Postanowienie WSA w Olsztynie, sygn. akt I SA/Ol 12/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2012-02-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6309 Inne o symbolu podstawowym 630
Hasła tematyczne: Umorzenie postępowania
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Umorzono postępowanie sądowe
Powołane przepisy: article: art. 54 § 3, art. 161 § 1 pkt 3 i § 2.
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Ryszard Maliszewski ( sprawozdawca ), Sędziowie sędzia WSA Wiesława Pierechod, sędzia WSA Zofia Skrzynecka, Protokolant sekretarz sądowy Katarzyna Niewiadomska, po rozpoznaniu w Olsztynie na rozprawie w dniu 15 lutego 2012r. sprawy ze skargi P. P. na postanowienie Dyrektora Izby Celnej z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie opłaty za przechowywanie towaru p o s t a n a w i a: 1) umorzyć postępowanie w sprawie, 2) zasądzić od Dyrektora Izby Celnej na rzecz skarżącego 100 zł ( sto złotych ) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia "[...]" Nr "[...]", Dyrektor Izby Celnej utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. Organ II instancji podzielił stanowisko organu I instancji, że kwota 398 zł stanowi minimalną kwotę opłaty depozytowej jaką organ celny jest obowiązany pobrać za przechowywanie zajętych w sprawie papierosów.

W skardze, skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie, P.P. wniósł o uchylenie przedmiotowego postanowienia i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonym postanowieniu.

Postanowieniem z dnia 14 kwietnia 2010r., sygn. akt I SA/OI 146/10, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, przedstawił Trybunałowi Konstytucyjnemu w Warszawie pytanie prawne: czy art. 93 ust. 2 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. - Prawo celne (Dz. U. Nr 68, poz. 622, ze zm.) oraz § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2004 r. w sprawie stawek opłat pobieranych przez organy celne (Dz. U. Nr 87, poz. 832) są zgodne z art. 2 i art. 92 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.

Sąd zawiesił postępowanie w sprawie.

Trybunał Konstytucyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 15 listopada 2011r., sygn. akt P 29/10, po rozpoznaniu, z udziałem Sądu przedstawiającego pytanie prawne oraz Sejmu, Ministra Finansów i Prokuratora Generalnego, na rozprawie w dniu 15 listopada 2011 r., pytania prawnego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie, czy art. 93 ust. 2 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. - Prawo celne (Dz. U. Nr 68, poz. 622, ze zm.) oraz § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2004 r. w sprawie stawek opłat pobieranych przez organy celne (Dz. U. Nr 87, poz. 832) są zgodne z art. 2 i art. 92 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, orzekł:

1. Art. 93 ust. 2 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. - Prawo celne (Dz. U. Nr 68, poz. 622 i Nr 273, poz. 2703, z 2008 r. Nr 209, poz. 1320 i Nr 215, poz. 1355, z 2009 r. Nr 168, poz. 1323, z 2010 r. Nr 106, poz. 673 oraz z 2011 r. Nr 106, poz. 622) w zakresie, w jakim dotyczy stawki opłaty za przechowanie w depozycie organu celnego towarów zajętych na podstawie art. 30 ust. 1 ustawy - Prawo celne, jest niezgodny z art. 2 i art. 92 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.

2. § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2004 r. w sprawie stawek opłat pobieranych przez organy celne (Dz. U. Nr 87, poz. 832) w zakresie, w jakim określa minimalną stawkę opłaty za przechowanie towarów w depozycie organu celnego, jest niezgodny z art. 92 ust. 1 Konstytucji.

Przepis wymieniony w części I w punkcie 1, w zakresie tam wskazanym, traci moc obowiązującą z upływem 12 (dwunastu) miesięcy od dnia ogłoszenia wyroku w Dzienniku Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej. Powyższy wyrok został opublikowany 25 listopada 2011r. w Dzienniku Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej ( Dz. U. Nr 254, poz. 1529).

Postanowieniem z dnia 5 stycznia 2012r. Sąd podjął postępowanie w sprawie.

W piśmie z dnia 13 lutego 2012r. Dyrektor Izby Celnej powiadomił Sąd , że na podstawie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej zwaną p.p.s.a.), uwzględnił treść wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 15 listopada 2011r., sygn. akt P 29/10 i postanowieniem z dnia 8 lutego 2012r. uchylił zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie organu I instancji w przedmiocie opłaty za przechowanie towaru. Organ ustalił kwotę opłaty depozytowej w wysokości 6 zł i odstąpił od zaksięgowania i pobrania tej kwoty.

Wobec powyższego Dyrektor Izby Celnej wniósł o umorzenie postępowania sądowego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje.

Zgodnie z przepisem art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy stało się ono bezprzedmiotowe z przyczyn innych, niż wskazane w art. 161 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a. Do okoliczności uzasadniających umorzenie postępowania na podstawie powołanego wyżej przepisu należy między innymi uwzględnienie skargi przez organ na podstawie art. 54 § 3 p.p.s.a. Powoduje to bowiem, że przedmiot sporu pomiędzy stronami przestaje istnieć. W razie wydania nowego rozstrzygnięcia służy na nie skarga do sądu administracyjnego, co należycie chroni prawa strony skarżącej. W przedmiotowej sprawie wpłynęło do Sądu wydane na podstawie art. 54 § 3 p.p.s.a. postanowienie Dyrektora Izby Celnej z dnia 8 lutego 2012r. Postanowienie to, będąc nowym rozstrzygnięciem w sprawie administracyjnej, uwzględnia skargę strony w ramach autokontroli i zawiera pouczenie o możliwości zaskarżenia jej do Sądu. Tym samym należy uznać, że prowadzenie postępowania sądowego, dotyczące postanowienia z dnia "[...]", stało się bezprzedmiotowe.

W takim stanie rzeczy, na podstawie przepisów art. 161 § 1 pkt 3 i § 2 w zw. z art. 54 § 3 p.p.s.a., orzeczono jak w pkt I sentencji postanowienia. O zwrocie kosztów przysługujących skarżącemu od organu orzeczono na podstawie art. 200, art. 201 § 1, art. 205 i 209 p.ps.a. ( pkt II postanowienia). W rozpoznawaj sprawie skarżący uiścił wpis sądowy od skargi w kwocie 100zł.