Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 594/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2007-11-28 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 1 par. 1 i par. 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1269
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych.
article: art. 64 par. 2, art. 9,
journal: Dz.U. 1960 nr 30 poz 168
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego
article: art. 145 par. 1 pkt c
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jan Jędrkowiak (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Wanda Antończyk Sędzia NSA Barbara Skrzycka-Pilch Protokolant Sekretarz Sądowy Agnieszka Lewandowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 listopada 2007 r. sprawy ze skargi spółki A. S.A. z siedzibą w W. na decyzję Wojewody z dnia 22 czerwca 2007 r., nr [...] w przedmiocie sprzeciwu w sprawie wykonania robót budowlanych 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. zasądza od Wojewody na rzecz skarżącego spółki A. S.A. z siedzibą w W. kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

A spółka akcyjna w Warszawie wniosła skargę na decyzję Wojewody z dnia 22 czerwca 2007 r. Nr [...] umarzającą postępowanie odwoławcze po rozpatrzeniu odwołania A spółka akcyjna reprezentowanej przez K. S. od decyzji Prezydenta Miasta z dnia 8 lutego 2007 r. Nr [...] wnoszącej sprzeciw w sprawie zgłoszenia zamiaru ustawienia niezwiązanego trwale z gruntem nośnika tablicy reklamowej na terenie położonym w G. przy ul. [...] dz. nr [...].

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ II instancji wskazał, iż do wniesionego odwołania zostało dołączone pełnomocnictwo, udzielone przez A spółka akcyjna w dniu 18 grudnia 2006 r. Organ II instancji wskazał, iż wnoszący odwołanie K. S. został umocowany do ściśle określonych czynności enumeratywnie wymienionych w pełnomocnictwie, tj. do reprezentowania firmy w zakresie: uzgodnień administracyjno – architektonicznych; składania wniosków i zgłoszeń w procesie budowlanym; składania oświadczeń o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane; odbioru decyzji, postanowień i pism; robót geodezyjnych i odbioru wpisów geodezyjnych; składania ofert, negocjacji i odbioru umów dotyczących urządzeń reklamowych zlecanych przez A spółka akcyjna. Organ II instancji wskazał, iż wśród tych czynności nie zawarto możliwości wniesienia środków zaskarżenia, tym samym odwołujący się nie został umocowany do złożenia dowołania od decyzji Prezydenta Miasta.

We wniesionej skardze A spółka akcyjna domagała się uchylenia decyzji organu II instancji oraz sprzeciwu Prezydenta Miasta. W uzasadnieniu skarżąca spółka wskazała, iż organ winien wezwać stronę do podpisania odwołania lub pełnomocnika do dostarczenia właściwego pełnomocnictwa. Spółka powołała się na treść art. 62 § 2 k.p.a., zgodnie z którym, jeżeli podanie nie czyni zadość innym wymaganiom ustalonym w przepisach prawa, należy wezwać wnoszącego do usunięcia braków w terminie siedmiu dni z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania. Strona skarżąca wskazała również na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 sierpnia 1999 r. (IV SA 848/98, LEX nr 47870), w którym Sąd wyraźnie stwierdził, że jeżeli dołączone do odwołania pełnomocnictwo organ uważał za niewłaściwe - organ winien powiadomić o tym stronę i wezwać ją do podpisania odwołania bądź wezwać pełnomocnika do przedłożenia prawidłowego pełnomocnictwa. Niedokonanie tego przez organ odwoławczy słusznie ocenione zostało przez stronę jako istotne naruszenie prawa procesowego, a w szczególności wyrażonej w art. 9 k.p.a. zasady należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków, będących przedmiotem postępowania. Skarżąca spółka wniosła o uchylenie decyzji Wojewody z dnia 22 czerwca 2007 r. Wskazując równocześnie, iż w jej ocenie uchyleniu podlega także decyzja Prezydenta Miasta nr [...] wnosząca sprzeciw do zgłoszenia zamiaru zamontowania urządzenia reklamowego przy ul. [...] w G. jako sprzeciw zgłoszony po terminie. W dniu 22 stycznia 2007 r. do organu wpłynęło zgłoszenie zamiaru zamontowania urządzenia reklamowego przy ul. [...] w G. Od tego dnia rozpoczął bieg 30 dniowy termin do zgłoszenia sprzeciwu określony w art. 30 ust. 5 ustawy Prawo budowlane. Zdaniem skarżącej spółki w dniu 21 lutego 2006 r. upłynął termin na zgłoszenie przez organ sprzeciwu. Zgodnie z przepisem art. 30 ust. 5 ustawy Prawo budowlane do wykonywania robót budowlanych można przystąpić, jeżeli w terminie 30 dni od dnia doręczenia zgłoszenia właściwy organ nie wniesie, w drodze decyzji, sprzeciwu i nie później niż po upływie 2 lat od określonego w zgłoszeniu terminu ich rozpoczęcia. Przepis ten oznacza, że ewentualny sprzeciw musi zostać doręczony stronie w terminie 30 dni od dnia doręczenia zgłoszenia organowi. Skarżąca spółka wskazała, iż stosownie do art. 110 k.p.a. organ administracji publicznej, który wydał decyzję, jest nią związany od chwili jej doręczenia. W przedmiotowej sprawie Prezydent Miasta wniósł sprzeciw decyzją z dnia 8 lutego 2007 r. – doręczoną pełnomocnikowi strony w dniu 6 marca 2007 r. Bieg terminu do wniesienia sprzeciwu upłynął z dniem 21 lutego 2007 r. w związku z powyższym brak było prawnych możliwości jego wniesienia w dniu 6 marca 2007 r. Stanowisko takie zostało potwierdzone w doktrynie i orzecznictwie m.in. w wyroku NSA z dnia 2002.12.11 sygn. akt II SA/Kr 965/02 ONSA 2003/4/147, dotyczącym sprzeciwu z art.54 ust.1 ustawy, który spotkał się z pozytywną opinia doktryny (glosa aprobująca: Taras W. OSP 2003/11/139). W wyroku tym NSA stwierdził, że "termin dla zgłoszenia przez organ sprzeciwu, określony wart. 54 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2000 r. Nr 106, poz. 1126 ze zm.), obejmuje także doręczenie decyzji stronie. Regulacje z art. 30 i 54 w zakresie trybu wnoszenia i skutków prawnych sprzeciwu są tożsame. Zaskarżona decyzja podlegała więc uchyleniu a postępowanie umorzeniu w trybie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. W niniejszej sprawie sprzeciw był więc bezprawny jako zgłoszony po terminie, co musi, w ocenie strony skarżącej, skutkować jego uchyleniem umożliwiającym stronie realizację ustawowo zagwarantowanego prawa.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie lub odrzucenie, podtrzymując dotychczasową argumentację.

Odnosząc się do zarzutów zawartych w skardze wskazał, że przedłożone pełnomocnictwo nie umocowuje wnoszącego skargę pełnomocnika A. S. do udziału w postępowaniu administracyjnym i sądowo administracyjnym. Jak wynika z treści załączonego pełnomocnictwa, pełnomocnik jest uprawniony do działania w imieniu i na rzecz spółki (w ramach niniejszego pełnomocnictwa) jedynie łącznie z członkiem zarządu spółki oraz tylko w sprawach dotyczących zawierania w imieniu spółki umów najmu lub umów dzierżawy nieruchomości w celu umieszczenia tablic reklamowych, podejmowania czynności mających na celu ich wykonywanie umów oraz do zmiany treści, wypowiadania i rozwiązywania tych umów. Skoro, zgodnie z przepisami obowiązującego prawa (por. art. 36 ustawy p.p.s.a) oraz poglądami doktryny pełnomocnictwo może być udzielone do udziału w jednej lub kilku czynnościach a może mieć też umocowanie do udziału w całym postępowaniu administracyjnym w sprawie (por. B. Adamiak, J. Borkowski - Kodeks postępowania administracyjnego - Komentarz, Wyd. C.H. Beck, W-wa 2005, str. 265) to w świetle analizy zakresu udzielonych przez A spółki akcyjnej pełnomocnictw zasadnym pozostaje stwierdzenie, że zarówno odwołanie jak i skargę do Sądu Administracyjnego złożyły osoby nie posiadające uprawnień do działania w imieniu strony. W odniesieniu do zarzutów skargi dot. zaniechania do wezwania wnoszącego odwołanie (czy też aktualnie wnoszącego skargę) do uzupełnienia braku w postaci dostarczenia pełnomocnictwa - bez umożliwienia stronie usunięcia tego braku, stwierdzić należy, że sytuacja gdy z treści przedłożonego pełnomocnictwa wynika wprost jego ograniczony zakres, nie jest tożsama z sytuacją braku pełnomocnictwa w ogóle, określonej treścią art. 63 § 2 oraz art. 64 k.p.a. W przedmiotowej sprawie nie zaistniała sytuacja w postaci konieczności usunięcia braków formalnych tzn. braku pełnomocnictwa, bowiem strona skarżąca po raz kolejny w sprawie przedstawia pełnomocnictwo do prowadzenia niektórych tylko czynności w postępowaniu. W świetle powyższego organ II instancji uznał, ze względów formalnych - iż zarówno odwołanie jak i wniesiona skarga nie pochodząc od umocowanego pełnomocnika w sprawie, winny być uznane za bezprzedmiotowe - jako nie pochodzące od strony postępowania administracyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 oraz § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz.1269), sąd administracyjny sprawuje, w zakresie swej właściwości, kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.

Niekwestionowaną okolicznością w sprawie jest, że dołączone do odwołania pełnomocnictwo K. S. nie obejmowało swoim zakresem umocowania w/w do składania środków odwoławczych od orzeczeń organów administracyjnych.

Prawidłowe w tym przypadku ustalenie organu, wbrew zajętemu stanowisku nie uzasadniało jednakże umorzenia postępowania odwoławczego.

W tym względzie skład orzekający podziela stanowisko wyrażone w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 sierpnia 1999 r. (IV SA 848/98, LEX nr 47870) dotyczącego zaistnienia przesłanek do zastosowania trybu z art. 64 § 2 k.p.a. Obliguje on organ do powiadomienia strony o istnieniu braków formalnych pisma, oraz wezwania do jego uzupełnienia w terminie 7 dni.

Nie mogło, bowiem budzić wątpliwości, (co wynikało z treści załączonego pełnomocnictwa), że K. S. jest pełnomocnikiem strony i ma uprawnienia do reprezentowania firmy w czynnościach obejmujących znaczny zakres postępowań, m.in. do odbioru decyzji, postanowień i pism, a więc czynności związanych z toczącymi się postępowaniami administracyjnymi.

Niewykorzystanie trybu przewidzianego w art. 64 § 2 k.p.a. stanowiło istotne naruszenie prawa procesowego, tj. art. 9 k.p.a. wyrażającego zasadę należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków.

Sąd nie mógł odnieść się do zarzutów skargi w tej części, w której dotyczy sprzeciwu zgłoszonego przez organ I instancji, albowiem kwestia ta nie była przedmiotem postępowania przed organem II instancji i w tym zakresie organ odwoławczy nie rozstrzygał.

W przedmiocie zgłoszonego w odpowiedzi na skargę zarzutu o braku umocowania A. S. do wniesienia skargi, to stwierdzić należy, że wyżej wymieniony uzupełnił brak skargi składając nowe pełnomocnictwo uprawniające go do występowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym.

Mając powyższe na uwadze, Sąd na mocy art. 145 § 1 pkt 1 c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 153 poz. 1270) orzekł jak w sentencji wydanego orzeczenia.

W związku z uwzględnieniem skargi, Sąd na podstawie art. 200 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zasądził od Wojewody na rzecz strony skarżącej kwotę 500 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania.