Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 3308/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-09-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6352 Obiekty i usługi hotelarskie
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Minister Sportu
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 35 ust. 1 pkt 1, art. 39 ust. 2, art. 42 ust. 1, ust. 2
journal: Dz.U. 1997 nr 133 poz 884
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. o usługach turystycznych.
article: par. 6
journal: Dz.U. 2006 nr 22 poz 169
law: ROZPORZĄDZENIE MINISTRA GOSPODARKI I PRACY z dnia 19 sierpnia 2004 r. w sprawie obiektów hotelarskich i innych obiektów, w  których są świadczone usługi hotelarskie - tekst jednolity
article: art. 28, art. 109 par. 1
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Kozik (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Jakub Linkowski Sędzia WSA Urszula Wilk Protokolant ref. staż. Julia Murawska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 września 2016 r. sprawy ze skargi [....] Sp. z o.o. z siedzibą we W. na decyzję Ministra Sportu i Turystyki z dnia [...] października 2015 r. nr [...] w przedmiocie potwierdzenia zaszeregowania obiektu do wnioskowanego rodzaju i kategorii 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Ministra Sportu i Turystyki na rzecz [...] Sp. z o.o. z siedzibą we W. kwotę 457 zł (czterysta pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi jest decyzja Ministra Sportu i Turystyki (dalej: "MSiT") z [...] października 2015 r. Nr [...], wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267, z późn. zm, dalej: "K.p.a."), art. 2b w związku z art. 35 ust. 1, art. 39 ust. 2, art. 42 ust. 1 oraz art. 40 ust. 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o usługach turystycznych (Dz. U. z 2014 r. poz. 196, z późn. zm., dalej: "u.u.t."), po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez Q. Sp. z o. o z siedzibą w W. (dalej: "Strona", "Skarżący"), utrzymująca w mocy decyzję Marszałka Województwa [...] z [...] marca 2015 r., znak [...], o odmowie potwierdzenia zaszeregowania obiektu "Q." w L., do rodzaju hotel i kategorii **** (cztery gwiazdki).

Powyższy obiekt hotelarski "Q." położony w L. uzyskał zaszeregowanie do rodzaju hotel i kategorii **** (cztery gwiazdki) decyzją Wojewody [...] z [...] października 2002 r. Następnie [...] kwietnia 2013 r. Q. Sp. z o. o z siedzibą w W., nowy przedsiębiorca świadczący usługi hotelarskie w hotelu "Q.", złożył wniosek o potwierdzenie zaszeregowania tego obiektu hotelarskiego do rodzaju hotel i kategorii **** (cztery gwiazdki). [...] sierpnia 2013 r. upoważnieni przedstawiciele Marszałka Województwa [...] przeprowadzili kontrolę doraźną w przedmiotowym obiekcie w zakresie spełnienia minimalnych wymagań określonych w ustawie o usługach turystycznych i w rozporządzeniu Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 19 sierpnia 2004 r. w sprawie obiektów hotelarskich i innych obiektów, w których są świadczone usługi hotelarskie (Dz. U. z 2006 r., Nr 22 poz. 169 z późn. zm., dalej: "dalej: "r.s.o.h."), dla hotelu kategorii **** (cztery gwiazdki). W wyniku tej kontroli stwierdzono, iż ww. hotel "Q." nie spełnia wszystkich minimalnych wymagań określonych w ustawie i w ww. rozporządzeniu. Braki i uchybienia w zakresie niespełnienia minimalnych wymagań zostały wskazane w protokole z kontroli z [...] sierpnia 2013 r., który przy piśmie z [...] sierpnia 2013 r. otrzymała również Strona. Strona pismem z [...] listopada 2013 r. wniosła uwagi do protokołu z kontroli, a w szczególności do spełnienia wymogu w zakresie powierzchni mieszkalnej w jednostkach mieszkalnych. Organ I instancji nie odniósł się do ww. uwag.

W związku z niewykonaniem zaleceń pokontrolnych z kontroli z [...] sierpnia 2013 r. Marszałek Województwa [...] wydał decyzję z [...] stycznia 2014 r., którą Minister Sportu i Turystyki uchylił decyzją z [...] kwietnia 2014 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez Marszałka Województwa [...].

Organ przeprowadził [...] listopada 2014 r. ponowną kontrolę w obiekcie, która wykazała braki i uchybienia m.in. brak odpowiedniej powierzchni mieszkalnej pokoju w m2 - lp. 23 pkt 1 i pkt 2 r.s.o.h., tj. powierzchnia mieszkalna części pokoi wynosi mniej niż 12 m2 - dla pokoi jednoosobowych oraz mniej niż 16 m2 - dla pokoi dwuosobowych. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Marszałek Województwa [...] na podstawie art. 104 K.p.a., art. 35 ust. 1, art. 39 ust. 2 oraz art. 42 ust. 1 u.u.t., oraz § 5 i § 6 r.s.o.h., a także w związku z art. 16 pkt 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o zmianie niektórych ustaw w związku ze zmianami w podziale zadań i kompetencji administracji terenowej (Dz. U. z 2005 r. Nr 175, poz. 1462), wydał ww. decyzję z [...] marca 2015 r., od której Strona wniosła odwołanie pismem z [...] kwietnia 2015 r.

MSiT, rozpatrując odwołanie wskazał, że zgodnie z art. 35 ust. 1 u.u.t., usługi hotelarskie mogą być świadczone w obiektach hotelarskich, które spełniają: 1) wymagania co do wielkości obiektu, jego wyposażenia, kwalifikacji personelu oraz zakresu świadczonych usług, ustalone dla rodzaju i kategorii, do których obiekt został zaszeregowany, 2) wymagania sanitarne, przeciwpożarowe oraz inne określone odrębnymi przepisami. Zgodnie natomiast z Lp. 23 załącznika nr 1 do r.s.o.h., dla poszczególnych kategorii hoteli i moteli minimalna powierzchnia mieszkalna pokojów nie obejmuje wyodrębnionych węzłów higieniczno-sanitarnych, przedpokojów, aneksów barowych, logii itp. Organ wyjaśnił, że z brzmienia tego przepisu wynika, iż minimalna wymagana powierzchnia mieszkalna pokoju nie obejmuje węzłów higieniczno-sanitarnych wyłącznie w sytuacji kiedy są one wyodrębnione. Wymóg wyodrębnienia dla niewliczania do wymaganych minimalnych powierzchni mieszkalnych pokojów nie obowiązuje pozostałych wymienionych w tym przepisie elementów składowych jednostek mieszkalnych w hotelach i motelach, tj. przedpokojów, aneksów barowych, loggii itp. Organ wskazał, że przepisy rozporządzenia nie definiują pojęcia "przedpokój", w związku z powyższym odwołał się do wykładni językowej wyjaśniając, że jak sama nazwa wskazuje przedpokój usytuowany jest przed pokojem/pokojami, najczęściej stanowi łącznik pomiędzy pokojami a wyjściem z jednostki mieszkalnej. Organ wskazał, że zgodnie ze "Słownikiem języka polskiego", przedpokój to pomieszczenie znajdujące się bezpośrednio za drzwiami wejściowymi mieszkania, biura itp. (np. jednostki mieszkalnej w hotelu), z którego wchodzi się do innych pomieszczeń. Organ uznał zatem, że do minimalnej powierzchni mieszkalnej pokoju wymaganej w hotelach i motelach podlegających kategoryzacji nie wlicza się powierzchni przedpokoju niezależnie od faktu jego wyodrębnienia lub nie od pozostałej części jednostki mieszkalnej, która to jednostka, jak przytoczono powyżej w typowych hotelach i motelach najczęściej składa się z: pokoju mieszkalnego, przedpokoju oraz węzła higieniczno-sanitarnego.

MSiT wskazał, że w niniejszej sprawie w wyniku kontroli przeprowadzonej w przedmiotowym hotelu stwierdzono m.in. iż jednostki mieszkalne jednoosobowe o numerach [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...] posiadają pokoje, których powierzchnia wynosi poniżej 12 m2, co znalazło potwierdzenie w protokole z oględzin z [...] września 2015 r. Tym samym minimalny wymóg w zakresie powierzchni pokojów nie jest spełniony.

MSiT wyjaśnił również, że organ I instancji, prowadząc postępowanie dotyczące potwierdzenia zaszeregowania orzekł wyłącznie w sprawie potwierdzenia zaszeregowania, a nie jak poprzednio w uchylonej decyzji z [...] stycznia 2014 r., jednocześnie w sprawie uchylenia ostatecznej decyzji o zaszeregowaniu i nadaniu kategorii i wykreślenia przedmiotowego obiektu z ewidencji. Zatem postępowanie administracyjne w sprawie potwierdzenia zaszeregowania zostało poprowadzone odrębnie w stosunku do Strony. Natomiast postępowanie administracyjne dotyczące uchylenia decyzji o zaszeregowaniu obiektu hotelarskiego i nadaniu kategorii oraz o wykreśleniu z ewidencji prowadzonej przez marszałka województwa właściwego ze względu na miejsce położenia obiektu, zostanie poprowadzone odrębnie wobec Q. z siedzibą w Z., która jest stroną w tych postępowaniach administracyjnych.

W skardze z [...] listopada 2015 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję MSiT z [...] października 2015 r. Skarżący wniósł o jej uchylenie wraz z decyzją ją poprzedzającą, a także o zobowiązanie przez Sąd organu, na podstawie art. 145a § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz.U. z 2016 roku, poz. 718 z późn. zm., dalej: "P.p.s.a."), jeśli okaże się to uzasadnione okolicznościami niniejszej sprawy, do wydania w terminie 30 dni od dnia uprawomocnienia się wyroku Sądu, względnie w innym wskazanym przez Sąd terminie, decyzji potwierdzającej zaszeregowanie obiektu hotelarskiego "Q.", położonego w L., do rodzaju "hotel" i kategorii "****" - cztery gwiazdki oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji Skarżący zarzucił naruszenie:

1) art. 35 ust. 1, art. 39 ust. 1 i 2, art. 42 ust. 1, art. 45 u.u.t., w związku z § 2, § 6, § 10, § 18 i załącznikiem nr 1 (w szczególności Lp. 23 załącznika) do r.s.o.h., poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, tj. uznanie że sporny obiekt hotelarski nie spełnia wymogów zawartych w załączniku nr 1 do r.s.o.h., a zwłaszcza poprzez uznanie, że użyte w r.s.o.h., określenie "wyodrębniony" dotyczy wyłącznie węzłów higieniczno-sanitarnych, ale już nie dotyczy - również wskazanych w tym samym zdaniu - przedpokojów, aneksów barowych, loggii itp.

2) art. 7, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 84 § 1 K.p.a., w zw. z art. 38 ust. 4 u.u.t., poprzez ich niezastosowanie, tj. zaniechanie przez MSiT wystąpienia do wyspecjalizowanych stowarzyszeń o opinię, czy przedpokoje w spornym obiekcie hotelarskim można uznać za wyodrębnione w stosunku do pokoi hotelowych i jaka praktyka w tym względzie obowiązuje,

3) art. 77 § 1 K.p.a. w zw. z art. 40 ust. 5 u.u.t. i § 23 ust. 2, § 24 ust. 1, ust. 3, ust. 5 zarządzenia nr 14 Ministra Sportu i Turystyki z dnia 19 września 2012 r., poprzez ich błędne zastosowanie, tj. wydanie decyzji w oparciu o niepełny materiał dowodowy,

4) art. 8 K.p.a., poprzez jego niezastosowanie, tj. prowadzenie postępowania w sposób skutkujący podjęciem rozstrzygnięcia diametralnie różnego od dotychczasowych rozstrzygnięć organów administracji publicznej, dokonywanych względem tego samego obiektu hotelarskiego, w tym samym stanie faktycznym i w tym samym stanie prawnym, bez racjonalnego uzasadnienia przyczyn, z powodu których zmieniona została wykładnia przepisów,

5) art. 109 § 1, art. 28 K.p.a. w zw. z art. 42 ust. 2 u.u.t., poprzez ich błędną wykładnię i niezastosowanie, tj. prowadzenie postępowania bez udziału wszystkich podmiotów, których interesu prawnego postępowanie dotyczyło, w szczególności poprzez niedoręczenie zaskarżonej decyzji wszystkim zainteresowanym stronom,

6) art. 39 ust. 2 u.u.t. i § 6 r.s.o.h., poprzez ich błędną wykładnię, tj. przez przyjęcie, że przedmiot postępowania prowadzonego na skutek wniosku o potwierdzenie zaszeregowania obiektu hotelarskiego może być szerszy niż przedmiot uprzedniego postępowania o zaszeregowanie tego obiektu, oraz że dopuszczalne jest w obu tych postępowaniach stosowanie odmiennych kryteriów, mimo braku zmiany tak stanu faktycznego, jak i stanu prawnego.

W uzasadnieniu skargi Skarżący podkreślił, że w spornym obiekcie hotelarskim przedpokoje nie są w wyraźny sposób wyodrębnione, więc powinny być wliczane do powierzchni pokoi. Skarżący po przytoczeniu brzmienia Lp. 23 załącznika nr 1 do r.s.o.h.: "Powierzchnia mieszkalna pokoju w m2 nie obejmuje wyodrębnionych w.h.s., przedpokojów, aneksów barowych, loggii itp.", nie zgodził się z interpretacją MSiT, że przymiotnik "wyodrębniony" odnosi się tylko i wyłącznie do określenia "w.h.s." (czyli "węzłów higieniczno-sanitarnych"), natomiast jeśli chodzi o przedpokoje czy aneksy barowe, to ich ten przymiotnik nie dotyczy, a więc nie ma znaczenia, czy przedpokój jest wyodrębniony, czy nie jest - i tak się go nie wlicza do powierzchni pokoju. Dlatego też, zdaniem Skarżącego, MSiT niesłusznie nawet nie badał stanu faktycznego, ani też nie kierował w celu uzyskania fachowej, branżowej wiedzy zapytania do wyspecjalizowanego stowarzyszenia hotelarskiego, o co wnosił Skarżący, tylko de facto stwierdził, że sporu tak naprawdę nie ma. Zdaniem Skarżącego, MSiT dokonał błędnej wykładni przytoczonego przepisu wbrew, zarówno wykładni językowej, jak i celowościowej. W opinii Skarżącego ustawodawca miał na celu wprowadzenie jasnej zasady: jeśli jakieś pomieszczenie jest odrębne od pokoju, to nie powinno się go wliczać do powierzchni tego pokoju. Jeżeli natomiast nie jest to odrębne pomieszczenie, to można je do pokoju wliczyć. Jak wskazał Skarżący, zgodnie z definicjami słownikowymi, przedpokojem jest "pomieszczenie znajdujące się bezpośrednio za drzwiami wejściowymi mieszkania, biura itp., z którego wchodzi się do innych pomieszczeń, pokoi", czy też "część lokalu, izba, zwykle bez okien, znajdująca się bezpośrednio za drzwiami wejściowymi, skąd wchodzi się do innych pomieszczeń, pokoi". Obydwie definicje zatem, uważają za element konieczny do uznania jakiejś powierzchni za przedpokój okoliczność, aby była to powierzchnia wyodrębniona, oddzielna, zamknięta, charakteryzująca się funkcjonalną samodzielnością.

Skarżący podkreślił, że w spornym obiekcie hotelarskim przedpokoje nie są "wyodrębnione", bo nie mają charakteru oddzielnego pomieszczenia bądź izby. Brak jest tutaj oddzielających obie powierzchnie drzwi, a ponadto pełnią one jednolitą funkcję i są używane przez gości hotelowych jako jedno pomieszczenie (np. szafa czy lustro znajdują się w tym niewyodrębnionym przedpokoju). Skoro zatem gość hotelowy używa całości pokoju, to niezrozumiałe jest wyłączanie części tego pokoju przy obliczaniu jego powierzchni. Zdaniem Skarżącego, nie ma tutaj także znaczenia fakt, że pokój zwęża się w stronę drzwi wyjściowych i przyjmuje tym samym nieregularny kształt. Trudno bowiem zawężać pojęcie "pokoju" tylko do pomieszczeń o kształtach prostokątnych, dyskwalifikując pomieszczenia o kształtach mniej regularnych.

Skarżący podkreślił, że w swym odwołaniu wnosił o zwrócenie się przez organ, na podstawie art, 38 ust. 4 u.u.t., do wyspecjalizowanego stowarzyszenia, tj. do Izby Gospodarczej Hotelarstwa Polskiego, o opinię w przedmiocie tego, czy sporne powierzchnie w jej obiekcie hotelarskim stanowią "wyodrębniony" przedpokój w rozumieniu załącznika nr 1 do r.s.o.h., czy też takiego przedpokoju nie stanowią. Skarżący dodał, że z treści art. 38 ust. 4 u.u.t. nie wynika obowiązek zwrócenia się przez organ o pomoc do wyspecjalizowanych stowarzyszeń, a jedynie taka możliwość. Skoro jednak do tej pory sporny obiekt hotelarski bez problemów uzyskiwał kategorię cztery gwiazdki i dopiero obecnie optyka organów uległa zmianie, to na pewno warto jest sięgnąć do wiedzy fachowców najlepiej znających branżę, aby dokładniej poznać jej uwarunkowania.

Skarżący też podniósł, że organ nie rozpatrzył Jego zastrzeżeń zgłoszonych do protokołu kontroli z [...] września 2015 r. Tymczasem zgodnie z § 24 ust. 5 zarządzenia nr 14 Ministra Sportu i Turystyki z dnia 19 września 2012 r., "zgłoszone zastrzeżenia oraz odpowiedź na zastrzeżenia stanowią integralną część protokołu kontroli". Dopóki zatem nie ma dokumentu zawierającego odpowiedź na zastrzeżenia Skarżącego, dopóty nie ma również de iure samego protokołu kontroli. Ponadto Skarżący uważa ponadto, że zaskarżona decyzja została podpisana jeszcze przed zapoznaniem się przez MSiT z Jego zastrzeżeniami do protokołu. Decyzja nosi bowiem datę [...] października 2015 roku, a zastrzeżenia zostały doręczone Ministrowi tegoż właśnie dnia o godzinie 9:43.

Skarżący dodał, że diametralna zmiana stanowiska co do dotychczasowej klasyfikacji spornego obiektu hotelarskiego stanowi naruszenie wyrażonej w art. 8 K.p.a., zasady pogłębiania zaufania do administracji publicznej. Skarżący podkreślił, że w niniejszej sprawie mamy do czynienia od wielu lat z tym samym obiektem hotelarskim, tym samym stanem faktycznym (bo nic się przecież pod względem budowlanym w pokojach nie zmieniło), tym samym stanem prawnym, a jednak organ administracyjny podjął rozstrzygnięcie skrajnie odmienne od rozstrzygnięć dotychczasowych. Skarżący wyjaśnił, że nie jest w stanie bez niezwykle poważnych nakładów finansowych na roboty budowlane i bez wyłączania hotelu przynajmniej częściowo z eksploatacji, co wiąże się w oczywisty sposób z utratą przychodów, dokonać dostosowania obiektu do wymagań stawianych jej przez organy administracji, wynikających nie ze zmiany prawa, nie ze zmian poczynionych w samym hotelu, ale tylko ze zmiany w zastosowanej wykładni i ocenie okoliczności. Skarżący wskazał na przekwalifikowanie przez niego dużej części pokoi 2-osobowych na pokoje 1-osobowe, co definitywnie rozwiązało spór "metrażowy" w zakresie tych pokoi. W pozostałym zakresie nie jest już jednak fizycznie możliwe rozwiązanie problemu w ten sam sposób.

Skarżący dodał, że wniosek wszczynający postępowanie w niniejszej sprawie dotyczył potwierdzenia zaszeregowania spornego obiektu hotelarskiego do rodzaju "hotel" i kategorii "****" - cztery gwiazdki. Sam obiekt jest już zaszeregowany do takiego rodzaju i kategorii, a wniosek był konieczny z uwagi na zmianę podmiotu prowadzącego przedmiotowy obiekt. W dalszym jednak ciągu obowiązuje, ponieważ nigdy nie została uchylona, decyzja Wojewody [...] nr [...] z [...] października 2002 r., w przedmiocie zaszeregowania obiektu. Ponadto, obiekt cały czas widnieje w ewidencji obiektów hotelarskich, prowadzonej przez Marszałka Województwa [...], ponieważ nigdy nie został z niej wykreślony. Dlatego też, zdaniem Skarżącego, stroną niniejszego postępowania powinna być także spółka Q. Sp. z o.o. z siedzibą w W. (poprzednio: Q. Sp. z o.o. z siedzibą w Z.), ponieważ gdyby zaskarżona decyzja ostała się w obrocie prawnym, to będzie ona miała skutki także dla tej spółki. W opinii Skarżącego, interes prawny spółki Q. Sp. z o.o. statuuje choćby art. 42 ust. 2 u.u.t., jakie bowiem znaczenie ma okoliczność, że w przedmiocie uchylenia decyzji o zaszeregowaniu spornego obiektu hotelarskiego i w przedmiocie wykreślenia tego obiektu z ewidencji, prowadzone będą jeszcze osobne postępowania, skoro rozstrzygnięcie z obecnego postępowania będzie miało wpływ na te późniejsze postępowania.

Skarżący uznał również, że w postępowaniu dotyczącym potwierdzenia zaszeregowania organ administracyjny powinien oczywiście dokonać oceny obiektu, ale nie może przy tym wychodzić poza ramy nakreślone w trakcie wcześniejszego postępowania w przedmiocie zaszeregowania. Jeśli zatem, pewna okoliczność w pierwszym postępowaniu nie została uznana za okoliczność uniemożliwiającą pozytywne rozpatrzenie wniosku, to również w drugim z postępowań nie powinna ona uniemożliwiać uwzględnienia wniosku o potwierdzenie zaszeregowania. Niedopuszczalne jest dokonywanie odmiennej oceny tych samych okoliczności w obydwu tych postępowaniach.

W odpowiedzi na skargę MSiT wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Rozpoznając sprawę Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja narusza przepisy prawa w sposób uzasadniający jej uchylenie.

Zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 1 u.u.t., usługi hotelarskie mogą być świadczone w obiektach hotelarskich, które spełniają wymagania co do wielkości obiektu, jego wyposażenia oraz zakresu świadczonych usług, ustalone dla rodzaju i kategorii, do których obiekt został zaszeregowany. Jak wynika z art. 39 ust. 1 i ust. 2 u.u.t., przed rozpoczęciem świadczenia usług hotelarskich w obiekcie hotelarskim, o którym mowa w art. 35 ust. 1, przedsiębiorca jest obowiązany uzyskać zaszeregowanie tego obiektu do odpowiedniego rodzaju i kategorii (ust. 1). W razie rozpoczęcia świadczenia usług w obiekcie hotelarskim, który posiada zaszeregowanie, o którym mowa w ust. 1, przedsiębiorca jest obowiązany wystąpić do właściwego marszałka województwa o potwierdzenie lub zmianę dotychczasowego zaszeregowania (ust. 2).

Niniejsza sprawa dotyczy sytuacji opisanej w art. 39 ust. 2 u.u.t., ponieważ obiekt hotelarski będący przedmiotem postępowania w niniejszej sprawie uzyskał zaszeregowanie do rodzaju hotel i kategorii **** (cztery gwiazdki) decyzją Wojewody [...] z [...] października 2002 r. Na skutek jednak, zmiany przedsiębiorcy świadczącego usługi hotelarskie w przedmiotowym hotelu konieczne było złożenie przez nowego przedsiębiorcę, wniosku o potwierdzenie zaszeregowania tego obiektu hotelarskiego do rodzaju hotel i kategorii **** (cztery gwiazdki).

W świetle art. 42 ust. 1 u.u.t., zaszeregowanie, odmowa zaszeregowania, potwierdzenie zaszeregowania bądź zmiana zaszeregowania obiektu hotelarskiego do określonego rodzaju, nadanie, odmowa nadania lub zmiana kategorii, odmowa wpisu do ewidencji obiektów hotelarskich i wykreślenie z ewidencji obiektów hotelarskich, a także nakazanie wstrzymania świadczenia usług hotelarskich następuje w formie decyzji administracyjnej.

Kluczowym punktem spornym w niniejszej sprawie jest interpretacja treści Lp. 23 załącznika nr 1 do r.s.o.h., w brzmieniu: "Powierzchnia mieszkalna pokoju w m² (nie obejmuje wyodrębnionych w.h.s., przedpokojów, aneksów barowych, loggii itp.): (...)". Jest to przepis z załącznika nr 1 do rozporządzenia wydanego na podstawie art. 45 u.u.t., który określa wymaganą powierzchnię pokoi w zależności od tego czy pokój jest jedno, czy wieloosobowy oraz w zależności od kategorii hotelu bądź motelu. Na podstawie tej regulacji dla pokoi jednoosobowych w hotelach kategorii **** (cztery gwiazdki) wymagana jest powierzchnia 12 m², z zastrzeżeniem, że do powierzchni mieszkalnej pokoju nie wlicza się: "wyodrębnionych w.h.s., przedpokojów, aneksów barowych, loggii itp.". Sporna w sprawie jest kwestia, czy intencją prawodawcy było, aby do powierzchni mieszkalnej pokoi nie wliczało się wyodrębnianych węzłów higieniczno-sanitarnych (w.h.s.) i każdego przedpokoju, aneksu barowego, loggii itp., jak w niniejszej sprawie przyjął MSiT, czy też wyodrębnionych przedpokojów, wyodrębnionych aneksów barowych, wyodrębnionych loggii itp., jak przyjął w niniejszej sprawie Skarżący. W niniejszej sprawie powyższy problem ma fundamentalne znaczenie, ponieważ kontrole przeprowadzone przez organ I instancji w obiekcie hotelarskim będącym przedmiotem postępowania w niniejszej sprawie wykazały, że powierzchnia wielu pokoi jedno i dwuosobowych nie odpowiada wymogom rozporządzenia, przy czym organ wyłączył z powierzchni mieszkalnych pokoi, powierzchnie przedpokoi, które jak wskazał Skarżący nie były wyodrębnione od pozostałej powierzchni mieszkalnej pokoi. W przypadku pokoi dwuosobowych nie spełniających, zdaniem organu I instancji, wymogów powierzchniowych, Skarżący dokonał ich przekwalifikowania na pokoje jednoosobowe. Pokoje jednoosobowe wymagałyby natomiast remontu, co związane jest z częściowym wyłączeniem hotelu z eksploatacji oraz z poważnymi nakładami finansowymi. Przyjęcie zatem, zdaniem Skarżącego stanowiska, że do powierzchni pokoi mieszkalnych nie wlicza się jedynie wyodrębnionych przedpokoi, doprowadziłoby do sytuacji, w której zakwestionowane przez organy, pokoje jednoosobowe spełniałyby wymogi powierzchniowe, ponieważ w przedmiotowym obiekcie hotelarskim, przedpokoje nie stanowią wyodrębnionej powierzchni od powierzchni mieszkalnej pokoju.

Odnosząc się zatem do istoty przedmiotowego sporu, a więc do interpretacji treści Lp. 23 załącznika nr 1 do r.s.o.h., Sąd uznał, że prawidłową wykładnię tej regulacji prawnej przedstawił Skarżący przyjmując, że w przepisie tym chodzi o wyodrębnione w.h.s., jak i wyodrębnione pozostałe pomieszczenia funkcjonalne, o których mowa w przepisie, w tym o wyodrębnione przedpokoje. Na przyjęcie takiego rozumienia omawianej regulacji prawnej wskazuje zarówno językowa wykładnia przepisu, która jak wskazał Skarżący, pozwala przyjąć, iż przymiotnik "wyodrębnionych", jako odnoszący się do wszystkich wymienionych w przepisie powierzchni, został wyjęty przed nawias, jak również wykładnia celowościowa. Zwraca bowiem uwagę fakt, iż częstym rozwiązaniem architektonicznym, jest łączenie w jednym większym pomieszczeniu wielu pomieszczeń o różnej funkcjonalności, bez ich architektonicznego wyodrębnienia. Z tego też względu, zdaniem Sądu, prawodawca określił w spornym przepisie wymaganą powierzchnię pokoi mieszkalnych, do której nie wlicza się powierzchni innych, wymienionych w spornym przepisie, wyodrębnionych pomieszczeń, w tym wyodrębnionych przedpokoi.

Dodać jednak w tym miejscu należy, że Sąd nie zgadza się ze stanowiskiem Skarżącego, że wyodrębniony przedpokój oznacza tylko przedpokój oddzielony drzwiami od innych pomieszczeń. Zgodnie ze "Słownikiem języka polskiego" PWN znajdującego się na stronie internetowej (http://sjp.pwn.pl/sjp/przedpokój), przedpokój to "pomieszczenie znajdujące się bezpośrednio za drzwiami wejściowymi mieszkania, biura itp., z którego wchodzi się do innych pomieszczeń, pokoi". W ocenie Sądu, gdyby prawodawcy chodziło w spornym przepisie o pomieszczenie znajdujące się bezpośrednio za drzwiami wejściowymi mieszkania, biura itp., z którego wchodzi się do innych pomieszczeń, oddzielone od innych pomieszczeń, czyli też od pokoi drzwiami, zbędne byłoby zastrzeżenie o "wyodrębnionym" przedpokoju. Zdaniem Sądu, właśnie dlatego, że częstym rozwiązaniem projektanckim jest jedynie architektoniczne wyodrębnienie pomieszczeń, w tym przedpokoi, a nie projektowanie całkowicie odrębnych, zamkniętych pomieszczeń o różnej funkcjonalności, prawodawca zawarł w spornym przepisie zastrzeżenie o "wyodrębnieniu", wymienionych w nim pomieszczeń.

Sąd doszedł zatem do wniosku, że MSiT, utrzymując w mocy decyzję I instancji naruszył normę regulującą wymóg dotyczący powierzchni mieszkalnych pokoi w hotelach, poprzez błędną wykładnię treści regulacji zawartej w Lp. 23 załącznika nr 1 do r.s.o.h. przyjmującą, że zastrzeżenie o "wyodrębnieniu" odnosi się wyłącznie do węzłów higieniczno-sanitarnych, a nie odnosi się do pozostałych, wymienionych tam pomieszczeń, w tym – przedpokoi. Powyższa, błędna wykładnia spornej regulacji wpłynęła na zakres ustaleń faktycznych w niniejszej sprawie, organ bowiem ustalając powierzchnię pokoi w przedmiotowym obiekcie hotelowym, z założenia nie wliczał powierzchni przedpokoi, nie badając kwestii, czy w niniejszej sprawie nie zachodzi przypadek, w którym przedpokoje nie są wyodrębnionymi od pokoi pomieszczeniami stanowiąc jedną wspólną powierzchnię mieszkalną.

Organ, rozpatrując ponownie sprawę, uwzględni przedstawioną przez Sąd interpretację treści Lp. 23 załącznika nr 1 do r.s.o.h. i dokona ponownych ustaleń co do powierzchni mieszkalnej pokoi, ustalając jednocześnie, czy w przedmiotowym obiekcie hotelowym występują wyodrębnione przedpokoje nie wliczane do powierzchni mieszkalnej pokoi, czy też w tym obiekcie hotelowym brak jest wyodrębnionych przedpokoi, jak twierdzi Skarżący. Organ rozważy przy tym, czy do dokonania powyższych ustaleń faktycznych, pomocna będzie opinia Izby Gospodarczej Hotelarstwa Polskiego, o którą w trakcie postępowania administracyjnego wnosił Skarżący.

Ponieważ ponowne rozpatrzenie niniejszej sprawy, wymaga dokonania przez organ dodatkowych ustaleń faktycznych, w sprawie nie ma zastosowania art. 145a § 1 przepis p.p.s.a., Sąd nie mógł zatem uwzględnić wniosku Skarżącego dotyczącego zobowiązania organu do wydania w wyznaczonym terminie decyzji potwierdzającej zaszeregowanie przedmiotowego obiektu hotelarskiego do rodzaju "hotel" i kategorii "****" - cztery gwiazdki.

Sąd nie zgadza się ze stanowiskiem Skarżącego, że z treści § 24 ust. 5 zarządzenia nr 14 Ministra Sportu i Turystyki z dnia 19 września 2012 r., zgodnie z którym "zgłoszone zastrzeżenia oraz odpowiedź na zastrzeżenia stanowią integralną część protokołu kontroli", można wnosić, że dopóki nie ma dokumentu zawierającego odpowiedź na zastrzeżenia Skarżącego, dopóty nie ma również de iure samego protokołu kontroli. Brak odpowiedzi na zastrzeżenia zgłoszone przez Stronę, w świetle treści § 24 ust. 5 zarządzenia nr 14 Ministra Sportu i Turystyki z dnia 19 września 2012 r., może świadczyć o braku kompletności protokołu, a nie o braku samego protokołu. Powyższy brak kompletności protokołu, może stanowić proceduralne naruszenie przepisów postępowania, podobnie zresztą jak podnoszone przez Skarżącego wydanie zaskarżonej decyzji bez zapoznania się przez organ ze zgłoszonymi przez Skarżącego zastrzeżeniami do protokołu. Naruszenie natomiast przepisów postępowania może stanowić podstawę uchylenia decyzji jeżeli może mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Podkreślenia wymaga, że decyzja Marszałka Województwa [...] z [...] stycznia 2014 r., wydana bez odniesienia się organu do uwag Strony wniesionych do protokołu kontroli, została uchylona przez MSiT, w związku z czym wskazane uchybienie nie dotyczy decyzji utrzymanej w mocy zaskarżoną decyzją. Uchylenie natomiast przez Sąd zaskarżonej decyzji pozwoli organowi na uwzględnienie zastrzeżeń wniesionych przez Skarżącego do protokołu z [...] września 2015 r.

Odnosząc się do zarzutów naruszenia przez organy rozstrzygające w niniejszej sprawie zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, w związku z podjęciem w niniejszej sprawie rozstrzygnięcia odmiennego niż w 2002 r., kiedy to przedmiotowy obiekt hotelowy uzyskał zaszeregowanie do rodzaju hotel i kategorii **** (cztery gwiazdki), jak i zarzutów dotyczących szerszego przedmiotu postępowania, czy też zastosowanie odmiennych kryteriów w stosunku do rozstrzygnięcia z 2002 r., mimo braku zmiany tak stanu faktycznego, jak i stanu prawnego, podkreślenia wymaga, że podjęcie przez organy odmiennego rozstrzygnięcia, samo w sobie nie stanowi naruszenia art. 8 K.p.a., czy też art. 39 ust. 2 u.u.t. i § 6 r.s.o.h. Dane rozstrzygnięcie może być błędne wówczas, jeżeli zostanie podjęte w wyniku nieprawidłowo ustalonego stanu faktycznego lub wadliwie zastosowanych przepisów prawa materialnego, co nie musi mieć miejsca w przypadku odmiennego rozstrzygnięcia w stosunku do rozstrzygnięcia wcześniejszego. W niniejszej sprawie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego w związku z błędna interpretacją przepisu. Prawidłowe zastosowanie przepisów prawa materialnego w niniejszej sprawie wymaga dokonanie przez organ dodatkowych ustaleń faktycznych. Przedwczesne jest zatem rozstrzyganie zasadności powyższych zarzutów.

Niezasadny jest, zdaniem Sądu, zarzut naruszenia art. 109 § 1, art. 28 K.p.a. w zw. z art. 42 ust. 2 u.u.t., poprzez prowadzenie postępowania bez udziału wszystkich podmiotów, których interesu prawnego postępowanie dotyczyło, w szczególności poprzez niedoręczenie zaskarżonej decyzji wszystkim zainteresowanym stronom. Podkreślenia wymaga, że postępowanie w niniejszej sprawie zostało wszczęte na wniosek Skarżącego, w związku z treścią art. 39 ust. 2 u.u.t., oraz zmianą przedsiębiorcy świadczącego usługi hotelarskie w przedmiotowym hotelu. Ponadto organ słusznie wyjaśnił, że poprzedni przedsiębiorcy świadczącego usługi hotelarskie w przedmiotowym hotelu będzie stroną postępowania administracyjne dotyczącego uchylenia decyzji o zaszeregowaniu obiektu hotelarskiego i nadaniu kategorii oraz o wykreśleniu z ewidencji prowadzonej przez marszałka województwa właściwego ze względu na miejsce położenia obiektu.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a., orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania rozstrzygnięto na podstawie art. 200, w zw. z art. 205 § 2 i art. 209 tej ustawy.