Postanowienie WSA w Lublinie, sygn. akt III SA/Lu 289/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2008-09-22 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6122 Rozgraniczenia nieruchomości
Hasła tematyczne: Przywrócenie terminu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odmówiono przywrócenia terminu do uiszczenia wpisu od skargi
Powołane przepisy: article: art. 86 § 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Marcinowski po rozpoznaniu w dniu 22 września 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K.O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] maja 2008 r. rep. [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego dotyczącego rozgraniczenia nieruchomości – w zakresie wniosku o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi postanawia: odmówić przywrócenia terminu do uiszczenia wpisu.


UZASADNIENIE

Pełnomocnik skarżącej będący adwokatem, pismem z dnia 25 czerwca 2008 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] maja 2008 r. w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego dotyczącego rozgraniczenia nieruchomości. Do skargi dołączył potwierdzenie uiszczenia wpisu w kwocie 100 zł.

Postanowieniem z dnia 7 sierpnia 2008 r. sąd odrzucił skargę na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.) uznając, że pełnomocnik wnioskodawcy, jako adwokat, zobowiązany był do uiszczenia opłaty sądowej przy wniesieniu pisma, bez wezwania, zgodnie z dyspozycją art. 219 § 1 i art. 221 p.p.s.a. Wpis w stałej wysokości w niniejszej sprawie wynosił 200 zł.

Pełnomocnik skarżącej w dniu 2 września 2008 r. złożył wniosek o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu stałego od skargi, jednocześnie dokonując brakującej wpłaty. Jako przyczynę spóźnienia wskazano, że skarżąca nie dysponowała wystarczającymi środkami finansowymi, ani nie zna procedur sądowych.

W tym stanie sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 86 § 1 ppsa – jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, Sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu.

Jak wynika z powyższego, warunkiem niezbędnym do przywrócenia terminu dla dokonania czynności jest brak winy wnioskodawcy w jego uchybieniu. W przedmiotowej sprawie przesłanka ta nie jest spełniona. Okoliczności podane przez pełnomocnika skarżącej nie pozwalają na uznanie, że zasadny jest wniosek o przywrócenie terminu.

Zakładając nawet, że skarżąca nie dysponowała środkami pozwalającymi na uiszczenie wpisu w pełnej wysokości (200 zł.), – co wcale nie jest przesądzone wobec braku wyjaśnień, to właściwym rozwiązaniem było złożenie w terminie zakreślonym do uiszczenia wpisu wniosku o przyznanie jej prawa pomocy. Postępowanie w tym zakresie wyjaśniłoby, czy przesłanka ta jest rzeczywista i w jakim stopniu usprawiedliwia zaniechane wpłaty, a jednocześnie termin uiszczenia należności uległby przesunięciu w czasie.

Podnoszona przez pełnomocnika nieznajomość procedur sądowych skarżącej nie ma w sprawie znaczenia, bowiem już w momencie składania skargi była reprezentowana przez profesjonalnego adwokata.

Pełnomocnik skarżącej nie wykazał, że nie ponosi winy w uchybieniu terminowi.

Dodatkowo wskazać należy, że zgodnie z art. 87 § 1 i 2 ppsa - pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu.

Pełnomocnik nie wykazał również, że spełniona została przesłanka rozpoznania wniosku, jednak w ocenie sądu, wobec oczywistej bezzasadności wniosku, dodatkowe ustalanie, czy wniosek został wniesiony w terminie, mija się z celem.

Tym samym, wobec niemożności uznania braku zawinienia w uchybieniu terminu do złożenia skargi, na podstawie art. 86 § 1 cyt. ustawy należało orzec jak w postanowieniu.