Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 159/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2007-06-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6072 Scalenie oraz podział nieruchomości
Hasła tematyczne: Nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: journal: Dz.U. 1977 nr 32 poz 140
law: Ustawa z dnia 27 października 1977 r. o zaopatrzeniu emerytalnym oraz innych świadczeniach dla rolników i ich rodzin.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Iwona Tomaszewska (spr.) Sędziowie: Asesor WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder Asesor WSA Joanna Wojciechowska Protokolant Aneta Kukla po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 czerwca 2007 r. sprawy ze skargi I. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej w sprawie zatwierdzenia projektu podziału działki o d d a l a skargę.


UZASADNIENIE

I. M. w dniu [...]r. powołując się na przepis art. 145

§ 1 pkt 1 kpa złożył wniosek o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzję Wójta [...] z dnia [...]r., [...] w sprawie zatwierdzenia projektu podziału działki nr [...] o pow. [...] ha położonej w obrębie [...].

Wnioskodawca wskazał, że wystąpiły nowe okoliczności, które nie były brane pod uwagę przy wydaniu decyzji a z których wynika, iż przedmiotem podziału winny być działki oznaczone numerami [...] i [...] a nie działka [...]. Działka ta nie istniała

w chwili podziału i nie istnieje obecnie. Podniósł też, że z wypisu i wyrysu ze zmian

w planie zagospodarowania przestrzennego Gminy [...] (uchwała Rady Gminy

z dnia 12 XI [...]r.) wynika, iż działkę nr [...] określono jako tereny pod budownictwo zagrodowe, a działkę nr [...] pod uprawy, a w części pod budownictwo zagrodowe. Plan ten nie był zmieniony, zatem jest aktualny. W tych okolicznościach .- w ocenie wnioskodawcy – decyzja o podziale została wydana na fałszywych przesłankach. I. M. do wniosku przedłożył : umowę z [...]r.

o przekazaniu posiadania i własności gospodarstwa rolnego przez M. M. na rzecz I. i K. M. oraz załącznik do umowy, opis i mapą działek [...] i [...].

Wójt Gminy [...] postanowieniem z dnia [...]r., na podstawie art. 145 § 1 pkt 1, art. 149 § 1 i art. 150 § 1 kpa na wniosek I. M. wznowił postępowanie w przedmiocie zatwierdzenia projektu podziału działki nr [...] położonej w obrębie [...].

Decyzją z dnia [...]r., [...], Wójt Gminy [...] odmówił uchylenia swojej decyzji z dnia [...]r. w sprawie zatwierdzenia projektu podziału działki nr [...]. Organ I instancji ustalił m.in., że podział działki [...] na działki [...] i [...] był tylko projektem podziału. Umowa o przekazaniu gospodarstwa rolnego z dnia [...]r. nie zastępowała podziału, a jedynie wyrażała wolę stron co do przekazania nieruchomości. Reasumując organ stwierdził, że nie wystąpiła przesłanka określona w art. 145 § 1 pkt 1 kpa tj. istnienie związku przyczynowego między dowodami, które okazały się fałszywe, a istotnymi dla sprawy okolicznościami faktycznymi. Fałszywość dowodu winna być potwierdzona orzeczeniem sądu lub innego organu chyba, że wystąpi sytuacja określona w art. 145 § 2 i 3 kpa.

I. M. w odwołaniu od tej decyzji zarzucił, że organ prowadzący postępowanie powinien wskazać właściwą podstawę do wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją. Zgodnie zaś z art. 7 i art. 77 kpa organ jest zobowiązany do podjęcia wszelkich kroków niezbędnych do wyjaśnienia sprawy oraz do oceny całego materiału dowodowego. Tymczasem organ I instancji stwierdził jedynie, że dowody przedłożone przez stronę nie są fałszywe, zamiast dokonać oceny czy są one istotne bądź nie dla rozstrzygnięcia sprawy.

Odwołujący wskazał też, że organ I instancji prowadząc postępowanie o podział działki nr [...] nie uwzględnił stanu prawnego obowiązującego w [...]r., który uznawał umowę zawieraną w trybie ustawy z dnia 27 października 1977r. o zaopatrzeniu emerytalnym oraz o innych świadczeniach dla rolników i ich rodzin jako dokument sankcjonujący podział działki nr [...] na działkę [...] i [...]. Nie można się zatem zgodzić z twierdzeniem organu, że treść umowy, opis, szkic wyznaczenia projektowanych działek stanowiły jedynie o projekcie podziału. Ponadto wskazał, że organ I instancji wydał w jednym dniu o odmiennej treści dwa postanowienia opiniujące projekt podziału działki nr [...]. Pierwsze postanowienie przewiduje dla działki nr [...] przeznaczenie pod zabudowę jednorodzinną, a dla części nowopowstałych działek przeznaczenie na cele rolne, drugie postanowienie dla czterech działek zabudowę mieszkaniową jednorodzinną, a trzy działki na cele rolne.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...]r. [...], po rozpatrzeniu odwołania I. M., uchyliło zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia.

Kolegium podniosło, że I. M. dołączył do odwołania kopie dwóch postanowień z tej samej daty i wydanych przez ten sam organ dotyczące zaopiniowania projektu podziału działki nr [...], lecz o odmiennej treści. Dlatego należy wyjaśnić w oparciu o który z tych aktów wydano decyzję podziałową i czy oba postanowienia mają moc obowiązującą. Ponadto organ odwoławczy wskazał, że dokonanie ustaleń należy opierać się na dowodach w postaci odpisów czy kopii dokumentów a nie na podstawie notatek służbowych.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, Wójt Gminy [...] decyzją z dnia

[...]r., [...\, na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 kpa

w związku z art. 145 § 1 pkt 1 kpa, odmówił uchylenia swojej decyzji ostatecznej

z dnia [...]r., [...] w sprawie zatwierdzenia projektu podziału działki nr [...] o pow. [...] ha położonej w obrębie [...].

W uzasadnieniu decyzji organ I instancji przedstawił dotychczasowy tok sprawy i wskazał, że ponownie rozpatrując sprawę wystąpił do Starostwa Powiatowego w [...] o przedstawienie całości dokumentacji dotyczącej działki nr [...].

Wystąpił do Sądu Rejonowego w [...] o całkowity odpis z księgi wieczystej przedmiotowej nieruchomości.

Na podstawie tych dokumentów organ ustalił, że ujawnienie przez I. M. (do czego był zobowiązany na mocy art. 52 ust. 3 ustawy z 27 X 1977r. o zaopatrzeniu emerytalnym oraz innych świadczeniach dla rolników i ich rodzin – Dz.U, Nr 32m poz. 140 i art. 10 dekretu z 2 II 1955r. o ewidencji gruntów i budynków) przejścia własności gospodarstwa rolnego z działki nr [...] w KW [...] nastąpiło na wniosek z [...]r. bez ujawnienia prawa użytkowania i podziału działki nr [...] na działki [...] i [...].

Ujawniony na wniosek z [...]r. podział działek nr [...] na działki o nr od [...] do [...] jest pierwszym ujawnionym podziałem w księdze wieczystej.

Znajdujące się w zasobach Starostwa "sprawozdanie techniczne z [...]r. dotyczące wydzielenia działek w dożywotnie użytkowanie na rzecz M. M. oraz wykaz zmian gruntowych dotyczący wydzielenia działki nr [...] dla tego użytkowania o pow. [...] ha a nie jak ustalono w umowie z [...]r. o pow. [...] ha, nie zostało ujawnione w księdze wieczystej ani w ewidencji gruntów, a pozostało w charakterze projektu.

Organ I instancji uznał za błędne twierdzenie strony, że sprawozdanie techniczne z [...]r. oraz mapa i opis działek nr [...] i [...] stanowiły załącznik do umowy z dnia [...]r., skoro dokumenty te zostały sporządzone trzy miesiące po zawarciu umowy. Proponowany podział działki nr [...] nie został zatwierdzony wymaganą decyzją administracyjną i nie został przyjęty jako wiążący do ewidencji gruntów i budynków. Ponadto na dzień złożenia wniosku o wznowienie jak i rozpatrywanie sprawy prawo dożywotniego użytkowania już nie istniało na skutek wygaśnięcia wobec śmierci M.M.

Organ I instancji ustalił też, że w dokumentach Starostwa i Gminy [...] nie znajdowało się postanowienie Wójta Gminy [...] z [...]r. opiniujące podział działki nr [...] z uwzględnieniem przeznaczenia działek nr [...] do [...] na cele rolne. W aktach tych organów znajduje się tylko postanowienie zawierające pozytywną opinię o przeznaczeniu działek od [...] do [...] na cele mieszkaniowe a działek [...], [...] i [...] na cele rolne. Taki też podział został ujawniony w księdze wieczystej i w ewidencji gruntów. Obecnie organ nie jest w stanie ustalić przyczyn wydania przez ówczesnego Wójta dwóch postanowień – opinii co do podziału działki z różnym przeznaczeniem wydzielonych działek.

W dalszej części uzasadnienia, organ I instancji podniósł, że I. M. wnioskiem z dnia [...]r. wystąpił o zatwierdzenie projektu podziału działki nr [...] z uwzględnieniem przeznaczenia działek [...], [...], [...] na cele rolne, pozostałych czterech od [...] do [...] na cele mieszkaniowe. Decyzję zatwierdzającą taki podział odebrał [...]r. i na decyzji zamieścił adnotację "decyzję otrzymałem i nie wnoszę odwołania", zatem decyzja była zgodna z wolą strony, a ponadto zgodna z obowiązującym wówczas planem zagospodarowania przestrzennego.

W ocenie organu I instancji, nie można też pominąć rozporządzeń wynikających z umowy darowizny z dnia [...]r. dokonanych przez I. i K. M. a dotyczących działek od nr [...] do [...] na rzecz Ich dzieci. W akcie tym strony powołały się na decyzję z [...]r. o zatwierdzeniu projektu podziału działki nr [...] oraz wykaz zmian gruntowych przyjętych przez Powiatowy Ośrodek Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w [...] jako wiążący i aktualny, a stanowiący podstawę do rozporządzenia majątkowego.

W tych okolicznościach organ stwierdził, że przedmiotem podziału z [...]r, nie mogły być działki nr [...] i [...], a jedynie działka nr [...]. Nie ma zatem podstaw do uchylenia ostatecznej decyzji z dnia [...]r., bowiem nie wystąpiły przesłanki zawarte w art. 145 § 1 pkt 1 kpa. Wydanie tej decyzji nie nastąpiło w oparciu o dowody, które okazały się fałszywe ani też nie zachodziła którakolwiek z przesłanek z art. 145 § 1 pkt 2 do 8 kpa.

I. M. w odwołaniu wniósł o uchylenie decyzji i podniósł, że istotnie złożył wniosek o podział działki nr [...], lecz organ był zobowiązany do przeprowadzenia postępowania w oparciu o wszystkie posiadane dokumenty. Odnosząc się do dwóch postanowień z dnia [[...]r., w sprawie opinii projektu podziału działki wskazał, że organ był zobowiązany do wyjaśnienia tej kwestii. Skoro Wójt stwierdził, że w aktach starostwa i gminy nie ma dwóch postanowień, to oznacza nieprawidłowy nadzór nad aktami i obawą, że akta nie są kompletne.

Odwołujący się nie podzielił też ustaleń organu, że podział działki nr [...] z [...]r. nie został zatwierdzony i naniesiony do ewidencji gruntów. Gdyby podział nie został zatwierdzony nie otrzymałby Opisu i mapy z [...]r., który to dokument zawiera adnotację "Niniejszy dokument służy za podstawę wpisu do księgi wieczystej stosownie do art. 1 ust. 2 dekretu z dnia 2 lutego 1955r. o ewidencji gruntów i budynków".

Nadto, I. M. podniósł, że stosownie do art. 52 ust. 3 ustawy z dnia 27 października 1977r. o zaopatrzeniu emerytalnym oraz innych świadczeniach dla rolników i ich rodzin (Dz.U. Nr 32, poz. 140) na organie administracyjnym spoczywał obowiązek dokonania wpisu w ewidencji zmiany stanu prawnego przekazanego gospodarstwa. Natomiast osoba której gospodarstwo zostało przekazane miała obowiązek wystąpić z wnioskiem o dokonanie zmian w księdze wieczystej. Odwołujący się nie pamięta czy taki wniosek składał. Złożenie wniosku

o wpis do księgi wieczystej, nie zwalnia organu administracji do dokonania zmian

w ewidencji, gdyż nie jest to uwarunkowane wpisem do księgi wieczystej. Wprost przeciwnie wpis do księgi wieczystej jest czynnością następczą, gdyż tylko w oparciu o zmianę dokonaną w ewidencji gruntu można było dokonać wpisu o podziale działki nr .[...] w księdze wieczystej.

Za nietrafne uznał też odwołujący się ustalenia organu dotyczące powierzchni wydzielonej działki nr [...]. W przedłożonym wypisie z rejestru gruntów z [...]r, zostały ujęte dodatkowo w obszarze nieużytki o pow. [...] ha. Natomiast umowa

o przekazaniu gospodarstwa rolnego następcy zawierała zapis odnośnie gruntów rolnych.

Zarzucił także, że organ I instancji naruszył art. 7, 77 i art. 80 kpa. Reasumując, odwołujący się stwierdził, że organ I instancji był zobowiązany prowadzić postępowanie wyjaśniające w taki sposób by wyjaśnić wszelkie wątpliwości w celu wydania właściwej decyzji, opartej na rzetelnie ocenianym stanie faktycznym.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...]r., [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 oraz art. 151 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 i 5 k.p.a., utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

Organ odwoławczy w uzasadnieniu swojej decyzji wskazał, że celem postępowania było ustalenie istnienia podstaw wznowienia oraz – w razie pozytywnego wyniku tych czynności – przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego w celu rozstrzygnięcia istoty sprawy, będącej przedmiotem weryfikowanej decyzji ostatecznej. Granice tego postępowania wyznacza art. 145 § 1 i art. 145a kpa. Zadaniem organu we wznowionym postępowaniu jest ustalenie czy poprzednie postępowanie, było dotknięte określonymi wadami, a jeśli tak, to jaki wpływ wady te miały na treść decyzji.

Kolegium podniosło, że warunkiem zastosowania art. 145 § 1 pkt 1 kpa jest ustalenie, że w postępowaniu dowodowym wystąpił fałszywy dowód. W przypadku dokumentu – a do treści dokumentów odwołuje się strona – za prawdziwy uznaje się dokument, który posiada łącznie trzy cechy :

1) został wystawiony przez osobę uprawnioną,

2) treść dokumentu odpowiada rzeczywistości,

3) dokument posiada treść którą nadał mu wystawca.

Dopiero w razie braku którejkolwiek z tych cech może być mowa o dokumencie fałszywym.

W rozpoznawanej sprawie nie stwierdzono, aby taka sytuacja wystąpiła, tym bardziej, że ewentualne fałszerstwo nie zostało stwierdzone prawomocnym wyrokiem sądu lub innego organu.

Odnosząc się do kwestii dwóch postanowień wydanych w tym samym dniu, lecz z odmiennymi uzasadnieniami Kolegium podniosło, że ten fakt nie jest wystarczający do uznania, iż postanowienie pozytywnie opiniujące wstępny projekt podziału będące podstawą wydania decyzji podziałowej (na które wyraźnie wskazuje organ) było fałszywe.

W tej sytuacji Kolegium uznało, że skoro z ustaleń organu I instancji jednoznacznie wynika, że podstawą wydania decyzji było postanowienie opiniujące wstępny projekt, które znajduje się w aktach sprawy, to brak jest podstaw do kwestionowania prawidłowości ostatecznej decyzji.

W ocenie Kolegium, nie wystąpiła w sprawie również przesłanka wskazana w art. 145 § 1 pkt 5 kpa tj. ujawnienie nowych okoliczności faktycznych i nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji, a nie znanych organowi. W zakresie braku podstaw do uznania umowy z dnia [...]r za istotną dla rozstrzygnięcia sprawy, Kolegium podzieliło stanowisko organu I instancji, uznając je za przekonywające i zasadne.

Kolegium podkreśliło też, że dokonany podział był nie tylko zgodny z postanowieniem opiniującym, ale także w wnioskiem strony, która niewątpliwie musiała znać treść tej umowy.

Reasumując, Kolegium uznało, że nie ma podstaw by uznać, że decyzja podziałowa została wydana w oparciu o fałszywy dowód, względnie, że ujawniły się nowe okoliczności lub dowody istniejące w dniu wydania decyzji, a nie znane organowi. Dlatego brak było podstaw do uchylenia decyzji ostatecznej.

I. M. w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zarzucił: niewyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy i naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię, i wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji.

Skarżący podniósł w uzasadnieniu skargi, że decyzja podziałowa została wydana w oparciu o postanowienie z dnia [...]r, pozytywnie opiniujące podział działki nr [...]. W dacie – [...]r. – zostały wydane dwa postanowienia dot. tej działki, jednakże o odmiennej treści.

Organ prowadząc postępowanie nie dokonał oceny i skuteczności tych aktów administracyjnych, na co zwróciło uwagę Kolegium w decyzji z [...]r. Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy, organ I instancji nie wyjaśnił tej kwestii, a Kolegium w decyzji z [...]r. uznało, że skoro z ustaleń organu I instancji jednoznacznie wynika, że podstawą wydania decyzji było postanowienie znajdujące w aktach tego organu, które jest zgodne z treścią decyzji podziałowej, to brak jest podstaw do kwestionowania prawidłowości ostatecznego postanowienia w niniejszej sprawie, Tym samym Kolegium uznało, że organ miał prawo do swobodnej interpretacji miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jedynie na zasadzie, że organ gminy taki cel przewiduje.

Zdaniem skarżącego, dowodem na taką interpretację są dwa postanowienia opiniujące wstępny projekt podziału działki nr [...], z których żadne nie zostało dotychczas uchylone.

Rozpatrując sprawę, organ I instancji nie uwzględnił dokumentów znajdujących się w Starostwie. Dokumenty te powinny stanowić podstawę wpisu do rejestru budynków i gruntów w roku [...]r. : umowa przekazania posiadania i własności gospodarstwa rolnego z [...]r., opis przekazanego gospodarstwa, postanowienie Naczelnika Gminy [...] z [...]r., wypis z rejestru gruntów, w którym została wpisana działka nr [...] i [...] oraz wykaz zmian gruntowych L.dz. [...].

Do [...] roku organ nie dokonał zmian w ewidencji gruntów i budynków, dlatego też wójt dokonał podziału bez uwzględnienia zapisów, które powinny być w ewidencji.

W dalszej części uzasadnienia skargi skarżący podniósł, że w toku postępowania podziałowego był przekonany, iż organ ma pełną wiedzę oraz dokumentację dotyczącą jego gospodarstwa, a zatem, że podział działki nr [...] dokonany przez geodetę oraz zatwierdzony przez geodezję został uwzględniony w trakcie prowadzonego podziału.

Skarżący odszukał umowę o przekazaniu gospodarstwa z [...]r. i pozostałe dokumenty "po powzięciu wiedzy, że organ I instancji nie uwzględnił dokumentów sporządzonych w [...]r., a mogących mieć wpływ na dokonany podział".

Ponadto zarzucił naruszenie art. 145 § 1 pkt 5 kpa przez błędną jego wykładnię. Zastosowana przez organ odwoławczy interpretacja tego przepisu, że przesłanka ta zachodzi wówczas, gdy nowe okoliczności i dowody są istotne dla sprawy, ogranicza tę podstawę wznowienia.

W ocenie skarżącego, gdyby organ uwzględnił dokonane czynności geodezyjne wykonane w [...]r., podział z [...]r. nie obejmowałby działki nr [...] z uwagi na jej obszar. Natomiast nowy podział działki nr [...] też zostałby dokonany o inne kryteria i nie naruszałby osnowy granic zatwierdzonych w [...]r.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł,, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269), Sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.

Oznacza to, że Sąd rozpoznając skargę ocenia, czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego. Rozpoznając skargę Sąd uznał, że nie zasługuje ona na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa.

W myśl wyrażonej w art. 16 § 1 k.p.a. zasadzie trwałości decyzji ostatecznych – "Decyzje, od których nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji, są ostateczne. Uchylenie lub zmiana takich decyzji, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania może nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w kodeksie lub w ustawach szczególnych".

Z zasady tej wynika, że określone w przepisach kodeksu postępowania administracyjnego (lub w ustawach szczególnych) reguły uchylenia lub zmiany decyzji ostatecznej, stwierdzenia jej nieważności, jak też wznowienia postępowania muszą być po pierwsze, interpretowane ściśle a po drugie, nie mogą być stosowane zamiennie.

Postępowanie w rozpoznawanej sprawie zostało wszczęte na wniosek skarżącego o wznowienie postępowania. Jako podstawę wznowienia skarżący wskazał przesłanki określone w art. 145 § 1 pkt 1 i 5 k.p.a.

Wyjaśnić trzeba, że wznowienie postępowania jest szczególną instytucji procesową, jednym z trybów nadzwyczajnych, stwarzającą możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym ona zapadła, było dotknięte kwalifikowaną wadliwością procesową wyliczoną wyczerpująco w przepisach prawa procesowego (art. 145 § 1 k.p.a.).

Sądowa kontrola decyzji wydanych w trybie wznowienia postępowania polega na zbadaniu czy organy orzekające należycie rozważyły okoliczności mogące mieć znaczenie dla wystąpienia bądź nie wystąpienia przesłanek wznowienia postępowania określonych w art. 145 § 1 i 2 kpa, art. 145 a k.p.a.

Podkreślić też trzeba, że z kontrolnej funkcji sądu wynika, iż sąd nie dokonuje w zastępstwie właściwych organów ustaleń i ocen w przedmiocie wystąpienia przesłanek wznowienia, a jedynie bada czy stanowisko w tym przedmiocie zajęte przez te organy odpowiada prawu. Co do zasady przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja organu drugiej instancji i z uzasadnienia tej decyzji powinno wynikać stanowisko organu odwoławczego, co do oceny materiału sprawy, ustalonego stanu faktycznego i poczynionych ocen prawnych.

Istota administracyjnego toku instancji polega bowiem na tym, że organ drugiej instancji ponownie rozpatruje i rozstrzyga sprawę rozpatrzoną przez organ pierwszej instancji. Odzwierciedleniem takiego postępowania organu drugiej instancji powinno być uzasadnienie decyzji tego organu, które odpowiadać winno art. 107 § 3 kpa.

Oceniając uzasadnienie zaskarżonej decyzji z tego tylko punktu widzenia nie można nie dostrzec, że uzasadnienie to (poza przedstawieniem toku sprawy, stanowiska i ustaleń organu pierwszej instancji) jest w istocie lakoniczne i takim wymogom jakie zostały wyżej przedstawione nie odpowiada, co stanowi naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. Jednakże stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" P.p.s.a. – naruszenie przepisów postępowania stanowi podstawę uwzględnienia skargi, gdy naruszenie takie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Tymczasem stwierdzone przez Sąd naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy.

Z treści tego uzasadnienia wynika bowiem, że organ odwoławczy ocenił materiał dowodowy zebrany w sprawie tak samo jak organ pierwszej instancji, a w konsekwencji odwołał się do argumentacji zawartej w uzasadnieniu decyzji organu I instancji.

W świetle treści wniosku skarżącego z dnia [...]r. (data wpływu do organu [...]r.) o wznowienie postępowania i pisma z [...]r. oraz [...]r. stwierdzić trzeba, że organ pierwszej instancji rozważył wskazane w art. 145 § 1 pkt 1 i 5 kpa przesłanki, a ponadto zbadał z urzędu pozostałe wymienione w art. 145 § 1 kpa i art. 145 a kpa przesłanki wznowienia, dając temu wyraz w szczegółowym uzasadnieniu swojej decyzji.

W tym stanie rzeczy, odwołanie się przez organ drugiej instancji do argumentacji organu pierwszej instancji uznane za naruszenie art. 107 § 3 kpa – w ocenie Sądu w rozpatrywanej sprawie nie może być kwalifikowane jako uchybienie mające istotny wpływ na wynik sprawy. Skoro bowiem Kolegium podzieliło argumentację organu pierwszej instancji, co do oceny dowodów, to znaczy, że przyjęto takie samo jak organ pierwszej instancji kryteria tej oceny – co czyni niezasadnym stawiany skargą zarzut przekroczenia granic zasady swobodnej oceny dowodów wyrażonej w art. 80 kpa.

Podnoszona w skardze okoliczność, że skarżący ma dwa postanowienia z dnia [...]r. opiniujące projekt podziału działki nr [...], przy istnieniu bezspornego faktu, że jedno z tych postanowień jest tożsame z tym, którym dysponuje organ pierwszej instancji i które było podstawą wydania decyzji podziałowej nie ma wpływu na wynik sprawy w przedmiocie wznowienia postępowania. Z żadnego z tych postanowień, które przedłożył skarżący nie wynikają bowiem okoliczności, które zostały przytoczone we wniosku o wznowienie postępowania jako przesłanka wznowienia.

Ponadto wskazać trzeba, że organ po wznowieniu postępowania nie prowadził tego postępowania w celu ustalenia z czyjej winy lub dlaczego nowe okoliczności i dowody nie zostały ujawnione w czasie rozstrzygania sprawy. Bierze się wyłącznie pod uwagę tylko to czy prawdziwe są twierdzenia, że wystąpiły takie okoliczności o jakich mowa w art. 145 § 1 pkt 1 i 5 kpa a w dalszej kolejności organ rozważa jakie okoliczności te miałyby wpływ na wynik sprawy.

W rozpatrywanej sprawie wydaje się bezsporne, że w zasobach geodezyjnych znajdowały się dokumenty o wykonaniu przez geodetę prac zmierzających do dokonania podziału działki nr [...]. Z całą pewnością w oparciu o te dokumenty nie została wydana żadna decyzja podziałowa ani żaden inny akt zatwierdzający ten podział. Nie ulega też wątpliwości, że podział taki nie został ujawniony w ewidencji gruntów i budynków, skoro wypis z tej ewidencji sporządzony dla potrzeb postępowania podziałowego w [...]r. zakończonego decyzją z dnia [...]r. podziału takiego nie wykazał.

Z bezspornych ustaleń organów orzekających wynika również, że w księdze wieczystej przedmiotowej nieruchomości nie ujawniono podziału działki nr [...] na dwie działki nr [...] i [...], a którym to okolicznościom skarżący nie przeczy.

W takiej jak wyżej opisana sytuacji faktycznej istniejącej w momencie postępowania podziałowego zakończonego decyzją z dnia [...]r., organ wydający decyzję nie miał podstaw prawnych do uwzględnienia okoliczności na które powołuje się skarżący we wniosku o wznowienie postępowania. Skoro okoliczności te (czynności geodety) nie znalazły żadnego odzwierciedlenia w dokumentach jakie należało wziąć pod uwagę przy rozpatrzeniu wniosku skarżącego z dnia [...]r. o zatwierdzenie projektu podziału działki nr [...].

Postępowanie podziałowe nie ma bowiem na celu porządkowania zaszłości związanych ze stanem faktycznym nieruchomości, ponieważ opiera się na takim ujawnionym w dokumentach stanie prawnym nieruchomości, który poprzedza wydanie decyzji podziałowej.

Wskazać należy, że zgodnie z przepisami obowiązującymi w dacie wydania decyzji podziałowej, do wniosku o podział należało dołączyć:

1/ dokumenty stwierdzające tytuł prawny do nieruchomości,

2/ wypis z katastru nieruchomości,

3/ wstępny projekt podziału opracowany na kopii mapy zasadniczej, a w przypadku jej braku – na kopii mapy katastralnej, uzupełnionych w razie potrzeby niezbędnymi dla projektu podziału elementami zagospodarowania terenu,

4/ decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadkach, o których mowa w art. 93 ust. 6 i art. 94 ust. 1 (§ 3 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 17 lutego 1998r. w sprawie trybu dokonywania podziałów nieruchomości oraz sposobu sporządzania i rodzajów dokumentów wymaganych w tym postępowaniu – Dz.U. Nr 25, poz. 130).

Skoro skarżący wniósł o podział działki nr [...], która co do obszaru i numeracji zgodna była z danymi ewidencyjnymi z rejestru gruntów i budynków oraz wypisem z księgi wieczystej, to organ rozpoznający wniosek nie mógł koncentrować się na innych okolicznościach niż te, które wynikały z dokumentów przedłożonych przez stronę.

Organ wydający decyzję zatwierdzającą projekt podziału działki nr [...], dysponował wypisem z ewidencji gruntów i budynków odpowiadającym nie tylko wnioskowi strony, ale rzeczywistemu stanowi tej ewidencji.

Nie można zatem twierdzić, że podnoszone przez skarżącego okoliczności wynikające z przedłożonych przez niego dokumentów tj umowy z dnia [...]r. o przekonaniu gospodarstwa rolnego przez M. M., wyrysu z mapy ewidencyjnej z [...]r. operatu technicznego wykonanego przez geodetę [...]r., szkicu wyznaczenia projektowanych działek wykonane przez geodetę [...]r., protokołu okazania granic z [...]r., wykazu zmian gruntowych z [...]r., stanowiły nowy fakt lub dowód w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 5 kpa. Istnienie bowiem tych dokumentów dla rozstrzygnięcia wniosku o zatwierdzenie projektu podziału działki nr [...] nie miało żadnego znaczenia.

Nie można wykluczyć, że w [...]r. były podjęte czynności zmierzające do dokonania podziału działki nr [...], ale w świetle prawa podział ten nie nastąpił, skoro nie została wydana decyzja ani inny akt zatwierdzający ten podział.

Mając powyższe na względzie, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę oddalił.