Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 188/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2017-02-28 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: uchylono postanowienie I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 113 par. 1
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jarosław Wichrowski Sędziowie sędzia WSA Anna Klotz (spr.) sędzia WSA Elżbieta Piechowiak Protokolant asystent sędziego Magdalena Tambelli – Orwat po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 lutego 2017 r. sprawy ze skarg M. B., M. L. oraz M. Z. na postanowienie Wojewody z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie sprostowania omyłki pisarskiej 1. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Starosty z dnia [...] października 2015r. nr [...], 2. zasądza od Wojewody na rzecz M. B. kwotę 100 (sto) zł, tytułem zwrotu kosztów postępowania, 3. zasądza od Wojewody na rzecz M. L. kwotę 497 (czterysta dziewięćdziesiąt siedem) zł, tytułem zwrotu kosztów postępowania, 4. zasądza od Wojewody na rzecz M. Z. kwotę 497 (czterysta dziewięćdziesiąt siedem) zł, tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

M. B., M. L. oraz M. Z. skargami zawartymi w pismach z dnia [...] stycznia 2016 r. zaskarżyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...], którym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267, j.t. ze zm.) oraz art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r. poz. 1409, j.t. ze zm.) utrzymane zostało w mocy postanowienie Starosty A. z dnia [...] października 2015 r., znak: [...] w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki.

Z akt administracyjnych sprawy wynika, że Starosta A., postanowieniem z dnia [...].10.2015 r. nr jw., działając na postawie art. 113 §1 Kpa sprostował z urzędu oczywistą omyłkę pisarską w decyzji Starosty A. z dnia [...] kwietnia 2013 r., znak sprawy: [...] , dotyczącej budowy jednej elektrowni wiatrowej nr [...] wraz ze zjazdem i drogą dojazdową w ramach zadania pn. "[...]" oraz przebudowy linii energetycznej SN, kolidującej z projektowanym zjazdem w miejscowości K., gmina N. (działki nr [...],[...],[...]) w ten sposób, że na stronie 3 w wierszu nr 38 ww. decyzji zapis: "miejscowość S." zastąpił sprostowaniem: "miejscowość J.".

Z uzasadnienia sprostowanego postanowienia wynika, że w sprostowanej decyzji omyłkowo zapisano nazwę miejscowości znajdującej się w obszarze oddziaływania projektowanej elektrowni wiatrowej. Sprawdzając akta archiwalne, zgromadzone w przedmiotowej sprawie, organ I instancji ustalił powyższy błąd i podjął czynności w celu jego usunięcia i przywołania właściwej nazwy miejscowości, którą powinno być J., a nie jak omyłkowo zapisano - S. Zdaniem Starosty, powyższe świadczy o zaistnieniu oczywistej omyłki w rozumieniu art. 113 § 1 Kpa, który stanowi, że organ administracji publicznej może z urzędu lub na żądanie strony prostować w drodze postanowienia błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanych przez ten organ decyzjach.

Na powyższe postanowienie zażalenie złożył M. L. Zarzucił mu błędne zastosowanie art. 113 § 1 Kpa. W ocenie żalącego się, rezultatem wydanego postanowienia jest faktyczna zmiana decyzji - jej istotnego elementu, z pominięciem trybu przewidzianego dla zmiany decyzji. Pominięcie w decyzji miejscowości J., gm. W., znajdującej się w obszarze oddziaływania elektrowni wiatrowej, stanowi istotną wadę nie podlegającą sprostowaniu w trybie art. 113 § 1 Kpa, ale powodującą jej nieważność z mocy prawa, z uwagi na naruszenie art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego.

Wojewoda [...] nie uwzględnił zażalenia i wymienionym na wstępie zaskarżonym postanowieniem, utrzymał w mocy orzeczenie organu I instancji.

W uzasadnieniu stanowiska organ powołał się na treść art. 113 § 1 Kpa i stwierdził, że sprostowanie nie może wykraczać poza granice określone powyższym przepisem.

W przedmiotowej sprawie Starosta A. w decyzji z dnia [...] kwietnia 2013 r. wskazał, że obszar oddziaływania elektrowni wiatrowej nr [...] obejmuje wymienione działki położone w miejscowości K., gmina N. oraz wymienione działki położone w miejscowości S., gmina W.

Tymczasem zarówno z akt sprawy, jak również z ustalonego przez organ I instancji kręgu stron postępowania, do których kierowane było zawiadomienie o wszczęciu postępowania z dnia [...] lutego 2013 r. oraz decyzja z dnia [...] kwietnia 2013 r., wynika jednoznacznie, że w obszarze oddziaływania przedmiotowej elektrowni wiatrowej znajdują się działki położone w miejscowości J., gmina W., nie zaś w miejscowości S., gmina W.

Omawiana omyłka polegała zatem na tym, że w decyzji z dnia [...] kwietnia 2013 r. wyrażono coś, co widocznie było niezgodne z myślą wyrażaną jednoznacznie przez organ I instancji w toku całego postępowania, a zostało wypowiedziane przez niewłaściwy dobór słowa. Jednocześnie też przedmiotowe sprostowanie nie doprowadziło do ponownego rozstrzygnięcia sprawy, odmiennego od pierwotnego. W związku z tym nie ma wątpliwości, że Starosta A. mógł naprawić swoją omyłkę poprzez sprostowanie na podstawie art. 113 § 1 Kpa.

M. B., M. L. oraz M. Z. wnieśli skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy, w których zażądali uchylenia bądź stwierdzenia nieważności zaskarżonego postanowienia Wojewody [...] z [...] grudnia 2015 r., znak sprawy: [...] oraz postanowienia Starosty A. z [...] października 2015 r., znak sprawy: [...]. Wnieśli również o zasądzenie na rzecz skarżących zwrotu kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi wskazano, że organ administracyjny wydając zaskarżone postanowienie nieprawidłowo przyjął, że wada decyzji Starosty A. Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2013 r., znak sprawy: [...] podlega sprostowaniu w trybie art. 113 § 1 Kpa, podczas gdy jest to wada istotna, powodująca nieważność decyzji z mocy prawa, z uwagi na naruszenie art. 28 ust. 2 Prawa Budowlanego.

Decyzja Starosty A. Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2013 r., znak sprawy: [...] jest obarczona wadą polegającą na błędnym określeniu obszaru oddziaływania elektrowni wiatrowej nr [...]. W treści decyzji błędnie wskazano, że obszar oddziaływania elektrowni wiatrowej nr [...] obejmuje działki ewidencyjne położone w miejscowości S., gmina W., zamiast działki ewidencyjne położone w miejscowości J., gmina W.

Skarżący uważają, że na skutek tej wady zostali pozbawieni możliwości skorzystania z prawa odwołania od decyzji, gdyż z tej przyczyny, że w decyzji nie wskazano w obszarze oddziaływania nieruchomości położonych w miejscowości J., gmina W., w tym nieruchomości należących do skarżących, nie złożyli oni odwołania. Tym samym wada decyzji jest wadą istotną powodująca nieważność decyzji z mocy prawa i może zostać usunięta wyłącznie na mocy decyzji wydanej w postępowaniu zainicjowanym wniesieniem środka odwoławczego.

Dla oceny istotności wady decyzji Starosty A. Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2013 r., znak sprawy: [...] skarżący podnieśli, że postępowanie w sprawie wydania decyzji było jedynym postępowaniem dotyczącym inwestycji polegającej na budowie parku wiatrowego w N. składającego się z [...] elektrowni wiatrowych o mocy 2,5 MW o jakim zostali zawiadomieni właściciele nieruchomości zabudowanych domami mieszkalnymi w miejscowości J., gmina W., znajdującymi się w obszarze oddziaływania inwestycji a decyzja jedyną jaka została im doręczona.

Na terenie gminy N. w latach 2014-2015 zrealizowano inwestycję polegającą na budowie parku wiatrowego w N. składającego się z [...] elektrowni wiatrowych o mocy 2,5 MW. Część tej inwestycji znajduje się w bezpośrednim sąsiedztwie, a nawet przekracza granice gminy W., gdyż obszar oddziaływania elektrowni wiatrowej oznaczonej numerem [...] obejmuje również działki ewidencyjne położone w miejscowości J., gmina W.

Strefa buforowa określona na 300 m od posadowionej najbliżej miejscowości J., gmina W. turbiny wiatrowej nr [...] obejmuje m.in. części działek ewidencyjnych nr [...] , nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...]i nr [...]. W strefie buforowej znajduje się budynek mieszkalny położony na działce nr [...] należącej do M. Z., a także budynki położone na działce nr [...] należącej do M. L. Budynek mieszkalny położony na działce nr [...] należącej do M. L. znajduje się tuż przy granicy ze strefą buforową turbiny wiatrowej nr [...]. Budynki mieszkalne na działce nr [...] należącej do M. B. oraz działce nr [...] należącej do R. Ł. i P. Ł. znajdują się również w niewielkiej odległości od turbiny wiatrowej nr [...] (do 350 m budynek mieszkalny usytuowany na działce nr [...] oraz do 380 m budynek mieszkalny usytuowany na działce nr [...]).

Właściciele nieruchomości zabudowanych domami mieszkalnymi w miejscowości J., gmina W., znajdujących się w obszarze oddziaływania elektrowni wiatrowej nr [...] nie zostali zawiadomieni o postępowaniu i decyzji Burmistrza Miasta N. z dnia [...] stycznia 2010 r. o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie parku wiatrowego w N. - 14 MW, składającego się z 7 elektrowni wiatrowych o mocy 2,5 MW z ograniczeniem do 2,0 MW każda wraz z drogami i placem eksploatacyjnym, Nr [...], a także o postępowaniu i decyzji Burmistrza Miasta N. z dnia [...] marca 2009 r. o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie parku wiatrowego w N. - 14 MW, składającego się z 7 elektrowni wiatrowych o mocy 2,5 MW z ograniczeniem do 2,0 MW każda, Nr [...], zmienionej decyzją z dnia [...] kwietnia 2009 r., Nr [...], sprostowanej postanowieniem z dnia [...] grudnia 2012 r., Nr [...], zmienionej decyzją z dnia [...] grudnia 2012 r., Nr [...].

Burmistrz Gminy Miasta N., przeprowadzając postępowania, przyjął taką interpretację - całkowicie błędną - obowiązujących przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, prawa budowlanego i prawa ochrony środowiska, że nie dokonał doręczeń ani za zwrotnym potwierdzeniem odbioru ani poprzez obwieszczenie publiczne stronom postępowania mieszkającym w miejscowości J., gminie W.

Z treści dokumentacji zebranej zarówno w postępowaniu dotyczącym wydania decyzji ustalającej warunki zabudowy, jak i w postępowaniu dotyczącym wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach oraz z treści decyzji wydanych przez Burmistrza Miasta N. nie wynika, że przedsięwzięcie przekroczy granicę gminy N. a w strefie buforowej turbiny wiatrowej nr [...] lub w nieznacznej odległości od niej znajdzie się w miarę zwarta zabudowa dwukondygnacyjnych budynków mieszkalnych posadowionych na działkach ewidencyjnych nr [...], nr [...], nr [...] i nr [...] w miejscowości J., gmina W.

W ten sposób organ administracyjny, przeprowadzając wskazane powyżej postępowania, pozbawił mieszkańców miejscowości J., gmina W. jakichkolwiek informacji o przedsięwzięciu, a także zamknął stronom postępowania mieszkającym w tej miejscowości drogę do wniesienia zwyczajnych środków odwoławczych.

Skarżący zwrócili uwagę, że w związku z decyzją Starosty A. Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2013 r., znak sprawy: [...] , rozdzielono postępowanie w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę inwestycji: dla sześciu elektrowni wiatrowych i dla jednej elektrowni wiatrowej. Decyzja dotycząca sześciu elektrowni nie została doręczona właścicielom nieruchomości położonych w miejscowości J., gmina W. Przez to zostali oni wprowadzeni w błąd, co do tego, że znaczna część przedsięwzięcia będzie usytuowana na terenie miejscowości K., gmina N. (kilka turbin wiatrowych), a tym samym będzie w mniejszym lub większym stopniu oddziaływać na sąsiednią miejscowość J., gmina W.

W treści decyzji Starosty A. z dnia [...] kwietnia 2013 r., Nr [...] znak sprawy: [...] wskazano, że dotyczy ona zadania pn. "[...]", nie wymieniono ani razu – zarówno w sentencji jak i w uzasadnieniu - miejscowości J., gmina W., a także nie wskazano, jakiej mocy i wielkości ma być elektrownia wiatrowa nr [...] , jej usytuowania (konkretne miejsce na konkretnej działce ewidencyjnej) i odległości od poszczególnych zabudowań usytuowanych na działkach ewidencyjnych w obszarze oddziaływania.

Odbiorca tej decyzji, będący właścicielem nieruchomości położonej w miejscowości J., gmina W. - pozbawiony informacji o inwestycji z jakichkolwiek innych źródeł - w żaden sposób nie mógł z jej treści wywnioskować, że nieruchomość będąca jego własnością znajdzie się w obszarze oddziaływania inwestycji. Wręcz odwrotnie treść tej decyzji była myląca, gdyż wynikało z niej, że farma wiatrowa będzie usytuowana w miejscowości S., gmina W. (wskazywała na to nazwa zadania i obszar oddziaływania), a jedynie jedna elektrownia wiatrowa będzie położona w miejscowości K., gmina N. (wskazywało na to wydanie decyzji co do jednej elektrowni wiatrowej nr [...]) w takiej odległości, że miejscowość J., gmina W. będzie poza jej obszarem oddziaływania.

Również numeracja działek ewidencyjnych wymienionych w treści decyzji nie wskazywała na to, że znajdują się one w miejscowości J., gmina W. a nie w miejscowości S., gmina W. Wynika to z tego, że numeracja działek ewidencyjnych w obrębach ewidencyjnych obejmujących wieś J., gmina W. i wieś S., gmina W. częściowo pokrywa się.

W ocenie skarżących, wada decyzji Starosty A. Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2013 r., znak sprawy: [...] , jest wadą istotną, powodującą jej nieważność z mocy prawa, z uwagi na naruszenie art. 28 ust. 2 Prawa Budowlanego.

Sprostowanie decyzji przez Starostę A. postanowieniem z dnia [...] października 2015 r., znak sprawy: [...] utrzymanym w mocy przez Wojewodę [...] postanowieniem z dnia [...] grudnia 2015 r., znak sprawy: [...] prowadzi do faktycznej zmiany decyzji z pominięciem trybu przewidzianego dla zmiany decyzji, co jest niedopuszczalne.

Skarżący ponadto wskazali, że organ administracyjny wydał zaskarżone postanowienie na skutek rozpoznania zażalenia M. L., nie rozpoznając zażalenia M. Z. wniesionego również na postanowienie Starosty A. z dnia [...] października 2015 r., znak sprawy: [...] , prostujące z urzędu omyłkę pisarską w decyzji Starosty A. Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2013 r., znak sprawy: [...] .

Skarżący wnieśli o połączenie spraw wniesionych z ich skarg na zaskarżone postanowienie celem wspólnego rozpoznania. W sprawach tych zachodzi tożsamość podmiotowa i przedmiotowa. Posiadają one ten sam stan faktyczny i prawny, a ich stronami są te same podmioty.

W udzielonej odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Organ wyjaśnił, że wbrew twierdzeniom M. L. i M. B., nie wydał on zaskarżonego postanowienia z dnia [...] grudnia 2015 r. bez rozpatrzenia zażalenia M. Z., która wniosła zażalenie na to postanowienie po terminie, a zażalenie to zostało przekazane organowi dnia [...] grudnia 2015 r., a więc po wydaniu zaskarżonego postanowienia z dnia [...] grudnia 2015 r. W związku z tym dnia [...] stycznia 2016 r. organ wydał postanowienie stwierdzające uchybienie przez M. Z. terminu do wniesienia zażalenia. Na dowód tego organ przedłożył dodatkowo akta sprawy [...].

W dniu rozprawy Sąd połączył postanowieniem na podstawie art. 111 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm. - przywoływana dalej w tekście jako: p.p.s.a.) sprawy o sygnaturach II SA/Bd 188/16, II SA/Bd 189/16, II SA/Bd 192/16 w celu ich łącznego rozpoznania lub także rozstrzygnięcia, jeżeli mogły być objęte jedną skargą.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem oceny Sądu jest postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2015 r. nr jw., utrzymujące w mocy postanowienie Starosty A. z dnia [...] października 2015 r., nr jw. w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki. Postanowienie organu pierwszej instancji wydane zostało na podstawie art. 113 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, zgodnie z którym organ administracji publicznej może z urzędu lub na żądanie strony prostować w drodze postanowienia błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanych przez ten organ decyzjach.

W ocenie Sądu, jedynie szczegółowa analiza stanu faktycznego sprawy, w której zapadło orzeczenie organu dotknięte takim błędem, potwierdzi oczywistą omyłkę w rozumieniu art. 113 § 1 Kpa. W orzecznictwie przyjmuje się, że oczywista omyłka pisarska polega na błędnym wpisaniu jakiegoś słowa lub słów bądź ich pominięciu, a także widoczne i niezgodne z zamierzonym niewłaściwe użycie wyrazu. Omyłka pisarska to taki wyraz, który omyłkowo znalazł się w treści decyzji administracyjnej lub omyłkowo nie znalazł się w treści, a znaleźć się powinien, a także mylne użycie wyrazu. Kwalifikacja charakteru omyłek pisarskich zawsze musi być dokonywana na podstawie konkretnej sprawy. Może bowiem okazać się, że taka sama omyłka pisarska w jednej sprawie może być traktowana jako oczywista omyka pisarska, a w innej już nie. Poza stwierdzeniem wystąpienia omyłki pisarskiej, organ prostujący taką omyłkę musi także wykazać, że omyłka ta miała charakter oczywisty (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 14 czerwca 2016 r. II SA/Kr 386/16 - LEX nr 2104893). Poza tym w postępowaniu o sprostowanie w trybie art. 113 k.p.a. nie mogą być rozpatrywane kwestie merytoryczne będące przedmiotem decyzji, a więc nie mogą być przedmiotem tego postępowania mylne ustalenia faktyczne lub błędne zastosowanie przepisów prawa (tak w wyroku NSA z dnia 18 grudnia 2015 r., sygn. akt II OSK 931/14 - LEX nr 1989284.

Przepis ten nie ogranicza przedmiotu sprostowania do niektórych składników decyzji, a w szczególności nie zastrzega, że przedmiotem sprostowania może być jedynie rozstrzygnięcie zawarte w decyzji. Postanowienie w przedmiocie sprostowania decyzji może dotyczyć również jej uzasadnienia (por: wyrok NSA z dnia 20 kwietnia 2011 r., sygn. akt I OSK 974/10- publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Sprostowaniu w trybie określonym w cytowanym powyżej przepisie mogą podlegać wyłącznie błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki. Za błąd pisarski uważa się widoczne, niezamierzone niewłaściwe użycie wyrazu, mylną pisownię, czy też opuszczenie jakiegoś wyrazu. Przez oczywiste omyłki natomiast należy rozumieć błędy, które jednoznacznie wynikają z zestawienia zebranego w sprawie materiału z treścią decyzji.

Istotną cechą błędu, stanowiącą normę dopuszczalności sprostowania, jest jego oczywistość. Może ona wynikać bądź z natury samego błędu, bądź też z porównania rozstrzygnięcia z uzasadnieniem, treścią wniosku, czy też innymi okolicznościami. Omyłka pisarska to między innymi widoczne, wbrew zamierzeniu organu, niewłaściwe użycie wyrazów, zwrotów (por. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 30 marca 2011 r., II SA/Gd 962/10, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Niedopuszczalne jest sprostowanie decyzji, które prowadziłoby do ponownego rozstrzygnięcia sprawy. W postępowaniu o sprostowanie w trybie wymienionego przepisu nie mogą być rozpatrywane kwestie merytoryczne będące przedmiotem decyzji, a więc nie mogą być przedmiotem tego postępowania mylne ustalenia faktyczne lub błędne zastosowanie przepisów prawa.

W ocenie Sądu, organy nie rozpatrzyły wnikliwie zebranego materiału dowodowego. Organ I instancji, prostując decyzję Starosty A. z dnia [...] kwietnia 2013 r., znak sprawy: [...] Nr [...] dot. budowy jednej elektrowni wiatrowej nr [...] wraz ze zjazdem i drogą dojazdową w ramach zadania pn. "[...]" oraz przebudowy linii energetycznej SN kolidującej z projektowanym zjazdem w miejscowości K., gmina N. (działki nr [...],[...] , [...]) w ten sposób, że na stronie 3 w wierszu nr 38 ww. decyzji zapis "[...]" zastąpił sprostowaniem "[...]", nie opisał precyzyjnie stanu faktycznego sprawy. Organ w bardzo ogólnikowy sposób, bez odniesienia się do akt sprawy i dokumentacji objętych postępowaniem o udzielenie pozwolenia na budowę (np. zagospodarowania terenu, lokalizacji działek, wypisu z rejestru gruntów), od momentu jego wszczęcia, do zakończenia decyzją Starosty A. nie wykazał, że użyty zapis "[...]" był oczywistą omyłką, ponieważ teren obszaru oddziaływania przez całe postępowanie nie zmienił się i faktycznie był z uwagi na lokalizację działek "[...]". Dokumentacja akt sprawy i uzasadnienie muszą potwierdzać tożsamość działek zawartych w obszarze oddziaływania z działkami w J. od momentu wszczęcia postępowania do jego zakończenia decyzją z dnia [...] kwietnia 2013 r.

Tymczasem, ani uzasadnienie postanowienia o sprostowaniu Starosty A., ani zaskarżone orzeczenie organu II instancji, nie potwierdzają w uzasadnieniach oczywistości omyłki.

W zaskarżonym postanowieniu organ II instancji stwierdził jedynie, że: "W przedmiotowej sprawie Starosta A. w decyzji z dnia [...] kwietnia 2013 r. wskazał, że obszar oddziaływania elektrowni wiatrowej nr [...] obejmuje wymienione działki położone w miejscowości K., gmina N. oraz wymienione działki położone w miejscowości S., gmina W.".

Tymczasem zarówno z akt sprawy, jak również z ustalonego przez organ pierwszej instancji kręgu stron postępowania, do których kierowane było zawiadomienie o wszczęciu postępowania z dnia [...] lutego 2013 r. oraz decyzja z dnia [...] kwietnia 2013 r., wynika jednoznacznie, że w obszarze oddziaływania przedmiotowej elektrowni wiatrowej znajdują się działki położone w miejscowości J., gmina W., nie zaś w miejscowości S., gmina W.

Z powyższego stanowiska nie wynika ani o jakie działki chodzi, ani jakie jest położenie tych działek oraz, czy nie nastąpiło rozszerzenie obszaru oddziaływania na teren tych nieruchomości w miejscowości J., które w dniu wydania decyzji z dnia [...] kwietnia 2013 r. znajdowały się poza obszarem oddziaływania. Powyższe w uzasadnieniu decyzji powinno zostać wykazane dokładną identyfikacją działek, ze wskazaniem numeru ewidencyjnego, gminy i obrębu.

Z analizy akt administracyjnych organu I instancji, które zostały przesłane na wezwanie Sądu należy wskazać, że z zagospodarowania terenu wynika, że dotyczy on "[...]", która obejmuje również elektrownię wiatrową nr [...]. W decyzji Burmistrza Miasta N. z dnia [...] marca 2009 r. nr [...] wskazano, że "Park Wiatrowy w N. ma dotyczyć działek z obrębu K. nr [...],[...] oraz działek z obrębu N. nr [...],[...],[...],[...],[...]. Również w decyzji Burmistrza Miasta N. z dnia [...] stycznia 2010 r. Nr [...] o warunkach zabudowy operuje się numerami elektrowni wiatrowych, numerami działek ewidencyjnych, obrębami ewidencyjnymi i gminami. W żadnym z powyższych dokumentów nie wymienia się miejscowości J.

Wobec powyższego, nie można zgodzić się ze stanowiskiem organu, że w decyzji Starosty A. z dnia [...] kwietnia 2013 r., znak sprawy: [...] Nr [...] popełniona została oczywista omyłka przy wskazaniu miejscowości S., zamiast J.

Mając wszystko powyższe na uwadze Sąd uznał, że wydane postanowienia organu I i II instancji naruszają przepisy prawa, a w szczególności art. 7, art. 77 § 1 i art. 113 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W tym stanie rzeczy Sąd działając na podstawie art. 135 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uchylił zaskarżone postanowienie oraz postanowienie organu I instancji.

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a. w punkcie 2 sentencji wyroku. Natomiast w punktach 3 i 4 sentencji wyroku orzeczono w przedmiocie kosztów postępowania sądowego, na które składają się: kwota 100 zł uiszczonego wpisu sądowego od skargi i koszty zastępstwa procesowego radcy prawnego w kwocie 380 zł oraz opłata skarbowa od pełnomocnictwa w wysokości 17 zł, orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 w zw. z art. 206 P.p.s.a. Miarkując wysokość wynagrodzenia pełnomocnika skarżących Sąd kierował się dyspozycją art. 206 P.p.s.a., zgodnie z którym Sąd może w szczególnie uzasadnionych przypadkach odstąpić od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania w całości lub w części (...). Ustalając, czy w danej sprawie zachodzi uzasadniony przypadek w rozumieniu tego przepisu Sąd zbadał m.in. nakład pracy pełnomocnika oraz stopień zawiłości sprawy, a przede wszystkim tożsamość rodzajowo spraw. Zarzuty oraz argumentacja wniesionych skarg są zbieżne.