Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 2232/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-05-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6365 Inne zezwolenia, zgody i nakazy z zakresu ochrony zabytków
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 28, 151
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marta Kołtun – Kulik, , , Sędzia WSA Mirosława Kowalska, Sędzia WSA Monika Kramek (spr.), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 16 maja 2018 r. sprawy ze skargi [...] na postanowienie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] lipca 2017 r. znak: [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] lipca 2017 r. znak: [...] Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego umorzył postępowanie w sprawie z wniosku [...] (dalej jako "skarżąca") o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej postanowieniem Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] kwietnia 2017 r. znak: [...].

Przedstawiając w uzasadnieniu postanowienia stan sprawy Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego podał, że ww. postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2017 r. odmówił wszczęcia na wniosek [...] i [...] postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia [...] maja 2016 r., umarzającej w całości postępowanie w sprawie wydania pozwolenia na prace w zabytkowym układzie urbanistyczno-krajobrazowym [...] - w zakresie budowy budynku mieszkalnego wielorodzinnego z usługami administracji, służby zdrowia oraz handlu o powierzchni 200 m2 w poziomie parteru i garażem w podpiwniczeniu wraz z urządzeniami budowlanymi, z częściowym wykorzystaniem konstrukcji istniejącego budynku nr [...], po jego częściowym wyburzeniu na działkach nr ew. [...],[...] oraz części działki nr ew. [...], obręb [...] przy ul. [...] , w oparciu o projekt budowlany wykonany przez [...] sp. z o.o.

Z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej powyższym postanowieniem wystąpili [...],[...] i [...].

Postanowieniem z dnia [...] lipca 2017 r. Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego umorzył postępowanie w sprawie z wniosku skarżącej. W motywach rozstrzygnięcia zaznaczył, że ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że pismem z dnia 25 stycznia 2017 r. wezwano skarżącą do sprecyzowania żądania zawartego we wniosku z dnia 6 czerwca 2016 r., tj. do wskazania, czy ww. pismo ma być traktowane jako wniosek o wznowienie postępowania zakończonego decyzją [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia [...] maja 2016 r., czy też jako wniosek o stwierdzenie nieważności tej decyzji. W piśmie z dnia 13 lutego 2017 r., stanowiącym odpowiedź na powyższe wezwanie, skarżąca nie sprecyzowała swojego żądania, w związku z czym jej wniosek z dnia 6 czerwca 2016 r. został potraktowany jako wniosek o wznowienie postępowania zakończonego decyzją [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia [...] maja 2016 r. i przekazany do organu właściwego - [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków.

Natomiast [...] i [...] - w piśmie z dnia 15 lutego 2017 r. - sprecyzowali swoje żądanie zawarte we wniosku z dnia 6 czerwca 2016 r., wskazując, że ma on być traktowany jako wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji. Po rozpoznaniu wniosku ww. postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2017 r. Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia [...] maja 2016 r. Rozstrzygnięcie to odnosiło się zatem jedynie do sytuacji prawnej [...] i [...].

Wobec powyższego Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego uznał, że kwestionowane rozstrzygnięcie nie wpływa bezpośrednio na sytuację prawną skarżącej, nie posiada ona interesu prawnego w niniejszym postępowaniu i nie może skutecznie wnieść środka zaskarżenia, tj. wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego wskazał również, że choć ww. postanowienie z dnia [...] kwietnia 2017 r. zostało doręczone także do wiadomości skarżącej, to jednak fakt ten nie kreuje samoistnie interesu prawnego jej adresata.

Zatem z uwagi na fakt, że w toku postępowania Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego ustalił, że skarżąca nie jest stroną w sprawie, na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 w zw. z art. 127 § 3 i art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23, ze zm. - powoływanej dalej jako "K.p.a."), umorzył niniejsze postępowanie.

W skierowanej do Sądu skardze skarżąca wniosła o uchylenie postanowienia Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] lipca 2017 r. oraz zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła, że zostało wydane z rażącym naruszeniem prawa, a także że oparto je o błędną kwalifikację stanu faktycznego, co w konsekwencji doprowadziło do naruszenia art. 7, art. 8, art. 9, art. 10 i art. 12 K.p.a., art. 36 ust. 1 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. z 2014 r. poz. 1446, ze zm.) oraz przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2016 r. poz. 290, ze zm.).

W odpowiedzi na skargę Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 10 lipca 2017 r. Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego, na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 w zw. z art. 127 § 3 i art. 144 K.p.a., umorzył postępowanie w sprawie z wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej postanowieniem Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] kwietnia 2017 r., uznając, że [...] nie jest stroną w sprawie.

Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się zatem do oceny, czy skarżąca posiadała przymiot strony w postępowaniu zakończonym ww. postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2017 r.

Wobec powyższego w pierwszej kolejności należy podkreślić, że zgodnie z art. 28 K.p.a., stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Ponadto interes prawny musi być interesem indywidualnym danego podmiotu i musi dotyczyć go bezpośrednio.

Z akt rozpoznawanej sprawy wynika, że ww. postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2017 r. Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego, po rozpoznaniu wniosku [...] i [...] , odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia [...] maja 2016 r. W zaskarżonym postanowieniu z dnia [...] lipca 2017 r. zaznaczono natomiast, że ww. rozstrzygnięcie odnosi się tylko do sytuacji prawnej [...] i [...] , oraz że skarżąca nie posiadała interesu prawnego w przedmiotowym postępowaniu.

Sąd w pełni podziela ustalenia i argumentację organu odwoławczego, zgodnie z którą skarżąca nie posiada przymiotu strony w dochodzeniu ponownego rozpatrzenia sprawy zakończonej postanowieniem Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] kwietnia 2017 r.

Jak prawidłowo wskazał organ odwoławczy, przymiot strony w postepowaniu przysługuje temu, kto spełnia przesłanki z art. 28 K.p.a.

Podkreślenia wymaga, że [...] i [...] w piśmie z dnia 15 lutego 2017 r. sprecyzowali żądanie zawarte w skierowanym przez nich wniosku z dnia 6 czerwca 2016 r., wskazując, że wnoszą o stwierdzenie nieważności decyzji [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia [...] maja 2016 r.

Po rozpoznaniu ww. wniosku, postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2017 r. Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego odmówił wszczęcia postępowania.

Zatem w ocenie Sądu, w rozpoznawanej sprawie zasadnie stwierdzono, że rozstrzygnięcie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] kwietnia 2017 r. odnosiło się wyłącznie do sytuacji prawnej [...] i [...].

Należy również zaznaczyć, że także skarżąca została wezwana do sprecyzowania żądania zawartego we wniosku z dnia 6 czerwca 2016 r., tj. do wskazania, czy ma ono być traktowane jako wniosek o wznowienie postępowania zakończonego decyzją [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia [...] maja 2016 - złożony na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., czy też jako wniosek o stwierdzenie nieważności ww. decyzji - na podstawie art. 156 § 1 K.p.a. W stanowiącym odpowiedź na powyższe wezwanie piśmie z dnia 13 lutego 2017 r., skarżąca nie sprecyzowała jednak swojego żądania zawartego we wniosku z dnia 6 czerwca 2016 r. Oświadczyła jedynie, że "obowiązek ustalenia podstawy prawnej ciąży na organie, do którego wniosek wpłynął i winien wynikać z analizy niezbędnych do rozpatrzenia sprawy materiałów dowodowych".

W tym stanie rzeczy należy uznać, że zasadnie ww. wniosek skarżącej został potraktowany przez organ jako wniosek o wznowienie postępowania zakończonego decyzją [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia [...] maja 2016 r., nie zaś jako wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji.

Sąd podziela zatem stanowisko Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego, że skarżąca nie była stroną w sprawie o stwierdzenie nieważności decyzji, a kwestionowane rozstrzygnięcie nie wpływało bezpośrednio na jej sytuację prawną, w związku z czym nie posiadała ona interesu prawnego w przedmiotowym postępowaniu i nie mogła skutecznie wnieść przysługującego od postanowienia Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] kwietnia 2017 r. środka zaskarżenia, tj. wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy.

Z akt sprawy wynika co prawda, że postanowienie z dnia [...] kwietnia 2017 r. o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji doręczono również skarżącej, ale jedynie do wiadomości. Słusznie organ odwoławczy podniósł przy tym, że fakt ten nie kreuje samoistnie interesu prawnego adresata takiego postanowienia.

Z podanych przyczyn Sąd uznał, że decyzja organu odwoławczego odpowiada prawu, zaś poczynione ustalenia zostały oparte na dostatecznej i wystarczającej analizie okoliczności faktycznych i prawnych sprawy. W konsekwencji prawidłowo organ umorzył postępowanie w sprawie wniosku skarżącej o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej postanowieniem Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] kwietnia 2017 r.

Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r. poz. 1369, ze zm.), orzekł jak w sentencji.