Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 792/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2011-11-24 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6050 Obowiązek meldunkowy
Hasła tematyczne: Ewidencja ludności
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1269
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych.
article: art. 134, art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 15 ust. 1 i 2
journal: Dz.U. 1974 nr 14 poz 85
law: Ustawa z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych.
article: art. 77 par. 1, art. 80
journal: Dz.U. 1960 nr 30 poz 168
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Drzazga Sędziowie Sędzia WSA Aleksandra Łaskarzewska Sędzia WSA Edyta Podrazik (spr.) Protokolant st.sekr.sąd. Mariola Kaczmarek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 listopada 2011 r. sprawy ze skargi R. K. na decyzję Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] lipca 2011 r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania; oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją nr [...] z dnia [...] maja 2011 roku Burmistrz Z. na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 roku o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. Nr 14 poz. 85) wymeldował R. K. z pobytu stałego w miejscowości N., gmina Z.

W uzasadnieniu organ wyjaśnił, iż przedmiotowy budynek mieszkalny stanowi własność gminy Z.. Dysponentem jednego z lokali w tym budynku jest R. K., który od dnia [...] maja 1977 roku jest tam zameldowany na pobyt stały. Zawiadomienie z dnia [...] stycznia 2011 roku o wszczęciu postępowania zostało osobiście odebrane przez skarżącego pod innym adresem niż adres zameldowania. Celem przeprowadzenia kontroli meldunkowej w dniu [...] marca 2011 roku strażnik miejski udał się do tego lokalu, ale nie zastał tam skarżącego. Furtka ogrodzenia była zamknięta na klucz, podwórko zaniedbane, a chodnik wejściowy był zarośnięty mchem i wyglądał na nieuczęszczany. Z budynku osypywał się tynk, drzwi do niego były odrapane. W dniu [...] marca 2011 roku strażnik miejski ponownie nie zastał R. K. pod przedmiotowym adresem. Furtka była nadal zamknięta, ale podwórko częściowo uprzątnięto. Na posesji widoczne były miejsca po wypalaniu trawy. Stan budynku nie uległ zmianie. Na podstawie wyjaśnień sąsiadki R. M. strażnik ustalił, iż skarżący pojawił się – po bardzo długim okresie nieobecności – raz w poprzednim tygodniu i wypalał starą trawę. M. S., osoba doręczająca przesyłki Urzędu Miasta w Z., zeznała, że zna skarżącego osobiście oraz doręcza mu korespondencję. Już od 2005 roku doręcza mu przesyłki na adres N. Od mieszkańców ulicy dowiedziała się, iż skarżący nie zamieszkuje już pod adresem N. W rozmowie ze skarżącym ustaliła, że korespondencja ma być doręczana na adres N. Doręczanie na adres N. było niemożliwe także z uwagi na brak dostępu do skrzynki pocztowej –zamknięta furtka uniemożliwiała do niej dostęp. Umieszczonych tam awiz nikt nie odbierał. Sąsiad W. M. zeznał, że po okresie zimowym widuje skarżącego na posesji N., skarżący od czasu do czasu odwiedza ją i porządkuje. W dniu [...] marca 2011 roku świadek widział światło w przedmiotowym lokalu, ale nie ma on okna od strony skarżącego i nie wie czy przebywa on pod adresem N. W. M. określił stosunki z sąsiadem jako dobre. Kiedyś odwiedzał on skarżącego pod adresem N., np. latem ubiegłego roku. Poza tym świadek zeznał, iż wie, że skarżący mieszka u córki, gdzie koncentruje swoje życie, nie przypomina sobie jednak od kiedy tak jest. Przychodzących pracowników poczty oraz energetyki informował, że R. K. mieszka u córki. Świadek dodał, iż skarżący nie mieszka w lokalu zimą, gdyż piec jest niesprawny, sam budynek nadaje się do remontu, a użycie komina do ogrzewania zostało zakwestionowane przez kominiarza. Świadek zeznał, iż skarżący jeździ do sanatorium, a więc najprawdopodobniej choruje. Świadek H. K., który od 40 lat zamieszkuje pod adresem N., zeznał, iż lokal skarżącego pozostaje niezamieszkany od 13-14 lat. Mieszkanie to jest ciemne i nie ogrzewane od kilku lat. Obejście od 2 tygodni jest sprzątane, przy wejściu podjęto prace porządkowe. W środku lokalu nigdy nie był. O braku zamieszkiwania świadczy w ocenie świadka fakt, iż nie widać dymu i nie przywozi się opału. Nie są wywożone śmieci, nie widuje skarżącego przychodzącego z zakupami. Taka sytuacja miała miejsce przez wszystkie lata, dopiero w ciągu ostatnich 3 dni skarżący pojawia się na posesji i m.in. zapala światło. Świadek nie był proszony o odbiór przesyłek. Świadek podkreślił, iż nie jest specjalistą i nie zna się na sprawności pieca i komina, jego komin wymagał remontu i świadek je wykonał we własnym zakresie. Sąsiad F. G. zeznał, iż od około 8 lat rzadko widuje R. K. na posesji N. Widział skarżącego tydzień wcześniej, jak porządkował z córkami i pełnomocnikiem teren przy posesji. W przeciągu 8 lat nie widywał tam innych osób. Z uwagi na fakt, iż skarżący nie mieszka pod tym adresem świadek nie utrzymywał z nim stosunków sąsiedzkich. Nie proszono go też o odbiór korespondencji. W ocenie świadka skarżący mieszka w innym domu, skąd wyjeżdża samochodem, idzie na zakupy. Z rozmów z R. K. nie wynikało, by chciał skierować sprawę do sądu w celu umożliwiono mu korzystanie z przedmiotowego lokalu. Sąsiad nie widywał ponadto listonosza, pracownika energetyki czy gazowni. Lokal jest zdaniem świadka niezamieszkały. Obejście wydaje się zadbane. F. G. nie widział, czy skarżący się wyprowadził i wywoził meble. Przyczyną nie zamieszkiwania skarżącego jest w jego ocenie niesprawny piec. Organ przesłuchał także J. K., sołtysa wsi N. Zeznał on, iż w przedmiotowym budynku skarżący nie zamieszkuje od ponad 10 lat. Nigdy nie widział, aby na posesji nr [...] podejmowano prace. Obecnej i poprzedniej zimy śnieg był nieodgarnięty, od kilku dni trawa jest koszona, co wydaje się jednak dziwne zimą. Nigdy nie zwrócono się do sołtysa o pomoc w remoncie lokalu. Zdaniem J. K. skarżący mieszka u swojej córki od 1998 roku. Po tej dacie R. K. korzystał jeszcze z przedmiotowego lokalu w celu prania odzieży. Na skoncentrowanie przez skarżącego spraw życiowych u córki świadczy fakt, iż właśnie stamtąd idzie do sklepu i tam robi porządki. Na posesji N. mieszkanie i obejście zostało natomiast opuszczone. Opłotowanie nie jest malowane. Nie proszono o to by sołtys odbierał korespondencję. Żadni pracownicy dostawców mediów nie pytali się o skarżącego. Lokal ten jest zarazem najbardziej zaniedbany w okolicy. W dniu [...] kwietnia 2011 roku dokonano oględzin mieszkania w N. Lokal ten składa się z 3 pokoi, kuchni i łazienki i przedpokoju. W szafach znajdują się pościele, kilka ubrań i porcelana. W łazience są narzędzia do golenia, ręczniki, pasta do zębów, papier toaletowy i dwie szczoteczki do zębów. W lokalu zastano włączony telewizor. Kuchnia jest zagospodarowana. W szafkach są talerze oraz inne naczynia. Lokal nie posiada gazu przewodowego. Jest wyposażony w instalację kanalizacyjną – szambo wspólne, instalację wody zimnej. Dach jest pokryty papą asfaltową, która jest w złym stanie technicznym – pęcherze. Zidentyfikowano tylko zaciek w kuchni. Głowica komina dymnego znajduje się w złym stanie technicznym, tak samo daszek nad wejściem i schody zewnętrzne - ubytki cegieł i lasowanie na skutek braku izolacji podestu. Ściany oraz podłogi są jednak w dobrym stanie, stolarka okienna – w stanie zadowalającym. Widoczne zarysowanie sufitu w pokoju. Budynek posiada piwnicę z kotłownią. Piec jest sprawny, ale ustalono nieszczelność wymiennika ciepłej wody. Podczas oględzin skarżący wyjaśnił, iż wszystkie rachunki za media znajdują się na posesji N., obecnie może przedstawić tylko rachunki za wywóz śmieci w I kwartale 2011 roku. Obecnie na posesji nr [...] nie ma jednak kubła na śmieci. Organ zwrócił się do Kierownika Wodociągów i Kanalizacji w Z. o informację co do zużycia wody przez skarżącego w ciągu ostatnich 10 lat. W odpowiedzi uzyskano informacje, że w okresie od marca 2004 do marca 2011 roku pod adresem N. nie było w ogóle zużycia wody. Nie ma natomiast dalszej dokumentacji. Burmistrz zwrócił się także do E. S.A. – Rejon Energetyczny W. o przedstawienie zużycia energii elektrycznej przez skarżącego w ciągu ostatnich 10 lat. W odpowiedzi uzyskano informację, iż od 2000 roku do 2004 roku zużycie energii elektrycznej było nieduże, a w niektórych latach wręcz znikome. Od 2007 roku praktycznie zużycia energii nie było. Dopiero stan licznika spisany w dniu [...] kwietnia 2011 roku wykazał zużycie energii elektrycznej. Oceniając zgromadzony w sprawie materiał dowodowy Burmistrz Z. uznał, że skarżący opuścił lokal 7 lat temu i w nim nie mieszka. Organ oparł się w tej mierze na zeznaniach świadków oraz informacji od gestorów mediów. Nie dał natomiast wiary oględzinom, które w ocenie organu zostały przez skarżącego przygotowane.

Pismem z dnia [...] czerwca 2011 roku R. K. odwołał się od decyzji organu I instancji.

W uzasadnieniu skarżący stwierdził, iż występował już wcześniej do władz gminy o wykupienie lokalu, bądź pomoc w remoncie budynku. Procedura sprzedaży nie zakończyła się jednak powodzeniem, a nadto organy gminy nie podjęły żadnych działań zapobiegających dalszej degradacji obiektu. Wynika to, zdaniem skarżącego, z chęci odzyskania przez lokalną społeczność przedmiotowego lokalu. Zauważył on przy tym, iż o wszczęciu postępowania został zawiadomiony w dniu [...] stycznia 2010 roku, podczas gdy przesłuchania świadków odbyły się w dniu [...] października 2010 roku. Nadto, R. K. nie jest jedyną osobą, mieszkającą poza miejscem zameldowania, na co wskazały zeznania M. S. Nie wiadomo jednak, czy także w stosunku do innych osób zostało wszczęte postępowanie o wymeldowanie. Stan techniczny mieszkania w N. był w ocenie skarżącego zły, a niektóre elementy budynku mogły wręcz stanowić zagrożenie dla zdrowia i życia użytkownika. Tak też stwierdził inspektor budowlany w czasie oględzin w dniu [...] kwietnia 2011 roku. Stan techniczny uniemożliwia korzystanie z pieca, co z kolei wyklucza mieszkanie w tym lokalu w czasie zimy. Skarżący wskazał poza tym na niespójność w zeznaniach świadków co do daty opuszczenia mieszkania w N. Odnosząc się do informacji o dostawach energii elektrycznej, podkreślił on, iż jego stan zdrowia pogorszył w 2007 roku, co przy złym stanie technicznym obiektu mogło uzasadniać przeniesienie się do córki. W 2008 roku R. K. dostał udaru mózgu, czasowo przebywa u córek w N. T. i w N. Przez 4 lata Burmistrz Z. nie ingerował w fakt zamieszkiwania przez skarżącego pod innym adresem. Organ nie określił także dokładnej daty opuszczenia lokalu. Skarżący podkreślił nadto, iż na zamianie miejsca zamieszkania zaciążył przede wszystkim jego stan zdrowia oraz zły stan techniczny budynku. Zaznaczył, iż na posesji nr [...] pozostawił meble, naczynia, odzież i sprzęty gospodarstwa domowego i ma zamiar do tego mieszkania wrócić. Wreszcie organ bezzasadnie przyjął, iż oględziny mieszkania w dniu [...] kwietnia 2011 roku nie potwierdzają faktu, że skarżący nie opuścił przedmiotowego lokalu.

Wojewoda Wielkopolski decyzją z dnia [...] lipca 2011 roku, znak [...], utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji, podzielając w całości argumentację tegoż organu.

Pismem z dnia [...] stycznia 2011 roku R. K. zaskarżył decyzję Wojewody do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, zarzucając jej naruszenie (1) art. 6-10 w zw. z art. 77, art. 79 i art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. Nr 30 poz. 168) przez nieustalenie, czy skarżący opuścił przedmiotowy lokal z własnej woli i w sposób trwały oraz (2) art. 15 ust. 2 powołanej wyżej ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych przez wymeldowanie go bez zbadania rzeczywistych przyczyn opuszczenia lokalu w N. W uzasadnieniu skarżący powtórzył swoją argumentację zawartą w odwołaniu.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda Wielkopolski wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Skarga okazała się bezzasadna.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrole działalności organów administracji publicznej. Jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem – art. 1 § 2 powyższej ustawy. Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sądowoadministracyjnym podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do ustalonego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów.

Z kolei w świetle art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270), Sąd rozstrzyga w granicach sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, przy czym – jak wynika z treści art. 145 § 1 – Sąd uwzględnia skargę na decyzję lub postanowienie i orzeka o ich uchyleniu w sytuacji, gdy stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania, lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Podstawę rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 roku o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. Nr 14 poz. 85). Zgodnie z art. 15 ust. 1 i 2 powołanej ustawy, osoba, która opuszcza miejsce pobytu stałego lub czasowego na czas dłuższy niż 3 miesiące obowiązana jest wymeldować się najpóźniej w dniu opuszczenia tego miejsce. Jeżeli osoba ta nie wywiąże się z ciążącego na niej obowiązku, organ gminy wydaje z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania. Trzeba jednak wyraźnie podkreślić, iż skuteczne powołanie się na powyższy przepis wymaga łącznego spełnienie dwóch przesłanek. Pierwsza z nich posiada charakter obiektywny i polega na ustaleniu, że konkretna osoba rzeczywiście nie przebywa już w danym miejscu. Druga przesłanka wymaga zaś zbadania zamiaru tej osoby co do miejsca, gdzie skoncentrowała ona swoje interesy życiowe. Dopiero spełnienie obu tych warunków pozwala na wymeldowanie danej osoby. Trzeba przy tym podkreślić, że zmiana miejsca zamieszkania musi być trwała i dobrowolna.

Odnosząc te uwagi do specyfiki niniejszej sprawy należy stwierdzić, że decyzje organów administracji publicznej obu instancji były prawidłowe i odpowiadają prawu. Z zebranego w aktach materiału dowodowego wynika bowiem, iż R. K. faktycznie nie mieszka już pod adresem N. Okoliczność ta znajduje potwierdzenie w zgodnych zeznaniach świadków. Jak wskazuje bowiem M. S., już od 2005 roku przesyłki do skarżącego były doręczane mu pod adresem N., co też zostało z nim uzgodnione (k. 57 akt administracyjnych). H. K., bezpośredni sąsiad skarżącego, zeznał że R. K. nie mieszka pod adresem zameldowania od ok. 13-14 lat. Od kilku lat lokal jest ciemny i nie jest ogrzewany. Nie widać dymu, nikt nie wywozi śmieci, ani też nie dostarcza się opału. Taka sytuacja utrzymywała się przez szereg lat, a dopiero przez ostatnie 2 tygodnie zaczęto porządkować obejście (k. 59 akt administracyjnych). Informacje te potwierdził także F. G., zdaniem którego skarżący nie mieszka pod podanym adresem od około 8 lat (k. 60 akt administracyjnych). Zdaniem J. K., sołtysa wsi N., skarżący opuścił miejsce stałego pobytu 10 lat temu. Poprzedniej, jak i obecnej zimy nie odgarnięto śniegu na posesji, a dopiero od kilku dni koszona jest trawa. Nie odmalowano także opłotowania, a budynek mieszkalny, w którym znajduje się lokal, jest zaniedbany oraz wymaga remontu (k. 62 akt administracyjnych). Podobnie wypowiedział się także W. M., który po okresie zimowy po raz pierwszy od kilku lat widuje czasami R. K. (k. 58 akt administracyjnych). Zeznania te zgadzają się z wnioskami strażnika miejskiego, który był na posesji dwukrotnie i stwierdził, że furtka była zamknięta, budynek podobnie jak podwórze był zaniedbany, a chodnik wyglądał na nieuczęszczany (k. 50 oraz 55 akt administracyjnych).

Skarżący kwestionował jednak powyższe zeznania, uznając je za niespójne. Z takim zarzutem nie można się jednak zgodzić. Występujące różnice pomiędzy zeznaniami co do dokładnej daty, w której R. K. opuścił miejsce stałego pobytu nie negują wcale faktu, iż do zmiany miejsca zamieszkania doszło wiele lat temu. W najkorzystniejszym dla skarżącego wariancie będzie to i tak znaczący okres około 8 lat nieprzebywania pod adresem N. Przy tak sporym odstępie czasu trudno byłoby natomiast wymagać od świadków absolutnej precyzji w oznaczaniu daty opuszczenia przedmiotowego lokalu. Zresztą zeznania te znajdują także potwierdzenie w informacjach właściwych jednostek co do zużycia wody i energii elektrycznej. Z pisma Kierownika Zakładu Wodociągów i Kanalizacji w Z. z dnia [...] kwietnia 2011 roku wynika wyraźnie, iż pod adresem N. w okresie od marca 2004 roku do marca 2011 roku nie było w ogóle zużycia wody (k. 75 akt administracyjnych). Wymieniony w dniu [...] kwietnia 2011 roku wodomierz nr [...] wykazywał stan zerowy. Z kolei w piśmie z dnia [...] kwietnia 2011 roku dostawca energii elektrycznej E. S.A. wyjaśnił, iż w okresie od dnia [...] października 2004 roku do dnia [...] października 2010 roku w zasadzie nie było w ogóle zużycia energii, a w okresie od dnia [...] lutego 2000 roku do dnia [...] kwietnia 2004 roku zużycie było niewielkie (k. 78 akt administracyjnych). Ponowne zużycie energii zostało dopiero zanotowane w pomiarze z dnia [...] kwietnia 2011 roku.

Na skoncentrowanie przez R. K. interesów życiowych pod adres zamieszkania córki, tj. N. wskazują zgodnie świadkowie. W tym miejscu bowiem skarżący odbiera przesyłki, co potwierdza nie tylko zeznanie M. S. (k. 57 akt administracyjnych), lecz także zwrotne potwierdzenie odbioru, podpisane osobiście przez niego (k. 7 akt administracyjnych). Jak wyjaśnił F. G., skarżący właśnie z posesji córki wyjeżdża samochodem czy chodzi na zakupy (k. 60 akt administracyjnych). Podobnie wypowiedział się też J. K., który stwierdził, że skarżący pomaga przy sprzątaniu posesji córki (k. 62 akt administracyjnych). Potwierdzają to także zeznania W. M. (k. 58 akt administracyjnych). Sam skarżący zresztą nie neguje zamieszkiwania u córki i zlokalizowania tam swoich interesów życiowych w związki z obecnym stanem zdrowia oraz warunkami technicznymi budynku na posesji nr [...] (str. 2-4 odwołania z dnia [...] czerwca 2011 roku). Biorąc zatem pod uwagę zarówno zeznania świadków, jak i zebrane w sprawie dokumenty nie powinno ulegać wątpliwości, iż zmiana miejsca zamieszkania przez R. K. ma charakter trwały, a nie tylko przejściowy.

Skarżący wywodził jednak, iż do opuszczenia lokalu mogło nie doszło w sposób dobrowolny. Zarzut ten nie znajduje jednak potwierdzenia w materiale dowodowym. Brak dobrowolności opuszczenia miejsca pobytu zajdzie bowiem tylko wtedy, gdy zmiana miejsca zamieszkania wywołana jest przez czynniki zewnętrzne, którym trudno się przeciwstawić (np. przymus fizyczny lub psychiczny). Tymczasem sformułowane przez skarżącego argumenty nie wskazują by taka sytuacja zaistniała w niniejszej sprawie. Przede wszystkim W. M. zeznał, iż R. K. nie był przez nikogo niepokojony w zakresie mieszkania w przedmiotowym lokalu (k. 58 akt administracyjnych). Stan zdrowia skarżącego może stanowić uzasadnienie dla przejściowego, nawet dłuższego, okresu przebywania poza miejscem zameldowania, ale nie nosił w ocenie Sądu znamion przymusu. Opuszczenie w tym wypadku lokalu miało więc charakter dobrowolny, gdyż córka skarżącego mogła sprawować nad nim opiekę również pod adresem zameldowania N., tym bardziej, że mieszkają w tej samej miejscowości. Z kolei ewentualną niesprawność pieca nie można uznać za okoliczność trudną do przezwyciężenia, w szczególności przy tak długim okresie pobytu poza miejscem zameldowania. Żadna zatem z powołanych przez skarżącego okoliczności nie wskazuje na brak dobrowolności zmiany miejsca zamieszkiwania.

Sąd nie przychylił się również do zarzutu R. K., związanego z nieuwzględnieniem wniosków z oględzin przeprowadzonych z dniu [...] kwietnia 2011 roku. Na wstępie należy zauważyć, iż postępowanie dowodowe zostało unormowane w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 roku – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. Nr 30 poz. 168). Zgodnie z art. 77 § 1 i art. 80 powołanej ustawy, organ jest zobowiązany w sposób wyczerpujący zgromadzić materiał dowodowy i rozpatrzyć go jako całość, przy czym uznanie, czy dana okoliczność została udowodniona powinno być dokonane na podstawie całokształtu ustalonego stanu faktycznego. Tym samym ustawodawca wprowadza zasadę swobodnej oceny dowodów, według której organy administracji publicznej mogą odmówić poszczególnym dowodom wiarygodności, o ile uzasadnią to w sposób przekonujący i zgodny z resztą dowodów. Mając zatem na uwadze całokształt zebranego materiału dowodowego, Burmistrz Z. mógł w ocenie Sądu zasadnie odmówić wiary wynikom oględzin z dnia [...] kwietnia 2011 roku. Pozostały przywołany wyżej materiał dowodowy wskazywał bowiem jednoznacznie, iż skarżący po wszczęciu postępowania administracyjnego zaczął pojawiać się na posesji nr [...], porządkować podwórko, kosić trawę. Wyniki oględzin trudno jest pogodzić z obiektywnymi wykazami zużycia wody oraz energii elektrycznej, przedstawionymi przez dostawców mediów. Ponadto, oględziny te zdają też pozostawać w sprzeczność z twierdzeniami skarżącego, który wskazywał, iż przynajmniej okresowo zamieszkuje u córki (str. 2-4 odwołania z dnia [...] czerwca 2011 roku). To wszystko pozwalało zasadnie przyjąć, iż lokal pod adresem N. został przygotowany na potrzeby oględzin i jego stan nie jest wiarygodnym dowodem na okoliczność, iż skarżący lokalu tego trwale nie opuścił wiele lat wcześniej.

Nie można także mówić o wadliwym prowadzeniu przez organ I instancji postępowania dowodowego. Zgodnie bowiem z art. 79 powoływanego już Kodeksu postępowania administracyjnego, strona powinna być zawiadomiona o miejscu oraz terminie przeprowadzenia dowodu ze świadków bądź oględziny co najmniej na 7 dni przed tym terminem. Strona ma nadto prawo brać czynny udział w przeprowadzaniu danego dowodu. Z akt sprawy wynika, że wymogom tym uczyniono zadość. R. K. został bowiem dokładnie powiadomiony pismem z dnia [...] marca 2011 roku o przesłuchaniu świadków (k. 43-44 akt administracyjnych), jak i pismem z dnia [...] marca 2011 roku o planowanych oględzinach (k. 45 i 47 akt administracyjnych). W czynnościach procesowych uczestniczył on przy tym aktywnie, m.in. zadając pytania świadkom (k. 57-60, 62 i 64-65 akt administracyjnych). Informacje zdobyte natomiast przed dniem wszczęcia postępowania należy uznać jedynie za działania, mające na celu zweryfikowanie samej zasadności inicjowania sprawy o wymeldowanie.

Wobec tego Sąd, rozpoznając sprawę w granicach skargi, nie znalazł podstaw do jej uwzględnienia. Skargę jako bezzasadną należało zatem oddalić zgodnie z art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270).