Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SAB/Gd 56/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2020-11-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Stwierdzono, że bezczynność nie nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa
Powołane przepisy: article: art. 4 ust. 1
journal: Dz.U. 2019 poz 1429
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mariola Jaroszewska Sędzia WSA Diana Trzcińska Asesor WSA Magdalena Dobek-Rak (spr.) po rozpoznaniu w Gdańsku w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 10 listopada 2020 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia A z siedzibą w W. na bezczynność A Spółki Akcyjnej z siedzibą w G. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1. zobowiązuje A Spółkę Akcyjną z siedzibą w G. do rozpoznania wniosku skarżącego Stowarzyszenia A z siedzibą w W. z dnia 16 czerwca 2020 r. o udostępnienie informacji publicznej, w terminie 14 dni od dnia zwrotu akt administracyjnych wraz z wyrokiem ze stwierdzeniem jego prawomocności, 2. stwierdza, że bezczynność A Spółki Akcyjnej z siedzibą w G. nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, 3. zasądza od A Spółki Akcyjnej z siedzibą w G. na rzecz skarżącego Stowarzyszenia A z siedzibą w W. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Stowarzyszenie wniosło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na bezczynność A. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej.

Skargę wniesiono w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych:

Wnioskiem z dnia 16 czerwca 2020 r. skarżące Stowarzyszenie zwróciło się do A o udostępnienie informacji publicznej w zakresie wynagrodzeń, łącznie ze wszelkimi premiami i dodatkami, jakie wypłacano poszczególnym członkom zarządu Spółki od początku 2019 roku do dnia realizacji wniosku. Stowarzyszenie wniosło o wskazanie imienia i nazwiska każdego z członków zarządu, pełnionej funkcji i wypłaconej członkowi zarządu kwoty wynagrodzenia we wskazanym okresie.

W odpowiedzi na wniosek, w piśmie z dnia 1 lipca 2020 r., Spółka wskazała, że od dnia 30 kwietnia 2020 r. nie jest osobą prawną, w której Skarb Państwa ma pozycję dominującą i tym samym jedyne informacje publiczne posiadane przez Spółkę to takie, które są związane z realizowaniem zadań publicznych, zaś ze względu na to że pytanie nie dotyczy zadań publicznych, to żądane informacje nie mają waloru informacji publicznej, co oznacza brak ustawowych przesłanek do udzielenia odpowiedzi w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej.

We wniesionej do Sądu skardze na bezczynność Spółki Stowarzyszenie wniosło o stwierdzenie, że doszło do bezczynności Spółki poprzez nieudostępnienie informacji publicznej we wskazanym przez ustawodawcę terminie, a także o zobowiązanie Spółki do załatwienia wniosku i zasądzenie na rzecz Stowarzyszenia kosztów postępowania. W uzasadnieniu wskazano, że wynagrodzenie otrzymywane przez zarząd Spółki należne jest za wykonywanie statutowych i ustawowych zadań Spółki. Jak wynika z przepisów prawa i orzecznictwa, Spółka jest podmiotem wykonującym zadania publiczne a nie zwykłą spółką prawa handlowego. Tym samym, zarząd Spółki, reprezentując i prowadząc sprawy Spółki, wykonuje zarazem zadania publiczne. Z okoliczności, że Spółka nie jest osobą prawną, w której Skarb Państwa ma pozycję dominującą nie wynika, że nie dysponuje majątkiem publicznym, a tym samym informacje o tym majątku są informacją publiczną, co wynika bezpośrednio z art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Spółka nie wskazała bowiem, by wynagrodzenia i nagrody nie były wypłacane ze środków publicznych. Co więcej, w ocenie skarżącego, sam fakt, że Spółka jest podmiotem obowiązanym na podstawie art. 4 ust. 1 ustawy do udostępniania informacji publicznej, powoduje, że również informacje o majątku Spółki stanowią informację publiczną.

Wskazano również, że A powinna była odpowiedzieć na wniosek o udostępnienie informacji publicznej bez zbędnej zwłoki, w terminie 14 dni, a w przypadku niemożności udostępnienia informacji w powyższym terminie, organ mógł przedłużyć termin do dwóch miesięcy, Spółka zaś nie uczyniła żadnych z tych czynności.

W odpowiedzi na powyższą skargę, A wniosła o jej oddalenie w całości i zasądzenie kosztów od skarżącego na rzecz Spółki według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego. W uzasadnieniu Spółka wskazała, że udzieliła odpowiedzi na wniosek z dnia 16 czerwca 2020 r. w ustawowym terminie, bowiem w dniu 1 lipca 2020 r. sporządziła odpowiedź, którą następnie nadano drogą elektroniczną do adresata. Tym samym nie doszło do przekroczenia terminu do załatwienia niniejszej sprawy. W piśmie tym Spółka poinformowała skarżące Stowarzyszenie, że żądana informacja nie należy do kategorii informacji publicznych, bowiem A nie jest podmiotem, w której Skarb Państwa ma pozycję dominującą, zaś żądane informacje nie wiążą się z realizacją zadań publicznych.

Jednocześnie, Spółka zakwestionowała twierdzenia zawarte w skardze, że realizuje zadania związane z zapewnieniem bezpieczeństwa energetycznego Rzeczpospolitej Polskiej. Spółka przywołała również konieczność ochrony prywatności członków zarządu, którzy w jej ocenie, nie są osobami publicznymi, a także podniosła, iż nie korzysta ze środków publicznych.

W przedłożonych przez A aktach znajduje się wydruk Raportu bieżącego nr [..] sporządzony w trybie art. 70 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o ofercie publicznej i warunkach wprowadzania instrumentów finansowych do zorganizowanego systemu obrotu oraz o spółkach publicznych (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 623 ze zm.), w którym zarząd A otrzymał zawiadomienie od Ministra Aktywów Państwowych o zbyciu w dniu 30 kwietnia 2020 r. wszystkich posiadanych akcji A na rzecz B.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna.

Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2167 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się kryterium legalności, dokonują oceny zgodności określonego przejawu działalności z normami prawnymi - proceduralnymi i materialnymi - przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego obowiązującego w dniu dokonania zaskarżonej czynności lub aktu zasadniczo na podstawie ustalonego przez organy stanu faktycznego.

Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność w przypadkach określonych w pkt 1-4. W tym zakresie przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie.

Skarga na bezczynność organu ma na celu ochronę praw strony przez doprowadzenie do wydania w sprawie rozstrzygnięcia lub podjęcia innej czynności dotyczącej uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Przy czym, wyjaśnić należy, że sąd ocenia zasadność skargi na bezczynność na dzień jej wniesienia, niemniej zobowiązany jest również uwzględnić wszelkie okoliczności zaistniałe od tego zdarzenia prawnego do chwili orzekania.

Bezczynność na gruncie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j.: Dz.U. z 2019 r., poz. 1429 ze zm.), dalej u.d.i.p., polega na tym, że organ lub inny podmiot zobowiązany do podjęcia czynności materialno-technicznej w postaci udostępnienia informacji nie podejmuje tej czynności, ani nie wydaje decyzji o odmowie udzielenia informacji publicznej bądź o umorzeniu postępowania. Jedynie w przypadkach, gdy żądana informacja nie ma charakteru informacji publicznej, bądź nie znajduje się w posiadaniu organu, czy też jej udostępnienie regulują przepisy szczególne, załatwienie sprawy może nastąpić poprzez pisemne poinformowanie wnioskodawcy o przyczynach uzasadniających nieudostępnienie informacji.

Jak wynika z przepisów u.d.i.p. realizacja prawa dostępu do informacji publicznej w przewidzianych ustawą formach (art. 2 ust. 1 w związku z art. 3 ust. 1 pkt 1-3), wymaga jednoczesnego zaistnienia trzech pozytywnych przesłanek. Po pierwsze, przedmiotem żądania musi być informacja mająca charakter publiczny w rozumieniu art. 1 ust. 1, po drugie adresatem żądania musi być podmiot obowiązany do jej udzielenia, określony w art. 4 ust. 1 lub 2 tej ustawy, a po trzecie, żądana informacja musi znajdować się w posiadaniu podmiotu, do którego zwrócono się o jej udzielenie (art. 4 ust. 3). Powołana ustawa reguluje zakres podmiotowy i przedmiotowy oraz zasady i tryb udostępniania informacji publicznej, stanowiąc realizację zagwarantowanego w art. 61 ust. 1 Konstytucji RP jednego z praw politycznych - prawa do informacji.

Przedmiotem niniejszej sprawy jest bezczynność A w rozpoznaniu wniosku skarżącego Stowarzyszenia z dnia 16 czerwca 2020 r. o udzielenie informacji dotyczącej wynagrodzeń wypłaconych poszczególnym członkom zarządu Spółki od początku 2019 r. do dnia realizacji wniosku.

A nie udostępniła Stowarzyszeniu wnioskowanej informacji, informując skarżącego w piśmie z dnia 1 lipca 2020 r., że nie jest podmiotem zobowiązanym do udzielania wnioskowanych informacji, albowiem nie mają one charakteru informacji publicznej z uwagi na brak ich związku z wykonywaniem zadań publicznych, a sama Spółka nie jest podmiotem zobowiązanym, z uwagi na to, że Skarb Państwa nie jest jej akcjonariuszem i nie posiada tym samym pozycji dominującej w jej akcjonariacie.

Istota niniejszej sprawy sprowadza się zatem do odpowiedzi na pytanie, czy A trafnie dokonała oceny, że nie jest podmiotem podlegającym obowiązkowi udostępniania informacji publicznej w trybie i na zasadach sprecyzowanych w u.d.i.p. i czy żądana informacja ma charakter informacji publicznej.

Krąg podmiotów zobowiązanych do udostępniania informacji publicznej został określony w art. 4 ust. 1 u.d.i.p., który wyróżnia dwie podstawowe grupy podmiotów zobowiązanych: władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące "zadania publiczne". Tego ostatniego pojęcia nie zdefiniowano w treści ustawy, jednak w orzecznictwie sądowoadministracyjnym trafnie przyjęto, że zakresu odniesienia tego pojęcia nie można ograniczyć do kwestii ściśle związanych ze sprawowaniem władzy publicznej, ale obejmuje ono również te zadania, które dotyczą zaspokajania podstawowych potrzeb o charakterze powszechnym, istotnych dla rozwoju i funkcjonowania państwa nie tylko jako podmiotu politycznego, ale jako pewnej wspólnoty realizującej funkcje służebne wobec obywateli, również poprzez zaspokajanie ich podstawnych potrzeb. W wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 kwietnia 2020 r. (I OSK 1348/19) zauważono, że "pojęcie "zadanie publiczne" użyte w art. 4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej zamiast pojęcia "zadanie władzy publicznej" użytego w art. 61 Konstytucji RP ignoruje element podmiotowy i oznacza, że zadania publiczne mogą być wykonywane przez różne podmioty nie będące organami władzy i bez konieczności przekazywania tych zadań. Tak rozumiane "zadanie publiczne" cechuje powszechność i użyteczność dla ogółu a także sprzyjanie osiąganiu celów określonych w Konstytucji lub ustawie. Wykonywanie zadań publicznych zawsze wiąże się z realizacją podstawowych publicznych praw podmiotowych obywateli.". W judykaturze, co przypomniał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 1 października 2014 r., I OSK 314/14, do zadań publicznych w ten sposób rozumianych zalicza się między innymi działalność przedsiębiorstw energetycznych.

Znaczenie działalności przedsiębiorstw energetycznych dla sfery życia publicznego znajduje swój niezaprzeczalny normatywny wyraz w regulacjach samego prawa energetycznego. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. Prawo energetyczne (t.j. Dz.U. z 2020 r., poz. 833), określa ona zasady kształtowania polityki energetycznej państwa, zasady i warunki zaopatrzenia i użytkowania paliw i energii, w tym ciepła, oraz działalności przedsiębiorstw energetycznych. Z powyższego wynika, że działalność przedsiębiorstw energetycznych, w wysokim stopniu regulowana i poddana kontroli organu władzy publicznej, może być postrzegana jako element polityki energetycznej państwa. Co więcej, na ten specyficzny charakter działalności przedsiębiorstw energetycznych jako komponent szeroko rozumianej polityki energetycznej państwa wskazał również Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 25 lipca 2006 r., P 24/05, który dostrzegł wyrażane w doktrynie [(A. Walaszek-Pyzioł, Kształtowanie i realizacja polityki energetycznej państwa na gruncie ustawy Prawo energetyczne (podmioty, instrumenty), Acta Universitatis Vratislaviensis Nr 2154, Prawo CCLXVI.] przekonanie, że "przedsiębiorstwa energetyczne są wprawdzie nie de iure, ale de facto przedsiębiorstwami użyteczności publicznej i jako takie powinny podlegać dalej idącej reglamentacji niż inni przedsiębiorcy".

Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą skargę podziela to przekonanie, że pomimo, iż działalność przedsiębiorstw energetycznych opiera się co do zasady na stosunkach cywilnoprawnych przynależnych do sfery prawa prywatnego, to z uwagi na znaczenie ich działalności dla sfery publicznej można ich działalność postrzegać w kategoriach wykonywania zadań publicznych.

Oczywiście powyższe nie oznacza, że każdy podmiot będący przedsiębiorcą energetycznym jest podmiotem wykonującym zadania publiczne w rozumieniu przepisów u.d.i.p. Każdorazowa ocena powinna być dokonywana w konkretnych okolicznościach faktycznych i prawnych, biorąc pod uwagę w pierwszej kolejności uszczegółowienie zawarte w art. 4 ust. 1 pkt 1-5 u.d.i.p., z zastrzeżeniem porządkowego i tylko przykładowego charakteru zawartego w tych przepisach katalogu podmiotów zobowiązanych.

Przechodząc na grunt okoliczności niniejszej sprawy i oceny, czy A jest podmiotem zobowiązanym do udzielania informacji publicznej w rozumieniu art. 4 ust. 1 u.d.i.p., należy na wstępie zauważyć, że nie ulega wątpliwości, że A nie należy do żadnej z grup wymienionych w art. 4 ust. 1 pkt 1-4. Spółkę tą należy jednak zaliczyć do grupy podmiotów z art. 4 ust 1 pkt 5. Przepis ten wskazuje, że obowiązek udzielenia informacji publicznych obciąża podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Redakcja tego przepisu wskazuje jednoznacznie, że obok wykonywania zadań publicznych, samodzielną podstawą do kwalifikacji podmiotu jako zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej jest posiadanie przez Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego kontroli nad osobą prawną, w rozumieniu art. 4 pkt 1 ustawy z dnia 16 lutego 2007 r. o ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 1076). Należy zauważyć, że to sprawowanie kontroli nie wyczerpuje się w określonym bezpośrednim udziale w osobie prawnej (np. poprzez posiadanie akcji w spółce akcyjnej), ale obejmuje "wszelkie formy bezpośredniego lub pośredniego" uzyskania uprawnień, które osobno albo łącznie, przy uwzględnieniu wszystkich okoliczności prawnych lub faktycznych, umożliwiają wywieranie decydującego wpływu na daną osobę prawną. W tym stanie rzeczy utrata przez Skarb Państwa większościowego pakietu akcji w A w dniu 30 kwietnia 2020 r. samo w sobie nie tyle przesądza o zmianie statusu Spółki jako podmiotu zobowiązanego, co stanowi o wygaśnięciu bezpośredniej formy posiadania przez Skarb Państwa uprawnień tworzących relację kontroli i dominacji. W okolicznościach niniejszej sprawy zmiana akcjonariatu w A nie przesądza negatywnie kwestii, czy Spółka ta jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej.

Jak wyżej wskazano ocenić należało, czy A wykonuje zadania publiczne jako przedsiębiorstwo działające w sektorze energetycznym. Jak wynika ze stanowiska A i załączonego do akt sprawy wydruku informacji pobranej w trybie art. 4 ust. 4aa ustawy z dnia 20 sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym, podstawowym przedmiotem działalności Spółki jest działalność holdingów finansowych, a Spółka w istocie nie jest operatorem systemu dystrybucyjnego, nie prowadzi działalności związanej z dystrybucją energii elektrycznej, ani nie jest obarczona odpowiedzialnością za utrzymanie i rozwój sieci elektroenergetycznej. W istocie, jak wynika z akt sprawy, A jest nie tyle przedsiębiorstwem energetycznym w technicznoprawnym znaczeniu, jako podmiotem zajmującym się wytwarzaniem, przetwarzaniem, magazynowaniem, przesyłaniem, dystrybucją energii lub jej obrotem, co podmiotem, który funkcjonalnie zarządza grupą przedsiębiorstw energetycznych działających w ramach grupy kapitałowej. Bez względu na prawne wydzielenie poszczególnych form działalności przedsiębiorstw energetycznych w ramach grupy kapitałowej oraz ograniczenia bezpośredniego wpływu A na działalność poszczególnych elementów grupy kapitałowej wynikające z przepisów prawa energetycznego, niewątpliwie A jest podmiotem dominującym, który odpowiada za strategiczne zarządzenie i całokształt realizacji zadań całej grupy kapitałowej. W tym znaczeniu to właśnie podmiot kontrolujący grupę kapitałową jest podmiotem, który wykonuje zadania publiczne, w sensie udziału w realizacji szeroko rozumianej polityki energetycznej państwa. W ocenie Sądu, sprowadzenie wykonywania zadań publicznych do poszczególnych obszarów działalności przedsiębiorstw energetycznych lub rynków energetyki, w szczególności do działalności operatorów sieci dystrybucyjnej, jest nieuzasadnione. Podobny pogląd wyrażono również w orzecznictwie sądowoadministracyjnym (por. wyrok NSA z dnia 1 października 2014 r., I OSK 314/14, wyrok WSA w Gdańsku z dnia 14 sierpnia 2018 r., II SAB/Gd 62/18, dostępne na stronie https://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Nie bez wpływu na ocenę charakteru i znaczenia zadań realizowanych przez A w sektorze energetycznym jest treść aktualnie obowiązującego rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 13 stycznia 2017 r. w sprawie określenia wykazu spółek o istotnym znaczeniu dla gospodarki państwa (Dz.U. z 2017 r. poz. 95), w świetle którego A pozostaje nadal Spółką o istotnym znaczeniu dla gospodarki państwa, pomimo że Skarb Państwa przestał być jej akcjonariuszem. Podobnie, nadal pozostają obowiązujące ograniczenia w obrocie akcjami tej Spółki, stosownie do art. 13 ustawy o zasadach zarządzania mieniem państwowym (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 735) i to pomimo, że Skarb Państwa przestał być jej akcjonariuszem.

Podsumowując, w ocenie Sądu, utrata przez A statusu Spółki z większościowym udziałem Skarbu Państwa nie oznacza, że Spółka ta przestała być podmiotem zobowiązany do udzielania informacji publicznej w rozumieniu art. 4 ust 1 pkt 5 u.d.i.p. A jest podmiotem wykonującym zadania publiczne związane z bezpieczeństwem energetycznym państwa i realizacją jej polityki w takim stopniu, w jakim kształtuje strategię i określa cele działalności przedsiębiorstw energetycznych wchodzących w skład jej grupy kapitałowej.

W tym stanie rzeczy informacja o wynagrodzeniu osób pełniących funkcje w zarządzie A – spółce zarządzającej grupą kapitałową, w której skład wchodzą przedsiębiorstwa energetyczne, stanowi informację publiczną w rozumieniu art. 1 i art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. d u.d.i.p., albowiem ma związek z wykonywanymi przez tę spółkę zadaniami publicznymi. Zgodnie z art. 368 § 1 ustawy z dnia 15 września 2000 r. - Kodeks spółek handlowych (t.j. Dz.U. z 2020 r., poz. 1526), zwanej dalej k.s.h., władze spółki akcyjnej stanowi między innymi zarząd, który składa się członków, w tym prezesa. Zatem informacje dotyczące tak organu jakim jest zarząd, jak i osób sprawujących w nim poszczególne funkcje, w odniesieniu do spółki wykonującej zadania publiczne, jak również spółki w której dominującą pozycję ma Skarb Państwa (w przypadku A do dnia 30 kwietnia 2020 r.), podlegają udostępnieniu jako informacje publiczne. Co więcej, w judykaturze nie budzi wątpliwości, że osoba pełniąca funkcję prezesa zarządu takiej spółki jest osobą pełniącą funkcję publiczną. Wynikający z przepisów k.s.h. zakres kompetencji i uprawnień przysługujący członkom zarządu jednoznacznie wskazuje bowiem, że osoba piastująca stanowisko prezesa tego organu ma wpływ na kształtowanie spraw związanych z działalnością spółki w sferze spraw publicznych. W związku z tym konieczne jest zapewnienie dostępności informacji o osobach decydujących się na udział w życiu publicznym, co dostrzegł także ustawodawca stanowiąc w art. 5 ust. 2 u.d.i.p., że ograniczenie prawa do informacji ze względu na prywatność osoby fizycznej nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji.

Tym samym poinformowanie przez A pismem z dnia 1 lipca 2020 r. skarżącego Stowarzyszenia, że, w ocenie Spółki, żądane informacje nie mają waloru informacji publicznej, a sama Spółka nie jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji, należy ocenić jako bezczynność, skoro stanowisko takie było oparte na wadliwych założeniach. Powyższe potwierdza, że Spółka nie rozpoznała w zakreślonym 14 - dniowym terminie wniosku skarżącego Stowarzyszenia w sposób przewidziany w u.d.i.p., tj. nie udostępniła wnioskowanej informacji, ani też nie wydała decyzji o odmowie jej udostępnienia bądź o umorzeniu postępowania, jak również nie poinformowała, że nie jest w posiadaniu informacji publicznej. Do dnia rozpoznania sprawy przez Sąd stan bezczynności trwa, a więc zachodzi podstawa do zobowiązania Spółki do rozpoznania wniosku skarżącego Stowarzyszenia o udostępnienie informacji publicznej, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a., o czym Sąd orzekł w pkt 1 sentencji wyroku.

Nie przesądzając ostatecznego stanowiska Spółki, należy zwrócić uwagę, że wnioskiem Stowarzyszenia były objęte informacje dotyczące wynagrodzenia członków zarządu, obejmujące również okres, w którym Spółka była podmiotem z większościowym udziałem Skarbu Państwa. Stosownie do przepisów ustawy z dnia 9 czerwca 2016 r. o zasadach kształtowania wynagrodzeń osób kierujących niektórymi spółkami (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 1907), kształtowanie wynagrodzeń członków organów zarządzających i organów nadzorczych, a także wybranych postanowień umów zawieranych z członkami organów zarządzających spółek, stanowi obligatoryjny element sposobu wykonywana uprawnień z akcji przysługujących Skarbowi Państwa, co oznacza, że stanowi element zarządzania mieniem publicznym. Dostęp do informacji publicznej w tym zakresie powinien uwzględniać szczególne zasady jawności informacji dotyczących polityki wynagradzania w spółce z udziałem Skarbu Państwa.

W następstwie podjętego rozstrzygnięcia Spółka rozpozna wniosek skarżącego Stowarzyszenia mając na uwadze dokonaną ocenę związku wnioskowanych informacji z wykonywaniem zadań publicznych przez Spółkę, a także ograniczeń prawa do informacji publicznej wynikających z przepisów u.d.i.p.

Sąd uznał, że bezczynność Spółki nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa (pkt 2 sentencji), albowiem takiej kwalifikacji naruszenia prawa nie uzasadniały w niniejszej sprawie żadne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego jako zwykłe naruszenie. Dla uznania naruszenia prawa za rażące nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych terminów załatwienia sprawy. Naruszenie wymogów ustawowych w tym zakresie musi być znaczne i niezaprzeczalne. Ma miejsce tylko w razie oczywistego braku podejmowania jakichkolwiek czynności czy oczywistego lekceważenia przepisów. Z taką sytuacją nie mamy do czynienia w niniejszej sprawie, albowiem A z nieznacznym przekroczeniem ustawowego terminu udzieliła skarżącemu odpowiedzi na jego wniosek, pozostając jednak w mylnym przekonaniu co do prawidłowości przyjętego sposobu rozpoznania wniosku. Dokumentacja zgromadzona w aktach potwierdza, że organ nie był wobec żądań skarżącego bierny ani lekceważący.

O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a. przyznając skarżącemu kwotę 100 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Sąd orzekł w niniejszej sprawie na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 4 p.p.s.a., zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania.