Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 494/13
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2014-04-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Ochrona środowiska
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 80 ust. 1 i 2
journal: Dz.U. 2008 nr 199 poz 1227
law: Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Leszek Kamiński Sędziowie Sędzia NSA Jerzy Stelmasiak (spr.) Sędzia del. WSA Małgorzata Miron Protokolant starszy asystent sędziego Anna Pośpiech-Kłak po rozpoznaniu w dniu 29 kwietnia 2014 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej A.P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 24 października 2012 r. sygn. akt II SA/Ke 587/12 w sprawie ze skargi B.B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach z dnia [...] czerwca 2012 r. znak: [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia 1) oddala skargę kasacyjną; 2) zasądza od A.P. na rzecz B.B. kwotę 180 (sto osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z 24 października 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach, po rozpoznaniu skargi B.B. (dalej jako "skarżąca") uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach z [...] czerwca 2012 r. w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia, a także poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy Solec-Zdrój z [...] kwietnia 2012 r.

W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że decyzją z [...] kwietnia 2012 r. organ I instancji odmówił skarżącej ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla realizacji przedsięwzięcia polegającego na "Budowie urządzeń infrastruktury technicznej, na którą składają się następujące obiekty: 1) elektrownie wiatrowe w ilości dwóch sztuk o łącznej mocy do 1200 kW, wysokości wieży do 78 m, średnicy wirnika do 56 m, 2) fundamenty pod elektrownie wiatrowe 2 szt., 3) linie kablowe średniego napięcia SN, zlokalizowanego na działce nr ewid. [...], położonej w miejscowości [...].

Skarżąca wniosła odwołanie od powyższej decyzji. Decyzją z [...] czerwca 2012 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Kielcach utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy.

W uzasadnieniu organ II instancji wskazał, że planowana inwestycja należy do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, co wynika z § 3 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz.U. Nr 257, poz. 2573 ze zm.) oraz § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. Nr 213, poz. 1397). Obowiązek przedłożenia raportu został nałożony przez Wójta Gminy Solec-Zdrój po uzyskaniu opinii Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Kielcach i Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Busku-Zdroju stwierdzających potrzebę przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Organ wyjaśnił, że z zgodnie z raportem, planowana przedsięwzięcie pomimo usytuowania na terenie Szanieckiego Parku Krajobrazowego, nie narusza zakazów obowiązujących w stosunku do tej formy przyrody, nie będzie także oddziaływać negatywnie na graniczący z nim obszar Natura 2000 Ostoja Szaniecko-Solecka. Organ odwoławczy stwierdził, że ustalenia te nie były kwestionowane przez organ I instancji.

Ponadto organ odwoławczy wskazał, że planowana inwestycja ma być zlokalizowana w strefie "C" ochrony uzdrowiskowej uzdrowiska Solec-Zdrój. W statucie uzdrowiska przyjętym uchwałą Rady Gminy Solec-Zdrój z 20 kwietnia 2009 r. nr XXVII/122/09 ustalono w oparciu o udokumentowane zasoby wód leczniczych i leczniczy klimat, warunki lecznicze i przewidziano, że na tym terenie obowiązuje m.in. zakaz prowadzenia działań mających wpływ na fizjografię uzdrowiska i jego założenia przestrzenne lub właściwości lecznicze.

W piśmie z 20 lutego 2012 r. Minister Zdrowia (pismo sporządzone w imieniu organu przez Naczelnika Wydziału ds. Uzdrowisk Departamentu Organizacji Ochrony Zdrowia Ministerstwa Zdrowia) wskazał, że zgodnie z zakazami określonymi w ustawie z dnia 28 lipca 2005 r. o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach ochrony uzdrowiskowej oraz o gminach uzdrowiskowych (Dz.U. Nr 176, poz. 1399 ze zm. – dalej jako "ustawa o lecznictwie uzdrowiskowym"), budowa elektrowni wiatrowych w strefach ochrony uzdrowiskowej jest zabroniona. Podobne stanowisko zajął Minister Zdrowia (opinia sporządzona przez Dyrektora Departamentu Organizacji Ochrony Zdrowia Ministerstwa Zdrowia) w piśmie z 8 marca 2012 r., stwierdzając, że przedstawiane w indywidualnych sprawach uzgodnienia nie odnoszą się do warunków naturalnych niezbędnych do prowadzenia lecznictwa uzdrowiskowego.

Organ odwoławczy ustalił, że planowane przedsięwzięcie jest sprzeczne z § 23 ust. 1 pkt 4 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Solec-Zdrój z wyłączeniem sołectwa Solec-Zdrój, zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy w Solcu-Zdroju nr XXI/96/2008 z 29 sierpnia 2008 r. (Dz.Urz. Woj. Świętokrzyskiego Nr 219, poz. 2925). Przepis ten ustanawia zakaz prowadzenia w strefie "C" działań mających wpływ na fizjografię uzdrowiska i jego założenia przestrzenne lub właściwości lecznicze klimatu. Powyższy zakaz stanowi powtórzenie treści art. 38 ust. 1 pkt 3 ustawy o lecznictwie uzdrowiskowym.

Organ podkreślił charakter planowanej inwestycji, jej wyróżniające z otoczenia parametry, stanowiące element dominujący krajobrazu w obrębie wyniosłości terenowej związane z przebiegiem Wału Wójczo-Pińczowskiego. Uznał, że inwestycja będzie miała negatywny wpływ na fizjografię uzdrowiska, jego założenia przestrzenne oraz swoisty mikroklimat utrzymujący się w osłonie Wału Wójczo-Pińczowskiego. W ocenie organu odwoławczego, także raport potwierdza, że projektowane wieże elektrowni wiatrowej będą górować nad otoczeniem pogarszając walory krajobrazowe. Wybudowanie elektrowni wiatrowej spowoduje ingerencję w warunki naturalne niezbędne do prowadzenia leczenia uzdrowiskowego. Tym samym, zdaniem organu odwoławczego, lokalizacja planowanej inwestycji narusza art. 38a ust. 3 pkt 3 ustawy o lecznictwie uzdrowiskowym.

Organ odwoławczy wskazał ponadto na możliwość emisji infradźwięków charakteryzujących się dużą i trudną do ustalenia długością fali, co nie wyklucza możliwości ich negatywnego oddziaływania na środowisko.

Skargę na powyższą decyzję wniosła skarżąca.

Uchylając zaskarżoną decyzję oraz decyzję ją poprzedzającą Sąd I instancji wskazał, że w zakresie określonym art. 80 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2008 r. Nr 199, poz. 1227 ze zm. – dalej jako "ustawa środowiskowa"), argumentacja zawarta w uzasadnieniach obu decyzji jest lakoniczna i nie daje podstaw do odmowy wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.

Sąd I instancji podzielił stanowisko skarżącej, zgodnie z którym ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie zawierają generalnego zakazu budowy elektrowni wiatrowych w strefie "C" ochrony uzdrowiskowej, a tylko w sytuacji, gdyby elektrownie wiatrowe negatywnie wpływały na fizjografię uzdrowiska i jego układ przestrzenny lub właściwości lecznicze klimatu. Sam fakt lokalizacji planowanej inwestycji w obszarze ochrony uzdrowiskowej "C" nie narusza art. 38a ust. 3 w związku z ust. 1 pkt 12 ustawy o lecznictwie uzdrowiskowym. Jednocześnie Sąd I instancji wyjaśnił, że w uzasadnieniu decyzji mylnie powołano art. 38 ust. 1 pkt 3 lit. d/ w brzmieniu sprzed nowelizacji wprowadzonej ustawą z dnia 4 marca 2011 r. (Dz.U. Nr 73, poz. 390), która obowiązuje od 7 lipca 2011 r.

Sąd I instancji podkreślił, że opinia Ministra Zdrowia nie ma charakteru wiążącego, organ powinien ją jednak uwzględnić biorąc pod uwagę dyspozycję art. 38a ust. 3 w związku z ust. 1 pkt 12, ustawy o lecznictwie uzdrowiskowym. W ocenie Sądu I instancji, opinia Ministra Zdrowia jako organu właściwego do potwierdzenia spełnienia warunków koniecznych do nadania statusu uzdrowiska przez obszar, dla którego sporządzono operat uzdrowiskowy (art. 40 ust. 2 ustawy o lecznictwie uzdrowiskowym), jest jednym z elementów materiału dowodowego w sprawie o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Opinia powinna zawierać argumentację pozwalającą na jej ocenę w konkretnym stanie faktycznym. Zdaniem Sądu I instancji, samo negatywne stanowisko, co do możliwości budowy elektrowni wiatrowej w strefie "C" ochrony uzdrowiskowej wyrażone przez przedstawicieli Ministerstwa Zdrowia jest niewystarczające. Sąd I instancji podkreślił, że pisma Ministra Zdrowia z 20 lutego 2012 r. i z 8 marca 2012 r. nie zawierają prawidłowego uzasadnienia i nie pozwalają na ocenę, czy wszystkie ważne kwestie zostały rozważone, w szczególności co do negatywnego wpływu planowanej inwestycji na właściwości lecznicze klimatu.

Z tych przyczyn Sąd I instancji doszedł do przekonania, że organy nie wyjaśniły w sposób niebudzący wątpliwości wszystkich istotnych okoliczności mających wpływ na zasadność rozstrzygnięcia, czym naruszyły art. 7, art. 77 § 1 k.p.a., a także art. 107 § 3 k.p.a. Organy nie wykazały, że planowane przedsięwzięcie będzie negatywnie wpływać na fizjografię uzdrowiska i jego układ urbanistyczny lub właściwości lecznicze klimatu. Zdaniem Sądu I instancji, ocena zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego została dokonana wybiórczo, z pominięciem wszechstronnej analizy zapisów odnoszących się do terenu, na którym zaplanowano inwestycję.

W ocenie Sądu I instancji, bez wpływu na powyższą ocenę pozostają wyjaśnienia organu zawarte w odpowiedzi na skargę, rozszerzające argumentację w kwestii niedopuszczalności prowadzenia działalności niezgodnej z wynikającą z planu, funkcją rolniczą terenu. Odpowiedź na skargę nie może zastępować czy też uzupełniać uzasadnienia rozstrzygnięcia podjętego w sprawie.

W ocenie Sądu I instancji, organ w ogóle nie uzasadnił wpływu turbin wiatrowych na fizjografię uzdrowiska i jego założenia przestrzenne lub właściwości lecznicze klimatu, nie opisał otoczenia, w którym planowane jest posadowienie turbin wiatrowych, nie ustalił jakie są założenia przestrzenne w tym uzdrowisku i na jaki (bądź jakie) elementy fizjograficzne uzdrowiska będzie miała wpływ inwestycja. Sąd I instancji nie podzielił stanowiska organu, zgodnie z którym ingerencja w fizjografię uzdrowiska i jego założenia przestrzenne poprzez pogorszenie walorów krajobrazowych nastąpi wskutek górowania elektrowni wiatrowych nad otoczeniem. Sąd I instancji wskazał, że organ pominął i nie odniósł się do treści raportu, z którego wynika teza przeciwna tj. że: "punkt widokowy na Wale Wójczo-Pińczowskim w rejonie Sułkowic, usytuowany jest 300 m na wschód od działki nr [...]; punkt nie jest w żadnym przypadku zagrożony funkcjonowaniem 2 sztuk elektrowni wiatrowych".

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł uczestnik postępowania A.P.

W pierwszej kolejności zarzucił naruszenie przepisów postępowania.

Po pierwsze, art. 134 § 1 w związku z art. 133 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 – zwanej dalej "p.p.s.a.") w związku z art. 80 ust. 1 i 2 ustawy środowiskowej, polegające na wydaniu orzeczenia odnoszącego się do terenu nieobjętego wnioskiem skarżącej, stanowiącego działki ewidencyjne nr [...] oraz nr [...], położone w Sułkowicach, na których również będą znajdować się przedmiotowe w sprawie elektrownie wiatrowe. W ocenie wnoszącego skargę kasacyjną uczestnika postępowania, uchybienie to miało wpływ na przebieg postępowania, ponieważ spowodowało pominięcie kwestii zgodności wniosku z zakresem inwestycji, a tym samym jego kontrolę zgodną z art. 80 ustawy środowiskowej.

Po drugie, art. 134 § 1 p.p.s.a. przez zaniechanie dokonania samodzielnej wykładni przepisów prawa miejscowego – miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Solec-Zdrój. W ocenie wnoszącego skargę kasacyjną uczestnika postępowania, oznaczało to zaniechanie kontroli decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w odniesieniu do tych przepisów, w wyniku której wykazana zostałaby zgodność tego orzeczenia z prawem.

Ponadto uczestnik postępowania zarzucił naruszenie art. 80 ustawy środowiskowej w związku z § 59 ust. 1, ust. 2 oraz ust. 3 lit. e/ oraz w związku z § 3 pkt 5 i 6 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Solec-Zdrój przez ich niewłaściwą wykładnię. Zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną, przepisy te wyłączają możliwości budowy elektrowni wiatrowych na obszarach oznaczonych symbolem R w części rysunkowej planu.

Uczestnik postępowania wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Kielcach ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach w całości i oddalenie skargi. Wniósł także o zasadzenie na jego rzecz kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną skarżąca wniosła o jej oddalenie oraz zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie jest zasadna.

W świetle art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270, dalej zwanej "p.p.s.a.“) – skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:

1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie,

2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Podkreślić przy tym trzeba, że Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, ponieważ w świetle art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. (a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak), to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Oznacza to, że Sąd nie jest uprawniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów skargi kasacyjnej, a upoważniony jest do oceny zaskarżonego orzeczenia wyłącznie w granicach przedstawionych we wniesionej skardze kasacyjnej.

Po pierwsze, należy zaznaczyć, że chybiony jest zarzut kasacyjny dotyczący naruszenia przez Sąd I instancji art. 133 § 1 i art. 134 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 80 ust. 1 i 2 ustawy środowiskowej. Wynika to z tego, że brak jest jakichkolwiek przesłanek do przyjęcia stwierdzenia ze skargi kasacyjnej, że wniosek inwestora zawierał uchybienie dotyczące braku precyzyjnego określenia terenu nieruchomości na której ma być realizowane przedmiotowe przedsięwzięcie, a więc nie tylko na terenie działki nr ewid. [...] lecz także na działkach nr ewid. [...] i [...] położonych również miejscowości Sułkowice gmina Solec-Zdrój. Jednak, co wynika z akt sprawy rotor przedmiotowych turbin wiatrowych planowanych do instalacji danego przedsięwzięcia, tj. Enercon E-40 ma Rotor diameter 40/44 m, wbrew zarzutowi kasacyjnemu nie obejmuje swoim zasięgiem przestrzennym powyższych sąsiednich działek. Z kolei z naruszeniem dyspozycji art. 176 p.p.s.a. zarzut kasacyjny dotyczący naruszenia art. 80 ust. 1 ustawy środowiskowej jest nieprecyzyjny, ponieważ nie określa który z czterech punktów ust. 1 tego przepisu miałby naruszyć Sąd I instancji. Ponadto z komparycji skargi kasacyjnej jak i jej uzasadnienia nie wynika także na czym miałoby polegać błędne rozstrzygnięcie sprawy przez Sąd I instancji biorąc pod uwagę inne wyżej wymienione zarzuty kasacyjne w świetle dyspozycji art. 133 § 1 i art. 134 § 1 p.p.s.a.

Po drugie, chybiony jest także zarzut kasacyjny dotyczący naruszenia przez Sąd I instancji art. 134 § 1 p.p.s.a. w aspekcie nieprawidłowego zdaniem strony skarżacej zastosowania art. 80 ustawy środowiskowej (przy czym w istocie chodzi tu o art. 80 ust. 2 co wynika dopiero z uzasadnienia skargi kasacyjnej) w związku z § 59 ust. 1, ust. 2 oraz ust. 3 lit. e/ oraz w związku z § 3 pkt 5 i 6 przedmiotowej uchwały nr XXI/96/2008 Rady Gminy w Solcu-Zdroju 29 sierpnia 2008 r. Dotyczy to ich niewłaściwej wykładni, gdyż na terenach oznaczonych symbolem "R" w części rysunkowej planu miejscowego zdaniem strony skarżącej wprowadzono zakaz budowy elektrowni wiatrowych. Jednak nie jest to prawidłowe stanowisko z tej przyczyny, że Sąd I instancji kontroluje w tym postępowaniu nie ustalenia planu miejscowego zawarte w przedmiotowej uchwale Rady Gminy Solec-Zdrój tylko bada zgodność decyzji środowiskowej – w świetle dyspozycji art. 80 ust. 2 ustawy środowiskowej – z ustaleniami planu miejscowego obowiązującymi na terenie projektowanego przedsięwzięcia. Natomiast to Sąd I instancji zgodnie właśnie także z dyspozycją art. 134 § 1 p.p.s.a. kontroluje zaskarżoną decyzję w zakresie jej zgodności z przepisami prawa procesowego w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy o czym stanowi art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. Ponadto uzasadnienie decyzji organu odwoławczego nie może być w żadnym przypadku zastępowane lub uzupełniane odnośnie ewentualnie jej braków dopiero w odpowiedzi na skargę do Sądu I instancji także w zakresie braku wykładni § 59 ust. 1 pkt 3 lit. e/ przedmiotowej uchwały Rady Gminy Solec-Zdrój, w aspekcie zakazu prowadzenia działalności niezgodnej z funkcją rolniczą terenów oraz powodującej utratę zdolności produkcyjnej gruntów rolnych.

Po trzecie, kluczowa w tej sprawie jest więc kwestia zgodności projektowanego przedsięwzięcia z § 59 ust. 1 pkt 1 i 2 oraz pkt 3 lit. e/ (w skardze kasacyjnej ponownie błędnie oznaczono, że jest to ust. 2, a nie ust. 1 pkt 2 oraz że jest to ust. 3 lit. e/ chociaż jest to w istocie pkt 3 lit. e/ cyt. wyżej § 59) tejże uchwały Rady Gminy Solec-Zdrój. Dotyczy to oceny czy w strefie ochronnej "C" przedmiotowe przedsięwzięcie jest tym o którym stanowi § 23 ust. 4 pkt 4 tejże uchwały, który wprowadza zakaz działań mających wpływ na fizjografię uzdrowiska i jego założenia przestrzenne lub właściwości lecznicze klimatu, także biorąc pod uwagę, co Sąd I instancji prawidłowo podniósł, że organ odwoławczy błędnie powołał w tym zakresie już nieobowiązujący art. 38 ust. 1 pkt 3 lit. d/ zamiast obowiązującego obecnie art. 38a ust. 3 w związku z ust. 1 pkt 12 cyt. ustawy o lecznictwie uzdrowiskowym. W tym przypadku Sąd I instancji prawidłowo stwierdził, że właściwe organy w tej sprawie w istocie nie uzasadniły swojego stanowiska odnośnie oddziaływania tych turbin wiatrowych na fizjografię tego uzdrowiska jak i jego założenie przestrzenne oraz właściwości lecznicze klimatu. W szczególności dotyczy to oceny na jaki lub jakie elementy fizjograficzne uzdrowiska będzie ewentualnie negatywnie oddziaływać dane przedsięwzięcie. Ponadto wyjaśnienia wymaga kwestia dotycząca "górowania" tych elektrowni wiatrowych nad otoczeniem skoro nawet raport o oddziaływaniu na środowisko tego przedsięwzięcia stanowi, że: "punkt widokowy na Wale Wójczo-Pińczowskim w rejonie Sułkowic, usytuowany jest 300 m na wschód od działki nr [...]; punkt nie jest w żadnym przypadku zagrożeny funkcjonowaniem 2 sztuk elektrowni wiatrowych“ (zał. Nr 4.2, ad 10)“. Jest to także o tyle istotne, ponieważ z protokołu rozprawy z dnia 24 października 2012 r. przed WSA w Kielcach wynika, że strona skarżaca do Sądu I instancji dołączyła do akt sprawy dokumentację fotograficzną z której wynika, że już obecnie na terenie projektowanego przedsięwzięcia w sfrefie "C“ uzdrowiska jest maszt pomiarowy przy punkcie 1 zaś w oznaczonym w tej dokumentacji punkcie nr 2 znajduje się tartak, a przy punkcie nr 3 znajduje się przetwórnia odpadów, zaś w punkcie 5 jest usytuowany maszt bazy telefonii komórkowej.

Dlatego też Sąd I instancji prawidłowo stwierdził, wbrew zarzutom kasacyjnym, że właściwe organy nie ustaliły prawidłowo, zgodnie z dyspozycją art. 7 i 77 k.p.a. oraz w związku z art. 107 § 3 k.p.a. stanu faktycznego w tej sprawie, stąd Sąd prawidłowo orzekł w tej sprawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. Ponadto jest to konieczne do oceny prawidłowego zastosowania lub prawidłowej wykładni odpowiednich przepisow prawa materialnego powołanych w tej sprawie przez właściwe organy. Sąd administracyjny nie prowadzi bowiem samodzielnie postępowania dowodowego za wyjątkiem przypadku z art. 106 § 3 p.p.s.a., który w tej sprawie nie wystąpił.

Z tych względów i na podstawie art. 184 ustawy p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.

O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 204 pkt 2 p.p.s.a.