Wyrok NSA, sygn. akt II FSK 1158/18
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2020-10-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej~Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 3 par. 2 pkt 2, art. 151, art. 134, art. 141 par. 4
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 1par. 2
journal: Dz.U. 2016 poz 1066
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący – Sędzia NSA Jan Grzęda, Sędzia NSA Małgorzata Wolf-Kalamala, Sędzia WSA (del.) Bogusław Woźniak (sprawozdawca), Protokolant Agata Grabowska, po rozpoznaniu w dniu 13 października 2020 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej K. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 października 2017 r. sygn. akt III SA/Wa 2751/14 w sprawie ze skargi K. S. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z dnia 12 czerwca 2014 r. nr [...] w przedmiocie zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z 11 października 2017 r., sygn. akt III SA/Wa 2751/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę K. S. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z 12 czerwca 2014 r. w przedmiocie oddalenia zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym w administracji jako nieuzasadnionych. Jako podstawę prawną orzeczenia Sąd I instancji wskazał art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) – dalej jako: "P.p.s.a."

K. S. zaskarżyła powyższy wyrok skargą kasacyjną w całości. Wniosła:

1) w trybie art. 179a P.p.s.a. o uchylenie skarżonego wyroku w całości lub

2) uwzględnienie skargi kasacyjnej przez Naczelny Sąd Administracyjny i uchylenie w całości skarżonego wyroku oraz o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, bowiem skarżony wyrok wydany został z naruszeniem przepisów postępowania, które to przesłanki naruszenia miały, a co najmniej mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

3) zasądzenie od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Skarżonemu wyrokowi zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, które to naruszenia miało wpływ na wynik sprawy, tj. naruszenie przepisu art. 174 ust. 2 P.p.s.a. w zw. z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów. administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm.) – dalej jako "P.u.s.a." oraz art. 3 § 2 pkt 2 P.p.s.a. pozostającym w zw. z art. 151 oraz art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c) P.p.s.a. oraz art. 134 P.p.s.a., bowiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyniku zaniechania postępowania nieprawidłowo wykonał swój ustrojowy obowiązek kontroli decyzji administracyjnej pod względem zgodności z prawem, gdyż w świetle zgromadzonych dowodów i istniejących przesłanek zadaniem Sądu było stwierdzenie naruszenia art. 40 § 2 Kpa. Zaniechanie działania Sądu w powyższym zakresie czyni wydany wyrok wadliwym i przeczy ocenie legalności dokonanej przez Sąd z brakiem uwzględnienia całego materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie.

Ponadto skarżonemu wyrokowi zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. naruszenie przepisu art. 174 pkt 2 P.p.s.a. w zw. z art. 1 § 2 P.u.s.a. i art. 3 § 2 P.p.s.a. pozostającymi w zw. z art. 141 § 4 oraz art. 151 pozostającym w zw. z art. 134 § 1 P.p.s.a., polegające na nierozpatrzeniu sprawy w jej granicach, a w szczególności na braku badania wszystkich okoliczności faktycznych i prawnych, w tym zbadaniu istnienia przesłanki interesu publicznego dla zastosowania przyjętego trybu postępowania.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw, zatem podlega oddaleniu.

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) – dalej jako: "P.p.s.a." Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej. Z powyższego wynika, że Naczelny Sąd Administracyjny jest związany zawartymi w niej podstawami i wnioskami (art. 174 pkt 1 i 2 oraz art. 176 P.p.s.a.). Związanie wnioskami skargi kasacyjnej oznacza niemożność wyjścia poza tę część wyroku sądu pierwszej instancji, której strona nie zaskarżyła. Związanie natomiast podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że Naczelny Sąd Administracyjny jest władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą. W tym zakresie sąd odwoławczy ma obowiązek odniesienia się do wszystkich zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej (uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 października 2009 r., sygn. akt I OPS 10/09, publ. ONSAiWSA 2010, nr 1 (34), poz. 1). Nie jest natomiast dopuszczalna wykładnia zakresu zaskarżenia i jego kierunków oraz konkretyzowanie zarzutów skargi kasacyjnej ani ich uściślanie.

W skardze kasacyjnej podniesione zostały tylko zarzuty naruszenia prawa procesowego. Należy zatem podkreślić, że obowiązkiem autora skargi kasacyjnej, który stawia zarzut naruszenia przepisów postępowania jest jego uzasadnienie (art. 176 pkt 2 P.p.s.a.) oraz wykazanie, że zarzucane uchybienie przepisom postępowania, mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 P.p.s.a.). W tych elementach konstrukcyjnych skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny nie jest władny zastąpić jej autora.

Skarżąca podnosi, że w świetle zgromadzonych dowodów i istniejących przesłanek zadaniem Sądu było stwierdzenie naruszenia art. 40 § 2 K.p.a. albowiem Sąd I instancji "dokonał nieprawidłowej oceny faktów i prawa oraz celów i skutków rozstrzygnięcia". Nie wyjaśniono jednak, na czym konkretnie opisywana wyżej wadliwość miałby polegać i dlaczego konkretnie Sąd I instancji powinien uchylić zaskarżone postanowienie.

Należy podkreślić, że Sąd I instancji stwierdził i uzasadnił dlaczego w jego ocenie organ egzekucyjny nie naruszył art. 40 § 2 K.p.a. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej nie przedstawiono żadnych argumentów, które stanowisko Sądu I instancji by podważały. W szczególności za taką argumentację nie można uznać wywodu, wedle którego: "W skarżonym wyroku Sąd poprzez zaniechanie działania nie poddał ocenie zgodności z prawem naruszenia norm art. 40 § 2 Kpa, do czego był zobligowany zapisami art. 134 § 1 p.p.s.a., bowiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie niebędąc przecież związany granicami skargi, zobowiązany był do wzięcia pod uwagę z urzędu, o czym stanowi zasada oficjalności, wszelkich naruszeń prawa dokonanych przez organy celne, a także wszystkich przepisów, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i zarzutów podniesionych w skardze. Powyższe zaniechanie czyni wyrok wadliwym." Rzecz jednak w tym, że w skardze kasacyjnej nawet nie podjęto próby przedstawienie jakich to naruszeń prawa nie dostrzegł Sąd I instancji i wykazania, jaki wpływ to uchybienie mogło mieć na wynik sprawy. Należy w tym miejscu powtórzyć, że Naczelny Sąd Administracyjny nie jest ani uprawniony ani obowiązany do poszukiwania uchybień Sądu i instancji, poza nieważnością postępowania, których autor skargi kasacyjnej w sposób dostateczny nie wyartykułował.

Uzasadniając zarzut naruszenie art. 174 pkt 2 P.p.s.a. w zw. z art. 1 § 2 P.u.s.a. i art. 3 § 2 P.p.s.a. pozostającymi w zw. z art. 141 § 4 oraz art. 151 pozostającym w zw. z art. 134 § 1 P.p.s.a. skarżący wywodzi, że "Sąd rozstrzygając skarżonym wyrokiem (...) winien zbadać, czy zaskarżony akt jest zgodny z prawem. Wyrażona w taki sposób norma prawna powoduje, iż brak jest uzasadnienia dla zaniechania działania Sądu w przedmiotowej sprawie, który wydał wyrok nie rozpatrując wniosków zawartych w skardze, co mogło mieć wpływ na wynik sprawy.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd I instancji rozpoznał sprawę w jej granicach, wyznaczonych przez podstawy prawne zaskarżonego aktu administracyjnego, w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku odniósł się zaś do wszelkich zawartych w skardze wniosków i zarzutów. W szczególności Sąd I instancji odniósł się do okoliczności faktycznych sprawy uznając, że organy administracji w sposób wyczerpujący i zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami ustaliły stan faktyczny sprawy. Z kolei w uzasadnieniu skargi kasacyjnej nie wskazano jakich to konkretnie uchybień przepisom postępowania dopuściły się organy a czego nie dostrzegł Sąd I instancji, i jaki wpływ to uchybienie miało na wynik sprawy. Nadto nie wskazano jakich konkretnie wniosków zawartych w skardze nie rozpatrzył Sąd I instancji.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 P.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.