Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt III SA/Gd 262/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2011-10-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6302 Kontyngenty taryfowe, pozwolenia, cła  antydumpingowe i inne ograniczenia w obrocie towarowym z zagranicą
Hasła tematyczne: Celne prawo
Celne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Elżbieta Kowalik- Grzanka ( spr. ) Sędziowie: Sędzia NSA Marek Gorski Sędzia WSA Felicja Kajut Protokolant Starszy sekretarz sądowy Hanna Tarnawska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 października 2011 r. sprawy ze skargi "A" M. M. we W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej [...] z dnia 7 kwietnia 2011 r. nr [...] , [...] w przedmiocie cła antydumpingowego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 8 grudnia 2010 r. nr [...] Naczelnik Urzędu Celnego działając na podstawie art. 207 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm.), art. 220 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. Urz. WE L 302 ze zm.), art. 1 ust. 1 i ust. 3 rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 400/2010 z dnia 26 kwietnia 2010 r. rozszerzającego ostateczne cło antydumpingowe nałożone rozporządzeniem (WE) nr 1858/2005 na przywóz stalowych lin i kabli pochodzących między innymi z Chińskiej Republiki Ludowej na przywóz stalowych lin i kabli wysyłanych z Republiki Korei zgłoszonych lub niezgłoszonych jako pochodzące z Republiki Korei oraz kończące dochodzenie w odniesieniu do przywozu stalowych lin i kabli wysyłanych z Malezji (Dz. Urz. UE L 117/1), art. 5 ust. 1 pkt 3, art. 19 ust. 7, art. 29 ust. 13, art. 33 ust. 2, art. 34 ust. 4, art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.), po przeprowadzeniu postępowania wszczętego z urzędu postanowieniem z dnia 2 listopada 2010 r. a dotyczącego zgłoszenia celnego nr [...] złożonego w imieniu M. M. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą [...] przez A Spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w G. określił niezaksięgowaną kwotę cła podlegającą retrospektywnemu zaksięgowaniu w wysokości 106.848 zł oraz podatek od towarów i usług w stosunku do towaru objętego procedurą dopuszczenia do obrotu zgodnie z w/w zgłoszeniem celnym w wysokości 63.631 zł.

W uzasadnieniu wydanego rozstrzygnięcia Naczelnik Urzędu Celnego wskazał, że ostateczne cło antydumpingowe pierwotnie nałożone tylko na towar pochodzący z Chińskiej Republiki Ludowej zostało rozporządzeniem Rady (UE) nr 400/2010 rozszerzone na towar pochodzący z Republiki Korei. Co istotne, przywóz stalowych lin i kabli produkowanych przez przedsiębiorstwa wymienione w art. 1 ust. 1 rozporządzenia. Z dokumentów załączonych do zgłoszenia celnego nr [...] jak również dokumentów nadesłanych przez stronę wynika, że producentem importowanych towarów była firma B z siedzibą w Korei, która nie została wyszczególniona jako uprawniona do przyznania zwolnienia z cła antydumpingowego ostatecznego. Z związku z tym organ wszczął z urzędu postępowanie mające na celu weryfikację w/w zgłoszenia. W reasumpcji zerową stawkę celną należało zastąpić stawką wynoszącą 60,4 % i dokonać wyliczenia ostatecznego cła antydumpingowego. Z kolei ustanowienie ostatecznego cła antydumpingowego rzutować musiało na wysokość kwoty podatku VAT, którą organ ustalił w wysokości 63.631 zł.

Fakt, że zamówienie na liny stalowe zostało złożone u koreańskiego dostawcy 30 maja 2009 r. a więc przed ukazaniem się w/w rozporządzenia w ocenie organu nie miał zaś wpływu na wydane rozstrzygnięcie. Zgłoszenia celnego dokonano bowiem w okresie trwania dochodzenia dotyczącego możliwego obchodzenia środków antydumpingowych wprowadzonych na mocy rozporządzenia Rady (WE) nr 1858/2005 na przywóz stalowych lin i kabli pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej poprzez przywóz stalowych lin i kabli wysyłanych z Republiki Korei i Malezji, zgłoszonych lub niezgłoszonych jako pochodzące z Republiki Korei i Malezji.

W odwołaniu od w/w decyzji M. M. reprezentowany przez radcę prawnego wniósł o uchylenie wydanej decyzji i umorzenie postępowania jako bezprzedmiotowego, względnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy organowi celnemu I instancji do ponownego rozpoznania. Wydanemu rozstrzygnięciu odwołujący zarzucił:

- rażące naruszenie art. 5 ustawy z dnia 20 lipca 2000 r. o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych przez zastosowanie przepisów rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 400/2010 z mocą wsteczną mimo, iż możliwość działania tych przepisów z mocą wsteczną nie wynika ani z ich brzmienia, ani z ich treści ani z celu;

- rażące naruszenie art. 247 § 1 pkt 2 i 3 ustawy – Ordynacja podatkowa przez wydanie decyzji na podstawie przepisów nieistniejących w dacie importu towaru, a wobec powyższego nie mogących mieć najmniejszego zastosowania w niniejszej sprawie;

- rażące naruszenie art. 88 ust. 1, 2 i 3 Konstytucji RP przez zastosowanie przepisów rozporządzenia nr 400/2010 z dnia 26 października 2010 r. do importu z dnia 8 października 2009 r., a więc przepisów, które w sprawie nie mogły być zastosowane.

Decyzją z dnia 7 kwietnia 2011 r. nr [...] Dyrektor Izby Celnej działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy – Ordynacja podatkowa w zw. z art. 73 ust. 1 ustawy – Prawo celne utrzymał w mocy zakwestionowane rozstrzygnięcie organu I instancji.

Uzasadniając wydane rozstrzygnięcie organ odwoławczy podniósł, że przed wejściem w życie rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 400/2010 funkcjonowało w obrocie prawnym rozporządzenie Komisji (WE) nr 734/2009 z dnia 11 sierpnia 2009 r. wszczynające dochodzenie dotyczące możliwego obchodzenia środków antydumpingowych wprowadzonych na mocy rozporządzenia Rady (WE) nr 1858/2005 na przywóz lin stalowych i kabli pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej poprzez przywóz lin stalowych i kabli wysyłanych z Republiki Korei i Malezji oraz poddające ten przywóz rejestracji. Punkt 6 rozporządzenia nr 734/2009 stanowi, że zgodnie z art. 14 ust. 5 rozporządzenia Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej przywóz lin stalowych i kabli powinien zostać poddany rejestracji aby zapewnić, w przypadku gdy w wyniku dochodzenia stwierdzone zostanie obchodzenie niektórych środków antydumpingowych, iż cła antydumpingowe w odpowiedniej wysokości mogą być pobierane z mocą wsteczną od daty rejestracji takiego przywozu z Republiki Korei i Malezji. Co istotne, art. 1 ust. 1 rozporządzenia nr 400/2010 rozszerzył ostateczne cło antydumpingowe nałożone rozporządzeniem nr 1858/2005 na przywóz lin stalowych i kabli, w tym lin zamkniętych, z wyłączeniem lin i kabli ze stali nierdzewnej, o maksymalnym wymiarze przekroju poprzecznego przekraczającym 3 mm wysyłanych z Republiki Korei zgłoszonych lub niezgłoszonych jako pochodzące z Republiki Korei objętych m.in. kodami 7312 10 81 13 i 7312 10 83 13 z wyjątkiem stalowych lin i kabli produkowanych przez wymienione w tymże przepisie przedsiębiorstwa.

Przedsiębiorstwo B produkujące importowany towar nie zostało wymienione w cytowanym art. 1 w/w rozporządzenia jako uprawnione do przyznania zwolnienia z cła antydumpingowego ostatecznego. Zgodnie zaś z art. 1 ust. 3 cło rozszerzone pobierane jest od przywozu lin stalowych i kabli wysyłanych z Republiki Korei zgłoszonych lub niezgłoszonych jako pochodzące z Republiki Korei, zarejestrowanych zgodnie z art. 2 rozporządzenia nr 734/2009. W rozpatrywanym przypadku rejestracji dokonano zgodnie z datą objęcia towaru procedurą dopuszczenia do obrotu (8 października 2009 r.) , tj. w okresie trwania dochodzenia dotyczącego możliwego obchodzenia środków antydumpingowych wprowadzonych rozporządzeniem nr 1858/2005.

W związku z powyższym bezzasadne są zarzuty naruszenia art. 5 ustawy o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych oraz art. 88 ust. 1 – 3 Konstytucji RP. Z kolei zarzut naruszenia art. 247 § 1 pkt 2 i 3 ustawy – Ordynacja podatkowa nie może być uznany za zasadny gdy wskazywany przepis odnosi się do decyzji ostatecznych. Rozstrzygnięcie Naczelnika Urzędu Celnego takim rozstrzygnięciem z pewnością nie jest.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku M. M. reprezentowany przez radcę prawnego wniósł o stwierdzenie nieważności decyzji Dyrektora Izby Celnej z dnia 7 kwietnia 2011 r., względnie o jej uchylenie i stwierdzenie, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana.

Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucono:

- rażące naruszenie art. 247 § 1 pkt 3 ustawy – Ordynacja podatkowa przez wydanie decyzji na podstawie przepisów nieistniejących w dacie importu towaru, a wobec powyższego nie mogących mieć najmniejszego zastosowania w niniejszej sprawie;

- rażące naruszenie art. 5 rozporządzenia nr 400/2010, w świetle którego akt ten wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dz. Urz. Unii Europejskiej;

- rażące naruszenie art. 88 ust. 1, 2 i 3 Konstytucji RP przez przyjęcie do stosowania rozporządzenia wykonawczego Rady UE przed jego ogłoszeniem;

- rażące naruszenie art. 5 w zw. z art. 4 ustawy o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych przez zastosowanie aktu prawnego przed jego ogłoszeniem i tym samym pozbawienie skarżącego (importera) jakiejkolwiek możliwości dostosowania się do przyszłej i nieoczekiwanej dla niego zmiany stanu prawnego, iż możliwość działania tych przepisów z mocą wsteczną nie wynika ani z ich brzmienia, ani z ich treści ani z celu;

- rażące naruszenie art. 67 w zw. z art. 59 Wspólnotowego Kodeksu Celnego przez oczywiście błędne zastosowanie przepisów nie obowiązujących w dacie przyjęcia zgłoszenia celnego, który to datę w art. 67 WKC uznaje za decydującą przy stosowaniu wszelkich przepisów regulujących procedurę celną.

W uzasadnieniu skargi wskazano, że w sprawie niedopuszczalnym było zastosowanie przepisów rozporządzenia nr 400/2010 w odniesieniu do importu, który został w całości dokonany i wykonany przed datą ogłoszenia tegoż rozporządzenia. Co nadto istotne, art. 5 przedmiotowego aktu prawnego wskazuje, że wchodzi ono w życie następnego dnia po dniu jego ogłoszenia. Z treści tego przepisu nie można zatem wyprowadzić wniosku, ze rozporządzenie może być stosowne w stosunku do importu mającego miejsce wcześniej.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor izby Celnej wniósł o jej oddalenie nie znajdując podstaw do zmiany swojego stanowiska.

Na rozprawie w dniu 6 października 2011 r. pełnomocnik skarżącego wskazał, że towar będący przedmiotem importu pochodził z Korei zgodnie ze świadectwem pochodzenia niezakwestionowanym przez władze celne a cło antydumpingowe nałożone przepisami dotyczy jedynie towarów pochodzących z Chin. Argumentacja ta wynika z rozporządzenia nr 400/2010 i rozporządzenia nr 734. Nie jest zatem możliwe nałożenie cła antydumpingowego bez zakwestionowania pochodzenia towaru.

W/w argumentacja została ponownie wyrażona w piśmie pełnomocnika skarżącego z dnia 7 października 2011 r., które wpłynęło do Sądu w dniu 12 października 2011 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy sąd administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną lub inne rozstrzygnięcie z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tych aktów.

Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Sąd rozstrzygając sprawę w granicach danej sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Dokonując oceny zaskarżonej decyzji we wskazanym zakresie należy stwierdzić, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Okoliczności faktyczne sprawy były bezsporne między stronami i obejmowały przede wszystkim dokonanie w dniu 8 października 2009r. zgłoszenia celnego w procedurze dopuszczenia do obrotu określonej ilości lin stalowych ocynkowanych z Korei.

Należy w tym miejscu przywołać przepisy art. 201 ust. 1a rozporządzenia Rady (EWG) numer 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny, (Dz. Urz. WE L. 302 z 19.10.1992 r. ze zm.) zwanego dalej WKC, według którego dług celny w przywozie powstaje w wyniku dopuszczenia do swobodnego obrotu towaru podlegającego należnościom przywozowym. Art. 201 ust. 2 stanowi zaś, że dług celny powstaje w chwili przyjęcia zgłoszenia celnego.

W świetle powołanych przepisów nie może budzić wątpliwości, że co do zasady datą decydującą o tym jakie przepisy prawa celnego należy stosować przy określaniu długu celnego w typowej sytuacji, gdy towar zostaje dopuszczony do obrotu jest data przyjęcia zgłoszenia celnego (por. Wspólnotowy Kodeks Celny. Komentarz pod red. W. Morawskiego. Warszawa 2007 str. 841).

Skoro tak, to analizie w sprawie niniejszej, w związku z zarzutem naruszenia zasady lex retro non agit podlegać powinny przepisy prawa obowiązujące w dacie 8 października 2009r., a nie w dacie nabycia towaru u koreańskiego eksportera. Ryzyko związane z ewentualną zmianą przepisów prawa celnego w okresie pomiędzy nabyciem towaru poza terytorium wspólnotowym i jego dopuszczeniem do obrotu na rynku wspólnotowym obciąża niewątpliwie importera.

W tym miejscu należy wskazać, że w istotnej dla sprawy dacie 8 października 2009r. kształt instrumentów unijnej polityki antydumpingowej określało rozporządzenie Rady Nr 384/96 w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów nie będących członkami Wspólnoty Europejskiej (Dz. U. UE. L 1996. 56.1 ze zmianami). Punkt 22 Preambuły rozporządzenia stanowił, że niezbędne jest zapewnienie, że przywóz będący przedmiotem postępowania może być zarejestrowany, tak aby można było zastosować w stosunku do niego później odpowiednie środki. Art.14 ust. 5 rozporządzenia stanowił zaś, że Komisja, po konsultacji z Komitetem Doradczym, może polecić organom celnym podjęcie odpowiednich kroków w celu zarejestrowania przywożonych towarów, tak aby środki mogły zostać zastosowane w odniesieniu do przywozu od daty rejestracji. Przywożone towary mogą zostać poddane rejestracji na wniosek przemysłu wspólnotowego, który zawiera dostateczne dowody uzasadniające takie działanie. Rejestracja zostaje wprowadzona rozporządzeniem, które określa cel tego działania oraz, gdy jest to właściwe, szacunkową kwotę opłat, które mogłyby być zapłacone w przyszłości. Unormowanie to nie budzi wątpliwości, że rejestracja sprowadzanych towarów prowadzona jest w celu nałożenia na nie w przyszłości ceł antydumpingowych, o ile dochodzenie potwierdzi stosowanie takich praktyk handlowych. Zatem przedsiębiorca wprowadzając na rynek wspólnotowy towar objęty trwającym dochodzeniem antydumpingowym powinien zdawać sobie sprawę, że z rejestracją takiego towaru łączy się możliwość zastosowania w przyszłości podwyższonego cła.

W przedmiotowej sprawie rejestracji dokonano zgodnie z datą objęcia towaru procedurą dopuszczenia do obrotu (8.10.2009r.) tj. w okresie trwania dochodzenia dotyczącego możliwego obchodzenia środków antydumpingowych, a zatem wbrew twierdzeniu skarżącego, do towaru objętego procedurą dopuszczenia do obrotu w dniu 8.10.2009r. zastosowanie ma rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) nr 400/2010 z dnia 26 kwietnia 2010r. nakładające cło antydumpingowe od 13 sierpnia 2009 roku, czyli z datą wsteczną.

Specyfika postępowania antydumpingowego, które po przeprowadzeniu dochodzenia może doprowadzić do zastosowania podwyższonych ceł antydumpingowych wymaga bowiem, by środki ochronne mogły być użyte także w odniesieniu do towarów sprowadzanych w czasie trwania dochodzenia. Istota postępowania antydumpingowego polega między innymi na ochronie rynku wspólnotowego przed szkodami związanymi z przywożeniem towarów po cenach dumpingowych już w okresie trwania wymaganego przepisami dochodzenia. W tym celu stosuje się cła tymczasowe oraz rejestrację towarów, o której mowa powyżej. Środki te pozwalają na realizację celów postępowania antydumpingowego polegających na ochronie rynku wspólnotowego przed niszczącymi go praktykami niezgodnymi z zasadami gospodarki rynkowej.

Towar będący przedmiotem zgłoszenia celnego strony skarżącej należał do produktów, co do których rozporządzenie Komisji (WE) Nr 734/2009 z dnia 11 sierpnia 2009 r. wszczynające dochodzenie dotyczące możliwego obchodzenia środków antydumpingowych wprowadzonych na mocy rozporządzenia Rady (WE) nr 1858/2005 na przywóz lin stalowych i kabli pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej poprzez przywóz lin stalowych i kabli wysyłanych z Republiki Korei i Malezji, oraz poddające ten przywóz rejestracji (D. Urz. L 208/2009) przewidywało obowiązek rejestracji.

Punkt 19 powyższego rozporządzenia stanowił bowiem, że zgodnie z art. 14 ust. 5 rozporządzenia podstawowego przywóz produktu objętego dochodzeniem powinien zostać poddany rejestracji, aby zapewnić, w przypadku gdy w wyniku dochodzenia stwierdzone zostanie obchodzenie środków antydumpingowych, iż cła antydumpingowe w odpowiedniej wysokości mogą być pobierane z mocą wsteczną od daty rejestracji takiego przywozu z Republiki Korei i Malezji. Rozporządzenie to weszło w życie z dniem 13 sierpnia 2009r., a zatem obowiązywało w dacie dokonania zgłoszenia celnego przez stronę skarżącą. Towary objęte tym zgłoszeniem podlegały zatem rejestracji.

Rozporządzenie Wykonawcze Rady (UE) nr 400/2010 z dnia 26 kwietnia 2010 r. rozszerzające ostateczne cło antydumpingowe nałożone rozporządzeniem (WE) nr 1858/2005 na przywóz stalowych lin i kabli pochodzących między innymi z Chińskiej Republiki Ludowej na przywóz stalowych lin i kabli wysyłanych z Republiki Korei zgłoszonych lub niezgłoszonych jako pochodzące z Republiki Korei oraz kończące dochodzenie w odniesieniu do przywozu stalowych lin i kabli wysyłanych z Malezji (Dz.Urz. UE L 117/1 z dnia 11.05.2010 r.) nakazało w art. 1 ust. 3 pobieranie cła rozszerzonego od przywozu stalowych lin i kabli wysyłanych z Republiki Korei zgłoszonych lub niezgłoszonych jako pochodzące z Republiki Korei zarejestrowanych zgodnie z przepisami rozporządzenia nr 734/2009 oraz art. 13 ust. 3 i art. 14 ust. 5 rozporządzenia nr 1225/2009.

Słusznie zatem, zgodnie z powołanymi wyżej przepisami na sprowadzone przez skarżącego towary, uprzednio zarejestrowane, nałożono cło antydumpingowe. W tym miejscu przywołać należy stanowisko Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości zawarte w wyroku z dnia 26 kwietnia 2005 r. C-376/02, zgodnie z którym o ile jest ogólną regułą, że zasada pewności prawa sprzeciwia się temu, by temporalny zakres obowiązywania aktu wspólnotowego rozpoczynał się przed jego publikacją, to jednak może tak być na zasadzie wyjątku, gdy wymaga tego cel interesu ogólnego i gdy w należyty sposób respektowane są uzasadnione oczekiwania zainteresowanych.

Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 2 kwietnia 2007r. sygn. akt 19/07 stwierdził, że zasada lex retro non agit nie ma charakteru bezwzględnego. Konstytucja dopuszcza wyjątki od tej zasady w szczególnych wypadkach, jeżeli ingerencja w stosunki i sytuacje prawne z przeszłości jest konieczna dla zapewniania realizacji innej, szczególnie cennej wartości konstytucyjnej, a jednocześnie wartości tej nie można urzeczywistnić w inny sposób.

Rozciągnięcie ceł antydumpingowych nałożonych rozporządzeniem nr 400/2010 także na towary sprowadzone przed jego wejściem w życie – lecz zarejestrowane na podstawie rozporządzenia nr 734/2009 stanowiło wprawdzie istotnie przejaw działania prawa wstecz – lecz dozwolonego zarówno w świetle Konstytucji RP jak i prawa wspólnotowego, z uwagi na konieczność ochrony rynku wspólnotowego i gospodarek Państw Członkowskich – w tym polskiej, przed szkodliwymi, niszczącymi praktykami dumpingowymi. Polityka antydumpingowa i służące jej realizacji regulacje prawne opierają się na fundamentalnych, obowiązujących od lat i znanych importerom założeniach - obejmujących także stosowanie środków antydumpingowych z mocą wsteczną – nie sięgającą jednak dalej niż wejście w życie rozporządzenia wszczynającego dochodzenie. Gwarancje praw zainteresowanych wynikają z objęcia rejestracją i co za tym idzie późniejszym obciążeniem cłem z mocą wsteczną jedynie towarów sprowadzonych po wejściu w życie rozporządzenia wszczynającego dochodzenie (nr 734/2009). Rezygnacja ze stosowania środków antydumpingowych przewidzianych powołanymi powyżej przepisami spowodowałaby zagrożenie bytu dla wielu gałęzi gospodarki Państw Członkowskich UE ze strony państw prowadzących szczególnie agresywną politykę gospodarczą, a zwłaszcza tych, w których zasady gospodarki rynkowej nie są przestrzegane.

Rozporządzenie Nr 400/2010 stanowi w art. 5, że wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym UE i skoro opublikowane zostało w Dzienniku Urzędowym z dnia 11 maja 2010r. to weszło w życie z początkiem pierwszej godziny dnia 12 maja 2010r.

Odnośnie zarzutów szczególnie akcentowanych na rozprawie i w piśmie z dnia 12 października 2011r. Sąd wyjaśnia, że uregulowania mające na celu ochronę rynku unijnego przed dumpingiem, skutkują brakiem obowiązku wykazywania przez organy celne, iż towar wskazany w świadectwie jako pochodzący z Korei jest w istocie pochodzącym z Chin. Otóż przepisami nakładającymi cło antydumpingowe zgodnie z rozporządzeniem nr 400/2010 pkt 11 nie są objęte konkretne wymienione w nim koreańskie przedsiębiorstwa, które współpracowały w toku dochodzenia prowadzonego przez Komisję i co do których ustalono, że nie stosują one praktyk stanowiących obchodzenie obowiązujących środków nałożonych na przywóz pochodzący z Chin. Wśród nich nie jest wymieniony kontrahent skarżącego. Oznacza to, w świetle omówionych wyżej aktów prawnych, że organy administracji celnej zwolnione są z konieczności wykazania, że importowany towar pochodzi z Chińskiej Republiki Ludowej.

W podsumowaniu powyższych rozważań stwierdzić trzeba, że importer, który decyduje się na zawarcie kontraktu z przedsiębiorstwem koreańskim nie wymienionym w tym rozporządzeniu w zakresie towaru objętego kodami taric podlegającemu rejestracji musi mieć świadomość konsekwencji finansowych takiego działania.

W tym stanie sprawy, uznając, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, oddalił skargę.