Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt IV SA/Gl 1481/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2007-07-31 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6034 Zjazdy z dróg publicznych
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Tadeusz Michalik (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Walentek Asesor WSA Edyta Żarkiewicz Protokolant sekr. sąd. Agnieszka Janecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 lipca 2007r. sprawy ze skargi A. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zjazdów z dróg publicznych oddala skargę


UZASADNIENIE

A. R. w dniu [...] r. złożył w Miejskim Zarządzie Dróg w C. wniosek o wyrażenie zgody na przebudowę zjazdu z ul. A na teren działki ewidencyjnej nr A z k.m. nr [...] położonej w C. przy ul. A [...], polegającą na dobudowaniu wjazdu o szerokości 6 m od strony skrzyżowania tej ulicy z ul. B. Po rozpatrzeniu tego wniosku, działający z upoważnienia Prezydenta Miasta C., Dyrektor Miejskiego Zarządu Dróg w C. w decyzji z dnia [...] r. nr [...] odmówił A. R. zgody na wnioskowaną przebudowę zjazdu na działkę nr A z ul. A. Z decyzją tą nie zgodził się wnioskodawca i wniósł od niej odwołanie, a Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpatrzeniu odwołania decyzją z dnia [...] r. nr [...] uchyliło w całości zaskarżoną decyzję i sprawę przekazało do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, działający z upoważnienia Prezydenta Miasta C., Dyrektor Miejskiego Zarządu Dróg w C. w decyzji z dnia [...] r. ponownie odmówił wydania A. R. zgody na przebudowę przedmiotowego zjazdu.

Następnie w dniu [...] r. A. R. złożył w Miejskim Zarządzie Dróg nowy wniosek o wydanie decyzji zezwalającej na przebudowę zjazdu z ul. A na teren działki nr A, polegającą na dobudowaniu zjazdu o szerokości 3,5 m od strony skrzyżowania tej ulicy z ul. B, przed istniejącym słupem oświetleniowym, do istniejącego zjazdu z przedmiotowej działki o szerokości 3,4 m.

Wniosek ten również został negatywnie załatwiony decyzją organu I instancji z dnia [...] r. nr [...].

Od decyzji tej wniósł odwołanie wnioskodawca, w którym podniósł m.in., że obecny stan użytkowania działki nie może mieć wpływu na wydanie decyzji, gdyż zapewnienie bezpiecznego wjazdu i wyjazdu na i z działki ma na celu zmianę jej obecnego użytkowania.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. uchyliło w całości zaskarżone orzeczenie decyzją z dnia [...] r. nr [...] i sprawę przekazało do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji.

Działający z upoważnienia Prezydenta Miasta C., Dyrektor Miejskiego Zarządu Dróg w C. decyzją z dnia [...] r. nr [...] odmówił wydania zezwolenia na przebudowę zjazdu na działkę nr A.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, że funkcjonujący dotychczas 8 metrowej szerokości wspólny zjazd indywidualny zapewnia obsługę komunikacyjną dwóch graniczących ze sobą działek ewidencyjnych nr A i B z k.m. nr [...]. Bowiem zjazdy indywidualne zgodnie z postanowieniami przepisu § 79 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 02 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 43, poz. 430) powinny posiadać szerokość jezdni nie mniejszą niż 3,0 m i nie większą niż szerokość jezdni na drodze. Tymczasem istniejący zjazd posiada szerokość większą niż minimalna (3,0 m) i większą (szerokość ta wynosi bowiem 8,0 m) niż szerokość jezdni na drodze ul. A, która posiada szerokość 7,0 m. Zdaniem organu orzekającego wnioskowane poszerzenie zjazdu o szerokość 3,5 m spowodowałoby w tej sytuacji przekroczenie w znaczny sposób obowiązującego normatywu, a słup oświetleniowy znalazłby się w jezdni zjazdu. Ponadto organ ten dodał, że istniejący słup oświetleniowy i skrzynka energetyczna znajdują się obecnie poza jezdnią zjazdu i nie powodują ograniczenia widoczności jak również nie stwarzają niebezpieczeństwa przy wjeździe na działkę oraz przy włączaniu się do ruchu drogowego (obowiązuje ruch na prawe skręty). Istniejący zjazd bez skosów, ale o 8,0 m szerokości zapewnia bezpieczne i sprawne wykonanie manewru wjazdu i wyjazdu na obie posesje. Dodatkowo podniesiono, że ulica A (od ul. B do ul. C) została zaliczona do kategorii dróg krajowych na podstawie rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 19 września 2005 r. w sprawie zaliczenia dróg do kategorii dróg krajowych (Dz.U. Nr 197, poz. 1635).

W odwołaniu od tej decyzji A. R. wniósł o jej uchylenie w całości. W jego treści podnosił m.in., że dany zjazd nie może być zjazdem indywidualnym a jednocześnie wspólnym. Wskazywał, iż dobudowanie zjazdu o szerokości 3,5 m do działki nr A przed istniejącym słupem oświetlenia ulicznego nie spowoduje przekroczenia szerokości 7,0 m jezdni ul. A, gdyż obecny zjazd posiada szerokość 3,4 m, co da łączną szerokość 6,9 m a słup oświetlenia ulicznego znajdzie się na "wysepce" pomiędzy wjazdem a wyjazdem. Podkreślił, iż ul. A otrzymała status drogi krajowej z dniem [...] r., ale nie istnieje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dla ciągu komunikacyjnego tej ulicy, z którego wynikały by kategorie drogi i parametry techniczne. Zaś przebudowa zjazdu nie spowoduje zwiększenia liczby i częstości zjazdów w ul. A a wręcz odwrotnie poprawi bezpieczeństwo zjazdu na działkę nr A , szczególnie dla pojazdów o większych gabarytach, gdyż zostałby wykonany odpowiedni łuk kołowy zgodnie z § 79 pkt 3 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r..

Decyzją z dnia [...] r. Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. działając na podstawie art. 5 ust. 1 i 2, art. 29 ust. 4 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2004 r. Nr 204, poz. 2086 z późn.zm.) i § 4 ust. 2 pkt 1, § 9 ust. 1, § 55 ust. 1 pkt 4, § 79 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 02 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 43, poz. 430) oraz art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego orzekło utrzymać w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu wskazano, iż z treści przepisu art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2004 r. Nr 204, poz. 2086 z późn.zm.) wynika, że minister właściwy do spraw transportu, w drodze rozporządzenia, zalicza drogi do kategorii dróg krajowych, mając na uwadze kryteria zaliczenia określone w ust. .1 tego przepisu. Na tej podstawie Minister Infrastruktury zaliczył odcinek drogi powiatowej -ul. A (od ul. B do ul. C) do kategorii dróg krajowych w rozporządzeniu z dnia 19 września 2005 r..

Organ odwoławczy zaakcentował, iż w art. 29 ust. 4 omawianej ustawy postanowiono, że ze względu na wymogi wynikające z warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne, zarządca drogi może odmówić wydania zezwolenia na lokalizację zjazdu lub jego przebudowę albo wydać zezwolenie na lokalizację zjazdu na czas określony. Zaś w § 55 ust. 1 wcześniej wymienionego rozporządzenia z dnia 02 marca 1999 r. dokonany został podział zjazdów na zjazd publiczny i zjazd indywidualny. Zjazd indywidualny, to określony przez zarządcę drogi jako zjazd do jednego lub kilku obiektów użytkowanych indywidualnie (§ 55 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia).

Odnosząc to do stanu faktycznego sprawy wskazano, iż z akt sprawy oraz z dodatkowego postępowania przeprowadzonego przez organ wynika, że działka nr A jest niezabudowana i użytkowana jest indywidualnie, natomiast część istniejącej zabudowy na działce nr B świadczy o jej wcześniejszej funkcji mieszkalnej, a w chwili obecnej jest na tej działce prowadzona [...].

Zaznaczono, iż posiadacz działki nr B z k.m. nr [...] nie występował do właściwego organu o wydanie pozwolenia na budowę lub pozwolenia na zmianę sposobu użytkowania budynków usytuowanych na tej działce, a zatem należy przyjąć, że obiekty usytuowane na wspomnianej działce są użytkowane indywidualnie. Podkreślono przy tym, iż nawet gdyby przyjąć, że w obiektach usytuowanych na działce nr B jest prowadzona działalność gospodarcza, to i tak istniejący wjazd o szerokości 8,0 m ( w tym ok. 4,5 m szerokości wjazd przylegający do granicy tej działki) zapewnia bezpieczną obsługę komunikacyjną zarówno tej działki (biorąc pod rozwagę postanowienia § 78 ust. 2 rozporządzenia z dnia 2 marca 1999 r. określające wymagania techniczne zjazdu publicznego, gdzie szerokość jezdni nie może być mniejsza niż 3,5 m) jak i działki nr A.

A. R. w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach domagał się "unieważnienia" decyzji SKO w C. z dnia [...]r.. Zarzucił tej decyzji "nieuzasadnione powołanie się na art. 5 ust. 1 i 2 ustawy o drogach publicznych i § 4 ust. 2 pkt 1, § 9 ust. 1 oraz błędne dopasowanie wykładni § 79 (do przedmiotowego wniosku) rozporządzenia z dnia 02 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 43, poz. 430)".

W treści skargi podnosił, iż istniejący zjazd z działki nr A k.m. [...] został wybudowany w trakcie budowy pierwszego etapu nowo powstałej ulicy A, po uzyskaniu zgody z dnia [...] r. od ówczesnego Naczelnika Wydziału Zarządu Dróg K. A. na wykonanie dwóch podwójnych wjazdów bramowych, dla projektowanego podziału działki o numerze [...] k.m. [...] na [...] działek . Następnie działka nr C k.m. [...] została podzielona w [...] r. na [...] działki o numerach D i A k.m. [...]. Wjazd bramowy który był wybudowany do działki o numerze C k.m. [...] stał się po podziale działki C k.m. [...] wjazdem do działki o numerze A k.m. [...]. Zdaniem skarżącego ponieważ wydana w dniu [...] r. zgoda dotyczyła zgody na wybudowanie wjazdów "podwójnych" a nie "wspólnych" to lokalizacja w terenie tych wjazdów wygląda tak , iż wjazdy te "przylegają" do siebie i nie zmienia to faktu, iż każda z działek otrzymała "swój wjazd".

Dalej wskazał, iż obecnie zjazd na działkę A k.m. [...] ma szerokość 3,4 m i nie posiada wyokrąglenia w postaci łuku kołowego lub skosu 1 : 1 gdyż w miejscu ewentualnego wyokrąglenia lub skosu stoi słup oświetleniowy, a zatem zjazd ten nie spełnia warunków zawartych w § 79 pkt 3 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 02 marca 1999 r.. Zdaniem skarżącego organy uporczywie nazywają (przeinaczając faktyczny stan rzeczy) istniejący podwójny wjazd, wjazdem wspólnym. Następnie opisał trudności związane z wjazdem samochodu ciężarowego na jego działkę.

Skarżący wskazał, iż ulica A w C. stała się drogą krajową nr [...] z dniem [...] r. w wyniku obowiązywania rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 19 września 2005 (Dz. U. nr 197 z 2005 r. poz. 1635) , ale nie stała się drogą międzynarodową. Jego zdaniem wobec nie sporządzenia przez Radę Miasta C. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla ciągów komunikacyjnych ulic: D - E , B i A, ulica A nie posiada obecnie żadnego z parametrów klasy drogi, gdyż tylko plany miejscowe określają parametry klasy dróg które w tych planach się znajdują, a zatem bezzasadne jest powołanie się przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze na art. 5 ust 1 i 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2004 r. Nr 204, poz. 2086 z późno zm.) oraz na § 4 ust 2 pkt 1 , § 9 ust. 1 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 02 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie, gdyż ulica A nie ma określonej klasy drogi wymienionej w przywołanych punktach przepisów prawa.

Reasumując skarżący wskazał, iż projektowana rozbudowa zjazdu indywidualnego do działki nr A k.m. [...] spowoduje umożliwienie bezpiecznego wjazdu na działkę A k.m. [...]. na zakończenie podniósł, iż w toku oględzin w dniu [...]r. nie wykonano wizji lokalnej z użyciem ciężarowego pojazdu i wykonania próby zjazdu takiego pojazdu z ul. A na działkę A k.m. [...].

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi, przytaczając na uzasadnienie argumentację zaprezentowaną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, nie podzieliło tez żadnego z zarzutów skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.

W punkcie wyjścia należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153 poz.1269) Sąd ten sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym § 2 wspomnianego przepisu stanowi, iż kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z brzmienia art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) wynika natomiast, że w przypadku, gdy Sąd stwierdzi, bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Cytowana regulacja prawna nie pozostawia zatem wątpliwości co do tego, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest zatem władny oceniać takich okoliczności jak pokrzywdzenie strony decyzją, czy decyzja wiąże się z negatywnymi skutkami dla strony i im podobnych. Sąd związany jest normą prawną odzwierciedlającą wolę ustawodawcy, wyrażoną w treści odpowiedniego przepisu prawa. Przy tym z mocy art. 134 § 1 cytowanej ustawy tejże kontroli legalności dokonuje także z urzędu , nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Przeprowadzając ocenę zaskarżonej decyzji co do jej zgodności z prawem, Wojewódzki Sąd Administracyjny doszedł do przekonania, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

W pierwszym rzędzie należy wskazać skarżącemu, iż błędnym jawi się zaprezentowany przez niego pogląd, iż ul. A nie ma określonej klasy drogi wymienionej w przywołanych przez organ orzekający przepisach prawa. Zgodnie bowiem z przepisem art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych Minister właściwy do spraw transportu w porozumieniu z ministrami właściwymi do spraw administracji publicznej, spraw wewnętrznych oraz Ministrem Obrony Narodowej, po zasięgnięciu opinii właściwych sejmików województw, a w miastach na prawach powiatu - opinii rad miast, w drodze rozporządzenia, zalicza drogi do kategorii dróg krajowych, mając na uwadze kryteria zaliczenia określone w ust. 1 tego przepisu. Ulica A w C. stała się drogą krajową nr [...] z dniem [...] r. w wyniku obowiązywania rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 19 września 2005 (Dz. U. nr 197 z 2005 r. poz. 1635). Zatem jedynie wspomniany organ jest uprawniony do zaliczenia danej drogi do kategorii dróg krajowych, które są jedna z kategorii dróg publicznych (art. 2 ust. 1 pkt. 1 ustawy o drogach publicznych). Bez znaczenia dla przedmiotowej sprawy pozostaje zatem kwestia, iż Rada Miasta C. nie sporządziła miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla ciągów komunikacyjnych ulic: D-E , B i A. Przeto tez zasadnie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w swojej decyzji powołało się na przepisy art. 5 ust 1 i 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2004 r. Nr 204, poz. 2086 z późno zm.) oraz na § 4 ust 2 pkt 1 , § 9 ust. 1 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 02 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie.

Przepisy rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 02 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie w § 55 ust. 1 pkt. 3 i 4 wprowadzają następujący podział zjazdów:

- zjazd publiczny - określony przez zarządcę drogi jako zjazd co najmniej do jednego obiektu, w którym jest prowadzona działalność gospodarcza, a w szczególności do stacji paliw, obiektu gastronomicznego, hotelowego, przemysłowego, handlowego lub magazynowego,

- zjazd indywidualny - określony przez zarządcę drogi jako zjazd do jednego lub kilku obiektów użytkowanych indywidualnie.

Przy tym zjazd publiczny powinien mieć szerokość nie mniejszą niż 5,0 m, w tym jezdnię o szerokości nie mniejszej niż 3,5 m i nie większą niż szerokość jezdni na drodze ( § 78 ust. 2 pkt. 1 a rozporządzenia), zaś zjazd indywidualny powinien mieć szerokość nie mniejszą niż 4,5 m, w tym jezdnię o szerokości nie mniejszej niż 3,0 m i nie większej niż szerokość jezdni na drodze (§ 79 pkt. 1 rozporządzenia).

Zważając zatem na powyższe, w tym miejscu należy wyjaśnić skarżącemu, iż organ orzekający w sprawie (zarządca drogi) trafnie określił przedmiotowy zjazd jako zjazd indywidualny, a nie jako "dwa podwójne zjazdy bramowe" przylegające do siebie. Z treści bowiem przywołanych wyżej przepisów rozporządzenia wynika, iż to właśnie zarządca drogi uprawniony jest do określania rodzaju zjazdu. W dacie sporządzenia pisma na które powołuje się skarżący ([...] r.) nie obowiązywało (nie istniało) bowiem jeszcze rozporządzenie Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 02 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie. Organy administracji zaś zobowiązane są orzekać na podstawie obowiązujących przepisów prawa (art. 6 k.p.a.), a co za tym idzie posługiwać się kategoriami i nazewnictwem zawartym w tych przepisach. Wspomniane zaś rozporządzenie wprowadziło jedynie obowiązujący podział zjazdów, a to zjazdy indywidualne i publiczne. Innych kategorii zjazdów przepisy prawa zatem nie przewidują ( jak np. "dwóch podwójnych zjazdów bramowych").

Stąd dwa przylegające do siebie zjazdy do dwóch obiektów użytkowanych indywidualnie (jak to ma miejsce w przedmiotowej sprawie) stanowią w myśl obowiązujących przepisów prawa jeden (wspólny) zjazd indywidualny.

Funkcjonujący dotychczas 8 metrowej szerokości wspólny zjazd indywidualny zapewnia obsługę komunikacyjną dwóch graniczących ze sobą działek ewidencyjnych nr A i B z k.m. nr [...].. Opisany zjazd jest zgodny z postanowieniami przepisu § 79 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 02 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 43, poz. 430) , gdyż powinien posiadać szerokość jezdni nie mniejszą niż 3,0 m i nie większą niż szerokość jezdni na drodze. Tymczasem istniejący zjazd posiada szerokość większą niż minimalna (3,0 m) i większą (szerokość ta wynosi bowiem 8,0 m) niż szerokość jezdni na drodze ul. A, która posiada szerokość 7,0 m. (potwierdzają to protokoły z dnia [...] i [...] r. z oględzin nieruchomości przeprowadzonych przy udziale strony skarżącej). Skoro tak , to wnioskowane poszerzenie zjazdu o szerokość 3,5 m spowodowałoby w tej sytuacji przekroczenie w znaczny sposób obowiązującego normatywu, bowiem szerokość jezdni na drodze -ul. A wynosi 7,0 m.

Godzi się zauważyć, iż z akt sprawy oraz z dodatkowego postępowania przeprowadzonego przez organ wynika, że część istniejącej zabudowy na sąsiedniej działce nr B świadczy o jej wcześniejszej funkcji mieszkalnej, a w chwili obecnej jest na tej działce prowadzona [...]. Z ustaleń organu wynika, iż posiadacz działki nr B z k.m. nr [...] nie występował do właściwego organu o wydanie pozwolenia na budowę lub pozwolenia na zmianę sposobu użytkowania budynków usytuowanych na tej działce, a zatem dozwolone było przyjęcie przez organ , że obiekty usytuowane na wspomnianej działce są użytkowane indywidualnie.

Trafnie przy tym organ podkreślił, iż nawet gdyby przyjąć, że w obiektach usytuowanych na działce nr B jest prowadzona działalność gospodarcza, to i tak istniejący wjazd o szerokości 8,0 m ( w tym ok. 4,5 m szerokości wjazd przylegający do granicy tej działki) zapewnia bezpieczną obsługę komunikacyjną zarówno tej działki (biorąc pod rozwagę postanowienia § 78 ust. 2 rozporządzenia z dnia 02 marca 1999 r. określające wymagania techniczne zjazdu publicznego, gdzie szerokość jezdni nie może być mniejsza niż 3,5 m) jak i działki nr A.

Jak wynika z materiałów sprawy działka wnioskodawcy jest niezabudowana i nie jest na niej prowadzona działalność gospodarcza, a zatem zarzut zawarty w skardze, że w trakcie oględzin w dniu [...] r. nie użyto ciężarowego pojazdu i nie wykonano próby zjazdu takiego pojazdu z ul. A, jest nieuzasadniony.

Zatem należy wskazać, że w świetle całokształtu zgromadzonego materiału dowodowego i wyżej naprowadzonych okoliczności , pomimo subiektywnych odczuć strony skarżącej, należy uznać podjęte w sprawie rozstrzygnięcie za prawidłowe.

Przeto też, mając na względzie przedstawione powyżej okoliczności sprawy -zdaniem Sądu -skarga nie zasługuje na uwzględnienie, z uwagi na cytowane na wstępie uregulowania ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ponieważ organy administracji rozpatrujące niniejszą sprawę nie dopuściły się naruszenia przepisów zarówno postępowania administracyjnego w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż prawidłowo oceniły zaistniały stan faktyczny, jak i przy jego ocenie, nie naruszyły przepisów prawa materialnego, które miały zastosowanie w sprawie. Zatem zarówno zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji zostały podjęte w wyniku wyjaśnienia istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności faktycznych, właściwej oceny dowodów i prawidłowych rozważań prawnych.

W tym stanie rzeczy brak było podstaw do uwzględnienia skargi, a co za tym idzie podlegała ona oddaleniu, zgodnie z treścią art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270).