Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 1361/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2009-12-01 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6076 Sprawy objęte dekretem o gruntach warszawskich
Hasła tematyczne: Grunty warszawskie
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 153 i  art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 28 i  art. 138  par. 1  pkt 3
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 7  ust. 2
journal: Dz.U. 1945 nr 50 poz 279
law: Dekret z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. Warszawy.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Miernik Sędziowie: Sędzia WSA Mirosław Gdesz Sędzia WSA Joanna Skiba (spr.) Protokolant Katarzyna Krynicka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 grudnia 2009 r. sprawy ze skarg Prokuratora [...] w W. oraz Zakładu [...] na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2009 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego oddala skargi.


UZASADNIENIE

Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] lipca 2009 roku nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, po rozpoznaniu odwołania z dnia 28 listopada 1997 r. wniesionego przez Zakład [...], od decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w W. z dnia [...] listopada 1997 r. Nr [...] w przedmiocie ustanowienia na 99 lat prawa użytkowania wieczystego gruntu zabudowanego położonego w W. przy ul. [...] i [...] o pow. [...] m2 ozn. nr hip. [...] stanowiącego część działki ewidencyjnej nr [...] z obrębu [...] na rzecz J. B. - umorzył postępowanie odwoławcze.

W uzasadnieniu organ przedstawił następujący stan sprawy:

Dnia [...] listopada 1997 r. Kierownik Urzędu Rejonowego w W. wydał decyzję nr [...] w przedmiocie ustanowienia na 99 lat prawa użytkowania wieczystego gruntu zabudowanego położonego w W. przy ul. [...] i [...] o pow. [...] m2 ozn. nr hip. [...], stanowiącego część działki ewidencyjnej nr [...], obr. [...] na rzecz J. B.

Od powyższej decyzji Zakład [...] [...] Oddział w W. złożył odwołanie, w którym podniesiono m.in., że Z. (starający się o ustanowienie zarządu gruntów wraz z budynkami przy ul. [...] i [...]) nie brał udziału w postępowaniu mającym na celu rozpatrzenie wniosku o ustanowienie prawa użytkowania wieczystego do gruntu przedmiotowej nieruchomości.

Dnia [...] kwietnia 1998 r. Wojewoda [...] odrzucił odwołanie od decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w W. z dnia [...] listopada 1997 r. Decyzja z dnia [...] kwietnia 1998 r. została uchylona przez Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem dnia 12 kwietnia 1999 r.

Następnie decyzją z dnia [...] grudnia 1999 r. Nr [...] Wojewoda [...] umorzył postępowanie odwoławcze stwierdzając, że Zakład [...] nie jest w tym postępowaniu stroną w rozumieniu art. 28 kpa.

Naczelny Sąd Administracyjny w wyniku rozpatrzenia skargi Z. na decyzję z dnia [...] grudnia 1999 r. wyrokiem z dnia 21 listopada 2000 r. sygn. akt I SA 122/2000 uchylił zaskarżoną decyzję.

Wojewoda [...] po ponownym rozpatrzeniu odwołania Zakładu [...] decyzją z dnia [...] lipca 2001 r. nr [...] uchylił decyzję b. Kierownika Urzędu Rejonowego w W. z dnia [...] listopada 1997 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

Wyrokiem z dnia 14 października 2005 r. sygn. akt I SA/Wa 1298/05 Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji z dnia [...] lipca 2001 r.

W wyniku przeprowadzonego postępowania administracyjnego ustalono, że nieruchomość położona w W. przy ul. [...] i [...] znajduje się na terenie objętym działaniem dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. Warszawy (Dz. U. Nr 50, poz. 279).

Zgodnie z orzecznictwem i stanowiskiem doktryny uczestnikami postępowania powinni być byli właściciele nieruchomości bądź ich następcy prawni oraz osoby fizyczne bądź prawne, którym przysługuje prawo własności bądź użytkowania wieczystego względem nieruchomości będącej przedmiotem toczącego się postępowania.

Naczelny Sąd Administracyjny w wyniku rozpatrzenia skargi Z. na decyzję Wojewody [...] Nr [...], w wyroku z dnia 21 listopada 2000 r. sygn. akt I SA 122/2000 uchylającym decyzję z dnia [...] grudnia 1999 r. wskazał, iż granice nieruchomości stanowiącej byłą własność E. P. przy ul. [...] i [...] pod nr [...] nie muszą pokrywać się z granicami nieruchomości oznaczonej obecnie jako [...]. W dalszej części uzasadnienia Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że skarżący posiada tytuł prawny do nieruchomości sąsiedniej na podstawie decyzji wydanej w dniu [...] czerwca 1984 r. przez Urząd W. Wydział Geodezji i Gospodarki Gruntami o przekazaniu w użytkowanie terenu zabudowanego, położonego przy ul. [...] o powierzchni [...] m2. Użytkowanie to, stosownie do art. 87 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczeniu nieruchomości przekształciło się w zarząd. Natomiast zgodnie z art. 114 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych z dniem wejścia jej w życie majątek pozostający w zarządzie Zakładu [...], stanowiący własność Skarbu Państwa, staje się nieodpłatnie własnością Zakładu. Jeżeli więc Zakład [...] stał się z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. właścicielem nieruchomości będącej w jego zarządzie, to w przypadku gdyby ten zarząd obejmował nawet w niewielkim procencie nieruchomość stanowiącą uprzednio własność E. P. - posiadałby przymiot strony w postępowaniu o oddaniu w użytkowanie wieczyste przedmiotowej nieruchomości.

Zgodnie z wytycznymi zawartymi w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 listopada 2000 r. organ odwoławczy ustalił granice nieruchomości położonej przy ul. [...], do której skarżący posiada tytuł prawny, na podstawie decyzji z dnia [...] czerwca 1984 r. o przekazaniu w użytkowanie terenu zabudowanego o powierzchni [...] m2.

W decyzji z dnia [...] czerwca 1984 r. wskazano, iż dotyczy ona nieruchomości "w granicach oznaczonych literami [...] na planie geodezyjnym [...] Nr [...] z dnia [...] września 1983 r. Nieruchomość będącą przedmiotem tej decyzji opisano również jako hip. Nr [...].

Mapa sytuacyjna dla celów prawnych terenu położonego w W. w [...] przy ul. [...] [...] [...] oznaczona numerem "[...]" znajduje się w aktach sprawy (karta 183, teczka nr 8 akt sprawy) oraz dołączona została przez pełnomocnika J. B. z zaznaczeniem na kolor żółty części nieruchomości, której dotyczyła decyzja z dnia [...] czerwca 1984 r. (akta wojewódzkie).

Z przedmiotowej mapy wynika, iż hip. [...], którego dotyczył wniosek dekretowy, znajduje się w granicach oznaczonych literami [...].

Natomiast granice gruntu hip. [...] oznaczone zostały literami [...].

Zatem grunty hip. nr [...] i hip. nr [...] sąsiadują ze sobą, o czym świadczą oznaczenia na planie tzn. litery [...] oznaczające granicę między ww. gruntami.

Mapa sytuacyjna oznaczona numerem "[...]" zawiera również wykaz powierzchni przedmiotowych nieruchomości, z którego wynika, że hip. nr [...] obejmuje powierzchnię [...] m2 odpowiadającą przedmiotowi decyzji z dnia [...] czerwca 1984 r. natomiast nieruchomość ozn. jako hip. [...] ma powierzchnię [...] m2 a więc zgodną z powierzchnią wskazaną w zaskarżonej decyzji z dnia [...] listopada 1997 r. nr [...].

Omawiane położenie przedmiotowych nieruchomości w analogiczny sposób zostało wskazane w wyrysie z mapy ewidencyjnej z dnia [...] listopada 1997 r. wydanym przez Urząd [...] Gminy W. Wydział Geodezji i Nieruchomości (karta 58, teczka nr 7) a także na mapie opisanej jako załącznik nr 5 (karta 16 teczka nr 7 akt sprawy) zawierającej oznaczenia linii rozgraniczających nieruchomości w kolorze zielonym i czerwonym.

Reasumując Wojewoda [...] wskazał, że skarżący posiada tytuł prawny do nieruchomości sąsiadującej z nieruchomością będącą przedmiotem toczącego się postępowania, prawo to nie obejmuje jednak nieruchomości stanowiącej uprzednio własność E. P. Zatem Zakład [...] ze względu na brak tytułu prawnego do nieruchomości oznaczonej jako hip. [...] nie jest stroną toczącego się postępowania.

Organ wojewódzki wskazał, że posiadanie i faktyczne użytkowanie budynków posadowionych na nieruchomości objętej roszczeniem nie stanowi podstawy do uznania Zakładu [...] za stronę postępowania. Zatem ustalenie przez organ II instancji, że odwołanie zostało wniesione przez podmiot nie będący stroną postępowania, a więc nie mający interesu prawnego w rozumieniu art. 28 kpa stwarza obowiązek zakończenia postępowania w drugiej instancji, co następuje w drodze decyzji o umorzeniu postępowania odwoławczego.

Skargi na powyższą decyzję złożyli: Prokurator [...] w W. oraz Zakład [...] w W.

Prokurator [...] w W. zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie art. 7 i 77 w zw. z art. 28, 104 § 2, 107 § 1 i 3 i 138 § 1 pkt 3 kpa w zw. z art. 153 ppsa co mogło mieć wpływ na zaskarżoną decyzję poprzez: brak podania w uzasadnieniu decyzji pełnego opisu stanu faktycznego dotyczącego okresu przed i po wydaniu decyzji nr [...] oraz brak odniesienia się w uzasadnieniu do powodu pominięcia ocen prawnych w przedmiocie posiadania przez Zakład [...] przymiotu strony oraz w zakresie właściwości organu uprawnionego do wydania decyzji odwoławczej w tej sprawie, zawartej w wyrokach sądów administracyjnych, a w szczególności IV SA 1611/98 z dnia 12 kwietnia 1999 r. i I SA 122/00 z dnia 21 listopada 2000 r. oraz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego I SA/Wa 1298/05 z dnia 22 października 2005 r. z uzasadnieniem uzupełnionym wykładnią zawartą w postanowieniu z dnia 4 grudnia 2007 r. W konkluzji skargi wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji. Na rozprawie w dniu 1 grudnia 2009 r. Prokurator [...] w W. wniósł również o ewentualne stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji.

Zakład [...] w W. zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów postępowania tj. art. 7, 28, 77 § 1 i 156 § 1 pkt 2 i 5 kpa. W ocenie skarżącego Zakładu [...] organ odwoławczy dokonał błędnej wykładni przepisu art. 28 kpa. Wskazał, że w świetle doktryny i orzecznictwa dla skutecznego wniesienia odwołania wystarczające jest przyjęcie tzw. subiektywnej wersji legitymacji procesowej strony, a zatem skuteczne powinno być odwołanie wniesione na podstawie przekonania podmiotu, że decyzja organu I instancji dotyczy jego praw i obowiązków. Ponadto wskazał, że organ odwoławczy winien z urzędu wszcząć postępowanie w celu stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] listopada 1997 r. jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa. Ponadto wskazano, że decyzja z dnia [...] listopada 1997 r. nie reguluje zupełnie kwestii zabudowania nieruchomości kilkoma budynkami, w części znajdującej się na działkach sąsiednich, stanowiących przedmiot uprawnień innych podmiotów. To powoduje, że była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały, co również stanowi podstawę do stwierdzenia przez organ jej nieważności na podstawie art. 156 § 1 pkt 5 kpa. W konkluzji skargi wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w W. z dnia [...] listopada 1997 r. nr [...]. Na rozprawie w dniu w dniu 1 grudnia 2009 r. pełnomocnicy skarżącego Zakładu [...] w W. wnieśli o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji, ewentualnie o jej uchylenie.

W odpowiedzi na skargi organ wniósł o ich oddalenie i podtrzymał stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Skargi nie zasługują na uwzględnienie

|Zgodnie z art. 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy |

|administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem |

|zgodności z prawem. Oznacza to, iż przedmiotem sprawy sądowoadministracyjnej jest ocena przez Sąd prawidłowości prowadzenia przez organ |

|administracji publicznej postępowania administracyjnego oraz zapadłego w tym postępowaniu rozstrzygnięcia. |

|W pierwszej kolejności należy odnieść się do najdalej idącego zarzutu zawartego w skardze a mianowicie, że w sprawie działał organ niewłaściwy. |

|Na poparcie takiego stanowiska skarżący wskazali wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 października 2005 r. sygn. akt|

|I SA/Wa 1298/05, którym stwierdzono nieważność decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2001 r. Zdaniem skarżących w tej sytuacji Wojewoda |

|[...] nie mógł ponownie orzekać jako organ odwoławczy od orzeczenia Kierownika Urzędu Rejonowego z dnia [...] listopada 1997 r., będąc związanym|

|stanowiskiem sądu wyrażonym w ww. wyroku z dnia 14 października 2005 r. Zdaniem sądu taki zarzut należy uznać za niesłuszny. Postępowanie |

|dotyczące wniosku dekretowego złożonego przez dotychczasowego właściciela nieruchomości położonej w W. przy ul. [...] / [...] – E. P. z dnia 14 |

|września 1948 r. jest długotrwałe i w jego trakcie zostało wydanych szereg orzeczeń administracyjnych oraz wyroków sądowych. Wydane w sprawie |

|wyroki sądowe dotyczyły oceny poszczególnych problemów prawnych, które były poprzednio przedmiotem oceny przez organy administracji. Związanie |

|sądu oraz organów administracji oceną prawną wyrażoną w poszczególnych wyrokach sądowych wydanych w toku wieloletniego postępowania |

|administracyjnego oraz sądowego (w tym oceną prawną wyrażoną w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 października |

|2005 r. sygn. akt I SA/Wa 1298/05) utrudnione jest faktem, że wniosek dekretowy E. P. z dnia 14 września 1948 r. został rozpatrzony dwoma |

|niezależnymi orzeczeniami administracyjnymi: jednym wydanym przez Prezydenta W. z dnia [...] sierpnia 1949 r. oraz drugim wydanym przez |

|Prezydium Rady Narodowej w W. z dnia [...] listopada 1955 r. Oba wydane w tej sprawie rozstrzygnięcia w przedmiocie wniosku dekretowego |

|spowodowały wszczęcie i prowadzenie różnorodnych, czasami niezależnych, a czasami zazębiających się postępowań administracyjnych oraz sądowych. |

|Odnosząc powyższe do przedmiotu oceny w niniejszej sprawie należy wskazać, że uzasadnienie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w |

|Warszawie z dnia 14 października 2005 r. było przedmiotem wykładni. Postanowieniem z dnia 4 grudnia 2007 r. sygn. akt I SA/Wa 1298/05 Wojewódzki|

|Sąd Administracyjny w Warszawie wskazał, że na skutek prawomocnego stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 1997 r.|

|decyzją Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...] kwietnia 2002 r. z uwagi na skutek ex tunc tego rozstrzygnięcia, na powrót |

|istniało w obrocie prawnym orzeczenie administracyjne Prezydenta W. z dnia [...] sierpnia 1949 r. (w uzasadnieniu błędnie podano datę [...] |

|lipca 1949 r.). W tej sytuacji decyzja Kierownika Urzędu Rejonowego w W. z dnia [...] listopada 1997 r. pozbawiona została bytu prawnego, gdyż |

|nie było dopuszczalne orzekanie w sprawie, w której już istniało orzeczenie rozstrzygające w przedmiocie wniosku dekretowego. Tym samym rażąco |

|naruszające art. 138 § 1 pkt 3 było orzekanie przez Wojewodę [...] w przedmiocie wniosku E. P. o przyznanie prawa własności czasowej. Po wydaniu|

|natomiast wyroku z dnia 14 października 2005 r. decyzją Ministra Budownictwa z dnia [...] września 2006 r. uchylono w całości orzeczenie |

|dekretowe z dnia [...] lipca 1949 r., zaś wyrokiem z dnia 18 stycznia 2008 r. sygn. akt I SA/Wa 1932/06 Wojewódzki Sąd Administracyjny w |

|Warszawie oddalił skargę Zakładu [...] złożoną na ww. decyzję. W chwili zatem orzekania przez sąd w przedmiocie objętej niniejszą skargą w |

|obrocie prawnym nie istnieje już orzeczenie administracyjne z dnia [...] lipca 1949 r., które było powodem stwierdzenia nieważności przez sąd |

|decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2001 r. Zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami |

|administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej p.p.s.a., ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażona w|

|orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Moc wiążąca rozstrzygnięcia |

|jest jednak związana z tożsamością stosunku prawnego będącego przedmiotem sprawy. Rozstrzygnięcie należy zatem uznać za niezgodne z prawem |

|jedynie wówczas, gdy nie uwzględnia wytycznych i oceny sądu przy niezmienionym stanie faktycznym i prawnym. Zmiana choćby jednego z elementów |

|stosunku prawnego stwarza bowiem inną sprawę (por. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 22 sierpnia 2007 r., II SA/Gd 422/07, LEX nr 29941, wyrok WSA w |

|Warszawie z dnia 10 lipca 2006 r., VII SA/Wa 764/06, LEX nr 243709, wyrok NSA z dnia 20 lipca 2005 r., II GSK 104/05, LEX nr 183637 oraz wyrok |

|NSA z dnia 12 października 2006 r., II GSK 147/06, LEX nr 276691, wyrok WSA w Warszawie z dnia 17 marca 2006 r., VI SA/Wa 2320/05, LEX nr |

|197247). Z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie, gdyż wyeliminowanie orzeczenia dekretowego z dnia [...] lipca 1949 r. decyzją |

|Ministra Budownictwa z dnia [...] września 2006 r. spowodowało powstanie innej sprawy. Tym samym zarzuty skargi związane z wnioskiem o |

|stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2009 r. nie mogły odnieść skutku. |

|W tej sytuacji należało przejść do oceny zarzutów odnoszących się do decyzji z dnia [...] lipca 2009 r. Powyższa decyzja Wojewody [...] z dnia |

|[...] lipca 2009 r. umorzyła postępowanie odwoławcze z odwołania złożonego przez Zakład [...] od decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w W. z |

|dnia [...] listopada 1997 r. nr [...], ustanawiającej prawo użytkowania wieczystego do zabudowanego gruntu o powierzchni [...] m², położonego w |

|W. przy ul. [...] i [...], stanowiącego część działki nr [...]. Rozstrzygnięcie organu odwoławczego zostało oparte na stwierdzeniu, że |

|odwołujący się nie posiadał w postępowaniu administracyjnym przymiotu strony w rozumieniu art. 28 kpa, bowiem nie legitymował się tytułem |

|prawnym do przedmiotowej nieruchomości. |

|W ocenie Sądu rozstrzygnięcie to należy uznać za słuszne. Przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego nie dają podstaw organowi |

|odwoławczemu, gdy odwołanie nie pochodzi od strony, na prowadzenie postępowania odwoławczego i zakończenie go decyzją rozstrzygającą sprawę co |

|do istoty. Stwierdzenie przez ten organ, że wnoszący odwołanie nie jest stroną w rozumieniu art. 28 kpa, następuje w formie decyzji o umorzeniu |

|postępowania odwoławczego na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 kpa. Stroną postępowania administracyjnego, stosownie do przepisu art. 28 kpa, jest |

|każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie, albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub |

|obowiązek. Takie uprawnienia nie przysługują podmiotowi nie legitymującemu się tytułem prawnym do przedmiotowej nieruchomości, a więc nie |

|przysługują one podmiotowi, który dokonał nakładów na przedmiotowej nieruchomości i nią faktycznie władał. W dacie wydawania zaskarżonej decyzji|

|istniała taka sytuacja, że wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 listopada 2000 r. sygn. akt I SA 122/2000 uchylono |

|decyzję Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 1999 r. umarzającą postępowanie odwoławcze zainicjowane przez Z., z konkretnymi zaleceniami |

|polegającymi na zbadaniu tytułu prawnego przysługującemu Z. wynikającymi z decyzji z dnia [...] czerwca 1984 r. wydanej przez Urząd W. o |

|przekazaniu w użytkowanie terenu zabudowanego położonego przy ul. [...] o pow. [...] m². Do zbadania tej kwestii konieczne było odniesienie się |

|do przywołanego w tej decyzji planu geodezyjnego z dnia [...] września 1983 r., w którym określono, że działka, której dotyczy decyzja z dnia |

|[...] czerwca 1984 r. oznaczona jest na tym planie literami [...] (nr hip. [...]), natomiast grunt oznaczony dawnym numerem hipotecznym [...] |

|(grunt dekretowy) oznaczony jest literami [...]. W wyniku porównania oznaczeń literowych wynika zatem, że decyzja z dnia [...] czerwca 1984 r. |

|nie dotyczyła w żadnym zakresie nieruchomości ozn. nr hip. [...] i Z. nie posiada tytułu prawnego do nieruchomości objętej decyzją Kierownika |

|Urzędu Rejonowego z [...] listopada 1997 r. Zatem skarżący Z., nie mając żadnego tytułu prawnego do nieruchomości, której dotyczy decyzja |

|ustanawiająca prawo użytkowania wieczystego, legitymuje się tylko interesem faktycznym do kwestionowania zapadłych w postępowaniu |

|administracyjnym rozstrzygnięć. |

|Odnosząc się do zarzutów skargi Z., to należy uznać je za nieuzasadnione. Skarżący przywołał w skardze szereg orzeczeń, które jego zdaniem |

|wskazywałyby, że jako właściciel sąsiedniej działki oraz faktycznie władający budynkiem znajdującym się na gruncie ma interes prawny w |

|postępowaniu dotyczącym ustanowienia prawa użytkowania wieczystego do gruntu hipotecznego nr [...]. Takie stanowisko nie zasługuje na |

|uwzględnienie. Przypomnieć należy, iż podstawą materialnoprawną decyzji organu pierwszej instancji jest m.in. przepis art. 7 ust. 2 dekretu z |

|dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy (Dz. U. Nr 50, poz. 279 ze zm.). Z przepisu tego |

|wynika, że w postępowaniu z wniosku dekretowego o przyznanie prawa własności czasowej (wieczystej dzierżawy) stroną jest dotychczasowy |

|właściciel gruntu lub jego następcy prawni, zaś gmina jako właściciel gruntu rozstrzyga o losach tego wniosku. Inne podmioty mogły być stronami |

|tylko wtedy, gdyby wykazały się tytułem prawnorzeczowym do gruntu będącego przedmiotem wniosku byłego właściciela. Skoro zatem Z. nie legitymuje|

|się tytułem prawnorzeczowym do działki oznaczonej dawnym nr hip. [...], położonej w W. przy ul. [...]/[...] o pow. [...] m² nie przysługuje mu |

|przymiot strony w postępowaniu dotyczącym ustanowienia prawa użytkowania wieczystego do tej nieruchomości. Nie zasługuje na uwzględnienie |

|również stanowisko, że do skutecznego wniesienia odwołania wystarczające jest tzw. subiektywna wersja legitymacji procesowej strony z powodów |

|podanych już przez Sąd wyżej, a odnoszących się do rozumienia interesu prawnego z art. 28 kpa. Nie kreuje tego interesu również fakt prowadzenia|

|postępowania o uregulowanie stanu prawnego na rzecz Z. nieruchomości położonej przy ul. [...] i [...], gdyż jest to zdarzenie przyszłe. Fakt |

|stwierdzenia przez organ braku legitymacji do wniesienia odwołania obliguje go do umorzenia postępowania odwoławczego. Oznacza to, że organ |

|odwoławczy nie dokonywał oceny decyzji organu I instancji, zatem niezasadne są również zarzuty podniesione w skardze, a odnoszące się do |

|rażącego naruszenia prawa przez decyzję Kierownika Urzędu Rejonowego w W. z dnia [...] listopada 1997 r. |

|Również za niezasadne Sąd uznał zarzuty podniesione w skardze Prokuratora [...] w W. a odnoszące się do naruszenia art. 153 ustawy z dnia 30 |

|sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez nieuwzględnienie stanowiska zaprezentowanego we wcześniejszych |

|wyrokach sądowych. Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 kwietnia 1998 r. nie przesądzał o legitymacji Z. w |

|postępowaniu dekretowym, ale określał jedynie jakie winno zapaść rozstrzygnięcie w sytuacji stwierdzenia braku legitymacji po stronie wnoszącego|

|odwołanie. Za niezasadne również należy uznać stanowisko nie wykonania przez organ zaleceń zawartych w wyroku z dnia 21 listopada 2000 r., gdyż |

|zalecenia tam wskazane zostały szeroko omówione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Natomiast związanie wytycznymi zawartymi w wyroku |

|Wojewódzkiego sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 października 2005 r. zostały przez Sąd omówione wyżej. |

|Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi |

|orzekł jak w sentencji. |