Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 483/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-05-28 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Sędzia WSA Elżbieta Zielińska- Śpiewak po rozpoznaniu w dniu 28 maja 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. L. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi A. L. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2012 r., znak: [...] w przedmiocie: umorzenia postępowania wznowieniowego postanawia: oddalić wniosek A. L. o przyznanie prawa pomocy poprzez częściowe zwolnienie od kosztów sądowych.


UZASADNIENIE

A. L. po doręczeniu mu wezwania do uiszczenia wpisu sądowego złożył wniosek o częściowe zwolnienie od kosztów sądowych. We wniosku wskazał, że prowadzi wspólne gospodarstwo domowe wraz z nastoletnim synem. Wnioskodawca utrzymuje się z wynagrodzenia za pracę w wysokości 2650 zł miesięcznie. Wskazał, że posiada dom o powierzchni 185 m² w stanie surowym i nieruchomość rolną o pow. 1,9 ha.

Postanowieniem z dnia 27 kwietnia 2012 r. referendarz sądowy odmówił przyznania A. L. przyznania prawa pomocy poprzez częściowe zwolnienie od kosztów sądowych.

Skarżący wniósł sprzeciw od postanowienia z dnia 27 kwietnia 2012 r. Z treści sprzeciwu wynika, że skarżący nie zgadza się z przyjętą kwalifikacją prawną stanowiącą podstawę zarządzenia z dnia 29 lutego 2012 r. o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje:

W myśl art. 260 zdanie pierwsze ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 270), dalej: p.p.s.a., w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, postanowienie przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez Sąd na posiedzeniu niejawnym. Skuteczne wniesienie sprzeciwu powoduje usunięcie z obrotu prawnego orzeczenia referendarza sądowego, tj. postanowienia z dnia 27 kwietnia 2012 r. Jest ono traktowane – pod względem skutków prawnych – jako nieistniejące.

Przechodząc do oceny wniosku o przyznanie prawa pomocy należy podkreślić, że występująca w postępowaniu sądowoadministracyjnym instytucja "prawa pomocy" stanowi odstępstwo od zasady, że to strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie. Przyznanie prawa pomocy może mieć zatem miejsce w przypadkach wyjątkowych, kiedy to spełnione zostaną przesłanki określone w art. 246 p.p.s.a.

Zgodnie z § 1 tegoż artykułu Sąd przyznaje prawo pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym - gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Udzielenie prawa pomocy w postępowaniu przed sądem administracyjnym jest formą dofinansowania z budżetu Państwa i powinno się sprowadzać do przypadków, w których zdobycie przez stronę środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu sądowym jest rzeczywiście niemożliwe.

W ocenie Sądu zarówno z treści wniosku jak i sprzeciwu nie wynika, że skarżący znajduje się w sytuacji finansowej, która uniemożliwia mu poniesienie kosztów postępowania w niniejszej sprawie. Skarżący dysponuje stałym miesięcznym dochodem i ma na utrzymaniu jednego syna. Biorąc pod uwagę sytuację materialną skarżącego oraz wysokość wpisu, który w niniejszej sprawie wynosi 200 zł i może pozostać jedynym kosztem do poniesienia, nie można uznać, że skarżący wykazał, że nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania.

Instytucja prawa pomocy może mieć zastosowanie jedynie wobec osób znajdujących się w trudnej sytuacji materialnej uniemożliwiającej zaspokojenie bieżących potrzeb. Instytucja ta nie może być nadużywana w sytuacji gdy, strona posiada stałe dochody, ma możliwość poczynienia oszczędności i pokrycia kosztów postępowania sądowego.

Z uwagi na powyższe, Sąd na podstawie art. 245 § 3 oraz art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a orzekł jak w sentencji