Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 441/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2006-06-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6152 Lokalizacja innej inwestycji celu publicznego
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jakub Linkowski, Sędziowie sędzia WSA Małgorzata Miron, asesor WSA Marian Wolanin (spr.), Protokolant Artur Dral, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 maja 2006 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia "N." na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] grudnia 2005 r. nr [...] w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego - skargę oddala -


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] grudnia 2005 r. Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] utrzymało w mocy decyzję Prezydenta W. z dnia [...] września 2005 r. Nr [...] o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającej na budowie kolektora zrzutowego ścieków oczyszczonych z Oczyszczalni Ścieków "[...]" do rzeki [...] na terenie [...] w W.

Zaskarżona decyzja wydana została w postępowaniu wszczętym na wniosek M. SA z dnia 4 kwietnia 2005 r., złożony do Prezydenta W.

W wyniku złożonego wniosku, Prezydent W., zawiadomieniem z dnia 12 kwietnia 2005 r. wszczął postępowanie o wydanie wnioskowanej decyzji dot. ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. Następnie, w pismach z dnia 4 maja, 11 maja, 5 lipca, 8 lipca i 27 lipca 2005 r. organ pierwszej instancji wystąpił o uzgodnienie projektu decyzji o ustaleniu lokalizacji kolektora zrzutowego ścieków oczyszczonych z Oczyszczalni Ścieków "[...]" do rzeki [...] na terenie [...] w W. do: [...] Urzędu Wojewódzkiego w [...] – Wydziału Rozwoju Regionalnego oraz Wydziału Środowiska i Rolnictwa, Zarządu Dróg Miejskich w W., Wojewódzkiego Zarządu Melioracji i Urządzeń Wodnych w [...], Biura Ochrony Środowiska Urzędu W., Urzędu Marszałkowskiego – Departamentu Strategii Rozwoju Regionalnego i Funduszy Regionalnych, Wydziału Infrastruktury dla [...] Urzędu W., Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w W., Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w [...], Zarządu Oczyszczania Miasta – Działu Lasów Miejskich i Dyrektora Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w W.

Jednocześnie, w piśmie z dnia 18 lipca 2005 r. Stowarzyszenie "N." zgłosiło do Prezydenta W. chęć uczestniczenia na prawach strony w postępowaniu o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji projektowanej inwestycji celu publicznego, na podstawie art. 33 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz.U. Nr 62, poz. 627, ze zm.). Natomiast w piśmie z dnia 18 lipca 2005 r. wniosek o włączenie do postępowania na prawach strony o wydanie decyzji, na podstawie art. 33 ustawy Prawo ochrony środowiska, złożyło Stowarzyszenie "Z.".

Postanowieniem z dnia [...] lipca 2005 r. Prezydent W. dopuścił Stowarzyszenie "Z." do udziału na prawach strony w postępowania o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji projektowanej inwestycji celu publicznego, natomiast Stowarzyszenie "N." dopuszczone zostało do udziału w powołanym postępowaniu na prawach strony postanowieniem z dnia [...] lipca 2005 r.

Po uzyskaniu stosownych uzgodnień od właściwych w tym wględzie organów i jednostek organizacyjnych, jak również po uzyskaniu decyzji Wojewody [...] z dnia [...] września 2005 r. o zezwoleniu na realizację przedsięwzięcia budowy kolektorów sanitarnych do przesyłu ścieków przez Dolinę Środkowej [...], jako obszar objęty szczególną ochroną przyrodniczą Natura 2000, Prezydent W. wydał w dniu [...] września 2005 r. decyzję Nr [...] o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, w której ustalił warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie kolektora zrzutowego ścieków oczyszczonych z Oczyszczalni Ścieków "[...]" do rzeki [...] na terenie [...] w W.

Odwołanie od powołanej decyzji do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] złożyły: Stowarzyszenie "N." i Stowarzyszenie "Z.".

Stowarzyszenie "N." wniosło o uchylenie decyzji organu pierwszej instancji i umorzenie postępowania podnosząc, że: nie było informowane o podejmowanych działaniach przez organ pierwszej instancji, w tym o dokonywanych uzgodnieniach, przez co pozbawiono Stowarzyszenie czynnego udziału w postępowaniu; kwestionowana decyzja wydana została przed rozpatrzeniem zażalenia Stowarzyszenia na postanowienie uzgadniające Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w [...]; niejednolicie stosowano w postępowaniu przepisy ustawy Prawo ochrony środowiska – w jednych przypadkach stosowano przepisy sprzed nowelizacji tej ustawy, a w innych po jej nowelizacji, skutkiem czego przygotowano wniosek do Funduszu Spójności niezgodnie z wymaganiem prawa unijnego; nie udostępniono Stowarzyszeniu żądanych akt w trakcie prowadzenia oceny oddziaływania na środowisko; zastosowano procedurę oddziaływania na środowisko obowiązującą przed dniem 28 lipca 2005 r., mimo iż obszar objęty projektowaną inwestycją stanowi obszar szczególnej ochrony Natura 2000; nie uwzględniono faktu objętego art. 51 ust. 1 pkt 3 i ust, 2a ustawy Prawo ochrony środowiska; nie opracowano raportu o oddziaływaniu na środowisko zgodnie z art. 52 ustawy Prawo ochrony środowiska; kwestionowana decyzja jest sprzeczna z żądaniami społeczeństwa i zaprzecza zasadom społeczeństwa obywatelskiego i zasadom demokracji lokalnej; kwestionowana decyzja jest sprzeczna z uchwałą Rady [...] zawierającej protest przeciw zwiększaniu maksymalnej przepustowości Oczyszczalni Ścieków "[...]"; budowa kolektorów zrzutowych jest sprzeczna z oczekiwaniami ludności.

Stowarzyszenie "Z." wniosło o uchylenie decyzji organu pierwszej instancji podnosząc, że uniemożliwiono Stowarzyszeniu uczestnictwo w procedurze uzgodnień, pozbawiając przez to prawa do złożenia zażaleń, co stanowi pominięcie strony w ważnych etapach postępowania z naruszeniem art. 10 kpa.

W wyniku rozpatrzenia odwołań, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wydało w dniu [...] grudnia 2005 r. decyzję Nr [...]. W decyzji tej organ drugiej instancji nie stwierdził uchybień, które mogłyby skutkować uchyleniem decyzji organu pierwszej instancji.

W odniesieniu do zarzutów zgłoszonych w odwołaniu Stowarzyszenia "Z.", Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] stwierdziło, iż są one bezzasadne, ponieważ wszystkie postanowienia uzgadniające projekt decyzji o ustaleniu lokalizacji projektowanej inwestycji celu publicznego wydane zostały przed dniem wnioskowania przez Stowarzyszenie o dopuszczenie do udziału w postępowaniu na prawach strony.

W odniesieniu do zarzutów zgłoszonych w odwołaniu Stowarzyszenia "N.", organ drugiej instancji stwierdził, iż dopuszczenie do udziału w postępowaniu skarżącego Stowarzyszenia nastąpiło po dokonaniu uzgodnień z organami współdziałającymi. Natomiast postępowanie w sprawie oceny oddziaływania projektowanej inwestycji na środowisko, z uwzględnieniem ochrony wynikającej z objęcia części terenu projektowanej inwestycji obszarem Natura 2000, było prowadzone na podstawie przepisów ustawy Prawo ochrony środowiska sprzed nowelizacji, która weszła w życie w dniu 28 lipca 2005 r., na wyraźny w tym względzie wniosek inwestora znajdujący podstawę w ustawie nowelizującej. Organ drugiej instancji wskazał również, że Minister Środowiska umorzył postępowanie z odwołania Stowarzyszenia "N.". Także Główny Inspektor Sanitarny stwierdził niedopuszczalność zażalenia Stowarzyszenia na postanowienie Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] lipca 2005 r. Skutkiem tego, organ drugiej instancji nie uznał za zasadny zarzutu Stowarzyszenia wydania decyzji o lokalizacji projektowanej inwestycji celu publicznego bez prawomocnych uzgodnień.

W skardze na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] grudnia 2005 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, Stowarzyszenie "N." wniosło o uchylenie decyzji organów obu instancji, zarzucając naruszenie prawa materialnego i przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, a w szczególności: art. 31, art. 32 ust. 1 i 2, art. 52 ustawy Prawo ochrony środowiska, art. 33 ustawy o ochronie przyrody, art. 7, art. 77, art. 107 i art. 28 kpa, art. 53 ust. 1, 3-5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. 106 i art. 10 kpa, art. 6 ust. 2, 7-9 Konwencji z Aarhus z dnia 25 czerwca 1998 r. o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska (Dz.U. z 2003 r. Nr 78, poz. 706), art. 5 ust. 3, art. 6 ust. 4 i 6, art. 8 i art. 9 ust. 1 Dyrektywy Rady 85/337/EWG z dnia 27 czerwca 1985 r. w sprawie oceny oddziaływania przedsięwzięć, zmienionej przez Dyrektywę Rady 97/11/WE z dnia 3 marca 1997 r. oraz zmienionej przez Dyrektywę Rady 2003/35/WE z dnia 26 maja 2003 r., oraz art. 6 ust. 4 Dyrektywy 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk naturalnych oraz dzikiej fauny i flory.

W uzasadnieniu zarzutów skargi podniesiono przede wszystkim, iż zaskarżona decyzja jest nieważna z mocy samego prawa, na podstawie art. 11 ustawy Prawo ochrony środowiska, z uwagi na liczne naruszenia przepisów dot. ochrony środowiska. Ponadto wskazano, że: organ odwoławczy nie dokonał w sposób należyty oceny prawidłowości postępowania wyjaśniającego przeprowadzonego przez organ pierwszej instancji; nie zbadano zasadności zarzutów podnoszonych w odwołaniu, odnosząc się do niektórych zarzutów w sposób powierzchowny; nie umieszczono w publicznie dostępnym wykazie informacji o wniosku dot. wydania decyzji i danych dot. samej decyzji; organ pierwszej instancji nie prowadził dla przedmiotowej sprawy publicznie dostępnego wykazu danych o dokumentach zawierających informacje o środowisku; nie obwieszczono o wszczęciu postępowania w pobliżu miejsca planowanego przedsięwzięcia; nie podano do publicznej wiadomości informacji o zamieszczeniu w publicznie dostępnym wykazie danych o podjętej decyzji lokalizacyjnej; niejednoznacznie określano terminy na wniesienie uwag i wniosków przez społeczeństwo, każdorazowo licząc termin 21 dni od dnia ukazania się danej formy obwieszczenia; organ pierwszej instancji nie rozpatrzył zgłoszonych uwag i wniosków przez społeczeństwo; raport oddziaływania na środowisko nie spełnia wymagań formalnych poprzez brak niektórych elementów treści wymaganych przepisami ustawy Prawo ochrony środowiska; nie doręczano Stowarzyszeniu postanowień uzgodnieniowych sukcesywnie lecz zbiorczo, w wyniku czego pozbawiono Stowarzyszenie złożenia zażaleń w terminie, samą zaś decyzję lokalizacyjną wydano przed rozpatrzeniem zażaleń, które Stowarzyszenie złożyło; nieprzeprowadzono pełnej oceny wpływu przedsięwzięcia na obszar Natura 2000. Podniesiono również, że osoby, których nieruchomości objęte są miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego W., nie zostały uwzględnione w postępowaniu, jako jego strony.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] podtrzymało w całości stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji, wnosząc o jej oddalenie. W szczególności wskazano, iż organ pierwszej instancji podał do publicznej wiadomości zawiadomienia o umieszczeniu danych o wniosku w publicznie dostępnym wykazie danych. Organ drugiej instancji nie dopatrzył się naruszenia prawa w ustalaniu terminu 21 dni na zgłaszanie uwag i wniosków każdorazowo od dnia upublicznienia danej formy zawiadomienia o prowadzonym postępowaniu. Raport oddziaływania projektowanej inwestycji na środowisko był przedmiotem uzgodnień z Wojewodą [...] i Wojewódzkim Inspektorem Sanitarnym, a w polemice z zawartością tego raportu skarżące Stowarzyszenie nie podało, jaki ma to wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Organ drugiej instancji podniósł również, że w toku postępowania, w wyznaczonych terminach 21 dni na zgłaszanie uwag i wniosków nie zostały złożone jakiekolwiek uwagi lub wnioski. Pismo skarżącego Stowarzyszenia z dnia 28 kwietnia 2005 r. nie zostało złożone w trybie art. 32 ust. 1 pkt 1 i 3 ustawy Prawo ochrony środowiska.

Odpowiedzi na skargę udzielił także uczestnik postępowania – M. SA, który w piśmie z dnia 30 maja 2006 r. podniósł przede wszystkim okoliczność nie przysługiwania legitymacji skargowej Stowarzyszeniu "N." w złożeniu skargi do sądu administracyjnego, ponieważ cele statutowe Stowarzyszenia nie uprawniają do uznania Stowarzyszenia za organizację ekologiczną w rozumieniu art. 3 pkt 16 ustawy Prawo ochrony środowiska. W dalszych motywach odpowiedzi uczestnik ustosunkował się do poszczególnych zarzutów skargi. M. SA ustosunkowało się do zarzutów skargi także w piśmie z dnia 8 czerwca 2006 r., stanowiącym załącznik do protokołu rozprawy.

Również skarżące Stowarzyszenie "N.", złożyło załącznik do protokołu rozprawy w piśmie z dnia 8 czerwca 2006 r., w którym wskazało na okoliczności mające świadczyć o przysługiwaniu Stowarzyszeniu statutowej legitymacji skargowej, jako organizacji społecznej. Stowarzyszenie raz jeszcze wskazało na charakter naruszeń prawa dokonanych przy wydawaniu decyzji przez organy obu instancji w rozpatrywanej sprawie, przedstawiając uzasadnienie podnoszonych zarzutów. Podniesiono przy tym wpływ zaistniałych – zdaniem skarżącego - naruszeń prawa na wynik rozstrzygnięcia sprawy, ze wskazaniem na ewentualność przyjęcia odmiennych rozwiązań przez organy orzekające, a więc i odmiennego rozstrzygnięcia w sprawie, gdyby nie doszło do naruszenia przepisów ochrony środowiska i ochrony przyrody.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

W pierwszej kolejności rozważenia wymaga dopuszczalność złożenia skargi do sądu administracyjnego przez Stowarzyszenie "N.".

Zgodnie z art. 50 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym.

Stowarzyszenie "N." jest organizacją społeczną, której cele statutowe prowadzonej działalności dają podstawę do udziału w postępowaniu administracyjnym o wydanie zaskarżonej decyzji, na podstawie co najmniej art. 31 §1 kpa, ze względu na udział w nim także osób fizycznych, będących właścicielami nieruchomości, przez które projektowana jest lokalizacja inwestycji kanału ściekowego w rozpatrywanej sprawie. Z tych względów, bez znaczenia są rozważania, czy skarżące Stowarzyszenie jest organizacją ekologiczną, skoro organy administracyjne obu instancji prowadziły postępowanie z udziałem skarżącego Stowarzyszenia. W tym względzie, Stowarzyszeniu "N." przysługuje prawo do złożenia skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] grudnia 2005 r. dot. ustalenia lokalizacji inwestycji kanału ściekowego z obszaru lewobrzeżnej W. do Oczyszczalni Ścieków "[...]", jako uczestnikowi dotychczasowego postępowania przed organami administracji i zarazem, z racji celów statutowych, obejmujących swoim zakresem kwestie należące do przedmiotu ustaleń zawartych w zaskarżonej decyzji.

W odniesieniu do oceny prawnej zaskarżonej decyzji organu drugiej instancji, należy przede wszystkim wskazać, iż ustalenia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...], jako organu drugiej instancji, dotyczące zarówno zachowania warunków materialnoprawnych jak i warunków procesowych przy ustalaniu lokalizacji inwestycji celu publicznego w rozpatrywanej sprawie nie naruszają prawa.

Dla oceny legalności zapadłych w rozpatrywanej sprawie rozstrzygnięć, należy rozważyć przede wszystkim zgodność ustalenia lokalizacji projektowanej inwestycji celu publicznego, polegającej na budowie kolektora zrzutowego ścieków oczyszczonych z Oczyszczalni Ścieków "[...]" do rzeki [...] na terenie [...] w W., z materialnoprawnymi i procesowymi podstawami prawnymi zawartymi w ustawie z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717, ze zm.).

Zgodnie z art. 50 ust. 1 i art. 2 pkt 5 powołanej ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. 6 pkt 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. ustawy o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2004 r. Nr 261, poz. 2603, ze zm.), inwestycja celu publicznego w postaci budowy i utrzymania publicznych urządzeń służących do przesyłania, oczyszczania i odprowadzania ścieków, lokalizowana jest na podstawie planu miejscowego, a w przypadku braku – w drodze decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego.

W rozpatrywanej sprawie, tylko część obszaru, na którym projektowana jest inwestycja kolektora zrzutowego oczyszczonych ścieków, objęta jest planem miejscowym zagospodarowania przestrzennego W., dlatego też w pozostałej części, na obszarze projektowanego przebiegu inwestycji istnieje podstawa w art. 50 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym do wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji projektowanej inwestycji, jako inwestycji celu publicznego. W decyzji organu pierwszej instancji wyraźnie przy tym wyłączono z jej ustaleń obszar objęty powołanym planem miejscowym, odzwierciedlając to również w załączniku graficznym nr 2 od pkt. 3-4 oraz 7-8.

Z ustaleń organu pierwszej instancji wynika przy tym, iż obszar projektowanej w decyzji lokalizacji inwestycji, objęty jest zgodą na zmianę przeznaczenia na cele nierolne i nieleśne w części gruntów rolnych, zaś w części tych gruntów nie jest wymagana taka zgoda, co potwierdził Wojewoda [...] w postanowieniu z dnia [...] maja 2005 r. - uzgadniającym projekt decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji.

Zgodnie z art. 52 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego następuje na wniosek inwestora. Stosownie jednak do art. 56 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, nie można odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego nie jest zatem decyzją uznaniową organu, lecz jej ustalenia są zależne od regulacji prawnych dotyczących projektowanego zamierzenia inwestycyjnego i obszaru, na którym takie zamierzenie ma być zlokalizowane. Decyzja ta stanowi zatem prawnie określoną formę oceny dopuszczalności lokalizacji inwestycji w danym miejscu, w świetle powszechnie obowiązującego prawa.

Oznacza to, iż Prezydent W., rozpatrując wniosek M. SA o ustalenie lokalizacji kolektora zrzutowego oczyszczonych ścieków do [...] na terenie [...], nie mógł odmówić ustalenia lokalizacji projektowanej inwestycji, gdy zlokalizowanie tej inwestycji w projektowanym miejscu jest zgodne z przepisami odrębnymi. Organ ustalający lokalizację projektowanej inwestycji, aby odmówić jej lokalizacji w sposób wnioskowany przez inwestora, musi wykazać niezgodność wnioskowanej lokalizacji z przepisami prawa.

Takiej niezgodności, zarówno Prezydent W., jako organ pierwszej instancji, jak i Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], jako organ drugiej instancji, nie wykazały, co obligowało te organy do ustalenia wnioskowanej lokalizacji dla projektowanej inwestycji kolektora zrzutowego oczyszczonych ścieków. Również Sąd nie dostrzega takiej niezgodności, która obligowałaby do uchylenia zaskarżonych decyzji.

Akta administracyjne potwierdzają przy tym ustalenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] o spełnieniu wymogów publicznego zawiadomienia o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o lokalizacji projektowanej inwestycji celu publicznego przez organ pierwszej instancji, określonych w art. 53 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Stosowne zawiadomienia ukazały się bowiem na tablicy ogłoszeń Urzędu W., Urzędu [...], oraz w internecie, i były tam dostępne przez okres 14 dni, od dnia ich ukazania się. Z akt administracyjnych wynika, iż organ pierwszej instancji, odrębnie podał do publicznej wiadomości, poprzez wywieszenie na tablicy ogłoszeń Urzędu W. i Urzędu [...], oraz w [...] dodatku do Gazety [...] i w internecie, zawiadomienie o prowadzonym postępowaniu w sprawie wydania decyzji o lokalizacji projektowanej inwestycji oraz o umieszczeniu danych dot. wniosku o wydanie tej decyzji w publicznie dostępnym wykazie, na podstawie przepisów ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska.

Następnie, zgodnie z art. 53 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, Prezydent W., wystąpił do właściwych organów o uzgodnienie projektu decyzji o ustaleniu lokalizacji kolektora zrzutowego oczyszczonych ścieków, po czym otrzymał stosowne uzgodnienia od wszystkich organów, właściwych ze względu na charakter gruntów, na których zaprojektowano lokalizację przedmiotowej inwestycji.

Również ustalenia organu drugiej instancji w zakresie kompletności decyzji organu pierwszej instancji w świetle warunków zawartych w art. 54 oraz w art. 50 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, są prawidłowe, co potwierdza zakres treści decyzji Prezydenta W. z dnia [...] września 2005 r. i jej załączników.

O wydaniu decyzji z dnia [...] września 2005 r. przez organ pierwszej instancji, obwieszczono na tablicy ogłoszeń Urzędu W. i Urzędu [...], oraz w [...] dodatku do Gazety [...] i w internecie, zachowując tym samym wymogi zawarte w art. 53 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

W świetle powyższego, zarówno decyzja organu drugiej instancji, jak i decyzja organu pierwszej instancji, nie naruszają przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennych.

Przechodząc do oceny zasadności zarzutów podniesionych przez skarżące Stowarzyszenie "N." należy na wstępie podkreślić, iż stosownie do art. 56 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, organy orzekające o ustaleniu lokalizacji kolektora zrzutowego oczyszczonych ścieków, nie miały podstaw prawnych do rozważania kwestii zasadności lub celowości lokalizowania projektowanej inwestycji na danym obszarze, dlatego też zarzuty podniesione w skardze wobec braku rozważań organów orzekających w tym zakresie, należy uznać za nietrafne, jako nie znajdujące usprawiedliwionych podstaw prawnych.

Rozważając zarzut nieważności wydanych decyzji z mocy art. 11 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz.U. Nr 62, poz. 627, ze zm), Sąd nie podziela tego zarzutu, z racji braku w rozpatrywanej sprawie naruszeń przepisów dotyczących ochrony środowiska, o czym stanowi art. 11 powołanej ustawy Prawo ochrony środowiska. Przepis ten dotyczy bowiem naruszenia przepisów regulujących problematykę ochrony środowiska, a więc materii, jak i procedury mającej za przedmiot ochronę środowiska. Tymczasem, w skardze podniesiono cały szereg zarzutów dotyczących procedury wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji projektowanej inwestycji celu publicznego, skutkiem której to procedury nie jest ingerencja w środowisko, aby jej naruszenie uznać za naruszenie przepisów skutkujących ochroną środowiska.

W rozpatrywanej sprawie, projektowana inwestycja kolektora zrzutowego oczyszczonych ścieków potraktowana została, jako integralna część inwestycji polegającej na rozbudowie i przebudowie (modernizacji) Oczyszczalni Ścieków "[...]", wskutek czego, stosownie do §2 ust. 1 pkt 38 powołanego rozporządzenia z dnia 9 listopada 2004 r., stało się obowiązkowe sporządzenie raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, a tym samym, zgodnie z art. 46 ust. 1 i 4 pkt 1 ustawy Prawo ochrony środowiska, przeprowadzono postępowanie w sprawie oceny oddziaływania na środowisko z udziałem społeczeństwa.

Zgodnie jednak z art. 19 ust. ustawy z dnia 18 maja 2005 r. o zmianie ustawy – Prawo ochrony środowiska oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 113, poz. 954), do postępowań w sprawie oceny oddziaływania na środowisko wszczętych, a niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie ustawy zmieniającej, tj. przed dniem 28 lipca 2005 r., przepisy dotychczasowe stosuje się na wniosek uprawnionego podmiotu.

W rozpatrywanej sprawie M. SA złożyło wniosek o zastosowanie dotychczasowych przepisów dot. procedury w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, w piśmie z dnia 31 sierpnia 2005 r., dlatego oceny legalności przeprowadzonego postępowania w tym zakresie i sporządzonych dokumentów należy dokonać w świetle treści przepisów ustawy Prawo ochrony środowiska sprzed nowelizacji zawartej w ustawie z dnia 18 maja 2005. o zmianie ustawy – Prawo ochrony środowiska oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 113, poz. 954).

W tym względzie, ocena oddziaływania na środowisko projektowanej inwestycji kolektora zrzutowego oczyszczonych ścieków w rozpatrywanej sprawie, zawarta jest w Raporcie o oddziaływaniu na środowisko "Rozbudowa i modernizacja Oczyszczalni Ścieków [...] (wraz z kolektorem odprowadzającym ścieki oczyszczone) Etap ustalania lokalizacji" opracowanym w maju 2005 r., którego zawartość treści opisowych i analitycznych w odniesieniu do projektowanej inwestycji kolektora zrzutowego oczyszczonych ścieków nie pozostaje w niezgodności z art. 52 ust. 1 ustawy Prawo ochrony środowiska o treści sprzed nowelizacji wprowadzonej ustawą z dnia 18 maja 2005 r., w sposób mający wpływ na wynik rozstrzygnięcia sprawy. Zarzuty skarżącego Stowarzyszenia w tym względzie nie są zatem uzasadnione. Podnoszona zaś przez skarżącego lakoniczność niektórych zapisów zawartych w raporcie pozostaje w sferze subiektywnych ocen kompleksowości opisu okoliczności objętych Raportem.

W odniesieniu do zarzutu nieprzeprowadzenia pełnej oceny wpływu przedsięwzięcia na obszar Natura 2000, należy wskazać, iż część obszaru objęta projektowaną inwestycją należy do ustanowionego obszaru chronionego Natura 2000 – Dolina Środkowej [...] o kodzie [...], w §2 pkt 24 lit. a rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 21 lipca 2004 r. w sprawie obszarów specjalnej ochrony ptaków Natura 2000 (Dz.U. Nr 229, poz. 2313). Wojewoda [...] wydał zatem decyzję z dnia [...] września 2005 r., na podstawie art. 36 ust. 6 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz.U. 92, poz. 880), o zezwoleniu na realizację projektowanego przedsięwzięcia w obszarze chronionym Natura 2000. W dniu [...] września 2005 r. przepis art. 36 ust. 6 ustawy o ochronie przyrody nie był już jednak przepisem obowiązującym, z racji jego skreślenia powoływaną już ustawą z dnia 18 maja 2005 r. o zmianie ustawy – Prawo ochrony środowiska oraz niektórych innych ustaw. Od dnia 28 lipca 2005 r. decyzja Wojewody [...] z dnia [...] września 2005 r. nie ma zatem znaczenia prawnego w sprawie, chociaż Minister Środowiska stwierdził jej nieważność decyzją z dnia [...] marca 2006 r. Stosownie bowiem do art. 46 ust. 1 pkt 2 i ust. 2a oraz ust. 3 i 4 pkt 2 ustawy Prawo ochrony środowiska (o treści obowiązującej w dniu wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego w przedmiotowej sprawie przez organ pierwszej instancji, tj. w dniu [...] września 2005 r. i obecnie) w zw. z art. 33 ust. 3 ustawy o ochronie przyrody, w rozpatrywanej sprawie istnieje obowiązek uzyskania przed wydaniem pozwolenia na budowę projektowanej inwestycji, decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, z uprzednim przeprowadzeniem postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, a więc i sporządzenia stosownego raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko – zgodnie z art. 51 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo ochrony środowiska. Takie wymaganie zastrzeżono również w treści decyzji organu pierwszej instancji z dnia [...] września 2005 r.

Sąd nie podziela również zarzutów skarżącego Stowarzyszenia co do naruszenia procedury udziału społeczeństwa w wydawaniu decyzji, określonej w ustawie Prawo ochrony środowiska. W szczególności, organ pierwszej instancji dokonał publicznego zawiadomienia o wszczęciu postępowania na wniosek M. SA w sprawie wydania decyzji o lokalizacji projektowanej inwestycji oraz o umieszczeniu danych dot. wniosku o wydanie tej decyzji w publicznie dostępnym wykazie, na podstawie przepisów ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska. Organ pierwszej instancji, zgodnie ze stosownymi regulacjami ustawy Prawo ochrony środowiska, zawiadamiał publicznie także o prowadzeniu postępowania o wydanie omawianej decyzji, o zebraniu całości materiałów, opinii i uzgodnień oraz o wydaniu decyzji w przedmiocie ustalenia lokalizacji zamierzonej inwestycji. Z akt wynika, iż zawiadomienia te były umieszczane na tablicy ogłoszeń Urzędu W. i Urzędu [...], oraz w [...] dodatku do Gazety [...] i w internecie.

W załączniku do protokołu rozprawy przed Sądem zawartym w piśmie z dnia 8 czerwca 2006 r., M. SA przedłożyło wydruki komputerowe stosownego wykazu oraz formularzy z rejestru wniosków, postanowień decyzji i raportów z 2005 r. dot. procedur związanych z ochroną środowiska, prowadzonego przez Biuro Naczelnego Architekta W. Aczkolwiek, w publicznych zawiadomieniach o prowadzeniu postępowania i wydaniu decyzji, Prezydent W. każdorazowo wskazał na umieszczenie stosownych danych w publicznie dostępnym wykazie.

W uznaniu Sądu, brak obwieszczenia o złożonym wniosku o wydanie decyzji dot. ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego w rozpatrywanej sprawie, w pobliżu miejsca planowanego przedsięwzięcia, nie stanowi naruszenia art. 32 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 3 pkt 19 ustawy Prawo ochrony środowiska w sposób mający istotny wpływ na wynik rozstrzygnięcia, ponieważ w przypadku przedmiotowego przedsięwzięcia, jako projektowanej inwestycji liniowej kolektora zrzutowego oczyszczonych ścieków, określenie pobliża miejsca planowanego przedsięwzięcia dotyczy znacznego obszaru, stąd za prawidłowe należy uznać podanie do publicznej wiadomości zawiadomienia o złożeniu wniosku przez inwestora w siedzibach urzędu [...], na terenie której projektowana jest inwestycja, oraz w prasie lokalnej. Taki sposób publicznego zawiadomienia nie uszczuplił przy tym udziału społeczeństwa w procedurze wydawania decyzji o ustaleniu lokalizacji projektowanej inwestycji.

Również zarzut o braku jednoznacznego określenia terminów 21 dni na składanie uwag i wniosków, liczonego od dnia upublicznienia zawiadomienia o złożeniu wniosku o wydanie decyzji dot. projektowanej inwestycji celu publicznego w rozpatrywanej sprawie nie może być uwzględniony. Z akt administracyjnych wynika, iż termin ten, określony w art. 32 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo ochrony środowiska, był każdorazowo liczony odrębnie od dnia upublicznienia omawianego zawiadomienia, jako termin ustawowo określony dla uwzględnienia przez organ prowadzący postępowanie form udziału społeczeństwa (uwagi, wnioski) w tym postępowaniu. Tak różne formy publicznego zawiadomienia o złożeniu wniosku dot. wydania decyzji, jak ogłoszenie w prasie lokalnej, na tablicach ogłoszeń urzędów i w internecie, w przekonaniu Sądu, nie dają możliwości każdorazowego ustalenia jednego terminu w wymiarze 21 dni. Każdorazowe zaś liczenie terminu 21 dni od dnia upublicznienia zawiadomienia w dany sposób o złożeniu wniosku dot. wydania decyzji, służy z jednej strony zachowaniu wymogu określonego w art. 32 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo ochrony środowiska, a z drugiej strony zwiększyło ogólny czas na zgłaszanie uwag i wniosków przez społeczeństwo, rozszerzając tym samym horyzont czasowy udziału społeczeństwa w procedurze wydawania decyzji o ustaleniu lokalizacji projektowanej inwestycji celu publicznego.

Za niezasadny należy przy tym uznać zarzut skarżącego Stowarzyszenia o nie rozpatrzeniu przez organ pierwszej instancji zgłoszonych uwag i wniosków, ponieważ z akt sprawy nie wynika, aby takie uwagi lub wnioski były zgłaszane w terminie 21 dni od dnia upublicznienia zawiadomienia - liczonym w sposób określony w art. 32 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo ochrony środowiska. Z akt sprawy wynika przy tym, iż w toku postępowania o wydanie decyzji, skarżące Stowarzyszenie, po zgłoszeniu występowania w procedurze wydawania decyzji o ustaleniu lokalizacji projektowanej inwestycji celu publicznego na prawach strony w piśmie z dnia 18 lipca 2005 r., miało zapewniony udział i wgląd w zebrane akta sprawy. Złożone przez skarżące Stowarzyszenie uwagi, zastrzeżenia i wnioski w piśmie z dnia 28 kwietnia 2005 r. wraz z wieloma tysiącami podpisów mieszkańców, uprzedziło ustawowy termin do ich rozpatrywania w procedurze związanej z 21 dniowym terminem liczonym według art. 32 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo ochrony środowiska. Pomimo tego, treść decyzji organu pierwszej instancji wskazuje, iż zgłoszone zarzuty w powołanym piśmie Stowarzyszenia z dnia 28 kwietnia 2005 r. w warstwie dot. kwestii prawnych, były przedmiotem oceny dokonanej przez organ pierwszej instancji. Nie można natomiast skutecznie zarzucić organom orzekającym wadliwości w braku ustosunkowania się do zarzutów nie związanych z kwestiami prawnymi, a dotyczącymi celowości lub zasadności lokalizowania przedmiotowej inwestycji, ponieważ w procedurze wydawania decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego mogą być rozważane jedynie okoliczności dotyczące zgodności projektowanej lokalizacji inwestycji z przepisami prawa (art. 56 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym).

Wobec zarzutu o wadach procedury uzgodnieniowej prowadzonej przez organ pierwszej instancji, należy wskazać, że zgodnie z art. 106 §2 kpa, mającym zastosowanie do procedury uzgodnień przy wydawaniu decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego (art. 53 ust. 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym), organ załatwiający sprawę, zwracając się do innego organu o zajęcie stanowiska, zawiadamia o tym stronę. Z akt sprawy wynika, iż przeważająca większość wystąpień organu pierwszej instancji o uzyskanie uzgodnień w trybie 53 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i art. 106 kpa miała miejsce przed dniem zgłoszenia przez skarżące Stowarzyszenie chęci udziału w postępowaniu na prawach strony. Stosowne zawiadomienia były przy tym wysyłane do wszystkich stron postępowania, jakie zostały ustalone. Pozostałe wystąpienia organu pierwszej instancji o uzgodnienia miały miejsce przed wydaniem postanowienia z dnia [...] lipca 2005 r. o dopuszczeniu Stowarzyszenia "N." do postępowania na prawach strony. Nie można zatem podzielić zarzutów skarżącego Stowarzyszenia, o zamierzonym pomijaniu Stowarzyszenia przez organ pierwszej instancji w procedurze uzgodnieniowej. O zebraniu całego dowodowego w sprawie organ pierwszej instancji informował przy tym w drodze publicznych obwieszczeń na tablicach ogłoszeń Urzędu W. i Urzędów [...] oraz w dodatku [...] Gazety [...] i w internecie.

Nie można również przypisać organowi drugiej instancji naruszenia prawa w postaci nie odniesienia się do wszystkich zgromadzonych w aktach sprawy zarzutów stron składających odwołanie oraz innych uwag i opinii. Organ odwoławczy, jako organ mający dokonać ponownej analizy zebranego materiału dowodowego i na tej podstawie mający wydać decyzję stosownie do poczynionych ustaleń i ocen, odniósł się do tych wszystkich zarzutów i okoliczności, które dotyczyły prawnej problematyki projektowanej lokalizacji inwestycji celu publicznego.

Zarzut braku udziału właścicieli nieruchomości objętych planem miejscowym W. jest o tyle chybiony, iż w decyzji organu pierwszej instancji jednoznacznie wskazano, że decyzja ta nie obejmuje tego obszaru.

Za nieuzasadnione należy uznać zarzuty naruszenia wymienionych w skardze przepisów ratyfikowanej przez Polskę Konwencji sporządzonej w Aarhus dnia 25 czerwca 1998 r. o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska (Dz.U. Nr 78, poz. 706 i 707). Wskazane przez skarżące Stowarzyszenie przepisy art. 6 ust. 2, 7-9 powołanej Konwencji dotyczą procedury upubliczniania informacji dla społeczeństwa o wszczęciu postępowania w sprawach dotyczących środowiska, jego prowadzenia i wydania decyzji, zapewnienia udziału społeczeństwa w postępowaniu poprzez zgłaszanie uwag i wniosków oraz ich rozpatrywanie przez organ prowadzący postępowanie, a także uwzględnienie w decyzji rezultatów uzyskanych w wyniku udziału społeczeństwa. Normy wynikające z powołanych przepisów Konwencji znajdują swoje odzwierciedlenie w przepisach ustawy Prawo ochrony środowiska, i w rozpatrywanej sprawie zostały zastosowane przez organ prowadzący postępowanie w pierwszej instancji o wydanie decyzji dot. ustalenia lokalizacji projektowanej inwestycji celu publicznego. Sprostanie przez organ orzekający wymogom prawa krajowego zawartego w ustawie Prawo ochrony środowiska, stanowi zarazem wypełnienie norm postulowanych w Konwencji z Aarhus.

Zarzut naruszenia stosownych przepisów Dyrektywy Rady 85/337/EWG z dnia 27 czerwca 1985 r. w sprawie oceny oddziaływania przedsięwzięć, zmienionej przez Dyrektywę Rady 97/11/WE z dnia 3 marca 1997 r. oraz zmienionej przez Dyrektywę Rady 2003/35/WE z dnia 26 maja 2003 r., oraz Dyrektywy 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk naturalnych oraz dzikiej fauny i flory, również nie może być uwzględniony. O ile bowiem w prowadzonym postępowaniu o wydanie zaskarżonej decyzji zarówno organu drugiej instancji, jak i organu pierwszej instancji, spełnione zostały ustawowe wymogi zapewnienia społeczeństwu udziału w postępowaniu, o tyle wdrożenie norm zawartych w powołanych Dyrektywach Rady UE do ustawy Prawo ochrony środowiska nastąpiło dopiero ustawą z dnia 18 maja 2005 r. o zmianie ustawy – Prawo ochrony środowiska oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 113, poz. 954), której, stosownie do art. 19 ust. 1 tej ustawy, ze względu na złożony w tym względzie wniosek inwestora, nie zastosowano w rozpatrywanej sprawie. Aczkolwiek, normy znowelizowanej ustawy Prawo ochrony środowiska powołaną ustawą z dnia 18 maja 2005 r., będą miały zastosowanie przy wydawaniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację projektowanego przedsięwzięcia, z uwzględnieniem przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko.

Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł, jak w sentencji.