Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt I SA/Bk 1819/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2018-02-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób fizycznych
Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Izba Skarbowa
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 23 par. 3; art. 121 par. 1; art. 122; art. 123 par. 1; art. 155 par. 1; art. 187 par. 1; art. 191
journal: Dz.U. 2017 poz 201
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
article: art. 22
journal: Dz.U. 2016 poz 2032
law: Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Dariusz Zalewski, Sędziowie sędzia WSA Paweł Janusz Lewkowicz (spr.), sędzia WSA Jacek Pruszyński, Protokolant st. sekretarz sądowy Beata Borkowska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 14 lutego 2018 r. sprawy ze skargi Z. L. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w B. z dnia [...] września 2017 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2014 r. oraz wysokości odsetek za zwłokę od zaliczek na ten podatek za miesiące: maj, czerwiec, lipiec, sierpień i listopad 2014 r. oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] kwietnia 2017 r., nr [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego w Ł. określił Z. L. (zwanej dalej: "Skarżącą") zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2014 r. oraz wysokość odsetek za zwłokę od niewpłaconej w terminie płatności zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych za miesiące maj, czerwiec, lipiec sierpień i listopad. Podstawą takiego rozstrzygnięcia było stwierdzenie nieprawidłowości w kwalifikowaniu i ewidencjonowaniu zdarzeń gospodarczych mających wpływ na wysokość deklarowanej podstawy opodatkowania za 2014 r. Organ zwiększył przychody oraz koszty podatkowe ze zbycia składników majątku trwałego oraz zakwestionował prawo zaliczenia do kosztów uzyskania przychodu za 2014 r. w prowadzonej dokumentacji księgowej kwot netto w łącznej wysokości 1.343.727,72 zł, na które złożyły się kwoty wynikające z faktur VAT wystawionych przez (-) S. Sp. z o.o. w C. z tytułu usług transportowych na łączną wartość netto 1.210.000 zł i podatek VAT w kwocie 278.300 zł, (-) K. Sp. z o.o. z siedzibą w B. z tytułu usług przesiewania kruszywa na łączną wartość netto 80.000 zł i podatek VAT w kwocie 18.400 zł, (-) O. w W. z tytułu zakupu paliwa na wartość netto 39.000 zł (-) kwotę zawyżonych odpisów amortyzacyjnych od środków trwałych: linii energetycznej wewnątrzzakładowej, równiarki AVELING ASG 13 oraz kruszarki PEPSAN 428 oraz (-) z tytułu dwukrotnego zaksięgowania w księgach rachunkowych kwoty 500 zł wynikającej z faktury nr [...] z dnia [...] marca 2014 r.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w B. decyzją z dnia [...] września 2017 r., nr [...], utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Odnosząc się do faktur wystawionych przez S. Sp. z o.o. organ odwoławczy stwierdził, że Skarżąca w prowadzonych księgach handlowych zaewidencjonowała w miesiącach od kwietnia do sierpnia 2014 r. 27 faktur wystawionych przez S. Sp. z o.o. na łączną kwotę netto 1.210.000 zł, w których ujęty był zakup usług transportowych. W sprawie ustalono jednak, że podmiot ten (S. Sp. z o.o.) nie wykonał wskazanych w nich usług transportowych na rzecz podatnika. Ponadto S. Sp. z o.o. nie zaewidencjonowała również spornych faktur w swoich rejestrach dostaw. Brak było więc podstaw do uznania tych kwot za koszty podatkowe.

Organ wskazał ponadto, ze z pisma Naczelnika Ś. Urzędu Skarbowego w S. z dnia [...] kwietnia 2016 r., wynika, że ww. spółka S. była zarejestrowanym podatnikiem VAT w okresie od [...] marca 2007 r. do [...] listopada 2013 r. jednak od 2011 r. nie składała deklaracji VAT-7. Próby nawiązania kontaktu ze Spółką nie powiodły się.

Z dokumentów zgromadzonych w postępowaniu podatkowym wynika natomiast, że usługi transportowe na rzecz Skarżącej w 2014 r. wykonywały inne podmioty gospodarcze. Wartość zaewidencjonowanych faktur związanych z wykonaniem usług transportowych przez P.H.U. E. oraz E.-T. wyniosła łączna 785.178,20 zł (kwota netto) i podatek VAT 180.590,98 zł.

Organ ustalił też na postawie informacji uzyskanych od części kontrahentów, którzy dokonali zakupu kruszywa od Skarżącej, że w okresie, w którym rzekomo usługi na rzecz Skarżącej wykonywała S. Sp. z.o.o., tj. od kwietnia do sierpnia 2014 r., znaczna część z nich odbierała zakupiony towar własnym transportem. Organ zwrócił też uwagę, że Skarżąca dokonała sprzedaży kruszywa na kwotę netto 499.989,58 zł na rzecz syna P. L. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą PHU E.-T. pod tym samym, co Skarżąca, adresem miejsca prowadzenia działalności. W tych okolicznościach nielogiczny byłby zakup usług transportowych od S. Ponadto organ wyliczył, że sprzedaż kruszywa na rzecz pozostałych kontrahentów w tym samym okresie wyniosła netto 137.583,80 zł, a struktura sprzedaży z uwzględnieniem transportu kruszywa wskazuje, że do kwoty sprzedaży 659.141,09 zł nie można przyporządkować sposobu transportu kruszywa do nabywcy. Organ stwierdził, że trudno w tej sytuacji przyjąć, że uzyskanie przychodu w kwocie 659.141,55 zł wymagało poniesienia kosztu w wysokości 1.210.000 zł na rzecz S., gdyż wartość ta jest dwukrotnie niższa od wartości usług transportowych S., które miałyby przypadać na tę sprzedaż.

Zdaniem organu, o fikcyjności faktur dokumentujących usługi wykonane przez S. dodatkowo świadczy rzekome wykonywanie usług w soboty, niedziele, a nawet w dni świąteczne.

Na podstawie powyższych okoliczności organ przyjął, że zakwestionowane faktury, gdzie jako wystawca widnieje S. , nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń gospodarczych i nie dają prawa do zaliczenia kwot z nich wynikających do kosztów podatkowych.

Odnosząc się do 2 faktur VAT wystawionych przez K. Sp. z o.o. tytułem "Usługa przesiewania kruszywa za okres ..." na łączną kwotę netto 80.000,00 zł, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej przyjął, że usługi te w rzeczywistości nie miały miejsca. Organ ustalił, że K. Sp. z o.o. nie mogła wykonać w maju 2014 r. usługi przesiania kruszywa w ilości 5.400 ton na rzecz Skarżącej z uwagi na to, że w maju 2014 r. Skarżąca nie posiadała na stanie takiej ilości kruszywa, o której mowa w zakwestionowanych fakturach. Na fikcyjność zakupionych usług przesiewania wskazuje też fakt wykorzystywania w prowadzonej działalności własnej kruszarki i przesiewaczy. Organ wskazał, że w poszczególnych miesiącach 2014 r. Skarżąca wykonywała usługi kruszenia na rzecz firmy syna – P. L. Ustalono ponadto, że sprzęt należący do Skarżącej był w większości czasu sprawny, a ewentualne jego naprawy były dokonywane szybko. W związku z tym, zdaniem organu, nie było konieczności zakupu usług przesiewania u podmiotu zewnętrznego ze względu na awarie własnego sprzętu. Również dowody z zeznań pracowników Skarżącej wskazują, zdaniem organu, że sprzęt należący do Skarżącej był w większości czasu sprawny, a ewentualne naprawy były dokonywane szybko.

Organ wskazał, że z materiału dowodowego pozyskanego w trakcie kontroli przeprowadzonej u P. L. wynika, że K. Sp. z o.o. w 2014 r. nie składała deklaracji VAT, nie złożyła też zeznania CIT-8 za ten okres. Udziałowcy spółki – W. K. i H. K., zbyli udziały w Spółce około 4 lata wcześniej, a w momencie zbycia udziałów i zmiany zarządu Spółki nie dokonano zmian w KRS. Zmian tych nie dokonali również nowi udziałowcy i zarząd. Z zeznań W. K. wynika, że spółka nie prowadziła żadnej działalności, ksiąg, nie posiadała majątku i środków trwałych. Nie wykonała też usług przesiewania kruszywa.

Zdaniem organu, powyższe okoliczności świadczą o fikcyjności transakcji pomiędzy Skarżącą a K. Sp. z o.o.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej stwierdził, że Skarżąca nie nabyła też oleju napędowego od O. , a wystawiona faktura VAT nr [...] z dnia [...] kwietnia 2014 r., nie odzwierciedla rzeczywistych zdarzeń gospodarczych między tymi podmiotami. Z ustaleń kontroli podatkowej prowadzonej przez Naczelnika US w W. wynika bowiem, że podmiot wskazany jako wystawca tej faktury nie prowadził ewidencji sprzedaży i nabycia, nie wykazał spornej faktury do opodatkowania w deklaracji VAT za kwiecień 2014 r., wystawiał faktury na sprzedaż paliwa w ilości wyższej niż zakupiona, nie posiadał na koniec 2013 r. zapasów paliwa i nie dokonywał jego nabyć w okresie styczeń-luty 2014 r., a pomimo to wystawiał faktury na sprzedaż oleju napędowego. Podmiot ten nie składał części deklaracji VAT-7, a w tych złożonych wykazał kwoty 0 zł. Ponadto ustalono, że A. B. od stycznia do kwietnia 2014 r. udokumentował zakup 5.000 l oleju napędowego, a fakturą z 1 kwietnia 2014 r. udokumentował sprzedaż 29.255 l oleju napędowego. Zdaniem organu, w tych okolicznościach niemożliwe jest, aby Skarżąca w dniu 3 kwietnia 2014 r. dokonała nabycia oleju napędowego w ilości 10 000 l od tego podmiotu. Organ stwierdził, że bez wpływu na takie stanowisko pozostaje przedłożony wydruk potwierdzenia przelewu z dnia 3 kwietnia 2014 r. na kwotę 47.970,00 zł na rzecz A. B. Sporne faktury będące dokumentami nierzetelnymi, nie odzwierciedlają wykonania przez ich wystawców sprzedaży usług i towarów. Weszły do obiegu gospodarczego, ze świadomością ich odbiorcy, tj. Skarżącej, uczestnictwa w oszustwie podatkowym w celu pozornego udokumentowania kosztów.

W zakresie wyłączenia z kosztów uzyskania przychodu łącznej kwoty 14.227.72 zł, na którą złożyły się zawyżona wysokość odpisów amortyzacyjnych od linii energetycznej wewnątrzzakładowej, odpisy amortyzacyjne od września do grudnia 2014 r. od zamortyzowanej równiarki AVELING ASG 13 oraz nieprawidłowo przyjęta stawka amortyzacyjna od kruszarki PEPSAN 428 organ odwoławczy stwierdził, że ustalony stan faktyczny ma odzwierciedlenie w zgromadzonych dowodach, a pełnomocnik Skarżącej nie podniósł zarzutów w tym zakresie. Pełnomocnik Skarżącej nie zakwestionował też ustaleń w zakresie stwierdzenia podwójnego zaksięgowania kwoty 500 zł wynikającej z faktury wystawionej przez G. z dnia [...] marca 2014 r. nr [...]

Nie godząc się z tym rozstrzygnięciem Skarżąca wywiodła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego żądając uchylenia decyzji w całości, a także zasądzenia na jej rzecz kosztów postępowania wg norm przepisanych. Zarzuciła jej naruszenie:

1.przepisów prawa procesowego tj.:

a) art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 123 § 1, art. 155 § 1, art. 187 § 1, art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2015 r. poz. 613 ze zm., zwanej dalej: "o.p."), poprzez nieprzeprowadzenie stosownego postępowania dowodowego, tj. z uwagi na:

- nieprzesłuchanie Z. L. jako strony,

- nieprzesłuchanie P. L. z zachowaniem odpowiednich wymogów wezwania wskazanych w obowiązujących przepisach, a także:

- niezgromadzenie dowodów z dokumentów, tj. z akt postępowań podatkowych przeprowadzonych przez Naczelnika Ś. Urzędu Skarbowego w S., Naczelnika Urzędu Skarbowego w G., Naczelnika Urzędu Skarbowego w W., Naczelnika Urzędu Skarbowego w L. i Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w W. dotyczących kontrahentów Skarżącej, przez co niemożliwe było ustalenie stanu faktycznego sprawy i rozpatrzenie całości materiału dowodowego, a tym samym prawidłowe rozstrzygnięcie sprawy,

b) art. 122, 187 § 1 i art. 191 o.p., poprzez dowolną ocenę przywołanego materiału dowodowego, tj. z uwagi na utrzymanie w mocy decyzji organu podatkowego pierwszej instancji, wbrew zebranemu w aktach sprawy materiałowi dowodowemu, że:

- S. Sp. z o.o. z C. i K. Sp. z o.o. z B. nie wykonały swoich usług zgodnie z wystawionymi i opłaconymi fakturami.

- firma O. z W. sprzedała paliwo zgodnie z wystawioną i opłaconą fakturą przelewem bankowym przez Skarżącą.

c) art. 23 § 3 o.p., poprzez określenie podstaw opodatkowania bez zastosowania obowiązujących metod,

d) art. 121 § 1 o.p., poprzez dokonanie przez organ drugiej instancji wykładni art. 23 § 3 o.p. w ujęciu niedającym się pogodzić z zasadą działania w sposób pogłębiający zaufanie do organów podatkowych,

e) art. 191 o.p., przez dokonanie oceny zebranych w sprawie materiałów dowodowych z przekroczeniem wyrażonej w tym przepisie zasady swobodnej oceny dowodów,

2. przepisów prawa materialnego, tj.:

a) nieuznanie poniesionych wydatków za koszty uzyskania przychodów w celu ich osiągnięcia lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów wbrew art. 22 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2016 r., poz. 2032, dalej: "u.p.d.o.f."

b) przyjęcie do podstaw opodatkowania kosztów uzyskania przychodów z usług transportowych w kwocie 263.612,05 zł wg ostatecznej decyzji wydanej P. L. z dnia [...] września 2017 r.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje:

Skarga jako nieuzasadniona podlega oddaleniu.

Sąd administracyjny został wyposażony w funkcje kontrolne działalności administracji publicznej, co oznacza, że w przypadku zaskarżenia decyzji lub postanowień, Sąd bada jej zgodność z przepisami prawa (art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych - Dz. U. z 2014 r., poz. 1647 ze zm. oraz art. 3 i art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – j.t. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). Podstawowym celem i efektem kontroli sądowej jest więc eliminowanie z obrotu aktów i czynności organów administracji publicznych niezgodnych z prawem i przywrócenie stanu zgodnego z prawem poprzez wydanie orzeczenia odpowiedniej treści. Dokonując kontroli działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, sąd rozpoznając sprawę bada, czy organy do ustalonego stanu faktycznego zastosowały właściwą normę prawa materialnego oraz czy nie uchybiły przepisom prawa regulującym zasady postępowania, a jeśli dopuściły się takich uchybień, to czy te uchybienia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Uchylenie zaskarżonej decyzji następuje bowiem – m.in. wówczas, gdy sąd stwierdzi, że w sprawie doszło do naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy bądź gdy dopuszczono się naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W sprawie będącej przedmiotem niniejszego postępowania sytuacja taka niewątpliwie nie zachodzi.

Odnosząc się do zarzutu w zakresie nieuprawnionego, zdaniem skarżącej, wyłączenia z kosztów podatkowych kwoty netto 1.210.000,00 zł, wynikającej z faktur VAT z nazwą wystawcy: S. sp. z o.o. tytułem usług transportowych, stwierdzić należy, iż nie zasługuje na uwzględnienie. Jak organ słusznie ustalił, skarżąca w prowadzonych księgach handlowych zaewidencjonowała w miesiącach od kwietnia do sierpnia 2014 r. 27 faktur wystawionych przez S. Sp. z o.o. z C. na łączną kwotę netto 1.210.000,00 zł, w których ujęty był zakup usług transportowych. Materiał dowodowy zgromadzony w sprawie dawał, zdaniem Sądu, podstawy do przyjęcia, że wystawca tych faktur nie wykonał wskazanych w nich usług transportowych na rzecz podatnika. Spółka S. faktur, gdzie figuruje jako ich wystawca, nie zaewidencjonowała również w swoich rejestrach dostaw. W konsekwencji brak było podstaw do uznania za koszty podatkowe kwot netto z zakwestionowanych faktur VAT. Z pisma Naczelnika Ś. Urzędu Skarbowego w S. z dnia [...].04.2016 r. wynika, że Spółka S. była zarejestrowanym podatnikiem VAT w okresie od [...].03.2007 r. do [...].11.2013 r. Jednakże od 2011 roku nie składała deklaracji VAT-7. Według przesłanych informacji nie powiodły się próby nawiązania kontaktu ze Spółką. Ponadto organ ten poinformował, iż w dniu [...].11.2013 r. dokonał z urzędu wykreślenia Spółki z rejestru jako podatnika VAT na podstawie art. 96 ust. 9 ustawy o podatku od towarów i usług. Powyższe jednoznacznie dowodzi, że Spółka S. w 2014 r. nie była podmiotem formalnie zarejestrowanym, nie prowadziła więc działalności gospodarczej, a co za tym idzie nie mogła wykonywać żadnych usług na rzecz skarżącej. Co istotne także, oprócz przedmiotowych faktur, na których jako sprzedawca ujęta jest firma S., skarżąca nie posiadała żadnych innych dowodów (np. umów, protokołów, dokumentów KP), które mogłyby potwierdzić wykonanie usług przez spółkę. Natomiast z dokumentów zgromadzonych w postępowaniu podatkowym wynika, iż usługi transportowe na rzecz skarżącej w 2014 r. wykonywały inne podmioty gospodarcze. Wartość zaksięgowanych w księgach kosztów związanych z wykonaniem usług transportowych na jej rzecz przez P.H.U. E., E.-T. stanowi łączną kwotę netto 785.178,20 zł. Ponadto w okresie, w którym rzekomo usługi na rzecz podatnika wykonywała Spółka S., tj. od kwietnia do sierpnia 2014 r. z informacji uzyskanych od części kontrahentów, którzy dokonali zakupu kruszywa od skarżącej wynika, iż część z nich odbierała zakupiony towar własnym transportem. O tym, że S. nie wykonała usług wskazanych w kwestionowanych fakturach świadczą również inne okoliczności zasadnie wskazane przez organ w zaskarżonej decyzji. Łączna, wartość sprzedaży kruszywa w okresie kwiecień - sierpień 2014 r. jaka została wykazana w prowadzonych księgach to kwota 2.846.761,37 zł. Jak ustalono, na podstawie dokumentów źródłowych, w wartości sprzedaży kruszywa na rzecz największych kontrahentów w wysokości 2.209.188,99 zł, jest sprzedaż na kwotę 603.876,19 zł, przy której kontrahenci zakupione kruszywo odebrali własnym transportem. Również skarżąca dokonała sprzedaży kruszywa na kwotę netto 499.989,58 zł na rzecz syna P. L. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą PHU E.-T. pod tym samym adresem miejsca prowadzenia działalności co skarżąca. W związku z powyższymi ustaleniami nielogiczny byłby zakup usług transportowych od S. Sprzedaż kruszywa na rzecz pozostałych kontrahentów w tym samym okresie wyniosła netto 137.583,80 zł. Uwzględniając powyższe ustalenia, obliczona przez organ podatkowy pierwszej instancji struktura sprzedaży z uwzględnieniem sposobu transportu kruszywa, wskazuje, iż tylko do kwoty sprzedaży 659.141,09 zł nie można przyporządkować sposobu transportu kruszywa do nabywcy. Trudno w tej sytuacji przyjąć, że uzyskanie przychodu w kwocie 659.141,55 zł wymagało poniesienia kosztu w wysokości 1.210.000 zł na rzecz S. Wartość ta jest dwukrotnie niższa od rzekomo wykonanych usług transportowych przez S., które przypadać miałyby na tę sprzedaż. O fikcyjności faktur, na których jako wystawca wskazana została Spółka S. dodatkowo świadczy również to, że rzekome usługi wykonywane były w soboty, niedziele, a nawet w dni świąteczne (święta państwowe i kościelne). Należy zauważyć, że transakcje te wyróżniały się także na tle pozostałych zakupionych usług pod względem ich wysokości. Biorąc pod uwagę również to, że S. nie prowadziła działalności gospodarczej w 2014 r. (podmiot wyrejestrowany, brak deklaracji), dokonane w sprawie ustalenia wskazują, że firma S. nie wykonała usług na rzecz skarżącej Z. L. A zatem zakwestionowane faktury VAT nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń gospodarczych między tymi podmiotami. Faktura, która nie odzwierciedla rzeczywiście dokonanej czynności przez jej wystawcę, nie daje prawa do zaliczenia jej do kosztów podatkowych. W świetle powyższego powoływane przez skarżącą zeznania pracowników firmy zatrudnionych w 2014 r., którzy widzieli obce samochody przy załadunku towarów na żwirowni, należy ocenić jako niewiarygodne.

Kolejny zarzut dotyczący wyłączenia z kosztów podatkowych wydatków wynikających z 2 faktur VAT z nazwą wystawcy: K. sp. z o.o. tytułem " Usługa przesiewania kruszywa za okres ...", na łączną kwotę netto 80.000,00 zł, także nie zasługuje na uwzględnienie. Zgromadzony materiał dowodowy świadczy o tym, iż do transakcji między skarżącą a podmiotem figurującym jako wystawca faktury, nie doszło i usługi te w rzeczywistości nie miały miejsca. Okoliczności tej dowodzi szereg dowodów i oparta na nich analiza. Przedmiot transakcji na podstawie wystawionej faktury z dnia [...].05.2014 r. Nr [...] i faktury z dnia [...].05.2014 r. Nr [...] stanowić miały usługi przesiewania kruszywa w ilości 5400 t. Termin wykonania określony został na fakturach od [...].05.2014 r. do [...].05.2014 r. oraz od [...].05.2014 r. do [...].05.2014 r. Obejmował więc okres 12 dni. Na podstawie zapisów w prowadzonych księgach ustalono, iż skarżąca w 2014 r. na podstawie faktury z dnia [...].04.2014 r. Nr [...] dokonała zakupu kamienia od PH-U E.-T. Przedmiotem transakcji był kamień w ilości 4.452,79 t. W tym samym dniu dokonano sprzedaży kamienia w ilości 2.532,60 t. W/g stanu magazynowego na dzień [...].04.2014 r. ilość pozostająca na stanie magazynowym wyniosła 1920,19 . W miesiącu maju 2014 r. sprzedany został kamień w ilości 1735,79 t. Na koniec maja 2014 r. pozostał więc zapas kamienia w ilości 184,40 t, którego sprzedaż nastąpiła w miesiącu czerwcu 2014 r. Jak wynika z powyższych wyliczeń firma K. sp. z o.o. nie mogła wykonać w miesiącu maju 2014 r. usługi przesiania kruszywa w ilości 5400 t. na rzecz skarżącej z uwagi na fakt, iż w miesiącu maju 2014 r. skarżąca nie posiadała na stanie takiej ilości kruszywa, o której mowa w zakwestionowanych fakturach. Również porównanie przychodów ze sprzedaży produktów w miesiącach od kwietnia do lipca 2014 r. wskazuje, iż były to wartości zbliżone i brak było uzasadnienia do zakupu usług przesiewania u podmiotu zewnętrznego. Składanym wyjaśnieniom o zwiększonej sprzedaży kruszywa w maju 2014 r. nie można dać wiary Kolejnym argumentem świadczącym o fikcyjności zakupionych usług przesiewania jest fakt wykorzystywania w prowadzonej działalności własnej kruszarki i przesiewaczy. Sprzęty te oprócz wykorzystywania w swojej działalności posłużyły skarżącej do wykonania usług kruszenia na rzecz firmy syna P. L. Z dokumentów źródłowych wynika, że w miesiącach marzec, kwiecień, lipiec, sierpień, listopad i grudzień 2014 r. skarżąca dokonała sprzedaży usługi przekruszenia 20738,77 t. kamienia na łączną kwotę 125.914,85 zł.

Następne okoliczności świadczące o fikcyjności zakupu usług przesiewania kruszywa to zakup zużywających się części do własnej kruszarki, zakup i wymiana listew udarowych. W toku kontroli kontrolujący podjęli działania mające na celu ustalenie ilości zakupionych części do kruszarki, czas oczekiwania na zamówienie, czas i częstotliwość napraw. Przesłuchano w charakterze świadka mechanika na okoliczność częstotliwości wymiany listew udarowych oraz czasu trwania naprawy. Ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, iż sprzęt należący do skarżącej był w większości czasu sprawny, a ewentualne jego naprawy były dokonywane szybko i na bieżąco. Nie znajduje zatem potwierdzenia fakt o konieczności zakupu usług przesiewania u podmiotu zewnętrznego ze względu na awarie własnego sprzętu. Przesłuchano również pracowników skarżącej na okoliczność m.in. obecności na terenie żwirowni kruszarki z wynajmu. Dostrzec należy wspólny element złożonych zeznań - większość pracowników nie wiedziała nic na temat "obcej" kruszarki na terenie żwirowni, ci którzy potwierdzili taki fakt, zeznali, że "obca" kruszarka przyjeżdżała okresowo na krótki czas, tj. 2-3 dni lub około tygodnia. Skarżąca w skardze podnosząc zeznania pracowników o pracy "obcej" kruszarki na żwirowni pomija treść złożonych zeznań na okoliczność częstotliwości pracy tej kruszarki. Z zeznań tych świadków, którzy twierdzili, że widzieli obcą kruszarkę wynika, że obca kruszarka przyjeżdżała okresowo mniej więcej raz na pół roku i przebywała na żwirowni około tygodnia. Zeznania tych świadków, którzy twierdzili, że widzieli obcą kruszarkę, nie potwierdzają zaś okresu jej przebywania na żwirowni, wynikającego z wystawionych faktur. Nieuprawnione zatem jest twierdzenie skarżącej, iż świadkowie potwierdzili pracę "obcej" kruszarki na żwirowni, tym bardziej, że zostały one zacytowane w sposób wybiórczy, pasujący do założonej przez skarżącą tezy. W zakresie awarii kruszarki na żwirowni należącej do skarżącej, jeden z pracowników P. L. zeznał, że nie zdarzały się poważne awarie kruszarki, gdyż jest to urządzenie proste i jego naprawą zajmowali się mechanicy, jeżeli zdarzały się przestoje, to były najwyżej kilkudniowe. Są również inne dowody świadczące o fikcyjności zakupu usług przesiewania kruszywa w firmie K. To wyjaśnienia złożone przez dostawców części zamiennych do kruszarki, z których wynika, iż części w postaci listew udarowych dostępne były "od ręki". Zgromadzone dowody świadczą o tym, że sprzęt należący do skarżącej był w większości czasu sprawny, a ewentualne jego naprawy były dokonywane szybko. Nie znajduje więc potwierdzenia fakt o konieczności zakupu usług przesiewania u podmiotu zewnętrznego ze względu na awarie sprzętu. Skarżąca w skardze konieczność wynajmu obcej kruszarki argumentuje okolicznością zakupu części zamiennych w odległości ok. 1000 km od prowadzonej firmy, które należało przejechać, a następnie dokonać ich wymiany. W ocenie tut. organu argument ten nie znajduje potwierdzenia w materiale dowodowym. Z przesłanych informacji przez dostawców części, tj. B. z G. i P. s.c. z S. wynika, że w firmie B. skarżąca zakupiła części m.in. w dniu [...].04.2014 r. a następne [...].05.2014 r., natomiast u drugiego dostawcy w dniach [...].04.2014 r. oraz kolejno w dniach [...].05.2014 r. i [...].05.2014 r. Przesiewanie zaś, jak wynika z faktur z nazwą wystawcy K. miało miejsce od [...].05.2014 r. do [...].05.2014 r. oraz od [...].05.2014 r. do [...].05.2014 r. Z powyższego zestawienia faktów wynika, że w okresie kiedy usługi wykonywać miała firma K., skarżąca nie dokonywała zakupu części zamiennych do własnej kruszarki. Oznaczać to może tylko to, że kruszarka skarżącej była sprawna. Dodatkowo należy podkreślić, że również p. P. L. posiadał w swojej dokumentacji księgowej faktury, na których jako wystawca figurowała firma K. Sp. zo.o. Z ich treści wynika, iż usługi na jego rzecz wykonano w okresie od [...] do [...] maja 2014 r. oraz od [...] do [...] lipca 2014 r. /z wyłączeniem niedziel/. Z powyższego wynika, że firma K. rzekomo przebywała na terenie żwirowni cały miesiąc maj 2014 r., bowiem p. P. L. prowadził działalność na terenie żwirowni skarżącej. Powyższemu przeczą dokonane ustalenia. Dodatkowo należy wskazać, iż ominięty został również obowiązek regulowania należności w formie bezgotówkowej. Podkreślić należy, iż z materiału dowodowego pozyskanego z kontroli przeprowadzonej u P. L., włączonego do niniejszego postępowania, wynika, że firma K. sp. z o.o. w 2014 r. nie składała deklaracji VAT, nie złożyła też zeznania CIT-8 za ten okres. Wezwania kierowane do Spółki pozostały natomiast bez odpowiedzi. Udziałowcy Spółki –W. K. i H. K., jak oświadczył W. K. w dniu [...].01.2016 r. zbyli udziały w Spółce około 4 lata wcześniej, a w momencie zbycia udziałów i zmiany zarządu Spółki nie dokonano zmian w KRS. Zmian tych nie dokonali również nowi udziałowcy i zarząd. Z zeznań W. K. wynika, iż Spółka nie prowadziła żadnej działalności, ksiąg, nie posiadała majątku i środków trwałych. Nie wykonała też usług przesiewania kruszywa. Wszystkie wyżej ustalone fakty w powiązaniu ze sobą świadczą o fikcyjności transakcji pomiędzy skarżącą a firmą K. Zdarzenia gospodarczego o skutkach podatkowych nie stanowi bowiem samo wystawienie faktury, lecz obrót gospodarczy tą fakturą udokumentowany. Takie zaś okoliczności w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły. Zarzuty w powyższym zakresie są bezzasadne.

Odnosząc się do zarzutu w zakresie wyłączenia z kosztów podatkowych kwoty 39.000,00 zł wynikającej z faktury VAT nr [...] z dnia [...].04.2014 r. z nazwą wystawcy: O. tytułem zakupu oleju napędowego w ilości 10 000 litrów, należy stwierdzić, iż nie zasługuje na uwzględnienie. Dowody znajdujące się w aktach sprawy potwierdzają prawidłowość dokonanych ustaleń. W prowadzonej w tym zakresie dokumentacji księgowej skarżąca zaewidencjonowała nabycie hurtowych ilości oleju napędowego od 4 podmiotów: R. Sp. z o.o., Q. Sp. z o.o., O. oraz M. Sp. z o.o. Z zeznań przesłuchanych w charakterze świadków pracowników skarżącej wynika, że paliwo przywożone było na teren żwirowni cysterną. Sposób tankowania był dwojaki, albo bezpośrednio z cysterny do baku albo przechowywano je w zbiornikach na paliwo. Jeden ze świadków zeznał też, że w sytuacji braku paliwa jeździł z beczką na stację O. w K. Jak ustalono podczas kontroli podatkowej prowadzonej przez Naczelnika US w W., podmiot wskazany jako wystawca faktury VAT nr [...] z dnia [...].04.2014 r. O. nie prowadził ewidencji sprzedaży i nabycia, nie wykazał spornej faktury do opodatkowania w deklaracji VAT za kwiecień 2014 r., wystawiał faktury na sprzedaż paliwa w ilości wyższej niż zakupiona, nie posiadał na koniec 2013 roku zapasów paliwa i nie dokonywał jego nabyć w okresie I - II 2014 r., a pomimo to wystawiał faktury na sprzedaż oleju napędowego, nie składał deklaracji VAT- 7, a w tych złożonych wykazał kwoty 0 zł. Ponadto jak ustalono p. A. B. od I do IV 2014 r. udokumentował zakup 5000 l oleju napędowego, a fakturą z 01.04.2014 r. udokumentował sprzedaż 29.255 l oleju napędowego. Wszystkie powyższe okoliczności prowadzą do wniosku, iż niemożliwe jest ażeby skarżąca w dniu [...].04.2014 r. dokonała rzeczywistego nabycia oleju napędowego w ilości 10 000 l od p. A. B. Dokonane w sprawie ustalenia wskazują, że skarżąca nie nabyła od firmy O. 10 000 l oleju napędowego, a wystawiona faktura nie odzwierciedla rzeczywistych zdarzeń gospodarczych między tymi podmiotami. Bez wpływu na takie stanowisko pozostaje przedłożony wydruk potwierdzenia przelewu z dnia [...].04.2014 r. na kwotę 47.970,00 zł na rzecz p. A. B. Skoro bowiem zgromadzony materiał dowodowy wskazuje, że firma O. nie dysponowała taką ilością oleju napędowego, która mogłaby być przedmiotem obrotu wykazanego w fakturze Nr [...], to dokonana płatność nie może dotyczyć zapłaty za jego zakup. Wiedzę o tym, z jakiego tytułu skarżąca dokonała przelewu kwoty 47.970,00 zł posiada jedynie skarżąca. Nieuprawnione jest przerzucanie na organy podatkowe obowiązku ustalenia za co skarżąca mogła zapłacić firmie O. Uwzględniając powyższe stwierdzić należy, iż wskutek rozliczenia faktur VAT /gdzie jako wystawca widnieje firma O. dokumentujących czynności niedokonane przez ich wystawcę, koszty uzyskania przychodu zostały zawyżone przez skarżącą o kwotę netto 39.000,00 zł.

Odnośnie zarzutu, że rozstrzygnięcie wobec skarżącej winno zapaść dopiero po przeprowadzeniu postępowań podatkowych wobec jej kontrahentów przez właściwe miejscowo organy podatkowe, należy stwierdzić, iż także nie zasługuje on na uwzględnienie. W przedmiotowej sprawie poczynione ustalenia faktyczne, pozwalają na przyjęcie w sposób nie budzący wątpliwości, że sporne faktury nie dokumentowały rzeczywistych zdarzeń gospodarczych. W tej sytuacji bez znaczenia dla przyjęcia odpowiedzialności podatkowej skarżącej był brak wiedzy o brakach formalnych kontrahentów. Wprost przeciwnie, zgromadzone w sprawie dowody świadczą o świadomym działaniu podatnika.

W odpowiedzi na zarzut odnoszący się do odstąpienia od przesłuchania w postępowaniu strony i świadka P. L. stwierdzić należy, iż jest także nieuzasadniony. Prawdą jest, że organ nie przeprowadził dowodu z przesłuchania strony. Jednakże z inicjatywą taką nie wystąpiła również strona reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika. Oceniając ten fakt przez pryzmat art. 188 ustawy Ordynacja podatkowa stwierdzić należy, że zgromadzone dowody zawierają w swej treści wszystkie informacje pozwalające na ustalenie stanu faktycznego. Wszystkie okoliczności związane z przedmiotową sprawą znajdują odzwierciedlenie w zgromadzonym materiale dowodowym i nie wymagają podejmowania dodatkowych działań koniecznych dla podjęcia stosownego rozstrzygnięcia. Skarżąca również w skardze nie wskazuje jakimi dowodami nie dysponowały organy podatkowe I i II instancji, jakie okoliczności nie zostały wyjaśnione oraz jakie dowody zostały przez organ pominięte.

Nieuzasadniony jest także zarzut przyjęcia do podstaw opodatkowania kosztów uzyskania przychodów z usług transportowych w kwocie 263.612,05 zł wg ostatecznej decyzji wydanej P. L. dnia [...] września 2017 r., znak [...]. W zaskarżonej decyzji powyższa kwota nie była uwzględniana w podstawie opodatkowania. Jest to wartość oszacowanego przychodu z tytułu usług transportowych świadczonych na rzecz skarżącej w odrębnym postępowaniu, prowadzonym w stosunku do P. L.

Pozbawiony podstaw jest zarzut naruszenia art. 23 § 3 Ordynacji podatkowej. W przedmiotowej sprawie dane wynikające z ksiąg, po wyłączeniu "pustych" faktur oraz innych stwierdzonych nieprawidłowości pozwoliły na określenie postawy opodatkowania bez potrzeby jej szacowania.

Odnosząc się do zarzutów naruszenia przez organy podatkowe przepisów art. 122, art. art. 187, art. 191 Ordynacji podatkowej, Sąd nie dopatrzył się uchybień w tym zakresie. W działaniach organów podatkowych nie można doszukać się działań niezgodnych z przepisami prawa, postępowanie było prowadzone w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych, a strona w każdym stadium postępowania mogła wystąpić o udzielenie niezbędnych informacji i wyjaśnień o przepisach prawa podatkowego pozostających w związku z przedmiotem tego postępowania. W toku postępowania organ podejmował wszelkie niezbędne działania zmierzające do ustalenia stanu faktycznego sprawy, a na podstawie tak zebranego materiału dowodowego ocenił, czy sporne okoliczności zostały udowodnione, szeroko uzasadniając w wydanej decyzji przesłanki, którymi się kierował. To że ocena materiału dowodowego jest niezgodna z oczekiwaniami strony, nie może oznaczać, że przeprowadzone postępowanie było niezgodne z obowiązującymi przepisami. W świetle powyższego zarzuty skarżącej odnośnie naruszenia przepisów prawa procesowego są nieuzasadnione.

Ze względu na powyższe, na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd postanowił jak w sentencji orzeczenia.