Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 1962/17
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2019-05-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6463 Wzory przemysłowe
Hasła tematyczne: Własność przemysłowa
Skarżony organ: Urząd Patentowy RP
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 104 ust. 1, art. 102 ust. 1 w zw. z art. 104 ust. 1
journal: Dz.U. 2013 poz 1410
law: Ustawa z dnia 30 czerwca 2000 r. - Prawo własności przemysłowej - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Sieńczyło-Chlabicz (spr.) Sędzia NSA Zbigniew Czarnik Sędzia del. WSA Ewa Cisowska-Sakrajda Protokolant Szymon Janik po rozpoznaniu w dniu 8 maja 2019 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 listopada 2016 r. sygn. akt VI SA/Wa 469/16 w sprawie ze skargi [...] na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie unieważnienia prawa z rejestracji wzoru przemysłowego oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 3 listopada 2016 r., sygn. akt VI SA/Wa 469/16, oddalił skargę [...] na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie unieważnienia prawa z rejestracji wzoru przemysłowego.

Sąd I instancji przyjął za podstawę rozstrzygnięcia następujące okoliczności faktyczne i prawne.

I

W dniu 14 lipca 2014 r. [...] (dalej: wnioskodawca) wystąpiła o unieważnienie prawa z rejestracji wzoru przemysłowego pt. "Listwa profilowa drzwi przesuwanych" Rp. 19778 udzielonego w dniu 27 marca 2013 r. na rzecz [...] (dalej: skarżąca, uprawniona) z pierwszeństwem od dnia 19 lutego 2013 r.

Jako podstawę swojego żądania wnioskodawca wskazał przepisy art. 102 – 104 i 117 ust. 2 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. - Prawo własności przemysłowej (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 1410 – dalej: p.w.p.) podnosząc zarzuty braku nowości i braku indywidualnego charakteru w stosunku do spornego wzoru, a także, że używanie spornego wzoru narusza jego prawa osobiste i majątkowe do utworu wzornictwa przemysłowego w postaci listwy profilowej drzwi przesuwanych "Focus".

Uprawniona w odpowiedzi na wniosek, w pismach procesowych i na rozprawie, podniosła, że dokumenty przedstawione przez wnioskodawcę nie dowodzą braku nowości, ani indywidualnego charakteru spornego wzoru przemysłowego. W szczególności, zarówno przedmiot wzoru Rp.6098, jak i nieco odmienna od tego wzoru "rączka Focus" wnioskodawcy różnią się znacznie od spornego wzoru 19778 oraz wykonywanej według tego wzoru "rączki Ergo". Powołała się na przedłożoną przez wnioskodawcę analizę porównawczą obu rozwiązań i na str. 62 i 63 opinii dr hab. [...].

Decyzją z dnia [...] grudnia 2015 r. Urząd Patentowy Rzeczypospolitej Polskiej (dalej: UPRP, Urząd Patentowy RP) - działając na podstawie art. 89 ust. 1 w zw. z art. 117 ust. 1, art. 104 ust. 1 p.w.p. - unieważnił prawo z rejestracji spornego wzoru przemysłowego.

Organ uznał, że wnioskodawca ma interes prawny w domaganiu się unieważnienia prawa z rejestracji spornego wzoru przemysłowego. W tym kontekście wskazał, że strony są konkurentami w zakresie systemów drzwi przesuwnych, w tym listew profilowych, co wynika z przedłożonych przez wnioskodawcę dokumentów. Wynika z nich, że wnioskodawca wprowadzał do obrotu przed datą zgłoszenia spornego wzoru do rejestracji listwę profilowaną pod nazwą Focus o cechach spornego wzoru. Ponadto wnioskodawca posiada prawo z rejestracji wzoru przemysłowego pt. "Listwa profilowa drzwi przesuwnych" Rp.6098 z wcześniejszym pierwszeństwem. W związku z tym interes prawny wnioskodawcy znajduje oparcie także w art. 105 ust. 2 i ust. 4 p.w.p.

Oceniając przedmiotowy wzór przemysłowy, UPRP stwierdził, iż wzór ten nie spełnia wymogu indywidualnego charakteru w rozumieniu art. 104 ust. 1 p.w.p., gdyż ogólne wrażenie jakie wywołuje na zorientowanym użytkowniku nie różni się od ogólnego wrażenia wywołanego na nim przez wzór publicznie udostępniony przed datą, według której oznacza się pierwszeństwo (tj. od dnia 19 lutego 2013 r.).

Urząd Patentowy RP wskazał, że kopia str. 111 katalogu produktów [...] 2010 na której przedstawiono pod nr 1b "rączkę Focus 18" (na fotografii i na rysunku przekroju), w zależności od koloru o kodach 00488, 00490 i 00491, łącznie z potwierdzeniem z dnia 16 kwietnia 2008 r. zamówienia [...] przez spółkę [...] dotyczącego m.in. rączek Focus 16 i Focus 18 odpowiednio o nr PL-052 i PL-053 oraz z rysunkami potwierdzającymi wygląd tych rączek odpowiednio o nr PL-052 i Pl-053 oraz z pięcioma kompletami faktur i dokumentów WZ z okresu od czerwca do października 2008 r. potwierdzającymi wykonanie tego zamówienia - dowodzą, że najpóźniej w końcu 2008 r. rączka Focus 18, uwidoczniona na str. 111 w ww. katalogu oraz na rysunku spółki [...], została podana do wiadomości publicznej. Ilustracje przedstawione w katalogu produktów [...] 2010 pod nr 1b oraz rysunek spółki [...] ujawniają listwę profilową drzwi przesuwnych posiadającą takie cechy spornego wzoru określone w opisie jako cechy istotne jak: "w widoku z przodu na kształt utworzony z pionowo usytuowanej ścianki kolejnej profilowej ścianki, którą stanowi prostopadłe usytuowana ścianka przechodząca promieniowo na zewnętrznej powierzchni w ściankę półkolistą", czyli cechy dotyczące samego uchwytu spornego wzoru. Ponadto, w trakcie zwykłego użytkowania obu porównywanych ze sobą listew widoczne są z boku drzwi jedynie szczotki odbojowe zbliżonej szerokości wystające z gładkiej powierzchni listwy, jak widać na zdjęciach porównawczych rączek Focus i Ergo przedłożonych przez uprawnionego.

Organ wskazał przy tym, że różnica w ukształtowaniu uchwytu polegająca na występowaniu w spornym wzorze małego odsadzenia pionowego skierowanego do wewnątrz na zakończeniu ścianki półkolistej jest w zwykłym użytkowaniu niewidoczna. Podobne stanowisko zostało wyrażone w opinii dr hab. [...]. W ocenie UPRP powoływanie się przez uprawnioną ze spornego wzoru na str. 62 i 63 opinii dr hab. [...] jest bezzasadne wobec wyraźnej opinii odnośnie braku zdolności rejestrowej spornego wzoru wyrażonej w jej podsumowaniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 3 listopada 2016 r. oddalił skargę uprawnionej.

Sąd I instancji podkreślił, że w niniejszej sprawie sporny wzór przemysłowy został zgłoszony do rejestracji z pierwszeństwem od dnia 19 lutego 2013 r., a ochrona na sporny wzór została udzielona w dniu 27 marca 2013 r.

Sąd I instancji przypomniał, że wzór przemysłowy zgodnie z powołanym art. 102 p.w.p. oznacza postać wytworu. Wzorem przemysłowym nie są więc wytwory jako takie, lecz ich postać. Kluczowym w definicji wzoru przemysłowego jest pojęcie "postaci", a więc zewnętrznie postrzegalne właściwości produktu. Postać wytworu należy zatem utożsamiać z jego wyglądem. Ochrona wzoru przemysłowego obejmuje zatem wyłącznie wygląd przedmiotu, czyli jego zewnętrzną postać, a nie jego wewnętrzną budowę.

Następnie Sąd I instancji stwierdził, że wzór przemysłowy odznacza się indywidualnym charakterem, jeżeli ogólne wrażenie, jakie wywołuje na zorientowanym użytkowniku, różni się od ogólnego wrażenia wywołanego na nim przez wzór publicznie udostępniony przed datą, według której oznacza się pierwszeństwo. Badanie indywidualnego charakteru wzoru powinno być dokonane, z uwzględnieniem kryteriów określonych w art. 104 ust. 1 i 2 p.w.p., czyli ogólnego wrażenia jakie wywołuje na zorientowanym użytkowniku wzór przemysłowy w porównaniu z innym wzorem udostępnionym z datą wcześniejszą oraz zakresu swobody twórczej producenta wzoru przemysłowego. Ogólne wrażenie odnosi się do wzoru jako całości, a nie jego poszczególnych cech. Chodzi zatem o ogólny efekt, ogólne odczucie, jakie wywołują na zorientowanym użytkowniku porównywane wzory - czy jest to wrażenie różne, czy takie samo.

Według Sądu I instancji UPRP słusznie przyjął, że większość cech postaciowych spornego wzoru opisanych w dokumentacji rejestrowej jest niewidoczna dla zorientowanego użytkownika listwy profilowej w trakcie jej zwykłego użytkowania, gdyż jest ona wkomponowana w drzwi przesuwne szafy ściennej, a zatem nie ma możliwości wzrokowego postrzegania cech wewnętrznych spornej listwy, tj. cech wewnętrznych profilu oraz powierzchni zakrytych płytą drzwi, ani cech dotyczących strony listwy skierowanej do wnętrza szafy. Z tego względu UPRP prawidłowo uznał, że przedmiotem oceny w niniejszej sprawie mogą być tylko te cechy postaciowe spornego wzoru, które w opisie cech istotnych zostały określone poprzez wskazanie:

- "w widoku z przodu ma kształt utworzony z pionowo usytuowanej ścianki oraz z przylegającej do górnego końca tej pionowej ścianki kolejnej profilowej ścianki, którą stanowi prostopadle usytuowana ścianka przechodząca promieniowo na zewnętrznej powierzchni w ściankę półkolistą" – cechy dotyczące samego uchwytu;

- "z wewnętrznym odsadzeniem prostokątnym, usytuowanym symetrycznie w połowie jej wysokości, wewnątrz którego wykonane jest gniazdo o profilu zbliżonym do skróconej litery T" – cechy dotyczące gniazda na szczotkę.

Zdaniem WSA Urząd Patentowy RP słusznie uznał, że przedmiotowy wzór przemysłowy nie spełniał wymogu indywidualnego charakteru w rozumieniu art. 104 ust. 1 p.w.p., gdyż ogólne wrażenie jakie wywołuje na zorientowanym użytkowniku nie różni się od ogólnego wrażenia wywołanego przez wzór publicznie udostępniony przed datą, według której oznacza się jego pierwszeństwo (19 lutego 2013 r.).

Widoczny kształt spornego wzoru jest niemalże identyczny jak kształt przeciwstawionego wzoru, różnice są drobne i trudno dostrzegalne. Zatem w ocenie WSA, zasadnie przyjęto, że ogólne wrażenie jakie na zorientowanym użytkowniku wywierają porównywane wzory jest takie samo. Dokładne porównanie spornych wzorów w oparciu o znajdujące się w aktach rysunki, zdjęcia oraz makietę drzwi przesuwnych wskazuje, że istnieje pewna różnica w ukształtowaniu uchwytu spornego wzoru polegająca na małym pionowym odsadzeniu skierowanym do wewnątrz na zakończeniu ścianki półkolistej. Jednak przy zwykłym użytkowaniu jest ona niezauważalna.

Dalej WSA wyjaśnił, że sporny wzór został zgłoszony do rejestracji 19 lutego 2013 r. Natomiast katalog [...] 2010 r. przedstawiający pod nr 1b "rączkę Fokus 18" oraz zamówienie z dnia 16 kwietnia 2008 r. i załączone rysunki przedstawiające wygląd rączki Fokus 16 i Fokus 18, a także faktury i dokument WZ z roku 2008 potwierdzające wykonanie zamówienia - pochodzą sprzed tej daty. Zasadnie zatem organ przyjął brak indywidualnego charakteru spornego wzoru.

Prawidłowo też Urząd Patentowy RP za osobę o profilu zorientowanego użytkownika uznał na przykład dekoratora wnętrz czy właściciela szafy ściennej, są to bowiem osoby, która na co dzień używają listew profilowych w tym m. in. do drzwi przesuwnych. Za zorientowanego użytkownika należy bowiem uznać stałego użytkownika produktu, a także tego który używając go doraźnie dobrze go zna.

Sąd I instancji podzielił stanowisko organu wskazujące, iż cechy spornego wzoru podyktowane są dużą swobodą twórczą o czym niewątpliwie świadczy zgromadzony i znajdujące się w aktach sprawy materiał dowodowy dotyczący listew profilowych w postaci: katalogów, wydruków ze stron internetowych, 12 szt. próbek listew profilowych drzwi przesuwnych, 4 wydruków z bazy Urzędu Patentowego RP dotyczących listew profilowych, 3 wydruki z bazy OHIM dotyczące listew profilowych, 3 arkusze zestawienia wzorów przemysłowych zarejestrowanych w Polsce i w OHIM dotyczące listew profilowych a także z dopuszczonej jako dowód w sprawie opinii biegłego sądowego inż. [...] z dnia 10 października 2015 r. w której zamieszczone zostały zdjęcia przykładowe kilku listew profilowych o zgoła odmiennych kształtach.

Sąd I instancji podkreślił, że dokładne porównanie spornych wzorów w oparciu o znajdujące się w aktach rysunki, zdjęcia oraz makietę drzwi przesuwnych wskazuje, że istnieje pewna różnica w ukształtowaniu uchwytu spornego wzoru, polegająca na małym pionowym odsadzeniu skierowanym do wewnątrz na zakończeniu ścianki półkolistej, jednakże przy zwykłym użytkowaniu jest ona niezauważalna. Organ słusznie zauważył, że w trakcie zwykłego użytkowania obu porównywanych ze sobą listew, co w szczególności unaocznia załączona do akt makieta drzwi przesuwnych oraz załączone przez uprawnionego zdjęć rączki Fokus i Ergo (k. 492 t.III), widoczne są z boku drzwi jedynie szczotki odbojowe o zbliżonej szerokości wystające z gładkiej powierzchni listwy. Tym samym cecha postaciowa wzoru, dotycząca gniazda na szczotkę, opisana w dokumentacji rejestrowej nie jest widoczna dla zorientowanego użytkownika.

Wobec powyższego WSA za prawidłowe uznał stanowisko Urzędu Patentowego RP, iż sporny wzór przemysłowy w dacie jego zgłoszenia nie posiadał indywidualnego charakteru, zatem nie miał zdolności rejestrowej w rozumieniu art. 102 w zw. z art. 104 p.w.p.

Sąd I instancji nie podzielił również zarzutów naruszenia przepisów postępowania poprzez:

- naruszenia przepisów postępowania poprzez oparcie skarżonego orzeczenia na kwestionowanej przez skarżącego a złożonej przez uczestnika opinii, gdyż nie zostało ono oparte na prywatnej opinii złożonej przez uczestnika, tj. [...], sporządzonej przez dr hab. [...] i znajdującej się w aktach. Z uzasadnienia wynika bowiem, że organ nie dokonywał oceny wiarygodności tej opinii w odniesieniu do zawartych w niej wniosków końcowych i nie stanowiła ona również przedmiotu analizy organu. Organ w uzasadnieniu wskazuje jedynie, że opinia ta we wnioskach końcowych zawiera podobne stanowisko do stanowiska organu. przy czym podkreślić wypada, że prywatna opinia złożona w sprawie ma jedynie walor stanowiska strony co oznacza w tym wypadku podzielenie przez organ stanowiska podmiotu wnioskującego o unieważnienie przedmiotowego wzoru przemysłowego;

- nierozpoznania wniosku o powołanie biegłego, gdyż jak wynika z treści tego wniosku (pismo z dnia 5 grudnia 2014r.) został on sformułowany w sposób warunkowy tj. gdyby organ poprzez swych ekspertów nie był w stanie ocenić istoty przedmiotu to dopiero w takim wypadku skarżący wnosił o powołanie biegłego. Organ zatem zasadnie uznał, że jako wyspecjalizowany organ jest w stanie ocenić zdolność rejestrową przedmiotowego wzoru w postaci listwy profilowej. Tym samym nie został ziszczony warunek zawarty w w/w piśmie;

- nierozpoznania wniosku skarżącego o przesłuchanie świadka [...], gdyż w aktach sprawy nie znajduje się wniosek skarżącej, który zostałby złożony podczas którejkolwiek z rozpraw, na co wskazują protokoły z tych rozpraw znajdujące się w aktach, o przesłuchanie w/w w charakterze świadka;

- niekompletności uzasadnienia, gdyż organ w zaskarżonym rozstrzygnięciu wskazał i omówił całość materiału dowodowego, którym kierował się przy rozpoznawaniu sprawy co jednoznacznie wynika z zapisów uzasadnienia zawartych na str. 8 i 9 zaskarżonego orzeczenia;

- naruszenia art. 104 ust. 1 i 2 oraz art. 117 p.w.p. poprzez dokonanie ogólnikowej i błędnej wykładni art. 104 ust. 2, gdyż jak wynika z uzasadnienia skarżonej decyzji organ nie badał kwestii nowości wzoru użytkowego wobec braku indywidualnego charakteru i faktu, iż muszą one występować łącznie by wzór mógł zostać objęty ochroną, co w wypadku uznania, że brak jest indywidualnego charakteru należy uznać za uzasadnione.

W konsekwencji powyższego WSA uznał, że UPRP wydając zaskarżoną decyzję nie dopuścił się naruszeń prawa materialnego, które miałyby wpływ na wynik sprawy, ani uchybień formalnoprawnych w stopniu, w jakim mogłoby to mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

II

W skardze kasacyjnej [...] - jako uprawniona do spornego wzoru przemysłowego - zaskarżyła powyższy wyrok w całości, wnosząc o jego uchylenie w całości i w trybie art. 188 p.p.s.a. rozpoznanie przez Naczelny Sąd Administracyjny skargi na decyzję Urzędu Patentowego RP z dnia [...] grudnia 2015 r. poprzez jej uwzględnienie, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Warszawie oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono:

1) Naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

a) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. poprzez nieuchylenie decyzji Urzędu Patentowego RP z dnia 23 grudnia 2015 r., pomimo naruszenia przez organ przepisów postępowania administracyjnego, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, tj.:

- art. 77 § 1, art. 78 § 1 k.p.a. w zw. z art. 84 § 1 k.p.a. poprzez nie zwrócenie się do biegłego o wydanie opinii, a przez to nie zebranie i nie rozpatrzenie w sposób wyczerpujący materiału dowodowego, podczas gdy w sprawie wymagane są wiadomości specjalne z zakresu wzornictwa przemysłowego, które stanowią okoliczności mające istotne znaczenie w sprawie, a skarżąca żądała przeprowadzenia tego dowodu;

- art. 7 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 78 § 1 w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez nieprzesłuchanie w charakterze świadka [...] podczas, gdy jest on projektantem wzoru przemysłowego nr Rp. 19778 i ma istotne wiadomości z zakresu wzornictwa przemysłowego oraz szczegółowe informacje odnośnie zakresu swobody twórczej w projektowaniu listew profilowych drzwi przesuwanych, różnic i podobieństw między wzorami skarżącej [...] oraz [...], które stanowią okoliczności mające istotne znaczenie w sprawie, a skarżąca żądała przeprowadzenia tego dowodu;

b) art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez niewystarczające wyjaśnienie podstawy prawnej rozstrzygnięcia - uzasadnienia wyroku z dnia 3 listopada 2016 r. - w zakresie przyczyn, dla których Sąd uznał za zorientowanego użytkownika projektanta wnętrz lub właściciela szafy przesuwnej; określenia, z jakich przyczyn Sąd podziela stanowisko organu odnośnie oceny zakresu swobody twórczej; nie wyjaśnienia przyczyn, dla których w ocenie Sądu organ nie musiał rozpoznawać argumentów dotyczących nowości przedmiotowego wzoru przemysłowego.

2) Naruszenie prawa materialnego, tj.:

a) art. 104 ust. 1 p.w.p. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, polegające na przyjęciu, iż właściciel szafy przesuwnej jest zorientowanym użytkownikiem listwy profilowej drzwi przesuwanych, podczas gdy podmiot taki nie spełnia przesłanek do uznania go za zorientowanego użytkownika bowiem nie jest "osobą dobrze poinformowaną, mającą dobre rozeznanie i wiadomości w danej dziedzinie, korzystającą z określonych przedmiotów lub grupy przedmiotów, mającą na ten temat więcej wiadomości praktycznych lub teoretycznych niż przeciętny użytkownik i mającą większą od niego zdolność postrzegania cech charakterystycznych danego przedmiotu oraz zorientowaną w stanie wzornictwa przemysłowego w danej dziedzinie i zdolną odróżniać występujące wzory", tak jak podmiot profesjonalnie zajmujący się produkcją lub dystrybucją listew oraz ich montażem w szafach;

b) art. 102 ust. 1 p.w.p. w zw. z art. 104 ust. 1 p.w.p. poprzez jego błędną wykładnię, polegającą na zbyt wąskim przyjęciu, iż ochronie jako wzór przemysłowy podlega "postać wytworu" rozumiana wyłącznie jako część listwy profilowej drzwi przesuwanych widoczna na dalszym etapie kontaktu z wzorem, dla właściciela szafy przesuwnej po zamontowaniu listwy w szafie przesuwnej, podczas gdy prawidłowa wykładnia prowadzi do wniosku, iż zwykłe używanie listwy profilowej drzwi przesuwnych przez zorientowanego użytkownika powinno uwzględniać oceny dokonywane na najistotniejszym, najwcześniejszym etapie kontaktu z wzorem, gdy podejmowana jest decyzja o jego zakupie i oznacza uwzględnienie również wyglądu, kształtu, cech funkcjonalnych, technicznych i użytkowych listwy profilowej - widocznych przed zamontowaniem w szafie, bowiem czynniki te pozwalają zorientowanemu użytkownikowi podjąć decyzję o wyborze danego rodzaju listew; wobec tego elementy widoczne przed zamontowaniem listwy w szafie stanowią również jej zewnętrzną postać, a nie jedynie wewnętrzną budowę listwy;

c) art. 104 ust. 2 p.w.p. poprzez jego błędną wykładnię, polegającą na niewłaściwej ocenie "zakresu swobody twórczej" projektanta przy projektowaniu "listwy profilowej drzwi przesuwanych" według wzoru przemysłowego nr Rp. 19778, tj. uznanie, iż "cechy spornego wzoru podyktowane są dużą swobodą twórczą", podczas gdy prawidłowa wykładnia prowadzi do wniosku, że zakres swobody twórczej przy projektowaniu listew profilowych jest niewielki, jest bowiem ograniczony względami ergonomii, funkcjonalności, estetyki oraz ceną produkowanego według przedmiotowego wzoru przemysłowego towaru;

d) art. 102 ust. 1 p.w.p. w zw. z art. 104. ust. 1 p.w.p. poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że wzór przemysłowy nr Rp 19778 w dniu jego zgłoszenia nie spełniał wymogu indywidualności, podczas gdy o jego indywidualnym charakterze świadczą istotne różnice dostrzegalne przez zorientowanego użytkownika takie jak w szczególności:

- wielkość powierzchni pochwytowej rączek,

- odmienny układ światłocienia,

- sposób przymocowania szczotki odbojowej.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej uprawniona przedstawiła argumenty na poparcie podniesionych zarzutów.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną wnioskodawca - [...] wniosła o jej oddalenie w całości.

W piśmie procesowym z dnia 19 sierpnia 2017 r. uprawniona nie zgodziła się z twierdzeniami zawartymi w odpowiedzi na skargę kasacyjną.

Pismem z dnia 12 kwietnia 2019 r. wnioskodawca - [...] potrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.

III

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie z powodu braku usprawiedliwionych podstaw.

W postępowaniu kasacyjnym obowiązuje wynikająca z art. 183 § 1 p.p.s.a. zasada związania Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami i granicami zaskarżenia, wskazanymi w skardze kasacyjnej. Przytoczone w tym środku prawnym przyczyny wadliwości kwestionowanego orzeczenia determinują zakres jego kontroli przez Sąd drugiej instancji. Do podjęcia działań z urzędu Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany jest jedynie w sytuacjach określonych w art. 183 § 2 p.p.s.a., które w sprawie nie występują.

W pierwszej kolejności oceną Naczelnego Sądu Administracyjnego objęty został zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., jego zasadność bowiem wykluczałaby możliwość merytorycznego odniesienia się do pozostałych, objętych zarzutami skargi kasacyjnej nieprawidłowości.

Podkreślenia wymaga, że w orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną w dwóch przypadkach: po pierwsze, jeżeli uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sadu administracyjnego nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia, po drugie, gdy uzasadnienie zaskarżonego wyroku zostało sporządzone w sposób uniemożliwiający przeprowadzenie jego kontroli przez Naczelny Sąd Administracyjny (por. uchwała NSA z 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09, ONSAiWSA 2010, nr 3, poz. 39). W rozpoznawanej sprawie nie mamy do czynienia z żadnym z tych przypadków.

Wbrew odmiennemu w tym względzie stanowisku skarżącego, Sąd I instancji nie naruszył art. 141 § 4 p.p.s.a., gdyż w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego uzasadnienie odpowiada wymogom zawartym w tym przepisie. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku zostało sporządzone w sposób umożliwiający kontrolę instancyjną, w szczególności zawiera wszystkie elementy konstrukcyjne wymienione w powyższym przepisie prawa i pozwala jednoznacznie ustalić przesłanki, jakimi kierował się wojewódzki sąd administracyjny podejmując zaskarżone orzeczenie. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera też stanowisko co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia.

Wbrew twierdzeniom skarżącej kasacyjnie wyjaśnienie podstawy prawnej rozstrzygnięcia nie musi szczegółowo odnosić się do wszystkich argumentów powołanych w skardze, jeżeli argumentacja sądu przesądza łącznie o ich bezskuteczności (por. wyrok NSA z 14 lipca 2008 r., sygn. akt II OSK 768/07). Ponadto wskazać należy, że dla skutecznego zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. należało wykazać, czego skarżący nie uczynił, że uzasadnienie z uwagi na swoją konstrukcję, niespełnione wymogi ustawowe, nie pozwala na ocenę, czy wyrok Sądu pierwszej instancji jest prawidłowy, czy też nie. To, że autor skargi kasacyjnej nie podziela stanowiska Sądu I instancji w zakresie akceptacji stanowiska UP co do oceny zakresu swobody twórczej, czy też co do osoby zorientowanego użytkownika i w istocie polemizuje ze stanowiskiem Sądu I instancji wyrażonym w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku - nie stanowi skutecznej przesłanki uwzględnienia tego zarzutu.

Niezasadne są zarzuty naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 77 § 1, art. 78 § 1 k.p.a. w zw. z art. 84 § 1 k.p.a. poprzez nie zwrócenie się do biegłego o wydanie opinii, a przez to nie zebranie i nie rozpatrzenie w sposób wyczerpujący materiału dowodowego, podczas gdy w sprawie wymagane są wiadomości specjalne z zakresu wzornictwa przemysłowego, które stanowią okoliczności mające istotne znaczenie w sprawie, a skarżąca żądała przeprowadzenia tego dowodu.

Naczelny Sąd Administracyjny podziela w tej kwestii stanowisko Sądu I instancji i organu, że w rozpoznawanej sprawie nie zachodziła potrzeba przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego. Organ bowiem zasadnie uznał, że jako organ wyspecjalizowany poprzez swoich ekspertów jest w stanie ocenić zdolność rejestrową przedmiotowego wzoru w postaci listwy profilowej.

Z zasady organ nie przeprowadza dowodu z opinii biegłego, ponieważ w postępowaniu spornym w przedmiocie unieważnienia prawa orzekają eksperci. Z art. 264 ust. 1 p.w.p. wynika, że do powołanych przez Prezesa UPRP ekspertów należy m.in. rozstrzyganie spraw w postępowaniu spornym w zakresie określonym ustawą. W warstwie znaczeniowej określenie "ekspert" - oznacza biegłego, rzeczoznawcę, specjalistę. W tym też znaczeniu, w postępowaniu o unieważnienie prawa bierze udział biegły (ekspert) posiadający wiadomości specjalistyczne. Ponadto należy również wziąć pod uwagę, że art. 84 § 1 k.p.a. pozostawia do uznania organu ocenę konieczności zasięgnięcia opinii. To bowiem organ jest w stanie ocenić, czy posiadana przez niego wiedza jest niewystarczająca dla rozwiązania określonego problemu faktycznego, który pojawił się w sprawie, a którego rozwiązanie jest niezbędne dla jej rozstrzygnięcia (por. wyroki NSA: z 4 czerwca 2014 r., II GSK 405/13; z 19 marca 2012 r., II GSK 85/11; z 21 marca 2012 r., II GSK 300/11).

Z wzajemnej relacji przepisów art. 261 ust. 2 pkt 3 w zw. z art. 264 ust. 1 i art. 256 ust. 1 p.w.p. wynika, iż powołanie w postępowaniu w przedmiocie unieważnienia prawa biegłego w trybie art. 84 § 1 k.p.a. może nastąpić tylko wtedy, gdy zaistnieje potrzeba pozyskania wiadomości specjalistycznych, którymi nie dysponuje ekspert wyznaczony do załatwienia sprawy z zakresu praw własności przemysłowej, w tym prawa z rejestracji wzoru przemysłowego. Wskazać należy, iż Urząd Patentowy powinien rozważyć taką możliwość, ale jedynie w przypadkach, gdy stwierdzi, że rozpoznawana sprawa jest szczególnie zawiła, a z taką nie mamy do czynienia w rozpoznawanej sprawie.

Nieusprawiedliwione są zarzuty naruszenia art. 7 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 78 § 1 w zw. z art. 80 k.p.a.

Na wstępie wymaga podkreślenia, że konstrukcja skargi kasacyjnej w zakresie ww. zarzutów jest wadliwa. Generalnym jej mankamentem w zakresie podniesionych zarzutów jest brak wyjaśnienia, na czym polegało naruszenie wskazanych przepisów postępowania oraz czy ewentualne uchybienia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Bowiem - odwołując się do treści art. 174 pkt 2 p.p.s.a. - przypomnieć należy, że nie każde naruszenie przepisów postępowania może stanowić podstawę kasacyjną, ale tylko takie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy przed Sądem I instancji. Przez "wpływ", należy zaś rozumieć istnienie związku przyczynowego pomiędzy uchybieniem procesowym stanowiącym przedmiot zarzutu środka prawnego, a wydanym w sprawie orzeczeniem sądu administracyjnego pierwszej instancji (por. wyrok NSA z 15 grudnia 2010 r., sygn. akt II FSK 1333/09). Obowiązkiem wnoszącego skargę kasacyjną jest wykazanie, że gdyby do zarzucanego naruszenia przepisów nie doszło, wyrok sądu I instancji byłby inny (por. m.in. wyrok NSA z dnia 4 października 2012 r., II FSK 437/11; LEX nr 1233849). Jednakże takich dowodów skarga kasacyjna nie przeprowadziła.

Ponadto, co istotne, postępowanie sporne w przedmiocie unieważnienia prawa nie stanowi zatem nadzwyczajnego trybu, którego celem jest weryfikacja zgodności z prawem (materialnym i przepisami postępowania, które w sprawie o udzieleniu prawa miały zastosowanie) decyzji o udzieleniu prawa z rejestracji, lecz jest postępowaniem, w którym organ ocenia na podstawie dowodów przedłożonych przez strony tego postępowania czy zaistniała konkretna, wskazana we wniosku przesłanka unieważnienia tego prawa. W tej sytuacji zarzucanie organowi, że nie podjął wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego zbadania stanu sprawy (art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.) jest, co do zasady, nieuprawnione (por. wyrok NSA z 21 czerwca 2016 r., II GSK 508/15, CBOSA).

Autor skargi kasacyjnej w jej petitum jedynie podniósł, że do naruszenia tych przepisów doszło wskutek nieprzesłuchanie przez Urząd Patentowy świadka [...] - pracownika skarżącej będącego projektantem spornego wzoru przemysłowego, który ma istotne wiadomości z zakresu wzornictwa przemysłowego oraz szczegółowe informacje odnośnie zakresu swobody twórczej w projektowaniu listew profilowych drzwi przesuwanych, różnic i podobieństw między wzorami skarżącej [...] oraz [...].

Odnosząc się zaś do zarzutu nieprzesłuchania przez Urząd Patentowy świadka [...] należy stwierdzić, że jest on niezasadny, bowiem takie wniosek nie był przez skarżącą składany. Zgodnie bowiem z utrwalonym stanowiskiem doktryny i orzecznictwa to strony wyznaczają kierunek (i ramy materialnoprawne) toczącego się postępowania, przedstawiając twierdzenia i dowody na ich poparcie służące ustaleniu faktów mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, a organ opiera się na dokumentacji przestawionej przez spierające się strony, jak też na argumentacji podniesionej podczas rozprawy (por. wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2016 r., sygn. II GSK 508/15, CBOSA).

Przechodząc do zarzutów naruszenia prawa materialnego, zawartych w pkt 2 lit. a)-d) petitum skargi kasacyjnej, należy uznać je za nieusprawiedliwione.

Na wstępie należy wskazać, że autor skargi kasacyjnej nie powiązał tych zarzutów z odpowiednimi przepisami procedury sądowoadministracyjnej naruszonymi przez Sąd I instancji. Ponieważ postępowanie przed sądami administracyjnymi reguluje wyłącznie ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w związku z tym podnoszonym w skardze kasacyjnej zarzutom powinno nieodłącznie towarzyszyć wskazanie naruszonych przez Sąd I instancji przepisów tej ustawy. Jednakże stosownie do postanowień uchwały NSA z 26 października 2010 r. (sygn. akt I OPS 10/09, CBOSA), wskazanie przepisów, które zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną zostały naruszone przez wojewódzki sąd administracyjny, nakłada na Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznający ten środek odwoławczy obowiązek odniesienia się do wszystkich zarzutów przytoczonych w podstawach kasacyjnych.

Niezasadny jest zarzut naruszenia art. 104 ust. 1 p.w.p. zawarty w pkt 2 lit. a) petitum skargi kasacyjnej poprzez jego niewłaściwe zastosowanie wskutek nieprawidłowego przyjęcia osoby zorientowanego użytkownika. Autor skargi kasacyjnej podnosi, że zorientowanym użytkownikiem powinien być podmiot profesjonalnie zajmujący się produkcją lub dystrybucją listew oraz ich montażem w szafach.

Wbrew twierdzeniom autora skargi kasacyjnej zarówno Sąd I instancji, jak i organ właściwie zastosowali art. 104 ust. 1 p.w.p. przyjmując za zorientowanego użytkownika listwy profilowej właściciela szafy ściennej jako użytkownika bezpośredniego lub dekoratora (projektanta) wnętrz. Są to bowiem osoby, które mają większy stopień orientacji i wiedzy w dziedzinie profilowanych listew drzwi przesuwnych, posiadają ogólną wiedzę o tych listwach, natomiast osoby te nie mają wiedzy specjalistycznej i nie orientują się w szczegółach dotyczących ich konstrukcji czy związanych z nią kwestii technicznych. Jednocześnie jednak Sąd I instancji wskazał - czego nie dostrzegł kasator - że za zorientowanego użytkownika można uznać również podmiot zajmujący się montażem szaf ściennych.

Takie stanowisko Sądu I instancji i organu odpowiada poglądom doktryny i orzecznictwa sądów europejskich na temat modelu normatywnego zorientowanego użytkownika. Użycie bowiem pojęcia "użytkownik" odnosi je do osób, które używają produktu, w którym zawiera się wzór. Natomiast określenie "poinformowany" sugeruje ponadto, że nie będąc twórcą czy ekspertem technicznym, użytkownik zna różne wzory istniejące w danej branży, posiada pewien zakres wiedzy na temat elementów, jakie te wzory zwykle posiadają, i w związku z zainteresowaniem danymi produktami wykazuje stosunkowo wysoki poziom uwagi przy ich używaniu (zob. wyroki Sądu: z 22.6.2010 r. w sprawie Shenzen Taiden Industrial Co. Ltd. przeciwko OHIM, T-153/08, pkt 46; Legalis nr 227410; z 9.9.2011 r. w sprawie Kwang Yang Motor Co., Ltd. przeciwko OHIM, T-10/08, pkt 20 i 22, Legalis nr 453173; zob. także J. Sieńczyło-Chlabicz, Ustanie prawa z rejestracji wzoru przemysłowego (w:) System Prawa Prywatnego. Prawo własności przemysłowej. Tom 14B, red. R. Skubisz, wyd. 2, Warszawa 2017, s. 353). Pojęcie "zorientowany użytkownik" odnosi się do użytkownika wzoru, który ma określony zasób wiedzy na temat wzorów i jest zdolny do oceny rodzaju, natury określonego wzoru, natomiast nie jest to znawca w danej dziedzinie, czy ekspert, który posiada szczegółowe kompetencje techniczne i ma orientację w szczegółach technicznych (por. wyrok SN z 18 lutego 2016 r., II CSK 282/15, OSNC 2017/1/10.).

Za niezasadny należy uznać zarzut naruszenia art. 102 ust. 1 w zw. z art. 104 ust. 1 p.w.p. poprzez jego błędną wykładnię polegającą na zbyt wąskim przyjęciu, że ochronie jako wzór przemysłowy podlega "postać wytworu" rozumianej wyłącznie jako część listwy profilowej drzwi przesuwanych widoczna po zamontowaniu listwy w szafie przesuwnej, nie zaś cech widocznych przed zamontowaniem w szafie.

Należy zgodzić się z Sądem I instancji i organem, że postać wytworu jest jednoznaczna z jego wyglądem, zaś wygląd obejmuje cechy postrzegane zmysłem wzroku. Przyjmuje się zarówno w doktrynie, jak i w orzecznictwie, że ochrona wzoru przemysłowego obejmuje wyłącznie jego elementy postrzegane zmysłem wzroku (A. Wojciechowska, Pojęcie wzoru przemysłowego w: System prawa Prywatnego. Prawo własności przemysłowej. Tom 14B, red. R. Skubisz, Warszawa 2012, s. 58; wyroki NSA: z 20 marca 2007 r. II GSK 277/06 oraz II GSK 276/06). Dlatego oceny przesłanek ochrony wzoru, w tym jego indywidualnego charakteru, dokonuje się przez pryzmat oceny części tego wzoru postrzegalnych wizualnie. Jak stwierdził SN w orzecznictwie przy ocenie indywidualnego charakteru wzoru bierze się pod uwagę ogólne wrażenie, które jest wywoływane łącznie przez wszystkie cechy wzoru widoczne w czasie zwykłego używania przedmiotu (wyrok SN z dnia 23 października 2007 r., II CSK 302/07, Legalis).

W rozpoznawanej sprawie zarówno Sąd I instancji, jak i organ słusznie oceniali widoczność cech postaciowych spornego wzoru dla zorientowanego użytkownika listwy profilowej w trakcie zwykłego użytkowania po jej zamontowaniu. Takie stanowisko znajduje również potwierdzenie w praktyce orzeczniczej OHIM (obecnie EUIPO) m.in. w sprawie Honda przeciwko Kwang Yang Motor Co. (decyzja OHIM z 08 X 2007 r., Case R 1337/2006-3). W orzeczeniu tym, dotyczącym wzoru silnika do kosiarki do trawy stwierdzono m.in., że sporny wzór posiada indywidualny charakter, jeśli silnik pozostaje widoczny po zainstalowaniu w kosiarce do trawy, zaś jego widoczne elementy same posiadają indywidualny charakter.

Zatem - jak słusznie stwierdził Sąd I instancji - akceptując stanowisko organu - większość cech postaciowych spornego wzoru opisanych w dokumentacji rejestrowej jest niewidoczna dla zorientowanego użytkownika listwy profilowej w trakcie jej zwykłego użytkowania, gdyż jest ona wkomponowana w drzwi przesuwne szafy ściennej, a zatem nie ma możliwości wzrokowego postrzegania cech wewnętrznych spornej listwy, tj. cech wewnętrznych profilu oraz powierzchni zakrytych płytą drzwi, ani cech dotyczących strony listwy skierowanej do wnętrza szafy. Również różnica w ukształtowaniu uchwytu polegająca na połączeniu dolnego końca górnej ścianki wypukłej z końcem górnej poziomej ścianki dolnego profilu zamkniętego poprzez haczykowate wklęsłe wgięcie tej ścianki jest w zwykłym użytkowaniu niewidoczna.

Nie doszło również do naruszenia art. 104 ust. 2 p.w.p. Autor skargi kasacyjnej zarzucił Sądowi I instancji błędną wykładnię tego przepisu polegającą na niewłaściwej ocenie zakresu swobody twórczej projektanta przy projektowaniu spornego wzoru, tj. listwy profilowej drzwi przesuwanych.

Odnosząc się do tego zarzutu już na wstępie należy stwierdzić, że Sąd I instancji nie dokonywał wykładni tego przepisu, a więc nie mógł go naruszyć. Niemniej jednak autorowi skargi kasacyjnej chodzi w istocie o jego niewłaściwe zastosowanie dotyczące uznania dużego zakresu swobody twórczej przy opracowywaniu spornego wzoru przemysłowego, z czym nie zgadza się kasator.

Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko Sądu I instancji i organu, że o dużym zakresie swobody twórczej świadczy zgromadzony i znajdujący się w aktach sprawy materiał dowodowy dotyczący listew profilowych w postaci: katalogów, wydruków ze stron internetowych, 12 szt. próbek listew profilowych drzwi przesuwnych, 4 wydruków z bazy Urzędu Patentowego RP dotyczących listew profilowych, 3 wydruki z bazy OHIM dotyczące listew profilowych, 3 arkusze zestawienia wzorów przemysłowych zarejestrowanych w Polsce i w OHIM dotyczące listew profilowych a także z dopuszczonej jako dowód w sprawie opinii biegłego sądowego inż. [...] z dnia 10 października 2015 r. w której zamieszczone zostały zdjęcia przykładowe kilku listew profilowych o zgoła odmiennych kształtach.

Zarzut wskazany w pkt 2 lit. d) petitum skargi kasacyjnej, tj. zarzut naruszenia art. 102 ust. 1 w zw. z art. 104 ust. 1 p.w.p. przez błędną jego wykładnię – należało je uznać za niezasadny. Kasator upatruje naruszenia tego przepisu w nie dostrzeżeniu, że o indywidualnym charakterze spornego wzoru przemysłowego świadczą istotne różnice dostrzegalne przez zorientowanego użytkownika takie jak, w szczególności: wielkości powierzchni pochwytowej rączek; odmiennego układ światłocienia, czy sposobu przymocowania szczotki odbojowej.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zarówno dokonana przez Sąd I instancji wykładnia, a w konsekwencji zastosowanie art. 104 ust. 1 p.w.p. było prawidłowe. Bowiem Sąd I instancji - słusznie zaakceptował w tym zakresie metodologię oceny indywidualnego charakteru wzoru zastosowaną przez UP – uznając, że badanie indywidualnego charakteru powinno być dokonane z uwzględnieniem dwóch kryteriów wskazanych w art. 104 ust. 1 p.w.p., w tym m.in. kryterium ogólnego wrażenia, jakie wywołuje na zorientowanym użytkowniku wzór przemysłowy w porównaniu z innym wzorem udostępnionym z datą wcześniejszą.

Ponadto wbrew stanowisku autora skargi kasacyjnej - przy ustalaniu, czy warunek posiadania przez sporny wzór przemysłowy indywidualnego charakteru, o którym stanowi art. 104 ust. 1 p.w.p., jest spełniony, należy dokonać porównania z ujawnionymi wzorami wcześniejszymi. Inaczej jednak niż przy ustaleniu cechy nowości, dokonując oceny, nie należy się koncentrować na różnicy między konkretnymi właściwościami porównywanych wzorów - jak chce tego kasator. Zasadnicze bowiem znaczenie ma w tym przypadku fakt, że porównywane wzory muszą wywoływać na użytkowniku odmienne ogólne wrażenie, a zatem różnice między wzorami weryfikowane są z poziomu ogólnego wrażenia, jakie wywołuje wzór. To stanowisko znajduje odzwierciedlenie zarówno w doktrynie, jak i w orzecznictwie (J. Sieńczyło-Chlabicz, Ustanie prawa z rejestracji wzoru przemysłowego (w:) System Prawa Prywatnego. Prawo własności przemysłowej. Tom 14B, red. R. Skubisz, wyd. 2, Warszawa 2017, s. 347; wyr. NSA: z 13 marca 2013 r., II GSK 2340/11; z 7 maja 2008 r., II GSK 232/08; wyr. WSA w Warszawie z 7 maja 2007 r., VI SA/Wa 117/07, CBOSA).

Natomiast w kwestii wskazanych przez kasatora istotnych różnic dostrzegalnych w odniesieniu do spornego wzoru przemysłowego podkreślenia wymaga, że zarzutem naruszenia prawa materialnego nie można skutecznie podważać ustaleń faktycznych dokonanych przez Urząd Patentowy. Bowiem naruszenie prawa materialnego nie może polegać na wadliwym, kwestionowanym przez stronę ustaleniu faktu (por. wyrok NSA z dnia 7 lutego 2014 r., sygn. akt I GSK 729/12). Taka polemika skarżącej kasacyjnie w przekonaniu Naczelnego Sądu Administracyjnego oznacza kwestionowanie poprzez zarzut naruszenia prawa materialnego ustalonych faktów oraz ich oceny, czego skutecznie w świetle obowiązujących przepisów prawa regulujących postępowanie kasacyjne uczynić nie można. Wypada w tym miejscu zauważyć, że prawidłowość ustaleń faktycznych oraz ocenę tych ustaleń można zwalczać jedynie za pomocą zarzutu naruszenia przepisów postępowania, wykazując przy tym, że określone uchybienia proceduralne mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Nie można natomiast tego skutecznie czynić przez zarzut naruszenia prawa materialnego (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.), w tym przez kwestionowanie błędnej wykładni tego prawa (por. wyrok NSA z 13 maja 2014 r., sygn. akt I GSK 482/12; wyrok NSA z dnia 28 czerwca 2011 r., sygn. akt I OSK 166/11, LEX nr 1082668, wyrok NSA z dnia 17 lipca 2008 r., sygn. akt II FSK 662/07, LEX nr 418209 oraz wyrok NSA z dnia 12 czerwca 2008 r., sygn. akt I FSK 920/07, LEX nr 468874).

Z tych wszystkich przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny nie znalazł podstaw do uwzględnienia skargi kasacyjnej i orzekł jak w sentencji wyroku na mocy art. 184 p.p.s.a.