Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 345/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2009-10-01 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 70 par. 1
journal: Dz.U. 2005 nr 229 poz 1954
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski, Sędziowie Sędzia WSA Ewa Alberciak (spr.), Sędzia WSA Monika Krzyżaniak, , Protokolant Tomasz Porczyński, po rozpoznaniu w dniu 1 października 2009 r. na rozprawie sprawy ze skargi A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Ł. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie określenia wysokości nieprzekazanej kwoty powstałej w wyniku naliczenia odsetek z tytułu niezapłacenia w terminie należności oddala skargę.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia [...], wydanym na podstawie art. 71a § 9 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tj. Dz.U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 ze zm.), Naczelnik Urzędu Skarbowego Ł. określił wysokość nieprzekazanej kwoty powstałej w wyniku naliczenia odsetek z tytułu niezapłacenia w terminie należności w łącznej kwocie 29 435,45 zł powstałej wskutek zajęcia wierzytelności przypadającej na rzecz Spółki Akcyjnej A w organizacji w likwidacji z siedzibą w Ł. od dłużnika zajętej wierzytelności, tj. B Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Ł.

Uzasadniając wydane rozstrzygnięcie Naczelnik Urzędu Skarbowego Ł. wskazał, iż zawiadomieniem z dnia [...] zajął wierzytelność A S.A. w organizacji w likwidacji na kwotę 282 872,30 zł u dłużnika zajętej wierzytelności, tj. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością B z siedzibą w Ł. Powyższe zawiadomienie zostało doręczone Spółce w dniu [...] Pismem z dnia [...] r. dłużnik uznał zajętą wierzytelność nie potwierdzając wysokości uznanej kwoty zajęcia oraz poinformował organ egzekucyjny, iż bez jego zgody nie przekaże zajętej wierzytelności. W toku prowadzonych czynności egzekucyjnych, Naczelnik Urzędu Skarbowego Ł., w okresie od [...] r. dokonał kolejnych zajęć wierzytelności u dłużnika zajętej wierzytelności B Spółki z o.o. w Ł. Pismem z dnia [...] r. B Sp. z o.o. w Ł. uznała zajęte wierzytelności, oświadczając jednocześnie, że saldo jej zobowiązań wobec A S.A. w organizacji w likwidacji wynosi 281 967, 75 zł. Pismem z dnia [...] r. Spółka wystąpiła z wnioskiem o zaliczenie na poczet zajętych wierzytelności przysługującego jej zwrotu podatku wynikającego ze złożonej deklaracji VAT-7 za miesiąc [...] roku w kwocie 281 967, 75 zł. W dniu [...] r. organ egzekucyjny przeprowadził u dłużnika zajętej wierzytelności kontrolę w zakresie prawidłowości realizacji zastosowanego środka egzekucyjnego, tj. zajęcia wierzytelności pieniężnej. Ustalono, iż na dzień dokonania zajęcia, tj. [...] r. łączna kwota zadłużenia B Sp. z o.o. w Ł. wynosiła 278 578, 43 zł. Spółka dokonała spłaty uznanej wierzytelności z opóźnieniem, pomimo iż analiza wyciągów z jej rachunku bankowego za okres, w którym dokonano zajęć nie wskazywała na brak płynności finansowej. Na rachunku bankowym Spółki z o.o. B na dzień [...] r. saldo było dodatnie i wynosiło 76 562,98 zł.

Organ egzekucyjny I instancji stwierdził, że B Spółka z o.o. w Ł. nie udokumentowała w sposób przekonujący swojej złej sytuacji. Nie jest też wiarygodnym wyjaśnienie o utrudnionej współpracy z biurem rachunkowym prowadzącym księgi jednostki, gdyż uznanie kwoty zajętej wierzytelności w kwocie zgodnej ze wykazaną w deklaracji kwotą nadpłaty podatku od towarów i usług świadczy o współpracy oraz dobrym przepływie informacji między dłużnikiem zajętej wierzytelności a biurem rachunkowym prowadzącym rachunkowość jednostki.

W zażaleniu na powyższe postanowienie B Sp. z o.o. z siedzibą w Ł.podniosła, iż wpłaty z tytułu zajętej wierzytelności dokonała w dwóch ratach. W dniu 28 kwietnia 2006 r. w kwocie 189 468,00 zł oraz w dniu 25 sierpnia 2006 r. w kwocie 92 499,75 zł. Spółka podała, iż miała uzasadnione gospodarczo i ekonomicznie powody, by nie przekazać ostatniej kwoty należności w terminie. Spółka zobowiązała się bowiem podjąć działania zmierzające do uratowania sieci sklepów C, prowadzonych przez Spółkę Akcyjną A w organizacji w likwidacji. Na powyższe składały się między innymi konieczność wykupienia wyposażenia przejmowanych sklepów, poniesienia kosztów remontu przejętych placówek oraz dokonania jednorazowej wpłaty 300 000,00 zł na rzecz Miasta Ł. stanowiącej część spłaty zadłużenia wynoszącego ponad 2 000 000, 00 zł. Nie uiszczenie tych kwot mogłoby spowodować niepowstanie Spółki z o.o. B i utratę ponad 100 miejsc pracy dla osób zatrudnionych w sieci sklepów C. Do powstałego opóźnienia spłaty zajętej wierzytelności przyczyniło się również biuro rachunkowe prowadzące księgowość Spółki, które zbyt późno wystąpiło o zwrot należnego spółce podatku VAT. Natomiast wszelkie dostępne środki, które znajdowały się na koncie Spółki pochodziły z dziennych utargów i przeznaczane były na zapłatę dla dostawców towaru. Ponadto spółka wskazała, iż A S.A. w organizacji w likwidacji nie była jedynym wierzycielem spółki. W tym okresie B Spółka z ograniczona odpowiedzialnością była winna wszystkim pozostałym wspólnikom kwotę około 3 000 000,00 zł. Wszyscy wspólnicy zgodnie czekali na spłatę ich wierzytelności, a władze A S.A. nie uprzedzały zarządu B Spółki z o.o., że mają tak ogromną zaległość w płaceniu podatków i może dojść do zajęcia komorniczego.

Postanowieniem z dnia [...] wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) - zwanym dalej k.p.a., w związku z art. 17 § 1, art. 18, art. 89 § 1 i § 3 , art. 70 § 1 i § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, Dyrektor Izby Skarbowej w Ł.utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.

Organ II instancji stwierdził, że nie ulega wątpliwości, iż organ egzekucyjny w zawiadomieniach o zajęciu oraz o zmianie wysokości zajęcia wskazywał dłużnikowi zajętej wierzytelności informację zarówno o wysokości należności głównej, jak i wysokości odsetek naliczonych na dzień wystawienia poszczególnych zawiadomień o zajęciu i zawiadomień o zmianie wysokości zajęcia. Ponadto informował o dacie naliczenia odsetek, a także o tym, iż za każdy następny dzień odsetki należy naliczać według stawek wskazanych w zawiadomieniu lub wskazanych przez organ egzekucyjny w późniejszym terminie. Dłużnik zajętej wierzytelności posiadał więc wiedzę, że oprócz należności głównej winien przekazać również odsetki za zwłokę naliczone w ww. sposób.

Organ odwoławczy wskazał, że stosownie do dyspozycji zawartych w postanowieniu Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] r. uchylającym postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego Ł. z dnia [...] r. , organ I instancji wszczął w dniu [...]r. na podstawie art. 71 a § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji postępowanie kontrolne. Z protokołu kontroli z dnia [...] r. wynika, że zakresem kontroli objęto prawidłowość realizacji zastosowania środka egzekucyjnego oraz ustalenie przyczyn uchylania się dłużnika od przekazania zajętych wierzytelności organowi egzekucyjnemu. Z ustaleń pokontrolnych wynika, iż dłużnik zajętej wierzytelności dokonał spłaty uznanej wierzytelności z opóźnieniem, mimo iż z analizy wyciągów z rachunku bankowego Spółki wynika, że płynność finansowa jednostki nie była zakłócona w momencie dokonywania zajęć wierzytelności. W ocenie kontrolujących stan konta jednostki przez cały czas realizacji zajęć wierzytelności wskazywał saldo dodatnie. A zatem ustalenia dokonane w toku kontroli potwierdziły uchylanie się Spółki od przekazania zajętych wierzytelności organowi egzekucyjnemu.

Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. stwierdził, że dokonane przez Naczelnika Urzędu Skarbowego Ł.ustalenia, jak również zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie potwierdzają wyjaśnień dłużnika przedstawionych w zażaleniu. Zdaniem organu, bez wpływu na dokonane rozstrzygnięcie pozostaje podnoszona przez stronę argumentacja, że miała gospodarczo i ekonomicznie uzasadnione powody, by nie przekazywać ostatniej kwoty należności w terminie, bowiem zgodnie z przepisami prawa trudna sytuacja finansowa nie zwalnia dłużnika zajętej wierzytelności od obowiązku naliczenia od tej zaległości odsetek za zwłokę w sytuacji, gdy wpłata ta następuje po terminie.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi Spółka z o.o. B w Ł. zarzuciła zaskarżonemu postanowieniu naruszenie art. 70 b ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez błędne przyjęcie, że Spółka uchylała się od wpłaty zajętej wierzytelności, a tym samym przez bezpodstawne jego zastosowanie. W ocenie skarżącej Spółki organ odwoławczy dokonał powyższych ustaleń bez przeprowadzenia kontroli, a oceny materiału dowodowego w aspekcie bezpodstawnego uchylania się od wpłaty zajętej wierzytelności dokonał bez sprawdzenia rzeczywistego stanu rzeczy. Uzasadniając skargę Spółka powtórzyła argumentacją zawartą w zażaleniu z dnia [...]roku. Strona skarżąca podała, że ciążące na niej zobowiązania, jak również brak dostatecznych środków finansowych na ich spłatę nie pozwalały na terminową spłatę zajętej wierzytelności. Wcześniejsza spłata zajętej wierzytelności zagrażałaby bytowi Spółki. Zdaniem strony skarżącej trudności finansowych Spółki i spłatę wierzytelności w dłuższym okresie czasu nie można ocenić jako bezpodstawnego uchylania się od zapłaty ze skutkiem naliczenia odsetek. Spółka przedstawiła dla przykładu stan rozliczeń z dostawcami w miesiącu maju 2005 r. oraz przykładowy stan środków na koniec miesiąca. W ocenie Spółki dokonana ocena bezpodstawnego uchylania się od spłaty zajętej wierzytelności jest krzywdząca i nie odpowiada prawdzie.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. wniósł o jej oddalenie, argumentując jak w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

W dniu 1 października 2009 r., na rozprawie pełnomocnik skarżącej Spółki oświadczyła, iż prostuje powołany w skardze zarzut w ten sposób, że Spółka zarzuca naruszenie art. 71a § 9 zamiast art. 70 b ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. W myśl zaś § 2 art. 1 cyt. ustawy kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Zgodnie z treścią art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.

W myśl zaś art. 145 § 1 wymienionej ustawy sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie :

1/ uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub części, jeżeli stwierdzi:

a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,

b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,

c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy,

2/ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach,

3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach.

Z wymienionych przepisów wynika, że sąd bada legalność zaskarżonej decyzji, czy jest ona zgodna z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.

W niniejszej sprawie przedmiotem skargi jest postanowienie organu egzekucyjnego dotyczące określenia wysokości nieprzekazanej kwoty wierzytelności przez dłużnika B Spółka z o.o. z siedzibą w Ł.

Badając legalność zaskarżonego postanowienia Sąd nie stwierdził naruszenia przepisów prawa w stopniu uzasadniającym jego uchylenie.

Podstawę prawną rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tj. Dz.U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 ze zm.).

Dla oceny prawidłowości postępowania organów administracji zasadnicze znaczenie mają postanowienia art. 70 § 1 i § 2 oraz art. 71a § 1 i § 9 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Zgodnie z art. 70 § 1 dłużnik zajętej wierzytelności jest obowiązany do naliczenia odsetek z tytułu niezapłacenia należności w terminie, należnych od następnego dnia po dniu wystawienia przez organ egzekucyjny zawiadomienia o zajęciu wierzytelności lub prawa majątkowego do dnia przekazania organowi egzekucyjnemu środków pieniężnych uzyskanych z zajęcia, z zastrzeżeniem § 2. W myśl § 2 tegoż artykułu, jeżeli dłużnik zajętej wierzytelności przekazuje organowi egzekucyjnemu środki pieniężne za pośrednictwem rachunku bankowego, nalicza odsetki, o których mowa w § 1, do dnia obciążenia rachunku bankowego zobowiązanego przekazywaną kwotą. Organ egzekucyjny w okresie realizacji zajęcia jest obowiązany powiadamiać dłużnika zajętej wierzytelności o każdorazowej zmianie stawki odsetek z tytułu niezapłacenia należności w terminie (§ 3 ustawy).

W niniejszej sprawie bezsporne jest, że dłużnik zajętej wierzytelności B Spółka z o.o. z siedzibą w Ł. nie dokonała zapłacenia należności w terminie. Kwestią sporną jest natomiast obowiązek strony skarżącej do naliczenia odsetek z tytułu niezapłacenia należności w terminie. Spółka zarzuciła organowi egzekucyjnemu naruszenie przepisu art. 71a § 9 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez błędne przyjęcie, że Spółka bezpodstawnie uchylała się od przekazania zajętej wierzytelności. W ocenie Sądu, podniesiony przez stronę skarżącą zarzut jest niezasadny.

Stosownie do treści art. 71a § 1 powołanej ustawy organy egzekucyjne uprawnione są do przeprowadzania u dłużników zajętej wierzytelności, z wyłączeniem banków, kontroli prawidłowości realizacji zastosowanego środka egzekucyjnego. Zgodnie z art. 71a § 9 ustawy, jeżeli w wyniku kontroli stwierdzono, że dłużnik zajętej wierzytelności bezpodstawnie uchyla się od przekazania zajętej wierzytelności albo części wierzytelności organowi egzekucyjnemu, organ ten wydaje postanowienie, w którym określa wysokość nieprzekazanej kwoty. Na postanowienie w sprawie wysokości nieprzekazanej kwoty przysługuje zażalenie.

Dłużnik zajętej wierzytelności jest więc podmiotem biorącym udział w egzekucji należności pieniężnych z wierzytelności oraz innych praw majątkowych. Podmiot ten realizuje na wezwanie organu egzekucyjnego zajęcie wierzytelności lub innego prawa majątkowego zobowiązanego. W roli dłużnika zajętej wierzytelności może wystąpić dłużnik zobowiązanego. Na dłużniku zajętej wierzytelności ciążą szczegółowo określone w ustawie obowiązki np. obowiązek naliczenia odsetek z tytułu niezapłacenia należności w terminie (patrz Dariusz Jankowski "Ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji – Komentarz 2007" Oficyna Wydawnicza "Unimex" Wrocław 2007, str. 573-574).

Z wymienionego art. 71a § 9 ustawy wynika, że w przypadku stwierdzenia, iż dłużnik zajętej wierzytelności bezpodstawnie uchyla się od przekazania zajętej wierzytelności albo części wierzytelności organowi egzekucyjnemu, wierzytelność ta albo jej część może być od niego ściągnięta w trybie egzekucji administracyjnej.

W art. 71a § 9 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji ustawodawca określił dwie przesłanki uprawniające organ egzekucyjny do określenia wysokości nieprzekazanej kwoty w drodze postanowienia, a mianowicie: po pierwsze – przeprowadzenie kontroli u dłużnika zajętej wierzytelności oraz po drugie – stwierdzenie w wyniku tej kontroli, że dłużnik bezpodstawnie uchyla się od przekazania zajętej wierzytelności albo części wierzytelności.

W powyższym przepisie ustawodawca nie określił co należy rozumieć pod pojęciem "bezpodstawnie uchylania się". Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 21 czerwca 2007 r., sygn. akt I FSK 984/06, LEX 364771 wskazał, iż podstawą do uchylania się przez dłużnika zajętej wierzytelności od przekazania zajętej wierzytelności albo części wierzytelności organowi egzekucyjnemu - w rozumieniu art. 71a § 9 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - mogą być tylko takie okoliczności prawne, które umożliwiają mu skuteczne uchylanie się od wykonania zobowiązania względem wierzyciela (np. zarzut przedawnienia, potrącenia itp.). W żadnym razie użyte w spornym przepisie określenie "bezpodstawnie uchyla się" nie odnosi się do okoliczności związanych ze złą kondycją finansową dłużnika zajętej wierzytelności. Pojęcie to oznacza tyle, co "bez podstawy prawnej". W uzasadnieniu powyższego wyroku NSA stwierdził, że wykładnia gramatyczna cytowanego przepisu nie daje jednoznacznej odpowiedzi na pytanie, co oznacza użyty w tym przepisie zwrot "bezpodstawnie uchyla się". Według "Słownika Języka Polskiego" pod redakcją Prof. M. Szymczaka (PWN W-wa 1978 r. , t 1, s. 148), bezpodstawny to: ... niemający podstawy; niesłuszny, (...) bez podstawy prawnej". Wydawać, zatem by się mogło, że przyczyną uzasadniającą odmowę przekazania zajętej wierzytelności mogą być również okoliczności natury słusznościowej, leżące po stronie dłużnika zajętej wierzytelności, jednak takiemu założeniu sprzeciwia się wykładnia funkcjonalna i celowościowa. Egzekucja wierzytelności pieniężnych jest tylko jednym ze środków egzekucyjnych w postępowaniu egzekucyjnym dotyczącym należności pieniężnych. Zasadniczym celem jest doprowadzenie do przymusowego wykonania obowiązku o charakterze pieniężnym przez dłużnika. W razie zajęcia wierzytelności dłużnik jest zobowiązany do przekazania zajętej kwoty organowi egzekucyjnemu na pokrycie egzekwowanej wierzytelności. Ciążą na nim również inne ustawowe obowiązki, np. obowiązek naliczania odsetek, obowiązek zawiadamiania organu egzekucyjnego o wskazanych w ustawie okolicznościach. NSA w powyższym wyroku wskazał także na regulację art. 67a § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, zgodnie z którym organ egzekucyjny może z mocy samego zajęcia wierzytelności lub innego prawa majątkowego albo ruchomości wykonywać wszelkie prawa zobowiązanego w zakresie niezbędnym do prowadzenia egzekucji.

Skład orzekający w niniejszej sprawie w pełni podzielił pogląd wyrażony w powołanym orzeczeniu Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Za nietrafne zatem należało uznać stanowisko skarżącej Spółki, zgodnie z którym nieterminowe przekazanie kwoty zajętej wierzytelności uzasadniały ciążące na niej zobowiązania i wynikająca z nich trudna sytuacja finansowa Spółki. Wskazane okoliczności nie stanowiły podstawy do uchylenia się przez Spółkę od przekazania zajętej wierzytelności organowi egzekucyjnemu. Okoliczności prawnych, które umożliwiają dłużnikowi skuteczne uchylanie się od wykonania zobowiązania względem wierzyciela nie stanowią również powołane przez Spółkę w skardze zagrożenie bytu Spółki oraz przeznaczanie posiadanych środków finansowych na zakup towarów niezbędnych do wprowadzenia do obrotu. Nieterminowego przekazania zajętej kwoty nie uzasadnia również podniesiona przez Spółkę okoliczność "złej komunikacji" pomiędzy Spółką a biurem rachunkowym prowadzącym jej księgowość, a co za tym idzie zbyt późne wystąpienie o zwrot należnego spółce podatku VAT. Jeżeli spółka uważa, iż poniosła szkodę z tytułu wadliwego reprezentowania jej interesów przez podmiot prowadzący księgowość, może dochodzić swych roszczeń na drodze cywilnoprawnej.

Podkreślić należy, iż brak okoliczności umożliwiających uchylanie się przez dłużnika od wykonania zobowiązania względem wierzyciela organ egzekucyjny stwierdził w wyniku kontroli przeprowadzonej u dłużnika, co uprawniało ten organ do wydania postanowienia, w którym określił wysokość nieprzekazanej kwoty przez B Spółkę z o.o. z siedzibą w Łodzi. Nie zasługuje więc na uwzględnię zarzut skargi dotyczący tego, że ocena bezpodstawnego uchylania się Spółki od przekazania wierzytelności nastąpiła bez przeprowadzenia kontroli w tym zakresie.

Zauważyć też należy, że w toku czynności kontrolnych (protokół z dnia [...] r.) ustalono na podstawie wyciągu z rachunku bankowego Spółki z o.o. B w Ł., że w okresie od 21 marca 2005 r. do 21 czerwca 2005 r. wypływy z tego rachunku tytułem realizacji czeków oraz tytułem wyposażenia A S.A. w organizacji w likwidacji obejmowały łącznie kwotę 241 300, 00 zł, co potwierdza, że Spółka posiadała środki finansowe nie tylko na zakup towarów w celu utrzymania ciągłości sprzedaży.

Wobec powyższych rozważań stwierdzić należy, że dłużnik zajętej wierzytelności w związku z nieterminowym przekazaniem zajętej kwoty wierzytelności obowiązany był na podstawie art. 70 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji do naliczenia odsetek z tytułu niezapłacenia należności w terminie, należnych od następnego dnia po dniu wystawienia przez organ egzekucyjny zawiadomienia o zajęciu wierzytelności. Skoro tego nie uczynił organ egzekucyjny był uprawniony do określenia wysokości nieprzekazanej kwoty powstałej w wyniku naliczenia odsetek z tytułu niezapłacenia w terminie należności.

Reasumując, Sąd uznał, iż skarga B Spółki z o.o. z siedzibą w Ł. nie jest zasadna. W stosunku do strony skarżącej spełnione zostały przesłanki określone w art. 71a § 9 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Organ egzekucyjny w sposób logiczny i przekonujący uzasadnił swoje rozstrzygnięcie. Rozpoznając sprawę Sąd nie stwierdził naruszenia przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego mogących mieć wpływ na wynik sprawy.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd oddalił skargę.

T.P.