Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 1800/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2007-01-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6180 Wywłaszczenie nieruchomości i odszkodowanie, w tym wywłaszczenie gruntów pod autostradę
Hasła tematyczne: Wywłaszczanie nieruchomości
Skarżony organ: Minister Budownictwa
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 16 ust. 1,  art. 22 ust. 1
journal: Dz.U. 1958 nr 17 poz 70
law: Ustawa z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Banasiewicz sędzia WSA Elżbieta Lenart asesor WSA Przemysław Żmich (spr.) Protokolant Emilia Kokoryk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 stycznia 2007 r. sprawy ze skargi B. K. na decyzję Ministra Budownictwa z dnia [...] sierpnia 2006 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności orzeczenia o wywłaszczeniu oddala skargę.


UZASADNIENIE

Minister Budownictwa, po rozpatrzeniu wniosku B. K. o ponowne rozpatrzenie sprawy, decyzją z dnia [...] sierpnia 2006 r., nr [...] utrzymał w mocy decyzję Ministra Transportu i Budownictwa z dnia [...] grudnia 2005 r., nr [...] odmawiającą stwierdzenia nieważności orzeczenia Urzędu Spraw Wewnętrznych Prezydium Rady Narodowej Miasta K. z dnia [...] lutego 1961 r., nr [...] o wywłaszczeniu części nieruchomości o pow. [...] m2 z parceli oznaczonej [...].kat [...] Lwh [...], stanowiącej własność J. K.

Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.

Urząd Spraw Wewnętrznych Prezydium Rady Narodowej Miasta K. orzeczeniem z dnia [...] lutego 1961 r. wywłaszczył część nieruchomości o pow. [...] m2 z nieruchomości położonej w K. przy ul. [...] o pow. [...] m2 ozn. [...].kat . [...] Lwh [...], stanowiącej własność J. K., z przeznaczeniem pod budowę ulicy [...] w ramach realizacji narodowego planu gospodarczego.

W dniu [...] sierpnia 2003 r. B. K. spadkobierca J. K. złożył do Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast wniosek o stwierdzenie nieważności powyższego orzeczenia, wskazując, że orzeczenie z dnia [...] lutego 1961 r. rażąco narusza prawo, z uwagi na pozbawienie udziału w postępowaniu wywłaszczeniowym J. K.

Minister Transportu i Budownictwa decyzją z dnia [...] grudnia 2005 r. odmówił stwierdzenia nieważności orzeczenia Urzędu Spraw Wewnętrznych Prezydium Rady Narodowej Miasta K. z dnia [...] lutego 1961 r. o wywłaszczeniu części nieruchomości o pow. [...] m2 z parceli oznaczonej [...].kat [...] Lwh [...]. W uzasadnieniu organ wskazał, że wywłaszczenie nastąpiło na podstawie art. 3 ust. 1 w ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i wywłaszczaniu nieruchomości (Dz. U. z 1974 r. Nr 10, poz. 64 ze zm.) na cel użyteczności publicznej, polegający na przebudowie i poszerzeniu drogi - ul. [...]. Cel inwestycji potwierdzało zaświadczenie o lokalizacji szczegółowej nr [...] wydane przez Wydział Architektury i Nadzoru Budowlanego Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej Miasta K. w dniu [...] marca 1960 r. Cel wywłaszczenia został zrealizowany. Organ uznał również, że w sprawie nie doszło do naruszenia art. 6 ustawy z dnia 12 marca 1958 r., ponieważ - jak wynika z orzeczenia i akt sprawy adres J. K. był nieznany, a zatem możliwe było odstąpienie od obowiązku złożenia oferty, co potwierdza zawarte we wniosku o wywłaszczenie z dnia 7 listopada 1960 r. stwierdzenie, że rokowania z właścicielami nie dały pozytywnego wyniku. Zdaniem organu wniosek o wszczęcie postępowania wywłaszczeniowego spełniał wymagania, o których mowa w art. 15 tej ustawy. Z akt sprawy wynika, że zawiadomieniem z dnia 7 grudnia 1960 r. powiadomiono o wszczęciu postępowania wywłaszczeniowego właścicieli znanych z miejsca zamieszkania, Zawiadomienie to zostało wywieszone na tablicy urzędowej w dniach: 16 grudnia 1960 r. - 3 stycznia 1961 r. W zawiadomieniu tym prawidłowo oznaczono właściciela, podano powierzchnię przewidzianą do wywłaszczenia i wnioskującego o wywłaszczenie, wypełniając tym samym wymagania art. 16 ustawy wywłaszczeniowej. Jednocześnie zawiadomiono strony o terminie rozprawy na której miały być rozpatrzone ewentualne wnioski i sprzeciwy. Orzeczenie o wywłaszczeniu zapadło po przeprowadzeniu rozprawy w dniach: 10 stycznia 1961 r. - 13 stycznia 1961 r. Z protokołu z rozprawy oraz załączonego do niego opisu nieruchomości wynika, że rozprawa obejmowała zarówno rozpatrywanie zgłoszonych sprzeciwów, przesłuchanie świadków jak i wizję lokalną w terenie. W ocenie organu przedstawione wyżej okoliczności świadczą o tym, że organ wywłaszczeniowy wypełnił wszystkie obowiązki przewidziane prawem. Działania organu nie doprowadziły jednak do ustalenia adresu zamieszkania J. K. W przypadku osób, których adres zamieszkania nie był znany, możliwe było jednak stosowanie zastępczej formy doręczania i informowania o postępowaniu w formie obwieszczeń. Taki tryb był zastosowany w ocenianym postępowaniu wywłaszczeniowym. Kwestionowane orzeczenie z dnia [...] lutego 1961 r. zawiera zarówno ustalenie przedmiotu wywłaszczenia, osobę właściciela, uzasadnienie oraz pouczenie o środkach odwoławczych czyniąc zadość wymaganiom art. 22 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. Organ dokonujący wywłaszczenia nie naruszył więc, obowiązujących w dacie orzekania, przepisów art. 6, 8, 14-16, 20 i art. 22 tej ustawy. W ocenie organu podnoszony przez wnioskodawcę argument oraz dokumenty wskazujące na korespondencję właściciela z Miejskim Zarządem [...] wskazują iż organ wywłaszczeniowy nie ustalił prawidłowo adresu właściciela, a tym samym być może uniemożliwił właścicielowi udział w postępowaniu, to jednak dowody te mogą jedynie stanowić przesłankę do wznowienia postępowania w trybie art. 145 § 1 pkt 4 KPA.

Zdaniem organu nadzoru nie można było więc uznać, że organ orzekający o wywłaszczeniu nieruchomości dopuścił się rażącego naruszenia prawa, a więc takiego naruszenia, które pozostawałoby w oczywistej sprzeczności z przepisami. Minister nie stwierdził również, aby badane orzeczenie naruszyła pozostałe przesłanki z art. 156 § 1 KPA.

W dniu 19 stycznia 2006 r. B. K. wniósł o ponowne rozpatrzenie sprawy. W uzasadnieniu zarzucił Ministrowi dowolną ocenę dowodów i podniósł, że organ nie wyjaśnił na jakiej podstawie ustalił, że cel inwestycji został określony na podstawie zaświadczenia o lokalizacji szczegółowej nr [...] z dnia [...] marca 1960 r. Zdaniem wnioskodawcy zaświadczeń takich mogło być wiele. Mogły też istnieć inne, późniejsze, uchylające to z daty [...] marca 1960 r. Sam fakt, że to konkretne zaświadczenie znajdowało się w aktach sprawy nie stanowi dowodu, że właśnie ono określało cel wywłaszczenia w aktach sprawy mogło się znaleźć przypadkowo przez zawieruszenie. Skoro zaświadczenie to nie zostało powołane w decyzji wywłaszczeniowej, to nie ono określało cel wywłaszczenia. Zdaniem wnioskodawcy oparte na zupełnie dowolnej ocenie dowodów jest ustalenie organu, że orzeczenie z dnia [...] lutego 1961 r. określa przedmiot wywłaszczenia. W orzeczeniu z dnia [...] lutego 1961 r. brak jest jakichkolwiek odnośników geodezyjnych, pozwalających wyznaczyć wywłaszczoną część działki [...].kat. [...] w terenie, co nie tylko rażąco narusza przepis art. 22 ust. 1 pkt 5 ustawy wywłaszczeniowej, lecz skutkuje także wypełnieniem przesłanki z art. 156 § 1 pkt 5 KPA. Na dowolnej ocenie jest oparte także ustalenie organu, że adres J. K. przed wszczęciem postępowania wywłaszczeniowego nie był znany. W przypadku J. K. adres zamieszkania nie zmienił się od chwili nabycia przedmiotowej nieruchomości i wpisania jej do księgi wieczystej. Adres ten był również znany organowi, z uwagi na prowadzoną przez J. K. korespondencję, co potwierdza pismo Prezydium Dzielnicowej Rady Narodowej [...] Wydział Architektury i Budownictwa z dnia [...] listopada 1960 r. Zupełnie dowolne jest więc ustalenie organu, że w dacie wywłaszczenia zachodziła przesłanka określona w art. 6 ust. 4 tej ustawy, wyłączająca obowiązek po stronie ubiegającego się o wywłaszczenie wystąpienia do właściciela o dobrowolne odstąpienie nieruchomości. Orzeczeniu Urzędu Spraw Wewnętrznych Prezydium Rady Narodowej Miasta K. z dnia [...] lutego 1961 r. o wywłaszczeniu wnioskodawca zarzucił naruszenie: art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. poprzez niezawiadomienie J. K., mimo że jego adres był znany; art. 18 ust. 1 i 2 tej ustawy, poprzez uniemożliwienie J. K. przeglądania akt sprawy oraz nie powiadomienie o miejscu i terminie rozprawy.

Minister Budownictwa decyzją z dnia [...] sierpnia 2006 r. utrzymał w mocy decyzję Ministra Transportu i Budownictwa z dnia [...] grudnia 2005 r. W uzasadnieniu organ wskazał, że zgodnie z art. 15 ust. 3 pkt 1 tej ustawy do wniosku wywłaszczeniowego należało dołączyć m.in. zaświadczenie o zatwierdzeniu lokalizacji szczegółowej. Jak wskazano w uzasadnieniu wniosku wywłaszczeniowego zgodnie z lokalizacją z dnia [...] marca. 1960r., nr [...] wydaną przez Wydział Architektury i Nadzoru Budowlanego wymienione w jego treści nieruchomości przeznaczone zostały na cele przebudowy ulicy [...] od pętli tramwajowej w [...] do ul. [...]. Poza tym znajdujący się w aktach wniosek o wszczęciu postępowania wywłaszczeniowego spełniał wymagania zarówno co do treści jak i niezbędnych załączników wskazanych w art. 15 ustawy wywłaszczeniowej. Zdaniem organu kwestionowane orzeczenie wywłaszczeniowe zawiera zarówno ustalenie przedmiotu wywłaszczenia, wskazanie na czyj wniosek następowało wywłaszczenie, osobę właściciela, uzasadnienie oraz pouczenie o środkach odwoławczych, wypełniając tym samym wymagania określone w art. 22 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. W ocenie organu podnoszony przez wnioskodawcę argument oraz nadesłane dokumenty (akt notarialny z dnia 26 listopada 1930 r. oraz pismo Prezydium Dzielnicowej Rady Narodowej z dnia 26 listopada 1960r.) wskazujące, iż organ wywłaszczeniowy nie ustalił prawidłowo adresu właściciela, a tym samym być może uniemożliwił właścicielowi udział w postępowaniu, nie wyczerpują przesłanek z art. 156 § 1 KPA, lecz mogą stanowić podstawę do wznowienia postępowania w trybie art. 145 § 1 pkt 4 KPA. Minister podkreślił, że w oparciu o art. 16 ust. 2 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. osoby zainteresowane, których miejsce pobytu było nieznane, zawiadamiano za pomocą obwieszczenia wywieszonego na tablicy ogłoszeń prezydium właściwej rady narodowej. Tym samym w przedmiotowej sprawie zastosowano zastępczą formę doręczania i informowania o postępowaniu co m.in. potwierdza fakt, iż orzeczenie z dnia [...] lutego 1961 r. wywieszono na tablicy urzędowej Prezydium Rady Narodowej Miasta K. w dniu 2 marca 1961 r, a zdjęto 15 marca 1961 r.

W dniu 28 września 2006 r. B. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Ministra Budownictwa z dnia [...] sierpnia 2006 r. wnosząc o jej uchylenie w całości. W uzasadnieniu podniósł, że z przepisu art. 1 tej ustawy wynika, iż nie jest możliwe wywłaszczenie nieruchomości z naruszeniem któregokolwiek jej przepisu, a to z kolei świadczy o tym, że postępowanie zakończone decyzją wydaną z obrazą przepisu tej ustawy nie podlega wznowieniu, ale jest nieważne, jeżeli naruszenie to miało wpływ na rozstrzygnięcie. Precyzując swoje stanowisko skarżący wskazał na naruszenie przez organ nadzoru w decyzji z dnia [...] sierpnia 2006 r. art. 22. ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia z dnia 12 marca 1958 r. przez jego błędną wykładnię poprzez ustalenie, że określenie w decyzji wywłaszczeniowej przedmiotu wywłaszczenia bez powołania odnośników geodezyjnych nieruchomości pozwalających wyznaczyć jej granice wypełnia hipotezę tego przepisu. Zarzucił również organowi nadzoru, że w sprawie w związku z niezawiadomieniem strony miał zastosowanie art. 1 i art. 16. ust. 1. ustawy z dnia z dnia 12 marca 1958 r., a nie art. 10 § 1 KPA. Uchybienie to mogło mieć wpływ na wynik postępowania, gdyż organ nie rozpatrzył, czy naruszenie art. 16 ust 1 tej ustawy było rażącym naruszeniem prawa. Poza tym Skarżący zarzucił naruszenie przez organ nadzoru art. 6. ust. 4. ustawy z dnia z dnia 12 marca 1958 r. przez jego niewłaściwe zastosowanie, w związku z błędnym ustaleniem, że w świetle zebranych dowodów adres J. K. był nieznany, z uwagi na łatwy do ustalenia adres zamieszkania właściciela nieruchomości [...].kat [...], na podstawie zbioru dokumentów prowadzonych dla nieruchomości oznaczonej Lwh [...]. B. K. podkreślił, że ustalenie adresu właściciela celem odbycia z nim rokowań było obowiązkiem ubiegającego się o wywłaszczenie, a nie organu. Organ natomiast miał obowiązek dopilnować, by ubiegający się o wywłaszczenie obowiązek ten wykonał należycie, co wynikało z art. 6 ust 1 w związku z art. 1 ustawy wywłaszczeniowej zabraniającego organowi wszczęcia postępowania, w przypadku niedopełnienia tego obowiązku przez ubiegającego się o wywłaszczenie, ale także z art. 4 ówczesnego KPA. Równocześnie na samym organie spoczywał obowiązek zapewnienia udziału w postępowaniu właścicielowi nieruchomości ujawnionemu w księdze wieczystej poprzez zawiadomienie go o wszczęciu postępowania i terminie oraz miejscu rozprawy. Obowiązek ten wynikał z art. 16 ust 1 ustawy wywłaszczeniowej. W ocenie skarżącego organ nadzoru w zaskarżonej decyzji naruszył też art. 22. ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia z dnia 12 marca 1958 r. przez błędną ocenę prawną, że szczegółowe uzasadnienie, o którym mówił ten przepis, mogło sprowadzać się do dwóch zdań, bez powołania znaków charakterystycznych decyzji lokalizacyjnej, która określała cel wywłaszczenia, czy choćby wspomnienia o jej istnieniu. Zarzucił także naruszenie przez organ nadzoru art. 7, art. 8 i art. 77 KPA przez jego niezastosowanie poprzez nie ustosunkowanie się do zarzutu skarżącego, iż strony winny były być zawiadomione o wszczęciu postępowania i wyznaczeniu terminu rozprawy wywłaszczeniowej oddzielnymi pismami. W ocenie B. K. najpoważniejszym jednak zarzutem w stosunku do decyzji wywłaszczeniowej jest zarzut braku w niej jasnego określenia przedmiotu wywłaszczenia, ze wskazaniem odnośników geodezyjnych, co świadczy o niewykonalności tej decyzji, ponieważ bez skonfrontowania tej decyzji z niepowołanymi w niej dokumentami nie jest możliwe wskazanie granic wywłaszczonej działki. Odnosząc się natomiast do kwestii naruszenia art. 22 ust. 1 pkt 5 ustawy wywłaszczeniowej skarżący wskazał, że organ nadzoru ograniczył się jedynie do wskazania, że orzeczenie o wywłaszczeniu zawiera uzasadnienie, pomijając zawarty w tym przepisie wymóg zawarcia w decyzji szczegółowego uzasadnienia faktycznego i prawnego.

W odpowiedzi na skargę Minister Budownictwa wniósł o jej oddalenie i jednocześnie podtrzymał stanowisko prezentowane dotychczas w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Na wstępie należy wskazać, że wojewódzkie sądy administracyjne sprawują w zakresie swej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269). Zakres tej kontroli wyznacza przepis art. 134 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Stosownie do tego przepisu, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w stosunku do aktów, które zostały wydane z naruszeniem prawa skutkującym stwierdzeniem nieważności lub wznowieniem postępowania albo naruszeniem przepisów, które miało lub mogło mieć wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 tej ustawy).

Poddając takiej właśnie kontroli zaskarżoną decyzję, Sąd doszedł do przekonania, że zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa.

Decyzja Ministra Budownictwa z dnia [...] sierpnia 2006 r. została bowiem wydana przez właściwy organ, we właściwym trybie i w oparciu o prawidłową podstawę prawną, z zapewnieniem stronom udziału w postępowaniu. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ wskazał i omówił motywy swego rozstrzygnięcia, w aspekcie wszystkich przesłanek z art. 156 § 1 KPA.

Przede wszystkim należy zgodzić się z organem, iż w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji obowiązkiem organu wyższego stopnia jest zbadanie sprawy wyłącznie pod kątem wystąpienia w sprawie przesłanek nieważności, o których mowa w art. 156 § 1 KPA, a w przypadku ich pozytywnego ustalenia dodatkowo także w oparciu o przeszkody z § 2 tego przepisu. Podstaw do stwierdzenia nieważności nie mogą więc stanowić naruszenia przepisów postępowania administracyjnego (art. 16 ust. 1, art. 17 ust. 1, art. 18 ust. 2 i art. 28 ust. 1 ustawy o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości), które dotyczą procesowych obowiązków organu względem strony, związanych z zapewnieniem jej czynnego udziału w każdym stadium postępowania. "Wspólnym mianownikiem" tego rodzaju uchybień jest naruszenie przez organ przepisów postępowania będące podstawą do wznowienia postępowania (dawny art. 127 § 1 pkt 4, a obecny art. 145 § 1 pkt 4 KPA). Taki pogląd dominuje w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. wyrok NSA z dnia 16 stycznia 1998 r., sygn. akt IV SA 533/96, LEX nr 45664; wyrok NSA z dnia 23 marca 1998 r., sygn. akt IV SA 1005/96, LEX nr 45675; wyrok NSA z dnia 6 czerwca 2002 r., sygn. akt I SA 2644/00, opubl. LEGALIS; wyrok WSA w Warszawie z dnia 21 czerwca 2005 r., sygn. akt I SA 1738/03, opubl. LEGALIS; wyrok NSA z dnia 27 czerwca 2005 r., sygn. akt OSK 1549/04, LEX nr 179110). Skład orzekający w niniejszej sprawie pogląd ten w pełni podziela. Niezasadne jest więc stanowisko skarżącego, iż brak zawiadomienia J. K. o wszczęciu postępowania wywłaszczeniowego i o rozprawie świadczy o rażącym naruszeniu art. 16 ust. 1 i art. 18 ust. 2 ustawy z dnia 12 marca 1958 r.

Nie można natomiast zgodzić się ze skarżącym, iż w sprawie zakończonej orzeczeniem Urzędu Spraw Wewnętrznych Prezydium Rady Narodowej Miasta K. z dnia [...] lutego 1961 r. doszło do rażącego naruszenia art. 6 ust. 4 ustawy o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości, poprzez bezpodstawne odstąpienie od obowiązku przeprowadzenia rokowań, o których mowa w art. 6 ust. 1 tej ustawy.

Na podstawie załączonych przez B. K. do akt sprawy potwierdzonych notarialnie kserokopii dokumentów: aktu notarialnego z dnia 26 listopada 1930 r., pisma Prezydium Dzielnicowej Rady Narodowej w K. z dnia [...] listopada 1960 r., skarżący dowodzi, że w momencie wszczęcia postępowania wywłaszczeniowego adres zamieszkania J. K. był znany i łatwy do ustalenia. Okoliczności tej nie potwierdzają jednak inne zgromadzone w sprawie dowody. Z pisma Prezydium Rady Narodowej Wydziału Spraw Wewnętrznych w K. z dnia [...] czerwca 1961 r. i pisma Prezydium Rady Narodowej w K. z dnia 29 czerwca 1961 r. wynika bowiem, że organ wywłaszczeniowy podejmował próby ustalenia adresów zamieszkania właścicieli wywłaszczanych nieruchomości i ustalił adresy zamieszkania wszystkich właścicieli nieruchomości przy ul. [...], za wyjątkiem J. K. W ostatnim z tych pism wskazano, że próby ustalenia adresu J. K. przez Komendę Miejską Milicji Obywatelskiej oraz Wydział Gospodarki Komunalnej PRN nie powiodły się. Poza tym Sądowi jest wiadomym z urzędu (sprawa o sygn. akt I OSK 81/05), że adresu zamieszkania J. K. nie udało się również ustalić Akademii [...] jako wnioskodawcy wywłaszczenia w sprawie dotyczącej parceli skarżącego nr [...].

W ocenie Sądu z przedstawionych wyżej dowodów można wyprowadzić wniosek, że adres zamieszkania J. K. nie był znany i wcale nie był łatwy do ustalenia.

Zawartemu w skardze twierdzeniu skarżącego - iż adres J. K. (K. ul. [...]) był stały do chwili jego śmierci ([...] lutego1968 r.) - przeczy powoływane wyżej pismo Prezydium Rady Narodowej w K. z dnia 29 czerwca 1961 r. Trudno bowiem przyjąć, że na przestrzeni kilku miesięcy, tj. od listopada 1960 r. do czerwca 1961 r. nagle pojawiły się trudności z ustaleniem adresu zamieszkania J. K., skoro wywłaszczony zamieszkiwał pod tym adresem do chwili śmierci. Nie można więc postawić organowi zarzutu wydania orzeczenia wywłaszczeniowego z rażącym naruszeniem art. 6 ust. 4 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. Wywłaszczający mógł mieć podstawy, aby sądzić, że prowadzenie rokowań z wywłaszczonym natrafiałoby na przeszkody trudne do pokonania.

Za niezasadny należało również uznać zarzut rażącego naruszenia art. 22 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. oraz zarzut trwałej niewykonalności decyzji wywłaszczeniowej (art. 156 § 5 KPA), wynikającej z nieprawidłowego określenia przedmiotu wywłaszczenia, w szczególności braku odnośników geodezyjnych, umożliwiających określenie granic wywłaszczanej działki. Wbrew temu co twierdzi skarżący treść orzeczenia wywłaszczeniowego precyzyjnie wskazuje oznaczenie ewidencyjne działki (Lwh. [...] parcela nr [...]), jej powierzchnię ([...] m2) oraz część przeznaczoną do wywłaszczenia ([...] m2). Dane te pozwalają na wykonanie decyzji wywłaszczeniowej. Do umiejscowienia tej parceli w terenie niezbędny jest jednak znajdujący się w aktach sprawy plan sytuacyjny podziału parceli z 2 lipca 1960 r. Wymaga podkreślenia, iż o niewykonalności decyzji w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 5 KPA można mówić w sytuacji, gdy zachodzi jej niewykonalność w sensie faktycznym lub prawnym. Faktyczna niewykonalność zachodzi wtedy, gdy nie ma możliwości technicznych jej wykonania, a niewykonalność prawna, gdy istnieją prawne zakazy lub nakazy stanowiące nieusuwalną przeszkodę w wykonaniu decyzji. Taka sytuacja nie zachodzi stosunku do orzeczenia wywłaszczeniowego z dnia [...] lutego 1961 r.

Sąd podzielił natomiast podnoszony przez skarżącego zarzut braku w orzeczeniu wywłaszczeniowym szczegółowego uzasadnienia faktycznego i prawnego (art. 22 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 12 marca 1958 r.). Mimo to orzeczenie z dnia [...] lutego 1961 r. wskazuje cel wywłaszczenia. Cel ten był zbieżny z celem określonym w zaświadczeniu lokalizacyjnym z dnia [...] marca 1960 r., stanowiącym załącznik do wniosku wywłaszczeniowego. Nie można jednak zgodzić się ze skarżącym, że naruszenie art. 22 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. ma charakter rażący. Rażące naruszenie prawa to kwalifikowane naruszenie przepisu prawa materialnego, procesowego lub ustrojowego, które ma miejsce tylko wtedy, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią jasnego w swym brzmieniu przepisu i jednocześnie charakter tego naruszenia nie pozwala, aby decyzja mogła mieć moc obowiązującą w demokratycznym państwie prawnym. W kontekście tak zdefiniowanego naruszenia brak szczegółowego uzasadnienia decyzji nie może być oceniony jako uchybienie obligujące organ nadzoru do wycofania rozstrzygnięcia z obrotu prawnego. Tego rodzaju wadę decyzji można by co najwyżej potraktować jako istotne naruszenie przepisu prawa procesowego, obligujące organ wyższego stopnia do wzruszenia decyzji na skutek wniesienia zwyczajnego środka odwoławczego.

Biorąc powyższe pod uwagę Sąd, na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.