Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 370/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-04-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6155 Uzgodnienia w sprawach z zakresu zagospodarowania przestrzennego
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Anita Wielopolska, Sędziowie: Sędzia WSA Wanda Zielińska - Baran (spr.), Sędzia WSA Alina Balicka, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 17 kwietnia 2019 r. sprawy ze skargi [...] sp. z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] listopada 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia lokalizacji inwestycji celu publicznego oddala skargę


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] postanowieniem z dnia [...] listopada 2018 r. nr [...] po rozpatrzeniu odwołania Spółki [...] z o.o. utrzymało w mocy postanowicie Starosty [...] z dnia [...] czerwca 2018 r., nr [...], o odmowie uzgodnienia lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającej na budowie instalacji radiokomunikacyjnej telefonii komórkowej [...] wraz z infrastrukturą techniczną na działce nr ew. [...] we wsi [...], gm. [...]. W uzasadnieniu podano, iż Burmistrz Gminy [...] pismem z dnia 23 maja 2018 r. wystąpił do Starosty o uzgodnienie projektu decyzji dotyczącej ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej [...] wraz niezbędną infrastrukturą techniczną na działce ew. nr [...] we wsi [...], gm. [...]. Starosta [...] postanowieniem z dnia [...] czerwca 218 r. odmówił uzgodnienia lokalizacji przedmiotowej inwestycji wskazując jako powód to, iż z mapy stanowiącej załącznik graficzny do projektu decyzji wynika, iż obsługa komunikacyjna przedsięwzięcia projektowana jest przez grunty klasy IIIb, które nie były objęte zgodą na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze oraz zlokalizowane są w odległości większej niż 50 m od publicznej drogi wojewódzkiej. Kolegium rozpatrując sprawę stwierdziło, że zażalenie Spółki [...] Sp z o.o. nie zasługuje na uwzględnienie. Argument zażalenia, iż stancja bazowa ma zostać usytuowana na klasie gruntów PsIV, przez klasę gruntów IIIb , występującą jedynie na małej części działki, ma przebiegać jedynie dostęp do planowanej inwestycji, Kolegium uznało za nietrafny, stwierdzając, iż decyzja o ustaleniu lokalizacji celu publicznego, jak również decyzja o warunkach zabudowy rozciąga się na cały obszar działki. Decyzja o lokalizacji celu publicznego ma jedynie stwierdzić, czy na danym terenie możliwa jest realizacja zamierzenia inwestycyjnego - nie ogranicza się do konkretnej lokalizacji zamierzenia inwestycyjnego. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Spółka [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] reprezentowana przez radcę prawnego zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie: 1. art. 138 par. 1 pkt 1 w zw. z art. 144 k.p.a. w zw. z art. 46 ustawy o wspieraniu rozwoju usług sieci telekomunikacyjnych, poprzez utrzymanie w mocy błędnego postanowienia organu I instancji, 2. art. 11 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych w zw. z art. 46 ustawy o wspieraniu usług sieci telekomunikacyjnych w zw. z art. 6 -12 k.p.a. poprzez bezpodstawne pominięcie art. 46 ustawy o wspieraniu usług sieci telekomunikacyjnych i dokonanie takiej interpretacji przepisów prawa materialnego, który uniemożliwia realizację postawień ww. ustawy tzw. szerokopasmowej, 3. art. 107 par. 1 i 2, 10 par. 1 , 77 par. 1, 80, 81 , 7, 8 k.p.a. poprzez zaniechanie wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego, nienależytą interpretację materiału dowodowego, które miało wpływ na wynika sprawy, 4. art. 7 Konstytucji RP w zw. z art. 6 k.p.a. poprzez naruszenie zasady praworządności. Pełnomocnik skarżącej wskazując na powyższe wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz zasadzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi. Kolegium podniosło że nie nietrafny jest argument skarżącej, że teren inwestycji, który stanowi całą działkę ewidencyjną w skład której wchodzą grunty rolne klasy III, mimo że przedmiotowa inwestycja ma zostać zrealizowana na niewielkiej części działki. Część działki na której na zostać zlokalizowana stacja bazowa nie została wyodrębniona, przy czym jej wydzielenie nie zmieni faktu, że będzie ona pozbawiona dostępu do drogi publicznej. Zatem inwertor będzie zmuszony przejeżdżać przez grunty rolne klasy III aby dostać się do terenu, na którym zlokalizowana będzie stacja bazowa, co spowoduje przeszkody- zakłócenie w dotychczasowym użytkowaniu gruntu rolnego klasy III. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m. in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2188) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi [(Dz. U. z 2017 r., poz. 1369) - zwanej dalej: p.p.s.a.], sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego.

Na wstępie przypomnieć należy, iż art. 50 ust. 1 ustawy z dnia ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Nz.U.nr 80j.t. z 2018 poz., 1945; dalej jako u.p.z.p.) stanowi, że inwestycja celu publicznego jest lokalizowana na podstawie planu miejscowego, a w przypadku jego braku w drodze decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Warunek , o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt 4 stosuje się odpowiednio, z zastrzeżeniem art. 61 ust. 2a. Zgodnie z art. 53 ust. 4 pkt 6 u.p.z.p. decyzje, o których mowa w art. 51 ust. 1 pkt 1 wydaje się po uzgodnieniu z organami właściwymi w sprawach ochrony gruntów rolnych i leśnych oraz melioracji wodnych - w odniesieniu do gruntów wykorzystywanych na cele rolne i leśne w rozumieniu przepisów o gospodarce nieruchomościami. Uzgodnień, o których mowa w ust. 4, dokonuje się w trybie art. 106 k.p.a., z tym że zażalenie przysługuje wyłącznie inwestorowi. W przypadku niezajęcia stanowiska przez organ uzgadniający w terminie 2 tygodni od dnia doręczenia wystąpienia o uzgodnienie - uzgodnienie uważa się za dokonane (art. 53 ust. 5 ustawy). Z kolei, art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. jako jeden z warunków wydania decyzji określa, aby objęty wnioskiem teren nie wymagał uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, chyba że jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1. Stosownie zaś do treści art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 1161, dalej jako u.o.g.r.l. ), przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, wymagającego zgody, o której mowa w ust. 2, dokonuje się w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, sporządzonym w trybie określonym w przepisach o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Przeznaczenie na cele nierolnicze i nieleśne gruntów rolnych stanowiących użytki rolne klas I-III wymaga uzyskania zgody ministra właściwego do spraw rozwoju wsi, z zastrzeżeniem ust. 2a (art. 7 ust. 2). Z treści art. 7 ust. 2a u.o.g.r.l wynika, że nie wymaga uzyskania zgody ministra właściwego do spraw rozwoju wsi przeznaczenie na cele nierolnicze i nieleśne gruntów rolnych stanowiących użytki rolne klas I-III, jeżeli grunty te spełniają łącznie następujące warunki: 1) co najmniej połowa powierzchni każdej zwartej części gruntu zawiera się w obszarze zwartej zabudowy; 2) położone są w odległości nie większej niż 50 m od granicy najbliższej działki budowlanej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2016 r. poz. 2147 i 2260 oraz z 2017 r. poz. 624 i 820); 3) położone są w odległości nie większej niż 50 metrów od drogi publicznej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2016 r. poz. 1440, 1920, 1948 i 2255 oraz z 2017 r. poz. 191); 4) ich powierzchnia nie przekracza 0,5 ha, bez względu na to, czy stanowią jedną całość, czy stanowią kilka odrębnych części. Z kolei stosownie do art. 46 ust. 1 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych, miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie może ustanawiać zakazów, a przyjmowane w nim rozwiązania nie mogą uniemożliwiać lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, jeżeli taka inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi. W myśl zaś art. 75 ust. 1 tej ustawy, przepis art. 46 stosuje się do planów miejscowych obowiązujących w dniu wejścia w życie ustawy. Natomiast zgodnie z art. 46 ust. 2 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych, jeżeli lokalizacja inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej nie jest umieszczona w planie miejscowym, dopuszcza się jej lokalizowanie, jeżeli nie jest to sprzeczne z określonym w planie przeznaczeniem terenu ani nie narusza ustanowionych w planie zakazów lub ograniczeń. Odnosząc powyższe do rozpatrywanej sprawy zauważyć należy, że odmowa uzgodnienia inwestycji objętej projektem decyzji o warunkach zabudowy przez Starostę [...] wynikała li tylko z tego powodu, że dojazd do tej części terenu działki nr ew. [...] we wsi [...], gm. [...], na której inwestor przewiduje lokalizację bazę telefonii komórkowej ma się odbywać po gruntach przez grunty rolne klasy IIIb, które nie były objęte zgodą na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolne. Z załącznika graficznego do projektu decyzji wynika, że na przedmiotowej działce o pow. 2, 4041 ha, inwestycja będzie zlokalizowana w jej końcowej części na powierzchni 144 m2 przylegającej do rowu. Działka ta ma podłużny kształt, jej szerokość, jak wynika z załączonej do wniosku mapy zasadniczej w skali 1:1000, wynosi około 30 metrów, a długość około 790 metrów. Oznacza to, że dojazd do teren inwestycji z drogi publicznej będzie odbywał się przez znaczą część gruntów rolnych działki, w tym gruntów o kat. IIIb, co do których, jak stwierdził organ uzgadniający, nie było zgody na zmianę ich przeznaczenia na cele nierolne. Organ uzgadniający stwierdził, że grunty klasy IIIb od drogi publicznej położone są w odległości 240 metrów, a więc odległości większej od warunku określonego w art. 7 ust. 2a pkt 3 u.o.g.r.l., tym samym nie zaistniały podstawy do uznania, że grunty nie wymagają uzyskania zgody na zmianę ich przeznaczenia na cele nierolne. Z tym stanowiskiem należy się zgodzić, skoro w świetle art. 3 ust. 1 pkt 1 ochrona gruntów rolnych polega na ograniczaniu przeznaczenia ich na cele nierolnicze lub nieleśne. Zważyć należy, że o ile lokalizacja samej wnioskowanej stacji bazowej na gruntach rolnych działki nr [...] we wsi [...] nie jest sprzeczna z lokalizacją inwestycji celu publicznego z zakresu łączności, tym samym nie jest wymagane od wnioskodawcy spełnienia warunku, o jakim mowa w art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p,z.p., a więc nie zachodzi podstawa badania czy grunty rolne przewidziane pod jej budowę wymaga uzyskania zgody ministra na zmianę przeznaczanie na cele nierolne, to o tyle nie odnosi się to, tej części gruntów rolnych wykorzystywanych jako dojazd do stacji bazowej, a więc wykorzystywanych na cele nierolne bez uzyskania wcześniejszej zgody na zamianę ich przeznaczenia. Słusznie uznały organy obu instancji, że w okolicznościach rozpatrywanej sprawy zachodziły podstawy do odmowy uzgodnienia projektu decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznej, objętej wnioskiem inwestora. W odniesieniu do zarzutów skargi Sąd należy podkreślić, iż wprawdzie zaskarżona decyzja nie dopowiada w pełni warunkom określonym w art. 107 par. 1 i 2 k.p.a. , to jednak uchybienie to nie miało wpływu na wynik sprawy, a tylko w takim przypadku zachodziła by konieczność jej uchylenia. Sąd nie dopatrzył się również naruszenia wskazanych w skardze przepisów postępowania, ani przepisów prawa materialnego w stopniu wskazującym na konieczność uchylenia zaskarżonej decyzji. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.