Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1810/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-03-23 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6212 Równoważnik za brak lokalu mieszkalnego i za remont lokalu mieszkalnego
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: par.4
journal: Dz.U. 2013 poz 1130
law: Rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad  przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego - tekst jednolity
article: art.92 ust.1
journal: Dz.U. 2015 poz 355
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Dąbrowska, Sędziowie WSA Adam Lipiński, Andrzej Góraj (spr.), , Protokolant specjalista Elwira Sipak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 marca 2017 r. sprawy ze skargi O. M. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji z siedzibą w [...] z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania prawa do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego – oddala skargę –


UZASADNIENIE

Decyzją nr [...] z dnia [...] czerwca 2016 r. Komendant Powiatowy Policji w G. orzekł o odmowie przyznania O. M. prawa do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego od dnia [...] kwietnia 2016 r.

Powodem odmowy przyznania wnioskowanego świadczenia było pobieranie przez męża O. M., pełniącego zawodową służbę wojskową, świadczenia mieszkaniowego należnego z tytułu realizacji prawa do zakwaterowania.

Decyzję tą strona otrzymała w dniu 20 czerwca 2016 r. za pokwitowaniem z datą na egz. nr 2 decyzji pozostającym w aktach sprawy. Od wydanej decyzji, w dopuszczalnym przepisami Kpa terminie, za pośrednictwem Komendanta Powiatowego Policji w G., O. M. wniosła odwołanie do Komendanta Wojewódzkiego Policji z siedzibą w R.. W złożonym odwołaniu policjantka nie zgadza się z wydaną decyzją, zaskarża ją w całości, wnosi o stwierdzenie bezskuteczności wydanej decyzji oraz uznanie uprawnienia do przyznania jej równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego.

W oparciu o zebrane dokumenty mieszkaniowe w przedmiotowej sprawie Komendant Wojewódzki Policji z siedzibą w R. decyzją z dnia [...] sierpnia 2016 r., działając na podstawie art. 138 §1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.: Dz. U. z 2016 r., poz. 23), po rozpatrzeniu odwołania O. M. - policjanta Komendy Powiatowej Policji w G., z dnia 01 lipca 2016 r. od decyzji Komendanta Powiatowego Policji w G. nr [...] z dnia [...] czerwca 2016 r., orzekającej o odmowie przyznania wyżej wymienionemu policjantowi prawa do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego za okres od dnia [...] kwietnia 2016 r., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji w całości.

Organ II instancji ustalił, że O. M. pełni służbę w Policji od dnia [...] maja 2012 r. - aktualnie w KPP w G . Policjantem w służbie stałej została mianowana w dniu [...] maja 2015 r.

W dniu 19 kwietnia 2016 r. (data wpływu do organu Policji) złożyła w KPP w G. oświadczenie mieszkaniowe do ustalenia uprawnień do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego oraz jego wysokości od dnia [...] kwietnia 2016 r., z którego treści wynika, iż wraz z mężem L. M. oraz córką M. ur. dn. [...] lutego 2010 r. i synem M. ur. dn. [...] marca 2015 r. zamieszkuje w domu swoich rodziców w m. T., na podstawie ustnej umowy użyczenia. Ponadto O. M. w złożonym oświadczeniu wskazała, iż członek jej rodziny w rozumieniu art. 89 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji w osobie męża pobiera świadczenie za brak lokalu (pkt 3 w oświadczeniu). Ponadto przedstawiła zaświadczenie Agencji Mienia Wojskowego z dnia [...] kwietnia 2016 r., z którego treści wynika, iż L. M. wypłacane jest świadczenie mieszkaniowe należne z tytułu realizacji prawa do zakwaterowania w wysokości 360,00 zł miesięcznie.

Organ wyjaśnił nadto, że przepisy rozdziału 8 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t. j. Dz. U. z 2015 r., poz. 355 z późn. zm.) poświęcone zostały poszczególnym uprawnieniom mieszkaniowym funkcjonariuszy.

Art. 88 ust. 1 ww. ustawy o Policji stanowi: "Policjantowi w służbie stałej przysługuje prawo do lokalu mieszkalnego w miejscowości, w której pełni służbę, lub w miejscowości pobliskiej, z uwzględnieniem liczby członków rodziny oraz ich uprawnień wynikających z przepisów odrębnych".

Z tak określonym prawem do lokalu wiążą się przewidziane ustawą resortowe formy zaspokajania potrzeb mieszkaniowych policjantów, przede wszystkim poprzez przydział lokalu mieszkalnego - zgodnie z art. 90 ustawy o Policji oraz pomoc finansową, która przysługuje w przypadku, gdy policjant nie otrzymał lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji administracyjnej - art. 94 ust.1 ustawy.

Inną formą rekompensaty braku lokalu mieszkalnego ściśle związaną z prawem policjanta do lokalu mieszkalnego, o którym mowa powyżej jest wypłata równoważnika pieniężnego, o którym mowa w art. 92 ust. 1 ww. ustawy, zgodnie z którym funkcjonariuszowi przysługuje równoważnik pieniężny, jeżeli on sam lub członkowie jego rodziny nie posiadają lokalu mieszkalnego w miejscu pełnienia służby lub w miejscowości pobliskiej.

Wysokość i szczegółowe zasady przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego zostały określone przez Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w rozporządzeniu z dnia 28 czerwca 2002 r. (Dz. U. z 2013 r., poz. 1130 i zm.). Przepis § 1 ust. 1 pkt 1-6 tego rozporządzenia wymienia ścisły katalog lokali mieszkalnych/domów, których nieposiadanie w miejscu pełnienia służby lub w miejscowości pobliskiej uprawnia policjanta do przyznania równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego, natomiast jego wysokość została określona w § 2 ust. 1:

1) dla policjanta posiadającego członków rodziny, o których mowa w art. 89 ustawy o Policji - 9,50 zł dziennie;

2) dla policjanta - 4,75 zł dziennie.

Kwota równoważnika podlega corocznej waloryzacji o prognozowany w ustawie budżetowej na dany rok wskaźnik średniorocznego wzrostu cen towarów i usług konsumpcyjnych i aktualnie wynosi dla policjanta posiadającego członków rodziny - 12,70 zł. dziennie, dla policjanta - 6,50 zł. dziennie.

Paragraf 4 ww. aktu prawnego stanowi zaś, że w razie zbiegu uprawnień policjanta i jego małżonka do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego przysługuje jeden korzystniejszy równoważnik.

Na bazie zebranych dokumentów mieszkaniowych bezspornym, w ocenie organu, jest, iż O. M. , jej mąż i dwoje dzieci zamieszkują na użyczenie w domu jej rodziców i nie posiadają lokalu mieszkalnego lub domu w miejscu pełnienia służby lub w miejscowości pobliskiej. Poza sporem jest również, iż mąż O. M. pobiera świadczenie mieszkaniowe wypłacane na podstawie ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych, w wysokości 360,00 zł miesięcznie.

Organ podkreślił, że przepisy § 4 rozporządzenia MSWiA z dnia 28 czerwca 2002 r. wykonawczego do ustawy, regulujące szczegółowe zasady m.in. przyznania przedmiotowego świadczenia w sytuacji zbiegu uprawnień policjanta i jego małżonka, stanowią, iż w razie zbiegu uprawnień policjanta i jego małżonka do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego przysługuje jeden korzystniejszy równoważnik. Z przepisu tego według organu nie wynika, by małżonek policjanta musiał być także policjantem, a prawo do równoważnika małżonka wynikało z ustawy.

Uwzględniając powyższe stwierdził, iż powołany przepis wyklucza przyznanie policjantowi równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego, w przypadku, jeżeli jego małżonek, bez względu na fakt pełnienia służby, czy to w organach Policji, czy też w innych formacjach mundurowych, otrzymuje równoważnik pieniężny za brak lokalu mieszkalnego. Świadczenie mieszkaniowe w MON i analogiczny równoważnik pieniężny za brak lokalu mieszkalnego w Policji jest zastępczą, tymczasową formą realizacji prawa do lokalu mieszkalnego związaną z prawem policjanta/żołnierza do lokalu mieszkalnego. Jak słusznie zauważył WSA w Warszawie w Wyroku Sygn. akt II SA/Wa 1572/14 z dnia 2015-03-20 "Nie można pominąć intencji prawodawcy, że wsparcie finansowe w postaci równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego udzielane któremukolwiek z małżonków, pochodzące ze środków publicznych, uwzględnia nie tylko samego funkcjonariusza, lecz całą jego rodzinę. Prawo funkcjonariusza do pobierania równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego ulega skonsumowaniu, jeżeli skorzysta z niego jedno z małżonków, będących funkcjonariuszami i nie ma znaczenia fakt, że pełnią służbę w różnych formacjach mundurowych".

Przyznanie O. M. prawa do pobierania przedmiotowego świadczenia oznaczałoby dwukrotne uwzględnienie rodziny (małżonka), który otrzymuje już wsparcie finansowe w formacji, w której obecnie pełni służbę.

Odnosząc się do zarzutów podniesionych przez skarżącą w odwołaniu z dnia 01 lipca 2016 r. stwierdził, że są one bezpodstawne i w głównej mierze odnoszą się do poszczególnych uprawnień mieszkaniowych żołnierzy zawodowych, a przytoczony przez O. M. w odwołaniu art. 21 ust. 7 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej dotyczy wyłącznie zbiegu uprawnień w sytuacji gdy oboje małżonkowie są żołnierzami zawodowymi. Zauważył, iż przepisy powołanej ustawy przewidują przyznanie każdemu z małżonków, którzy są żołnierzami zawodowymi wypłaty świadczenia mieszkaniowego, to w Policji takiej możliwości nie ma.

Podniesiony w odwołaniu zarzut, co do pominięcia przez organ I instancji opinii adw. P. D. , mającej istotne wg skarżącej znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, dot. zasadności przyznania równoważnika za brak lokalu mieszkalnego, nie znajduje, w ocenie organu, uzasadnienia, bowiem przedmiotowa opinia wydana w sprawie przez zewnętrzną Kancelarię Adwokacką adw. P. D. ma jedynie charakter subsydiarny, a organ Policji właściwy do rozpoznania sprawy i wydania decyzji nie musi być nią związany.

Od powyższego rozstrzygnięcia skargę do tutejszego Sądu wywiodła O. M. wnosząc o:

1. stwierdzenie bezskuteczności wydanej decyzji,

2. uznanie prawa do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego,

3. obciążenie kosztami postępowania organ wydający decyzję.

Zarzuciła organowi wydającemu decyzję naruszenie przepisów prawa materialnego przez błędną wykładnię i niezastosowanie art. 88 ust. 1 ustawy o Policji polegające na uznaniu zbiegu jej uprawnień i uprawnień jej małżonka pobierającego świadczenie mieszkaniowe należne z tytułu realizacji prawa do zakwaterowania Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej przy określaniu prawa do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego.

W uzasadnieniu strona podała, że w dniu [...] kwietnia 2016 r. złożyła w Komendzie Powiatowej Policji w G. oświadczenie mieszkaniowe do ustalenia uprawnień do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego oraz jego wysokości od dnia [...] kwietnia 2016 r. W oświadczeniu poinformowała, że zamieszkuje w domu swoich rodziców w miejscowości T. na podstawie ustnej umowy użyczenia. Do materiałów prowadzonego postępowania w przedmiotowej sprawie dołączyła zaświadczenie wskazujące, że jej mąż L. M. pobiera z Agencji Mienia Wojskowego świadczenie z tytułu prawa do zakwaterowania.

Organ prowadzący postępowanie pismem z dnia 29 kwietnia 2016 r. zwrócił się do Zespołu Prawnego KWP z/s w R. z wnioskiem o wydanie opinii, czy w sprawie dochodzi do zbiegu uprawnień moich i mojego małżonka określonych w § 4 Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. ze zmianami. Skarżąca podniosła, że niezależny podmiot profesjonalny działający z upoważnienia Zespołu Prawnego KWP z/s w R. w opinii [...] z dnia [...] maja 2016 r. uznał jej uprawnienie do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. Opiniujący prawnik słusznie zauważył, że w ramach prowadzonego postępowania nie dochodzi do zbiegu uprawnień i jednoznacznie stwierdził, że przysługuje skarżącej uprawnienie do pobierania równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. Przedmiotowa opinia została jednak pominięta w prowadzonym postępowaniu, a według strony ma istotne znaczenia dla rozstrzygnięcia.

W opinii strony o braku cechy tożsamości świadczeń, a więc zbiegu uprawnień świadczy fakt, że jej uprawnienia i uprawnienia jej męża wynikają z odrębnych przepisów różnych resortów i realizowane są z odrębnych budżetów. Świadczenie o które się ubiega ma służyć zaspokojeniu potrzeb mieszkaniowych jej rodziny. Przysługuje ono wyłącznie policjantom zamieszkującym w miejscowościach pobliskich, co wskazuje cel ustawodawcy dążącego do zapewnienia pewnej stabilizacji (koncentracji funkcjonariuszy w pobliżu miejsc pełnienia służby). Inaczej wygląda sytuacja jej męża, który jest żołnierzem. Korzysta on z uprawnień wymienionych w ustawie z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej. Prawo do zakwaterowania w miejscu pełnienia służby lub w miejscowości pobliskiej służy zapewnieniu prawidłowej mobilizacji wyłącznie żołnierzy i nie odnosi się do ich rodzin. Ustawodawca potwierdził ten fakt już w definicji legalnej kwatery, będącej lokalem mieszkalnym przeznaczonym wyłącznie do zakwaterowania żołnierza zawodowego i ujętym w wykazie kwater sporządzanym na podstawie ustawy z dnia 10 lipca 2015 r. o Agencji Mienia Wojskowego (Dz. U., poz. 1322). Fakt przeznaczenia kwatery wyłącznie do zakwaterowania żołnierza zawodowego z pominięciem rodziny wskazuje na tymczasowy charakter tego lokalu i związany jest ze specyfiką formacji, jej mobilnością, jak również przenoszeniem samych żołnierzy do pełnienia służb w różnych jednostkach na terenie kraju i poza nim.

Podniosła że zgodnie z art. 21 ust. 2 wspomnianej ustawy, prawo do zakwaterowania żołnierza zawodowego jest realizowane w jednej z następujących form:

1) przydziału kwatery albo innego lokalu mieszkalnego;

2) przydziału miejsca w internacie albo kwaterze internatowej;

3) wypłaty świadczenia mieszkaniowego.

W ust. 7 jest opisana sytuacja małżonków będących żołnierzami: W przypadku gdy oboje małżonkowie są żołnierzami zawodowymi, jednemu z małżonków przysługuje prawo do zakwaterowania realizowane w formie przydziału kwatery albo innego lokalu mieszkalnego, a drugiemu w formie przydziału miejsca w internacie albo kwaterze internatowej albo wypłaty świadczenia mieszkaniowej); w przypadku braku możliwości przydziału kwatery albo innego lokalu mieszkalnego, prawo do zakwaterowania jest realizowane w formie przydziału miejsc w internacie albo kwaterze internatowej, albo w formie wypłaty świadczeń mieszkaniowych. Małżonkowie wybierają, na ich wniosek, formę realizowania prawa do zakwaterowania. Małżonkowi, który wybrał realizację prawa do zakwaterowania w formie przydziału kwatery albo innego lokalu mieszkalnego, nie przysługuje norma na małżonka, który korzysta z innej formy realizacji prawa do zakwaterowania.

Z wymienionych przepisów wynika, że każdemu z małżonków-żołnierzy przysługuje prawo do zakwaterowania, choć realizowane jest w różnej formie, a wyjątkowo w braku możliwości przydziału kwatery w tej samej formie, jaką jest wypłata świadczeń mieszkaniowych.

Powyższe, w ocenie strony, zniweczyło twierdzenie organu wydającego decyzje w sprawie i powołującego się na konstytucyjną równość wobec prawa. Z zaskarżanej decyzji wynika, że małżonkowie tej samej formacji (MON) traktowani są w sposób uprzywilejowany wobec małżonków dwóch różnych formacji (NOM i MSWiA).

Skarżąca wskazała też, że organ wydający odmowną decyzję powołał się również na wyrok WSA w Warszawie z dnia 20 marca 2015 r. sygn. akt II SA/Wa 1572/14. W wyroku tym małżonkowie pobierali świadczenie mieszkaniowe należne z tytułu służby w formacjach podległych MSWiA, dlatego świadczenia te zostały uznane przez Sąd za analogiczne. Powołany w uzasadnieniu zaskarżanej decyzji wyrok nie odzwierciedla wiernie sytuacji objętej postępowaniem w niniejszej sprawie. Należy pamiętać, że pomimo zasady jednolitości orzecznictwa Sąd jest niezawisły i nie jest związany rozstrzygnięciami innych Sądów, a każdą sprawę rozpatruje indywidualnie. Pobierane przez męża skarżącej świadczenie mieszkaniowe nie wynika z przepisów resortowych MSWiA, lecz jest odrębnie uregulowane przez Ministra Obrony Narodowej, gdzie zbieg uprawnień małżonków jest rozstrzygnięty w cytowanym powyżej ust. 7.

Mając powyższe na uwadze strona ma wątpliwości co do słuszności interpretacji przepisów regulujących przyznanie jej należnego świadczenia.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

zgodnie z treścią przepisu art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem skarżonej decyzji administracyjnej. Jest więc to kontrola legalności rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i procesowym.

Oceniając przedmiotową decyzję według powyższych kryteriów, uznać należy, iż nie narusza ona prawa.

Istota sprawy w niniejszym postępowaniu sprowadzała się do wykładni przepisu § 4 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego (t. j. Dz. U. z 2013 r., poz. 1130). Zgodnie z jego treścią, w razie zbiegu uprawnień policjanta i jego małżonka do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego, przysługuje jeden korzystniejszy równoważnik.

W ocenie tutejszego Sądu odkodowania wyżej powołanej normy prawnej należy dokonać w nawiązaniu do treści art. 92 ustawy o Policji, gdyż przepis ten zawiera umocowanie dla Ministra do wydania omawianego rozporządzenia.

W myśl ustępu 1 art. 92 ustawy o Policji, policjantowi przysługuje równoważnik pieniężny, jeżeli on sam, lub członkowie jego rodziny, nie posiadają lokalu mieszkalnego w miejscu pełnienia służby lub w miejscowości pobliskiej. Przywołany przepis wprowadził generalną zasadę polegającą na tym, że omawiany równoważnik przysługuje policjantowi tylko w razie braku lokalu mieszkalnego, i to niezależnie od tego, czy lokalu takiego nie posiada sam policjant, czy też nie posiada go któryś z członków jego rodziny. Skoro więc rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego, zostało wydane w oparciu o odesłanie zawarte w art. 92 ust. 2 ustawy o Policji, to powyższą generalną zasadę wyrażoną w art. 92 ust. 1 ustawy o Policji, należy również odnosić wprost do sytuacji opisanej w § 4 ww. rozporządzenia, a wiec do materii substytutu lokalu mieszkalnego jakim jest równoważnik pieniężny za brak lokalu mieszkalnego. Tak więc treść § 4 omawianego rozporządzenia należy odczytywać w ten sposób, iż jeżeli małżonek policjanta, będący lub nie będący policjantem, pobiera równoważnik za brak lokalu mieszkalnego, to policjant inicjujący niniejsze postępowanie nie może uzyskać równolegle uprawnienia do otrzymywania drugiego w rodzinie równoważnika za brak lokalu mieszkalnego.

Dopuszczalność powyższej wykładni wynika nie tylko z treści przywołanych przepisów prawa, ale także z zasady racjonalnego wydatkowania funduszy publicznych, na co zwrócił już uwagę m.in. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w uzasadnieniu wyroku z 20 marca 2015 r. wydanego w sprawie o sygn. akt. II SA/Wa 1572/14. Nie sposób bowiem pominąć intencji prawodawcy sprowadzającej się do tego, iż wsparcie finansowe w postaci omawianego równoważnika, udzielane któremukolwiek z małżonków – funkcjonariuszy, a pochodzące ze środków publicznych, uwzględnia nie tylko samego funkcjonariusza, lecz także jego współmałżonka. Prawo funkcjonariusza do pobierania równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego ulega więc skonsumowaniu, jeżeli korzysta z niego jeden z małżonków, będących funkcjonariuszami. Bez znaczenia jest zaś to, że małżonkowie pełnią służby w różnych formacjach mundurowych. Zachowanie bowiem prawa współmałżonka do równoległego pobierania omawianego świadczenia prowadziłoby do sytuacji, ze dana rodzina otrzymywałaby to samo co do zasady świadczenie dwukrotnie. Temu zaś sprzeciwia się podstawowa zasada tworzenia przepisów prawa, tj. zasada racjonalności prawodawcy.

Na marginesie dodać należało, iż wbrew twierdzeniom skargi, wyżej powołane rozstrzygnięcie Sądu administracyjnego znajduje odpowiednie zastosowanie do stanu faktycznego niniejszej sprawy. Dotyczyło bowiem także sytuacji polegającej na tym, ze małżonkowie pełnili służbę w różnych formacjach mundurowych.

Uwypuklenia wymagała też okoliczność, że bez wpływu na poprawność skarżonego rozstrzygnięcia pozostawało to, że ustawa o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP – na podstawie której mąż skarżącej pobiera adekwatne świadczenie mieszkaniowe, nie obejmuje rodzin żołnierzy tylko samych żołnierzy. Przedmiotem rozstrzygania w niniejszej sprawie jest bowiem uprawnienie policjanta do omawianego świadczenia. Regulacje dotyczące żołnierzy nie rzutują więc na prawidłowość decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w R .

W tym stanie sprawy, nie podzielając argumentów zawartych w złożonej skardze, oraz uznając, iż organ w sposób prawidłowy zebrał i ocenił materiał dowodowy, jak również, że przy wykonywaniu tych czynności nie naruszył przepisów prawa, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji wyroku, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.).