Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt I SA/Bk 626/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2015-03-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 1a ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 2; art. 6
journal: Dz.U. 2010 nr 95 poz 613
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Paweł Janusz Lewkowicz (spr.), Sędziowie sędzia WSA Jacek Pruszyński, sędzia WSA Urszula Barbara Rymarska, Protokolant st. sekretarz sądowy Beata Świętochowska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 10 marca 2015 r. sprawy ze skargi B. spółka z o.o. w B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] września 2014 r., nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za okres od września 2011 r. do grudnia 2012 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną do Sądu decyzją z dnia [...] września 2014 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy C. z dnia [...] marca 2014r. nr [...] ustalającą spółce B. Sp. z o.o. z siedzibą w B. (powoływanej dalej też jako Spółka) wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za okres od 1 września 2011r. do 31 grudnia 2012r. w kwocie 32.498,00zł.

Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym

i prawnym.

Wójt Gminy C. postanowieniem z dnia [...] grudnia 2012 r. wszczął

z urzędu postępowanie w sprawie ustalenia wymiaru podatku od nieruchomości

za okres wrzesień 2011r. – grudzień 2012r. za nieruchomość należącą do Skarżącej Spółki oznaczoną nr geod. [...], położoną, przy ul. [...] w C.

Decyzją z dnia [...] marca 2014 r. organ podatkowy I instancji, po ponownym rozpoznaniu sprawy, ustalił Spółce zobowiązanie podatkowe w podatku

od nieruchomości za okres od 1 września 2011r. do 31 grudnia 2012r. w kwocie 32.498,00 zł. Uzasadniając wydane rozstrzygnięcie organ wskazał, że Spółka

w kontrolowanym okresie nieprawidłowo naliczała podatek od nieruchomości, deklarując do opodatkowania stawkę przewidzianą dla przedmiotów opodatkowania jako pozostałe. Dalej organ wyjaśnił, że przedmiotem opodatkowania są grunty

i budynki nabyte od Agencji Mienia Wojskowego w O. aktem notarialnym z dnia [...].08.2011r. oraz od Skarbu Państwa aktem notarialnym z [...].04.2012r. Na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego, w tym dokumentów przedłożonych

przez Spółkę, opinii "Stan techniczny budynków strażnicy WOP w C." z dnia [...].01.2013r. sporządzonej przez E. G., dwóch opinii biegłego A. P., organ I instancji dokonał ustaleń, że budynki stanowiące własność Spółki znajdują się w złym stanie technicznym, jednak nadają się do remontu lub przebudowy. Wady te mają charakter przejściowy, a pomimo złego stanu technicznego część pomieszczeń jest wynajmowana. Na tej podstawie organ stwierdził, że nie występują względy techniczne stanowiące stałą przeszkodę uniemożliwiającą korzystanie z nieruchomości do celów działalności gospodarczej.

Od powyższej decyzji odwołanie złożyła Spółka wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania w sprawie. Zaskarżonej decyzji Spółka zarzuciła naruszenie: (-) art. 1a ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 2 ustawy o podatkach

i opłatach lokalnych poprzez błędną wykładnię polegającą na uznaniu, iż przedmiotem opodatkowania jest budynek związany z prowadzeniem działalności gospodarczej, podczas gdy wady fizyczne budynku i budowli (gruntów) w sposób stały uniemożliwiają korzystanie z nich poprzez przedsiębiorcę, a nieruchomość nie jest

i nie może być wykorzystywana do prowadzenia działalności ze względów technicznych; (-) art. 121, art. 122 w zw. z art. 187 ust. 1 w zw. z art. 191 O.p. polegającej na nie wyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego i niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, co uniemożliwia realizację zasady przekonywania i zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów podatkowych, pominięcie uwag i wniosku dowodowego o przesłuchanie biegłego na okoliczność konieczności rozbiórki, a naruszenie to ma istotny wpływ na wynik postępowania;

(-) art. 123 § 1 O.p. naruszenie zasady czynnego udziału strony w postępowaniu podatkowym przez wydanie decyzji przed upływem przez organ podatkowy

7-dniowego terminu do ustosunkowania strony w sprawie zebranego materiału; oraz

(-) art. 210 § 4 O.p. poprzez nienależne uzasadnienie skarżonego rozstrzygnięcia

z uwagi na nie wyjaśnienie przesłanek, jakimi kierował się organ wydając decyzję,

a naruszenie to ma istotny wpływ na wynik sprawy. Zdaniem autora odwołania budynki dawnej strażnicy WOP w C. nie można zakwalifikować do budynków związanych z prowadzoną działalnością ze względu na zły stan techniczny uniemożliwiający jakiekolwiek wykorzystanie nieruchomości.

Decyzją z dnia [...] września 2014 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. utrzymało w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie.

W uzasadnieniu organ w pierwszej kolejności przypomniał, że postępowanie

w sprawie toczy się w trybie art. 21 § 3 Ordynacja podatkowa. Za niekwestionowany organ uznał fakt, że Spółka nabyła od Agencji Mienia Wojskowego grunty

o pow. 6012 m2, budynki o pow. 840,64 m2, budowlę o wartości 6.385,00zł, a w toku 2012 roku nabyła także grunt Skarbu Państwa o pow. 2630 m2. Spór, jak podkreśliło SKO, dotyczy natomiast opodatkowania stawką jak od działalności gospodarczej budynków, które zdaniem Spółki nie są i nie mogą być one wykorzystywane

do działalności gospodarczej ze względów technicznych, dlatego nie są związane

z działalnością gospodarczą. W dalszej kolejności Kolegium wyjaśniło, że zgodnie

z art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. grunty, budynki i budowle są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, o ile są w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych

oraz gruntów związanych z tymi budynkami, a także gruntów pod jeziorami i zajętych na zbiorniki wodne retencyjne lub elektrowni wodnych, chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. W rozpatrywanej sprawie, zdaniem organu, nie budzi wątpliwości, że Spółka prowadzi działalność gospodarczą, a nabyte nieruchomości zostały przez nią nabyte w ramach tej działalności. W orzecznictwie sądowym ugruntowany jest zaś pogląd, że do uznania danego obiektu budowlanego za związany z prowadzeniem działalności gospodarczej nie jest konieczne faktyczne wykorzystywanie nieruchomości w działalności gospodarczej, albowiem wystarczy sam fakt jej posiadania przez przedsiębiorcę. Odwołując się do zaprezentowanego

w zaskarżonej decyzji orzecznictwa sądowego Kolegium podzieliło stanowisko organu I instancji, że zakupione grunty i budynki podlegają opodatkowaniu według najwyższych stawek. Przeprowadzone w sprawie postępowanie dowodowe wykazało wprawdzie, że nabyte budowle znajdują się w złym stanie technicznym,

co potwierdzają opinie sporządzone zarówno przez E. G.

jak i A. P., ale na działce jest możliwość dokonania odpowiedniego przyłączenia wszystkich instalacji. Powołując się z kolei na opinię biegłego rzeczoznawcy A. P. Kolegium wywiodło, że stan budynków wymaga remontów i przebudowy jednak nie uniemożliwia prowadzenia tam działalności gospodarczej na stałe. W ocenie organu kwestie wielkości kosztów jakie może pochłonąć remont nie mają znaczenia dla sprawy, istotne jest że zły stan techniczny budynków nie oznacza, że zachodzą trwałe "względy techniczne" uniemożliwiające wykorzystania tych budynków. Kolegium podkreśliło tym samym, że adaptacja budynków do prowadzenia zamierzonej w przyszłości działalności gospodarczej stanowi jeden z wyznaczników prowadzenia tejże działalności. Nieodpowiedni stan techniczny wspomnianych budynków nie dyskwalifikuje ich - w ogóle - z prowadzenia działalności gospodarczej, lecz jedynie ogranicza wysokość uzyskiwanych z tych budynków - bezpośrednio - dochodów w danym roku podatkowym.

Dodatkowo Kolegium podkreśliło, że Spółka nie przedłożyła żadnej informacji, że zgłosiła kontrolowane budynki do rozbiórki, co mogłoby świadczyć o definitywnym zaniechaniu prowadzenia działalności w tych budynkach. Nie przedłożyła też stosownej decyzji wydanej przez organ nadzoru budowlanego na okoliczność konieczności rozbiórki lub decyzji o opróżnieniu budynku ewentualnie wyłączeniu

z użytkowania ze względu na zagrożenie zawaleniem. Natomiast opinia biegłego A. P. nie zawierała żadnych twierdzeń o konieczności rozbiórki

lecz o konieczności remontu kapitalnego. Ponadto, jak podkreśliło Kolegium, Spółka zakupiła budynki w 2011 roku, zatem stosunkowo niedawno i to na potrzeby działalności gospodarczej, a z opisu budynków zawartym w akcie notarialnym

nie wynikało by stan lub wartość tych budynków oznaczał cel rozbiórkowy.

Konkludując organ odwoławczy stwierdził, że w sprawie nie doszło

do naruszenia prawa materialnego ani do naruszenia przepisów postępowania

w stopniu uzasadniającym uchylenie zaskarżonej decyzji. Przepisy art. 1a

w zw. z art. 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych zostały prawidłowo zinterpretowane i zastosowane do stanu faktycznego zaistniałego w danej sprawie. Materiał dowodowy został zgromadzony w wystarczającym stopniu, organ powołał biegłego rzeczoznawcę z zakresu budownictwa, następnie wezwał biegłego

do uzupełnienia opinii, dokonał analizy aktów notarialnych oraz materiałów przedłożonych przez Skarżącego. Przy gromadzeniu dowodów nie doszło zatem

do naruszenia żadnej z zasad prowadzenia postępowania dowodowego.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku pełnomocnik Spółki zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie:

art. 1a ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 2 u.p.o.l., poprzez błędną wykładnię polegającą

na uznaniu, iż tylko stałe uniemożliwienie z korzystania z gruntów i budynków

przez przedsiębiorcę decyduje o tym, czy nieruchomość nie jest i nie może być wykorzystywana z powodu względów technicznych, podczas gdy przepisy takiego wymogu nie przewidują;

art. 122, art. 187 § 1 oraz art. 191 O.p. poprzez naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów i błędne ustalenia faktyczne, że budynek jest związany z działalnością gospodarczą, podczas gdy wady fizyczne budynków i budowli w sposób stały uniemożliwiają korzystanie z nich przez Spółkę;

art. 122 w zw. z art. 188 poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, odmowę przeprowadzenia dowodu w postaci przesłuchania biegłego oraz uznania,

że okoliczności konieczności rozbiórki i stopnia degradacji budynku wystarczająco

są rozstrzygnięte w opinii biegłego A. P. oraz jej uzupełnieniu, w sytuacji gdy, Kolegium

art. 210 § 4 O.p. poprzez nienależyte uzasadnienie i wyliczenie podatku według stawki 2%, na podstawie uchwały Rady Miejskiej w M. z dn. [...].11.2012r.,

w sytuacji gdy sprawa dotyczy zobowiązania podatkowego od gruntów i budynków związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą za okres od 1.09.2011 r.

do 31.12.2012 r.;

art. 208 § 1 O.p. poprzez jego niezastosowanie, w sytuacji gdy brak

jest zobowiązania podatkowego, które miałoby zostać skonkretyzowane w decyzji podatkowej.

Na podstawie powyższych zarzutów Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej jej wydanie decyzji organu I instancji. W uzasadnieniu autor skargi zaakcentował, że nieruchomości Spółki, którymi są budynki dawnej strażnicy nie można zakwalifikować do budynków związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą ze względu na zły stan techniczny uniemożliwiający jakiekolwiek wykorzystanie nieruchomości. Potwierdza to ocena stanu technicznego sporządzona w dniu [...] stycznia 2013r. przez rzeczoznawcę E. G.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę wniosło

o jej oddalenie podtrzymując w całości stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

W świetle przepisów art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25.07.2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta - jeżeli ustawy nie stanowią inaczej - sprawowana jest pod względem zgodności

z prawem. Zadaniem sądu administracyjnego jest zbadanie prawidłowości zastosowania przez organy administracji przepisów obowiązującego prawa, zarówno prawa materialnego, jak też przepisów postępowania. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, jeżeli miało ono wpływ na wynik sprawy, lub naruszenia przepisów prawa procesowego, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także dające podstawę

do wznowienia postępowania - art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z 30.08.2002 r. - Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. dalej powoływana jako p.p.s.a.). Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga

w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Mając powyższe na uwadze, Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem nie nastąpiło naruszenie przepisów prawa materialnego i postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zagadnienie sporne w sprawie rozpoznawanej dotyczy kwestii opodatkowania gruntów, budynków i budowli według stawki jak od działalności gospodarczej. Zgodnie z brzmieniem art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. grunty, budynki i budowle są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, o ile są w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, a także gruntów pod jeziorami i zajętych

na zbiorniki wodne retencyjne lub elektrowni wodnych, chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. W rozpoznawanej sprawie, nie budzi wątpliwości, że spółka prowadzi działalność gospodarczą, a nabyte nieruchomości zostały przez nią nabyte w ramach tej działalności. W orzecznictwie sądowym ugruntował się pogląd, że do uznania danego obiektu budowlanego za związany

z prowadzeniem działalności gospodarczej nie jest konieczne faktyczne wykorzystywanie nieruchomości w działalności gospodarczej, albowiem wystarczy sam fakt jej posiadania przez przedsiębiorcę. Jak słusznie wskazał organ pojęcie budynków "związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej" jest szersze

od pojęcia "zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej" i obejmuje także pośrednie związanie budynku lub jego części z działalnością gospodarczą (por. wyrok NSA z dnia 16 grudnia 2009 r., II FSK 667/09, Lex nr 550099; wyrok WSA

w Bydgoszczy z dnia 17 sierpnia 2011 r., I SA/Bd 268/11, Lex nr 990025; wyrok WSA w Lublinie z dnia 22 września 2010 r., I SA/Lu 297/10; Lex nr 749388; wyrok WSA

w Gliwicach z 11 lipca 2013 r., I SA/G1 109/13, Lex nr 1353020). Pojęcie "względów technicznych" także nie zostało zdefiniowane przez ustawodawcę, ale w orzecznictwie dominuje pogląd, że w pojęciu "względów technicznych" ustawodawca zawarł przesłankę trwałości, jako przeszkodę w wykorzystaniu nieruchomości do prowadzenia określonego rodzaju działalności gospodarczej, powodującą zastosowanie preferencyjnej stawki podatku od nieruchomości. Przesłanka ta jasno wynika z tekstu ustawy. Biorąc pod uwagę nie tylko zwrot "nie jest i nie może być", ale także wolę ustawodawcy zawartą w tak zestawionych wyrażeniach widać wyraźnie,

iż przeszkody, które nie pozwalają na eksploatację obiektu, muszą istnieć w danym momencie, ale również powinny mieć charakter trwały i i\nieusuwalny w ramach normalnie przyjętych prac adaptacyjnych lub remontowych. Pojęcie "względów technicznych", jako wyjątek w regulacji zawartej w art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. powinno być interpretowane ściśle, nie rozszerzająco. "Wykładnia wyrażenia nie jest i nie może być wykorzystywana do prowadzenia działalności ze względów technicznych prowadzi do wniosku, iż oznacza ona obiektywne przeszkody sprawiające, że przedmioty opodatkowania nie są i trwale nie mogą być wykorzystywane w działalności gospodarczej. Wskazany charakter przeszkody sprawia, że nie może być ona determinowana wolą (działaniem lub zaniechaniem) podatnika, lecz okolicznościami zewnętrznymi i fizykalnymi, odnoszącymi się do substancji przedmiotu opodatkowania. Chodzić tu może zatem zarówno o takie wady fizyczne budynków i budowli,

które uniemożliwiają w sposób stały korzystanie z nich przez przedsiębiorcę,

jak również o inne faktycznie występujące przeszkody." - II FSK 1354/07,

Lex nr 478297, podobnie np. WSA w Gdańsku w wyroku z dnia 10 września

2009 roku, I SA/Gd 136/09, Lex nr 525711 i wyroku z dnia 21 marca 2006 roku,

I SA/Gd 231/04, Lex nr 785787.

Powyższe oznacza, iż w sprawie nie doszło do naruszenia prawa materialnego. Skarżąca Spółka uzasadniając swoje stanowisko przywołała wyrok NSA o sygn. akt II FSK 151/10, z którego wynika, że wyłączenie z zakresu opodatkowania ze względu na stan techniczny dotyczy takich wad fizycznych budynków i budowli, które w sposób stały a nie przejściowy uniemożliwiają korzystanie z nich przez przedsiębiorcę. Następnie powołano się na mechanizm uwzględnienia zmienności sytuacji przewidziany w art. 6 ust. 3 u.p.o.l. Należy zgodzić się z prezentowanym przez NSA poglądem. Tylko bowiem stały brak możliwości korzystania z budynku lub budowli umożliwia zastosowanie innej stawki podatkowej. W omawianej sprawie natomiast, stwierdzone wady budynków mają charakter przejściowy, a co za tym idzie nie wypełniają powołanej przesłanki stałości i trwałości.. Budynki są zniszczone, wymagają remontów kapitalnych bądź przebudowy, zniszczone są także instalacje, ale na działce jest możliwość dokonania odpowiedniego przyłączenia wszystkich instalacji, jest możliwość dokonania remontów, czyli niewykorzystanie tych nieruchomości nie jest wynikiem względów technicznych tylko braku wykonania prac remontowych, na co także słusznie wskazał organ. Nieodpowiedni stan techniczny wspomnianych budynków nie dyskwalifikuje ich - w ogóle - z prowadzenia działalności gospodarczej, lecz jedynie ogranicza

lub wyłącza wysokość uzyskiwanych z tych budynków - bezpośrednio - dochodów w danym roku podatkowym. Powyższego nie zmienia przytoczony przepis art. 6 ust. 3 u.p.o.l. Przepis ten nie ma zastosowania w omawianej sprawie, gdyż pozwala on na uwzględnienie zdarzenia, które wystąpiło w trakcie roku podatkowego, ale takiego zdarzenia, które ma wpływ na wysokość opodatkowania. W sytuacji, gdy podatnik prowadzący działalność gospodarczą zmienia sposób wykorzystania budynku nie ma znaczenia dla opodatkowania tej nieruchomości, co wynika wprost z treści art. 1a

ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. Nie można także zgodzić się ze Skarżącym, że doszło

do naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 122, art. 187 § 1 oraz art. 191 O.p. Istotne dla sprawy było ustalenie, czy niewątpliwy zły stan budynków, ma charakter sytuacji przejściowej czy jest to sytuacja na trwale uniemożliwiająca prowadzenie działalności gospodarczej. Organy przeprowadziły w tym zakresie wnikliwe postępowanie podatkowe, także w postaci opinii biegłego. Organy, dokonując oceny tej opinii, zasadnie zdaniem Sądu, doszły do przekonania, że nie można odmówić jej wiarygodności i przydatności dla sprawy. Z opinii biegłego A. P. wynika, że budynki są zniszczone, wymagają remontów kapitalnych bądź przebudowy, zniszczone są także instalacje i wymagają wykonania nowych instalacji, ale na działce jest możliwość dokonania odpowiedniego przyłączenia wszystkich instalacji. Biegły ocenił, że należy uznać, że stan budynków ma charakter przejściowy. Opinia opisuje stan faktyczny każdego z budynków, przedstawia stan fundamentów, ścian, dachów i instalacji, zawiera także dokumentację fotograficzną umożliwiającą skonfrontowanie opisywanych danych. Na tej podstawie organy obu instancji wywiodły, że stan budynków wymaga remontów i przebudowy jednak nie uniemożliwia prowadzenia tam działalności gospodarczej na stałe. Brak możliwości prowadzenia działalności gospodarczej na omawianych budynkach i budowli ma charakter przejściowy. Organ prawidłowo ocenił także przedłożoną

do akt ekspertyzę prywatną Pana E. G. Należy przy tym podkreślić, że opinia prywatna nie stanowi dowodu w postaci opinii biegłego, gdyż to organ powołuje biegłego. Prywatna opinia jest wyrazem stanowiska Strony i podlega ocenie jak każdy inny dowód w oparciu o art. 180 O.p., a nie w oparciu o art. 197 O.p. Odmowa przesłuchania biegłego A. P., została uzasadniona tym,

że okoliczności wskazane przez Stronę zostały wprost zawarte w pisemnej opinii.

W uzupełnieniu opinii z dnia [...].02.2014r. biegły wyjaśnił, że stan techniczny budynków oznacza przejściową przeszkodę w ich wykorzystywaniu, zaś w zakresie instalacji biegły podał, że są całko wicie zniszczone, wymagają wykonania nowych, ale jest możliwość ich podłączenia. Skarżący zarzucił także naruszenie art. 210 § 4 O.p. poprzez nienależyte uzasadnienie i wyliczenie podatku na podstawie uchwały Rady Miejskiej w M. z dn. [...].11.2012r., za okres roku 2010r. i w wysokości 2.616,00zł w sytuacji gdy sprawa dotyczy zobowiązania podatkowego za inny okres, na terenie Gminy C. i w innej wysokości. Zarzut ten nie zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności należy zwrócić uwagę, że postanowieniem z dnia [...].11.2014r. organ wydał postanowienie w sprawie sprostowania omyłkowych zapisów zawartych w uzasadnieniu decyzji. Niezależnie jednak od wydanego postanowienia w sprawie sprostowania, mylne zapisy w ostatnim akapicie uzasadnienia decyzji nie miały wpływu na treść sentencji oraz całego rozstrzygnięcia. W sentencji decyzji zawarto prawidłowe dane odnośnie przedmiotu zobowiązania, okresu za który prowadzone było postępowanie, oraz podano prawidłową wysokość zobowiązania podatkowego. W tym stanie rzeczy, naruszenie art. 210 § 4 O.p.,

nie miało istotnego znaczenia dla sprawy. Z analizy akt sprawy oraz treści organu

I jak II instancji jednoznacznie wynika, że sprawa dotyczyła opodatkowania gruntów, budynków i budowli według stawki związanej z działalnością gospodarczą. Z akt sprawy i treści decyzji wynikało też, że nieruchomość znajduje się na terenie Gminy C., zatem stawki podatku wynikały z uchwał rady Gminy C. Dokładne dane o uchwałach Rady Gminy i dokładne dane dotyczące wyliczenia podatku znajdują się w decyzji organu I instancji, która została utrzymana w mocy przez SKO, zatem całe rozstrzygnięcie co do kwoty i podstawy prawnej zostało zaakceptowane przez organ odwoławczy.

W tym stanie rzeczy, na mocy art. 151 p.p.s.a. Sąd postanowił jak w sentencji.