Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1537/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-05-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 156  par. 1, art. 138 par. 2
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Wilczewska - Rzepecka (spr.), , Sędzia WSA Grzegorz Rudnicki, Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska, Protokolant sekr. sąd. Katarzyna Zychora, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 maja 2017 r. sprawy ze skargi S. S. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2016 r. znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę


UZASADNIENIE

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] kwietnia 2016 r., znak: [...],[...] , na podstawie art. 156 § 1 w związku z art. 157 § 1 i 2, art. 158 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2016 r. poz. 23, zwana dalej k.p.a.), po wszczęciu na wniosek S. S. postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2015 r., znak: [...], uchylającej decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla [...] z dnia [...] października 2009 r., znak: [...] i przekazującej sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, odmówił stwierdzenia nieważności ww. decyzji.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla [...] decyzją z dnia [...] października 2009 r., znak: [...] , na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 50 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2006 r., nr 156, poz. 1118 ze zm.), nałożył na G. K., jako inwestora, obowiązek wykonania w terminie do [...] marca 2010 r. określonych robót budowlanych w przebudowanym pomieszczeniu strychowym i korytarzu oddzielającym to pomieszczenie od lokalu mieszkalnego nr [...] w II klatce schodowej, wielorodzinnego budynku mieszkalnego przy ul. [...] w [...], w celu doprowadzenia wykonanych robót budowlanych przy przebudowie ww. pomieszczeń do stanu zgodnego z prawem, polegających na:

1) Przywróceniu zachodniej ściany zewnętrznej budynku na odcinku przebudowanego pomieszczenia strychowego do stanu sprzed przebudowy, tj. zlikwidowaniu wykonanych 3 otworów okiennych wraz z okratowaniem zewnętrznym i odtworzeniu istniejących przed przebudową lufcików w dawnych miejscach i o dawnych wymiarach; 2) W korytarzu oddzielającym przebudowane pomieszczenie strychowe od lokalu mieszkalnego nr [...] odbudowaniu (przywróceniu) rozebranej podczas prowadzonych robót adaptacyjnych ściany działowej wraz z drzwiami wejściowymi do lokalu mieszkalnego nr [...] w tym samym miejscu i odległości od ściany klatki schodowej (ca 3,5m), w którym istniała ona przed przystąpieniem do przebudowy tych pomieszczeń i w którym uwidoczniona jest w projekcie budowlanym adaptacji strychu; 3) W przebudowanej ścianie działowej oddzielającej korytarz od adaptowanego pomieszczenia strychowego odtworzeniu otworu drzwiowego i osadzeniu drzwi wejściowych drewnianych pełnych płytowych do tego pomieszczenia w tym samym miejscu i odległości od ściany klatki schodowej (ca 1,3m), w którym istniały one poprzednio, przed przystąpieniem do przebudowy tych pomieszczeń (...) oraz zdemontowaniu drzwi przesuwnych i zabudowaniu otworu drzwiowego wykonanego w tej ścianie w odległości 79 cm od ściany strychu II klatki schodowej, którego nie przewidywał projekt budowlany.

Dalej, organ podał, że w wyniku stwierdzenia przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] marca 2015 r., znak: [...], utrzymaną w mocy decyzją z dnia [...] maja 2015 r., znak: [...], nieważności decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2009 r., znak: [...],[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego rozpatrując odwołanie G. K. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla [...] z dnia [...] października 2009 r. decyzją z dnia [...] października 2015 r., uchylił zaskarżoną decyzję z dnia [...] października 2009 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Organ wojewódzki stwierdził, że zgodnie z oceną zawartą w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 5 lutego 2007 r., sygn. akt II SA/Kr 3188/03 istotnym motywem do działania w sprawie jest dokonane odstępstwo od warunków pozwolenia na budowę, polegające na zmianie wielkości i ilości okien. Odstępstwo to wymaga działania na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego, czyli wymaga nałożenia obowiązku sporządzenia i przedstawienia projektu zamiennego. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał również, że nie została wyjaśniona kwestia prawa do dysponowania przez G. K. nieruchomością na cele budowlane. Jak ocenił organ wojewódzki, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla [...] nakazał wykonanie takich przeróbek, które umożliwią dostęp do przebudowanego pomieszczenia wszystkim mieszkańcom. Takie stanowisko organ I instancji wywiódł z przekonania, że G. K. nie posiadała w dacie przebudowy strychu prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego zwrócił uwagę na treść uchwały składu siedmiu sędziów NSA z dnia 10 stycznia 2011 r., sygn. akt II OPS 2/10, w kwestii badania wskazanego prawa w trybie zastosowania przepisu art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego.

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wyjaśnił charakter postępowania prowadzonego w trybie stwierdzenia nieważności decyzji oraz uznał, że w rozpatrywanej sprawie nie istnieją przesłanki do stwierdzenia nieważności kontrolowanej decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2015 r., wydanej w oparciu o art. 138 § 2 k.p.a., zgodnie z którym, organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy.

Organ nadzoru podniósł, że z akt sprawy wynika, że Prezydent [...] ostateczną decyzją z dnia [...] listopada 2001 r., nr [...], zatwierdził projekt budowlany i udzielił G. K. pozwolenia na przebudowę części strychu na pomieszczenie gospodarcze związane z lokalem mieszkalnym nr [...] w budynku mieszkalnym wielorodzinnym, położonym przy ul. [...] w [...].

Roboty budowlane objęte ww. pozwoleniem na budowę zostały wykonane przez inwestora w okresie od [...] grudnia 2001 r. do [...] września 2002 r.

Wojewoda [...] decyzją ostateczną z dnia [...] października 2002 r., znak: [...], na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., stwierdził nieważność ww. decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] listopada 2001 r.

W dniu [...] lutego 2003 r. pracownicy Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego dla [...] dokonali oględzin robót dotyczących adaptacji strychu na pomieszczenie gospodarcze na posesji przy ul. [...]. W dniu kontroli stwierdzono, że przebudowano część strychu w II klatce schodowej na pomieszczenie gospodarcze (garderobę) zgodnie z zatwierdzonym projektem budowlanym. Wykonano wykucie drzwi z korytarza do pomieszczenia garderoby, wykonano 3 szt. okien z PCV. Przed oknami wykonano zabezpieczenie z krat metalowych. Wykonano posadzkę z płytek terakoty a ściany wyłożono płytami gipsokartonowymi. Pozostał do wykonania biały montaż i instalacja elektryczna - gniazda wtykowe i punkty świetlne. W trakcie kontroli stwierdzono, że pomieszczenie nadaje się do użytkowania, jako garderoba. Również w dniu [...] marca 2004 r. pracownicy Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego dla [...] przeprowadzili oględziny w mieszkaniu nr [...]. Podczas oględzin nie stwierdzono, aby G. K. wykonała jakiekolwiek roboty budowlane w pomieszczeniu wykonanym w wyniku adaptacji strychu. Stwierdzono natomiast, że zostały wykonane roboty budowlane w kuchni i w łazience, które polegały na wymianie instalacji wodno-kanalizacyjnej, wyłożeniu ścian glazurą i wyłożeniu posadzki terakotą. G. K. oświadczyła, że roboty zostały wykonane na przełomie stycznia i lutego 2004 r.

Podczas kolejnych oględzin dokonanych w dniu [...] czerwca 2004 r. przez pracowników Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego dla [...] ustalono, że projekt będący załącznikiem do pozwolenia na przebudowę części strychu na pomieszczenie gospodarcze związane z lokalem nr [...], zawiera rysunek zamienny opatrzony podpisem z dnia [...] kwietnia 2002 r. architekta D. A.. Z tego rysunku wynika, że w stosunku do podstawowego projektu, zaprojektowano dodatkowe okno. Zrezygnowano ze ścianki działowej z drzwiami usytuowanej w połowie długości przedpokoju, przełożono drzwi wejściowe do pomieszczenia adaptowanego na gospodarcze i usytuowano je w odległości 0,8 m od narożnika. Drzwi do kuchni i drzwi wejściowe do lokalu są zgodne z projektem. Ściana działowa oddzielająca przedpokój od pomieszczenia gospodarczego została wykonana z uskokiem 25 cm. W powstałej wnęce umieszczono szafę w przedpokoju.

W dniu [...] maja 2008 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla [...] dokonał kolejnej kontroli robót dotyczących adaptacji pomieszczeń strychowych. W wyniku oględzin ustalono, że pomieszczenie przyległe do mieszkania nr [...] przy ul. [...] (dawny strych) znajduje się w stanie wykończonym (z wyjątkiem założenia gniazdek i opraw oświetleniowych). Pomieszczenie to użytkowane jest, jako suszarnia. Skontrolowany stan pomieszczenia jest zgodny ze stanem przedstawionym w ocenie technicznej sporządzonej przez Z. R. (upr. bud. nr [...],[...] i [...]).

Organ nadzoru dodał, że projekt techniczny stanowiący załącznik do pozwolenia na budowę wydanego przez Prezydenta [...] z dnia [...] listopada 2001 r., przewidywał powiększenie istniejących otworów okiennych szt. 2 o wymiarach 110 x 110 cm dla lepszego doświetlenia, ocieplenie dachu wełną mineralną grubości 20 cm, modernizację podłogi, skucie uszkodzonych tynków i ich uzupełnienie, pomalowanie ścian, wstawienie nowej stolarki okiennej i drzwiowej naprawę elewacji i pomalowanie fragmentów przylegających do powiększonych okien.

Dokonane przez inwestora odstępstwa od zatwierdzonego projektu budowlanego polegały w szczególności na wykonaniu trzech otworów okiennych o rozmiarach 110 cm x 120 cm, 110 cm x 120 cm i 55 cm x 120 cm zamiast dwóch o wymiarach 110 cm x 110 cm, wykonaniu podłogi z płytek terakotowych zamiast z paneli drewnianych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w wyroku z dnia 5 lutego 2007 r., sygn. akt II SA/Kr 3188/03, wydanym w przedmiotowej sprawie przesądził, że wykonanie trzech okien zamiast dwóch okien, a także powiększenie wymiarów projektowanych dwóch okien stanowi istotne odstępstwo od zatwierdzonego projektu budowlanego. Sąd wskazał, że wycofanie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę z obrotu prawnego oznacza, że od dnia unicestwienia orzeczenia roboty prowadzone są nielegalnie i stanowią samowolę budowlaną. Wpływ postępowania toczącego się przed organem administracji architektoniczno-budowlanej na niniejszą sprawę dotyczy tylko zdarzeń, które następują po uchyleniu decyzji o pozwoleniu na budowę. W niniejszej sprawie G. K. wykonywała roboty budowlane na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę z dnia [...] listopada 2001 r. Zakończenie robót nastąpiło prawie miesiąc przed stwierdzeniem nieważności pozwolenia. Postępowanie wyjaśniające nie wykazało, aby inwestorka prowadziła roboty budowlane po [...] października 2002 r. Podstawą zastosowania art. 51 ust. 1 mógłby być fakt istotnego odstępstwa od ustaleń określonych w pozwoleniu na budowę (art. 50 ust. 1 pkt 4).

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, że podstawę prawną do orzekania w rozpatrywanym przypadku winny stanowić przepisy art. 51 Prawa budowlanego, które stwarzają możliwość doprowadzenia do legalizacji adaptowanego strychu. W myśl art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego, przed upływem 2 miesięcy od dnia wydania postanowienia, o którym mowa w art. 50 ust. 1, właściwy organ w drodze decyzji: (...) w przypadku istotnego odstąpienia od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę - nakłada, określając termin wykonania, obowiązek sporządzenia i przedstawienia projektu budowlanego zamiennego, uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych oraz - w razie potrzeby - wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem.

Organ nadzoru uznał, że organ odwoławczy w weryfikowanej w postępowaniu nieważnościowym decyzji, zgodnie z wymogami określonym w art. 138 § 2 k.p.a., dokonał oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego i na tej podstawie wskazał, jakie okoliczności nie zostały wyjaśnione i jakie przepisy zostały naruszone, oraz co należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2015 r., nie pozostaje w sprzeczności z art. 138 § 2 k.p.a. i nie jest ona dotknięta wadą rażącego naruszenia prawa jak również żadną inną wadą zawartą w art. 156 § 1 k.p.a.

Wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy złożył S.S..

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] maja 2016 r., znak: [...],[...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 k.p.a., po rozpatrzeniu wniosku S. S. , utrzymał w mocy swoje wcześniejsze rozstrzygnięcie, podtrzymując stanowisko w nim zawarte. Dodatkowo organ podniósł, że decyzja uchylająca i przekazująca sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji nie ma charakteru rozstrzygnięcia ostatecznie rozstrzygającego sprawę, nie można jej zarzucić, że wywołała skutki społeczno-gospodarcze niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia państwa prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 9 lipca 2009 r., sygn. akt VII SA/Wa 1955/08, wskazał, że wydanie decyzji w trybie art. 138 § 2 k.p.a., gdy nie zachodzą ku temu warunki, jest uchybieniem procesowym, ale trudno przyjąć, aby wydanie decyzji kasacyjnej stanowiło rażące naruszenie prawa. Decyzja kasacyjna nie kończy postępowania ani też nie decyduje o sposobie rozstrzygnięcia sprawy przez organ I instancji. Po uchyleniu decyzji przez organ odwoławczy na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. sprawa wraca do poprzedniego stanu i postępowanie przed organem i instancji toczy się od początku. Na nowo zostaje ustalony stan sprawy - zarówno faktyczny i prawny.

Skargę na powyższą decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2016 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył S. S., wnosząc o jej uchylenie oraz o uchylenie poprzedzającej ją decyzji tegoż organu. Skarga została uzupełniona pismami z dnia [...] sierpnia 2016 r., [...] sierpnia 2016 r. oraz [...] maja 2017 r.

Skarżący wskazał, iż w czasie wydania decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2015 r. nie istniała już decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2009 r., gdyż decyzją Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2015 r. stwierdzona został nieważność decyzji z dnia [...] grudnia 2009 r. Skoro zaś została wyeliminowana z obiegu prawnego, to automatycznie, w ocenie strony, z tą decyzją wygasają uprawnienia jakie bezprawnie przypisała sobie G. K.. S. S. uznał, że decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2015 r. dotknięta jest wadą określoną w art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a., albowiem została wydana w sprawie, w której już została wydana decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2009 r., zachodzi więc tożsamość sprawy.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2014 r. poz. 1647) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w prowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz.U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., zwana dalej p.p.s.a.).

W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły, wobec czego skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

Na wstępie wskazać należy, że zaskarżona decyzja wydana została w szczególnym trybie postępowania, w przedmiocie stwierdzenia nieważności. Postępowanie takie prowadzone na podstawie art. 156 § 1 k.p.a. jest nadzwyczajnym trybem postępowania i stanowi wyłom od zasady stabilności decyzji, stąd też ustalenie podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji musi być niewątpliwe. Celem postępowania nieważnościowego nie jest merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy, lecz przeprowadzenie weryfikacji ostatecznej decyzji z jednego tylko punktu widzenia, a mianowicie, czy decyzja jest dotknięta jedną z wad kwalifikowanych wskazanych w art. 156 § 1 pkt 1-7 k.p.a. Organ prowadzący postępowanie w sprawie nieważności decyzji nie jest kompetentny do rozstrzygania sprawy co do meritum. W postępowaniu prowadzonym w trybie nadzoru o stwierdzenie nieważności organ ma obowiązek rozpatrywać sprawę w granicach określonych w art. 156 § 1 k.p.a., to znaczy nie może rozpatrywać sprawy co do istoty, jak w postępowaniu odwoławczym (por. wyrok NSA z dnia 28 maja 1985 r., sygn. akt I SA 89/85, publ. ONSA 1985, Nr 1, poz. 30). Organ orzeka wyłączenie kasacyjnie, stwierdzając nieważność decyzji albo jej niezgodność z prawem, a w przypadku braku przesłanek takiego orzeczenia odmawia stwierdzenia nieważności decyzji. Organ nadzoru jest w tym przypadku kontrolerem prawidłowości samej decyzji administracyjnej, przy czym, rozpoznając sprawę w omawianym trybie, bierze pod uwagę stan faktyczny i prawny obowiązujący w dacie wydania kontrolowanej decyzji.

Przedmiotem kontroli w postępowaniu nadzwyczajnym była decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2016 r., utrzymująca w mocy własną decyzję z dnia [...] kwietnia 2016 r., odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2015 r., wydanej na podstawie art. 138 § 2 k.p.a.

Należy zgodzić się z podglądem Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, iż badana w trybie stwierdzenia nieważności decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2015 r., nie jest obarczona żadną z kwalifikowanych wad prawnych określonych w art. 156 § 1 k.p.a.

W szczególności, nie jest ona dotknięta rażącym naruszeniem prawa, które określa się jako oczywiste naruszenie przepisu prawa, a przy tym takie, które koliduje z zasadą praworządnego działania organów administracji publicznej w demokratycznym państwie prawnym. Zagadnienie rażącego naruszenia prawa było wielokrotnie przedmiotem rozważań Naczelnego Sądu Administracyjnego. Ostatecznie utrwalił się pogląd, że o rażącym naruszeniu prawa decydują 3 przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze skutki, które wywołuje decyzja (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 lutego 2005 r., sygn. akt OSK 1134/04, Lex 165717). Naczelny Sąd Administracyjny wskazał przy tym, że oczywistość naruszenia prawa polega na rzucającej się w oczy sprzeczności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia, a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną. W sposób rażący może zostać naruszony wyłącznie przepis, który może być stosowany w bezpośrednim rozumieniu, to znaczy taki, który nie wymaga stosowania wykładni prawa. Skutki, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszającą prawo to skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności - skutki gospodarcze lub społeczne naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji jako aktu wydanego przez organy praworządnego państwa.

Zgodnie z art. 138 § 2 k.p.a. organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy.

W ocenie Sądu, niewadliwie organ nadzoru stwierdził, że organ wojewódzki podejmując rozstrzygnięcie z dnia [...] października 2015 r., zgodnie z wymogami określonymi w ww. przepisie, dokonał oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego i na tej podstawie wskazał, jakie okoliczności nie zostały wyjaśnione i jakie przepisy zostały naruszone oraz co należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy.

Niezasadne jest ponowne przywoływanie całego stanu faktycznego sprawy. Wymaga jednak podkreślenia, że ostateczną decyzją z dnia [...] listopada 2001 r., nr [...], Prezydent [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił G. K. pozwolenia na przebudowę części strychu na pomieszczenie gospodarcze związane z lokalem mieszkalnym nr [...] w budynku mieszkalnym wielorodzinnym, położonym przy ul. [...] w [...]. Projekt techniczny stanowiący załącznik do pozwolenia na budowę przewidywał powiększenie istniejących otworów okiennych szt. 2 o wymiarach 110 x 110 cm dla lepszego doświetlenia, ocieplenie dachu wełną mineralną grubości 20 cm, modernizację podłogi, skucie uszkodzonych tynków i ich uzupełnienie, pomalowanie ścian, wstawienie nowej stolarki okiennej i drzwiowej naprawę elewacji i pomalowanie fragmentów przylegających do powiększonych okien.

Roboty budowlane objęte ww. pozwoleniem na budowę zostały wykonane przez inwestora w okresie od [...] grudnia 2001 r. do [...] września 2002 r.

Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] października 2002 r., znak: [...], na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., stwierdził nieważność ww. decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] listopada 2001 r.

Dokonane przez inwestora odstępstwa od zatwierdzonego projektu budowlanego polegały w szczególności na wykonaniu trzech otworów okiennych o rozmiarach 110 cm x 120 cm, 110 cm x 120 cm i 55 cm x 120 cm zamiast dwóch o wymiarach 110 cm x 110 cm, wykonaniu podłogi z płytek terakotowych zamiast z paneli drewnianych.

Na uwagę zasługuje również fakt, iż w niniejszej sprawie zapadł wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 5 lutego 2007 r., sygn. akt II SA/Kr 3188/03. W powyższym wyroku Sąd przesądził, że wykonanie trzech okien zamiast dwóch okien, a także powiększenie wymiarów projektowanych dwóch okien stanowiło istotne odstępstwo od zatwierdzonego projektu budowlanego. Sąd wskazał, że w sytuacji istotnego odstąpienia od zatwierdzonego projektu budowlanego pierwszeństwo powinien mieć środek wymieniony w art. 51 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane. Ocenił, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego powinien wydać decyzję nakładającą obowiązek sporządzenia i przedstawienia, w określonym terminie, projektu budowlanego zamiennego, uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych.

Ww. wyrok ma kardynalne znaczenie dla niniejszej sprawy, z uwagi na jego moc wiążącą stosownie do art. 153 i art. 170 p.p.s.a.

Nie sposób jest więc postawić zaskarżonej decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2015 r., zarzutu zwykłego naruszenia prawa, a tym bardziej rażącego naruszenia prawa, która nie tylko uwzględnia stan faktyczny sprawy, lecz także odnosi się w swoich ustaleniach do poglądu wyrażonego w prawomocnym wyroku zapadłego w sprawie.

Ponadto, podkreślić należy, iż w orzecznictwie prezentowany jest pogląd, że wydanie decyzji trybie art. 138 § 2 k.p.a., gdy nie zachodzą ku temu warunki, jest uchybieniem procesowym, trudno przyjąć, aby wydanie decyzji kasacyjnej stanowiło rażące naruszenie prawa z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Przy kwalifikowaniu naruszenia prawa do kategorii naruszenia rażącego zawsze chodzi nie o sam fakt zachowania się organu niezgodnie z normą prawną, lecz o skutki, których dotkliwości dla strony niczym nie można usprawiedliwiać. Taka sytuacja nie zachodzi w niniejszym przypadku. Decyzja kasacyjna nie kończy postępowania ani też nie decyduje o sposobie rozstrzygnięcia sprawy przez organ I instancji, choć wskazuje kierunki dalszego postępowania (zob. wyrok WSA w Warszawie z dnia 9 lipca 2009 r., sygn. akt VII SA/Wa 1955/08, z dnia 22 stycznia 2013 r., sygn. akt VII SA/Wa 1855/12).

Okoliczność wyeliminowania z obiegu prawnego, w trybie stwierdzenia nieważności, decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2009 r. pozostaje bez wpływu na zasadność podjętego rozstrzygnięcia. Nadto, skoro nie istnieje ona w obiegu prawnym, nieuprawnione jest twierdzenie skarżącego, jakoby decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2015 r. dotknięta była wadą określoną w art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a.

Reasumując, w ocenie Sądu, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego prawidłowo uznał, że kontrolowana przez niego decyzja nie wyczerpuje przesłanki z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., a ponadto nie jest dotknięta inną z kwalifikowanych wad prawnych określonych w art. 156 § 1 k.p.a., skutkującą koniecznością stwierdzenia jej nieważności.

W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę jako nieuzasadnioną oddalił.