Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 972/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2019-02-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Uchylono zaskarżoną decyzję

SENTENCJA

[...] IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 19 lutego 2019r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Asesor sądowy WSA Katarzyna Witkowicz-Grochowska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 19 lutego 2019r. spraw ze sprzeciwu I. S. i T. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 22 czerwca 2018r. Nr [...] w przedmiocie odmowy zgody na realizację przedsięwzięcia I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego T. P. kwotę [...]- zł ([...] złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Wójt Gminy W. decyzją z dnia 04 maja 2018 r. nr [...] , działając na podstawie art. 71 ust. 2 pkt 2, art. 75 ust. 1 pkt 4, art. 77 ust. 1 pkt 1, 2, 4 oraz art. 80 ust. 1 pkt 1, 2 i 3 art. 81 ust. 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2017r. poz. 1405 ze zm.) oraz §3 ust. 1 pkt 102 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2016, poz. 71) odmówił T. B. zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie budynku inwentarskiego do hodowli trzody chlewnej wraz z infrastrukturą towarzyszącą na działce nr [...] obręb ewidencyjny Ł. , gmina W..

Odwołanie od powyższej decyzji złożył T. B. wnosząc o jej uchylenie i orzeczenie co do istoty sprawy. Zarzucił rażące i wielokrotne naruszenie prawa, niespełnienie ustawowych wymogów co do prawidłowości decyzji organu I instancji. Odwołujący się zarzucił podanie przez organ nieprawdziwych informacji w uzasadnieniu decyzji i krzywdzące dla niego konsekwencje przedmiotowej inwestycji.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 22 czerwca 2018 r. nr [...], działając na podstawie art. 33, art. 71, art. 80, art. 82, art. 85 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2017r. poz. 1405 ze zm., uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i sprawę przekazało do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

Opisując stan faktyczny organ odwoławczy wskazał, że planowana inwestycja należy do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko wymienionych w §3 ust. 1 pkt 102 właściwego Rozporządzenia. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Wągrowcu 31 października 2017r., a następnie po zapoznaniu się z uzupełnionym raportem oddziaływania na środowisko sporządzonym dla przedmiotowej inwestycji, w dniu 28 marca 2018r. zaopiniował warunki w zakresie wymagań higienicznych i zdrowotnych dla przedmiotowego przedsięwzięcia wraz z czterema zastrzeżeniami. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w P. postanowieniem z 15 stycznia 2018r. uzgodnił realizację przedsięwzięcia określając 17 warunków jej realizacji. Nadto Dyrektor Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody [...] Zarząd Zlewni w P. postanowieniem z 22 marca 2018r. uzgodnił realizacje przedsięwzięcia określając 5 warunków. Pomimo pozytywnych uzgodnień organ I instancji odmowę zgody na realizacje przedsięwzięcia umotywował zasadą uwzględnienia z urzędu interesu społecznego i słusznego interesu obywateli wyrażonego sprzeciwem mieszkańców, właścicieli nieruchomości sąsiednich, obawami w kwestii potencjalnego zanieczyszczenia wód, oddziaływania na mienie osób trzecich oraz uciążliwościami zapachowymi (odorami). Ponadto zdaniem organu I instancji brak będzie możliwości spełnienia wymogów warunkujących późniejszą realizację przedsięwzięcia wynikających z rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakom powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, jakie elementy winna zawierać decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach wydana po przeprowadzeniu oceny oddziaływania na środowisko, zgodnie z treścią przywołanego art. 82 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku oraz w jakich przypadkach organ może wydać decyzję odmowną.

Organ odwoławczy zarzucił, że Wójt nie odniósł się w wystarczającym zakresie do treści raportu oraz nie zawarł danych, które w myśl art. 85 ust. 2 pkt 1 lit. b ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku winny stanowić element decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W szczególności organ I instancji nie odniósł się do ustaleń zawartych w raporcie o oddziaływaniu na środowisko. Organ nie wyjaśnił tez w wystarczających zakresie, dlaczego orzekł o odmowie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody dla wnioskowanego przedsięwzięcia mimo uzgodnień dokonanych przez RDOŚ i Dyrektora PGWWP Zarząd Zlewni oraz pozytywnej opinii sanitarnej. Wskazane przez organ przyczyny odmownej decyzji były zbyt ogólnikowe i nie odnoszą się do ustaleń zawartych w raporcie oraz ustaleń organów współdziałających. Kolegium podkreślało, że uzgodnienie w przeciwieństwie do opinii jest formą o znaczeniu stanowczym, wiąże organ administracyjny rozstrzygający w postępowaniu głównym. Wiążący charakter stanowiska zajętego przez organ uzgadniający wyraża się w niemożności wydania decyzji pozytywnej w przypadku negatywnego stanowiska organu uzgadniającego, a także w niedopuszczalności określenia decyzji w pozytywnej warunków realizacji przedsięwzięcia w sposób odmienny niż uczynił to organ uzgadniający. Oznacza to, że organ prowadzący postępowanie może, przy spełnieniu określonych warunków wydać decyzję negatywną, mimo pozytywnych uzgodnień. Musi to jednak szczegółowo uzasadnić odnosząc się do całego zgromadzonego materiału dowodowego, w tym w szczególności do raportu i postanowienia organu uzgadniającego.

Dalej Kolegium argumentowało, że analiza przepisów pozwala stwierdzić, że sprzeciw mieszkańców gminy nie może stanowić wyłącznej podstawy do wydania negatywnej decyzji w sprawie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia na środowisko. Przepisy nakazują zapewnienie udziału społeczeństwa w postępowaniu, ale nie wymagają uzyskania społecznej akceptacji dla przedsięwzięcia. Organ zobowiązany jest również, w przypadku wpłynięcie uwagi i wniosków, ustosunkować się do nich w uzasadnieniu decyzji.

Kolegium argumentowało, że na rozstrzygnięcie sprawy nie mogą mieć wpływu dywagacje organu dotyczące ewentualnej możliwości wydania w przyszłości decyzji o warunkach zabudowy dla wnioskowanego przedsięwzięcia, albowiem kwestie te nie podlegają badaniu w toku postępowania dotyczącego środowiskowych uwarunkowań.

Zdaniem Kolegium wobec powyższych uchybień konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcia, dlatego należało uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę organowi I instancji do ponownego rozpoznania. We wskazaniach Kolegium nakazało szczegółowo ustosunkować się do podniesionych przez stronę zarzutów, zapewniając przy tym możliwość czynnego udziału wszystkim stronom, a także społeczeństwu, zgodnie z przepisami, a następnie wydać rozstrzygnięcie w sprawie i należy je uzasadnić.

Sprzeciw od powyższej decyzji wniosła I. S. protestując przeciwko przedmiotowej inwestycji. Podnosiła, że inwestycja na 1000 sztuk trzody chlewnej planowana jest w odległości 500 m od zabudowań mieszkalnych. Obawia się o straty w uprawach na gruntach, które wydzierżawia, że wpłynie to na wysokość czynszu, który jest wsparciem dla jej emerytury rolniczej w wysokości [...] zł. Wskazała na uciążliwości odorowe oraz że inwestycja zagraża środowisku oraz zdrowiu mieszkańców.

Sprzeciw od decyzji Kolegium wniósł także T. P. domagając się jej uchylenia w całości. Podnosił, że decyzja odmowna organu I instancji dla przedmiotowej inwestycji była prawidłowa, gdyż uwzględniała nie tylko dobro inwestora, ale także i innych stron postępowania. Prawidłowo wskazuje, że odmowna będzie decyzja o warunkach zabudowy, gdyż przedmiotowa inwestycja w zakładanej lokalizacji nie spełnia wymaganych prawem parametrów i znacząco wpływa na własność osób trzecich. Wydanie innej decyzji spowoduje straty majątkowe skarżącego oraz naruszy jego prawo własności. Podkreślał, że wielokrotnie składał odwołania i sprzeciwy dotyczące planowanej inwestycji. Uwzględniając negatywne oddziaływanie inwestycji dla środowiska i mieszkających ludzi, które udowodnić będzie można dopiero po uruchomieniu inwestycji, już dziś pragnie temu przeciwdziałać. Wprawdzie przepisu nie regulują kwestii odorów, to powszechnie wiadomo, że one występują, powodują obniżenie wartości nieruchomości znajdujących się pod ich wpływem, nadto obniżają komfort życia i wypływają negatywnie na zdrowie.

Sprzeciwy zostały złożone w 14- dniowym terminie do ich wniesienia.

Sprzeciw T. P. od decyzji został opłacony w terminie wymaganym wpisem w wysokości [...] zł. Wnosząca sprzeciw I. S. została zwolniona z obowiązku poniesienia kosztów sądowych w sprawie na skutek postanowienia starszego referendarza sądowego WSA w Poznaniu z dnia 4 grudnia 2018r. o przyznaniu prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata z urzędu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu postanowieniem z 19 lutego 2019r., działając podstawie art. 111 § 1 P.p.s.a., zarządził połączenie obu spraw ze sprzeciwu I. S. oraz T. P. do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Sprzeciwy zasługują na uwzględnienie.

Sąd uwzględnił sprzeciwy z innych powodów niż w nich wyrażone, mając na uwadze treść art. 134 § 1 w zw. z 64b § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.; dalej "P.p.s.a."), który zobowiązuje – co do zasady – Sąd do rozpoznania całości rozstrzyganej sprawy sądowoadministracyjnej, biorąc pod uwagę istniejące naruszenia prawa, nawet, gdy nie zostały one wskazane przez stronę skarżącą w złożonym przez nią sprzeciwie.

W pierwszej kolejności podkreślenia wymaga, że na podstawie art. 9 pkt 7 ustawy z 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw, od dnia 1 czerwca 2017 r. wprowadzono do ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi instytucję sprzeciwu, który przysługuje od rozstrzygnięcia wydanego na podstawie art. 138 § 2 K.p.a.

Przepis art. 64a P.p.s.a. stanowi bowiem, że od decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 K.p.a., skarga nie przysługuje, jednakże strona niezadowolona z treści decyzji może wnieść od niej sprzeciw. W rozstrzyganej sprawie istotne znacznie ma zatem art. 64e P.p.s.a., który stanowi, że rozpoznając sprzeciw od decyzji, sąd ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 K.p.a.

Stwierdzić należy, że kontrola sądowa decyzji wydanej, na podstawie powołanego wyżej przepisu, wymaga sięgnięcia do treści art. 15 K.p.a., zgodnie z którym postępowanie administracyjne jest dwuinstancyjne. Zarówno w doktrynie, jak i w orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że dwuinstancyjność w postępowaniu administracyjnym polega na wydaniu rozstrzygnięć o charakterze merytorycznym przez organy dwóch różnych instancji. Zasada dwuinstancyjności powoduje, że w postępowaniu administracyjnym nie mamy do czynienia jedynie z kontrolą orzeczenia organu pierwszej instancji, ale z prowadzeniem postępowania tak, aby załatwić sprawę co do jej istoty.

W związku z tym, organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji tylko wyjątkowo, a więc wówczas, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie (art. 138 § 2 K.p.a.). W tym przypadku organ ma obowiązek wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Inaczej mówiąc, organ odwoławczy może wydać decyzję kasacyjną jedynie wtedy, gdy organ pierwszej instancji, rozpoznając sprawę, nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego w ogóle lub naruszył przepisy postępowania w stopniu uzasadniającym uznanie sprawy za niewyjaśnioną i przez to niekwalifikującą się do merytorycznego rozstrzygnięcia przez organ drugiej instancji (zob. wyrok NSA z dnia 14 lutego 2017 r., sygn. akt II OSK 1386/15).

Orzeczenie uchylające decyzję organu pierwszej instancji i przekazujące sprawę do ponownego rozpatrzenia może zapaść wyłącznie wtedy, gdy ponad wszelką wątpliwość uzupełninie postępowania dowodowego nie jest możliwe w trybie art. 136 K.p.a. Na organie odwoławczym ciążą bowiem te same, co na organie pierwszej instancji obowiązki w zakresie wyczerpującego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i zgromadzenia pełnego materiału dowodowego (art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a.). Jeżeli więc organ pierwszej instancji nie wyjaśnił istotnych okoliczności sprawy, albo nie zgromadził pełnego materiału dowodowego, to organ odwoławczy winień uzupełnić to postępowanie we własnym zakresie. Ograniczeniem jest jedynie sytuacja opisana w art. 138 § 2 K.p.a., gdy decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przepis art. 138 § 2 K.p.a. nie znajduje zatem zastosowania, gdy zasadniczo materiał wymagany do rozstrzygnięcia sprawy jest zgromadzony, a kwestią sporną jest tylko jego ocena.

W konsekwencji kontrola decyzji, podejmowana przez sąd rozpoznający sprzeciw od tej decyzji, wymaga ustalenia, czy organ drugiej instancji uzasadnił w sposób należyty wydanie decyzji kasacyjnej, czy też uchylił się od załatwienia sprawy co do istoty. Rolą sądu jest więc ocena, czy zastosowanie art. 138 § 2 K.p.a. miało pełne uzasadnienie w świetle materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie.

W niniejszej sprawie Kolegium rozstrzygnięcie kasacyjne umotywowało tym, że żaden z organów współdziałających nie odmówił uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia polegającego na budowie budynku inwentarskiego do hodowli trzody chlewnej wraz z infrastrukturą towarzyszącą, a organ I instancji szczegółowo nie umotywował dlaczego w tych okolicznościach odmówił wydania zgody na realizację przedmiotowego przedsięwzięcia. Nadto Kolegium powołało się na braki w zakresie szczegółowego odniesienia się do raportu o oddziaływaniu przedmiotowej inwestycji na środowisko oraz uzasadnienia decyzji Wójta w rozumieniu art. 107 K.p.a. Kolegium wyjaśniło, że organ I instancji w postępowaniu w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań nie może kierować się wyłącznie sprzeciwem społeczności lokalnej.

Analiza uzasadnienia zaskarżonej decyzji prowadzi do wniosku, że Kolegium uchylając decyzję I instancji nie wskazało, jakie ewentualnie dodatkowe dowody i na jaką okoliczność miałby przeprowadzić organ I instancji. Podkreślić trzeba, że brzmienie przepisu, wskazuje kiedy organ odwoławczy jest uprawniony do wydania decyzji w trybie art. 138 § 2 K.p.a. W okolicznościach badanej sprawy, Kolegium wskazało w czym upatruje wadliwości decyzji organu I instancji, nie wskazało jednak co stoi na przeszkodzie, aby odnieść się do wniosku inwestora o wydanie zgodny na realizację przedmiotowego przedsięwzięcia i wydać decyzję merytoryczną.

W tym miejscu należy podkreślić, że wskazane w decyzji organu odwoławczego pozytywne opinie RDOŚ, Zarządu Zlewni PGWWP i PPIS oraz protesty mieszkańców nie uzasadniają przekazania sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania w trybie art. 138 § 2 K.p.a. Organ odwoławczy rozpatrujący odwołanie od decyzji głównej w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań realizacji danego przedsięwzięcia jest bowiem kompetentny do kontroli postanowień wydanych w postępowaniu akcesoryjnym (zob. wyrok NSA z 15 grudnia 2009 r., sygn. akt II OSK 1886/09 - CBOSA). Organ II instancji może więc wydać każde z rozstrzygnięć określonych w art. 138 K.p.a.

Powyższe wynika z treści art. 138 k.p.a. regulującego zakres kompetencji organu odwoławczego, który ukształtowany jest przez konstytucyjną zasadę dwuinstancyjności, realizowaną w postępowaniu administracyjnym na podstawie art. 15 K.p.a. Sąd podkreśla, że w myśl wskazanej zasady każda sprawa administracyjna rozpoznana i rozstrzygnięta decyzją organu I instancji, podlega w wyniku wniesienia odwołania przez legitymowany podmiot ponownemu rozpoznaniu i rozstrzygnięciu przez organ II instancji. Powyższe oznacza obowiązek dwukrotnego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, co nie stanowi tylko weryfikacji badanej decyzji organu I instancji, a ponowne rozpoznanie sprawy administracyjnej. Postępowanie dowodowe organu II instancji winno zatem prowadzić do wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych związanych z określoną sprawą (art. 7 K.p.a.), oraz wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia w tym celu całego materiału dowodowego, tj. dowodów dotyczących wszystkich mających znaczenie prawne dla sprawy faktów (art. 77 § 1 K.p.a.). Określenia faktów mających znaczenie dla sprawy organ winien dokonać w oparciu o przepis prawa materialnego, będący podstawą prawną rozstrzygnięcia sprawy. Jedynie w sytuacji, gdy organ I instancji uchylił się od rozpoznania sprawy, nie prowadząc wymaganego przepisami postępowania wyjaśniającego, nie zebrał wystarczającego materiału dowodowego do rozpatrzenia sprawy, organ odwoławczy jest umocowany do uchylenia zaskarżonej decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

Organ odwoławczy może zatem wydać decyzję kasacyjną, gdy organ I instancji przy rozpatrywaniu sprawy nie przeprowadził w ogóle postępowania wyjaśniającego lub naruszył przepisy postępowania w stopniu uzasadniającym uznanie sprawy za niewyjaśnioną i przez to niekwalifikującą się do merytorycznego rozstrzygnięcia przez organ II instancji. Przy wydawaniu decyzji opartej o art. 138 § 2 K.p.a. organ ogranicza się tylko do oceny potrzeby przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego oraz jego zakresu, ale nie rozstrzyga o meritum sprawy i nie przeprowadza merytorycznej kontroli decyzji wydanej przez organ I instancji. Decyzja wydana bez przeprowadzenia niezbędnego postępowania wyjaśniającego pozbawiona jest pełnych ustaleń, które mogłyby stanowić przedmiot kontroli.

Stwierdzić należy, że zarzuty Kolegium co do prawidłowości decyzji organu pierwszej instancji nie dawały podstaw do wydania decyzji kasacyjnej, o jakiej mowa w art. 138 § 2 K.p.a. Takiej podstawy nie mogła stanowić kwestionowany przez Kolegium brak należytej oceny raportu oraz zakresu oddziaływania planowanej inwestycji na środowisko, a także brak szczegółowego odniesienia się do postanowień organów uzgadniających. Jak wskazano bowiem wyżej, w orzecznictwie sądów administracyjnych jest utrwalone stanowisko, że tego rodzaju uchybienia nie uzasadniają wydania wspomnianego rozstrzygnięcia kasacyjnego. Oceny w tym zakresie dokonać może organ odwoławczy.

Nie budzi zarazem wątpliwości, że uchylając decyzję organu pierwszej instancji, organ odwoławczy nie wskazał ani żadnych okoliczności faktycznych, które organ pierwszej instancji powinien był ustalić, ani dowodów, który powinien był przeprowadzić w celu ustalenia tych okoliczności.

Mając powyższe na uwadze należy wskazać, że przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ II instancji winien przede wszystkim ustalić, czy zebrany w sprawie materiał dowodowy jest wystarczający do wydania orzeczenia co do istoty sprawy, czy też konieczne jest przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego. W sytuacji gdy organ uzna za zasadne przekazać sprawę do ponownego rozpoznania, jego obowiązkiem będzie sprecyzowanie jakie okoliczności faktyczne wykraczające poza zakres art. 136 K.p.a. wymagają dowodu. Sąd podkreśla, że jeżeli natomiast Kolegium stwierdzi, że zebrany w sprawie materiał pozwala na ocenę zasadności złożonego wniosku, to będzie zobowiązane do wydania merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy co do jej istoty.

W tym stanie rzeczy Sąd, działając na podstawie art. 151a § 1 P.p.s.a., uchylił zaskarżoną decyzję (pkt 1 sentencji wyroku).

O kosztach postępowania (pkt 2 sentencji wyroku) Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 P.p.s.a. W myśl pierwszego z wymienionych przepisów, w razie uwzględnienia skargi skarżącemu przysługuje od organu zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Z kolei zgodnie z art. 205 § 1 P.p.s.a., niezbędne koszty postępowania strony działającej osobiście obejmują m. in. poniesione koszty sądowe.

Mając na względzie powyższe, Sąd zasądził od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego T. P. kwotę uiszczonego wpisu – [...] zł tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Ponownie rozpatrując sprawę Kolegium weźmie pod uwagę wskazania zawarte przez Sąd w niniejszym uzasadnieniu zgodnie z art. 153 P.p.s.a. Organ odwoławczy zobowiązany będzie zatem poddać wnikliwej analizie i ocenie cały zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, a w uzasadnieniu decyzji przedstawi w sposób klarowny i wyczerpujący tok rozumowania i zastosowane przepisy prawa materialnego oraz przyjęty przez Kolegium sposób ich rozumienia. Rzeczą Kolegium będzie wszechstronne uzasadnienie przyjętego stanowiska w sprawie oraz wyjaśnienie stronom postępowania zgłoszonych wątpliwości z uwzględnieniem wymagań art. 107 §3 K.p.a. Uzasadnienie podjętego przez organ administracji publicznej rozstrzygnięcia powinno odzwierciedlać ocenę zebranego materiału dowodowego oraz wyczerpujące wyjaśnienie przesłanek jakimi kierował się organ odwoławczy w procesie decyzyjnym. Organ odwoławczy odniesie się też wyczerpująco do wszystkich zarzutów odwołującego, w tym do zarzutów, do których Sąd – z uwagi na ograniczenia wynikające z powołanego art. 64e P.p.s.a. – nie mógł odnieść się merytorycznie.