Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 2002/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-12-11 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6135 Odpady
Hasła tematyczne: Ochrona środowiska
Skarżony organ: Minister Środowiska
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 54
journal: Dz.U. 2001 nr 62 poz 628
law: Ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach.
article: art. 7, art. 77, art. 16 § 1, art. 107 § 3, art. 162 § 1
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 145 § 1 pkt 1 lit a i lit. c, art. 200
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Łukasz Krzycki, Sędziowie Sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj (spr.), Sędzia WSA Marta Laskowska-Pietrzak, Protokolant st. ref. Marcin Lesner, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 grudnia 2012 r. sprawy ze skargi Przedsiębiorstwa U. Sp. z o.o. w O. na decyzję Ministra Środowiska z dnia [...] czerwca 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia wygaśnięcia decyzji 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Ministra Środowiska na rzecz skarżącego kwotę 457 (czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z [...] czerwca 2012 r. nr. [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kodeksu postępowania administracyjnego (dalej k.p.a.). po rozpatrzeniu odwołania Przedsiębiorstwa U. Sp. z.o.o.. w O. (dalej Skarżący), od decyzji Marszałka Województwa [...] z dnia [...] kwietnia 2012 r. znak: [...] Minister Środowiska utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Powyższe rozstrzygnięcie było wynikiem następujących ustaleń faktycznych i ocen prawnych.

Decyzją z dnia [...] lutego 2012 r. znak: [...] Minister Środowiska uchylił decyzję Marszałka Województwa [...] z dnia [...] listopada 2011 r. znak: [...] i sprawę odmowy stwierdzenia wygaśnięcia z dniem 1 lutego 2009 r. decyzji Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2007 r. znak: [...] (dalej decyzja z [...] czerwca 2007 r.) przekazał do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Rozpoznając ponownie sprawę, organ I instancji odmówił stwierdzenia wygaśnięcia z dniem 1 lutego 2009 r. decyzji Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2007 r. znak: [...].

Odwołując się od tej decyzji Skarżący wniósł o jej uchylenie i rozstrzygnięcie sprawy co do jej istoty poprzez stwierdzenie wygaśnięcia z dniem 1 lutego 2009 r. decyzji Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2007 r. znak: [...]. Zdaniem Skarżącego decyzja organu I instancji zapadła z naruszeniem:

- art. 162 § 1 pkt |1 k.p.a. poprzez błędne przyjęcie, iż w sprawie nie zachodzi przesłanka bezprzedmiotowości;

- art. 54 ustawy ż dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach (t.j. z 2010 r. Dz.U. Nr 185, poz. 1243 z późn.zm);

- art. 28 k.p.a. poprzez nieprawidłowe ustalenia w przedmiocie stron postępowania, pomimo j że decyzja dotyczy interesu prawnego i obowiązków właścicielskich Z. Sp. z o.o. w R.;

- art. 7 i 77 k.p.a. poprzez błędne przyjęcie, iż objęcie terenu składowiska odpadów przez inny podmiot pozostaje bez wpływu na byt prawny decyzji z dnia [...] czerwca 2007r.

Rozpoznając ponownie sprawę organ uznał, że nie zostały spełnione przesłanki z art. 162 § 1 k.p.a. uzasadniające stwierdzenie wygaśnięcia decyzji administracyjnej. Wskazał, że zgodnie z brzmieniem tego przepisu możliwe jest stwierdzenie wygaśnięcia decyzji gdy decyzja staje się bezprzddmiotowa a stwierdzenie jej wygaśnięcia nakazuje przepis prawa albo leży w interesie społecznym lub interesie strony.

Przede wszystkim decyzja nie stała się bezprzedmiotowa gdyż decyzja co do której Skarżący wnosi o stwierdzenie jej wygaśnięcia zapadła z wniosku Przedsiębiorstwa U. z.o.o. z siedzibą w O. która to spółka nadal funkcjonuje a więc w dalszym ciągu istnieje podmiot którego ta decyzja dotyczy.

Odnosząc się do argumentów uzasadniających w przekonaniu Skarżącego konieczność wygaśnięcia decyzji, a sprowadzających się do tego że w chwili obecnej zamknięte składowisko odpadów znajduje się we władaniu innego niż poprzednio podmiotu tj. Z. który ustanowił zarządcę składowiska – Z. Sp. zo.o. w R. (dalej Z.) i gospodarczo korzysta z terenu objętego pozwoleniem zintegrowanym jak i fakt, że od dnia 17 grudnia 2009 r. właścicielem działek oznaczonych nr [...] i [...] oraz [...],[...] i [...] jest Z. Sp. z o.o. w R. jest Z. organ stwierdził, że decyzja Wojewody [...] z [...] czerwca 2007 r. nie została przeniesiona w myśl przepisów art. 54 ust. 9-12 ustawy o odpadach na Z. Z. ten nie występował z wnioskiem o przeniesienie praw i obowiązków wynikających z przywołanej powyżej decyzji Wojewody [...]. Tym samym zobowiązanym do wykonania obowiązków wynikających z tej decyzji, związanych z technicznym zamknięciem kwatery nr I i jej rekultywacją pozostaje nadal Przedsiębiorstwo U. Sp. z o.o. w O. Jednocześnie z akt sprawy wynika, że faktycznie właścicielem przywołanych powyżej działek jest Z. Nie oznacza to jednak, że w sytuacji zmiany właściciela działek na których znajduje się składowisko tj. zmiany stanu faktycznego, następuje w sposób automatyczny bezprzedmiotowość decyzji Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2007r. Zmiana stanu faktycznego nie uniemożliwia stronie skarżącej wykonania tej decyzji więc nie powoduje bezprzedmiotowości tej decyzji. Fakt, że właścicielem działek jest w chwili obecnej inny podmiot tj. Z. nie oznacza, że skarżąca spółka, która eksploatowała usytuowane na części tych działek składowisko odpadów (kwaterę nr I), a obiekt ten na jej wniosek został decyzją Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2007r. znak :[...] zamknięty, nie może realizować obowiązków wynikających z tej decyzji. Organ nie podzielił argumentu Skarżącego dotyczącego naruszenia art. 28 k.p.a. uznając, że stroną zobowiązaną do wykonania obowiązków wynikających z przywołanej powyżej decyzji Wojewody [...] jest w dalszym ciągu Przedsiębiorstwo U. Sp. z o.o. w O. Fakt, iż na części w/w działek w chwili obecnej Z. posiada instalację - składowisko odpadów (kwaterę nr II), którą prowadzi zgodnie z udzielonym pozwoleniem zintegrowanym, nie może być, zdaniem organu, utożsamiany z realizacją obowiązków, wynikających z decyzji Wojewody [...], którą zamknięto na wniosek skarżącego. Organ argumentował, że posiadanie tytułu prawnego do instalacji jest wymogiem formalnym, który badany jest przed udzieleniem pozwolenia zintegrowanego. Posiadanie tytułu prawnego do instalacji, na prowadzenie której wymagane jest uzyskanie tytułu prawnego jest wymogiem koniecznym do eksploatacji danej instalacji, przy czym nie oznacza to, że prowadzący daną instalację jest automatycznie zobowiązany do wykonywania innych obowiązków, które dotyczą innej instalacji i innego podmiotu.

Wobec tego organ uznał za chybiony zarzut dotyczący naruszenia art. 7 i 77 k.p.a. sprowadzający się do błędnego przyjęcia, iż objęcie terenu składowiska odpadów pozostaje bez wpływu na byt prawny decyzji z dnia [...] czerwca 2007 r. Objęcie tytułem prawnym działek na części których Z. eksploatuje kwaterę nr II składowiska, zgodnie z udzielonym pozwoleniem zintegrowanym pozostaje poza sferą obowiązków, które Skarżąca powinna realizować zgodnie w wydaną na jej wniosek decyzją Wojewody [...].

Skarżący w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na powyżej wskazaną decyzję Ministra Środowiska wniósł o jej uchylenie w całości wraz z poprzedzająca ją decyzję Marszałka Województwa [...] z dnia [...] kwietnia 2012 r. znak: [...] o odmowie stwierdzenia wygaszenia z dniem 1 lutego 2009 r. decyzji Wojewody [...] znak: [...] z dnia [...] czerwca 2007 r. określającej techniczny sposób zamknięcia kwatery składowiska odpadów w R. i zwrot kosztów sądowych w tym kosztów zastępstwa procesowego wg. norm przepisanych.

II. Wydanym decyzjom zarzucił:

1. naruszenie art. 162 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. k.p.a, poprzez błędne założenie, iż w sprawie nie zachodzi przesłanka bezprzedmiotowości;

2. naruszenie art. 54 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach poprzez jego błędna wykładnię polegającą na przyjęciu, że do wykonywania decyzji o zamknięciu składowiska odpadów nie jest wymagany tytuł prawny;

3. naruszenie art. 28 k.p.a. poprzez nieprawidłowe ustalenia w przedmiocie stron niniejszego postępowania, pomimo że decyzja dotyczy interesu prawnego i obowiązków właścicielskich Z. sp. z o.o. w R.;

4. naruszenie art. 7 i 77 k.p.a, poprzez błędne ustalenie polegające na przyjęciu, iż objęcie terenu składowiska odpadów pozwoleniem zintegrowanym pozostaje bez wpływu na byt prawny decyzji z dnia [...] czerwca 2007 r.;

5. naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. poprzez sporządzenie uzasadnienia, a w zasadzie jego brak, które nie spełnia wymogów formalnych, a w szczególności poprzez swą lakoniczną treść nie zawierającą wskazania faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej.

W uzasadnieniu skargi Skarżący wskazał, że jego uprawnienia do zarządzania składowiskiem odpadów wynikały m. in. z umowy dzierżawy z 30 marca 1995 r. zawartej z Gminą O. W związku ze zmianą właściciela składowiska odpadów w R. z dniem 29 grudnia 2006 r. w miejsce Gminy O. wszedł Z. Ostatecznie umowa zarządzania wygasła z dniem 31 stycznia 2009 r. Obowiązki zarządzającego pełniła w imieniu właściciela, początkowo Gmina O. a następnie Z. Samo zarządzanie składowiskiem było jedynie wykonywaniem w imieniu Gminy O. (następnie Z.) zadań własnych jakie nakłada na gminy ustawa o samorządzie gminnym i ustawa o odpadach (art. 16a). Skarżąca Spółka nie miała możliwości samodzielnego decydowania o sposobie zarządu, lecz obowiązana była do wykonywania uchwał Rady Gminy O. w zakresie gospodarowania odpadami. Tym samym pominięcie podmiotu, w którego imieniu wykonywane były czynności związane z zarządzaniem składowiskiem odpadów w R. tj. Gminy O. i Z. pomija prawa strony do udziału w postępowaniu i uprawnia do sformułowania zarzutu naruszenia art. 28 k.p.a.

W dalszej części uzasadnienia skarżący wskazał, że w znacznej części teren, którego dotyczy decyzja o z dnia [...] czerwca 2007 r. objęty jest decyzją o udzieleniu pozwolenia zintegrowanego na prowadzenie instalacji do składowania odpadów innych niż niebezpieczne i obojętne, zlokalizowanej w miejscowości R., gmina O. na działkach o nr ewidencyjnych [...], [...], [...], [...] i część działki nr. [...] wydana w dniu [...] grudnia 2008 r. znak: [...] przez Marszałka Województwa [...] w O., które na mocy decyzji z dnia [...] stycznia 2009 r. znak: [...] zostało przeniesione na Z. sp. z o.o. w R. Tym samym za nieuprawnione uznać należy w przekonaniu skarżącego rozważania obu organów które w sposób wybiórczy i dowolny dokonują analizy konsekwencji wynikających z objęcia terenu składowiska w R. pozwoleniem zintegrowanym, czego skutkiem jest ustalenie nowego reżimu prawnego, praw i obowiązków związanych z władaniem i sposobem korzystania z nieruchomości, co stanowi naruszenie normy art. 7. 77 i 107 § 3 k.p.a.

Okolicznością, która przemawia za wygaszeniem, w rozumieniu art. 162 k.p.a., decyzji jest w ocenie Skarżącego to, że w chwili obecnej zamknięte składowisko znajduje się we władaniu Z. który ustanowił zarządcę składowiska Z. sp. z o.o. w R., który gospodarczo korzysta z terenu objętego pozwoleniem zintegrowanym. Analiza postanowień art. 54 ustawy o odpadach nie pozostawia wątpliwości, iż warunkiem wykonywania decyzji o zamknięciu składowiska jest legitymowanie się tytułem prawnym do składowiska odpadów lub jego wydzielonej części. Jak wynika z odpisów ksiąg wieczystych KW nr. [...] (działki [...] i [...]) i KW nr [...] (działki nr [...], [...], [...]) składowisko znajduje się na działkach, których począwszy od 17 grudnia 2009 r., właścicielem jest Z. sp. z.o.o. w R. Tym samym brak jest węzła prawnego, który wiązałby w jakikolwiek sposób skarżącego z decyzją z dnia [...] czerwca 2007 r., a w szczególności nie jest spełniony podstawowy warunek a mianowicie Skarżący nie jest zarządzającym składowiskiem, a jest nim Z. sp. z o.o. w R.

Skarżący nie podzielił stanowiska organu, że do wykonywania decyzji o zamknięciu składowiska nie był potrzebny tytuł prawny. Wywodził, że przeczy temu zarówno treść art. 54 ustawy o odpadach jak również istota i funkcja zarządzającego składowiska, który podejmuje czynności faktyczne w cudzym imieniu. Samo odniesienie do potrzeby rekultywacji nie tworzy węzła prawnego. Co do zasady obowiązek rekultywacji spoczywa na właścicielu terenu. Przejmując teren Z. sp. z o.o. w R., miała świadomość stanu prawnego i sposobu zagospodarowania. W akcie przejęcia brak jakichkolwiek zastrzeżeń czy warunków. Węzeł prawny wiążący Spółkę i kształtujący uprawnienia w zakresie eksploatacji składowiska został rozerwany poprzez zakończenie umowy dzierżawy, co jednocześnie oznacza konieczność dostosowania stanu prawnego do aktualnego stanu faktycznego.

Za wygaszeniem ww. opisanej decyzji przemawia jej bezprzedmiotowość, a także interes Spółki, która w innym przypadku pozostawałaby podmiotem praw i obowiązków z którymi wiąże ją jedynie abstrakcyjny stosunek ponieważ nie ma praw do władania gruntem. Za wygaszeniem przemawia także interes społeczny wyrażający się koniecznością ukształtowania bądź przeniesienia uprawnień czy obowiązków w zakresie gospodarki odpadami na tzw. "starej kwaterze" składowiska odpadów w R., co winno służyć zapobieganiu niekorzystnym zmianom w środowisku.

Pozostawanie w obrocie prawnym decyzji bezprzedmiotowej pozostaje w kolizji z interesem społecznym gdyż może ona stwarzać pozory istnienia określonych uprawnień czy obowiązków, godząc w ten sposób w pewność obrotu prawnego.

Ponadto przy rozstrzyganiu sprawy organ naruszył przepisy postępowania administracyjnego. Uzasadnienie skarżonej decyzji nie spełnia wymogów formalnych określonych w art. 107 § 3 k.p.a. Ze względu na swą lakoniczną formę, nie realizuje zasady określonej w art. 11 k.p.a.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269 ze zm., dalej p.p.s.a.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej. Ocenie podlega konkretna sprawa, rozpoznawana wcześniej przez organ administracji publicznej, pod kątem prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa i trafności rozstrzygnięcia.

Kompetencje sądu administracyjnego nakładają na niego obowiązek oceny przebiegu postępowania administracyjnego i to zarówno czynności podejmowanych w toku tego postępowania jak i treści i podstaw wydanej decyzji administracyjnej. Działanie sądu ma bowiem na celu ewentualne wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji czy postanowienia, które w jakikolwiek sposób naruszałyby obowiązujące prawo. (por. wyrok NSA Warszawa z 20 stycznia 2010 r. I GSK 982/08 LEX nr 594803).

Oceniając trafność a tym samym zgodność z prawem decyzji Ministra Środowiska Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że zaskarżona decyzja narusza prawo.

Podstawą wniosku Skarżącego było żądanie stwierdzenia wygaśnięcia decyzji Wojewody [...] z [...] czerwca 2007 r. mocą której na wniosek Przedsiębiorstwa U. Spółki z.o.o. w O. określono techniczny sposób zamknięcia kwatery składowiska odpadów w R. prowadzonego na działkach nr. [...],[...],[...],[...], określono datę zaprzestania przyjmowania odpadów na 30 czerwca 2007 r, sposób zabezpieczenia składowiska, sposób jego rekultywacji i zobowiązano wnioskodawcę do sprawowania nadzoru nad zrekultywowanym składowiskiem zgodnie z wymaganiami rozporządzenia Ministra Środowiska z 9 grudnia 2002 r. w sprawie zakresu, czasu, sposobu oraz warunków prowadzenia monitoringu składowisk i odpadów (D.U. Nr. 220, poz.1858). Niewątpliwie stroną zobowiązaną treścią decyzji było skarżący, który wtedy na mocy umowy dzierżawy z 30 marca 1995 r. zawartej z Gminą O. było dzierżawcą działek na których usytuowane jest składowisko odpadów. Umowa wygasła 31 stycznia 2009 r.i jest to okoliczność niekwestionowana. Nowy właściciel działki ujawniony jest w księdze wieczystej nr [...] Sądu Rejonowego w O. i jest nim Z. Spółka z.o.o. z siedzibą w R. Spółka jest także właścicielem działek [...] i [...] w R. na których także znajduje się wysypisko śmieci (kopia odpisu z księgi wieczystej nr [...] prowadzonej przez Sąd Rejonowy w O.). Z ksiąg tych nie wynika natomiast aby tytuł prawny przysługiwał Z.- jak twierdzi organ.

Z tych okoliczności skarżący wywiódł, że nie ma, w świetle art. 54 ustawy o odpadach możliwości wykonywania skierowanej do niego decyzji z [...] czerwca 2007 r. ponieważ zgodnie z art. 54 ustawy o odpadach warunkiem wykonywania decyzji o zamknięciu składowiska jest legitymowanie się tytułem prawnym do składowiska odpadów lub jego wydzielonej części. Okoliczność ta powinna skutkować, w myśl art. 162 § 1 pkt. 1 k.p.a wygaśnięciem tej decyzji jako bezprzedmiotowej.

W tak ustalonym stanie faktycznym organy obu instancji uznały, że nie jest to wystarczająca przesłanka do stwierdzenia wygaśnięcia decyzji z [...] czerwca 2007 r. W ich ocenie nie ma podstaw do stwierdzenia wygaśnięcia decyzji przede wszystkim dlatego, że do zamknięcia składowiska doszło w wyniku wniosku Skarżącego tj. Przedsiębiorstwa U. Spółki z.o.o. w O. a podmiot ten nadal funkcjonuje w obrocie prawnym. To że obecnie składowisko pozostaje w zarządzie innej osoby a uprawnienia z tej decyzji nie zostały przeniesione na inny podmiot czyni uzasadnionym wniosek że to Skarżący w dalszym ciągu jest uprawnionym z decyzji z [...] czerwca 2007 r. i to on ma obowiązki związane z technicznym zamknięciem kwatery nr I i jej rekultywacją. Zdaniem organu okoliczność zmiany właściciela nie powoduje automatycznie bezprzedmiotowości decyzji.

Zgodnie z brzmieniem art. 7 i 77 k.p.a. organ administracji publicznej działając w granicach swych kompetencji ma obowiązek wszechstronnego i wyczerpującego zebrania materiału dowodowego a następnie dokonania jego oceny i subsumcji pod odpowiednią normę prawa. W tym wypadku tą normą jest art. 162 § 1 ust. 1 k.p.a. w zw. z art. 54 ustawy o odpadach.

Możliwość stwierdzenia wygaśnięcia decyzji jest wyjątkiem od zasady trwałości decyzji o jakiej mowa w art. 16 § 1 k.p.a. Przesłanką do wygaśnięcia decyzji są: jej bezprzedmiotowość i istnienie interesu społecznego lub interesu strony przemawiającego za takim rozstrzygnięciem, co wynika z literalnego brzmienia z art. 162 § 1 k.p.a. Przesłanki te muszą być spełnione łącznie co z kolei prowadzi do wniosku, że istnienie tylko jednej z nich wyklucza możliwość zastosowania tego przepisu. Bezprzedmiotowość rozumiana jest jako ustanie prawnego bytu stosunku materialnoprawnego nawiązanego na jej podstawie. Bezprzedmiotowość zachodzi wówczas, gdy nierealne okaże się osiągnięcie celu, ze względu na który decyzja została wydana, wskutek tego, że przestanie istnieć bądź przedmiot rozstrzygnięcia (prawo lub obowiązek strony), bądź podmiot, którego to rozstrzygnięcie dotyczyło (przestał istnieć lub utracił kwalifikację) lub też na skutek zmiany stanu faktycznego lub prawnego nie jest możliwe dalsze wykonywanie decyzji. Te okoliczności w pierwszej kolejności podlegają badaniu w postępowaniu o wygaśnięcie decyzji.

W niniejszej sprawie organ nie przeprowadził w sposób wyczerpujący postępowania dowodowego na okoliczność bezprzedmiotowości przyjmując że istnieje podmiot do którego skierowana jest decyzja i przedmiot (zamknięte składowisko odpadów) i że nie ma przeszkód do wykonywania przez ten podmiot obowiązków nałożonych decyzją z [...] czerwca 2007 r. Zdaniem organu bez istotnego znaczenia pozostaje fakt, że działki na których znajduje się składowisko zmieniły właściciela oraz że uprawniony z decyzji z [...] czerwca 2007 r. nie jest już zarządzającym zamkniętym składowiskiem odpadów.

Po pierwsze z zebranych przez organ dowodów nie da się ustalić kto jest obecnym zarządzającym tym składowiskiem, brak w tym zakresie materiałów źródłowych. Z twierdzeń stron wynika że był nim Z. z siedzibą w O. a obecnie Z. Spółka z.o.o. z siedzibą w O. Po drugie ze znajdujących się w aktach decyzji Marszałka Województwa [...] z [...] grudnia 2008 r. znak: [...] i z [...] stycznia 2009 znak: [...] wynika, że przeniesione zostały prawa i obowiązki wynikające z decyzji Marszałka Województwa [...] z [...] grudnia 2008 r udzielającej pozwolenia zintegrowanego na prowadzenie instalacji do składowania odpadów innych niż niebezpieczne i obojętne zlokalizowanej w miejscowości R. ze Z. na Z. Spółka z.o.o. w O. Jak natomiast wynikało z uzasadnień tych decyzji pozwolenie to dotyczyło kwatery II na działkach [...],[...],[...]i [...] i [...] a więc na tych samych na których znajduje się zamknięta obecnie kwatera nr I. Z dokumentów tych wynika więc, że pozwolenie zintegrowane dotyczy kwatery numer II a nie numer I, choć w znacznej części się pokrywa (za wyjątkiem działki [...]) Przeniesienie tych praw i obowiązków na nowy podmiot mocą pozwolenia zintegrowanego nie obejmuje jednak obowiązków wynikających z decyzji z [...] czerwca 2007 r.

Z odpisu z księgi wieczystej wynika, że obecnym właścicielem działek na których znajduje się składowisko odpadów (kwatery I i II) jest Z. Spółka z.o.o. z siedzibą w R. a nie inna wskazana przez organ osoba prawna. Spółka ta nie przejęła na siebie, tak jak w przypadku kwatery nr II obowiązków wynikających z decyzji z [...] czerwca 2007 r., co byłoby możliwe na podstawie art. 54 ust 9 ustawy o odpadach. W takim wypadku doszło do sytuacji w której właścicielem terenu na którym znajduje się zamknięte składowisko odpadów jest jednocześnie uprawnionym do prowadzenia instalacji do składowania odpadów innych niż niebezpieczne natomiast nie jest uprawnionym m.inn do rekultywacji składowiska odpadów i sprawowania nadzoru nad zrekultywowanym zamkniętym składowiskiem odpadów (kwatera I), gdyż obowiązki z decyzji z [...] czerwca 2007 r. nie zostały przeniesione na ten nowy podmiot. Jednocześnie dotychczasowy obowiązany z tej decyzji nie jest już dzierżawcą gruntów na których usytuowane jest składowisko, czemu organ nie zaprzecza.

Sąd nie zgadza się z argumentacją organu iż zmiana właściciela gruntów i zarządcy składowiska pozostaje bez znaczenia dla oceny przesłanki bezprzedmiotowości decyzji z [...] czerwca 2007 r. Zgodnie z art. 140 ustawy z 23 kwietnia 1964 r. kodeks cywilny (D.U. nr 16, poz. 93 ze zm) właściciel gruntu może z wyłączeniem innych osób korzystać z rzeczy zgodnie z jej społeczno-gospodarczym przeznaczeniem tego prawa w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego. Z drugiej strony zobowiązanie do rekultywacji zamkniętego składowiska odpadów przez wiele lat (do 2014 r), i prowadzenia monitoringu odpadów przez 30 lat, które to obowiązki wynikają z decyzji z [...] czerwca 2007 r. i przepisów prawa powołanych w tej decyzji dotyczy tylko i wyłącznie wnioskodawcy i nie daje uprawnień z tej decyzji jakiemukolwiek innemu podmiotowi. Dopiero przeniesienie praw i obowiązków z tej decyzji na inny podmiot uprawniałoby ten podmiot do wykonywania nałożonych tą decyzją obowiązków. A to nie nastąpiło a przynajmniej taka okoliczność nie wynika z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy.

Wydając zaskarżoną decyzję organ odwoławczy bezkrytycznie przyjął, że skoro istnieje podmiot i przedmiot decyzji nie ma podstaw do jej wygaszenia. Nie rozważał natomiast jakie znaczenie dla możliwości wykonywania obowiązków wynikających z decyzji z [...] czerwca 2007 r. ma Skarżący skoro nie jest już dzierżawcą przedmiotowego gruntu na którym znajduje się zamknięte składowisko odpadów. Jest to tym bardziej istotne ponieważ sam Skarżący twierdzi, że nie ma możliwości wykonywania nałożonych decyzją obowiązków, co można uznać za zmianę stanu faktycznego prowadzącego do nie możliwości wykonywania decyzji a co jest równoznaczne z koniecznością wygaszenia przedmiotowej decyzji.

Chybione jest stanowisko organu z którego wynika, że dla wykonywania decyzji o zamknięciu składowiska nie istotny jest tytuł prawny do nieruchomości. Z art. 54 ust. 14 pkt.1 ustawy o odpadach wynika, że decyzja o której mowa w ust 11 (czyli w zakresie przeniesienia praw i obowiązków) wywołuje skutki prawne po uzyskaniu tytułu prawnego do składowiska lub jego części. A contrario brak tego tytułu czyni decyzję bezprzedmiotową. Zarówno więc na etapie wydawania decyzji zezwalającej na zamknięcie składowiska jak i przeniesienia praw z tej decyzji na inny podmiot istotnym jej elementem jest tytuł prawny do nieruchomości który determinuje możliwość wykonania decyzji. Tych okoliczności organ nie rozważał a brak tytułu prawnego do nieruchomości, przy braku innego węzła obligacyjnego (np. umowy dzierżawy) uniemożliwia stronie zobowiązanej z decyzji z 27 czerwca 2007 r. skutecznie jej wykonanie a to z kolei czyni decyzją bezprzedmiotową.

Organ II instancji wydając decyzję merytoryczną nie odniósł się także w sposób wyczerpujący do drugiej przesłanki o jakiej mowa w art. 162 § 1 k.p.a. związanej z interesem społecznym lub interesem strony. Skarżący w odwołaniu i skardze powoływał się na interes strony wskazując, że brak wygaszenia decyzji rodziłby sytuację w której Skarżąca spółka pozostawałaby przedmiotem praw i obowiązków o charakterze abstrakcyjnym z powodu braku praw do terenu. Wskazywała także na interes społeczny wyrażający się w konieczności ukształtowania obowiązków w zakresie gospodarki odpadami na kwaterze I składowiska odpadów w R., co ma istotne znaczenie z punktu widzenia ochrony środowiska, wskazując jednocześnie na bezzasadność pozostawienia w obrocie prawnym decyzji nierealnej do wykonania.

Brak ustaleń w wyżej wskazanym zakresie stanowi naruszenie art. 7 i 77 § 1 i 162 § 1 k.p.a. i skutkuje uchyleniem rozstrzygnięcia organu II instancji.

Nie zasadny jest natomiast zarzut naruszenia art. 28 k.p.a. gdyż stroną postępowania o wydanie decyzji z [...] czerwca 2007 r. był wyłącznie Skarżący jako wnioskodawca oraz Gmina O. Obecnie Gminie nie przysługuje żaden tytuł prawny do nieruchomości na której znajduje się składowisko odpadów. Tytułu tego nie posiada także Z. Oba podmioty nie mają zatem interesu prawnego w toczącym się postępowaniu.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ oceniając zebrane dowody odniesie się do wszystkich wyżej wymienionych kwestii a po ich rozważeniu podejmie decyzję zgodną z art. 162 § 1 k.p.a. Wydając decyzję będzie miał na względzie w szczególności treść art. 107 § 3 k.p.a. który nakłada na organ obowiązek wskazania faktów na których się oparł, okoliczności które uznał za udowodnione, przyczyn odmowy wiarygodności innym dowodom oraz szczegółowego wyjaśnieni podstawę prawną decyzji. Zasada pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa wyrażona w art. 8 k.p.a. wymaga przekonania strony o słuszności racji organu.

Z tych wszystkich względów Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżone postanowienie jest zgodne z prawem i dlatego na podstawie art. 145 § 1 a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. D.U. z 2012, poz. 270) uchylił zaskarżoną decyzję. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a.