Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 900/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2007-08-31 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6194 Funkcjonariusze Służby Więziennej
Skarżony organ: Minister Sprawiedliwości
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Fronczyk, Sędziowie WSA Ewa Grochowska-Jung, Anna Mierzejewska (spr.), Protokolant Łukasz Mazur, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 sierpnia 2007 r. sprawy ze skargi S. B. na decyzję Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] lutego 2007 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby w Służbie Wieziennej oddala skargę


UZASADNIENIE

Dyrektor Generalny Służby Więziennej, decyzją personalną Nr [...] z dnia [...] stycznia 2007 r., na podstawie art. 104 kpa, art. 39 ust. 2 pkt 1 oraz art. 43 ust. 1 ustawy z dnia 26 kwietnia 1996 r. o Służbie Więziennej (Dz. U. z 2002 r. Nr 207, poz. 1761 ze zm.) zwolnił z dniem 15 stycznia 2007 r. ze Służby Więziennej [...] S. B. w związku z orzeczeniem przez komisję lekarską trwałej niezdolności do służby.

W uzasadnieniu organ wskazał, że orzeczeniem nr [...] Okręgowej Komisji Lekarskiej MSWiA w W. z dnia [...] października 2006 r., wydanym na skutek odwołania się [...] S. B. od orzeczenia nr [...] z dnia [...] września 2006 r. ww. został uznany za całkowicie niezdolnego do służby w Służbie Więziennej.

Pan S. B. przebywał na zwolnieniu lekarskim od dnia 7 grudnia 2005 r. do dnia 14 sierpnia 2006 r. oraz od 4 września 2006 r. do 15 stycznia 2007 r.

Zgodnie z art. 41 ust. 1 cyt. ustawy o Służbie Więziennej, charakter choroby, tj. choroba obłożna, chroni funkcjonariusza przed zwolnieniem go ze Służby Więziennej przez okres 12 miesięcy od dnia zaprzestania służby z tego powodu.

Z opinii z dnia 2 stycznia 2007 r. biegłego lekarza sądowego wynika, że Pan S. B. jest pacjentem chorym, jednak nie wymaga on stałej opieki medycznej, a jedynie okresowej kontroli lekarskiej. W konkluzji opinii lekarz stwierdził, że ww. jest osobą chorą, niezdolną do Służby Więziennej, jednakże nie jest on obłożnie chory. Pan B. po zapoznaniu się z opinią złożył oświadczenie, że zawarte w opinii stwierdzenia są nieprawdziwe i się z nimi nie zgadza.

Reasumując organ stwierdził że przepis art. 41 ust. 1 cyt ustawy o Służbie Więziennej nie ma zastosowania w niniejszej sprawie.

Pan [...] S. B. w dniu 20 stycznia 2007 r. złożył odwołanie od powyższej decyzji personalnej Dyrektora Generalnego Służby Więziennej, w którym wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i przywrócenie go do służby.

W uzasadnieniu odwołania wskazał, że wydając decyzję organ niezasadnie przyjął, iż niezdolność odwołującego się do służby jest trwała oraz że stan zdrowia odwołującego się z daty przerwania wykonywania służby nie można określić mianem choroby obłożnej.

Minister Sprawiedliwości decyzją nr [...] z dnia [...] lutego 2007 r., na podstawie art. 31ust 4 ustawy z dnia 26 kwietnia 1996 r. o Służbie Więziennej (Dz. U. z 2002 r. Nr 207, poz. 1761 ze zm.) i art. 138 § 1 pkt 1 kpa po rozpatrzeniu odwołania Pana por. S. B., od decyzji personalnej nr [...] Dyrektora Generalnego Służby Więziennej z dnia [...] stycznia 2007 r. w sprawie zwolnienia ww. w dniu 15 stycznia 2007 r. ze Służby Więziennej, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu decyzji podał, że zgodnie z art. 39 ust. 2 pkt 1 i art. 43 ust. 1 ustawy z dnia 26 kwietnia 1996 r. o Służbie Więziennej Dyrektor Generalny Służby Więziennej zwalnia oficera ze służby w przypadku orzeczenia przez komisję lekarską trwałej niezdolności do służby. W sprawie niniejszej obligatoryjną przesłanką zwolnienia ze służby jest ostateczne orzeczenie Okręgowej Komisji Lekarskiej MSWiA z dnia [...] października 2006 r. o uznaniu ww. całkowicie niezdolnym do służby w SW.

Zgodnie z art. 41 ust. 1 ustawy o Służbie Więziennej zwolnienie funkcjonariusza ze służby m. in. na podstawie art. 39 ust. 2 pkt 1 nie może nastąpić przed upływem 12 miesięcy od dnia zaprzestania służby z powodu obłożnej choroby. Bezsporne jest, że w dacie zwolnienia Pan [...] B. przebywał na zwolnieniu lekarskim.

Dalej organ podkreślił, że zwrócił się z pytaniem do lekarza, u którego leczył się ww., czy choroba, z powodu której otrzymał zwolnienie lekarskie jest chorobą obłożną. W swojej opinii z 4 grudnia 2006 r. lekarz poinformował, że [...] S. B. jest leczony z powodu choroby przewlekłej, która nie jest chorobą obłożną. Powyższe informacje zostały uzupełnione opinią lekarza sądowego - kardiologa, który potwierdził opinię lekarza prowadzącego zainteresowanego.

W konkluzji organ podkreślił, że ponad wszelką wątpliwość brak jest u ww. choroby obłożnej, a więc ustalona data zwolnienia go ze służby nie narusza przepisów art. 41 ust. 1 ustawy o Służbie Więziennej.

Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Warszawie, w której skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów.

Decyzji zarzuca :

- naruszenie art. 140 w zw. z art. 107 § 3 kpa przez nieodniesienie się organu do pełnej argumentacji strony,

- naruszenie art. 7 i 77 § 1 kpa przez niewyjaśnienie sprawy w stopniu wystarczającym do stanowczego orzekania,

- naruszenie art. 39 ust. 2 pkt 1 i art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 26 kwietnia 1996 r. o Służbie Więziennej przez błędną wykładnię przepisu,

- naruszenie art. 108 § 1 kpa przez błędną wykładnię przepisu.

W uzasadnieniu skargi wskazał w szczególności, że sporządzona przez biegłą opinia zawiera wady formalne oraz prawne i nie może być podstawą do oceny czy w sprawie ma zastosowanie art. 41 ust. 1 ustawy o Służbie Więziennej. Podkreślił, że opinia odnosi się wyłącznie do schorzeń kardiologicznych, a biegła bez podstaw próbowała zdefiniować chorobę obłożną.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, przywołując argumentację jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Przy piśmie z dnia 27 sierpnia 2007 r. pełnomocnik skarżącego złożył zaświadczenie lekarskie z dnia 12 grudnia 2006 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 13 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi do rozpoznawania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona.

Natomiast zgodnie z treścią art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania.

Skarga analizowana pod tym kątem nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem.

Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowi art. 39 ust. 2 pkt 1 oraz art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 26 kwietnia 1996 r. o Służbie Więziennej (Dz. U. z 2002 r. Nr 207, poz. 1761). Cytowany art. 39 ust. 2 pkt 1 stanowi, że funkcjonariusza zwalnia się ze służby w przypadku orzeczenia przez komisję lekarską trwałej niezdolności do służby. Jest to więc obligatoryjna podstawa zwolnienia ze służby.

W sprawie niniejszej bezsporne jest, że orzeczeniem nr [...] Okręgowej Komisji Lekarskiej MSWiA z dnia [...] października 2006 r. skarżący został uznany za całkowicie niezdolnego do służby w Służbie Więziennej, to znaczy, że właściwy organ był związany obligatoryjną przesłanką zwolnienia ze służby. Również bezsporne jest, że Pan [...] S. B. w okresie od 7 grudnia 2005 r. do 14 sierpnia 2006 r. oraz od 4 września 2006 do 15 stycznia 2007 r. przebywał na zwolnieniu lekarskim.

Zgodnie z brzmieniem art. 41 ust. 1 ustawy o Służbie Więziennej zwolnienie funkcjonariusza ze służby m in. na podstawie art. 39 ust. 2 pkt 1 nie może nastąpić przed upływem 12 miesięcy od dnia zaprzestania służby z powodu choroby obłożnej.

Również bezsporne jest, że w ww. dacie zwolnienia ze służby przebywał na zwolnieniu lekarskim.

Podkreślić należy, że przepis art. 41 ust. 1 ma charakter ochronny, mający na celu niedopuszczenie do natychmiastowych zwolnień funkcjonariuszy ze służby np. w okresach dotkniętych ciężką chorobą, wyłączających wszelką normalną egzystencję, z powodu której wymagają stałej pomocy w życiu codziennym i nieustannej kontroli lekarskiej.

W związku z tym należy przypomnieć, iż cytowana ustawa o Służbie Więziennej nie zawiera definicji pojęcia "obłożna choroba". W orzecznictwie dość powszechnie przyjmuje się jednak, że "obłożna choroba" jest pochodną charakteru i stanu zakłócenia zdrowia. Jest chorobą powodującą istotne i trwałe zakłócenie warunków codziennej egzystencji chorego, wymagając otoczenia go stałą opieką i medyczną kontrolą (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 8 stycznia 1993 r. III ARN 84/94 OSP nr 7-8 z 1994 r. poz. 129, oraz wyrok NSA z 19 października 1993 IISA 1743/93).

Ocena, czy dane schorzenie ma charakter choroby obłożnej, wymaga niewątpliwie wiadomości specjalnych. Może więc być dokonana dopiero po zasięgnięciu opinii lekarskich.

Z orzeczenia z dnia [...] października 2006 r. Okręgowej Komisji Lekarskiej MSWiA w W., wynika, że skarżący leczył się [...] i [...]. Przebywał w szpitalu w O. i Instytucie Kardiologii w związku ze schorzeniami kardiologicznymi.

Rozpoznano u ww. przewlekłą chorobę [...].

Następnie organ zwrócił się do lekarza prowadzącego skarżącego, specjalisty chorób [...] z zapytaniem, czy zaświadczenie lekarskie wystawione Panu S. B.jest związane z obłożną chorobą.

Z informacji od dr J. J. wynika, że Pan B. jest leczony z powodu choroby przewlekłej, która nie jest chorobą obłożną (tzn. nie wymaga pozostawania w łóżku i opieki osób drugich).

Jak wynika z akt postępowania administracyjnego, dla dalszego wyjaśnienia czy u skarżącego występuje choroba obłożna, organ zwrócił się ze stosownym zapytaniem do lek. med. A. K., biegłej z listy biegłych Sądu Okręgowego w W. specjalisty z zakresu kardiologii.

Jak wynika z opinii z dnia 2 stycznia 2007 r. wbrew twierdzeniom skarżącego, po zapoznaniu się z całą dokumentacją medyczną, biegła stwierdziła, że Pan S. B., jest osobą chorą niezdolną do służby więziennej, jednak nie jest obłożnie chory.

Po zapoznaniu się z opinią, w piśmie z dnia 5 stycznia 2007 r. skarżący oświadczył, że zawarte w opinii stwierdzenia są nieprawdziwe i się z nimi nie zgadza.

W tym miejscu warto podkreślić, że poza jednym ogólnym zdaniem, oświadczenie nie przedstawia żadnych zarzutów, które wymagały dalszego wyjaśnienia czy też wskazywały na konieczność zweryfikowania sporządzonej przez biegłą opinii. Wskazać należy, że opinia lek med. A. K. i lek. med. J. J. są ze sobą zgodne.

Zauważyć również należy, że zaświadczenie lekarskie złożone do akt niniejszego postępowania w dniu 27 sierpnia 2007 r., chociaż nosi datę 12 grudnia 2006 r., nie zostało przedstawione organowi w toku prowadzenia postępowania administracyjnego. Lekarz wystawiający zaświadczenie - S. A. - nie jest [...] a schorzenie [...] jest głównym schorzeniem występującym u skarżącego, ponadto jak wynika z dokumentacji lekarskiej znajdującej się w aktach, nie była lekarzem prowadzącym, a jedynie miała sporadyczny kontakt z Panem B.. Niezależnie od powyższych okoliczności należy wskazać, że również w tym zaświadczeniu nie znajduje się opinia wskazująca, że u ww. występuje choroba obłożna.

W ocenie Sądu zgromadzony w postępowaniu materiał dowodowy, historia choroby, dokumentacja lekarska, zaświadczenia lekarskie, opinie lekarzy, dawały podstawy dla oceny, że schorzenie skarżącego nie jest chorobą obłożną. W toku postępowania wyjaśniono wszystkie istotne okoliczności, pozwalające na jednoznaczne zajęcie w sprawie stanowiska w kwestii, czy choroba skarżącego w dacie zwolnienia go ze służby powinna być zaliczona do chorób obłożnych.

Wobec powyższych ustaleń nieuzasadniony jest zarzut naruszenia zasad postępowania administracyjnego. Skoro w prowadzonym postępowaniu administracyjnym organ ponad wszelką wątpliwość wykazał brak u zainteresowanego choroby obłożnej, tym samym ustalona data zwolnienia go ze służby nie narusza przepisów art. 41 ust. 1 ustawy o Służbie Więziennej.

Wobec przytoczonych wyżej okoliczności w ocenie Sądu zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie, orzekł jak w sentencji.