Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 3111/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-07-02 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6137 Ochrona środowiska morskiego
Hasła tematyczne: Ochrona środowiska
Skarżony organ: Minister Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 7, 77 par. 1, 80, 81a, 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jarosław Łuczaj (spr.), Sędziowie sędzia WSA Monika Barszcz, sędzia del. SO Aleksandra Westra, Protokolant ref. Magdalena Dębska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 lipca 2020 r. sprawy ze skargi J. O. na decyzję Ministra Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej z dnia [...] września 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wyrażenia zgody na wykorzystanie pasa technicznego do celów innych niż ochronne oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] września 2019 r., nr [...], Minister Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Morskiego w [...] z dnia [...] lipca 2019 r., nr [...], o niewyrażeniu J. O. zgody na wykorzystanie pasa technicznego do celów innych niż ochronne, tj. na przejazdy konne po plaży przez użytkowanie wejść od nr 76 do nr 77 oraz zejść od nr 74 do nr 76 w miejscowości [...], gmina [...].

Decyzja ta zapadła w następującym stanie sprawy:

W dniu 21 stycznia 2019 r. J. O. – prowadzący stadninę [...], zwrócił się o przedłużenie decyzji Dyrektora Urzędu Morskiego w [...] (dalej: DUM) z dnia [...] sierpnia 2018 r., nr [...], która dotyczyła pozwolenia wjazdu konno na plażę na odcinku od wejścia nr 76 do wejścia nr 77, przy spełnieniu wskazanych w niej warunków. Pozwolenie to zostało wydane na okres do 31 grudnia 2018 r. i wygasło po upływie tego terminu. Jednocześnie we wskazanym piśmie strona zawnioskowała o rozszerzenie możliwości wjazdu na plażę pomiędzy wejściami od nr 74 do nr 76.

W dniu [...] lipca 2019 r. DUM wydał decyzję, w której nie wyraził zgody na wykorzystanie pasa technicznego do celów innych niż ochronne, tj. na przejazdy konne po plaży przez użytkowanie wejść nr 76 do nr 77 oraz zejść od nr 74 do nr 76 w miejscowości [...].

Strona odwołała się od powyższej, zarzucając naruszenie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego mających wpływ na treść decyzji, tj.:

- art. 77 § 1 w związku z art. 80 kpa, przez niewskazanie, że naruszenia warunków korzystania z plaży są pochodną działalnością strony skarżącej;

- art. 7 w związku z art. 8 § 1 oraz art. 77 § 1 kpa, przez uwzględnienie przez organ wydający decyzję opinii Wójta Gminy [...] dnia [...] lutego 2019 r.;

- art. 8 § 1 i 2 kpa, przez nierówne traktowanie skarżącego w wyniku decyzji odmownej.

Strona wniosła w odwołaniu o uchylenie zaskarżonej decyzji w części dotyczącej niewyrażenia zgody na użytkowanie i wydanie decyzji wyrażającej zgodę na korzystanie z pasa technicznego w celach przejazdów konnych zgodnie z jej wnioskiem.

Organ odwoławczy wyjaśnił, że plaża w miejscowości J.w całości znajduje się w obszarze pasa technicznego brzegu morskiego, a w odpowiedzi na zarzut w zakresie naruszenia art. 77 § 1 w związku z art. 80 kpa przez niewskazanie, że naruszenia warunków korzystania z plaży są pochodną działalnością odwołującego się wskazał, że DUM obiektywnie stwierdził fakt istnienia odchodów końskich na plaży oraz zniszczenia wydmy przez przejazdy konne. Potwierdzone to zostało również w wyniku oględzin terenowych w dniu 24 kwietnia 2019 r. Z protokołu z oględzin wynika, że zniszczenia wydmy nastąpiły bezpośrednio w wyniku przejazdów konnych. Wskazywany przez stronę fakt korzystania z przejść na plażę przez innych jeźdźców nie ma znaczenia dla sprawy, ponieważ DUM uzasadnił swoją decyzję bezstronnie stwierdzonym faktem zanieczyszczania plaży odchodami końskimi oraz zniszczenia wydm przez przejazdy konne, co stanowi zagrożenie dla środowiska wydm oraz użytkowników plaży. Wydmy są naturalną ochroną brzegu morskiego przed powodzią od strony morza.

Pas techniczny stanowi strefę wzajemnego bezpośredniego oddziaływania morza i lądu, jest on obszarem przeznaczonym do utrzymania brzegu w stanie zgodnym z wymogami bezpieczeństwa i ochrony środowiska. Ocena DUM odnosiła się również do tego, czy wniosek strony i realizacja wnioskowanych przez nią działalności nie jest w sprzeczności ze wskazaną powyżej funkcją pasa technicznego. Ocena ta została przeprowadzona przez DUM na podstawie aktualnego stanu prawnego. Organ Il instancji, po przeanalizowaniu sprawy stwierdził, iż DUM taką ocenę przeprowadził.

Organ odwoławczy wyjaśnił również, że DUM podjął decyzję obiektywnie, bez związku z działaniami innych podmiotów gospodarczych czy osób fizycznych. Brak wyrażenia zgody przez DUM wynikał ze stwierdzenia zniszczenia wydmy przez przejazdy konne oraz istnienia odchodów końskich na plaży.

W odpowiedzi na zarzut strony w zakresie naruszenia art. 7 w związku z art. 8 § 1 oraz art. 77 § 1 kpa przez uwzględnienie przez organ wydający decyzję opinii Wójta Gminy [...] dnia [...] lutego 2019 r. organ wskazał, że opinia ta była wzięta pod uwagę przy wydawaniu decyzji przez DUM w zakresie problemów z wytyczeniem bezkolizyjnego przebiegu tras konnych poza obszarem poruszania się innych użytkowników, przebiegu tras rowerowych i innych ścieżek pieszych. Wskazane w tej opinii rzekome nieprawidłowości w zakresie wykonywania przez J. O. decyzji DUM z dnia [...] sierpnia 2018 r., nr [...] – nie znajdują potwierdzenia. Przekazana w opinii dokumentacja nie pozwala jednoznacznie stwierdzić, że J. O. dokonał naruszenia ww. decyzji DUM. Wskazane przez stronę okoliczności związane z opinią Wójta Gminy [...] w związku z rzekomymi działaniami J. O. nie były brane pod uwagę w prowadzonym przez DUM postepowaniu. W wydanej decyzji organ I instancji nie wziął pod uwagę tych rzekomych nieprawidłowości. Ponadto opinia Wójta Gminy [...] potwierdza istnienie niesprzątniętych odchodów końskich na plaży, co również potwierdzono podczas oględzin terenowych w dniu 24 kwietnia 2019 r. Wójt ten stwierdził również, że przejazdy konne narażają na niebezpieczeństwo innych użytkowników plaży. Opinia ta została wzięta pod uwagę wyłącznie w opisanym powyżej zakresie.

Z kolei w odpowiedzi na zarzut związany z naruszeniem art. 8 § 1 i 2 kpa przez nierówne traktowanie skarżącego w wyniku decyzji odmownej, organ wskazał, że w dniu [...] września 2019 r. DUM wydał decyzję w zakresie uchylenia decyzji nr [...] wydanej w dniu [...] czerwca 2019 r.

Jednocześnie organ odwoławczy wskazał, że decyzja DUM z dnia [...] lipca 2019 r. nie wyklucza współpracy J. O. z [...] jednak warunki takiej współpracy na terenie gminy [...] powinny być ustalone w wyniku konsultacji zainteresowanych stron oraz władz samorządowych, przy spełnieniu określonych warunków wynikających z obowiązujących przepisów.

Tym samym, zdaniem organu II instancji, DUM nie naruszył wskazanych przez stronę w odwołaniu przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego.

Podsumowując, w ocenie organu odwoławczego, nie zaistniały przesłanki umożliwiające uchylenie decyzji organu I instancji i przekazanie mu sprawy do ponownego rozpatrzenia, dlatego też orzekł on o utrzymaniu jej w mocy.

Z decyzją Ministra Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej nie zgodził się J. O., reprezentowany przez adwokatów, wnosząc skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie i zarzucając jej naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

- art. 7 w związku z art. 136 § 1 i w związku z art. 77 kpa, poprzez błędne wskazanie, iż organ I instancji nie uwzględnił w swojej decyzji opinii Wójta Gminy [...], podczas gdy w uzasadnieniu do decyzji organ ten niesłusznie oparł swoją argumentację o wskazany dowód, a także poprzez nienależycie przeprowadzone postępowanie dowodowe w zakresie, który objęty był przedmiotową opinią, podczas gdy kwestie poruszone w wymienionej opinii były istotne dla rozstrzygnięcia w sprawie będącej przedmiotem niniejszego postępowania, zaś organowi na mocy art. 136 kpa przysługiwały środki prawne umożliwiające przeprowadzenie prawidłowego postępowania dowodowego, a co za tym idzie zdobycia pełnego i wyczerpującego materiału dowodowego;

- art. 81a w związku z art. 7 kpa, poprzez nierozstrzygnięcie niedających się usunąć wątpliwości na korzyść skarżącego i uczynienie z tych wątpliwości podstawy do wydania przedmiotowej decyzji, podczas gdy skarżący czynił zadość obowiązkom wynikającym z uprzednio wydanej w sprawie decyzji o wyrażeniu zgody na przejazdy konne po plaży;

- art. 7 w związku z art. 7b w związku z art. 8 § 1 i w związku z art. 77 § 1 kpa, poprzez uwzględnienie przez organ Il instancji przy wydawaniu decyzji opinii Wójta Gminy [...] z dnia [...] lutego 2019 r., powstałej w wyniku rażącego zaniechania oraz cechującej się brakiem obiektywizmu, a także zawarcie w niej fałszywych konstatacji, podczas gdy organ winien stać na straży praworządności i kierować się słusznym interesem obywateli oraz dołożyć należytej staranności przy badaniu stanu faktycznego, a także zachować bezstronność i obiektywizm przy wydawaniu opinii.

Wskazując na powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o zasądzenie na swoją rzecz od organu zwrotu kosztów według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę Minister Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 2167 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Ponadto zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325; dalej: ppsa), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.

Badając sprawę w zakreślonym wyżej granicach Sąd doszedł do wniosku, iż skarga jest bezzasadna.

Przedmiotem kontroli w niniejszym postępowaniu była decyzja Ministra Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej z dnia [...] września 2019 r., którą utrzymano w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Morskiego w [...] z dnia [...] lipca 2019 r., o niewyrażeniu J. O. zgody na wykorzystanie pasa technicznego do celów innych niż ochronne, tj. na przejazdy konne po plaży przez użytkowanie wejść od nr 76 do nr 77 oraz zejść od nr 74 do nr 67 w miejscowości [...] w gminie [...].

Zgodnie z art. 36 ust. 2 pkt 1 ustawy o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej (Dz. U. z 2019 r. poz. 2169 ze zm.; dalej: ustawa), pas techniczny stanowiący strefę wzajemnego bezpośredniego oddziaływania morza i lądu, jest obszarem przeznaczonym do utrzymania brzegu w stanie zgodnym z wymogami bezpieczeństwa i ochrony środowiska. Stosownie do art. 37 ust. 1 ustawy, pas ten może być wykorzystywany do innego celu niż wyżej określony, za zgodą właściwego terytorialnie dyrektora urzędu morskiego, wydaną w drodze decyzji, która jednocześnie określa warunki takiego wykorzystania.

Okolicznością bezsporną w sprawie był fakt, że plaża w miejscowości [...] w całości znajduje się w obszarze pasa technicznego brzegu morskiego.

Również niekwestionowane było to, że na odcinku tej plaży, z którego korzystały konie skarżącego (na podstawie decyzji Dyrektora Urzędu Morskiego w [...] z dnia [...] sierpnia 2018 r., nr [...]) – stwierdzono zanieczyszczenia w postaci końskich odchodów, jak też zniszczenia wydm przez konie.

Na marginesie zauważyć należy, że skoro skarżący twierdził, że to nie jego konie dokonały tych zanieczyszczeń i zniszczeń, to winien to udowodnić. W tym względzie nie wystarczy samo kwestionowanie tych okoliczności, jednak ewentualna administracyjna kara pieniężna dotycząca wykonywania decyzji DUM z [...] sierpnia 2018 r. nie ma żadnego związku z aktualnym wnioskiem i nie można czynić jakichkolwiek odniesień między tymi dwiema sprawami.

Wydając decyzje na podstawie art. 37 ust. 1 ustawy, dyrektorzy urzędów morskich muszą zwracać uwagę m.in. na zagrożenie pożarowe, ochronę wydm i roślinności ochronnej oraz zachowanie porządku i czystości. W ocenie Sądu okoliczności te zostały należycie zbadane przez organy obu instancji.

Odnosząc się do podniesionych w skardze zarzutów naruszenia przepisów art. 7 w związku z art. 136 § 1 oraz art. 77 kpa, należy wyjaśnić, że organy uwzględniły opinię Wójta Gminy [...] w zakresie problemów z wytyczeniem bezkolizyjnego przebiegu tras konnych poza obszarem poruszania się innych użytkowników, przebiegu tras rowerowych i innych ścieżek pieszych. Faktycznie opinia ta zawiera stanowisko uczestnika postępowania w sprawie, a więc nie jest opinią jako taką. Co jednak istotne, w zasadniczej części znajduje ona potwierdzenie w protokole oględzin i w złożonym przez sołtysa proteście 140 mieszkańców [...], gdzie mowa jest o wszystkich stajniach, nie tylko należącej do skarżącego. Opinia Wójta nie jest więc dowodem, a stanowiskiem strony i potwierdza istnienie niesprzątniętych odchodów końskich na plaży, co również potwierdzono podczas oględzin w dniu 24 kwietnia 2019 r. Wójt Gminy [...] stwierdził również, że przejazdy konne narażają na niebezpieczeństwo innych użytkowników plaży. Opinia ta została wzięta pod uwagę wyłącznie w opisanym powyżej zakresie. Z kolei to, że przejazdy konne zagrażają środowisku wydm i zaobserwowane zniszczenia wydmy nastąpiły bezpośrednio w wyniku przejazdów konnych, zostało przedstawione w decyzjach obu instancji. W odpowiedzi na zarzuty należy wskazać, że organy obu instancji wskazały na zagrożenia dla środowiska wydm, jak i dla innych użytkowników plaży, wynikające z umożliwienia przejazdów konnych na plaży.

Zgodnie z art. 77 kpa, działając w ramach uznania administracyjnego, organ powinien wszechstronnie i dokładnie zbadać wszystkie okoliczności faktyczne, mające istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Naruszenie przepisów art. 7 i art. 80 kpa następuje wówczas, gdy organ nie podejmie działań w celu wyczerpującego zebrania materiału dowodowego istotnego dla wyjaśnienia okoliczności faktycznych sprawy i wyda rozstrzygnięcie pomimo niekompletnych ustaleń. W rozpatrywanej sprawie organ prowadzący postępowanie podjął wszystkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy.

Należy wskazać, że pas techniczny stanowi strefę wzajemnego bezpośredniego oddziaływania morza i lądu, jak wskazano wyżej jest on obszarem przeznaczonym do utrzymania brzegu w stanie zgodnym z wymogami bezpieczeństwa i ochrony środowiska. Tak więc interesem publicznym jest w tym przypadku przeznaczenie pasa technicznego do utrzymania brzegu w stanie zgodnym z wymogami bezpieczeństwa i ochrony środowiska. Dowody zgromadzone w sprawie jednoznacznie potwierdzają, że wydma oraz zejścia na plażę zostały zniszczone w wyniku przejazdów konnych. Pas techniczny, na co wskazują właśnie przepisy ustawy, jest szczególnym obszarem ochronnym. Przejazdy konne generują zagrożenie dla środowiska wydm oraz użytkowników plaży. Skarżący zwrócił się w swoim wniosku o umożliwienie przejazdów konnych przez plażę. Z tych też względów wskazano, że przyszłe przejazdy konne przez wydmę na plażę będą się wiązały z degradacją wydmy. Dodatkowo wskazano na negatywne oddziaływanie na innych użytkowników pasa technicznego oraz zanieczyszczenie odchodami końskimi. Jak zaś wynika z art. 37 ust. 2a pkt 1 ustawy, na obszarze pasa technicznego zabrania się m.in. zanieczyszczania terenu.

Skarżący podniósł również naruszenie art. 81a w związku z art. 7 kpa przez nierozstrzygnięcie niedających się usunąć wątpliwości na korzyść skarżącego i uczynienie z tych wątpliwości podstawy do wydania zaskarżonej decyzji, podczas gdy skarżący czynił zadość obowiązkom wynikającym z uprzednio wydanej w sprawie decyzji o wyrażeniu zgody na przejazdy konne na plaży.

Art 81a kpa wskazuje na sytuację, w której przedmiotem postępowania administracyjnego jest nałożenie na stronę obowiązku, bądź ograniczenie lub odebranie stronie uprawnienia, a w tym zakresie pozostają niedające się usunąć wątpliwości co do stanu faktycznego, to są one rozstrzygane na korzyść strony. Zasada ustanowiona w tym przepisie znajduje więc zastosowanie tylko w postępowaniach administracyjnych, których przedmiotem jest sprawa nałożenia na stronę obowiązku bądź ograniczenia lub odebrania stronie uprawnienia. Chodzi zatem o sprawy, z reguły wszczynane z urzędu przez organ administracji publicznej, w których wynik postępowania oddziałuje bezpośrednio na sferę wolności stron i odnosi skutek analogiczny do sankcji wynikających z norm o charakterze prawnokarnym, jak np. nałożenie administracyjnej kary pieniężnej. Postępowanie prowadzone w niniejszej sprawie dotyczyło zaś nadania uprawnień, w związku z czym art. 81a kpa nie miał w tym przypadku zastosowania.

Skarżący w uzasadnieniu skargi wskazał m.in., że w dniu 21 stycznia 2019 r. zwrócił się z wnioskiem o przedłużenie decyzji DUM z dnia [...] sierpnia 2019 r., nr [...]. Pamiętać przy tym trzeba, że jej ważność upłynęła z dniem 31 grudnia 2018 r. Tak więc od 1 stycznia 2019 r. skarżący nie miał uprawnień do przejazdów przez teren pasa technicznego. W związku z tym nie można mówić o przedłużeniu zezwolenia do konnych przejazdów na plaży (ponieważ ważność tego zezwolenia upłynęła 31 grudnia 2018 r.), lecz o nowym zezwoleniu, bowiem skarżący nie posiadał żadnego uprawnienia do przejazdów przez wydmę i plażę w momencie składania wniosku w dniu 21 stycznia 2019 r.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 7 w związku z art. 7b, art. 8 § 1 i art. 77 § 1 kpa należy wskazać, że materiał zgromadzony w sprawie był wystarczający do wydania decyzji przez organy obu instancji. Stanowisko Wójta z dnia 8 lutego 2019 r. (nazwane opinią) nie pozwalała jednoznacznie określić, że skarżący naruszył decyzję DUM z dnia [...] sierpnia 2018 r., znak: [...], jednak organy obu instancji wzięły pod uwagę informację przekazaną w ww. piśmie w zakresie odnoszącym się do sprawy. Został w nim wyrażony pogląd, że przejazdy konne narażają na niebezpieczeństwo innych użytkowników plaży. Nie można również zgodzić się z twierdzeniem, że zarówno DUM, jak i organ Il instancji wykazali bierność w prowadzonym postępowaniu. DUM przeprowadził oględziny terenowe, również w obecności skarżącego, które jednoznacznie potwierdziły zniszczenie wydmy przy zejściach na plażę oraz istnienie odchodów końskich. Jednocześnie sam skarżący przyznał, że wydma pomiędzy zejściami na plażę została zniszczona przez konie, choć stwierdził, że "w nieznacznym stopniu". Należy podkreślić, że zarówno stopień tego zniszczenia, jak też ilość stwierdzonych odchodów końskich – nie mają znaczenia dla kwestii wydania zezwolenia na wnioskowane przejazdy konne, gdyż istotny jest sam fakt ich wystąpienia, a okoliczności te potwierdzają, że wydanie wnioskowanego zezwolenia nie sprzyjałoby utrzymaniu brzegu w stanie zgodnym z wymogami bezpieczeństwa i ochrony środowiska.

Nie można również mówić o naruszeniu zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, wyrażonej w art. 8 kpa w sytuacji, w której organ podjął wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy. Ponadto, organ wyjaśnił zasadność przesłanek, którymi kierował się przy załatwieniu sprawy, a także sporządził kompletne uzasadnienie, zarówno faktyczne, jak i prawne. W ocenie Sądu, spełniony został wymóg praworządnego i sprawiedliwego prowadzenia postępowania i rozstrzygnięcia sprawy w sposób wzbudzający zaufanie do organów państwa.

W końcu zwrócić też należy uwagę, że we wznowionym postępowaniu z wniosku innej osoby prowadzącej stajnię, uchylono decyzję o wyrażeniu dla niej zgody na wykorzystanie pasa technicznego do celów innych niż ochronne, tj. do przejazdów konnych po plaży w miejscowości [...], na odcinku między wejściami nr 89 a nr 87.

Zważywszy na powyższe, niezasadne okazały się zarzuty skargi w zakresie naruszenia przepisów postępowania.

Na zakończenie zauważyć trzeba, że celem zaskarżonej decyzji nie jest zabranianie komukolwiek, w tym skarżącemu – jazdy konnej, czy prowadzenia z jej pomocą terapii wspomagającej leczenie jakichkolwiek schorzeń, lecz celem tym jest utrzymanie brzegu w stanie zgodnym z wymogami bezpieczeństwa i ochrony środowiska. Odstępstwa od tego celu są zaś wyjątkiem, od którego zasadnie organy obu instancji nie znalazły podstaw w okolicznościach niniejszej sprawy.

Wreszcie podkreślić należy, że poza zarzuconymi w skardze, Sąd nie dopatrzył się innych naruszeń przepisów postępowania, ani prawa materialnego, które powodowałyby konieczność wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu.

W związku z tym, na podstawie art. 151 ppsa, Sąd orzekł jak w sentencji.