Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 2954/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-05-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6099 Inne o symbolu podstawowym 609
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 61a § 1
journal: Dz.U. 1960 nr 30 poz 168
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Alina Balicka Sędziowie: Sędzia WSA Jarosław Łuczaj (spr.) Sędzia WSA Aneta Dąbrowska po rozpoznaniu w dniu 13 maja 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi M. K. na postanowienie Prezesa Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z dnia [...] października 2019 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie odmowy zawarcia umowy o zaopatrzenie w wodę i odprowadzenie ścieków oddala skargę.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia [...] października 2019 r., nr [...], Prezes Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie utrzymał w mocy postanowienie Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z dnia [...]września 2019 r., nr [...], w sprawie odmowy wszczęcia postępowania w przedmiocie zawarcia przez Miejskie Przedsiębiorstwo Wodociągów i Kanalizacji Spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w [...] z M. K. umowy o zaopatrzenie w wodę i odprowadzanie ścieków.

Postanowienie to zapadło w następującym stanie sprawy:

Pismem z dnia 13 sierpnia 2019 r. M. K. (dalej: wnioskodawczyni) zwróciła się do Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie (dalej: organ regulacyjny) o nakazanie Miejskiemu Przedsiębiorstwu Wodociągów i Kanalizacji Sp. z o.o. w [...] (dalej: Spółka) zawarcia umowy na dostawę wody i odprowadzanie ścieków z lokalu stanowiącego własność wnioskodawczyni. Do wniosku zostały załączone kopie: - umowy nr [...] z dnia 18 marca 2014 r. zawartej przez Spółkę ze Wspólnotą Mieszkaniową "[...] " ul. [...] 4 w [...] , której przedmiotem jest dostarczanie wody i odprowadzanie ścieków z nieruchomości przy ul. [...] 4 w [...];

- pisma Spółki z dnia 5 września 2018 r., stanowiącego odpowiedź na wniosek o zawarcie umowy o zaopatrzenie w wodę i odprowadzanie ścieków z lokalu nr 4 znajdującego się na nieruchomości przy ul. [...] 4 w [...] , w którym Spółka wskazała, iż odbiorcą usług dla nieruchomości przy ul. [...] 4 i stroną rozliczeń w oparciu o wskazania wodomierza głównego jest Wspólnota Mieszkaniowa "[...] ".

Postanowieniem z dnia [...] września 2019 r., nr [...] , organ regulacyjny odmówił wszczęcia postępowania we wskazanej sprawie. W uzasadnieniu organ wskazał, iż wnioskodawczyni jest właścicielką lokalu w budynku wielolokalowym. Dostarczanie wody i odprowadzanie ścieków dla tej nieruchomości odbywa się na podstawie umowy zawartej pomiędzy Spółką a Wspólnotą Mieszkaniową. Z art. 6 ust. 5 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (dalej: uzzwoś) wynika, iż stroną umowy zawieranej z przedsiębiorstwem wodociągowo-kanalizacyjnym dla nieruchomości zabudowanej budynkiem wielolokalowym jest jego właściciel lub zarządca, nie zaś właściciel wyodrębnionego lokalu. Zawarcie umowy przez właściciela wyodrębnionego lokalu uzależnione jest od wniosku właściciela lub zarządcy budynku wielolokalowego (art. 6 ust. 6 uzzwoś). Wnioskodawczyni zatem nie mogła być uznana w przedmiotowej sprawie za stronę, co stanowiło podstawę odmowy wszczęcia postępowania w oparciu o przepis art. 61a § 1 kpa.

Dodatkowo organ regulacyjny wskazał, iż żądanie nakazania Spółce zawarcia umowy na dostawę wody i odprowadzanie ścieków odnośnie lokalu znajdującego się w nieruchomości przy ul. [...] 4 w [...] było już przedmiotem jego rozstrzygnięcia, polegającego na postanowieniu o odmowie wszczęcia postępowania, które to postanowienie zostało w trybie odwoławczym utrzymane w mocy przez organ Il instancji.

Z rozstrzygnięciem organu regulacyjnego nie zgodziła się wnioskodawczyni, składając zażalenie w tym przedmiocie i wnosząc o orzeczenie, że umowa zawarta przez Wspólnotę Mieszkaniową ze Spółką na dostawę wody i odprowadzanie ścieków na podstawie art. 14 kc jest nieważna oraz o nakazanie Spółce zawarcia z nią umowy na dostawę wody i odprowadzanie ścieków oraz określenie warunków zaopatrzenia w wodę lub odprowadzania ścieków, poprzez rozliczenie ilości dostarczanej wody na podstawie wodomierza głównego zainstalowanego na przyłączu lokalu do sieci i fakturowania dostawy według cen ustalonych przez taryfę.

Uzasadniając swoje zażalenie wnioskodawczyni wskazała, że jest właścicielką nieruchomości, na którą składa się własność lokalu, współwłasność części wspólnych budynku, w którym znajduje się lokal nr 4 oraz udział we własności gruntu pod budynkiem. Zdaniem wnioskodawczyni, jej lokal wyposażony jest w wodomierz główny, o którym mowa w art. 2 pkt 12 uzzwoś. Autorka zażalenia poniosła, że w sprawie nie ma zastosowania art. 6 ust. 5 uzzwoś, bowiem działka na której zlokalizowane są budynki [...] 4 nie jest nieruchomością w rozumieniu art. 46 Kodeksu cywilnego. Tym samym nie jest to nieruchomość zabudowana budynkiem wielolokalowym, zatem Wspólnota Mieszkaniowa może podpisać umowę ze Spółką jedynie w imieniu i na rzecz właściciela lokalu. Skoro zaś Wspólnota nie dysponowała pełnomocnictwem do zawarcia umowy w imieniu żalącej się, to podpisana umowa na mocy art. 14 Kodeksu cywilnego jest nieważna. Wskazała ona ponadto, że nie jest współwłaścicielką sieci wodociągowej i kanalizacyjnej, skoro na mocy art. 49 § 1 Kodeksu cywilnego weszły one w skład przedsiębiorstwa.

Ustosunkowując się do podniesionych w zażaleniu zarzutów, organ I instancji podtrzymał swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu postanowienia i wniósł o jego utrzymanie.

Pismem z dnia 22 października 2019 r. organ zażaleniowy poinformował stronę o zakończeniu zbierania materiałów oraz możliwości zapoznania się z aktami sprawy.

Uwzględniając fakt, iż nie był związany zarzutami zawartymi w zażaleniu, Prezes Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie podniósł, że z uwagi na treść art. 6 ust. 5 uzzwoś, w odniesieniu do nieruchomość zabudowanej budynkiem wielolokalowym lub budynkami wielolokalowymi, umowa o zaopatrzenie w wodę lub odprowadzanie ścieków jest zawierana z ich właścicielem lub zarządcą, zaś wnioskodawczyni jest właścicielką jednego lokalu, oznaczonego nr 4, na nieruchomości położonej w [...] przy ul. [...] nr 4 oraz udziałów w częściach wspólnych budynku i udziału we własności gruntu pod budynkiem. W analizowanej sprawie występuje budynek wielolokalowy, posiadający właściciela lub zarządcę, którego ustawa o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków wskazuje jako właściwego do zawarcia umowy o zaopatrzenie w wodę lub odprowadzanie ścieków. Z tego zaś wynika, iż spełniona została przesłanka podmiotowa odmowy wszczęcia postępowania, gdyż w przepisach prawa nie istnieje podstawa do rozpatrzenia tej treści żądania w trybie postępowania administracyjnego. Odnośnie uznania wnoszącej zażalenie za stronę organ podniósł, że byłoby to możliwe, gdyby żądała ona czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek, lecz w tym względzie konieczne jest odwołanie się do konkretnego przepisu prawa materialnego pozwalającego zakwalifikować interes danego podmiotu jako interes prawny. Nie wystarczy więc posiadanie interesu faktycznego, który odwołująca niewątpliwie jest w stanie wykazać (dotyczy on zapewnienia w będącym jej własnością lokalu zaopatrzenia w wodę i odprowadzania ścieków), nie spełnia jednak przesłanek prawa materialnego.

Na marginesie organ zażaleniowy wskazał, że przepisy uzzwoś przewidują obligatoryjne lub fakultatywne zawarcie odrębnej umowy przez osobę korzystającą z lokalu w budynku wielolokalowym, ale jednoznacznie uzależniają to od wniosku właściciela lub zarządcy budynku wielolokalowego.

Odnosząc się wreszcie do podniesionego w zażaleniu żądania orzeczenia o nieważności umowy zawartej przez Wspólnotę Mieszkaniową ze Spółką, organ zażaleniowy zauważył, że ocena umocowania tej Wspólnoty do zawarcia umowy wykracza poza ramy ingerencji organu regulacyjnego wyznaczone przepisami uzzwoś.

Końcowo organ podniósł, że analizowana sprawa była już przedmiotem badania zarówno organu regulacyjnego, jak i organu Il instancji, który postanowieniem z dnia [...] listopada 2018 r. utrzymał w mocy postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania, co było przedmiotem skargi strony do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z dnia 4 kwietnia 2019 r., sygn. akt IV SA/Wa 134/19, oddalił ją. Obie sprawy – uprzednio, jak i obecnie rozpatrywana – wykazują pełną tożsamość, zarówno podmiotową – dotyczą bowiem żądania wniesionego przez tę samą osobę, jak i przedmiotową – dotyczą żądania nakazania zawarcia umowy o zaopatrzenie w wodę i odprowadzanie ścieków od tego samego podmiotu (Spółka), dla tego samego lokalu (ul. [...] 4 lokal nr 4 w [...] ), a przy tym nie uległy zmianie okoliczności, ani przepisy dotyczące sprawy. A zatem uprzednio wydane postanowienie ma powagę rzeczy osądzonej (res iudicata), co wyczerpuje przesłankę wskazaną w art. 61a § 1 kpa, jako inne uzasadnione przyczyny, z powodu których postępowanie administracyjne nie może być wszczęte.

Mając na uwadze powyższe, Prezes Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie orzekł o utrzymaniu w mocy postanowienia organu I instancji.

Skargę na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła M. K., zarzucając naruszenie przez odmowę zastosowania w sprawie:

- art. 1, art. 6, art. 12, art. 13, art. 14, art. 15 i art. 22 ust. 1 ustawy o własności lokali;

- art. 1, art. 2, art. 7, art. 20, art. 21, art. 31 ust. 3, art. 32 i art. 64 Konstytucji;

- art. 5, art. 14, art. 58, art. 199, art. 353 § 1 i art. 754 Kodeksu cywilnego;

- art. 6, art. 27 i art. 544 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków;

- art. 189, art. 244, art. 328 § 2, art. 366, art. 379, art. 485 i art. 499 Kodeksu postępowania cywilnego.

W ocenie skarżącej doszło do naruszenia przepisów prawa ustrojowego i materialnego i dlatego wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji, a także o orzeczenie, że obowiązkiem Miejskiego Przedsiębiorstwa Wodociągów i Kanalizacji Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w [...] jest podpisanie z nią umowy na dostawę wody i odprowadzanie ścieków do jej lokalu oraz o zasądzenie od organu kosztów według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę Prezes Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie wniósł o jej odrzucenie, podnosząc zarzut powagi rzeczy osądzonej, z uwagi na wyrok tut. Sądu z 4 kwietnia 2019 r., sygn. akt IV SA/Wa 134/19 i podtrzymując w całości stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu.

W pismach datowanych na 29 grudnia 2019 r. i 13 marca 2020 r. skarżąca rozwinęła swoje stanowisko, m.in. kwestionując uprawnienia Wspólnoty Mieszkaniowej "[...] " przy ul. [...] 4 w [...] do zawarcia umowy o dostawę wody i odprowadzanie ścieków, zarzucając jej przekroczenie zakresu zarządzania nieruchomością wspólną i wywodząc swój interes prawny w żądaniu zawarcia takiej umowy w pozbawieniu jej możliwości odliczenia podatku VAT, a ponadto kwestionując zastosowanie w sprawie art. 6 ust. 5 uzzwoś i ogólnie polemizując z twierdzeniami organu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 2167 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.; dalej: ppsa), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego.

Kontrola sądu polega zatem na zbadaniu, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do rażącego naruszenia prawa dającego podstawę do stwierdzenia nieważności, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 ppsa.

Na wstępie zauważyć należy, że na podstawie art. 119 pkt 3) ppsa sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym.

W świetle powołanych wyżej kryteriów Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżone postanowienie odpowiada prawu.

W tym miejscu wyjaśnić należy, że nie mógł być uwzględniony zawarty w odpowiedzi na skargę wniosek organu o odrzucenie skargi. Wprawdzie prawomocnym wyrokiem z dnia 4 kwietnia 2019 r. w sprawie IV SA/Wa 134/19 tut. Sąd oddalił skargę M. K. na postanowienie Prezesa Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z dnia [...] listopada 2018 r., nr [...] , utrzymujące w mocy postanowienie Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z dnia [...] października 2018 r., nr [...] , w sprawie odmowy wszczęcia postępowania w przedmiocie zawarcia przez Miejskie Przedsiębiorstwo Wodociągów i Kanalizacji Spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w [...] z M. K. umowy o zaopatrzenie w wodę i odprowadzenie ścieków – jednak obydwie te sprawy, tj. uprzednia i aktualna były efektem wniesienia przez skarżącą dwóch różnych wniosków. Mimo, że odnoszą się one do tożsamego żądania, to jednak w żadnym z tych przypadków nie doszło do merytorycznego rozstrzygnięcia o nim, czego cały czas domaga się strona. Skoro więc w sprawie wydane zostało kolejne formalne rozstrzygnięcie (postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania) i to ono jest obecnie przedmiotem zaskarżenia (a nie postanowienie zaskarżone w sprawie IV SA/Wa 134/19), to nie zachodzi powaga rzeczy osądzonej. W konsekwencji skarga nie podlegała odrzuceniu, lecz merytorycznemu rozpoznaniu.

Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest postanowienie Prezesa Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z dnia [...] października 2019 r., nr [...], utrzymujące w mocy postanowienie Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...]Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z dnia [...]września 2019 r., nr [...], w sprawie odmowy wszczęcia postępowania w przedmiocie zawarcia przez Miejskie Przedsiębiorstwo Wodociągów i Kanalizacji Spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w [...] z M. J. umowy o zaopatrzenie w wodę i odprowadzenie ścieków.

Podstawą powyższego rozstrzygnięcia był art. 61a § 1 kpa, zgodnie z którym organ administracji publicznej odmawia wszczęcia postępowania w przypadku wniesienia żądania o jego wszczęcie przez osobę niebędącą stroną lub gdy z innych uzasadnionych przyczyn nie może ono być wszczęte. Przepis ten wprowadza zatem rozróżnienie na dwie grupy przyczyn odmowy wszczęcia postępowania: podmiotowe, związane z samym podmiotem wnoszącym podanie, a także przedmiotowe, dotyczące przedmiotu zgłoszonego żądania, czy też istoty sprawy.

W celu dokonania analizy zaistnienia w przedmiotowej sprawie tych przesłanek, należy zwrócić uwagę na jednoznacznie brzmienie art. 6 ust. 5 ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (Dz. U. z 2019 r. poz. 1437 ze zm.), który stanowi, że jeżeli nieruchomość zabudowana jest budynkiem wielolokalowym lub budynkami wielolokalowymi, umowa o zaopatrzenie w wodę lub odprowadzanie ścieków jest zawierana z ich właścicielem lub zarządcą.

Okolicznością bezsporną jest to, że skarżąca jest właścicielką jednego lokalu, oznaczonego nr 4, na nieruchomości położonej w [...] przy ul. [...] nr 4 oraz związanych z nim udziałów we współwłasności części wspólnych budynku i gruntu pod nim. Przyznała przy tym, że w budynku przy ul. [...] 4 znajduje się ponad 100 lokali mieszkalnych. Skarżąca twierdziła wprawdzie, że działka, na której zlokalizowane są budynki nie jest nieruchomością w rozumieniu art. 46 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 2019 r. poz. 1145 ze zm.), nie podała jednak na jakiej podstawie opiera swoje przekonanie, skoro § 1 przywołanego artykułu stanowi jedynie, że nieruchomościami są części powierzchni ziemskiej stanowiące odrębny przedmiot własności (grunty), jak również budynki trwale z gruntem związane lub części takich budynków, jeżeli na mocy przepisów szczególnych stanowią odrębny od gruntu przedmiot własności. Nieruchomościami są zarówno grunty niezabudowane, jak i zabudowane, a ponadto mogą nimi być budynki i lokale, jeżeli na mocy przepisów szczególnych stanowią odrębny od gruntu przedmiot własności. Przykładem części budynku stanowiącej przedmiot odrębnej własności jest wydzielony z tego budynku lokal mieszkalny albo lokal o innym przeznaczeniu (użytkowy). Przepisy szczególne, na mocy których możliwe jest ustanawianie odrębnej własności lokali, zawarte zostały w ustawie z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz. U. z 2020 r. poz. 532 ze zm.). Dopuszczają one możliwość wyodrębnienia w budynku lokali będących własnością różnych osób. Każdy z tych lokali stanowi odrębną nieruchomość, tzw. nieruchomość lokalową.

Bez wątpienia zatem sprawa dotyczy nieruchomości zabudowanej budynkiem wielolokalowym, w którym odrębna własność lokali przysługuje więcej niż jednemu podmiotowi. To zaś oznacza, iż właściwym do zawarcia umowy będzie zarządca tej nieruchomości, bądź jej właściciel – w tym przypadku ujmowany zbiorowo, tzn. wszyscy współwłaściciele.

Ustawa o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków nie definiuje właściciela, zatem należy w tym względzie odwołać się do ustawy o własności lokali, która w art. 6 wskazuje, że ogół właścicieli, których lokale wchodzą w skład określonej nieruchomości, tworzy wspólnotę mieszkaniową. Wspólnota taka powstaje więc z mocy samego prawa, a przynależność do niej wynika z samego faktu bycia właścicielem odrębnego lokalu. Natomiast art. 3 ust. 2 tej ustawy wskazuje, że nieruchomość wspólną stanowi grunt oraz części budynku i urządzenia, które nie służą wyłącznie do użytku właścicieli lokali. Za zasadniczą w tej definicji należy uznać możliwość korzystania z danej części budynku czy urządzenia, a więc także i instalacji - przez właściciela tylko określonego lokalu (własność indywidualna), czy też większej ich liczby (własność wspólna). Odnosząc to do kluczowej w niniejszej sprawie instalacji wodociągowej należy wskazać, że bez wątpienia do wyłącznego użytku właściciela określonego lokalu służyć będzie część instalacji znajdująca się w tym lokalu, aż do zaworu zamykającego dopływ wody, przy czym bez znaczenia jest czy zawór ten jest zainstalowany wewnątrz tego lokalu, czy też na zewnątrz niego (np. na klatce schodowej). Co istotne, zamknięcie tego zaworu uniemożliwi doprowadzenie wody wyłącznie do tego lokalu, pozostając bez wpływu na możliwość korzystania z bieżącej wody przez właścicieli innych lokali, czy też w pomieszczeniach wspólnych. Równie istotne jest, że instalacja wewnątrz lokalu nie spełni swojej funkcji, czyli nie będzie doprowadzała wody, bez podłączenia jej do wspólnej części instalacji przeznaczonej do użytku wszystkich właścicieli lokali, która stanowi zatem element nieruchomości wspólnej. Analogicznie nie będzie możliwe korzystanie z instalacji wodociągowej lub kanalizacyjnej wewnątrz lokalu bez jej połączenia z częścią wspólną instalacji w budynku (wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 19 lipca 2013 r., sygn. akt I ACa 222/13, LEX nr 1369389). Jak z tego wynika, możliwe jest wskazanie "wspólnej" część instalacji, której istnienie i utrzymanie w dobrym stanie technicznym warunkuje możliwość doprowadzenia wody do wszystkich lokali w budynku, a także do części nieruchomości dostępnych dla wszystkich. Występuje tu zatem nieruchomość wspólna, a zasady zarządzania nią regulują stosowne przepisy ustawy o własności lokali, przy czym bez znaczenia dla istoty analizowanej sprawy pozostaje, czy właściciele lokali (tworzący wspólnotę mieszkaniową) powierzą zarząd nieruchomością wspólną w trybie art. 18 ust. 1 tej ustawy osobie fizycznej, czy też realizować go będą w sposób określony w jej art. 20. Podobnie bez znaczenia dla istoty sprawy pozostaje, czy podpisanie umowy o zaopatrzenie w wodę i odprowadzanie ścieków mieści się w granicach zarządu zwykłego nieruchomością wspólną, czy też jest czynnością wykraczającą poza ten zakres, wymagającą (jak stanowi art. 22 ust. 2 ustawy o własności lokali) uchwały właścicieli lokali wyrażającej zgodę na dokonanie tej czynności oraz udzielającej zarządowi pełnomocnictwa do zawarcia umowy. Natomiast kluczowe dla istoty sprawy pozostaje, że w analizowanej sprawie bezsprzecznie występuje budynek wielolokalowy, posiadający zarządcę, którego uzzwoś wskazuje jako właściwego do zawarcia umowy o zaopatrzenie w wodę lub odprowadzanie ścieków, a który nie wystąpił do Spółki z wnioskiem o zawarcie umów z poszczególnymi właścicielami lokali. Z tego zaś wynika, iż spełniona została przesłanka podmiotowa odmowy wszczęcia postępowania, a zatem organ Il instancji nie mógł orzec inaczej, niż w zaskarżonym postanowieniu.

W judykaturze nie ulega wątpliwości, że postępowanie nie może być wszczęte, gdy w przepisach prawa nie istnieje podstawa do rozpatrzenia żądania danej treści w trybie postępowania administracyjnego. Żądanie wszczęcia postępowania nie jest bowiem wnioskiem o wszczęcie postępowania, lecz żądaniem rozstrzygnięcia określonej sprawy z zakresu materialnego prawa administracyjnego (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 3 października 2014 r., sygn. akt III SA/Łd 517/14, LEX nr 1535052).

W kwestii uznania skarżącej za stronę należy wskazać, że jak wynika z art. 28 kpa, dany podmiot może zostać uznany za stronę, jeżeli żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Naruszenia interesu prawnego nie można przy tym utożsamiać z subiektywnym przekonaniem danej osoby o tym, że jakiś stan faktyczny jest dla niej niekorzystny, lecz konieczne jest odwołanie się do konkretnego przepisu prawa materialnego pozwalającego zakwalifikować interes danego podmiotu jako interes prawny. Interes prawny w rozstrzygnięciu sprawy administracyjnej, określany jest jako kwalifikowany interes faktyczny, tj. nie tylko interes rozumiany jako zainteresowanie podmiotu co do danego rozstrzygnięcia administracyjnego (interes faktyczny), ale również materialnoprawna podstawa tego zainteresowania wywodzona z prawa administracyjnego (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 28 maja 2010 r., sygn. akt Il SA/Kr 105/10, LEX nr 674207).

Zgodzić się należy z organem, że w przedmiotowej sprawie skarżąca niewątpliwie posiada swój interes faktyczny (dotyczący zapewnienia w będącym jej własnością lokalu zaopatrzenia w wodę i odprowadzania ścieków), nie spełnia jednak przesłanki prawa materialnego.

Jak już wyżej wskazano, przepisy uzzwoś przewidują możliwość zawarcia odrębnej umowy przez osobę korzystającą z lokalu w budynku wielolokalowym, co wynika z brzmienia art. 6 ust. 6 i 7, ale jest to uzależnione od wniosku właściciela lub zarządcy budynku wielolokalowego, przy czym w przypadku spełnienia katalogu warunków (art. 6 ust. 6 pkt 1-7) zawarcie takiej umowy jest dla przedsiębiorstwa wodociągowo-kanalizacyjnego obligatoryjne, zaś w przypadku ich niespełnienia fakultatywne (art. 6 ust. 7).

Podsumowując powyższe rozważania zauważyć należy, że art. 27e uzzwoś wskazuje zamknięty katalog spraw spornych podlegających rozstrzygnięciu przez organ regulacyjny (ust. 1), a obok tego podaje – również zamknięty – katalog możliwych rozstrzygnięć (ust. 2), stąd ocena umocowania wspólnoty mieszkaniowej, której zadania, uprawnienia i obowiązki regulują przepisy ustawy o własności lokali – do zawarcia umowy wykracza poza ramy ingerencji organu regulacyjnego wyznaczone przepisami ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków.

W związku z powyższym, organy zasadnie zastosowały w sprawie art. 61a § 1 kpa, uprzednio prawidłowo zinterpretowawszy art. 6 ust. 5 uzzwoś, co było wystarczające do wydania zaskarżonego postanowienia. Z kolei bez znaczenia dla rozstrzygnięcia pozostają pozostałe zarzuty odnoszące się do przepisów tej ustawy, zwłaszcza że nie zawiera ona art. 544.

Zważywszy na przedstawione wywody, w całości uznać należy za chybione zarzuty naruszenia art. 1, art. 6, art. 12, art. 13, art. 14, art. 15 i art. 22 ust. 1 ustawy o własności lokali.

Równie nietrafione są zarzuty naruszenia art. 1, art. 2, art. 7, art. 20, art. 21, art. 31 ust. 3, art. 32 i art. 64 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, zwłaszcza że skarżąca nie precyzuje na czym miałyby one polegać.

W okolicznościach niniejszej sprawy, będącej sprawą administracyjną, nie znajdują zaś w ogóle zastosowania przepisy ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 2019 r. poz. 1145 ze zm.), w tym art. 5, art. 14, art. 58, art. 199, art. 353 § 1 i art. 754, a jako kuriozalne ocenić należy zarzuty naruszenia wskazanych w skardze przepisów (art. 189, art. 244, art. 328 § 2, art. 366, art. 379, art. 485 i art. 499) ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. z 2019 r. poz. 1460 ze zm.), która (jak sama nazwa wskazuje) odnosi się do postępowań cywilnych, które toczą się przed sądami powszechnymi.

Sąd nie dopatrzył się również w postępowaniu organów naruszenia prawa materialnego, które miałoby wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, ani innego naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W ocenie Sądu, organy obu instancji w sposób wyczerpujący zebrały i rozpatrzyły cały materiał dowodowy, przeprowadzając konieczne czynności wyjaśniające i ustosunkowując się do dokonanych na ich skutek ustaleń, a ocena okoliczności sprawy oparta została na całokształcie materiału dowodowego. Wreszcie, zgodnie z wymogiem art. 107 § 3 kpa, zaskarżone postanowienie zostało wyczerpująco uzasadnione, a w toku postępowania, jak wynika z akt sprawy, strona miała zapewnioną możliwość czynnego udziału. Z tych względów, oceniając zaskarżone postanowienie w świetle materiału dowodowego zgromadzonego w niniejszej sprawie, po rozważeniu podniesionych przez skarżącą zarzutów Sąd uznał, że nie dają one podstaw do postawienia organom orzekającym w niniejszej sprawie zarzutu naruszenia prawa i podważenia legalności zapadłych w sprawie postanowień.

W konsekwencji skarga podlegała oddaleniu, o czym Sąd orzekł na podstawie art. 151 ppsa.