Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1420/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-03-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6330 Status  bezrobotnego
Hasła tematyczne: Bezrobocie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151; art. 145 par. 1
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 2 ust. 1; art. 33 ust. 4
journal: Dz.U. 2018 poz 1265
law: Ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Kwiecińska (spr.), Sędzia WSA Danuta Kania, Sędzia WSA Janusz Walawski, , Protokolant st. ref. Agnieszka Fidor, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 marca 2019 r. sprawy ze skargi W. W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] maja 2018 r. nr [...] w przedmiocie statusu osoby bezrobotnej oddala skargę


UZASADNIENIE

Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] maja 2018 r. nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm.) oraz art. 10 ust. 2 pkt 4 i ust. 7 pkt 2 w związku z art. 2 ust. 1 pkt 2, art. 33 ust. 4 pkt 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2017 r., poz. 1065 ze zm.), utrzymał w mocy decyzję Prezydenta [...] z [...] kwietnia 2018 r. nr [...] orzekającą o utracie przez W. W. statusu osoby bezrobotnej z dniem [...] marca 2018 r.

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, iż W. W. została zarejestrowana w Urzędzie Pracy [...] jako osoba bezrobotna w dniu [...] lutego 2018 r. Decyzją z [...] lutego 2018 r. nr [...] Prezydent [...] orzekł o uznaniu jej z dniem [...] lutego 2018 r. za osobę bezrobotną oraz odmowie przyznania prawa do zasiłku.

Prezydent [...] decyzją z [...] kwietnia 2018 r. nr [...] orzekł o utracie przez stronę z dniem [...] marca 2018 r. statusu osoby bezrobotnej. Decyzję wydano w związku z niedostarczeniem, po upływie okresu zameldowania na pobyt czasowy, aktualnego zaświadczenia potwierdzającego zameldowanie na obszarze działania Urzędu Pracy [...].

Od powyższej decyzji strona złożyła odwołanie do Wojewody [...], wnosząc o jej uchylenie w całości.

Wskazała, że od lutego 2018 r. na stałe mieszka w [...] pod adresem ul. [...]. Nadmieniła, że z właścicielem tego lokalu zawarła umowę najmu na czas określony do dnia [...] marca 2022 r. z możliwością jej przedłużenia. Dołączyła kopię umowy najmu z [...] marca 2018 r. W odwołaniu strona zarzuciła pogwałcenie zasady zakazu działania prawa w wstecz. Skarżąca podniosła, iż decyzja została wydana w oparciu o nieprawdziwe informacje.

Wojewoda [...] stwierdził, że odwołanie nie jest zasadne i nie może być uwzględnione.

Zdaniem organu przeprowadzone postępowanie odwoławcze wykazało, że strona zameldowała się na pobyt czasowy do [...] lutego 2018 r. na terenie [...], a więc na obszarze działania Urzędu Pracy [...]. Po upływie tego okresu strona nie przedstawiła żadnego dokumentu potwierdzającego przedłużenie zameldowania na obszarze działania ww. organu zatrudnienia, jak również nie załączyła do odwołania aktualnego zaświadczenia o zameldowaniu na pobyt stały lub czasowy na terenie [...].

W związku z upływem okresu zameldowania na pobyt czasowy na terenie [...] z dniem [...] lutego 2018 r., strona od [...] marca 2018 r., stosownie do treści art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, przestała spełniać warunki do posiadania statusu osoby bezrobotnej na obszarze działania Urzędu Pracy [...].

Prezydent [...], zgodnie z art. 33 ust. 4 pkt 1 ustawy, o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, pozbawił stronę statusu osoby bezrobotnej z dniem [...] marca 2018 r.

Zdaniem Wojewody [...] ustawodawca nie pozostawił organowi w żadnej mierze swobody czy uznania. Organ administracji działa w oparciu o bezwzględnie obowiązujące przepisy ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Podnoszony w odwołaniu zarzut dotyczący pogwałcenia zasady niedziałania prawa wstecz, nie znajduje uzasadnienia.

Z treści art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy wynika, że kluczową kwestią dla posiadania statusu osoby bezrobotnej na obszarze działania urzędu pracy jest miejsce zameldowania stałego lub czasowego, a nie miejsce zamieszkiwania. Dlatego też Wojewoda nie uznał odwołania za zasadne. Strona została bowiem prawidłowo pouczona o przysługujących prawach, nałożonych obowiązkach, w tym o dostarczeniu, po upływie okresu zameldowania na pobyt czasowy, aktualnego zaświadczenia potwierdzającego zameldowanie na terenie [...] oraz o warunkach zachowania statusu bezrobotnego.

Dowodem na powyższe jest własnoręczny podpis strony złożony na druku "Informacji dla osób zgłaszających się w celu rejestracji jako osoba bezrobotna". Pomimo tego strona nie dopełniła ciążącego na niej obowiązku.

W interesie bezrobotnego, a nie organu zatrudnienia, było udowodnienie faktu przedłużenia okresu zameldowania na terenie działania Urzędu Pracy [...] w celu zachowania statusu osoby bezrobotnej i uprawnień z tym związanych.

Prezydent [...] nie miał obowiązku kontaktowania się z osobą bezrobotną przed wydaniem decyzji o wyłączeniu jej z rejestru osób bezrobotnych. Organ zatrudnienia podejmuje decyzję w oparciu o przedłożone przez bezrobotnego dokumenty. Prezydent [...] nie mógł wziąć pod uwagę faktu, że strona mieszka na stałe w [...], wynajmując pokój na czas określony, tj. do [...] marca 2022 r., ponieważ tę informację powziął dopiero w dniu wpłynięcia odwołania.

Z treści zaświadczenia o zameldowaniu na pobyt czasowy na terenie [...] wynika, że okres zameldowania przy ul. [...] w [...] upłynął [...] lutego 2018 r. Niemniej jednak miejsce zamieszkania na terenie [...] nie ma znaczenia dla zachowania statusu osoby bezrobotnej na obszarze działania Urzędu Pracy [...].

Wojewoda [...] wskazał, że strona posiada aktualnie zameldowanie na pobyt stały w miejscowości [...] wobec tego, stosownie do art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, właściwym dla strony urzędem pracy jest Powiatowy Urząd Pracy w [...].

Zdaniem Wojewody zaskarżona decyzja nie narusza prawa i nie może być zmieniona. Argumentacja podnoszona we wniesionym odwołaniu nie może stanowić przesłanki do jej uchylenia.

W. W. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na ww. decyzję Wojewody [...].

Wskazanej decyzji skarżąca zarzuciła naruszenie:

‒ prawa materialnego: art. 33 ust. 4 pkt 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy poprzez jego zastosowanie w sprawie, mimo że strona również po [...] lutego 2018 r. spełniała warunki, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 2 wskazanej ustawy;

‒ przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy: art. 7 oraz 77 § 1 ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego poprzez nieprzeprowadzenie dowodu z zawartej w dniu [...] marca 2018 r. w [...] umowy najmu części lokalu mieszkalnego, mimo iż Wojewoda [...] znajdował się w posiadaniu tej umowy.

Podnosząc powyższe zarzuty, skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania.

Skarżąca podniosła, iż w momencie, w którym dokonała rejestracji jako osoba bezrobotna ([...] lutego 2018 r.), była zameldowana w miejscu objętym właściwością Prezydenta [...]. Z treści art. 73 ust. 2a, zdaniem skarżącej, wypływa wniosek, że na bezrobotnym ciążą obowiązki informacyjne wskazane w tym przepisie tylko w sytuacji, w której zmienia się jego miejsce zamieszkania, a nie miejsce zameldowania. Z umowy najmu, załączonej do odwołania, jak i z samego odwołania wynika, iż po dniu [...] lutego 2018 r. nie zmieniło się miejsce zamieszkania skarżącej. Nadal było nim miasto [...]. Tym samym strona nie miała obowiązku zawiadamiać powiatowego urzędu pracy o zmianie miejsca zamieszkania, gdyż nie zachodziły okoliczności skutkujące zmianą właściwości urzędu pracy. W konsekwencji nie sposób przyjąć, iż od dnia [...] marca 2018 r. W. W. nie spełniała warunków, od których uzależnione jest posiadanie statusu bezrobotnego zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Pozbawienie skarżącej tego statusu odbyło się z naruszeniem art. 33 ust. 4 pkt 1 tej ustawy.

Organ odwoławczy, mimo iż znajdował się w posiadaniu zawartej w dniu [...] marca 2018 r. w [...] umowy najmu części lokalu mieszkalnego, nie przeprowadził dowodu z tej umowy. To zaniechanie naruszało zawartą w art. 7 oraz art. 77 § 1 k.p.a. zasadę prawdy materialnej. Przeprowadzenie dowodu z tej umowy przyczyniłoby się do ustalenia stanu faktycznego sprawy, albowiem prowadziłoby do uznania, że miejsce zamieszkania skarżącej nie zmieniło się po [...] lutego 2018 r., a tym samym nie uległa modyfikacji również właściwość powiatowego urzędu pracy. Nadal pozostawał nim urząd właściwy dla [...].

Organ odwoławczy ma obowiązek raz jeszcze rozpatrzyć merytorycznie sprawę. Nie może poprzestać jedynie na kontroli rozstrzygnięcia organu I instancji. Pomimo przedłożenia przez stronę umowy najmu dopiero w odwołaniu od decyzji Prezydenta [...], Wojewoda [...] miał obowiązek przeprowadzić taki dowód. Nie uczyniwszy tego, naruszył przepisy prawa procesowego.

W treści odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie oraz podtrzymał twierdzenia zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz. U. 2018 r., poz. 2107) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, iż Sąd w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję, postanowienie lub inny akt administracyjny, wyłącznie z punktu widzenia zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania kwestionowanego aktu. Nie kieruje się zasadami słuszności, czy też celowości, ale rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi, oraz powołaną w niej podstawą prawną, bądź poprawnością przytoczonej w skardze argumentacji (por. art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi; tekst jednolity: Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm., zwanej dalej w skrócie: "P.p.s.a.").

Stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 i 2 P.p.s.a., sąd uchyla decyzję lub postanowienie, jeśli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, ewentualnie stwierdza ich nieważność, jeżeli zachodzą przyczyny określone we właściwych przepisach. Tak więc, dopiero stwierdzenie istnienia którejkolwiek z powyższych przesłanek skutkuje wyeliminowaniem wadliwego aktu z obrotu prawnego.

Przeprowadzona przez Sąd, według wskazanych powyżej zasad, kontrola legalności zaskarżonej decyzji wykazała, że jest ona prawidłowa, gdyż nie narusza przepisów prawa w stopniu uzasadniającym uwzględnienie skargi i podjęcie jakiegokolwiek orzeczenia na podstawie art. 145 § 1 P.p.s.a.

W rozpatrywanej sprawie przedmiotem kontroli jest decyzja Wojewody [...] z dnia [...] maja 2018 r., którą utrzymano w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...] kwietnia 2018 r. orzekającą o utracie przez W. W. statusu osoby bezrobotnej z dniem [...] marca 2018 r.

Wskazać należy, iż kwestię uprawnień do zasiłków i innych świadczeń dla bezrobotnych reguluje ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (tekst jednolity: Dz. U. z 2018 r., poz. 1265, zwana dalej "ustawą"), a jej przepisy mają charakter bezwzględnie obowiązujący i nie dają organom administracyjnym ani też sądowi administracyjnemu uprawnień do uznaniowego traktowania oraz rozstrzygania o problematyce w niej zawartej.

Nie ulega wątpliwości, że przesłanki nabycia statusu osoby bezrobotnej zostały określone w art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy. Można je podzielić na przesłanki pozytywne, które powinny być spełnione, aby dana osoba mogła być uznana za bezrobotną, oraz na przesłanki negatywne, czyli te, które nie mogą zaistnieć, aby można było nadać konkretnej osobie status osoby bezrobotnej. Oczywistym jest, że status osoby bezrobotnej można uzyskać jedynie wówczas, gdy spełnione zostaną przesłanki pozytywne i nie wystąpi żadna z przesłanek negatywnych.

Przepis art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy wskazuje na okoliczności, które muszą zaistnieć, aby można było mówić o osobie bezrobotnej, jak też odsyła do treści art. 1 ust. 3 pkt 1 i pkt 2 lit. a-g, lit. i, j, l) ustawy dla określenia zakresu podmiotowego pojęcia osoby bezrobotnej.

Osoba ubiegająca się o status osoby bezrobotnej przede wszystkim musi być osobą zarejestrowaną w urzędzie pracy właściwym dla miejsca zameldowania stałego lub czasowego oraz poszukiwać zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej (art. 2 ust. 1 pkt 2). Następną przesłanką, jaką powinna spełnić jest zdolność i gotowość do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie lub w danej służbie albo innej pracy zarobkowej albo jeżeli jest osobą niepełnosprawną – co najmniej w połowie tego wymiaru czasu pracy.

W myśl natomiast art. 33 ust. 4 pkt 1 ustawy, starosta pozbawia statusu bezrobotnego, który nie spełnia warunków o których mowa w powołanym art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy.

W analizowanej sprawie jest bezspornym, że skarżąca zameldowała się na pobyt czasowy na terenie [...] do [...] lutego 2018 r. Po upływie tego okresu skarżąca nie przedstawiła dokumentu potwierdzającego przedłużenia zameldowania na obszarze działania Urzędu Pracy [...]. W związku z upływem okresu zameldowania na pobyt czasowy skarżąca od dnia [...] marca 2018 r. przestała spełniać warunki do posiadania statusu osoby bezrobotnej na obszarze działania tego Urzędu Pracy, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 2 in fine ustawy.

W takiej sytuacji organy prawidłowo, zdaniem Sądu, zastosowały normę zawartą w art. 33 ust. 4 pkt 1 ustawy i pozbawiły skarżącą statusu osoby bezrobotnej z dniem 1 marca 2018 r.

Zwrócić należy uwagę, iż ustawodawca w przepisie art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy powiązał kwestię posiadania statusu osoby bezrobotnej z miejscem zameldowania stałego lub czasowego, a nie z miejscem zamieszkania. Dlatego też nie zasługują na uwzględnienie podniesione w skardze zarzuty odnoszące się do pominięcia przez orzekające w sprawie organy faktu zawarcia w dniu [...] marca 2018 r. przez skarżącą umowy najmu lokalu mieszkalnego nr [...] położonego w [...] przy ul. [...], w oparciu o którą to umowę skarżąca wykazywała prawo do zamieszkiwania na terenie [...] do dnia [...] marca 2022 r.

Fakt zawarcia przedmiotowej umowy najmu nie ma bowiem, jak trafnie podkreślił Wojewoda [...], znaczenia dla oceny przesłanek warunkujących pozbawienie skarżącej, w oparciu o przepis art. 33 ust. 4 pkt 1 ustawy, statusu osoby bezrobotnej.

Mając na względzie powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.