Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt III SA/Gd 36/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2012-02-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6320 Zasiłki celowe i okresowe
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję II i I instancji
Powołane przepisy: article: art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) w zw. z art. 135, art. 152
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 7, art. 77 § 1
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 2 ust. 2, art. 8 ust. 3, art. 41
journal: Dz.U. 2009 nr 175 poz 1362
law: Ustawa z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej - tekst jednolity.
journal: Dz.U. 2005 nr 86 poz 732
law: Ustawa z dnia 22 kwietnia 2005 r. o postępowaniu wobec dłużników alimentacyjnych oraz zaliczce alimentacyjnej.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Felicja Kajut (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Górska, Sędzia NSA Anna Orłowska, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Kinga Czernis, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 lutego 2012 r. sprawy ze skargi K. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia 3 października 2011 r. nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Burmistrza Miasta [...] z dnia 18 sierpnia 2011 r. nr [...].


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia 21 lipca 2011 r. K. R. zwrócił się do Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w L. z prośbą o pomoc w formie zasiłku celowego na zakup leków i żywności począwszy od sierpnia 2011 r.

Wnioskodawca wskazał, że jego comiesięczny przychód stanowi renta w wysokości 280,07 zł.

Po przeprowadzeniu postępowania zainicjowanego w/w wnioskiem, w tym po przeprowadzeniu rodzinnego wywiadu środowiskowego Burmistrz Miasta decyzją z dnia 18 sierpnia 2011 r. znak [...] wydaną w oparciu o art. 3, art. 39, art. 41, art. 106 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (tekst jednolity: Dz. U. z 2009r., Nr 175, poz. 1362 ze zm.), rozporządzenie Ministra Polityki Społecznej z dnia 19 kwietnia 2005 r. w sprawie rodzinnego wywiadu środowiskowego (Dz. U. Nr 77, poz. 672 ze zm.) oraz art.104 ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego (bez wskazania daty uchwalenia ustawy oraz publikatora) odmówił udzielenia pomocy w formie zasiłku celowego oraz specjalnego zasiłku celowego.

W uzasadnieniu wydanego rozstrzygnięcia Burmistrz Miasta wskazał, że w toku postępowania ustalono, iż K. R. jako osoba częściowo niezdolna do pracy otrzymuje świadczenie rentowe z ZUS w wysokości 940,83 zł, z którego potrącane są zobowiązania komornicze w wysokości 609,96 zł. Nadto w/w otrzymuje wsparcie od córki w wysokości 100 zł i korzysta z samochodu osobowego będącego własnością córki. W/w prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe i jako osoba przewlekle chora wydaje na leki około 120 zł miesięcznie. Dodatkowym obciążeniem finansowym jest również zakup papierosów, na co K. R. przeznacza także 120 zł.

W ocenie organu regulacja normatywna zawarta w ustawie o pomocy społecznej uniemożliwia przyznanie bezzwrotnego zasiłku celowego w sytuacji gdy dochód wnioskodawcy przekracza określone w art. 8 ust. 1 ustawy kryterium dochodowe wynoszące 477 zł dla osoby samotnie gospodarującej. Nadto w sytuacji wnioskodawcy nie zachodzą jakiekolwiek szczególne okoliczności, które umożliwiałyby przyznanie specjalnego zasiłku celowego.

Co równie ważne, dochód wnioskodawcy nie może być pomniejszony o zajęcia komornicze z uwagi na to, że są to zaległe alimenty świadczone na rzecz instytucji a nie alimenty świadczone na rzecz innych osób, tj. dzieci. Nadto K. R. w odrębnej decyzji otrzymał pomoc w formie specjalnego zasiłku celowego (dofinansowanie) na zakup leków.

W odwołaniu od w/w decyzji K. R. wskazał, że ustalenia organu dotyczące jego dochodu są nieprawidłowe. Wnioskodawca nie uzyskuje bowiem wsparcia od córki a samochód osobowy wykorzystuje jedynie w celu dowozu określonych rzeczy na działkę ogrodową. Nadto mieszkanie socjalne, w którym wnioskodawca zamieszkuje jest zadłużone. Wnioskodawca jest również zadłużony z tytułu zakupu używanych mebli.

Decyzją z dnia 3 października 2011 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze działając na podstawie art. 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (tekst jednolity: Dz. U. z 2001 r., Nr 79, poz. 856 ze zm.), art. 127 § 2 w zw. z art. 17 pkt 1, art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 39 i art. 41 ustawy o pomocy społecznej utrzymało w mocy zakwestionowane rozstrzygnięcie Burmistrza Miasta.

W uzasadnieniu własnej decyzji organ odwoławczy odnosząc się do poczynionych w postępowaniu ustaleń faktycznych dotyczących sytuacji socjalnej i materialnej odwołującego wskazał, że przewidziane ustawą formy pomocy mają służyć nie wyręczeniu osób w rozwiązywaniu ich trudnej sytuacji życiowej a jedynie pomocy. Organ pomocy nie jest z oczywistych względów w stanie zabezpieczyć wszelkich potrzeb wszystkich osób pozostających w trudnej sytuacji materialnej. Ośrodek zabezpiecza bowiem potrzeby podstawowe, w tym również podstawowe potrzeby odwołującego. Co ważne, najniższe zasiłki celowe otrzymują przede wszystkim rodziny wielodzietne.

W rozpatrywanym przypadku organ I instancji słusznie uznał, że dochód wnioskodawcy przekracza określone w ustawie kryterium dochodowe. Nadto organ I instancji słusznie uznał, że w przypadku odwołującego się (który korzystał z form pomocy) nie zachodzą jakiekolwiek szczególne okoliczności, które uzasadniałyby przyznanie K. R. specjalnego zasiłku celowego.

W tym stanie decyzja odmawiająca udzielenia pomocy w formie zasiłku celowego oraz specjalnego zasiłku celowego musi być uznana za akt w pełni prawidłowy.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku K. R. zestawiając całościową sumę swoich miesięcznych wydatków (400 zł) z otrzymywaną rentą (280,07 zł) wniósł o rzetelną analizę jego bardzo trudnej sytuacji materialnej i zmianę decyzji wydanej przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie nie znajdując podstaw do zmiany swojego wcześniejszego stanowiska.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Na wstępie, należy wskazać, że zgodnie z treścią art. 1 ( 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r., - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta, co do zasady, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem i polega na weryfikacji decyzji organu administracji publicznej z punktu widzenia obowiązującego prawa materialnego i procesowego.

Wojewódzki sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 ( 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.). Oznacza to między innymi, że sąd nie może w ocenie legalności zaskarżonej decyzji ograniczać się jedynie do zarzutów sformułowanych w skardze, lecz powinien także wadliwość kontrolowanego aktu podnosić z urzędu.

Skarga jest zasadna i podlega uwzględnieniu.

W niniejszej sprawie K. R., kwestionował decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 3 października 2011 r., utrzymującą w mocy decyzję Burmistrza Miasta z dnia 18 sierpnia 2011 r. odmawiającą przyznania pomocy w formie zasiłku celowego oraz specjalnego zasiłku celowego.

Podstawę materialnoprawną wydanej decyzji stanowił przepis art. 41 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2009 r. nr 175, poz. 1362 z zm.) - zwanej w dalszej części uzasadnienia ustawą.

Przepis art. 41 ustawy stanowi, że w szczególnie uzasadnionych przypadkach osobie albo rodzinie o dochodach przekraczających kryterium dochodowe może być przyznany:

1) specjalny zasiłek celowy w wysokości nieprzekraczającej odpowiednio kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej lub rodziny, który nie podlega zwrotowi;

2) zasiłek okresowy, zasiłek celowy lub pomoc rzeczowa, pod warunkiem zwrotu części lub całości kwoty zasiłku lub wydatków na pomoc rzeczową.

Zgodnie zaś z art. 2 ust. 2 ustawy, pomoc społeczna jest instytucją polityki społecznej państwa, mającą na celu umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężenie trudnych sytuacji życiowych, których nie są one w stanie pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości.

Istota przyznawania specjalnego zasiłku celowego polega na tym, że osoba znajdująca się w szczególnie trudnej sytuacji życiowej, mimo iż jej dochód przekracza kryterium dochodowe, może ubiegać się o zasiłek w przypadku szczególnie uzasadnionym w formach określonych w pkt 1) i w pkt 2) art. 41 ustawy.

W niniejszej sprawie organy ustaliły, że skarżący jest osobą samotnie gospodarującą, jest częściowo niezdolny do pracy, a uzyskiwany przez niego dochód przekracza ustawowe kryterium dochodowe, tj. kwotę 477 zł. Opierając się na zaświadczeniu ZUS z dnia 9 sierpnia 2011 r. stwierdzono, że w miesiącu czerwcu skarżący otrzymał świadczenie rentowe z ZUS w wysokości 1175,51 zł, z którego potrącono kwotę 660,76 zł z tytułu jego zaległości dla likwidatora Funduszu Alimentacyjnego, nadto skarżący otrzymał od córki wsparcie w wysokości 100 zł. Dochód ustalono odejmując od przychodu kwotę 166,68 zł która stanowiła zaliczkę na podatek i składkę na ubezpieczenie zdrowotne. Ustalony przez organy dochód skarżącego w miesiącu czerwcu wynosił więc 1040,83 zł. Organ odwoławczy podkreślił, że zaległości alimentacyjne nie są świadczeniem, które mogą wpływać na wysokość dochodu osoby uprawnionej do świadczeń z pomocy społecznej. Podobnie organ I instancji stwierdził, że dochód wnioskodawcy nie może być pomniejszony o zajęcia komornicze z uwagi na to, że są to zaległe alimenty świadczone na rzecz instytucji a nie alimenty świadczone na rzecz innych osób, tj. dzieci.

Sąd takiego stanowiska organów w powyższej kwestii nie podziela.

W myśl art. 8 ust. 3 ustawy za dochód uważa się sumę miesięcznych przychodów z miesiąca poprzedzającego złożenie wniosku lub w przypadku utraty dochodu z miesiąca, w którym wniosek został złożony, bez względu na tytuł i źródło ich uzyskania, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, pomniejszoną o:

1) miesięczne obciążenie podatkiem dochodowym od osób fizycznych;

2) składki na ubezpieczenie zdrowotne określone w przepisach o powszechnym ubezpieczeniu w Narodowym Funduszu Zdrowia oraz ubezpieczenia społeczne określone w odrębnych przepisach;

3) kwotę alimentów świadczonych na rzecz innych osób.

Rozstrzygnięcie rozpoznawanej sprawy wymaga zatem odpowiedzi na pytanie, czy potrącane z przychodu skarżącego kwoty z tytułu jego zaległości dla likwidatora Funduszu Alimentacyjnego winny w myśl powołanego wyżej przepisu podlegać odliczeniu od przychodu skarżącego, czy też nie. Zdaniem Sądu przepis ten nie daje podstaw by różnicować świadczone przez dłużnika alimentacyjnego należności na bieżące i zaległe, a co za tym idzie ustalając jego dochód nie odliczać od przychodu zaległych alimentów, w tym płaconych na skutek egzekucji komorniczej na rzecz ZUS – likwidatora Funduszu Alimentacyjnego.

Ze znajdującego się w aktach administracyjnych zaświadczenia Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w L. z dnia 4 sierpnia 2011 r. wynika, że zgodnie z wnioskiem wierzyciela – A. B. na podstawie tytułów wykonawczych: wyroków Sądu Rejonowego w L. z dnia 28 grudnia 1998 r. , sygn. akt [...], z dnia 4 lipca 1997 r., sygn. akt [...], prowadzona jest egzekucja alimentów.

Wskazać należy, że obowiązek alimentacyjny o jakim mowa w przepisach art. 128 i następne ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. Kodeks rodzinny i opiekuńczy (Dz. U. Nr 9, poz. 59 ze zm., dalej Kro) ma charakter zobowiązaniowy, którego elementami są: wierzyciel i dłużnik oraz świadczenie - płacona wierzycielowi przez dłużnika każdego miesiąca kwota pieniędzy, a także świadczenia w naturze. Dokonanie przez dłużnika alimentacyjnego płatności, bez względu na to czy jest to należność bieżąca czy też zaległa, zawsze będzie wywoływało skutek w postaci zwolnienia się dłużnika z obowiązku alimentacyjnego w tym zakresie.

W przypadku, gdy egzekucja alimentów ustalonych tytułem egzekucyjnym pochodzącym od sądu okazywała się bezskuteczna całkowicie lub częściowo, wierzyciel mógł wystąpić do funduszu alimentacyjnego o wypłatę świadczenia. Kwestie te szczegółowo regulowała najpierw ustawa z dnia 18 lipca 1974 r. o funduszu alimentacyjnym ( tekst jedn. Dz. U. z 1991 r. Nr 45, poz. 200 ze zm.), a następnie ustawa z dnia 22 kwietnia 2005 r. o postępowaniu wobec dłużników alimentacyjnych oraz zaliczce alimentacyjnej (Dz. U. Nr 86, poz. 732 ze zm.). Zatem rolą funduszu alimentacyjnego było wypłacanie świadczeń w przypadku, gdy egzekucja alimentów była bezskuteczna, co dawało z kolei podstawę do prowadzenia przeciwko dłużnikowi alimentacyjnemu egzekucji należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu. Fundusz w takich przypadkach działał zatem jedynie w "zastępstwie" dłużnika i nie zwalniało to w/w z ciążącego na nim obowiązku alimentacyjnego.

Stwierdzić zatem należy, że charakteru egzekwowanego od skarżącego świadczenia nie zmienia fakt, że egzekwowane przez komornika kwoty podlegały zaliczeniu na poczet wypłaconych wcześniej wierzycielowi A. B. świadczeń z funduszu alimentacyjnego - nadal posiadają one charakter alimentów świadczonych na rzecz innych osób, zaś ciążące na skarżącym zobowiązanie istnieje i pomniejsza uzyskiwany przez skarżącego dochód.

Zajęte przez Sąd stanowisko jest zbieżne z przyjętą w orzecznictwie sądów administracyjnych interpretacją art. 8 ust. ust. 3 pkt 3 ustawy.

W wyroku z dnia 15 września 2009 r., sygn. akt I OSK 94/09 Naczelny Sąd Administracyjny wyraził stanowisko, że: "Art. 8 ust. 3 pkt 3 u.p.s. mówi wyraźnie o alimentach świadczonych na rzecz innych osób, nie precyzując czy świadczenie to ma być dobrowolne czy nie, a także czy mają to być alimenty bieżące czy zaległe. Stanowi on, że przychód ma być pomniejszony o alimenty, Żadnych wyłączeń z pomniejszenia ustawodawca nie przewidział." ( opubl. LEX nr 580285 ).

Pogląd taki wyrażony został także w innych orzeczeniach sądów administracyjnych: m.in. w wyrokach Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 27 października 2010 roku, sygn. akt II SA/Sz 600/10; Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 18 stycznia 2011 r., sygn. akt IV SA/Gl 406/10; Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy 12 stycznia 2011 r., sygn. akt II SA/Bd 1421/10 (wszystkie wyroku dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych).

Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji zostały wydane z istotnym naruszeniem przepisów prawa materialnego poprzez ustalenie dochodu skarżącego z wyłączeniem wynikającego z art. 8 ust. 3 pkt 3 ustawy obowiązku pomniejszenia dochodu o kwotę zapłaconych alimentów za pośrednictwem komornika prowadzącego postępowanie egzekucyjne.

W następstwie niewłaściwej interpretacji przepisów prawa materialnego organy, z naruszeniem art. 7 i 77 § 1 k.p.a., nie podjęły czynności zmierzających do ustalenia stanu faktycznego sprawy. Należy przy tym stwierdzić, że nie jest, w aktualnym stanie sprawy, możliwe dokonanie oceny, jaki wpływ na ostateczne rozstrzygnięcie miało to naruszenie. Na podstawie znajdującego się w aktach sprawy zaświadczenia komornika sądowego ( o którym była mowa wcześniej ) nie wynika jakie składniki złożyły się na dokonaną przez komornika kwotę potrącenia. Jest to o tyle istotne, że do alimentów podlegających odliczeniu od dochodu nie można zaliczyć kosztów związanych z ich egzekucją (np. kosztów komornika), odsetek czy kwot stanowiących spłatę należności względem funduszu.

Zatem organ I instancji ponownie rozpoznając sprawę winien ustalić kwotę alimentów podlegających odliczeniu od dochodu, a następnie ustalić dochód skarżącego z miesiąca poprzedzającego złożenie wniosku z uwzględnieniem powyższej oceny prawnej dokonanej przez Sąd. Odpowiednio do tych ustaleń organ wyda rozstrzygnięcie merytoryczne w sprawie.

Biorąc powyższe pod uwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w zw. z art. 135 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, uwzględniając skargę, orzekł o uchyleniu zarówno zaskarżonej decyzji, jak i poprzedzającej ją decyzji Burmistrza.

Wobec uchylenia rozstrzygnięć odmawiających przyznania prawa do świadczenia z pomocy społecznej przepis art. 152 ustawy nie miał zastosowania.