Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 714/06
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2007-02-27 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6191 Żołnierze zawodowi
Hasła tematyczne: Żołnierze zawodowi
Skarżony organ: Minister Obrony Narodowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 184
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jan Paweł Tarno (spr.) Sędziowie NSA Barbara Adamiak Tomasz Zbrojewski Protokolant Edyta Pawlak po rozpoznaniu w dniu 27 lutego 2007r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej R. R. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 stycznia 2006 r. sygn. akt II SA/Wa 1679/05 w sprawie ze skargi R. R. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zwolnienia z zawodowej służby wojskowej oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wyrokiem z 17 stycznia 2006 r., sygn. akt II SA/Wa 1679/05 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę R. R. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...], nr [...], w przedmiocie zwolnienia z zawodowej służby wojskowej. W uzasadnieniu Sąd stwierdził, że decyzją Ministra Obrony Narodowej nr [...] z dnia [...] mjr R. R. został zwolniony z zajmowanego stanowiska służbowego i z dniem 22 lipca 2002 r. przeniesiony do rezerwy kadrowej bez wskazania okresu, na jaki zostaje do rezerwy skierowany. Jako podstawę wydania decyzji wskazano art. 20 ust. 2 i art. 35 ust. 5 ustawy z dnia 30 czerwca 1970 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych.

W międzyczasie, z dniem l lipca 2004 r. weszła w życie ustawa z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. Nr 179, poz. 1750 ze zm.), której przepis art. 174 stwarza możliwość bezpośredniego zwolnienia z zawodowej służby wojskowej żołnierza zawodowego przeniesionego do rezerwy kadrowej i w stan spoczynku, jeżeli nie został wyznaczony na stanowisko służbowe po upływie odpowiedniego okresu, o którym mowa w ust. l, tj. nie dłuższego niż do końca okresu, na jaki został do niej przeniesiony.

Jak już wyżej wskazano, w decyzji o przeniesieniu R. R. nie określono okresu, na jaki został on przeniesiony do rezerwy kadrowej, ale wynika to wprost ze wskazanego wyżej przepisu art. 20 ust. 2 powołanej ustawy z 30 czerwca 1970 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 1997 r. Nr 10, poz. 55 ze zm.). Zgodnie z tym przepisem, oficer spełniający określone w nim warunki, mógł być przeniesiony do rezerwy kadrowej, jeżeli właściwy organ wojskowy przewidywał wyznaczenie go na odpowiednie stanowisko służbowe, w okresie nie dłuższym niż 3 lata. Łączny czas pozostawania w rezerwie kadrowej w okresie pełnienia zawodowej służby wojskowej nie mógł być dłuższy niż 5 lat. Treść powyższego przepisu wskazując przedział czasowy do ewentualnego wyznaczenia oficera na stanowisko służbowe, określa jednocześnie czas nieprzerwanego pozostawania w rezerwie kadrowej, który nie może być dłuższy niż 3 lata. Natomiast łączny czas pozostawania w rezerwie kadrowej w okresie pełnienia zawodowej służby wojskowej, w trakcie której oficer mógł być wielokrotnie kierowany do rezerwy kadrowej, nie mógł być dłuższy niż 5 lat. Termin 5-letni nie dotyczył skarżącego, gdyż tylko jeden raz został on przeniesiony do rezerwy, decyzją z dnia [...]. Upływ 3-letniego terminu z art. 20 ust. 2 ustawy z dnia 30 czerwca 1970 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, powodował, iż podstawę do zwolnienia stanowił przepis art. 174 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych.

Zasadnie organ wskazuje, że żołnierze zawodowi przeniesieni do rezerwy kadrowej na mocy przepisów wymienionej ustawy z dnia 30 czerwca 1970 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, są zwalniani z tej służby na podstawie przepisu art. 174 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, przez organy wojskowe określone w art. 115 tejże ustawy, zaś ust. l pkt 2 tego przepisu wyposaża Szefa Sztabu Generalnego Wojska Polskiego w kompetencje do zwolnienia z zawodowej służby wojskowej żołnierza zawodowego, przeniesionego do rezerwy kadrowej na mocy przepisów wojskowej ustawy pragmatycznej obowiązującej do dnia 30 czerwca 2004 r. Należy zwrócić uwagę, że błędnie przywołany w rozkazie nr 15 l/Pres./P l ust. 4 art. 115 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, nie miał w tym przypadku zastosowania, co również pozostaje bez wpływu na treść rozstrzygnięcia.

Zgodnie z art. 115 ust. l wymienionej ustawy, zwolnienie z zawodowej służby wojskowej w przypadku, o którym mowa w art. 111, w tym w pkt. 10 dotyczącym niewyznaczenia na stanowisko służbowe w czasie pozostawania w rezerwie kadrowej, następuje decyzją:

1) Ministra Obrony Narodowej - w odniesieniu do żołnierzy zawodowych, o których mowa w art. 44 ust. l pkt l, a zatem zwalnianych ze stanowisk służbowych o stopniach etatowych pułkownika (komandora) i generałów (admirałów) oraz na które wyznacza na podstawie przepisów odrębnych ustaw, a także na stanowiska wymienione w rozporządzeniu wydanym na podstawie art. 46 ust. l pkt 2,

2) Szefa Sztabu Generalnego Wojska Polskiego - w odniesieniu do pozostałych żołnierzy zawodowych.

Zwolnienie mjr. R. R. przez Szefa Sztabu Generalnego WP nastąpiło więc decyzją właściwego organu.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w wyroku.

Skargę kasacyjną od tego wyroku wniósł R. R., zaskarżając go w całości. Jako podstawę skargi kasacyjnej podniesiono zarzut:

1. na podstawie art. 174 pkt 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 145 § l pkt 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 174 ust. l pkt l ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych z dnia 11 września 2003 r. w zw. z art. 20 ust. 4 i art. 75 ust. l pkt 5a ustawy z dnia 30 czerwca 1970 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych w zw. z § 122 pkt l rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 19 grudnia 1996 r. w sprawie służby wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. 1997 r., Nr 7, poz. 38 z późn. zm.), poprzez nieuwzględnienie, że prawo do wydania decyzji zwalniającej z zawodowej służby wojskowej R. R. miał tylko Minister Obrony Narodowej, co miało istotny wpływ na wynik sprawy,

2. na podstawie art. 174 pkt l Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 174 ust. l pkt l ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych z dnia 11 września 2003 r. w zw. z art. 20 ust. 2 ustawy z dnia 30 czerwca 1970 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, a sprowadzające się do przyjęcia, że skarżący Decyzją nr [...] Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] został przeniesiony do rezerwy kadrowej na okres 3 lat,

Na tej podstawie wniesiono o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi, który wydał orzeczenie oraz o zasądzenie na rzecz skarżącego od Ministra Obrony Narodowej kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych,

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że okres, na jaki mjr R. R. został przeniesiony do rezerwy kadrowej, wynika wprost z art. 20 ust. 2 ustawy z dnia 30 czerwca 1970 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. Zgodnie z tym artykułem przedział czasowy do ewentualnego wyznaczenia oficera na stanowisko służbowe, określa jednocześnie czas nieprzerwanego pozostawania w rezerwie kadrowej ograniczając go do trzech lat. Ponadto według Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, Minister Obrony Narodowej słusznie wskazał, że żołnierze przeniesieni do rezerwy kadrowej przed dniem l lipca 2004 r., są zwalniani na podstawie art. 174 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, przez organy określone w art. 115 tejże ustawy. Tym samym Szef Sztabu Generalnego Wojska Polskiego miał prawo do zwolnienia z zawodowej służby wojskowej skarżącego, stosownie do art. 115 ust. l pkt 2 w/w ustawy.

Skarżący nie może zgodzić się z przedstawioną argumentacją Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

Przepis art. 20 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych normuje kwestie przeniesienia żołnierza zawodowego do rezerwy kadrowej. Natomiast art. 115 ust. l w/w ustawy określa, kto w przypadku z art. 111 pkt 10 tejże ustawy, zwalnia z zawodowej służby wojskowej żołnierzy zawodowych. Istnieje jednak przepis przejściowy - art. 174 ust. l pkt l ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, który w szczególny sposób normuje sytuację prawną żołnierzy zawodowych przeniesionych do rezerwy kadrowej przed dniem l lipca 2004 r. Zgodnie z tym artykułem, "żołnierz zawodowy przeniesiony na podstawie ustawy z dnia 30 czerwca 1970 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych - przyp. skarżącego) [...] do rezerwy kadrowej - pozostaje nadal w tej rezerwie, nie dłużej jednak niż do końca okresu, na jaki został do niej przeniesiony".

Nie ulega wątpliwości, że w demokratycznym państwie prawa, którym jest Rzeczpospolita Polska, normy prawne muszą dokładnie określać kompetencje, zadania i tryb postępowania organów władzy publicznej i tym samym wyznaczać granice ich aktywności. Nie może zatem dochodzić do sytuacji, w których podział kompetencji jest zależny od interpretacji odpowiednich przepisów prawnych dokonanych ad hoc przez organ je stosujący. Cytowany zaś powyżej art. 174 różnie jest interpretowany w zależności od sytuacji i czasu prowadzonego postępowania. Zaskarżony organ w czerwcu bowiem wydał Decyzję nr [...] w sprawie mjr R. R. (uwierzytelniona kserokopia w aktach sprawy), w której uznał:

"[...] art. 174 wymienionej ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, wyłączając możliwość stosowania przepisów poprzedniej wojskowej ustawy pragmatycznej w określonych w nim przypadkach, wykluczył również możliwość dokonania przez organ wojskowy wypowiedzeń stosunku służbowego żołnierzom zawodowym pozostającym w dyspozycji lub rezerwie kadrowej. Zatem również w stosunku do mjr R., przeniesionego do rezerwy kadrowej na mocy przepisów wymienionej ustawy z dnia 30 czerwca 1970 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, niemożliwe było dokonanie mu wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej przez organ wojskowy (Ministra Obrony Narodowej - przypis skarżącego) w przypadku określonym w art. 78 ust. 2 pkt 1 tejże ustawy. "

Natomiast już w lipcu pogląd Ministra Obrony Narodowej na kwestie interpretacji art. 174 zmieniła się diametralnie. Z powyższej regulacji ustawowej (ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych - przypis skarżącego) wynika także właściwość wskazanego organu wojskowego [...] w myśl § 64 ust. 3 wówczas obowiązującego rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 19 grudnia 1996 r. w sprawie służby wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 1997 r. Nr 7, póz. 38 zpóźn. zm.) organem wojskowym właściwym do przeniesienia oficera do rezerwy kadrowej był Minister Obrony Narodowej. Uwzględniając powyższe stwierdzić należy, że właściwym do rozpoznania wniosku ppłk. Marka P. o przyznanie dodatku za długoletnią służbę wojskową był Minister Obrony Narodowej, a nie Dyrektor Departamentu Kadr i Szkolnictwa wojskowego Ministerstwa Obrony Narodowej" (Decyzja Ministra Obrony Narodowej nr [...] z dnia 18 lipca 2005 r. w sprawie ppłk M. P. str. 2-3 uzasadnienia - uwierzytelniona kserokopia w aktach sprawy)

W wyroku z dnia 17 stycznia 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził jedynie, że: "Zasadnie organ wskazuje, że żołnierze zawodowi przeniesieni do rezerwy kadrowej na mocy przepisów ustawy z dnia 30 czerwca 1970 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, są zwalniani z tej służby na podstawie przepisu art. 174 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, przez organy wojskowe określone w art. 115 tejże ustawy [...]" (str. 6 uzasadnienia tego wyroku). W związku z powyższym należy przyjąć, że uzasadnienie Decyzji nr [...] z dnia [...] Ministra Obrony Narodowej, zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, jest w pełni prawidłowe.

Skarżący nie może się z tą tezą zgodzić. W art. 174 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych nie zostały wymienione przypadki, w których wyłączono by stosowanie ustawy z dnia 30 czerwca 1970 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. Natomiast stosownie do zasad techniki prawodawczej określono zakres stosowania uchylanej ustawy wobec osób przeniesionych do rezerwy kadrowej, dyspozycji lub w stan nieczynny przed dniem l lipca 2004 r. Do zakresu tego należy zaliczyć także podległość służbową. Zwrot "pozostaje nadal w tej rezerwie służbowej" jednoznacznie odnosi się nie tylko do maksymalnego czasu, w którym żołnierz pozostawać może w rezerwie kadrowej, ale również do zasad organizacji, w tym podległości służbowej tego żołnierza. Ustęp 2 omawianego artykułu zakreślając moment, kiedy należy zwolnić żołnierza pozostającego w rezerwie kadrowej nie wskazuje organu do tego uprawnionego. Tak więc organem umocowanym do tego jest organ właściwy na podstawie art. 20 ust. 4 i art. 75 ust. l pkt 5a ustawy z dnia 30 czerwca 1970 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych w zw. z § 122 pkt l rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 19 grudnia 1996 r. w sprawie służby wojskowej żołnierzy zawodowych, czyli Minister Obrony Narodowej. Inna interpretacja, zdaniem strony skarżącej jest niedopuszczalna. Prowadziłaby ona bowiem do rozszerzenia kompetencji Szefa Departamentu Kadr i Szkolnictwa MON.

Ferując wyrok Wojewódzki Sąd Administracyjny powinien uwzględnić skargę i stwierdzić nieważność Decyzji Ministra Obrony Narodowej nr [...] z dnia [...], gdyż w mniejszej sprawie zachodzą przyczyny określone w art. 156 § l pkt 2 k.p.a. Nieuwzględnienie przesłanki nieważności postępowania administracyjnego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stanowi naruszenie przepisów postępowania, które niewątpliwie miało wpływ na wynik sprawy.

W przypadku nie uwzględnienia powyższego zarzutu należy podnieść, że w wyroku z dnia 17 stycznia 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie naruszył jeszcze przepisy prawa materialnego dokonując błędnej wykładni art. 20 ust. 2 ustawy z dnia 50 czerwca 1970 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych w zw. z art. 174 ust. l pkt l ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych z dnia 11 września 2003 r. Nie można zgodzić się ze stwierdzeniem, że okres, na jaki przeniesiono mjr R. R. wynika wprost z przepisu art. 20 ust. 2 ustawy z dnia 30 czerwca 1970 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych i wynosi on 3 lata. Stosownie do § 8 ust. l Załącznika l Rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" z dnia 20 czerwca 2002 r. (Dz.U. 2002 Nr 100, poz. 908 z późn. zm.), w ustawie powinny znajdować się "poprawne wyrażenia językowe (określenia) w ich podstawowym i powszechnie przyjętym znaczeniu". Wziąwszy pod uwagę przytoczoną powyżej zasadę oraz uzasadnienie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, należałoby również uznać za równoznaczne następujące zdania:

"...może być przeniesiony do rezerwy kadrowej, jeżeli właściwy organ wojskowy przewiduje wyznaczenie go na odpowiednie stanowisko służbowe w okresie nie dłuższym niż 3 lata" (art. 20 ust. 2 ustawy z dnia 30 czerwca 1970 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych) oraz "może być przeniesiony na okres nie dłuższy niż 3 lata, jeżeli właściwy organ przewiduje w tym czasie wyznaczenie go na odpowiednie stanowisko służbowe ".

A przecież w znaczeniu potocznym w pierwszym przypadku mamy do czynienia z elementem niepewności i przewidywaniami wyznaczenia żołnierza na stanowisko służbowe w ciągu trzech lat, co nie jest tożsame z jego wyznaczeniem w tym czasie na to stanowisko. W drugim zaś zdaniu został ściśle określony termin maksymalnego pozostawania żołnierza w rezerwie kadrowej oraz przypuszczenie o możliwości wyznaczenia żołnierza w tym terminie na stanowisko służbowe. Zgodnie zatem z wykładnią językową, brak jest podstaw do uznania, że mjr R. R. został przeniesiony do rezerwy kadrowej na okres trzech lat.

Należy w tym miejscu dodatkowo podnieść, iż w art. 20 ust 2 ustawy z dnia 30 czerwca 1970 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych została przewidziana możliwość kilkakrotnego przenoszenie żołnierza zawodowego do rezerwy kadrowej, lecz łączny czas pozostawania w niej nie mógł przekroczyć 5 lat. W związku z tym należy uznać, że także w przypadku ciągłego pozostawania w rezerwie kadrowej okres ten nie mógł przekroczyć, w myśl tego przepisu, 5 lat. W tej sytuacji niedopuszczalne jest też zastosowanie wykładni systemowej bądź funkcjonalnej, doprowadzających do wykładni rozszerzającej cyt. art. 20 ust. 2. Dopuszczenie tych wykładni zwiększałoby bowiem swobodę interpretowania analizowanego przepisu, rozszerzając ponad wskazania ustawowe kompetencje organów państwa.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W myśl art. 174 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz U nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, albowiem według art. 183 § 1 ustawy - p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Związanie NSA podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym - zdaniem skarżącego - uchybił sąd, określenia, jaką postać miało to naruszenie, uzasadnienia zarzutu ich naruszenia, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego - wykazania dodatkowo, że to wytknięte uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Kasacja nieodpowiadająca tym wymaganiom, pozbawiona konstytuujących ją elementów treściowych uniemożliwia sądowi ocenę jej zasadności. Ze względu na wymagania stawiane skardze kasacyjnej, usprawiedliwione zasadą związania Naczelnego Sądu Administracyjnego jej podstawami sporządzenie skargi kasacyjnej jest obwarowane przymusem adwokacko - radcowskim (art. 175 § 1 - 3 p.p.s.a). Opiera się on na założeniu, że powierzenie czynności sporządzenia skargi kasacyjnej wykwalifikowanym prawnikom zapewni jej odpowiedni poziom merytoryczny i formalny, umożliwiający Sądowi II instancji dokonanie kontroli zaskarżonego orzeczenia.

Złożona w rozpatrywanej sprawie skarga kasacyjna odpowiada przedstawionym wymogom, niemniej podniesionych w niej zarzutów nie można uznać za usprawiedliwione.

Zarzut naruszenia przepisów o właściwości jest niezasadny. Należy pamiętać, że w sprawie zostały wydane dwie decyzje. Pierwsza, nr [...] z dnia [...] o zwolnieniu mjr R. R. z zajmowanego stanowiska służbowego i z dniem 22 lipca 2002 r. przeniesieniu go do rezerwy kadrowej z dniem 22 lipca 2002 r. bez wskazania okresu, na jaki zostaje do rezerwy skierowany. Podstawę prawną wydania tej decyzji stanowiły art. 20 ust. 2 i art. 35 ust. 5 ustawy z dnia 30 czerwca 1970 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. I również według przepisów tej ustawy należało ustalać właściwość organów w sprawie. Wówczas organem właściwym w sprawie był Minister Obrony Narodowej.

Druga zaś decyzja zapadła w przedmiocie zwolnienia mjr R. R. z zawodowej służby wojskowej, ale już pod rządem nowej ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, a więc właściwość organu w sprawie należało ustalać wedle przepisów tej ustawy. Ta zaś w art. 115 ust. 1 pkt 2 wskazywała jako organ właściwy w sprawie skarżącego Szefa Sztabu Generalnego Wojska Polskiego. Zatem wydana przez niego w pierwszej instancji decyzja nie narusza przepisów o właściwości organów.

Także zarzut błędnej wykładni art. 174 ust. l pkt l ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych z dnia 11 września 2003 r. w zw. z art. 20 ust. 2 ustawy z dnia 30 czerwca 1970 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, sprowadzający się do przyjęcia, że skarżący Decyzją nr [...] Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] został przeniesiony do rezerwy kadrowej na okres 3 lat nie ma usprawiedliwionych podstaw. Ten ostatni przepis stanowił, że "oficer pełniący zawodową służbę wojskową jako służbę stałą, który spełnia łącznie następujące warunki: 1) został zwolniony z zajmowanego stanowiska służbowego w jednostce wojskowej, w której pełnił służbę, w związku z rozformowaniem tej jednostki lub zmniejszeniem jej stanu etatowego, 2) nie ukończył 50 lat, 3) posiada co najmniej dobrą ogólną ocenę w opinii służbowej, 4) wyraził na piśmie zgodę na pełnienie dalszej służby w jednostce wojskowej wskazanej przez właściwy organ wojskowy w dowolnym garnizonie, może być przeniesiony do rezerwy kadrowej, jeżeli właściwy organ wojskowy przewiduje wyznaczenie go na odpowiednie stanowisko służbowe w okresie nie dłuższym niż 3 lata. Łączny czas pozostawania w rezerwie kadrowej w okresie pełnienia zawodowej służby wojskowej nie może być dłuższy niż 5 lat". Z przepisu tego jednoznacznie wynikało, że oficera nie można było przenieść do rezerwy kadrowej, jeżeli przewidywało się wyznaczenie go na odpowiednie stanowisko służbowe w okresie dłuższym niż 3 lata. Tym samym nie można było go przenieść do rezerwy kadrowej na okres dłuższy niż 3 lata. Jeżeli zatem decyzja o przeniesieniu nie wskazywała terminu, na jaki następowało przeniesienie, to słusznie przyjmowano maksymalny okres, na który było dopuszczalne przeniesienie do rezerwy, gdyż jedynie w takim przypadku wskazywanie terminu, na jaki przeniesienie następowało było zbędne.

Natomiast termin 5 lat, o którym mowa w zdaniu ostatnim przytoczonego przepisu, odnosił się wyłącznie do przypadków, kiedy oficera przenoszono do rezerwy kadrowej więcej niż jeden raz. Świadczy o tym dobitnie użycie w tym przepisie zwrotu "Łączny czas pozostawania w rezerwie kadrowej". "Łączny czas" to bowiem taki okres czasu, który powstaje w wyniku połączenia (dodania do siebie) czasokresów pozostawania w rezerwie kadrowej. Zaś operacja "łączenia okresów pozostawania w rezerwie kadrowej" jest niemożliwa w sytuacji, kiedy oficera skierowano do niej tylko jeden raz.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny uznał skargę kasacyjną za niemającą usprawiedliwionych podstaw i na podstawie art. 184 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.