Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt III SA/Wr 583/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2017-11-24 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Hasła tematyczne: Ruch drogowy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b,  art. 130 ust. 1 i 4
journal: Dz.U. 2017 poz 128
law: Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym.
article: par. 8 ust. 6
journal: Dz.U. 2012 poz 488
law: Rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu  drogowego

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Świetlikowski (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Maciej Guziński, Sędzia WSA Bogumiła Kalinowska, Protokolant specjalista Monika Tarasiewicz, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 24 listopada 2017 r. sprawy ze skargi S. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...] 2017 r. nr [...] w przedmiocie skierowania na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji kierowcy w zakresie kategorii A,B, BE,C,CE,D oddala skargę w całości.


UZASADNIENIE

Przystępując do rozstrzygania, Sąd przyjął stan faktyczny i prawny sprawy j/n.

Mając na uwadze wniosek Komendanta Wojewódzkiego Policji we W.

(dalej: Komendant Policji) z [...]r. - decyzją z [...]r. - Starosta L. (dalej: Starosta) orzekł o skierowaniu S. B. (dalej: skarżący) na egzamin kontrolny sprawdzający kwalifikacje kierowcy w zakresie kategorii: A, B, BE, C, CE i D. Jako podstawę prawną decyzji powołał art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b/ ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (tekst jedn.: Dz. U. z 2017 r., poz. 128 ze zm. - dalej: u.P.r.d.) oraz art. 104 i art. 107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm. - dalej: K.p.a.). Uzasadniał, że zgodnie z art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b/ u.P.r.d.: "Kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji podlega osoba posiadająca uprawnienie do kierowania pojazdem, skierowana decyzją starosty na wniosek komendanta wojewódzkiego Policji, w razie przekroczenia 24 punktów otrzymanych na podstawie art. 130 ust. 1". Podniósł, że decyzja organu administracji w tym zakresie ma charakter związany, tj. w sytuacji wystąpienia przewidzianych w w/w przepisie okoliczności organ zobowiązany jest do wydania decyzji o skierowaniu kierowcy na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji. Zauważył, że [...]r. wpłynął wniosek Komendanta Policji z [...]r.

o sprawdzenie kwalifikacji skarżącego w związku z otrzymaniem przez niego 28 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Stwierdził, że stan faktyczny sprawy nie budzi wątpliwości. Uznał, że spełnione zostały przesłanki do skierowania skarżącego na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji w formie egzaminu państwowego.

Po rozpatrzeniu sprawy w trybie odwoławczym, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. (dalej: SKO, Kolegium) utrzymało w mocy decyzję Starosty. Pierwotnie SKO przywołało treść art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b/ u.P.r.d. Wskazało, że analiza akt sprawy dowodzi, że - w okresie od [...]r. do [...]r. -skarżący wielokrotnie naruszył przepisy ruchu drogowego, za co otrzymał łącznie 28 punktów wpisanych do ewidencji, prowadzonej przez Komendanta Policji na podstawie § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 25 kwietnia 2012 r.

w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego (Dz. U. z 2012 r., Nr 488 - dalej: rozporządzenie MSW), wydanego w oparciu o delegację ustawową zawartą w art. 130 ust. 4 u.P.r.d. Podniosło, że wpisanie do ewidencji punktów przekraczających liczbę 24, za naruszenie przepisów ruchu drogowego przed upływem roku, skutkuje - zgodnie z art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b/ u.P.r.d. - skierowaniem kierowcy na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji. Kolegium dowodziło, że wydawana przez Starostę decyzja w przedmiocie skierowania kierowcy na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji w zakresie posiadanych uprawnień ma charakter rozstrzygnięcia związanego. Po doręczeniu wniosku organu kontroli ruchu drogowego, ani Starosta, ani SKO - prowadząc postępowanie w sprawie dotyczącej skierowania na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji - nie mają kompetencji do samodzielnego ustalania liczby punktów przypisanych kierowcy ze względu na naruszenie przez niego przepisów ruchu drogowego. Kolegium zważyło, że skarżącemu przysługiwała skarga na czynność Komendanta Policji w zakresie wpisów do ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego. Stwierdziło, że ocena zasadności wpisów w w/w ewidencji wykracza poza ramy rozpoznawanej sprawy. Uznało, że skoro decyzja, o jakiej mowa w art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b/ u.P.r.d., ma charakter związany, to skierowanie na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji jest obowiązkiem Starosty. SKO uzasadniało, że w piśmie z [...]r. Komendant Policji przyjął, że

- zgodnie z § 8 ust. 6 rozporządzenia MSW - odbycie szkolenia nie powoduje zmniejszenia liczby punktów otrzymanych za naruszenie przepisów ruchu drogowego wobec osoby, która przed jego rozpoczęciem dopuściła się naruszeń, za które suma punktów ostatecznych i podlegających wpisowi tymczasowemu przekroczyła 24. Jako chybiony uznało Kolegium zarzut wydania decyzji Starosty bez dokonania kontroli, czy treść wniosku Komendanta Policji była zgodna z prawem.

W ocenie SKO, niewątpliwa i nieuzasadniona opieszałość i przewlekłość Starosty przy wydawaniu decyzji pozostaje bez wpływu na wynik sprawy, gdyż nie zmienił się stan faktyczny. W opinii SKO, dla sprawy obojętne pozostaje również ewentualne późniejsze zatarcie ukarania na podstawie art. 46 § 1 kodeksu wykroczeń oraz to, czy

- w dacie orzekania przez Starostę - wpisy stanowiące podstawę wniosku Komendanta Policji pozostają nadal w ewidencji, czy też zostały z niej usunięte. Ustosunkowując się do zarzutu naruszenia art. 10 § 1 K.p.a., Kolegium stwierdziło, że organ I instancji naruszył ten przepis. Wskazało jednak, że naruszenie to nie ma wpływu na wynik sprawy. Poinformowało, że od ostatniego - skierowanego do skarżącego - pisma organu I instancji, do chwili wydania decyzji o skierowaniu na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji, nie zgromadzono nowych dowodów. SKO podsumowało, że wpisy w ewidencji policyjnej jednoznacznie potwierdzały, że - w okresie jednego roku - skarżący dopuścił się wielokrotnego naruszenia przepisów ruchu drogowego, co uzasadniało skierowanie go na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji, zgodnie z art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b/ u.P.r.d. W skardze, skarżąc decyzję SKO w całości, skarżący zarzucił naruszenie:

- przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

a) art. 10 § 1 K.p.a. przez jego niezastosowanie i przed wydaniem decyzji uniemożliwienie mu, jako stronie, wypowiedzenie się w zakresie zebranych dowodów

i materiałów, zgłoszonych żądań, jak i co do stanu fatycznego, który w okresie dwóch lat od dnia wszczęcia postępowania uległ zmianie poprzez fakt, że nastąpiło zatarcie skazania, co miało istotny wpływ na treść decyzji gdyż strona została pozbawiona możliwości podniesienia w/w okoliczności, co spowodowało, że decyzja została wydana z rażącym naruszeniem przepisów prawa;

- przepisów prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

b) art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b/ w zw. z art. 130 ust. 1 u.P.r.d. w zw. z § 5 ust. 2 rozporządzenia MSW w zw. z art. 46 § 1 kodeksu wykroczeń przez ich niezastosowanie

i nieusunięcie z ewidencji policyjnej punktów, jakie zgromadził on w okresie od [...] r. do [...]r., z powodu zatarcia skazania, przez co wydanie decyzji o skierowaniu na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji kierowcy w formie egzaminu państwowego było w stosunku do niego niezasadne;

c) art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b/ w zw. z art. 130 ust. 3 u.P.r.d. przez ich niezastosowanie

i niedokonanie usunięcia 6 punktów z ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego, mimo odbytego przez niego szkolenia [...]r., co winno skutkować pozostawieniem na jego koncie 22 punktów, a tym samym stwierdzeniem, że wniosek o skierowanie na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji kierowcy w formie egzaminu państwowego był w stosunku do niego nieuzasadniony. Tak stawiając zarzuty, skarżący wniósł o uchylenie obu wydanych w sprawie decyzji i zasądzenie kosztów. Uzasadnił także swoje stanowisko w sprawie. W odpowiedzi na skargę, SKO wniosło o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga okazała się nieuzasadniona.

W sprawie zasadnie orzeczono o skierowaniu skarżącego na egzamin kontrolny sprawdzający kwalifikacje kierowcy w zakresie kategorii: A, B, BE, C, CE i D. Materialno-prawną podstawę kontrolowanej decyzji stanowił art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b/ u.P.r.d., zgodnie z którym: "Kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji podlega osoba posiadająca uprawnienie do kierowania pojazdem, skierowana decyzją starosty na wniosek komendanta wojewódzkiego Policji w razie przekroczenia 24 punktów otrzymanych na podstawie art. 130 ust. 1". W myśl art. 130 ust. 1 pkt 1 u.P.r.d., Policja prowadzi ewidencję kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego. Określonemu naruszeniu przypisuje się odpowiednią liczbę punktów w skali od 0 do 10 i wpisuje się do tej ewidencji. Zasady prowadzenia ewidencji i punktowania oraz tryb występowania

z wnioskami o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji reguluje rozporządzenie MSW. Zapis § 7 ust. 1 pkt 2 tego rozporządzenia stanowi, że komendant wojewódzki Policji właściwy ze względu na miejsce zamieszkania kierowcy wpisanego do ewidencji występuje do organu właściwego w sprawach wydawania prawa jazdy z wnioskiem o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji kierowcy w zakresie wszystkich posiadanych przez niego kategorii prawa jazdy w razie przekroczenia przez niego 24 punktów otrzymanych za naruszenia. Stosownie do § 7 ust. 2 rozporządzenia, stosowny wniosek sporządza się wyłącznie na podstawie wpisów ostatecznych. Zgodnie z § 4 ust. 1 rozporządzenia, wpisu ostatecznego do ewidencji dokonuje się, jeżeli naruszenie zostało stwierdzone prawomocnym: wyrokiem sądu, postanowieniem sądu o warunkowym umorzeniu postępowania, mandatem karnym albo orzeczeniem organu orzekającego w sprawie

o naruszenie w postępowaniu dyscyplinarnym. Należy podzielić pogląd SKO, że - w świetle art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b/ u.P.r.d. - decyzja o skierowaniu na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji jest aktem związanym

i nie zależy od uznania organów orzekających, które - w tym względzie - są związane wnioskiem komendanta wojewódzkiego Policji co do przypisanych kierowcy ilości punktów, otrzymanych na podstawie art. 130 ust. 1 u.P.r.d., wpisanych do prowadzonej przez niego ewidencji. Zarówno w świetle obowiązujących przepisów, jak i utrwalonego w tym względzie orzecznictwa, organy orzekające nie mają prawa kwestionowania ilości wpisanych do ewidencji punktów, które w odpowiednim trybie nie zostały zweryfikowane (por.: wyrok NSA z 15 marca 2012 r., I OSK 413/11 i z 11 grudnia 2014 r., I OSK 1009/13; dostępne: CBOSA). W tym względzie w orzecznictwie przyjął się pogląd, że ilość wpisanych

w ewidencji punktów może być kwestionowana jedynie w postępowaniu przed organem prowadzącym ewidencję, o jakiej mowa w art. 130 ust. 1 u.P.r.d. Zatem organy administracji nie mają w tym przypadku swobody decyzyjnej i zobligowane są do wydania określonego rozstrzygnięcia, o ile zaistniały przesłanki w postaci ustalenia przekroczenia 24 punktów karnych za naruszenia przepisów ruchu drogowe. Niewątpliwie zatem, w toku postępowania w przedmiocie skierowania na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji kierowcy w zakresie prawa jazdy z powodu przekroczenia liczby punktów karnych, organ administracji nie jest uprawniony do badania - w ramach prowadzonego postępowania wyjaśniającego - skuteczności wpisów ostatecznych

w ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego. W tym miejscu zaznaczyć należy, że każdy wpis do ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego jest czynnością materialno-techniczną podlegającą kontroli sądowej a osoba kwestionująca dokonane w tej ewidencji wpisy może zaskarżyć takie wpisy do sądu administracyjnego. Odbywa się to jednak

w odrębnym postępowaniu, dotyczącym kwestii samego wpisu do ewidencji a nie

w postępowaniu będącym następstwem dokonanych już wpisów do ewidencji kierowców o charakterze ostatecznym (por.: wyrok NSA z 24 stycznia 2017 r., I OSK 730/15; wyrok NSA z 7 grudnia 2016 r., I OSK 347/15; dostępne j/w). Podsumowując, skierowanie do Starosty przez komendanta wojewódzkiego Policji wniosku daje podstawę do wydania decyzji zgodnie z art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b/ u.P.p.r.d. W tym przypadku, Starosta ma obowiązek ("kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji podlega"), a nie tylko prawo, skierować kierowcę na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji w zakresie posiadanych uprawnień do kierowania pojazdami. W sprawie, jak wynika z przeprowadzonego postępowania, skarżący przekroczył - w okresie od [...] r. do [...]r. - limit 24 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego, uzyskując łącznie 28 punktów. Okoliczność tę potwierdza wprost dokument urzędowy, tj. wniosek z [...]r. o sprawdzenie kwalifikacji, skierowany do Starosty przez Komendanta Policji na podstawie art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b/ u.P.r.d. Wniosek ten wskazuje zarówno daty, w jakich skarżący naruszał przepisy ruchu drogowego, rodzaj naruszeń, jak i przypisaną tym naruszeniom odpowiednią liczbę punktów, określoną zgodnie z zasadami wynikającymi z przepisów u.P.r.d. oraz załącznika nr 1 do rozporządzenia MSW. Na powyższe ustalenie liczby punktów nie ma wpływu odbycie przez skarżącego - [...]r. - szkolenia. W myśl bowiem § 8 ust. 6 rozporządzenia MSW, odbycie szkolenia nie powoduje zmniejszenia liczby punktów otrzymanych za naruszenie przepisów ruchu drogowego wobec osoby, która przed jego rozpoczęciem dopuściła się naruszeń, za które suma punktów ostatecznych i podlegających wpisowi tymczasowemu przekroczyła lub przekroczyłaby 24. Z powołanego przepisu wynika, że istotna jest data popełnienia naruszenia nie zaś data dokonania wpisu. Dlatego uczestnictwo skarżącego w szkoleniu, o jakim mowa w art. 130 ust. 3 u.P.r.d., pozostaje bez wpływu na podjęcie rozstrzygnięcia organów w przedmiocie skierowania na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji kierowcy w zakresie prawa jazdy podanych na wstępie kategorii. Wbrew zarzutom skargi - zgodnie z tym, co podniesiono wyżej - organy orzekające (Starosta, SKO) nie były uprawnione do badania prawidłowości dokonanych wpisów, jak i prowadzenia postępowania wyjaśniającego co do okoliczności będących podstawą tych wpisów. Ewidencja, o której mowa w art. 130 ust. 1 u.P.r.d., jest swego rodzaju rejestrem (wykazem), w którym wpisów dokonuje wyłącznie uprawniony do tego organ Policji. Organ ten, co należy podkreślić, ma również kompetencję do usuwania punktów karnych. Ostateczne wpisy do ewidencji o popełnionych przez kierowcę naruszeniach przepisów ruchu drogowego decydują o przyznaniu określonej ilości punktów karnych. Z kolei ilość takich punktów przesądza o obowiązku sporządzenia wniosku o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji. Nie ma natomiast znaczenia, czy w dniu rozpatrzenia takiego wniosku przez organ właściwy w sprawach wydawania prawa jazdy, wpisy o naruszeniach, stanowiące podstawę do naliczenia punktów karnych,

a dalej podstawę sporządzenia wniosku przez komendanta wojewódzkiego Policji, nadal pozostają w ewidencji, czy też wpisy te zostały z niej usunięte wobec zatarcia ukarania (skazania). Zatarcie ukarania (skazania) za czyny stanowiące naruszenie przepisów ruchu drogowego - już po skierowaniu wniosku o kontrole sprawdzenie kwalifikacji kierowcy - nie ma wpływu na możliwość orzekania w tym przedmiocie przez właściwy organ administracji. Mając na uwadze poprawę bezpieczeństwa w ruchu drogowym, ustawodawca przyjął bowiem sztywną zasadę, że przekroczenie liczby 24 punktów w ciągu roku od pierwszego naruszenia przepisów ruchu drogowego, z którym wiązało się przypisanie odpowiedniej liczby punktów, skutkuje obligatoryjnym skierowaniem na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji, jeżeli liczba punktów znajduje oparcie we wpisach ostatecznych istniejących na dzień sporządzenia wskazanego wniosku. Oznacza to, że jeżeli wniosek właściwego Komendanta Policji został sporządzony na podstawie ostatecznych wpisów, to organ administracji, podejmując decyzję na podstawie art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b/ u.P.r.d., nie jest uprawniony do badania prawidłowości orzeczeń, na podstawie których dokonano w ewidencji takich wpisów, gdyż kwestie te należą do wyłącznej kompetencji organów prowadzących ewidencję. Organ ten nie jest również uprawniony do weryfikowania, czy wpisy ostateczne na dzień sporządzenia wniosku Komendanta Policji nadal są ujęte w ewidencji, czy też w okresie po skierowaniu wniosku nastąpiło ich wykreślenie wobec zatarcia ukarania. Kontrolne sprawdzenie kwalifikacji kierowcy stanowi bowiem obligatoryjną, administracyjnoprawną konsekwencję przekroczenia w określonym czasie ustalonej przez ustawodawcę liczby punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego (zob.: wyrok NSA z 18 listopada 2016 r., I OSK 67/15; dostępny j/w). Wymaga podkreślenia fakt, że przepisy u.P.r.d. nie wprowadzają żadnych ograniczeń czasowych co do daty wydania decyzji na podstawie art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b/ u.P.r.d. (zob.: wyrok NSA z 18 listopada 2016 r.; I OSK 67/15, dostępny j/w). Wskazać także trzeba, że zatarcie faktu karalności za wykroczenie drogowe powoduje wprawdzie usunięcie punktów wpisanych do ewidencji prowadzonej na podstawie art. 130 ust. 1 p.r.d., lecz nie podważa faktu uzyskania przez kierowcę punktów za naruszenie przepisów o ruchu drogowym w dacie wystąpienia przez Komendanta Policji o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji do prowadzenia pojazdów (zob.: wyrok WSA w Poznaniu z 15 czerwca 2016 r., III SA/Po 1142/15; wyrok NSA z 8 lutego 2011 r., I OSK 511/10; dostępne j/w). Zdaniem Sądu, nie można również pominąć ratio legis regulacji zawartej w art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b/ u.P.r.d. (tak: wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z 29 czerwca 2017 r., II SA/Go 231/17; dostępny j/w). Kontrolne sprawdzenie kwalifikacji ma bowiem na celu zweryfikowanie, czy kierowca zna przepisy i czy potrafi bezpiecznie prowadzić pojazd. Przekroczenie limitu 24 punktów z powodu naruszenia przepisów ruchu drogowego oznacza powtarzające się nieprawidłowe zachowanie na drodze

i stwarza potencjalne niebezpieczeństwo w ruchu drogowym. Celem tej regulacji jest wyeliminowanie z ruchu drogowego kierowców, którzy stwarzają zagrożenie w ruchu drogowym. Nie sposób uznać za przekonujące argumentów skargi, że treść § 8 ust. 6 rozporządzenia MSW wykracza poza zakres delegacji ustawowej (tak: wyrok NSA

z 1 sierpnia 2017 r., I OSK 2832/15; dostępny j/w). Wybór rozwiązań polegających na zmniejszeniu punktów otrzymanych za naruszenia przepisów ruchu drogowego z tytułu odbycia szkolenia należy do normodawcy, który w tym zakresie - w granicach porządku konstytucyjnego - korzysta ze znacznej swobody regulacyjnej. Przyjęte w analizowanym przepisie rozwiązanie odpowiada ratio legis przepisów dotyczących uprawnionych do kierowania pojazdami, którzy - będąc odpowiednio zdyscyplinowani - powinni dążyć do zmniejszenia liczby punktów poprzez udział w szkoleniu jeszcze przed przekroczeniem limitu 24, co pozwoli na wdrożenie kierujących pojazdami do przestrzegania przepisów ustawy. Zauważyć również należy, że NSA wielokrotnie w swoim orzecznictwie formułował tezę, że § 8 rozporządzenia MSW odpowiada nie tylko unormowaniom zawartym w art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b/, art. 124 ust. 1 pkt 2 lit. b/ i art. 130 ust. 3 u.P.r.d., lecz także realizuje wytyczne ustawodawcy co do treści aktu oraz kierunku regulacji

i mieści się w granicach upoważnienia ustawowego z art. 130 ust. 4 (por.: wyroki NSA z: 13 czerwca 2013 r., I OSK 15/2012; z 16 grudnia 2010 r., I OSK 275/10; z 22 listopada 2013 r., I OSK 1373/12; z 13 czerwca 2013 r., I OSK 63/12, z 24 października 2012 r., I OSK 1552/11: dostępne j/w). Interpretacja normy § 8 ust. 6 rozporządzenia MSW, w kontekście jej zgodności

z brzmieniem delegacji ustawowej, uwzględniająca zarówno jej treść, jak i cel przepisu delegacyjnego, a także regulację zawartą w art. 130 ust. 3 u.P.r.d., prowadzi do konkluzji o jej legalności (por.: wyrok NSA z 21 marca 2017 r., I OSK 1335/15 i liczne powołane tam wyroki NSA; dostępny j/w). Celem ustawodawcy było bowiem dyscyplinowanie kierowców i zapewnienie bezpieczeństwa na drogach. Nie sposób więc zgodzić się na - w skrajnych wypadkach - permanentne odbywanie szkolenia po to, aby zmniejszać ilość punktów uzyskiwanych za nagminnie popełniane wykroczenia drogowe. W/w przepis rozporządzenia wpisuje się w ten cel a wykładnia systemowa

i celowościowa nie pozwala na literalne odczytanie normy delegacyjnej. W zasadzie każdy przepis wymaga odpowiedniej, indywidualnej wykładni, po to, aby ustalić brzmienie zakodowanej w nim normy prawnej. Jakkolwiek pierwszorzędną jest wykładnia językowa, to jednak w procesie interpretacji prawa nie jest ona jedyna

i rozstrzygająca. Prawidłowa interpretacja przepisu prawa wymaga sięgnięcia także do innych metod, które pozwolą przynajmniej na weryfikację skutków wykładni językowej. W sprawie ta metoda nie daje pożądanego rezultatu, bo istotnie przyjęcie wersji prezentowanej przez skarżącego niweczyłoby cel tzw. punktacji za przekroczenia prawa w ruchu drogowym, a więc zakładany w przepisach ustawy zamiar ustawodawcy. Zatem, opowiedzieć się wypada za proustawową i prokonstytucyjną interpretacją § 8 ust. 6 rozporządzenia MSW, zwłaszcza w realiach obecnego ruchu drogowego

w Polsce, w których dochodzi do zbyt wielu wykroczeń drogowych, co wiadome jest

z urzędu, jako bez mała fakt notoryjny. Cały system norm w tej materii zmierza wszak do poprawy bezpieczeństwa uczestników ruchu drogowego poprzez dyscyplinowanie kierowców, co niewątpliwie jest szczytnym celem a omawiany przepis w ten cel się wpisuje. Trzeba zatem uznać go za niewykraczający poza zakres delegacji ustawowej, wbrew zarzutom podniesionym w skardze. A skoro tak, to nie doszło do zarzucanego naruszenia, ani tego przepisu rozporządzenia, ani przepisu delegacyjnego, jak

i - w konsekwencji - art. 130 ust. 3 u.P.r.d. W praktyce przyjmuje się, że upoważnienie do wydania aktu wykonawczego powinno określać organ właściwy do wydania rozporządzenia i zakres spraw przekazanych do uregulowania oraz wytyczne dotyczące treści aktu. Oceniając legalność rozporządzenia, jako aktu podustawowego, należy przede wszystkim uwzględnić okoliczności: 1) czy zostało wydane przez organ upoważniony, 2) czy służy realizacji ustawy i mieści się w zakresie spraw przekazanych przez nią do uregulowania, 3) czy odpowiada "merytorycznej treści dyrektywnej", której wykonaniu przepisy rozporządzenia mają służyć (por.: wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 22 listopada 1999 r., K 6/99). Jak zauważył Trybunał, treść i cel rozporządzenia są zdeterminowane przez cel ustawy, którą ma ono wykonywać. Przepisy wykonawcze muszą pozostawać w związku merytorycznym i funkcjonalnym w stosunku do rozwiązań ustawowych, ponieważ tylko w ten sposób mogą być wyznaczone granice,

w jakich powinna mieścić się regulacja zawarta w przepisach ustawowych. W innym wyroku (z 16 lutego 1999 r., SK 11/98) Trybunał podkreślił konieczność uwzględniania zależności o charakterze funkcjonalnym, zwłaszcza w sytuacjach, kiedy zakres delegacji może wywoływać wątpliwości. Jak to wyżej wskazano, omawiane przepisy te wymogi spełniają. Co się zaś tyczy zarzutu naruszenia art. 10 § 1 K.p.a., które niewątpliwie miało miejsce, Sąd stwierdza, że naruszenie to nie miało wpływu na wynik sprawy. Od otrzymania przez Starostę wniosku Komendanta Policji do czasu wydania - dopiero po okresie dwóch lat, co jest stanem niepożądanym - przez ten organ decyzji w sprawie nie zaistniały bowiem żadne zdarzenia (faktyczne, prawne), które mogły mieć znaczenie dla wyniku sprawy. Do takowych nie należą, o czym była mowa wyżej, odbycie przez skarżącego szkolenia, czy późniejsze zatarcie ukarania. Z tych względów - stosownie do dyspozycji art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U.

z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) - należało orzec jak w sentencji wyroku.