Wyrok NSA, sygn. akt I GSK 673/14
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2016-04-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Lidia Ciechomska-Florek Sędzia NSA Henryk Wach Sędzia del. WSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz (spr.) Protokolant Beata Kołosowska po rozpoznaniu w dniu 19 kwietnia 2016 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej K. I. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. z dnia 9 stycznia 2014 r. sygn. akt I SA/Sz 840/13 w sprawie ze skarg K. I. na postanowienia Dyrektora Izby Celnej w S. z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...] oraz z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu oraz odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji w przedmiocie podatku akcyzowego 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od K. I. na rzecz Dyrektora Izby Celnej w S. 180 (sto osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. wyrokiem z dnia 9 stycznia 2014 r., sygn. akt I SA/Sz 840/13, po rozpoznaniu spraw ze skarg K. I. (dalej: wnioskodawca, podatnik, skarżący) na postanowienia Dyrektora Izby Celnej w S. (dalej: Dyrektor IC): z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania oraz z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania - oddalił skargi.

W sprawie poczyniono następujące ustalenia:

Dyrektor Izby Celnej w S. zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] czerwca 2013 r. odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania, a postanowieniem z dnia [...] lipca 2013 r. stwierdził uchybienie terminowi do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w S. dnia [...] kwietnia 2013r. nr [...] określającej K. I. zobowiązanie w podatku akcyzowym za wrzesień 2010 r. w kwocie 34.642 zł.

Na podstawie ustaleń kontroli podatkowej Naczelnik Urzędu Celnego w S. wszczął z urzędu postępowanie podatkowe zakończone decyzją określającą zobowiązanie w podatku akcyzowym. Decyzja została doręczona podatnikowi w dniu 10 kwietnia 2013 r. Czternastodniowy termin do złożenia odwołania upływał z dniem 24 kwietnia 2013 r. i nie był to dzień wolny od pracy.

W dniu 7 maja 2013 r. podatnik nadał w urzędzie pocztowym przesyłkę zaadresowaną do organu odwoławczego zawierającą wniosek z dnia 7 maja 2013 r. o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania oraz odwołanie od decyzji organu I instancji.

Podatnik, uzasadniając wniosek o przywrócenie terminu do złożenia odwołania, podał, że wskutek pomyłki odwołanie zostało wysłane na adres poprzedniej siedziby organu I instancji, tj. przy ulicy H. w S., zamiast do nowej siedziby organu, tj. przy ulicy Ż. w S., a przesyłka zawierająca odwołanie od decyzji została podatnikowi zwrócona z adnotacją pracownika placówki pocztowej: "adresat wyprowadził się". Podatnik wyjaśnił, że przyczyną pomyłki był brak informacji o zmianie adresu przez organ I instancji. Do wniosku podatnik dołączył kserokopie dokumentów potwierdzających otrzymywanie korespondencji pochodzącej od organu I instancji oraz kopię koperty, na której widnieje adnotacja pracownika placówki pocztowej o jej zwrocie.

Dyrektor IC odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania wyjaśniając, że wnioskodawca nie dopełnił jednego z warunków, o których mowa w art. 162 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012r., poz. 749 ze zm.), dalej: O.p., tj. nie uprawdopodobnił, że uchybienie terminu do wniesienia odwołania nastąpiło bez jego winy. Według organu, każdorazowo w pismach kierowanych do podatnika organ I instancji podawał aktualny adres siedziby. Nowy adres organu I instancji został wskazany także w stopce decyzji Naczelnika Urzędu Celnego. Ponadto informacja o zmienionym adresie została zamieszczona na stronie internetowej Izby Celnej w S. oraz w prasie lokalnej. Podatnik zresztą osobiście był obecny w nowej już siedzibie organu I instancji, gdy zapoznawał się z aktami sprawy.

Wobec niewykazania przez podatnika, by wystąpiły przeszkody uniemożliwiające wniesienie odwołania w terminie, organ odwoławczy stwierdził także odrębnym, wskazanym na wstępie postanowieniem, uchybienie terminu do wniesienia odwołania.

Konsekwencją uchybienia terminowi do wniesienia środka odwoławczego było zamknięcie drogi do dalszego rozpatrywania sprawy. Uchybienie terminowi jest zaś okolicznością obiektywną i w razie jego stwierdzenia organ odwoławczy nie ma innej możliwości, niż wydanie postanowienia w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminowi do wniesienia odwołania.

K. I. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. skargi na oba postanowienia: w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania oraz w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminowi do wniesienia odwołania.

W odpowiedzi na skargi Dyrektor IC nie podzielił zasadności podniesionych w nich zarzutów i wniósł o ich oddalenie.

Na rozprawie w dniu 9 stycznia 2014 r. Sąd i instancji, na podstawie art. 111 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.), dalej: p.p.s.a., zarządził o połączeniu do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia spraw o sygn. akt I SA/Sz 840/13 i I SA/Sz 1113/13, i prowadzeniu ich dalej pod sygnaturą akt I SA/Sz 840/13.

Ponadto, na rozprawie pełnomocnik skarżącego wniósł o przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z dokumentów, które załączył, tj. z zaświadczenia lekarskiego oraz recepty na soczewki, na okoliczność, że skarżący posiada wadę wzroku: nadwzroczność oraz starowzroczność, wymagające korekty w przypadku patrzenia w dal i do bliży, oraz że nie są to wady nowe i istniały w trakcie prowadzenia postępowania podatkowego, a także, że proces chorobowy jest dynamiczny i aktualnie skarżący musi korzystać z mocniejszych soczewek niż dotychczas. Pełnomocnik wskazał, że z tych względów skarżący mógł nie dostrzec informacji zapisanych w stopce pisma organu podatkowego I instancji.

Sąd, z mocy art. 106 § 3 p.p.s.a. postanowił dopuścić dowód uzupełniający ze złożonych na rozprawie przez pełnomocnika skarżącego dokumentów.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. nie podzielił stanowiska skarżącego i na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargi.

Odwołując się do mających zastosowanie: art. 162 O.p. (przewiduje możliwość przywrócenia uchybionego terminu, gdy spełnione zostaną kumulatywnie trzy przesłanki, tj. gdy zainteresowany uprawdopodobni, że niedochowanie terminu nastąpiło bez jego winy, wniosek o przywrócenie terminu zostanie złożony w ciągu 7 dni od ustania przyczyny uchybienia terminu i jednocześnie ze złożeniem wniosku, zostanie dokonana czynność, dla której był określony termin) i 228 § 1 pkt 2 O.p. (organ odwoławczy stwierdza w formie postanowienia uchybienie terminowi do wniesienia odwołania), stwierdził, że organ odwoławczy, któremu przekazano odwołanie, był najpierw zobowiązany do ustalenia, czy nie zachodzą przesłanki wyłączające możliwość orzekania w sprawie co do istoty, w tym czy nie nastąpiło wniesienie odwołania z naruszeniem terminu do jego złożenia. Wówczas organ odwoławczy jest zobligowany wydać postanowienie, w którym stwierdza uchybienie terminowi do wniesienia odwołania.

Odwołanie zaś, zgodnie z art. 223 § 2 O.p. wnosi się w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji stronie, przy czym, w myśl art. 12 O.p., jeżeli początkiem terminu określonego w dniach jest pewne zdarzenie, przy obliczaniu tego terminu nie uwzględnia się dnia, w którym zdarzenie będące początkiem nastąpiło. Upływ ostatniego z wyznaczonej liczby dni uważa się za koniec terminu.

Z prawidłowo ustalonego w sprawie przez Dyrektora IC stanu faktycznego, następnie przyjętego za podstawę orzekania przez WSA, wynikało, że skuteczne doręczenie skarżącemu decyzji organu I instancji nastąpiło w dniu 10 kwietnia 2013r. Termin do wniesienia odwołania od decyzji upływał więc w dniu 24 kwietnia 2013 r. (środa). Natomiast odwołanie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jego wniesienia podatnik wniósł w dniu 7 maja 2013 r. Odwołanie zostało wniesione przez pomyłkę na nieaktualny adres organu I instancji, zamiast na adres nowej siedziby i w konsekwencji zwrócone w dniu 30 kwietnia 2013 r. skarżącemu z adnotacją: "adresat wyprowadził się". Odwołanie zostało wniesione z opóźnieniem wynoszącym 14 dni, ale zachowany został przez wnioskodawcę siedmiodniowy termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu (wraz z odwołaniem od decyzji).

Sąd I instancji przyjął, że prawidłowo Dyrektor IC ocenił, że nie zasługiwała na uwzględnienie argumentacja skarżącego, jakoby do popełnionego przez niego błędu przy oznaczeniu adresu organu przyczynił się sam organ, który nie poinformował go w sposób należyty o zmianie siedziby. Zauważył, że w aktach sprawy były dowody potwierdzające, że skarżący przed upływem terminu do wniesienia odwołania wiedział o zmianie adresu siedziby organu I instancji, jak np.: odebrane przez skarżącego postanowienie organu I instancji z dnia [...] grudnia 2012 r. o wyznaczeniu terminu do zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym w sprawie, w którym podano (wytłuszczono) nowy, aktualny adres siedziby organu oraz treść informacji znajdującej się w stopce, zarówno tego postanowienia, jak i decyzji organu I instancji, w której zamieszczono nowy adres. Słusznie organ odwoławczy podkreślił, że skoro skarżący zapoznał się osobiście z materiałami sprawy w nowej siedzibie organu, co potwierdził protokół zaznajomienia z aktami sprawy, to podatnik posiadał pełną wiedzę o nowej siedzibie organu. Nadto informacja o zmienionej siedzibie organu I instancji była także zamieszczona w 2012 r. na stronie internetowej Izby Celnej w S. oraz w prasie lokalnej.

Zatem, według WSA, prawidłowo Dyrektor IC stwierdził uchybienie terminowi do wniesienia odwołania jako spowodowane brakiem należytej staranności skarżącego.

Skoro jedna z przesłanek warunkująca przywrócenie terminu, tj. uprawdopodobnienie przez skarżącego, że uchybienie terminu nastąpiło bez jego winy, nie została spełniona, Dyrektor IC prawidłowo na podstawie art. 162 § 1 O.p. wydał postanowienie o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania.

Odnosząc się także do argumentacji pełnomocnika skarżącego i dowodów z dokumentów złożonych na rozprawie, nie stanowiły one okoliczności uzasadniającej brak należytej staranności w odczytywaniu dokumentów urzędowych.

Sąd nie dopatrzył się naruszenia przepisów regulujących zasady ogólne postępowania podatkowego, tj. art. 121 § 1 i § 2, art. 122, art. 123 § 1 i art. 124 O.p.

Wobec odmowy przywrócenia skarżącemu terminu do wniesienia odwołania, Dyrektor IC zobowiązany był, z mocy art. 228 § 1 pkt 2 O.p. do wydania postanowienia stwierdzającego uchybienie terminowi do wniesienia odwołania.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 228 § 1 pkt 2 O.p. wskazującego brak przesłanek do rozstrzygnięcia w zakresie stwierdzenia uchybienia terminowi do wniesienia odwołania, ze względu na fakt jednoczesnego wniesienia wniosku o przywrócenie terminu, Sąd I instancji wskazał na dominujący pogląd, że po negatywnym rozstrzygnięciu wniosku o przywrócenie terminu, wydanie postanowienia stwierdzającego uchybienie terminu do wniesienia odwołania jest konieczne, bowiem normujący to zagadnienie art. 228 § 1 pkt 2 O.p. nie przewiduje wyjątku wynikającego ze złożenia wniosku o przywrócenie terminu.

Co do zarzutu zaniechania zbadania przez organ poprawności procedury doręczenia odwołania przez Pocztę Polską, WSA podzielił opinię Dyrektora IC, gdyż postępowanie doręczyciela Poczty Polskiej przy dokonywaniu czynności doręczenia odwołania było prawidłowe i uwzględniało fakt, iż w dacie doręczania przesyłki siedziba organu I instancji znajdowała się w innym miejscu (pod nowym adresem). Dlatego uzasadnione było sporządzenie przez doręczyciela adnotacji: "adresat wyprowadził się".

Od wyroku tego skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego złożył K. I. Zaskarżył wyrok w części, w której oddalono skargę na postanowienie Dyrektora IC w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Orzeczeniu zarzucił na podstawie art. 173 § 1 p.p.s.a. i stosowanie do art. 174 pkt 2 p.p.s.a.:

1) naruszenie przepisów postępowania – art. 133 § 1 p.p.s.a. i art. 141 § 4 p.p.s.a., które to uchybienie mogło mieć wpływ na wynik sprawy, poprzez błędne przyjęcie, że skarżący adresując odwołanie na adres: ul. H. w S. działał omyłkowo, w sytuacji, gdy brak jest w aktach sprawy dokumentów potwierdzających tę okoliczność, zaś zgodnie z rzeczywistym stanem sprawy przesłanie odwołania na wskazany adres stanowiło następstwo braku należytego poinformowania skarżącego przez organ o nowym adresie Naczelnika Urzędu Celnego w S. przeznaczonym do złożenia odwołania;

2) naruszenia przepisów postępowania – art. 133 § 1 i art. 141 § 1 p.p.s.a, które to uchybienie mogło mieć wpływ na wynik sprawy, poprzez błędne przyjęcie, że skarżący wiedział o zmianie adresu organu podatkowego, w sytuacji gdy ze względu na czas, formę i treść przekazywanych skarżącemu przez organ podatkowy informacji oraz ze względu na okoliczności towarzyszące składaniu odwołania (wyrzucenie koperty przez żonę, wyniki wyszukiwarki internetowej Google, stan wzroku, dotychczasowe doświadczenia) K. I. nie uzyskał wiedzy o nowym adresie organu podatkowego, a ponadto – poprzez błędne przyjęcie, że informacja o zmianie adresu została ogłoszona na stronie internetowej izby celnej oraz w prasie lokalnej, w sytuacji, gdy wskazane okoliczności nie wynikają z akt sprawy;

3) naruszenia przepisu postępowania – art. 141 § 4 p.p.s.a., które to uchybienie mogło mieć wpływ na wynik sprawy, poprzez zaniechanie wyjaśnienia, dlaczego w ocenie Sądu I instancji ustalone w postępowaniu wady wzroku skarżącego nie stanowią okoliczności mającej znaczenie przy ocenie kwestii zawinienia w niedotrzymaniu terminu do wniesienia odwołania w kontekście wszystkich okoliczności sprawy, w tym formy i treści przekazywanych skarżącemu przez organ podatkowy informacji oraz poprzez określenie wad wzroku K. I. niezgodnie z rzeczywistym stanem rzeczy ("wada wzroku skarżącego, tj. nadwzroczność (+2,5 i +2,5) oraz starowzroczność (+0,5 i +0,5);

4) naruszenia przepisu postępowania – art. 141 § 4 p.p.s.a., które to uchybienie mogło mieć wpływ na wynik sprawy, poprzez nieuwzględnienie w stanie faktycznym sprawy przyjętym przez WSA braku możliwości dostrzeżenia adresu podanego w stopce pierwszej strony decyzji, kwestii dotychczasowych doświadczeń skarżącego z różnymi jednostkami Służby Celnej, kwestii że dotychczasowy adres Urzędu Celnego w S. (ul. H.) pojawił się również w wynikach popularnej wyszukiwarki Google, a także kwestii, że koperta, w której przesłano do skarżącego decyzję została wyrzucona przez jego żonę – J. I.;

5) naruszenia przepisów postępowania: art. 3 § 1 p.p.s.a., art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 120, art. 121 §1 i § 2, art. 122, art. 123 § 1, art. 124 i art. 162 O.p., które to uchybienia mogły mieć wpływ na wynik sprawy poprzez niewłaściwą kontrolę działalności Naczelnika Urzędu Celnego w S. oraz Dyrektora Izby Celnej w S. i wskutek tego odmowę uchylenia postanowienia o odmowie przywrócenia terminu, w sytuacji, gdy naruszone zostały podstawowe zasady postępowania podatkowego, w tym zasada lojalności i mimo tych naruszeń Dyrektor IC nie znalazł podstaw do przywrócenia terminu do wniesienia odwołania.

W konsekwencji skarżący wnosił o uchylenie zaskarżonego wyroku w części, w której oddalono skargę na postanowienie w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania w całości.

W piśmie z dnia 31 marca 2016 r. K. I. przedstawił dodatkowe uzasadnienie do zarzutu sformułowanego w pkt II.5) petitum skargi kasacyjnej.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor IC wnosił o jej oddalenie. Obecny na rozprawie w dniu 19 kwietnia 2016 r. pełnomocnik organu wnosił o oddalenie skargi kasacyjnej oraz o zasądzenie kosztów postępowania.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga K. I. nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie lub na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 p.p.s.a.), a więc w tych granicach, jakie strona wnosząca ten środek prawny sama nakreśli w ramach podstaw, o których mowa w art. 174 p.p.s.a., z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania, której przesłanki zostały określone w art. 183 § 2 p.p.s.a., a które w sprawie nie występują.

Skarga kasacyjna K. I. opiera się na podstawie z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. - naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Za podstawę zaskarżonego wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. przyjął ustalenia dokonane przez Dyrektora Izby Celnej w S. Dokonując oceny kwestionowanego rozstrzygnięcia Sąd I instancji uwzględnił także dowody z dokumentów przedłożone na rozprawie przez pełnomocnika skarżącego i przeprowadzone w trybie art. 106 § 3 p.p.s.a. (Sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie.), dotyczące stwierdzonej wady wzroku.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie znalazły uzasadnienia te zarzuty skargi kasacyjnej, które dotyczą niepełnego odniesienia się przez Sąd I instancji do argumentów podatnika, że nie wiedział (a nie, że pomylił się, jak twierdził organ i WSA) o zmianie adresu przez Naczelnika Urzędu Celnego w S., co potwierdzać miały okoliczności towarzyszące składaniu odwołania: wyrzucenie koperty przez żonę podatnika, wyniki wyszukiwarki internetowej Google, stan wzroku skarżącego, dotychczasowe doświadczenia podatnika z organami celnymi.

Niewątpliwie obowiązkiem sądu administracyjnego jest wydanie orzeczenia na podstawie akt sprawy (art. 133 § 1 p.p.s.a.) i wyjaśnienie podstawy prawnej rozstrzygnięcia (art. 141 § 4 p.p.s.a.). Tak rozumiana powinność obejmuje pełne i dostatecznie wnikliwe odniesienie się do rozpatrywanego stanu faktycznego i prawnego sprawy, z uwzględnieniem racji podniesionych przez stronę skarżącą. Jakkolwiek nie ma jednej, obiektywnej miary wypełniania tego obowiązku, pewne jest, że do jego naruszenia dochodzi wówczas, gdy w pisemnym uzasadnieniu zapadłego orzeczenia, okoliczności, twierdzenia i argumenty istotne dla przeprowadzonej oceny prawnej zostały pominięte albo rozważone tylko w części (por. chociażby cytowany przez skarżącego wyrok NSA z dnia 7 marca 2013 r., sygn. akt II FSK 1377/11, Lex nr 1295974).

Rozstrzygnięciu Sądu I instancji nie można przypisać takich uchybień. Jak już podniesiono, WSA orzekał w oparciu o cały materiał dowodowy. Skarżący w swojej argumentacji pominął kwestie, że w protokole zaznajomienia strony z materiałami sprawy z dnia 9 stycznia 2013 r. w nagłówku pod nazwą organu podano nowy jego adres: ul. Ż. S., ponadto przesyłkę z decyzją Naczelnika Urzędu Celnego w S. z dnia [...] kwietnia 2013 r. określającą zobowiązanie w podatku akcyzowym odebrał osobiście skarżący z urzędu pocztowego i nie wytłumaczył, gdzie i w jakich okolicznościach przesyłka adresowana na adres firmy skarżącego (ul. K. P.) została zniszczona przez jego żonę – J. I., zam. ul. [...], P., a dołączony wydruk z wyszukiwarki Google nie pochodził ze stron organu, chociaż o informacjach co do zmiany adresu na tych właśnie stronach wspominał Dyrektor IC. Sąd także dokonał oceny przedstawionych na rozprawie przez pełnomocnika skarżącego dowodów. Twierdzenia skarżącego nie są oparte na ocenie całokształtu materiału dowodowego, w przeciwieństwie do argumentacji organu i aprobującej go opinii WSA. Skarżący nie wyjaśnił wpływu skutków na wynik postępowania braku formalnego zawiadomienia o zmianie adresu organu i dlaczego miałaby ta okoliczność stwierdzona odrębnym pismem. Dlatego zarzuty sformułowane w pkt II.1 i II.2 petitum skargi kasacyjnej należało uznać za bezzasadne.

Przechodząc do zarzutów wyrażonych w pkt II.3 i II.4 skargi kasacyjnej, to jest naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. należy zauważyć, że przepis ten może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną tylko wtedy, gdy uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia. Ponadto, aby zarzut taki mógł stanowić samodzielną podstawę skargi kasacyjnej, wskazana wada uzasadnienia musi być na tyle istotna, że może to mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a samo uchybienie musi uniemożliwiać kontrolę kasacyjną zaskarżonego wyroku (por. wyrok NSA z dnia 5 sierpnia 2015 r., sygn. akt II FSK 1608/13, Lex nr 1801150). Jednak poprzez zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. nie można skutecznie zwalczać ani prawidłowości przyjętego stanu faktycznego, ani stanowiska sądu co do wykładni bądź zastosowania prawa materialnego. Okoliczność, że stanowisko zajęte przez sąd jest odmienne od prezentowanego przez wnoszącego skargę kasacyjną, nie oznacza, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wady konstrukcyjne oraz nie poddaje się kontroli kasacyjnej. Dlatego polemika z merytorycznym stanowiskiem sądu I instancji nie może sprowadzać się do zarzutu złamania przepisu art. 141 § 4 p.p.s.a. (por. wyrok NSA z dnia 12 marca 2015 r., sygn. akt I OSK 2338/13, Lex nr 1675977). Zarzuty przedstawione w pkt II.3 i II.4 skargi kasacyjnej stanowiły zaś polemikę z ustaleniami poczynionymi przez Dyrektora IC i przyjętymi przez Sąd I instancji.

Sąd kasacyjny nie podzielił także zasadności argumentacji przedstawionej w pkt II.5 petitum skargi kasacyjnej, zarzucającej naruszenie art. 3 § 1 p.p.s.a. oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 120, art. 121 § 1 i § 2 , art. 122, art. 123 § 1, art. 124 i art. 162 § 1 O.p. Nie został naruszony przepis art. 3 § 1 p.p.s.a., gdyż Sąd I instancji skontrolował postanowienie wymienione w art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. i zastosował środek przewidziany przez art. 151 p.p.s.a. – oddalenie skargi. Natomiast z mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zatem skarżący podnosząc zarzut naruszenia tego przepisu w powiązaniu z szeregiem przepisów O.p. powinien był wykazać także możliwość istotnego wpływu tego naruszenia na wynik sprawy.

Podstawą prawną żądania strony, a następnie podstawą prawną rozstrzygnięcia w tej sprawie był art. 162 § 1 O.p. mówiący, że w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na wniosek zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Wniosek strony o przywrócenie terminu wszczynający postępowanie w sprawie zakreśla przedmiot i granice tego postępowania. Zatem to na skarżącym spoczywało uprawdopodobnienie, że uchybienie w dochowaniu terminu nastąpiło bez jego winy. Skarżący tej przesłanki nie udowodnił. Sąd natomiast prawidłowo przyjął, że ocena omawianego warunku dokonana przez Dyrektora IC była zasadna i dokonana zgodnie z regułami O.p. na nie wbrew im – jak twierdził skarżący. Podpieranie się szeregiem orzeczeń sądowoadministracyjnych nie mogło odnieść zamierzonego skutku, gdyż należało mieć na uwadze okoliczności konkretnej sprawy, determinujące stanowisko organów i później – sądów.

Z powyższych względów skargę kasacyjną K. I. jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw na mocy art. 184 p.p.s.a. należało oddalić. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na mocy art. 204 pkt 1 p.p.s.a.