Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 5/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2021-05-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 48
journal: Dz.U. 2020 poz 1333
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Diana Trzcińska Sędziowie WSA Mariola Jaroszewska (spr.) WSA Magdalena Dobek - Rak po rozpoznaniu w Gdańsku na posiedzeniu niejawnym w dniu 25 maja 2021 r. sprawy ze skargi J. Ś. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 18 listopada 2020 r., nr [...] w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego oddala skargę.


UZASADNIENIE

J. Ś. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej jako "WINB") z dnia 18 listopada 2020 r., którą uchylono decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej jako "PINB") z dnia 21 listopada 2019 r. i orzeczono o nakazie rozbiórki opisanego obiektu budowlanego.

Zaskarżona decyzja podjęta została w następującym stanie faktycznym i prawnym:

PINB prowadził postępowanie w sprawie legalności istnienia obiektu budowlanego o konstrukcji drewnianej pełniącego funkcję budynku gospodarczego, usytuowanego na terenie działki o numerze ewidencyjnym [..], położonej w miejscowości P., gmina O. Jak ustalono podczas oględzin w dniu 12 września 2019 r., właścicielką nieruchomości jest A. S.

Na działce, tuż przy granicy z działką nr [.] znajduje się murowany budynek gospodarczy, który istniał od lat 70-tych XX wieku i był sukcesywnie rozbudowywany. Powierzchnia ww. obiektu wynosi 6,55 m x 4,10 m. Obiekt ten nie posiada fundamentów, jest jedynie posadzka betonowa wylana w jego wnętrzu. W 2012 r. od strony wschodniej powstała kolejna dobudowa o powierzchni zabudowy wynoszącej 20,08 m2 (ściana wschodnia o wymiarach 4,91 m, tj. 3,94 m + 0,97 m; ściana północna o wymiarach 5,13 m, tj. 4,5 m + 0,63 m) oraz od strony południowej została dobudowana wiata konstrukcji drewnianej o wymiarach 2,0 m x 1,8 m, pokryta blachą trapezową. Przedmiotowa dobudowa nie posiada fundamentów, jednak za pomocą kotew przymocowany jest trwale do wylewki betonowej. Dobudowa ta powstała bez pozwolenia na budowę, a jej inwestorem był J. Ś., który nie posiada aktualnie żadnych praw do terenu.

Decyzją z dnia 21 listopada 2019 r. PINB nakazał A. S. rozbiórkę rozbudowanej części budynku gospodarczego, oznaczonego w ewidencji budynków nr [..], od jego strony wschodniej, wykonanej jako konstrukcja drewniana, o powierzchni zabudowy 20,08 m2 wraz z zadaszeniem o powierzchni 3,6 m2.

Na skutek rozpoznania odwołania WNB decyzją z dnia 18 listopada 2020 r. uchylił rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji i nakazał A. S. rozbiórkę rozbudowanej części budynku gospodarczego (oznaczonego w ewidencji budynków numerem [..]) od jego wschodniej strony, wykonanej w konstrukcji drewnianej, o nieregularnym kształcie i wymiarach wynoszących: 0,89 m + 4,24 m (strona północna), 3,94 m + 0,97 m (strona wschodnia), 0,63 m + 3,61 m + 0,89 m (strona południowa), 1,26 m + 2.22 m + 1,43 m (strona zachodnia), usytuowanego na terenie działki nr [..] w miejscowości P., gmina O. (tuż przy granicy z działką nr [..]) wraz z zadaszeniem o powierzchni wynoszącej 3,6 m2, oznaczonej na załączniku do protokołu oględzin z dnia 12 września 2019 r. (stanowiącym załącznik nr 1 do niniejszej decyzji).

W uzasadnieniu wskazano, że sposób posadowienia obiektu z gruntem pozwala na stwierdzenie, że jest on trwale związany z gruntem, co stanowi jedną z przesłanek uznania go za budynek zgodnie z art. 3 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2020 r., poz. 1333 ze zm.), dalej jako Prawo budowlane, w brzmieniu obowiązującym przed dniem 19 września 2020 r. Dalej organ podał, że zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 30 ust. 1 pkt 1 tej ustawy pozwolenia na budowę nie wymaga pozwolenia, natomiast wymaga zgłoszenia odpowiedniemu organowi administracji architektoniczno-budowlanej budowa m.in. wolno stojących parterowych budynków gospodarczych, o powierzchni zabudowy do 35 m2, przy czym łączna liczba tych obiektów na działce nie może przekraczać dwóch na każde 500 m2 powierzchni działki. jednakże określenie "wolno stojący" wskazuje na samodzielność i suwerenność konstrukcji obiektu, to jest jego fizyczne oddzielenie od innych obiektów budowlanych, zaś przedmiotowa rozbudowa nie spełnia tych warunków, ponieważ nie stanowi samodzielnej konstrukcji.

W tej sytuacji WINB uznał, że zasadne w niniejszej sprawie było wdrożenie trybu art. 48 Prawa budowlanego, który odnosi się do budowy zrealizowanej bez pozwolenia na budowę. Badając natomiast możliwość legalizacji takiego budynku organ stwierdził, że jest on posadowiony tuż przy granicy z działką nr [..], natomiast w przypadku budynku bez otworów okiennych lub drzwiowych odległość od granicy działki powinna wynosić co najmniej 3 m. W związku z tym brak jest możliwości legalizacji budynku ze względu na naruszenie § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2019 r., poz. 1065 ze zm.).

Odnosząc się do kwestii adresata nakazu rozbiórki WINB wskazał, że zgodnie z art. 52 Prawa budowanego w pierwszej kolejności zobowiązany do dokonania czynności jest inwestor, chyba że w okolicznościach sprawy podmiot ten w dacie orzekania już nie istnieje bądź nie ma tytułu do nieruchomości lub obiektu, który upoważniałby do wykonania czynności nakazanych decyzją. Z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie, bowiem inwestor robót, J. Ś., w chwili obecnej nie posiada już tytułu prawnego do nieruchomości, natomiast aktualna właścicielka, A. S., nie odpowiedziała na pismo organu z zapytaniem, czy umożliwi wykonanie rozbiórki jej inwestorowi. W tej sytuacji zasadne było nałożenie przedmiotowego obowiązku na obecną właścicielkę nieruchomości, na której znajduje się sporny obiekt.

Odnośnie do treści rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji WINB zwrócił uwagę, że z oświadczenia właścicielki wynika, iż przedmiotowy budynek gospodarczy powstał w latach 70-tych XX wieku, a na przestrzeni lat był sukcesywnie rozbudowany. Z uwagi na upływ czasu trudno stwierdzić ponad wszelką wątpliwość, że ww. budynek gospodarczy stanowi samowolę budowlaną, natomiast przedmiotem rozstrzygnięcia wydanego w trybie art. 48 Prawa budowlanego może być jedynie samowola budowlana. W związku z tym, przedmiotowy nakaz rozbiórki może dotyczyć jedynie tej części budynku (rozbudowy), która została wykonana w charakterze samowoli budowlanej, tymczasem PINB w decyzji nie określił jednoznacznie i precyzyjnie rozbudowy, której dotyczy nakaz rozbiórki. W szczególności wskazana powierzchnia przedmiotowej rozbudowy nie zgadza się z wymiarami zaznaczonymi w protokole oględzin przeprowadzonych w dniu 12 września 2019 r. Z tych względów konieczne stało się uchylenie rozstrzygnięcia PINB i jego zreformowanie poprzez precyzyjne oznaczenie rozbudowy, której dotyczy nakaz.

W skardze J. Ś. wskazał, że wydana decyzja uniemożliwia mu odzyskanie materiałów budowlanych, co w jego sytuacji materialnej jest bardzo znaczące, jak również nie dano mu czasu na znalezienie miejsca na przeniesienie i zmagazynowanie narzędzi oraz sprzętu, którego używał, będąc aktywny zawodowo. Ponadto zauważył, że obiekt nie koliduje z planem zagospodarowania przestrzennego oraz nie wpływa na plany sąsiadów, a aktualna właścicielka miała pełną wiedzę i wyrażała zgodę na rozbudowę. Skarżący zwrócił też uwagę, że z dwóch samowoli sąsiadujących ze sobą, tylko ta dokonana przez niego została objęta rozbiórką. Natomiast garaż A. S., który zagraża od kilku lat bezpieczeństwu, nie został objęty decyzją rozbiórkową.

W odpowiedzi na skargę WINB wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko w sprawie. Odnosząc się do zarzutów skargi organ podkreślił, że sporna zabudowa jest niezgodna z przepisami techniczno-budowlanymi, wobec czego postanowienia planu miejscowego oraz ewentualna zgoda sąsiadów nie powodują, że przepisy te nie są obowiązujące. W zakresie zaś zgłoszonego w odwołaniu wniosku o wykonanie rozbiórki w okresie wiosenno-letnim organ zauważył, że decyzja została wydana po tym okresie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Sądowej kontroli, dokonywanej pod względem legalności działania organów administracji publicznej, jest decyzja reformatoryjna WINB wydana w postępowaniu legalizacyjnym dotyczącym rozbudowy budynku gospodarczego wraz z zadaszeniem, posadowionego na działce nr [..] w P., gmina O. Zarówno organ nadzoru budowlanego pierwszej instancji, jak i organ odwoławczy uznały, iż ww. rozbudowa winna podlegać rozbiórce, natomiast WINB w swoim rozstrzygnięciu doprecyzował zakres nakazu rozbiórkowego, ograniczając go wyłącznie do stwierdzonej w toku niniejszego postępowania samowoli rozbudowy. Zdaniem sądu rozstrzygnięcia te są prawidłowe.

Podstawą prawną działań organów były przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2020 r., poz. 1333 ze zm.), dalej jako Prawo budowlane, w brzmieniu obowiązującym przed dniem 19 września 2020 r. Zgodnie z przepisami art. 48 ust. 1 pkt 1 tej ustawy, organ nadzoru budowlanego nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę. W myśl zaś ust. 2 i 3 ww. artykułu, jeżeli budowa wykonana bez pozwolenia na budowę jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym,

a w szczególności ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego oraz nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem, organ nadzoru budowlanego wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych, ustala wymagania dotyczące niezbędnych zabezpieczeń budowy oraz nakłada obowiązek przedstawienia, w wyznaczonym terminie, określonych dokumentów.

Zgodnie z ustaleniami poczynionymi przez organy nadzoru, w szczególności zaś według oświadczenia inwestora – J. Ś., przedmiotowa rozbudowa została wykonana w roku 2012 bez przeprowadzenia jakichkolwiek formalności budowlanych. Tymczasem, na podstawie obowiązujących w dacie wykonania rozbudowy przepisów, tj. art. 29 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 30 ust. 1 pkt 1 Prawa budowalnego, pozwolenia na budowę nie wymaga pozwolenia, natomiast wymaga zgłoszenia odpowiedniemu organowi administracji architektoniczno-budowlanej budowa wolno stojących parterowych budynków gospodarczych, garaży, wiat lub przydomowych ganków i oranżerii (ogrodów zimowych) o powierzchni zabudowy do 35 m2, przy czym łączna liczba tych obiektów na działce nie może przekraczać dwóch na każde 500 m powierzchni działki.

Należy przy tym zauważyć, że zgodnie z art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego przez budowę należy rozumieć wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także odbudowę, rozbudowę, nadbudowę obiektu budowlanego. Z kolei w myśl art. 3 pkt 7a ustawy przebudową jest wykonywanie robót budowlanych, w wyniku których następuje zmiana parametrów użytkowych lub technicznych istniejącego obiektu budowlanego, z wyjątkiem charakterystycznych parametrów, jak: kubatura, powierzchnia zabudowy, wysokość, długość, szerokość bądź liczba kondygnacji; w przypadku dróg są dopuszczalne zmiany charakterystycznych parametrów w zakresie niewymagającym zmiany granic pasa drogowego. W orzecznictwie zaś wskazuje się, że odczytana a contrario treść art. 3 pkt 7a pozwala na zakwalifikowanie jako rozbudowy, a nie przebudowy, robót w wyniku których następuje zmiana charakterystycznych parametrów użytkowych lub technicznych obiektu budowlanego, takich jak kubatura, powierzchnia zabudowy, wysokość, długość, szerokość bądź liczba kondygnacji (por. wyrok NSA z dnia 10 września 2020 r., sygn. akt II OSK 1254/18, dostępny w CBOSA).

Jak ustaliły organy nadzoru budowlanego sporne roboty polegały na dobudowaniu do istniejącego murowanego budynku gospodarczego, od strony wschodniej – dodatkowej konstrukcji drewnianej o powierzchni 20,08 m2 wraz z zadaszeniem, wewnątrz której także utworzono pomieszczenie gospodarcze. Z dokumentacji fotograficznej wynika natomiast, że istniejący budynek oraz dodatkowa powierzchnia tworzą całość, jako budynek gospodarczy. W związku z tym należy uznać, że w wyniku robót zmianie uległa powierzchnia istniejącego od lat 70-tych ubiegłego wieku budynku gospodarczego oraz takie jego parametry jak długość i szerokość. W związku z tym prawidłowo zakwalifikowano przedmiotowe roboty jako rozbudowę.

Natomiast, jak trafnie zauważył WINB, rozbudowy tej nie można było uznać za konstrukcję wolno strojącą, jak wymaga tego art. 29 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 30 ust. 1 pkt 1 Prawa budowalnego, aby inwestor był zwolniony z uzyskania pozwolenia na budowę. Jak już bowiem wskazano, nowa powierzchnia nie jest oddzielona od istniejącego budynku gospodarczego, lecz połączona z nim – w szczególności między nową drewniana konstrukcją, a istniejącą starą murowaną jest połączenie komunikacyjne, na co wskazują rysunki wykonane przez organ na podstawie przeprowadzonych oględzin. Mianowicie, do części murowanej można wejść przez drzwi w części drewnianej (rozbudowa) i łączące te dwie powierzchnie drzwi wewnętrzne.

W tym stanie rzeczy, prawidłowo zdaniem sądu, organy nadzoru zastosowały do niniejszej rozbudowy tryb legalizacji określony w art. 48 Prawa budowlanego, albowiem sporna rozbudowa stanowiła samowolę budowlaną – inwestor nie uzyskał wymaganego pozwolenia na budowę, czego zresztą nie kwestionuje. W ramach tej procedury konieczne było w pierwszej kolejności rozważenie zgodności przeprowadzonych robót z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego oraz nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem. Stwierdzenie bowiem takiej zgodności otwiera drogę do legalizacji samowoli, zaś jej brak uzasadnia wydanie decyzji rozbiórkowej na podstawie art. 48 ust. 1 ustawy.

W toku postępowania ustalono, że na terenie, na którym znajduje się samowola nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, w związku z czym organy dokonały analizy zgodności z przepisami techniczno-budowlanymi, tj. rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2019 r., poz. 1065 ze zm.), dalej jako rozporządzenie w sprawie warunków technicznych. W tym zaś zakresie zwrócono uwagę, iż rozbudowa została zrealizowana tuż przy granicy z działką nr [..], natomiast w myśl § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia budynek na działce budowlanej należy sytuować na granicy tej działki w odległości nie mniejszej niż 3 m – w przypadku budynku zwróconego ścianą bez okien i drzwi w stronę tej granicy. Wprawdzie ust. 4 pkt 3 dopuszcza budowę budynku gospodarczego bezpośrednio przy granicy działki lub odległości nie mniejszej niż 1,5 m ścianą bez okien i drzwi, lecz dotyczy to budynków o długości nie większej niż 6,5 m, zaś przedmiotowy budynek ma długość większą.

Wobec tego brak było podstaw do legalizacji kontrolowanej rozbudowy i konieczne stało się wydanie decyzji o rozbiórce konstrukcji drewnianej o wymiarach 0,89 m + 4,24 m od strony północnej, 3,94 m + 0,97 m od strony wschodniej, 0,63 m + 3,61 m od strony południowej i 1,26 m + 2,22m +1,43 m od strony zachodniej. W związku z tym, w ocenie sądu, zaskarżona decyzja jest prawidłowa.

Wątpliwości sądu nie budzi także oznaczenie adresata obowiązku rozbiórkowego. Wprawdzie bowiem skarżący był inwestorem samowolnych robót, jednakże nie posiadał nigdy praw do terenu, na którym została ona wykonana. Jak wynika z akt sprawy, w roku 2012 współwłaścicielkami działki były A. S. i J. S., później Ś. Aktualnie jednak prawa do działki posiada wyłącznie A. S. Zgodnie zaś z art. 52 Prawa budowlanego, do dokonania na swój koszt czynności wskazanych m.in. w art. 48, zobowiązany jest inwestor, właściciel lub zarządca obiektu budowlanego.

Przy czym, w orzecznictwie wskazuje się, że choć kolejność ta nie jest przypadkowa, a intencją ustawodawcy było, aby obowiązki wynikające z prowadzonego postępowania naprawczego w pierwszej kolejności były nakładane na podmiot, który wykonał roboty budowlane w sposób niezgodny z przepisami, to jednak nie dotyczy to sytuacji, gdy wykonanie obowiązków przez inwestora nie jest możliwe (por. m.in. wyrok NSA z dnia 21 lipca 2016 r., sygn. akt II OSK 742/16, dostępny w CBOSA). Wskazana w przepisie kolejność dotyczy przede wszystkim sytuacji, gdy inwestor posiada tytuł prawny do nieruchomości, na której dokonano samowoli (por. wyrok NSA z dnia 10 marca 2021 r., sygn. akt II OSK 1997/18, dostępny jw.). Skierowanie decyzji do konkretnego podmiotu uwarunkowane musi być bowiem posiadaniem przez ten podmiot takich uprawnień do władania obiektem budowlanym, które pozwoliłyby mu na wykonanie nałożonego obowiązku (zob. wyrok NSA z dnia 24 listopada 2020 r., sygn. alt II OSK 1585/15, dostępny jw.). Wobec tego, wybór podmiotu zobligowanego do wykonania określonych obowiązków powinien być zawsze determinowany możliwością ich legalnego wykonania, co zależy od konkretnego stanu faktycznego. Ma to związek z uznaniem, że nie można orzec nakazu rozbiórki adresując go wyłącznie do inwestora, jeśli w dacie orzekania nie posiada on takich uprawnień do władania obiektem budowlanym, które pozwoliłyby mu na wykonanie nakazu. Przepis art. 52 Prawa budowlanego nie sprzeciwia się jednak adresowaniu nakazu rozbiórki wyłącznie do inwestora w sytuacji, gdy aktualny właściciel wypowiedział się jednoznacznie o wyrażeniu zgody na przeprowadzenie prac rozbiórkowych (zob. wyrok NSA z dnia 25 września 2019 r., sygn. akt II OSK 2247/18, dostępny jw.).

W niniejszej zaś sprawie niewątpliwie inwestor prac nie posiadał i nie posiada żadnego tytułu prawnego do nieruchomości, natomiast właścicielka działki – jak również posadowionych na niej budynków, jako części składowych, nie wyraziła zgody na wejście przez J. Ś. na teren i dokonanie rozbiórki. Wprawdzie pismo organu o wyrażenie takiej zgody pozostało bez odpowiedzi ze strony A. S., jednakże w tym wypadku milczenia nie można uznać za tzw. milczącą zgodę, albowiem dla zgodnego z prawem nałożenia obowiązku rozbiórki na inwestora, który nie posiada praw do gruntu niezbędna jest jednoznaczna zgoda właściciela.

Bez znaczenia przy tym pozostają podnoszone w skardze okoliczności związane z tym, że orzeczona rozbiórka i brak możliwości jej przeprowadzenia przez inwestora pozbawiają inwestora możliwości odzyskania użytych do budowy materiałów, co jest szczególnie istotne w jego sytuacji materialnej. Należy bowiem zauważyć, że kwestie ewentualnych rozliczeń związanych z budową przez inną osobę na cudzym gruncie i własnością użytych materiałów pozostają w gestii prawa cywilnego i nie mają wpływu na ustalenia organu nadzoru co do adresata nakazu rozbiórki. Dla art. 52 Prawa budowlanego ma znaczenie tylko to, czy inwestor robót ma prawną możliwość wykonania nakazu. Tymczasem w niniejszej sprawie inwestor nie posiadał praw do działki nr [..], ani do znajdujących się na nich obiektów i nie zmienia tego fakt posiadania zgody właściciela na przeprowadzenie robót związanych z jednym z budynków. Aktualnie bowiem właścicielka działki nie wyraziła zgody na przeprowadzenie przez inną osobę prac rozbiórkowych i wyłącznie ta kwestia ma znaczenie z punktu widzenia oznaczenia w decyzji administracyjnej adresata obowiązku rozbiórkowego. W tym stanie rzeczy organy zobowiązane były do skierowania decyzji wydanej na podstawie art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego do A. S., co też prawidłowo uczyniły.

Mając to wszystko na uwadze sąd uznał, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Organ odwoławczy przeprowadził postępowanie zgodnie z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., uwzględnił bowiem wszystkie istotne dla ustalenia stanu faktycznego okoliczności, w szczególności dla kwalifikacji zabudowy oraz adresata decyzji, a następnie ocenił je w kontekście przepisów prawa materialnego mających zastosowanie w sprawie. W konsekwencji tych działań organ stwierdził, że spełnione zostały ustawowe przesłanki do wydania decyzji w oparciu o art. 48 ust. 1 w zw. z ust. 4 Prawa budowlanego. Przy czym, WINB prawidłowo dostrzegł, iż decyzja ta może zostać wydana wyłącznie w odniesieniu do stwierdzonej w postępowaniu samowoli budowlanej, ta zaś dotyczy wyłącznie określonej części budynku gospodarczego – rozbudowy o sprecyzowanym kształcie. W związku z tym konieczne stało się zreformowanie orzeczenia organu pierwszej instancji i wydanie decyzji w oparciu o art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. Zdaniem sądu, również uzasadnienie wydanej decyzji spełnia wymogi art. 107 § 3 k.p.a., albowiem WINB wyjaśnił zarówno podstawy faktyczne, jak i prawne podjętego rozstrzygnięcia w sposób, który umożliwiał jego sądową kontrolę.

Powyższej oceny nie zdołały natomiast podważyć zarzuty skargi, gdyż jak wskazano, dotyczą one w głównej mierze kwestii chęci odzyskania przez skarżącego, jako inwestora, użytych do spornej zabudowy materiałów. Kwestie te mają zaś charakter cywilnoprawny i pozostają poza zakresem niniejszego postępowania, a powiązana z nimi kwestia ustalenia podmiotu zobowiązanego do rozbiórki została wyjaśniona zarówno przez organy, jak i sąd.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił.

Sąd wydał w niniejszej sprawie wyrok na posiedzeniu niejawnym. Zgodnie bowiem z treścią art. 133 § 1 zdanie drugie p.p.s.a. wyrok może być wydany na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym albo jeżeli ustawa tak stanowi. Przepis art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r., poz. 374 ze zm.) stanowi zaś, że przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. Z uwagi na intensyfikację rozwoju epidemii oraz niemożność przeprowadzenia rozprawy na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, sprawa została skierowana do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym, o czym strony zostały powiadomione. Ponadto, dopuszczalność rozpoznania przedmiotowej sprawy na posiedzeniu niejawnym na podstawie powołanego wyżej przepisu potwierdza stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego zawarte w uchwale składu 7 sędziów z dnia 30 listopada 2020 r., sygn. akt II OPS 6/19 (dostępna na stronie https://orzeczenia.nsa.gov.pl).