Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt II SA/Go 471/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2006-12-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6138 Utrzymanie czystości i porządku na terenie gminy
6401 Skargi organów nadzorczych na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 93 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym)
Skarżony organ: Rada Gminy
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność aktu prawa miejscowego w całości

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Bohdanowicz, Sędziowie Sędzia WSA Aleksandra Wieczorek (spr.), Asesor WSA Michał Ruszyński, Protokolant Asystent sędziego Paweł Majka, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 7 grudnia 2006r. przy udziale Prokuratora Prokuratury Rejonowej sprawy ze skargi Wojewody na uchwałę Rady Gminy z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie utrzymania czystości i porządku na terenie gminy I. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały, II. określa, że zaskarżona uchwała nie podlega wykonaniu.


UZASADNIENIE

Rada Gminy, po zasięgnięciu opinii Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego, na sesji w dniu [...] kwietnia 2006 roku przy obecności trzynastu z piętnastu radnych Gminy, dziesięcioma głosami "za" i trzech głosach " przeciw" podjęła uchwałę Nr [...] w sprawie regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie Gminy.

W dniu [...] lipca 2006 roku Wojewoda, działając na podstawie art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 roku o samorządzie gminnym ( Dz.U. z 2001 r.Nr 142, poz.1591 ze zm. w związku art. 3 par. 12 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) - zwaną dalej: ppsa wniósł skargę na uchwałę Rady Gminy Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2006 roku w sprawie regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie gminy. Zarzucając uchwale naruszenie przepisu art. 4 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 13 września 1996 roku o utrzymaniu czystości i porządku w gminach ( t.j. Dz.U. z 2005 roku Nr 236, poz. 2008 ) wniósł o stwierdzenie jej nieważności. W uzasadnieniu twierdził, iż zaskarżona uchwała w istotny sposób narusza prawo, a szczególności przepis art. 4 ust. 2 ustawy. Przepis ust. 2 art. 4 ustawy zawiera w pkt 1-8 wyczerpujące wyliczenie zagadnień, które regulamin utrzymania porządku i czystości musi uregulować. Oznacza to -zdaniem skarżącego- że w regulaminie nie wolno zamieszczać postanowień, które wykraczają poza treść art. 4 ust. 2 ustawy, a jednocześnie muszą znaleźć się w nim postanowienia odnoszące się do wszystkich punktów tego przepisu. Zarzucał, że przyjęte przez Radę zapisy paragrafu 2 w punktach od 20 do 26 nakładające na właścicieli nieruchomości min. obowiązki "utrzymania nieruchomości niezabudowanych w stanie wolnym od zachwaszczenia, utrzymywania odłogowanych nieruchomości rolnych w stanie tzw. czarnego ugoru , czy też utrzymania lasów w stanie zgodnym z planami urządzenia wykraczają poza delegację ustawową przyznaną radze gminy we wskazanym przepisie. Zdaniem skarżącego, regulamin winien bowiem określać " częstotliwość i sposób pozbywania się odpadów komunalnych i nieczystości ciekłych z terenu nieruchomości oraz z terenów przeznaczonych do użytku publicznego. Tymczasem paragrafy 8 i 9 regulaminu regulują kwestie obowiązków w zakresie podpisywania umów z podmiotem uprawnionym do odbioru odpadów komunalnych oraz konsekwencje niezrealizowania obowiązków w zakresie pozbywania się odpadów, wykraczając poza przyznane Radzie kompetencje i tym samym istotnie naruszają prawo.

Skarżący wskazywał również, iż zgodnie z art. 4 ust. 2 pkt. 8 regulamin powinien regulować kwestie wyznaczania obszarów podległych obowiązkowej deratyzacji i terminów jej przeprowadzania. Zarzucał, że wprawdzie rozdział IX Regulaminu został zatytułowany "Obszary podlegające obowiązkowej deratyzacji i oraz terminy jej przeprowadzania", to zawarte nim regulacje paragrafów 17 i 18 nie wypełniają delegacji ustawowej, nie wskazując ani obszarów ani terminów obowiązkowej deratyzacji, co stanowi istotne naruszenie prawa. W ocenie skarżącego niedopuszczalne jest również nakładanie w drodze regulaminu utrzymywania czystości i porządku obowiązków wynikających z innych ustaw i rozporządzeń. Zgodnie z art. 4 ust. 2 punktem 6 ustawy regulamin winien określać "obowiązki osób utrzymujących zwierzęta domowe mające na celu ochronę przed zagrożeniem lub uciążliwością dla ludzi oraz przed zanieczyszczeniem terenów przeznaczonych do wspólnego użytku" natomiast wskazany obowiązek uzyskania zezwolenia Wójta Gminy na utrzymanie psa rasy uznanej za agresywną nie mieści się w zakresie art. 4 ust. 2 pkt. 6 i jest uregulowany bezpośrednio w art. 10 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 o ochronie zwierząt ( Dz. U. z 2003 roku, Nr 106 poz. 1002 ze zm. ). W końcowej części skargi skarżący wywodził, iż wystarczającą podstawą prawną uchwały w sprawie regulaminu utrzymania czystości i porządku w gminach jest przepis art. 4 ustawy, zatem zbędne jest powoływanie się na przepis art. 18 ust. 2 pkt 15 ustawy z dnia 8 marca 1990 roku o samorządzie gminnym ( Dz.U z 2001 roku, Nr 142 poz. 1591 ze zm. oraz art. 10 ustawy o odpadach oraz zmianie niektórych innych ustaw ( Dz.U. Nr 175 , poz.1458 )

W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy wskazał, że zarzuty podniesione w skardze Wojewody nie są tego rodzaju by uznać, iż uchwała w swych postanowieniach istotnie narusza prawo, co skutkowałoby jej nieważnością. Uchwała zawiera postanowienia dotyczące uregulowań w sprawie czystości i porządku na terenie Gminy, a ujęte w niej szczególne uregulowania wprowadzone zostały z uwagi na specyfikę gmin wiejskich .

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył , co następuje:

W myśl przepisu art. 1 par. 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U Nr 153, poz. 1269 ze zm. ) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola, o której mowa sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie zaś do przepisu art. 147. par. 1 ppsa sąd uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 par. 2 pkt 5 i 6 tej ustawy , stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności. Wskazać też należy, iż zgodnie z przepisem art. 134 par. 1 ppsa Wojewódzki Sąd Administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Po rozpoznaniu niniejszej sprawy uznać należało, iż skarga jest uzasadniona. Zgodnie z treścią przepisu art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 13 września 1996 roku o utrzymaniu czystości i porządku w gminach ( t.j. Dz.U. z 2005 roku Nr 236, poz. 2008 ) – zwaną dalej ustawą rada gminy, po zasięgnięciu opinii państwowego powiatowego inspektora sanitarnego, uchwala regulamin utrzymania czystości i porządku na terenie gminy, zwany dalej "regulaminem", który jest aktem prawa miejscowego. Stosownie do ust 2 art. 4 ustawy regulamin określa szczegółowe zasady utrzymania czystości i porządku na terenie gminy dotyczące:

1) wymagań w zakresie utrzymania czystości i porządku na terenie nieruchomości obejmujących:

a) prowadzenie we wskazanym zakresie selektywnego zbierania i odbierania odpadów komunalnych, w tym powstających w gospodarstwach domowych, odpadów niebezpiecznych, odpadów wielkogabarytowych i odpadów z remontów,

b) uprzątanie błota, śniegu, lodu i innych zanieczyszczeń z części nieruchomości służących do użytku publicznego,

c) mycie i naprawy pojazdów samochodowych poza myjniami i warsztatami naprawczymi;

2) rodzaju i minimalnej pojemności urządzeń przeznaczonych do zbierania odpadów komunalnych na terenie nieruchomości oraz na drogach publicznych, warunków rozmieszczania tych urządzeń i ich utrzymania w odpowiednim stanie sanitarnym, porządkowym i technicznym, przy uwzględnieniu:

a) średniej ilości odpadów komunalnych wytwarzanych w gospodarstwach domowych bądź w innych źródłach,

b) liczby osób korzystających z tych urządzeń;

3) częstotliwości i sposobu pozbywania się odpadów komunalnych i nieczystości ciekłych z terenu nieruchomości oraz z terenów przeznaczonych do użytku publicznego;

4) maksymalnego poziomu odpadów komunalnych ulegających biodegradacji dopuszczonych do składowania na składowiskach odpadów;

5) innych wymagań wynikających z gminnego planu gospodarki odpadami;

6) obowiązków osób utrzymujących zwierzęta domowe, mających na celu ochronę przed zagrożeniem lub uciążliwością dla ludzi oraz przed zanieczyszczeniem terenów przeznaczonych do wspólnego użytku;

7) wymagań utrzymywania zwierząt gospodarskich na terenach wyłączonych z produkcji rolniczej, w tym także zakazu ich utrzymywania na określonych obszarach lub w poszczególnych nieruchomościach;

8) wyznaczania obszarów podlegających obowiązkowej deratyzacji i terminów jej przeprowadzania.

Zgodzić się należy ze skarżącym, iż wskazane uregulowanie ust. 2 art. 4 ustawy pozwala na stwierdzenie, że w uchwalanym przez radę regulaminie mogą znaleźć się tylko takie postanowienia, których przedmiot mieści się w zakresie wyznaczonym przez ten przepis. Wyliczenie zamieszczone w ustępie 2 wymienionego artykułu ustawy ma bowiem charakter wyczerpujący, co oznacza iż w regulaminie nie można zamieszczać postanowień wykraczających poza treść art. 4 ustawy. Jednocześnie też wyliczenie przedmiotu uregulowania regulaminem ma charakter obligatoryjny, co oznacza, iż w treści regulaminu muszą znaleźć się uregulowania odnoszące się do wszystkich ośmiu punktów art. 4 ustawy.

Stosownie do punktu 1 ust. 2 art. 4 ustawy Rada Gminy władna była do określenia w regulaminie wymagań w zakresie utrzymania czystości i porządku na terenie gminy nieruchomości znajdujących się na obszarze gminy . Uprawnienie to obejmowało prawo do określenia wymagań w zakresie utrzymania porządku i czystości, jednak nie wszystkich, ale tylko takich, które mieszczą się w zakresie punktów a, b, c czyli wymagań obejmujących prowadzenie selektywnej zbiórki odpadów, uprzątania błota, śniegu, lodu i innych zanieczyszczeń z części nieruchomości służących do użytku publicznego oraz mycia i napraw pojazdów samochodowych poza myjniami i warsztatami naprawczymi. W tym stanie rzeczy zasadny okazał się zarzut skarżącego, iż uregulowania zawarte w rozdziale II regulaminu zatytułowanym " Wymagania w zakresie utrzymania czystości i porządku na terenie nieruchomości" obejmujące punkty od 20 do 26 paragrafu 2 przekraczają swym przedmiotem zakres przepisu art. 4 ust. 2 pk1 lit a,b,c ustawy . Kwestionowane punkty dotyczą bowiem nałożenia na właścicieli nieruchomości obowiązku utrzymywania nieruchomości niezabudowanych w stanie wolnym od zachwaszczenia (pkt 20), utrzymywania odłogowanych nieruchomości rolnych w stanie tzw. czarnego ugoru (pkt 21), utrzymywania lasów w stanie zgodnym z planami ich urządzania (pkt 22), utrzymywania rowów odwadniających przy drogach i torach w stanie drożności i wykoszenia (pkt 23), utrzymywania nasypów i wykopów wzdłuż ciągów komunikacyjnych w stanie wykoszonym (pkt 24), utrzymywania rowów melioracyjnych w stanie drożności (pkt 25), utrzymywania czystości na przystankach, torowiskach, w przepustach, przejściach, pod mostami i wiaduktami ( pkt 26).

Nie będąc związany zarzutami skargi i dokonując badania legalności zaskarżonej uchwały z urzędu Sąd uznał, iż w zakresie paragrafu 2 zarzut przekroczenia przez Radę Gminy zakresu art. 4 ust. 2 pkt 1 lit a,b,c dotyczy też :

pkt 2 ( przyłączenie nieruchomości do nowej sieci kanalizacyjnej w terminie 9 miesięcy od dnia przekazania jej do eksploatacji ),

pkt 9 ( usuwanie z terenów nieruchomości wraków pojazdów mechanicznych )

pkt 10 ( usuwanie poprzez zamiatanie, zbieranie grabienie zmywanie itp. zanieczyszczeń z powierzchni nieruchomości i utrzymywanie ich należytego stanu sanitarno – higienicznego, pkt 11 ( usuwanie poprzez zamiatanie, zbieranie, zmywanie, malowanie itp. zanieczyszczeń z posadzek , podłóg, ścian, stropów przeznaczonych do wspólnego użytkowania pomieszczeń budynków wielolokalowych np. sieni, korytarzy, piwnic, klatek schodowych, wind, studzienek, okien piwnicznych, zsypów, rur spustowych, rynien z kratkami do czyszczenia , a tym samym utrzymywanie ich należytego stanu sanitarno – higienicznego),

pkt 12 ( pielęgnacja i utrzymywanie estetycznego wyglądu terenów zielonych, ogrodów kwietników, klombów zarówno komunalnych jak i będących własnością osób fizycznych i prawnych),

pkt 16 ( usuwanie nawisów /sopli/ z okapów , rynien i innych części nieruchomości ),

pkt 17 ( usuwanie ze ścian budynków , ogrodzeń i innych obiektów ogłoszeń plakatów itp. umieszczonych tam bez zachowania trybu przewidzianego przepisami prawa ),

pkt 18 ( oznaczanie nieruchomości przez umieszczanie w widocznym z ulicy miejscu tablic informacyjnych ...),

pkt 19 ( umieszczanie w budynkach wielolokalowych w pobliżu wejścia tablic zawierających informacje dotyczące właściciela lub zarządcy nieruchomości ... ),

pkt 30 ( gromadzenie obornika i płynnych odchodów zwierzęcych ... w miejscach spełniających wymogi przepisów ustawy z dnia 26 lipca 2000 o nawozach i nawożeniu ),

pkt 31 ( stosowanie obornika i płynnych odchodów zwierzęcych zgodnie z przepisami ustawy wymienionej wikt 30 ),

pkt 32 ( coroczna wymiana piasku w piaskownicach zlokalizowanych na terenach publicznie dostępnych ),

pkt 33 ( umieszczanie plakatów, reklam, ogłoszeń, nekrologów na urządzeniach do tego celu przeznaczonych ),

33 ( selektywne zbieranie odpadów innych niż komunalne, powstających na terenach nieruchomości w wyniku prowadzenia działalności gospodarczej np. weterynaryjnej czy medycznej i postępowanie z nimi zgodnie z zasadami przewidzianymi w ustawie z dnia 27 kwietnia 2001 roku o odpadach ).

W zakresie uregulowanym w par. 3 Rozdziału II przekroczenie przez Radę Gminy zakresu unormowania wskazanego w art. 4 ust. 2 pkt 1 lit a,b,c dotyczy też zakazów sformułowanych w :

pkt 3 ( zakaz niszczenia lub uszkadzania obiektów małej architektury, urządzeń wyposażenia placów zabaw, urządzeń do zbierania odpadów, obiektów przeznaczonych do umieszczania reklam i ogłoszeń, urządzeń infrastruktury komunalnej no hydrantów , transformatorów ( ...) , deptania trawników oraz z zieleńców ),

pkt 4 (zakaz umieszczania na pniach drzew afiszy , reklam nekrologów, ogłoszeń ),

pkt 5 ( zakaz malowania np. grafitti ),

pkt 12 ( zakaz zajmowania pasa drogowego / chodniki, pobocza, jezdnie, rowy przydrożne/ celem składowania odpadów i materiałów budowlanych; na zajęcie pasa drogi wymagana jest zgoda zarządcy drogi i pobierana jest za to opłata zgodnie z przepisami ustawy z dnia 21 marca 1985 roku o drogach publicznych ),

pkt 13 ( zakaz dokonywania zmian naturalnego ukształtowania terenu w sposób niezgodny z przepisami ustawy z dnia 21 kwietnia 2001 roku Prawo ochrony środowiska ),

Wymienione uregulowania regulaminu z jednej strony, jak już wyżej wskazano, wykraczają poza materię przepisu art. 4 ust 2 pkt 1 lit a,b,c z drugiej zaś niektóre z nich nakładają na właścicieli nieruchomości obowiązki sprzeczne z art. 5 ustawy z dnia 13 września 1996 roku o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, ustanawiającym obowiązki właścicieli nieruchomości lub wynikające z innych ustaw np. ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 roku o odpadach ( Dz.U z 2001 roku, Nr 62 poz. 628 ze zm. ) , ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 -Prawo ochrony środowiska ( Dz. U. z 2001 roku, Nr 62 poz, 627 ze zm, , ustawy z dnia 20 czerwca 1997 roku - Prawo o ruchu drogowym ( Dz.U z 2005 , Nr 108 poz. 908 ze zm ), ustawy z dnia 20 stycznia 2005 roku o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji ( Dz.U. Nr 25 poz.202 ze zm), ustawy z dnia ustawy z dnia 7 czerwca 2001 o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków ( tekst jedn. Dz. U z 2006, Nr 123 poz 858 ), ustawy z dnia 7 lipca 1994 – Prawo budowlane ( tekst jedn. Dz.U. z 2006 ,Nr 156 poz. 1118 ze zm. ) i jej przepisów wykonawczych – Rozporządzenie Minstra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, ustawy z dnia 21 marca 1985 roku o drogach publicznych ( Dz. U. z 2004 roku , Nr 204 poz. 2086 ze zm. ) , ustawy z dnia 28 września 1991 o lasach ( tekst jedn. Dz. U z 2005 roku , Nr 45 poz. 435 ze zm. ), ustawy z dnia 26 lipca 2000 o nawozach i nawożeniu ( Dz. U. z 2000 roku, Nr 89 , poz, 991 ze zm. ), ustawy z dnia 18 grudnia 2003 roku o ochronie roślin ( Dz.U z 2004 roku , Nr 11, poz. 64 ze zm. ), ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 roku o ochronie zwierząt ( tekst jedn. Dz. U z 2003 roku, Nr 106, poz. 1002 ze zm. ).

Zasadny okazał się również zarzut przekroczenia przez radę Gminy kompetencji do uchwalania regulaminu przez zamieszczenie w Rozdziale III zatytułowanym "Częstotliwość i sposób pozbywania się odpadów komunalnych nieczystości ciekłych z terenu nieruchomości ( ..)" paragrafu 8 regulującego obowiązki właścicieli nieruchomości w zakresie podpisania umów z podmiotami uprawnionymi do odbioru odpadów komunalnych, oraz par. 9 regulującego konsekwencje niezrealizowania tych obowiązków . Nadto uregulowania te pozostają w sprzeczności z art. 6 ustawy z dnia 13 września 1996 roku.

Równie uzasadniony okazał się zarzut, że Rada Gminy przekroczyła zakres przyznanej jej kompetencji do ustalenia regulaminu w par. 15 pkt 1 ppkt 5 nakładając na właścicieli utrzymujących zwierzęta domowe obowiązek uzyskania zezwolenia Wójta Gminy na utrzymanie psa rasy uznanej za agresywną. Wskazany obowiązek nie mieści się w zakresie art. 4 ust. 2 pkt. 6 ustawy i jest uregulowany bezpośrednio w art. 10 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 o ochronie zwierząt ( DZ. U. z 2003 r. Nr 106 poz. 1002 ze zm.) zgodnie z którym prowadzenie hodowli lub utrzymywanie psa rasy uznawanej za agresywną wymaga zezwolenia organu gminy właściwego ze względu na planowane miejsce prowadzenia hodowli lub utrzymywania psa, wydawanego na wniosek osoby zamierzającej prowadzić taką hodowlę lub utrzymywać takiego psa. Dodatkowo wskazać tez należy, iż również ustanowiony przez radę w ppkt 4 pkt 1 par. 15 obowiązek systematycznego szczepienia przeciwko wściekliźnie wynika wprost z art. 56 ust. 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 roku o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczania chorob zakaźnych zwierząt ( Dz.U. z 2004 roku , Nr 69 poz. 625 ) .

Generalnie wskazać należy, iż zgodnie z par. 137 w związku z par. 143 Rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" (Dz. U. Nr 100, poz. 908 ) - w uchwale nie powtarza się przepisów ustaw, ratyfikowanych umów międzynarodowych i rozporządzeń. Naruszenie tego zakazu i wprowadzenie do uchwały przepisów ustawowych powoduje nieważność tych zapisów. Tym bardziej sprzeczne z prawem jest dokonywanie zmian w zapisach ustawowych i regulowanie niektórych kwestii w sposób odmienny niż w ustawie. Powszechnie obowiązujący porządek prawny narusza w stopniu istotnym nie tylko regulowanie przez gminę raz jeszcze tego co zostało już pomieszczone w źródle powszechnie obowiązującego prawa lecz także modyfikowanie przepisu ustawowego przez akt wykonawczy niższego rzędu , co możliwe jest tylko w granicach wyraźnie przewidzianego upoważnienia ustawowego.

Przedstawienie w zapisach prawa miejscowego zapisów ustawy z dodatkową ich modyfikacją ( tak jak to uczyniono np. w par. 2 pkt 2 regulaminu, w którym nałożono na właścicieli nieruchomości obowiązek przyłączenia jej do nowej sieci kanalizacyjnej w terminie 9 miesięcy od dnia przekazania jej do eksploatacji, w sytuacji, gdy art. 5 ustawy z o utrzymaniu czystości i porządku mówi tylko o obowiązku przyłączenia nieruchomości do istniejącej sieci kanalizacyjnej i to bez wskazania terminu ) stanowi podstawę do uznania, że w tym zakresie doszło dodatkowo do istotnego naruszenia prawa, gdyż takie uregulowanie regulaminu podjęto bez podstawy prawnej. Tym samym materia będąca przedmiotem regulacji w odrębnych przepisach prawa powszechnie obowiązującego nie może być ponownie regulowana w drodze uchwały rady gminy. Również w orzecznictwie sądowo-administracyjnym uznaje się, że powtórzenie regulacji ustawowej bądź ich modyfikacje i uzupełnienie przez przepisy gminne jest niezgodne z zasadami legislacji ( wyrok NSA z 20 sierpnia 1996 r. sygn. akt SA/Wr 2761/95 nie publikowany ) .

Skarżący zasadnie wywiódł również , że regulamin uchwalony prze Radę nie zawiera obligatoryjnego uregulowania wynikającego z pkt 8 ust. 2 art. 4 ustawy z dnia 13 września 1997 roku. Zgodnie z tym przepisem regulamin określa zasady wyznaczania obszarów podlegających obowiązkowej deratyzacji i terminów jej przeprowadzania. Wprawdzie rozdział X zatytułowany został "Obszary podlegające obowiązkowej deratyzacji i terminy jej przeprowadzania" to jednak nie zawiera on wskazania terminów obowiązkowej deratyzacji wskazując jedynie, że "termin przeprowadzenia obowiązkowej deratyzacji podaje się w uzgodnieniu z Państwowym Powiatowym Inspektorem Sanitarnym " jak też stanowi, że obszary podlegające obowiązkowej deratyzacji "określi się" w uzgodnieniu z tym Inspektorem . Tym samym Rozdział X regulaminu pozbawiany jest obowiązkowej regulacji wyznaczonej przepisem art. 4 ust. 2 pkt 8 ustawy .

Za częściowo zasadny uznać należało zarzut, iż wystarczającą podstawą prawną uchwały w sprawie regulaminu utrzymania czystości i porządku w gminach jest przepis art. 4 ustawy, zatem zbędne jest powoływanie się na przepis art. 18 ust. 2 pkt 15 ustawy z dnia 8 marca 1990 roku o samorządzie gminnym ( Dz.U z 2001 roku, Nr 142 poz. 1591 ze zm. oraz art. 10 ustawy o odpadach oraz zmianie niektórych innych ustaw ( Dz.U. Nr 175 , poz.1458 ) . W ocenie Sądu, pełna podstawa prawna uchwały powinna zawierać przepis art. 18 ust.2 pkt 15 ustawy o samorządzie gminnym bowiem stanowi on podstawę prawną uprawnienia rady gminy do stanowienia w innych sprawach zastrzeżonych ustawami do kompetencji rady gminy czyli np. ustawą o utrzymaniu czystości i porządku w gminach . Z punktu widzenia techniki ustawodawczej zbędne było natomiast powołanie się w podstawie prawnej uchwały na art. 10 ustawy o odpadach oraz zmianie niektórych innych ustaw ( Dz.U. Nr 175 , poz.1458 ).

Mając na uwadze zakres i wagę stwierdzonych naruszeń prawa, którym przypisać należy cechę istotności uznać należało, że zaskarżona uchwała jest dotknięta w całości wadą nieważności ( art. 91 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 roku o samorządzie gminnym ). Z tych przyczyn na podstawie przepisu art. 147 par. 1 i 152 ppsa orzeczono jak w sentencji wyroku.