Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 202/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2008-04-15 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6536 Ulgi w spłacaniu należności pieniężnych, do których nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 i 34a  ustaw
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych/ZUS
Treść wyniku: Przyznano prawo pomocy w części
Powołane przepisy: article: art. 243 § 1, art. 245 § 3, art. 246 § 1 pkt 2, art. 258 § 1 i § 2 pkt 7
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Referendarz sądowy Tomasz Zawiślak Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie po rozpoznaniu w dniu 15 kwietnia 2008 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym w sprawie ze skargi B. A. na decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] listopada 2007 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne, Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych; postanawia: przyznać prawo pomocy w zakresie ustanowienia adwokata, o którego wyznaczenie zwrócić się do Okręgowej Rady Adwokackiej w W.;


UZASADNIENIE

B. A. wystąpiła z wnioskiem złożonym na urzędowym formularzu PPF z dnia 21 marca 2008r. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym tj. ustanowienia adwokata.

W uzasadnieniu wniosku, jako fakty z których wynika, iż wniosek jest zasadny wskazała, iż gospodarstwo domowe prowadzi wraz z mężem, utrzymuje się ze świadczenia emerytalnego w wysokości 808,92 złote brutto oraz ze świadczenia emerytalnego męża w wysokości 1071,28 złotych netto. Oświadczyła, iż posiada mieszkanie spółdzielcze własnościowe o powierzchni 57,80 m2, innego majątku nie posiada, nie posiada również żadnych oszczędności, przedmiotów wartościowych. Wyjaśniła także, iż z jej świadczenia emerytalnego prowadzona jest egzekucja, w wyniku której "do ręki" otrzymuje kwotę 491,89 złotych, z tej kwoty spłaca również zobowiązania w wysokości 100 złotych związane z byłą spółką.

W związku z tym, iż dane zawarte we wniosku okazały się niewystarczające do oceny sytuacji majątkowej i możliwości płatniczych skarżącej, zarządzeniem z dnia 27 marca 2008r. wezwano wnioskodawczynię do uzupełnienia przedmiotowego wniosku przez udzielenie odpowiedzi na postawione pytania i nadesłanie stosownych dokumentów, w terminie siedmiu dni pod rygorem odmowy przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie.

W dniu 9 kwietnia 2008 r. (data nadania) skarżąca nadesłała dodatkowe oświadczenie, w którym podała, iż miesięcznie ponosi wydatki na: energię elektryczną, gaz, czynsz, wodę, leki, ubezpieczenie, telefon, telewizor i Internet, spłatę zadłużenia w łącznej wysokości 1046 -1156 złotych, na wyżywienie, ubranie i pozostałe koszty pozostaje kwota ok. 563 złotych. Wyjaśniła, iż łączne dochody jej rodziny z tytułu świadczeń emerytalnych, zasiłku pielęgnacyjnego i pomocy rodziny wynoszą 1.609 złotych (w tym pomoc rodziny 50 złotych i zasiłek pielęgnacyjny 153 złote). Stwierdziła, iż oszczędności nie posiada oraz, że ani wnioskodawczyni, ani jej mąż nie wykonują żadnej pracy zarobkowej. Do pisma skarżąca załączyła dokumenty potwierdzające ponoszone koszty utrzymania mieszkania, leków, ubezpieczenia, prowadzonej egzekucji, spłacanego kredytu oraz zeznania podatkowe męża za 2006 i 2007 rok, wyciągi z rachunków bankowych swoich i męża z saldami na dzień 29 lutego 2008r. odpowiednio minus [...] złote oraz minus [...] złote. Ponadto skarżąca załączyła decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] sierpnia 2004r. w sprawie rozłożenia na raty zaległości w podatku od towarów i usług.

Rozpoznając wniosek zważyć należało, co następuje:

W myśl art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - dalej ustawy p.p.s.a. - prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania.

Treść i warunki przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym określa art. 245 §3 i art. 246 § 1 pkt 2 ustawy p.p.s.a. W myśl art. 245 §3 ustawy p.p.s.a. prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Prawo pomocy w zakresie częściowym, zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy p.p.s.a, może być przyznane osobie fizycznej, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Określenie "gdy osoba fizyczna wykaże" oznacza, że to na wnoszącym o przyznanie prawa pomocy spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uprawniającej go do skorzystania z prawa pomocy. Zatem rozstrzygnięcie sądu w tej kwestii będzie zależało od tego, co zostanie udowodnione przez wnioskodawcę.

Zasadność wniosku skarżącej rozpatrzono zatem w dwóch aspektach, tj. z jednej strony uwzględniono wysokość obciążeń finansowych, jakie będzie ona zobowiązana ponieść w postępowaniu, z drugiej zaś strony jej możliwości finansowe.

Biorąc pod uwagę znajdujące się w aktach sprawy oświadczenie o stanie majątkowym i porównując je z obciążeniem wynikającym z zastępstwa profesjonalnego pełnomocnika należało uznać, iż w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki do udzielenia skarżącej prawa pomocy w zakresie ustanowienia adwokata. Oceniając wniosek skarżącej wzięto pod uwagę jej sytuację rodzinną, majątkową oraz dochody. Łączny dochód uzyskiwany przez skarżącą i jej męża wynosi obecnie ok. 1609 złotych i pozwala, po odliczeniu wskazanych wyżej kosztów (mimo, iż części kosztów nie można uznać za konieczne), wyłącznie na zaspokojenie podstawowych potrzeb życiowych. Wobec tego należy uznać, iż skarżąca wykazała, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 258 §1 i §2 pkt 7 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec jak w sentencji postanowienia.