Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 120/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-10-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6461 Wynalazki
Hasła tematyczne: Własność przemysłowa
Skarżony organ: Urząd Patentowy RP
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzające ją postanowienie
Powołane przepisy: article: art. 9; art. 8;
journal: Dz.U. 2018 poz 2096
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
article: art. 46 ust. 1 i 2;
journal: Dz.U. 2017 poz 776
law: Ustawa z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Kozik Sędziowie Sędzia WSA Aneta Lemiesz (spr.) Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś - Rosińska Protokolant spec. Jarosław Kielczyk po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 13 października 2020 r. sprawy ze skargi E. K. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] listopada 2019 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz postanowienie Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] sierpnia 2019 r. nr [...]; 2. zasądza od Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej na rzecz skarżącej E.K. kwotę 1000 (jeden tysiąc) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Urząd Patentowy RP skarżoną decyzją umorzył postępowanie w sprawie zgłoszenia przez E. K. (dalej "Skarżąca", "Strona") wynalazku oznaczonego nr [...] pt.: "Bezprzewodowy wskaźnik, zwłaszcza zużycia paliwa do samochodowych instalacji alternatywnego paliwa gazowego, w szczególności LPG/CNG".

Jako podstawę prawną skarżonej decyzji wskazano art. 46 ust. 2 ustawy z dnia 30 czerwca 2000r. - Prawo własności przemysłowej (Dz.U. z 2017 r. poz. 776 ze zm.), dalej "p.w.p."

W marcu 2015 r. Skarżąca zgłosiła do opatentowania wynalazek pt.: "Bezprzewodowy wskaźnik, zwłaszcza zużycia paliwa do samochodowych instalacji alternatywnego paliwa gazowego, w szczególności LPG/CNG" nr [...].

Organ, po analizie zastrzeżeń patentowych (niezależnych i zależnych), mając na względzie art. 49 ust. 2 oraz art. 24 i art. 25 w zw. z art. 315 ust. 3 p.w.p., uznał, że zgłoszenie nie spełnia ustawowych wymogów zdolności patentowej, co czyni, że nie może zostać opatentowane, o czym zawiadomił Skarżącą pismem z 22 stycznia 2019 r.

W piśmie tym Organ stwierdził, że zastrzeżenie niezależne patentowe nr 1 (będące podstawą oceny zdolności patentowej) zredagowane zostały nieprawidłowo - rozwiązanie nie zostało określone za pomocą cech technicznych adekwatnych dla kategorii urządzenia, tj. elementów i ich wzajemnego położenia i powiązania, czyli konstrukcji. Za nieprawidłowe przyjął także określanie budowy urządzenia, poprzez wskazanie zasady jego działania. Jednocześnie Organ wyjaśnił, że nie wezwał Skarżącej do przeredagowania zakresu żądanej ochrony, gdyż w zakresie bardzo ogólnych ujawnionych informacji, rozwiązanie to nie jest nowe z art. 25 p.w.p., na dowód czego przywołał przykładowe rozwiązanie już istniejące od 2014 r.

Organ - przywołując art. 28 ust. 5 p.w.p., wyjaśnił również, że część zastrzeżenia niezależnego nr 1, tj. cechy wymienione jako dane uzyskane z instalacji m.in. czas wtrysku, obroty silnika, rodzaj wtryskiwacza itp. oraz podstawiane ich do charakterystyki wydatku wtryskiwacza i przeliczeniu na warunki normalne dają zużycie paliwa. Cechy te nie stanowią cech technicznych, jest to rodzaj czysto nietechnicznych danych pobieranych i przetwarzanych ze sterownika, które po odpowiednim zastosowaniu algorytmu dają oczekiwany wynik (opis zgłoszenia, str. 2 "algorytm obliczeń wykonywanych przez powyższy moduł jest oparty na ogólnie znanych prawach fizyki gazów i płynów [przeliczanie danych ciśnienie obroty temperatura, czas wtrysku itp.)").

Ponadto Organ zwrócił uwagę, że zastrzeżenia zależne nr 2 - 16, mające precyzować cechy wymienione w zastrzeżeniu niezależnym nr 1, w części znamiennej nie robią tego, gdyż odnoszą się do części nieznamiennej, będącej określeniem znanego stanu techniki, a zatem precyzują cechy techniczne już znane i jest to czynność nieprawidłowa i niedozwolona.

W odpowiedzi Skarżąca stwierdziła, że zarzut braku nowości spornego rozwiązania jest nie zasadny i wynika z niedostatecznej znajomości rozwiązań i uwarunkowań prawnych samochodowych instalacji gazowych. Podniosła, że przykład przywołany przez Organ na okoliczność braku nowości odnosi się do zupełnie innego urządzenia (ELM327), o innej zasadzie działania - ELM327 (jest elementem wykonawczym) sterowanym przez program z urządzania cyfrowego (PC, smartphone). Zgłoszony zaś przez nią wynalazek opiera się na innej zasadzie działania, gdzie interfejs pojazdu (3) jest odpowiedzialny za: komunikację z instalacją gazową; obliczenia ilości gazu, zużycia; wysyłanie danych od modułu obrazowania; pracuje niezależnie od tego czy jest moduł obrazowania; gromadzi i zachowuje dane bez względu na obecność lub nieobecność modułu obrazowania. Podała, że w wynalazku moduł obrazowania jest elementem wykonawczym i jest sterowany przez interfejs pojazdu.

Skarżąca podniosła także, że zgodnie z obowiązującym prawem o ruchu drogowym instalacja gazowa do pojazdów samochodowych jest odrębnym urządzeniem, podlegającym homologacji według przepisów - regulaminów ONZ R15, R67, RIO i R115 i jej wynalazek, przeznaczony jest do takiej instalacji. Porównywanie zatem go ELM327, będącego zabawką - gadżetem, uznała za bezpodstawne i nie zrozumiałe.

W załączeniu Skarżąca przedstawiła zdjęcia, z uwidocznioną instalacją gazową (ST.G) zamontowaną w samochodzie z widocznym złączem komunikacyjnym z podpiętym kablem diagnostycznym, a także Zastrzeżenia patentowe.

Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2019 r. - w oparciu o art. 46 ust. 2 p.w.p., Organ wezwał Skarżącą do wprowadzenia, w terminie 1 miesiąca, określonych poprawek lub uzupełnienia zgłoszenia nr [...].

Dnia 19 września 2019 r. Skarżąca udzieliła odpowiedzi, w załączeniu której przesłała Zastrzeżenia patentowe.

W uzasadnieniu skarżonej decyzji Organ uznał, że Skarżąca ostatecznie nie zastosowała się do postanowienia z dnia [...] sierpnia 2019 r. w wyznaczonym terminie, gdyż zastrzeżenia patentowe datowane na 19 września 2019 r. - ich treść, nie stanowi zastosowania się do ww. postanowienia, w którym wskazano, jakie poprawki i uzupełnienia są niezbędne, a także zaznaczono, że niezastosowanie się do nich spowoduje umorzenie postępowania.

Organ podniósł, że w trakcie postępowania wielokrotnie wskazywał na braki zgłoszenia, m.in. zarzucił brak ujawnienia, w jaki sposób wykonywany jest pomiar zużycia gazu w samochodzie oraz podał, że zgłaszane są trzy wynalazki, bezprzewodowy wskaźnik zużycia paliwa (zastrz. 1) oraz wchodzące w jego skład moduł obrazowania (zastrz. 2) i moduł interfejsu (zastrz. 3). Nadto Skarżąca wielokrotnie zmieniała zakres zgłoszonej ochrony, korygując treść zastrzeżeń patentowych twierdząc, że zmiany te mieszczą się w ograniczeniach podanych w art. 37 p.w.p.

Przedstawiwszy w tabeli Zastrzeżenia patentowe niezależne datowane na 30 marca 2015 r. oraz na 19 września 2019 r. Organ podał, że jedną cechą techniczną, zawartą w części znamiennej zastrzeżenia patentowego niezależnego, jakie mógł rozpatrywać, było łącze bezprzewodowe, czego konsekwencją był zarzut o braku nowości (art. 25 p.w.p.).

Organ wyjaśnił, że w pierwotnym zgłoszeniu nie ma żadnego odniesienia do miejsca umieszczenia poszczególnych modułów, przy czym uznał, że nie wydaje się by miejsce ich umieszczenia miało jakikolwiek wpływ na problem, jaki Skarżąca rozwiązała - wykorzystanie komunikacji bezprzewodowej. Jedynym odniesieniem do danych uzyskiwanych przez łącze i do dokonywanych przeliczeniach jest fragment o zaletach "wynalazku":

• informacje o zużyciu paliwa formowane są w module interfejsu pojazdu na podstawie danych diagnostycznych instalacji pojazdu (większość producentów instalacji gazowych zapewnia bezpłatne programy diagnostyczne, tym samym komunikacja ze sterownikami gazowymi jest ujawniona);

• algorytm obliczeń wykonywanych prze powyższy moduł jest oparty na ogólnie znanych prawach fizyki gazów i płynów (przeliczanie danych ciśnienie, obroty, temperatura, czas wtrysku itp.).

Niezależnie - poza zarzutem wprowadzenia nieuprawnionych poprawek, Organ wskazał, że istota zgłoszonego przez Skarżąca rozwiązania polega na wykorzystaniu programu komputerowego, które są wyłączne z patentowania na podstawie specjalnego zapisu w ustawie - art. 28 ust. 5 p.w.p. Przypomniał, że zastrzeżenie patentowe nr 14 brzmi: Moduł interfejsu pojazdu (3) według zastrzeżenia 3 znamienny tym, że jest towarem handlowym i realizacja bezprzewodowego wskaźnika z zastrzeżenia 1 polega na wgraniu programu do urządzenia mobilnego użytkownika (telefon komórkowy, tablet z systemem np. Android). Wgranie programu komputerowego z pewnością nie jest wynalazkiem, podobnie jak to, że przedmiot jest towarem handlowym. Zarówno towary handlowe, jak i komputerowe są chronione innymi niż przepisy patentowe prawami własności intelektualnej.

Skarżąca, z zachowaniem trybu i terminu, złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę, w której (odwołując się do art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.) wniosła o stwierdzenie nieważności zarówno decyzji umarzającej postępowanie w sprawie, jak i o stwierdzenie nieważności postanowienia z dnia [...] sierpnia 2019 r. oraz zawiadomienia z dnia 22 stycznia 2019 r. W jej ocenie decyzja, postanowienie oraz zawiadomienie zostały wydane z rażącym naruszeniem prawa, polegającym na złamaniu fundamentalnej zasady niedziałania prawa wstecz (lex retro non agit). Podniosła, że w sprawie została zastosowana ustawa z dnia 30 czerwca 2000 r. - Prawo własności przemysłowej (Dz.U. z 2017 r. poz. 776 ze zm.), mimo że sprawa została rozpoczęta 30 marca 2015 r., tj., według ustawy z dnia 30 czerwca 2000r. - Prawo własności przemysłowej (Dz.U. z 2013r., poz. 1410 ze zm.). Skarżąca zarzuciła także "fałszerstwo treści zastrzeżeń patentowych". Nadto podniosła, że dochowała miesięcznego terminu wyznaczonego w postanowieniu z dnia [...] sierpnia 2019 r.

Organ w odpowiedzi na skargę, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu skarżonej decyzji, wniósł o oddalenia skargi jako niezasadnej.

Nadto wskazał, że zgodnie z powszechnie przyjętymi zasadami, przy przytaczaniu aktu prawnego, podawana jest nazwa wraz z datą uchwalenia, a następnie miejsce publikacji wersji, jaka obowiązuje. Dnia 4 listopada 2019 r. obowiązywała ustawa p.w.p., której tekst jednolity został opublikowany w Dz.U. z 2017 r. poz. 776. Organ wyjaśnił, że art. 315 ust. 3 p.w.p. jest zawarty w obu wersjach ustawy, tj. przywołanym w decyzji oraz w skardze, i mówi o tym, że ustawowe warunki wymagane do uzyskania praw wyłącznych ocenia się według przepisów obowiązujących w dniu zgłoszenia. Natomiast przepisy proceduralne są zawsze stosowane zgodnie z prawem, jakie w danej chwili obowiązuje.

W kwestii zachowania/niezachowania terminu na wykonanie postanowienia Organ wyjaśnił, że datowana na 19 września 2019 r. odpowiedź nie stanowi dostosowania się do wytycznych w nim zakreślonych.

W odniesieniu do zarzutu fałszerstwa Organ stwierdził, że drobne błędy literowe (które wyszczególniono w odpowiedzi) nie noszą takich znamion, i są wyłącznie błędami literowymi.

W piśmie z 2 października 2020 r. Skarżąca wniosła o dopuszczenie dowodu, z przesłanych w załączeniu, dokumentów. Zarzuciła, że w przekazanych do Sądu aktach administracyjnych nie znajduje się całość dokumentacji zgłoszeniowej. Dodatkowo podała, że stwierdzone błędy pisarskie powinny były zostać usunięte w trybie art. 113 § 1 k.p.a.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga jest uzasadniona.

Organ w skarżonej decyzji umorzył postępowanie w sprawie zgłoszenia wynalazku uznając, że Skarżąca nie zastosowała się do wezwania wprowadzenia - pod rygorem umorzenia postępowania - zmian w dokumentacji zgłoszeniowej.

Wezwanie w ww. zakresie wynikało z postanowienia z dnia [...] sierpnia 2019 r. Podstawę prawną ww. wezwania stanowił art. 46 ust. 1 i 2, zgodnie z którym w uzasadnionych przypadkach Urząd Patentowy, sprawdzając, czy spełnione zostały ustawowe warunki wymagane do uzyskania patentu, może wezwać zgłaszającego postanowieniem do nadesłania w wyznaczonym terminie, pod rygorem umorzenia postępowania, dokumentów i wyjaśnień dotyczących tego zgłoszenia oraz do wprowadzenia określonych poprawek lub uzupełnień w dokumentacji zgłoszenia, a także do nadesłania rysunków, które nie są niezbędne do zrozumienia wynalazku, jeżeli jest to potrzebne dla należytego przedstawienia wynalazku lub konieczne z innych względów (ust. 1). Jeżeli po wszczęciu postępowania zgłaszający wprowadził do zgłoszenia uzupełnienia lub poprawki niezgodnie z przepisami ustawy, przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio (ust. 2).

Jako że skarżona decyzja jest nierozerwalnie związana z ww. postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2019 r. Sąd ocenił także to postanowienie.

I tak, wynika z niego wezwanie zgłaszającego do wprowadzenia określonych poprawek lub uzupełnień w dokumentacji zgłoszenia. Wykonanie ww. wezwania organ zabezpieczył rygorem umorzenia postępowania. Tyle, że w ww. postanowieniu nie określono bezpośrednio, jednoznacznie i kategorycznie zakresu zmian, które do dokumentacji wprowadzić ma strona. Innymi słowy nie wiadomo, na czym miały polegać poprawki lub uzupełnienia, których miała ona dokonać.

Organ w postanowieniu tym sformułował określone zarzuty wobec zgłoszenia. Brak jednak pewności, jak w praktyce miała odnieść się do nich Skarżąca aby jej zgłoszenie nie budziło wątpliwości organu i aby nie doszło do umorzenia postępowania.

Sąd wskazuje, że każda wypowiedź organu powinna być dla odbiorcy zrozumiała. Także w kontrolowanym postepowaniu organ powinien zadbać o precyzję wezwania i jego jednoznaczność na gruncie języka powszechnego i adekwatność do obowiązujących przepisów.

Niejasność wypowiedzi organu w praktyce oznacza bowiem niepewność sytuacji prawnej adresata wypowiedzi. Stosownie do art. 9 k.p.a. to na organach spoczywa obowiązek dbania, aby strona nie doznała szkody na skutek nieznajomości prawa. Naruszeniem tej zasady jest także udzielenie informacji niepełnej, czy wprowadzającej w błąd.

Wskazać należy, że Skarżąca odpowiedziała na wezwanie Organu pismem z dnia 19 września 2019 r. W skardze utrzymuje, że zostało ono wniesione drogą elektroniczną w zakreślonym przez organ terminie.

Do tych okoliczności nie nawiązał jednak Organ ani w skarżonej decyzji ani w odpowiedzi na skargę. W decyzji z dnia [...] listopada 2019 r. wskazał jedynie, że zgłaszająca nie zastosowała się do postanowienia z dnia [...] sierpnia 2019 r. w wyznaczonym terminie. Dalej powołał się na jej pismo z dnia 19 września 2019 r. i podniósł, że w opinii Urzędu nie stanowi ono wykonania wezwania wynikającego z postanowienia z dnia [...] sierpnia 2019 r.

Tak więc nie ma także pewności, co zdecydowało o wydaniu skarżonej decyzji. Nie wiadomo czy zdecydował o tym fakt, że odpowiedź nastąpiła po wyznaczonym przez Organ terminie, czy też, że sposób wykonania wezwania z innego powodu został negatywnie oceniony przez Organ.

To rozróżnienie jest o tyle istotne, że zgodnie z przyjętą linią orzeczniczą zakończenie postępowania zgłoszeniowego poprzez jego umorzenie zostało przewidziane jako sankcja za bierność, a nie zaś jako sankcja za odmienne od Urzędu Patentowego zdanie zgłaszającego.

Przykładowo w wyroku z dnia z dnia 15 lutego 2007 r., sygn. akt VI SA/Wa 1885/06, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyraźnie stwierdził, że przewidziany w art. 46 ust. 1 p.w.p rygor umorzenia postępowania ma dyscyplinować zgłaszającego, jednak nie może być interpretowany w taki sposób, że niedopełnienie wezwania w jakiejkolwiek części uprawnia organ do natychmiastowego umorzenia postępowania.

Również w wyroku z dnia z dnia 7 grudnia 2007 r., sygn. akt VI SA/Wa 1594/07, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, uwzględniając istotę i charakter rozstrzygnięcia będącego skutkiem zastosowania rygoru, o którym mowa w przepisie art. 46 ust. 1 p.w.p. - uznał, iż rygor ten służy jedynie dyscyplinowaniu zgłaszającego i ma przeciwdziałać jego bierności, nie zaś swoistemu "wymuszaniu" na zgłaszającym określonego zachowania w postaci zastosowania się strony do wezwania organu. Nie może zatem, jak zwrócił uwagę Sąd, stanowić sankcji, za to, iż skarżący zajmuje w kwestii dopuszczalności poprawek stanowisko odmienne niż Urząd Patentowy RP. W konsekwencji, WSA w Warszawie przyjął we wspomnianym wyroku, iż przesłanka do zastosowania rygoru umorzenia postępowania zachodzi jedynie wówczas, gdy zgłaszający zachowa całkowitą bierność względem wezwania wystosowanego przez Urząd Patentowy RP w trybie art. 46 ust. 1 i ust. 2 p.w.p. i w ogóle nie odpowie na przedmiotowe wezwanie organu. Sąd uznał ponadto, że w przypadku zgłoszenia merytorycznych argumentów strony co do stanowiska Urzędu Patentowego RP skutkującego powyższym wezwaniem, organ winien zająć stanowisko także w decyzji o charakterze merytorycznym, albowiem - jak wskazał Sąd - tylko wówczas możliwe jest dokonanie przez Sąd merytorycznej oceny stanowisk obu stron sporu.

Warto wskazać również na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 października 2010 r., wydany w sprawie sygn. akt II GSK 910/09, w którym NSA stwierdził, że bezprzedmiotowość postępowania może mieć miejsce z przyczyn podmiotowych (brak przymiotu strony) lub przedmiotowych. Bezprzedmiotowość postępowania z przyczyn przedmiotowych zachodzi m.in. wtedy, gdy ta sama sprawa, dotycząca tego samego podmiotu, w tym samym stanie prawnym i niezmienionym stanie faktycznym, gdy chodzi o fakty prawotwórcze, została już rozstrzygnięta ostateczną decyzją. NSA uznał, że umorzenie postępowania z powodu tak określonej bezprzedmiotowości może mieć jednak miejsce tylko wtedy, gdy organ w sposób oczywisty stwierdzi brak podstaw faktycznych i prawnych rozstrzygnięcia merytorycznego. Wszędzie tam, gdzie żądanie strony jest bezzasadne, organ wydaje rozstrzygnie merytoryczne. Odnosząc powyższe do postępowania patentowego, NSA stwierdził, że w sytuacji, gdy żądanie strony zgłaszającej w przedmiocie udzielenia patentu na zgłoszone rozwiązanie jest bezzasadne z powodu braku ustawowych przesłanek udzielenia patentu, organ winien wydać decyzję merytoryczną. Naczelny Sąd Administracyjny zauważył, że w postępowaniu patentowym istnieje szczególna możliwość zastosowania formy prawnej umorzenia postępowania, jako "sankcji" wobec strony za bierność i blokowanie działania organu, która to postawa uniemożliwia merytoryczną ocenę rozwiązania. NSA uznał, że przepis art. 46 ust. 1 p.w.p. uprawnia organ do wezwania zgłaszającego postanowieniem do nadesłania w wyznaczonym terminie dokumentów, wyjaśnień, wprowadzenia poprawek lub uzupełnień w dokumentacji, a także nadesłania rysunków, które są niezbędne do zrozumienia wynalazku, pod rygorem umorzenia postępowania. NSA stwierdził jednak wyraźnie, że rygor ten ma dyscyplinować zgłaszającego i przeciwdziałać jego bierności. Nie jest jednak sankcją za to, że wnioskodawca ma w kwestii sugerowanych poprawek odmienne stanowisko, niż organ.

Warto zauważyć, że również w literaturze wskazano, że w sytuacji, w której Urząd Patentowy RP uzna, że zgłaszający, z naruszeniem przepisów ustawy, rozszerzył pierwotny zakres ochrony, wzywa do usunięcia zmian w wyznaczonym terminie pod rygorem umorzenia postępowania na podstawie art. 46 ust. 1 i 2 p.w.p. Jeśli zgłaszający wskazanych, niedopuszczalnych poprawek nie usunął, ale ustosunkował się do wezwania Urzędu Patentowego RP i przedstawił wyjaśnienia organ nie może automatycznie zastosować rygoru umorzenia postępowania, albowiem rygor ten służy jedynie dyscyplinowaniu zgłaszającego i ma przeciwdziałać jego bierności, nie stanowi zaś sankcji za to, że zgłaszający prezentuje w kwestii dopuszczalności poprawek stanowisko odmienne niż Urząd Patentowy RP (vide: P. Kostański /w:/ Prawo własności przemysłowej. Komentarz, pod red. P. Kostańskiego, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2010 r., s. 282 i cyt. tam orzecznictwo; podobnie A. Szewc /w:/ System Prawa Prywatnego, Prawo własności przemysłowej, Tom 14A, pod red. R. Skubisza, Wydawnictwo C.H. Beck/Instytut Nauk Prawnych PAN, Warszawa 2012, s. 418). W tej sytuacji, doktryna przyjmuje, że w przypadku zgłoszenia merytorycznych argumentów przez zgłaszającego odnośnie stanowiska Urzędu Patentowego RP, organ ten winien zająć stanowisko także w decyzji o charakterze merytorycznym, a nie umarzać postepowanie (tak P. Kostański /w:/ Prawo własności przemysłowej. Komentarz, ..., s. 251).

Mając powyższe na względzie, należy wskazać, że w toku ponownego postępowania Urząd Patentowy RP zobowiązany będzie ponownie przeprowadzić analizę zgłoszenia dokonanego przez Skarżącą pamiętając o ocenie prawnej dotyczącej regulacji zawartej w przepisach art. 46 ust. 1 i ust. 2 p.w.p zawartej w niniejszym wyroku. Jednocześnie Organ zadba o powoływanie prawidłowej (i obowiązującej w sprawie) wersji zastrzeżeń patentowych, o ile będzie się do tej kwestii odnosił.

Sąd przypomina, że spełnienie normy wynikającej z przepisu art. 8 k.p.a. wymaga prowadzenia postępowania administracyjnego w taki sposób, aby w szczególności w uzasadnieniu decyzji, przekonać stronę, że jej stanowisko zostało poważnie wzięte pod uwagę, a jeżeli zapadło inne rozstrzygnięcie, to przyczyną tego są istotne powody.

W tej sytuacji, z uwagi na wskazane powyżej istotne uchybienia proceduralne, Sąd odstąpił od oceny kwestii merytorycznych dotyczących prezentowanego przez Organ stanowiska odnośnie zastrzeżeń patentowych zawartych w spornym zgłoszeniu.

Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie - na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - uchylił zarówno skarżoną decyzję Urzędu Patentowego RP, jak i poprzedzające ją postanowienie z dnia [...] sierpnia 2019 r. uznając, że jest to niezbędne dla końcowego załatwienia sprawy. Zasądzając z kolei od organu na rzecz strony skarżącej zwrot kosztów postępowania sądowego w wysokości uiszczonego wpisu sądowego od skargi, Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 ww. ustawy.