Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1877/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-06-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Zielińska-Śpiewak (spr.), , Sędzia WSA Mirosława Kowalska, Sędzia WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska, Protokolant spec. Mariusz Gąsiński-Goc, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 czerwca 2011 r. sprawy ze skargi B.W. i Z.W. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...] w przedmiocie sprostowania oczywistego błędu pisarskiego. skargę oddala


UZASADNIENIE

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla [...] postanowieniem z dnia [...] marca 2003r. ([...]), na podstawie art. 113 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.), dalej k.p.a., sprostował z urzędu oczywisty błąd pisarski w dacie decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] listopada 2001 r. ([...]) umarzającej postępowanie w sprawie odprowadzenia wód opadowych z budynku mieszkalnego w zabudowie bliźniaczej, posadowionego na nieruchomości przy ul. [...] w [...], będącego własnością M.K. - w ten sposób, że na stronie pierwszej tej decyzji w wierszu pierwszym wpisano niewłaściwą datę wystawienia decyzji tj. zamiast: "Warszawa, dnia [...] listopada 2000r." winno być: "Warszawa, dnia [...] listopada 2001 r."

Następnie [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] lipca 2010r. ([...]) na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w związku z art. 144 k.p.a. oraz art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.) po rozpatrzeniu zażalenia B.W. - uchylił postanowienie z dnia [...] marca 2003r.

W uzasadnieniu organ odwoławczy podniósł, że jest obowiązany uwzględnić zmiany stanu prawnego i faktycznego, jakie zaszły w sprawie po wydaniu zaskarżonego postanowienia organu pierwszej instancji. Zaskarżone postanowienie powinno zostać uchylone.

W niniejszej sprawie decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] listopada 2001 r. nr [...] utrzymana w mocy decyzją [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2002 r., nr [...], znak: [...], została wyeliminowana z obrotu prawnego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 czerwca 2004r. sygn. akt 7/IV SA 5283/02-5284/02.

W związku z tym, że decyzja, której dotyczy zaskarżone postanowienie nie istnieje, organ uznał, że nie ma podstaw do prostowania oczywistych omyłek w niej popełnionych.

Skargę na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosły Z.W. i B.W. kwestionując jego zasadność i

prawidłowość. Skarżące wskazały, że w wydanym postanowieniu pominięto żonę M.K., jako jedną ze stron postępowania.

W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie przytaczając argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżone postanowienie odpowiada przepisom prawa.

Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni.

Przedmiotem sądowej kontroli w niniejszym postępowaniu było postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2010 r., którym organ odwoławczy uchylił postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla [...] z dnia [...] marca 2003 r. nr [...] w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki w decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego, w [...] z dnia [...] listopada 2001 r., nr [...]. Sprostowaniu uległa data wydania decyzji, zamiast błędnie wpisanego roku "2000", powinno być "2001".

Na wstępie niniejszych rozważań można wskazać, że art. 113 § 1 k.p.a. dopuszcza możliwość sprostowania oczywistych omyłek pisarskich i rachunkowych w wydanych przez organ administracji decyzjach i postanowieniach. Ugruntowane orzecznictwo sądowoadministracyjne stoi na stanowisku, że przez omyłką pisarską jest między innymi widoczne, wbrew zamierzeniu organu, niewłaściwe użycie wyrazów, zwrotów. Oczywistość tego rodzaju błędu można stwierdzić, porównując treść decyzji z zawartymi w aktach sprawy dokumentami. "Błąd pisarski" oznacza niewłaściwe użycie wyrazu, widocznie mylną pisownię albo widocznie nie zamierzone opuszczenie jednego lub więcej wyrazów, a "błąd rachunkowy" - omyłkę w wykonaniu działania matematycznego, np. dodawania lub dzielenia. "Inne oczywiste omyłki" są to omyłki co do swej istoty stojące na równi z błędami pisarskimi, a zatem omyłki polegające na tym, że w decyzji wyrażono coś, co widocznie jest niezgodne z myślą wyrażoną przez organ, a zostało wypowiedziane tylko przez przeoczenie, niewłaściwy dobór słowa.

Do takiej omyłki pisarskiej można niewątpliwie zaliczyć błędne wpisanie daty wydania decyzji, szczególnie gdy z całości akt sprawy wynika oczywiste, niezamierzone użycie innej daty, szczególnie rocznej. Taka okoliczność zaistniała w niniejszej sprawie.

Jednakże, abstrahując od zaistnienia omyłki pisarskiej w decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] listopada 2001 r. nr [...], należy wskazać, że sprostowanie tegoż błędu nie było dopuszczalne, a [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego zasadnie uchylił zaskarżone postanowienie. Sprostowanie decyzji jest integralnie związane z decyzją, która podlega sprostowaniu, a skoro tak to musi istnieć akt administracyjny wymagający sprostowania.

Jak zasadnie wskazał [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w postanowieniu z dnia [...] lipca 2010 r., decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2001 r. utrzymana w mocy decyzją z dnia [...] października 2002 r, nr [...], znak: [...] została usunięta z obrotu prawnego prawomocnym wyrokiem WSA w Warszawie z dnia 7/IV SA 5283/02-5284/02, tym samym przestał istnieć przedmiot sprostowania. Więc orzekanie przez organ powiatowy w tym przedmiocie było niedopuszczalne.

Krótkiego omówienia wymaga również podstawa prawna i sentencja zaskarżonego postanowienia. Organ odwoławczy powołał się na przepis art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. Zgodnie z treścią tego przepisu organ odwoławczy wydaje decyzję, w której uchyla zaskarżoną decyzję w całości albo w części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy albo uchylając tę decyzję umarza postępowanie pierwszej instancji w całości albo w części. Zgodnie natomiast z art. 144 k.p.a., w sprawach nie uregulowanych w niniejszym rozdziale do zażaleń mają odpowiednie zastosowanie przepisy dotyczące odwołań. Analiza sentencji zaskarżonego postanowienia wskazuje, że organ odwoławczy zastosował tylko połowę dyspozycji przepisu art. 138 §1 pkt 2 k.p.a., wydając wyłącznie postanowienie o charakterze kastoryjnym i nie orzekając o istocie sprawy. Takie rozwiązanie prawne, choć nie wskazane wprost w przepisach k.p.a. jest akceptowane przez doktrynę i orzecznictwo. W przypadku postanowień możliwe jest tylko uchylenie postanowienia przez organ odwoławczy bez orzekania co do istoty. Postanowienia, co do zasady rozstrzygają kwestie incydentalne w toku postępowania, a nie orzekają o istocie sprawy, możliwe jest więc "wykasowanie" wadliwego postanowienia przez organ odwoławczy bez szkody dla całego postępowania. Możliwość taką daje przepis art. 144 k.p.a., mówiący o odpowiednim zastosowaniu do postanowień przepisów dotyczących odwołań.

W świetle powyższych rozważań zarzuty podniesione w skardze nie zasługują na uwzględnienie. W aktach administracyjnych znajduje się ogólne pełnomocnictwo udzielone przez B.K. mężowi M.K. do prowadzenia jej spraw i odbierania korespondencji urzędowej, brak jest również informacji, aby pełnomocnictwo było odwołane. Zaskarżone postanowienie zostało więc prawidłowo doręczone M.K..

W tym stanie rzeczy skarga podlega oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.