Postanowienie NSA, sygn. akt II GSK 1894/13
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2013-10-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Minister Rozwoju Regionalnego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 35 par. 2
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Stanisław Gronowski po rozpoznaniu w dniu 9 października 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej "O." Sp. z o.o. w K. M. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 11 lipca 2013 r. sygn. akt V SA/Wa 1210/13 w sprawie ze skargi "O." Sp. z o.o. w K. M. na decyzję Ministra Rozwoju Regionalnego z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...] w przedmiocie określenia przypadającej do zwrotu kwoty dofinansowania ze środków z budżetu Unii Europejskiej postanawia: oddalić skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 11 lipca 2013 r., sygn. akt V SA/Wa 1210/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. odrzucił skargę "O." sp. z o.o. w K. M. na decyzję Ministra Rozwoju Regionalnego z dnia [...] lutego 2013 r., nr [...], w przedmiocie określenia przypadającej do zwrotu kwoty dofinansowania ze środków z budżetu Unii Europejskiej.

Jak wskazał w uzasadnieniu postanowienia Sąd I instancji, zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 3 czerwca 2013 r. pełnomocnik strony skarżącej został wezwany do usunięcia braku formalnego skargi przez wykazanie, iż spełnia wymogi art. 35 § 2 p.p.s.a. - w terminie siedmiu dni pod rygorem skutków procesowych.

Wobec tego, że pełnomocnik w wyznaczonym przez Sąd pierwszej instancji terminie nie wykazał powyższej okoliczności, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270, dalej – p.p.s.a.), odrzucił skargę.

W skardze kasacyjnej skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 49 p.p.s.a. poprzez uznanie, że braki formalne skargi nie zostały usunięte w terminie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na wstępie wskazać należy, że skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym (art. 57 § 1 p.p.s.a). Każde pismo strony powinno zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika (art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a.). Zgodnie natomiast z art. 49 § 1 p.p.s.a., jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę do jego uzupełnienia lub poprawienia w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. W odniesieniu do skargi ustawa przewiduje skutek odrzucenia skargi, której braków formalnych strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie (art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.).

W postępowaniu sądowoadministracyjnym, zgodnie z art. 34 p.p.s.a. strony mogą działać osobiście lub przez pełnomocników, a osoba działająca w charakterze pełnomocnika, wnosząc skargę zobligowana jest wykazać swoje umocowanie do występowania w imieniu strony i przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa.

W odniesieniu do osoby prawnej, jaką jest skarżący, uprawnionym do występowania w charakterze pełnomocnika spółki jest oprócz profesjonalnego pełnomocnika (adwokata lub radcy prawnego) także pracownik spółki (art. 35 § 2 p.p.s.a.).

Wobec tego, że z przedłożonego pełnomocnictwa dla M. D. nie wynikało, czy jest on pracownikiem skarżącej spółki, słusznie Sąd pierwszej instancji zarządzeniem z dnia 3 czerwca 2013 r. wezwał do uzupełnienia powyższego braku w terminie 7 dni, pod rygorem skutków procesowych, pouczając jednocześnie pełnomocnika o treści art. 35 § 2 p.p.s.a. Jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru, wezwanie to doręczono pełnomocnikowi w dniu 7 czerwca 2013 r., a zatem siedmiodniowy termin do uzupełnienia wskazanego braku minął w dniu 14 czerwca 2013 r. Biorąc powyższe pod uwagę, uzupełnienie w dniu 15 czerwca 2013 r. (data nadania w Urzędzie Pocztowym) powyższego braku należało uznać za dokonane po upływie zakreślonego terminu.

Zasadnie zatem Sąd pierwszej instancji na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 w zw. z art. 58 § 3 p.p.s.a. odrzucił skargę.

Mając powyższe na względzie Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. w orzekł jak w sentencji postanowienia.