Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt I SA/Lu 1283/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2016-05-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 1a ust. 1 pkt 2 i pkt 3, art. 2 ust. 1 pkt 3, art. 4 ust. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2014 poz 849
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity
article: art. 3 pkt 3, art. 3 pkt 1 lit. b
journal: Dz.U. 2006 nr 156 poz 1118
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Wałejko Sędziowie Sędzia WSA Wiesława Achrymowicz Sędzia WSA Małgorzata Fita (sprawozdawca) Protokolant Referent stażysta Paweł Kobylarz po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 6 maja 2016 r. sprawy ze skargi O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2010 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

I SA/Lu 1283/15

UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 25 sierpnia 2015 r., wydaną na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 w związku z art. 21 § 1 pkt 1 i § 3 ustawy z dnia [...] sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2015 r. poz. 613, dalej – O.p.), art. 1a ust. 1 pkt 1, pkt 2 i pkt 3, art. 2 ust. 1, art. 3 ust. 1 pkt 1 i pkt 3, art. 4, art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a), pkt 2 lit. b), pkt 3, art. 6 ust. 9 pkt 1 ustawy z dnia [...] stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2014 r. poz. 849 ze zm., dalej – u.p.o.l.) oraz uchwały Rady Gminy R. F. z dnia [...]. nr XXXVI/191/09 w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości obowiązujących na terenie Gminy R. F. na rok 2010 (Dz. Urz. Woj. Lub. nr [...] poz. 2978), Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpatrzeniu odwołania A. z siedzibą w W. od decyzji Wójta Gminy R. F. z dnia [...] w sprawie określenia wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2010 r. w kwocie [...]zł, utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy.

W uzasadnieniu Kolegium podało, że powodem wydania decyzji przez organ pierwszej instancji było ustalenie, że w dniu [...] stycznia 2010 r. Spółka złożyła deklarację na podatek od nieruchomości za 2010 r. na łączną kwotę [...]zł, w której nie wykazała do opodatkowania wartości budowli. To spowodowało, że wartość podatku była znacznie niższa niż w 2007 r. W toku postępowania podatkowego organ pierwszej instancji wezwał Spółkę do złożenia wyjaśnień dotyczących zadeklarowanej wartości budowli za 2010 r., w szczególności do wyjaśnienia, czy uległa zmianie wartość budowli według stanu na dzień [...] stycznia 2010 r. w porównaniu do stanu z 2007 r. W odpowiedzi na wezwanie, strona wyjaśniła, że w wyniku analizy dokonanej przed sporządzeniem deklaracji na 2010 r. wyodrębniono obiekty i urządzenia budowlane w rozumieniu przepisów Prawa budowlanego i tylko one zostały zadeklarowane do opodatkowania w 2010 r. Spółka przesłała też wyciąg z ewidencji środków trwałych gr. 2 KŚT i gr. 6 KŚT dla obszaru A. w obrębie którego położona jest gmina R. F. na nośniku danych w postaci płyty CD. Wyjaśniła, że argumentacja wskazująca na podleganie linii kablowych położonych w kanalizacji kablowej podatkowi od nieruchomości nie jest adekwatna w stanie faktycznym, w której przestała być właścicielem kanalizacji kablowej, zaś pozostała właścicielem jedynie przebiegających przez tę kanalizację linii kablowych. W sytuacji bowiem, w której właścicielem kanalizacji, przez którą przebiegają linie kablowe, jest inny podmiot niż właściciel linii kablowych, linie te nie mogą zostać uznane za budowle podlegające opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości.

Organ pierwszej instancji nie zgodził się ze spółką co do braku możliwości opodatkowania budowli w 2010 r. Jego zdaniem, sprzedaż w styczniu 2009 r. kanalizacji kablowej nie doprowadziła do utraty statusu sieci telekomunikacyjnej, jako budowli, a zatem w dalszym ciągu stanowi ona przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Jeśli chodzi o ustalenie wartości przedmiotowych budowli, z uwagi na brak możliwości ustalenia wartości kabla na podstawie ewidencji środków trwałych, organ podatkowy podstawę opodatkowania określił na podstawie deklaracji z 2007 r., przyjmując, że w stanie posiadania budowli w porównaniu do tego roku nic się nie zmieniło, a to w związku z tym, że na wezwanie w tym przedmiocie Spółka nie udzieliła odpowiedzi.

W odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji, strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania podatkowego. W uzasadnieniu odwołania podniosła, że zaskarżona decyzja narusza art. 122, art. 187 § 1 i art. 193 § 1 O.p. w związku z art. 2 ust. 1 pkt 3 i art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. z powodu nieprzeprowadzenia dowodu z ewidencji środków trwałych Spółki w celu ustalenia stanu faktycznego sprawy w zakresie stanu i wartości obiektów podlegających opodatkowaniu. Spółka podniosła, że ewidencja środków trwałych stanowi u przedsiębiorców podstawowe źródło informacji o przedmiocie i podstawie opodatkowania w podatku od nieruchomości. Decyzja wydana została również z naruszeniem art. 210 § 4 O.p., ponieważ jej uzasadnienie jest bardzo szczątkowe, co jest konsekwencją nieprzeprowadzenia postępowania dowodowego. Poza tym, wydając decyzję, organ nie wziął pod uwagę, że Spółka przestała być właścicielem kanalizacji kablowej, a pozostała właścicielem jedynie przebiegających przez tę kanalizację linii kablowych. Linie kablowe w takim przypadku nie mogą zostać uznane za budowle podlegające opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie zgodziło się z zarzutami odwołania.

W pierwszej kolejności wskazało, że zobowiązanie w podatku od nieruchomości, w przypadku osób prawnych powstaje w sposób określony w art. 21 § 1 pkt 1 O.p. tj. z dniem zaistnienia zdarzenia, z którym ustawa podatkowa wiąże powstanie takiego zobowiązania. W takiej sytuacji podatnik jest zobowiązany do obliczenia podatku i złożenia deklaracji. Decyzja podatkowa wydawana jest natomiast wtedy, gdy podatnik w sposób niewłaściwy wykona ciążące na nim obowiązki w zakresie samoobliczenia, lub też w ogóle ich nie wykona. Jako, że w sprawie tej zaistniała taka okoliczność, organ pierwszej instancji wszczął postępowanie podatkowe w celu prawidłowego określenia zobowiązania podatkowego Spółki, a następnie wydał decyzję, uznając inaczej niż strona, że w 2010 r. należało opodatkować – tak jak to zrobiła Spółka w 2007 r. – linie kablowe ułożone w kanalizacji do tego przeznaczonej.

W ocenie Kolegium, konstatacja organu pierwszej instancji w tym przedmiocie była prawidłowa, albowiem sporne linie kablowe ułożone w kanalizacji kablowej stanowią przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości, nawet w przypadku, gdy kanalizacja stanowi własność innego podmiotu. Wynika to z przepisów art. 2 ust. 1 pkt 3 i art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l., zgodnie z którymi przedmiotem opodatkowania podatkiem od nieruchomości są budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, przy czym za budowlę uznaje się obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, a także urządzenie budowlane w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, związane z obiektem budowlanym, które zapewnia możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. Podstawą opodatkowania podatkiem od nieruchomości sieci telekomunikacyjnej jest jej wartość, którą w przypadku linii telekomunikacyjnej na potrzeby opodatkowania podatkiem od nieruchomości, należy przyjmować na podstawie jej wartości z ewidencji środków trwałych.

Organ odwoławczy zgodził się z organem podatkowym, że w przypadku, gdy skarżąca składając deklaracje podatkowe za 2010 r. nie wykazała do opodatkowania faktycznie posiadanych budowli, należało wszcząć w tej sprawie postępowanie, a następnie wydać decyzję określającą zobowiązanie w podatku od nieruchomości w prawidłowej wysokości oraz, że skoro spółka nie złożyła wyjaśnień co do wartości budowli, należało przyjąć tę, określoną w ostatniej prawidłowo wypełnionej przez nią deklaracji za 2007 r.

Odwołując się do przepisów, na podstawie których doszło do powyższych wniosków, Kolegium wskazało na art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., zgodnie z którym opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają m.in. budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Definicję budowli zawiera art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. Jest nią obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, a także urządzenie budowlane w rozumieniu przepisów prawa budowlanego związane z obiektem budowlanym, które zapewnia możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. Zatem art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. definiując budowlę odsyła do przepisów ustawy - Prawo budowlane, aczkolwiek jedynie w pomocniczym zakresie. Budowlą na potrzeby podatku od nieruchomości jest zatem obiekt budowlany stanowiący całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami, niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury. Całość techniczno - użytkowa dotyczy wszystkich składników budowli, które są ze sobą powiązane po to, aby budowla mogła być wykorzystana do prowadzenia określonej działalności gospodarczej, w tym przypadku działalności telekomunikacyjnej. Aby można było prowadzić działalność gospodarczą w postaci świadczenia usług telekomunikacyjnych, niezbędnym jest połączenie w pewną całość wszystkich elementów, czyli zbudowanie sieci rozumianej jako ułożenie w kanalizacji kablowej przewodów telekomunikacyjnych, które z kolei tworzą z nią całość techniczno-użytkową, podlegającą opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. w stanie prawnym obowiązującym do końca lipca 2010 roku.

Dalej Kolegium stwierdziło, że zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., podstawę opodatkowania dla budowli lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej stanowi wartość, o której mowa w przepisach o podatkach dochodowych, ustalona na dzień 1 stycznia roku podatkowego, stanowiąca podstawę obliczania amortyzacji w tym roku, niepomniejszona o odpisy amortyzacyjne, a w przypadku budowli całkowicie zamortyzowanych - ich wartość z dnia 1 stycznia roku, w którym dokonano ostatniego odpisu amortyzacyjnego. Skoro ostatnia deklaracja, w której Spółka prawidłowo wskazała do opodatkowania sporne obecnie budowle, złożona została w 2007 r. to należało, tak jak to zrobił organ pierwszej instancji, dla obliczenia wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości przyjąć wartości budowli w niej podane. Taki sposób postępowania uzasadniony jest ponadto faktem, że Spółka - kilkakrotnie wzywana do przedłożenia wykazu i wartości środków trwałych - w odpowiedzi przedłożyła organowi materiały w ogóle nieprzydatne, bo niemożliwe do odczytania i identyfikacji. W tej sytuacji nie było też powodów do powołania biegłego w celu ustalenia wartości opodatkowanych przez organ budowli.

Odnosząc się do kwestii statusu własnościowego poszczególnych elementów sieci telekomunikacyjnej, Kolegium podniosło, że nie ma on wpływu na prawno-podatkową kwalifikację danego obiektu jako przedmiotu opodatkowania. Argumentem przemawiającym za zasadnością opodatkowania budowli, której właścicielem poszczególnych elementów są różne podmioty jest to, że prawodawca w art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. wskazuje wprost, że przedmiotem opodatkowania jest nie tylko cała budowla, ale również jej część. Biorąc to pod uwagę trudno przyjąć, że różny status własnościowy poszczególnych elementów budowli rzutuje na to, czy dana rzecz jest nią czy też nie. Przedmiotem podatku jest określony stan faktyczny lub prawny, z wystąpieniem którego ustawa łączy obowiązek podatkowy. W podatku od nieruchomości, okolicznością, z którą powiązano obowiązek podatkowy jest władanie budowlą lub jej częścią związaną z prowadzeniem działalności gospodarczej. Nieuprawnione jest zatem ograniczanie przedmiotu opodatkowania wyłącznie do sytuacji, gdy właścicielem poszczególnych elementów budowli jest ten sam podmiot. Definicja budowli ma charakter przedmiotowy. W żadnym jej elemencie ustawodawca nie nawiązuje do podmiotu, który nią lub jej częściami włada. W stanie prawnym obowiązującym do końca lipca 2010 r., opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlega więc sieć telekomunikacyjna jako obiekt kompletny bez względu na to, kto jest właścicielem poszczególnych jej elementów składowych. Jeżeli dotychczasowy właściciel sieci telekomunikacyjnej sprzeda pewne jej elementy np. kanalizację - jak w przedmiotowej sprawie - innemu podmiotowi, a kable i kanalizacja wykorzystywane są w dalszym ciągu w tym samym celu, to okoliczność ta nie prowadzi do utraty statusu sieci telekomunikacyjnej jako budowli. W dalszym ciągu stanowi ona przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości, z tym zastrzeżeniem, że właściciele jej poszczególnych części powinni deklarować podatek od posiadanych elementów.

W skardze na powyższą decyzję, pełnomocnik Spółki wniósł o jej uchylenie oraz uchylenie decyzji organu pierwszej instancji, a także o zwrot kosztów postępowania, w tym zwrot kosztów zastępstwa procesowego.

Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie:

1) art. 210 § 4 w związku z art. 122, art. 187 § 1, art. 191 oraz art. 193 O.p., poprzez niewyjaśnienie przesłanek rozstrzygnięcia w zakresie podstawy opodatkowania od spornych budowli, co jest konsekwencją zaniechania ustaleń faktycznych w tym zakresie, w tym zwłaszcza zaniechania dowodu z ewidencji środków trwałych oraz

2) art. 2 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 1a ust. 1 pkt 2 i w związku z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l., gdyż podatkiem od nieruchomości obciążono linie telekomunikacyjne kablowe położone w kanalizacji kablowej, pomimo, że za okres od stycznia do lipca 2010 r. - ze względu na to, że własność kanalizacji i własność położonych w niej linii kablowych nie pokrywa się - nie stanowią one budowli w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych.

W uzasadnieniu skargi pełnomocnik Spółki stwierdził, że zaskarżona decyzja narusza art. 210 § 4 O.p., gdyż w jej uzasadnieniu nie wskazano, jakich obiektów Spółka nie wykazała do opodatkowania w 2010 r., choć zdaniem organu należało uwzględnić ich wartość w podstawie opodatkowania za te okresy rozliczeniowe. Takie uzasadnienie nie pozwala na ocenę, czy podstawa opodatkowania została ustalona prawidłowo, tj. czy uwzględnione w niej wartości dotyczą obiektów podlegających podatkowi od nieruchomości (tj. czy była podstawa faktyczna do zastosowania art. 2 ust. 1 u.p.o.l.) i czy uwzględniono ich prawidłową wartość (tj. czy prawidłowo zastosowano art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l.).

Zdaniem autora skargi, powyższe naruszenie jest konsekwencją naruszenia art. 122 w związku z art. 187 § 1 i art. 193 O.p., polegającego na nieprzeprowadzeniu dowodu z ewidencji środków trwałych Spółki przekazanego przez skarżącą w celu ustalenia stanu faktycznego sprawy w zakresie stanu i wartości obiektów podlegających opodatkowaniu. Ewidencja środków trwałych stanowi u przedsiębiorców podstawowe źródło informacji o przedmiocie i podstawie opodatkowania w podatku od nieruchomości. Wynika to bezpośrednio z art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l.

Naruszenie przywołanych przepisów proceduralnych ma charakter istotny, gdyż prowadzi do niewłaściwego zastosowania przepisu prawa materialnego (tj. art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l.), regulującego ustalenie podstawy opodatkowania w podatku od nieruchomości.

Zdaniem pełnomocnika skarżącej, argumentacja organu, wskazująca na podleganie linii kablowych położonych w kanalizacji kablowej podatkowi od nieruchomości, nie jest adekwatna w stanie faktycznym, który w przedmiotowej sprawie wystąpił od lutego 2009 r., tj. w sytuacji, w której Spółka przestała być właścicielem kanalizacji kablowej, zaś pozostała właścicielem przebiegających przez tę kanalizację linii kablowych. W sytuacji bowiem, w której właścicielem kanalizacji, przez którą przebiegają linie kablowe, jest inny podmiot niż właściciel linii kablowych, linie te nie mogą zostać uznane za budowle podlegające podatkowi od nieruchomości. Argumentacja przedstawiona przez organ nie uwzględnia, że zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. podatnikiem podatku od nieruchomości jest właściciel obiektu budowlanego. W przypadku, gdy właścicielem zarówno kanalizacji, jak i linii kablowych jest ten sam podmiot, określenie podatnika od całości techniczno-użytkowej, na którą miały się składać te obiekty, jest możliwe - jest nim właściciel obu rzeczy, składających się na taką "całość". Całość taka nie posiada natomiast właściciela w przypadku, gdy właścicielem kanalizacji jest inny podmiot niż właściciel położonych w niej linii kablowych. W stosunku do takiego "obiektu" nie sposób określić jego właściciela, co oznacza, iż dla takiej sytuacji ustawodawca nie przewidział podatnika. Skoro zaś norma prawnopodatkowa musi być, zgodnie z art. 217 Konstytucji RP, zbudowana w taki sposób, aby określony został zarówno przedmiot opodatkowania, jak i podatnik ("podmiot podatku"), to nieokreślenie podatnika oznacza niepełną normę prawnopodatkową, co z kolei wyklucza możliwość opodatkowania. Jeśliby zatem za organem przyjąć, że linie kablowe stanowią wraz z kanalizacją całość techniczno-użytkową, to w sytuacji, w której mają one różnych właścicieli, nie ma podatnika podatku od nieruchomości z tego tytułu.

Na potwierdzenie swojego stanowiska, pełnomocnik przywołał szereg orzeczeń sądów administracyjnych.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny Lublinie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

Spór w przedmiotowej sprawie sprowadza się do zasadności opodatkowania podatkiem od nieruchomości linii kablowych umieszczonych w kanalizacji kablowej jako samodzielnych budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Skarżąca kwestionuje sposób, w jaki organy podatkowe dokonały ustalenia podstawy opodatkowania oraz fakt opodatkowania linii kablowych położonych w kanalizacji kablowej, stanowiącej własność innego podmiotu.

W odniesieniu do powyższego należy wskazać, że stosownie do art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. użyte w ustawie określenie budowla oznacza obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, a także urządzenie budowlane w rozumieniu przepisów prawa budowlanego związane z obiektem budowlanym, które zapewnia możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. Zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Pojęcie związku budowli z prowadzeniem działalności gospodarczej zostało zdefiniowane w art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., zgodnie z którym budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, to budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, a także gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b), chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. Natomiast na gruncie ustawy Prawo budowlane (Dz.U. z 2006 r., Nr 156, poz. 1118 ze zm., dalej – u.p.b.) obiekt budowlany to między innymi budowla stanowiąca całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami. Stanowi o tym art. 3 pkt 1 lit. b) u.p.b. Budowla została zdefiniowana w art. 3 pkt 3 u.p.b. jako każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, jak: lotniska, drogi, linie kolejowe, mosty, wiadukty, estakady, tunele, przepusty, sieci techniczne, wolno stojące maszty antenowe, wolno stojące trwale związane z gruntem urządzenia reklamowe, budowle ziemne, obronne (fortyfikacje), ochronne, hydrotechniczne, zbiorniki, wolno stojące instalacje przemysłowe lub urządzenia techniczne, oczyszczalnie ścieków, składowiska odpadów, stacje uzdatniania wody, konstrukcje oporowe, nadziemne i podziemne przejścia dla pieszych, sieci uzbrojenia terenu, budowle sportowe, cmentarze, pomniki, a także części budowlane urządzeń technicznych (kotłów, pieców przemysłowych, elektrowni wiatrowych i innych urządzeń) oraz fundamenty pod maszyny i urządzenia, jako odrębne pod względem technicznym części przedmiotów składających się na całość użytkową.

Zgodnie z ugruntowaną linią orzeczniczą przewody telekomunikacyjne ułożone w kanalizacji kablowej tworzą całość techniczno-użytkową, podlegającą opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości (por. m.in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 grudnia 2012 r., sygn. akt II FSK 182/11).

Sąd rozpoznający niniejszą sprawę podziela stanowisko, że całość techniczno-użytkową mogą tworzyć zarówno kable jak i kanalizacja kablowa. Jeżeli jednak kable nie są położone bezpośrednio w ziemi, ale w kanalizacji kablowej, to wówczas obie te budowle tworzą całość techniczno – użytkową, a tym samym stanowią jedną budowlę. Kable nie są w takim przypadku samodzielną budowlą, a są jednym z elementów budowli, na którą składa się kanalizacja kablowa wraz z kablami. Sama kanalizacja kablowa bez wypełnienia jej kablami nie mogłaby służyć celowi świadczenia usług telekomunikacyjnych.

Należy podkreślić, że teza zawarta w wyroku z dnia 6 grudnia 2012 r., sygn. akt II FSK 182/11 odnosi się do sytuacji, w której właścicielem zarówno przewodów telekomunikacyjnych jak i kanalizacji kablowej był ten sam podmiot. Nie inaczej rzecz wygląda gdy linie kablowe jednego podmiotu są usytuowane w kanalizacji kablowej będącej własnością innego podmiotu. Czynność sprzedaży nie prowadzi do wyłączenia z opodatkowania części budowli tylko dlatego, że budowla ta w całości nie jest już własnością jednego podmiotu. Organy podatkowe zasadnie zatem, na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., opodatkowały podatkiem od nieruchomości tę część budowli, która stanowi własność spółki.

Zaliczenie sieci telekomunikacyjnej do budowli powoduje, że podstawą opodatkowania podatkiem od nieruchomości jest jej wartość. Zgodnie bowiem z art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., podstawę opodatkowania dla budowli lub ich części stanowi wartość, o której mowa w przepisach o podatkach dochodowych, ustalona na dzień 1 stycznia roku podatkowego, stanowiąca podstawę obliczenia amortyzacji w tym roku, niepomniejszona o odpisy amortyzacyjne, a dla budowli zamortyzowanych - ich wartość z dnia 1 stycznia roku, w którym dokonano ostatniego odpisu amortyzacyjnego. Przechodząc zatem do rozstrzygnięcia podniesionej w skardze kwestii prawidłowości przyjęcia przez organy, jako podstawy opodatkowania podatkiem od nieruchomości za 2010 r., wartości stanowiącej podstawę opodatkowania za 2007 r., przede wszystkim zauważyć należy, że ustalenie wartości sieci telekomunikacyjnej powinno być dokonywane na podstawie przepisów ustaw o podatkach dochodowych, regulujących amortyzację środków trwałych. Pozwala to przyjąć, że wartość linii kablowych na potrzeby opodatkowania podatkiem od nieruchomości należy przyjmować na podstawie ich wartości z ewidencji środków trwałych.

Z akt sprawy wynika, że skarżąca nie złożyła dokumentów, na podstawie których byłoby możliwe określenie wartości spornych budowli - podstawy opodatkowania. W odpowiedzi na wezwanie organu podatkowego z dnia 13 marca 2015 r., spółka przedstawiła nośniki danych w postaci płyty CD, zawierające wyciąg z ewidencji środków trwałych grupy 2 i 6, jednakże w oparciu o ten dowód nie było możliwe jednoznaczne ustalenie wartości budowli, ponieważ przesłana ewidencja środków trwałych nie zawiera dokładnego określenia położenia budowli telekomunikacyjnych i na podstawie przesłanych danych nie można stwierdzić, czy wskazane obiekty położone są na terenie R. F..

W ocenie Sądu organ zasadnie uznał, że przedłożona przez skarżącego płyta CD jest nieprzydatna i nie może stanowić dowodu w rozumieniu art. 180 § 1 O.p., bowiem niemożliwe było odczytanie zawartych na niej danych.

Jeżeli nie było możliwe na podstawie ewidencji środków trwałych ustalenie przez organ podatkowy wartości kabla ułożonego w kanalizacji kablowej i jednocześnie nie uzyskano w tym zakresie stosownych danych od podatnika, to należy zgodzić się z organem podatkowym, że jedyną możliwą metodą określenia podstawy opodatkowania są deklaracje podatkowe.

Organ podatkowy biorąc pod uwagę fakt, iż zaniżenie podstawy opodatkowania w stosunku do lat poprzednich spowodowane było tylko wyłączeniem wartości kabli, to wykluczając istnienie jakichkolwiek innych okoliczności, które mogłyby modyfikować podstawę opodatkowania, ustalił wartość budowli z deklaracji złożonej w roku, w którym wartość ta była wykazywana, czyli z roku 2007.

Należy mieć na uwadze, że wartość budowli stanowiąca podstawę opodatkowania nie jest pomniejszana o odpisy amortyzacyjne i jest ona w zasadzie taka sama w poszczególnych latach. Jeżeli nie nastąpiła aktualizacja wartości środka trwałego oraz modernizacja budowli w trakcie roku, to wartość budowli nie zmieni się. Skarżąca na żadnym etapie postępowania nie twierdziła, że wykazana w deklaracji za rok 2007 wartość kabli jest inna niż w 2010 r. Zasadnie organ podatkowy do opodatkowania przyjął zatem wartość budowli zadeklarowanych przez podatnika w 2007 r. traktując deklarację za ten okres jako dowód w sprawie.

Biorąc to wszystko pod uwagę, zgodzić się też należy z organami podatkowymi, że w niniejszej sprawie nie wystąpiła konieczność powołania biegłego dla określenia wartości opodatkowanych budowli spółki.

Z powyższych względów, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.