Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 288/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2018-05-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Uchylono orzeczenie I i II instancji
Powołane przepisy: article: 145 par 1 lit c, art. 220 w zw. z art. 205 par 2
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: 39 ust. 2, art. 132 ust. 3 pkt 3
journal: Dz.U. 2017 poz 2067
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tekst jedn.
article: art. 7, art. 77 par 1 i art. 107 par 3
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 29 maja 2018 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski, Sędziowie Sędzia NSA Teresa Rutkowska, Asesor WSA Małgorzata Kowalska (spr.), , Protokolant Sekretarz sądowy Blanka Kuźniak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 maja 2018 roku sprawy ze skargi B. K. na rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiej Policji w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zawieszenia w czynnościach służbowych 1. uchyla zaskarżony rozkaz personalny oraz utrzymany nim w mocy rozkaz personalny Komendanta Powiatowego Policji w K. z dnia [...] r. nr [...]; 2. zasądza od Komendanta Wojewódzkiej Policji w Ł. na rzecz skarżącego B. K. kwotę 480 (czterysta osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu koszów postępowania.


UZASADNIENIE

Rozkazem personalnym z (...) roku Komendant Wojewódzki Policji w Ł. utrzymał w mocy rozkaz personalny nr (...) Komendanta Powiatowego Policji w K. z (...) roku w przedmiocie zawieszenia w czynnościach służbowych B. K..

W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia wskazał, że (...) roku Komendant Powiatowy Policji w K. działając na podstawie art. 39 ust. 2 ustawy z dnia 6 kwietna 1990 roku o Policji (t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 2067 ze zm.) w związku z § 1 ust. 1 pkt 3 lit. c i § 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 17 lipca 2002 roku w sprawie trybu zawieszania w czynnościach służbowych przez przełożonych (Dz. U. Nr 120, pozycja 1029 ze zm.), § 18 ust. 1 pkt. 5 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 14 maja 2013 r. w sprawie praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów (Dz. U. z 2013 r. poz. 644 ze zm) zawiesił posterunkowego B. K. w czynnościach służbowych na okres 3 miesięcy tj. od dnia 20 grudnia 2017 roku do 19 marca 2018 roku. Decyzji tej został nadany rygor natychmiastowej wykonalności. Podstawę faktyczną wydania rozkazu stanowiło wszczęcie postępowania dyscyplinarnego w stosunku do policjanta.

Powyższy rozkaz został doręczony stronie 20 grudnia 2017 roku. W dniu 3 stycznia 2018 roku pełnomocnik strony wniósł od niego odwołanie domagając się jego uchylenia. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucił obrazę art. 132 ust. 1 i 4 ustawy o Policji w zw. z § 7 i § 23 załącznika do Zarządzenia nr 805 Komendanta Głównego Policji z 31 grudnia 2003 r. w sprawie "Zasad etyki zawodowej" polegającą na niezasadnym przyjęciu, iż policjant dopuścił się przewinień dyscyplinarnych w postaci naruszenia dyscypliny służbowej w sposób opisany w postawionych mu zarzutach dyscyplinarnych. W uzasadnieniu wskazał, że zebrany w sprawie materiał dowodowy - zeznania świadków i zapis monitoringu zdarzenia wskazują, że stawiane skarżącemu zarzuty są bezpodstawne. Zachowanie strony winno być oceniane ex tunc, a nie ex post. Stawianie zarzutu braku reakcji na zachowanie drugiego z policjantów, w sytuacji, gdy po pierwsze skarżący nie mógł nic zrobić przed zamanifestowaniem tego zachowania przez dowódcę patrolu, po drugie nie miał żadnych powodów zakładać, iż jego dowódca może zachować się niezgodnie z prawem. Błędne jest również w ocenie pełnomocnika stawianie stronie zarzutu poświadczenia nieprawdy w notatce służbowej.

Komendant Wojewódzki Policji motywując swoje rozstrzygnięcie wskazał, że bezspornym jest, że postanowieniem nr (...) z (...) roku Komendant Powiatowy Policji w K. wszczął postępowanie dyscyplinarne przeciwko B. K.. Stosownie do art. 134i ust. 5 ustawy o Policji - postępowanie dyscyplinarne wszczyna się z dniem wydania postanowienia o wszczęciu postępowania dyscyplinarnego. Zgodnie z art. 39 ust. 2 ustawy o Policji, policjanta można zawiesić w czynnościach służbowych w razie wszczęcia przeciwko niemu postępowania karnego w sprawie o przestępstwo nieumyślne ścigane z oskarżenia publicznego lub postępowania dyscyplinarnego jeżeli jest to celowe z uwagi na dobro postępowania lub dobro służby - na czas nie dłuższy niż 3 miesiące. Rozstrzygnięcie o zawieszeniu ma charakter uznaniowy.

Zdaniem organu odwoławczego przełożony właściwy w sprawach osobowych prawidłowo uznał, iż wystąpiło zagrożenie celu jakim jest dobro służby. Czyn zarzucany w postanowieniu o wszczęciu postępowania dyscyplinarnego ma bezpośredni związek ze służbą strony w Policji. Zarzucane czyny dotyczą braku przeciwdziałania na użycie siły fizycznej przez innego funkcjonariusza wbrew warunkom jej użycia określonym w ustawie z dnia 24 maja 2013 roku o środkach przymusu bezpośredniego i broni palnej (Dz. U z 2013 r. poz. 628 ze zm.), oraz poświadczenia nieprawdy w dokumentacji służbowej, co do okoliczności stosowania siły fizycznej przez dowódcę patrolu. W ocenie organu odwoławczego bez wątpienia nie świadczy dobrze o służbie fakt, iż jeden z funkcjonariuszy mógł przekroczyć w toku wykonywania obowiązków służbowych swoje uprawnienia związane z prawem do użycia środków przymusu bezpośredniego, a drugi nie zareagował na ten fakt, a nadto mógł poświadczyć nieprawdę, co do okoliczności całego zdarzenia. Ponadto służba w Policji i charakter zadań realizowanych przez poszczególnych funkcjonariuszy wiąże się z zaufaniem na linii policjant - policjant oraz policjant a jego przełożeni. Strona bez wątpienia zaufania tego nadużyła. Umożliwienie B. K. powrotu do wykonywania obowiązków służbowych mogłoby być zinterpretowane przez innych funkcjonariuszy KPP w K. jako przejaw lekceważenia i tolerowania przez przełożonych tego typu zachowań. Byłoby to również niezrozumiałe społecznie w świetle nagłaśnianych przez media w ostatnim czasie zdarzeń związanych z brakiem reakcji przełożonych na przekraczanie uprawnień przez funkcjonariuszy. Tym samym dobro służby, w stanie faktycznym sprawy przemawia za realizacją uprawnienia określonego w art. 39 ust. 2 ustawy o Policji poprzez zawieszenie strony w pełnieniu obowiązków służbowych. Organ podkreślił, że nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności podyktowane jest interesem społecznym, tożsamym z interesem służby wyrażający się szczególnymi zadaniami Policji mającymi wpływ na bezpieczeństwo i porządek publiczny, które to zadania mogą być wykonywane jedynie przez osoby spełniające warunki określone przepisami ustawy o Policji.

Odnosząc się do zarzutów odwołania organ wskazał, że kwestia zasadności postawionych skarżącemu jako obwinionemu zarzutów jest przedmiotem postępowania dyscyplinarnego. Rozpatrywanie tym samym okoliczności podnoszonych przez pełnomocnika strony na etapie postępowania odwoławczego od rozkazu o zawieszeniu w czynnościach służbowych jest bezprzedmiotowe.

Niezgadzając się z rozkazem personalnym Komendanta Wojewódzkiego Policji B. K. wniósł skargę do tutejszego sądu domagając się jego uchylenia oraz uchylenie poprzedzającego go rozkazu personalnego Komendant Powiatowy Policji w K. z (...) roku. W petitum skargi powtórzył zarzuty sformułowane w swoim odwołaniu oraz przywołaną na ich poparcie argumentację.

Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucił naruszenie art. 132 ust. 1 i 4 ustawy o Policji w zw. z § 7 i § 23 załącznika do Zarządzenie nr 805 Komendanta Głównego Policji z 31 grudnia 2003 r. w sprawie "Zasad etyki zawodowej" polegające na niezasadnym przyjęciu, iż B. K. dopuścił się przewinień dyscyplinarnych w postaci naruszenia dyscypliny służbowej w sposób opisany w postawionych mu zarzutach dyscyplinarnych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna aczkolwiek z innych względów niż w niej wskazane.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U z 2017r., poz.2188 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. W myśl art. 1 § 2 wymienionej ustawy kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z treścią art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2017r., poz.1369 ze zm.) – dalej "p.p.s.a." sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji, tj. jej zgodność z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Sąd może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.).

Dokonując kontroli sądowej w tak zakreślonych granicach sąd uznał, że zarówno zaskarżony rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. jak i poprzedzający go rozkaz Komendanta Powiatowego Policji w K. naruszają przepisy procedury administracyjnej w stopniu uzasadniającym ich wyeliminowanie z obrotu prawnego.

Podstawę materialnoprawną zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowił art. 39 ust. 2 ustawy o Policji, zgodnie z którym policjanta można zawiesić w czynnościach służbowych w razie wszczęcia przeciwko niemu postępowania karnego w sprawie o przestępstwo lub przestępstwo skarbowe, nieumyślne, ścigane z oskarżenia publicznego lub postępowania dyscyplinarnego, jeżeli jest to celowe z uwagi na dobro postępowania lub dobro służby - na czas nie dłuższy niż 3 miesiące. Z treści przytoczonego przepisu niewątpliwie wynika, że podejmowane na jego podstawie decyzje (rozkazy personalne) mają charakter uznaniowy. Przy czym ustawodawca wyraźnie określa, że zawieszenie w czynnościach służbowych możliwe jest w wypadku spełnienia łącznie dwóch warunków: (1) wszczęcia jednego z wymienionych w przepisie postępowań i (2) celowości zawieszenia policjanta w czynnościach ze względu na dobro postępowania lub służby. Tylko te okoliczności decydują zarówno o fakcie zawieszenia w czynnościach służbowych, jak i o okresie, na jaki orzeczono o zawieszeniu.

Uznaniowy charakter decyzji o zawieszeniu w czynnościach służbowych oznacza, że pozostaje ona pod kontrolą sądu, ale zakres tej kontroli jest ograniczony. Sąd administracyjny władny jest bowiem badać jedynie zgodność tej decyzji z prawem a nie celowość jej podjęcia. Kontrola tego rodzaju decyzji polega na ustaleniu, czy jej wydanie na podstawie obowiązujących przepisów prawa było dopuszczalne, czy nie przekroczono granic uznania administracyjnego oraz czy uzasadniono rozstrzygnięcie dostatecznie zindywidualizowanymi przesłankami, w ten sposób, aby nie można było organowi zarzucić dowolności. Działanie organu korzystającego z możliwości podjęcia decyzji w ramach uznania administracyjnego musi mieścić się w granicach zakreślonych wynikającym z art. 7 k.p.a., dążeniem do wyjaśnienia prawdy obiektywnej i obowiązkiem załatwienia sprawy z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu obywatela. Przy czym sam wybór rozstrzygnięcia, dokonywany przez organ na podstawie kryteriów słuszności i celowości, pozostaje poza granicami kontroli sądowej. Powyższe oznacza, że ustawodawca swobodnej decyzji właściwego organu orzekającego pozostawił ocenę, czy dobro postępowania lub dobro służby uzasadnia, w prawidłowo ustalonych okolicznościach faktycznych sprawy, zawieszenie policjanta w czynnościach służbowych. Przy czym podejmując decyzję uznaniową należy mieć na względzie, że zakres uznania jest wyznaczony przepisem prawa materialnego i celem, dla jakiego dana regulacja została stworzona. Przyznane organowi Policji prawo wyboru treści rozstrzygnięcia musi wynikać z wszechstronnego rozważenia wszystkich okoliczności faktycznych sprawy. Wobec tego organ powinien dokonać wykładni niezdefiniowanych przez ustawodawcę pojęć: "dobro służby" i "dobro postępowania" i odnieść je do stanu faktycznego sprawy.

Przechodząc od rozważań ogólnych na grunt rozpoznawanej sprawy wskazać należy, że z akt postępowania wynika, że postanowieniem z (...) r. nr (...) wszczęto przeciwko skarżącemu postępowanie dyscyplinarne o czyn z art. 132 ust. 3 pkt 3 ustawy o Policji. Tym samym tego dnia ziściła się pierwsza przesłanka wynikająca z art. 39 ust. 2 ustawy o Policji. Zgodnie bowiem z art. 134i ust. 5 ustawy o Policji postępowanie dyscyplinarne wszczyna się z dniem wydania postanowienia o wszczęciu postępowania dyscyplinarnego. Fakt wszczęcia tego postępowania był skarżącemu znany, ponieważ na dokumencie postanowienia znajduje się potwierdzenie jego odbioru przez obwinionego opatrzone również datą 20 grudnia 2017 r.

Zdaniem sądu ocena zaistnienia drugiej ze statuowanych przepisem art. 39 ust. 2 ustawy o Policji przesłanek zawieszenia w czynnościach służbowych została przez organy dokonana wadliwie.

Materiału dowodowego i rozważań jej dotyczących na próżno szukać można w decyzji organu I instancji, który kwestię jej wystąpienia w stosunku do skarżącego całkowicie pominął w swoim rozstrzygnięciu. Z kolei uzasadnienie rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. wskazujące na interes służby jako powód wydanego rozstrzygnięcia odnosi się do niego na tyle ogólnikowo, że nie może stanowić prawidłowego umotywowania podjętej decyzji.

Wspomnieć należy, że choć pojęcie "dobro służby" nie jest zdefiniowane w ustawie o Policji, tym niemniej w orzecznictwie wskazuje się, że składają się na nie dobra szczegółowe, tj. dobro Policji, zaufanie obywateli do organów Policji, gwarancje praworządnego działania czy też niezależność formacji zmilitaryzowanej od wpływów zewnętrznych (zob.: wyr. WSA w Białymstoku z 15 kwietnia 2014 r. II SA/Bk 1225/13, wyr. WSA w Warszawie z 27 maja 2015 r. II SA/Wa 2291/14, wyr. WSA w Krakowie z 18 maja 2017 r. III SA/Kr 305/17, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl. - w skrócie: "CBOSA").

Przesłanka "dobra służby" w indywidualnej sprawie musi zostać skonkretyzowana przez ustalenie okoliczności faktycznych, składających się na taką ocenę danej sprawy. W ocenie sądu celowość zawieszenia policjanta ze względu na dobro służby może wystąpić, gdy zaistniały okoliczności lub zdarzenia, których powstanie utrudnia (czy też uniemożliwia) dalsze pełnienie służby przez tego policjanta (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 1 grudnia 1994 r., sygn. akt III ARN 65/94, OSNP 1995/3/31 oraz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 25 kwietnia 2007 r., sygn. akt IV SA/Po 388/06, dostępny w CBOSA). Okoliczności te i ich wpływ na możliwości pełnienia służby w Policji muszą jednakże zostać wyraźnie wskazane w uzasadnieniu decyzji wydanej na podstawie art. 39 ust. 2 ustawy o Policji.

Należy podzielić pogląd, iż rozstrzygnięcie wydane w oparciu o przepis pozostawiający organowi administracji wybór konsekwencji prawnych, powinno być szerzej uzasadnione niż decyzja podejmowana w ramach ustawowego związania. Wynika to z możliwości różnego rozstrzygnięcia sprawy. Motywy, jakimi kierował się organ Policji, zawieszając na oznaczony okres policjanta w czynnościach służbowych, muszą przekonywać w sposób nie budzący żadnych wątpliwości o słuszność takiego załatwienia sprawy. Dotyczy to zarówno celowości samego zawieszenia w czynnościach służbowych, jak i czasu tego zawieszenia. Swobodne uznanie nie jest bowiem tożsame z dowolnością. Uzasadnienie rozkazu powinno być zatem wnikliwe i logiczne i zawierać dostatecznie zindywidualizowane przesłanki występujące w sprawie (por. wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie: z dnia 12 kwietnia 2007 r., sygn. akt V SA/Wa 352/07, LEX nr 334121 i z dnia 14 kwietnia 2005 r., sygn. akt III SA/Wa 180/05, LEX nr 166546).

Obowiązek prawidłowego umotywowania rozkazu personalnego o zawieszeniu policjanta w czynnościach służbowych wynika także z art. 107 § 3 k.p.a., zgodnie z którym uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa . Podobnie § 2 ust. 2 pkt 9 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 lipca 2002 r. w sprawie trybu zawieszania policjanta w czynnościach służbowych przez przełożonych (Dz. U. Nr 120, poz. 1029) przewiduje, że decyzja powinna zawierać w szczególności uzasadnienie faktyczne i prawne zawieszenia w czynnościach służbowych. Przypomnieć należy, że uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa (art. 107 § 3 k.p.a.).

Z powyższych względów nie można uznać za prawidłową decyzję organu pierwszej instancji, w której w ogóle nie wskazano zaistnienia naruszenia dobra służby. Komendant Wojewódzki Policji zidentyfikował dobro służby, czyli cel jakiemu ma służyć zawieszenie w obowiązkach służbowych wskazując na powinność realizowania zadań Policji przez osoby dające rękojmię przestrzegania obowiązującego porządku prawnego, a także konieczność zapewnienia właściwego społecznego wizerunku służby i utratę zaufania przełożonych oraz negatywny przykład dla innych policjantów. A zatem organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji rozszerzył motywację podjętego rozkazu. Niemniej jednak argumentacja ta nie przekonuje, w jaki sposób zawieszenie skarżącego w czynnościach służbowych na okres trzech miesięcy faktycznie mogło wywrzeć wpływ na dobro służby. Komendant Wojewódzki Policji, stwierdzając kategorycznie, że skarżący utracił zaufanie społeczeństwa i przełożonych co wywołało negatywny oddźwięk społeczny i służbowy, nie wskazał jednocześnie żadnego dowodu potwierdzającego zaistnienie tych okoliczności. W ocenie sądu nie można zgodzić się z organem, iż wszczęcie postępowanie dyscyplinarnego wobec policjanta automatycznie podważa zaufanie do organów Policji, oraz, że ranga czy charakter zarzucanego przewinienia dyscyplinarnego, spowodował, że skarżący przestał dawać rękojmię prawidłowego wykonywania zadań służbowych. Zwłaszcza, że skarżący jest młodym policjantem, a jak wynika z akt sprawy charakter zdarzenia w którym uczestniczył był na tyle skomplikowany, że do jego oceny powołany został biegły co wywołało skutek w postaci zawieszenia postępowania dyscyplinarnego (postanowienie o zawieszeniu postępowania dyscyplinarnego z 12 stycznia 2018 roku k-17 akt adm.). W aktach sprawy brak jest jakichkolwiek dowodów wydźwięków społecznych czy służbowych zdarzenia będącego podstawą zawieszenia skarżącego w czynnościach służbowych. Powyższe w ocenie sądu wskazuje na naruszenie art. 77 § 1 k.p.a.

Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 4 lipca 2014 roku w sprawie sygn. akt I OSK 966/13 (dostępny w CBOSA) ocena, czy przy podejmowaniu decyzji o zawieszeniu policjanta w czynnościach służbowych doszło do przekroczenia granic uznania administracyjnego, wymaga ustalenia właściwych proporcji pomiędzy kryterium interesu społecznego a słusznym interesem strony. Nie wynika to z prostego odczytania treści art. 7 K.p.a. Wskazać należy, iż zarówno pojęcie interesu społecznego, jak i słusznego interesu strony, nie zostały ustawowo zdefiniowane, co powoduje, że treść nadaje im organ orzekający. Z reguły interes strony nie pokrywa się z interesem społecznym. Ustawodawca w art. 7 K.p.a. nie określił hierarchii tych wartości, ani też zasad rozstrzygania kolizji pomiędzy interesem społecznym i słusznym interesem strony. Sąd Najwyższy w uzasadnieniu wyroku z dnia 18 listopada 1993 r., sygn. akt III ARN 49/93, OSNCP 1994/9/181 wyraził pogląd, że "w państwie prawa nie ma miejsca dla mechanicznie i sztywno pojmowanej nadrzędności interesu ogólnego nad interesem indywidualnym. Oznacza to, że w każdym przypadku działający organ ma obowiązek wskazać, o jaki interes ogólny (publiczny) chodzi i udowodnić, iż jest on na tyle ważny i znaczący, iż bezwzględnie wymaga ograniczenia uprawnień indywidualnych obywateli. Zarówno istnienie takiego interesu, jak i jego znaczenie, a także przesłanki powodujące konieczność przedłożenia w konkretnym wypadku interesu publicznego nad indywidualny podlegać muszą wnikliwej kontroli instancyjnej i sądowej". Zdaniem sąd w rozstrzyganej sprawie organy całkowicie pominęły kwestię oceny interesu skarżącego. W aktach sprawy brak jakichkolwiek informacji dotyczących dotychczasowego przebiegu służby skarżącego, posiadanego wykształcenia, stażu pracy.

Dodatkowo należy zauważyć, że uzasadnienie decyzji, które nie wyjaśnia policjantowi przyczyn jego zawieszenia w czynnościach służbowych narusza również art. 8 i art. 11 k.p.a., przewidujące obowiązek organu administracji działania w sposób pogłębiający zaufanie obywateli do organów państwa oraz nakazujący wyjaśnianie stronom zasadność przesłanek, którymi kierowano się przy załatwianiu sprawy.

Odnośnie zarzutów podniesionych w skardze wskazać należy, że kwestia zasadności sformułowanych wobec skarżącego zarzutów dyscyplinarnych pozostaje poza zakresem badania w rozstrzyganej sprawy. Zadaniem organu Policji - przełożonego policjanta - nie jest badanie okoliczności czynu i ostateczne przesądzanie o zawinieniu. Kwestie te są istotne z punktu widzenia postępowania dyscyplinarnego, natomiast nie mogą mieć wpływu na ocenę zasadności rozkazu personalnego w sprawie zawieszenia w czynnościach służbowych. Przepis art. 39 ust. 2 ustawy o Policji jest w istocie przepisem ochronnym, a instytucja zawieszenia polega na tym, że pomimo ciążących na policjancie zarzutów nie dochodzi do jego zwolnienia przed definitywnym rozstrzygnięciem przez właściwe organy w odrębnym postępowaniu karnym lub dyscyplinarnym, czy rzeczywiście jest on winny popełnienia przestępstwa lub naruszenia dyscypliny (zob. wyr. NSA z 12 lutego 2016 r. I OSK 2032/14, CBOSA).

W ocenie sądu w kontrolowanym postępowaniu administracyjnym nie ustalono w sposób prawidłowy okoliczności istotnych z punktu widzenia przepisów prawa materialnego i zaniechano podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywatela, czego odzwierciedleniem pozostaje wadliwe uzasadnienie decyzji organu I instancji, który w ogóle nie zbadał zaistnienia drugiej obligatoryjnej przesłanki zawieszenia w czynnościach służbowych i nie wyjaśnił na czym w jego ocenie polega dobro służby przemawiające za zawieszeniem skarżącego w czynnościach służbowych. Z kolei ogólnikowe powołanie się na dobro służby bez wskazania konkretnych powodów dla których przeważa ono nad interesem skarżącego z odniesieniem się do przebiegu jego służby i posiadanych kwalifikacji, nie mogło zostać potraktowane jako niebudzące żadnych wątpliwości co do słuszności podjętego rozkazu personalnego. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy rzeczą organu będzie prawidłowe przeprowadzenie postępowania i wyeliminowanie wskazanych powyżej błędów.

Reasumując wskazać należy, że w sprawie doszło do naruszenia art. 7, art. 77§ 1 i art. 107 § 3 k.p.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co uzasadnia wyeliminowanie z obrotu prawnego rozkazów organów I i II instancji, o czym orzeczono na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit.c p.p.s.a. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z 205 § 2 p.p.s.a.

B.K.