowana inwestycja o charakterze stricte przemysłowym, obejmująca budowę dwóch budynków o łącznej powierzchni zabudowy 534,12 m2 i silosu o powierzchni zabudowy 53,58 m2 oraz przewidująca urządzenie minimum 16 miejsc postojowych na terenie zamierzenia inwestycyjnego służy realizacji pozamieszkaniowych, osobistych potrzeb skarżacego lub jego rodziny, zwłaszcza że, jak słusznie podkreśla organ, przedmiotowa inwestycja ściśle łączy się z rodzajem działalności gospodarczej prowadzonej przez M. M. (jako przedsiębiorcy) oraz E. Sp. z o.o.

Uprawniona jest więc konkluzja, że okoliczność czasowego niewykorzystywania nieruchomości na potrzeby prowadzenia działalności gospodarczej, w świetle art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, w związku z realizacją wyżej opisanej inwestycji, nie ma wpływu na możliwość zastosowania wyższych stawek podatku, tj. dla gruntów i budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Bez znaczenia pozostaje okoliczność, czy przedsiębiorca rzeczywiście w danej chwili wykonuje działalność gospodarczą z wykorzystaniem danej nieruchomości i czy np. osiąga z tego tytułu dochód. Pojęcie budynków "związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej" jest wszak istotnie szersze od pojęcia "zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej" i obejmuje także pośrednie związanie budynku lub jego części z działalnością gospodarczą. Z orzecznictwa sądowego wynika niedwuznacznie, że art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych w żaden sposób nie uzależnia kwalifikacji gruntu (co można odnieść również do budynku niemieszkalnego) od jego wykorzystywania w danej chwili w prowadzonej działalności gospodarczej. Trafnie przywołuje organ stanowisko NSA, że brak wykorzystywania nieruchomości na bieżące potrzeby gospodarcze w danym okresie nie może decydować o charakterze tych przedmiotów opodatkowania oraz ich prawnopodatkowej kwalifikacji w odniesieniu do podatku od nieruchomości. W przypadku prowadzenia działalności gospodarczej podatek od nieruchomości ma charakter podatku przychodowego. Przedmiot opodatkowania wedle podwyższonych stawek stanowią więc nieruchomości, które powodują lub mogą powodować uzyskiwanie przez podatnika przychodów (por. wyrok NSA z dnia 20 listopada 2018r. sygn. akt: II FSK 1273/18-CBOSA).

W świetle przytoczonych jednoznacznych okoliczności faktycznych, nie mogły zostać uwzględnione argumenty skarżącego, iż nabył sporne nieruchomości jako osoba prywatna, traktuje je jako swój majątek prywatny, służący realizacji celów osobistych, niegospodarczych, nigdy też nie odliczył żadnych kosztów związanych z ich nabyciem i nie wprowadził ich do ewidencji środków trwałych prowadzonej działalności gospodarczej. Te okoliczności nie mają znaczenia skoro nawet gdyby tak było to w trakcie posiadania gruntu, podatnik w sposób ewidentny zmienił sposób jego wykorzystania z majątku osobistego na związany z prowadzoną działalnością gospodarczą. Ponadto w świetle mającego zastosowanie w sprawie przepisu art. 1a ust 1 pkt 3 u.p.o.l. znaczenie prawne mają fakty nie zaś zamiary podatnika podatku od nieruchomości.

Przechodząc do kwestii naruszenia przepisów postępowania, należy wskazać, iż zdaniem Sądu, weryfikacja i ocena zebranych w sprawie dowodów została przeprowadzona w sposób przejrzysty, przekonujący, zgodny z zasadami wiedzy i doświadczenia życiowego, wobec czego nie można jej postawić zarzutu dowolności. Okoliczność, że materiał dowodowy został oceniony niezgodnie z intencją skarżącego, nie oznacza, iż organy naruszyły wskazane w skardze przepisy postępowania podatkowego. Zdaniem Sądu, organ odwoławczy właściwie rozważył cały zebrany materiał dowodowy, dokonał na jego podstawie prawidłowych ustaleń, a w uzasadnieniu decyzji szczegółowo wyjaśnił podstawy faktyczne i prawne podjętego rozstrzygnięcia. Natomiast skarżący skutecznie nie podważył tych ustaleń, a zaprezentował jedynie własną ocenę materiału dowodowego wskazując wnioski, które w jego ocenie należy z nich wyprowadzić. Polemika skarżącego odnosząca się do zebranego materiału dowodowego i dokonanie jego odmiennej oceny, nie mogła jednak podważyć trafnych ustaleń i ostatecznie, prawidłowych wniosków organu zawartych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Sąd uznał, iż w wyniku prawidłowych działań procesowych zastosowano właściwie zinterpretowane regulacje prawa materialnego, przy zachowaniu zasad postępowania podatkowego, co znalazło odzwierciedlenie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, stosownie do wymogów art. 210 ustawy Ordynacja podatkowa. Lektura uzasadnienia decyzji w tym bardzo szczegółowego uzasadnienia decyzji organu pierwszej instancji, pozwala poznać argumentację organów i przesłanki, którymi kierowały się wydając rozstrzygnięcie. Sąd nie dopatrzył się w zaskarżonej decyzji niczego, co usprawiedliwiałoby zarzut błędnej oceny materiału dowodowego. Wbrew zarzutom skargi, decyzje organów obydwu instancji zapadły z poszanowaniem zasad postępowania wynikających z Ordynacji podatkowej, w tym zasady swobodnej oceny dowodów (art. 191) i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego (art. 187§1), a ponadto zasady legalności działania organów podatkowych (art. 120), zasady zaufania i obywateli do organów podatkowych (art. 121§1), podejmowania niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym ( art. 122).

W świetle powyższych ustaleń należy stwierdzić, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, gdyż ani argumentacja skargi, ani też analiza akt sprawy nie ujawniła wad tego rodzaju, które mogły mieć wpływ na jej wynik, dlatego Sąd, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019r. poz. 2325 ze zm.), orzekł, jak w sentencji wyroku.