Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 111/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2014-06-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6152 Lokalizacja innej inwestycji celu publicznego
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 53, art. 54, art. 56
journal: Dz.U. 2012 poz 647
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Taniewska-Banacka, Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Dobrowolski, Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska (spr.), Protokolant sekretarz sądowy Marta Zasoń, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 czerwca 2014 r. sprawy ze skargi "A" Sp. z o.o. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Pismem złożonym w Wydziale Architektury Urzędu Miejskiego w B. w dniu [...] r. "B" SA. Oddział G., działając przez pełnomocnika, wystąpił z wnioskiem o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego – "budowa sieci kablowej niskiego napięcia dla zasilania budynków mieszkalnych i pawilonu handlowego" w B. przy ulicy [...] i [...] na wymienionych dokładnie we wniosku działkach.

Prezydent Miasta B. zawiadomił o wszczęciu postępowania, przeprowadził wymagane postępowanie, uzyskał niezbędne uzgodnienia i dokumenty, a następnie decyzją nr [...] z dnia [...] r. ustalił na rzecz "B" SA. Oddział G., ul. [...] warunki lokalizacji dla inwestycji celu publicznego "budowa sieci kablowej niskiego napięcia dla zasilania budynków mieszkalnych oraz pawilonu handlowego" dla terenu położnego w B. przy ulicy [...] i ulicy [...] na działkach- obręb R. – działki nr 1, 2, 3, 4 oraz obręb S. – działki nr 5, 6. 7, 8, 9, 10, 11, 12, 13, 14, 15, 16. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia organ pierwszej instancji przywołał przepisy art. 4 ust. 2, art. 50, art. 51 ust. 1 , art. 55 i art. 56 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.jedn. Dz.U. z 2012 r. poz. 647 ze zm.). i art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.jedn. Dz.U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.). W decyzji określono, iż inwestycja obejmuje budowę sieci kablowej niskiego napięcia dla zasilania budynków mieszkalnych przy ulicy [...] – o długości od stacji [...] ok. 275 m oraz pawilonu handlowego – ok. 240m. W decyzji ustalono warunki i wymagania ochrony oraz kształtowania ładu przestrzennego, warunki w zakresie ochrony środowiska i zdrowia ludzi, warunki w zakresie dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej, warunki obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji, wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich oraz w zakresie ochrony obiektów budowlanych na terenach górniczych. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że zgodnie z art. 53 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym strony zawiadomiono o wszczęciu postępowania w drodze obwieszczenia oraz ogłoszenia w internetowym serwisie informacyjnym Urzędu Miejskiego w B.. Pisemnym zawiadomieniem powiadomieni zostali wnioskodawca i właściciele oraz użytkownicy wieczyści nieruchomości, przez które przebiega inwestycja. Na podstawie art. 53 ust. 4 ustawy wystąpiono o uzgodnienie inwestycji m.in do Zarządu Dróg i Mostów w B., który pierwotnie w związku z zaawansowanymi pracami przebudowy ulicy [...] częściowo nie uzgodnił przebiegu planowanej inwestycji. Doprowadziło to do uzgodnień inwestora z firmą realizującą zadanie przebudowy ulicy [...] , a następnie ponowne wystąpienie o uzgodnienie do Zarządu Dróg, zakończone pozytywnym uzgodnieniem - pismem z dnia [...] r., którego warunki zawarte zostały w pkt II pkt 3 decyzji. W określonym w terminie żadna ze stron nie wniosła sprzeciwu. Zgodnie z zapisem art. 6 pkt 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami przedmiotową inwestycję zakwalifikowano jako inwestycję celu publicznego, a wobec stwierdzenia, iż zamierzenie inwestora zgodne jest z przepisami odrębnymi zgodnie z art. 56 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym należało orzec jak na wstępie.

Odwołanie od powyższej decyzji złożył, reprezentowany przez fachowego pełnomocnika, "A" Sp. z o.o. z siedzibą w J., zarzucając jej w szczególności naruszenie: art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez niepodjęcie przez organ czynności zmierzających do wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego oraz zaniechanie sporządzenia uzasadnienia faktycznego i prawnego decyzji, art. 53 ust. 4 pkt 2, pkt 4, pkt 10, pkt 10a i pkt 11 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez wydanie decyzji bez uzyskania uzgodnień z odpowiednimi organami ostatecznego jej projektu. Mając na uwadze powyższe pełnomocnik wniósł o uchylenie decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. W uzasadnieniu pełnomocnik wskazał, że pierwotnie złożony w dniu [...] r. wniosek ulegał modyfikacjom, które nie były uwzględniane podczas uzgadniania projektu decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego, a pomimo to organ wydał kwestionowaną decyzję. W ocenie strony skarżącej brak jest podstaw do uznania, że inwestycja stanowi inwestycję celu publicznego w rozumieniu art. 2 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z art. 6 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami. W orzecznictwie podkreśla się, że celami publicznymi są cele, których realizacja służy ogółowi i jest przeznaczona na zaspokojenie potrzeb powszechnych. Na podstawie treści przedmiotowej decyzji nie sposób wywnioskować, jaki interes publiczny miałaby realizować Organ zaniechał w tym zakresie uzasadnienia faktycznego i prawnego. Zaniechania organu świadczą o naruszenia art. 7 i art. 77 Kodeksu postępowania administracyjnego, gdyż podjęte czynności nie wyjaśniły wątpliwości i nie doprowadziły do wyczerpującego zebrania materiału dowodowego w sprawie.

Strona skarżąca podniosła, iż postępowanie w sprawie zostało wszczęte przez Prezydenta Miasta B. na podstawie wniosku o wydanie decyzji o warunkach zabudowy, który w trakcie postępowania był wielokrotnie modyfikowany, m.in. w zakresie przebiegu inwestycji. Z kolei uzgodnienia przeprowadzone w sprawie nie uwzględniły tego faktu, co oznacza, że nie był uzgadniany ostateczny projekt przedmiotowej decyzji, co stanowi rażące naruszenia art. 53 ust. 4 ustawy o ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Rozpatrując złożone odwołanie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. zaskarżoną decyzją z dnia [...] r., działając na podstawie art. 50 ust. 1 ustawy o ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego utrzymało decyzję organu pierwszej instancji w mocy. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia Kolegium wskazało, iż zgodnie z art. 50 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym inwestycja celu publicznego jest realizowana na podstawie planu miejscowego, a w przypadku jego braku – w drodze decyzji o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego, na wniosek inwestora. Po otrzymaniu stosownego wniosku skorygowanego kolejnymi pismami ( z dnia [...] i [...] r.) organ pierwszej instancji przeprowadził wymagane postępowanie i wydał zaskarżoną decyzję, a o jej treści powiadomił obwieszczeniem na tablicy ogłoszeń Urzędu Miejskiego w B., a strony, których postępowanie bezpośrednio dotyczy, decyzję przesłano za pośrednictwem poczty.

W ocenie Kolegium decyzja nie narusza prawa, a postępowanie prowadzone było zgodnie z przepisami prawa. Odnosząc się do zarzutów odwołania Kolegium przywołało art. 2 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wskazując na inwestycje o znaczeniu lokalnym (gminnym), ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim i krajowym) a także krajowym (obejmującym też inwestycje międzynarodowe i ponadregionalne) bez względu na status podmiotu podejmującego te działania czy źródło finansowania. Cele publiczne wymienia z kolei art. 6 pkt 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami, wśród których są m.in. przewody i urządzenia służące do przesyłania lub dystrybucji energii elektrycznej. Kolegium dodało, że zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych interpretując pojęcie celu publicznego na gruncie cytowanej ustawy oraz ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym należy przyjąć zamknięty katolog "celów publicznych" o konkretnym charakterze. Budowa sieci elektroenergetycznej niewątpliwie może być zaliczona do inwestycji liniowych wymienionych w art. 6 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Stąd odnoszone w odwołaniu wątpliwości w tym zakresie należy uznać jedynie za subiektywne odczucia autora odwołania. Pomimo niewątpliwego uchybienia w decyzji w postaci wskazania rozpoznania wniosku w sprawie ustalenia "warunków zabudowy i zagospodarowania terenu", (który nie miał jednak wpływu na treść decyzji) podnoszone wątpliwości co do rodzaju decyzji są nieuzasadnione.

Nieuzasadniony jest także zarzut wydania decyzji z uwzględnieniem zmian wniosku dokonanym po wcześniejszych, już przeprowadzonych uzgodnieniach. Zmiana wniosku dotyczyła wyłącznie wykreślenia działek wskazanych w korektach wniosku, ale przebieg inwestycji nie ulegał żadnej korekcie. Wykreślenie działek nie dotyczyło zmiany zakresu przebiegu inwestycji, a tylko wynikało z ponownej analizy proponowanego przebiegu w porównaniu do układu działek na mapie ewidencyjnej .

Nie jest także trafny zarzut opracowania kilku projektów decyzji, gdyż organ pierwszej instancji w oparciu o uzyskane uzgodnienia przygotował projekt decyzji z dnia [...] r., który stał się podstawą do wydania zaskarżonej decyzji. W przepisach brak jest zakazu modyfikacji projektu decyzji po uzyskaniu stanowiska organów uzgadniających.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach działający przez pełnomocnika skarżący "A" Sp. z o. o. z siedzibą w J. zarzucił zaskarżonej decyzji organu drugiej instancji naruszenie przepisów prawa, tj. art. 6 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, art. 107 § 3 Kodeksu – poprzez błędne uznanie, że wobec braku przepisu zakazującego modyfikacji projektu decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego po jego uzgodnieniu, organy administracji są uprawnione do modyfikacji projektu takiej decyzji po uzyskaniu stanowiska organów uzgadniających oraz art. 53 ust. 4 pkt 2, pkt 4, pkt 10, pkt 10a i pkt 11 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu pierwszej instancji wydanej bez uzyskania uzgodnień z odpowiednimi organami ostatecznego projektu decyzji, tj. uwzględniającego modyfikacje złożonego wniosku, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Uwzględniając powyższe pełnomocnik wniósł o uchylenie tej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi skarżąca Spółka powtórzyła co do zasady argumentację uwzględnioną w odwołaniu, wskazując na okoliczność wydania decyzji z naruszeniem art. 6 Kodeksu postępowania administracyjnego- tj. zasady praworządności oraz art. 53 ust. 4 w związku z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Strona skarżąca podkreśliła, że modyfikacje projektu decyzji są istotne z punktu widzenia przedmiotu analizy organów uzgadniających, a inwestycja o innym zakresie terytorialnym nie może zostać uznana za uzgodnioną.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wniosło o oddalenie skargi podtrzymując swoje stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na zarzuty skargi Kolegium wyjaśniło, iż zgodnie z art. 53 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym decyzję o lokalizacji inwestycji celu publicznego wydaje się po uzgodnieniu z wymienionymi organami, które dokonuje się w trybie art. 106 Kodeksu postępowania administracyjnego. Podkreśliło, iż przedmiotem uzgodnienia jest lokalizacja inwestycji celu publicznego, a nie uzgodnienie projektu decyzji. Kolegium podniosło, iż uzgodnienie dokonane przez organ pierwszej instancji dotyczące przebiegu projektowanej sieci pozostało aktualne po skorygowaniu wniosku, przez inwestora, gdyż korekta dotyczyła wyłącznie wykreślenia działek, przeznaczonych pod inwestycję po weryfikacji projektowanego przebiegu sieci wyznaczonego na mapie zasadniczej z udziałem działek na mapie ewidencyjnej. Organ uznał, że dokonana korekta nie powodowała konieczności ponownego uzgadniania. Ustalenie ostatecznej wersji decyzji jest uprawnieniem przysługującym wyłącznie organowi właściwemu do wydania decyzji.

Obecny na rozprawie w dniu 25 czerwca 2014 r. pełnomocnik Gminy B. wnosząc o oddalenie skargi podtrzymał wszystkie tezy odnośnie inwestycji celu publicznego jakie sformułowane zostały w decyzji organu pierwszej instancji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpatrując sprawę zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie należy wskazać, że w myśl art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w treści ustawy. Kryterium kontroli wykonywanej przez te sądy określa art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), stanowiąc, że jest ona sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zatem kontrola sądów polega na zbadaniu, czy kwestionowana decyzja nie uchybia przepisom prawa materialnego lub procesowego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy albo dającym podstawę do wznowienia postępowania bądź mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądy badają również, czy organ administracji publicznej nie dopuścił się uchybień skutkujących nieważnością decyzji (art. 145 § 1 cytowanej ustawy). W myśl art. 134 § 1 tej ustawy sądy te rozstrzygają w granicach danej sprawy, nie będąc związanymi zarzutami i wnioskami skargi, a zatem oceniają legalność decyzji również z urzędu.

Kierując się wymienionymi powyżej przesłankami Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie jest zasadna, bowiem zarówno zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K., jak również poprzedzająca ją decyzja Prezydenta Miasta B. nie naruszają obowiązującego prawa w sposób skutkujący koniecznością wyeliminowania jej z obrotu prawnego.

Kontrolowane w niniejszym postępowaniu decyzje wydane zostały w oparciu o przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a dotyczyły wniosku "B" S.A Oddział w G. o wydanie decyzji o warunkach zabudowy/ o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego - budowy stacji kablowej niskiego napięcia dla zasilania budynków mieszkalnych oaz pawilonu handlowego w B. przy ulicy [...] i [...] na wymienionych działkach. Kwestia przedmiotu postępowania została doprecyzowana w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania, w którym organ pierwszej instancji powołując się na art. 53 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poinformował, iż postępowanie dotyczy ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. Podstawą do ustalenia, czy dana inwestycja jest inwestycją celu publicznego, stanowią przepisy art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, a uzupełnieniem tego jest art. 2 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Budowa sieci elektrycznej kablowej niskiego napięcia, której dotyczy przedmiotowa sprawa bez wątpienia może być zaliczona do inwestycji liniowych wymienionych w pkt 2 art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami ("budowa i utrzymywanie (..) przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej, a także innych obiektów niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń"). Wskazane przepisy nie ograniczają kręgu inwestorów, ani też zamierzeń budowlanych, którym mają służyć urządzenia wymienione w tym przepisie. Określenie "inwestycji celu publicznego" zamieszczone w art. 2 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym stanowi jedynie doprecyzowanie zasięgu działania inwestycji wymienionych w art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Przepis ten zalicza do celów publicznych wszystkie wymienione tam inwestycje, nie ograniczając ich zakresu pod względem przedmiotowym czy też podmiotowym (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 sierpnia 2011 r. sygn.. akt II OSK 1133/11, Lex 1068960). W niniejszej sprawie nie powinno zatem być wątpliwości, iż sprawa dotyczy ustalenia lokalizacji celu publicznego.

Zgodnie zaś art. 56 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie można odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Decyzja w tym przedmiocie ma charakter związany. Wniosek taki wypływa też z treści art. 53 ust. 3 oraz art. 54 pkt 2 tej ustawy. Jak wyjaśniono w literaturze (vide: Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, Komentarz pod red. prof. Z. Niewiadomskiego, Wyd. 2, Wyd. C.H. Beck, W-wa 2005, str. 451 – 455), stosownie do art. 56 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, nie można odmówić żądaniu składającego wniosek, wówczas gdy jest ono zgodne z przepisami prawa. Taka sytuacja tworzy po stronie wnioskującego publiczne prawa podmiotowe. Wiąże się to z zasadą legalizmu. Organy administracyjne w swoich działaniach związane są prawem (art. 6 Kodeksu postępowania administracyjnego), a w szczególności istotne jest to wtedy, gdy organy korzystają z władczych form działania. Zasadę działania przez organy władzy publicznej w granicach i na podstawie prawa potwierdza Konstytucja.

Skoro zatem regulacja prawna – tu art. 56 ustawy – przewiduje wydawanie w określonych przypadkach decyzji ustalającej lokalizację inwestycji celu publicznego, to wnioskujący w razie spełnienia ustawowych warunków ma prawo skutecznie domagać się wydania decyzji o określonej treści.

Tak więc decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego nie jest decyzją uznaniową organu. Jej ustalenia są zależne od regulacji prawnych dotyczących projektowanego zamierzenia inwestycyjnego i obszaru, na którym takie zamierzenie ma być zrealizowane. Decyzja taka stanowi zatem prawnie określoną formę oceny dopuszczalności inwestycji w danym miejscu, w świetle powszechnie obowiązującego prawa. Organy ustalające lokalizacje inwestycji, aby odmówić jej lokalizacji w sposób wnioskowany przez inwestora, muszą wykazać niezgodność wnioskowanej lokalizacji z przepisami prawa. Przez "niezgodność z przepisami prawa" należy przy tym rozumieć "sprzeczność" z tymi przepisami.

Z taką sytuacją nie mamy do czynienia w przedmiotowej sprawie. Zgłoszona inwestycja w postaci budowy linii kablowej niskiego napięcia dla zasilania budynków mieszkalnych oraz pawilonu handlowego jest zgodna z obowiązującymi przepisami prawa. Zgodnie z przepisami przeprowadzone zostało także postępowanie administracyjne zakończone jej wydaniem. Organ prawidłowo powiadomił o wszczęciu postępowania przez ogłoszenie publiczne, a pisemnie inwestora oraz właścicieli działek, przez które przedmiotowa inwestycja będzie przebiegać. Następnie przeprowadził, zgodnie z art. 53 ust. 3 ustawy postępowanie związane z wydaniem tej decyzji, tj. dokonał analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikających z odrębnych przepisów oraz stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewidziano realizację tej inwestycji. W sprawie przygotowany został projekt decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego przez osobę wpisaną na listę urbanistów i architektów. Następnie przeprowadzono wymagane uzgodnienia z właściwymi organami tj. m.in. z Wojewodą [...], z Marszałkiem Województwa [...], z Miejskim Konserwatorem Zabytków, Miejskim Zarządem Dróg i Mostów. Wprawdzie z tym ostatnim podmiotem uzgodnienie nastąpiło etapami, tj. pismem z dnia [...] r. Zarząd nie wniósł uwag i zastrzeżeń w stosunku do realizacji inwestycji na działkach 1, 2, 4 obręb R. i na działkach 6,7, 8, 9. 14, 15 i 17 obręb S. i nie uzgodnił realizacji przedmiotowej inwestycji na pozostałych działkach. Spowodowane to było koniecznością uprzedniego uzgodnienia planowanych robót w sąsiedztwie pasa drogowego i w pasie drogowym ulicy [...] , ulicy [...] i ulicy [...] z firmą projektową realizująca przebudowę ulicy [...] . Z tego też powodu do ponownego uzgodnienia planowanej inwestycji doszło pismem z dnia [...] r., po wcześniejszym ustaleniu wzajemnych stanowisk inwestora z firmą wykonującą prace przy przebudowie wymienionej ulicy. Dodać przy tym trzeba, że wbrew twierdzeniom strony skarżącej nie doszło do zmiany planowanego przebiegu przedmiotowej inwestycji. Dodatkowe uzgodnienie związane było, jak wskazano powyżej, tylko z potrzebą wzajemnego zaznajomienia i uzgodnienia przebiegu inwestycji w związku z prowadzonymi robotami drogowymi ulicy [...] oraz skoordynowania prowadzonych tam prac budowlanych. Pomimo, iż pełnomocnik inwestora poinformował o rezygnacji z lokalizacji przedmiotowej inwestycji na dwóch działkach, tj. nr 18 i nr 17, to jak wynika z dołączonych do akt sprawy map obrazujących przebieg inwestycji, działki te nie były od początku zajęte na jej lokalizację, a ich wykreślenie nie doprowadziło do zmiany zakresu i przebiegu inwestycji. Wynikało z ponownej analizy i porównania przebiegu inwestycji na mapie zasadniczej z układem działek na mapie ewidencyjnej. Brak zatem podstaw do twierdzeń skarżącej Spółki, iż pomimo zmiany przebiegu inwestycji nie nastąpiło ponowne jej uzgodnienie.

Nie doszło również w ocenie Sądu do naruszenia zasady prawdy obiektywnej – tj. naruszenia art. 7 i art. 77 Kodeksu postępowania administracyjnego. Sprawa bowiem został dokładnie wyjaśniona i przygotowana do rozstrzygnięcia w oparciu o wymagane opinie, analizy i uzgodnienia. Nie doszło również do naruszenia art. 107 § 3 Kodeksu, gdyż decyzje organów obu instancji posiadają uzasadnienia, w których przedstawiono faktyczne i prawne przesłanki przyjętego rozstrzygnięcia.

W konkluzji stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. a także poprzedzająca ją decyzja Prezydenta Miasta B. nie naruszają przepisów postępowania w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Nie doszło także do naruszenia prawa materialnego, które by miało wpływ na wynik sprawy.

Z przytoczonych przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach na orzekł jak w sentencji.