Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 269/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2010-12-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6050 Obowiązek meldunkowy
Hasła tematyczne: Ewidencja ludności
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: Art. 47 ust. 2
journal: Dz.U. 2006 nr 139 poz 993
law: Ustawa z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych - tekst jedn.
article: Art. art. 7, 77 par. 1 , 80
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: Art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożenna Blitek Sędziowie WSA Elżbieta Kremer WSA Janusz Kasprzycki (spr.) Protokolant Ewelina Kalita po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 listopada 2010 r. sprawy ze skargi J. C. na decyzję Wojewody z dnia 28 stycznia 2010 r. nr [...] w przedmiocie anulowania czynności materialno-technicznej polegającej na zarejestrowaniu zameldowania na pobyt stały skargę oddala.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia 28 stycznia 2010 r., znak: [...], Wojewoda, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity, Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm., zwanej dalej w skrócie – k.p.a.) w zw. z art. 47 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2006 r. Nr 139, poz. 993 z późn. zm., zwanej dalej ustawą o ewidencji ludności i dowodach osobistych), utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Organ I instancji - Prezydent Miasta - decyzją z dnia [...] 2009 r., znak: [...], działając na podstawie art. 47 ust.2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych oraz art. 104 k.p.a., orzekł o anulowaniu czynności materialno - technicznej polegającej na zarejestrowaniu w dniu 27 lutego 2007 r. zameldowania J. C. na pobyt stały w lokalu nr 1 przy ul. A 4 w B.

W uzasadnieniu tej decyzji organ I instancji wyjaśnił na wstępie,

że rozpatrywana sprawa, była już przedmiotem postępowania przed organem odwoławczym. Uchylenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, wyrokiem z dnia 31 marca 2008 r., sygn. akt: III SA/Kr 1/08, decyzji Wojewody z [...] 2007 r., nr [...], uchylającej decyzję organu I instancji o anulowaniu czynności materialno – technicznej zarejestrowania w dniu 27 lutego 2007 r. pobytu stałego J. C. i orzekającej o odmowie anulowania tej czynności materialno - technicznej, spowodowało konieczność dalszego prowadzenia postępowania w przedmiotowej sprawie. W dniu [...] 2008 r., Wojewoda wydał decyzję, nr [...], którą uchylił w całości zaskarżoną przez J. C. decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] 2007 r., znak: [...], w przedmiocie anulowania czynności materialno-technicznej polegającej na zarejestrowaniu w dniu 27 lutego 2007 r. zameldowania J. C. na pobyt stały w lokalu przy ul. A 4/1 w B i przekazał sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Po przeprowadzeniu dodatkowych czynności wyjaśniających przez organ meldunkowy, Prezydent Miasta decyzją z dnia [...] 2009 r., znak: [...], rozstrzygnął sprawę, kolejny raz orzekając o anulowaniu czynności zameldowania J. C. na pobyt stały pod wskazanym wyżej adresem. Na skutek wniesionego odwołania Wojewoda decyzją z dnia [...] 2009 r., nr [...] uchylił w całości decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] 2009 r., znak: [...], wskazując na niewykonanie przez organ I instancji zaleceń Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie (zawartych w wyroku z dnia 31 marca 2008 r., sygn. akt: III SA/Kr 1/08) i przekazał sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. W wyniku przeprowadzonego postępowania uzupełniającego, Prezydent Miasta, decyzją z dnia [...] 2009 r., znak: [...], orzekł o anulowaniu czynności materialno - technicznej polegającej na zarejestrowaniu w dniu 27 lutego 2007 r. zameldowania J. C. na pobyt stały w lokalu przy ul. A 4/1 w B.

W dalszej części organ wyjaśnił, że w dniu 27 lutego 2007 r. dokonano zameldowania na pobyt stały J. C. w lokalu przy ul. A 4/1 w B na podstawie przedłożonego druku meldunkowego, na którym skarżący potwierdził fakt swojego pobytu pod tym adresem. Poza sporem pozostaje fakt, że J. C. w dacie zameldowania był współwłaścicielem budynku przy ul. A 4 w B. W toku prowadzonego postępowania wyczerpujące wyjaśnienia w sprawie złożyły strony postępowania. H. K. podtrzymując wniosek o anulowanie czynności materialno – technicznej, polegającej na zarejestrowaniu w dniu 27 lutego 2007 r. zameldowania J. C. na pobyt stały w przedmiotowym lokalu, wyjaśniła, że dokonując zameldowania

na pobyt stały skarżący wprowadził organ meldunkowy w błąd, gdyż w dacie zarejestrowania zameldowania nie zamieszkiwał w przedmiotowym lokalu

z zamiarem pobytu stałego. Organ wskazał na znajdujące się w aktach sprawy zeznania świadków, zarówno mieszkańców budynku przy ul. A 4 w B: Z. N., A. M., M. K., S. K., J. S., S. N., jak i osób niezamieszkujących, na co dzień w przedmiotowym budynku: M. Z., R. L. i G. K. Wskazano, że dla oceny charakteru zamieszkiwania w lokalu, mniejsze znaczenie mają twierdzenia skarżącego i deklarowana przez niego chęć zamieszkiwania, istotniejsze są zaś dające się obiektywnie stwierdzić okoliczności, np. faktyczna możliwość realizacji woli przebywania w danym lokalu. Organ prowadzący postępowanie dał wiarę zeznaniom osób zamieszkujących, na co dzień w budynku przy ul. A 4 w B: Z. N., M. K., S. K. S. N., że w dacie zarejestrowania zameldowania skarżący nie zamieszkiwał w przedmiotowym lokalu z zamiarem pobytu stałego. W ocenie organu zeznania są spójne i wzajemnie ze sobą korespondują. Podnoszona okoliczność, że J. C. nie utrzymuje kontaktów z lokatorami nieruchomości przy ul. A 4 w B nie oznacza, iż mieszkańcy budynku nie znają go, czy nie wiedzą o kogo chodzi. Zdaniem organu, powołując się na wiedzę wynikającą z doświadczenia życiowego, można stwierdzić, że osoby starsze, zamieszkujące od wielu lat w jednym domu, przywiązują dużą uwagę

do osób, które wprowadzają się do ich kamienicy. Potwierdzeniem powyższej tezy może być fakt, że niemal wszyscy lokatorzy przedmiotowego budynku znają

z widzenia i potwierdzają fakt zamieszkiwania M. C. - osoby czynnej zawodowo. Za nieprawdopodobne należy wobec tego uznać, że sąsiedzi nie potrafiliby stwierdzić zamieszkiwania J. C. - osoby starszej, mającej kłopoty ze zdrowiem, która zgodnie z oświadczeniami swojego pełnomocnika zamieszkuje w przedmiotowym budynku od września 2006 r. Trudno też zgodzić się ze stanowiskiem, że wiarygodność zeznań mieszkańców budynku przy ul. A 4 w B jest wątpliwa z uwagi na fakt, iż wymienione osoby pozostają z nią w konflikcie. Wszyscy świadkowie przesłuchani w niniejszej sprawie uprzedzeni zostali o odpowiedzialności karnej wynikającej z art. 233 Kodeksu karnego (ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny; Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 z późn. zm.), wobec czego znali konsekwencje ewentualnego poświadczenia nieprawdy. Odnosząc się do zeznań, J. S., która od lipca 2006 r. zamieszkuje, jak twierdzi wspólnie z M. C. w lokalu przy ul. A 4/2 w B, organ stwierdził, że potwierdzają one, iż skarżący posiadał swobodny dostęp i przebywał w lokalu przy ul. A 4/1 w B w czasie nieobecności głównego najemcy, jednak nie mogą być potwierdzeniem, że skarżący w dacie zarejestrowania zameldowania zamieszkiwał w przedmiotowym lokalu z zamiarem pobytu stałego. W podobny sposób należy ocenić znajdujące się w aktach sprawy zeznania. R. L. oraz G. K., którzy nie zamieszkują, na co dzień w budynku przy ul. A 4 w B. W ocenie organu I instancji na szczególną uwagę zasługują zeznania córki nieżyjącej T. G. Przesłuchana w charakterze świadka M. Z. zeznała, że skarżący wniósł swoje rzeczy i otrzymał zapasowy komplet kluczy do lokalu przy ul. A 4/1 w B we wrześniu 2006 r., po podpisaniu z T. G. umowy użyczenia przedmiotowego lokalu. Z zeznań świadka wynika, co organ I instancji uznał za udowodnione, że J. C. nie zamieszkiwał w przedmiotowym lokalu, a jedynie doglądał go w czasie nieobecności głównego najemcy. M. Z. stwierdziła, że w dniu 28 lutego 2007 r. skarżący wniósł do przedmiotowego lokalu swoje meble, łóżko oraz rzeczy spakowane w kartony, a następnie przejął od świadka w obecności swojej córki przedmiotowy lokal, podpisując na tę okoliczność protokół zdawczo - odbiorczy. Za niewiarygodne należy uznać zeznania M. Z., że skarżący zamieszkiwał na stałe w przedmiotowym lokalu od listopada do grudnia 2006 r. i aby zamieszkiwał w nim nadal. Z zeznań świadka wynika, bowiem, że nie odwiedzał on przedmiotowego lokalu w czasie nieobecności matki i nie odwiedza go po przekazaniu w dniu 28 lutego 2007 r. W związku powyższym nie może mieć rzetelnej wiedzy na temat przytoczonych powyżej okoliczności. Wśród kluczowych dowodów potwierdzających fakt, że J. C. nie zamieszkiwał z zamiarem pobytu stałego w przedmiotowym lokalu przy ul. A 4/1,

na szczególną uwagę zasługuje pismo współwłaścicieli przedmiotowego budynku

z dnia 22 lutego 2007 r. skierowane do M. Z., w którym informują,

o wypowiedzeniu H. K. funkcji administratora przedmiotowej nieruchomości i proszą by nie przekazywała kluczy do mieszkania swojej zmarłej matki. W dniu 28 lutego 2007 r. M. Z. protokołem zdawczo - odbiorczym przekazała lokal położony przy ul. A 4/1 w B wraz z kompletem kluczy J. C. Z kolei M. C. pismem dnia 28 lutego 2007 r. powiadomiła Urząd Miasta Wydział Skarbu o przejęciu lokalu. Skoro przedmiotowy lokal został przejęty przez skarżącego i jego córkę dopiero w dniu 28 lutego 2007 r., to za bezsporny należy uznać fakt, że w dacie rejestracji pobytu tj. w dniu 27 lutego 2007 r. skarżący nie zamieszkiwał w nim z zamiarem pobytu stałego, a co za tym idzie nie powstał w tym dniu obowiązek meldunkowy. W ocenie organu I instancji za niewiarygodny należy uznać fakt zamieszkiwania J. C. z zamiarem stałego przebywania w spornym lokalu, od czasu zawarcia umowy użyczenia z T. G., czyli od września 2006 r. Na mocy umowy użyczenia skarżący miał przebywać jedynie w tym lokalu, opiekując się nim w czasie, kiedy wymieniona przebywała poza miejscem stałego zameldowania. W ocenie organu orzekającego czasowy charakter pobytu J. C. w przedmiotowym lokalu był mu doskonale znany, gdyż jednoznacznie określała go treść w/w umowy. Z doświadczenia życiowego wiadomo, że zdarzają się sytuacje,

iż członkowie rodziny, a nawet osoby obce, dysponują kluczami do cudzych mieszkań i posiadając swobodny dostęp, odwiedzają je pod nieobecność właścicieli, a nawet okazjonalnie w nich pomieszkują. Nie oznacza to jednak, że zamieszkują

w tych lokalach z zamiarem pobytu stałego, W odniesieniu do twierdzeń skarżącego, że zarówno przed zameldowaniem, jak i po dokonaniu czynności meldunkowej zamieszkiwał w przedmiotowym lokalu, organ wskazał na pisemną relację Komisariatu Policji (k. nr 100 akt administracyjnych), z której wynika, iż interweniujący w dniu 4 marca 2007 r. funkcjonariusze nie ujawnili włamania

do lokalu przy ul. A 4/1 w B, a co więcej drzwi do przedmiotowego lokalu były zaplombowane przez administratora budynku. W związku z powyższym, za niewiarygodny należy uznać fakt, że skarżący zamieszkiwał w zaplombowanym przez administratora lokalu.

Mając na względzie całokształt zebranego w sprawie materiału dowodowego organ stwierdził, że skarżący w dniu 27 lutego 2007 r. nie zamieszkiwał w lokalu

przy ul. A 4/1 w B z zamiarem pobytu stałego, zatem czynność meldunkowa polegająca za zarejestrowaniu jego pobytu stałego pod tym adresem należy uznać za niezgodną z prawem i należy ją anulować.

Odwołanie od powyższej decyzji złożyła M. C., działająca w imieniu ojca J. C., zarzucając naruszenie przepisów art. 40 k.p.a. przez doręczenie decyzji pełnomocnikowi, który od dnia 3 grudnia 2009 r. nie posiadał już umocowania do odbioru korespondencji w przedmiotowej sprawie. Niemniej jednak, jak podała, z ostrożności procesowej, wniosła odwołanie i zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów art. 107 k.p.a. przez niewskazanie w decyzji stron postępowania, a w pouczeniu siedziby organu I instancji oraz błędne

i lakoniczne uzasadnienie faktyczne. Zarzuciła również rażące naruszenie przepisów: art. 92 k.p.a. w zw. z art. 94 § 2 k.p.a. przez niezachowanie siedmiodniowego terminu przy wezwaniu na rozprawę; art. 6 do art. 11 k.p.a. oraz art. 77 k.p.a. w zw. z art. 78 k.p.a. przez niewłaściwe, nierzetelne i stronnicze prowadzenie przedmiotowej sprawy oraz jej rozstrzygnięcie na korzyść strony kwestionującej fakt zamieszkiwania J. C. w spornym lokalu w dacie rejestracji pobytu stałego.

Organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję organu I instancji podając

w uzasadnieniu, że organ I instancji dopełnił wszelkich starań w celu rzetelnego

i obiektywnego rozstrzygnięcia sprawy, mając również na uwadze, wynikające

z zaleceń Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, wytyczne Wojewody. Zbierając materiał dowodowy w sprawie organ I instancji przeprowadził cztery rozprawy administracyjne, a jako dowód dopuścił wszystko,

co mogło przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie było sprzeczne z prawem.

W szczególności dowodem były dokumenty i zeznania dziewięciu świadków (część

z nich przesłuchiwano dwukrotnie), zarówno mieszkańców budynku przy

ul. A 4 w B (Z. N., A. M., M. K., S. K., J. S., S. N.), jak również osób niezamieszkujących, na co dzień we wskazanej nieruchomości (M. Z., R. L. i G. K.). Kluczowe znaczenie w sprawie miała też ponowna ocena przez organ I instancji dowodów, na które w uzasadnieniu wyroku zwrócił uwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, takich jak: zaświadczenie lekarskie z dnia 20 marca 2007 r. o stanie zdrowia J. C., pismo współwłaścicieli przedmiotowego budynku z dnia 22 lutego 2007 r. skierowane do M. Z., w którym informują o wypowiedzeniu H. K. funkcji administratora budynku i proszą o nie przekazywanie jej kluczy od mieszkania nr 1, pismo M. C. z dnia 28 lutego 2007 r. skierowane do Urzędu Miasta o przejęciu spornego lokalu M. Z. z dnia 8 marca 2007 r. - nastąpiło dopiero w dniu 28 lutego 2007 r. oraz dokumenty dołączone przez H. K. do pisma z dnia 21 sierpnia 2007 r., dotyczące interwencji Policji w przedmiotowym budynku w dniu 3 marca 2007 r., z których wynikało, że mieszkanie nr 1 było oplombowane, a włamania

nie stwierdzono. W uzasadnieniu zwrócono również uwagę, że organy I i II instancji uznały za konieczne przeprowadzenie dowodu z przesłuchania J. C., gdyż w sytuacji istniejącego sporu w zakresie najistotniejszych przesłanek dokonanego zameldowania, dawało mu to możliwość przedstawienia osobiście relacji z wydarzeń, oraz przedłożenia nowych dowodów, istotnych dla przedmiotu sprawy. Pomimo podjętych przez organ I instancji czynności, włącznie z wykorzystaniem możliwości, jakie dają przepisy art. 50 § 3 k.p.a. (przesłuchanie osoby wezwanej w miejscu jej pobytu) skarżącego nie udało się przesłuchać. Organ odwoławczy wyjaśnił, że nie dokonał analizy poszczególnych dowodów w sprawie, z uwagi na to, iż w sposób rzetelny i prawidłowy uczynił to Prezydent Miasta. Odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu M. C., działającej w imieniu ojca J. C., należy uznać ich niezasadność. W dacie wydania decyzji przez Prezydenta Miasta, tj. w dniu 2 grudnia 2009 r. pełnomocnikiem J. C. nadal pozostawała M. C., a zatem tylko jej należało doręczyć decyzję, co organ I instancji prawidłowo uczynił. Udzielenie przez J. C. pełnomocnictwa radcy prawnemu, o czym organ I instancji został powiadomiony dzień po wydaniu decyzji, tj. 3 grudnia 2009 r., spowodowało jedynie,

iż w postępowaniu odwoławczym J. C. reprezentowało dwóch pełnomocników (pełnomocnictwo dla M. C. nie zostało, bowiem cofnięte). Podsumowując organ wskazał, że dla dokonania czynności materialno - technicznej zameldowania na pobyt stały niezbędnym jest wyłącznie faktyczne zamieszkanie w danym lokalu. Skoro skarżący nie zamieszkiwał w przedmiotowym lokalu w dacie dokonywania czynności meldunkowej, to dokonana czynność zameldowania nie odpowiadała prawu. Wojewoda nie znalazł tym samym podstaw do podważenia dokonanej przez organ I instancji oceny zebranych w sprawie dowodów.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

w Krakowie złożył J. C., reprezentowany przez pełnomocnika córkę M. C., zarzucając naruszenie prawa materialnego, a to art. 6 w zw. z art. 10 w zw. z art. 15 w zw. z art. 47 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, poprzez nie zastosowanie powyższego w sytuacji, gdy zostały spełnione ustawowe przesłanki jego zastosowania, to jest skarżący zamieszkiwał przedmiotowy lokal, a jego pobyt charakteryzował się zamiarem stałego w nim przebywania. Zarzucono także naruszenie art. 107 k.p.a. poprzez niewskazanie w w/w decyzji stron postępowania oraz błędne uzasadnienie faktyczne polegające na nie ustosunkowaniu się do wszystkich okoliczności spornych występujących w przedmiotowej sprawie, a w szczególności lakoniczne wyjaśnienie przyczyn nie dania wiary zeznaniom niektórych świadków np. J. S., M. Z., A. M., a także lakonicznym uzasadnieniu dania wiary zeznaniom innych świadków np. pozostającym w konflikcie ze stroną S. K. czy H. oraz G. K. Skarżący zarzucił również naruszenie przepisów postępowania, a to art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a., poprzez zaniechanie rozpatrzenia całego zgromadzonego materiału dowodowego sprawy i rażące naruszenie zasady prawidłowej oceny zgromadzonego materiału dowodowego, a także rażące naruszenie przepisów art. 40 k.p.a., poprzez błędną interpretację, że doręczenie decyzji pełnomocnikowi od dnia 3 grudnia 2009 r. nie posiadającemu umocowania do odbioru korespondencji w przedmiotowej sprawie jest działaniem zgodnym z k.p.a.. W konsekwencji tego zarzutu należy uznać, że w/w decyzja nie weszła w życie z uwagi na uchybienia w jej doręczeniu podmiotowi nieuprawnionemu do odbioru korespondencji. Skarżący zarzucił także naruszenie art. 80 k.p.a., poprzez błędną ocenę materiału dowodowego sprawy, która doprowadziła organ do przekonania, iż w przedmiotowej sprawie nie ma zastosowania art. 6 ust. 1 ustawy, naruszenie art. 107 § 3 k.p.a., poprzez zaniechanie wskazania w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przyczyn, z powodu, których organ odwoławczy odmówił wiarygodności i mocy dowodowej dowodom wskazującym na spełnianie przez skarżącego przesłanek umożliwiających uzyskanie zameldowania na pobyt stały. Zarzucono ponadto naruszenie art. 50 § 3

w zw. z art. 92 k.p.a. w zw. z art. 94 § 2 k.p.a., poprzez błędną interpretacje zgodnie, z którą organ odwoławczy twierdzi, iż doręczenie wezwań o terminie rozprawy

nie musi zachowywać siedmiodniowego terminu przed rozprawą. Skarżący zarzucił również naruszenie art. od 6 do art. 11 k.p.a. oraz art. 77 w zw. z art. 78 k.p.a. poprzez uniemożliwienie stronie przez organ II instancji czynnego udziału

w postępowaniu. Wskazując na powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez Wojewodę.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.

Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej w skrócie p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Kontrola sądu polega na zbadaniu, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do rażącego naruszenia prawa dającego podstawę

do stwierdzenia nieważności, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy oraz naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd administracyjny nie rozstrzyga, więc merytorycznie, lecz ocenia zgodność decyzji z przepisami prawa.

Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

Decyzje administracyjną można uznać za prawidłową wtedy, gdy jest ona zgodna zarówno z normami obowiązującego prawa materialnego, jak i procesowego, w tym jest wydana przez kompetentny organ (B. Adamiak: Wadliwość decyzji administracyjnej, Wrocław 1986).

W rozpatrywanej sprawie istotna sporu sprowadza się do stwierdzenia prawidłowości dokonanej czynności materialno – technicznej – zameldowania skarżącego w miejscu pobytu stałego.

Organy orzekające ponownie przeprowadzając postępowanie w niniejsze sprawie miały, więc za zadanie po pierwsze, rozważyć konieczność przeprowadzenia dowodu z przesłuchania J. C., po drugie, dokonać powtórnej oceny całokształtu zebranego materiału dowodowego, na co wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w uzasadnieniu wydanego w dniu 31 marca 2008 r. wyroku, sygn. akt III SA/Kr 1/08.

Jedyną przesłanką konieczną do ustalenia i zarazem do stwierdzenia prawidłowości czynności rejestracyjnej zameldowania skarżącego w miejscu stałego pobytu, było potwierdzenie okoliczności zamieszkiwania J. C. w dniu 27 lutego 2007 r. w przedmiotowym lokalu z zamiarem stałego w nim przebywania.

Zamieszkiwanie w lokalu z zamiarem stałego w nim przebywania,

w rozumieniu art. 6 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych,

to skoncentrowanie w tym lokalu swojego centrum życiowego. Za miejsce stałego pobytu uznaje się, więc miejsce, w którym zainteresowana osoba stale realizuje swoje podstawowe funkcje życiowe, tj. w szczególności mieszka, nocuje, spożywa posiłki, wypoczywa, przechowuje swoje rzeczy niezbędne do codziennego funkcjonowania (odzież, żywność, meble), przyjmuje wizyty członków rodziny lub znajomych, przyjmuje i nadaje korespondencję (por. wyrok WSA w Warszawie z 16 grudnia 2008 r., sygn. akt IV SA/Wa 1417/08, LEX nr 555261).

Zdaniem Sądu dokonana przez organy administracji ocena zgromadzonego materiału dowodowego w niniejszej sprawie, co do faktu zamieszkiwania skarżącego na stałe w spornym lokalu, jest prawidłowa. Trafnie argumentuje organ I i II instancji, że dowody z przesłuchań świadków, zarówno zamieszkujących budynek, w którym znajduje się sporny lokal, jak i niemieszkających, na co dzień w tym budynku oraz pozostałe dokumenty, takie jak: zaświadczenie lekarskie z dnia 20 marca 2007 r. o stanie zdrowia J. C., pismo współwłaścicieli przedmiotowego budynku z dnia 22 lutego 2007 r. skierowane do M. Z., , pismo M. C. z dnia 28 lutego 2007 r. skierowane do Urzędu Miasta o przejęciu spornego lokalu M. Z.

z dnia 8 marca 2007 r. dokumenty dotyczące interwencji Policji w przedmiotowym budynku w dniu 3 marca 2007 r., potwierdzają, że skarżący nie zamieszkiwał

w chwili zameldowania w spornym lokalu z zamiarem stałego w nim przebywania.

Utwierdzają w tym przekonaniu paradoksalnie w szczególności także zeznania córki byłej najemczyni spornego lokalu T. G. – M. Z. - oraz zeznania A. M. i S. K. Czasowe, krótkotrwałe przebywanie w spornym lokalu, czy nawet okresowe w nim pomieszkiwanie w żaden sposób nie mogą być uznane za zamieszkiwanie

z zamiarem stałego przebywania w spornym lokalu. O tym nie mogą przecież przesądzić okoliczności widzenia skarżącego palącego papierosy na balkonie spornego lokalu, zawieszonego prania, czy okoliczności nawet pozostawienia rzeczy w tym lokalu. Słusznie stwierdza WSA w Gdańsku w wyroku

z dnia 15 stycznia 2009 r., sygn. akt III SA/Gd 360/08; LEX nr 484172,

że pozostawienie rzeczy nie świadczy jeszcze o skoncentrowaniu spraw życiowych w spornym lokalu. Z żadnego z osobowych źródeł dowodowych nie wynika,

aby skarżący w spornym lokalu wykonywał czynności życia codziennego, co wespół z innymi dowodami, w tym świadczącymi o jego stanie zdrowia w postaci zaświadczenia oraz okoliczności z tym związanych, tak eksponowanych w pismach procesowych pełnomocnika skarżącego – córki, potwierdza jedynie tymczasowość jego przebywania w spornym lokalu, co również wynika dobitnie z treści umowy użyczenia spornego lokalu, gdzie tymczasowość tą wręcz podkreślono. Skarżący miał, bowiem przebywać w spornym lokalu jedynie na czas nieobecności w nim najemczyni w związku z jej chorobą. Trafnie i zgodnie z doświadczeniem życiowym argumentuje organ I instancji, z czym zgodził się organ odwoławczy, że nie do pomyślenia jest, aby skarżący zamieszkiwał w spornym lokalu, który został zaplombowany i to niezależnie od tego, czy osoba, która tego dokonała mogła to uczynić. Za zupełnie niewiarygodne i sprzeczne z doświadczeniem życiowym należy uznać te twierdzenia samego skarżącego, który podnosił, że w chwili interwencji Policji w dniu 3 marca 2007 r., nie wychodził do drzwi wejściowych słysząc głos H. K. Każdy zamieszkując w pełnym tego słowa znaczeniu w takiej sytuacji podjąłby stosowną interwencję, czy choćby zainteresował się wydarzeniami mającymi miejsce na korytarzu przed drzwiami wejściowymi zwłaszcza, że miały miejsce oględziny zamka drzwi wejściowych i to nie tylko z udziałem osób trzecich, lecz Policji. Racje ma też organ administracji stwierdzając, że nie jest

do pomyślenia, aby osoby mieszkające w budynku nie były w stanie stwierdzić zamieszkiwania J. C. w spornym lokalu w dacie zameldowania. Okoliczności, które miały miejsce w późniejszym okresie, czy tak podkreślana wola zamieszkiwania w spornym lokalu bez jej zobiektywizowania się, są bez znaczenia. Rację ma o tyle pełnomocnik skarżącego, że każdy dowód wespół z innymi podlega ocenie, nawet ten wystawiony przez osoby posiadające wiadomości specjalne. Organ dokonuje także oceny takiego dowodu w zakresie jego poprawności, zgodności z doświadczeniem życiowym, czy logiczności zawartych w nim wniosków, co nie oznacza rzecz jasna całkowitego zanegowania, czy ingerencji w zakres wiadomości specjalnych. Powoływanie się, zatem na zaświadczenie lekarskie, znajdujące się w aktach sprawy (k.17 akt administracyjnych) i okoliczności stanu zdrowia skarżącego, w obliczu stwierdzenia w tym zaświadczeniu, że w związku z toczącą się sprawą meldunkową przeciwwskazane jest wymeldowanie skarżącego z dotychczasowego i obecnego miejsca zameldowania nie wytrzymuje krytyki.

W ocenie Sądu nie można, wobec tego organom postawić zarzutu naruszenia przepisów art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. w stopniu, który mógłby mieć istotny wpływ

na wynik sprawy. Wprawdzie organ I instancji nie ustrzegł się pewnych błędów,

a mianowicie przy zawiadomieniu o przeprowadzenie dowodu z zeznań skarżącego w charakterze świadka, to błąd ten nie mógł mieć istotnego wpływu na wynik sprawy. Po pierwsze, pełnomocnik skarżącego wiedziała o przeprowadzeniu tego dowodu, po drugie ujawnione na rozprawie okoliczności związane z chorobą skarżącego potwierdzają, że przeprowadzenie tego, co należy podkreślić jednego

z dowodów, nie było celowe. Wbrew twierdzeniom zawartym w skardze organ

I instancji podał w uzasadnieniu swojej decyzji, które dowody uznaje za wiarygodne

i dlaczego, a którym tej mocy odmawia i z jakich powodów. Wyraźnie organ stwierdza, co utwierdziło go w przekonaniu, że skarżący nie zamieszkiwał

w spornego lokalu z zamiarem stałego w nim przebywania, a co uznał

za niewiarygodne. Spór, zatem o kształt modelowego uzasadnienia przy zawartych

w nim motywach podjętego rozstrzygnięcia, nie może spowodować uznania,

że uzasadnienia decyzji organów obu instancji naruszają w takim stopniu art. 107

§ 3 k.p.a., że decyzje tych organów wymykają się spod kontroli sądu administracyjnego.

Przeprowadzona również wykładnia przepisów prawa materialnego, obowiązującego w dacie orzekania przez organ odwoławczy, była prawidłowa. Organy dobrze odczytały normy prawne wyrażone w art. 6 i 9 ustawy, a sytuacji,

gdy istniały wątpliwości, co do prawidłowości czynności rejestracyjnej stałego pobytu skarżącego w spornym lokalu oraz, że jedyną kwestią, którą muszą ustalić jest potwierdzenie faktu przebywania w dacie rejestracji zameldowania J. C. w spornym lokalu, z zamiarem stałego w nim zamieszkiwania. Prawidłowo zastosowały art. 47 ustawy, kontrolując na jego podstawie zgodność oświadczenia skarżącego o przebywaniu w spornym lokalu w chwili dokonywania czynności rejestracyjnej z zebranym materiałem dowodowym. Wyeliminowanie błędnego wpisu w ewidencji - dokonuje organ administracji na podstawie art. 47 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych (por. wyrok NSA z 14 października 2008 r., sygn. akt II OSK 1189/07, LEX nr 516748).

Skoro organom orzekającym w niniejszej sprawie nie można postawić zarzutu ani naruszenia przepisów postępowania w stopniu, który mógłby mieć istotny wpływ na wynik sprawy, ani nie można postawić zarzutu naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu, który miał wpływ na wynik sprawy, skargę należało uznać za nieuzasadnioną.

W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie,

na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł, jak sentencji wyroku.