Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 1336/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2018-12-03 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Irla Sędziowie: WSA Iwona Niżnik-Dobosz (spr.) WSA Mirosław Bator Protokolant: starszy sekr. sądowy Beata Stefańczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 grudnia 2018 r. sprawy ze skargi Zgromadzenia Sióstr Misjonarek [...] w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lipca 2018 r. znak: [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy skargę oddala.


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie decyzją z dnia 17 lipca 2018 r. (znak: [...]) na podstawie:

- art. 59 ust. 1, art. 60 i art. 61 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r., poz. 1073 z późn. zm. – dalej jako: u.p.z.p.),

- § 1-9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. Nr 164, poz. 1588 – dalej jako: rozporządzenie lub rozporządzenie z dnia 26 sierpnia 2003 r.) oraz

- art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r., poz. 1257 z późn. zm. – dalej jako: k.p.a.),

po rozpatrzeniu odwołania złożonego przez Zgromadzenie Sióstr Misjonarek [...], reprezentowanego przez profesjonalnego pełnomocnika, od decyzji Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 27 kwietnia 2018 r., nr [...] (znak: [...]) w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego p.n.: "Budowa zespołu trzech budynków mieszkalnych jednorodzinnych z garażami, drogami wewnętrznymi na działce nr [...] obr. [...] przy ul. P. w K. ",

utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Decyzją z dnia 27 kwietnia 2018 r., nr [...] (znak: [...]), po rozpatrzeniu wniosku W. K., Prezydent Miasta Krakowa orzekł o ustaleniu warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego p.n.: "Budowa zespołu trzech budynków mieszkalnych jednorodzinnych z garażami, drogami wewnętrznymi na działce nr [...] obr. [...] przy ul. P. w K. ".

W uzasadnieniu ww. decyzji stwierdzono, że teren określony we wniosku nie był objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, wobec czego przeprowadzono postępowanie na zasadach i w trybie przewidzianym w art. 59 i n. u.p.z.p. Po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego w sprawie, w trakcie którego przeanalizowano stan faktyczny, w tym poprzez sporządzoną analizę terenu, organ I instancji uznał, że zostały spełnione łącznie warunki wymienione w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. uzasadniające ustalenie warunków zabudowy dla wnioskowanej inwestycji.

Odwołanie od ww. decyzji wniosło Zgromadzenie Sióstr Misjonarek [...] w W., reprezentowane przez profesjonalnego pełnomocnika, zarzucając decyzji organu I instancji naruszenie zarówno przepisów prawa materialnego, tj. art. 61 ust. 1 pkt 1 i 3 u.p.z.p. oraz art. 6 ust. 2 pkt 2 i art. 54 pkt 2 lit. d w zw. z art. 64 ust. 2 u.p.z.p., jak również przepisów procedury, tj. art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. oraz art. 107 § 3 w zw. z art. 11 i art. 8 k.p.a. W obszernym uzasadnieniu odwołania przedstawiono argumentację dla sformułowanych zarzutów, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i orzeczenie o odmowie ustalenia warunków zabudowy dla wnioskowanej inwestycji, względnie uchylenie decyzji i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania. W szczególności podkreślono, że nowa zabudowa powinna mieścić się w granicach ustalonego w obszarze analizowanym sposobu zagospodarowania, a kontynuacja funkcji oznacza również uzupełnienie funkcji istniejącej o zagospodarowanie niewchodzące z nią w kolizję. Zdaniem strony odwołującej się, wynik analizy architektoniczno-urbanistycznej dawał podstawy, aby sądzić, że pierwotne założenia mogą stać się podstawą realizacji inwestycji obejmującej budownictwo wielomieszkaniowe bądź usługowe, o czym zdaniem strony świadczył charakter dążeń inwestora zawarty w pozostałych dwóch wnioskach złożonych do organu I instancji w postaci małego osiedla. Ponadto zwrócono uwagę, że organ I instancji pominął fakt, iż teren planowanej inwestycji obejmować będzie w całości obszar wyznaczony w Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta Krakowa, jako strefa kształtowania systemu przyrodniczego o 100% powierzchni biologicznie czynnej. W związku z powyższym zarzucono brak wskazania w zaskarżonej decyzji szczególnego obszaru, na którym planowana będzie inwestycja oraz wpływu planowanego zamierzenia na funkcjonowanie nieruchomości sąsiednich. Ponadto w odwołaniu szeroko odniesiono się do walorów przyrodniczych obszaru, w którym planowana będzie przedmiotowa inwestycja, podkreślając m.in., że dz. nr [...] obr. [...] położona jest w obszarze nr 122 i stanowi enklawę zieleni urządzonej wyznaczonej w Studium. Podkreślono przy tym, że obszar ten podlega ochronie ze względu na wartości przyrodnicze oraz walory krajobrazowe, a nadto, że na tym terenie znajdowały się korytarze ekologiczne, parki rzeczne, nieudokumentowane główne zbiorniki wód podziemnych. Tym samym podniesiono, że zachodzić będzie konieczność ochrony i utrzymania wysokich standardów przyrodniczych tego terenu w oparciu o przepisy ustawy o ochronie środowiska. Dodatkowo podkreślono, że organ I instancji powinien był zawiesić postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy w trybie art. 62 ust. 2 u.p.z.p., gdyż zamierzenie inwestora bez wątpienia pozostawało w sprzeczności z ustaleniami opracowywanego projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla tego obszaru. Następnie odnosząc się do zakresu oddziaływania planowanego zamierzenia zarzucono, że organ I instancji naruszył przepisy postępowania poprzez niewłaściwe określenie kręgu stron tego postępowania, tj. poprzez brak powiadomienia o postępowaniu pozostałych właścicieli nieruchomości sąsiednich i nieruchomości leżących w obszarze oddziaływania inwestycji. Zwrócono także uwagę na potrzebę ochrony ładu przestrzennego polegającą na konieczności zapewnienia kontynuacji linii zabudowy oraz gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych. Jednocześnie zaś strona odwołująca się zarzuciła brak oświadczenia MPWiK S.A. o zapewnieniu dostaw wody i odprowadzania ścieków dla planowanej inwestycji oraz brak dostępu do sieci gazowej.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie, po rozpatrzeniu złożonego odwołania i zapoznaniu się z materiałem dowodowym zebranym w aktach sprawy na wstępie przytoczyło treść art. 59 ust. 1 i art. 61 ust. 1 u.p.z.p. oraz § 3 ust. 1 i 2 rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003 r., a następnie wskazało, że w sprawach dotyczących ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, istotne znaczenie mają ustalenia analizy urbanistyczno-architektonicznej, sporządzonej w sprawie przez osobę posiadającą uprawnienia urbanistyczne. Odnosząc się do powyższego organ odwoławczy stwierdził, że obszar analizowany wyznaczono zgodnie z wymogami wynikającymi z rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003 r. i odzwierciedlono na załączniku graficznym do analizy. Podkreślono przy tym, że na tak wyznaczonym obszarze przeprowadzona została analiza urbanistyczno-architektoniczna, w której przedstawiono cechy zabudowy w obszarze analizowanym, tj. jak kształtuje się forma architektoniczna budynków w obszarze objętym analizą, linia zabudowy, szerokość elewacji frontowej, wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, wysokość do kalenicy oraz geometria dachu, jak również wskaźnik wielkości powierzchni zabudowy. Tym samym w ocenie organu odwoławczego, organ I instancji zweryfikował warunki oraz zasady zagospodarowania terenu i jego zabudowy wynikające z art. 61 ust. 1 u.p.z.p., w tym w szczególności dotyczące ustalenia linii zabudowy, wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu, szerokości elewacji frontowej, wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki oraz geometrii dachu (kąta nachylenia, wysokości kalenicy i układu połaci dachowych). Wyjaśniono przy tym, że w oparciu o ustalenia ww. analizy architektoniczno-urbanistycznej oraz wyniki do analizy, organ I instancji ustalił warunki zabudowy dla planowanej inwestycji określone w załączniku nr 1 do zaskarżonej decyzji pn. "warunki zabudowy". Przechodząc natomiast do weryfikacji wskaźników architektoniczno-urbanistycznych organ II instancji zaznaczył, że wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy ustalono w oparciu o § 5 ust. 2 ww. rozporządzenia, w przedziale od 9,0% do 11,0%. Dodano przy tym, że wyznaczenie wskaźnika zabudowy na poziomie od 9,0% do 11,0% w oparciu o § 5 ust. 2 ww. rozporządzenia, tj. jako wynik analizy, zostało dokładnie uzasadnione w wynikach analizy i w ocenie organu odwoławczego było prawidłowe. Podkreślono bowiem, że w wynikach analizy – stanowiących załącznik nr 3 do decyzji organu I instancji – wyraźnie zaznaczono, iż wyznaczenie dla wnioskowanej inwestycji wskaźnika zabudowy w odniesieniu do powierzchni dz. nr [...] obr. [...], na poziomie zgodnym ze średnią, tj. 20%, spowodowałoby powstanie budynków (każdego z trzech planowanych) o pow. zabudowy ok. 336 m2, która nie byłaby charakterystyczną powierzchnią zabudowy dla budynków mieszkalnych jednorodzinnych w obszarze analizowanym, jak również nie występowałaby w sąsiedztwie planowanej inwestycji. Stąd też wskazano, że z uwagi na planowaną lokalizację inwestycji w sąsiedztwie istniejących budynków mieszkalnych, mając na uwadze ich powierzchnię zabudowy oraz sposób, w jaki zlokalizowane są względem siebie, wyznaczenie dla wnioskowanej inwestycji maksymalnej powierzchni zabudowy każdego z trzech planowanych budynków mieszkalnych nie większej niż 150 m2, dawało wskaźnik zabudowy w odniesieniu do dz. nr [...] obr. [...] wynoszący 9% z tolerancją + 2% uzasadnioną względami technicznymi. Jednocześnie wskazano, że wskaźnik udziału powierzchni biologicznie czynnej dla planowanej inwestycji w odniesieniu do powierzchni terenu dz. nr [...] obr. [...] powinien być nie mniejszy niż 70%. W ocenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie, tak ustalony wskaźnik wielkości powierzchni zabudowy bezspornie uwzględniał intensywność i gabaryty zabudowy jednorodzinnej, zarówno w bezpośrednim sąsiedztwie terenu planowanej inwestycji, jak i w całym obszarze analizowanym. Jedocześnie zwrócono uwagę, że wskaźnik ten ustalony został na poziomie stanowiącym ok. 50% średniego wskaźnika z obszaru analizowanego, który to średni wskaźnik wnosił 20%, podczas gdy dla przedmiotowego zamierzenia wskaźnik ustalono w przedziale od 9,0% do 11,0%. Stąd też zdaniem organu odwoławczego, brak było podstaw, aby zarzucić organowi I instancji brak uwzględnienia charakteru zabudowy w obszarze analizowanym oraz szczególnych walorów tego terenu, skoro również powierzchnia biologicznie czynna przewidziana została na poziomie nie niższym, niż 70%.

Z kolei odnosząc się do kolejnego parametru organ odwoławczy podał, że wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej wyznaczono dla planowanych budynków mieszkalnych odpowiednio: do attyki/kalenicy na poziomie od ok. 9,0 m do ok. 10,0 m (co stanowiło całkowitą wysokość planowanego budynku mieszkalnego), zaś do okapu dla budynku mieszkalnego (oczywista omyłka w decyzji organu I instancji) w przedziale od ok. 5,0 m do ok. 6,0 m, natomiast dla bryły budynku garażowego wysokość do attyki/kalenicy wyznaczono od ok. 4,0 m do ok. 5,0 m (co stanowiło całkowitą wysokość bryły budynku garażowego), a do okapu od ok. 2,5 m do ok. 3,5 m. Wysokości te w ocenie organu II instancji, wyznaczono zgodnie z § 7 ust. 1 rozporządzenia. Ponadto w oparciu o ustalenia analizy organ odwoławczy uznał, że ustalona przez organ I instancji wysokość planowanych budynków nawiązywać będzie do zabudowy z najbliższego sąsiedztwa wobec terenu planowanej inwestycji (budynek na dz. nr [...] obr. [...]), jak również nawiązywać będzie do najbardziej charakterystycznych wysokości zabudowy jednorodzinnej z obszaru analizowanego. Odnosząc się natomiast do geometrii dachu ustalono, iż zachowanie ładu przestrzennego wymagać będzie, aby zabudowa terenu objętego wnioskiem kontynuowała dominującą w sąsiedztwie geometrię dachów, tj. dach połaciowy dwuspadowy, wielospadowy o kącie nachylenia od 30° do 45° i całkowitej wysokości wynoszącej od ok. 9,0 m do ok. 10,0 m. W ocenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie, powyższe ustalenie odpowiadało treści § 8 rozporządzenia, gdyż z treści analizy oraz wyników do analizy jednoznacznie wynikało, iż taka geometria dachu, jak ustalona w decyzji przez organ I instancji, występowała w obszarze analizowanym.

Dodatkowo organ odwoławczy wskazał, że w przedmiocie szerokości elewacji frontowej ustalono – w oparciu o § 6 ust. 1 rozporządzenia – w warunkach zabudowy całkowitą szerokość elewacji frontowej dla każdego z trzech planowanych budynków mieszkalnych na poziomie 13 m z tolerancją 20%. Wyjaśniono bowiem, że z analizy oraz wyników do analizy wynikało, że średnia szerokość elewacji frontowej wszystkich budynków istniejących w całym obszarze analizowanym wynosiła ok. 13,0 m, tak samo średnia szerokość elewacji frontowej wszystkich budynków mieszkalnych w obszarze analizowanym wynosiła 13,0 m (z wyłączeniem jednak zabudowy na działkach wymienionych we wskazanych powyżej dokumentach). Stąd też w ocenie organu odwoławczego, wyznaczenie omawianego parametru na poziomie odpowiadającym średniej wielkości tego parametru z całego obszaru analizowanego, a zatem według reguły podstawowej wyznaczania szerokości elewacji frontowej określonej w § 6 ust. 1 rozporządzenia, było prawidłowe i nie budziło wątpliwości. Z kolei odnosząc się do linii zabudowy wskazano, iż została ona wyznaczona dla wnioskowanego zamierzenia jako linia obowiązująca i dotyczyła każdego z planowanych budynków, w tym każdej z jego brył naziemnych. Dodano przy tym, że linię tę wyznaczono w odległości 10,0 m od granicy działki drogowej nr [...] obr. [...], jako nawiązanie i kontynuacja linii zabudowy wyznaczonej przez budynek na dz. nr [...] obr. [...], w oparciu o § 4 ust. 4 rozporządzenia. Mając na uwadze powyższe Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie uznało, że wyznaczenie linii zabudowy w oparciu o § 4 ust. 4 rozporządzenia, tj. jako wynik analizy, znajdowało uzasadnienie z uwagi na sposób usytuowania zabudowy w obszarze analizowanym, gdyż tak wyznaczona linia zabudowy (jako obowiązująca) w odległości 10 m od granicy działki drogowej stanowiła kontynuację linii zabudowy wyznaczonej przez budynek na dz. nr [...] obr. [...].

Odnosząc się do powyższych ustaleń organ odwoławczy podniósł, że w jego ocenie przedstawione wyżej parametry i wskaźniki zabudowy zostały przez organ I instancji wyznaczone w sposób uwzględniający zarówno charakter obszaru objętego wnioskiem (wskaźnik wielkości powierzchni zabudowy ustalony na poziomie znacznie niższym od średniego), jak też w sposób uwzględniający planowany rodzaj zabudowy (jednorodzinna). Jednocześnie podkreślono, że wyznaczone wielkości odbiegały od tych, które określił we wniosku inwestor, co także wskazywało na wyważony sposób ustalania przez organ I instancji poszczególnych parametrów planowanej inwestycji oraz kierowanie się koniecznością zachowania ładu przestrzennego i wpisania planowanej zabudowy w istniejące już uwarunkowania przestrzenne w tym obszarze. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie zwróciło również uwagę, że w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla wnioskowanej inwestycji przedstawiona została opinia Zespołu Urbanistycznego z dnia 8 marca 2018 r., która została uwzględniona w postępowaniu. Tym samym, zdaniem organu odwoławczego, ustalone warunki zabudowy dostosowane zostały do wyników przeprowadzonej analizy urbanistyczno-architektonicznej, która przygotowana została przez osobę posiadającą wiadomości specjalne, wpisaną na listę izby samorządu zawodowego urbanistów lub architektów, która dzięki swojej wiedzy miała dać gwarancję właściwego stosowania, w szczególności art. 61 ust. 1 u.p.z.p. Dlatego też w ocenie organu II instancji, parametry architektoniczno-urbanistyczne planowanego zamierzenia zostały ustalone w sposób zgodny z wymogami wynikającymi z przywołanych przepisów oraz znajdowały oparcie w sposobie zabudowy obszaru analizowanego. Ponadto zaznaczono, że zostały one należycie umotywowane i ustalone w nawiązaniu do zabudowy, zarówno z najbliższego sąsiedztwa wobec terenu inwestycji, jak i z całego obszaru analizowanego. Podkreślono również, że ustalone w załączniku nr 1 do decyzji parametry urbanistyczne należy odczytywać w związku z załącznikiem nr 3 do decyzji, w którym uzasadniono sposób ich wyliczenia i wyjaśniono sposób nawiązania do zabudowy występującej w obszarze analizowanym. Ponadto Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie wskazało, że teren inwestycji posiadał bezpośredni dostęp do drogi publicznej – ul. P. w Krakowie, co wynikało z opinii (pozytywnej) Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w Krakowie z dnia 25 stycznia 2018 r. (zarządca drogi ul. P. ). Wyjaśniono przy tym, że obsługa komunikacyjna inwestycji zapewniona będzie od drogi publicznej poprzez projektowany zjazd na teren inwestycji, a istniejące oraz projektowane uzbrojenie terenu w zakresie obsługi komunikacyjnej będzie wystarczające dla planowanego zamierzenia.

Dodatkowo organ odwoławczy odnosząc się do warunku z art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p. wskazał, iż z materiałów dowodowych sprawy wynikało, że zapewnienie dla planowanego zamierzenia zaopatrzenia w wodę i odprowadzania ścieków na warunkach określonych w opinii MPWiK z dnia 13 lutego 2017 r., jak również dostępu do sieci elektroenergetycznej (oświadczenie [...] z dnia 20 stycznia 2017 r. oraz z dnia 4 stycznia 2018 r. i z dnia 4 czerwca 2018 r.) oraz możliwości przyłączenia planowanych budynków jednorodzinnych do sieci gazowej (oświadczenie Polskiej Spółki Gazownictwa sp. z o.o. z dnia 25 stycznia 2017 r.), zostały w rozpatrywanej sprawie spełnione, co wynikało z informacji technicznych wydanych przez dysponentów mediów. Wyjaśniono także, że określona w decyzji organu I instancji ilość miejsc parkingowych została ustalona dla projektowanego zamierzenia w ilości 2 miejsca postojowe na 1 dom, na podstawie uchwały nr LIII/723/12 Rada Miasta Krakowa z dnia 29 sierpnia 2012 r. "Program obsługi parkingowej dla miasta Krakowa".

Organ odwoławczy zaznaczył również, że uzasadnienie wydanej przez niego decyzji stanowiło jednocześnie ustosunkowanie się do zarzutów zawartych w odwołaniu strony odwołującej. W szczególności podkreślono, że w sytuacji braku dla danego terenu planu miejscowego, ustalenie warunków zabudowy następuje na zasadzie uwzględnienia funkcji, formy i gabarytów zabudowy już istniejącej w obszarze objętym analizą. W ocenie organu II instancji, w przedmiotowej sprawie nie budziło wątpliwości, że zarówno w całym obszarze analizowanym, jak też w bezpośrednim sąsiedztwie terenu inwestycji znajdowały się działki zabudowane w sposób, który pozwalał na ustalenie warunków zabudowy dla wnioskowanej inwestycji. Wyjaśniono bowiem, powołując się na powyższe ustalenia, że warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji zostały określone w nawiązaniu do zabudowy już istniejącej w obszarze analizowanym, a sposób ich ustalenia nie budził zastrzeżeń organu odwoławczego. Mając natomiast na uwadze dalsze zarzuty podniesione w odwołaniu przez stronę skarżącą, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie wyjaśniło, że orzekając decyzją o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu organ administracji publicznej nie jest uprawniony do uwzględniania zapisów zawartych w Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego, co zauważyła również strona odwołująca. Zdaniem organu odwoławczego, takie działanie byłoby wprost sprzeczne z zasadami normującymi proces ustalania warunków zabudowy w przypadku właśnie braku planu miejscowego dla danego terenu, na którym te warunki są ustalane. Jednocześnie zwrócono uwagę, że szczególne walory krajobrazowe i przyrodnicze terenu, w obszarze którego planowana jest inwestycja, zostały uwzględnione w toku postępowania w treści analizy urbanistyczno-architektonicznej z dnia 15 marca 2018 r. sporządzonej w sprawie, jak też w opinii Wydziału Kształtowania Środowiska UMK z dnia 15 stycznia 2018 r., a w konsekwencji w treści zaskarżonej decyzji (zał. nr 1 pkt II.2). Z kolei odnosząc się do zarzutu odwołania dotyczącego braku zastosowania przez organ I instancji art. 62 ust. 2 u.p.z.p. – a zatem zawieszenia postępowania w sprawie – organ II instancji podniósł, że ocena w tym zakresie nie należała do postępowania zakończonego zaskarżoną decyzją. Tym niemniej wskazano, że postanowieniem z dnia 6 kwietnia 2017 r., nr [...], organ I instancji zawiesił na okres 9 miesięcy od dnia złożenia wniosku postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji, zaś postanowieniem z dnia 18 grudnia 2017 r. postępowanie to zostało podjęte. Dodano przy tym, że na okoliczność tą zwrócił także uwagę inwestor W. K. w piśmie z dnia 8 czerwca 2018 r. stanowiącym ustosunkowanie się do zarzutów zawartych w odwołaniu. Na zakończenie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie wyjaśniło, że w sytuacji spełnienia przez planowane zamierzenie warunków z art. 61 ust. 1 u.p.z.p. oraz zgodności decyzji z przepisami odrębnymi, brak podstaw do odmowy ustalenia warunków zabudowy. Zwrócono bowiem uwagę, że zgodnie z art. 56 w zw. z art. 64 u.p.z.p., nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi.

Skargę na ww. decyzję wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, strona skarżąca Zgromadzenie Sióstr Misjonarek [...] w W., domagając się stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji z powodu rażącego naruszenia art. 28 k.p.a., ewentualnie uchylenia w całości zaskarżonej decyzji, a nadto zasądzenia od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Strona skarżąca zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie:

I. przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy [art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 z późn. zm. – dalej: p.p.s.a.).], tj.:

1) art. 62 ust. 2 u.p.z.p., poprzez niezastosowanie instytucji obligatoryjnego zawieszenia postępowania pomimo, iż trwają zaawansowane prace nad miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego dla obszaru, na którym ma być realizowana inwestycja, pomimo iż założenia zawarte we wniosku o ustalenie warunków zabudowy pozostają w całkowitej sprzeczności z koncepcją przyjmowaną w projekcie planu miejscowego;

2) art. 61 ust. 1 u.p.z.p., a to poprzez utrzymanie decyzji o warunkach zabudowy, mimo iż nie zostały spełnione wszystkie przesłanki przewidziane w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. dla wydania powyższej decyzji;

3) art. 61 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 2 pkt 13 u.p.z.p., poprzez bezzasadne stwierdzenie, że istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, w tym droga przy ul. P. jest wystarczająca dla projektowanego zamierzenia inwestycyjnego, podczas gdy warunki w zakresie obsługi komunikacyjnej określone w zaskarżonej decyzji zostały odwzorowane z opinii ZIKiT z dnia 5 stycznia 2018 r. z pominięciem przeprowadzenia jakichkolwiek ocen i czynności mających na celu zweryfikowanie, czy warunki w ustalonym zakresie są wystarczające dla przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego;

4) art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., poprzez bezzasadne przyjęcie, że planowane zamierzenie inwestycyjne w ustalonych parametrach pozostaje w zgodności z zasadą podobieństwa lub kontynuacji funkcji oraz cech zabudowy, podczas gdy planowana inwestycja ze względu na funkcje i parametry nie jest dostosowana do cech zabudowy i zagospodarowania terenu sąsiedniego;

5) art. 6 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p., poprzez pominięcie, że swoboda zagospodarowania terenu podlega ograniczeniu, w przypadku gdy narusza prawa osób trzecich, co niewątpliwie ma miejsce w przedmiotowym postępowaniu;

6) rażące naruszenie art. 127 ust. 1 oraz ust. 2 pkt 6 w zw. z art. 3 pkt 13 i w zw. z art. 376 pkt 1, art. 101 i art. 127 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. prawo o ochronie środowiska (tekst jedn. Dz.U. z 2008 r. Nr 25, poz.150 – dalej również jako: ustawa o ochronie środowiska), poprzez niedopełnienie nałożonego na Prezydenta Miasta Krakowa i Samorządowe Kolegium Odwoławczego Krakowie obowiązku zaniechania działań uniemożliwiających zachowanie równowagi przyrodniczej, w wyniku ustalenia warunków zabudowy na obszarze terenu oznaczonego jako zieleń urządzona;

II. przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy [art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.], tj.

1) rażące naruszenie art. 28 k.p.a., a to poprzez nieprawidłowe ustalenie kręgu stron postępowania, tj. pominięcie w toku postępowania zarówno I instancyjnego, jak i odwoławczego właścicieli nieruchomości sąsiednich i właścicieli nieruchomości znajdujących się w obszarze analizowanym dla inwestycji;

2) rażące naruszenie art. 10 k.p.a. (zasada czynnego udziału stron w postępowaniu administracyjnym), poprzez niezapewnienie wszystkim stronom postępowania czynnego udziału w sprawie, tj. uniemożliwienie im wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów w sprawie, zgłaszania żądań i wniosków, a także niedoręczenia im zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie oraz poprzedzającej jej decyzji Prezydenta Miasta Krakowa;

3) naruszenie art. 40 § 1 w zw. z art. 28 k.p.a., polegające na nieuwzględnieniu i niezapewnieniu czynnego udziału w postępowaniu wszystkim właścicielom nieruchomości sąsiednich, jak również nieruchomości położonych w obszarze analizowanym dla inwestycji, jako stron postępowania w rozumieniu art. 28 k.p.a.;

4) naruszenie art. 7 oraz art. 77 § 1 k.p.a., poprzez nienależyte wykonanie wyjaśnienia stanu faktycznego i wyczerpującego zbadania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego sprawy, tj. w szczególności poprzez błędne pominięcie okoliczności, iż teren objęty planowaną inwestycją, tj. dz. nr [...], obręb [...] stanowi enklawę zieleni urządzonej oraz teren chroniony ze względu na wartości przyrodnicze oraz walory krajobrazowe;

5) naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 8 k.p.a. oraz art. 11 k.p.a., poprzez brak odniesienia się przez organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji do poszczególnych zarzutów strony skarżącej podniesionych w odwołaniu od przedmiotowej decyzji oraz precyzyjnego wyjaśnienia przesłanek, którymi organ kierował się przy wydawania decyzji;

6) naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 15 k.p.a., a także art. 10 § 1 k.p.a., poprzez:

- wydanie decyzji, o której mowa w art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., tj. utrzymanie w mocy decyzji Prezydenta Miasta Krakowa mimo braku podstaw ku temu, podczas gdy Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie miało obowiązek ponownego merytorycznego rozpatrzenia sprawy i w razie potrzeby przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego we własnym zakresie, a następnie zakończenia go wydaniem decyzji kasacyjnej, o której mowa w art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a.;

- niedopełnienie obowiązku zapewnienia stronom możliwości zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym w sprawie i wypowiedzenia co do zebranych materiałów i dowodów oraz zgłoszonych żądań;

7) naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 11 k.p.a. w zw. z art. 8 k.p.a., poprzez sformułowanie uzasadnienia decyzji w sposób niepełny i z zaniechaniem odniesienia się do wszystkich zarzutów strony skarżącej i precyzyjnego wyjaśnienia przesłanek, którymi kierował się organ II instancji przy wydaniu zaskarżonej decyzji.

W uzasadnieniu skargi strona skarżąca szczegółowo rozwinęła podniesione zarzuty, powołując na ich poparcie orzecznictwo sądów administracyjnych.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie wniosło o jej oddalenie, podtrzymując w tym zakresie stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Kompetencje sądów administracyjnych określają przede wszystkim przepisy art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych( Dz. U. z 2017, poz. 2188 t.j.), oraz art. 3 – 5, art. 134 i 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 t.j. - dalej jako: p.p.s.a.). Z przepisów tych wynika, że sądowa kontrola działalności administracji publicznej sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania kontrolowanego aktu, zadaniem więc sądu administracyjnego rozpoznającego skargę na akt administracyjny jest ocena zgodności z prawem tego aktu.

Dokonując tej oceny sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, ani powołaną podstawą prawną. Granice sądowej kontroli ograniczają tylko granice sprawy i zakaz orzekania na niekorzyść skarżącego przy braku przesłanek do stwierdzenia nieważności aktu. W myśl art. 145 p.p.s.a.: "§ 1. Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach; 3) stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach".

Sąd jednak podkreśla w tym miejscu, że w świetle zaś art. 134 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd nie ma obowiązku, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, do badania tych zarzutów i wniosków, które nie mają znaczenia dla oceny legalności zaskarżonego aktu (tak NSA w wyroku z dnia 11 października 2005 r., sygn. akt: FSK 2326/04).

Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 17 lipca 2018 r. (znak: [...]) wydana

po rozpatrzeniu odwołania złożonego przez Zgromadzenie Sióstr Misjonarek [...] reprezentowanego przez profesjonalnego pełnomocnika, i utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 27 kwietnia 2018 r., nr [...] (znak: [...]) w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego p.n.: "Budowa zespołu trzech budynków mieszkalnych jednorodzinnych z garażami, drogami wewnętrznymi na działce nr [...] obr. [...] przy ul. P. w K. ". Kontrolowana decyzja została wydana na podstawie art. 61 u.p.z.p., zgodnie z którym:

"1. Wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków:

1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu;

2) teren ma dostęp do drogi publicznej;

3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego;

4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1;

5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi.

2. Przepisów ust. 1 pkt 1 nie stosuje się do inwestycji produkcyjnych lokalizowanych na terenach przeznaczonych na ten cel w planach miejscowych, które utraciły moc na podstawie art. 67 ust. 1 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1.

2a. Przepisów ust. 1 pkt 1-4 nie stosuje się do inwestycji celu publicznego w przypadkach uzasadnionych potrzebami obronności lub bezpieczeństwa państwa albo ochrony granicy państwowej.

3. Przepisów ust. 1 pkt 1 i 2 nie stosuje się do linii kolejowych, obiektów liniowych i urządzeń infrastruktury technicznej.

4. Przepisów ust. 1 pkt 1 nie stosuje się do zabudowy zagrodowej, w przypadku gdy powierzchnia gospodarstwa rolnego związanego z tą zabudową przekracza średnią powierzchnię gospodarstwa rolnego w danej gminie.

5. Warunek, o którym mowa w ust. 1 pkt 3, uznaje się za spełniony, jeżeli wykonanie uzbrojenia terenu zostanie zagwarantowane w drodze umowy zawartej między właściwą jednostką organizacyjną a inwestorem".

Kontrolowane postepowanie zostało wszczęte w dniu 17 marca 2017 r. W dniu 20 marca 2018 r. pełnomocnik Inwestora dokonał korekty zakresu inwestycji na załącznikach graficznych oraz skorygował temat inwestycji. Temat inwestycji otrzymał ostatecznie brzmienie: "Budowa zespołu trzech budynków mieszkalnych jednorodzinnych z garażami, drogami wewnętrznymi na działce nr [...] obr. [...] przy ul. P. w K. ". Teren określony we wniosku nie jest na dzień wydania kontrolowanych decyzji objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, wobec czego przeprowadzono postępowanie na zasadach i w trybie przewidzianym w art. 59 i nast. ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Jest bezsprzeczne, że w toku postępowania wystąpiono o uzgodnienie projektu decyzji do Ministra Środowiska oraz Marszałka Województwa Małopolskiego. Zgodnie z art. 53 ust. 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. 64 ust. 1 tej ustawy w przypadku niezajęcia stanowiska przez organ uzgadniający w terminie 2 tygodni od dnia doręczenia wystąpienia o uzgodnienie - uzgodnienie uważa się za dokonane. Tym samym, z uwagi na niezajęcie stanowiska przez Ministra Środowiska oraz Marszałka Województwa Małopolskiego we wskazanym terminie, także w ocenie Sądu, jak to stwierdziły kontrolowane organy, uzgodnienie z tymi organami należało uznać za dokonane.

W toku postępowania uzyskano następujące opinie:

1. Opinię Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w Krakowie z dnia 25.01.2018r. znak [...] - w zakresie obsługi komunikacyjnej oraz możliwości podłączenia do dróg publicznych,

2. Opinię Wydziału Kształtowania Środowiska UMK z 15.01.2018r. znak: [...] w zakresie ochrony środowiska.

Z akt sprawy bezsprzecznie wynika, że teren objęty wnioskiem położony jest w południowej części K. po zachodniej stronie względem ul. P. oraz po północnej stronie względem ul. C. w obszarze o znacznej intensywności zabudowy w sąsiedztwie terenów zielonych (dz. nr [...], [...] obr. [...]), publicznej drogi dojazdowej - ul. P. (dz. nr [...] obr. jw.) oraz w sąsiedztwie działki nr [...] obr. jw. na której zlokalizowany jest znajdujący się w budowie nieukończony oraz nieużytkowany budynek o znacznych gabarytach i nieokreślonej w związku z ww. brakiem jego użytkowania funkcji. Zabudowę obszaru analizowanego stanowią budynki mieszkalne jednorodzinne o zróżnicowanych gabarytach (np. budynki na działkach nr [...], [...]+[...], [...], [...], [...], [...], [...] obr. [...], nr [...] [...], [...], [...], [...], [...], [...]+[...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] obr. [...]) wśród nich również o znacznych gabarytach zmierzających w kierunku zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej tj. posiadającej prawdopodobnie więcej niż dwa lokale mieszkalne, budynki usługowe np. na działkach: nr [...]+[...] obr. [...] "[...]" centrum pośrednictwa nieruchomościami; nr [...] obr. [...] "[...]" usługi gastronomiczno-hotelarskie; nr [...] obr. [...] "Przedszkole samorządowe nr [...] w K. rusługi oświatowe;, nr [...] obr. [...] budynek Kościoła Parafii pw. [...]; nr [...] obr. [...] Budynek Zgromadzenia Sióstr [...]; nr [...] obr. [...] budynek Klasztoru [...]; dz. nr [...], [...] obr [...] "[...]" Szkółka drzew i krzewów [...] oraz zabudowa uzupełniająca ww. budynki mieszkalne w postaci garaży/budynków gospodarczych. Na terenie obszaru analizowanego istnieją również boisko sportowe na terenie działki nr [...] obr. [...], cmentarz na terenie części działki nr [...] obr. [...] jak również centrum ogrodnicze oraz lokale usługowe zlokalizowane w budynkach o funkcji mieszkalnej. Występująca na terenie ww. obszaru zabudowa mieszkaniowa ukształtowana jest zarówno jako budynki wolnostojące (np. zabudowa na działkach nr [...], [...], [...], [...], [...] obr. [...], nr [...], [...], [...], [...]+[...], [...], [...]+[...] obr. [...]), jako budynki w układzie bliźniaczym (np. zabudowa na działkach nr [...], [...], [...] i [...], [...] i [...], [...] i [...], [...] i [...] obr. [...]), jak również jako zabudowa mieszkaniowa w układzie szeregowym (zabudowa na działkach nr [...] i [...] i [...] obr. [...]). W wyznaczonym dla przedmiotowej inwestycji obszarze analizowanym występuje zabudowa zlokalizowana w granicy z działkami sąsiednimi - ww. zabudowa bliźniacza , szeregowa oraz budynki wolnostojące usytuowane w granicy z działkami sąsiednimi (np. zabudowa na działkach nr [...] obr. [...]). Na terenie działki nr [...] obr. [...] objętej przedmiotową inwestycją brak jest jakiejkolwiek zabudowy. Udział powierzchni biologicznie czynnej w obszarze analizowanym jest zróżnicowany, większość działek na terenie, których zlokalizowana jest zabudowa użytkowana jest jako ogrody przydomowe, zagospodarowane niską i wysoką zielenią urządzoną. Istniejąca w obszarze analizowanym zabudowa skoncentrowana jest wzdłuż dróg dojazdowych ul. P. , ul. C. , ul. R. , ul. K. , ul. D., ul. Z. , ul. A. , ul. L., ul. B., ul. N. , ul. E. oraz wewnętrznych dróg dojazdowych stanowiących obsługę komunikacyjną do istniejącej zabudowy. Na terenie działki nr [...] obr. [...] znajdującej się w wyznaczonym obszarze analizowanym istnieje znajdujący się w trakcie budowy niewykończony oraz nieużytkowany budynek o znacznych gabarytach. Na obszarze, na którym planowana jest inwestycja nie uchwalono na dzień wydania kontrolowanych decyzji planu zagospodarowania przestrzennego, teren ten nie jest też objęty obowiązkiem sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zabudowa w obszarze analizowanym wyposażona jest w niezbędny układ komunikacyjny i infrastrukturę techniczną.

Zgodnie z treścią wydanej dla przedmiotowej inwestycji opinii Wydziału Kształtowa Środowiska Urzędu Miasta Krakowa znak: [...] z 15.01.2018r. cyt.: " W oparciu o art. 4, art. 5 i art. 74 ustawy z dnia 27 kwietnia 200lr. Prawo Ochrony Środowiska (Dz. U z 2017 poz. 519) w zakresie ochrony zieleni i uwarunkowań przyrodniczych informuje się, że: przedmiotowy teren położony jest wg ustaleń zawartych w Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego Miasta Krakowa w strefie kształtowania systemu przyrodniczego oraz parku rzecznym Drwinki i Serafy z Malinówką; parki rzeczne nie są formą ochrony przyrody w ujęciu ustawowym, lecz są to obszary, szczególnie cenne przyrodniczo i krajobrazowo, na których głównym czynnikiem kształtującym środowisko jest rzeka oraz związana z nią charakterystyczna flora i fauna, w tym także bardzo często gatunki roślin, zwierząt i grzybów podlegające ochronie. Doliny rzek są naturalnymi korytarzami ekologicznymi i jako takie podlegają ochronie na mocy ustawy o ochronie przyrody, a ponadto, jako trasy migracji zwierząt łownych, chronione są w Polsce prawem łowieckim, a jako element systemu hydrologicznego na mocy ustawy Prawo wodne. Ochrona korytarzy ekologicznych związanych z rzekami jest szczególnie ważna w obszarze zurbanizowanym i silnie przekształconym przez człowieka, a wszelkie inwestycje winny zostać realizowane na terenie parku rzecznego z poszanowaniem wszystkich elementów przyrody; według "Mapy roślinności rzeczywistej stworzonej w ramach projektu Monit Air - "Atlas pokrycia terenu i przewietrzania miasta", Monit Air, K. Bajorek-Zydroń, P. Wężyk (red.), 2016" północna i zachodnia część przedmiotowego terenu została zwaloryzowana jako park zabytkowy o najwyższych walorach przyrodniczych. Z ww. uwarunkowań wynika konieczność ochrony i utrzymania wysokich standardów przyrodniczych tego terenu, w oparciu o art. 3 pkt 13, art. 101, art. 127 ust. 1 oraz ust. 2 pkt 6 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U z 2017 poz. 519), które wprowadzając zasadę racjonalnego kształtowania i gospodarowania zasobami środowiska, wskazują konieczność tworzenia warunków optymalnego spełniania przez zwierzęta i roślinność funkcji biologicznej w środowisku, zachowania walorów krajobrazowych oraz ograniczenia likwidacji terenów zieleni. Ponadto na terenie planowanej inwestycji rosną wyłącznie drzewa i krzewy, których parametry mieszczą się w zakresie pozwalającym na ich usunięcie bez zezwolenia tj. drzewa i krzewy owocowe nie rosnące na terenach zieleni; (art. 83 f. ust. 1 pkt 5 ustawy o ochronie przyrody)".

Wnioskowana inwestycja dotyczy, zgodnie z zakresem i tematem wnioskowanej inwestycji określonym przez Wnioskodawcę w piśmie uzupełniającym do złożonego wniosku tj. pismem z dnia 20.03.2018r. budowy zespołu trzech budynków mieszkalnych jednorodzinnych z garażami, drogami wewnętrznymi na działce nr [...] obr. [...] przy ul. P. w K. .

Projektowane parametry ww. planowanej inwestycji, zgodnie ze złożonymi dokumentami: maksymalna powierzchnia zabudowy: 570,0m2 (łącznie dla wnioskowanych 3 budynków mieszkalnych 3x190,0m); maksymalna szerokość elewacji frontowej: 17,0m; maksymalna wysokość do okapu 6,0m (dot. zabudowy mieszkaniowej); maksymalna wysokość do kalenicy ok. 10,0m (dot. zabudowy mieszkaniowej); maksymalna wysokość do okapu ok. 3,0m (dot. zabudowy garażowej); maksymalna wysokość do kalenicy ok. 5,0m (dot. zabudowy garażowej); dach: połaciowy.

Z treści Załącznika NR 1 do kontrolowanej decyzji organu I instancji wynika, że ustalając warunki zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn.: "Budowa zespołu trzech budynków mieszkalnych jednorodzinnych z garażami, drogami wewnętrznymi na działce nr [...] obr. [...] przy ul. P. w K. .", w celu ustalenia wymagań dla projektowanego zamierzenia inwestycyjnego analizą objęto obszar wyznaczony na podstawie § 3 ww. rozporządzenia. W ocenie Sądu granice obszaru określono prawidłowo na mapie ewidencyjnej w skali 1:1000, stanowiącej załącznik graficzny do analizy urbanistyczno- architektonicznej. Na tym obszarze zdaniem Sądu uargumentowanym odpowiednio poniżej zgodnie z prawem przeprowadzono analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu. Na podstawie powyższej analizy oraz zgodnie z przepisami odrębnymi ustalono w ocenie Sądu warunki planowanego przedsięwzięcia.

Kontrolowane organy prawidłowo i zgodnie z prawem ustaliły, że planowana zabudowa stanowić będzie kontynuację: rodzaju zabudowy, funkcji zabudowy i zagospodarowania terenu oraz parametrów i wskaźników kształtujących zabudowę na działkach sąsiednich, tj. na działkach nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] [...], [...], [...] [...], [...] [...] obr. [...] oraz nr [...], [...], [...], [...] obr. [...]. Kontynuacja funkcji budownictwa jednorodzinnego nie budzi zastrzeżeń i wątpliwości Sądu.

W ocenie Sądu zgodnie z Rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. 2003, Nr 164, poz. 1588) zostały ustalone poszczególne relewantne prawnie wskaźniki i parametry. Zarówno treść decyzji organu I jak i II instancji zawiera ustalenia i ocenę poddające się kontroli Sądu.

a. Linia zabudowy, wg załącznika nr 2 do kontrolowanej decyzji organu I instancji.

Kontrolowany organ I instancji prawidłowo i zgodnie z prawem w ocenie Sądu wyznaczył linię nowej zabudowy, tj. linię ustaloną przez organ administracji, zgodnie z treścią § 4 ust. 4 ww. rozporządzenia w odległości 10,0m od granicy działki drogowej nr [...] obr. [...], jako nawiązanie i kontynuację do linii zabudowy wyznaczonej przez budynek istniejący na działce nr [...] obr. jw. - zgodnie z oznaczeniem na ww. załączniku graficznym nr 2 i nr 4 do kontrolowanej decyzji organu I instancji. Wyznaczona powyżej linia prawidłowo i zgodnie z prawem określona została jako linia obowiązującą i trafnie dotyczy ona każdego z planowanych budynków w tym każdej z jego brył naziemnych.

Zgodne z prawem jest także zastrzeżenie, że wyznaczona linia zabudowy może zostać przekroczona przez części budynku lokalizowane pod powierzchnią istniejącego terenu o ile będzie to zgodne z przepisami właściwymi dla dalszych etapów przygotowania i realizacji inwestycji.

Zgodnie z prawem kontrolowany organ I instancji zastrzegł, mając na uwadze ochronę interesów prawnych osób trzecich, że dodatkowym ograniczeniem lokalizacji przedmiotowej inwestycji, na etapie sporządzania projektu budowlanego będą przepisy regulujące odległość nowej zabudowy od granic z innymi nieruchomościami oraz regulujące odległość nowej zabudowy od zabudowy i infrastruktury technicznej, zarówno istniejącej jak i projektowanej.

b. Wskaźnik wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki, w tym udział powierzchni biologicznie czynnej.

Opierając się na treści § 5 ust. 2 ww. rozporządzenia kontrolowany organ prawidłowo i zgodnie z prawem w nawiązaniu do wyników analizy urbanistyczno-architektonicznej ustalił wskaźnik wielkości powierzchni zabudowy nowo projektowanej w odniesieniu do powierzchni terenu działki nr [...] obr. [...] w przedziale od 9,0% do 11,0%. Zastosowanie takiego przedziału i posłużenie się nim jest uzasadnione i zgodne z prawem, gdyż odpowiada naturze decyzji o warunkach zabudowy. Co istotne kontrolowany organ zastrzegł, że powierzchnia zabudowy każdego z trzech planowanych budynków mieszkalnych nie może przekroczyć powierzchni zabudowy wynoszącej 150,0m2 (bez wliczania powierzchni garaży w przypadku zaplanowania garaży w dobudowie do bryły budynku mieszkalnego). Udział powierzchni biologicznie czynnej zabudowy nowo projektowanej w odniesieniu do powierzchni terenu działki nr [...] obr. [...] prawidłowo ustalono w nawiązaniu do wyników analizy urbanistyczno-architektonicznej w wysokości min. 70%.

c. Szerokość elewacji frontowej.

W ocenie Sądu zgodnie z treścią z § 6 ust. 1 ww. rozporządzenia i w odpowiednim merytorycznym nawiązaniu do wyników analizy urbanistyczno-architektonicznej kontrolowany organ I instancji wyznaczył dla przedmiotowej inwestycji całkowitą szerokość elewacji frontowej (elewacji od strony ul. P. ) dla każdego z trzech planowanych budynków mieszkalnych na poziomie 13,0m z tolerancją ±20%.

d. Wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki.

W ocenie Sądu kontrolowane organy, włącznie z prawidłową korektą organu II instancji co do oczywistej omyłki organu I instancji, zgodnie z § 7 ust. 1 rozporządzenia dla przedmiotowej inwestycji wyznaczyły wysokości:

- do attyki/kalenicy: w przedziale od około 9,0m do około 10,0m (co stanowi całkowitą wysokość planowanego budynku - dotyczy bryły budynku mieszkalnego;

- do okapu: w przedziale od około 5,0m do około 6,0m- dotyczy bryły budynku mieszkalnego;

- do attyki/kalenicy: w przedziale od około 4,0m do około 5,0m (co stanowi całkowitą wysokość planowanego budynku - dotyczy bryły budynku garażowego;

- do okapu: w przedziale od około 2,5m do około 3,5m- dotyczy bryły budynku garażowego.

Powyższą wysokość mierzy się od średniego poziomu terenu przed głównym wejściem do budynku - zgodnie § 7 ust. 2 rozporządzenia.

e. Geometria dachu.

Dla przedmiotowej inwestycji w ocenie Sądu zgodnie z § 8 ww. rozporządzenia.

kontrolowany organ ustalił i w odpowiednim merytorycznym nawiązaniu do wyników analizy urbanistyczno-architektonicznej, z której m.in. wynika zabudowa na działkach sąsiednich z kierunkiem kalenicy głównej części mieszkalnej oraz garażowej: równoległym lub prostopadłym względem ul. P. , jak i odpowiednia wielkość powierzchni działki planowanego przedsięwzięcia dla ustalenia takiego alternatywnego kierunku kalenicy głównej; następujące zasady kształtowania dachu:

- geometria dachu: połaciowy dwuspadowy, wielospadowy (o symetrycznym układzie połaci dachowych) oraz kącie nachylenia połaci od 30° do 45° (z wykluczeniem formy dachu łamanego lub mansardowego) o całkowitej wysokości wynoszącej od około 9,0m do 10,0m tj. do rzędnej wysokości wynoszącej około 266,5m npm - dotyczy bryły budynku mieszkalnego oraz o całkowitej wysokości wynoszącej od około 5,0m do 6,0m tj. do rzędnej wysokości wynoszącej około 261,5m npm ;

- doświetlania poddasza (bryły budynki mieszkalnego): okna połaciowe lub lukarny, które winny występować jako elementy podrzędne, urozmaicające bryłę budynku (nie mogą być formą dominującą), których zastosowanie winno wynosić maksymalnie do 1/3 szerokości każdej z elewacji;

- kierunek kalenicy głównej części mieszkalnej oraz garażowej: równoległy lub prostopadły względem ul. P.

f. Inne cechy zabudowy i zagospodarowania terenu wynikające z analizy urbanistyczno -architektonicznej:

W obszarze analizowanym stwierdzono następujące cechy kształtujące charakter istniejącej zabudowy: rodzaj i kolor wykończenia elewacji: tynki/okładziny o zróżnicowanej stonowanej kolorystyce, które w ocenie Sądu prawidłowo i zgodnie z prawem organ I instancji zalecił do zastosowania się przez inwestora.

Z uwagi na powyższe ustalenia i ocenę Sądu, wniesiona skarga licząca 15 stron jest niezasadna w świetle prawa i jako taka podlega oddaleniu.

Ustosunkowujące się dalej do szczegółowych zarzutów skargi, trzeba zacząć od tego, że w ocenie Sądu kontrolowane organy nie naruszyły wskazanych w skardze przepisów postępowania, w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy, tak jak to stanowi treść art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. Zdaniem Sądu zarówno zgromadzony w aktach sprawy materiał dowodowy, w tym wymagany przez obligatoryjnie przez prawo, jak i wyniki przeprowadzonej analizy urbanistyczno-architektonicznej potwierdzają wydanie zgodnie z prawem kontrolowanej obecnie decyzji organu II i I instancji. W kompleksowej ocenie Sądu dokonanej w myśl kryterium zgodności kontrolowanych decyzji z prawem, kontrolowane decyzje organu I i II instancji są zgodne z obiektywnym porządkiem prawnym.

W szczególności, w kontrolowanej sprawie nie występuje podnoszone w skardze rażące naruszenie art. 28 k.p.a., a to przez nieprawidłowe ustalenie kręgu stron postępowania, tj. pominięcie w toku postępowania zarówno I instancyjnego, jak i odwoławczego właścicieli nieruchomości sąsiednich i właścicieli nieruchomości znajdujących się w obszarze analizowanym dla inwestycji. Wielkość działki na której jest planowane przedsięwzięcie i jego charakter wskazuje, że strony zostały ustalone przez kontrolowane organy prawidłowo. Są nimi prawidłowo ustaleni inwestor, właścicielka terenu inwestycji tj. D. K. (dz. nr [...]) ; J. K. (dz. nr [...], [...], [...]) a także odpowiednio strona skarżąca (dz. nr [...]), posiadający tytuł prawny do działek sąsiadujących bezpośrednio z terenem inwestycji. Jednocześnie w ocenie Sądu, w realiach kontrolowanej sprawy zasięg oddziaływania planowanej inwestycji nie wymaga, jak to częściowo sugeruje skarga udziału wszystkich właścicieli nieruchomości znajdujących się w obszarze analizowanym dla inwestycji. Trudno także podzielić pogląd, że organ II instancji pominął w swym działaniu kwestię ustalenia stron postępowania. Pomimo braku wypowiedzi wprost w tym zakresie, organ ten dokonuje takiej weryfikacji pod kątem treści art. 28 k.p.a. także podczas analizy akt, która jest nieodłączna w akcie subsumcji prawa, a która bezsprzecznie miała miejsce, i pośrednio przy badaniu rozdzielnika decyzji organu I instancji, w którym wskazane są osoby traktowane jako adresaci decyzji/strony. Brak wypowiedzi negatywnej w tym zakresie ze strony organu II instancji oznacza zatem akceptację dla rozstrzygnięcia organu I instancji i w zakresie stron postępowania, a rozstrzygnięcie organu I instancji zostało zgodnie z prawem utrzymane w mocy. Jednocześnie skarga nie wskazuje, który konkretny podmiot i z jakiej konkretnej przyczyny prawnej i faktycznej został pominięty jako strona postępowania.

W odniesieniu do zarzutu podnoszącego rażące naruszenie art. 10 k.p.a. w postaci zasady czynnego udziału stron w postępowaniu administracyjnym, przez niezapewnienie wszystkim stronom postępowania czynnego udziału w sprawie, tj. uniemożliwienie im wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów w sprawie, zgłaszania żądań i wniosków, a także niedoręczenia im zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie oraz poprzedzającej jej decyzji Prezydenta Miasta Krakowa – Sąd zauważa, że z akt sprawy wynika, że strona skarżąca miała zapewniony czynny udział w omawianym postępowaniu administracyjnym. Jednocześnie Sąd zauważa, że brak udziału strony w postępowaniu administracyjnym bez jej winy stanowi przesłankę wznowienia na wniosek strony postępowania administracyjnego zakończonego decyzja ostateczną (art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.). Argumentacja skargi pomija podnoszony w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 1 marca 2018 r., sygn. akt II OSK 1837/17 pogląd, który podziela skład obecnie orzekający, w myśl którego "Przesłanka wznowieniowa z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. może stanowić podstawę uchylenia decyzji tylko wówczas, gdy powołuje się na nią podmiot uprawniony do skorzystania z tej przesłanki, to jest ten, który bez własnej winy nie został dopuszczony do udziału w postępowaniu. Inne podmioty nie mogą się skutecznie na tę okoliczność powoływać. Dotyczy to również Sądu Administracyjnego rozstrzygającego sprawę ze skargi podmiotów biorących udział w postępowaniu, który z urzędu nie ma podstaw do podnoszenia, że podmiot nie wnoszący skargi został pominięty w postępowaniu administracyjnym i z tej przyczyny stosowania art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a". To samo stanowisko, w ocenie Sądu przystaje do zarzutu skargi podnoszącego naruszenie art. 40 § 1 w zw. z art. 28 k.p.a., polegające na nieuwzględnieniu i niezapewnieniu czynnego udziału w postępowaniu wszystkim właścicielom nieruchomości sąsiednich, jak również nieruchomości położonych w obszarze analizowanym dla inwestycji, jako stron postępowania w rozumieniu art. 28 k.p.a. Jak to już Sąd wyjaśnił w takim przypadku jak opisanym w skardze, sam zainteresowany podmiot powinien skorzystać z uprawnień jakie posiada wobec decyzji ostatecznych znajdujących się w obiegu prawnym, a taki charakter posiada obecnie kontrolowana decyzja administracyjna.

Kontrolowane organy nie naruszyły art. 7 oraz art. 77 § 1 k.p.a., przez nienależyte wykonanie wyjaśnienia stanu faktycznego i wyczerpującego zbadania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego sprawy, tj. w szczególności poprzez błędne pominięcie okoliczności, iż teren objęty planowaną inwestycją, tj. dz. nr [...], obręb [...] stanowi enklawę zieleni urządzonej oraz teren chroniony ze względu na wartości przyrodnicze oraz walory krajobrazowe. W ocenie Sądu ta okoliczność nie była pominięta, lecz wyraźnie artykułowana, uwzględniania i prawidłowo oceniania w uzasadnieniu kontrolowanych decyzji. W uzasadnieniu kontrolowanej decyzji organu II instancji wyraźnie zwrócono uwagę, że szczególne walory krajobrazowe i przyrodnicze terenu, w obszarze którego planowana jest inwestycja, zostały uwzględnione w toku postępowania w treści analizy urbanistyczno-architektonicznej z dnia 15 marca 2018 r. sporządzonej w sprawie, jak też w opinii Wydziału Kształtowania Środowiska UMK z dnia 15 stycznia 2018 r., a w konsekwencji w treści zaskarżonej decyzji (zał. nr 1 pkt II.2).

W tym miejscu Sąd wskazuje, że wbrew temu co twierdzi strona skarżąca w załączniku nr 1 do kontrolowanej decyzji organu I instancji w jego pkt II. 2. zawarte są następujące Warunki ochrony zdrowia ludzi, środowiska, przyrody, krajobrazu:

"a. Warunki zagospodarowania przestrzennego wynikające z potrzeb ochrony środowiska, o których mowa w szczególności w art. 72 i 73 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (Dz. U. Nr 62, poz. 627, z późn. zmian.):

Warunki w zakresie ochrony zieleni, wód, geologii i melioracji wodnych (wynikające z opinii Wydziału Kształtowania Środowiska UMK znak: [...] z dnia 15.01.2018r.). Dla przedmiotowej inwestycji wydano następujące warunki:

• Pod względem ochrony zieleni:

- Bez uwag.

• W zakresie ochrony przyrody.

- Z powyższych uwarunkowań przyrodniczych wynika konieczność ochrony i utrzymania wysokich standardów przyrodniczych tego terenu, w tym zachowania minimum 50 - 70 % powierzchni biologicznie czynnej w oparciu o art. 3 pkt 13, art. 71 ust. 3, art. 101, art. 127 ust. 1 pkt 2, ust. 2 pkt 6 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2017 r., poz. 519), które wprowadzając zasadę racjonalnego kształtowania i gospodarowania zasobami środowiska, wskazują konieczność tworzenia warunków optymalnego spełniania przez zwierzęta i roślinność funkcji biologicznej w środowisku, zachowania walorów krajobrazowych oraz ograniczenia likwidacji terenów zieleni.

- W przypadku konieczności ogradzania terenu należy zastosować ogrodzenie ażurowe, o prześwitach umożliwiających przemieszczanie się drobnych zwierząt kręgowych, w tym zapewniające minimum 12 cm wolnej przestrzeni od powierzchni ziemi do dolnej krawędzi ogrodzenia. W celu zachowania lokalnych połączeń ekologicznych część terenu zwaloryzowaną jako park zabytkowy należy pozostawić bez zabudowy i ogradzania. Konieczność zachowania tras migracji i możliwości przemieszczania się zwierzętom wynika z art. 5 pkt 2, art. 117, ust. 1, pkt. 2 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (tj. Dz. U. z 2016 r. poz. 2134 z późn. zm.), rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 16 grudnia 2016 r. w sprawie gatunków dziko występujących zwierząt objętych ochroną (Dz. U. poz. 2183), art. 11, ust. 2, pkt. 6 ustawy z dnia 13 października 1995 Prawo łowieckie

(Dz. U. z 2017 r. poz. 1295).

- Z uwagi na obecności na przedmiotowym terenie drzew i krzewów usytuowanie nieruchomości w części na terenie zabytkowego parku o najwyższych walorach przyrodniczych występowanie chronionych gatunków zwierząt, roślin, grzybów oraz ich siedlisk jest wysoce prawdopodobne. Szczegółowych informacji na temat występowania chronionych gatunków roślin, grzybów i zwierząt dostarczyć może jedynie ekspertyza przyrodnicza terenu. W przypadku stwierdzenia ww. gatunków, należy zwrócić się do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Krakowie jako odpowiedniego w zakresie wydania ewentualnej zgody na odstępstwa od zakazów wymienionych w rozporządzeniach dot. ochrony gatunkowej roślin oraz zwierząt, w tym zgody na zniszczenie ostoi i siedliska chronionych gatunków w przypadkach wymienionych w ustawie oraz ustalenia rekompensaty przyrodniczej (art. 56 ust. 2 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (tj. Dz. U. z 2016 r. poz. 2134 z późn. zm.).

• Pod względem ochrony wód i gospodarki wodnej:

Odprowadzenie wód opadowych:

- Zagospodarowanie wód opadowych na terenie przeznaczonym pod przyszłą inwestycję nie może naruszać stanu wody na gruncie ze szkodą dla gruntów sąsiednich oraz powinno zapewnić ochronę wód zgodnie z art. 234 ust. 1 pkt 1, art. 50 ustawy z dnia 20 lipca 20017r. Prawo wodne.

- Zagospodarowanie wód opadowych na terenie przeznaczonym pod przyszłą inwestycję winno być zgodne z celami Ramowej Dyrektywy Wodnej poprzez zastosowanie rozwiązań ułatwiających przesiąkanie wody deszczowej do gruntu (powierzchnie przepuszczalne, parkingi zielone), spowolnienie odpływu oraz wzrost retencji (tworzenie w sieci kanalizacyjnej pojemności retencyjnej, wykonywanie niecek i zagłębień do gromadzenia wód opadowych).

Ochrona wód

- Na terenie inwestycji znajduje się urządzenie wodne (rów) w związku z czym planowane zamierzenie należy zaprojektować i zrealizować zgodnie z ustawą Prawo wodne.

- Niezbędne jest określenie w projekcie budowlanym sposobu zagospodarowania mas ziemnych.

- Teren przeznaczony pod inwestycję kubaturową objęty wnioskiem WZ obejmuje obszar o aktualnych rzędnych terenowych w przedziale od ok. 255,0m n.p.m. (w części NW inwestycji) do ok. 258,3m n.p.m (w części SW inwestycji), które winny zostać zachowane (w uzasadnionych przypadkach, w tym dla realizacji obsługi komunikacyjnej, dopuszcza się odstępstwa wymuszone zastosowaniem rozwiązań technicznych niezbędnych do realizacji planowanej inwestycji). Niedopuszczalna jest zmiana ukształtowania terenu, która doprowadzi do zakłócenia stosunków wodnych niekorzystnie wpływających na grunty sąsiednie (zgodnie art. 101 ustawy Prawo Ochrony Środowiska i art. 234 ustawy z dnia 20 lipca 2017r. Prawo Wodne). W przypadku dokonywania zmian ukształtowania terenu w ww. zakresie należy zastosować rozwiązania techniczne zabezpieczające przed niekorzystną zmianą stanu wody na gruntach sąsiednich".

W światle powyższego nie są zatem uzasadnione zarzuty skargi, że kontrolowane organy pomijają kwestie ochrony przyrody i ochrony środowiska.

W ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym została sformułowana zasada, w myśl której postanowienia studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego są wiążące dla organu prawotwórczego podczas uchwalania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Tymczasem obowiązujące prawo nie wymaga, aby ww. studium nie stanowiące aktu prawa miejscowego stanowiło podstawę prawną decyzji o warunkach zabudowy. Zdaniem Sądu, kontrolowane organy I i II instancji właśnie mając na uwadze przeznaczenie działki w studium, a także wyjaśnienia inwestora w odniesieniu do działki [...] w związku z decyzją Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 03.11.2016 nr [...] o zmianie klasyfikacji bonitacyjnej gruntu, zgodnie z którą działka posiada klasę bonitacyjną ŁIV do których została dołączona kserokopia ww. j decyzji, a także fakt znajdowania się tej działki na terenie parku rzecznego Drwinki i Serafy z Malinówką - poczyniły w treści kontrolowanych decyzji ustalenia w zakresie ochrony przyrody i środowiska adekwatne dla prawidłowo ustalonego stanu faktycznego, charakteru i treści wydawanej decyzji i zgodne z powszechnie obowiązującym prawem. Jednak kontrolowane organy nie mogły zaakceptować w całości stanowiska strony skarżącej i odmówić ustalenia warunków zabudowy, gdyż ww. studium nie mieści się w konstytucyjnym wykazie źródeł prawa powszechnie obowiązującego. Można podzielić w pewnym stanowisko strony skarżącej, że organ II instancji dokonał pewnego naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 8 k.p.a. oraz art. 11 k.p.a., przez brak odniesienia się przez organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji do niektórych zarzutów strony skarżącej podniesionych w bardzo obszernym odwołaniu od przedmiotowej decyzji, ale stopień tego naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. w ocenie Sądu nie miał żadnego znaczenia dla wyniku sprawy. W kwestii stron postępowania Sąd wypowiedział się powyżej. Stopień wyjaśnienia przesłanek, którymi kierował się organ II instancji przy wydaniu zaskarżonej decyzji jest w ocenie Sądu wystarczający do jej kontroli, tym bardziej, że jest to decyzja utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji a zatem tam gdzie jest brak pewnego szczegółowego odniesienia się ze strony organu II instancji można zasadnie przypuszczać, że organ II instancji podziela ustalenia, ocenę i stanowisko organu I instancji. W ocenie Sądu analiza uzasadnienia organu II instancji pozwala na stwierdzenie, że organ ten dokonał prawidłowo ponownego aktu subsumcji prawa w stopniu wystarczającym na uargumentowanie utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji. Jednocześnie Sąd zauważa, że nie wszystkie zarzuty odwołania miały znaczenie dla wyniku sprawy a podnoszone kwestie takie jak zdaniem odwołującego się podmiotu ukryty zamiar inwestora w przedmiocie realizacji budownictwa wielorodzinnego, są kontrolowane w innych postępowaniach, a to konkretnie dotyczących wydzielania samodzielnych lokali mieszkalnych. Zgodnie z treścią art. 2 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali, Dz.U.2018.716 t.j.: "1. Samodzielny lokal mieszkalny, a także lokal o innym przeznaczeniu, zwane dalej "lokalami", mogą stanowić odrębne nieruchomości.

1a. 1 Ustanowienie odrębnej własności samodzielnego lokalu następuje zgodnie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo treścią decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz zgodnie z pozwoleniem na budowę albo skutecznie dokonanym zgłoszeniem, i zgodnie z pozwoleniem na użytkowanie albo skutecznie dokonanym zawiadomieniem o zakończeniu budowy.

1b. 2 Przepisu ust. 1a nie stosuje się do budynków istniejących przed dniem 1 stycznia 1995 r. lub wybudowanych na podstawie pozwolenia na budowę wydanego przed tą datą.

1c. 3 Odrębną nieruchomość w budynku mieszkalnym jednorodzinnym mogą stanowić co najwyżej dwa samodzielne lokale mieszkalne. Ograniczenie to nie ma zastosowania do budynków, które zostały wybudowane na podstawie pozwolenia na budowę wydanego przed dniem 11 lipca 2003 r.

2. Samodzielnym lokalem mieszkalnym, w rozumieniu ustawy, jest wydzielona trwałymi ścianami w obrębie budynku izba lub zespół izb przeznaczonych na stały pobyt ludzi, które wraz z pomieszczeniami pomocniczymi służą zaspokajaniu ich potrzeb mieszkaniowych. Przepis ten stosuje się odpowiednio również do samodzielnych lokali wykorzystywanych zgodnie z przeznaczeniem na cele inne niż mieszkalne.

3. Spełnienie wymagań, o których mowa w ust. 1a-2, stwierdza starosta w formie zaświadczenia".

W konsekwencji, zdaniem Sądu, kontrolowany organ nie wydał błędnej decyzji o której mowa w art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. z przyczyn natury uchybień proceduralnych, przez utrzymanie w mocy decyzji Prezydenta Miasta Krakowa, gdyż tak jak Sąd to skontrolował i ocenił, były podstawy ku temu a kontrolowane postępowanie nie naruszyło jego zasad i instytucji, przepisów w sposób mogący mieć znaczenie dla wyniku sprawy. Jednocześnie Sąd zauważa, że wbrew temu co twierdzi skarżący Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie dokonało ponownego merytorycznego rozpatrzenia sprawy, co znalazło odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji a także przeprowadziło uzupełniające postępowanie dowodowego we własnym zakresie, co wynika m.in. z faktu dostarczenia do SKO przez inwestora oświadczenia [...] z dnia 4 czerwca 2018 r. o możliwości przyłączenia do sieci elektroenergetycznej oraz dostaw energii elektrycznej dla planowanego przedsięwzięcia. A zatem SKO nie miało podstaw faktycznych i prawnych do zakończenia postepowania wydaniem decyzji kasacyjnej, o której mowa w art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a.

Ustosunkowując się do zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego, w ocenie Sądu nie wystąpiły takie, które by miały wpływ na wynik sprawy wedle postanowień art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Zarzut skargi podnoszący naruszenie art. 62 ust. 2 u.p.z.p., przez niezastosowanie instytucji obligatoryjnego zawieszenia postępowania pomimo, iż trwają zaawansowane prace nad miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego dla obszaru, na którym ma być realizowana inwestycja, pomimo iż założenia zawarte we wniosku o ustalenie warunków zabudowy pozostają w całkowitej sprzeczności z koncepcją przyjmowaną w projekcie planu miejscowego – pomija bezsprzeczną okoliczność polegająca na tym, że postanowieniem z dnia 6 kwietnia 2017 r., nr [...], organ I instancji zawiesił na okres 9 miesięcy od dnia złożenia wniosku postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji, zaś postanowieniem z dnia 18 grudnia 2017 r. postępowanie to zostało podjęte. Tymczasem zgodnie z treścią art. 58 u.p.z.p. : "1. Postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego można zawiesić na okres nie dłuższy niż 12 miesięcy od dnia złożenia wniosku o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego. Wójt, burmistrz albo prezydent miasta podejmuje postępowanie i wydaje decyzję w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli: 1) w ciągu dwóch miesięcy od dnia zawieszenia postępowania rada gminy nie podjęła uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego albo 2) w okresie zawieszenia postępowania nie uchwalono planu miejscowego lub jego zmiany". Oceniając ww. postanowienie, Sąd zauważa, że nawet gdyby organ skorzystał z możliwości zawieszenia postępowania na 12 miesięcy, to i tak w tym czasie nie doszło do uchwalenia procedowanego planu. Zdaniem Sądu wykładany przepis nie daje także podstaw do dzielenia na "porcje" poszczególnych potencjalnych zawieszeń wskazanego w przepisie okresu zawieszenia na okres nie dłuższy niż 12 miesięcy, gdyż w przepisie jest mowa o zawieszeniu postępowania a nie o zwieszeniach postępowania ("postępowanie można zawiesić" a nie "postępowanie można zawieszać") w sumie na okres nie dłuższy niż 12 miesięcy. W tym wypadku powinna być inna redakcja omawianego przepisu. Wykładnia tego przepisu powinna bowiem zdaniem Sadu uwzględniać wymóg pewności prawa w demokratycznym państwie prawnym i proporcjonalnie wyważać w czasie zarówno wartości jakie wnosi m.p.z.p. jak i interesy właścicielskie inwestora . Zarazem Sąd zauważa, że istniejąca w sprawie dynamika w zakresie określenia przedmiotu inwestycji poruszała się w stronę jego pomniejszenia a zatem zmodyfikowany przedmiot mieści się w przedmiocie pierwotnego wszczęcia postępowania z wniosku inwestora w związku z czym jedno zawieszenie postępowania w sprawie jest uzasadnione i skonsumowane. Z kolei sama okoliczność przedłużającego się w czasie i zarazem trwania zaawansowanych prac nad miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego dla obszaru, na którym ma być realizowana inwestycja – nie stanowi samoistnie, samodzielnie w myśl art. 58 u.p.z.p. kolejnej uzasadnionej prawem przesłanki do zawieszenia postępowania.

Jak to już Sąd podnosił w kontrolowanej sprawie zostały spełnione przesłanki art. 61 ust. 1 u.p.z.p., a zatem zgodne z prawem jest utrzymanie w mocy decyzji o warunkach zabudowy. Ustosunkowując się w tym miejscu do zarzutu podnoszącego, że został naruszony art. 61 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 2 pkt 13 u.p.z.p., przez bezzasadne stwierdzenie, że istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, w tym droga przy ul. P. jest wystarczająca dla projektowanego zamierzenia inwestycyjnego, podczas gdy warunki w zakresie obsługi komunikacyjnej określone w zaskarżonej decyzji zostały odwzorowane z opinii ZIKiT z dnia 5 stycznia 2018 r. z pominięciem przeprowadzenia jakichkolwiek ocen i czynności mających na celu zweryfikowanie, czy warunki w ustalonym zakresie są wystarczające dla przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego - Sąd wyjaśnia, że zgodnie ze stanowiskiem orzecznictwa sądowego, które skład orzekający podziela ; "(.....) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego (art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p.); dotyczy to wszystkich aspektów tego uzbrojenia, w tym zaopatrzenia w wodę, odprowadzania ścieków i gospodarowania odpadami, a także dróg. W zakresie tego ostatniego aspektu Sąd prezentuje pogląd - sygnalizowany w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji (s. 16 i n.) - że art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p. - powiązany z art. 2 pkt 13 u.p.z.p. - nie odnosi się do dróg publicznych, do których teren ma dostęp, a jedynie do dróg istniejących lub projektowanych jako uzbrojenie terenu będącego przedmiotem postępowania. Ilekroć zatem teren inwestycji posiada dostęp do drogi publicznej, po której odbywa się ruch kołowy, tylekroć opisana w odnośnym przepisie przesłanka ustalenia warunków zabudowy jest spełniona. Innymi słowy, gdy teren inwestycji posiada dostęp do drogi publicznej, nie byłaby dopuszczalna odmowa ustalenia warunków zabudowy z powołaniem się na negatywne ustalenie co do wystarczającego uzbrojenia w zakresie dróg. Parametry i przepustowość drogi publicznej, której zarząd i utrzymanie należy do właściwego organu, a nie inwestora - nie mają tu znaczenia. Okoliczność, że teren planowanej inwestycji ma dostęp do drogi publicznej sama przez się przesądza o tym, iż w zakresie dróg "istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu (...) jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego". W konsekwencji w tym zakresie tak naprawdę nie ma nawet potrzeby gwarantowania wykonania uzbrojenia terenu w drodze umowy, o której mowa w art. 61 ust. 5 u.p.z.p. Tak: Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 14 września 2017 r. II SA/Kr 373/17. W tym miejscu Sąd wyjaśnia, że kontrolowany organ dokonał prawidłowej oceny planowanego przedsięwzięcia pod kątem wymogów wynikających z treści 61 ust. 1 pkt 3 i ust. 5 u.p.z.p. W ocenie Sądu trafne i zgodne z prawem jest stanowisko organu II instancji, że zgromadzone akta sprawy pozwalają na stwierdzenie, że planowana inwestycja posiada zapewnienie dla planowanego zamierzenia zaopatrzenia w wodę i odprowadzania ścieków na warunkach określonych w opinii MPWiK z dnia 13 lutego 2017 r., jak również dostępu do sieci elektroenergetycznej (oświadczenie [...] z dnia 20 stycznia 2017 r. oraz z dnia 4 stycznia 2018 r. i końcowe z dnia 4 czerwca 2018 r.) oraz możliwości przyłączenia planowanych budynków jednorodzinnych do sieci gazowej (oświadczenie Polskiej Spółki Gazownictwa sp. z o.o. z dnia 25 stycznia 2017 r.), Spełnienie powyższych wymogów wynika z informacji technicznych wydanych przez dysponentów mediów. Składowi obecnie orzekającemu znane są tezy zawarte w uzasadnieniach wyroków sądów administracyjnych, które skład podziela, podnoszące pewien brak formalizmu w ocenie spełniania wobec planowanego przedsięwzięcia czy istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego. Warunek, o którym jest mowa uznaje się za spełniony, jeżeli wykonanie uzbrojenia terenu zostanie zagwarantowane w drodze umowy zawartej między właściwą jednostką organizacyjną a inwestorem. W orzecznictwie sądowym stwierdza się, że "Celem art. 61 ust. 1 pkt 3 w zw. z ust. 5 u.p.z.p. nie jest uzależnienie wydania decyzji o warunkach zabudowy od faktycznego istnienia uzbrojenia terenu, ale jedynie zagwarantowanie, że powstanie stosowne uzbrojenie, pozwalające na prawidłowe korzystanie z obiektów budowlanych. Jeśli uzbrojenie terenu jeszcze nie powstało, to umieszczenie na obszarze inwestycji właściwych urządzeń musi zostać zagwarantowane w drodze umowy pomiędzy inwestorem, a właściwą jednostką organizacyjną, czyli przedsiębiorstwem zajmującym się dostarczaniem odpowiednich usług. Zagwarantowanie oznacza zapewnienie w drodze umowy, co nie jest tożsame z obowiązkiem posiadania takiej umowy już w momencie starania się o wydanie decyzji o warunkach zabudowy, ale posiadanie zapewnienia, gwarancji, że taka umowa w przyszłości zostanie zawarta" (tak. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 24 maja 2018 r. , II SA/Sz 274/18). A zatem, w szczególności w orzecznictwie sądów administracyjnych podnoszone jest, że w omawianych przypadkach wystarczająca jest pewna gwarancja/promesa zawarcia tejże umowy między właściwą jednostką organizacyjną a inwestorem. Podzielając ten pogląd Sąd zauważa, że w kontrolowanej sprawie promesy te wystąpiły w wystarczającym zakresie w ww. dokumentach przedłożonych przez inwestora. Zarazem zdaniem Sądu ewentualna konieczność (sądowego) ustanowienia służebności na dostawę mediów przez działki sąsiednie, zawarcie umów o przyłącza do sieci wchodzą w zakres późniejszych etapów procesu inwestycyjnego. Nadto, w ocenie Sądu określona w decyzji organu I instancji ilość miejsc parkingowych została ustalona dla projektowanego zamierzenia w ilości 2 miejsca postojowe na 1 dom, jest zgodna z uchwałą nr LIII/723/12 Rada Miasta Krakowa z dnia 29 sierpnia 2012 r. "Program obsługi parkingowej dla miasta Krakowa".

Sąd nie podziela stanowiska strony skarżącej, że kontrolowane organy naruszyły art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., przez bezzasadne przyjęcie, że planowane zamierzenie inwestycyjne w ustalonych parametrach pozostaje w zgodności z zasadą podobieństwa lub kontynuacji funkcji oraz cech zabudowy, podczas gdy planowana inwestycja ze względu na funkcje i parametry nie jest dostosowana do cech zabudowy i zagospodarowania terenu sąsiedniego. W ocenie Sądu w obszarze analizowanym dla potrzeb analizy urbanistyczno-architektonicznej bezsprzecznie znajdują się działki zabudowane domami jednorodzinnymi spełniające przesłanki, o których stanowi art. 61 u.p.z.p. Kwesta ta została przez Sąd szczegółowo zbadana i oceniona powyżej.

W kontrolowanej sprawie nie został także w ocenie Sądu naruszony art. 6 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p., gdyż kontrolowana decyzja w sposób proporcjonalny, adekwatny wypowiada się o warunkach zagospodarowania terenu nie naruszając w sposób sprzeczny z prawem praw osób trzecich. W ocenie Sądu, wbrew temu co twierdzi skarżący taka sytuacja nie ma miejsca w kontrolowanym postępowaniu. W załączniku nr 1 do kontrolowanej decyzji organu I instancji znajduje się pkt 5. zat. "Wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich", zgodnie z którym: "Realizacja przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego nie może powodować ograniczenia dostępu do drogi publicznej, możliwości korzystania z wody, kanalizacji, energii elektrycznej i cieplnej oraz ze środków łączności, dostępu światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi. Należy zapewnić ochronę przed uciążliwościami powodowanymi przez hałas, wibracje, zakłócenia elektryczne i promieniowanie, a także przed zanieczyszczeniem powietrza, wody i gleby". Z uwagi na powyższą konstatację zarzuty skargi nie są zasadne.

W kontrolowanej sprawie nie wystąpiło także wskazywane przez skarżącą stronę rażące naruszenie art. 127 ust. 1 oraz ust. 2 pkt 6 w zw. z art. 3 pkt 13 i w zw. z art. 376 pkt 1, art. 101 i art. 127 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. prawo o ochronie środowiska (tekst jedn. Dz.U. z 2008 r. Nr 25, poz.150 – dalej również jako: ustawa o ochronie środowiska). W ocenie Sądu kontrolowane organy tj. Prezydent Miasta Krakowa i Samorządowe Kolegium Odwoławczego Krakowie wykonały wynikające z prawa obowiązki w przedmiocie zachowania równowagi przyrodniczej, w wyniku ustalenia warunków zabudowy na obszarze terenu oznaczonego jako zieleń urządzona. Wobec braku postanowień obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego kontrolowane organy musiały w realiach prawnych kontrolowanej sprawy posłużyć się instytucją, która co należy podkreślić nie jest instrumentem kształtowania polityki zagospodarowania terenu, lecz tylko aktem stosowania prawa, wydawanym na podstawie i w ramach prawa, który nie jest związany postanowieniami studium. Z faktu, że w Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta Krakowa jest mowa o zieleni urządzonej nie wynika w świetle art. 61 u.p.z.p., że treść decyzji o warunkach zabudowy może wskazać tylko takie warunki zagospodarowania działki. W takim przypadku znajduje zastosowanie treść art. 61 u.p.z.p. a postanowienia studium stanowią element stanu faktycznego, który był wzięty pod uwagę w tym zakresie gdzie w decyzji organu I i II instancji jest odpowiednio mowa o ochronie przyrody i ochronie środowiska. Sąd w tym miejscu pragnie podkreślić, że szanując dbałość skarżącej strony o stan środowiska i ochronę przyrody, zarówno kontrolowane organy w swojej decyzji, jak również Sąd w swoim wyroku, nie mogli jednak w myśl obowiązującego prawa przejąć i zastąpić roli instytucji miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który jest odpowiednio związany postanowieniami studium. Trzeba zarazem mieć na uwadze, że studium wskazuje tylko pewnie kierunki, a jego treść trzeba czytać systemowo uwzględniając całość postanowień studium do danego terenu. Na tle tego co zostało powyżej powiedziane kontrolowana decyzja o warunkach zabudowy nie jest instrumentem prawnym jak tego oczekuje strona skarżąca warunkującym bezwzględnie wprowadzanie w życie postanowień studium, gdyż ta kwestia zależy od władztwa planistycznego gminy i jej proceduralnej mobilności w przedmiocie uchwalenia m.p.z.p.

Mając na uwadze powyższe Sąd działając na podstawie art. 151 p.p.s.a oddalił skargę.