Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt III SA/Po 910/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2007-01-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6050 Obowiązek meldunkowy
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Dnia 17 stycznia 2007 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia WSA Maria Kwiecińska (spr.) Sędziowie WSA Marzenna Kosewska As. sąd. Szymon Widłak Protokolant: sekr. sąd. Anna Piotrowska-Żyła po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 stycznia 2007 roku przy udziale sprawy ze skargi A. M. na decyzję Wojewody z dnia [...] sierpnia 2006 roku nr [...] w przedmiocie odmowy zameldowania. o d d a l a s k a r g ę /-/ Sz. Widłak /-/ M. Kwiecińska /-/ M. Kosewska KS d


UZASADNIENIE

Wójt Gminy W. decyzją z dnia [...] grudnia 2002r. Nr [...] odmówił zameldowania A. M. na pobyt czasowy w lokalu mieszkalnym nr [...] w budynku nr [...] w P. .

W motywach rozstrzygnięcia wyjaśnił, że wnoszący podanie o zameldowanie nie dopełnił obowiązku z art. 29 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych. Na chwilę podejmowania rozstrzygnięcia w sprawie tytuł prawny do przedmiotowego lokalu posiadała K. G. , która nie potwierdziła pobytu A. M. w lokalu, w którym miało nastąpić zameldowanie.

Na podstawie zeznań świadków, pisma Rolniczej Spółdzielni Produkcyjnej P. oraz opinii sołtysa wsi P. Wójt Gminy W. ustalił, że A. M. nie zamieszkuje w lokalu nr [...] w budynku nr [...] w P., a jedynie przebywa w nim okazjonalnie.

Zdaniem organu wyjaśnienia wnoszącego podanie, że: uprawia ogródek warzywny, nabył prawo do zajmowania lokalu na skutek dziedziczenia oraz, że był już zameldowany w tym lokalu nie mają istotnego znaczenia dla podjęcia rozstrzygnięcia w sprawie. Czynność zameldowania ma bowiem potwierdzać stan faktyczny przebywania pod oznaczonym adresem z wolą koncentracji w danym miejscu swoich spraw życiowych. Nie wystarczy sama chęć zamieszkiwania w danym lokalu.

W odwołaniu od powyższej decyzji A. M. zakwestionował tytuł prawny K. G. do własności przedmiotowego budynku oraz jej zeznania, a także zeznania świadków M. L. i M. P., którzy mieli zeznawać na jego niekorzyść niezgodnie ze stanem faktycznym. Zarzucił ponadto niedokonanie właściwych ustaleń faktycznych i prawnych dotyczących kwestii własności gruntu, na którym położony jest sporny budynek. Podniósł zarzut naruszenia art. 10 k.p.a.

Wojewoda decyzją z dnia [...] lutego 2003r. Nr [...], podzielając ustalenia faktyczne i wnioski prawne organu pierwszej instancji, utrzymał w mocy decyzję Wójta Gminy W..

W ocenie organu odwoławczego argumenty przedstawione w odwołaniu nie zasługiwały na uwzględnienie, bowiem nie wnosiły żadnych nowych dowodów, które miałyby wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. A. M. nie udowodnił, iż czasowo zamieszkuje w spornym lokalu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 04 listopada 2005 r. uchylił zaskarżoną decyzję organu II instancji oraz poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy W..

W uzasadnieniu orzeczenia wskazał, że organy obu instancji naruszyły art. 7 oraz 75 § 1 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. W szczególności organy powinny odnieść się do dokumentów przedłożonych przez skarżącego i wyjaśnić czy K. G. jest osobą uprawnioną do potwierdzenia pobytu A. M. w spornym lokalu.

Nadto nie dokonano wnikliwej oceny materiału zebranego w toku postępowania, albowiem nie zostało wyjaśnione dlaczego pewne dowody uznano za wiarygodne, a innym odmówiono wiarygodności i mocy dowodowej. Tym samym naruszono art. 107 § 3 k.p.a..

Sąd dopatrzył się w działaniu organów administracyjnych naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. bowiem nie zapewniły stronie czynnego udziału w każdym stadium postępowania; w szczególności nie stworzyły A. M. możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, co stanowi podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego określoną w art. 145 §1 pkt 4 k.p.a..

Rozpoznając sprawę ponownie Wójt Gminy W. decyzją z dnia [...] maja 2006 r. na podstawie art. 47 ust. 2, art. 9 ust. 2a i art. 10 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2001r. Nr 87, poz. 960 ze zm.) odmówił zameldowania A. M. na pobyt czasowy w lokalu nr [...] w budynku nr [...] w P..

W uzasadnieniu wydanej decyzji powołano następujące ustalenia. Podaniem z dnia [...] listopada 2002r. A. M. wystąpił z wnioskiem o zameldowanie go na pobyt czasowy w P. nr [...] na okres od dnia [...] listopada 2002 r. do dnia [...] grudnia 2007r., a jako okoliczność uzasadniającą ten pobyt wskazał "posiadłość".

Wskazał, że w drodze dziedziczenia nabył prawo użytkowania lokalu mieszkalnego, w którym był zameldowany dwa razy na okresy 3 miesięcy i raz na okres 5 lat – do dnia 01 marca 2002r.. Podał także, iż pod wskazanym adresem zamieszkuje z uwagi na wykonywaną pracę oraz uprawianie ogródka.

Druk meldunkowym w miejscu przeznaczonym na potwierdzenie faktu przebywania podpisał wnoszący podanie, a w miejscu przyczyna zmiany miejsca pobytu zostało wpisane "stosunki małżeńskie i praca".

A. M. nie przedstawił dowodu, że posiada prawo użytkowania przedmiotowego lokalu na podstawie dziedziczenia. Do protokołu wizji lokalnej złożył oświadczenie, że nie posiada samoistnego tytułu prawnego do zajmowanego lokalu jednak podtrzymał, że zajmuje ten lokal jako spadek po rodzicach i traktuje go jak swoją własność.

K. G. okazała odpis skrócony z księgi wieczystej KW nr [...] potwierdzający jej tytuł prawny do lokalu. Przedłożyła także wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 stycznia 2006r. Sygn. akt IV SA/Wa 1127/05, którym została uchylona decyzja Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji kierownika Wydziału Rolnictwa i Leśnictwa Powiatowej Rady Narodowej w W., na skutek której S. S. uzyskał tytuł własności budynku nr [...] w P., nabyty w drodze dziedziczenia przez H. S., a następnie aktem darowizny przez K. G.. W ocenie organu podmiotem uprawnionym do potwierdzenia pobytu jest K. G..

A. M. wniósł o zawieszenie postępowania w związku z toczącymi się postępowaniami o tytuł prawny do lokalu, w którym ma nastąpić zameldowanie.

Organ uznał, że zameldowanie nie jest uzależnione od ustalenia uprawnień do lokalu, gdyż zgodnie z art. 9 ust. 2a ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych do zameldowania niezbędne jest potwierdzenie pobytu przez uprawniony podmiot, a jego brak, w rozumieniu art. 47 ust. 2 powołanej ustawy, jest podstawą do rozstrzygania wątpliwości przez organ.

Według ustaleń organu A. M. nie mieszka w lokalu nr [...] w budynku nr [...] w P.. Zebrany w sprawie materiał dowodowy potwierdził, że A. M. zajmuje wymieniony lokal. Jednak nie dowodzi, że wnoszący podanie zamieszkuje pod adresem pod którym chce się zameldować.

Nie zostały przedstawione żadne dowody na zwykle koszty związane z zamieszkiwaniem np. rachunki za energie elektryczną i inne media. Nie ma dowodów potwierdzających związek zamieszkiwania z wykonywaną pracą. Zameldowanie wnioskodawcy pod adresem P. nr [...] w okresach od [...] sierpnia 1996 r. do [...] lutego 1997r. oraz od [...] lutego do [...] marca 2002r. następowało na podstawie potwierdzenia pobytu przez Rolniczą Spółdzielnię Produkcyjną w P.; wnioskodawca pracował na rzecz Spółdzielni.

Nadto korespondencja kierowana do A. M. na adres P. nr [...] powraca z adnotacją " adresat pod wskazanym adresem nie zamieszkuje" lub "adresat wyprowadził się". Wszystkie pisma dotyczące postępowania A. M. odebrał osobiście pod adresem stałego zameldowania w P.. Oświadczył również, że ze względu na stan zdrowia i konieczność leczenia się u specjalistów często przebywa w P..

Z kolei K. G. stwierdziła, że A. M. pod wskazanym powyżej adresem nie zamieszkuje. Okoliczność tę potwierdzili również świadkowie E. G., M. L. i M. P.– mieszkańcy wsi P..

W odwołaniu od powyższej decyzji A. M. wniósł o jej zmianę i orzeczenie zgodnie z żądaniem - o zameldowaniu na pobyt czasowy w lokalu nr [...] w budynku nr [...] w P.; ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i zawieszenie postępowania do czasu zakończenia postępowań cywilnych i administracyjnych wskazanych w sprawie.

Zarzucił organowi pierwszej instancji dokonanie ustaleń faktycznych sprzecznych z materiałem dowodowym zebranym w sprawie, które sprowadzają się do przyjęcia, że odwołujący się nie mieszka w spornym lokalu, lecz przebywa w nim okazjonalnie oraz do stwierdzenia, że K. G. jest osobą, która może potwierdzić jego prawo do przebywania w lokalu. Wnioskodawca podważa bezstronność świadków – mieszkańców wsi P.. Uważa, że zeznali niezgodnie z prawdą, gdyż jest z nimi w konflikcie prawnym.

Podniósł również, że istotną okolicznością w sprawie jest wyjaśnienie statusu prawnego lokalu, w którym ma nastąpić zameldowanie. Zdaniem odwołującego się wynika to z treści art. 9 ust. 2a ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych.

Wskazał, że postępowanie pierwszoinstancyjne zostało przeprowadzone z naruszeniem zasad postępowania administracyjnego - art. 6, 7, 8, 9 oraz 11 k.p.a., a także reguł postępowania dowodowego – art. 75 k.p.a.. Zarzucił, że w postępowaniu pominięto dowody istotne dla sprawy w postaci kserokopii dostarczonych dokumentów, które nie zostały włączone do akt sprawy.

Obejmowały one: decyzję Wojewody z dnia [...] października 2004r., akt nadania gruntów resztówki z zabudowaniami RSP P. z [...] marca 1958 r., orzeczenie P.W.R.N. w P. z dnia [...] marca 1958 r. dotyczącego przekazania resztówki i zabudowań w trwały zarząd i użytkowanie SRP w P., mapę geodezyjną z wydzielonymi działkami gruntu zabudowanego, rejestr pomiaru działek zatwierdzony w dniu [...] grudnia 1952 r., protokołu z dnia [...] stycznia 1949 r. dotyczący przekazania budynków resztówki na własność Skarbu Państwa, wyrok NSA w Warszawie z dnia 23 stycznia 1997r. sygn. akt II SA 3079-3080/95.

Wojewoda decyzją z dnia [...] sierpnia 2006r. nr [...] na podstawie art. 138 §1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 47 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych utrzymał w mocy decyzję Wójta Gminy W..

Organ odwoławczy podzielił ustalenia wynikające z postępowania dowodowego przeprowadzonego przez organ I instancji.

A. M. nie posiada żadnego tytułu prawnego do lokalu, a prawa swe wywodzi z tytułu dziedziczenia po zmarłych rodzicach, którzy ten lokal zajmowali. K. G. dysponuje ważnym skróconym odpisem z księgi wieczystej KW nr [...]. Zgodnie z treścią dokumentu jest ona właścicielem na podstawie aktu darowizny.

Z kolei z innych dokumentów (w szczególności decyzji Wojewody z dnia [...].10.2004r., decyzji Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] lutego 2005 r.) wynika, że właścicielem nieruchomości rolnej, tzw. resztówki, w P. jest Skarb Państwa. W Sądzie Rejonowym w W. z inicjatywy A. M. i K. G. toczą się spory o prawo do spornego lokalu. Sąd oddalił wniosek A. M. o zasiedzenie – postanowienie z dnia [...] marca 2006 r. sygn. akt Ns 183/03.

Ponowne oględziny przedmiotowego lokalu wykazały, że A. M. nie mieszka w tym lokalu w sposób świadczący o jego czasowym pobycie, trwającym nieprzerwanie od dnia [...] listopada 2002 roku. Lokal wcześniej zajmowany przez rodziców A. M. jest wyposażony w meble, sprzęty kuchenne, pościel i piec.

Rachunki za okres miesiąca maja i lipca 2003r. wskazywały brak zużycia energii elektrycznej, co wnioskodawca tłumaczył błędnym odczytem liczników oraz chorobą, która zmusza go do przebywania w P., gdzie jest zameldowany na pobyt stały w lokalu przy ul. [...]. Zainteresowany osobiście odbierał korespondencje pod adresem stałego zameldowania w lutym, marcu i kwietniu 2006 roku.

W ocenie organu odwoławczego argumenty przedstawione w odwołaniu nie zasługują na uwzględnienie. Zainteresowany nie powołał żadnych wiarygodnych dowodów, że jest to jego czasowe miejsce pobytu i pobyt ten trwa nieprzerwanie ponad 2 miesiące. Nie przedstawił również powodów, które w rozumieniu art. 8 ust. 1c ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych mogłyby stanowić podstawę do zameldowania go na pobyt czasowy.

Materiał dowodowy potwierdza, że zainteresowany przebywa w spornym lokalu jedynie okazjonalnie. Dokonanie zameldowania na pobyt czasowy nie jest związane z wykonywana pracą, bowiem od 1999r. skarżący nie wykonuje pracy na rzecz Rolniczej Spółdzielni Produkcyjnej w P..

A. M. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na decyzję Wojewody z żądaniem zmiany zaskarżonej decyzji.

Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucił naruszenie art. 7, art. 77 i 107 §3 k.p.a. w związku z art. 47 ust. 1 i 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, poprzez przyjęcie błędnych ustaleń faktycznych oraz naruszenie art. 7 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych poprzez błędne jego zastosowanie; przyjęcie, że pobyt skarżącego w lokalu nie może zostać uznany za pobyt czasowy.

W uzasadnieniu skargi wyjaśnił, że odmowa zameldowania na pobyt czasowy uzasadniona została tym, że nie przebywa on w lokalu położonym w P. nr [...] oraz nieuznaniem prawa skarżącego do przedmiotowego lokalu, połączonym z przyznaniem tego prawa K. G.. Skarżący uznaje, że oba stwierdzenia są nieprawdziwe.

Powołał okoliczności mające świadczyć o pozostawaniu z K. G. w konflikcie i na tej podstawie twierdzi, iż jej zeznania nie mogą być wiarygodnym źródłem dowodowym.

Wskazał ponadto, że ustalenia organów obu instancji co do prawa własności budynku, w którym znajduje się sporny lokal pozostają w sprzeczności z treścią wielu dokumentów, które przedłożył. Stąd wywodzi, że zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja Wójta Gminy W. są wydane z rażącym naruszeniem prawa.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda powołał argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga okazała się nieuzasadniona.

Zgodnie z ustawą z dnia 10 kwietnia 1974r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (tj. Dz. U. z 2006r. Nr 139, poz. 993) obowiązek meldunkowy polegał, między innymi, na zameldowaniu się w miejscu pobytu stałego lub czasowego (art. 4) i ciążył na osobach przebywających na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej (art. 2). Właściwy organ dokonuje zameldowania przez zarejestrowanie danych dotyczących osoby i miejsca jej pobytu - art. 47 ust. 1 cytowanej ustawy.

A. M. dokonał zgłoszenia meldunkowego wnioskując o zameldowanie na pobyt czasowy przekraczający 2 miesiące. Jednakże nie spełnił on warunku określonego w art. 9 ust. 2a ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych i nie przedstawił do wglądu dokumentu, z którego wynikałoby, że jest podmiotem uprawnionym do potwierdzenia swojego pobytu czasowego trwającego ponad 2 miesiące w lokalu położonym w P. nr [...]; organowi nie został przedłożony do wglądu dokument wskazujący, że skarżący posiada tytuł prawny do tego lokalu.

Stosownie do treści art. 47 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych jeżeli zgłoszone dane budzą wątpliwości o dokonaniu zameldowania rozstrzyga właściwy organ gminy. Dlatego w zaistniałych okolicznościach zaktualizował się obowiązek organu meldunkowego rozstrzygnięcia decyzją o dokonaniu zameldowania.

Wyjaśnić należy, iż zgodnie z treścią art. 9 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych organ meldunkowy nie rozstrzyga o tytule prawnym do lokalu, a jedynie w oparciu o wskazane w tym przepisie dokumenty ustala podmioty uprawnione do potwierdzenia pobytu osoby zgłaszającej pobyt stały lub czasowy trwający ponad 2 miesiące.

Stąd całkowicie nieuzasadniony jest zarzut skargi, że organ ustalił, iż A. M. nie ma prawa do spornego lokalu oraz, że lokal jest własnością K. G..

Na potrzeby niniejszego postępowania organ meldunkowy winien był jedynie ustalić czy A. M. posiadania tytuł prawny do lokalu, a w konsekwencji czy może sam sobie potwierdzić fakt przebywania w tym lokalu.

Prawidłowo również uznał, iż A. M. takim tytułem i dokumentami potwierdzającymi jego uprawnienie określone w art. 9 ust. 2a ustawy nie dysponuje, co skutkowało wszczęciem postępowania, o którym mowa w art. 47 ust. 2 ustawy.

W ramach tego postępowania organ meldunkowy zobowiązany był ustalić czy zachodzą określone w art. 8 ust. 1 ustawy, przesłanki do zameldowania na pobyt czasowy dłuższy niż dwa miesiące.

Nadto podkreślić należy, iż zarejestrowanie danych dotyczących osoby i miejsca jej pobytu trwającego ponad dwa miesiące nie jest uwarunkowane własnością, czy innym tytułem prawnym do lokalu. Zameldowanie jest bowiem czynnością rejestracyjną potwierdzającą określony stan faktyczny w zakresie danych o miejscu pobytu osoby.

W konsekwencji bez znaczenia dla sprawy są spory o prawa majątkowe do lokalu, w którym skarżący chce się zameldować. Nawet, gdyby skarżący wykazał, że jest właścicielem spornego lokalu, a przesłanki warunkujące zarejestrowanie pobytu czasowego pozostawałyby niezrealizowane organ meldunkowy powinien odmówić zameldowania.

Zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych osoba zameldowana na pobyt czasowy i przebywająca w tej samej miejscowości nieprzerwanie dłużej niż 2 miesiące jest obowiązana zameldować się na pobyt stały, chyba że zachodzą okoliczności wskazujące na to, iż pobyt ten nie utracił charakteru pobytu czasowego.

Okolicznością przesądzającą o braku możliwość zameldowania skarżącego na pobyt stały w P. nr [...] jest fakt, że posiada on inny adres stałego zameldowania - art. 5 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych.

Dlatego w postępowaniu wyjaśniającym należało zweryfikować czy A. M. przebywa nieprzerwanie dłużej niż dwa miesiące pod adresem P. nr [...] oraz czy istnieją okoliczności uzasadniające zameldowanie na pobyt czasowy ponad 2 miesiące pod tym adresem.

Pośród okoliczności wyłączających zameldowanie na pobyt stały skarżący w toku postępowania wskazywał: względy rodzinne, wypoczynek, wykonywanie pracy i uprawianie ogródka.

Wyniki postępowania dowodowego wskazały, że skarżący nie przebywał w lokalu, w który chce się zameldować nieprzerwanie dłużej niż dwa miesiące. Wnioski takie znajdują oparcie w zeznaniach mieszkańców wsi P. potwierdzonych wynikami wizji lokalnej w postaci barku zużycia energii elektrycznej oraz osobistym odbieraniem korespondencji w miejscu stałego zameldowania.

Nie potwierdziły się okoliczności, że skarżący przebywa w P. w związku z wykonywaną pracą, co wynika z pisma Rolniczej Spółdzielni Produkcyjnej w P.. Wątpliwe są powołane względy rodzinne, faktyczna separacja małżonków, skoro skarżący przebywa w P. w miejscu stałego zameldowania, w tym także z uwagi na konieczność leczenia.

Z kolei rekreacyjne przebywanie w spornym lokalu i uprawianie przydomowego ogródka nie stanowi okoliczności uzasadniających zameldowanie na pobyt czasowy, a tym bardziej czasowy dłuższy niż dwa miesiące.

Przykładowe wyliczenie w art. 8 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych okoliczności uzasadniających zameldowanie na pobyt czasowy trwający ponad dwa miesiące nie skutkuje dowolności w kreowaniu innych, nie wymienionych przez ustawodawcę, powodów dla dokonania rejestracji pobytu takiego rodzaju.

Zameldowanie na okres ponad dwóch miesięcy jest uzasadnionym wyjątkiem od zameldowania na pobyt stały. Dlatego inne, nie określone przez ustawodawcę, okoliczności uzasadniające rejestrację pobytu tego rodzaju muszą wykazywać się względną trwałością. Konieczne jest, aby powodowały one, iż dla realizacji celu pobytu nie są wystarczające jedynie okazjonalne nie przekraczające jednej doby wizyty.

Należy bowiem mieć na uwadze art. 19 powołanej ustawy zgodnie, z którym osoba przebywająca w określonej miejscowości w celach turystyczno-wypoczynkowych poza zakładami określonymi w art. 18 ustawy o ewidencji i ludności i dowodach osobistych (domami wczasowymi, hotelami, pensjonatami itp.) jest zwolniona z obowiązku zameldowania się, jeżeli jej pobyt w tej miejscowości nie przekracza 30 dni.

Jeżeli powyższą sytuację ustawodawca kwalifikuje poza zakresem zastosowania norm dotyczących obowiązku meldunkowego na pobyt czasowy do dwóch miesięcy, to tym bardziej nie mogą one stanowić okoliczności uzasadniających zameldowanie na pobyt czasowy trwający ponad dwa miesiące.

Stąd oczywisty wniosek, że okazjonalny, krótkotrwały wypoczynek oraz uprawianie w miejscu wypoczynku ogródka nie mogą zostać uznane za inne okoliczności uzasadniające zameldowanie na pobyt czasowy trwający ponad dwa miesiące.

Postępowanie dowodowe zostało przeprowadzone prawidłowo. Organy zebrały i rozpatrzyły cały materiał istotny dla końcowego załatwienia sprawy (art. 77 k.p.a.). Zapewniły skarżącemu możność wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów (art. 81 k.p.a.) oraz oceniły wszechstronnie całokształt materiału dowodowego (art. 80 k.p.a.). Wyprowadzone wnioski są logiczne; znajdują potwierdzenie w przeprowadzonych dowodach. Wskazane zostały fakty udowodnione oraz przyczyny, z powodu których niektórym dowodom odmówiono wiarygodności i mocy dowodowej (107 §3 k.p.a.).

Natomiast zakres postępowania dowodowego oznaczony w skardze wykracza poza okoliczności istotne dla sprawy meldunkowej i zmierza do czynienia ustaleń koniecznych dla rozstrzygnięcie sporu cywilnoprawnego w sprawie ustalenia kto jest rzeczywistym właścicielem lokalu położonego w P. nr [...] oraz ewentualnie uzgodnienia treści księgi wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym.

Wyjaśnienie tych kwestii pozostaje poza kompetencją organów meldunkowych, a także zakresem okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy o zameldowanie. Stąd nieuzasadnione było żądanie zawieszenia postępowania administracyjnego w oczekiwaniu na rozstrzygnięcie wspomnianych kwestii przez sąd powszechny.

Organ odwoławczy rozpatrujący sprawę merytorycznie, w zakresie koniecznym dla rozstrzygnięcia sprawy o zameldowaniu na pobyt czasowy ponad dwa miesiące, w oparciu o dokumenty przedstawione przez skarżącego, ustalił, że podmiotami uprawnionymi do potwierdzenia pobytu skarżącego pod wskazanym adresem są także, poza K. G., Skarb Państwa i RSP w P.. Skarżący nie przedstawił potwierdzenia pochodzącego od tych podmiotów.

Wobec powyższego na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) skarga została oddalona.

/-/ M. Kosewska /-/ M. Kwiecińska /-/ Sz. Widłak

KS d