Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 792/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2008-01-30 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6331 Zasiłek dla bezrobotnych
Hasła tematyczne: Bezrobocie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1 pkt 5, art. 151 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 2 ust. 1 pkt 1, art. 75 ust. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2004 nr 99 poz 1001
law: Ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy

SENTENCJA

Dnia 30 stycznia 2008 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Furmanek, Sędziowie: Sędzia NSA Teresa Rutkowska, Asesor WSA Ewa Alberciak (spr.), Protokolant Referendarz sądowy Robert Adamczewski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 stycznia 2008 roku sprawy ze skargi R. T. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] znak [...] w przedmiocie wznowienia postępowania dotyczącego przyznania statusu osoby bezrobotnej i odmowy przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnego oddala skargę.


UZASADNIENIE

III SA/Łd 792/07

Uzasadnienie

Decyzją z dnia [...]. Nr [...]wydaną na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 i art.151 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. Nr 98, poz. 1071 z 2000r. ze zm.) w związku z art. 2 ust. 1 pkt 2, art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a i b ustawy z dnia 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. Nr 99, poz. 1001 ze zm.), Starosta [...] odmówił uchylenia decyzji Nr [...] z dnia [...]. dotyczącej uznania R. K. obecnie T. za osobę bezrobotną z dniem 10 listopada 2004r. i odmowie przyznania mu prawa do zasiłku dla bezrobotnych od dnia 10 listopada 2004r.

W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia organ I instancji wyjaśnił, że w dniu 16 października 2006r. R. T. złożył wniosek o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego decyzją ostateczną Nr [...] z dnia [...], powołując się na naruszenie przepisów prawa materialnego oraz zasad postępowania administracyjnego, jednocześnie wniósł o uchylenie ww. decyzji. W dniu 18 października 2006r. ww. wniosek wraz z załącznikami został przekazany do rozpatrzenia Wojewodzie [...]. Postanowieniem z dnia [...]. Nr [...] Wojewoda [...] przekazał Dyrektorowi Powiatowego Urzędu Pracy w W., działającemu z upoważnienia Starosty [....], jako organowi właściwemu wniosek do ponownego rozpatrzenia. W dniu [...]. wydana została decyzja Starosty [...] Nr [...] o odmowie wznowienia postępowania, od której w dniu 21 listopada 2006r. R. T. złożył odwołanie do Wojewody [...]. W dniu [...]. Wojewoda [...] wydał decyzję Nr [...] uchylającą zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Stosując się do wskazówek Wojewody [...], zawartych w ww. decyzji wezwano R. T. do złożenia wyjaśnień dotyczących wniosku z 16 października 2006r. W dniu [...]. została wydana decyzja Starosty [...] Nr [...] o odmowie wznowienia postępowania administracyjnego, od której strona złożyła odwołanie, kwestionując jej rozstrzygnięcie oraz procedurę przeprowadzonego postępowania. Decyzją Wojewody [...] z dnia [...] Nr [...] uchylono zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji w całości i przekazano sprawę do ponownego rozpatrzenia. W dniu 3 kwietnia 2007r. R. T. został wezwany na rozprawę administracyjną, podczas której oświadczył, że wniosek złożony 16 października 2006r. jest wnioskiem o wznowienie postępowania administracyjnego, bowiem wyszły na jaw nowe, istotne dowody, które nie były znane organowi pierwszej instancji. Podał, że dowody te to: - świadectwo maturalne, - świadectwo szkoły policealnej, - dwa świadectwa pracy tj. z Firmy "A." i B. Holding S.A. w P.,- zaświadczenie o wynagrodzeniu dotyczące pracy w niepełnym wymiarze czasu - 3/4 etatu. W dniu [...] wydano postanowienie Nr [...] o wznowieniu postępowania administracyjnego zakończonego decyzją ostateczną Starosty [...] Nr [...] z dnia [...]. W dniu 17 kwietnia 2007r. wpłynął wniosek strony o wyłączenie pracownika tj. radcy prawnego M. M. z udziału w postępowaniu oraz wniosek o zwrot kosztów podróży w związku ze stawieniem się na rozprawę administracyjną. W dniu [...] wydano postanowienie Nr [...] w sprawie odmowy wyłączenia pracownika - radcy prawnego M. M. z udziału w postępowaniu, z powodu braku przesłanek wymienionych w art. 24 § 3 k.p.a. W ww. dniu zostało także wydane postanowienie Nr [...], w którym odmówiono stronie wypłaty kosztów podróży, z powodu braku przesłanek wymienionych w art. 56 § 1 k.p.a. W dniu 26 kwietnia 2007r. R. T. został zapoznany z aktami sprawy i nie wniósł żadnych zastrzeżeń. W dniu [....] została wydana decyzja Nr [...], na mocy której odmówiono uchylenia decyzji Nr [...] z dnia [...] o uznaniu R. T. za osobę bezrobotną z dniem 10 listopada 2004r. i odmowie przyznania mu prawa do zasiłku dla bezrobotnych od dnia 10 listopada 2004r. W dniu 22 maja 2007r. strona złożyła odwołanie od ww. decyzji. W dniu [...]. Wojewoda [...] decyzją Nr [...] uchylił w całości zaskarżoną decyzję Starosty [...] z dnia [...]. Nr [...] oraz postanowienie Starosty [...] z dnia [...]. Nr [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. W dniu [...]. zostało również wydane postanowienie Wojewody [...] Nr [...] uchylające w całości zaskarżone postanowienie Starosty [...] z dnia [...]. Nr [...] i sprawa została przekazana do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Stosując się do wskazówek Wojewody [...] w dniu [...]. zostało wydane postanowienie Nr [...] dotyczące wyłączenia pracownika organu - radcy prawnego M. M. z udziału w postępowaniu. Pismem z dnia 24 lipca 2007r. zwrócono się do strony o wyjaśnienia charakteru wniosku z dnia 16 października 2006r. wraz ze wskazaniem właściwej podstawy prawnej zgodnie z k.p.a., a pismem z dnia 25 lipca 2007r. zwrócono się do strony o dostarczenie dokumentu potwierdzającego poniesione koszty podróży w dniu 13 kwietnia 2007r., wynikające ze stawiennictwa na rozprawie administracyjnej. W dniu 31 lipca 2007r. wpłynęło do Urzędu wyjaśnienie R. T. dotyczące charakteru wniosku z dnia 16 października 2006r., a także dokumenty potwierdzające poniesione przez niego koszty podróży. W dniu [...] zostało wydane postanowienie Nr [...] o przyznaniu R. T. poniesionych kosztów podróży. W dniu 6 sierpnia 2007r. strona została zapoznana z aktami sprawy. W dniu [...] wydano postanowienie o odmowie wypłaty R. T. poniesionych kosztów podróży w związku ze stawieniem się w Urzędzie w dniu 26 kwietnia 2007r., gdyż pismo z dnia 24 kwietnia 2007r. Nr [...] nie było wezwaniem, ale informowało o możliwości przejrzenia akt sprawy w związku z zebranym materiałem dowodowym dotyczącym postępowania administracyjnego. Pismem z dnia 10 sierpnia 2007r. strona została poinformowana, jakie są prawne możliwości wzruszenia decyzji ostatecznej i jakie przesłanki muszą wystąpić, które czynności i dokumenty okazane podczas dokonywania rejestracji w powiatowym urzędzie pracy mają istotne znaczenie dla dokonania rejestracji i przyznawania statusu osoby bezrobotnej, a które nie mają wpływu na uzyskanie statusu bezrobotnego, ale służą np. w celu realizacji zadań wynikających z pośrednictwa pracy, a ponadto strona została poinformowana o przepisach związanych z dokonywaniem rejestracji i przyznawaniem statusu osoby bezrobotnej i jakie konsekwencje prawne może mieć ewentualne uchylenie decyzji ostatecznej Nr [...] z dnia [...].

Organ I instancji stwierdził, że dokumenty, które dostarczył R. T. wraz z wnioskiem o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego decyzją ostateczną Nr [...] z dnia [...]. nie są istotne w sprawie i w związku z tym nie zostały spełnione przesłanki z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Brak jest zatem podstaw do uchylenia ww. decyzji.

Od powyższej decyzji odwołał się R. T. Zarzucił naruszenie przepisów ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy w związku z rozporządzeniem MPiPS z dnia 28 lutego 1997r. oraz ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego - art. 10, 12, 35 , 75 , 145 , 151 , 139 § 2. Podniósł, że decyzja została wydana z pominięciem wskazówek, jakie są zawarte w prawomocnych decyzjach Wojewody [...] : 1. Nr [...] z dnia [...]., 2. Nr. [...] z dnia [...]. Odwołujący wniósł o zmianę zaskarżonej decyzji oraz wydanie rozstrzygnięcia w przedmiocie odmowy dokonania rejestracji bezrobotnego z uwagi na nowe dowody w sprawie, ewentualnie uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Podał, że zaskarżona decyzja nie stanowi nawet próby rozstrzygnięcia kwestii prawidłowości (lub nie) rejestracji mającej miejsce 10 listopada 2004r., a jest w zasadzie pismem, które zawiera opis historii rozpatrywania wniosku strony z dnia 16 października 2006r. przez organ I i II instancji. Decyzja odbiega od "meritum " sprawy jakie miała rozstrzygnąć oraz narusza przepisy proceduralne, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy, polegające na przekładaniu terminu załatwienia sprawy z uwagi na jej skomplikowany charakter (z akt sprawy nie wynika, aby były podejmowane dodatkowe czynności administracyjne takie jak : opinie biegłych, powoływanie świadków, oględziny itp. oraz ustalanie faktów, dowodów służących rzetelnej ocenie dla potrzeb dokonania rozstrzygnięcia w decyzji, sprawa rozpatrywana była w oparciu o istniejący materiał dowodowy, który nie był w tym czasie uzupełniany), uniemożliwienie stronie wypowiedzenie się co do zebranego materiału w sprawie, czy stanowiska urzędu (pismo z dnia 10.08.2007r. strona skarżąca otrzymała 16.08.2007r., decyzja administracyjna wydana została [...]. i doręczona 20.08.2007r., zaś strona w odpowiedzi na pismo z dnia 10.08.2007r. przesłała odpowiedź listem poleconym dnia 20.08.2007r.), niedokonaniu istotnych ustaleń faktycznych i prawnych, które mogły stanowić podstawę wydania decyzji kończącej postępowanie.

Decyzją z dnia [...]. Nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art.145 § 1 pkt 5, art. 148 § 1, art. 151 § 1 pkt 1 ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz art. 2 ust. 1 pkt 2 , art. 10 ust. 4 pkt 2, art. 33 ust. 2, art. 71, art. 75 ust. 1 pkt 3 i ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, Wojewoda [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu organ II instancji wskazał, że sprawa niniejszego wniosku była kilkakrotnie przedmiotem postępowania administracyjnego przed organami zatrudnienia obu instancji, którego celem było jednoznaczne ustalenie charakteru wniosku z dnia 16 października 2006 r.

Wojewoda [...] wyjaśnił, że wznowienie postępowania jest instytucją procesową stwarzającą możliwość prawną ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym ona zapadła, było dotknięte kwalifikowaną wadliwością wyliczoną wyczerpująco w przepisach prawa procesowego, powołując treść art. 145 § 1 k.p.a. Wznowienie postępowania następuje z urzędu lub na wniosek strony w formie postanowienia, które stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Wynika to jednoznacznie z treści art. 147 i art. 149 § 1 i 2 k.p.a. Podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Reguluje to art. 148 k.p.a. Po przeprowadzeniu postępowania organ administracji wydaje decyzję, o której mowa w art. 151 § 1 i 2 k.p.a., tj. decyzję, w której : 1. odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 lub art. 145a, albo 2. uchyla decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia na podstawie art.145 § 1 lub art. 145a i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy.

Organ odwoławczy wskazał, że z akt sprawy wynika, że w dniu 17 października 2006 roku do Powiatowego Urzędu Pracy w W. wpłynął wniosek R. T. o wznowienie postępowania w sprawie przyznania statusu osoby bezrobotnej od dnia 10 listopada 2004 r. i odmowy przyznania prawa do zasiłku, w sprawie zakończonej decyzją ostateczną z dnia [...]. Nr [...]. Charakter złożonego wniosku nie budzi żadnych wątpliwości. Do złożonego wniosku strona dołączył następujące dokumenty, które nie były znane organowi wydającemu decyzję o uznaniu wnioskodawcy za osobę bezrobotną od dnia 10 listopada 2004 r.: - świadectwo ukończenia liceum ogólnokształcącego z dnia 31.05.1996 r., - zaświadczenie wydane przez PUP w W. w dniu 20.04.2001 roku, - decyzję ZUS z dnia [...] znak [..] wraz z obliczeniem wskaźnika wysokości podstawy wymiaru kapitału początkowego ubezpieczonego oraz z kopertą, w której została ona nadana, - dyplom ukończenia Policealnego Studium Zawodowego w S. z dnia [...]., - dowód wpłaty na rzecz Samorządu Słuchaczy w CKU w S. kwoty 290 zł dokonanej w dniu 26.09.2006 r., - pismo skarżącego z dnia 10.04.2006 r. skierowane do CKU w S., - pismo skarżącego z dnia 15.05.2006 r. skierowane do CKU w S., - odpowiedź CKU w S. z dnia 16.05.2006 r. Z dokonanych ustaleń wynika, że strona składając wniosek o wznowienie postępowania zachowała termin, o którym mowa w art.148 k.p.a. Złożyła bowiem wniosek o wznowienie postępowania w ciągu miesiąca od otrzymania świadectwa maturalnego i dyplomu ukończenia Studium Zawodowego. Organ zatrudnienia dał wiarę twierdzeniom R. T. zawartym we wniosku z dnia 16 października 2006 r. i postanowieniem z dnia [...] Nr [..] zasadnie wznowił postępowanie w sprawie uznania R. T. za osobę bezrobotną od dnia 10 listopada 2004 r. i odmowie przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych od dnia 10 listopada 2004 r. zakończonej wydaniem decyzji ostatecznej z dnia [...] r. Nr [...]. Następnie organ I instancji, decyzją z dnia [...]. Nr [...], odmówił uchylenia ww. decyzji ostatecznej.

Organ odwoławczy stwierdził, że ww. decyzja organu I instancji jest merytorycznie zasadna. Zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy w brzmieniu obowiązującym w dniu rejestracji skarżącego, tj. w dniu 10 listopada 2004 r. bezrobotnym jest osoba niezatrudniona i niewykonująca innej pracy zarobkowej, zdolna i gotowa do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie lub służbie albo innej pracy zarobkowej albo jeśli jest osobą niepełnosprawną zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia co najmniej w połowie tego wymiaru czasu pracy, nieuczącą się w szkole, z wyjątkiem uczącej się w szkole dla dorosłych lub przystępującej do egzaminu eksternistycznego z zakresu tej szkoły lub w szkole wyższej w systemie wieczorowym, zaocznym, lub eksternistycznym, zarejestrowaną we właściwym dla miejsca zameldowania stałego lub czasowego powiatowym urzędzie pracy oraz poszukującą zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, jeżeli: - ukończyła 18 lat, - nie ukończyła 60 lat - kobieta lub 65 lat mężczyzna, - nie nabyła prawa do emerytury lub renty z tytułu niezdolności do pracy, renty szkoleniowej, renty socjalnej albo po ustaniu zatrudnienia, innej pracy zarobkowej, zaprzestaniu prowadzenia pozarolniczej działalności, nie pobiera zasiłku przedemerytalnego, świadczenia przedemerytalnego, świadczenia rehabilitacyjnego, zasiłku chorobowego, zasiłku macierzyńskiego, - nie jest właścicielem lub posiadaczem samoistnym lub zależnym nieruchomości rolnej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 23.04.1964 r. - Kodeks cywilny o powierzchni użytków rolnych przekraczającej 2 ha przeliczeniowe lub nie podlega ubezpieczeniom emerytalnemu lub rentowym z tytułu stałej pracy jako współmałżonek lub domownik w gospodarstwie rolnym o powierzchni użytków rolnych przekraczającej 2 ha przeliczeniowe, - nie uzyskuje przychodów podlegających opodatkowaniu podatkiem dochodowym z działów specjalnych produkcji rolnej, chyba że dochód z działów specjalnych produkcji rolnej obliczony dla ustalenia podatku dochodowego od osób fizycznych, nie przekracza wysokości przeciętnego dochodu z pracy w indywidualnych gospodarstwach rolnych z 2 ha przeliczeniowych ustalonego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie przepisów o podatku rolnym lub nie podlega ubezpieczeniom emerytalnemu i rentowym z tytułu stałej pracy jako współmałżonek lub domownik w takim gospodarstwie, - nie podjęła pozarolniczej działalności od dnia wskazanego w zgłoszeniu do ewidencji do dnia wyrejestrowania tej działalności albo nie podlega, na podstawie odrębnych przepisów obowiązkowi ubezpieczenia społecznego, z wyjątkiem ubezpieczenia społecznego rolników, - nie jest osobą tymczasowo aresztowaną lub nie odbywa kary pozbawienia wolności, nie uzyskuje miesięcznie przychodu w wysokości przekraczającej połowę minimalnego wynagrodzenia za pracę, z wyłączeniem przychodów uzyskanych z tytułu odsetek lub innych przychodów od środków pieniężnych zgromadzonych na rachunkach bankowych, - nie pobiera na podstawie przepisów o pomocy społecznej zasiłku stałego, - nie pobiera, na podstawie przepisów o świadczeniach rodzinnych, świadczenia pielęgnacyjnego lub dodatku do zasiłku rodzinnego z tytułu samotnego wychowywania dziecka i utraty prawa do zasiłku dla bezrobotnych na skutek upływu ustawowego okresu jego pobierania, - nie pobiera po ustaniu zatrudnienia świadczenia szkoleniowego, o którym mowa w art. 70 ust. 6. Zgodnie z obowiązującym w dniu 10.11.2004 r. art. 71 ustawy prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy po upływie 7 dni od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy, z zastrzeżeniem art. 75 ustawy, jeżeli nie ma dla niego propozycji odpowiedniej pracy, propozycji szkolenia, stażu, przygotowania zawodowego w miejscu pracy, prac interwencyjnych lub robót publicznych oraz w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni był m.in.: - zatrudniony i osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy (...), w okresie tym nie uwzględnia się okresów urlopów bezpłatnych trwających łącznie dłużej niż 30 dni (...), wykonywał pracę na podstawie umowy o pracę nakładczą i osiągał z tego tytułu dochód w wysokości co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, świadczył usługi na podstawie umowy agencyjnej, umowy zlecenia albo innej umowy o świadczenie usług, do których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny stosuje się przepisy dotyczące zlecenia, albo współpracował przy wykonywaniu tych umów, przy czym podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota wynosząca co najmniej minimalne wynagrodzenia za pracę, działalności lub współpracy, przy czym podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota wynosząca co najmniej minimalne wynagrodzenie za pracę, wykonywał pracę w okresie tymczasowego aresztowania lub odbywania kary pozbawienia wolności, przy czym podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota co najmniej połowy minimalnego wynagrodzenia za pracę, - wykonywał pracę w rolniczej spółdzielni produkcyjnej, spółdzielni kółek rolniczych lub spółdzielni usług rolniczych, będąc członkiem tej spółdzielni, przy czym podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, - opłacał składkę na Fundusz Pracy w związku z zatrudnieniem lub wykonywaniem innej pracy zarobkowej za granicą u pracodawcy zagranicznego w państwie niewymienionym w art. 1 ust. 3 pkt 2 lit a i b, - był zatrudniony za granicą przez okres co najmniej 365 dni, w okresie 18 miesięcy przed zarejestrowaniem się w powiatowym urzędzie pracy, i przybył do Rzeczypospolitej Polskiej jako repatriant, - był zatrudniony, pełnił służbę lub wykonywał inną pracę zarobkową i osiągał wynagrodzenie lub dochód, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy. Ponadto w myśl art. 71 ust. 2 ww. ustawy do "365 dni" zalicza się m.in. również okresy pobierania renty z tytułu niezdolności do pracy lub służby, renty szkoleniowej oraz przypadające po ustaniu zatrudnienia, wykonywania innej pracy zarobkowej albo zaprzestaniu prowadzenia pozarolniczej działalności, okresy pobierania zasiłku chorobowego, macierzyńskiego lub świadczenia rehabilitacyjnego, jeżeli podstawę wymiaru tych zasiłków i świadczenia stanowiła kwota wynosząca co najmniej minimalne wynagrodzenie za pracę, po odliczeniu kwoty składek na ubezpieczenie społeczne należne od pracownika, niewymienione w ust. 1 pkt 2 ustawy, za które były opłacane składki na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy, jeżeli podstawę wymiaru składek stanowiła kwota wynosząca co najmniej minimalne wynagrodzenie za pracę, a także okresy, za które przyznano odszkodowanie z tytułu niezgodnego z przepisami rozwiązania przez pracodawcę stosunku pracy lub stosunku służbowego, oraz okres, za który wypłacono pracownikowi odszkodowanie z tytułu skrócenia okresu wypowiedzenia umowy o pracę.

Organ II instancji wskazał, że katalog przesłanek warunkujących uzyskanie statusu bezrobotnego oraz okresów uprawniających do zasiłku wymieniony w przytoczonych powyżej przepisach ma charakter zamknięty. Oznacza to, że organy zatrudnienia w sprawach dotyczących przyznania statusu bezrobotnego i prawa do zasiłku nie mogą działać uznaniowo. Takich uprawnień nie dały również organom zatrudnienia kolejne nowelizacje przepisów ustawy o promocji zatrudnienia, które nastąpiły po dacie rejestracji skarżącego. Zgodnie z art. 75 ust. 1 pkt 3 i ust. 2 pkt 3 ustawy prawo do zasiłku nie przysługuje bezrobotnemu, który w okresie 6 miesięcy przed zarejestrowaniem się w powiatowym urzędzie pracy spowodował rozwiązanie ze swej winy stosunku pracy lub stosunku służbowego bez wypowiedzenia. W takim przypadku prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu po okresie 180 dni od dnia zarejestrowania się w powiatowym urzędzie pracy. Opisane powyżej przepisy nie uzależniają zatem przyznania statusu osoby bezrobotnej i prawa do zasiłku od posiadania stosownego poziomu wykształcenia, czy też odpowiednich kwalifikacji zawodowych. Poziom wykształcenia, czy też informacja o posiadanych kwalifikacjach zawodowych mają natomiast znaczenie dla powiatowych urzędów pracy w zakresie prowadzenia wobec osoby zainteresowanej odpowiedniego poradnictwa i pośrednictwa zawodowego, gdyż tego typu informacje pozwalają na przedstawianie bezrobotnemu propozycji odpowiedniego zatrudnienia, bądź szkoleń, prac interwencyjnych, robót publicznych, staży, przygotowania zawodowego itp. Przedstawienie zatem przez bezrobotnego po dokonaniu rejestracji brakujących świadectw szkolnych, dyplomów, bądź zaświadczeń nie ma wpływu na zasadność przyznania tej osobie statusu bezrobotnego i prawa do zasiłku i nie może stanowić podstawy do uchylenia prawidłowo wydanej decyzji administracyjnej. Okoliczność ta nie jest również podstawą do kwestionowania prawidłowości rejestracji dokonanej przez bezrobotnego. Rejestracja w urzędzie pracy jest czynnością o charakterze technicznym, co oznacza, że nawet jeśli była dokonana nieprawidłowo, wadliwie, to fakt ten nie powoduje z mocy prawa wadliwości wydanej w wyniku tej rejestracji decyzji administracyjnej. R. T. zarejestrował się w PUP w W., który jest dla niego urzędem właściwym. Faktu tego skarżący nie kwestionuje. W dniu rejestracji dokonanej 10 listopada 2004 r. skarżący wypełnił i podpisał w obecności pracownika Urzędu kartę rejestracyjną, składając stosowne oświadczenia wynikające z treści tej karty i poświadczając prawdziwość danych zawartych w karcie rejestracyjnej. W dniu tej rejestracji skarżący nie przedstawił świadectwa maturalnego oraz dyplomu ukończenia Studium zawodowego, co zostało odnotowane przez pracownika Urzędu w karcie rejestracyjnej. Karta rejestracyjna potwierdza również (adnotacje dokonane przez pracownika Urzędu), a także sam skarżący w złożonym wniosku o wznowienie postępowania, że przedstawił on w Urzędzie Pracy świadectwa pracy obejmujące okres zatrudnienia od 10.03.2001 do 31.10.2004 r., pozwalające na stwierdzenie, że skarżący był w dniu rejestracji osobą niezatrudnioną i niewykonującą innej pracy zarobkowej, że w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji legitymował się okresem 365 dni zatrudnienia i że ze swej winy spowodował rozwiązanie umowy o pracę. Ponadto jako załącznik do odwołania złożonego w dniu 30 maja 2005 r. od decyzji z dnia [...]. Nr [...], utrzymanej w mocy przez Wojewodę [...] decyzją z dnia [...] Nr [...] skarżący dołączył kopię świadectwa pracy z dnia 10.05.2004 r. wydane przez "C" Sp. z o.o. w W., potwierdzoną przez PUP w W. w dniu 10.11.2004 r. stosownymi pieczęciami. Ponadto z treści decyzji ZUS z dnia [...]. znak [...] wynika, że do ustalenia kapitału początkowego brano pod uwagę jedynie zatrudnienie skarżącego do 31.12.1998 r. włącznie, i że zwrócono wraz z ww. decyzją dwa świadectwa pracy oraz zaświadczenie z Urzędu Pracy o okresie rejestracji. Nawet jeśli w dniu rejestracji skarżący nie dysponował częścią posiadanych świadectw pracy, to nie miało to znaczenia dla ustalenia jego uprawnień, gdyż w dniu rejestracji, z uwagi na rozwiązanie umowy o pracę z winy skarżącego nie mógł on nabyć prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Z treści karty rejestracyjnej wynika, że skarżący sam dokonał w tej karcie adnotacji dotyczącej stażu pracy. Istotnie skarżący ma rację, że w dniu rejestracji dokonanej w dniu 10 listopada 2004 r. nie przedstawił wszystkich dokumentów, o których mowa w § 3 obowiązującego wówczas rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 28 lutego 1997 r. w sprawie szczegółowych zasad prowadzenia rejestracji i ewidencji bezrobotnych (Dz.U. z 1997 r. Nr 25, poz. 131 ze zm. ), jednakże jak wcześniej wykazano nie miało to żadnego wpływu na ustalenie uprawnień skarżącego co do jego statusu i prawa do zasiłku. Ponadto w § 7 ww. rozporządzenia wskazano, że w szczególnie uzasadnionych przypadkach starosta może wyrazić zgodę na rejestrację osoby nieposiadającej kompletu dokumentów. Wyrażenie zgody nie ma w tym przypadku charakteru decyzji administracyjnej, gdyż jak już wskazano, rejestracja jest czynnością techniczną. Praktyka stosowania przepisów ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy wskazuje, że starostowie cedują uprawnienia decyzyjne w tym zakresie na dyrektorów powiatowych urzędów pracy. Kwestionowaną decyzję o uznaniu skarżącego za osobę bezrobotną i odmowie przyznania prawa do zasiłku od dnia 10 listopada 2004 r. podpisał z upoważnienia Starosty Dyrektor PUP w W., a sytuację skarżącego (złożenie dokumentów do ZUS, trudności w uzyskaniu świadectwa szkolnego) należało uznać za szczególną. Podobne rozwiązanie przewiduje obecnie obowiązujące rozporządzenie z dnia 26 listopada 2004 r. w sprawie rejestracji bezrobotnych i poszukujących pracy w § 3 ust. 5 ( Dz.U. z 2004 roku Nr 262, poz. 2607 ze zm. ).

W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skarżący zarzucił powyższej decyzji naruszenie przepisów ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy w związku z rozporządzeniem MPiPS z dnia 28 lutego 1997r., w sprawie szczegółowych zasad prowadzenia rejestracji i ewidencji bezrobotnych oraz innych osób poszukujących pracy oraz przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego - zwłaszcza : art. 12, 35, 75,145,151,138 §1,139 § 2. Wniósł o zmianę zaskarżonej decyzji oraz wydanie rozstrzygnięcia w przedmiocie odmowy dokonania rejestracji bezrobotnego z uwagi na nowe dowody w sprawie oraz brak dokumentów, ewentualnie uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Zdaniem skarżącego Wojewoda [...] błędnie uznał, że brakujące dokumenty, nie przedłożone przez skarżącego w dniu rejestracji - 10 listopada 2004r. - nie są istotne w sprawie, a tym samym nie są nowym dowodem i nie stanowią podstawy do uchylenia decyzji [...] z dnia [...]. Decyzja Powiatowego Urzędu Pracy w W. – nr [...]., jak i zaskarżana decyzja Wojewody [...] w swej treści bezspornie potwierdzają, że w dniu rejestracji nie przedłożono dokumentów z przyczyn od bezrobotnego niezależnych. Ustawodawca dał możliwość dokonania rejestracji mimo braku dokumentów. Przepis ten ma zastosowanie w szczególnie uzasadnionych przypadkach, a uznaniowość może być zastosowana w chwili wydawania decyzji o dokonaniu lub odmowie rejestracji. Natomiast uznaniowość nie ma zastosowania po upływie jakiegokolwiek okresu czasu, w tym przypadku dwóch lat i pięciu miesięcy. Jeśli starosta decyduje o wyrażeniu zgody na rejestrację osoby, która nie posiada kompletu dokumentów w trybie szczególnym, czy nadzwyczajnym, winien to uczynić w dacie wydania decyzji, a przedmiotowa decyzja winna zawierać informację o zastosowaniu tego szczególnego trybu rejestracyjnego. Zdaniem skarżącego nie można uznać i przyjąć domniemania prawnego, że decyzja [...] z dnia [...]. stanowi zgodę starosty na rejestrację w myśl § 3 pkt 7 wskazanego rozporządzenia. Stosownie do zapisów rozporządzenia MPiPS z dnia 28 lutego 1997r. w § 3 pkt 4 rejestracji nie dokonuje się w przypadku nie przedłożenia dokumentów, o których mowa w ust. 1 pkt 1-3 i ust. 2 lub odmowy złożenia podpisu na karcie rejestracyjnej Bezrobotny musi spełniać oba te warunki jednocześnie, nie można natomiast stosować tych wymogów formalnych wobec bezrobotnego odmiennie, czy zamiennie. Skarżący podniósł, że w dniu 10.11.2004 r. tj. w dniu rejestracji złożył podpis na wypełnionej przez niego karcie rejestracyjnej bezrobotnego (gdyż jego złożenie było wymogiem formalnym), co pozwoliło ustalić pewne fakty, natomiast nie przedłożył brakujących dokumentów z uwagi na to, że nie był w ich posiadaniu (nikt również ich nie żądał). Urząd powinien więc odmówić dokonania rejestracji. Bezpodstawne jest stwierdzenie, że przedmiotowe dokumenty nie są istotne w sprawie. Ponadto podniósł, że do odwołania załączył kserokopię świadectwa pracy dotyczącego zatrudnienia w 1998 r., a PUP w W. milczy w tej kwestii, a Wojewoda [...] stoi na stanowisku, że ten okres zatrudnienia nie jest istotny. Zdaniem skarżącego wznowienie postępowania administracyjnego na wniosek skarżącego pozwoliłoby na wyeliminowanie z obrotu prawnego wskazanych przez niego wadliwych decyzji i naprawienie szkód materialnych i moralnych, jakie wyrządził mu Powiatowy Urząd Pracy w W. i Wojewoda [...].

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wnosił o jej oddalenie. Powtórzył argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji.

W dniu 24 stycznia 2008 r. do Sądu wpłynęło pismo procesowe skarżącego, do którego załączył zaświadczenie o wykonywaniu w okresie od 4 listopada 2004 r. do 20 listopada 2004 r. umowy o działo oraz decyzję administracyjną o zmianie nazwiska z K. na T.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. W myśl zaś § 2 art. 1 cyt. ustawy kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Zgodnie z treścią art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. ) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.

W myśl zaś art. 145 § 1 wymienionej ustawy sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie :

1/ uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi:

a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,

b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,

c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy,

2/ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach,

3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach.

Z wymienionych przepisów wynika, że sąd bada legalność zaskarżonej decyzji, czy jest ona zgodna z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.

Stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W niniejszej sprawie decyzja organu pierwszej instancji wydana została na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a., po wznowieniu postępowania postanowieniem z dnia [...] r. na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a.

Kodeks postępowania administracyjnego, w drodze wyjątku od zasady trwałości decyzji administracyjnych, dopuszcza możliwość weryfikowania przez organy administracji wydanych przez nie decyzji. Wznowienie postępowania administracyjnego jest jednym z nadzwyczajnych trybów postępowania, którego przedmiotem jest weryfikacja prawidłowości decyzji ostatecznej wydanej w zwykłym postępowaniu administracyjnym.

Stosownie do treści art. 147 k.p.a. wznowienie postępowania następuje z urzędu lub na żądanie strony. Przesłanki wznowienia postępowania to przesłanki, których wystąpienie otwiera możliwość prawną ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy rozstrzygniętej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie w którym ona zapadła, było dotknięte kwalifikowaną wadliwością przewidzianą w art. 145 § 1 i 145a § 1 k.p.a.

Formę wszczęcia postępowania w sprawie wznowienia postępowania określa art. 149 k.p.a. Wszczęcie postępowania w sprawie wznowienia następuje w formie postanowienia – art. 149 § 1 k.p.a., natomiast odmowa wznowienia postępowania, stosownie do § 3 art. 149 k.p.a. następuje w drodze decyzji. Wydanie decyzji odmawiającej wznowienia postępowania jest możliwe tylko w razie, gdy wznowienie postępowania jest niedopuszczalne z przyczyn przedmiotowych (np. sprawa nie należy do drogi administracyjnej, sprawa nie jest zakończona decyzją ostateczną, organ działał w innej formie niż decyzja, lub gdy strona żąda wznowienia postępowania w sprawie, w której organ nie działał) lub podmiotowych (z podaniem wystąpiła osoba nie będąca stroną), oraz gdy strona złożyła żądanie wznowienia postępowania z uchybieniem ustawowego terminu określonego w art. 148 § 1 § 2 k.p.a.). Ocena przyczyn wznowienia postępowania przed wydaniem postanowienia o wznowieniu postępowania jest niedopuszczalna. Przesłanką odmowy wznowienia postępowania (art. 149 § 3 k.p.a.) nie może być negatywny wynik ustaleń co do przyczyn wznowienia (por. wyrok NSA z dnia 20 czerwca 1991 r. IV S.A. 487/91 ONSA z 1001 r. Nr 2, poz. 50).

W wyroku NSA z dnia 9 czerwca 1992 r. sygn. akt SA/Wr 534/92 (ONSA 1993, z. 4, poz. 92) wskazano, że granica postępowania w sprawie wznowienia postępowania jest wyznaczona zakresem sprawy administracyjnej rozstrzygniętej decyzją ostateczną. Celem wznowieniowego postępowania jest ustalenie, czy postępowanie zwykłe było dotknięte określonymi wadami i usunięcie ewentualnych wadliwości, ustalenie, czy i w jakim zakresie ta wadliwość wpłynęła na byt prawny decyzji ostatecznej, oraz – w razie stwierdzenia wadliwości decyzji dotychczasowej – doprowadzenie do jej uchylenia i wydania nowej decyzji rozstrzygającej o istocie sprawy albo stwierdzenie, że decyzja dotychczasowa została wydana z określonym naruszeniem prawa (art. 151 § 1 pkt 1 i pkt 2 k.p.a.). Decyzje wydane po wznowieniu postępowania zatem dotyczą w końcowym rezultacie bytu prawnego decyzji ostatecznych wydanych w trybie zwykłym (por. uchwała NSA z dnia 2 grudnia 2002 r. sygn. akt OPS 11/02, ONSA 2003/3/86).

Uchylenie decyzji na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. może nastąpić tylko wówczas, gdy organ wykaże i uzasadni, iż zaistniała przynajmniej jedna z przesłanek określonych w art. 145 § 1 k.p.a. Brak przyczyn wznowienia postępowania określonych w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. powoduje wydanie decyzji o odmowie uchylenia decyzji dotychczasowej ( por. wyrok NSA sygn. akt II SA 113/99 Lex nr 46255).

W niniejszej sprawie organ pierwszej instancji wznowił postępowanie w oparciu o przepis art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Stosownie do tego przepisu w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który wydał decyzję. Przyczyna wznowienia postępowania określona w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. wymaga kumulatywnego spełnienia następujących przesłanek: nowe okoliczności faktyczne i nowe dowody muszą zostać ujawnione po wydaniu decyzji ostatecznej. Nadto te okoliczności i dowody musiały istnieć już wcześniej, to jest w chwili wydania decyzji ostatecznej, lecz dla tego organu są one nowymi tylko dlatego, że nie były mu wcześniej znane. Nowe okoliczności, o jakich mowa w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., przedstawiają określony stan faktyczny i prawny, który istniał w chwili wydania przez organ decyzji ostatecznej, lecz nie był on znany organowi z niezależnych od tego organu przyczyn, mający wpływ na status prawny strony, tj. zakres jego praw i obowiązków, a w konsekwencji na treść merytorycznego rozstrzygnięcia.

W przedmiotowej sprawie Starosta [...] wydając decyzję o odmowie uchylenia decyzji dotychczasowej jako przyczynę tej odmowy wskazał niestwierdzenie przesłanek wznowienia określonych w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Wojewoda [...] utrzymując w mocy decyzję organu I instancji stwierdził, że przedstawienie przez skarżącego po dokonaniu rejestracji brakujących świadectw szkolnych, dyplomów, bądź zaświadczeń nie ma wpływu na zasadność przyznania mu statusu bezrobotnego i prawa do zasiłku oraz nie może stanowić podstawy do uchylenia prawidłowo wydanej decyzji administracyjnej. Przepisy powołanej ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy nie uzależniają przyznania statusu osoby bezrobotnej i prawa do zasiłku od posiadania stosownego poziomu wykształcenia, czy też odpowiednich kwalifikacji zawodowych. Poziom wykształcenia, czy też informacja o posiadanych kwalifikacjach zawodowych mają natomiast znaczenie dla powiatowych urzędów pracy w zakresie prowadzenia wobec osoby zainteresowanej odpowiedniego poradnictwa i pośrednictwa zawodowego. Ponadto, mimo że w dniu rejestracji skarżący nie dysponował częścią posiadanych świadectw pracy, to nie miało to znaczenia dla ustalenia jego uprawnień, gdyż w dniu rejestracji, z uwagi na rozwiązanie umowy o pracę z winy skarżącego, nie mógł on nabyć prawa do zasiłku dla bezrobotnych.

W ocenie Sądu, powyższe stanowisko organów administracji jest prawidłowe. Z akt sprawy wynika, że nie wyszły na jaw nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody, istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, mające wpływ na treść merytorycznego rozstrzygnięcia tj. na decyzję z dnia [...]. Nr [...] o uznaniu skarżącego za osobę bezrobotną z dniem 10 listopada 2004 r. i o odmowie przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Stosownie do treści art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, według stanu prawnego na dzień wydania decyzji z dnia 16 listopada 2004 r. o uznaniu skarżącego za osobę bezrobotną od dnia 10 listopada 2004 r. i odmowie przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych - (Dz.U. z 2004 r., Nr 99, poz. 1001 ze zm.) - bezrobotnym jest osoba, o której mowa w art. 1 ust. 3 pkt 1 i 2 lit. a-d, lub cudzoziemiec – członek rodziny obywatela polskiego, niezatrudniona i niewykonująca innej pracy zarobkowej, zdolna i gotowa do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie lub służbie, albo innej pracy zarobkowej, bądź, osoba niepełnosprawna, zdolna i gotowa do podjęcia zatrudnienia co najmniej w połowie tego wymiaru czasu pracy, nieucząca się w szkole, z wyjątkiem szkół dla dorosłych lub szkół wyższych w systemie wieczorowym albo zaocznym, zarejestrowana we właściwym dla miejsca zameldowania stałego lub czasowego powiatowym urzędzie pracy oraz poszukująca zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, jeżeli spełnia przesłanki określone lit. a - k.

Organ administracji dysponował dokumentami, z których wynikało, iż skarżący spełniał przesłanki określone w powyższej wskazanym przepisie do uznania go za osobę bezrobotną. Zauważyć należy, że jak wynika z akt sprawy skarżący pismem z dnia 24 listopada 2004 r. poinformował Powiatowy Urząd Pracy w W., że podjął zatrudnienie z dniem 24 listopada 2004 r. Konsekwencją czego było wydanie decyzji z dnia [...]. o utracie przez skarżącego statusu osoby bezrobotnej z dniem 24 listopada 2004 r.

Z karty rejestracyjnej bezrobotnego z dnia 10 listopada 2004 r. wynika, iż organowi były znane okresy zatrudnienia skarżącego, w tym okres zatrudnienia w Przedsiębiorstwie B. Holding S. A. w P. Z powyższej karty wynika także, że skarżący ukończył Liceum Ogólnokształcące w W. oraz Policealne Studium Zawodowe w S. (brak świadectw w dniu rejestracji potwierdzony został adnotacją na karcie bezrobotnego). W ocenie Sądu, brak w aktach sprawy świadectw pracy dotyczących zatrudnienia w okresie od 1 stycznia 1997 r. do 31 grudnia 1998 r. oraz świadectw szkolnych nie daje podstawy do przyjęcia, że była to wadliwość, która miała wpływ na byt prawny decyzji z dnia [...]. Nr [...].

Zauważyć też należy, iż przepis art. 71 powołanej ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy zawiera generalną regułę, iż prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu pod dwoma warunkami: 1) nie ma dla bezrobotnego propozycji odpowiedniej pracy, propozycji szkolenia, stażu, przygotowania zawodowego w miejscu pracy, prac interwencyjnych lub robót publicznych oraz 2) w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji, bezrobotny wykazał łącznie okres co najmniej 365 dni okresów uprawniających do zasiłku, szczegółowo wymienionych w ust. 1 pkt 2 oraz w ust. 2 powołanego art. 71. Oba warunki muszą być spełnione łącznie. Zgodnie zaś z art. 75 ust. 1 pkt 3 tej ustawy prawo do zasiłku nie przysługuje bezrobotnemu, który w okresie 6 miesięcy przed zarejestrowaniem się w powiatowym urzędzie pracy spowodował rozwiązanie ze swej winy stosunku pracy lub stosunku służbowego bez wypowiedzenia.

Decyzją z dnia [...]., której wzruszenia skarżący żądał w trybie wznowienia postępowania, organ I instancji orzekł o odmowie przyznania skarżącemu prawa do zasiłku dla bezrobotnych. W toku postępowania prowadzonego przez organ administracji publicznej ustalono bowiem, iż R. T. rozwiązał stosunek pracy ze swej winy. Organy administracji oparły się na dokumentach, które zostały załączone przez skarżącego do akt sprawy, a zatem prawo do zasiłku nie mogło mu zostać przyznane. Skarżący powyższego nie kwestionował we wznowionym postępowaniu administracyjnym,

Warunkiem sine qua non uchylenia decyzji w trybie art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. jest zaistnienie przesłanek z art. 145 § 1 k.p.a. ( w tym wypadku określonych w pkt 5), a dopiero potem wyniki postępowania co do istoty sprawy. W wyroku z dnia 9 stycznia 2001 r. sygn. akt I SA 1788/99 NSA przyjął, że uchylenie decyzji ostatecznej na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. po przeprowadzeniu postępowania co do przyczyn wznowienia z wynikiem negatywnym – rażąco narusza zasadę trwałości decyzji oraz przepisy regulujące ten tryb postępowania – co prowadzi do wady takiej decyzji określonej w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. (Lex nr 75514).

W niniejszej sprawie nie zaistniały przesłanki określone w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., a zatem brak było podstaw do uchylenia decyzji z dnia 16 listopada 2004 r. Nr 515/11/04 o uznaniu skarżącego za osobę bezrobotną z dniem 10 listopada 2004 r. i o odmowie przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych w trybie art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a.

Odnosząc się do zarzutu skarżącego dotyczącego naruszenia przez organy administracji art. 10 k.p.a. wskazać należy, że organ I instancji przed wydaniem decyzji z dnia [...]. zapoznał stronę z aktami sprawy w dniu 6 sierpnia 2007 r. Natomiast organ II instancji wprawdzie nie wzywał strony do zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym, jednak w ocenie Sądu, naruszenie to nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy. Organ odwoławczy oparł się bowiem na dokumentach, które zostały załączone przez skarżącego do akt sprawy oraz na dokumentach zgromadzonych przez organ I instancji.

Zdaniem Sądu, niezapewnienie stronie wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego przez organ administracji przed wydaniem decyzji mogłoby doprowadzić do uchylenia zaskarżonej decyzji, jeżeli naruszenie to miałoby istotny wpływu na treść rozstrzygnięcia, a taka sytuacja nie zachodzi w przedmiotowej sprawie (takie stanowisko zajął Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 25 kwietnia 2005 r. FPS 6/04 ONSA/WSA 2005/4/66).

Odnosząc się do zarzutu skarżącego dotyczącego naruszenia przez organ odwoławczy art. 35 k.p.a. zauważyć należy, że przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego nie przewidują, aby niewydanie decyzji przez organ w terminie określonym w art. 35 k.p.a. miało wpływ na treść rozstrzygnięcia. Niezachowanie tego terminu uzasadnia jedynie wniesienie skargi na bezczynność organu. Terminy określone w art. 35.k.p.a. mają charakter procesowych, a ich upływ nie pozbawia organu możliwości orzekania w sprawie, ani też nie powoduje wadliwości wydanej w takim postępowaniu decyzji (por. wyrok NSA z dnia 7 maja 1998 r. sygn. akt I SA/Ka 1215/96 - Lex nr 35936 oraz wyrok NSA z dnia 2 października 2000 r. sygn. akt V SA 422/00 - Lex nr 51281).

Odnosząc się do dokumentu załączonego przez skarżącego do pisma procesowego z dnia 21 stycznia 2008 r. tj. zaświadczenia o wykonywaniu w okresie od 4 listopada 2004 r. do 20 listopada 2004 r. umowy o dzieło, zauważyć należy, iż w dniu rejestracji skarżący, pomimo zapoznania się w dniu 10 listopada 2004 r. z informacją dla osób rejestrujących się, która m.in. zawierała pouczenie co do statusu bezrobotnego oraz zobowiązania się do jej przestrzegania, nie poinformował Powiatowego Urzędu Pracy w W. o wykonywaniu powyższej umowy o dzieło. Także we wznowionym postępowaniu administracyjnym skarżący nie podnosił powyższej okoliczności. Wobec tego, iż decyzja Starosty [...] oraz utrzymująca ją w mocy decyzja Wojewody [...] nie zawierała rozstrzygnięcia odnoszącego się do wskazanych przez skarżącego okoliczności w piśmie procesowym z dnia 21 stycznia 2008 r., Sąd nie miał podstaw, by dokonywać oceny postępowania w tym zakresie.

Zauważyć należy, iż doprecyzowanie przez skarżącego wniosku o wznowienie postępowania administracyjnego, poprzez powołanie nowych dowodów, na etapie postępowania sądowego, nie daje podstawy do stwierdzenia, że zaskarżona decyzja jest wadliwa.

Z tych wszystkich względów, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił skargę.

a.ł.