Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 693/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2019-09-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: Art. 5 ust. 1, ust. 2, art. 81 ust. 1, ust. 2, ust. 5, art. 92a ust. 1, art. 92 b ust. 1, art. 92c
journal: Dz.U. 2019 poz 58
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Czeluśniak Sędziowie WSA Bożenna Blitek (spr.) NSA Krystyna Kutzner Protokolant specjalista Bernadetta Szczypka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 września 2019 r. przy udziale Prokuratora Prokuratury Rejonowej Kraków Krowodrza Marty Suchodolskiej sprawy ze skargi J. M. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 29 kwietnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej skargę oddala


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] 2019 r. nr [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na J. M., prowadzącego działalność pod nazwą "A" J. M., karę pieniężną w wysokości 2.000 zł. W uzasadnieniu organ I instancji podał, że w dniu 18 stycznia 2019 r. w Z, Rejon Dworców, przeprowadzono kontrolę autobusu marki Iveco o numerze rejestracyjnym [...], którym kierował J. K. Wymienionym pojazdem kierujący wykonywał regularny przewóz osób w krajowym transporcie drogowym na linii regularnej nr [...] Z Rejon Dworców - B, G, O - Z Rejon Dworców w imieniu przedsiębiorcy J. M., prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą: "A" J. M. Podczas kontroli ustalono, że wymieniony wyżej autobus nie posiada aktualnego okresowego badania technicznego, a termin ważności poprzedniego badania technicznego tego pojazdu upłynął w dniu 22 grudnia 2018 r.

W odwołaniu od powyższej decyzji Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego J. M. wniósł o jej uchylenie w całości na podstawie art. 92b i art. 92c ustawy o transporcie drogowym. Odwołujący podniósł, że każdy kierowca w jego firmie po podpisaniu umowy o pracę otrzymuje do podpisania regulamin firmy, w którym są określone prawa i obowiązki kierowców, w szczególności przy pobieraniu autobusu przed wyjazdem na linię regularną oraz określone są wskazania co powinien kierujący wykonać przed wyjazdem. Jednym z takich obowiązków jest sprawdzenie wpisów w dowodzie rejestracyjnym określających termin badań technicznych pojazdu. W przypadku stwierdzenia jakichkolwiek nieprawidłowości kierowca jest zobowiązany powiadomić o nich przedsiębiorcę i wymienić pojazd na inny. Jednak skontrolowany kierowca nie dopełnił ciążącego na nim obowiązku i wyjechał w trasę pojazdem nie posiadającym ważnych badań technicznych. Dlatego - w ocenie odwołującego - nie może on ponosić odpowiedzialności za naruszenie stwierdzone w decyzji organu I instancji, gdyż nie miał wpływu na jego powstanie.

Decyzją z dnia 29 kwietnia 2019 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 z późn. zm.), art. 4 pkt 22 lit. l, art. 92a ust. 1 i 3 oraz ust. 7 pkt 1 ustawy z dnia 06 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2019 r. poz. 58), art. 71 ust. 1-2, art. 81 ust. 1-5, art. 82 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2018 r. poz. 1990 ze zm.) oraz Ip. 9.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 6 marca 2019 r. nr [...]. Organ II instancji wskazał, że art. 71 ust. 1 ustawy - Prawo o ruchu drogowym jednoznacznie wskazuje, że dokumentem stwierdzającym dopuszczenie do ruchu pojazdu samochodowego, ciągnika rolniczego, pojazdu wolnobieżnego wchodzącego w skład kolejki turystycznej, motoroweru lub przyczepy jest dowód rejestracyjny albo pozwolenie czasowe. Natomiast ust. 2 wymienionego artykułu określa wymogi dopuszczenia pojazdu do ruchu. Jednym z tych wymogów jest odpowiadanie pojazdu warunkom technicznym wymienionym w art. 66 ustawy -Prawo o ruchu drogowym. W ocenie organu odwoławczego, materiał dowodowy zgromadzony w niniejszej sprawie jednoznacznie wskazuje, że w dniu 18 stycznia 2019 r. strona wykonywała krajowy transport drogowy osób na linii regularnej nr [...] Z Rejon Dworców - B, G, O - Z Rejon Dworców. Przewóz ten wykonywała autobusem marki Iveco o numerze rejestracyjnym [...]. Podczas przeprowadzonej kontroli bez żadnych wątpliwości ustalono, że termin ostatniego okresowego badania technicznego kontrolowanego pojazdu upłynął w dniu 22 grudnia 2018 r. Fakt ten potwierdza kserokopia dowodu rejestracyjnego wymienionego wyżej autobusu znajdująca się w aktach sprawy. Organ II instancji stwierdził, że także J. M. w odwołaniu przyznał, że skontrolowany autobus nie posiadał ważnego badania technicznego. Organ II instancji uznał zatem, że organ I instancji słusznie nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości 2.000 zł. Odnosząc się do złożonego przez odwołującego wniosku o zastosowanie w niniejszej sprawie art. 92b ustawy o transporcie drogowym Główny Inspektor Transportu Drogowego stwierdził, że nie może on zostać uwzględniony. Organ wyjaśnił, że uważna analiza powołanego przepisu prowadzi do wniosku, że przepis ten znajdzie zastosowanie wyłącznie w tych sprawach administracyjnych, w których wykryto i stwierdzono naruszenia przepisów dotyczących czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw i okresach odpoczynku. Natomiast naruszenie polegające na wykonywaniu przewozu drogowego pojazdem nieposiadającym aktualnego okresowego badania technicznego potwierdzającego jego zdatność do ruchu drogowego nie mieści się w kategorii naruszeń dotyczących czasu pracy kierowców. W ocenie organu II instancji, w niniejszej sprawie nie zaistniały również okoliczności uzasadniające zastosowanie art. 92c ustawy o transporcie drogowym. Powołany przepis pozwala bowiem na uniknięcie odpowiedzialności wówczas, gdy okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący czynności związane z tym przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot ten nie mógł przewidzieć. Organ odwoławczy zastrzegł przy tym jednak, że przesłanki wskazane w tym przepisie nie odnoszą się do zwykłego zachowania przedsiębiorcy lub działań osób, którymi posługuje się przy wykonywaniu swojej działalności, lecz do sytuacji wyjątkowych, których profesjonalny przedsiębiorca przy zachowaniu należytej staranności i przezorności nie był w stanie przewidzieć, np. będących rezultatem siły wyższej, bądź działań osoby trzeciej, za której winę przedsiębiorca nie może odpowiadać. Uwolnienie się od odpowiedzialności za popełnione naruszenie jest możliwe tylko po wykazaniu przez przedsiębiorcę braku wpływu na powstanie naruszenia. Zdaniem organu II instancji, zebrany materiał dowodowy nie zawiera dowodów wskazujących na istnienie okoliczności wyłączających odpowiedzialność strony. Przedstawienie pojazdu do badania technicznego należy bowiem do obowiązków skarżącego jako właściciela pojazdu i ten obowiązek powinien wykonać osobiście, a jeśli zleca jego wykonanie innej osobie, to powinien dopilnować, aby osoba ta zlecenie wykonała, bowiem tylko takie postępowanie można uznać za postępowanie z należytą starannością. Tymczasem odwołujący nałożył na kierującego obowiązek sprawdzania ważności badań technicznych pojazdów, ale nie interesował się wypełnianiem tego obowiązku przez kierującego, co - zdaniem organu - świadczy o niewłaściwym nadzorowaniu pracowników przez przedsiębiorcę. Równocześnie organ II instancji stwierdził, że innych okoliczności mogących stanowić podstawę do zwolnienia z odpowiedzialności za dokonane naruszenie strona nie wskazała, a zatem brak jest podstaw do zastosowania powołanego przepisu.

W skardze na powyższą decyzję Główny Inspektor Transportu Drogowego J. M. wniósł o jej uchylenie zarzucając:

1. naruszenie art. 7, art. 76 § 1, art. 77 § 1 i art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego, polegające na niewyczerpującym rozpatrzeniu materiału dowodowego oraz na jego dowolnej ocenie.

2. naruszenie art. 9 i art. 11 Kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez niedostateczne wyjaśnienie podstaw i przesłanek utrzymania w mocy decyzji Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego.

3. naruszenie art. 107 § 4 Kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez niewskazanie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego jako podstawy prawnej postępowania.

4. błędne i niepełne wskazanie podstawy prawnej poprzez powołanie art. 92a ust. 11 ustawy o transporcie drogowym, który nie ma tutaj zastosowania i pominięcie art. 93 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, tj. nie wskazanie legitymacji organu do nakładania kary pieniężnej.

5. niewskazanie podstawy prawnej, którą stanowi art. 71 ust. 1-2, art. 81 ust. 1-5, art. 82 ustawy - Prawo o ruchu drogowym.

6. błędną interpretację art. 92c ustawy o transporcie drogowym, poprzez przyjęcie, że w przedmiotowej sprawie powoływany przepis nie ma zastosowania.

W uzasadnieniu skargi J. M. podniósł, że w decyzji organu I instancji nie wskazano podstawy prawnej w zakresie postępowania administracyjnego, czyli pominięto w podstawie decyzji art. 104 i następne Kodeksu postępowania administracyjnego podczas, gdy art. 92a ust. 1 ustawy o transporcie drogowym nie jest normą regulującą postępowanie. Zdaniem skarżącego, samo jego powołanie w podstawie wydawanej decyzji jest niewystarczające. Poza tym organ I instancji nie powołał także art. 93 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, czyli nie wskazał w podstawie prawnej organu uprawnionego do nałożenia kary. W ocenie skarżącego, organ I instancji pominął również podstawę prawną opisaną ustawą - Prawo o ruchu drogowym, tj. art. 71 ust 1-2, art. 81 ust. 1-5, art. 82 tej ustawy, czyli warunków dopuszczenia pojazdów do ruchu. Skarżący stwierdził, że tak rażące naruszenie przepisów postępowania winno skutkować uchyleniem decyzji organu I i II instancji. Za nietrafne skarżący uznał stanowisko organu I instancji, że to wyłącznie właściciel pojazdu samochodowego jest obowiązany przedstawić go do badania technicznego, gdyż art. 92a 2 ustawy o transporcie drogowym wskazuje również odpowiedzialność każdej innej osoby wykonującej czynności związane z przewozem drogowym, która naruszyła obowiązek lub warunki przewozu drogowego. Skarżący stwierdził, że ze względu na rozległą działalność gospodarczą w zakresie transportu osobowego przedsiębiorca powierza wykonywanie swoich obowiązków określonym pracownikom i takie powierzenie obowiązków w postaci regulaminu, w którym określone są obowiązki kierowców, posiada firma skarżącego. Każdy kierowca w firmie strony skarżącej zobowiązany jest przed wyjazdem sprawdzić stan techniczny pojazdu i dokumentów związanych z wykonywaniem przewozów. W przypadku stwierdzenia jakichkolwiek nieprawidłowości kierujący jest obowiązany powiadomić skarżącego jako przedsiębiorcę oraz wymienić pojazd na sprawny i posiadający pełną dokumentację uprawniającą do wykonywania przewozu. Obowiązku kontroli dokumentów nie dopełnił kierowca pojazdu, a zatem - zdaniem skarżącego - nietrafne jest stwierdzenie organów I i II instancji sugerujące, że przedsiębiorca nie dołożył wszelkiej staranności aby działalność była prowadzona zgodnie z przepisami prawa. W opinii skarżącego, w opisanej sytuacji zaistniały okoliczności uzasadniające zastosowanie art. 92c ustawy o transporcie drogowym, który pozwala na uniknięcie odpowiedzialności, gdyż faktycznie nie miał on wpływu na powstanie naruszenia. J. M. podniósł, że sumiennie i z należytą starannością zarządza swoją firmą i wszystkie zasady pracy i obowiązki wynikające z ustawy o transporcie drogowym są w niej opisane i przypisane konkretnym osobom. Skarżący stwierdził, że żadna norma prawna nie zabrania powierzenia (zlecenia) zadań i obowiązków wynikających z ustawy o transporcie drogowym i stąd też formę powierzenia obowiązków stosuje on w swojej firmie. Skarżący uważa zatem, że w tym zakresie organy I i II instancji nie wyjaśniły należycie przyczyn naruszenia prawa przy wykonywaniu przewozów.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Wojewódzki Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm., zwanej dalej p.p.s.a.), sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej i stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 2107 z późn. zm.), kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Jednocześnie w oparciu o art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną.

Zdaniem Sądu, skarga J. M. jest całkowicie nieuzasadniona.

W niniejszej sprawie pozostaje poza sporem okoliczność, że w czasie kontroli drogowej w dniu 18 stycznia 2019 r. w Z, Rejon Dworców, w imieniu skarżącego J. M. jako przedsiębiorcy wykonywany był regularny przewóz osób w krajowym transporcie drogowym na linii regularnej nr [...] Z Rejon Dworców - B, Guty, O - Z Rejon Dworców autobusem marki Iveco o numerze rejestracyjnym [...], który to pojazd nie posiadał aktualnego okresowego badania technicznego, a termin ważności poprzedniego badania technicznego tego pojazdu upłynął w dniu 22 grudnia 2018 r.

Spornym w sprawie jest to, czy karę pieniężną na mocy ustawy o transporcie drogowym za powyższe uchybienie ponosi przedsiębiorca J. M. - jak twierdzą to organy administracyjne obu instancji, czy też może on zwolnić się z odpowiedzialności za powyższe uchybienie przez powierzenie zatrudnionym kierowcom obowiązku sprawdzania ważności badań technicznych pojazdu przed wyjazdem na trasę - jak chce tego skarżący.

Zdaniem Sądu, rację mają organy administracyjne obu instancji, albowiem obowiązek przedsiębiorcy w omawianym zakresie wynika wprost z przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U z 2019 r., poz. 58). Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy: "Podjęcie i wykonywanie transportu drogowego (...) wymaga uzyskania zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego (...)", a wg art. 5 ust. 2 tej ustawy: "Zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego udziela się przedsiębiorcy (...)". Z powyższego wynika więc, że to przedsiębiorca jest podmiotem, który wykonuje przewóz drogowy, choć oczywiście przedsiębiorca może zatrudnić kierowców, którzy posiadają własny zakres odpowiedzialności wynikający zarówno z tej ustawy jak i innych ustaw.

Zgodnie z treścią art. 92a ust. 1 ustawy o transporcie drogowym w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji: "Podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 10.000 złotych za każde naruszenie".

Sąd zauważa, że w przypadku stwierdzonego naruszenia przepisów ustawy o transporcie drogowym decyzje w sprawie nałożenia kary w konkretnej wysokości na odpowiedzialny za to naruszenie podmiot nie mają charakteru uznaniowego, ale są decyzjami związanymi, co oznacza, że w przypadku stwierdzenia naruszenia obowiązków lub warunków przewozu drogowego organ administracyjny ma obowiązek nałożenia kary pieniężnej – zgodnie z treścią przytoczonego wyżej art. 92a ust. 1 ustawy o transporcie drogowym.

Nie ma racji skarżący, jakoby w przedmiotowej sprawie miał zastosowanie art. 92 c ustawy o transporcie drogowym, który stanowi, że nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć" , albowiem do takich sytuacji nie można zaliczyć powierzenia kierowcy, nawet pisemnie, własnych obowiązków. Jak słusznie podkreśliły to organy administracyjne, ten obowiązek skarżącego wynikał wprost z przepisów ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2018 r., poz. 1990), w szczególności art. 81 ust. 1, ust. 2 i ust. 5 stanowią: "Art. 81. 1. Właściciel pojazdu samochodowego, (...) jest obowiązany przedstawiać go do badania technicznego. 2. Badania techniczne dzieli się na badania okresowe, badania dodatkowe oraz badania co do zgodności z warunkami technicznymi. (...) 5. Okresowe badanie techniczne pojazdu przeprowadza się corocznie ...".

Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym w art. 71 ust. 1 i ust. 2 wskazuje także jednoznacznie na to, że dopuszczonym do ruchu może być tylko pojazd zarejestrowany, a więc pojazd posiadający dowód rejestracyjny (wyjątkowo posiadający pozwolenie czasowe), przy czym – jak wynika to z art. 72 ust. 1 pkt 4 - do dokonania zarejestrowania konieczne jest przedstawienie zaświadczenia o pozytywnym wyniku badania technicznego pojazdu albo przedstawienie dowodu rejestracyjnego pojazdu lub innego dokumentu wydanego przez właściwy organ państwa członkowskiego, potwierdzającego wykonanie oraz termin ważności badania technicznego.

Należy podkreślić, że wskazane w art. 92c ustawy o transporcie drogowym przesłanki odnoszą się do okoliczności o charakterze obiektywnym, a więc takich, których przy najdalej idących staraniach przedsiębiorca nie mógł i nie był w stanie przewidzieć. Nie można więc skutecznie powoływać się na treść tego przepisu w sytuacji, gdy to pracownik przedsiębiorcy, działający w ramach powierzonych mu zadań, dopuszcza się działań, za które ustawa przewiduje nałożenie kary. Orzecznictwo sądów administracyjnych jest w tej materii jednolite, a Sąd rozpoznający niniejszą skargę w pełni podziela prezentowane w nich stanowisko. Na zakres obowiązków przewoźnika zwrócił też uwagę Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 31 marca 2008 r. sygn. akt SK 75/06 (30/2/A/2008). podkreślając, że regulacje zawarte w ustawie o transporcie drogowym zmierzają do wymuszenia takiej organizacji pracy przedsiębiorstwa wykonującego transport drogowy, ażeby działalność ta odbywała się w sposób bezpieczny, bez zagrożenia życia, zdrowia i mienia innych osób. Sprawą przedsiębiorcy (przewoźnika) jest zawarcie takich umów i obmyślenie takich organizacyjnych rozwiązań, które będą dyscyplinować osoby wykonujące na jego rzecz usługi kierowania pojazdem. Innymi słowy: kwestie właściwego doboru pracowników (ryzyko osobowe) nie mieszczą się w zakresie regulacji art. 92c ust. 1 (ani 92b ust. 1). Rzeczą tylko i wyłącznie wynikającą z uznania przedsiębiorcy jest właściwy dobór osób współpracujących z nim. Na przedsiębiorcy ciążą obowiązki zachowania należytej staranności, właściwego systemu motywacyjnego, szkoleniowego, czy innego rodzaju środków dyscyplinujących tak, aby nie dochodziło do naruszeń przepisów ustawy o transporcie drogowym. Przepisy ustawy o transporcie drogowym przewidują odpowiedzialność administracyjną podmiotu wykonującego przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z tytułu naruszenia obowiązków lub warunków przewozu drogowego i istota tego rodzaju odpowiedzialności administracyjnej sprowadza się do tego, że podlega jej podmiot charakteryzujący się cechami wyrażonymi w normie prawnej stanowiącej podstawę odpowiedzialności, po wyczerpaniu określonych w tej normie znamion działania lub zaniechania. Zaistnienie powyższych przesłanek jest co do zasady wystarczające, aby podmiot administrowany obciążony został z tytułu popełnionego naruszenia sankcją administracyjną. Zbędne staje się w takim przypadku badanie jakichkolwiek innych dodatkowych okoliczności, jak na przykład winy podmiotu administrowanego, albowiem nie mają one wpływu ani na poniesienie przez niego odpowiedzialności, ani na wymiar nakładanej na niego sankcji administracyjnej. Wymienione przepisy wyraźnie statuują odpowiedzialność obiektywną. Podmiot wykonujący przewóz drogowy jest zobowiązany do działań organizacyjnych gwarantujących bezpieczeństwo innych użytkowników dróg, w tym w zakresie doboru kierowców i ułożenia planu ich pracy. Do uwolnienia się od odpowiedzialności nie wystarczy wykazanie braku winy, lecz wymagane jest udowodnione podjęcie wszystkich niezbędnych środków w celu zapobieżenia powstaniu naruszenia prawa.

Zdaniem Sądu, w niniejszej sprawie organy trafnie oceniły, że nie występowały okoliczności zwalniające przedsiębiorcę od odpowiedzialności. Takie zwolnienie może mieć miejsce, gdy wyłączną winą za powstanie naruszenia ponosi osoba trzecia (kierowca) lub gdy naruszenie prawa jest wynikiem okoliczności całkowicie niezależnych od przewoźnika. Przepisy art. 92c ust. 1 (i 92b ust. 1) ustawy o transporcie drogowym mają charakter wyjątkowy i podlegają interpretacji ścisłej. Przedsiębiorca musi wykazać, że dołożył należytej staranności, tzn. że organizując przewóz uczynił wszystko, czego można od niego rozsądnie wymagać, a jedynie wskutek niezależnych okoliczności lub nadzwyczajnych zdarzeń doszło do naruszenia prawa. Istnieje domniemanie odpowiedzialności przewoźnika za naruszenie prawa przez kierowcę. Przewoźnik organizuje bowiem pracę kierowców i sprawuje nad nimi nadzór. Ponosi on ryzyko prowadzenia przedsiębiorstwa transportowego oraz posiada instrumenty prawne i faktyczne, aby zapewnić należyte wykonywanie obowiązków przez kierowców, przeciwdziałając naruszeniom prawa. Na skarżącym spoczywał zatem w niniejszej sprawie ciężar wykazania, że dołożył należytej staranności organizując przewóz i nie miał wpływu na naruszenie prawa przez kierowcę, przy czym brak takiego wpływu musiałby istnieć realnie.

Sąd zwraca uwagę na to, że skarżący podkreśla, iż "prowadzi rozległą działalność gospodarczą w zakresie transportu osobowego" i z tego względu "powierza wykonywanie swoich obowiązków określonym pracownikom". W tej sytuacji dopuszczenie w dniu 18 stycznia 2019 r. do przewozu ludzi pojazdem nie mającym okresowych badań technicznych od prawie miesiąca, bo ważność takich badań upłynęła z dniem 22 grudnia 2018 r., wskazuje jednoznacznie na brak jakiegokolwiek nadzoru ze strony przedsiębiorcy i brak właściwej organizacji pracy po stronie przedsiębiorcy.

Organy administracyjne prawidłowo wskazały jako podstawę nałożonej kary powyższe przepisy Prawa o ruchu drogowym w związku z przytoczonym wyżej art. 92a ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, jak również załącznik nr 3 do ustawy o transporcie drogowym lp. 9.1, który stanowi:

|Lp. |Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których |Wysokość kary pieniężnej |Nr grupy naruszeń oraz waga |

| |mowa w art. 92a ust. 1 ustawy o transporcie drogowym |w złotych |naruszeń, wskazane w |

| | | |załączniku I do |

| | | |rozporządzenia 2016/403 |

| | | |(PN - poważne naruszenie, BPN|

| | | |- bardzo poważne naruszenie, |

| | | |NN - najpoważniejsze |

| | | |naruszenie) |

|1 |2 |3 |4 |

|9. |NARUSZENIE PRZEPISÓW O ZDATNOŚCI TECHNICZNEJ POJAZDÓW |

| |9.1. Wykonywanie przewozu drogowego pojazdem nieposiadającym aktualnego |2000 |5.1 NN |

| |okresowego badania technicznego potwierdzającego jego zdatność do ruchu | | |

| |drogowego - za każdy pojazd | | |

Mając powyższe na względzie Sąd uznał, że organy administracyjne prawidłowo uznały, że skarżący J. M. jako podmiot wykonujący w dniu 18 stycznia 2019 r. w Z, Rejon Dworców regularny przewóz osób w krajowym transporcie drogowym na linii regularnej nr [...] Z Rejon Dworców - B, G, O - Z Rejon Dworców jest odpowiedzialny za dopuszczenie do ruchu pojazdu bez ważnych badań technicznych - autobusu marki Iveco o numerze rejestracyjnym [...], nieposiadającego aktualnego okresowego badania technicznego potwierdzającego jego zdatność do ruchu drogowego i z tego względu – zgodnie z przytoczonymi wyżej przepisami – nałożyły kwestionowaną przez skarżącego karę administracyjną.

Wydając zaskarżone decyzje, zdaniem Sądu organy nie naruszyły przepisów prawa materialnego, ani proceduralnego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, a zatem Sąd, nie znajdując podstaw do uchylenia zaskarżonych decyzji, na podstawie powołanych wyżej przepisów oraz art. 151 p.p.s.a. orzekł - jak w wyroku.