Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 1054/18
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2021-05-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Gry losowe
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 89 ust. 1 pkt 2.
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Cezary Pryca Sędzia NSA Gabriela Jyż (spr.) Sędzia WSA (del.) Izabella Janson po rozpoznaniu w dniu 25 maja 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 25 stycznia 2018 r., sygn. akt III SA/Łd 1038/17 w sprawie ze skargi A. H. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z dnia [...] sierpnia 2017 r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry 1. uchyla zaskarżony wyrok; 2. oddala skargę; 3. zasądza od A. H. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi 3.420 (trzy tysiące czterysta dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, wyrokiem z dnia 25 stycznia 2018 r., uwzględnił skargę A. H. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z dnia [...] sierpnia 2017 r., w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry, uchylając tą decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w Piotrkowie Trybunalskim z dnia [...] grudnia 2016 r. oraz orzekając o kosztach postępowania sądowego.

Sąd I instancji orzekał w następującym stanie sprawy:

w wyniku przeprowadzonej w dniu 14 września 2015 r., w lokalu M. B. [...], znajdującego się przy P. K. [...] w O., kontroli ujawniono cztery urządzenia, trzy o nazwie Hotspot i numerach [...],[...] i [...] oraz jedno urządzenie o nazwie Ultimate10 bez numeru, które były podłączone do sieci elektrycznej i przygotowane do gry. Przeprowadzony, na urządzeniach eksperyment wykazał, że w grach występował element losowości, padały wygrane rzeczowe w postaci punktów umożliwiających grającemu przedłużenie gry bez konieczności wpłaty stawki (tj. środków pieniężnych) za udział w grze. Kontrolujący stwierdzili, że gry przeprowadzone na ujawnionych urządzeniach były grami na automacie, o których mowa w art. 2 ust. 3 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (t.j. Dz.U. 2016 r., poz. 471, dalej: u.g.h.). Kontrolujący stwierdzili również, że urządzenia nie posiadały numerów fabrycznych, oznaczeń z numerem poświadczenia rejestracji oraz numerów zezwoleń na urządzanie i prowadzenie gier na automatach, natomiast osoba obecna przy czynnościach kontrolnych, J. C., nie przedstawiła kontrolującym jakiejkolwiek dokumentacji dotyczącej ujawnionych urządzeń.

Ustalenia kontroli i przeprowadzonego postępowania dowodowego stały się podstawą decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w Piotrkowie Trybunalskim z dnia [...] grudnia 2016 r., którą nałożono na skarżącą karę w łącznej wysokości 48.000 zł za urządzanie gier na automatach o niskich wygranych.

Objętą skargą decyzją Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Łodzi utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. Organ stwierdził, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, w szczególności umowa najmu zawarta przez skarżącą w dniu 30 września 2014 r. ze spółką T., świadczył o wspólnym przedsięwzięciu obu stron - właściciela lokalu i właściciela automatów, gdzie obie strony osiągały dochody z eksploatacji automatów. W chwili zawierania powołanej umowy strona, w ocenie organu, posiadała niewątpliwie wiedzę dotyczącą sposobu wykorzystania wynajmowanego lokalu - zgodnie z zapisem zawartym w umowie najmu skarżąca wynajęła spółce T. lokal będący jej własnością, który najemca miał wykorzystywać wyłącznie na salon gier. O rodzaju działalności prowadzonej w wynajętym lokalu świadczył także sposób jego oznaczenia, tj. przyjęty w praktyce do oznaczania lokali, w których świadczone są usługi w postaci urządzania gier hazardowych (na neonie nad drzwiami wejściowymi oraz na oknach w kontrolowanym lokalu widniały oznaczenia przedstawiające napisy M. [...] oraz wizerunki kart do gry, cyfry 7 czy ruletki). Zdaniem organu niemożliwym było, aby skarżąca przez okres jednego roku, jaki minął od dnia wynajęcia lokalu spółce T., do dnia przeprowadzonej kontroli, nie uzyskała wiedzy o charakterze działalności prowadzonej przez najemcę w wynajętym przez nią lokalu.

Organ stwierdził również, że przebieg gier na każdym z ujawnionych urządzeń wykazał losowy charakter przeprowadzonych gier. Przebieg gry nie był zależny od zręczności gracza. Gry miały również charakter komercyjny - granie wymagało zaangażowania środków pieniężnych. Taki stan wypełniał definicję "gry na automacie" z art. 2 ust. 3, 4 i 5 u.g.h.

Podsumowując, organ stwierdził, że w świetle art.89 ust. 1 pkt 2 u.g.h., skarżąca podlegała karze pieniężnej, jako urządzający gry na automatach, poza kasynem.

Sąd I instancji uwzględniając skargę na tą decyzję stwierdził, że w sprawie doszło do naruszenia przepisów postępowania, a naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy.

Sąd przywołując ustalenia poczynione w toku kontroli, zgodził się z ustaleniami organu, że poddane kontroli urządzenia były automatami do gier losowych zaś gry na przedmiotowych automatach wypełniły definicję gry na automatach w rozumieniu art. 2 ust. 3 u.g.h. Sporne automaty niewątpliwie użytkowane były poza kasynem gry.

Zdaniem Sądu stan faktyczny sprawy nie upoważniał jednak organów do zastosowania wobec skarżącej przepisów ustawy o grach hazardowych i wymierzenia stronie sankcji finansowej przewidzianej art. 89 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 89 ust. 2 pkt 2 u.g.h.

W ocenie Sądu I instancji, w zakresie uznania skarżącej jako "urządzającego gry" organy administracyjne dokonały oceny materiału dowodowego w sposób nieprawidłowy, polegający na jedynie częściowej i wybiórczej analizie zgromadzonych materiałów. W niniejszej sprawie organy nie wykazały, aby skarżąca poza udostępnieniem lokalu i pobieraniem z tego tytułu stałej kwoty czynszu, wykonywała także czynności związane chociażby z obsługą automatów, objaśnianiem zasad gier i wypłacaniem wygranych, czy też jakiekolwiek inne czynności, które wpływałyby na wysokość przychodu generowanego przez przedmiotowe automaty i przekładałaby się na zysk skarżącej. Takich ustaleń, zdaniem Sądu, nie można w żaden sposób wywieść z zawartej umowy najmu lokalu ze spółką T., jak również z zeznań świadków przesłuchanych w trakcie toczącego się postępowania administracyjnego. W związku z powyższym brak było podstaw do twierdzenia, że skarżąca była osobą urządzającą gry na ujawnionych automatach. Sąd podkreślił przy tym, że sam fakt, iż skarżąca jest właścicielem lokalu, w którym zainstalowano urządzenia do gier hazardowych i otrzymuje czynsz najmu za ten lokal, nie jest automatycznie równoznaczne z czerpaniem przez nią korzyści z urządzania gier na automatach, jak wadliwie przyjęły organy.

Sąd stwierdził, że organy poprzestały na ogólnikowym stwierdzeniu, że okoliczność urządzania przez stronę gier na automatach potwierdzała zawarta przez nią umowa najmu oraz jej świadomość, że w wynajętym lokalu funkcjonuje salon gier.

Takie założenie, było zdaniem Sądu I instancji niewłaściwe. Samo zawarcie umowy najmu lokalu w celu ustawienia automatów do gier oraz czerpanie korzyści z faktu wynajęcia powierzchni lokalu nie przesądzało, że skarżąca urządzała gry na automatach. Wynajmująca (skarżąca) miała bowiem obowiązek udostępnić najemcy przedmiot najmu w stanie umożliwiającym umówione używanie, a więc zainstalowanie i eksploatacje urządzeń do gier, co jest rzeczą oczywistą. Z kolei czerpanie korzyści w tym przypadku wiązało się z uzyskiwaniem przez wynajmującą czynszu w wysokości 850 zł miesięcznie. Najem ze swojej istoty ma bowiem charakter odpłatny. Wskazane wynagrodzenie wynajmujący uzyskiwał tytułem najmu, a nie w związku z urządzaniem gier.

Kolejnymi wskazanymi przez organy przesłankami było zapewnienie przez wynajmującą stałego dostępu do lokalu oraz ciągłości przebiegu gry hazardowej. W ocenie Sądu także i te okoliczności, nie dawały podstaw do uznania skarżącej (wynajmującej) za współurządzającą gry na automatach. Samo udostępnienie miejsca czy lokalu w celu urządzania gier nie jest przejawem aktywnego uczestnictwa w tym procesie. Wynajęcie lokalu wiąże się bezpośrednio z koniecznością wydania i udostępnienia najemcy stałego dostępu do tego lokalu w okresie trwania umowy. Ze względu na sankcyjny i dotkliwy charakter odpowiedzialności przewidzianej w art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h., takie działanie nie może być utożsamiane z zachowaniem wypełniającym ustawowe znamiona "urządzania gier".

Reasumując, Sąd I instancji stwierdził, że organy administracyjne nie wykazały, aby skarżąca poza udostępnieniem lokalu i pobieraniem z tego tytułu stałej kwoty czynszu wykonywała także czynności związane chociażby z obsługą automatów, objaśnianiem zasad gier i wypłacaniem wygranych, czy też jakiekolwiek inne czynności, które wpływałyby na wysokość przychodu generowanego przez przedmiotowe urządzenia, co przekładałoby się na jej zysk.

W podstawie prawnej wyroku podano art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) w zw. z art. 135 oraz art. 200 i art. 205 § 1 i 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj.: Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., dalej: p.p.s.a.).

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Łodzi, skargą kasacyjną zaskarżył w całości wyrok Sądu I instancji zarzucając mu naruszenie:

1. art. 145 § 1 pkt 1 lit . a) i c) w zw. z art. 135 p.p.s.a. w zw. z art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 u.g.h., poprzez błędną wykładnię ww. przepisów i przyjęcie, że wynajęcia lokalu lub jego części innemu podmiotowi do eksploatacji automatów nie można utożsamiać z pojęciem "urządzanie gier" w znaczeniu art. 89 ust. 1 u.g.h. w sytuacji, gdy pojęcia takie jak "urządzanie gier", czy "urządzający gry" nie zostały zdefiniowane przez ustawodawcę w u.g.h., a osoby świadomie wynajmujące lokal na działalność gospodarczą z wykorzystaniem automatów do gier hazardowych, tak jak w stanie faktycznym sprawy, bez wymaganych zezwoleń i rejestracji automatu są urządzającymi gry w rozumieniu u.g.h. w przeciwnym przypadku pozostawałyby faktycznie bezkarne, co powodowałoby uprzywilejowanie nielegalnej działalności hazardowej. Powyższe naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż Sąd przesądził, że stan faktyczny sprawy nie upoważniał organów do zastosowania wobec skarżącej przepisów u.g.h. i wymierzenia stronie sankcji finansowej przewidzianej w art. 89 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 89 ust. 2 pkt 2 u.g.h. i uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji;

2. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 135 i art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 181 § 1 Ordynacji podatkowej przez uchylenie zaskarżonej decyzji wskutek uznania, że decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy przez przyjęcie, że zebrany w sprawie materiał dowodowy nie pozwalał na przyjęcie, że skarżąca była urządzającym gry, podlegającym karze na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 2 i art. 89 ust. 2 pkt 2 u.g.h. podczas, gdy organy w sposób wystarczający przeprowadziły postępowanie dowodowe i zebrany materiał dowodowy pozwalał na przesądzenie, że celem umowy najmu i zgodnym zamiarem stron było podjęcie wspólnego przedsięwzięcia gospodarczego polegającego na połączeniu składników majątkowych (lokal użytkowy, automaty do gier hazardowych), które wspólnie umożliwiały gry na automatach w sposób dostępy dla ogółu i w konsekwencji, że skarżąca jest podmiotem urządzającym gry hazardowe bez koncesji lub zezwolenia lub bez dokonania wymaganego zgłoszenia i że jej działanie stanowiło delikt w rozumieniu ww. przepisów u.g.h. Powyższe naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż Sąd uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji;

3. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 135 p.p.s.a. w zw. art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 89 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 2 u.g.h., poprzez wadliwą ocenę stanu faktycznego i uznaniu za przedwczesne stanowiska organu uznającego skarżącą jako podmiot urządzający gry na podstawie oddania lokalu do władania innemu podmiotowi do eksploatacji automatów za ustalony czynsz, podczas gdy z materiału dowodowego sprawy, a w szczególności z zeznań męża A. H. wynikało, że skarżąca miała pełną świadomość, że w wynajętym lokalu będzie zorganizowany salon gier i ułatwiła prowadzenie tego salonu gier w wynajętym lokalu przez wyrażenie zgody na zamieszczenie odpowiedniej reklamy na budynku. Skarżąca świadomie uczestniczyła więc w urządzaniu gier, a Sąd błędnie zobowiązał organ do przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego. Powyższe naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż spowodowało uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.

Podnosząc te zarzuty kasator wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i oddalenie skargi. Organ wniósł również o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepianych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie albowiem podniesionej w jej ramach zarzuty zasadnie wskazują na wadliwą wykładnię przepisów prawa materialnego i w konsekwencji nietrafną ocenę materiału dowodowego, jakiej dokonał Sąd I instancji w ramach kontroli wydanych w sprawie administracyjnej rozstrzygnięć organów celno–skarbowych.

Ocenę objętego skargą kasacyjną wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi poprzedzić należy, mającą kardynalne znacznie na tle przedmiotowej sprawy, wykładnią przepisu art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. i zawartego w nim pojęcia "urządzającego gry", które warunkuje nałożenie kary określonej w tym przepisie.

Powołany art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h., stanowi, że karze pieniężnej podlega urządzający gry na automatach poza kasynem. Pojęcie to nie zostało zdefiniowane wprost w ustawie, jednakże opierając się o systematykę jego użycia w poszczególnych regulacjach, w zestawieniu z użyciem przez ustawodawcę pojęcia "prowadzącego działalności w przedmiocie urządzania gier hazardowych" przyjąć należy ukształtowaną orzecznictwem sądów administracyjnych definicję "urządzającego gry". W judykaturze, przyjęto bowiem, że "urządzanie gier hazardowych" to ogół czynności i działań stanowiących zaplecze logistyczne dla umożliwienia realizowania w praktyce działalności w zakresie gier hazardowych, w szczególności: zorganizowanie i pozyskanie odpowiedniego miejsca na zamontowanie urządzeń, przystosowanie go do danego rodzaju działalności, umożliwienie dostępu do takiego miejsca nieograniczonej ilości graczy, utrzymywanie automatów w stanie stałej aktywności, umożliwiającym ich sprawne funkcjonowanie, wypłacanie wygranych, obsługa urządzeń, zatrudnienie i odpowiednie przeszkolenie personelu, zapewniające graczom możliwość uczestniczenia w grze (por. wyroki NSA z dnia: 13 marca 2018 r., sygn. akt II GSK 3111/17 i II GSK 3581/17). Dalej rozwijając to zagadnienie, w orzecznictwie podnosi się również, że warunkiem przypisania odpowiedzialności na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. jest wykazanie, że dany podmiot aktywnie uczestniczył w procesie urządzania nielegalnych gier hazardowych, a więc podejmował określone czynności nie tylko związane z procesem udostępniania automatów, lecz także z ich obsługą oraz stwarzaniem technicznych, ekonomicznych i organizacyjnych warunków umożliwiających sprawne i niezakłócone funkcjonowanie samego urządzania oraz jego używanie do celów związanych z komercyjnym procesem organizowania gier hazardowych. Nie wyklucza to oczywiście możliwości współdziałania wielu podmiotów w nielegalnym procederze urządzania gier, a więc np. właściciela automatu i właściciela lokalu, którzy na podstawie zawartej umowy (porozumienia, niekoniecznie pisemnego) dokonują podziału zadań i funkcji związanych z procesem organizacji gier (por. wyroki NSA: z dnia 13 marca 2018, sygn. akt II GSK 3745/17; z dnia 20 kwietnia 2021 r., sygn. akt II GSK 368/19 i inne).

"Urządzającym gry" będzie zatem podmiot wypełniający swoim faktycznym działaniem, którąkolwiek, część lub wszystkie z wymienionych powyżej przesłanek. Innymi słowy działaniami podmiotu urządzającego gry hazardowe będą działania mające na celu umożliwienie sprawnego funkcjonowania automatu lub automatów do gier hazardowych zgodnie z ich przeznaczeniem w miejscu dostępnym dla potencjalnych odbiorców tego rodzaju rozrywki.

Mając na uwadze powyższe w świetle motywów zaskarżonego kasacyjnie wyroku, stwierdzić należy, że Sąd I instancji, uznając za wadliwe postępowanie przeprowadzone przez organy obu instancji i wydane w ich wyniku decyzje, skoncentrował się na brakach tegoż postępowania administracyjnego, które powinno wykazać aktywne uczestnictwo skarżącej w urządzaniu gier w związku z nałożeniem na nią kary. Sąd I instancji stwierdził bowiem, że organy "nie wykazały, aby skarżąca poza udostępnieniem lokalu i pobieraniem z tego tytułu stałej kwoty czynszu, wykonywała także czynności związane chociażby z obsługą automatów, objaśnianiem zasad gier i wypłacaniem wygranych, czy też jakiekolwiek inne czynności, które wpływałyby na wysokość przychodu generowanego przez przedmiotowe automaty i przekładałaby się na zysk skarżącej".

Za przyjęciem przez Sąd I instancji, jako koniecznego i wyłącznego do uznania podmiotu za "urządzającego gry", modelu aktywnego uczestnictwa tego podmiotu w procederze urządzania gier, przemawia również ta część motywów wyroku, w której Sąd stwierdził, że: "Samo udostępnienie miejsca czy lokalu w celu urządzania gier nie jest przejawem aktywnego uczestnictwa w tym procesie. Wynajęcie lokalu wiąże się bezpośrednio z koniecznością wydania i udostępnienia najemcy stałego dostępu do tego lokalu w okresie trwania umowy.".

Takie założenie, jakkolwiek zgodne co do zasady z powołamy stanowiskiem judykatury, pomija pasywną formę uczestnictwa w procesie urządzania gier, które związane jest z udostępnieniem lokalu, w którym ma być prowadzona działalność hazardowa.

Za urządzającego bądź współrządzącego, gry uznać bowiem również należy wynajmującego dany lokal lub jego część, także wówczas gdy faktycznie poza wynajęciem lokalu lub jego części nie uczestniczy on w żadnych innych czynnościach związanych z prowadzoną w ramach najmu działalnością – nie podejmuje rzeczywistych działań związanych z prowadzeniem gier, obsługą automatów i klientów, itd. Status urządzającego gry należy w takiej, jak powołana sytuacji, przypisać wynajmującemu, który jest w pełni świadomy rodzaju działalności, jaką prowadzić będzie najemca. Wynajmując lokal na cele prowadzenia działalności hazardowej podejmuje on bowiem faktyczne działania w celu umożliwienia prowadzenia takiej działalności poprzez udostępnienie lokalu, w którym umiejscowiony będzie punkt gier, o których mowa w ustawie o grach hazardowych.

Przenosząc powyższe na grunt przedmiotowej sprawy stwierdzić należy, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy pozwalał na uznanie, że skarżąca współuczestniczyła w urządzaniu gier na automatach w należącym do niej lokalu posadowionym w O. przy ul. K. 4, tym samym spełniona została przesłanka, o której mowa w art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h., skutkująca nałożeniem na stronę kary w łącznej wysokości 48.000 zł.

Jak bowiem wynika z samej tylko treści umowy łączącej skarżącą z R. K. prowadzącym działalność pod nazwą – salon gier "T." Sp. z o.o. w K., celem wynajęcia nieruchomości było prowadzenie przez najemcę salonu gier (§ 3 umowy najmu z dnia 30 września 2014 r.). Skarżąca miała zatem pełną świadomość odnośnie rodzaju działalności, jaka prowadzona będzie w lokalu, który oddała pod wynajem. Okoliczność tą potwierdzają również zeznania męża skarżącej W. H., który składając zeznania w charakterze świadka potwierdził, że skarżącej znany był cel jakiemu służyć miał wynajmowany przez nią lokal. Jak zeznał świadek, to sama skarżąca konstruując treść umowy, wiedząc, że w lokalu mając być wstawione automaty do gier, wpisała w powołanym § 3 umowy cel najmu lokalu. Ponadto skarżąca wyraziła zgodę na odpowiednie dostosowanie lokalu oraz umieszczenie na fasadzie lokalu odpowiednich reklam wskazujących na rodzaj działalności prowadzonej w tymże lokalu.

Podpisując wymienioną umowę, w ramach której zobowiązała się do umożliwienia najemcy prawidłowego korzystania z przedmiotu najmu (§ 2 pkt a umowy), skarżąca zgodziła się na działanie salonu gier prowadzonego przez spółkę T. przez czas nieokreślony (§ 4 umowy) umożliwiając przy tym prowadzenie rzeczonego salonu poprzez udostępnienie lokalu, w którym możliwym było ustawienie automatów do gier, zapewnienie ich funkcjonowania oraz zapewnienie dostępu do tych urządzeń klientom salonu. Skarżąca niewątpliwie była zatem współurządzącym gry na automatach gdyż jej działania – podpisanie umowy najmu i udostępnienie jej przedmiotu najemcy – wypełniały jeden z warunków przypisanych "urządzającemu gry" w postaci umożliwienia pozyskania przez udostępnienie, odpowiedniego miejsca do prowadzenia działalności hazardowej.

Powyższe czyni koniecznym uchylenie objętego skargą kasacyjną wyroku, albowiem Sąd I instancji dokonał wadliwej wykładni przepisów prawa materialnego poprzez zawężające zastosowanie pojęcia z art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. "urządzającego gry", w konsekwencji czego również wadliwie stwierdził nieprawidłowość przeprowadzonego w sprawie postępowania administracyjnego w zakresie zgromadzonego materiału dowodowego i ich oceny, jakiej dokonały organy nakładając w efekcie na skarżącą karę pieniężna za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry.

Uchylając wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że istota sprawy była dostatecznie wyjaśniona.

Rozważania co do rozumienia pojęcia "urządzającego gry" zawartego w art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h., w aspekcie powołanych ustaleń faktycznych wynikających z analizy zgromadzonego przez organ w sprawie materiału dowodowego, czynią również niezasadną skargę wywiedzioną przez A. H. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z dnia [...] sierpnia 2017 r., która to skarga w ramach podniesionych w niej zarzutów koncentrowała się na wykładni i rozumieniu powołanego pojęcia i poczynionych przez organy ustaleń zmierzających do zasadnego uznania skarżącej za urządzającą gry.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 188 i art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w punktach 1 i 2 sentencji.

O kosztach postępowania sądowego, jak w pkt 3 sentencji, postanowiono na podstawie art. 203 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. i § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b) w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) w zw. z § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r., poz. 265).