Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SAB/Wr 11/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2007-06-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6079 Inne o symbolu podstawowym 607
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: *Odrzucono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Andrzej Cisek po rozpoznaniu w dniu 27 czerwca 2007 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi G. W. na bezczynność Wojewody D. w przedmiocie potwierdzenia prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczpospolitej Polskiej p o s t a n a w i a odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 25 maja 2004 r. nr [...] Prezydent W. przekazał Wojewodzie D. wniosek G. W. o wydanie decyzji stwierdzającej uprawnienia do ekwiwalentu za mienie pozostawione poza obecnymi granicami państwa polskiego przez M. J. oraz J. J.

W trakcie postępowania administracyjnego uznano, iż do rozpatrzenia wniosku skarżącej z dnia 25 maja 2004 r. w części dotyczącej nieruchomości pozostawionej przez J. J. sprawy jest właściwy Wojewoda M.

Wojewoda D. podjął natomiast czynności celem rozpatrzenia wniosku skarżącej w części dotyczącej nieruchomości pozostawionej przez M. J.

W dniu 12 lutego 2007 r. Wojewoda D. wydał postanowienie nr [...], którym dokonano pozytywnej oceny spełnienia przez wniosek wymogów ustawowych oraz wezwano wnioskodawczynię do wskazania wybranej przez nią formy rekompensaty. Powyższe postanowienie zawierało pouczenie, iż nie służy od niego środek odwoławczy w postaci zażalenia, lecz skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we W.

W dniu 19 marca 2007 r. do Wojewody D. wpłynęła skierowana do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarga G. W. na bezczynność organu administracyjnego prowadzącego postępowanie w sprawie wydania decyzji potwierdzającej prawo do rekompensaty.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.

Skarga podlega odrzuceniu.

Stosownie do treści przepisów art. 52 §1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi- zwanej dalej u.p.s.a. (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba, że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich.

Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie.

Powołany przepis statuuje zasadę pierwszeństwa trybu administracyjnej kontroli postępowania organu administracyjnego w stosunku do kontroli sądowej. Postępowanie sądowoadministracyjne nie może zastępować postępowania administracyjnego.

Z akt sprawy wynika, że w dniu 25 maja 2004 r. do Wojewody D. wpłynął wniosek skarżącej o wydanie decyzji stwierdzającej uprawnienia do ekwiwalentu za mienie pozostawione poza obecnymi granicami państwa polskiego przez M. J. oraz J. J.

W dniu 12 lutego 2007 r. Wojewoda D. wydał postanowienie nr [...], którym dokonano pozytywnej oceny spełnienia przez wniosek wymogów ustawowych oraz wezwano wnioskodawczynię do wskazania wybranej przez nią formy rekompensaty. Powyższe postanowienie zawierało pouczenie, iż nie służy od niego środek odwoławczy w postaci zażalenia, lecz skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. Zdaniem organu administracyjnego warunkiem wydania decyzji potwierdzającej posiadanie przez określone osoby prawa do rekompensaty jest uprzednie określenie wartości pozostawionej nieruchomości przez rzeczoznawcę majątkowego w formie operatu szacunkowego.

W dniu 19 marca 2007 r. do Wojewody D. wpłynęła skierowana do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarga G. W. na bezczynność organu administracyjnego prowadzącego postępowanie w sprawie wydania decyzji potwierdzającej prawo do rekompensaty.

Zgodnie z treścią przepisu art. 35 § 1 i 3 KPA organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawę bez zbędnej zwłoki, natomiast załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej nie później niż w ciągu 2 miesięcy od dnia wszczęcia postępowania.

Przepis art. 37 powołanej ustawy stanowi, iż na niezałatwienie sprawy w wyżej wskazanych terminach stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia.

Jak wynika z powołanego powyżej przepisu prawa, skarżąca winna była złożyć zażalenie na bezczynność organu administracji publicznej do organu wyższej instancji - ministra - Ministra Skarbu Państwa.

W związku z powyższym skarżąca nie wyczerpała toku instancji, albowiem nie złożyła zażalenia do organu wyższej instancji, którym w tej sprawie jest Minister Skarbu Państwa (art. 17 pkt 2 KPA).

W tej sytuacji skargę tę należało odrzucić jako niedopuszczalną, co orzeczono na podstawie art. 58 § 1 pkt 6) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).