Postanowienie WSA w Olsztynie, sygn. akt I SA/Ol 605/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2012-12-18 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Zawieszenie/podjęcie postępowania
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Zawieszono postępowanie.
Powołane przepisy: article: art.125 par.1 pkt 1 w zw. z art.131.
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Katarzyna Matczak (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Marzenna Glabas, Sędzia WSA Adam Matuszak, Protokolant Sekretarz sądowy Monika Rząp, po rozpoznaniu w Olsztynie na rozprawie w dniu 18 grudnia 2012r. sprawy ze skargi B. G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie odmowy uchylenia ostatecznej decyzji w sprawie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku od towarów i usług za grudzień 2003r. p o s t a n a w i a zawiesić postępowanie sądowe


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 16 sierpnia 2012 r. Nr "[...]" Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy decyzję z dnia 21 czerwca 2012 r. nr "[...]" wydaną po wznowieniu postępowania, którą Dyrektor Izby Skarbowej odmówił uchylenia w całości własnej decyzji ostatecznej z dnia 2 listopada 2010 r. nr "[...]" utrzymującej w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 17 sierpnia 2010 r. nr "[...]", odmawiającej p. B. G. stwierdzenia nadpłaty w podatku od towarów i usług za grudzień 2003 r. w kwocie 339 zł i za styczeń 2004 r. w kwocie 9 zł.

W uzasadnieniu tej decyzji wskazano, że podatniczka nie wykazała aby w stosunku do postępowania zakończonego ostateczną decyzją odmawiającą stwierdzenia nadpłaty w podatku od towarów i usług za wskazany okres wystąpiły przesłanki, o których mowa w art. 240 § 1 pkt 1, 3 i 5 Ordynacji podatkowej, na które to okoliczności powoływała się strona w obecnym postępowaniu. Organ wyjaśnił, że zebrane w sprawie przez organ I instancji dowody w postępowaniu w przedmiocie stwierdzenia nadpłaty w podatku od towarów i usług dawały podstawy do odmowy uznania za dowód odczytu z pamięci kasy fiskalnej, gdyż dowód ten był już oceniany w postępowaniu głównym, zaś inne przedłożone dowody albo nie mają wpływu na podjęte rozstrzygnięcie, albo też nie mogą zostać uznane za dowody istniejące w dacie podejmowania rozstrzygnięcia przez organ, gdyż strona nie wykazała, aby istniały w dacie podejmowania decyzji tj. 2 listopada 2010 r. skoro we wcześniejszym oświadczeniu pełnomocnik podatniczki wskazywał na ich brak w formie papierowej z uwagi na upływ okresu ich przechowywania, zaś w formie elektronicznej brak możliwości ich przedstawienia wobec kradzieży w dniach 14 i 15 maja 2004 r. ewidencji komputerowej. Jednocześnie organ podatkowy wskazał, że w stosunku do decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 2 listopada 2010 r. było już prowadzone postępowanie wznowieniowe w trybie przesłanek określonych w art. 240 § 1 pkt 5 i 6 Ordynacji podatkowej zakończone ostateczną decyzją Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 1 sierpnia 2011 r. nr "[...]", na którą została wniesiona skarga do sądu administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie wyrokiem z dnia 7 grudnia 2011r. sygn. akt I SA/Ol 588/11 oddalił skargę podatniczki. Poza tym w stosunku do decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 2 listopada 2012 r. było prowadzone także kolejne postępowanie wznowieniowe na podstawie art. 240 § 1 pkt 1, 2 i 5 Ordynacji podatkowej, które zakończyło się ostateczną decyzją tego organu z dnia 20 lutego 2012 r. odmawiającą uchylenia decyzji w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku od towarów i usług za grudzień 2003 r. i styczeń 200 4 r., które także zostało objęte kontrolą sądu administracyjnego. Wyrokiem z dnia 13 czerwca 2012 r. sygn. akt I SA/Ol 183/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie także oddalił skargę podatniczki.

Działający w imieniu B. G. pełnomocnik – M. L. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 16 sierpnia 2012 r., w której wniósł o jej zmianę poprzez uchylenie decyzji tego organu z dnia 2 listopada 2010 r. oraz decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 17 sierpnia 2010 r. i umorzenie postępowania w sprawie. W uzasadnieniu skarżąca powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych wyjaśniła, co może stanowić nowe fakty i dowody mające znaczenie dla rozstrzygnięcia w sprawie a nie znane organowi w dacie podejmowania rozstrzygnięcia, jak również wskazano po raz kolejny na błędną ocenę dowodu z przeprowadzonego odczytu z kasy fiskalnej. W ocenie skarżącej organ dokonał wadliwych ustaleń, że kasa fiskalna w okresie prowadzenia ewidencji była przez nią użytkowana w sposób sprzeczny z przepisami podatkowymi, co okazało się nieprawdą na podstawie ustaleń Naczelnika Urzędu Skarbowego, co potwierdza sporządzone w trybie skargowym zawiadomienie z dnia 10 grudnia 2010 r. Zarzucono, że niezgodnie z przypisami prawa organy uznają, iż wobec pierwotnego pominięcia dowodu z odczytu pamięci kasy fiskalnej w odniesieniu do ewidencji dotyczącej grudnia 2003 r. i stycznia 2004 r. nie może zostać ten dowód ponownie przeanalizowany skoro przyczyną poprzedniego jego pominięcia był fakt rozkręcenia kasy i stwierdzony fakt naruszenia plomby, jednakże po jej naprawie w 2011 r. możliwe było już prawidłowe dokonanie odczytu z modułu pamięci kasy fiskalnej wielkości sprzedaży na rzecz osób fizycznych, gdzie odczyt dokonany w 2011 r. w całości potwierdza prawidłowość złożonej w dniu 30 grudnia 2009 r. korekty deklaracji w podatku od towarów i usług. Z danymi tymi koresponduje pozostały przedstawiony przez stronę materiał dowodowy tj. ewidencja sprzedaży z potwierdzeniem danych wynikających z dokumentami sprzedaży wewnętrznej popartej dokumentami magazynowymi oraz dokumentami potwierdzającymi poniesione zakupy na usługi remontowe świadczone przez firmy p. T. S. i M. C.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie podtrzymując w całości stanowisko przedstawione w skarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył co następuje:

Stosownie do art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2012 r. poz. 270) zwanej dalej: ustawą ppsa. sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym.

Wskazać należy, iż praktyka sądowa opowiada się za szerokim interpretowaniem użytego w tym przepisie pojęcia "rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania" wychodząc poza tradycyjne rozumienie prejudycjalności postępowania (por. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka - Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2011, str. 374 i nst). Ekonomika procesowa, a także względy sprawiedliwości mogą przemawiać za potrzebą zawieszenia postępowania z punktu widzenia wystąpienia w przyszłości przesłanek do wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego skarżonym aktem, jak i przesłanek do wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego. Jak wynika z brzmienia cytowanego przepisu sąd może zawiesić postępowanie z uwagi na prejudycjalność innego toczącego się postępowania, którego wynik będzie miał wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, przy czym warunkiem skorzystania z tej podstawy prawnej, mającej związek z wynikiem innego postępowania m.in. sądowoadministracyjnego jest wystąpienie sytuacji, w której to inne postępowanie jest już rozpoczęte.

Nadto w orzecznictwie wskazuje się również na celowe zawieszenie postępowania w oparciu o art. 125 §1 pkt 1 ustawy ppsa., jeżeli przed sądem administracyjnym toczy się kilka postępowań na decyzje wydane w tej samej sprawie w postępowaniu zwykłym i nadzwyczajnym.

W rzeczonej sprawie przedmiotem kontroli sądu administracyjnego jest decyzja z dnia 16 sierpnia 2012 r. Dyrektora Izby Skarbowej utrzymująca w mocy decyzję z dnia 21 czerwca 2012 r. wydaną po wznowieniu postępowania, którą Dyrektor Izby Skarbowej odmówił uchylenia w całości własnej decyzji ostatecznej z dnia 2 listopada 2010 r. nr "[...]" utrzymującej w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 17 sierpnia 2010 r. odmawiającej p. B. G. stwierdzenia nadpłaty w podatku od towarów i usług za grudzień 2003 r. w kwocie 339 zł i za styczeń 2004 r. w kwocie 9 zł. Jak zatem wynika z jej sentencji jest to decyzja wydana w wyniku wszczęcia nadzwyczajnego trybu postępowania - wznowienia postępowania z uwagi na wskazane przesłanki z art. 240 § 1 pkt 1, 3 i 5 Ordynacji podatkowej. Jednakże należy mieć na uwadze, że decyzja Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 2 listopada 2010 r. byłą (poza obecnie kontrolowaną) już dwukrotnie kontrolowana w nadzwyczajnym trybie postępowania, jakim jest wznowienie postępowania, zakończonym decyzją ostateczną i dwukrotnie już wydawane były decyzje odmawiające uchylenia decyzji w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku od towarów i usług kolejnymi decyzjami Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 1 sierpnia 2011 r. i 20 lutego 2012 r. Pierwsza z tych decyzji została wydana na skutek wszczęcia postępowania w oparciu o przesłankę wynikającą z art. 240 § 1 pkt 5 i 6 Ordynacji podatkowej, druga zaś w oparciu o przepis art. 240 § 1 pkt 1, 2 i 5 Ordynacji podatkowej. Obie te decyzje zostały zaskarżone do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie, który wyrokiem z dnia 7 grudnia 2011 r. sygn. akt I SA/Ol 588/11 (w odniesieniu do decyzji z 1 sierpnia 2011 r. ) i wyrokiem z dnia 13 czerwca 2012 r. sygn. akt I SA/Ol 183/12 w odniesieniu do drugiej decyzji oddalił skargi podatniczki. Oba te wyroki Sądu zostały zaskarżone do Naczelnego Sądu Administracyjnego skargą kasacyjną i do chwili podejmowana rozstrzygnięcia nie zostały one rozpoznane. Z uwagi jednak na okoliczność, że w obecnie wszczętym wznowionym postępowaniu strona skarżąca ponowiła min. zarzuty i argumenty, które były już przedmiotem oceny ostatecznymi decyzjami organu podatkowego z dnia 1 sierpnia 2011 r. i 20 lutego 2012 r. oraz nieprawomocnymi wyrokami sądu administracyjnego, w obecnie toczącym się postępowaniu sądowoadministracyjnym skład orzekający dostrzegł potrzebę zawieszenia postępowania sądowego do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia przez NSA w zakresie zaskarżonych wyroków tut. Sądu, bowiem rozstrzygnięcia te będą miały wpływ na obecnie rozpoznawaną sprawę z uwagi na stan sprawy w toku co do części podstaw zaskarżenia.

Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 w związku z art. 131 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.