Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt I SA/Sz 1188/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2015-07-02 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art 122 , art 187 par 1
journal: Dz.U. 1997 nr 137 poz 926
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alicja Polańska, Sędziowie Sędzia WSA Marzena Kowalewska, Sędzia WSA Elżbieta Woźniak (spr.), Protokolant starszy sekretarz sądowy Anna Furtak-Biernat, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 2 lipca 2015 r. sprawy ze skargi "L." Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 30 lipca 2014 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2009 rok 1. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 23 czerwca 2014 r. nr [...], 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu, 3. przyznaje od Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie na rzecz radcy prawnego A. U. kwotę [...] złotych powiększoną o należny podatek od towarów i usług z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 23 czerwca 2014 r. [...] wydaną na podstawie art. 245 § 1 pkt 1 ustawy

z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.),

art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2006 r. Nr 121, poz. 844 ze zm.), po wznowieniu postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną, wydaną przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w dniu 24 lipca 2009 r. znak [...], utrzymującą

w mocy decyzję Burmistrza [...] z dnia 21 kwietnia 2009 r., określającą [...] zobowiązanie w podatku od nieruchomości na 2009 r. w kwocie [...] zł, uchyliło własną decyzję i określiło wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2009 r. dla [...] w kwocie [...] zł

Powyższa decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym:

W wyniku złożonego przez podatnika wniosku z dnia 26.08.2011 r. SKO

postanowieniem z dnia 30.11.2011 r. wznowiło postępowanie w sprawie zakończonej decyzją ostateczną SKO z dnia 24 lipca 2009 r.

znak [...], utrzymującą w mocy decyzję Burmistrza [...] z dnia

21 kwietnia 2009 r., znak [...] określającą [...]

z siedzibą w [...] zobowiązanie w podatku od nieruchomości

na 2009 r. w kwocie [...] zł. W efekcie przeprowadzonego postępowania kolegium wydało decyzję w dniu 18.01.2012 r., znak [...], w której stwierdziło istnienie przesłanki określonej w art. 240 §1 pkt 5 Ordynacji podatkowej i odmówiło uchylenia decyzji z uwagi na to, iż w wyniku uchylenia mogłaby być wydana wyłącznie decyzja rozstrzygająca istotę sprawy tak jak decyzja dotychczasowa.

Od powyższej decyzji strona złożyła odwołanie, decyzją z dnia 18.04.2012 r., znak [...] kolegium utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. Spółka złożyła skargę do WSA , który w dniu 13 lutego 2013 r. wydał wyrok, uchylający obie decyzje SKO.

Ponownie rozpoznając sprawę SKO wskazało na wynikające z art. 153 ustawy

z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi

(Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej "p.p.s.a.") związanie wskazaniami zawartymi

w wyroku sądu z dnia 13.02.2013 r. oraz zauważyło, że instytucja wznowienia postępowania nie stanowi kolejnej, trzeciej instancji, w której merytorycznie rozpatrywana jest sprawa. Kolegium omówiło podstawę wznowieniową z art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej i ponownie rozpoznając sprawę, będąc związanym wskazaniami sądu zawartymi w wyroku uchylającym jego decyzje wskazało na treść opinii technicznej sporządzonej przez [...] w październiku 2006 r. i uznało, że dokumentów wynika zatem niezbicie, że stan budynków jest zły i nie nadają się one do użytkowania bez wykonania remontów kapitalnych. W konsekwencji godząc się z wykładnią pojęcia "względy techniczne" zawartą w wyroku WSA co do tego, SKO uznało, że w sprawie zaistniały przesłanki uzasadniające wyłączenie z opodatkowania stawką najwyższą budynków będących w posiadaniu spółki z wyjątkiem tej powierzchni, która została wskazana w deklaracji podatkowej oraz korekcie deklaracji jako zajęta na prowadzenie działalności. W konsekwencji także grunt pod tymi budynkami podlega opodatkowaniu stawką przewidzianą jak dla budynków pozostałych. Następnie SKO przedstawiło sposób wyliczenia zobowiązania podatkowego dotyczącego nieruchomości stanowiącej działki nr [...] o pow. [...] ha i nr [...] o pow. [...] ha położone w [...]przy ul. [...].

W odwołaniu wniesionym od powyższej decyzji spółka podniosła, że część

z wyszczególnionych w ewidencji budynków, od których naliczany był podatek od nieruchomości w 2009 roku a także w latach wcześniejszych nie istniała, okoliczności tej spółka informowała SKO przesyłając dokumenty. Okoliczność nieistnienia budynków została przez organ uwzględniona w przypadku decyzji dotyczących lat 2007, 2008

i 2010, który uchylił decyzje organu pierwszej instancji z powodu usunięcia pomieszczeń. Spółka wskazała także, że teren należący do spółki jest terenem podmokłym co powinno zadecydować do zakwalifikowania go do terenu o złym stanie technicznym, gdyż względy techniczne związane z cechami terenu powodują pękanie ścian istniejących budynków i posadowienie nowych.

Po rozpoznaniu wniesionego przez spółkę odwołania od powyższej decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 30 lipca 2014 r. [...] wydaną na podstawie art. 233 § 1 pkt 2 lit. a), art. 245 § 1

pkt 1 Ordynacji podatkowej oraz art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych SKO uchyliło w całości własną decyzję ostateczną z dnia

23 czerwca 2014 roku oraz poprzedzającą ją decyzję Burmistrza [...] z dnia

21 kwietnia 2009 roku i określiło [...] Sp. z o. o. z siedzibą w [...] wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2009 r. w kwocie [...] zł.

W uzasadnieniu SKO wskazało, że decyzja uchylająca w całości lub w części decyzję dotychczasową, o której mowa w art. 245 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej, zawiera dwa rozstrzygnięcia. Pierwsze to usunięcie z obrotu prawnego decyzji opartej na wadliwych ustaleniach faktycznych, a drugie to rozstrzygnięcie załatwiające sprawę merytorycznie. Jak wynika z sentencji zaskarżonej decyzji organ właściwy w sprawie wznowienia postępowania zawarł w niej rozstrzygnięcie, którego efektem jest eliminacja z obrotu prawnego jedynie ostatecznej decyzji SKO przy jednoczesnym orzeczeniu co do istotny sprawy w przedmiocie wymiaru podatku od nieruchomości. Tymczasem takie rozstrzygnięcie powoduje, że w obrocie prawnym pozostała decyzja Burmistrza [...]

z dnia 21 kwietnia 2009 r. znak: [...] określająca [...] Sp. z o. o.

z siedzibą w [...] wysokość zobowiązania w podatku

od nieruchomości na 2009 r. w kwocie [...] zł, w związku z czym w takim stanie rzeczy mamy do czynienia z dwoma decyzjami wymiarowymi za ten sam okres (2009 r.), dotyczącymi tego samego podmiotu. Taki stan prawny zdaniem SKO narusza art. 245 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej i koniecznym było uchylenie nie tylko ostatecznej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 24 lipca 2009 r. znak: [...], ale także poprzedzającej ją decyzji Burmistrza [...]

z dnia 21 kwietnia 2009 r. znak: [...] określającej [...] Sp. z o. o.

z siedzibą w [...] wysokość zobowiązania w podatku

od nieruchomości na 2009 r. w kwocie [...] zł.

Jednocześnie, mając na uwadze zarzuty podniesione w odwołaniu SKO wyjaśniło, że w zaskarżonej decyzji dokonane zostało merytoryczne rozstrzygnięcie po analizie dokumentów przedstawionych przez Spółkę [...] oraz przy uwzględnieniu oceny prawnej wyrażonej w wyroku WSA z dnia 13 lutego 2013 r.

sygn. akt I SA/Sz 510/12. Dokonana w tych okolicznościach ocena doprowadziła Kolegium do stwierdzenia, że w sprawie zaistniały przesłanki uzasadniające wyłączenie z opodatkowania stawką najwyższą budynków znajdujących się w posiadaniu Spółki

z wyjątkiem tej powierzchni, która została wskazana w deklaracji podatkowej oraz korekcie deklaracji jako zajęta na prowadzenie działalności. W konsekwencji także grunt pod tymi budynkami - wbrew twierdzeniom Spółki - podlega opodatkowaniu stawką przewidzianą jak dla budynków pozostałych.

We wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na powyższe rozstrzygnięcie skardze, Spółka [...] podniosła, że w zaskarżonej decyzji SKO dokonało samodzielnego, czysto teoretycznego i odbiegającego od rzeczywistej powierzchni rzeczywiście istniejących budynków określenia wysokości zobowiązania podatkowego. Skarżąca podniosła także, że zaskarżona decyzja nie uwzględniła podniesionych w odwołaniu spółki argumentów dotyczących powierzchni fizycznie nie istniejących w 2009 roku budynków. Spółka powtórzyła także argument odnoszący się do uchylenia decyzji w przedmiocie podatku od nieruchomości za lata 2007, 2008

i 2010.

W piśmie z dnia 9 czerwca 2015 roku ustanowiony z urzędu dla skarżącej pełnomocnik podtrzymał w całości stanowisko wyrażone w treści skargi wniesionej

w dniu 8 września 2014 roku oraz wniósł o uchylenie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 30 lipca 2014 roku w części dotyczącej określenia zobowiązania podatkowego w kwocie [...] zł.

Dodatkowo pełnomocnik skarżącej zarzucił, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem szeregu przepisów, które miały istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie naruszone zostały:

1) art 126 Ordynacji podatkowej w zw. z art 19 ustawy z dnia 12 października 1994 roku o samorządowych kolegiach odwoławczych poprzez naruszenie zasady dwuinstancyjności wyrażającej się w tym, iż organ rozpoznając odwołanie od decyzji wydanej w pierwszej instancji w żaden sposób nie odniósł się do podniesionych zarzutów a jedynie skupił się na eliminacji z obrotu prawnego decyzji Burmistrza [...] z dnia 21 kwietnia 2009 roku określającej spółce [...]wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości na 2009 r. w kwocie [...] zł;

2) art 120 i art 121 § 1 Ordynacji podatkowej w zw. z art 19 ustawy z dnia

12 października 1994 roku o samorządowych kolegiach odwoławczych poprzez prowadzenie postępowania w sposób naruszający zaufanie strony do bezstronności

i praworządności wyrażający się w tym że pomimo, iż w decyzji dotyczącej podatku od nieruchomości za lata 2007, 2008 i 2010 z dnia 22 czerwca 2011 Samorządowe Kolegium Odwoławcze uznało, iż stan zawalenia części budynków istniał już w latach poprzednich to wbrew zasadzie prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych nakazujący także uwzględnienie takich okoliczności po wznowieniu postępowania, zwłaszcza, że wynikają one również ze złego stanu technicznego budynków ( są jego skutkiem) - co stanowiło przesłankę wznowienia przedmiotowego postępowania, w żaden sposób nie odniesiono się do tej istotnej kwestii;

2) art 122 i art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej w zw. z art 19 ustawy z dnia

12 października 1994 roku o samorządowych kolegiach odwoławczych poprzez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego w zakresie ustalenia powierzchni rzeczywiście istniejących budynków, a w konsekwencji poprzez samodzielne odbiegające od powierzchni rzeczywiście istniejących budynków określenie zobowiązania podatkowego;

4) art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku Ordynacji podatkowej w zw. z art 19 ustawy z dnia 12 października 1994 roku o samorządowych kolegiach odwoławczych poprzez brak ustalenia przez organ podatkowy prawdy obiektywnej i brak dokładnego wyjaśnienia sprawy, brak zebrania przez organ podatkowy pełnego materiału dowodowego, przekroczenie przez organ podatkowy granic swobodnej oceny dowodów i dokonanie ich dowolnej i niekonsekwentnej oceny;

5) art 197 i 198 § 1 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 19 ustawy z dnia 12 października 1994 roku o samorządowych kolegiach odwoławczych poprzez nieprzeprowadzenie postępowania dowodowego w postaci dowodu z dokonania oględzin nieruchomości, przesłuchania świadków lub przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego na okoliczność ustalenia powierzchni zawalonych budynków, w sytuacji gdy dla prawidłowego ustalenia stanu faktycznego wymagane było przeprowadzenie dodatkowych dowodów.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje:

Skarga jest zasadna.

W świetle przepisów art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta - jeżeli ustawy nie stanowią inaczej - sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Zadaniem sądu administracyjnego jest zbadanie prawidłowości zastosowania przez organy administracji przepisów obowiązującego prawa, zarówno prawa materialnego, jak też przepisów postępowania. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, jeżeli miało ono wpływ na wynik sprawy, lub naruszenia przepisów prawa procesowego, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także dając podstawę do wznowienia postępowania - art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm., dalej powoływana jako "p.p.s.a.").

Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Badając rozpoznawaną sprawę w tak zakreślonej kognicji, Sąd dopatrzył się naruszeń prawa, które skutkują koniecznością wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji.

Na wstępie wywodu zauważyć należy, iż sprawa niniejsza, jest już po raz drugi przedmiotem rozpoznania przez tutejszy Sąd, po tym, jak Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 13 lutego 2013 r. sygn. akt I SA/Sz 510/12, uwzględnił skargę Spółki [...] i uchylił zaskarżoną decyzję SKO

z dnia 18 kwietnia 2012 r. oraz poprzedzającą ją decyzję SKO z dnia

18 stycznia 2012 r. Stosownie do treści art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania były przedmiotem zaskarżenia. Oznacza to, że obecnie rozpoznający sprawę skład tutejszego Sądu, pozostaje związany zarówno oceną prawną jak i wskazaniami co do dalszego postępowania. Zatem obecnie prowadzona kontrola decyzji administracyjnej wydanej w rozpoznawanej sprawie powinna rozpocząć się od zbadania czy organ właściwie wykonał zalecania Sądu zawarte w wyroku uchylającym zaskarżoną decyzję. W tej kwestii należy przypomnieć, że w uzasadnieniu wyroku z dnia 13 lutego 2013 roku tutejszy Sąd za zasadne uznał zarzuty skargi, zarzucające iż organy obu instancji nie dokonały należytego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, zdaniem Sądu nie była też przekonująca argumentacja prawna zawarta w decyzjach tych organów. Sąd wskazał, że organy obu instancji nie odniosły się do zawartej w aktach sprawy dokumentacji technicznej budynków, sporządzonej w październiku 2006 r. i wynikających z niej ustaleń dotyczących pęknięć ścian – sugerujących uszkodzenia fundamentów lub ich osiadanie, do uszkodzeń stropów i dachów, przenikania wód gruntowych itp., jak również nie odniosły się do ocen zawartych w dokumentacji (w odniesieniu do każdego budynku), że "przed przystąpieniem do ponownego użytkowania należy wykonać kapitalny remont budynku", a w jego trakcie dokonać dokładnej oceny stanu technicznego elementów konstrukcyjnych budynku. Sąd wskazał także, że w dokumentacji stwierdzono przy tym – powołując się na oświadczenie przedstawiciela użytkownika ([...]), że w budynku hali zaprzestano działalności (wyłączono ją z bieżącego użytkowania) w 2002 r.

Ponadto Sąd zauważył, że dokonując oceny stanu technicznego budynków należało też odnieść się do uzupełniającej dokumentacji technicznej sporządzonej

w marcu 2010 r. z załączonymi licznymi fotografiami. Zdaniem Sądu pomimo tego,

że dokumentacja ta sporządzona została po wydaniu decyzji ostatecznej, jednak

w trakcie postępowania wznowionego na podstawie dokumentacji z października

2006 r., którego celem było ustalenie stanu technicznego budynków w 2009 r., zatem dokumentacja ta – sporządzona kilka miesięcy po upływie roku podatkowego - może także wskazywać na stan techniczny budynków w roku podatkowym 2009.

Sąd zwrócił także uwagę, że z decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 22 czerwca 2011 r. dotyczących podatku

od przedmiotowych nieruchomości za lata 2007 i 2008 oraz z 24 maja 2011 r. za rok 2010 wynika, że organ odwoławczy uchylił decyzje organu podatkowego I instancji, nakazując m.in. dokonanie ustaleń powierzchni budynku, którego dach uległ zawaleniu (na co wskazywano też w skardze), bowiem taki obiekt nie stanowi już budynku, zatem nie podlega opodatkowaniu. Skoro zatem stan taki istniał już w latach poprzednich,

to organ prowadzący postępowanie wyjaśniające po wznowieniu postępowania dotyczącego podatku za rok 2009 nie mógł pomijać takich okoliczności, które mogły też stanowić przesłankę do wznowienia postępowania z urzędu.

Odnosząc się do argumentacji prawnej zawartej w decyzjach organów obu instancji, Sąd nie podzielił stwierdzenia, że wyłączenie budynku lub jego części z opodatkowania stawkami przewidzianymi dla budynków związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą jest możliwe tylko w wypadku, gdy stan techniczny tych nieruchomości ma związek ze zdarzeniem niezależnym od podatnika. Sąd nie podzielił także poglądu wyrażonego w decyzji organu I instancji, że zły stan techniczny budynków powinien być potwierdzony decyzjami organu nadzoru budowlanego

o wyłączeniu budynku z użytkowania, bądź o jego opróżnieniu. Sąd uznał przy tym należy, że określenie "względy techniczne" użyte w ustawie podatkowej nie jest tożsame z pojęciem stan techniczny. Niewątpliwie jest ono pojęciem szerszym, mogącym obejmować także inne okoliczności uniemożliwiające wykorzystanie nieruchomości do działalności gospodarczej, jednak niewątpliwie też, zły stan techniczny budynku, uniemożliwiający takie jego wykorzystanie, należy także uznać za względy techniczne, o których mowa w ustawie o podatkach i opłatach lokalnych.

Formułując zalecania do organu odnoszące się do ponownego rozpoznania sprawy Sąd wskazał, że dla wyjaśnienia tej kwestii niezbędne może się okazać powołanie biegłego, który na podstawie zebranych dowodów (w tym fotografii) dokona oceny możliwości wykorzystywania przedmiotowych budynków do działalności gospodarczej, przy uwzględnieniu ich stanu technicznego. Ponadto Sąd wskazał,

że w ponownym rozpoznaniu sprawy należy uzupełnić materiał dowodowy w sposób wyżej wskazany i na tej podstawie dokonać jego rozpatrzenia, przy uwzględnieniu przedstawionej przez Sąd oceny prawnej.

Dokonując analizy zaskarżonej decyzji pod kątem wykonania zaleceń zawartych w wyroku z dnia 13 lutego 2013 roku wskazać należy, że organ podatkowy w sposób wyraźny podzielił argumentację prawną zawartą w wymienionym wyroku i uznał, że stan techniczny wskazanych w odwołaniu budynków jest zły i nie nadają się one do użytkowania bez dokonania remontów kapitalnych, zatem za spełnioną uznał przesłankę "względów technicznych" z art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. W konsekwencji organ dla określenia wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości dla budynków o powierzchni [...] m2 przyjął stawkę jak dla budynków pozostałych.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze jednak nie załączyło do rozpoznawanej sprawy wymienionych w wyroku WSA z 13 lutego 2013 r. decyzji dotyczących podatku od nieruchomości za lata 2007 i 2008 oraz za rok 2010., ani nie dokonało analizy treści tych decyzji pod kątem ustalenia stanu faktycznego, a konkretnie ustalenia powierzchni budynku, którego dach uległ zwaleniu. Ustalenie tej okoliczności było bardzo istotne, gdyż obiekt pozbawiony dachu nie jest budynkiem, a w konsekwencji nie podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Podkreślenia wymaga, że skarżąca

w odwołaniu powoływała się na okoliczność nie istnienia budynków od których został jej naliczony podatek od nieruchomości, jednak rozpoznając odwołanie SKO w ogóle do tej okoliczności się nie odniosło. W tym miejscu należy przypomnieć, że stosownie do treści art. 127 Ordynacji podatkowej, postępowanie podatkowe jest dwuinstancyjne, oznacza to, że organ drugiej instancji nie tylko rozpatruje zarzuty odwołania, lecz także ponownie rozpoznaje sprawę. Tymczasem lektura uzasadnienia zaskarżonej decyzji prowadzi do wniosku, że organ drugiej instancji powielił jedynie argumentację organu pierwszej instancji, nie odnosząc się do podnoszonej w odwołaniu kwestii nie istnienia budynków.

W konsekwencji uznać należy, że organ ten nie tylko nie rozpoznał zarzutów odwołania, lecz także nie rozpatrzył sprawy na nowo, a takie postępowanie należy uznać za naruszające zasadę zaufania do organów podatkowych sformułowaną w art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej oraz zasadę wyjaśniania stronom zasadności przesłanek, którymi się kierują przy załatwianiu sprawy, wynikającą z art. 124 Ordynacji podatkowej.

Ponadto wskazać należy, że Sąd uchylając uprzednio zaskarżoną decyzję jednoznacznie wskazał, że zasada prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych nakazuje uwzględnienie także takich okoliczności, które mogły stanowić przesłankę do wznowienia postępowania z urzędu, zwłaszcza,

że przesłankę wznowienia postępowania w rozpoznawanej sprawie stanowił stan techniczny budynków, a okoliczność tak złego stanu budynku, iż nie można mówić już o istnieniu budynku powinna być zbadana przez organ. Do tej kwestii jednak ani organ pierwszej, ani drugiej instancji się nie odniósł.

Następnie wskazać należy, że w wyroku z dnia 13 lutego 2013 r. WSA wskazał także, że nie załączono do akt protokołu zeznań autora dokumentacji technicznych pomimo tego, że został on przesłuchany w charakterze świadka, po ponownym rozpoznaniu sprawy organ jednak ani nie załączył wskazanego protokołu ani też nie przesłuchał go w przedmiotowej sprawie, ponadto organ nie wskazał z jakiego powodu nie powołał biegłego, który na podstawie zebranych dowodów dokonałby oceny możliwości wykorzystywania przedmiotowych budynków do działalności gospodarczej przy uwzględnieniu stanu technicznego. Powyższe postępowanie dowodowe było nie tylko konieczne dla ustalenia czy ze względów technicznych w budynkach strony nie jest możliwe prowadzenie działalności gospodarczej, lecz także dla ustalenia czy istnieją przedmioty opodatkowania.

Wobec powyższego uznać należało, że ponownie rozpoznając sprawę Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie wykonało zaleceń Sądu zawartych w wyroku uchylającym uprzednio wydaną decyzję, czym naruszyło art. 153 p.p.s.a. Naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż nie został ustalony w sposób pełny stan faktyczny zwłaszcza w zakresie ustalenia powierzchni rzeczywiście istniejących budynków.

Brak dokonania istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy ustaleń faktycznych stanowi także naruszenie przepisów o postępowaniu dowodowym zawartych w Ordynacji podatkowej, tj. art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej odnośnie obowiązku organu zebrania

i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego. Dopiero bowiem wyczerpująco zebrany i rozpatrzony materiał dowodowy może dla organu stanowić ocenę czy dana okoliczność została udowodniona. Tymczasem w przedmiotowej sprawie bez czynienia jakichkolwiek ustaleń i bez przeprowadzania jakichkolwiek dowodów na okoliczność istnienia poszczególnych przedmiotów opodatkowania i ich powierzchni, organ ocenił jedynie stan techniczny.

Mając powyższe ustalenia na względzie stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja (a także poprzedzająca ją decyzja organu I instancji) wydana została

z naruszeniem przepisów postępowania przez nienależyte wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy (art. 122 i art. 187 § 1 O.p.), które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Uwzględniając zatem skargę, Sąd uchylił decyzje organów obu instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.

W ponownym rozpoznaniu sprawy należy więc uzupełnić materiał dowodowy

w sposób wyżej wskazany i na tej podstawie dokonać jego rozpatrzenia, przy uwzględnieniu przedstawionej przez Sąd oceny prawnej.

O niewykonywaniu zaskarżonej decyzji orzeczono na podstawie art. 152

ww. ustawy. Pełnomocnikowi skarżącej Spółki wyznaczonemu z urzędu przyznano koszty nieopłaconej pomocy prawnej na podstawie art. 209 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. oraz w zw. z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c) i § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu

(Dz. U. 2002 r. nr 163 poz. 1348, ze zm.).