Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 623/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2021-10-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6200 Choroby zawodowe
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 7, art. 8 par. 1, art. 77 par. 1, art. 80, art. 84 par. 1,
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 235 (1)
journal: Dz.U. 2020 poz 1320
law: Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy.
article: § 8 ust. 1 i 2, § 5 ust. 1 - 3, § 6 ust. 1
journal: Dz.U. 2013 poz 1367
law: Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maciej Busz Sędzia WSA Monika Świerczak Asesor sądowy WSA Katarzyna Witkowicz-Grochowska (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Anna Kaczmarek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 06 października 2021r. ze skargi D. R. na decyzję W. Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w P. z dnia [...] maja 2021 r. nr [...] w przedmiocie braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej oddala skargę w całości.


UZASADNIENIE

Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w P. (zwany dalej "PPIS") decyzją z dnia [...] sierpnia 2020 roku Nr [...], po rozpatrzeniu zgłoszenia podejrzenia choroby zawodowej u D. R., nie stwierdził choroby zawodowej w postaci przewlekłej choroby narządu głosu spowodowanego nadmiernym wysiłkiem głosowym trwającym co najmniej [...] lat, wymienionej w poz. 15 wykazu chorób zawodowych określonego w przepisach Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 roku w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. z 2013 roku, poz. 1367), wydanych na podstawie art. 237 § 1 pkt 3-6 i § 11 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 roku – Kodeks pracy (Dz. U. z 2019 roku, poz. 1040 z późn. zm.).

W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że ustalenia poczynione w sprawie miały swoją podstawę w orzeczeniu lekarskim Nr [...], o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej, wystawionego przez Poradnię Konsultacyjną Chorób Zawodowych i Profilaktyki W. Centrum Medycyny Pracy, otrzymanego [...] sierpnia 2019 roku oraz orzeczenia [...] wydanego przez Instytut Medycyny Pracy w Łodzi, otrzymanego [...] czerwca 2020 roku. Orzeczenia dotyczyły D. R., urodzonej [...] roku w P., zatrudnionej w Szkole Podstawowej nr [...] im. K. M. przy ul P. w P. w charakterze nauczyciela nauczania początkowego.

Organ ustalił, że D. R. pracowała w ww. szkole na ww. stanowisku od dnia [...] września 1985 roku do dnia [...] sierpnia 2018 roku w pełnym wymiarze czasu pracy. Wnioskodawczyni korzystała dwukrotnie z urlopu dla poratowania zdrowia – od [...] września 2011 roku do [...] sierpnia 2012 roku oraz od [...] września 2016 roku do [...] sierpnia 2017 roku.

D. R. skierowana została do Poradni Konsultacyjnej Chorób Zawodowych i Profilaktyki W. Centrum Medycyny Pracy (zwany dalej: "WCMP") przez lekarza foniatrę z podejrzeniem choroby zawodowej narządu głosu. W dwukrotnie przeprowadzonym wywiadzie ustalono, że dolegliwości ze strony narządu głosu pojawiły się u wnioskodawczyni w 2006 roku i ulegały stopniowemu nasilaniu, w związku z czym w tym samym roku Pani R. podjęła leczenie w poradni lekarza rodzinnego, a w 2007 roku w poradni foniatrycznej.

W WCMP D. R. poddana została badaniom: audiometrycznemu, spirometrycznymu, dwukrotnemu badaniu laryngologicznemu, foniatrycznemu i videostroboskopowemu, a także przeprowadzano konsultację specjalisty medycyny pracy.

W wyniku przeprowadzonych badań stwierdzono:

- skrzywienie przegrody nosa, niedosłuch odbiorczy obustronny symetryczny średniego stopnia w badaniu specjalisty laryngologa,

- dysfonię hiperfunkcjonalną, niewydolność głośni w stopniu lekkim w badaniu foniatrycznym,

- symetryczność drgań jednakową i jednoczasową, amplitudę skróconą, przesunięcie brzeżne zachowane, nieco symetrycznie ograniczone, zwarcie szpary głośni pełne w badaniu videostroboskopowym.

W toku postępowania orzeczniczego rozpoznano: zaburzenia czynnościowe głosu, niewydolność głośni w stopniu lekkim oraz skrzywienie przegrody nosa. Po przeprowadzonej diagnostyce narządu głosu nie stwierdzono zmian o typie guzków głosowych twardych, wtórnych zmian przerostowych fałdów głosowych oraz niedowładów mięśni wewnętrznych krtani z wrzecionowatą niedomykalnością fonacyjną głośni i trwałą dysfonią, wymienionych w wykazie chorób zawodowych.

D. R. złożyła wniosek o przeprowadzenie ponownego badania w jednostce orzeczniczej II stopnia.

Przeprowadzona dwukrotnie, w dniach [...] grudnia 2019 roku oraz [...] czerwca 2020 roku, w Instytucie Medycyny Pracy w Łodzi (zwany dalej: "IMP") ocena wydolności głosowej krtani metodą videostrobową wykazała, że fałdy głosowe są blade, gładkie, prawidłowo ruchome w stawach pierścienno-nalewkowych z niewielką ilością śluzu w szparze głośni, zwarcie fonacyjne jest prawidłowe, drgania fałdów głosowych niejednakowe, niejednoczesne i nieregularne, amplituda drgań zmniejszona, przesunięcie brzeżne było obustronnie ograniczone, poziom fałdów głosowych równy. Występowała tendencja do fonacji rzekomej. Próba obciążenia narządu głosu w pierwszym badaniu była wątpliwa (okresowa szczelina niedomykalności), w ponownym badaniu wypadła ujemnie.

W badaniu laryngologicznym i foniatrycznym rozpoznano dysfonię hiperfunkcjonalną oraz skrzywienie przegrody nosa. W obrębie narządu głosu nie stwierdzono zmian charakterystycznych dla następstw narażenia na nadmierny wysiłek głosowy. Stwierdzone w obrębie krtani zmiany morfologiczno-czynnościowe nie są objęte wykazem chorób zawodowych. Reasumując lekarze orzecznicy uznali, że brak jest podstaw do rozpoznania choroby zawodowej.

Zdaniem organu I instancji oba orzeczenia lekarskie są spójne, wyczerpujące oraz kompletne i nie dają podstaw do rozpoznania choroby zawodowej wymienionej w poz. 15 aktualnie obowiązującego wykazu chorób zawodowych. Organ wskazał na treść art. 2351 Kodeksu pracy definiującego chorobę zawodową.

Odwołanie od powyższej decyzji złożyła D. R. podnosząc, że PPIS w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia podał, że CMP w swoim orzeczeniu stwierdziło "zwarcie szpary głośni pełne", a w samym orzeczeniu stwierdzono "prawie pełne". Dodatkowo podczas pierwszego badania w IMP wystąpiła szczelina niedomykalności, a w powtórzonym badaniu nie. Odwołująca się wskazała, że zarówno pierwsze z badań w WCMP jak i IMP wykazało niedomykalność fałd głosowych, w badaniach tych zastosowano znieczulenie powierzchniowe. Powtórzone badania przeprowadzane były już bez znieczulenia i dawały inny wynik.

D. R. wskazała także na różnice w orzeczeniach wydanych w sprawie. W orzeczeniu Nr BP [...] stwierdza się po badaniu videostroboskopowym "drgania symetryczne, jednakowe i jednoczasowe; amplituda skrócona, przesunięcie brzeżne zachowane nieco symetrycznie ograniczone. Z kolei w orzeczeniu lekarskim Nr [...] stwierdzono: "drgania fałdów głosowych – niejednakowe, niejednoczesne, nieregularne, amplituda drgań zmniejszona. Przesunięcie brzeżne obustronnie ograniczone."

Odwołująca się wskazała na specyfikę swojej pracy, którą wykonywała przez [...] lata. Wraz z upływem czasu pracy D. R. obserwowała nasilające się problemy związane z wyczerpywaniem możliwości głosowej, chrypką, okresowym bezgłosem, przewlekłym bólem gardła. Stan ten wymusił na ww. decyzje o przejściu na emeryturę w pierwszym możliwym terminie.

D. R. wskazywała dalej, że stwierdzenia lekarzy orzeczników różnią się od diagnozy innych lekarzy do których uczęszczała.

Dodatkowo Odwołująca się wskazała, że drugie badanie w organie orzeczniczym II stopnia przeprowadzone zostało mimo jej złej kondycji i wysokiego poziomu ciśnienia we krwi.

Z uwagi na powyższe, a także występujące poważne problemy z mówieniem, D. R. wskazała, że decyzja odmowna jaką otrzymała w niniejszej sprawie o stwierdzenie choroby zawodowej wywołuje u niej poczucie krzywdy i nie zgadza się ona z nią.

W. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny (zwany dalej "WPWIS") pismem z dnia [...] października 2020 roku zwrócił się do WCMP do zajęcia stanowiska i wydanie nowej opinii lekarskiej lub uzupełnienie już wydanej ze szczególnym odniesieniem się do odwołania D. R. z dnia [...] sierpnia 2020 roku.

Pismem z dnia [...] października 2021 roku organ orzeczniczy I instancji przesłał opinię uzupełniającą do orzeczenia Nr [...] z dnia [...] sierpnia 2019 roku.

Wskazano, że ustalono u Odwołującej się rozpoznanie lekarskie w postaci: zaburzeń czynnościowych głosu, niewydolności głośni w stopniu lekkim, skrzywienia przegrody nosa (WCMP), dysfonii hyperfunkcjonalnej (IMP). Żadne z tych schorzeń nie figuruje wykazie chorób zawodowych.

WCMP wskazało, że po szczegółowej analizie dostarczonej dokumentacji leczenia oraz na podstawie wyników przeprowadzonych badań stwierdzono różnorodność obrazu krtani na poszczególnych etapach diagnostyki, co potwierdziły wpisy w dokumentacji: "fałdy głosowe pogrubiałe, brak pełnego zwarcia na całej długości głośni", "zwarcie fonacyjne niepełne", "zwarcie fonacyjne prawie pełne". Opisywane odchylenia w narządzie głosu mają zatem zmienny charakter i nie są utrwalone.

Organ odniósł się też do uwag D. R. dotyczących stosowania znieczulenia. Wyjaśniono, że badanie laryngostroboskopowe wykonuje się bez znieczulenia miejscowego, gdy warunki przeprowadzenia tego badania są zachowane (brak odruchów wymiotnych i umożliwiają ocenę krtani). Wyjątkowo – przy braku współpracy pacjenta z lekarzem badającym – badanie wideo stroboskopowe przeprowadza się w znieczuleniu powierzchniowym, aby nadmierne odruchy wymiotne oraz napięcie mięśni gardła i podniebienia nie wpływały na czynność krtani. Następnie WCMP odniosło się do spostrzeżeń odwołującej dotyczących oceny wyników badan przeprowadzonych w jednostkach orzeczniczych wyjaśniając, że należy je uznać za bezpodstawne, gdyż D. R. nie posiada kompetencji do interpretowania wyników badań diagnostycznych, a ich znaczenie jest dla pacjentki niezrozumiałe, zwłaszcza w nomenklaturze medycznej synonimów. Nazewnictwo stosowane w poszczególnych z orzeczeń może być stosowane zamiennie. Zdaniem lekarskiej jednostki orzeczniczej I stopnia opinie obu jednostek orzeczniczych są zgodne w odniesieniu do braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej, gdyż nie stwierdzono trwałych zmian w narządzie głosu pod postacią guzków twardych, wtórnych zmian przerostowych fałdów głosowych bądź niedowładu mięśni wewnętrznych krtani z wrzecionowata niedomykalnością fonacyjną głośni i trwałą dysfonią – jednoznacznie wymienionych w wykazie chorób zawodowych.

WCMP wskazało, że nie widzi żadnych podstaw do zmiany wydanego orzeczenia, które jest zgodne z orzeczeniem wydanym przez organ orzeczniczy II stopnia.

Drugą opinię uzupełniającą do orzeczenia Nr [...] z dnia [...] sierpnia 2019 roku WCMP wydało w dniu [...] marca 2021 roku.

Pierwotnie organ odwoławczy pismem z dnia [...] listopada 2020 roku zwrócił się do IMP z tożsamym wnioskiem o zajęcie stanowiska i wydanie nowej lub uzupełniającej opinii, ze szczególnym odniesieniem się do odwołania D. R. i poczynionych tam uwag. Ostatecznie pismem z dnia [...] marca 2021 WCMP zwrócił akta sprawy wskazując, że w jego ocenie organ dysponuje całością dokumentacji pozwalającej na podjęcie decyzji w sprawie bez dodatkowej konsultacji IMP i nadesłał wydaną w sprawie drugą opinię uzupełniającą.

WCMP wskazał, że orzeczenia lekarskie wydane w sprawie o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej u D. R. są jednoznaczne, wyczerpująco uzasadnione i poparte wynikami specjalistycznych badań. W ocenie obu jednostek orzekających nie nastąpiły u badanej trwałe zmiany wymienione jednoznacznie w wykazie chorób zawodowych. Różnice w opisie badań foniatrycznych i wideostroboskopowych krtani wykonanych przez dwie jednostki orzecznicze świadczą o nieutrwalonym charakterze zmian w krtani. Dodatkowo, przeprowadzenie badań w odstępach czasowych ma na celu potwierdzenie lub wykluczenie utrwalonego charakteru obserwowanych zmian, dlatego obie lekarskie jednostki orzecznicze przeprowadziły badania dwukrotnie. Odniesiono się również do zarzutów D. R. w zakresie znieczulenia powierzchniowego. WCMP podkreśliło, że w procesie diagnostyczno-orzeczniczym brane pod uwagę są opinie i wyniki różnych badań, co nie zmienia faktu, że tylko jednostki wymienione w rozporządzeniu w sprawie chorób zawodowych oraz lekarze o określonych specjalizacjach zatrudnieni w tych podmiotach są właściwymi do orzekania w sprawie chorób zawodowych. Odnosząc się do złej kondycji zdrowotnej Odwołującej się podczas drugiego badania w WCMP stwierdzono, że nie miało to wpływu na wynik badania.

W. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny decyzją z dnia [...] maja 2021 roku na podstawie art. 235ą ustawy z dnia 26 czerwca 1974 roku – Kodeks pracy (Dz. U. z 2020 roku, poz. 1320 z późn. zm.) w zw. z § 5 ust. 1 i § 8 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009r. w sprawie chorób zawodowych (Dz.U. z 2013r., poz. 1367) utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy odniósł się do toku prowadzonego w sprawie postępowania administracyjnego oraz treści poszczególnych orzeczeń lekarskich i opinii w tym, uzupełniających wydanych w sprawie.

Ponadto organ odniósł się do pisma D. R. z dnia [...] kwietnia 2021 roku i stwierdził, że mimo zawartej w nim polemiki z wydanymi w sprawie orzeczeniami, są one zgodne i pozwalały na przyjęcie ich jako podstawy do stwierdzenia braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej.

Zdaniem organu II instancji fakt, że Odwołująca się inaczej aniżeli lekarze jednostek orzeczniczych postrzega swoje schorzenia, nie może skutecznie podważyć orzeczenia wydanego przez uprawnione do orzekania w tym zakresie jednostki medyczne, jeżeli w sposób przekonujący, a wiec spójny i logiczny, uzasadniły swoje stanowisko w przedmiocie nierozpoznania choroby zawodowej. Tym samym, skoro uprawnione do orzekania jednostki w sposób rzetelny dokonują ustaleń w sprawie, to organ jest tymi ustaleniami związany.

W motywach rozstrzygnięcia organ podał ponadto, że decydujące znacznie w wydaniu orzeczenia ma badanie przeprowadzone w jednostce wydającej takie orzeczenie. Na podstawie tych badań weryfikowane są inne badania lekarskie i rozpoznania związane z podejrzeniem choroby, ale nie mogą one być podstawą wydania orzeczenia.

Następnie organ wskazał na regulacje art. 2351 Kodeksu pracy i przesłanki jakie muszą zaistnieć przy wydaniu decyzji stwierdzającej chorobę zawodową. Dodatkowo przywołano § 2 rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych oraz załącznika w postaci wykazu chorób zawodowych. Wskazano, że wykaz chorób ma charakter wyczerpujący i określa zamknięty katalog chorób zawodowych. Ocena stanu zdrowia pod tym kątem została przeprowadzona przez specjalizujące się w medycynie pracy jednostki orzecznicze. Zdaniem organu zakwestionowania orzeczenia lekarskiego można dokonać tylko pod względem formalnym, co w niniejszej sprawie nie miało miejsca, nie natomiast w zakresie merytorycznej treści. Wykonane badania diagnostyczne wykazały, że u badanej nie stwierdzono zmian o typie guzków głosowych twardych, wtórnych zmian przerostowych fałdów głosowych oraz niedowładu mięśni wewnętrznych krtani z wrzecionowatą niedomykalnością fonacyjną głośni i trwałą dysfonią. Stwierdzone zaburzenie czynnościowe głosu (dysfonia hyperfunkcjonalna), niewydolność głośni w stopniu lekkim, skrzywienie przegrody nosa nie są objęte wykazem chorób zawodowych. Organ wskazał, że nie każde zachorowanie pozostające nawet w związku przyczynowym z warunkami, jakie wystąpiły w czasie zatrudnienia prowadzi do uznania za chorobę zawodową, przy czym musi być ona umieszczona w wykazie chorób zawodowych. Organ podkreślił ponadto, że nie kwestionuje wieloletniego narażenia D. R. na wysiłek głosowy i wystąpienia w związku z tym schorzeń krtani, gardła, które były leczone specjalistycznie. Niemniej z uwagi na nieobjęcie tychże schorzeń wykazem chorób zawodowych niemożliwe było wydanie orzeczenia o stwierdzeniu choroby zawodowej.

Skargę na powyższą decyzję W. Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z [...] stycznia 2019r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wniosła D. R. reprezentowana przez r.pr. M. P. zarzucając:

- naruszenie przepisów art. 7, art. 8 § 1, art. 77 § 1 oraz art. 80 Kodeksu postepowania administracyjnego poprzez:

a. naruszenie zasady prawdy obiektywnej, bowiem organ II instancji nie podjął wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego niniejszej sprawy oraz do wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego w zakresie ustalenia, czy stan zdrowia Skarżącej spełnia przesłanki do stwierdzenia u niej występowania choroby zawodowej związanej z narządem głosu, na skutek czego Organ II instancji błędnie nie zastosował przepisu art. 2351 Kodeksu pracy, uznając ostatecznie, że Skarżąca nie cierpi na chorobę zawodową w rozumieniu powołanego przepisu;

b. poprzez zaniechanie podjęcia czynności koniecznych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, celem jej prawidłowego załatwienia, a tym samym prowadzenia postepowania w sposób niebudzący zaufania Skarżącej do władzy publicznej, oraz

c. przekroczenie przez Organ II instancji granicy swobodnej oceny dowodów, poprzez dokonanie ustaleń faktycznych w niniejszej sprawie sprzecznie z rzeczywistością, w tym poprzez zaniechanie dogłębnego wyjaśnienia sprzeczności występujących pomiędzy treściami (wnioskami) opinii lekarskich wydanych przez jednostki orzecznicze I stopnia, wobec niepodjęcia wszelkich kroków zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, mając na względzie słuszny interes Skarżącej, przyjmując ostatecznie, że stan zdrowia Skarżącej nie uzasadnia stwierdzenia występowania u niej spornej choroby zawodowe związanej z narządem głosu, na skutek czego Organ II instancji błędnie nie zastosował przepisu art. 2351 Kodeksu pracy, definitywnie uznając, że Skarżąca nie cierpi na chorobę zawodową w rozumieniu powołanego przepisu.

Skarżąca zarzuciła też naruszenie przepisów prawa materialnego tj. przepisów § 8 pkt 1 i pkt 2 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 roku w sprawie chorób zawodowych, poprzez przyjęcie, że zgromadzone w toku postepowania materiał dowodowy, w tym wydane orzeczenia lekarskie jednostek orzeczniczych I i II stopnia, były wystarczające do wydania zaskarżonej decyzji, a w konsekwencji zaniechanie wystąpienia do jednostki orzeczniczej II stopnia o wydanie nowej opinii lekarskiej lub sporządzenie dodatkowego uzasadnienia opinii już wcześniej wydanej, celem ostatecznego wyjaśnienia wszelkich rozbieżności i wątpliwości Skarżącej podniesionych w jej odwołaniu z dnia [...] sierpnia 2020 roku oraz w piśmie z dnia [...] kwietnia 2021 roku, na skutek czego organ II instancji błędnie nie zastosował przepisu art. 2351 Kodeksu pracy, uznając, że Skarżąca nie cierpi na chorobę zawodową w rozumieniu wskazanego przepisu.

Skarżąca wniosła w związku z powyższym o uchylenie zaskarżonej decyzji W. Państwowego Inspektora Sanitarnego w P. i przekazanie niniejszej sprawy do ponownego rozpoznania oraz o rozstrzygnięcie o kosztach postępowania , w tym zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w tym postępowaniu w wysokości podwójnej stawki minimalnej wynikającej z norm przepisanych. Nadto skarżąca wniosła o przeprowadzenie dowodu z dokumentów wskazanych w skardze, tj. orzeczenia lekarskiego nr [...] sierpnia 2019r. W. Centrum Medycyny Pracy, oraz orzeczenia [...] z dnia [...] czerwca 2020r. wydanego przez Instytut Medycyny Pracy w Łodzi, dokumentacji medycznej zgromadzonej przez organy obu instancji w aktach postępowania administracyjnego niniejszej sprawy; pisma organu II instancji z [...] listopada 2020r., z [...] stycznia 2021r. i z dnia [...] marca 2021r. oraz pism skarżącej z dnia [...] sierpnia 2020r. i [...] kwietnia 2021r.

W uzasadnieniu skargi Skarżąca wskazała na treść i wykładnię przepisów art. 7, art. 8 § 1, art. 77 § 1, art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego. W świetle powyższych przepisów oraz § 8 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z 30 czerwca 2009r. w sprawie chorób zawodowych Skarżąca podkreślała, że decyzję w przedmiocie choroby zawodowej wydaje się na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, co oznacza że orzeczenie lekarskie wydane przez jednostki orzecznicze nie mogą automatycznie implikować decyzji organu państwowej inspekcji sanitarnej.

Zdaniem Skarżącej organ II instancji niesłusznie przyjął, że orzeczenia lekarskie z dnia [...] sierpnia 2019 roku i z [...] czerwca 2020 roku są spójne, logiczne oraz uzupełniają się. Wskazano na to, że w orzeczeniu WCMP stwierdzono w badaniu wideostroboskopowym "drgania symetryczne, jednakowe i jednoczasowe (...) przesunięcie brzeżne zachowane" a zarazem "zwarcie szpary głośni prawie pełne". Tymczasem w orzeczeniu IMP stwierdzono, iż "drgania fałdów głosowych – niejednakowe, niejednoczesne, nieregularne (...) przesunięcie brzeżne było obustronnie ograniczone". Wskazano na przeprowadzenie badan w różnych terminach w znieczuleniu i bez niego, co mogło wpływać na wynik badania. Według Skarżącej świadczy to o niespójności orzeczeń. Ponadto D. R. twierdzi, że organ II instancji również zwrócił na tę niespójność uwagę, ponieważ wystąpił o uzupełniające stanowisko do jednostek orzeczniczych obu instancji.

D. R. wskazała na fakt, że organ żądał wydania przez jednostkę orzeczniczą II stopnia ponownej opinii w sprawie. Ostatecznie jednak do tego nie doszło, zarówno z przyczyn merytorycznych wskazywanych przez WCMP jak i finansowych. Zdaniem Skarżącej organ II instancji powinien zdecydowanie zażądać od IMP wydania dodatkowej opinii, czego nie uczynił, a co stanowiło naruszenie przepisów postępowania.

Skarżąca podkreślała, że wielokrotnie podnosiła w swoich pismach, iż w dniu drugiego badania wideostroboskopowego, przeprowadzonego w IMP, była w złym stanie zdrowia, co mogło mieć wpływ na ostateczny wynik badań. Dodatkowo samo badanie obejmowało jedynie dwie próby i było zbyt krótkie, bo trwało 26 sekund. Wykonano je bez znieczulenia powierzchniowego. Dlatego też, zdaniem D. R., badanie przeprowadzone w dniu [...] czerwca 2020 roku, było nieprawidłowe, skoro poprzednie badanie było dłuższe, bo trwało 96 sekund i dało wynik niepewny wymagający powtórzenia. Na podstawie tak krótkiego badania nie można w sposób niebudzący wątpliwości uznać, że próba obciążenia narządu głosu wypadła ujemnie. Bezkrytyczne opieranie się na orzeczeniu lekarskim z [...] czerwca 2020r. wydanym przez Instytut Medycyny Pracy w Łodzi z pominięciem uzupełniającego dowodu z opinii lub konsultacji w tym zakresie prowadzi niewątpliwie do naruszenia art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia przepisów postępowania WPWIS wskazało, że organy rozpoznając niniejszą sprawę podjęły wszelkie niezbędne czynności do wyjaśnienia sprawy i jej załatwienia. Niesłuszny też zdaniem organu był zarzut naruszenia prawa materialnego, albowiem zgodnie z wykazem chorób zawodowych stwierdzone u Skarżącej jednostki chorobowe nie mogą zostać uznane za chorobę zawodową. Dodatkowo w postępowaniu wykorzystany został dwuszczeblowy tryb diagnostyczno-orzeczniczy w placówkach upoważnionych do orzekania o chorobach zawodowych.

Na rozprawie w dniu [...] października 2021 roku przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Poznaniu pełnomocnik Skarżącej wnosił i wywodził jak w skardze podtrzymując jej argumentację oraz wskazał, że odpowiedź na skargę nie odnosi się konkretnie do zarzutów skargi.

Skarżąca podała, że czuje się pokrzywdzona. Jej badanie w Instytucie im. Nofera odbywało się w okresie pandemii, a podczas tych badań Skarżąca miała wysokie ciśnienie. Obawiając się kolejnej podróży Skarżąca wyraziła zgodę na badanie, które trwało dużo krócej niż poprzednie.

Sąd postanowił także oddalić wnioski dowodowe skarżącej zawarte w skardze.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył co następuje.

Skarga okazała się niezasadna.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137) sądy administracyjne są właściwe do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych, przy czym Sąd nie może opierać tej kontroli na kryterium słuszności lub sprawiedliwości społecznej. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, jeżeli jest zgodna z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Uchylenie decyzji administracyjnej, względnie stwierdzenie jej nieważności przez Sąd, następuje tylko w przypadku stwierdzenia istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy (art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.), zwanej dalej – "p.p.s.a.". Zakres kontroli Sądu wyznacza art. 134 p.p.s.a. stanowiący, iż sąd orzeka w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Uzasadniając w pierwszej kolejności wydane na rozprawie postanowienie o oddaleniu wniosków dowodowych zgłoszonych w skardze Sąd wskazuje, że postępowanie dowodowe przed sądem administracyjnym ma jedynie uzupełniający charakter, na co wskazuje w sposób jednoznaczny brzmienie przepisu art. 106 § 3 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem Sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić - dowody uzupełniające – tylko z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. W okolicznościach badanej sprawy nie zaistniały wątpliwości tego rodzaju, które uzasadniałyby przeprowadzenie dowodów uzupełniających. Orzeczenia lekarskie, pisma organu II instancji kierowane do jednostki orzeczniczej II instancji oraz pisma skarżącej, których dotyczył wniosek znajdują się w aktach administracyjnych sprawy i stanowią materiał dowodowy, z którym Sąd zapoznał się zgodnie z treścią art. 133 § 1 p.p.s.a.

W ocenie Sądu brak było zatem przesłanek uzasadniających przeprowadzenie dodatkowego postępowania dowodowego na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. Sąd podkreśla, że zgodnie z treścią art. 133 § 1 p.p.s.a. rozpoznał niniejszą sprawę na podstawie całokształtu akt sprawy, odpowiedzi organu na skargę i pism procesowych, jeżeli mogłyby przyczynić się do wyjaśnienia istotnych wątpliwości w sprawie.

W orzecznictwie sądów administracyjnych zwraca się uwagę, że wojewódzki sąd administracyjny nie jest trzecią instancją postępowania administracyjnego, ale wyłącznie w przypadku prowadzenia uzupełniającego i ograniczonego do dowodu z dokumentów postępowania dowodowego może wyjątkowo dopuścić dowód w celu rozwiania wątpliwości zaistniałej już w toku postępowania przed organami administracji publicznej. Co do zasady nie jest możliwe prowadzenie postępowania dowodowego przed sądem administracyjnym, który kontrolę legalności opiera na materiale dowodowym zgromadzonym w postępowaniu przed organem administracji wydającym zaskarżony akt, co wynika z art. 133 § 1 p.p.s.a. Przez dostateczne wyjaśnienie sprawy należy rozumieć stan zdolności sprawy do wydania wyroku, a więc dokonania przez sąd oceny legalności zaskarżonego aktu według kryteriów wynikających z art. 3 § 1 p.p.s.a. Podstawą orzekania sądu administracyjnego jest materiał dowodowy zgromadzony przez organy w toku prowadzonego postępowania. Sąd rozpatruje sprawę na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dniu wydania zaskarżonego aktu, a wypełniając swoją funkcję bada, czy ustalenia faktyczne dokonane przez organ odpowiadają prawu. Przepis ten nie może być postrzegany jako stwarzający stronie postępowania sądowoadministracyjnego możliwości przytaczania nowych dowodów, mających stanowić uzupełnienie, czy rozwinięcie jej stanowiska w relacji do przepisów prawa materialnego, regulujących jej status w toku postępowania przed organami administracji (wyrok NSA z dnia 14 kwietnia 2015 r., sygn. akt II FSK 744/13, CBOSA). Z powyższego wynika ponadto, że sąd administracyjny nie powinien przeprowadzać środków dowodowych i dokonywać ustaleń, które miałyby służyć merytorycznemu rozstrzygnięciu sprawy, a jeżeli zachodzi potrzeba dokonania ustaleń, które mają służyć merytorycznemu rozstrzygnięciu, sąd powinien wyeliminować z obrotu prawnego zaskarżony akt i wskazać organowi zakres postępowania dowodowego, które organ ten powinien uzupełnić (wyrok NSA z dnia 7 lutego 2001 r., sygn. akt V SA 671/00, LEX nr 50129). W ocenie Sądu, taka sytuacja dokonania koniecznych ustaleń faktycznych w niniejszej sprawie nie miała miejsca, także w odniesieniu do dokumentacji medycznej zgromadzonej przez organ I i II instancji stanowiącej badania Skarżącej przeprowadzone przez jednostkę orzeczniczą II stopnia w Łodzi na okoliczność pogarszającego się stanu zdrowia, co w istocie nie było kwestionowane przez organy inspekcji sanitarnej, jak i jednostki orzecznicze obu instancji. Nadto podkreślić należy że dokumentacja ta stanowi dokumentację medyczną, której oceny nie mogą dokonywać ani organy inspekcji sanitarnej ani Sąd, o czy jeszcze poniżej.

Sąd podkreśla przy tym, że pełna dokumentacja medyczna, także z poradni lekarza rodzinnego i poradni foniatrycznej, leczenia uzdrowiskowego oraz badań profilaktycznych była przedmiotem oceny przez lekarzy orzeczników jednostek orzeczniczych I jak i II stopnia (k. 55, 19, 7 akt adm.), czego skarżąca w toku postępowania nie kwestionowała.

Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie było rozstrzygnięcie dotyczące braku podstaw do stwierdzenia u skarżącej D. R. choroby zawodowej - przewlekłej choroby narządu głosu spowodowanej nadmiernym wysiłkiem głosowym, trwającym co najmniej [...] lat pod postacią guzków głosowych twardych, wtórnych zmian przerostowych bądź niedowładu mięśni wewnętrznych krtani z wrzecionowatą niedomykalnością fonacyjną głośni i trwałą dystonią.

Sąd ocenił, że organy obu instancji ustaliły w sposób prawidłowy stan faktyczny sprawy, który Sąd przyjął za podstawę do swoich dalszych rozważań.

Podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia stanowi art. 235ą Kodeksu pracy (Dz.U z 2020 roku, poz. 1320), dalej "k.p.", zgodnie z którym za chorobę zawodową uważa się chorobę, wymienioną w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że została ona spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy, zwanych "narażeniem zawodowym". Jak wynika z treści przywołanego przepisu, aby określone schorzenie mogło być uznane za chorobę zawodową, muszą zostać spełnione łącznie dwie przesłanki: po pierwsze, rozpoznane schorzenie musi odpowiadać chorobie ujętej w wykazie chorób zawodowych; po drugie, winno być spowodowane czynnikami szkodliwymi dla zdrowia występującymi na stanowisku pracy osoby zainteresowanej, albo w związku ze sposobem wykonywania przez nią pracy.

Wydane na mocy art. 237 § 1 pkt 3-6 k.p. Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 roku w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. z 2013 roku, poz. 1367), zwane dalej "rozporządzeniem", określa wykaz chorób zawodowych, okres, w którym wystąpienie udokumentowanych objawów chorobowych upoważnia do rozpoznania choroby zawodowej pomimo wcześniejszego zakończenia pracy w narażeniu zawodowym, sposób i tryb postępowania dotyczący zgłoszenia podejrzenia, rozpoznawania i stwierdza chorób zawodowych oraz podmioty właściwe w sprawie rozpoznawania chorób zawodowych.

Zgodnie z § 5 ust. 1 rozporządzenia właściwym do orzekania w zakresie chorób zawodowych jest lekarz spełniający wymagania kwalifikacyjne określone w przepisach wydanych na podstawie art. 9 ust. 3 ustawy z dnia 27 czerwca 1997 r. o służbie medycyny pracy (Dz. U. z 2004 r. Nr 125, poz. 1317, z późn. zm.) zatrudniony w jednej z jednostek orzeczniczych, o których mowa w ust. 2 i 3.

Z kolei § 5 ust. 2 i 3 rozporządzenia stanowi m.in., że jednostkami orzeczniczymi I stopnia są: poradnie chorób zawodowych wojewódzkich ośrodków medycyny pracy, w zakresie wszystkich chorób zawodowych. Natomiast jednostkami orzeczniczymi II stopnia od orzeczeń wydanych przez lekarzy zatrudnionych w jednostkach orzeczniczych I stopnia są instytuty badawcze w dziedzinie medycyny pracy.

Decyzję o stwierdzeniu choroby zawodowej albo decyzję o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej wydaje się na podstawie materiału dowodowego, a w szczególności danych zawartych w orzeczeniu lekarskim oraz formularzu oceny narażenia zawodowego pracownika lub byłego pracownika, o czym stanowi § 8 ust. 1 rozporządzenia, jak to podkreślała Skarżąca (k. 1-7, 15-14, 19 akt adm. I inst.).

Oznacza to, że w każdym przypadku orzekania o stanie zdrowia osoby badanej decydujące i rozstrzygające znaczenie ma badanie lekarskie oraz badanie specjalistyczne przeprowadzone w upoważnionej jednostce wydającej stosowne orzeczenie lekarskie w zakresie chorób zawodowych - w niniejszej sprawie W. Centrum Medycyny Pracy, jako jednostka I instancji i Instytut Medycyny Pracy im. prof. med. J. N. w Ł. , jako jednostka II instancji. Jak wielokrotnie podkreślał Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniach swych wyroków (por. wyrok NSA z dnia 5 stycznia 2007 roku, sygn. II OSK 1078/06; wyrok z dnia 12 lipca 2016 roku, sygn. akt II OSK 2688/14) orzeczenie lekarskie dotyczące rozpoznania choroby zawodowej jest opinią w rozumieniu art. 84 § 1 k.p.a. Bez tej opinii lub sprzecznie z tą opinią organ administracji nie może dokonywać we własnym zakresie rozpoznania choroby i ustalenia, czy rozpoznane schorzenie mieści się w wykazie chorób zawodowych. Ocena opinii lekarskich dokonywana przez organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej sprowadza się, więc do badania ich pod względem formalnym, czyli oceny czy wyjaśniają istotne dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności wymagające wiadomości specjalnych i czy są rzeczowo i przekonująco uzasadnione. W niniejszej sprawie nie sposób było dopatrzeć się uchybienia jednostek wydających orzeczenia i opinie w sprawie pod kątem rzetelności, spójności i logiczności w ich sporządzeniu, a tylko to mogło być przedmiotem oceny organów i Sądu.

W niniejszej sprawie z orzeczeń lekarskich WCMP nr [...] z [...] sierpnia 2019r. (k. 7 akt adm. I inst.) i Instytutu Medycyny Pracy w Łodzi Nr [...] z dnia [...] czerwca 2020r. (k. 19 akt adm. I inst.) oraz opinii uzupełniających jednostek medycyny pracy (k. 24, 55, 79 akt adm. I inst.) wynika jednoznaczny wniosek o braku podstaw do rozpoznania u skarżącej choroby zawodowej w postaci przewlekłej choroby narządu głosu spowodowanego nadmiernym wysiłkiem głosowym trwającym co najmniej [...] lat, wymienionej w poz. 15 pkt 1 -3 wykazu chorób zawodowych określonego w przepisach Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 roku w sprawie chorób zawodowych w typie guzków głosowych twardych, wtórnych zmian przerostowych fałdów głosowych oraz niedowładów mięśni wewnętrznych krtani z wrzecionowatą niedomykalnością fonacyjną głośni i trwałą dysfonią.

W sprawie wydano dwa orzeczenia lekarskie o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej: orzeczenie lekarskie Nr [...] W. Centrum Medycyny Pracy w P. z dnia [...] sierpnia 2019 roku, orzeczenie lekarskie Nr [...] z dnia [...] czerwca 2020 roku, a także dwie opinie uzupełniające W. Centrum Medycyny Pracy w P. z dnia [...] sierpnia 2019 roku oraz [...] marca 2021 roku. Dodatkowo wskazać należy, że w jednostce orzeczniczej I stopnia Skarżąca badana była w dniach [...] listopada 2018 roku oraz [...] lipca 2019 roku oraz w jednostce II stopnia w dniach [...] grudnia 2019 roku oraz [...] czerwca 2020 roku.

W świetle treści tych orzeczeń i opinii uzupełniających zgromadzonych w aktach sprawy zasadnie przyjęły organu obu instancji, że orzeczenia te oraz opinie uzupełniające wydane przez lekarskie jednostki orzecznicze są spójne i logiczne oraz że wydane zostały przez uprawnione do orzekania w tym zakresie jednostki medyczne.

Nietrafny jest zdaniem Sądu zarzut Skarżącej podważający rzetelność wydanych w sprawie orzeczeń i opinii. Skarżąca w swej skardze wskazywała na niejednolitość terminologii stosowanej w uzasadnieniu poszczególnych orzeczeń organów orzeczniczych I i II stopnia, a także różne wyniki poszczególnych badań. Z treści obu orzeczeń lekarskich jednoznacznie wynika, że u Skarżącej rozpoznano zaburzenia czynnościowe głosu. Niewydolność głośni w stopniu lekkim. Skrzywienie przegrody nosa. Dysfonię hyperfunkcjonalną. Natomiast dalsze wpisy, na które wskazywała Skarżąca, stwierdzające że w badaniu wideostroboskopowym "drgania symetryczne, jednakowe i jednoczasowe (...) przesunięcie brzeżne zachowane" a zarazem "zwarcie szpary głośni prawie pełne" (WCMP), tymczasem w orzeczeniu IMP stwierdzono, iż "drgania fałdów głosowych – niejednakowe, niejednoczesne, nieregularne (...) przesunięcie brzeżne było obustronnie ograniczone" – ocenić należy jako pozorne sprzeczności. W opiniach uzupełniających lekarze orzecznicy wyjaśnili, że taki stan wskazuje, iż odchylenia w narządzie głosu mają charakter zmienny i nie są utrwalone, co dodatkowo potwierdza stanowisko o braku wystąpienia w Skarżącej schorzeń wymienionych w wykazie chorób zawodowych, a stwierdzenie tylko schorzeń wymienionych w tym wykazie warunkuje stwierdzenie wystąpienia choroby zawodowej.

Niezasadny okazał się także zarzut Skarżącej, co do nieprawidłowości przeprowadzenia badań, skoro znacząco różna była długość tych badań oraz drugie badanie przeprowadzono bez zastosowania znieczulenia powierzchniowego, co mogło mieć wpływ na wynik badań. Wątpliwości w tym zakresie Skarżąca formułowała już na etapie postępowania przed organami administracji, co nie uszło uwadze organu II instancji, który zwrócił się do jednostek orzeczniczych o odniesienie się do podniesionych przez D. R. zastrzeżeń. Tym samym w opiniach uzupełniających WCMP z dnia [...] października 2020 roku oraz [...] marca 2021 roku, odpowiadając na poczynione zarzuty, wskazano m.in., że odchylenia w narządzie głosu Skarżącej mają zmienny charakter i nie są utrwalone, dowodem czego są właśnie różne wyniki przeprowadzonej diagnostyki. Jednostka orzecznicza wskazywała, że różnice w stosowanej w poszczególnych orzeczeniach terminologii nie stanowią błędu ani przeoczenia świadczącego o nierzetelności badań, ponieważ stosowane określenia mogą być używane zamiennie. Także w odpowiedzi na zapytanie lekarz specjalista medycyny pracy w Instytucie im. J.. N. potwierdził, że złe samopoczucie podczas badania nie miało wpływu na wynik badania (k. 24 akt adm.). Z uwagi na powyższe organ dwukrotnie podtrzymał wnioski płynące z wydanych w sprawie orzeczeń, a co istotne stwierdzały one jednoznacznie brak wystąpienia schorzenia opisanego w ustępie 15 pkt 1-3 wykazu chorób zawodowych.

Skarżąca w zasadzie kwestionuje jedynie orzeczenia lekarskie wydane w toku postępowania administracyjnego. Stwierdzić jednak należy, że wszystkie wydane w sprawie orzeczenia lekarskie oraz opinie uzupełniające są zgodne, gdyż w żadnym z nich u skarżącej nie stwierdzono schorzenia stanowiącego chorobę zawodową. Obie orzekające jednostki były zgodne co do faktu, że przeprowadzone badania i konsultacje specjalistyczne, przy uwzględnieniu dodatkowo danych z dostępnej dokumentacji medycznej oraz narażenia zawodowego, nie dały podstaw do stwierdzenia u skarżącej choroby zawodowej wymienionej w wykazie chorób zawodowych. Dodatkowo podkreślić przy tym należy, że organy inspekcji sanitarnej orzekające w sprawie, jak i Sąd nie mają także uprawnień do kwestionowania prawidłowości badania przeprowadzonego dnia [...] czerwca 2020 roku w IMP w sytuacji, gdy WCMP w piśmie z dnia [...] marca 2021 roku stwierdziło, że zła kondycja zdrowotna nie miała żadnego wpływu na wynik badania.

W tym miejscu Sąd wskazuje na specyfikę postępowania w sprawach dotyczących chorób zawodowych i wynikający z tego fakt związania organów Państwowej Inspekcji Sanitarnej orzeczeniem lekarskim wydanym w sprawie i to przez jednostki orzecznicze I i II stopnia, powołane do tych szczególnych zadań. Wynika z tego, że organy administracji rozpoznające sprawę w przedmiocie choroby zawodowej nie są uprawnione do kontroli merytorycznych ustaleń zawartych w orzeczeniach lekarskich jednostek uprawnionych do rozpoznawania chorób zawodowych, ani też do dokonywania własnych ustaleń prowadzących do odmiennego rozpoznania schorzenia (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 stycznia 2007 r. sygn. akt II OSK 1078/06; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 18 maja 2007 r. sygn. akt IV SA/GL 794/06; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 maja 2010 r. sygn. akt II OSK 335/10; dostępne www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Dotyczy to zarówno objawów choroby, jak i przyczyn jej powstania (etiologii). Lekarskie jednostki orzecznicze dysponują bowiem medyczną wiedzą specjalną w zakresie stwierdzenia, czy dane schorzenie u wnioskodawczyni wystąpiło, kiedy i z jakich przyczyn, a także co do sposobu, okoliczności i zasad przeprowadzenia stosownych badań. Wiedzy takiej nie posiadają organy administracji i rozpoznające wniosek o stwierdzenie wystąpienia choroby zawodowej, a także i Sąd, zatem w istocie decydujące znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy mają orzeczenia lekarskie. Rolą organów administracji jest natomiast ocena orzeczenia lekarskiego, w zakresie czy spełnia ono wymogi formalne, czy jest logiczne, czytelne i zrozumiałe, a zastawienie orzeczeń jednostek obu instancji nie zawiera wniosków wzajemnie wykluczających się, zatem czy spełniają przesłanki przydatności do rozpoznania sprawy. Nadto, to organy administracji zobowiązane są czuwać nad prawidłowym przebiegiem postępowania administracyjnego, możliwie pełnym zgromadzeniem materiału dowodowego, celem dokładnego wyjaśnienia sprawy zmierzającego do załatwienia sprawy. Wobec tego zwracanie się przez organ administracji do jednostek orzeczniczych o dodatkowe wyjaśnienie wątpliwości zgłaszanych zwłaszcza przez skarżącą w toku postępowania administracyjnego, nie może być poczytywane jako podstawa do kwestionowania prawidłowości wydanych w sprawie orzeczeń lekarskich, jak to sugerowała Skarżąca, a uznać należy za prawidłowe działanie służące do wszechstronnego wyjaśnienia sprawy w jej całokształcie zgodnie z treścią przepisów art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a.

Zgodnie z § 6 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009r. decyzję o stwierdzeniu choroby zawodowej albo decyzję o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej wydaje się na podstawie wyników przeprowadzonych badań lekarskich i pomocniczych, dokumentacji medycznej pracownika lub byłego pracownika, dokumentacji przebiegu zatrudnienia oraz oceny narażenia zawodowego. Przepis § 6 ust. 2 wymienia czynniki, które lekarz orzecznik winien uwzględnić przy dokonywaniu oceny narażenia zawodowego. Organy sanitarne I i II instancji dopiero po otrzymaniu ostatecznego orzeczenia lekarskiego wydają decyzję na podstawie całego zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności na podstawie danych zawartych w orzeczeniu lekarskim i formularzu oceny narażenia zawodowego pracownika (§ 8 ust. 1 w/w rozporządzenia).

Chybiony jest też zarzut Skarżącej, jakoby widząc konieczność przeprowadzenia opinii uzupełniającej przez jednostkę orzeczniczą II stopnia, jednostka ta zaniechała opinii uzupełniającej z uwagi na treść pisma jednostki orzeczniczej I instancji, czym rzekomo organ naruszył przepisy postępowania administracyjnego. W tym miejscu wskazać należy na § 8 ust. 2 rozporządzenia w sprawie wykazu chorób zawodowych, zgodnie z którym jeżeli właściwy państwowy inspektor sanitarny przed wydaniem decyzji uzna, że materiał dowodowy jest niewystarczający do wydania decyzji, może żądać od lekarza, który wydał orzeczenie lekarskie, dodatkowego uzasadnienia tego orzeczenia, wystąpić do jednostki orzeczniczej II stopnia o dodatkową konsultację lub podjąć inne czynności niezbędne do uzupełnienia tego materiału. Przepis ten kreuje więc po stronie inspektora sanitarnego dowolność w doborze środków w celu uzupełnienia postępowania dowodowego. W niniejszej sprawie organ II instancji uznał, że druga opinia uzupełniająca W. Centrum Medycyny Pracy w P. z dnia [...] marca 2021 roku jest wystarczająca do rozpoznania odwołania D. R. i wydania decyzji o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej. Nie sposób, zatem zasadnie dopatrzyć się uchybienia organu w tym zakresie.

Reasumując, w sprawie przeprowadzono w sumie cztery badania Skarżącej. Dwukrotnie badania przeprowadzono w W. Centrum Medycyny Pracy, a także po wniosku skarżącej dwukrotnie ponownie w Instytucie Medycyny Pracy w Łodzi. Skutkowało to wydaniem dwóch orzeczeń o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej oraz dwóch opinii uzupełniających jednostki orzeczniczej I stopnia. We wszystkich tych orzeczeniach jednoznacznie nie stwierdzono u Skarżącej choroby zawodowej narządu głosu pod postacią niedowładu mięśni wewnętrznych krtani z wrzecionowatą niedomykalnością fonacyjną głośni i trwałą dysfonią, które to choroby figurują w katalogu zamkniętym chorób zawodowych pod pozycją 15 punkt 1-3 i w tym zasadniczym zakresie dla rozstrzygnięcia sprawy wszystkie orzeczenia są zbieżne. W ocenie Sądu, orzeczenia lekarskie są wystarczająco uzasadnione, zrozumiałe i kompletne, co do konkluzji rozstrzygnięć nie ma między orzeczeniami jakichkolwiek rozbieżności. Natomiast Organ Państwowej Inspekcji Sanitarnej wydaje decyzję na podstawie orzeczenia lekarskiego i jest związany treścią tego orzeczenia, a więc nie ma prawa do samodzielnej oceny dokumentacji lekarskiej, prowadzącej do odmiennego rozpoznania schorzenia (wyrok NSA z 23.04.2015 r., sygn. II OSK 2237/14, publ. CBOSA).

Przy czym należy podkreślić, że wykaz chorób zawodowych, stanowiący załącznik do Rozporządzenia Rady Ministrów z 30 czerwca 2009r. w sprawie chorób zawodowych określa zamknięty katalog chorób zawodowych. Oznacza to, że za chorobę zawodową może zostać uznana wyłącznie choroba wymieniona w wykazie, jeżeli została spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy.

Bezsporny pozostaje fakt narażenia przez okres przynajmniej 15 lat Skarżącej na nadmierny wysiłek głosowy, czyli czynnik mogący być przyczyną powstania choroby zawodowej. Powyższe wynika z bezspornego i wiarygodnego materiału dowodowego w postaci dokumentów i zeznań skarżącej. Trzeba jednak podkreślić, że zmiany powstałe w narządzie głosu skarżącej w postaci: zaburzeń czynnościowych głosu (dysfonia hyperfunkcjonalna), niewydolności głośni w stopniu lekkim, skrzywienia przegrody nosa, nie spełniają kryteriów choroby zawodowej i nie są ujęte w wykazie chorób zawodowych, co wynika z dowodu w postaci orzeczeń lekarskich, które mają walor dowodu z opinii biegłego.

W ocenie Sądu, organy obu instancji, wbrew zarzutom skargi, nie dopuściły się naruszenia przepisów postępowania mającego istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 7, art. 8 § 1, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a., a także przepisów § 8 pkt 1 i 2 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 roku w sprawie chorób zawodowych, albowiem w przedmiotowej sprawie organy sanitarne obu instancji, prawidłowo i wnikliwie, na podstawie całokształtu materiału dowodowego oceniły, że brak jest przesłanek do stwierdzenia u Skarżącej choroby zawodowej. Dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy przez organy obu instancji nie miało też znaczenia, że organ odwoławczy nie odniósł się w odpowiedzi na skargę w sposób satysfakcjonujący dla Skarżącej. Jak wskazano we wstępnie, Sąd dokonuje kontroli wydanych w sprawie decyzji organów administracji publicznej obu instancji w świetle ich treści, zgromadzonych akt sprawy, ustalonego przez organy stanu faktycznego i zastosowanych przepisów prawa procesowego oraz materialnego. Dokonana przez Sąd kontrola doprowadziła do wniosku, że decyzje obu instancji odpowiadają prawu.

Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił w całości jako niezasadną i orzekł, jak w wyroku.