Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 497/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2006-06-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność zaskarżonego postanowienia

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wanda Antończyk Sędziowie Asesor WSA Katarzyna Krzysztofowicz (spr.) Sędzia NSA Stanisław Nowakowski Protokolant Agnieszka Lewandowska po rozpoznaniu w dniu 7 czerwca 2006 r. na rozprawie sprawy ze skargi L. B. na postanowienie Wojewody z dnia 14 czerwca 2004 r., nr [...] w przedmiocie podjęcia postępowania w sprawie pozwolenia na budowę stacji telefonii komórkowej stwierdza nieważność zaskarżonego postanowienia.


UZASADNIENIE

Starosta Powiatowy w K. postanowieniem z dnia 4 maja 2004 roku, nr [...], wydanym na podstawie art. 97 § 2 i art. 123 Kodeksu postępowania administracyjnego podjął postępowanie administracyjne w sprawie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej na działce nr [...] w miejscowości S., gmina S., wskazując w uzasadnieniu, iż przyczyny zawieszenia przedmiotowego postępowania ustały bowiem Minister Środowiska postanowieniem z dnia 17 marca 2004 roku, nr [...], utrzymał w mocy postanowienie Wojewody z dnia 30 maja 2003 roku, nr [...], uznając, iż projektowana inwestycja spełnia przepisy o ochronie środowiska i nie będzie stanowić zagrożenia dla środowiska i zdrowia ludzi.

Dnia 17 maja 2004 roku do Starostwa Powiatowego w K. wpłynęło pismo z 13 maja 2004 roku, skierowane do Wojewody, stanowiące zażalenie na ww. postanowienie. W jego treści wskazano, iż składa je L. B.. Stwierdzono nadto, iż zaskarżone postanowienie narusza żywotne interesy skarżącego bowiem posadowienie stacji w sąsiedztwie jego gruntów spowoduje realny spadek ich wartości. Podano także, iż skarżący zaskarżył do Naczelnego Sądu Administracyjnego postanowienie Ministra Środowiska z dnia 17 marca 2004 roku.

Wojewoda postanowieniem z dnia 14 czerwca 2004 roku, nr [...], wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 oraz art. 97 § 2 i art. 101 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie uznając, tak jak organ I instancji, iż w wyniku wydania przez Ministra Środowiska postanowienia z dnia 17 marca 2004 roku ustała przyczyna uzasadniająca zawieszenie postępowania.

W skardze na powyższe postanowienie L. B. stwierdził, iż budowa stacji bazowej telefonii komórkowej jest inwestycją wysoce uciążliwą dla środowiska bowiem niszczy walory krajobrazowe i jest źródłem promieniowania elektromagnetycznego. Skarżący wyjaśnił, iż miejsce planowanej inwestycji to wzgórze usytuowane przy rzece pierwszej klasy czystości - R. oraz w niewielkiej odległości od Jezior O. i góry W. (najwyższego wzniesienia na K.). Skarżący kupił posiadłość w tej okolicy z powodu wspaniałych walorów przyrodniczych bowiem planował w przyszłości zagospodarować ją pod inwestycję związaną z turystyką rekreacją, jednakże po wybudowaniu stacji bazowej posiadłość straci swoją wartość zarówno pod względem finansowym jak i inwestycyjnym.

Wojewoda w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Rozpoznając niniejszą sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta co do zasady sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych - Dz. U. nr 153, poz. 1269).

W niniejszej sprawie Sąd orzekł o nieważności zaskarżonego postanowienia biorąc pod uwagę uchybienia, które stwierdził z urzędu, nie będąc związany granicami skargi (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).

Jak wynika z przedłożonych sądowi wraz ze skargą akt administracyjnych, zażalenie z dnia 13 maja 2004 roku na postanowienie Starosty Powiatowego w K. z dnia 4 maja 2004 roku, nr [...] (data wpływu zażalenia do organu I instancji – 17 maja 2004 roku), uznane za zażalenie skarżącego na ww. postanowienie, nie zostało przez L. B. podpisane.

Zgodnie z treścią art. 63 § 1, 2 i 3 Kodeksu postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2000 roku, nr 98, poz. 1071 ze zm.) zażalenie stanowi podanie, które w przypadku wniesienia go do organu w formie pisemnej powinno zawierać co najmniej wskazanie osoby, od której pochodzi, jej adresu i żądania oraz powinno być podpisane przez wnoszącego.

Pismo z dnia 13 maja 2004 roku zawierało zatem brak, który uniemożliwiał nadanie sprawie dalszego biegu (art. 63 § 2 i 3 k.p.a.). Brak ten organ winien był uzupełnić w trybie art. 64 § 2 k.p.a. – czego jednak nie uczynił. Co za tym idzie – zaskarżone postanowienie zostało wydane z rażącym naruszeniem prawa, ponieważ wydał je organ II instancji mimo braku prawidłowo wniesionego zażalenia strony na postanowienie organu I instancji. Sąd miał przy tym na uwadze, iż zgodnie z zasadą skargowości Wojewoda nie może działać z urzędu, charakter organu odwoławczego w danej sprawie uzyskuje bowiem w wyniku prawidłowo złożonego zażalenia.

Skoro zatem w niniejszej sprawie nie było prawidłowo wniesionego zażalenia na postanowienie organu I instancji, to uznanie za zażalenie pisma nie podpisanego przez skarżącego powoduje, że Wojewoda bez podstawy prawnej wystąpił w charakterze organu odwoławczego i utrzymał w mocy postanowienie, które nie zostało zaskarżone. W tej sytuacji należało stwierdzić, iż zaskarżone postanowienie jest dotknięte wadą nieważności wskazaną w treści art. 156 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku - Kodeks postępowania administracyjnego (tak Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 18 maja 1994 roku, sygn. akt SA/Gd 2365/93, POP 1997, z. 3, poz. 62).

Powyższe orzeczenie Wojewódzki Sad Administracyjny wydał na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.).

Ponownie rozpatrując niniejszą sprawę Wojewoda winien uzupełnić braki formalne zażalenia z dnia 13 maja 2004 roku - kierując się treścią art. 63 oraz art. 64 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku - Kodeks postępowania administracyjnego.