Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 698/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2019-09-04 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 64a, art. 64b § 1, art. 64 § 2, art. 64e, art. 145 par 1 pkt 1 lit. c, art. 151a § 3
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 136 § 1, art. 138 § 2
journal: Dz.U. 2018 poz 2096
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Elżbieta Mazur - Selwa Sędziowie WSA Paweł Zaborniak /spr./ WSA Maciej Kobak Protokolant specjalista Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 września 2019 r. sprawy ze sprzeciwu G. K. od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] maja 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącej G. K. kwotę 597 zł /słownie: pięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Przedmiotem sprzeciwu G.K. (dalej zwanej: Skarżącą) jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] (dalej: SKO lub Kolegium) z dnia [...] maja 2019 r., nr [...], o uchyleniu decyzji Wójta Gminy [...] z dnia [...] kwietnia 2019 r., nr [...], i przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Na podstawie akt sprawy ustalono następujący stan faktyczny;

Decyzją z dnia [...] kwietnia 2019 r., nr [...], Wójt Gminy [...], działając na podstawie art. 59 ust. 1, art. 60 ust. 1, art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r. poz. 1945 z późn. zm. – dalej: u.p.z.p.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks Postępowania Administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 z późn. zm. – dalej: k.p.a.), odmówił ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji pod nazwą: Budowa stacji paliw ciekłych, gazowej LPG, zadaszenia nad odmierzaczami paliw, pawilonu stacji paliw z infrastrukturą techniczną do wymienionych obiektów w miejscowości [...], obręb ewidencyjny [...], gm. [...] na terenie położonym na działce nr ewid. gr. 4/2, z wniosku [...] Spółka Komandytowa (dalej jako: Inwestor).

W uzasadnieniu Organ podał, że planowana inwestycja zalicza się do przedsięwzięć wymienionych w § 3 ust. 1 pkt 35 oraz pkt 36 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2016 r. poz. 71). W związku z powyższym dla planowanego przedsięwzięcia została wydana przez Wójta Gminy [...] decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach z dnia [...] grudnia 2018 r. nr [...]. Następnie organ analizując przesłanki z art. 61 ust. 1 u.p.z.p. warunkujące wydanie decyzji o warunkach zabudowy, stwierdził, że w obszarze analizowanym występuje zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna, zabudowa zagrodowa oraz tereny użytkowane rolniczo. Natomiast w obszarze analizowanym nie występują budynki usługowe. Planowana inwestycja nie jest więc zgodna z funkcją istniejącą w obszarze analizowanym. Tym samym nie został spełniony warunek określony w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. Jednocześnie Organ ocenił, że pozostałe przesłanki z art. 61 ust. 1 u.p.z.p. zostały spełnione.

Z powyższym rozstrzygnięciem nie zgodził się Inwestor. W odwołaniu zarzucił naruszenie art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. w zw. z art. 80 i art. 81 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (tekst jedn. Dz.U z 2017 r. poz. 1404 z późn. zm.), poprzez błędne i niewłaściwe przyjęcie, że teren na którym planowana jest zamierzona inwestycja nie spełnia wymogów do ustalenia warunków zabudowy. Odwołujący się podał, że dla tej samej działki na której planowana jest wskazana we wniosku inwestycja, Wójt wydał już pozytywną decyzję o warunkach zabudowy z dnia [...] października 2016 r. dla zamierzenia pn.: Budowa stacji kontroli pojazdów, budowa myjni samochodowej, bezodpływowego zbiornika odparowującego, zbiornika na nieczystości ciekłe wraz z infrastrukturą techniczną do ww. obiektów. Ponadto wydana została także przez ten Organ decyzja ustalająca warunki zabudowy na przedmiotowej działce dla inwestycji pn.: Budowa budynku mieszkalno-usługowo-handlowego z dnia [...] maja 2017 r. Nie bez znaczenia dla sprawy pozostaje fakt wydania przez Starostę [...] decyzji z dnia [...] kwietnia 2017 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielenie pozwolenia na budowę myjni samochodowej również na działce objętej przedmiotowym wnioskiem tj. nr 4/2. Istotna jest również okoliczność wydania przez ten sam Organ dla wnioskującego, pozytywnej decyzji środowiskowej. Odwołujący wskazał również, że sąsiednie działki oznaczone nr 27/50, 27/51 zagospodarowane są gospodarczo, w związku z prowadzoną na tych nieruchomościach działalnością gospodarczą (sprzedaż węgla i materiałów budowlanych), gdzie odległość pomiędzy granicami działki objętej wnioskiem tj. 4/2 a 27/50 i 27/51 wynosi 50 m. Do tych właśnie nieruchomości nawiązał Organ wydając poprzednie decyzje o warunkach zabudowy zgodnie z u.p.z.p.

Decyzją z dnia [...] maja 2019 r. nr [...], SKO, działając na podstawie art. 138 § 2 w zw. z art. 8, art. 77, art. 80, art. 107 k.p.a. w zw. z art. 61 ust. 1 u.p.z.p., uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji.

W treści uzasadnienia wydanego rozstrzygnięcia, Kolegium stwierdziło, że podniesione zarzuty wymagają pognębionej analizy i ustosunkowania się do nich Organu. Brak stanowiska Organu co do zgłoszonych przez Inwestora zarzutów uniemożliwia jakąkolwiek weryfikację stanowiska Wójta. SKO wskazało, że uzasadnienie decyzji winno być czytelne i zrozumiałe dla strony postępowania. W sposób jasny i zrozumiały powinno wyjaśniać i wskazywać okoliczności, jakie legły u jej podstaw. Zdaniem Organu odwoławczego wydana przez organ I instancji decyzja narusza wyrażoną w art. 8 k.p.a. zasadę pogłębiania zaufania uczestników postępowania administracyjnego do władzy publicznej. Organ uznał więc, że konieczne jest ustosunkowanie się do zarzutów odwołania oraz merytoryczne wyjaśnienie podstaw podjętej decyzji w ponownie przeprowadzonym postępowaniu.

Z powyższym rozstrzygnięciem nie zgodziła się G.K., wnosząc sprzeciw do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie. W złożonym sprzeciwie zwróciła się o uchylenie wydanej w sprawie decyzji SKO w całości oraz o zasądzenie na rzecz jej rzecz od Organu kwoty uiszczonego przez nią wpisu.

Zaskarżonej decyzji zarzuciła mające istotny wpływ na wynik sprawy naruszenie:

1. art. 138 § 2 w zw. z art. 136 k.p.a., poprzez nieuprawnione skorzystanie z kompetencji do wydania decyzji kasacyjnej i uchylenie decyzji wydanej w I instancji oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia w sytuacji, gdy materiał dowodowy był pełny i nie zachodziły przesłanki do wydania takiego rozstrzygnięcia;

2. art. 138 §1 k.p.a., poprzez jego niezastosowanie w sytuacji, gdy zgromadzony w sprawie materiał dowodowy uzasadniał utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji;

3. art. 107 § 3 w zw. z art. 140 k.p.a., poprzez niepełne omówienie podstawy faktycznej i prawnej wydanego rozstrzygnięcia - nieuprawnione odstąpienie od przedstawienia przesłanek, które skłoniły SKO do wydania decyzji kasacyjnej, zupełne pominięcie odniesienia się do treści uzasadnienia decyzji organu I instancji dotyczącej meritum tych "zastrzeżeń", które następnie podniósł inwestor;

4. art. 8 k.p.a., poprzez przeprowadzenie postępowania z naruszeniem zasady jego prowadzenia w sposób budzący zaufanie jego uczestników do organów władzy publicznej.

W uzasadnieniu skargi Skarżąca podniosła, że stacja paliw płynnych i LPG nie jest celem publicznym, bowiem nie przewiduje tego ustawa o gospodarce nieruchomościami. W ocenie Skarżącej stacja paliw i teren, na którym taka stacja by się znalazła może być traktowany raczej jako przestrzeń otwarta dla wielu osób, ale nigdy jako cel publiczny. Skarżąca wskazała również, że stacja paliw jest działalnością uciążliwą, mogącą potencjalnie oddziaływać na środowisko i jako taka została zakwalifikowana. Zasadą jest, że takie inwestycje powinny być ujmowane w planach zagospodarowania przestrzennego, wyjątkowo w decyzji ze względu na ich uciążliwość. Te zaś są sporym ułatwieniem dla przedsiębiorców.

Zdaniem Skarżącej wydane przez Organ odwoławczy rozstrzygnięcie nie przedstawia żadnego merytorycznego zarzutu względem postępowania prowadzonego przez Organ I instancji oraz wydanej przez niego decyzji, jak również względem uzasadnienia tej decyzji i wyników analizy zabudowy i zagospodarowania terenu. Wójt nie miał obowiązku wypowiadać się w sprawie zarzutów zawartych w odwołaniu Inwestora z uwagi na to, że wszystkie te kwestie zostały zawarte w uzasadnieniu jego decyzji, a odwołanie Inwestora było jedynie polemiką z tą decyzją. Inwestor znacząco mija się z prawdą, gdyż na jego działce 4/2 nie ma - jak prawidłowo stwierdził Organ I instancji - żadnych istniejących zabudowań, co można odczytać z dołączonego do decyzji załącznika graficznego. Wójt nie stwierdził też w wyznaczonym do analizy terenie żadnej działalności, która uzasadniałaby wydanie pozytywnego dla Inwestora rozstrzygnięcia. Skarżąca podkreśliła, że wydanie decyzji przez organ I instancji zostało poprzedzone analizą zabudowy i zagospodarowania terenu, obejmującą również działki o nr 27/50 i 27/51, o których wspomniano w odwołaniu. W wyniku przeprowadzonego postępowania Wójt nie stwierdził istnienia na tym terenie działalności, na którą powołuje się Inwestor. Teren okoliczny działki 4/2 jest zabudowany domami jednorodzinnymi i zabudową zagrodową. W nieobowiązującym już planie zagospodarowania przestrzennego nie było mowy o działalnościach gospodarczych na tym terenie, tym bardziej o tak uciążliwych, jak stacja paliw.

Odpowiadając na sprzeciw Organ wniósł o jego oddalenie. Jednocześnie wyjaśnił, że powodem uchylenia decyzji pierwszoinstancyjnej było przychylenie się do treści zarzutów Inwestora w zakresie poczynionych ustaleń faktycznych oraz co do naruszenia przepisów art. 8, art. 77, art. 80, art. 107 k.p.a., w tym poprzez brak merytorycznego odniesienia się do zarzutów odwołania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył co następuje:

Sprzeciw jako oczywiście zasadny został przez Sąd uwzględniony.

Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2017 r., poz. 2188). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302; zwana dalej w skrócie p.p.s.a.).

Zaskarżona do WSA decyzja SKO została wydana na podstawie 138 § 2 k.p.a. Dlatego wskazać przyjdzie, iż zgodnie z art. 64a p.p.s.a., od decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a. skarga nie przysługuje, jednakże strona niezadowolona z treści decyzji może wnieść od niej sprzeciw. Zakres sądowej kontroli decyzji kasacyjnej ustawodawca określił w art. 64e p.p.s.a. Na jego podstawie sąd rozpoznając sprzeciw od decyzji, ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a. Instytucja sprzeciwu służy skontrolowaniu przez niezależny i niezawisły sąd administracyjny, czy decyzja kasatoryjna organu drugiej instancji została oparta na art. 138 § 2 k.p.a., a w rezultacie czy organ nie nadużył swych uprawnień, uchylając się od obowiązku rozpatrzenia sprawy pod kątem stawianych decyzji organu pierwszej instancji zarzutów. Ten środek sądowej kontroli administracji ma przeciwdziałać zbędnemu przedłużaniu postępowania administracyjnego na skutek wydawania w toku postępowania kolejnych decyzji kasatoryjnych.

Uwzględniając sprzeciw od decyzji, sąd uchyla decyzję w całości, jeżeli stwierdzi naruszenie art. 138 § 2 k.p.a. (art. 151a § 1 zd. 1 p.p.s.a.). Natomiast w przypadku nieuwzględnienia sprzeciwu od decyzji sąd oddala sprzeciw (art. 151a § 2 p.p.s.a). Jednocześnie, od wyroku uwzględniającego skargę, nie przysługuje środek odwoławczy o czym stanowi art. 151a § 3 p.p.s.a. Reasumując, tylko niezaistnienie w sprawie przesłanek wydania decyzji kasacyjnej przez organ odwoławczy, będzie uprawniać sąd do uwzględnienia sprzeciwu.

Mając na względzie charakter prawny instytucji sprzeciwu, wyraźnie zawężający zakres sądowej kontroli rozstrzygnięć organów administracji, wskazać należy, że w myśl art. 138 § 2 K.p.a. organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Oznacza to, że organ odwoławczy może wydać decyzję kasatoryjną i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia, gdy postępowanie w pierwszej instancji zostało przeprowadzone z naruszeniem norm prawa procesowego, a więc gdy organ I instancji w istocie nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego w takim zakresie, że miało to istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia. Wydanie decyzji, o jakiej mowa w art. 138 § 2 K.p.a. jest dopuszczalne wyjątkowo i stanowi wyraźny wyłom od zasady merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy przez organ odwoławczy (zob. wyrok NSA z dnia 30 czerwca 2016 r., sygn. II OSK 2653/14, CBOSA).

Po dokładnym przeanalizowaniu zarzutów sprzeciwu oraz treści wydanej w sprawie decyzji SKO, Sąd doszedł do przekonania, że zasługuje on na uwzględnienie w całości. SKO dopuściło się istotnego naruszenia art. 138 § 2 K.p.a. w zw. z art. 15 i art. 127 § 1 i 2 K.p.a.

Nie powinno budzić wątpliwości, iż zasadniczą rolą organu odwoławczego jest merytoryczne ustosunkowanie się do zarzutów wniesionego odwołania. Istotą postępowania weryfikacyjnego jest ponowne rozpatrzenie sprawy, przy szczególnym uwzględnieniu twierdzeń strony odwołującej się. Organ drugiej instancji nie może nie rozpatrzyć odwołania, a więc nie odnieść się do podniesionych w nim nieprawidłowości. Ciąży na nim jako na organie kontroli instancyjnej szczególny obowiązek weryfikacji zasadności złożonych zarzutów, zwłaszcza jeżeli są to zarzuty mające istotne znaczenie dla sprawy administracyjnej. Niewykonanie tego obowiązku będzie stanowić o naruszeniu przez Organ zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego wyrażonej w art. 78 Konstytucji RP oraz w art. 15 K.p.a. Dla Sądu nie stanowi jakiejkolwiek kwestii, iż naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego godzi w podstawowe prawa i gwarancje procesowe obywatela i musi być oceniane jako rażące naruszenie prawa (por. Przybysz Piotr Marek. Art. 15. W: Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz aktualizowany. System Informacji Prawnej LEX, 2019.).

Decyzja SKO o uchyleniu decyzji Wójta Gminy [...] została umotywowana tym, że Organ pierwszej instancji nie ustosunkował się do zgłoszonych przez Odwołującego się zarzutów. Według SKO okoliczność braku stanowiska Organu co do zgłoszonych przez Inwestora zarzutów uniemożliwia jakąkolwiek weryfikację stanowiska Wójta. Podkreślono poprzez odwołanie się do art. 8 K.p.a. i orzecznictwa sądowoadministracyjnego, że uzasadnienie decyzji winno być czytelne i zrozumiałe dla strony postępowania, w sposób jasny i zrozumiały powinno wyjaśniać i wskazywać okoliczności, jakie legły u jej podstaw. W związku z tym, skład orzekający Kolegium jako konieczne wskazał ustosunkowanie się do zarzutów odwołania oraz merytoryczne wyjaśnienie podstaw podjętej decyzji. Jednocześnie, nie sposób doszukać się w motywach uzasadnienia stanowiska Organ odwoławczego na temat zasadności twierdzeń odwołującego się inwestora. Argumenty uzasadnienia decyzji SKO wskazują, że obowiązek odniesienia się do zarzutów odwołania spoczywał na Wójcie Gminy [...]. Organ odwoławczy nie podaje jednocześnie źródła tego obowiązku. Z akt administracyjnych organu pierwszej instancji nie wynika, aby Inwestor przed wydaniem przez Wójta odmownej decyzji składał do tego organu zarzuty tożsame z tymi jakie wyrażono w odwołaniu. Podniesione w odwołaniu zarzuty pojawiły się w toku postępowania dopiero na etapie składania odwołania.

Oznacza to, że SKO postanowiło uchylić decyzję Organu pierwszej instancji z powodu nie rozpatrzenia przez Wójta zarzutów odwołania. Należy w związku z tym przypomnieć, iż celem postępowania odwoławczego jest ponowne merytoryczne rozpoznanie sprawy administracyjnej ze szczególnym uwzględnieniem zarzutów podniesionych przez odwołującą się stronę. Wniesienie odwołania generuje po stronie organu pierwszej instancji obowiązek powiadomienia stron o tym fakcie (art. 131 K.p.a.) oraz przesłania odwołania wraz z aktami sprawy organowi odwoławczemu. Organ pierwszej instancji winien przesłać w/w dokumenty w terminie siedmiu dni od dnia, w którym otrzymał odwołanie, jeżeli w tym terminie nie wydał nowej decyzji w myśl art. 132, tj. decyzji autokontrolnej odpowiadającej żądaniu strony odwołującej się i pozostałych stron. Z przepisów K.p.a. normujących postępowanie odwoławcze nie sposób wyprowadzić obowiązku ustosunkowania się organu pierwszej instancji do treści zarzutów odwołania. K.p.a. nie zawiera w swych przepisach odpowiednika art. 227 § 2 Ordynacji podatkowej, który wyraźnie obliguje organ podatkowy aby ustosunkował się do przedstawionych w odwołaniu zarzutów i poinformował stronę o sposobie ustosunkowania się do nich.

W niniejszej sprawie Wójt Gminy [...] pismem z dnia 29 kwietnia 2019 roku zrealizował ciążący na nim obowiązek przekazania odwołania wraz z aktami sprawy do SKO. W piśmie tym powiadomił też strony postępowania o fakcie złożenia odwołania stwierdzając, że odwołanie zostało wniesione z zachowaniem terminu oraz że nie znalazł podstaw decyzji autokontrolnej na podstawie art. 132 k.p.a. Wójt nie naruszył żadnego przepisu K.p.a., który obligowałby go do ustosunkowania się do treści wniesionych zarzutów bowiem takiego przepisu w K.p.a. nie ma, jak wydaje się sądzić Organ odwoławczy.

SKO nietrafnie także zarzuca Organowi I instancji, że uchybił przepisom K.p.a. obligującym do właściwego uzasadnienia decyzji. Otóż z treści decyzji Wójta Gminy [...] z dnia [...] kwietnia 2019 r. o odmowie ustalenia warunków zabudowy w sposób jasny wynika dlaczego w/w Organ odmawia wydania pozytywnej dla inwestora decyzji. Na stronie drugiej uzasadnienia w/w aktu stwierdzono bowiem, iż w obszarze analizowanym występuje zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna, zabudowa zagrodowa oraz tereny użytkowane rolniczo, a w obszarze analizowanym nie występują budynki usługowe. Dlatego zdaniem Wójta planowana inwestycja o charakterze usługowo-gospodarczym (tj. budowa stacji paliw wraz z infrastrukturą) nie jest zgodna z funkcją istniejącą w obszarze analizowanym (w aktach znajduje się analiza urbanistyczna potwierdzająca to ustalenie Wójta). Dlatego też warunek określony w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. – tzw. dobre sąsiedztwo - nie został w sprawie spełniony. Organ I instancji przytacza jednocześnie treść wymogu opisanego w powoałnym przepisie, co również ma miejsce na stronie drugiej jego decyzji. W uzasadnieniu uchylonego aktu Wójt przeanalizował także pozostałe warunki z art. 61 ust. 1 u.p.z.p. w odniesieniu do planowanej przez inwestora inwestycji i stwierdził, że zostały one zachowane. Decyzja o odmowie ustalenia warunków zabudowy Wójta Gminy [...] zawiera więc pełną ocenę stanu faktycznego i prawnego, istotnego dla rozstrzygnięcie o zasadności złożonego wniosku. Innymi słowy, decyzja Organu I instancji spełnia wymogi stawiane przez K.p.a. dla tego typu rozstrzygnięcia. Organ I instancji nie odnosi się do zarzutów wniesionego odwołania, bowiem jego decyzja poprzedza wniesienie środka odwoławczego, a ponadto wynikające z odwołania zarzuty nie były składane w toku postępowania przez którąkolwiek ze stron. Dlatego też nie może być mowy o naruszeniu przez Wójta Gminy [...] przepisów K.p.a. w sposób opisany w treści zaskarżonej do sądu decyzji SKO.

Z tych przyczyn podane w uzasadnieniu SKO powody kasacji decyzji Wójta nie odpowiadają treści art. 138 § 2 K.p.a., i nie przekonują do powtórzenia postępowania przed tym Organem. Podjęta przez Organ drugiej instancji próba przerzucenia ciężaru ustosunkowania się do zarzutów odwołania nie może zostać zaakceptowana przez Sąd Administracyjny, bowiem to organ odwoławczy zobligowany jest przy zastosowaniu przepisów o postępowaniu wyjaśniającym odnieść się do zarzutów odwołania, po przeanalizowaniu wszystkich aspektów prawnych i faktycznych sprawy i wydać na podstawie tej oceny właściwe rozstrzygnięcie. Przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego umożliwia organowi odwoławczemu art. 136 § 1 K.p.a. Na jego podstawie organ odwoławczy może przeprowadzić z urzędu dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie albo zlecić przeprowadzenie tego postępowania, organowi który wydał decyzję.

Reasumując, SKO wydając decyzję kasacyjną naruszyło przepis art. 138 § 2 k.p.a. bowiem decyzja Wójta Gminy [...] nie została wydana z naruszeniem wskazanych w decyzji Kolegium przepisów postępowania administracyjnego, natomiast konieczny do wyjaśnienia zasadności zarzutów odwołania zakres sprawy obciążał SKO, które uchylając decyzję Wójta naruszyło nie tylko w/w przepis ale także zasadę dwuinstancyjności postępowania, narażając strony na niepotrzebną zwłokę w ostatecznym załatwieniu kwestii ustalenia warunków zabudowy – art. 12 § 1 K.p.a.

Z tych przyczyn wniesiony do Sądu sprzeciw okazał się zasadny, co musiało skutkować obowiązkiem jego uwzględnienia na podstawie art. 64b § 1, art. 64 § 2, art. 64e w zw. z art. 145 par 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. O kosztach sądowych postępowania sądowoadministracyjnego orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 P.p.s.a.