Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 483/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2010-12-30 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6143 Sprawy kandydatów na studia i studentów
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Rektor Uniwersytetu/Politechniki/Akademii
Treść wyniku: Odmówiono przywrócenia terminu
Powołane przepisy: article: art. 86,87
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Mirosław Gdesz po rozpoznaniu w dniu 30 grudnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. K. o przywrócenie terminu do wniesienia sprzeciwu od zarządzenia referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 września 2010 r. sygn. akt I SA/Wa 483/10 o pozostawieniu wniosku J. K. o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania w sprawie ze skargi J. K. na decyzję Rektora [...] z dnia [...] listopada 2009 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przyjęcia na studia doktoranckie postanawia odmówić przywrócenia terminu do złożenia sprzeciwu.


UZASADNIENIE

Zarządzeniem z dnia 20 września 2010 r. sygn. akt I SA/Wa 483/10 referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie pozostawił wniosek J. K. o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania.

Jak wynika z akt sprawy, powyższe zarządzenie doręczone zostało skarżącemu w sposób określony w art. 73 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – w dniu 13 października 2010r. A zatem ustawowy siedmiodniowy termin do złożenia sprzeciwu upływał w dniu 20 października 2010 r.

W dniu 22 października 2010 r. skarżący złożył w Sądzie sprzeciw od zarządzenia z dnia 20 września 2010 r. wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jego złożenia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 87 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej ppsa pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu.

W myśl art. 86 § 1 ppsa, przywrócenie uchybionego terminu możliwe jest w sytuacji, gdy uchybienie to nie było przez stronę zawinione i może mieć miejsce tylko wtedy, gdy nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Na stronie spoczywa obowiązek uprawdopodobnienia okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu, o czym stanowi art. 87 § 2 ppsa.

Zaznaczyć należy, iż kryterium braku winy, jako przesłanki możliwości przywrócenia terminu do dokonania czynności w postępowaniu sądowym wiąże się z obowiązkiem dołożenia szczególnej staranności przy dokonywaniu tej czynności. O braku winy w uchybieniu terminu można mówić jedynie wtedy, gdy strona nie mogła usunąć przeszkody, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku.

W związku z tym podkreślić należy, że przywrócenie uchybionego terminu ma charakter wyjątkowy i może nastąpić jedynie wtedy, gdy strona uprawdopodobni brak swojej winy, a przy tym wskaże, że niezależna od niej przyczyna istniała przez cały czas, aż do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu.

W przedmiotowej sprawie, Sąd nie znalazł przesłanek, które przemawiałyby za przywróceniem terminu.

Wskazać należy, ze zgodnie z art. 259 §1 ppsa sprzeciw wnosi się w terminie 7 dni od dnia doręczenia zarządzenia lub postanowienia. W przedmiotowej sprawie siedmiodniowy termin upłynął w dniu 20 października 2010r. Jak wynika z akt sprawy sprzeciw złożony został po tym terminie tj. 22 października 2010 r.

W ocenie Sądu w piśmie z dnia 22 października 2010 r. brak jest jakichkolwiek argumentów przemawiających za koniecznością przywrócenia terminu do złożenia sprzeciwu. We wniosku skarżący w żaden sposób nie uprawdopodobnił, że do uchybienia terminu doszło bez jego winy i skupił się głównie na zarzucaniu organowi faktu nieprzyjęcia go na studia doktoranckie.

Z tego też względu Sąd na podstawie art. 86 w zw. z art. 87 § 2 ppsa orzekł, jak w sentencji postanowienia.