Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 759/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2021-02-12 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Ochrona środowiska
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 80 ust. 1 -3
journal: Dz.U. 2020 poz 283
law: Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Sieniuć Sędziowie Sędzia WSA Robert Adamczewski (spr.) Sędzia WSA Agnieszka Grosińska-Grzymkowska po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 12 lutego 2021 r. sprawy ze skargi A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] r. znak [...] w przedmiocie odmowy wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia oddala skargę. dc


UZASADNIENIE

II SA/Łd 759/20

UZASADNIENIE

Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wpłynęła skarga A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. (dalej: Spółka lub skarżąca) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z [...] r. (znak [...]), którą utrzymano w mocy decyzję Prezydenta Miasta Z. z [...] r. (znak [...]) o odmowie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na eksploatacji złoża kruszywa naturalnego (piasku) "B" w Z. na działkach nr ewid. 1, 2 i 62 w obrębie [...]. Jako podstawę prawną wskazano art. 71 ust. 2 pkt 2 i art. 80 ust. 3 ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (tj.: Dz.U. z 2020 r., poz. 283 z późn. zm.) [dalej: ustawa o udostępnianiu informacji o środowisku], § 3 ust. 1 pkt 40 lit. a rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2010 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (tj.: Dz.U. z 2016 r., poz. 71) w zw. z § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2019 r., poz. 1839).

Z akt sprawy wynika, że sprawa niniejsza była już przedmiotem postępowania prowadzonego przez organy administracji obu instancji, jak też przedmiotem rozpatrzenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, który prawomocnym wyrokiem z 11 lipca 2019 r., II SA/Łd 362/19 uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z [...] marca 2019 r. (znak [...]) orzekającą o utrzymaniu w mocy decyzji Prezydenta Miasta Z. z [...] stycznia 2019 r. (znak [...]) o odmowie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na eksploatacji złoża kruszywa naturalnego (piasku) "B" w Z. na działkach nr ewid. 1, 2 i 62 w obrębie [...].

W uzasadnieniu wyroku z 11 lipca 2019 r., II SA/Łd 362/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wskazał, że w przedmiotowej sprawie poza sporem pozostaje, że złoże kruszywa "B" w Z. jest położone na terenie, którego dotyczy miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Plan ten w § 11 ust. 2 sytuuje złoże na terenie oznaczonym symbolem 11R to jest tereny rolne, gdzie, co do zasady, obowiązuje zakaz budowy obiektów budowlanych z wyłączeniem, które nie znajduje zastosowania w rozpoznawanej sprawie.

Jednak plan ten zawiera także § 6 nakazujący uwzględnienie udokumentowanego złoża kruszyw naturalnych "B" w Z. o przebiegu jak na rysunku planu. W ocenie Sądu, w rozważaniach organów zabrakło pogłębionej refleksji w odniesieniu do tego ostatniego postanowienia planu.

Sąd zwrócił także uwagę, że dla rozstrzygnięcia sporu w rozpoznawanej sprawie nie może być uznane za wystarczające stwierdzenie, że skoro kopalnia złoża kruszywa nie została wymieniona wśród dopuszczonych planem wyjątków od rolniczego wykorzystania terenów o symbolu 11R, należy uznać, iż lokalizacja planowanego przedsięwzięcia narusza zamierzoną działalnością przeznaczenie nieruchomości określone w planie jako rolnicze. Powyższe Sąd uzasadnił tym, że w odniesieniu do przedsięwzięć realizowanych w oparciu o przepisy ustawy - Prawo geologiczne i górnicze, takich chociażby jak wydobywanie kopalin ze złóż, kryterium oceny lokalizacji przedsięwzięcia nie jest zgodność z ustaleniami planu, a jedynie stwierdzenie, że przedsięwzięcie nie narusza ustaleń tego planu. Zatem do prawidłowego rozstrzygnięcia sporu niezbędne jest odniesienie się organów do tak zarysowanego kryterium oceny lokalizacji, zaś jako niewystarczające i zgoła nietrafne ocenić należy dotychczasowe badanie lokalizacji pod kątem zgodności z planem miejscowym, gdyż takiej oceny nie przewiduje ustawa.

Wówczas Sąd, nie przesądzając ostatecznego wyniku rozpoznawanej sprawy, stwierdził, że na obecnym etapie stosowania prawa subsumpcja art. 80 ust. 3 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku nie została przeprowadzona w sposób uprawniony. Pominięto bowiem zasadnicze kryterium tego badania to jest stwierdzenie, czy lokalizacja przedsięwzięcia narusza ustalenia planu miejscowego.

Ponownie rozpatrując sprawę organ I instancji po raz kolejny odmówił określenia środowiskowych uwarunkowań dla spornego przedsięwzięcia wskazując, że zamierzona działalność narusza przeznaczenie nieruchomości określone w uchwale Rady Miasta Z. z 7 sierpnia 2018 r. (Nr [...]) w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Z. dla terenu zwartych obszarów rolnych, położonych w rejonie ulicy C (Dz.Urz. Woj. [...] z 2018 r. poz. [...]).

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł., po rozpatrzeniu odwołania strony skarżącej, decyzją z [...] stycznia 2020 r. (znak [...]) uchyliło powyższą decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

W uzasadnieniu decyzji Kolegium, powołując się na ocenę prawną dokonaną w przywołanym wcześniej wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z 11 lipca 2019 r., II SA/Łd 362/19 wyjaśniło, że prawodawca wprowadzając ustawowy obowiązek ujawnienia udokumentowanych złóż w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego (art. 95 ust. 1 ustawy - Prawo geologiczne i górnicze), kładzie nacisk na racjonalne gospodarowanie złożami nie poprzestając jedynie na ich odnotowaniu w miejscowych planach. W przeciwnym wypadku, gdyby w § 6 planu miejscowego chodziło tylko o "odnotowanie istnienia złoża" przepis ten stałby się w istocie przepisem pozbawionym znaczenia normatywnego, wręcz przepisem martwym. W tym stanie rzeczy, gdyby ustawodawca nie zakładał eksploatacji udokumentowanego złoża kopaliny w dającej się przewidzieć przyszłości, to uwzględnianie jego istnienia w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego byłoby zbyteczne. Zatem traktowanie przepisu § 6 planu miejscowego wyłącznie jako informacji o występowaniu na danym terenie złoża kruszywa stanowi zaprzeczenie leżącego u podstaw porządku prawnego założenia racjonalnego prawodawcy.

Kolegium zwróciło także uwagę, że argument, iż skutkiem planowanej inwestycji będzie uniemożliwienie wykorzystania nieruchomości zgodnie z jej przeznaczeniem, ustalonym w planie miejscowym, jako tereny rolnicze, także nie został przez Sąd uwzględniony, czego wyrazem było podjęte rozstrzygnięcie o uchyleniu decyzji obu instancji.

Kolegium wskazało ponadto, że ponownie rozpatrując sprawę organ I instancji nie odniósł się do wynikającego z art. 15 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wymogu uzasadnienia przez wójta, burmistrza albo prezydenta miasta projekt planu miejscowego, zaś uzasadnienie umożliwia zapoznanie się z przesłankami, jakimi kierował się organ przygotowujący plan, mając na uwadze podstawowe zasady wyrażone w art. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Prezydent Miasta Z. decyzją z [...] lipca 2020 r. (znak [...]) orzekł o odmowie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację spornego przedsięwzięcia.

Uzasadniając odmowę określenia środowiskowych uwarunkowań na wniosek A Sp. z o.o. organ I instancji stwierdził, że wskazany w obowiązującym planie miejscowym § 6 nie stanowi wyjątku od zakazów zawartych w § 5 tego planu. Powyższe stanowisko ma potwierdzenie zarówno w treści uzasadnienia do ww. uchwały nr [...] Rady Miasta Z. z [...] sierpnia 2018 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Z. dla zwartych obszarów rolnych, położonych w rejonie ulicy C, jak i w treści Prognozy oddziaływania na środowisko oraz Prognozy skutków finansowych sporządzonych na potrzeby uzasadnienia do uchwały nr [...] Rady Miasta Z. z 28 czerwca 2018 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Z. dla zwartych obszarów rolnych, położonych w rejonie ulicy C, gdzie m.in. zapisano, iż: "(...) realizacja ustaleń planu oznaczać będzie utrzymanie obecnego krajobrazu" oraz pkt 2 Ocena stanu i funkcjonowania środowiska oraz tendencje zmian przy braku realizacji MPZP ppkt. 2.1 Charakterystyka środowiska w zakresie Charakterystyki geologicznej zapisano, iż "Na terenie planu znajdują się udokumentowane złoża surowców naturalnych - kruszyw naturalnych "B. Nie są przeznaczone do wydobycia."

W odwołaniu od powyższej decyzji skarżąca spółka zarzuciła naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, mające istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, w postaci:

1. art. 153 ustawy p.p.s.a. oraz art. 8 § 1 k.p.a., poprzez ponowne niezastosowanie się do wskazań zawartych w wyroku WSA w Łodzi oraz SKO w Ł., a tym samym prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania jego uczestników do organów władzy publicznej;

2. art. 6 k.p.a., poprzez niewłaściwe jego zastosowanie i oparcie zaskarżonej decyzji na aktach niestanowiących powszechnie obowiązujących przepisów prawa, w postaci:

- uzasadnienia do uchwały Rady Miasta Z. z 28 czerwca 2018 r. (Nr [...]) w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Z. dla zwartych obszarów rolnych, położonych w rejonie ulicy C;

- prognozy oddziaływania na środowisko do ustaleń projektu zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Z. dla terenu zwartych obszarów rolnych, położonych w rejonie ulicy C;

- prognozy skutków finansowych uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Z. dla terenu zwartych obszarów rolnych, położonych w rejonie ulicy C.

Ponadto strona zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego, w postaci:

1. art. 80 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku, poprzez bezpodstawną odmowę wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia skarżącej, pomimo ustawowego obowiązku wydania takiej decyzji;

2. art. 80 ust. 3 w/w ustawy poprzez bezpodstawną odmowę wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia skarżącej, uzasadnioną rzekomą niezgodnością przedsięwzięcia skarżącej z ustaleniami uchwalonego 7 sierpnia 2018 r. przez Radę Miasta Z., uchwałą nr [...], Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego, podczas gdy przedsięwzięcie skarżącej nie jest sprzeczne z ustaleniami planu, a tego rodzaju twierdzenie jest jedynie wynikiem błędnej wykładni jego przepisów przez organ.

Wspomnianą na wstępie decyzją SKO w Ł. utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji i w uzasadnieniu wyjaśniło, że zgodnie z § 11 uchwały Rady Miasta Z. z 7 sierpnia 2018 r. (Nr [...]) w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Z. dla terenu zwartych obszarów rolnych, położonych w rejonie ulicy C (Dz.Urz. Woj. [...] z 2018 r., poz. [...]) na obszarze objętym planem dla terenów oznaczonych na rysunku planu symbolami 11R (na których wstępuje złoże kruszyw naturalnych "B") obowiązuje przeznaczenie tereny rolnicze.

Na terenie tym obowiązuje zakaz budowy obiektów budowlanych z wyłączeniem: budowli rolniczych; budynków gospodarczych towarzyszących istniejącej zabudowie mieszkaniowej; inwestycji z zakresu łączności publicznej i sieci infrastruktury technicznej, o ile ich lokalizacja nie będzie naruszała przepisów odrębnych.

W zakresie kształtowania zabudowy obowiązuje: wysokość zabudowy nie większa niż 9 m; dachy płaskie lub jednospadowe lub dwuspadowe lub wielospadowe.

W zakresie zagospodarowania terenu i kształtowania ładu przestrzennego obowiązuje: intensywność zabudowy nie mniejsza niż 0,01 i nie większa niż 0,1; powierzchnia zabudowy nie większa niż 5% powierzchni działki; powierzchnia biologicznie czynna nie mniejsza niż 10% powierzchni działki budowlanej.

Ponadto w Rozdziale 2 planu miejscowego zawarte zostały zasady ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu, tj.: zgodnie z § 5 ust. 1 na obszarze objętym planem, w zakresie ochrony środowiska obowiązuje zakaz lokalizowania przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko i mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, z wyłączeniem inwestycji z zakresu łączności publicznej i urządzeń infrastruktury technicznej z zastrzeżeniem przepisów rozdziału 5.

W § 6 planu zaś uwzględnione zostało udokumentowane złoże kruszyw naturalnych "B" o przebiegu jak na rysunku planu.

Mając na uwadze charakter planowanego przedsięwzięcia Kolegium stwierdziło, że w tej sprawie bezspornie znajduje zastosowanie przepis art. 80 ust. 3 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku, gdyż planowana kopalnia kruszywa naturalnego (piasku): zlokalizowana jest na terenie objętym planem miejscowym oraz stanowi działalność określoną ustawą z 9 czerwca 2011 r. - Prawo geologiczne i górnicze, inną niż przedsięwzięcia wymagające koncesji na poszukiwanie i rozpoznawanie złóż kopalin. Powyższe kwalifikuje ją do oceny według kryterium nienaruszenia zamierzoną działalnością przeznaczenia nieruchomości określonego w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego oraz w odrębnych przepisach.

Kolegium przyjęło, że dla stwierdzenia braku sprzeczności nie są konieczne ustalenia w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego wskazujące na dopuszczalność takiej działalności. Następnie, próbując wskazać kryteria oceny czy przedsięwzięcie narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego organ wskazał, że może do niego dojść zasadniczo w trzech przypadkach:

1) gdy w planie zawarty jest bezpośredni zakaz wydobycia kopalin;

2) gdy plan wprowadza zakaz wznoszenia obiektów budowlanych, a obiekty zakładu górniczego, które mają zostać zlokalizowane na powierzchni gruntu planowane są w ramach terenu objętego zakazem;

3) gdy skutki planowanego wydobycia kopaliny, ujawniające się na powierzchni terenu będą prowadziły do utraty funkcji danego terenu, tzn. nie dają się z tą funkcją pogodzić.

W rozpatrywanej sprawie, zdaniem Kolegium, ma miejsce sytuacja opisana w pkt 1 i 3, tj. w planie zawarty jest bezpośredni zakaz wydobycia kopalin (zawierający się w zakazie realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko), a ponadto skutki planowanego wydobycia kopaliny, ujawniające się na powierzchni terenu będą prowadziły do utraty funkcji terenu inwestycji. Teren ten, obejmujący działki 1, 2 i 62 w obrębie [...], jak już wyżej wskazano lokalizowany jest na obszarze o przeznaczeniu rolnym. Przy czym, co wymaga podkreślenia, plan nie przewiduje możliwości żadnego innego wykorzystania tego gruntu. Ponadto, na całym obszarze objętym planem miejscowym obowiązuje zakaz realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Dotyczy to zatem także planowanej kopalni kruszywa.

Należy zatem przyjąć, że nawet uwzględnienie złoża kruszyw naturalnych "B" w § 6 tego planu, nie może wyłączać obowiązywania tego ogólnego zakazu. Celem ujawnienia złoża jest bowiem jego ochrona (oraz zapewnienie ewentualnej eksploatacji w przyszłości), nie zaś umożliwienie jego natychmiastowej eksploatacji bez względu na przeznaczenie w planie miejscowym terenu, na którym jest ono zlokalizowane oraz bez względu na inne ograniczenia wynikające z planu (tu: zakaz realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko). Wynika to wprost z art. 95 ust. 1 ustawy z 9 czerwca 2011 r. - Prawo geologiczne i górnicze (tj.: Dz.U. z 2020 r. poz. 1064), zgodnie z którym udokumentowane złoża kopalin oraz udokumentowane wody podziemne, w granicach projektowanych stref ochronnych ujęć oraz obszarów ochronnych zbiorników wód podziemnych, a także udokumentowane kompleksy podziemnego składowania dwutlenku węgla, w celu ich ochrony ujawnia się w studiach uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gmin, miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego oraz planach zagospodarowania przestrzennego województwa.

Ponadto z unormowań prawnych, tj. z art. 15 ust. 2 pkt 7 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tj. Dz.U. z 2020 r., poz. 293 z późn. zm.) oraz art. 95 ustawy - Prawo geologiczne i górnicze, wynika, że organ gminy sporządzając miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego winien jest uwzględnić jedynie do przedstawiania granice tych złóż kopalin, dla których prowadzona jest działalność górnicza.

W zaskarżonej decyzji organ I instancji odniósł się także do wytycznych Kolegium zawartych w decyzji z [...] stycznia 2020 r., tj. uwzględniając brzmienie art. 15 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, dokonał analizy planu w kontekście uzasadnienia Uchwały Rady Miasta Z. z 7 sierpnia 2018 r. (Nr [...]) w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Z. dla terenu zwartych obszarów rolnych, położonych w rejonie ulicy C.

W części tego uzasadnienia dotyczącej charakterystyki geologicznej obszaru objętego planem wskazano, że na terenie planu znajdują się udokumentowane złoża surowców naturalnych - kruszyw naturalnych "B". Nie są przeznaczone do wydobycia.

Na podstawie uzasadnienia do uchwały można w istocie stwierdzić, że priorytetem jest utrzymanie obecnego krajobrazu i wyeliminowanie niekorzystnych oddziaływań na środowisko, w tym na powierzchnię ziemi.

Odnosząc się do zarzutów odwołania Kolegium podniosło, że uzasadnienie uchwały nie stanowi podstawy prawnej rozstrzygnięcia, a jedynie umożliwia prawidłową interpretację ustaleń planu.

W skardze do tut. Sądu skarżąca Spółka podniosła tożsame zarzuty jak w odwołaniu i wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej jej decyzji organu I instancji, a ponadto, na podstawie art. 145a § 1 ustawy p.p.s.a., zobowiązanie Prezydenta Miasta Z. do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla planowanego przez skarżącą przedsięwzięcia oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego powiększonych o koszt opłaty skarbowej od pełnomocnictwa.

W uzasadnieniu skargi strona zarzuciła organom, że nie przeprowadzono jakiejkolwiek realnej analizy sensu i skutków istnienia wspomnianego § 6 uchwały, ograniczając się do autorytatywnego stwierdzenia, że nie wynika z niego możliwość eksploatacji złoża. Oznacza to, że SKO w Ł. nie zastosowało się do wskazań sądu, dopuszczając się dokładnie tego uchybienia, które zostało już raz organom wytknięte, tym samym naruszając art. 153 ustawy p.p.s.a. Opisanym działaniem naruszyło także art. 8 § 1 k.p.a., który nakazuje prowadzenie postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, ponieważ trudno mówić o budzeniu zaufania uczestników postępowania do władzy publicznej, gdy jej organy ignorują niezgodne z ich poglądami wyroki sądowe.

Niezależnie od powyższego, wydając zaskarżoną decyzję SKO w Ł. naruszyło art. 6 k.p.a., ponieważ utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji, opartą na dokumentach (uzasadnieniu do uchwały oraz prognozie sporządzanej przy okazji projektu tego planu), które nie stanowią aktów prawa miejscowego i nie zawierają norm prawa powszechnie obowiązującego. Dokumenty wskazane przez organ pierwszej instancji z całą pewnością nie są aktami prawa miejscowego, a więc nie mogły stanowić podstawy jego decyzji. Uchybienie to zostało już wskazane przez skarżącą w odwołaniu od decyzji Prezydenta Miasta Z., jednak SKO w Ł. nie zwróciło na nie swojej uwagi, tym samym dopuszczając się wskazanego wyżej naruszenia art. 6 k.p.a.

Obok powyższych uchybień proceduralnych, zaskarżoną decyzją SKO w Ł. dopuściło się także naruszenia przepisów prawa materialnego. W pierwszej kolejności art. 80 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku, zgodnie z którym "Jeżeli była przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, biorąc pod uwagę: (...)". Ustawodawca wyraźnie ograniczył więc katalog rozstrzygnięć jakie może podjąć organ w wyniku przeprowadzenia postępowania w przedmiocie wydania decyzji środowiskowej. Oznacza to, że przyznał organom kompetencję jedynie do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla danego przedsięwzięcia, a contrario odmawiając więc im kompetencji do wydania odmownej. Za powyższym poglądem przemawia choćby samo sformułowanie użyte w przytoczonym przepisie -"organ wydaje". Sformułowanie to ma niewątpliwie charakter bezwarunkowy, wyraźnie odmienny od sformułowań warunkowych używanych przez ustawodawcę w sytuacjach, gdy przyznaje on organom administracji możliwość odmowy wydania określonego rozstrzygnięcia wedle ich uznania - takich jak "organ może wydać". Z powyższego wynika więc, że organ pierwszej instancji miał obowiązek wydać w niniejszej sprawie decyzję środowiskową.

W konsekwencji, w świetle przeprowadzonej oceny oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko, organ pierwszej instancji nie był kompetentny do odmowy wydania decyzji środowiskowej. Uchybienie to zostało już wskazane przez skarżącą w odwołaniu od decyzji Prezydenta Miasta Z., jednak SKO w Ł. nie zwróciło na nie swojej uwagi, tym samym powielając naruszenie art. 80 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku.

Ponadto SKO w Ł. dopuściło się naruszenia art. 80 ust. 3 powoływanej ustawy, bezpodstawnie przyjmując, że planowane przedsięwzięcie skarżącej jest sprzeczne z uchwałą Rady Miasta Z. z 7 sierpnia 2018 r. (nr [...]) o Miejscowym Planie Zagospodarowania Przestrzennego Miasta Z. dla zwartych obszarów rolnych, położonych w rejonie ulicy C, obejmujących m.in. obszar objęty ww. wnioskiem o wydanie decyzji środowiskowej. Organ nie wziął bowiem pod uwagę skutków istnienia § 6 tej uchwały, który zdaniem skarżącej powinien być interpretowany w ten sposób, że dopuszcza ona eksploatację złoża kruszywa naturalnego /piasku/ "B". Jak już bowiem opisano powyżej, przyjęcie innej jego interpretacji, stanowi naruszenie dyrektywy wykładni nakazującej zakładać racjonalność językową prawodawcy - w przeciwnym wypadku paragraf ten nie ma żadnego znaczenia normatywnego i stanowi jedynie zbędne pustosłowie w uchwale. Co więcej, jego odmienna interpretacja stanowiłaby naruszenie dyrektywy wykładni zakładającej brak synonimów w języku prawnym, ponieważ prowadziłaby do przyjęcia, iż użyte w uchwale sformułowanie "uwzględnia się" miałoby taką samą treść, co użyte w art. 95 ustawy - Prawo geologiczne i górnicze sformułowanie "ujawnia się", dla wyrażenia której bez wyraźnego powodu użyto innych sformułowań. Nieprawidłowa wykładnia ww. § 6, a w konsekwencji wykładania pozostałych przepisów uchwały bez uwzględnienia celu i sensu tego paragrafu, doprowadziłaby do błędnego wniosku, jakoby przedsięwzięcie skarżącej było sprzeczne z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla miasta Z., a to w konsekwencji doprowadziło do nieprawidłowego zastosowania art. 80 ust. 3 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku, a tym samym do jego naruszenia.

W odpowiedzi na zarzuty skargi organ podtrzymał dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

W pierwszej kolejności należy wyjaśnić, że przedmiotowa skarga została przez Sąd rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) [dalej: ustawa p.p.s.a.], zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. Jak wynika z akt rozpoznawanej sprawy wniosek taki został sformułowany przez organ, tj. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. i zaakceptowany przez stronę skarżąca.

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz.U. z 2019 r., poz. 2167) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W zakresie swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania.

W wyniku takiej kontroli decyzja (postanowienie) może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) ustawy p.p.s.a.

W przypadku stwierdzenia braku uzasadnionych podstaw do uwzględnienia skargi, gdy zaskarżona decyzja lub postanowienie nie narusza przepisów prawa, skarga podlega oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a.

Dodatkowo, kontrola zaskarżonej w niniejszej sprawie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z [...] r., utrzymującej w mocy decyzję Prezydenta Miasta Z. z [...] r. odmawiającą A Sp. z o.o. wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla planowanego przedsięwzięcia polegającego na eksploatacji złoża kruszywa naturalnego (piasku) "B" w Z. zlokalizowanego na działce o nr ewid. 1, 2, 62 obręb [...] musi także uwzględniać kryteria wynikające z art. 153 ustawy p.p.s.a. w związku z wydaniem wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z 11 lipca 2019 r., II SA/Łd 362/19. Przepis ten stanowi, że ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia.

W piśmiennictwie (zob. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2004, s. 388) wskazuje się, że przez ocenę prawną należy rozumieć osąd o prawnej wartości sprawy. Ocena prawna może dotyczyć stanu faktycznego, wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego, prawidłowości korzystania z uznania administracyjnego, jak i kwestii zastosowania określonego przepisu prawa jako podstawy do wydania decyzji. Może ona dotyczyć zarówno samej wykładni prawa materialnego i procesowego, jak i braku wyjaśnienia w kontrolowanym postępowaniu administracyjnym istotnych okoliczności stanu faktycznego. Wskazuje się również, że obowiązek podporządkowania się ocenie prawnej wyrażonej w wyroku sądu administracyjnego, ciążący na organie i na sądzie, może być wyłączony jedynie w wypadku istotnej zmiany stanu prawnego lub faktycznego, a także po wzruszeniu wyroku pierwotnego w prawem określonym trybie (por. T. Woś, Postępowanie sądowoadministracyjne, PWN, Warszawa 2000, s. 268). Zwraca się także uwagę, że związanie samego sądu administracyjnego w rozumieniu komentowanego przepisu oznacza, iż nie może on formułować nowych ocen prawnych - sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem, lecz zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania w razie stwierdzenia braku zastosowania się do wskazań w zakresie dalszego postępowania przed organem administracji publicznej.

Ponowne rozpoznanie sprawy przez sąd administracyjny ogranicza się zatem do kontroli, czy organy administracji prawidłowo uwzględniły wytyczne zawarte w poprzednim wyroku oraz oceny ewentualnych nowych okoliczności, które zaistniały już po wydaniu wyroku. Te natomiast kwestie, które były już przedmiotem oceny sądu, i co do których sąd nie dopatrzył się uchybień w działaniu organu administracji, ponownie oceniane być nie mogą.

Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji w tak zakreślonych granicach, oraz mając na uwadze wiążące wytyczne i ocenę zawartą w prawomocnym wyroku WSA w Łodzi z 11 lipca 2019 r., II SA/Łd 362/19, Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W sprawie nie doszło bowiem do naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy oraz przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. Zdaniem Sądu, organy orzekające w przedmiotowej sprawie w całości uwzględniły ocenę prawną i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w powołanym wyżej w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z 11 lipca 2019 r.

Zauważyć w związku z tym należy, że w wyroku tym przesądzone zostało, że biorąc pod uwagę rodzaj inwestycji objętej wnioskiem, polegającej na eksploatacji złoża kruszywa, organy obu instancji w istocie doszły do prawidłowego wniosku o konieczności uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach ze względu na kwalifikację tego przedsięwzięcia jako mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Przedsięwzięcie to bowiem, jak ocenił to Sąd, zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 40 litera a) tiret 5 rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko jest zaliczane do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko.

Dalej Sąd we wskazanym wyroku stwierdził, że dla rozstrzygnięcia sporu nie może być uznane za wystarczające jedynie stwierdzenie, że skoro kopalnia złoża kruszywa nie została wymieniona wśród dopuszczonych planem wyjątków od rolniczego wykorzystania terenów o symbolu 11R, to należy uznać, iż lokalizacja planowanego przedsięwzięcia narusza zamierzoną działalnością przeznaczenie nieruchomości określone w planie jako rolnicze. Sąd zauważył, iż w odniesieniu do przedsięwzięć realizowanych w oparciu o przepisy ustawy - Prawo geologiczne i górnicze, takich chociażby jak wydobywanie kopalin ze złóż, kryterium oceny lokalizacji przedsięwzięcia nie jest zgodność z ustaleniami planu, a jedynie, stwierdzenie, że przedsięwzięcie nie narusza ustaleń tego planu.

Zatem do prawidłowego rozstrzygnięcia sporu niezbędne jest odniesienie się organów do tak zarysowanego kryterium oceny lokalizacji – odpowiedzi na pytanie, czy planowana inwestycja nie narusza ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

W ocenie Sądu, w składzie rozpoznającym ponownie niniejszą sprawę, organy administracji rozpoznając sprawę zastosowały się do wskazań Sądu z wyroku z 11 lipca 2019 r. i dokonały prawidłowych ustaleń, wydając rozstrzygnięcie odmawiające wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla planowanego przedsięwzięcia polegającego na eksploatacji złoża kruszywa naturalnego (piasku) "B" w Z. zlokalizowanego na działce o nr ewid. 1, 2, 62 obręb [...].

Trafnie organy podniosły, że teren obejmujący działki 1, 2 i 62 w obrębie [...] lokalizowany jest na obszarze o przeznaczeniu rolnym. Przy czym co wymaga podkreślenia, plan nie przewiduje możliwości żadnego innego wykorzystania tego gruntu. Ponadto, na całym obszarze objętym planem miejscowym obowiązuje zakaz realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Dotyczy to zatem także planowanej kopalni kruszywa. Stąd też organy przyjęły, że nawet uwzględnienie złoża kruszyw naturalnych "B" w § 6 tego planu, nie może wyłączać obowiązywania ogólnego zakazu lokalizowania na tym terenie kopalni.

Słusznie skonstatowały też, że przesądzenie o zgodności przedsięwzięcia z postanowieniami planu miejscowego (bądź o nienaruszeniu zamierzoną działalnością przeznaczenia nieruchomości określonego w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego) jest podstawowym kryterium oceny zamierzeń inwestycyjnych podmiotu ubiegającego się o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Dokonana w tej sprawie ocena, jak trafnie stwierdziło Kolegium, pozostaje w zgodzie z art. 80 ust. 3 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku.

Z tych też względów uznać należało, że organy zastosowały się do wskazań zawartych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z 11 lipca 2019 r., II SA/Łd 362/19 i dokonały pogłębionej analizy obowiązujących ustaleń planu miejscowego, zinterpretowały art. 80 ust. 3 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku w zgodzie z jego treścią, zaś wnioski wysnute z dokonanej wykładni przedstawiły w uzasadnieniu rozstrzygnięcia. Niezasadny zatem okazał się zarzut naruszenia art. 153 ustawy p.p.s.a. w zw. z art. 8 § 1 k.p.a.

Z uzasadnienia decyzji organu I instancji, utrzymanej w mocy przez Kolegium, jednoznacznie wynika, że planowana działalność wydobywcza wyklucza inne sposoby wykorzystania gruntu, na którym ma być realizowana. Przeznaczenia określonego terenu na cele rolne nie da się pogodzić z działalnością polegającą na wydobywaniu kruszywa. To zaś wyczerpuje przesłankę odmowy określenia środowiskowych uwarunkowań, jaką jest naruszenie zamierzoną działalnością przeznaczenia nieruchomości określonego w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Trafnie też zauważył organ, że ujawnienie w § 6 planu miejscowego złoża kopaliny (bez przeznaczenia go do wydobycia) nie pozbawia tego przepisu znaczenia normatywnego, wskazując na art. 95 ust. 1 ustawy z 9 czerwca 2011 r. - Prawo geologiczne i górnicze, który to przepis wprowadza obowiązek ujawnienia złoża przede wszystkim w celu jego ochrony oraz zapewnienie ewentualnej eksploatacji w przyszłości. Zatem to są skutki prawne, które ten przepis rodzi. Inne rozumienie § 6 planu, jak wskazał WSA w Łodzi w wyroku sygn. akt II SA/Łd 362/19 polegające na przyjęciu, że jest to "przepis martwy" stanowiłoby zaprzeczenie leżącego u podstaw porządku prawnego założenia racjonalnego prawodawcy.

Wszystkie te konstatacje, zdaniem Sądu, są jak najbardziej trafne, zważyć bowiem należy, że zgodnie z przepisem art. 80 ust. 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach po ustaleniu zgodności lokalizacji danego przedsięwzięcia z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Z kolei mający zastosowanie w tej sprawie art. 80 ust. 3 tej ustawy przyjął także podobne rozwiązanie prawne. Wynika z niego, że tylko w odniesieniu do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko i które związane są z poszukiwaniem i rozpoznawaniem kopalin, organ właściwy w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest zwolniony z badania zgodności przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Natomiast dla pozostałych przedsięwzięć realizowanych na podstawie ustawy – Prawo geologiczne i górnicze, a więc także wydobywania takich kopalin ze złóż jak w tej sprawie, norma z art. 80 ust. 3 ustawy wprowadza zmianę kryterium oceny lokalizacji danego przedsięwzięcia. Wynika to z tego, że nie jest już wymagane stwierdzenie jego zgodności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, lecz tylko właśnie stwierdzenie, że takie przedsięwzięcie nie narusza ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Oznacza to, że dla stwierdzenia braku sprzeczności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego nie jest wymagane ustalenie w planie miejscowym, wskazujące na dopuszczalność prowadzenia takiej działalności gospodarczej.

Przy ocenie zgodności inwestycji bądź nienaruszania przez nią postanowień planu miejscowego posiłkować można się wskazówkami interpretacyjnymi wynikającymi z art. 7 ust. 1 ustawy - Prawo geologiczne i górnicze, który stanowi, że podejmowanie i wykonywanie działalności określonej ustawą jest dozwolone tylko wówczas, jeżeli nie naruszy ona przeznaczenia nieruchomości określonego w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego oraz w odrębnych przepisach. W ocenie Sądu, stwierdzenie, że przedsięwzięcie nie narusza ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oznacza, że dopuszczalna jest taka inwestycja, która nie wypełnia przesłanek negatywnych wskazanych w planie oraz jednocześnie nie niweczy założeń planu, a nie są konieczne ustalenia w planie wskazujące na dopuszczalność takiej działalności.

W doktrynie przyjmuje się, że "W przypadku działalności wydobywczej prowadzonej metodą odkrywkową, ze względu na ingerencję w strukturę nieruchomości gruntowej, działalność ta wyklucza inne sposoby wykorzystywania objętych nią nieruchomości. W takich przypadkach przeznaczenia nieruchomości na przykład dla zabudowy mieszkaniowej, terenów rolniczych czy lasów nie da się pogodzić z działalnością wydobywczą. Zatem jeżeli nieruchomości, w granicach których ma być prowadzona działalność wydobywcza metodą odkrywkową, nie zostaną przeznaczone w MPZP lub studium na wydobywanie kopaliny, wówczas planowana działalność będzie sprzeczna z art. 7 p.g.g. (zostanie naruszone przeznaczenie lub sposób wykorzystania nieruchomości określony w MPZP lub studium). Oznacza to, że w przypadku odkrywkowej eksploatacji kopaliny ocena, czy proponowana działalność nie narusza przeznaczenia lub sposobu wykorzystania nieruchomości, sprowadza się do ustalenia, czy możliwość prowadzenia tejże działalności została wprost przewidziana w zapisach MPZP bądź studium" (...) "W przypadku działalności polegającej na wydobywaniu kopalin metodą odkrywkową, biorąc pod uwagę charakter takiej działalności, przyznać należy, że wymóg nienaruszania przeznaczenia lub sposobu wykorzystania nieruchomości będzie w praktyce oznaczał konieczność wyraźnego przeznaczenia nieruchomości w MPZP lub studium na cele działalności geologicznej i górniczej" (zob. M. Kruś, D. Trela, Glosa do Wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, z dnia 25 kwietnia 2013 r. sygn. III SA/Łd 331/13, Studia Prawa Publicznego z 2015 r. Nr 1, s. 226-228).

Przypomnieć zatem należy, iż sporną inwestycję zakwalifikowano już do kategorii przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Przedsięwzięcie to bowiem, zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 40 litera a) tiret 5 rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko jest zaliczane do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, zaś plan miejscowy w § 5 co do zasady wyraźnie ustanawia zakaz lokalizacji tego typu przedsięwzięć. Od tej zasady plan wskazał wyjątek: "inwestycje z zakresu łączności publicznej i urządzeń infrastruktury technicznej z zastrzeżeniem przepisów rozdziału 5". W rozdziale 5 wskazano, że teren 11R ma przeznaczenie rolnicze.

Nie jest sporne w sprawie, że w odniesieniu do działek nr 1, 2 i 62 położonych w obrębie [...], na których planowana jest realizacji przedsięwzięcia, obowiązuje uchwała Rady Miasta Z. z 7 sierpnia 2018 r. (Nr [...]) w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Z. dla terenu zwartych obszarów rolnych, położonych w rejonie ulicy C (Dz.Urz. Województwa [...] z 2018 r., poz. [...]) [dalej: uchwała w sprawie planu miejscowego miasta Z.]. Wymienione wyżej działki położone są w terenie o symbolu R - Uprawy rolne. Zgodnie natomiast z § 11 wskazuje się, że na obszarze objętym planem dla terenów oznaczonych na rysunku planu symbolami 11R (na których występuje złoże kruszyw naturalnych "B") obowiązuje przeznaczenie: tereny rolnicze.

Istotne jest także, że w uzasadnieniu do uchwały w sprawie planu miejscowego miasta Z. zapisano, że realizacja ustaleń planu oznaczać będzie utrzymanie obecnego krajobrazu. Uzasadnienie stwierdza także, że tereny objęte planem to obecnie w większości tereny rolnicze oraz leśne. Plan miejscowy nie przewiduje zmian zagospodarowania przestrzeni.

Podsumowując, w świetle powyższych regulacji stwierdzić należy, że według miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego działki o nr 1, 2 i 62 nie zostały przeznaczone na eksploatację surowców lecz na uprawy rolne.

Według opisu przedsięwzięcia przedstawionego w Karcie informacyjnej przedsięwzięcia, złoże piasku eksploatowane będzie metodą odkrywkową, systemem ścianowym, wyrobiskiem wgłębnym. Nadkład gleby z terenu przeznaczonego do eksploatacji przemieszczany będzie sukcesywnie w miarę postępu eksploatacji na tymczasowe zwałowiska. Nadkład zwałowany będzie przy użyciu spycharek, koparek lub ładowarek. Obszar eksploatacji złoża zajmuje powierzchnię ok. 6,69 ha.

Oceniając zatem zamierzone przedsięwzięcie pod kątem jego wpływu na przeznaczenie działek o nr 1, 2 i 62 w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego Sąd doszedł do przekonania, że metoda wydobycia kopalin piasku w sposób opisany w Karcie informacyjnej przedsięwzięcia naruszy przeznaczenie nieruchomości określone w miejscowym planie zagospodarowania. W przypadku działalności wydobywczej prowadzonej metodę odkrywkową, ze względu na zakres ingerencji w strukturę nieruchomości gruntowej, działalność ta wykluczy możliwość rolniczego wykorzystania nieruchomości. Jak wskazuje się w orzecznictwie, jeżeli nieruchomości, w granicach których ma być prowadzona działalność wydobywcza metodą odkrywkową, nie zostaną przeznaczone w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego lub w studium na wydobywanie kopaliny, wówczas planowana działalność będzie naruszać przeznaczenie nieruchomości określone w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego lub sposób wykorzystywania nieruchomości ustalony w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego (por. m.in. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z 24 października 2018 r., II SA/Ke 610/18). Także Naczelny Sąd Administracyjny w sposób jednoznaczny wypowiedział się, że cele rolne nie obejmują prowadzenia kopalni odkrywkowej (zob. wyrok NSA z 18 kwietnia 2019 r., II GSK 117/19).

Zatem wydobywanie piasku metodą odkrywkową niewątpliwie doprowadzi do zniszczenia gleby stanowiącej podstawę dla działalności rolniczej. Tym samym poczynione spostrzeżenia prowadzą do wniosku, że organy obu instancji dokonały właściwej wykładni postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przy analizie możliwości lokalizacji przedsięwzięcia przy uwzględnieniu sposobu zamierzonej działalności. Trafnie ustaliły, że sporna inwestycja zniweczyłaby założony w planie sposób użytkowania terenu, a więc jest sprzeczna z planem, a zatem decyzja odmowa w tej sprawie jest prawidłowa.

Z powyższych względów za nieuzasadnione uznać należało zarzuty skargi odnoszące się do naruszenia art. 80 ust. 1 i art. 80 ust. 3 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku. Ponadto nadmienić należy, że nie do przyjęcia jest argumentacja strony skarżącej, zakładająca istnienie na gruncie przepisu art. 80 ust. 1 powoływanej ustawy obowiązku wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Z analizowanego przepisu nie wynika bowiem ustawowy obowiązek wydania decyzji pozytywnej. Powołanie się przez skarżącą na sformułowanie zawarte w spornym przepisie "organ wydaje" nie oznacza nakazu dla organu wydania decyzji pozytywnej. Zwrócić bowiem należy uwagę na całokształt tego przepisu, który odnosi się do wydania decyzji w przypadku spełnienia przewidzianych nim uwarunkowań. W sytuacji bowiem niespełnienia wymogów przewidzianych w przepisach organ może odmówić wydania takowej decyzji. W tym kontekście należy chociażby odwołać się do powoływanego przez skarżącą w skardze wyroku WSA w Łodzi z 18 listopada 2011 r., II SA/Łd 439/11. Skarżący w skardze cytuje bowiem jedynie fragment uzasadnienia tego wyroku "decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach nie jest decyzją uznaniową". Tak zastosowany cytat jest jednak wyrwany z kontekstu, albowiem cały wywód sądu brzmi "Należy zgodzić się ze stanowiskiem organu odwoławczego, iż decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach nie jest decyzją uznaniową. Oznacza to, iż organ właściwy do wydania tej decyzji winien przeprowadzić postępowanie przewidziane przepisami powołanej ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko i jest zobligowany wydać tę decyzję, jeżeli inwestor spełni wymagania określone przepisami ustawy. Przesłanki wydania decyzji negatywnej, tzn. decyzji o odmowie ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla planowanego przedsięwzięcia - jak trafnie podkreśliło SKO - muszą wynikać z konkretnie wskazanych uregulowań prawnych i faktycznych. Odmowa wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach może zatem nastąpić w przypadku wystąpienia sprzeczności planowanego przedsięwzięcia z postanowieniami obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego, odmowy uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia przez organ współdziałający, czy też sprzeczności z innymi przepisami prawa. Podstawę taką może również stanowić wynikająca z art. 81 ust. 1 ustawy odmowa zgody na realizacje przedsięwzięcia w innym wariancie niż proponowany przez wnioskodawcę". Jak zatem widać z powyższego całkowicie nie trafna jest nie tylko konkluzja skarżącej, ale także wywodzenie powyższego z całkowicie odmiennego uzasadniania wyroku sądu.

Nie sposób także zgodzić się z zarzutem naruszenia art. 6 k.p.a. w związku z – jak określiła to skarżąca Spółka - utrzymaniem przez Kolegium decyzji organu I instancji wydanej w oparciu o akty, które nie stanowią powszechnie obowiązującego prawa. W ocenie Sądu zarzut ten jest całkowicie bezzasadny, albowiem organy oparły swoje rozstrzygniecie na obowiązujących przepisach prawa, a fakt odwołania się w uzasadnieniu decyzji organu I instancji do uzasadnienia do uchwały nr [...] Rady Miasta Z. z 28 czerwca 2018 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Z. dla zwartych obszarów rolnych, położonych w rejonie ulicy C, prognozy oddziaływania na środowisko do ustaleń projektu zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Z. dla terenu zwartych obszarów rolnych, położonych w rejonie ulicy C, czy prognozy skutków finansowych uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Z. dla terenu zwartych obszarów rolnych, położonych w rejonie ulicy C stanowiło jedynie wykorzystanie tych regulacji celem zapoznania się z przesłankami, jakimi kierował się organ przygotowujący plan. Wbrew twierdzeniom skarżącej powołane akty nie stanowiły natomiast podstawy prawnej samego rozstrzygnięcia, a jedynie – jak wskazano – umożliwiły prawidłową interpretację ustaleń planu.

Konkludując Sąd uznał działanie organów administracji w przedmiotowej sprawie za zgodne z regulacją prawa materialnego. Skład orzekający nie dopatrzył się również naruszenia przepisów procedury w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Wobec czego, na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi orzekł w wyroku o oddaleniu skargi w całości.

dc