Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 918/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-09-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Wójcik, Sędziowie Sędzia WSA Tomasz Wykowski (spr.), Sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran, Protokolant sekr. sąd. Agnieszka Olszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 września 2011 r. sprawy ze skargi E. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] marca 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji - oddala skargę -


UZASADNIENIE

IV SA/Wa 918/11

UZASADNIENIE

Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (dalej "Sądu") decyzją z dnia [...] marca 2011 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. (dalej "SKO"), po ponownym rozpatrzeniu na wniosek E. M. (dalej "skarżącego") sprawy zakończonej decyzją SKO z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji orzekających o ustaleniu warunków zabudowy, utrzymało własną decyzję w mocy.

Zaskarżona decyzja SKO z dnia [...] marca 2011 r. zapadła w następującym stanie faktycznym:

Wnioskiem z dnia [...] maja 2010 r. skarżący wystąpił o stwierdzenie nieważności (zwanych dalej łącznie: "decyzjami w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy"): 1) decyzji SKO z dnia [...] maja 2007 r. nr [...] oraz 2) utrzymanej przez decyzję SKO z dnia [...] maja 2007 r. w mocy decyzji Prezydenta W. z dnia [...] marca 2007 r. nr [...] (dalej "decyzji Prezydenta"), ustalającej na wniosek Z. B. (dalej "inwestora") warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym na działce nr ewidencyjny [...] w obrębie [...] przy ulicy [...] w [...] w W.

We wskazanym wyżej wniosku skarżący podniósł zarzut, że decyzje w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy wydano z naruszeniem art.61 ust.1 pkt 3 i ust.5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz.717 z późn. zm.). W ocenie skarżącego w sprawie doszło do wadliwego ustalenia warunków zabudowy dla planowanej inwestycji, w sytuacji w której teren inwestycji nie posiada uzbrojenia a jego wykonanie w przyszłości nie zostało zagwarantowane w sposób prawnie skuteczny.

Decyzją z dnia [...] sierpnia 2010 r. SKO odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji w przedmiocie ustalania warunków zabudowy.

Skarżący wniósł do SKO o ponowne rozpatrzenie sprawy.

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] marca 2011 r., SKO utrzymało w mocy własną decyzję z dnia [...] sierpnia 2010 r.

W uzasadnieniu decyzji z dnia [...] marca 2011 r. wskazano w szczególności, że w sprawie niniejszej brak jest podstaw do stwierdzenia, że ustalenie warunków zabudowy nastąpiło z rażącym naruszeniem prawa. Skoro bowiem zapewnienie uzbrojenia terenu przez inwestora jest wystarczające, gdy dostarczyciel mediów stwierdzi możliwość podłączenia planowanej inwestycji do np. sieci kanalizacyjnej poprzez sieć, która jeszcze nie istnieje w najbliższej przyszłości nie planuje się jej realizacji, to nawet gdyby z tym stanowiskiem się nie zgadzać, tak jak to czyni wnioskujący, to wobec rozbieżności interpretacyjnych naruszenia tego nie można byłoby uznać za rażące. Jednocześnie wskazać należy, że zarzuty które mogłyby mieć znaczenie w postępowaniu zwykłym nie mogą mieć wpływu na decyzję w przedmiocie stwierdzenia nieważności, jeżeli nie stanowią rażącego naruszenia prawa.

We wniesionej do Sądu skardze na decyzję SKO z dnia [...] marca 2011 r. skarżący wskazał, co następuje:

Zgodnie z art.61 ust.1 pkt 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe tylko wtedy (poza koniecznością spełnienia innych warunków) gdy istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust.5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego.

Zgodnie z art.61 ust.5 ustawy warunek, o którym mowa w art.61 ust.1 pkt 3 uznaje się za spełniony, jeżeli wykonanie uzbrojenia terenu zostanie zagwarantowane w drodze umowy zawartej pomiędzy właściwą jednostką organizacyjną a inwestorem.

W ocenie skarżącego wskazane wyżej warunki nie zostały spełnione w niniejszej sprawie.

W pkt 1.4.1 decyzji Prezydenta zastrzeżono, że planowaną inwestycję należy podłączyć do istniejącej miejskiej sieci inżynieryjnej na warunkach i po uzgodnieniu z właściwymi jednostkami organizacyjnymi m.in. w zakresie wodociągów i kanalizacji.

Prezydent powołał się przy tym na pismo Miejskiego Przedsiębiorstwa Wodociągów i Kanalizacji w W. Spółka Akcyjna (dalej "MPWiK") z dnia [...] sierpnia 2006 r. znak [...]oraz wskazał, że w dniu [...] października 2006 r. Burmistrz [...] zgłosił wniosek o rozbudowę sieci ściekowej w ulicy [...] i włączenie tych zadań do planów inwestycyjnych MPWiK na rok 2007. Termin rozpoczęcia rozbudowy sieci nie jest ustalony. W razie braku realizacji sieci

kanalizacyjnej w 2007 r. rozwiązanie odprowadzenie ścieków dla planowanej inwestycji należy uzgodnić z Wydziałem Ochrony Środowiska tutejszego Urzędu [...].

W przywołanym wyżej piśmie MPWiK stwierdziło m.in., że:

- odprowadzenie ścieków z terenu inwestycji będzie możliwe do istniejącego kanału ściekowego w ulicy [...] po zaprojektowaniu i wybudowaniu kanału ściekowego w ulicy [...] na odcinku ww. kanał ściekowy w ulicy [...] - przykanalik do budynku,

- MPWiK nie przewiduje realizacji kanału ściekowego w swoich najbliższych planach inwestycyjnych,

- odprowadzenie wód opadowych z terenu inwestycji będzie możliwe do istniejącego kanału deszczowego w ulicy [...] po zaprojektowaniu i wybudowaniu kanału deszczowego w ulicy [...] na odcinku ww. kanał deszczowy w ulicy [...] - przykanalik do budynku,

- plany inwestycyjne rozbudowy sieci kanalizacyjnej na wniosek mieszkańców ustala Urząd [...], a następnie po zatwierdzeniu przez Biuro Infrastruktury Urzędu W., plany zostają przekazane MPWiK w celu realizacji.

Mieszkańcy ulicy [...] nigdy nie występowali o budowę nowego kanału ściekowego w ulicy [...] ponieważ korzystają bezproblemowo z istniejącego "starego" kanału ściekowego wybudowanego przez mieszkańców ulicy [...] w latach czterdziestych ubiegłego wieku, gdy ulica [...] znajdowała się poza granicami miasta W. Wystąpienie Burmistrza [...] o wprowadzenie do planów inwestycyjnych MPWiK budowy nowego kanału ściekowego długości 80 metrów w ulicy [...] za pieniądze publiczne, jedynie na wniosek inwestora, bez powiadomienia mieszkańców o tym wystąpieniu "świadczy o istnieniu układu korupcyjnego inwestora z władzami samorządowymi".

W następstwie podjęcia przez MPWiK działań w celu zaprojektowania i budowy nowego kanału ściekowego w ulicy [...] skarżący wystosował skargę do Prezydenta zawartą w piśmie z dnia [...] grudnia 2007 r., popartą przez innych mieszkańców ulicy [...].

Ustosunkowując się do powyższej skargi pismem z dnia [...] grudnia 2007 r., Urząd W. Biuro Infrastruktury uznał wystąpienie mieszkańców za zasadne. W piśmie poinformowano, że ze względu na bezprzedmiotowość inwestycji jej realizacja zostanie zaniechana przez MPWiK. W aktach administracyjnych sprawy

znajduje się również kopia pisma MPWiK z dnia [...] grudnia 2007 r., adresowanego do Urzędu, w którym MPWiK stwierdza wyżej wskazaną bezprzedmiotowość inwestycji.

Funkcjonowanie w obrocie prawnym decyzji Prezydenta ustalającej warunki zabudowy umożliwiło wydanie trzykrotnie decyzji zatwierdzających kolejne wersje projektów budowlanych i udzielających inwestorowi pozwolenia na budowę apartamentowca na 15 mieszkań na terenie inwestycji.

W postępowaniu o wydanie decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę posłużono się sfałszowaną wersją pisma MPWiK z dnia [...] sierpnia 2010 r.

Wbrew ocenie SKO zawartej w zaskarżonej decyzji z dnia [...] marca 2011 r., opartej na wadliwej wykładni orzecznictwa sądów administracyjnych, decyzje w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy zostały wydane z rażącym naruszeniem art.61 ust.1 pkt 3 i ust.5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie i podtrzymało stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Sąd rozpoznał skargę na decyzję SKO z racji sprawowania wymiaru sprawiedliwości, polegającego na kontrolowaniu działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (art.1§1 i §2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych - Dz.U. z dnia 20 września 2002 r., Nr 153, poz.1269 z późn.zm.). Kontrola ta obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (art.3§2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. Nr 153, poz.1270 z późn.zm.- zwanej dalej "p.p.s.a.").

Skargę należało oddalić, albowiem zaskarżona decyzja SKO nie narusza

prawa.

Podkreślenia wymaga, że zaskarżona decyzja SKO z dnia [...] marca 2011 r., utrzymująca w mocy wcześniejszą decyzję tego organu z dnia [...] sierpnia 2010 r. wydana została w nadzwyczajnym postępowaniu administracyjnym, jakim jest postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej regulowane przepisami art.156 - 159 k.p.a.

W związku z charakterem zarzutów skargi niezbędnym jest poczynienie zasadniczych uwag odnośnie istoty wspomnianego wyżej postępowania administracyjnego oraz jego ukształtowanych przepisami k.p.a. ram.

Stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji administracyjnej stanowi wyłom w zasadzie trwałości decyzji administracyjnych, ustanowionej w art.16§1 k.p.a. Z uwagi na doniosłość tej zasady zaistnienie przesłanki powodującej stwierdzenie nieważności musi być oczywiste i oczywistość tę właściwy organ ma obowiązek wykazać (wyrok NSA z dnia 22 października 1999 r., I SA 8/98, publ. w LEX nr 47276).

W konsekwencji powyższego postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej ma szczególny, rygorystycznie zdefiniowany przedmiot.

Organ orzekający w takim postępowaniu upoważniony jest wyłącznie do dokonania oceny tego, czy kwestionowana decyzja administracyjna obarczona jest wadami prawnymi ściśle określonego rodzaju, wymienionymi w art.156§1 pkt 1-7 k.p.a. (wady kwalifikowane).

Zgodnie z przywołanym przepisem k.p.a. organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która: 1) wydana została z naruszeniem przepisów o właściwości, 2) wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa, 3) dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, 4) została skierowana do osoby nie będącej stroną w sprawie, 5) była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały, 6) w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony, 7) zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa.

Przesłanką do stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej nie jest zatem wystąpienie jakiegokolwiek uchybienia przy jej wydawaniu (nawet gdyby uchybienie to niosło by za sobą istotne konsekwencje), ale wyłącznie uchybienia o charakterze kwalifikowanym.

O ile zatem ewentualne uchybienia o charakterze niekwalifikowanym obciążające decyzję administracyjną wydaną w postępowaniu zwyczajnym (w niniejszej sprawie decyzjami takimi są decyzja SKO z dnia [...] maja 2007 r. nr [...] oraz decyzja Prezydenta W. z dnia [...] marca 2007 r. nr [...]) mogłyby by być podstawą do uchylenia lub zmiany decyzji w szczególności na skutek: 1) rozpatrzenia przez organ odwoławczy (w niniejszej sprawie przez SKO) odwołania od decyzji organu l instancji (w niniejszej sprawie przez Prezydenta), 2) wznowienia postępowania administracyjnego, o tyle nie mogłyby być one wystarczającą podstawą do stwierdzenia nieważności kwestionowanych decyzji.

Postępowania nadzwyczajnego nie można zatem traktować jako kolejnej, tj. trzeciej lub czwartej instancji administracyjnej, w której po raz kolejny, w tym samym zakresie oceniano by spełnienie się materialnoprawnych przesłanek uzasadniających przyznanie danemu podmiotowi uprawnień lub obciążenie go obowiązkami o charakterze administracyjnoprawnym.

Odnosząc powyższe wywody do niniejszej sprawy należy stwierdzić, że przedmiotem prowadzonego przez SKO postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji w przedmiocie ustalania warunków zabudowy dla planowanej inwestycji nie było szczegółowe i kompleksowe badanie, czy w dacie wydania tych orzeczeń zaszły wszystkie ustawowe przesłanki do ustalenia warunków zabudowy dla planowanej inwestycji, ale ocena, czy ewentualne uchybienia tych decyzji nie noszą znamion kwalifikowanych wad prawnych, o których mowa w art.156§1 k.p.a.

Skarżący podniósł zarzut, że decyzję w przedmiocie ustalenia warunków dla planowanej inwestycji wydano z kwalifikowaną wadą prawną, o której mowa w art.156§1 pkt 2 k.p.a., tj. z rażącym naruszeniem przepisów prawa materialnego w postaci art.61 ust.1 pkt 3 i ust.5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Zgodnie z art.61 ust.1 pkt 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe tylko wtedy (poza koniecznością spełnienia innych warunków) gdy istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust.5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego.

Zgodnie z art.61 ust.5 ustawy warunek, o którym mowa w art.61 ust.1 pkt 3 uznaje się za spełniony, jeżeli wykonanie uzbrojenia terenu zostanie zagwarantowane w drodze umowy zawartej pomiędzy właściwą jednostką organizacyjną a inwestorem.

Z zestawienia powyższych przepisów wynikają następujące wnioski:

- ustalenie warunków zabudowy dla projektowanej inwestycji dopuszczalne jest po stwierdzeniu, że inwestycja ta będzie obsługiwana przez odpowiednie (z punktu widzenia jej rozmiaru i charakteru) uzbrojenie terenu,

- dostęp terenu inwestycji do tego rodzaju uzbrojenia nie musi jednakże fizycznie istnieć w dacie orzekania o warunkach zabudowy,

- dostęp ten może być zatem zapewniony faktycznie po wydaniu decyzji ustalającej warunki a zabudowy, a w dacie wydania decyzji wystarcza zagwarantowanie takiego dostępu przez właściwą jednostkę organizacyjną.

Wprawdzie literalne brzmienie art.61 ust.5 ustawy przewiduje, że wykonanie uzbrojenia terenu winno zostać zagwarantowane w drodze umowy zawartej pomiędzy właściwą jednostką organizacyjną a inwestorem, niemniej w orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że z przepisu tego nie należy wyprowadzać obowiązku legitymowania się przez inwestora stosowną umową już w dacie orzekania o warunkach zabudowy (por. m.in. wyroki wojewódzkich sądów administracyjnych: w Warszawie z dnia 15 kwietnia 2008 r., sygn. akt IV SA/Wa 2480/07 i z dnia 4 grudnia 2008 r., sygn. akt IV SA/Wa 1361/08 oraz w Krakowie z dnia 15 maja 2009 r., sygn. akt II SA/Kr 431/2009). W pełni dopuszczalne jest bowiem uwzględnienie w tym zakresie przez organ także innego rodzaju dokumentów wystawionych przez dostawcę mediów, w których gwarantowałby on możliwość obsłużenia terenu inwestycji.

W konsekwencji powyższego można zatem zasadnie mówić o tym, że formalne wymagania w zakresie wykazania przez inwestora spełnienia się materialno prawnej przesłanki, o której mowa w art.61 ust.1 pkt 3 ustawy, mają charakter zliberalizowany. Wynika stąd, że zasadniczym obowiązkiem organu prowadzącego postępowanie w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy jest - w zakresie kontroli spełniania przez planowaną inwestycję wymogu, o którym mowa w art.61 ust.1 pkt 3 ustawy - niedopuszczenie do takiej sytuacji, w której warunki takie ustalonoby dla inwestycji, dla której zarówno aktualnie, jak i w przyszłości zapewnienie odpowiedniego uzbrojenia byłoby w oczywisty sposób niemożliwe. Tam gdzie stosowne możliwości techniczne, istniejące aktualnie lub potencjalnie, zostaną potwierdzone przez dostawcę mediów w sposób formalnie akceptowalny, organ winien uznać warunek z art.61 ust.1 pkt 3 ustawy za spełniony.

Uzasadnieniem powyższego, niewątpliwie działającego na korzyść inwestora stanowiska jest okoliczność, że ostateczna weryfikacja przedsięwzięcia inwestycyjnego pod kątem tego, czy ma ono niezbędny dostęp do mediów nastąpi w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę.

W kontekście wszystkich tych uwag poglądu skarżącego, że decyzja Prezydenta narusza art.61 ust.1 pkt 3 i ust.5 w sposób rażący podzielić nie można.

Podkreślenia wymaga, że orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego wypracowało konsekwentne stanowisko odnośnie właściwego rozumienia terminu "rażące naruszenie prawa".

Stosownie do powyższego rażące naruszenie prawa zachodzi wtedy, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej sprzeczności z przepisami prawa i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że decyzja taka nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa. Cechą rażącego naruszenia prawa jest również to, że treść decyzji pozostaje w oczywistej sprzeczności z treścią zastosowanego w niej przepisu. Nie chodzi przy tym o błędy w wykładni prawa, ale o przekroczenie prawa w sposób jasny i niedwuznaczny (wyrok NSA z dnia 26 września 2000 r., sygn. akt 2998/99, publ. w LEX nr 51249).

O rażącym (a nie jakimkolwiek) naruszeniu prawa można mówić, gdy decyzja została wydana wbrew nakazowi lub zakazowi ustanowionemu w przepisie prawnym, wbrew wszystkim przesłankom przepisu nadano prawa albo ich odmówiono, albo też wbrew tym przesłankom obarczono stronę obowiązkiem albo uchylono obowiązek. Cechą rażącego prawa jest to, że treść decyzji pozostaje w sprzeczności z treścią przepisu przez proste ich zestawienie ze sobą (wyrok NSA z dnia 11 sierpnia 2000 r., III SA 1935/99, publ. LEX nr 47008).

Przedmiotem oceny SKO orzekającego w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji w przedmiocie ustalania warunków zabudowy dla planowanej inwestycji było ustalenie, czy w dacie wydawania tych decyzji (decyzja Prezydenta z dnia [...] marca 2007 r. oraz decyzja SKO z dnia [...] maja 2007 r.) inwestor przedstawił gwarancję, o której mowa w art.61 ust.5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Wyraźnego podkreślenia wymaga, w związku z powołaniem się przez skarżącego na obfitą korespondencję urzędową sporządzoną po wydaniu orzeczenia Prezydenta z dnia [...] marca 2007 r. oraz orzeczenia SKO z dnia [...] maja 2007 r., że rozstrzygający w tym zakresie jest wyłącznie stan istniejący we wskazanych wyżej datach, nie zaś zdarzenia mające miejsce po wydaniu decyzji przez organy obu instancji.

Gwarancja taka została złożona przez MPWiK w cytowanym przez skarżącego piśmie z dnia [...] sierpnia 2006 r. znak [...].

W piśmie tym, którego kserokopia znajduje się w aktach administracyjnych sprawy MPWiK stwierdziło, co następuje:

1) budynek będzie można zaopatrzyć w wodę w ilości 2,0 dm 3/s na cele socjalno - bytowe i 5,0 dm 3/s na cele p.poż z istniejącego przewodu wodociągowego D 150 mm w ul. [...],

2) odprowadzenie ścieków z posesji będzie możliwe do istniejącego ściekowego w ulicy [...] po zaprojektowaniu i wbudowaniu kanału ściekowego w ulicy [...] na odcinku kanał ściekowy w ulicy [...] - przykanalik do budynku,

3) MPWiK nie przewiduje realizacji ww. kanału ściekowego w swoich najbliższych planach inwestycyjnych,

4) Odprowadzenie wód odpadowych z posesji będzie możliwe do istniejącego kanału deszczowego w ulicy [...] po zaprojektowaniu i wybudowaniu kanału deszczowego w ulicy [...] na odcinku kanał deszczowy w ulicy [...] - przykanalik do budynku,

5) MPWiK nie przewiduje realizacji kanalizacji deszczowej w swoich planach inwestycyjnych,

6) plany inwestycyjne rozbudowy sieci kanalizacyjnej na wniosek mieszkańców ustala Urząd [...], a następnie po zatwierdzeniu przez Biuro Infrastruktury Urzędu W., plany te zostają przekazane do MPWiK w celu realizacji.

Jednocześnie w decyzji Prezydenta poczyniono wzmiankę, że w dniu [...] października 2006 r. Burmistrz W. zgłosił wniosek o rozbudowę sieci ściekowej w ulicy [...] i włączenie tych zadań do planów inwestycyjnych MPWiK na rok 2007 r.

Zestawienie tych elementów upoważniało Prezydenta (a następnie rozpatrujące odwołanie od decyzji Prezydenta SKO) do uznania, że warunek niezbędny do pozytywnego rozpatrzenia wniosku inwestora, o którym mowa w art.61 ust.1 pkt 3 w związku z art.61 ust.5 został spełniony. MPWiK oświadczyło bowiem, że odprowadzenie ścieków z terenu inwestycji jest możliwe niemniej wymaga nakładów inwestycyjnych. Jednocześnie z inicjatywy Burmistrza [...] procedura mająca na celu realizację tychże niezbędnych nakładów została wszczęta.

W świetle postulatu wykładania użytego w art.61 ust.5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym pojęcia "zagwarantowanie wykonania uzbrojenia terenu" w sposób elastyczny, o czym była mowa wcześniej, wykonanie uzbrojenia w odniesieniu do planowanej inwestycji zostało w decyzji Prezydenta zagwarantowane.

W ocenie Sądu nie można w tej sytuacji zasadnie wywodzić rażącego naruszenia przepisów prawa materialnego przez Prezydenta, czy też później przez rozpatrujące odwołanie SKO.

Podkreślenia wymaga, mając na uwadze poświęcenie tej kwestii przez skarżącego obszernych wywodów w skardze, że: 1) organy orzekające w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy (Prezydent i SKO), 2) organ orzekający w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji w przedmiocie ustalania warunków zabudowy (SKO), 3) Sąd orzekający w niniejszym postępowaniu nie mieli upoważnienia wynikającego z przepisów prawa do oceny, czy wszczęcie przez Burmistrza [...] procedury mającej na celu realizację nakładów niezbędnych do uzbrojenia terenu inwestycji było celowe. Kwestia ta, tj. zasady i procedura realizacji inwestycji publicznych w [...] jest z punktu widzenia postępowania w przedmiocie ustalania warunków zabudowy zagadnieniem wewnątrzorganizacyjnym, którego ustalenia (w postaci wykonania uzbrojenia terenu, ewentualnie zagwarantowania wykonania takiego uzbrojenia w przyszłości) wiążą organ orzekający w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy.

O ile zatem skarżący pozostaje w przeświadczeniu, że plany inwestycyjne [...] realizowane są z naruszeniem zasady gospodarności albo że realizacja ta związana jest wystąpieniem okoliczności noszących znamiona czynu zabronionego (korupcji) winien rozważyć zwrócenie się ze stosownymi wystąpieniami do organu sprawującego funkcje nadzorcze nad Burmistrzem [...], ewentualnie do organów ścigania. Stanowczego podkreślenia wymaga jednakże, że twierdzenia skarżącego w powyższym zakresie nie mogą opierać się wyłącznie na subiektywnych odczuciach, czy też uogólnionych hipotezach, ale muszą odwoływać się do wiarygodnych sprawdzalnych faktów. W tym kontekście uznać należy, że co najmniej w odniesieniu do zarzutu działań korupcyjnych skarga faktów takich nie przedstawiła.

Skarga nie ma zatem usprawiedliwionych podstaw, w konsekwencji czego podlega oddaleniu.

Z powyższych względów Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art.151 p.p.s.a.