Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 22/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2020-03-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 7, art. 7a § 1, art. 77 § 1, art. 80, art. 81a § 1, art. 107 § 3
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Maciej Kobak Sędziowie WSA Paweł Zaborniak WSA Marcin Kamiński /spr./ Protokolant specjalista Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 marca 2020 r. sprawy ze skargi S. W. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą: S. W. Firma Przewozowa "[...]" z siedzibą w [...] na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2019 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym I. uchyla zaskarżoną decyzję i decyzję Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2019 r. nr [...]; II. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz skarżącego S. W. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą: S. W. Firma Przewozowa "[...]" z siedzibą w [...] kwotę 200 zł /słownie: dwieście złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi S. W., prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą: S. W. Firma "S." w J. (skarżący) jest decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego (organ odwoławczy) z dnia [...] października 2019 r. nr [...], utrzymująca w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego (organ I instancji) nr [...] z dnia [...] czerwca 2019 r. w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej.

Stan faktyczny i prawny sprawy ze skargi na powyższą decyzję przedstawia się następująco.

Podczas kontroli drogowej zespołu pojazdów: ciągnika samochodowego marki Volvo nr [...] oraz naczepy marki Schmitz Cargobull Gotha nr rej. [...], przeprowadzonej w dniu [...] stycznia 2019 r. w miejscowości S., kontroler transportu drogowego stwierdził wykonywanie przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w tachograf, który nie został sprawdzony lub poddany przeglądowi przez warsztat posiadający zezwolenie, oraz wykonywanie przewozu drogowego pojazdem nie posiadającym aktualnego okresowego badania technicznego potwierdzającego jego zdatność do ruchu drogowego - za każdy pojazd. Kontrolowanym zespołem pojazdów kierował P. R. Kierowca wykonywał krajowy transport drogowy rzeczy w imieniu skarżącego. W trakcie kontroli kierowca okazał wypis z licencji nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego rzeczy udzielonej skarżącemu. Przebieg kontroli udokumentowano protokołem kontroli nr [...] z dnia [...] stycznia 2019 r.

Decyzją z dnia [...] czerwca 2019 r. nr [...] organ I instancji działając na podstawie art. 92a ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (u.t.d.) nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości 5.000 zł za następujące naruszenia:

1) naruszenie art. 92a ust. 1, 2, 4, 5 i 6 u.t.d. oraz lp. 9.1. załącznika nr 3 do u.t.d. – wykonywanie przewozu drogowego pojazdem nieposiadającym aktualnego okresowego badania technicznego potwierdzającego jego zdatność do ruchu drogowego – za każdy pojazd - za co wymierzono karę 2.000 zł. Organ I instancji wyjaśnił, że w wyniku weryfikacji informacji zawartych w systemie CEPiK oraz na stronie internetowej www.historiapojazdu.gov.pl ustalono, iż ostatnie badanie techniczne pojazdu marki Volvo o numerze rejestracyjnym [...] przeprowadzono w dniu [...] maja 2017 r. i było ono ważne do dnia [...] maja 2018 r.,

2) naruszenie art. 92a ust. 1, 2, 4, 5 i 6 u.t.d. oraz lp. 9.1. załącznika nr 3 do u.t.d., za co wymierzono karę 2.000 zł. Organ I instancji wyjaśnił, że w wyniku weryfikacji informacji zawartych w systemie CEPiK oraz na stronie internetowej www.historiapojazdu.gov.pl ustalono, iż ostatnie badanie techniczne pojazdu marki Schmitz Cargobull Gotah o nr rej. [...] przeprowadzono w dniu [...] kwietnia 2017 r. i było ono ważne do dnia [...] kwietnia 2018 r.,

3) naruszenie art. 92a ust. 1, 2, 4, 5 i 6 u.t.d. oraz lp. 6.1.5 załącznika nr 3 do u.t.d., za co wymierzono karę 1.000 zł. Organ I instancji wyjaśnił, że w toku kontroli, po szczegółowych oględzinach tachografu zainstalowanego w kontrolowanym pojeździe, wklejki legalizacyjnej oraz miejsca połączenia przewodu z impulsatorem na skrzyni biegów stwierdzono, iż brak jest poprawnego zabezpieczenia poprzez odpowiednie umieszczenie plomby ołowianej, która ma zabezpieczać połączenie impulsatora wraz z przewodem ze skrzynią biegów i dalej z tachografem marki Continental Automotive GmbH numer seryjny: [...]. Ponadto stwierdzono, że w kontrolowanym pojeździe brak jest drutu oraz plomby ołowianej zabezpieczającej impulsator wkręcony w skrzynię biegów. Ostatnią legalizację urządzenia wykonano w serwisie [...] w R. W kontrolowanym pojeździe istniała możliwość rozłączenia tachografu - impulsatora od skrzyni biegów. Wobec powyższego stwierdzono nieważność sprawdzenia okresowego wykonanego dnia [...] kwietnia 2017 r. ze względu na brak poprawnie zamontowanej plomby - zabezpieczenie nie spełniało swego przeznaczenia.

W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że pismem z dnia 23 stycznia 2019 r. zawiadomił skarżącego o wszczęciu postępowania administracyjnego, załączając do pisma protokół kontroli nr [...]. W piśmie poinformowano skarżącego o prawie do czynnego udziału w postępowaniu administracyjnym, tj. zasadzie zawartej w art. 10 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (k.p.a.) oraz, że strona powołując się na okoliczności z art. 92b i art. 92c u.t.d. powinna przedstawić dowody na poparcie swych twierdzeń.

Skarżący skorzystał z przysługującego mu prawa i wypowiedział się co do stwierdzonych naruszeń i zebranych dowodów w sprawie. W piśmie z dnia 20 lutego 2019 r. skarżący wyjaśnił, iż zarówno pojazd marki Volvo o nr rej. [...] jak i naczepa ciężarowa marki Schmitz o nr rej. [...] na dzień kontroli posiadały ważne badania techniczne pojazdu, a kontrolujący w oparciu o niepełne dane w systemie CEPiK nie może nałożyć kary za naruszenia, które nie miały miejsca. Skarżący wskazał, iż w trakcie kontroli drogowej dowiózł na punkt kontrolny zaświadczenie o przeprowadzonym w dniu [...] maja 2018 r. badaniu technicznym pojazdu marki Volvo u nr rej. [...], co zostało potwierdzone w uwagach do protokołu kontroli. Skarżący przesłał wraz z wyjaśnieniami kopie dowodów rejestracyjnych kontrolowanych pojazdów oraz zaświadczeń o przeprowadzeniu ich badań technicznych. W związku z powyższym skarżący wniósł o umorzenie postępowania w wskazanym zakresie.

Organ I instancji odnosząc się do twierdzeń skarżącego wskazał, że w trakcie kontroli drogowej kierowca nie posiadał przy sobie dowodów rejestracyjnych zarówno pojazdu marki Volvo o nr rej. [...] jak i naczepy ciężarowej marki Schmitz o nr rej. [...], w związku z czym kontrolujący dokonał weryfikacji w bazie CEPiK czy kontrolowanie pojazdy posiadają aktualne badania techniczne. W wyniku tej weryfikacji stwierdzono, iż na dzień kontroli żaden z pojazdów nie posiadał ważnych badań technicznych, co odnotowano w protokole. W trakcie kontroli drogowej skarżący przywiózł na punkt kontrolny zaświadczenie o przeprowadzonym badaniu technicznym ciągnika samochodowego marki Volvo o nr rej. [...]. Z przedstawionego dokumentu wynikało, że ww. ciągnik samochodowy został poddany okresowemu badaniu technicznemu w Okręgowej Stacji Kontroli Pojazdów w R. w dniu [...] maja 2018 r. przy stanie licznika 957315 km. Zaświadczenie zostało wystawione przez diagnostę A. P. i opatrzone pieczątką nr [...]. Dokument został wydrukowany z systemu badań technicznych w dniu [...] stycznia 2019 r. (tj. w dniu przeprowadzenia kontroli drogowej), o czym świadczyła informacja zawarta w stopce okazanego dokumentu. Z kolei informacja o przeprowadzonym badaniu w dniu [...] maja 2018 r. została odnotowana w systemie CEPiK dopiero w dniu [...] stycznia 2019 r. W trakcie postępowania do akt sprawy włączono dane cyfrowe pobrane z tachografu cyfrowego zainstalowanego w pojeździe o nr rej. [...] uzyskane przez organ w wyniku kontroli przeprowadzonej w siedzibie przedsiębiorstwa w okresie od [...] stycznia 2019 r. do [...] lutego 2019 r. Analiza powyższych danych wykazała, iż pojazd ten nie poruszał się w dniu [...] maja 2018 r. (tj. w dniu przeprowadzenia rzekomego badania technicznego). W dniu [...] maja 2018 r. wskazanym ciągnikiem kierował skarżący, który zakończył pracę przy stanie licznika 957265 km. Następnie [...] maja 2018 r. oraz [...] maja 2018 r. tachograf nie zarejestrował jakiejkolwiek aktywności, pojazd stał w bezruchu. W dniu [...] maja 2018 r. skarżący rozpoczął prowadzenie ciągnika przy stanie licznika 957265 km. Organ I instancji podkreślił, że odczyt licznika przebiegu pojazdu w momencie badania wpisany na zaświadczeniu o przeprowadzonym badaniu technicznym pojazdu [...] tj. 957315 km wskazuje na nieścisłość z danymi zarejestrowanymi przez tachograf cyfrowy - gdyż taki przebieg pojazd osiągnął dopiero w dniu [...] maja 2018 r., tj. po rzekomym badaniu okresowym.

Organ I instancji wyjaśnił, że jak wynika z zapisów rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 26 czerwca 2012 r. w sprawie zakresu i sposobu przeprowadzania badań technicznych pojazdów oraz wzorów dokumentów stosowanych przy tych badaniach, badanie okresowe wymusza na diagnoście przeprowadzenia sprawdzenia prawidłowości działania układu hamulcowego pojazdu - zarówno ciągnika siodłowego jak i naczepy. Niezależnie od sposobu przeprowadzenia takich pomiarów wymagane jest aby pojazd się poruszał (czy to na urządzeniu rolkowym czy na prostym odcinku drogi). Tymczasem tachograf cyfrowy zamontowany w kontrolowanym pojeździe w dniu przeprowadzenia rzekomych badań technicznych nie zarejestrował żadnej jazdy ani na mechanizmie rolkowym (sprawdzenie hamulców na dwóch osiach pojazdu), ani przejazdu przez ścieżkę diagnostyczną. Również w okresie od godziny 19:02 w dniu [...] maja 2018 r. do godziny 08:06 w dniu [...] maja 2018 r. tachograf cyfrowy nie zarejestrował żadnych awarii, błędów lub innych usterek mogących świadczyć o nieprawidłowej pracy urządzenia rejestrującego lub o jego odpięciu. Organ analizując dane uzyskane w wyniku kontroli przeprowadzonej w siedzibie przedsiębiorstwa i informacje znane mu z urzędu stwierdził ponadto, iż żaden z ciągników siodłowych ([...]) nie wykonywał w dniu [...] maja 2018 r. przejazdu w związku z czym nie mógłby dokonać przejazdu naczepą o nr rej. [...] przez ścieżkę kontroli na stacji diagnostycznej.

Organ I instancji podkreślił, że podmiot prowadzący działalność gospodarczą, a więc działalność w celach zarobkowych, zawodowo i we własnym imieniu jako działalność profesjonalną, zobowiązany jest dołożyć maksimum staranności, by była ona prowadzona zgodnie z przepisami prawa, w przeciwnym razie przedsiębiorca winien liczyć się z konsekwencjami, jakie przewiduje ustawodawca, za naruszenie przepisów, w tym przypadku u.t.d.

Organ I instancji stwierdził, że w sprawie nie znajduje zastosowania przepis art. 92c ust. 1 u.t.d. Skarżący nie przytoczył dowodów przemawiających za zastosowaniem w/w przepisu. Ponadto art. 92c u.t.d. dotyczy tylko sytuacji wyjątkowych, trudnych do przewidzenia tj. sytuacji, których nie można przewidzieć podczas planowania zadań transportowych nawet pomimo zachowania należytej staranności. Z zebranego materiału dowodowego nie wynika, aby takie okoliczności zaistniały w sprawie. Termin na pobranie danych jest wyraźnie określony przez powszechnie obowiązujące przepisy prawa, a obowiązkiem przedsiębiorstwa transportowego jest zorganizowanie pracy w sposób zapewniający przestrzeganie norm prawnych. W ocenie organu I instancji zastosowania w sprawie nie znajduje również art. 92b ust. 1 u.t.d., ponieważ możliwość jego zastosowania istnieje jedynie w przypadku stwierdzenia naruszeń czasu pracy kierowcy. W niniejszej sprawie takich naruszeń nie stwierdzono.

Organ I instancji wyjaśnił, że konieczność zastosowania prawem przewidzianych dolegliwości wobec przedsiębiorców wykonujących transport drogowy bez dopełnienia stosownych obowiązków, które nakładają na nich przepisy wspólnotowe oraz przepisy u.t.d., jest konsekwencją samego faktu naruszenia obowiązującego prawa. Podstawą do nałożenia kary pieniężnej w niniejszej sprawie były ustalenia zawarte w protokole kontroli drogowej i dowody zgromadzone w trakcie prowadzonego postępowania administracyjnego. W ocenie organu ujawniona w trakcie kontroli drogowej nieprawidłowość jest oczywista, a wysokość kary jest sztywno określona w załączniku nr 3 do u.t.d.

Skarżący wniósł odwołanie od powyższej decyzji zarzucając naruszenie:

- art. 75 § 1, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez ustalanie i dokonanie oceny stanu faktycznego na podstawie wybiórczo i tendencyjnie potraktowanego materiału dowodowego, oraz wydanie zaskarżonego rozstrzygnięcia z pominięciem wyjaśnień strony,

- art. 107 § 3 oraz art. 11 k.p.a.,

- art. 9 oraz art. 10 § 1 k.p.a. poprzez brak zapewnienia stronie czynnego udziału w postępowaniu poprzez uniemożliwienie stronie przed wydaniem decyzji wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań.

Decyzją z dnia [...] października 2019 r. nr [...] organ odwoławczy działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 4 pkt 22 lit. h, art. 92a, art. 92c u.t.d., lp. 6.1.5, lp. 9.1 załącznika nr 3 do u.t.d., art. 23 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego z dnia 4 lutego 2014 r. (Dz. Urz. UE.L Nr 60, str. 1), rozdział I lit. f, rozdział VI ust. 4 załącznika IB rozporządzenia nr 3821/85, art. 71 ust. 1, art. 81 ust. 1 i 5 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym - utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wyjaśnił, że stosownie do treści art. 92a ust. 1 u.t.d., podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 zł do 12.000 zł za każde naruszenie.

Zgodnie z art. 92a ust. 3 u.t.d. suma kar pieniężnych, o których mowa w ust. 1, nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej, nie może przekroczyć kwoty 12.000 zł.

Stosownie do art. 92a ust. 7 u.t.d. wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w ust. 1, wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, a w przypadku niektórych naruszeń numer grupy naruszeń oraz wagę naruszeń wskazane w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403: 1) popełnionych przez podmiot wykonujący przewóz drogowy określa lp. 1-9 - załącznika nr 3 do ustawy.

Zgodnie z art. 92c ust. 1 u.t.d., nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli:

1) okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć, lub

2) za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny uprawniony organ.

3) od dnia ujawnienia naruszenia upłynął okres ponad 2 lat.

Zgodnie z art. 189a § 2 k.p.a. w przypadku uregulowania w przepisach odrębnych:

1) przesłanek wymiaru administracyjnej kary pieniężnej,

2) odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej lub udzielenia pouczenia,

3) terminów przedawnienia nakładania administracyjnej kary pieniężnej,

4) terminów przedawnienia egzekucji administracyjnej kary pieniężnej,

5) odsetek od zaległej administracyjnej kary pieniężnej,

6) udzielania ulg w wykonaniu administracyjnej kary pieniężnej

- przepisów niniejszego działu w tym zakresie nie stosuje się.

Organ odwoławczy stwierdził, że w niniejszej sprawie nie znajdzie zastosowania art. 189a § 2 pkt 1-3 k.p.a. W rozpatrywanej sprawie kary pieniężne są nakładane na podstawie art. 92a w zw. z art. 93 ust. 1 u.t.d. Treść art. 92a ust. 1 i ust. 7 w zw. z załącznikiem nr 3 do u.t.d. określa w sposób sztywny wysokość kar pieniężnych za naruszenia przepisów załącznika nr 3 do u.t.d. W tym zakresie organ nie ma możliwości miarkowania kar pieniężnych. W związku z powyższym regulacja wynikająca z art. 189d k.p.a., na mocy art. 189a § 2 pkt 1 k.p.a. nie ma zastosowania w niniejszej sprawie.

Ponadto organ odwoławczy wskazał, iż zastosowania nie znajdą również art. 189e oraz art. 189f k.p.a., które regulują przesłanki odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej oraz udzielenia pouczenia. Kwestie te zostały uregulowane odrębnie przez u.t.d. w art. 92c ust. 1 pkt 1, zaś w odniesieniu do naruszeń związanych z nieprzestrzeganiem przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku zastosowanie ma art. 92b ust. 1 u.t.d. Reguła kolizyjna wyrażona w art. 189 § 2 k.p.a. daje w tym zakresie pierwszeństwo przepisom odrębnym, a nie przepisom zawartym w dziale IVa k.p.a.

Odnośnie naruszenia lp. 6.1.5 załącznika nr 3 do u.t.d. organ odwoławczy wskazał, że w myśl art. 23 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014:

1. Tachografy poddaje się regularnym przeglądom wykonywanym przez zatwierdzone warsztaty. Przeglądy te przeprowadza się przynajmniej raz na dwa lata.

2. Zakres przeglądów, o których mowa w ust. 1, obejmuje co najmniej sprawdzenie:

- czy tachograf jest właściwie zainstalowany i czy jest odpowiedni dla danego pojazdu, czy tachograf działa prawidłowo,

- czy tachograf jest opatrzony znakiem homologacji typu,

- czy zamocowana jest tabliczka instalacyjna,

- czy wszystkie plomby są nienaruszone i spełniają swoją funkcję,

- czy do tachografu nie są podłączone urządzenia manipulacyjne lub czy nie ma śladów użytkowania takich urządzeń,

- rozmiaru opon i faktycznego obwodu tocznego opon.

3. Warsztaty przeprowadzające przeglądy sporządzają protokół przeglądu, w przypadkach gdy konieczne było usunięcie nieprawidłowego działania tachografu, bez względu na to czy nastąpiło to w efekcie przeglądu okresowego, czy przeglądu przeprowadzonego na konkretne żądanie właściwego organu krajowego. Prowadzą oni wykaz wszystkich sporządzonych protokołów przeglądu.

4. Protokoły przeglądu są przechowywane co najmniej przez dwa lata od czasu sporządzenia protokołu. Państwa członkowskie decydują, czy protokoły przeglądu mają być w tym okresie przechowywane, czy przesyłane właściwemu organowi. Jeżeli warsztat, który sporządził protokoły, przechowuje takie protokoły przeglądu, na żądanie właściwego organu udostępnia protokoły przeglądu i kalibracji wykonanych w tym okresie.

Organ odwoławczy wyjaśnił, że konsekwencją powyższych rozwiązań jest treść lp. 6.1.5 załącznika nr 3 do u.t.d., który sankcjonuje wykonywanie przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w tachograf, który nie został sprawdzony lub poddany przeglądowi przez warsztat posiadający zezwolenie karą pieniężną w kwocie 1.000 zł.

Organ odwoławczy zważył, że zostało udowodnione na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego w postaci: protokołu kontroli drogowej, dokumentacji fotograficznej, protokołu oględzin pojazdu, że skarżący w dniu kontroli wykonywał przewóz drogowy pojazdem wyposażonym w tachograf, który nie został sprawdzony lub poddany przeglądowi przez warsztat posiadający zezwolenie. Powyższe naruszenie zostało stwierdzone przez inspektorów Inspekcji Transportu Drogowego w dniu [...] stycznia 2019 r. podczas kontroli drogowej zespołu pojazdów składającego się z ciągnika samochodowego marki Volvo o nr rej. [...] oraz naczepy marki Schmitz Cargobull Gotha o nr rej. [...]. Kontrolowanym zespołem pojazdów kierował P. R. wykonując w imieniu skarżącego krajowy transport drogowy rzeczy. W trakcie oględzin pojazdu inspektorzy stwierdzili brak drutu oraz plomby ołowianej zabezpieczającej impulsator wkręcony w skrzynię biegów. Oznacza to, że od ostatniego przeglądu do dnia kontroli istniała możliwość ingerowania w prawidłową pracę tachografu. Fakt wykonywania przewozu bez plomby zabezpieczającej czujnik ruchu przed nieuprawniona ingerencją w jego działanie utrwalono za pomocą zdjęć. Z przeprowadzonej kontroli sporządzono protokół nr [...] z dnia [...] stycznia 2019 r.

Organ odwoławczy podkreślił, że protokół kontroli drogowej stanowi dokument urzędowy w rozumieniu art. 76 § 1 k.p.a., zatem sporządzony w przepisanej formie przez powołany do tego organ państwowy stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone. Podpisanie protokołu kontroli drogowej bez zastrzeżeń, co miało miejsce w niniejszej sprawie, stanowi dowód na okoliczności w nim stwierdzone i wyznacza granice postępowania administracyjnego co do faktów i stanu prawnego. W ocenie organu, znaczenia dowodowego protokołu z kontroli drogowej nie sposób przecenić. Obrazuje on bowiem stan faktyczny, który później może być trudny do odtworzenia. Strona chcąc obalić wiarygodność tego dokumentu jest zobowiązana do wskazania dowodu przeciwnego. Organ wskazał, że w odwołaniu skarżący nie zakwestionował kary nałożonej za ww. naruszenie.

Organ odwoławczy stwierdził, że zgromadzone dowody wskazują, iż w dniu [...] stycznia 2019 r. skarżący wykonywał przewóz pojazdem wyposażonym w tachograf, którego część, tj. czujnik ruchu nie był zabezpieczony za pomocą plomby przed nieuprawnioną ingerencją. Oznacza to, że skarżący wykonywał przewóz drogowy pojazdem wyposażonym w tachograf, który nie został sprawdzony lub poddany przeglądowi przez warsztat posiadający zezwolenie.

Odnosząc się do naruszenia l.p. 9.1. załącznika nr 3 do u.t.d. organ odwoławczy wyjaśnił, że zgodnie z art. 71 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym, dokumentem stwierdzającym dopuszczenie do ruchu pojazdu samochodowego, ciągnika rolniczego, pojazdu wolnobieżnego wchodzącego w skład kolejki turystycznej, motoroweru lub przyczepy jest dowód rejestracyjny albo pozwolenie czasowe. Przepis ten nie dotyczy pojazdów, o których mowa w ust. 3.

Zgodnie zaś z art. 81 ust. 1 i 5 ustawy Prawo ruchu drogowym, właściciel pojazdu samochodowego, ciągnika rolniczego, pojazdu wolnobieżnego wchodzącego w skład kolejki turystycznej, motoroweru lub przyczepy jest obowiązany przedstawiać go do badania technicznego. Okresowe badanie techniczne pojazdu przeprowadza się corocznie, z zastrzeżeniem ust. 6-10.

Konsekwencją powyższego jest treść lp. 9.1 załącznika nr 3 do u.t.d., który sankcjonuje wykonywanie przewozu drogowego pojazdem nieposiadającym aktualnego okresowego badania technicznego potwierdzającego jego zdatność do ruchu drogowego - za każdy pojazd karą pieniężną w wysokości 2.000 zł.

Organ odwoławczy po rozpatrzeniu zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego podzielił stanowisko organu I instancji odnośnie braku ważnych okresowych badań technicznych pojazdów o nr rej. [...] i nr rej. [...]. Organ wskazał, że wprawdzie w trakcie prowadzonego postępowania skarżący przedstawił dowody rejestracyjne ww. pojazdów z których wynikało, że na dzień kontroli pojazdy posiadały aktualne badania techniczne, ale wiarygodność powyższych dokumentów została podważona przez dane cyfrowe pobrane z tachografów zamontowanych w pojazdach, którymi skarżący w maju 2018 r. wykonywał przewozy. Z danych cyfrowych wynika, że w dniu [...] maja 2018 r. pojazdy skarżącego nie poruszały się. Skoro zatem pojazdy pozostawały w spoczynku, to tym samym nie mogły przejechać na stację diagnostyczną oddaloną od bazy przedsiębiorcy. W trakcie samego badania pojazd musi przejeżdżać przez urządzenia sprawdzające jego sprawność. Tymczasem z danych cyfrowych zarejestrowanych przez tachografy wynika, że pojazdy skarżącego w dniu [...] maja 2018 r. nie przemieszczały się. Organ odwoławczy zwrócił również uwagę na fakt, że w momencie kontroli kierowca nie miał przy sobie dowodów rejestracyjnych kontrolowanych pojazdów, a w systemie CEPiK nie było informacji o przeprowadzonym badaniu technicznym w dniu [...] maja 2018 r. Przywieziony przez skarżącego dowód rejestracyjny pojazdu o nr rej. [...] miał pieczątkę o przeprowadzonym badaniu technicznym w dniu [...] maja 2018 r., lecz na zaświadczeniu o przeprowadzonym badaniu widniała data [...] stycznia 2019 r. tj. data kontroli. Organ odwoławczy stwierdził, że skoro badanie techniczne pojazdu o nr rej. [...] zostało przeprowadzone w dniu [...] maja 2018 r., tym samym na wydruku z zaświadczenia o przeprowadzonym przeglądzie nie powinna widnieć data [...] stycznia 2019 r. lecz data [...] maja 2018 r., bowiem w tym dniu diagnosta wręczył dokument po przeprowadzonym badaniu technicznym. Odnosząc się do wątpliwości skarżącego, który kwestionuje dane pobrane z tachografu, w sytuacji gdy organ stwierdził brak stwierdzenia poprawności tachografu, organ odwoławczy wyjaśnił, że kontrolujący nie stwierdzili, że tachograf działa nieprawidłowo, a jedynie że nie ma ważnego badania potwierdzającego jego legalizację. W trakcie pobierania danych cyfrowych z pojazdów skarżącego organ nie stwierdził, że tachografy zamontowane w kontrolowanych pojazdach nieprawidłowo rejestrowały aktywność.

Organ odwoławczy rozpoznając sprawę, mając na względzie treść art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. oraz po przeprowadzeniu postępowania stwierdził, że w zaskarżonej decyzji prawidłowo ustalono stan faktyczny. Organ I instancji zgromadził bowiem w aktach sprawy dowody, które były konieczne do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy oraz dopuścił jako dowód wszystko, co mogło przyczynić się do jej wyjaśnienia, a nie było sprzeczne z prawem. Organ dysponował protokołem kontroli, danymi cyfrowymi pobranymi z tachografów, wydrukami z systemu CEPiK, dokumentacją fotograficzną. W czasie kontroli i w trakcie prowadzonego postępowania inspektorzy udowodnili w sposób nie budzący wątpliwości, że tachograf zamontowany w pojeździe o nr rej. [...] nie miał ważnego przeglądu technicznego oraz kontrolowane pojazdy nie posiadały aktualnych badań technicznych potwierdzających ich zdatność do ruchu drogowego. W ocenie organu odwoławczego zebrany materiał dowodowy nie budził wątpliwości i jednoznacznie wskazywał na powstanie naruszeń określonych w lp. 6.1.5 i lp. 9.1 załącznika nr 3 do u.t.d. W świetle powyższego nie można uznać, aby organ I instancji zaniechał przeprowadzenia rzetelnego postępowania. Postępowanie zostało przeprowadzone z poszanowaniem przepisów k.p.a. Organ I instancji działał na podstawie przepisów prawa, podejmując wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, a także czyniąc zadość obowiązkowi zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego w sposób wyczerpujący.

Organ odwoławczy wskazał, że błędnym jest pogląd skarżącego, iż to wyłącznie na organie administracji publicznej spoczywa obowiązek zgromadzenia dowodów, które świadczą na jej korzyść i mogą być podstawą do zmniejszenia lub uchylenia kary pieniężnej.

Zdaniem organu odwoławczego bezpodstawny jest również zarzut naruszenia art. 9 k.p.a. Obowiązek udzielania pełnej informacji stronom spoczywa na organie administracji w granicach określonych w art. 9 zdanie 1 k.p.a., tj. wtedy, gdy informacja dotyczy okoliczności faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie praw i obowiązków stron będących przedmiotem postępowania. Granice tego obowiązku wyznaczają równocześnie granice uprawnień stron do żądania udzielenia wspomnianej informacji. Z akt sprawy wynika, że skarżący został poinformowany o wszystkich istotnych okolicznościach faktycznych i prawnych mających znaczenie dla jego prawnej odpowiedzialności. Skarżący na bieżąco był informowany o wszelkich nieprawidłowościach i dowodach ujawnionych w trakcie toczącego się postępowania. Skarżący miał zapewniony udział w prowadzonym postępowaniu. Natomiast brak powiadomienia przez organ o zakończeniu prowadzonego postępowania nie spowodował, że skarżący nie mógł wykonać jakiejś czynności, tym samym nie można uznać, że został naruszony art. 10 k.p.a. Organ stwierdził, że skarżący w odwołaniu nie wskazał, że postępowanie było prowadzone przez organ I instancji w taki sposób, że nie mógł on dokonać konkretnych czynności. A zatem skarżący w trakcie prowadzonego postępowania przed organem I instancji miał zapewnione prawo czynnego udziału w postępowaniu. Okoliczność, że strona nie została powiadomiona o zamknięciu postępowania przed wydaniem decyzji nie stanowi naruszenia procedury administracyjnej w sytuacji, gdy strona nie wykazywała najmniejszej aktywności w celu wyjaśnienia przyczyny ujawnionych naruszeń.

Organ odwoławczy wskazał, że w przedmiotowej sprawie nie znajdzie zastosowania art. 92 b u.t.d., bowiem ustawodawca daje możliwość zastosowania tegoż zapisu tylko w przypadku, gdy podczas kontroli zostały stwierdzone naruszenia dotyczące czasu pracy kierowców. W niniejszej sprawie takie naruszenia nie miały miejsca. Brak jest również podstaw zastosowania art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. za względu na fakt, iż do wskazanych wyżej naruszeń doszło w okolicznościach, które przedsiębiorca powinien przewidzieć i nie dopuścić do ich zaistnienia. Ponadto to przedsiębiorca powinien udowodnić okoliczności, które stanowiłyby podstawę do zastosowania przepisu art. 92c u.t.d., gdyż to on wywodzi skutki prawne wynikające z tego przepisu. Natomiast skarżący nie przedstawił w toku postępowania dowodów na powstanie takich okoliczności, mogących obalić ustalenia organu I instancji. Wszystkie okoliczności sprawy związane z ujawnionymi naruszeniami opisanymi w lp. 6.1.5 i lp. 9.1 załącznika nr 3 do u.t.d. były okolicznościami, na które skarżący miał wpływ i mógł je przewidzieć. Skarżący, który dysponował kontrolowanymi pojazdami nie wskazał nadzwyczajnych okoliczności które spowodowały brak plomby zabezpieczającej czujnik ruchu oraz brak wymaganych przeglądów technicznych pojazdów. Ponadto jako podmiot profesjonalnie zajmujący się transportem, powinien dochować należytej staranności by przewóz był wykonywany bez naruszenia przepisów regulujących transport drogowy i co jakiś czas kontrolować stan urządzeń rejestrujących aktywność kierowcy jak i pojazdów którymi wykonuje przewozy, a tym samym zapobiec ujawnionym naruszeniom. Wobec powyższego w przedmiotowej sprawie brak jest podstaw zastosowania art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. za względu na fakt, iż do wskazanych wyżej naruszeń doszło w okolicznościach, które skarżący powinien przewidzieć i nie dopuścić do ich zaistnienia.

W ustawowym terminie skarżący wniósł skargę na powyższą decyzję organu odwoławczego. Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił:

- naruszenie art. 7 i art. 8 k.p.a. poprzez brak podjęcia przez organy obu instancji odpowiednich działań, które miałyby na celu wnikliwe i ostateczne wyjaśnienie stanu faktycznego oraz załatwienie sprawy, jak również brak jakichkolwiek działań na rzecz słusznego interesu obywateli;

- naruszenie art. 75 § 1, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie wszystkich niezbędnych do wyjaśnienia sprawy dowodów, niezebranie i nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, nieocenienie na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy okoliczności mające istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy zostały udowodnione, co spowodowało ukaranie przedsiębiorcy w sposób nieuzasadniony;

- naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nieprawidłowe uzasadnienie decyzji, w zakresie podstawy faktycznej i prawnej rozstrzygnięcia;

- naruszenie art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej prowadzące do naruszenia zasady demokratycznego państwa prawnego i wynikającej z niej zasady zaufania do państwa i tworzonego przez nie prawa oraz zasady ochrony interesów;

- naruszenie art. 92b ust. 1 i ust. 2 u.t.d. poprzez jego niezastosowanie w przedmiotowej sprawie;

- naruszenie art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. poprzez jego niezastosowanie w przedmiotowej sprawie.

Mając powyższe na uwadze skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz umorzenie postępowania w sprawie, ewentualnie o uchylenie decyzji organów obu instancji i skierowanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, a ponadto o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania sądowego.

W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że rozpatrując sprawę organ odwoławczy nie odniósł się do zarzutu sformułowanego w odwołaniu tj. nie zweryfikowania przez organ I instancji wszystkich okoliczności sprawy tj. nie sprawdzono jakie pojazdy skarżący zgłosił do zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika. Skarżący wskazał na treść zaświadczenia z dnia [...] listopada 2019 r. wydanego przez Starostwo Powiatowe w [...], zgodnie z którym oprócz wskazanych w decyzjach numerów rejestracyjnych pojazdów wyposażonych w tachografy cyfrowe, widnieje również numer rejestracyjny pojazdu marki Volvo o nr rej. [...]. Pojazd ten, w przeciwieństwie do pojazdów o nr rej. [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...] jest wyposażony w tachograf analogowy, a zapis czasu pracy kierowcy dokonywany jest na wykresówkach. Tym samym organ I instancji zaniechał przeprowadzenia dowodów, a organ odwoławczy zaakceptował brak przeprowadzenia postępowania dowodowego w tym zakresie. Skarżący nie mając wiedzy o włączeniu do materiału dowodowego plików cyfrowych dotyczących tylko pojazdów o numerach rejestracyjnych [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...], nie mógł odnieść się do tego dowodu. Gdyby przed wydaniem decyzji przez organ I instancji poinformował on o rozszerzeniu materiału dowodowego o ww. pliki cyfrowe, skarżący mógłby wskazać, iż przejazd w dniu [...] maja 2018 r. na stację diagnostyczną pojazdu marki Schmitz Cargobull Gotha o nr rej. [...] dokonano sprzęgając go z pojazdem marki Volvo o nr rej. [...]. Skarżący dopiero po zapoznaniu się z uzasadnieniem rozstrzygnięcia organu I instancji, w odwołaniu wskazał na możliwość przejazdu pojazdu Schmitz z innym pojazdem, niż te przyjęte przez organ I instancji. Tymczasem organy obu instancji nie uznały za stosowne zwrócić się do organu wydającego licencję transportową o przedstawienie informacji, jakie pojazdy zostały zgłoszone do ww. uprawnienia przewozowego.

Odnosząc się do uzasadnienia zaskarżonej decyzji, dotyczącego uznania jako przesądzających w sprawie zapisów z tachografu cyfrowego zamontowanego w pojeździe marki Volvo o nr rej. [...], pomimo braku ważności legalizacji tego urządzenia skarżący stwierdził, iż wskazanie na poprawność działania tego urządzenia w dniu kontroli tj. w dniu [...] stycznia 2019 r. nie potwierdza prawidłowości jego działania w dniu przeprowadzania przeglądu technicznego w dniu [...] maja 2018 r. Twierdzenie organu odwoławczego jakoby kontrolujący nie kwestionowali poprawności działania urządzenia nie jest wiarygodne. Organ odwoławczy winien dostrzec w uzasadnieniu decyzji organu I instancji, iż wskazano na możliwość rozłączenia tachografu - impulsatora od skrzyni biegów. Tak więc istniała możliwość braku z ciągłości zapisu tego urządzenia co zostało przez organy obu instancji zbagatelizowane.

Zdaniem skarżącego, nieuwzględnienie przez organy obu instancji przedstawionych zaświadczeń o przeprowadzonych badaniach technicznych nie zostało poparte żadnym przepisem prawa, który wykluczałby wydanie ww. zaświadczeń przez diagnostę w innym terminie niż tylko dzień przeprowadzenia badania technicznego. Skarżący stwierdził, że po uzyskaniu informacji od kierowcy o kontroli drogowej, w trakcie której zostały zakwestionowane terminy badań technicznych, udał się do stacji kontroli pojazdów w celu odebrania zaświadczeń, ponieważ tych wydanych w dniu [...] maja 2018 r. nie mógł odnaleźć. Niemniej jednak przedstawione zaświadczenia z dnia [...] stycznia 2019 r. potwierdzały przeprowadzenie badań technicznych w dniu [...] maja 2018 r. tj. w dniu wskazanym w dowodach rejestracyjnych. Zdaniem skarżącego, twierdzenia organów obu instancji, jakoby zaświadczenia te nie były wiarygodnymi jest bezprawne. Organy obu instancji nie podjęły w tym zakresie chociażby próby przesłuchania w charakterze świadka diagnosty dokonującego badania technicznego na okoliczność wykonania tych czynności w dniu [...] maja 2018 r.

W odniesieniu do uzasadnienia zaskarżonej decyzji skarżący zwrócił uwagę na bezpodstawne wskazanie, jakoby kierowca w trakcie kontroli drogowej nie wniósł do protokołu kontroli zastrzeżeń. Kierowca podpisując protokół kontroli wniósł uwagi dotyczące ważności badań technicznych obu pojazdów potwierdzonych odpowiednimi adnotacjami w dowodach rejestracyjnych oraz o dostarczeniu przez pracodawcę w miejsce kontroli zaświadczeń potwierdzających ten fakt.

Skarżący podkreślił również fakt, iż przed wydaniem decyzji organ odwoławczy nie umożliwił mu zajęcia stanowiska co do zebranych dowodów (chociażby dotyczącego zachowania kierowcy w zakresie wniesienia uwag do protokołu kontroli) i nie przedstawił swojego stanowiska co do uwzględnienia lub odrzucenia przedstawionych przez niego dowodów. Skutkowało to brakiem możliwości odniesienia się do ostatecznych ustaleń dokonanych przez organ II instancji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga została uwzględniona niezależnie od oceny zasadności zarzutów w niej podniesionych. Sąd nie będąc związany granicami skargi (art. 134 § 1 p.p.s.a.), wziął bowiem z urzędu pod rozwagę naruszenia prawa, które są konieczną i wystarczającą podstawą do wzruszenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji.

W przedmiotowej sprawie naruszenia prawa koncentrują się wokół przepisów prawa procesowego w zakresie art. 7, art. 7a § 1, art. 15, art. 77 § 1, art. 80, art. 81a § 1, art. 107 § 3, art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., których postać i stopień co najmniej mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy rozumiany jako treść końcowego rozstrzygnięcia.

Zasadnicze wątpliwości i zastrzeżenia budzą ustalenia faktyczne oraz oceny na tle naruszenia prawa, które miało polegać na wykonywaniu przewozu drogowego dwoma pojazdami nieposiadającymi aktualnego okresowego badania technicznego potwierdzającego ich zdatność do ruchu drogowego (art. 92a ust. 1-2, 4-6 oraz poz. 9.1. załącznika nr 3 do u.t.d.). Zgodnie z poz. 9.1. załącznika nr 3 do u.t.d. administracyjnej karze pieniężnej podlega wykonywanie przewozu drogowego pojazdem nieposiadającym aktualnego okresowego badania technicznego potwierdzającego jego zdatność do ruchu drogowego za każdy pojazd. Organy orzekające w sprawie ustaliły, że w momencie kontroli drogowej ([...] stycznia 2019 r.) kierowca wykonujący sporny przejazd nie posiadał zaświadczeń o przeprowadzonym badaniu technicznym pojazdów, z których wynikałaby zdatność techniczna do ruchu drogowego tych pojazdów. W tym samym dniu skarżący jako prowadzący działalność przewozową dostarczył jednak wydruki z dnia [...] stycznia 2019 r. z systemu informatycznego SKP PRO badań technicznych wykonanych przez uprawnionego diagnostę i zawierających zaświadczenia o przeprowadzonym badaniu technicznym pojazdu o nr. [...] oraz o nr. [...] (zob. k. 6 i k. 34 akt sprawy), ze wskazaniem daty badania ([...].05.2018) oraz terminu następnego badania ([...].05.2019). Organy nie uznały jednak jako wiarygodnych dowodów z tych zaświadczeń, podnosząc, że z wydruków z Centralnej Ewidencji i Informacji Gospodarczej, Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców oraz danych z portalu www.historiapojazdu.gov.pl z dnia [...] stycznia 2019 r. (k. 7, 14-22) wynika, że sporne pojazdy nie posiadają ważnych badań technicznych. Organy stwierdziły również, że w dniu [...] maja 2019 r. (a więc dniu badań technicznych, zgodnie z wydrukiem z dnia [...] stycznia 2019 r. zaświadczenia o przeprowadzonych w dniu [...] maja 2018 r. badaniach technicznych z terminem ważności do dnia [...] maja 2019 r.), zgodnie z raportem danych cyfrowych tachografu (k. 25 akt sprawy), sporny pojazd "nie poruszał się" (co potwierdza stan licznika), a jednocześnie istnieje zbieżność pomiędzy odczytem licznika z dnia badania – [...] maja 2018 r. (957.315 km), a odczytem tegoż licznika z dnia [...] maja 2018 r. W uzasadnieniu decyzji organu pierwszej instancji wskazano również, że nie jest możliwe, aby w trakcie badania pojazd nie wykonywał żadnego ruchu, a tachograf nie rejestrował żadnej aktywności (s. 7 uzasadnienia decyzji z dnia [...] czerwca 2019 r.), a zatem w ocenie organów sporne pojazdy nie posiadały aktualnego okresowego badania technicznego potwierdzającego ich zdatność do ruchu drogowego.

Odnosząc się do powyższych ustaleń i ocen, Sąd stwierdza, że z jednej strony nie są one oparte na wystarczającym materiale dowodowym, z drugiej zaś – ocena istniejącego materiału w świetle prawidłowej wykładni prawa materialnego i procesowego nie może być uznana za prawidłową.

Po pierwsze, sam fakt wydrukowania w dniu [...] stycznia 2019 r. z systemu informatycznego zaświadczeń o przeprowadzonym badaniu technicznym pojazdów o nr. [...] oraz o nr. [...] nie podważa wiarygodności treści tych zaświadczeń, gdyż możliwe jest, że system ten umożliwia wielokrotny wydruk zaświadczeń także po dniu zakończenia badania. Nie są również wystarczające wydruki z Centralnej Ewidencji i Informacji Gospodarczej, Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców oraz danych z portalu www.historiapojazdu.gov.pl z dnia [...] stycznia 2019 r., gdyż nieprzekazanie do powyższych rejestrów danych o wykonaniu badania technicznego i jego ważności nie skutkuje automatycznie stwierdzeniem, że dany pojazd nie posiada aktualnego okresowego badania technicznego, co stanowi podstawę do wymierzenia kary.

Po drugie, sama treść raportu danych cyfrowych tachografu pojazdu o numerze [...] z dnia [...] maja 2018 r. (k. 25 akt sprawy), z której wynika, że w tym dniu pojazd ten nie wykonywał rejestrowanych czynności z powodu wyjęcia karty z tachografu nie świadczy jeszcze kategorycznie, że badanie techniczne nie odbyło się. Ustalenia organów w tym zakresie powinny być pełne i kompleksowe, obejmując przede wszystkim przesłuchanie osób, które miały wykonać badanie (w tym uprawnionego diagnosty, który swoim podpisem, pieczęcią o wystawionym zaświadczeniem poświadczył fakt wykonania badania oraz określił jego wynik), oraz historii zapisów elektronicznych w systemie informatycznym badań technicznych pojazdów w celu ustalenia, czy i kiedy w miesiącu maju 2018 r. uprawniony diagnosta dokonał wymaganych wpisów w rejestrze badań technicznych, zgodnie z treścią § 4 ust. 4 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 26 czerwca 2012 r. w sprawie zakresu i sposobu przeprowadzania badań technicznych pojazdów oraz wzorów dokumentów stosowanych przy tych badaniach. Zgodnie z tym przepisem po zakończeniu przeprowadzania badania technicznego pojazdu uprawniony diagnosta niezwłocznie dokonuje wpisu o wyniku tego badania do rejestru badań technicznych pojazdów, wprowadza dane do centralnej ewidencji pojazdów z wyłączeniem przypadku, o którym mowa w art. 80bc p.r.d., a także dokonuje wpisu terminu następnego badania technicznego do dowodu rejestracyjnego pojazdu, o ile jest dostępny, oraz wydaje zaświadczenie o przeprowadzonym badaniu technicznym pojazdu. Ponadto zgodnie z § 5 ust. 1 cyt. rozporządzenia rejestr prowadzi podmiot prowadzący stację kontroli pojazdów i jest on prowadzony z wykorzystaniem systemu informatycznego. Dane i informacje o wykonanych badaniach technicznych pojazdów i innych czynnościach związanych z dopuszczeniem pojazdu do ruchu niezwłocznie po ich wykonaniu zamieszcza się w rejestrze i przechowuje w nim przez okres 12 miesięcy. Po upływie tego okresu dane i informacje archiwizuje się na nośniku informatycznym i przechowuje przez okres 5 lat (§ 5 ust. 4 cyt. rozporządzenia). Istnieje zatem baza dowodowa, która pozwoli ostatecznie ustalić, czy wiarygodność i moc dowodowa zaświadczenia o przeprowadzonym [...] maja 2018 r. badaniu technicznym pojazdów może zostać obalona, a tym samym, czy uzasadniony jest wniosek, że w dniu kontroli sporne pojazdy nie posiadały aktualnego okresowego badania technicznego potwierdzającego ich zdatność do ruchu drogowego. Nie można natomiast kategorycznie uznać, że sam brak rejestracji ruchu pojazdu w dniu [...] maja 2018 r. dowodzi bezspornie, że badanie nie odbyło się, a zatem wydane zaświadczenie poświadcza nieprawdę, co w konsekwencji oznacza, że pojazdy nie miały ważnych badań technicznych. Jest bowiem możliwe, że badania były wykonywane także w dniach [...] lub [...]-[...] maja 2018 r., w których zarejestrowano ruch pojazdu. Organy muszą także wyjaśnić, czy fakt wyjęcia karty z tachografu w trakcie badania technicznego był uzasadniony i czy pomimo braku rejestracji aktywności w raporcie danych z tachografu badany pojazd jednak nie poruszał się w tym czasie. Z raportu wynika wprawdzie, że w dniu [...] maja 2018 r. stan licznika na początek i na koniec dnia jest ten sam (957.265), jednak z ustaleń organów nie wynika, czy taki zapis jest konsekwencją wyjęcia karty z tachografu, czy też zupełnego bezruchu pojazdu. Wyjaśnienia w powyższym kontekście wymaga także podniesiona przez organy okoliczność, że w zaświadczeniu uprawniony diagnosta wskazał, że na dzień wykonania badania ([...] maja 2018 r.) stan licznika wynosił 957.315 km, podczas gdy dane z tachografu wskazują stan w wysokości 957.265 km. Rozbieżność ta wymaga zatem odpowiedzi na pytanie, czy wskazanie stanu licznika przez tachograf bez włożonej karty pokrywa się z faktycznym stanem tego licznika. Oczywiście pozwoli to również odpowiedzieć na pytanie, dlaczego na początku dnia [...] maja 2018 r., gdy ponownie włożono kartę (po dniach [...] i [...] maja 2018 r.) stan licznika wynosił 957.265 km.

Organy muszą także uwzględnić, pominiętą w swoich rozważaniach, kwestię treści wpisów w dowodach rejestracyjnych pojazdów o numerach [...] i [...], z których wynika, że uprawniony diagnosta poświadczył swoim podpisem i datą, że badania techniczne zostały wykonane w dniach [...] i [...] maja 2018 r. (k. 32-33 akt sprawy). Z akt sprawy nie wynikają ustalenia, kiedy powyższe wpisy w dowodach rejestracyjnych zostały dokonane przez uprawnionego diagnostę i czy istniały one w dniu kontroli.

Istotne w stanie sprawy jest również to, że w zatwierdzonym przez prokuratora postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2019 r. organ dochodzeniowy odmówił wszczęcia postępowania karnego w sprawie popełnienia przez uprawnionego diagnostę A. P. przestępstw z art. 271 § 1 k.k. polegających na poświadczeniu nieprawdy w spornych zaświadczeniach (k. 41 akt sprawy). Ocena organów dochodzeniowych powinna zostać uwzględniona przez organy orzekające w przedmiotowej sprawie.

Powyższe sporne okoliczności nie zostały dostatecznie wyjaśnione przez organy, a wątpliwości w tym zakresie nie mogą być rozstrzygane na niekorzyść strony skarżącej (art. 81a § 1 k.p.a.).

Po trzecie, kontrolowane organy muszą pamiętać, że obalenie domniemania autentyczności i wiarygodności dowodu z dokumentu urzędowego w postaci zaświadczenia wystawionego przez podmiot niepubliczny wykonujący zadania publiczne jest wprawdzie możliwe (art. 76 § 3 w zw. z art. 76 § 2 i art. 1 pkt 4 k.p.a.), jednak wymaga przeprowadzenia przez podmiot podważający to domniemanie wiarygodnego przeciwdowodu, a więc dowodu przeciwko treści tego rodzaju dokumentu urzędowego. Dowód przeciwny musi być więc wystarczająco wiarygodny i silny, aby domniemanie ustawowe z art. 76 § 1 k.p.a. zostało obalone. W niniejszej sprawie ciężar przeprowadzenia przeciwdowodu obciąża kontrolowane organy. Organy w tym zakresie muszą zachować jednak ostrożność, gdyż ustalenie, że skarżący wykonywał przewóz drogowy pojazdami nieposiadającymi aktualnych okresowych badań technicznych potwierdzających ich zdatność do ruchu drogowego wymaga bezspornego stwierdzenia, że uprawniony diagnosta poświadczył nieprawdę w zaświadczeniach o przeprowadzeniu badań technicznych oraz w dowodach rejestracyjnych. Wiarygodne ustalenia w tym zakresie będą dopiero mogły stać się podstawą do złożenia przez organy ponownego zawiadomienia o podejrzeniu popełnienia przestępstwa z art. 271 § 1 k.k.

Jeżeli natomiast chodzi o ustalenia i oceny organów na tle naruszenia prawa, które miało polegać na wykonywaniu przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w tachograf, który nie został sprawdzony lub poddany przeglądowi przez warsztat posiadający zezwolenie (art. 92a ust. 1-2, 4-6 oraz poz. 6.1.5. załącznika nr 3 do u.t.d.), to Sąd stwierdza, że nie są one wadliwe.

Jak wynika z akt sprawy, organy wyjaśniły, że w toku kontroli, po szczegółowych oględzinach tachografu zainstalowanego w kontrolowanym pojeździe, ustalono, że brak jest poprawnego zabezpieczenia poprzez odpowiednie umieszczenie plomby ołowianej, która ma zabezpieczać połączenie impulsatora wraz z przewodem ze skrzynią biegów i dalej z tachografem marki Continental Automotive GmbH numer seryjny: [...]. Ustalono również, że w kontrolowanym pojeździe brak jest drutu oraz plomby ołowianej zabezpieczającej impulsator wkręcony w skrzynię biegów. W konsekwencji organy ustaliły, że część tachografu (tzw. czujnik ruchu) nie była zabezpieczona za pomocą plomby przed nieuprawnioną ingerencją. Ostatnie badanie okresowe tachografu wykonane dnia [...] kwietnia 2017 r. nie mogło zmienić tej oceny, gdyż plomba zabezpieczająca tachograf nie została prawidłowo zamontowana, a zatem tachograf pomimo zaistnienia przyczyn skutkujących powstaniem obowiązku ponownego badania nie został poddany temu badaniu.

Zgodnie z art. 2 ust. 2 lit. s) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego "przegląd okresowy" oznacza zespół czynności wykonywanych w celu sprawdzenia, czy tachograf pracuje prawidłowo, czy jego ustawienia odpowiadają parametrom pojazdu i czy do tachografu nie podłączono urządzeń manipulacyjnych. Przepis art. 22 ust. 5 cyt. rozporządzenia stanowi, że elementy tachografu są zaplombowane, jak wyszczególniono w świadectwie homologacji typu, natomiast wszelkie połączenia z tachografem, które są potencjalnie narażone na ingerencje, w tym połączenie między czujnikiem ruchu a skrzynią biegów, a także w odpowiednich przypadkach, tabliczka instalacyjna, są zaplombowane. Plomba może być usunięta lub naruszona wyłącznie: 1) przez instalatorów lub warsztaty zatwierdzone przez właściwe organy, zgodnie z art. 24 rozporządzenia, do celów naprawy, konserwacji lub powtórnej kalibracji tachografu lub przez funkcjonariuszy służb kontrolnych odpowiednio przeszkolonych oraz, o ile jest to wymagane upoważnionych, do celów kontroli; 2) do celów naprawy lub modyfikacji pojazdu, która narusza plombę. W takich przypadkach w pojeździe przechowuje się pisemne oświadczenie określające datę i godzinę naruszenia plomby i zawierające uzasadnienie usunięcia plomby. Komisja w drodze aktów wykonawczych opracuje standardowy formularz pisemnego oświadczenia. Natomiast w każdym przypadku plomby są zakładane na nowo przez zatwierdzonego instalatora lub zatwierdzony warsztat bez nieuzasadnionej zwłoki, a najpóźniej w ciągu siedmiu dni od ich zdjęcia. Przed ponownym założeniem plomb zatwierdzony warsztat przeprowadza sprawdzenie i kalibrację tachografu. Przepis art. 32 ust. 1 -3 cyt. rozporządzenia stanowi ponadto, że przedsiębiorstwa transportowe oraz kierowcy zapewniają poprawne działanie i właściwe użytkowanie tachografów i kart kierowcy, a przedsiębiorstwa transportowe oraz kierowcy stosujący tachografy analogowe zapewniają ich poprawne działanie i prawidłowe stosowanie wykresówek (ust. 1). Tachografy cyfrowe nie mogą być ustawione w sposób powodujący automatyczne przełączanie się na konkretną kategorię czynności po wyłączeniu silnika lub zapłonu pojazdu, chyba że kierowca ma w dalszym ciągu możliwość ręcznego wyboru odpowiedniej kategorii czynności (ust. 2). Zabrania się fałszowania, ukrywania, likwidowania i niszczenia danych zarejestrowanych na wykresówkach lub przechowywanych w tachografie lub na karcie kierowcy albo zarejestrowanych na wydrukach z tachografu. Każda forma manipulowania tachografem, wykresówką lub kartą kierowcy, która mogłaby spowodować sfałszowanie, zlikwidowanie lub zniszczenie danych lub informacji wydrukowanych jest zabroniona. W pojeździe nie może znajdować się żadne urządzenie, które mogłoby zostać użyte w powyższych celach (ust. 3). Prawodawca unijny postanowił także w art. 33 ust. 3 cyt. rozporządzenia, że przedsiębiorstwa transportowe są odpowiedzialne za naruszenia niniejszego rozporządzenia popełnione przez swoich kierowców lub kierowców będących w ich dyspozycji. Państwa członkowskie mogą jednak uzależnić taką odpowiedzialność od naruszenia przez przedsiębiorstwo transportowe ust. 1 akapit pierwszy niniejszego artykułu i art. 10 ust. 1 i 2 rozporządzenia (WE) nr 561/2006.

Dla oceny odpowiedzialności skarżącego istotne są również postanowienia cz. V załącznika I do rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. Zgodnie z pkt. 4 cz. V następujące części urządzeń rejestrujących są plombowane: a) tabliczka instalacyjna, chyba że jest przymocowana w taki sposób, że nie można jej usunąć bez uszkodzenia wykonanych na niej oznaczeń; b) oba zakończenia połączenia między urządzeniem rejestrującym a pojazdem; c) sam adapter oraz punkt jego włączenia w tor połączenia; d) mechanizm przełączający w pojazdach o dwóch lub więcej przełożeniach osi; e) połączenia łączące adapter i mechanizm przełączający z resztą urządzenia; f) obudowy wymagane zgodnie z częścią III lit. a) ppkt 7.2.; g) jakakolwiek osłona dająca dostęp do środków dostosowujących stałą urządzenia rejestrującego do współczynnika charakterystycznego pojazdu. W niektórych przypadkach homologacja typu może wymagać dodatkowego plombowania i wówczas homologacja typu musi określać, w których miejscach te plomby mają być nakładane. Plomby wymienione w lit. b), c) oraz e) akapitu pierwszego mogą być usunięte: 1) w nagłym wypadku, 2) do celów zainstalowania, wyregulowania lub naprawy ogranicznika prędkości lub innego urządzenia przyczyniającego się do bezpieczeństwa ruchu drogowego, z zastrzeżeniem, że urządzenie rejestrujące nadal pracuje niezawodnie i prawidłowo i zostanie powtórnie zaplombowane przez zatwierdzonego instalatora lub zatwierdzony warsztat niezwłocznie po zamontowaniu ogranicznika prędkości lub każdego innego urządzenia przyczyniającego się do bezpieczeństwa ruchu drogowego lub w ciągu siedmiu dni w innych przypadkach; każdy przypadek naruszenia takich plomb wymaga sporządzenia pisemnego oświadczenia podającego powody takiego działania, a oświadczenie to powinno być dostępne dla właściwego organu.

Istotne są również postanowienia pkt. 3 lit. a) cz. VI załącznika I do rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. Zgodnie z tymi przepisami przeglądy okresowe urządzeń zamontowanych w pojazdach są przeprowadzane co dwa lata, przy czym mogą być przeprowadzane przy okazji okresowego badania technicznego. Przeglądy te obejmują: sprawdzenie, czy urządzenie działa prawidłowo; sprawdzenie, czy urządzenie opatrzone jest znakiem homologacji typu; sprawdzenie, czy zamocowana jest tabliczka instalacyjna; sprawdzenie czy plomby na urządzeniu i na innych częściach instalacji są w stanie nienaruszonym; wyznaczenie faktycznego obwodu tocznego kół.

Z powyższych przepisów wynika, że w razie usunięcia lub naruszenia plomb zabezpieczających tachograf, w każdym przypadku plomby są zakładane na nowo przez zatwierdzonego instalatora lub zatwierdzony warsztat bez nieuzasadnionej zwłoki, a najpóźniej w ciągu siedmiu dni od ich zdjęcia, a przed ponownym założeniem plomb zatwierdzony warsztat przeprowadza sprawdzenie i kalibrację tachografu (art. 22 ust. 5 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r.). Obowiązek ten jest niezależny od tego, czy usunięcie lub naruszenie plomb nastąpiło zgodnie z przepisami prawa, czy też z ich naruszeniem. Z przepisu art. 23 cyt. rozporządzenia wynika ponadto, że niezależnie od regularnych przeglądów przeprowadzanych co najmniej raz na dwa lata (art. 23 ust. 1), przeprowadzane są również przeglądy doraźne (art. 23 ust. 3-4), m.in. w sytuacji, gdy doszło do usunięcia lub uszkodzenia plomby i zachodzi konieczność jej ponownego założenia przez zatwierdzony warsztat. W takim wypadku warsztat ten dokonuje ponownego założenia plomby po przeprowadzeniu sprawdzenia i kalibracji tachografu (art. 22 ust. 5).

W przedmiotowej sprawie wobec stwierdzenia przez organy nieuzasadnionego naruszenia plomby zabezpieczającej tachograf i niepoddania pojazdu procedurze ponownego założenia plomby przez zatwierdzonego instalatora lub zatwierdzony warsztat bez nieuzasadnionej zwłoki (najpóźniej w ciągu siedmiu dni), po uprzednim przeprowadzeniu sprawdzenia i kalibracji tachografu (zgodnie z obowiązkiem wynikającym z art. 22 ust. 5 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r.), prawidłowo kontrolowane organy uznały, że skarżący wykonywał przewóz drogowy pojazdem wyposażonym w tachograf, który nie został obowiązkowo sprawdzony przez warsztat posiadający zezwolenie.

Poza zakresem oceny Sądu pozostaje natomiast możliwość kwalifikacji powyższego naruszenia w świetle poz. 6.1.6. i 6.3.12. załącznika nr 3 do u.t.d.).

Nie są uzasadnione pozostałe zarzuty skargi, w tym zarzuty naruszenia art. 92b ust. 1-2 i art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. W sprawie nie zaistniały żadne okoliczności, które w świetle powyższych przepisów mogłyby być uznane za stanowiące realizację przesłanek zwalniających skarżącego z odpowiedzialności administracyjnoprawnej.

W tym stanie rzeczy, mając na uwadze wszystkie przytoczone argumenty, Sąd działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 135 p.p.s.a. orzekł, jak w punkcie pierwszym wyroku. O kosztach postępowania orzeczono w punkcie drugim wyroku, zasądzając od skarżonego organu na rzecz strony skarżącej zwrot poniesionych kosztów sądowych (art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a.).