Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 191/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-05-10 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Krystyna Tomaszewska po rozpoznaniu w dniu 10 maja 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. J. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi J. J. na działanie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w przedmiocie działań organów administracji w sprawie nakazu rozbiórki postanawia: przyznać J. J. prawo pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata.


UZASADNIENIE

Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynął na

formularzu PPF wniosek J. J. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata.

Skarżący podał, że gospodarstwo domowe prowadzi wspólnie z żoną. Zadeklarowany dochód w rodzinie wynosi 3300 zł., na który składają się dochody z renty skarżącego i emerytury jego żony. Strona wykazała, że posiada dom o pow.

100 m2, nieruchomość rolną o pow. 0,87 ha. oraz zabudowania gospodarcze. Wnioskodawca posiada kredyty na ratowanie zniszczeń dokonanych przez gminę ściekami i wodami z ulicy. Dodał, że jest ciężko chorym rencistą, który ma zalecane pięć operacji, jednakże z uwagi na brak funduszy, nie może ich przeprowadzić.

Pobrane kredyty spłaca wraz z żoną w miesięcznej wysokości 1600 zł., stałe opłaty miesięczne wynoszą 1590 zł. Dodał, ze brakuje mu pieniędzy na życie i z tego

względu bierze pożyczki "chwilowe" na wysoki procent.

Wnioskodawca na mocy zarządzenia referendarza sądowego z dnia 21 lutego 2012 r. został zobowiązany do nadesłania dodatkowych wyjaśnień w sprawie sytuacji finansowej i dochodów. Wnioskodawca nie wykonał zarządzenia i nie odpowiedział

na wezwanie.

Postanowieniem z dnia 30 marca 2012 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie odmówił J. J. przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia

adwokata.

Od powyższego postanowienia wnioskodawca wniósł w ustawowym terminie sprzeciw. Wnioskodawca wskazał, że jest ciężko chory i przebywa pod opieką

lekarza rodzinnego. Wskazał, że zaskarżonym postanowieniem referendarz sądowy naruszył godność osobistą jako człowieka chorego. Wskazał, że z uwagi na stan zdrowia, ani on ani żona nie są w stanie udać się nawet do punktu ksero w

Strzegomiu. Wnioskodawca dołączył dokumenty obrazujące jego sytuację finansową.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje:

W myśl art. 260 zdanie pierwsze ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. 2012 r., poz. 270), dalej: p.p.s.a., w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, postanowienie przeciwko któremu został on wniesiony traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez Sąd na posiedzeniu niejawnym. Skuteczne wniesienie sprzeciwu powoduje usunięcie z obrotu prawnego orzeczenia

referendarza sądowego, tj. postanowienia z dnia 30 marca 2012 r. Jest ono

traktowane – pod względem skutków prawnych – jako nieistniejące.

Przechodząc do oceny wniosku o przyznanie prawa pomocy należy

podkreślić, że występująca w postępowaniu sądowoadministracyjnym instytucja

"prawa pomocy" stanowi odstępstwo od zasady, że to strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie. Przyznanie prawa pomocy

może mieć zatem miejsce w przypadkach wyjątkowych, kiedy to spełnione zostaną przesłanki określone w art. 246 p.p.s.a.

Zgodnie z § 1 tegoż artykułu Sąd przyznaje prawo pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym - gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść

jakichkolwiek kosztów postępowania. Udzielenie prawa pomocy w postępowaniu

przed sądem administracyjnym jest formą dofinansowania z budżetu Państwa i

powinno się sprowadzać do przypadków, w których zdobycie przez stronę środków

na sfinansowanie udziału w postępowaniu sądowym jest niemożliwe.

W ocenie Sądu wnioskodawca wykazał, że pomimo regularnych dochodów nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania, w tym opłacić pomocy prawnej

udzielonej przez profesjonalnego pełnomocnika. Z nadesłanych dokumentów wynika, że Skarżący wraz z żoną dysponują stałymi miesięcznymi dochodami w wysokości 3916, 40 zł. Ponadto z nadesłanego formularza wynika, że wnioskodawca wraz z

żoną zaciągnął kilka kredytów przeznaczonych na bieżące utrzymanie oraz naprawę zniszczeń dokonanych na działce przez ścieki i wodę spływającą z ulicy. Zaciągnięte kredyty małżonkowie spłacają w wysokości 1600 zł. Pozostałe opłaty bieżące na które składają się (energia elektryczna, telefon, gaz, opał, lekarstwa) wynoszą

1590 zł. Wnioskodawcy brakuje pieniędzy na potrzeby życia codziennego dlatego też zaciąga pożyczki "chwilowe" na wysoki procent.

Z nadesłanych wraz ze sprzeciwem dokumentów wynika, że skarżący wraz z żoną ponosi regularne miesięczne wydatki pokrywające dochód otrzymywany ze świadczeń emerytalno-rentowych. Żona wnioskodawcy spłaca pożyczkę zaciągniętą

w Spółdzielczej Kasie Oszczędnościowo-Kredytowej w wysokości 5500, 00 zł. Miesięczna rata pożyczki wynosi ok. 245 zł. Dołączono dowody spłat innych

kredytów na kwoty 217,95 zł., 420 zł, 250 zł., 1079 zł., wezwanie do zapłaty dla

J. J. z dnia 12 kwietnia 2012 r. na kwotę 204 zł., a także umowę

pożyczki gotówkowej na kwotę 1063 zł. zawartą w dniu 29 lutego 2012 r. z terminem spłaty do dnia 30 marca 2012 r. Natomiast rachunek za energię elektryczną za okres

6 grudnia 2011 r. – 8 lutego 2012 r. wynosił 350 zł., a koszty zakupu węgla w dniu 9 grudnia 2011 r. - 871 zł.

Biorąc pod uwagę obciążenia kredytowe wnioskodawcy i jego żony Sąd uznał,

że dane wskazane w formularzu i sprzeciwie są wiarygodne i potwierdzają, że miesięczne dochody wnioskodawcy są konsumowane w całości, co nie pozwoli skarżącemu na pokrycie kosztów postępowania i zastępstwa procesowego.

Z uwagi na powyższe, Sąd na podstawie art. 245 § 2 oraz art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a orzekł jak w sentencji.