Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 2943/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-06-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6152 Lokalizacja innej inwestycji celu publicznego
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj, Sędziowie sędzia WSA Piotr Korzeniowski (spr.), sędzia WSA Przemysław Żmich, Protokolant st. ref. Agnieszka Jastrzębska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 czerwca 2017 r. sprawy ze skargi I. L., B. M., E. S., E. M. i G. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] września 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...]; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] solidarnie na rzecz skarżących I. L., B. M., E. S., E. M. i G. P. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Przedmiotem zaskarżenia jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] (dalej: SKO w [...], Kolegium), znak [...] z [...]września 2016 r., wydana na podstawie art. 127 k.p.a. w zw. z art. 17 pkt. 1 k.p.a. ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r. poz. 23 ze zm., dalej: k.p.a.) i art. 1 i 2 ustawy z 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (tekst jedn.: Dz. U. z 2015 r. poz. 1659 ze zm.) oraz art. 39 ust. 5 ustawy z 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jedn.: Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591), po rozpatrzeniu wniosku I. L., G. P., H. S., J. W., W. W., M. D., K. D., M. B., D. B., M. K., A.K., B. M., H. J., T. J., P. W., D. W. oraz E. S. (dalej: wnioskodawcy, skarżący), występującej w sprawie jako pełnomocnik ww. osób i jednocześnie strona postępowania - o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją SKO w [...]z [...]lutego 2015 r., znak [...] odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Miasta [...]nr [...] z [...]marca 2010 r. o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej [...], na terenie działki nr ew. [...] w obr. [...], położonej w rejonie [...] w [...] - uwzględniając wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 16 stycznia 2013 r., sygn. IV SA/Wa 2359/12, zapadły w przedmiotowej sprawie.

W decyzji z [...] września 2016 r. Kolegium na podstawie art. 138 § 1 pkt. 1 w związku z art. 158 § 1 k.p.a. utrzymało w mocy decyzję SKO w [...] z [...]lutego 2015 r. [...].

Stan sprawy przestawiał się następująco:

W decyzji nr [...] z [...]marca 2010 r., Burmistrz Miasta [...]ustalił lokalizację inwestycji celu publicznego polegającą na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej [...], na terenie działki nr ew. [...] w obr. [...], położonej w rejonie [...] w [...].

W piśmie z [...] listopada 2010 r., I. L., A. P., G. P., H. S., J. W., W. W., M. D., K. D. , M. B., D. B., J. W., A. W., A. W., M. W., E. K., A. K., M. K., D. B., K. i W.M., M. K., A.., H. K., B. M., H. J., T. J., J. J., J. J., P. W., D. W., W. M. i W. . oraz E.S., występująca w sprawie jako pełnomocnik ww. osób i jednocześnie strona postępowania, zażądali stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza miasta [...] nr [...]z [...]marca 2010 r. o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej [...], na terenie działki nr ew. [...] w obr. [...], położonej w rejonie [...] w [...]. Ponieważ nie wszystkie ww. osoby wykazały, że mają interes prawny w przedmiotowej sprawie, Kolegium odmówiło osobnym orzeczeniem wszczęcia przedmiotowego postępowania w stosunku do: J. W., A. W., A. W., M.W., M. K., W. M., W. G., A. P., E. K., A. K., D. B., K. i W. M., H. K., J.J. i J. J..

W decyzji z [...] lutego 2012 r., sygn. akt [...], SKO w [...] odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza miasta [...] nr [...] z [...] marca 2010 r. o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej [...], na terenie działki nr ew. [...] w obr. [...] , położonej w rejonie [...] w [...].

Po zapoznaniu się z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy w decyzji z [...] sierpnia 2012 r., sygn. akt [...] , SKO w [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję Kolegium.

Po rozpatrzeniu skargi E. S., A. P., B. M. oraz I. L., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 16 stycznia 2013 r., sygn. IV SA/Wa 2359/12, uchylił obie ww. decyzje SKO w [...] . W uzasadnieniu Sąd wskazał w szczególności, że uchylił obie decyzje Kolegium jednak z przyczyn odmiennych, niż wskazane w skardze. W ocenie Sądu, Kolegium nie wyjaśniło dostatecznie kwestii interesu prawnego skarżących i ich pozycji jako stron niniejszego postępowania. Sąd wskazał, że Kolegium nie ustaliło jednoznacznie, którzy z wnioskodawców mają interes prawny w przedmiotowym postępowaniu.

Skarżone decyzje wydano po rozpatrzeniu żądania również osób, co do których brak było informacji i dokumentów potwierdzających, których działek są właścicielami, jak i osób, które "są rodzinnie związane z właścicielami działek". Ponadto, w aktach nie znajduje się pełnomocnictwo dla E. S., na drugiej stronie wniosku widnieje jedynie adnotacja "adres do korespondencji – E. S. (...)". Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy Sąd nakazał Kolegium prawidłowo określić krąg osób, które mogą skutecznie żądać wszczęcia postępowania nieważnościowego, i którym przysługiwałby status strony w postępowaniu nieważnościowym i w zależności od wyników tych ustaleń wydać stosowne rozstrzygnięcia procesowe.

W wyniku rozpoznania wniosku z [...] listopada 2010 r. Kolegium w decyzji z [...] lutego 2015 r. znak [...] odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Miasta [...] nr [...] z [...] marca 2010 r. o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego.

W piśmie z [...] lutego 2015 r. E. S. jako strona oraz jako pełnomocnik ww. osób złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. We wniosku wskazała, że organ wadliwie rozpatrzył przesłanki z art. 156 k.p.a. przez co wydał wadliwą decyzję o utrzymaniu w mocy decyzji Burmistrza Miasta [...] nr [...] z [...] marca 2010. We wniosku podniesiono również, że decyzja organu I instancji została wydana z naruszeniem przepisu art. 49 k.p.a. poprzez brak obwieszczeń, z błędnym przyjęciem, że planowane przedsięwzięcie nie zalicza się do mogących znaczącą oddziaływać na środowisko i w konsekwencji bez wcześniejszego wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, z pominięciem okoliczności, że inwestycja lokalizowana jest w obrębie obszaru Natura 2000.

W decyzji z [...] września 2016 r. Kolegium na podstawie art. 138 § 1 pkt. 1 w związku z art. 158 § 1 k.p.a. utrzymało w mocy decyzję SKO w [...] z [...] lutego 2015 r. znak [...] . W uzasadnieniu decyzji z [...] września 2016 r. Kolegium wskazało, że brak jest podstaw do stwierdzenia nieważności tego orzeczenia z uwagi na rażące naruszenie prawa. Kolegium wyjaśniło, że dokonało również ponownej analizy ww. decyzji pod kątem zaistnienia w niej innych przesłanek wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. i uznało, że brak jest podstaw do stwierdzenia jej nieważności z przyczyn wymienionych w pozostałych punktach art. 156 § 1 k.p.a.

Kolegium odstąpiło od szerokiego uzasadnienia analizy przesłanek określonych w art. 156 § 1 k.p.a. wyjaśniając, że podtrzymało stanowisko wyrażone w decyzji SKO w [...] z [...] lutego 2015 r. i podziela argumentację zawartą w obszernym uzasadnieniu powyższej decyzji. Odnosząc się do zarzutów przedstawionych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy Kolegium wyjaśniło, że nie może podzielić argumentacji wskazanej przez skarżących odnośnie zlokalizowania inwestycji w obszarze Natura 2000. Zdaniem Kolegium, z karty informacyjnej dla przedsięwzięcia wynika, że przedmiotowa inwestycja nie zalicza się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko dla których wymagane jest sporządzenie raportu oraz dla których może być wymagane sporządzenie raportu. Z akt sprawy według Kolegium wynika, że najbliższy obszar Natura 2000 – [...] - znajduje się poza obszarem oddziaływania przedmiotowej inwestycji.

W skardze skarżący: I. L., G. P., E. S., B. M., E. M. wnieśli o: 1) o uznanie, że decyzja SKO w [...] z [...] września 2016 r. wraz z poprzedzającą ją decyzją wydaną przez SKO w [...]w dniu [...]lutego 2015 r. sygn. akt [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Miasta [...] nr [...] z [...]marca 2010 r. o ustaleniu lokalizacji celu publicznego polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej [...], na terenie działki nr ew. [...] w obr. [...], położonej w rejonie [...] w [...] , a także sama decyzja Burmistrza Miasta [...] nr [...] z [...] marca 2010 r. o ustaleniu lokalizacji celu publicznego polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej [...], na terenie działki nr ew. [...] w obr. [...] , położonej w rejonie [...] w [...] , zostały wydane z rażącym naruszeniem przepisów prawa materialnego tj.:

a) przepisów art. 52, art. 53 oraz art. 54 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80 poz. 717 ze zm., dalej: u.p.z.p.) w brzmieniu obowiązującym w dniu wydawania przez Burmistrza Miasta [...] decyzji nr [...] tj. w dniu [...] marca 2010 r. poprzez ich niezastosowanie,

b) przepisów art. 96 ust. 1 i 3 ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko - poprzez ich niezastosowanie,

c) przepisów § 2 ust. 1 pkt 7 oraz § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko - w brzmieniu obowiązującym w dniu 30 marca 2010 r. - poprzez ich niezastosowanie,

d) rażące naruszenie art. 2 Konstytucji RP, a także z rażącym naruszeniem zasad ogólnych i zasad postępowania administracyjnego tj.: a) przepisów art. 156 § 1 pkt 2), art. art. 158 § 2 i art. 77 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie, b) zasady praworządności (art. 6 k.p.a.) c) zasady dochodzenia prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a.), d) zasady pogłębiania zaufania obywateli (art. 8 k.p.a.), e) zasady przekonywania (art. 11 k.p.a.), jak również naruszenie wynikającej z konstytucyjnej zasady demokratycznego państwa prawnego zasady uwzględniania z urzędu przy załatwianiu sprawy interesu społecznego i słusznego interesu strony.

W skardze wniesiono o:

- uchylenie zaskarżanej decyzji SKO w [...] z [...] września 2016 r. w przedmiocie utrzymania w mocy decyzji SKO w [...] z [...] lutego 2015 r. [...] , sygn. akt [...] , i poprzedzającej ją decyzji wydanej przez SKO w [...] w dniu [...] lutego 2015 r. sygn. akt [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Miasta [...] nr [...] z [...] marca 2010 r. o ustaleniu lokalizacji celu publicznego polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej [...], na terenie działki nr ew. [...] w obr. [...] , położonej w rejonie [...] w [...] oraz o stwierdzenie nieważności decyzji Burmistrza Miasta [...] nr [...] z [...] marca 2010 r. o ustaleniu lokalizacji celu publicznego polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej [...], na terenie działki nr ew. [...] w obr. [...] , położonej w rejonie [...] w [...] w całości z uwagi na ich wydanie z rażącym naruszeniem prawa;

- zasądzenie od SKO w [...] na rzecz skarżących kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi skarżący wskazali, że zarówno we wniosku z [...] listopada 2010 r. o stwierdzenie nieważności decyzji Burmistrza Miasta [...] , jak i we wniosku z [...] maja 2015 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy, podnosili zarzut naruszenia przepisu art. 53 i 54 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz naruszenia przepisów art. 96 ust. 1 i 3 ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko oraz przepisów § 2 ust. 1 pkt 7 oraz § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko - w brzmieniu obowiązującym w dniu [...] marca 2010 r. Zdaniem skarżących, SKO rozpoznając wymienione wnioski powinno rozpoznać te zarzuty i jednoznacznie wyjaśnić czy w toku postępowania organ dokonał analizy oddziaływania inwestycji w sposób określony przepisami prawa i czy określił granice terenu inwestycji, a w konsekwencji czy ustalił także wszystkie strony postępowania i czy zapewnił tym stronom możliwość udziału w postępowaniu. W ocenie skarżących, Kolegium zarówno przy wydawaniu objętej skargą decyzji z [...] września 2016 r., znak [...] , jak i poprzedzającej ją decyzji z [...] lutego 2015 r., znak [...] zaniechało rozpoznania wymienionych zarzutów ograniczając się jedynie do stwierdzenia braku naruszenia przepisu art. 156 § 1 pkt 2) k.p.a., ale bez analizy zarzutów skarżących i bez wyjaśnienia skarżącym w uzasadnieniu decyzji dlaczego zarzuty wnioskodawców zdaniem SKO w [...] , nie były skuteczne. Według skarżących, w lakonicznym uzasadnieniu swoich decyzji SKO w [...] ustalenia Burmistrza Miasta [...] uznało za własne, a w konsekwencji przy każdym z wymienionych rozstrzygnięć naruszyło te przepisy materialne, które naruszył Burmistrz Miasta [...]. Naruszenia te Burmistrzowi zarzucali skarżący jednak zarzuty te w żadnym postępowaniu prowadzonym przez SKO w [...] nie zostały rozpoznane - w konsekwencji Kolegium naruszyło przepis art. 158 § 2 k.p.a. ponieważ nie rozważyło zarzutów i nie dokonało jakiejkolwiek analizy co do ich zasadności. W ocenie skarżących, takie rozpoznawanie sprawy przez SKO w [...] , także w przypadku braku weryfikacji tej grupy zarzutów wioskodawców, na potrzeby weryfikacji legalności decyzji Burmistrza, świadczy o braku należytego rozpoznania przez Kolegium wniosków skarżących i braku ustosunkowania się przez ten organ do zarzutów z wyczerpującym podaniem motywów rozstrzygnięcia, narusza zasady postępowania powołane w skardze oraz dodatkowo art. 2 Konstytucji.

W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o: jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie oraz rozpoznanie sprawy w przypadku nieobecności reprezentanta SKO w [...] .

W piśmie z [...] maja 2017 r. Zastępca Kierownika Urzędu Stanu Cywilnego w [...] odpowiadając na wniosek dotyczący sprawy sygn. IV SA/Wa 2943/16 przesłał w załączeniu odpis skrócony aktu zgonu W. W. . Z odpisu tego wynika, że W. W. urodzony [...] września 1941 r. w [...]zmarł w W. w dniu [...] lipca 2015 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Stosownie do art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r. poz. 1066 ze zm.) oraz art. 134 § 1 w zw. z art. 145 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., dalej: p.p.s.a.), sąd administracyjny dokonuje kontroli zaskarżonego aktu pod względem zgodności z prawem, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi. Wzruszenie zaskarżonego rozstrzygnięcia następuje między innymi w sytuacji, gdy przedmiotowa kontrola wykaże naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Skarga podlegała uwzględnieniu, albowiem dokonana przez Sąd analiza akt administracyjnych i konfrontacja wyników tej analizy z treścią zaskarżonej decyzji poprzez pryzmat mających zastosowanie przepisów prawa procesowego, nie pozwoliły Sądowi na uznanie sprawy za wyjaśnioną w należyty sposób. Z taką zaś sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie.

Podstawę wydania ww. decyzji stanowił art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., według którego organ odwoławczy wydaje decyzję, w której: 1) utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję. Artykuł 138 § 1 pkt 1 k.p.a. nie określa wprawdzie przesłanek do podjęcia przez organ odwoławczy decyzji utrzymującej w mocy decyzję organu I instancji, niemniej jednak należy zauważyć, że utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji jest możliwe jedynie wówczas, gdy nie narusza ona przepisów materialnych i procesowych. Organ jest obowiązany ocenić prawidłowość zaskarżonej decyzji nie tylko w granicach zarzutów przedstawionych w odwołaniu, lecz także pod kątem przepisów prawa materialnego i procesowego, które mają zastosowanie w sprawie rozstrzygniętej zaskarżoną decyzją.

Art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. uprawnia organ odwoławczy do utrzymania zaskarżonej decyzji w mocy jedynie w sytuacji, gdy zaskarżona odwołaniem decyzja wydana została zgodnie z prawem. Decyzja administracyjna jest aktem, który składa się z 2 istotnych elementów: osnowy (rozstrzygnięcia) i uzasadnienia. Obie te części stanowią jedność w znaczeniu materialnym i formalnym i żadna z nich nie może istnieć oddzielnie w obrocie prawnym (zob. np. wyrok NSA z 3 listopada 2000 r., IV SA 13/98, LEX nr 53448; wyrok NSA z 12 maja 2000 r., I SA/Kr 856/98, LEX nr 43041).

Uzasadnienie służy wyjaśnieniu rozstrzygnięcia stanowiącego dyspozytywną część decyzji i samo w sobie nie może być uznane za decyzję administracyjną, lecz jedynie za jej integralną część (zob. wyrok NSA z 22 listopada 2001 r., II SA 924/01, LEX nr 81816). Zgodnie z art. 107 k.p.a., decyzja wydana przez organ administracji publicznej powinna zawierać uzasadnienie faktyczne i prawne. W myśl postanowień powołanego przepisu powinno ono w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Na podstawie powołanego przepisu organ musi zająć stanowisko wobec całego materiału procesowego oraz uzasadnić jasno i należycie swoje zdanie, a w szczególności na jakiej podstawie uznał pewne fakty za prawdziwe. Natomiast uzasadnienie prawne decyzji powinno zawierać wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Polega ono nie tylko na obowiązku powołania podstawy prawnej w decyzji i przytoczeniu obowiązującego prawa, ale także na wszechstronnym wyjaśnieniu podstawy prawnej czyli na wytłumaczeniu, dlaczego organ orzekający rozstrzygając sprawę, zastosował określony przepis lub dlaczego przyjął jego daną wykładnię.

Zdaniem Sądu, uzasadnienia decyzji Kolegium z [...] lutego 2015 r., znak [...] oraz decyzji tego organu z [...] września 2016 r., znak [...] w niniejszej sprawie, nie spełniają warunków, o jakich mowa w art. 107 § 3 k.p.a. Uzasadnienia tych decyzji zostały sporządzone w sposób sprzeczny z treścią art. 107 § 3 k.p.a.

Kolegium w uzasadnieniu decyzji z [...] lutego 2016 r. nie dokonało indywidualnej analizy wniosku skarżących z [...] listopada 2010 r. o stwierdzenie nieważności decyzji Burmistrza Miasta [...] nr [...] z [...] marca 2010 r. o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej [...], na terenie działki nr ew. [...] w obr. [...] , położonej w rejonie [...] w [...].

Należy podkreślić, że uzasadnienie decyzji Kolegium z [...]lutego 2015 r. w dużej mierze sprowadza się do przedstawienia stanu faktycznego oraz opisania stosowanych przepisów, zwłaszcza dotyczących stwierdzenia nieważności decyzji (art. 156 § 1 k.p.a.) oraz przytoczenia poglądów wyrażonych w orzecznictwie i piśmiennictwie na temat stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej. Kolegium w uzasadnieniu decyzji z [...] lutego 2015 r. na str. 3 wskazało, że "skarżący zarzucili organowi I instancji wydanie przedmiotowej decyzji z rażącym naruszeniem prawa – przepisu art. 49 k.p.a., poprzez brak poinformowania zainteresowanych w sprawie osób". Tymczasem we wniosku skarżących z [...] listopada 2010 r. brak jest takiego zarzutu. Wnioskodawcy w piśmie z [...] listopada 2010 r. zarzucili, że nie powiadomiono stron o prowadzonym postępowaniu administracyjnym w sprawie wydania decyzji nr [...] z [...] marca 2010 r. o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego w sposób wymagany prawem (art. 53 u.p.z.p.), w tym nie poinformowano stron w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości - to jest na piśmie, tak jak ma to miejsce w przypadku wszystkich innych postępowań administracyjnych dotyczących wydania decyzji o warunkach zabudowy, nawet tych nie stanowiących zagrożenia dla ludzi i środowiska. W związku z tym nikt z zainteresowanych (potencjalnych stron w sprawie) nie wiedział o prowadzonym postępowaniu w sprawie wydania wyżej wymienionej decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Wnioskodawcy zarzucili, że nie przeprowadzono postępowania administracyjnego w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przedmiotowej inwestycji mimo, że takie postępowanie w ich ocenie jest wymagane dla przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (art. 71 u.u.i.ś.), a przedmiotowa stacja bazowa telefonii komórkowej jest zaliczona do takich przedsięwzięć (rozporządzenie Rady Ministrów z 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko).

Zdaniem wnioskodawców, tereny w zasięgu szkodliwego oddziaływania od przedmiotowej projektowanej stacji bazowej telefonii komórkowej są zamieszkałe i zabudowane budynkami mieszkalnymi, a ponadto tereny te przeznaczone są w Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego J. pod zabudowę mieszkaniową.

Kolegium w uzasadnieniu decyzji z 10 lutego 2015 r. odniosło się tylko do naruszenia art. 49 k.p.a. oraz art. 53 ust. 1 u.p.z.p. i wyjaśniło, że organ wydający zaskarżoną decyzję zadośćuczynił przepisowi art. 53 ust. 1 u.p.z.p. W ocenie SKO w [...] , wydana przez organ I instancji decyzja jest prawidłowa i nie jest obarczona żadną z wymienionych w art. 156 k.p.a. wad uzasadniających stwierdzenie jej nieważności.

Brak uzasadnienia prawnego w rozumieniu art. 107 § 3 k.p.a., może polegać nie tylko na całkowitym braku argumentacji prawnej, ale również na przytoczeniu w interpretacji jedynie ogólnych tez dotyczących wykładni analizowanego przepisu, jak również na braku stanowiska, co do całości przedstawionego we wniosku w o stwierdzenie nieważności decyzji o warunkach zabudowy problemu. Uzasadnienie organu musi być zatem wyczerpujące i kompleksowo odnosić się do wskazanego stanowiska w kontekście przedstawionego stanu faktycznego. Uzasadnienie decyzji stanowi element decydujący o przekonaniu strony co do trafności rozstrzygnięcia i służy realizacji zasady przekonywania, wyrażonej w art. 11 k.p.a. Zasada ta nie jest zrealizowana zarówno wówczas, gdy organ pominie milczeniem niektóre twierdzenia, jak też gdy nie ustali i nie odniesie się do wszystkich faktów istotnych dla danej sprawy.

W niniejszej sprawie naruszenie art. 11 k.p.a. w związku z art. 107 § 3 k.p.a. zaistniało także gdyż Kolegium w decyzji z [...] września 2016 r. nie dokonało oceny w kontekście okoliczności i argumentów wskazanych we wniosku z [...] lutego 2015 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy. Skarżący we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy podnieśli, że nie kwestionują, że ogłoszenie było zamieszczone na tablicy w urzędzie oraz na stronie internetowej, jednakże uważają, że brak było obwieszczeń w rejonie inwestycji, wbrew temu co twierdzi Burmistrz Miasta [...] . Skarżący uważają, że Burmistrz nie udowodnił, że w rejonie inwestycji rzeczywiście były wywieszone obwieszczenia. Drugą kwestią podniesioną przez skarżących we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, do której nie odniosło się Kolegium było wydanie decyzji przez Burmistrza Miasta [...] bez wcześniejszego przeprowadzenia postępowania w sprawie oddziaływania inwestycji na środowisko i wydania decyzji środowiskowej.

Skarżący uważają, że decyzja Burmistrza została wydana z rażącym naruszeniem § 2 ust. 1 pkt 7 oraz § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia RM z 9 listopada 2004 r. w sprawie określania rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko poprzez ich niezastosowanie co miało wpływ na wadliwe przeprowadzenie postępowania i w konsekwencji wydanie wadliwego rozstrzygnięcia. Skarżący uważają, że Burmistrz wadliwie uznał, że inwestycja nie zalicza się do mogących znacząco oddziaływać na środowisko, gdyż zgodnie z przytoczonymi przepisami w zależności od przyjętej odległości od ośrodka elektrycznego inwestycja ta zaliczona powinna być do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Wnioskodawcy podnoszą również, że inwestycja zlokalizowana jest w obrębie obszaru Natura 2000, a organ powinien uznając, że inwestycja nie jest przedsięwzięciem mogącym znacząco oddziaływać na środowisko powinien rozważyć przed wydaniem decyzji czy przedsięwzięcie może potencjalnie znacząco oddziaływać na obszar Natura 2000. Wnioskodawcy uważają, że zgodnie z obowiązującym Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta [...] teren planowanej stacji bazowej znajduje się w "Obszarze specjalnej ochrony ptaków Natura 2000 – [...]", co także miało wpływ na prowadzone postępowanie i końcowe rozstrzygnięcie. Wnioskodawcy podnoszą także, że ostatnią kwestią przemawiającą za nieważnością decyzji Burmistrza Miasta [...] jest wydanie decyzji z rażącym naruszeniem prawa tj. art. 7 i 77 k.p.a. poprzez przyjęcie za podstawę decyzji niepełnego materiału dowodowego, który nie pozwolił na rzetelną ocenę, czy planowane przedsięwzięcie może znacząco lub potencjalnie oddziaływać na środowisko i w związku z tym, czy planowana inwestycja wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Również przedstawione wyżej zarzuty skarżących nie były przedmiotem oceny Kolegium.

Skarżący podnoszą także, że z akt postępowania administracyjnego wynika, że jedyny materiał na którego podstawie organ dokonywał klasyfikacji przedsięwzięcia to rysunek techniczny w skali 1:2000 obrazujący widok osi głównych wiązek promieniowania w rzucie poziomym oraz odręczny rysunek w rzucie pionowym - bez podpisu (załącznik nr 1). Zarówno pierwszy jak i drugi materiał nie określa zasięgu w otoczeniu przedstawionych osi głównych. Drugi z materiałów nie stanowi nawet dokumentu, gdyż jest odręcznym, nie podpisanym szkicem. Rażącym naruszeniem prawa jest oparcie decyzji na rysunku wykonanym odręcznie, w sposób nieprofesjonalny i bez podpisu osoby, która go wykonała. W ocenie skarżących, z rysunku takiego nic nie wynika i nie sposób uznać go za rzetelny, mogący stanowić podstawę tak ważnej decyzji, jak decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. W ocenie skarżących, naruszenie to jest o tyle poważne, że wskutek niejasnej klasyfikacji przedsięwzięcia nie sposób stwierdzić czy burmistrz prawidłowo zaniechał przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko.

Mając na uwadze treść wyżej przedstawionych zarzutów skarżących podkreślić należy, że Kolegium rozpatrując sprawę w I instancji w postępowaniu nieważnościowym w ogóle nie odniosło się do innych zarzutów, z wyjątkiem naruszenia art. 49 k.p.a. i 53 ust. 1 u.p.z.p., podniesionych we wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji. W uzasadnieniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy wskazano, że żądający stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Miasta [...]jako podstawę wniosku podawali nie tylko rażące naruszenie prawa poprzez niepoinformowanie ich lub wadliwe poinformowanie o wszczęciu postępowania w sprawie lokalizacji inwestycji celu publicznego, ale również podawali inne podstawy wyżej wskazane.

Kolegium w uzasadnieniu decyzji z [...] września 2016 r. odniosło się do ww. zarzutów w trzech zdaniach, stwierdzając, że nie może podzielić argumentacji wskazanych przez skarżących odnośnie zlokalizowania inwestycji w obszarze Natura 2000. Zdaniem Kolegium, z karty informacyjnej dla przedsięwzięcia wynika, że przedmiotowa inwestycja nie zalicza się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko dla których wymagane jest sporządzenie raportu oraz dla których może być wymagane sporządzenie raportu. Z akt sprawy według Kolegium wynika, że najbliższy obszar Natura 2000 – [...] - znajduje się poza obszarem oddziaływania przedmiotowej inwestycji.

Oceniając zaskarżone decyzje Kolegium wskazać należy, że bezwzględnym obowiązkiem Kolegium ponownie rozpatrującego sprawę było odniesienie się do wszystkich zarzutów skarżących podnoszonych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Brak prawidłowego odniesienia się przez Kolegium do zarzutów zawartych we wniosku skarżących o ponowne rozpatrzenie sprawy stanowi naruszenie prawa procesowego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Uzasadnienie faktyczne i prawne obu decyzji Kolegium nie odnosi się do konkretnego rozstrzygnięcia (wywołanego wnioskiem skarżących z [...] listopada 2010r. oraz wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy z [...] lutego 2015 r.), którego przedmiot i zarzuty były szczegółowo określone.

W ocenie Sądu, wydanie decyzji odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Miasta [...]nr [...] z [...] marca 2010 r. nie było poprzedzone wnikliwą, pełną i wyczerpującą analizą wniosku skarżących z [...] listopada 2010 r. o stwierdzenie nieważności ww. decyzji.

Przechodząc do oceny decyzji Kolegium z [...] września 2016 r. wydanej po zapoznaniu się z wnioskiem z [...] lutego 2015 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Kolegium z [...] lutego 2015 r. wskazać należy, że wydanie rozstrzygnięcia na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. jest możliwe wyłącznie, gdy organ I instancji prawidłowo zastosował w sprawie przepisy prawa, co oznacza w praktyce, że organ II instancji dochodzi do analogicznych ustaleń. Organ odwoławczy zgodnie z zasadą dwuinstancyjności postępowania zobligowany jest ponownie rozpatrzyć i rozstrzygnąć sprawę w takim zakresie, w jakim została ona rozstrzygnięta przez organ I instancji.

W ocenie Sądu, Kolegium w niniejszej sprawie naruszyło przepis art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymując w mocy decyzję Kolegium z [...] lutego 2015 r. bez prawidłowego zbadania nie tylko jej prawidłowości, ale również prawidłowego ponownego rozpatrzenia w całości przedstawionej sprawy a także wnikliwego rozpatrzenia zarzutów zawartych w złożonym przez skarżących wniosku z [...] lutego 2015 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją SKO w [...] z [...] lutego 2015 r. Czyniąc w ten sposób Kolegium w decyzji z [...] września 2016 r. naruszyło, także przepisy postępowania, a w szczególności art. 7 k.p.a. oraz art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., nakładający na organy administracji publicznej obowiązek wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego.

Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji Kolegium z [...] września 2016 r., Sąd uznał, że skarga jest uzasadniona, bowiem organ dopuścił się naruszenia przepisów prawa procesowego w stopniu mającym istotny wpływ na rozstrzygnięcie. Stosownie do treści art. 15 k.p.a. postępowanie administracyjne jest dwuinstancyjne. Do uznania, że zasada dwuinstancyjności została zrealizowana, nie wystarcza stwierdzenie, że w sprawie zapadły dwa rozstrzygnięcia dwóch organów różnych stopni.

We wniosku z [...] lutego 2015 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy skarżący podnieśli, szereg zarzutów do których nie odniosło się Kolegium w decyzji z [...] września 2016 r.

Należy wyjaśnić, że motywy decyzji organu odwoławczego powinny być tak ujęte, aby strona mogła zrozumieć i w miarę możliwości zaakceptować zasadność przesłanek faktycznych i prawnych, którymi kierował się organ przy załatwianiu sprawy, na co wskazuje art. 11 k.p.a.

Natomiast zarzucany w skardze brak ustosunkowania się przez Kolegium w decyzji z [...] września 2016 r. do podnoszonych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy ww. kwestii, które są prawnie doniosłe, jest uchybieniem noszącym cechę naruszenia prawa w stopniu mającym także istotny wpływ na rozstrzygnięcie. Takie bowiem działanie Kolegium (organ w zasadzie nie zajmuje własnego stanowiska w rozpoznawanej sprawie ograniczając się do opisu przebiegu postępowania i przytoczenia przepisów, a zarazem nie ustosunkowuje się do zarzutów zgłoszonych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy) godzi tym samym w podstawowe prawa i gwarancje procesowe strony.

W niniejszej sprawie, SKO w [...] rozpoznając wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy wniesiony przez skarżących dopuściło się naruszenia - w stopniu mającym istotny wpływ na rozstrzygnięcie - przepisu art. 11 i art. 15 k.p.a., a także wskazanych w skardze przepisów.

W sprawie nie ulega wątpliwości, że we wniosku z [...] lutego 2015 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy skarżący zakwestionowali postępowanie Kolegium, które nie odniosło się stanowiska skarżących przedstawionego we wniosku z [...] listopada 2015 r. o stwierdzenie nieważności decyzji nr [...] z [...] marca 2010 r. Kolegium w decyzji z [...] września 2016 r. powinno ponownie poddać ocenie zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, szczególnie w kontekście zarzutów zawartych we wniosku z [...] lutego 2015 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy, a w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia wyjaśnić, podstawy faktyczne i prawne rozstrzygnięcia. Niewątpliwie argumenty skarżących podniesione we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy nie miały charakteru wysoce specjalistycznego, co tym bardziej nie zwalniało organu z obowiązku rozważenia ich słuszności oraz indywidualnego odniesienia się do nich.

W ponownie prowadzonym postępowaniu Kolegium będzie zobowiązane do ponownego i wyczerpującego rozważenia całokształtu zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego w szczególności w kontekście zarzutów podniesionych we wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji. Analiza w tym zakresie winna znaleźć swoje odzwierciedlenie w uzasadnieniu rozstrzygnięcia skonstruowanym stosownie do art. 107 § 3.

Z uwagi na to, że zasadnicza część argumentów podniesionych w skardze skierowanej do sądu administracyjnego pokrywa się z zarzutami przedstawionymi we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, Sąd za przedwczesne uznał odniesienie się do tychże argumentów. Wszystkie te kwestie będą bowiem przedmiotem ponownej uwagi Kolegium w ponownie prowadzonym postępowaniu. Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy Kolegium uwzględni zatem ocenę prawną wyrażoną w niniejszym uzasadnieniu oraz okoliczność w postaci zgonu W. W., ostatnio zamieszkałego pod adresem [...] , będącego adresatem decyzji Kolegium z [...]września 2016 r.

Mając powyższe na uwadze, na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji. O kosztach postępowania orzeczono w myśl art. 200 wskazanej ustawy.