Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 1088/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-09-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6152 Lokalizacja innej inwestycji celu publicznego
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Agnieszka Góra-Błaszczykowska (spr.), Sędziowie sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj, sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska, Protokolant st. ref. Marcin Lesner, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 września 2013 r. sprawy ze skargi E. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. na rzecz skarżącej E. B. kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

IVSA/Wa 1088/13

UZASADNIENIE

Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzją z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy J. z dnia [...] maja 2011 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego.

Zaskarżona decyzja zapadła w przedstawionym niżej stanie faktycznym i prawnym.

W dniu [...] maja 2011 r. Wójt wydał na wniosek spółki P. S.A. (dalej "inwestora") decyzję o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającej na budowie wieży stalowej dla telefonii komórkowej [...]o wysokości 40 metrów na terenie działki o numerze ewidencyjnym [...], położonej we wsi S., gmina J.. W wyniku rozpatrzenia odwołania E. B. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. w decyzji z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...] utrzymało w mocy decyzję z dnia [...] maja 2011 r.

Wyrokiem z dnia 29 marca 2012 r. sygn. akt IV SA/Wa 81/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie rozpoznał skargę E. B. i uchylił decyzję Kolegium z dnia [...] listopada 2011 r. W wyroku Sąd wskazał, że skarga była zasadna, ponieważ Kolegium wydało decyzję z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego, tj. art.7, 15 i 77§1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. (tekst jednolity Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 - stan na dzień wydania wyroku), które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd podniósł, że co do zasady uzyskanie przez inwestora decyzji ustalającej lokalizację inwestycji celu publicznego wymaga wcześniejszego uzyskania decyzji środowiskowej (o ile zajdą odrębnie określone przesłanki ustawowe do uzyskania takiej decyzji, wskazane w art.71 ustawy o ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227 ze zm.) zwanej dalej "ustawą o ocenach oddziaływania"). W związku z tym art.72 ust.1 pkt 3 ustawy o ocenach oddziaływania nie ma zastosowania do decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Zdaniem Sądu Kolegium powinno było zatem wyjaśnić, czy w sprawie wystąpiły przesłanki do przedłożenia przez inwestora decyzji w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia (tzw. decyzji środowiskowej). Jednocześnie Kolegium nie ustaliło, czy zaszły przesłanki do przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko planowanej inwestycji, pomimo podnoszenia przez E. B. w odwołaniu, że inwestycja może negatywnie oddziaływać na obszar Natura 2000. Kolegium nieprawidłowo przyjęło, że stronie odwołującej się może chodzić wyłącznie o kwestię przeprowadzenia uzgodnień w postępowaniu o ustalenie lokalizacji celu publicznego, o których mowa w art.53 ust.4 pkt 8 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 647) zwanej dalej "u.p.z.p.".

W związku z powyższym Sąd zobowiązał Kolegium, by przy ponownym rozpatrzeniu odwołania E. B. wyjaśniło podniesione w wyroku zagadnienia oraz zbadało kwestię wywiązania się przez Wójta z obowiązków wynikających z art. 53 ust. 1 u.p.z.p., tj. obowiązków z zakresu zawiadamiania stron postępowania o kolejnych czynnościach w nim podejmowanych.

Po ponownym rozpatrzeniu odwołania E. B. Kolegium w dniu [...] marca 2013 r. wydało decyzję, którą utrzymało w mocy decyzję Wójta z dnia [...] maja 2011 r. W decyzji Kolegium podniosło, że dla planowanej inwestycji nie jest konieczne uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, ponieważ wytwarzane przez anteny sektorowe i radioliniowe pola elektromagnetyczne o wartościach wyższych niż dopuszczalne w miejscach przebywania ludzi dla danej stacji mają występować w wolnej przestrzeni niedostępnej dla ludzi i nie będą negatywnie oddziaływać na środowisko oraz zdrowie. Zdaniem Kolegium brak jest także podstaw do uznania, że planowane przedsięwzięcie będzie w ogóle oddziaływać na obszar Natura 2000, zatem nie jest konieczne przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko przez przedmiotową inwestycję. W ocenie Kolegium kwestionowana decyzja z dnia [...] maja 2011 r. oraz całość akt postępowania, w tym wymagane prawem uzgodnienia, nie dają podstaw do odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego.

Skargę do Sądu na decyzję z dnia [...] marca 2013 r. wniosła E. B., podnosząc, że Kolegium nie wyjaśniło i nie ustaliło w sposób wyczerpujący problemów poruszonych przez Sąd w wyroku o sygn. akt IV SA/Wa 81/12. Skarżąca wskazała, że Kolegium nie rozważyło, czy w postępowaniu zachodziła potrzeba przeprowadzenia postępowania o wydanie decyzji środowiskowej na podstawie przepisów ustawy o ocenie oddziaływania. Z kolei w kontekście oceny oddziaływania na środowisko, Kolegium powinno było przeanalizować zmiany uwarunkowań o charakterze ekologicznym, które nastąpiły od czasu złożenia wniosku przez inwestora w 2008 r. Skarżąca wskazała, że obszar siedlisk [...] (PLH [...]) stanowiący uzupełnienie obszaru Natura 2000 od północy znajduje się w bezpośrednim sąsiedztwie planowanej inwestycji. Jednocześnie Kolegium w ogóle nie odniosło się do obowiązku nałożonego na nie przez Sąd, tj. kwestii wymogów stawianych postępowaniu w art. 53 ust. 1 u.p.z.p.

W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Ocena prawna wyrażona w prawomocnym orzeczeniu sądu administracyjnego wiąże w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie było przedmiotem zaskarżenia. Uregulowanie zawarte w art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) dalej "p.p.s.a.", oznacza, że orzeczenie sądu administracyjnego wywiera skutki wykraczające poza zakres postępowania sądowoadministracyjnego, bo jego oddziaływaniem objęte jest także przyszłe postępowanie administracyjne w danej sprawie. Z kolei, związanie samego sądu administracyjnego, w rozumieniu art. 153 p.p.s.a. oznacza, że nie może on formułować nowych ocen prawnych, które są sprzeczne z wyrażonym wcześniej poglądem, lecz zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania w razie stwierdzenia braku zastosowania się organu administracji publicznej do wskazań w zakresie dalszego postępowania. Zarówno organ administracji, jak i sąd administracyjny, rozpatrując sprawę ponownie, obowiązane są zastosować się do oceny prawnej zawartej w uzasadnieniu wyroku. Ocena prawna wyrażona w orzeczeniu sądu administracyjnego jest wiążąca w sprawie, zarówno gdy dotyczy zastosowania przepisów prawa materialnego, jak i przepisów postępowania administracyjnego. Oznacza to, że organ administracji jest obowiązany rozpatrzeć sprawę ponownie, stosując się do oceny prawnej zawartej w uzasadnieniu wyroku (por. wyrok NSA z dnia 7 lutego 2013 r. sygn. akt II OSK 1865/11). Wskazania co do dalszego postępowania stanowią z reguły konsekwencje oceny prawnej. Dotyczą one sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych oraz wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie dla uniknięcia wadliwości w postaci np. braków w materiale dowodowym lub innych uchybień procesowych (por. teza 4 komentarza do art. 153, B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006).

Mając na uwadze okoliczności przedmiotowej sprawy należy stwierdzić, że organ powinien był zastosować się do oceny zawartej w wyroku z dnia 29 marca 2012 r., jednak zaskarżona decyzja nie odpowiada wytycznym przedstawionym we wskazanym wyroku. W związku z tym aktualny jest zarzut naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, tj. art.7, 15 i 77§1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2013 r., poz. 267) dalej "k.p.a.", które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Tymczasem Kolegium w ogóle nie zbadało kwestii wywiązania się przez Wójta z obowiązków wynikających z art. 53 ust. 1 u.p.z.p., tj. obowiązków z zakresu zawiadamiania stron postępowania o kolejnych czynnościach w nim podejmowanych. Jest to istotne naruszenie zarówno art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., ponieważ - jak wskazano wyżej - organ zgodnie z art. 153 p.p.s.a. był zobowiązany do wykonania wytycznych Sądu, zawartych w uzasadnieniu wyroku z dnia 29 marca 2012 r. Sąd wyraźnie wskazał na konieczność przeprowadzenia kontroli działań Wójta w zakresie art. 53 ust. 1 u.p.z.p.

Sąd w składzie niniejszym stwierdził, że wskazania co do dalszego postępowania, zawarte w uzasadnieniu wyroku z dnia 29 marca 2012 r., nie zostały wykonane przez organ odwoławczy, mimo ich wiążącego charakteru. W konsekwencji organ odwoławczy, ponownie rozpoznając sprawę, winien wykonać wytyczne, zawarte w wyroku z dnia 29 marca 2012 r., z uwzględnieniem przepisu art. 107 § 3 k.p.a. dotyczącego niezbędnych elementów uzasadnienia faktycznego i prawnego decyzji.

Wobec powyższego i działając na mocy przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji.

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.