Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 1127/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2021-01-27 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6012 Wstrzymanie robót budowlanych, wznowienie tych robót, zaniechanie dalszych robót budowlanych
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy: article: art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c)
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 7, art. 77, art. 80
journal: Dz.U. 2020 poz 256
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
article: art. 48 ust. 2 i ust. 3, art. 52
journal: Dz.U. 2020 poz 1333
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Paweł Zaborniak /spr./ Sędziowie WSA Maciej Kobak WSA Joanna Zdrzałka po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 27 stycznia 2021 r. sprawy ze skargi A. W. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2020 r. nr [...] w przedmiocie wstrzymania robót budowlanych I. uchyla zaskarżone postanowienie; II. zasądza od Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżącej A. W. kwotę 580 zł /słownie: pięćset osiemdziesiąt złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego; III. zarządza zwrot od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie na rzecz skarżącej A. W. kwotę 900 zł /słownie: dziewięćset złotych/ tytułem nadpłaconego wpisu od skargi.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi A.W. (dalej; "Skarżąca") jest postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej: "WINB") z dnia (...) stycznia 2020 r. nr (...) wydane w sprawie wstrzymania robót budowlanych.

Organ odwoławczy podał w uzasadnieniu swego postanowienia, iż Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: PINB) podczas czynności kontrolnych przeprowadzonych dnia (...) września 2019 r. ustalił, że na działce nr ewid. 1516 (obręb (...)) w miejscowości [...], gmina [...] został wybudowany budynek gospodarczy w stanie surowym zamkniętym o konstrukcji murowanej, gabarytach ok. 10,12 x 16,00 m z dachem dwuspadowym symetrycznym, łamanym, krytym blachą. Wysokość budynku w kalenicy wynosi ok. 5,70 m. Budynek jest jednokondygnacyjny, niepodpiwniczony. Działka, na której znajduje się w/w obiekt nie jest ogrodzona. Budynek jest zlokalizowany w sąsiedztwie granicy lasu (działka nr ewid. 1734) od strony północnej. Na elewacji południowej, wschodniej i zachodniej znajdują się otwory okienne i drzwiowe. Budynek jest ocieplony, w części otynkowany, nie wykonano wewnętrznych instalacji. Budowa obiektu została rozpoczęta w 2019 r. W trakcie kontroli Skarżąca nie przedłożyła decyzji o pozwoleniu na budowę budynku gospodarczego. Przedstawiła kopię zgłoszenia o przystąpieniu do wykonywania robót budowlanych nie wymagających pozwolenia na budowę dla remontu budynku gospodarczego drewnianego z dachem dwuspadowym o wymiarach 7,00 x 16,00 m - znak: (...) z dnia (...) maja 2019 r. potwierdzone przez Starostę Powiatu ..

Postanowieniem z dnia (...) października 2019 r., znak (...) , PINB, działając na podstawie art. 48 ust. 2 i 3 oraz art. 52 ustawy z 7 lipca 1994 r. (Dz. U. z 2019 r., poz. 1186 – zwana dalej: "P.b.") wstrzymał prowadzenie robót budowlanych przy samowolnej budowie budynku gospodarczego na działce nr ewid 1516 (obręb (...)) w miejscowości [...] gmina [...] oraz nałożył na inwestorkę obowiązek przedstawienia dokumentów określonych w sentencji w postaci: 1) zaświadczenia o zgodności wykonanej budowy przedmiotowego budynku gospodarczego z ustaleniami obowiązującego mpzp lub decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, 2) czterech egzemplarzy projektu budowlanego, 3) oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Organ pierwszej instancji przyjął, że możliwa jest legalizacja samowolnej budowy pod warunkiem wykonania nakazanych postanowieniem czynności i uiszczenia opłaty legalizacyjnej.

Zażalenie na to postanowienie wniosła Skarżąca – reprezentowana przez fachowego pełnomocnika zarzucając naruszenie art. 48 ust. 2 i 3 ustawy P.b. w zw. z art. 10 k.p.a poprzez ich niewłaściwe zastosowanie. W jej ocenie organ powinien - współdziałając z nią - ustalić możliwość wydania decyzji w sprawie rozbiórki części budynku doprowadzając go w ten sposób do stanu zgodnego z prawem. Wskazała na naruszenie art. 7 i 77 k.p.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i niewyjaśnienie wszystkich istotnych aspektów sprawy, w szczególności pominięcie, że na podstawie zgłoszenia z dnia 17 maja 2019 r. była uprawniona do prowadzenia robót budowlanych w związku z remontem budynku gospodarczego na działce nr ewid. 1516. Zarzuciła naruszenie art. 107 § k.p.a. poprzez lakoniczne i niedokładne sporządzenie uzasadnienia faktycznego i prawnego.

Wnosząca zażalenie wyjaśniła, że w trakcie remontu wybudowała wiatę i połączyła ją z budynkiem gospodarczym. Powierzchnia wiaty nie miała przekraczać 50 m2. Nie miała świadomości, że połączenie wiaty z budynkiem gospodarczym zostanie uznane za rozbudowę budynku. Podkreśliła, że budynek gospodarczy nie jest nowym obiektem, istniał od 1960 r. i został ujęty w ewidencji gruntów i budynków. Na podstawie zgłoszenia przeprowadziła remont budynku. Powierzchnia i kubatura budynku gospodarczego (z wyłączeniem rozszerzenia o zadaszenie) pozostała taka sama i wynosi 112 m2. Jej zdaniem do naruszenia prawa doszło jedynie w zakresie dobudowania do budynku gospodarczego zadaszenia. Wobec powyższego zawnioskowała o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i umorzenie postępowania w całości, ewentualnie uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

W piśmie z dnia (...) grudnia 2019 r., stanowiącym uzupełnienie zażalenia, Skarżąca poinformowała, że odłączyła zadaszenie od budynku gospodarczego. Obecnie budynek gospodarczy istnieje w takim stanie jak po remoncie wykonanym zgodnie za zgłoszeniem. Odłączenie zadaszenia doprowadziło przedmiotowy budynek gospodarczy do stanu zgodnego z prawem.

WINB po rozpatrzeniu powyższego zażalenia postanowieniem z dnia (...) stycznia 2020 r. nr (...), postanowił utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie organu I instancji.

Organ odwoławczy uwzględniając dokonane przez organ I instancji w toku kontroli ustalenia oraz opierając się na zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym, w tym zalegających w aktach zdjęciach uznał, że w przedmiotowej sprawie zaistniał przypadek budowy nowego budynku gospodarczego o gabarytach większych (10,12 x 16,00 m) od istniejącego wcześniej na w/w działce budynku gospodarczego (7,00 x 16,00 m). Wskazał, że dokonując porównania zdjęcia przesłanego przez Skarżącą przedstawiającego budynek przed remontem ze zdjęciem wykonanym podczas kontroli nie można uznać, że jest to ten sam budynek, w którym wykonano jedynie prace remontowe.

WINB nie zgodził się także ze stanowiskiem Skarżącej, że wykonywane roboty budowlane w przedmiotowym budynku mają charakter i zakres remontu. Zdaniem organu roboty te stanowią budowę obiektu budowlanego w rozumieniu art. 3 pkt 6 P.b. Istota remontu polega na odtworzeniu stanu pierwotnego, ale wykracza poza prace związane z bieżącą konserwacją. Jednakże te roboty budowlane muszą być wykonywane w istniejącym obiekcie budowlanym. By móc wykonać remont musi istnieć obiekt budowlany w rozumieniu art. 3 pkt 1 P.b. Dostępne w aktach zdjęcia wskazują, że stary budynek gospodarczy znajdujący się dotychczas na działce nr ewid. 1516 został rozebrany i obecnie nie istnieje. Zdjęcie stanowiące załącznik do protokołu kontroli z 10 września 2019 r. przedstawia nowy budynek gospodarczy usytuowany na działce nr ewid. 1516. Porównanie zdjęć pozwala stwierdzić, że na działce nr ewid. 1516 wybudowano nowy budynek gospodarczy. Zakres robót budowlanych ustalony w sprawie wskazuje, że powstaje nowy obiekt, na którego realizację inwestor powinien uzyskać pozwolenie na budowę.

Zdaniem WINB słusznie organ I instancji umożliwił inwestorowi legalizację wykonanych robót przy budowie budynku gospodarczego i wydał postanowienie wstrzymujące roboty budowlane i zobowiązujące do wykonania określonych obowiązków.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie (dalej: WSA) A.W – reprezentowana przez fachowego pełnomocnika wniosła o stwierdzenie nieważności postanowienia, ewentualnie jego uchylenie wraz z poprzedzającym je postanowieniem PINB, o umorzenie postępowania oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

Zaskarżonemu postanowieniu Skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów mające istotny wpływ na treść postanowienia tj.: art. 134 w zw. z art. 144 k.p.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i brak uprzedniego całościowego zbadania sytuacji w związku z którą złożone zostało zażalenie na postanowienie organu I instancji – co narusza zasadę wyrażoną w art. 15 k.p.a. Zarzuciła naruszenie art. 7, art. 77, art. 80 k.p.a., poprzez niewyjaśnienie wszelkich istotnych aspektów dotyczących robót remontowych, w szczególności brak odniesienia się do sposobu w jaki wykonano roboty remontowe. Wskazała na naruszenie art. 3 pkt 8 P.b. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że prace budowlane dotyczące budynku posadowionego na działce nr 1516 stanowiły budowę, podczas gdy prace te miały charakter remontu.

Skarżąca nie zgodziła się z twierdzeniami orzekających w sprawie organów, że w okolicznościach sprawy doszło do wybudowania nowego budynku, a także, że wykonane prace nie stanowią remontu. Podkreśliła, że organy w pierwszej kolejności winny ustalić czy zakres robót remontowych przeprowadzonych przez Skarżącą w budynku gospodarczym spełnia wymogi remontu w rozumieniu art. 3 pkt 8 P.b. Ustalenia te winny zostać poparte stosownym materiałem dowodowym, którego na obecnym etapie brak. Podkreśliła, że budynek ma nową elewację (taki był zgłoszony zakres robót remontowych). Prowadzone roboty budowlane toczyły się w kierunku jego remontu, a nie budowy nowego obiektu. Zakres prac został wykonany zgodnie z opisem zagospodarowania działki złożonym do Starostwa Powiatowego przy zgłoszeniu remontu. Starosta nie wniósł sprzeciwu wobec zgłoszenia, a zatem wykonanie robót w tym zakresie uznać należy za legalne. Podkreśliła, że organy nie zebrały skrupulatnie materiału dowodowego. Posiadają jedynie dokumentację zdjęciową, która potwierdza wykonanie robót budowlanych zgodnie ze zgłoszeniem. Zebrany materiał nie pozwala na przyjęcie, że doszło do wybudowania nowego obiektu. Odnośnie powierzchni budynku Skarżąca podała, że w związku z odłączeniem zadaszenia, powierzchnia budynku jest taka sama jak pierwotnie (112m2). Doszło do przywrócenia stanu zgodnego z prawem.

W odpowiedzi na skargę WINB wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył co następuje:

Skarga okazała się zasadna, przez co została przez Sąd uwzględniona.

Istota sądowej kontroli administracji publicznej sprowadza się do ustalenia czy w określonym przypadku, jej organy dopuściły się kwalifikowanych naruszeń prawa. Sąd administracyjny sprawuje swą kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej – art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2019 r., poz. 2167 ze zm.). Zakres tej kontroli wyznacza przepis art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; zwana dalej P.p.s.a.). Sąd rozstrzyga w granicach sprawy nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Ponadto Sąd na podstawie art. 135 P.p.s.a. uprawniony jest stosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.

Przedmiotem rozpoznanej przez WSA skargi A.W. było postanowienie WINB wydane w przedmiocie wstrzymania robót budowlanych przy samowolnej budowie budynku gospodarczego na działce o nr 1516, położonej w miejscowości Rzemień oraz jednocześnie zobowiązujące Skarżącą do przedłożenia w terminie 6 miesięcy od dnia doręczenia postanowienia określonych dokumentów, umożliwiających legalizację wykonanego obiektu budowlanego.

Orzekające w sprawie Organy zastosowały wobec skarżącej Strony art. 48 ust. 2 i 3 oraz art. 52 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U. z 2020 r. poz. 1333; zwana dalej u.P.b.). W świetle obowiązującej na dzień wydania decyzji PWNB treści art. 48 ust. 1 u.P.b., organ nadzoru budowlanego wydawał postanowienie o wstrzymaniu budowy w przypadku obiektu budowlanego lub jego części będącego w budowie albo wybudowanego:

1) bez wymaganej decyzji o pozwoleniu na budowę albo

2) bez wymaganego zgłoszenia albo pomimo wniesienia sprzeciwu do tego zgłoszenia.

Jeżeli budowa, była zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego oraz nie naruszała przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem, organ nadzoru budowlanego wstrzymywał postanowieniem prowadzenie robót budowlanych (art. 48 ust. 2 u.P.b.). W postanowieniu, wydawanym na podstawie art. 48 ust. 2 u.P.b., ustalało się wymagania dotyczące niezbędnych zabezpieczeń budowy oraz nakładało obowiązek przedstawienia, w wyznaczonym terminie:

1) zaświadczenia wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego;

2) dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 1, 2 i 4 oraz ust. 3 u.P.b. (zob. art. 48 ust. 3 u.P.b.).

W przypadku niespełnienia w wyznaczonym terminie nałożonych w drodze postanowienia obowiązków, należało stosować przepis art. 48 ust. 1 u.P.b. (art. 48 ust. 4 u.P.b.). Natomiast przedłożenie w wyznaczonym terminie dokumentów, o których mowa w art. 48 ust. 3 u.P.b., należało traktować jak wniosek o zatwierdzenie projektu budowlanego i pozwolenie na wznowienie robót budowlanych, jeżeli budowa nie została zakończona (art. 48 ust. 5 u.P.b.).

Zarówno PINB jak również WINB na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego przyjęły, iż Skarżąca dopuściła się nielegalnej budowy budynku gospodarczego. Stwierdzono jednoznacznie, że na działce o nr. 1516, w miejscowości [...], został wybudowany budynek gospodarczy w stanie surowym zamkniętym o konstrukcji murowanej, gabarytach - 10,12 x 16,00 m, przykryty dachem dwuspadowym symetrycznym łamanym, kryty blachą. Jak ustalono, nielegalny według organów budynek jest jednokondygnacyjny, niepodpiwniczony, a działka, na której znajduje się obiekt jest nieogrodzona. Działka o nr 1516 położona jest w sąsiedztwie lasu. Skarżąca nie przedłożyła w toku postępowania decyzji o pozwoleniu na budowę. Przedłożyła natomiast zgłoszenie o przystąpieniu do wykonywania robót niewymagających pozwolenia na budowę dla remontu budynku gospodarczego drewnianego z dachem dwuspadowym o wymiarach : 7,00 x 16,00 m – z dnia (...) maja 2019 r., znak : (...), potwierdzone przez Starostę Powiatu .

Skarżąca podnosiła w toku zakończonego postępowania, iż w dniu 17 maja 2019 r. zgłosiła do Starosty Powiatu zamiar rozpoczęcia robót budowlanych polegających na remoncie budynku gospodarczego. Wyjaśniała w tym względzie, że na działce nr 1516, od roku 1960, znajdował się budynek gospodarczy o wymiarach 7,00 x 16,00 m, powierzchnia zabudowy 112 m². Do dnia wydania przez Organ pierwszej instancji postanowienia o wstrzymaniu robót, Skarżąca przeprowadziła remont budynku zgodnie z dokonanym zgłoszeniem. Jednocześnie w treści zażalenia od postanowienia PINB przyznała, że w trakcie remontu budynku wybudowała na działce wiatę, a decyzja o połączeniu wiaty z budynkiem została podjęta jedynie z niewiedzy o przepisach u.P.b. Podkreślała także, że budynek gospodarczy nie jest obiektem nowym, budynek ten istnieje od 1960 r. i został ujęty w ewidencji gruntów i budynków. Powierzchnia i kubatura budynku gospodarczego z wyłączeniem rozszerzenia zadaszenia, pozostała dokładnie taka sama i wciąż wynosi 112 m². Dlatego Jej zdaniem nie jest prawidłowe ustalenie Organów, iż na działce został wybudowany w miejscu dotychczasowego budynek gospodarczy. W ocenie skarżącej doprowadzenie budynku gospodarczego do stanu zgodnego z prawem jest możliwe poprzez zobowiązanie jej do rozbiórki części budynku i usunięcie zadaszenia lub odłączenie go od budynku.

Sąd w oparciu o przekazane akta administracyjnych nie mógł potwierdzić legalności wydanego rozstrzygnięcia WINB o samowolnym wybudowaniu obiektu gospodarczego. Zaskarżone postanowienie opiera się na nieudowodnionym w świetle art. 7, art. 77 i art. 80 K.p.a. założeniu, iż Skarżąca dopuściła się samowolnej budowy budynku gospodarczego. Organ nie wziął pod rozwagę wszystkich zgromadzonych dowodów, w tym tych które są dla twierdzeń Skarżącej korzystne.

Organy obu instancji oparły się na kopii zdjęć załączonych do pism inicjatora postępowania kontrolnego – J.S. - bez daty ich wykonania. W toku postępowania okazało się jednak, iż w/w osoba nie żyje, zaś daty śmierci nie ustalono. O śmierci J. S. dowiedziano się na podstawie pisma pracownika Urzędu Miejskiego w [....] z dnia 23 września 2019 r. W tych okolicznościach, ze względu na brak możliwości obiektywnego zweryfikowania kto złożył pisma opisujące stan samowoli budowlanej oraz to czy obrazy utrwalone na kopiach tych zdjęć rzeczywiście przedstawiają stan budowy budynku gospodarczego na działce o nr 1516 w miejscowości [...], należało za pomocą innych środków dowodowych ustalić (np.: opinia biegłego, eksperta, zeznania świadków), czy na wyżej wymienionej działce rzeczywiście doszło do wzniesienia od podstaw opisanego budynku gospodarczego.

Wersję wydarzeń przedstawianą przez A.W. potwierdzają znajdujące się w aktach sprawy dowody w postaci protokołu z dokonanej kontroli z dnia 10 września 2019 r., załącznik nr 2 do tego protokołu przedstawiający wymiary stwierdzonego obiektu gospodarczego oraz notatka służbowa "własna" sporządzona dnia 2 października 2019 r. na kopii mapy ewidencyjnej, a także potwierdzona za zgodność z oryginałem kopia zgłoszenia A.W. o przystąpieniu do wykonywania robót budowlanych niewymagających pozwolenia na budowę w postaci remontu budynku gospodarczego w zabudowie zagrodowej w miejscowości [...], Gmina [...], działka nr ewid. 1516. Z notatki służbowej obrazującej położenie względem lasów państwowych działki o nr. 1516, wynika, że na tej działce istniał, tak jak twierdzi Strona budynek gospodarczy. O remoncie budynku gospodarczego traktuje zaś zgłoszenie A. W. z dnia 17 maja 2019 r. o przystąpieniu do wykonywania robót budowlanych niewymagających pozwolenia na budowę. Z jednoznacznego opisu wymiarów istniejącego aktualnie budynku gospodarczego wynika, iż jego długość wynosi 16 m, zaś szerokość z wyłączeniem wykonanej wiaty 7 m, co odpowiada opisowi wymiarów budynku gospodarczego, jaki miał istnieć od 1960 r.

Okoliczności przedstawiane przez Skarżącą potwierdza treść protokołu sporządzonego przez pracowników PINB w dniu 10 września 2019 r., w którym zapisano wyraźnie, iż istniejący na działce o nr 1516, budynek gospodarczy został przebudowany i rozbudowany o zadaszenie na całej długości elewacji frontowej. Inwestor nie przedstawił dokumentu projektowego wraz z pozwoleniem na rozbudowę i przebudowę, a przedstawił zgłoszenie remontu istniejącego budynku gospodarczego. Pracownicy Inspekcji nie stwierdzili więc wybudowania obiektu lecz jego rozbudowę i przebudowę. Do treści tego dowodu nie odnosi się uzasadnienie postanowienia WINB i PINB.

Dlatego zgromadzony materiał dowodowy nie pozwalał na obalenie twierdzenia strony skarżącej, iż wykonała w sposób samowolny wyłącznie rozbudowę istniejącego obiektu gospodarczego o zadaszenie oparte na czterech murowanych słupach – art. 7, art. 77 i art. 80 K.p.a. Wyprowadzone na jego podstawie przedwczesne wnioski, nie uprawniały Organu do zastosowania podanych wyżej przepisów prawa materialnego w postaci art. 48 ust. 2 i 3, art. 52 u.P.b. i skierowania do skarżącej postanowienia o wstrzymaniu wykonywania robót i przedłożenia w określonym terminie ściśle określonych dokumentów, w tym projektu budowlanego dotyczącego samowolnie wzniesionego od podstaw obiektu gospodarczego. W tych okolicznościach uznanie, że doszło w wyniku działań skarżącej do samowolnego wybudowania obiektu gospodarczego w miejscu poprzedniego obiektu o tożsamej funkcji, a nie do rozbudowy, ewentualnie też przebudowy tego obiektu, mogło mieć istotny wpływ na wynik postępowania, w tym na ustalony zakres obowiązków skarżącej wyznaczonych granicami żądanego projektu budowlanego. Dokonane w postanowieniu WINB ustalenia mogą mieć niekorzystne dla skarżącej konsekwencje, np. w postaci nakazu rozbiórki całości obiektu gospodarczego.

Z tych przyczyn istnieje zdaniem WSA konieczność dokładnego ustalenia w oparciu o istniejące w K.p.a. i u.P.b. możliwości dowodowe, czy skarżąca faktycznie rozebrała obiekt gospodarczy a następnie czy dopuściła się samowolnego wzniesienia od podstaw budynku gospodarczego, czy też jej samowolne działania polegały m.in. na rozbudowie istniejącego obiektu gospodarczego poprzez powiększenie kubatury istniejącego już wcześniej obiektu o połączone z nim zadaszenie oparte na czterech murowanych słupach.

Usunięcie dostrzeżonych uchybień w zakresie stosowania przepisów K.p.a. o postępowaniu wyjaśniającym, będzie możliwe w ramach postępowaniach zażaleniowego prowadzonego przed WINB na podstawie art. 136 K.p.a. Organ ten uwzględni w swych działaniach orzeczniczych ocenę Sądu oraz przeprowadzi czynności wyjaśniające w kierunku dokładnego ustalenia zakresu wykonanych przez Skarżącą robót – art. 153 P.p.s.a.

Z tych powodów uwzględniono wniesioną skargę na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a i c P.p.s.a.

Natomiast o kosztach postępowania przed WSA orzeczono przy uwzględnieniu art. 200 i art. 205 § 1 i 2 P.p.s.a. obejmując nimi pokryty wpis sądowy (100 zł) oraz koszty wynagrodzenia radcowskiego (480 zł). Zwrot nadpłaconego przez skarżącą wpisu sądowego na kwotę 900 zł, nastąpił zaś na podstawie art. 225 P.p.s.a.