Postanowienie WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 778/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2020-11-26 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art.28 par.1,art.29, art.58 par.1 pkt 3,art.232 par.1 pkt 1
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Jażdżyk po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 26 listopada 2020 r. sprawy ze skargi "[...]" sp. z o.o. z siedzibą w G. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w O. z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów oraz obrotu paliwami opałowymi postanawia 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić skarżącej uiszczony wpis od skargi w kwocie 400 zł (czterysta złotych).


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia "[...]", nr "[...]" Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w O. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika "[...]" Urzędu Celno-Skarbowego w O. nakładającą na skarżącą karę pieniężną w kwocie 10.000 zł za nieuzupełnienie zaświadczenia na przewozy drogowe na potrzeby własne zgłoszenia przewozu SENT.

Skargę na powyższą decyzję wywiodła skarżąca spółka.

Zarządzeniem Przewodniczącej Wydziału II z 22 października 2020 r. strona skarżąca została wezwana do złożenia dokumentu lub jego uwierzytelnionego odpisu określającego umocowanie osoby udzielającej pełnomocnictwa do reprezentowania strony skarżącej, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi.

Wezwanie do uzupełnienia braków formalnych zostało skutecznie doręczone pełnomocnikowi skarżącej 29 października 2020 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Merytoryczne rozpatrzenie zasadności skargi poprzedzone jest w postępowaniu przed sądem administracyjnym badaniem dopuszczalności jej wniesienia.

W świetle art. 28 § 1 w związku z art. 29 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), osoby uprawnione do działania w imieniu osób prawnych powinny wykazać to prawo stosownym dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu. Do dokumentów tych zalicza się m.in. odpis pełny lub odpis aktualny z KRS, o którym mowa w ustawie z dnia 20 sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 1500 ze zm., dalej: "ustawa o KRS"), a także pobrane samodzielnie wydruki komputerowe aktualnych informacji o podmiotach wpisanych do Rejestru, o którym mowa w art. 4 ust. 4a tej ustawy. Zgodnie bowiem z art. 4 ust. 4aa ustawy o KRS pobrane samodzielnie wydruki komputerowe aktualnych i pełnych informacji o podmiotach wpisanych do Rejestru mają moc zrównaną z mocą dokumentów wydawanych przez Centralną Informację, o których mowa w ust. 3. Brak formalny skargi w postaci niedołączenia do złożonej skargi odpisu z KRS podlega uzupełnieniu w trybie art. 49 § 1 p.p.s.a. Nieuzupełnienie takiego braku formalnego w wyznaczonym terminie, obliguje Sąd do odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.

W niniejszej sprawie pełnomocnik skarżącej został wezwany do usunięcia braków formalnych złożonej skargi przez złożenie dokumentu lub jego uwierzytelnionego odpisu określającego umocowanie osoby udzielającej pełnomocnictwa do reprezentowania strony skarżącej.

Wyjaśnić należy, że powyższego stanowiska co do konieczności uzupełnienia wskazanego braku formalnego skargi przez spółkę nie zmienia treść przepisów ustawy o KRS, normujących kwestię (powszechnego) dostępu (i jego skutków) do treści ujawnionych w KRS, w tym art. 13 ust. 1 oraz art. 15 ust. 1, art. 16 czy art. 4 ust. 4a ustawy o KRS. Przepisy te nie czynią "pustą" normy zawartej w art. 29 p.p.s.a. Dostępność do KRS nie oznacza bowiem, że Sąd ma co do zasady zastępować strony w ich obowiązkach procesowych, tj. uzupełniać braki formalne składanych pism. Obowiązek wykazania umocowania spoczywa na stronie skarżącej, a rolą Sądu nie jest wyręczanie strony w zakresie wykazania istnienia umocowania do jej reprezentacji przed sądem administracyjnym (por. postanowienia NSA: z 9 maja 2018 r., II GZ 156/18; z 23 października 2015 r., II OSK 2456/15; publik. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl/, dalej w skrócie "CBOSA"). Co prawda sąd może korzystać z pozyskiwanych samodzielnie dokumentów, lecz jedynie informacyjnie, kontrolnie, na etapie prowadzenia postępowania sądowego, nie zaś na etapie oceny, czy postępowanie to zostało wszczęte przez osobę należycie umocowaną do reprezentowania strony, która - pomimo wezwania - nie przedstawiła stosownych dokumentów (por. postanowienie NSA z 15 maja 2019 r., II OZ 422/19, publik. CBOSA.

Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 powołanej ustawy Sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi.

Z akt sądowych niniejszej sprawy wynika, że pełnomocnik strony skarżącej w zakreślonym terminie 7 dni, który upłynął w 5 listopada 2020 r. nie nadesłał żądanych informacji.

Wobec tego, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w punkcie 1 sentencji.

Orzeczenie w punkcie 2 sentencji uzasadnia art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd zwraca z urzędu cały uiszczony wpis od pisma (skargi) odrzuconego lub cofniętego do dnia rozpoczęcia rozprawy.