Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 1541/08
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2009-10-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6136 Ochrona przyrody
Hasła tematyczne: Ochrona przyrody
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 3 ust. 1, art. 184
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 85 ust. 4, pkt 1, art 88 ust. 1-5, art. 89 ust. 1
journal: Dz.U. 2004 nr 92 poz 880
law: Ustawa z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Marek Stojanowski Sędzia NSA Jerzy Bujko Sędzia NSA Teresa Kobylecka /spr./ Protokolant Mariusz Szufnara po rozpoznaniu w dniu 8 października 2009 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej JB i JB od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 11 czerwca 2008 r. sygn. akt II SA/Gl 667/07 w sprawie ze skargi JB i JB na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia [...] czerwca 2007 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za zniszczenie drzewa oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 11 czerwca 2008r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę JB i JB na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia [...] czerwca 2007r., utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta Piekary Śląskie z dnia [...] grudnia 2006r. w sprawie wymierzenia JB i JB, właścicielom działki przy ul. [...] w P administracyjnej kary pieniężnej w wysokości 14 724,59 zł za zniszczenie drzewa, gatunek świerk kłujący o obwodzie pnia na wysokości 130 cm - 67 cm, rosnącego na terenie posesji przy ul. [...] w P, spowodowane niewłaściwą pielęgnacją polegającą na usunięciu korony drzewa oraz skróceniu pnia.

W uzasadnieniu powyższego wyroku Sąd wskazał, że rozstrzygnięcie oparto m.in. na art. 88 ust. 1 pkt 3, ust. 2, 3, 4, 5, 7, i 8, art. 89 ust. 1 i 6 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004r. o ochronie przyrody (Dz.U. Nr 92, poz. 880 ze zm.), § 1, § 2 i § 3 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 22 września 2004r. w sprawie trybu nakładania administracyjnych kar pieniężnych za usuwanie drzew lub krzewów bez wymaganego zezwolenia oraz za zniszczenie terenów zieleni, zadrzewień albo drzew lub krzewów (Dz.U. Nr 219, poz. 2229), rozporządzenia Rady Ministrów z dnia13 października 2004r. w sprawie stawek opłat dla poszczególnych rodzajów i gatunków drzew (Dz.U. Nr 228, poz. 2306 ze zm.), obwieszczenie Ministra Środowiska z dnia 18 października 2005r. w sprawie stawek opłat za usunięcie drzew i krzewów oraz kar za zniszczenie zieleni na rok 2006 ( Dz.U. Nr 62, poz. 861).

Sąd uznał, że kontrola zaskarżonej decyzji nie wykazała, by podjęta ona została z naruszeniem prawa.

Zgodnie z art. 88 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 16 października 1991r. o ochronie przyrody organ wymierza administracyjną karę za zniszczenie spowodowane niewłaściwą pielęgnacją terenów zieleni, zadrzewień, drzew lub krzewów. Przepis ten znajduje zastosowanie w sytuacji, gdy posiadacz nieruchomości nie uzyskał zezwolenia, o jakim mowa w art. 83 ust. 1 i 2 ustawy. Określa ona ustawowe znamiona jednego z deliktów przeciwko chronionym przez ustawodawcę elementom środowiska, za którego popełnienie uprawniony organ zobligowany jest do wymierzenia kary, obliczonej wedle reguł i stawek podanych w art. 89 ustawy. Stosownie do treści ust. 1 art. 83 administracyjną karę pieniężną ustala się w wysokości trzykrotnej opłaty za usunięcie drzew lub krzewów, określonej rozporządzeniem wydanym na podstawie art. 85 ust. 4 pkt 1 ustawy, z zastosowaniem stawek podanych w kolejnych obwieszczeniach Ministra Środowiska.

W sprawie bezsporne było, że dnia 17 stycznia 2006r. JB - współwłaściciel nieruchomości przy ul. [...] w P dokonał, bez stosownego zezwolenia przycięcia świerku kłującego, pozbawiając go wszystkich gałęzi i skrócenia pnia do wysokości 350cm. Obwód pnia na wysokości 130cm wynosi 67cm.

Nie kwestionując wskazanego przez J i J małż. B celu przeprowadzenia zabiegów, określanych mianem pielęgnacyjnych Sąd wskazał, że doprowadziły one do całkowitego zniszczenia drzewa. Okoliczność tę potwierdziły dwie opinie dendrologiczne, z których wyraźnie wynika, że cięcia którym poddano drzewo z całą pewnością nie podlegało "prześwietleniu", bowiem usunięto 100% korony i skrócono pień. Zakres wykonanych zabiegów był zbyt duży i w efekcie doprowadził do utraty żywotności drzewa. Nie można uznać, że były one zgodne ze sztuka ogrodniczą.

Sąd uznał, że biorąc pod uwagę wyjaśnienia małżonków B oraz ustalenia dokonane w prawidłowo przeprowadzonym postępowaniu wyjaśniającym organy administracji trafnie przyjęły, że działania skarżących należało zakwalifikować jako delikt, o którym mowa w art. 88 ust. 1 pkt 3 ustawy, konsekwencją czego jest obowiązek wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej. Sąd podkreślił, że organy decyzyjne obu instancji nie mogły kierować się przy orzekaniu przyczynami, dla których poddano drzewo określonym zabiegom, choćby nawet chodziło - tak jak w niniejszej sprawie - o usunięcie stanu zagrożenia, brakiem świadomości skutków, czy też sytuacją majątkową sprawców zniszczenia drzewa.

Sąd podkreślił, że z uwagi na to, że wymierzona kara, z racji jej wysokości jest bardzo dotkliwa, zasadne było wskazanie przez organ odwoławczy na możliwość ubiegania się o rozłożenie kary na raty (art. 88 ust. 7 ustawy).

Z tych przyczyn, wbrew oczekiwaniom skarżących Sąd, dokonując kontroli zgodności z prawem zaskarżonej decyzji nie mógł uwzględnić tego fragmentu opinii rzeczoznawcy, w jakim wskazuje on na przeświadczenie skarżących o prawidłowym wykonywaniu zabiegów pielęgnacyjnych, zmierzających do wytworzenia przez drzewo nowej lecz mniejszej korony. Stosownie do wcześniejszych rozważań Sąd uznał, że nie są to okoliczności, które mogłyby mieć wpływ na kwestie związane z wymierzeniem przedmiotowej kary pieniężnej.

Sąd jednak stwierdził, że ustalona małżonkom B kara w wysokości 14 724,59 zł została wyliczona pod względem arytmetycznym prawidłowo, choć przyjęto do obliczeń wadliwe stawki. Stosownie do art. 89 ust. 1 ustawy administracyjną karę pieniężną ustala się w wysokości trzykrotnej opłaty za usunięcie (zniszczenie) drzew, ustalonej na podstawie stawek określonych rozporządzeniem wydanym na podstawie art. 85 ust. 4 (rozporządzenie MŚ z dnia 13 października 2004r. w sprawie opłat dla poszczególnych rodzajów i gatunków drzew - Dz.U. Nr 228, poz. 2306 ze zm.), z zastosowaniem stawek wynikających z kolejnych obwieszczeń Ministra Środowiska. Sąd zauważył, że w dniu podjęcia zaskarżonej decyzji obowiązywało obwieszczenie MŚ z dnia 12 października 2006r., które określało stawki opłat na rok 2007 (M.P. Nr 73, poz. 733), które organ odwoławczy obowiązany był uwzględnić. Obwieszczenie to wprowadzało inną, wyższą stawkę jednostkową 1 cm obwodu pnia zniszczonego drzewa, niż stawka wynikającą z obowiązującego w dniu wydania decyzji przez organ I instancji obwieszczenia MŚ z dnia 18 października 2005r. w sprawie stawek za usunięcie drzew i krzewów oraz kar za zniszczenie zieleni na rok 2006 (M.P. Nr 62, poz. 861). Dodatkowe zastrzeżenia Sądu budził fakt, że zastosowane przez organy obu instancji stawki dotyczą świerku pospolitego (Picea abies), o jakim mowa w pkt 2 tabeli do obwieszczenia, zatytułowanej: Rodzaje, gatunki i odmiany drzew, a innym gatunkiem świerku jest zniszczony przez skarżących świerk kłujący (Picea pungens), który należało zakwalifikować do pkt 3 tabeli, odnoszącej się do pozostałych gatunków i odmian świerku. Przyporządkowanie świerku kłującego do nieodpowiedniego punktu tabeli miało znaczenie o tyle, że stawki za jego zniszczenie są zdecydowanie wyższe niż w przypadku świerku pospolitego. Opisane przez Sąd nieprawidłowości, nawet w przypadku ich ujawnienia przez organ odwoławczy nie mogłyby jednak skutkować uchyleniem decyzji organu I instancji w część dotyczącej wysokości kary i orzeczeniem w tym zakresie kary wyższej, z uwagi na sformułowaną w art. 139 kpa zasadę reformationis in peius, zakazującą wydania orzeczenia na niekorzyść skarżącego, o ile nie zachodzi przypadek rażącego naruszenia prawa lub rażącego naruszenia interesu społecznego, który w sprawie niniejszej nie zachodzi. Stąd nieprawidłowości te nie mogły wpłynąć na ostateczny kształt rozstrzygnięcia administracyjnego. Sąd także zauważył, że komentowana zasada obowiązuje również w postępowaniu sądowoadministracyjnym (art. 134 § 2 p.p.s.a.).

Sąd uznał, że fakt, iż skarżący zniszczyli rosnący na ich posesji świerk kłujący powoduje, że wymierzenie im administracyjnej kary pieniężnej jest prawidłowe i na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.

Skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego od powyższego wyroku wnieśli J i J małżonkowie B, domagając się jego uchylenia w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach.

W skardze kasacyjnej zarzucono:

1) naruszenie prawa materialnego, tj.:

- art. 88 ust. 1 pkt 3, art. 89 ust. 1 w zw. z art. 85 ust. 4 pkt 1 ustawy o ochronie przyrody w zw. z § 2 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 13 października 2004r. w sprawie stawek opłat dla poszczególnych rodzajów i gatunków drzew oraz z pkt 2) i załącznikiem 2 obwieszczenia Ministra Środowiska z dnia 18 października 2005r. w sprawie stawek opłat za usunięcie drzew i krzewów oraz kar za zniszczenie zieleni na rok 2006 oraz § 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 22 września 2004r. w sprawie trybu nakładania administracyjnych kar pieniężnych za usuwanie drzew i krzewów bez wymaganego zezwolenia oraz za zniszczenie terenów zieleni, zadrzewień albo drzew lub krzewów

poprzez błędną ich wykładnię, polegająca na zaakceptowaniu wymierzonej decyzją administracyjną stawki administracyjnej kary pieniężnej, o jakiej mowa w tych przepisach bez uwzględnienia rodzaju i gatunku drzewa, co w konsekwencji doprowadziło do wymierzenia skarżącym kary za zniszczenie drzewa, którego skarżący faktycznie nie zniszczyli wskutek niewłaściwej pielęgnacji,

- art. 88 ust. 3, 4, 5 ustawy o ochronie przyrody wskutek niewłaściwego jego zastosowania poprzez pozbawienie skarżących możliwości odroczenia wymierzonej kary pieniężnej, brak zbadania wpływu przyczyn niezależnych od posiadacza nieruchomości, tj. od skarżących, takich jak wyjątkowo mroźna zima w sezonie 2005/2006 na niezachowanie żywotności przez drzewo;

2) naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

- art. 3 ust. 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 6 i art. 7 kpa wskutek niewłaściwego ich zastosowania, polegającego na braku uchylenia zaskarżonej decyzji administracyjnej organu odwoławczego oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, ewentualnie stwierdzenia ich nieważności mimo, iż jak wynika z uzasadnienia zaskarżonego wyroku decyzje te wydane zostały z naruszeniem przepisów prawa.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, że skoro organ administracji zastosował karę pieniężną dla drzewa gatunku świerk pospolity, to winien także dla tego gatunku ocenić ewentualne, niezależne od posiadacza nieruchomości przyczyny niezachowania żywotności drzewa, które mogą być inne, aniżeli w przypadku innych odmian i gatunków świerka. Sąd I instancji niezasadnie uznał takie działanie organu za niestanowiące naruszenia prawa w stopniu uzasadniającym wyeliminowanie decyzji z obrotu prawnego. W ocenie skarżących nie można wykluczyć, iż wyjątkowo ostra (mroźna) zima w sezonie 2005/2006 nie stanowiła przyczyny braku zachowania żywotności drzewa po dokonanych zabiegach. Opinie biegłych tego nie rozstrzygały, a powinny, zgodnie z zasadą z art. 7 kpa oraz zważywszy na brzmienie art. 88 ust. 3 i 5 ustawy o ochronie przyrody.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna podlega oddaleniu, gdyż nie zawiera usprawiedliwionych podstaw zaskarżenia.

Przede wszystkim należy zauważyć, że stosownie do brzmienia art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej. Związanie granicami skargi kasacyjnej oznacza, że o zakresie kontroli zaskarżonego orzeczenia decyduje wnoszący skargę kasacyjną, chyba, że zachodzi nieważność postępowania sądowego. W niniejszej sprawie żadna z wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a. przesłanek nie zaistniała. Kontrola Naczelnego Sądu Administracyjnego ogranicza się więc wyłącznie do zbadania zawartych w skardze kasacyjnej zarzutów.

Skargę kasacyjną, jak wynika z treści art. 174 p.p.s.a. można oprzeć na dwóch podstawach: naruszeniu prawa materialnego - przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz naruszeniu przepisów postępowania, o ile uchybienie to mogło mieć wpływ na wynik sprawy.

W sprawie niniejszej zgłoszono zarówno zarzut naruszenia prawa materialnego, jak i przepisów postępowania.

Zarzut naruszenia przepisów postępowania sprowadza się do naruszenia art. 3 ust. 1 p.p.s.a. w zw. z art. 6 i art. 7 kpa wskutek niewłaściwego ich zastosowania, polegającego na braku uchylenia zaskarżonej decyzji administracyjnej organu odwoławczego oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, ewentualnie stwierdzenia ich nieważności mimo, iż jak wynika z uzasadnienia zaskarżonego wyroku decyzje te wydane zostały z naruszeniem przepisów prawa.

Zarzut ten jest nieusprawiedliwiony.

Przepis art. 3 § 1 (artykuł ten nie zawiera punktów) p.p.s.a. stanowi, że sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Nie można uznać, że Sąd I instancji naruszył ten przepis w zw. z art. 6 i art. 7 kpa. Sąd bowiem słusznie uznał, że organy administracji, orzekające w sprawie niniejszej właściwie zastosowały zawarte w tych przepisach zasady legalności działania (art. 6 kpa) oraz prawdy obiektywnej (art. 7 kpa). Skarżący w skardze kasacyjnej nie uzasadnili naruszenia przez organ przepisu art. 6 kpa, natomiast z uzasadnienia skargi kasacyjnej wynika, że naruszenia art. 7 kpa upatrują w tym, że opinie biegłych nie rozstrzygnęły braku zachowania żywotności drzewa po dokonanych zabiegach.

Wskazać jednak należy, że Sąd I instancji podzielając stanowisko organu orzekającego, w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wskazał, że sporządzone w sprawie dwie opinie dendrologiczne (jedna podlegała uzupełnieniu) jednoznacznie wskazują, że cięcia którym poddano drzewo (świerk kłujący) - usunięcie 100% korony i skrócenie pnia nie polegały na jego "prześwietleniu" i w efekcie doprowadziły do utraty żywotności drzewa. Takie stanowisko Sądu I instancji uznać należy za prawidłowe. Jak bowiem wynika z opinii biegłego CM z października 2006r. (uzupełnionej w listopadzie 2006r.) przedmiotowe drzewo - świerk kłujący (Picea pungens) z botanicznego punktu widzenia drzewem być przestało; jest to martwy kikut o wysokości 3,5m. W trakcie minionego sezonu wegetacyjnego przedmiotowe drzewo, lub to co po nim pozostało, nie przejawiało żadnych procesów życiowych, a świadczy o tym martwica korony oraz zaschnięcie tzw. miazgi w warstwie podkorowej. Zabieg usunięcia korony drzewa był bezpośrednią przyczyną jego obumarcia i stanowi w tym przypadku bezpowrotne jego zniszczenie, nie może być uznany za zabieg zgodny z zasadami sztuki ogrodniczej. Potwierdza to również opinia biegłego RG, który stwierdził, że pozbawienie drzewa 100% jego zielonej masy, która warunkuje wszystkie procesy życiowe musi doprowadzić do jego zamarcia. Pozostawiony pień, który został pozbawiony pędów nie gwarantuje wystąpienia procesów regeneracyjnych. Opisane drzewo - świerk kłujący nie rokuje szans na przeżycie i z cała pewnością zamrze. Okres zamierania będzie rozciągnięty w czasie i zależnie od warunków pogodowych, aktywności szkodników i innych może trwać nawet dwa lata. Okoliczność związana z żywotnością drzewa po dokonanych zabiegach została zatem w sprawie wyjaśniona i zarzut naruszenia przepisów postępowania jest niezasadny.

Nie jest zasadny również zarzut naruszenia prawa materialnego, polegający na błędnej wykładni art. 88 ust. 1 pkt 3, art. 89 ust. 1 w zw. z art. 85 ust. 4 pkt 1 ustawy o ochronie przyrody w zw. z § 2 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 13 października 2004r. w sprawie stawek opłat dla poszczególnych rodzajów i gatunków drzew oraz z pkt 2) i załącznikiem 2 obwieszczenia Ministra Środowiska z dnia 18 października 2005r. w sprawie stawek opłat za usunięcie drzew i krzewów oraz kar za zniszczenie zieleni na rok 2006 oraz § 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 22 września 2004r. w sprawie trybu nakładania administracyjnych kar pieniężnych za usuwanie drzew i krzewów bez wymaganego zezwolenia oraz za zniszczenie terenów zieleni, zadrzewień albo drzew lub krzewów.

Przepis art. 88 ust. 1 pkt 3 ustawy o ochronie przyrody stanowi, że właściwy organ wymierza administracyjną karę pieniężną za zniszczenie drzewa (....) spowodowane niewłaściwym wykonaniem zabiegów pielęgnacyjnych. Zgodnie zaś z przepisem art. 89 ust. 1 ustawy karę tę ustala się w wysokości trzykrotnej opłaty za usunięcie drzew na podstawie stawek, o których mowa w art. 85 ust. 4 pkt 1. Sąd I instancji wskazał, że stawki te określa rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 13 października 2004r. w sprawie stawek opłat dla poszczególnych rodzajów i gatunków drzew.

Dokonanie błędnej wykładni tych przepisów polega, zdaniem skarżących, na zaakceptowaniu przez Sąd I instancji wymierzonej decyzją administracyjną stawki administracyjnej kary pieniężnej za zniszczenie przedmiotowego drzewa "bez uwzględnienia rodzaju i gatunku drzewa, co w konsekwencji doprowadziło do wymierzenia skarżącym kary za zniszczenie drzewa, którego skarżący faktycznie nie zniszczyli wskutek niewłaściwej pielęgnacji".

Nie można podzielić tego zarzutu. W sprawie niniejszej nie można mieć żadnych wątpliwości, że drzewo będące przedmiotem niniejszego postępowania, które rośnie na terenie posesji nr [...] przy ul. [...] w P, na trawniku pomiędzy budynkiem mieszkalnym a ogrodzeniem posesji, które zostało przez skarżącego pozbawione 100% jego zielonej masy - to świerk kłujący. Wynika to zarówno z protokołu oględzin dokonanych przez organ administracji na podstawie § 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 22 września 2004r., jak również obu opinii dendrologicznych sporządzonych przez biegłych, którzy badali przedmiotowe drzewo. Postępowanie administracyjne wszczęte zostało w sprawie zniszczenia drzewa, określonego jako świerk kłujący. Sąd I instancji zauważył jedynie, że organ administracji zastosował niewłaściwą stawkę przy obliczaniu kary pieniężnej za zniszczenie drzewa, która dotyczyła "świerku pospolitego" (Picea abies), zamiast stawki dotyczącej "świerku kłującego" (Picea pungens). Zastosowanie jednak niewłaściwej stawki przy obliczaniu wysokości kary administracyjnej nie oznacza, jak twierdzi się w skardze kasacyjnej, że skarżącym wymierzono karę za zniszczenie drzewa, którego faktycznie nie zniszczyli.

Nie można zatem zarzucić Sądowi I instancji, że dokonał błędnej wykładni pkt 2 załącznika Nr 2 Obwieszczenia Ministra Środowiska z dnia 18 października 2005r. w sprawie stawek opłat za usunięcie drzew i krzewów oraz kar za zniszczenie zieleni na rok 2006 (M.P. Nr 62, poz. 861), jak i § 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 22 września 2004r. w sprawie trybu nakładania administracyjnych kar pieniężnych za usuwanie drzew i krzewów bez wymaganego zezwolenia oraz za zniszczenie terenów zieleni, zadrzewień albo drzew lub krzewów (Dz.U. Nr 219, poz. 2229).

Nie jest również uprawniony zarzut skargi kasacyjnej naruszenia art. 88 ust. 3, 4, 5 ustawy o ochronie przyrody wskutek niewłaściwego jego zastosowania poprzez pozbawienie skarżących możliwości odroczenia wymierzonej kary pieniężnej, brak zbadania wpływu przyczyn niezależnych od posiadacza nieruchomości na niezachowanie żywotności przez drzewo.

Wskazać należy, że niewłaściwe zastosowanie przepisu prawa materialnego polega na tzw. błędzie w subsumpcji, czyli błędnym uznaniu, że stan faktyczny ustalony w sprawie odpowiada hipotetycznemu stanowi przewidzianemu w danym przepisie.

Powołany przepis art. 88 ustawy stanowi, że termin płatności kar pieniężnych za zniszczenie spowodowane m.in. niewłaściwą pielęgnacją drzew odracza się na okres 3 lat, jeżeli stopień uszkodzenia drzew nie wyklucza zachowania ich żywotności oraz możliwości odtworzenia korony drzew i jeżeli posiadacz nieruchomości podjął działania w celu zachowania żywotności tych drzew (ust. 3), przy czym kara jest umarzana po upływie 3 lat od dnia wydania decyzji o odroczeniu kary i po stwierdzeniu zachowania żywotności drzewa albo odtworzeniu korony drzewa (ust. 4), a w razie stwierdzenia braku żywotności drzewa albo nieodtworzenia korony drzewa karę uiszcza się w pełnej wysokości, chyba że drzewa lub krzewy nie zachowały żywotności z przyczyn niezależnych od posiadacza nieruchomości (ust. 5).

W sprawie niniejszej Sąd nie stosował wskazanych przepisów ustawy o ochronie przyrody, ponieważ stan faktyczny nie odpowiadał stanowi przewidzianemu w tym przepisie. Stopień uszkodzenia drzewa wykluczał bowiem zachowanie jego żywotności oraz możliwości odtworzenia korony drzewa i na stan ten nie mają wpływu "okoliczności niezależne od skarżących", lecz pozbawienie drzewa 100% jego zielonej masy.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie i na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) orzekł o jej oddaleniu.