Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt III SA/Gl 343/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2008-09-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celny
Hasła tematyczne: Celne postępowanie
Celne prawo
Podatek od towarów i usług
Podatek akcyzowy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 187 par. 1- 3, art. 191 w zw. z art. 120, 121 i 122
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
article: art. 83 par. 3 i 2, art. 65 par. 4 pkt 2, art. 230 par. 4, 5
journal: Dz.U. 1997 nr 23 poz 117
law: Ustawa z dnia 9 stycznia 1997 r. - Kodeks celny.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Jużków (spr.), Sędziowie Asesor WSA Barbara Brandys-Kmiecik, Sędzia WSA Mirosław Kupiec, Protokolant St. sekr. sąd. Anna Charchuła, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 września 2008 r. przy udziale - sprawy ze skargi "A" S.A. w B. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie weryfikacji zgłoszenia celnego co do klasyfikacji taryfowej, wymiaru należności celnych, podatku od towarów i usług, podatku akcyzowego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. nr [...] Dyrektor Izby Celnej w K., po rozpatrzeniu odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w B. z [...] r. nr [...] uznającej za nieprawidłowe zgłoszenie celne dokonane w dniu [...] r. na jednolitym dokumencie administracyjnym SAD nr [...], uchylił decyzję organu I instancji w części dotyczącej określenia kwoty odsetek wyrównawczych i w tym zakresie wyliczył odsetki wyrównawcze od kwoty stanowiącej różnicę pomiędzy należną kwotą cła, a kwotą pobraną w wysokości [...] zł, a w pozostałej części utrzymał decyzję w mocy.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy ustalił, co następuje.

Na podstawie zgłoszenia celnego dokonanego przez "A" S.A. w B. w dniu [...] r. nr [...] objęto procedurą dopuszczenia do obrotu towar- wino [...] [...], o nazwie handlowej [...] wyprodukowane przez "B" Hiszpania, w ilości [...] butelek o pojemności 1,5 litra i o zawartości alkoholu do 13 %.Towar uprzednio był objęty procedurą składu celnego. Strona w zgłoszeniu celnym zadeklarowała kod PCN 220421800, stawkę celną 0% w ramach kontyngentu taryfowego, podatek akcyzowy w kwocie [...] zł (według stawki 136 zł/hl) oraz podatek od towarów i usług (według stawki 22%) w kwocie [...] zł.

Naczelnik Urzędu Celnego w B. przyjął powyższe zgłoszenie jako odpowiadające wymogom formalnym określonym w art. 64 § 1 i § 2 Kodeksu celnego, co spowodowało z mocy prawa objęcie towaru wnioskowaną procedurą i określenie kwoty wynikającej z długu celnego zgodnie z deklaracją strony.

Postanowieniem z dnia [...]r. Naczelnik Urzędu Celnego w B. wszczął postępowanie w sprawie kontroli powyższego zgłoszenia. W toku postępowania, w związku z wątpliwościami, co rodzaju towaru i deklarowanego przez stronę kodu PCN wystąpiono do hiszpańskich władz celnych o ustalenie, jaki faktycznie towar był przedmiotem wywozu z Hiszpanii. W tym celu wysłano do weryfikacji wystawione przez te władze celne świadectwa EUR 1 nr [...] i [...] stanowiące załącznik do zgłoszenia, a odnoszące się do napoju na bazie wina, [...], podlegającego świadczeniom refundacyjnym zgodnie z rozporządzeniem Komisji (WE) z 13 lipca 2000 nr 1520/00

W związku z wystąpieniem o pomoc prawną do hiszpańskiej administracji celnej organ pierwszej instancji zawiesił postępowanie celne postanowieniem z dnia [...] roku, a następnie po otrzymaniu wyników weryfikacji postanowieniem z dnia [...] r. podjął zawieszone postępowanie.

W piśmie z dnia [...]r. hiszpańska administracja celno-podatkowa poinformowała, że towary opisane w przesłanych do weryfikacji świadectwach przewozowych EUR 1 uzyskały refundację wywozową jako towary nieobjęte Aneksem I (kod 22051010) do Traktatu.

Następnie decyzją z dnia [...]r. nr [...] Naczelnik Urzędu Celnego w B.:

1. uznał powyższe zgłoszenie za nieprawidłowe w części dotyczącej zapisów: w polach: 33 (kod towaru), 35 (masa brutto kg), 36 (preferencje), 38 (masa netto kg) i 47 (obliczenie opłat) zgłoszenia celnego, stwierdzając jednocześnie, że kwota podatków w przedmiotowym zgłoszeniu została wykazana nieprawidłowo,

2. określił kwotę długu celnego w wysokości [...] zł z zastosowaniem stawki celnej 17 %, zmienił zapisy w polach: 33 - ustalając kod PCN 220510100, 35 - ustalając wagę brutto [...] kg, 36 - podając kod preferencji FTA, 38 - ustalając wagę netto [...] kg, określił kwotę podatku od towarów i usług [...] zł,

3. wyliczył odsetki wyrównawcze w wysokości [...] zł.

W podstawie prawnej organ pierwszej instancji powołał art. 13 § 1 pkt 1, art. 21 ust. 1 pkt 1, art. 207 § 1 i 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jed. Dz. U. z 2005 r., Nr 8 poz. 60 ze zm.), art. 26 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. przepisy wprowadzające ustawę - Prawo celne (Dz. U. Nr 68, poz. 623), art. 13 § 1 i 5, art. 23 § 1, art. 30 § 1 pkt 5, art. 65 § 4 ust. 2 lit. b i c, art. 65 § 5a, art. 85 § 1 i § 3, art. 222 § 1 i § 1, art. 262 ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. - Kodeks celny (tekst jednolity Dz. U. z 2001 r. Nr 75, poz. 802 ze zm.), art. 6 ust. 7, art. 11 ust. 3, art. 11 c ust. 1 i ust. 2, art. 15 ust. 4 i ust. 4c, art. 36 ust. 2c i ust. 3 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11 poz. 50 ze zm.) oraz przepisy wykonawcze.

W odwołaniu od tej decyzji Spółka wniosła o jej zmianę i umorzenie postępowania w sprawie zarzucając organowi celnemu naruszenie art. 187 § 1-3 oraz art. 191 w zw. z art. 120, art. 121 §1, art. 122 Ordynacji podatkowej poprzez oparcie zaskarżonej decyzji na domniemaniach związanych z obcymi dokumentami nie związanymi bezpośrednio z dostawą oraz certyfikatem producenta, dotyczącym wina z daty o ponad półtora roku wcześniejszej, naruszenie art. 83 § 3 i 2 w związku z art. 65 § 4 pkt 2 Kodeksu celnego, gdyż w sprawie brak było nowych dowodów i faktów do wszczęcia postępowania i wymiaru należności celnych, albowiem świadectwo przewozowe i faktura były znane organom celnym w dniu odprawy celnej, naruszenie art. 230 § 4 i 5 Kodeksu celnego przez wydanie decyzji po upływie 3 lat od przyjęcia zgłoszenia celnego.

Uzasadniając zarzuty Spółka podniosła, iż do zgłoszenia celnego zostały dołączone wszystkie wymagane załączniki, a wskazany kod PCN był prawidłowy. Do dowodów został zaś włączony certyfikat analizy wina wystawionego na półtora roku przed zgłoszeniem celnym dot. badania nieznanej partii wina w sytuacji, gdy od kwietnia 2003 r. na teren Polski, w związku z przygotowaniami do wejścia Polski do Unii Europejskiej, do wytwarzania wina "[...]" używano wyłącznie wina gronowego, słodkiego o mocno owocowych walorach zbliżonych do poprzedniego produktu (napoju winopochodnego). Taki też towar został zamówiony u eksportera a każdej dostawie towarzyszyły odpowiednie dokumenty oraz badana była przez organy sanitarne i kontroli jakości handlowej, a które to badania potwierdziły prawidłowość deklarowanego w zgłoszeniu celnym kodu PCN. Z załączonego do odprawy celnej certyfikatu nie wynika by przedmiotowe wino było wytworzone na bazie wina, do którego produkcji użyto białego cukru, a dla zmiany kodu celnego nie jest wystarczającym domniemanie, iż towar wprowadzony na polski obszar celny mógł być wyrobem winopochodnym, co miało wynikać ze sposobu opisu przez producenta w dokumentach wywozowych. Organom celnym znane były dokumenty stanowiące o klasyfikacji celnej towaru już w dniu [...]r.- w dacie zgłoszenia celnego. Obowiązkiem organów było zatem zapoznanie się z danymi z nich wynikającymi, czego nie dokonano dopuszczając do obrotu towar bez jego sprawdzenia .

Organ odwoławczy nie podzielił podniesionych w odwołaniu zarzutów i wydał zaskarżoną decyzję z dnia [...]r. nr [...]. Dyrektor Izby Celnej w K. wskazując podstawę prawną powołał art. 233 § 1 pkt 1, art. 13 § 1 pkt 2 lit. a, art. 21 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.), art. 13 § 3, art. 85 § 1, art. 262 ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. Kodeks celny (tekst j. Dz. U. z 2001 r., Nr 75, poz. 802 ze zm.), art. 26 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. - Przepisy wprowadzające ustawę Prawo celne (Dz. U. Nr 68, poz. 623), § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z 17 grudnia 2002 r. w sprawie ustanowienia Taryfy celnej (Dz. U. Nr 226, poz.1885), art. 2 ust. 2, art. 6 ust. 7, art. 15 ust. 4, art. 18 ust. 1, art. 34 ust. 1, art. 35 ust. 2 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowym (Dz. Nr 11, poz. 50 ze zm.), art. 13 ust. 3 ustawy z dnia 23 stycznia 2004 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 29 poz. 257 ze zm.), art. 33 ust. 2 i art. 34 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.).

W uzasadnieniu wyjaśnił, że zgodnie z art. 26 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. - Przepisy wprowadzające ustawę Prawo celne w sprawie należało zastosować przepisy ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. Kodeks celny, bowiem dług celny powstał przed przystąpieniem Polski do Unii Europejskiej. Opis towaru zawarty w dołączonym do zgłoszenia celnego świadectwie przewozowym EUR 1 [...] i [...] wskazywał, że przedmiotem importu był napój na bazie wina [...]. Podobnie stanowił zapis na hiszpańskim dokumencie wywozowym, który został dołączony do zgłoszenia celnego o objęcie towaru procedurą składu celnego, przy czym w hiszpańskim dokumencie wywozowym eksporter również podał kod CN 22051010. Informacje uzyskane od hiszpańskiej administracji celno-podatkowej potwierdziły, że przedmiotowy w sprawie towar, dla którego wystawione zostały wskazane wyżej świadectwa przewozowe, w związku z wywozem z Hiszpanii zaklasyfikowany został do kodu CN 22051010, a producent uzyskał refundację wywozową.

Organ odwoławczy ocenił, że importowany towar nie jest winem gronowym lecz napojem na bazie wina, a skoro tak to nie może być przyporządkowany do pozycji 2204 obejmującej wino ze świeżych winogron, włącznie z winami wzmocnionymi, moszcz winogronowy, inny niż ten objęty pozycją 2009 kod PCN 220421800 pozostałe z ww. win w pojemnikach o objętości 2 litry lub mniejszej o rzeczywistej objętościowej mocy alkoholu nieprzekraczającej 13 % objętości. W związku z tym na podstawie uzyskanych od hiszpańskich władz informacji organ odwoławczy uznał, że organ pierwszej instancji prawidłowo zaklasyfikował importowany towar do kodu PCN 220510100 obejmującego wermut i pozostałe wina ze świeżych winogron przyprawione roślinami lub substancjami aromatycznymi w pojemnikach o objętości 2 litry lub mniejszej o rzeczywistej objętościowej mocy alkoholu wynoszącej 18 % lub mniejszej.

Zwrócił też uwagę na powiązanie polskiej Taryfy celnej z systemem kodowania towarów stosowanych w innych krajach. Obowiązująca w dacie dokonania zgłoszenia celnego Taryfa celna stanowiąca załącznik do rozporządzenia

Ministra Finansów z dnia 17 grudnia 2002 r. w sprawie ustanowienia Taryfy celnej (Dz. U. Nr 226, poz.1885) oparta była o nazewnictwo i zasady interpretacji polskiej Scalonej Nomenklatury Towarowej Handlu Zagranicznego (PCN), która na mocy art. 13 § 3 pkt 1 Kodeksu celnego, ustanowiona została nomenklaturą taryfową Taryfy celnej. Przypomniał, że stanowiła ona rozwiniętą wersję 8 znakowego systemu Scalonej Nomenklatury, będącego z kolei rozszerzeniem sześcioznakowego międzynarodowego systemu klasyfikacji towarów o nazwie Zharmonizowanego Systemu Oznaczania i Kodowania Towarów, opracowanego przez Radę Współpracy Celnej (obecnie Światowa Organizacja Celna), wprowadzonej w życie Międzynarodową Konwencją w sprawie Zharmonizowanego Systemu Oznaczania i Kodowania Towarów, sporządzoną w Brukseli 14 czerwca 1983 r. (zał. do Dz. U. z 1997 r. Nr 11, poz. 62), do której Polska przystąpiła z dniem 1 stycznia 1996 roku.

Dyrektor Izby Celnej zauważył, że użycie cukru białego do produkcji [...] wynika z faktu, iż producent tego towaru wystąpił o refundację wywozową w związku z wywozem produktu klasyfikowanego do kodu CN 22051010 ([...]). Informacja taka została zawarta na dokumentach wywozowych i świadectwach przewozowych EUR 1. Uzyskanie refundacji potwierdziła także hiszpańska administracja celno-skarbowa, udzielając odpowiedzi na prośbę polskiej administracji celnej o udzielenie pomocy prawnej. Organ celny przedstawił także obowiązujące w Unii Europejskiej przepisy dotyczące refundacji.

Za chybione uznał zarzuty odwołania, iż decyzja pierwszoinstancyjna oparta jest na domniemaniach. Podkreślił, że w toku postępowania strona mogła się zapoznać z całym zgromadzonym materiałem dowodowym. Stwierdził także, iż organy celne nie mają obowiązku automatycznego weryfikowania składanego zgłoszenia celnego.

Organ odwoławczy wyjaśnił, że 3 letni termin do wydania decyzji o uznaniu zgłoszenia celnego za nieprawidłowe, o którym mowa w art. 65 § 5 Kodeksu celnego ulega zawieszeniu z dniem zawieszenia postępowania w sprawie celnej- art. 230 § 5 pkt 2 w związku z art. 65 § 5a Kodeksu celnego. W tej sprawie organ pierwszej instancji zawiesił postępowanie celne na podstawie art. 266 § 1 Kodeksu celnego w

związku z wystąpieniem do hiszpańskich władz celno-skarbowych o udzielenie pomocy prawnej, co skutkowało również zawieszeniem terminu wskazanego w art. 65 § 5 Kodeksu celnego.

W odniesieniu do zarzutu naruszenia art. 83 § 2 i 2 w zw. z art. 65 § 4 pkt 2 Kodeksu celnego polegającego, zdaniem strony, na braku nowych dowodów i faktów mogących stanowić podstawę do wszczęcia postępowania w sprawie i wymiaru należności celnych, bowiem dokumenty i wynikające z nich dane znane były organom celnym w dniu odprawy celnej organ stwierdził, iż nie jest uzasadniony. W tym względzie wyjaśnił, iż organy mogą po zwolnieniu towarów kontrolować dane handlowe i dokumenty dotyczące towarów objętych zgłoszenie i to zarówno u zgłaszającego jak też i innych osób. Może też jeśli stwierdzi, że zastosowane przepisy regulujące procedurę celną zastosowano w oparciu o nieprawidłowe, nieprawdziwe niekompletne dane podjąć stosowne działanie w celu prawidłowego zastosowania prawa celnego biorąc pod uwagę nowe dane i wydać decyzję zgodnie z art. 65 § 4 Kodeksu celnego. To zaś może nastąpić w terminie 3 lat od dnia przyjęcia zgłoszenia celnego, natomiast termin ten jest przedłużany w sytuacji zawieszenia postępowania, co miało miejsce w niniejszej sprawie. Wobec okoliczności, iż organ miał wątpliwości co do prawidłowości wskazanego w zgłoszeniu kodu PCN w związku z zapisami widniejącymi na liście przewozowym EUR.1 postępowanie kontrolne przeprowadził zostało ono zakończone wydaniem decyzji z właściwym zastosowaniem przepisów prawa celnego, przy uwzględnieniu nowych danych.

Nie podzielono też trafności zarzutu przeprowadzenia postępowania z uchybieniem przepisów prawa procesowego to jest art. 187 § 1-3 oraz art. 191 w zw. z art. 120, art. 121, art. 122 Ordynacji podatkowej.

Organ odwoławczy stwierdził, że w decyzji pierwszoinstancyjnej prawidłowo określone zostały kwoty podatku akcyzowego oraz podatku od towarów i usług.

W skardze z dnia [...]r. pełnomocnik Spółki wniósł o uchylenie decyzji Dyrektora Izby Celnej i decyzji organu pierwszej instancji, zarzucając naruszenie:

1) art. 187 § 1-3 oraz art. 191 w związku z art. 120, art. 121 § 1, art. 122 Ordynacji podatkowej przez oparcie zaskarżonej decyzji na domniemaniach:

- wynikających z informacji uzyskanej przez organy celne w [...] r. - pismo z dnia [...]r. hiszpańskiej administracji celno-skarbowej dotyczące odpraw celnych przez producenta i spełnieniu, po dokonaniu odprawy celnej, przesłanki do refundacji wywozowej towaru sprzedanego skarżącemu, tj. faktu nieznanego "A" a więc nie potwierdzonego przez "A", zaszłego poza wiedzą "A", z którego nie wynikają żadne informacje co do rodzaju odprawianego wina,

- związanych z dokumentami nie związanymi bezpośrednio z dostawą, tj. certyfikatem nr [...] z dnia [...]r., czyli z daty o ponad półtora roku wcześniejszej, od daty zgłoszenia do objęcia procedurą odprawy celnej z której nie wynika, jakich produktów użyto do wyrobu wina

oraz pominięciu wyjaśnień złożonych przez skarżącą w toku postępowania,

2) naruszenie art. 83 § 3 i 2 w związku z art. 65 § 4 pkt 2 Kodeksu celnego, gdyż w sprawie brak jest nowych faktów i dowodów stanowiących podstawę do wszczęcia postępowania i zmiany należności celnych, bowiem dane stanowiące podstawę wszczęcia postępowania i wymiaru należności, w tym świadectwo EUR 1, podnoszone jako podstawa wydania zaskarżonej decyzji, znane były organom celnym w dniu odprawy celnej, co wynika wprost z zaskarżonej decyzji,

3) naruszenie art. 230 § 4 i 5 Kodeksu celnego przez wydanie decyzji po upływie trzech lat od dnia przyjęcia zgłoszenia celnego.

Uzasadniając zarzuty pełnomocnik Spółki podtrzymał, co do zasady swe stanowisko wyrażone w tym zakresie w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji. Podkreślono, że termin przedawnienia prawa do wydania decyzji zaczął biec ponownie z dniem [...]r., kiedy to organ otrzymał informacje od hiszpańskich władz celnych, zatem nie podjęcie niezwłocznie zawieszonego postępowania nie może wywierać negatywnych skutku w postaci zawieszenia trzy letniego terminu do wydania decyzji w trybie art. 230 § 4 Kodeksu celnego. Zdaniem skarżącej uzasadnione zawieszenie postępowania obejmuje okres od [...]r. do [...]r.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał swoje stanowisko w sprawie. Podkreślił, że podstawę rozstrzygnięcia stanowiły informacje uzyskane w ramach pomocy prawnej od hiszpańskich władz celnych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Skarga okazała się niezasadna.

Na wstępie zauważyć należy, że na mocy art. 26 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. przepisy wprowadzające ustawę Prawo celne (Dz. U. Nr 68, poz. 623) przepisy dotychczasowe stosuje się do spraw dotyczących długu celnego, jeżeli dług celny powstał przed dniem uzyskania przez Rzeczypospolitą Polską członkostwa w Unii Europejskiej. Dług celny w przedmiotowej sprawie powstał w dniu [...]r., to jest w dacie przyjęcia przez organy celne zgłoszenia celnego, zatem w sprawie zastosowanie mają przepisy ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. Kodeks celny (Dz. U. Nr 75, poz. 802 ze zm.).

Jedną z podstawowych zasad tej ustawy jest zasada powszechności cła. Art. 2 § 2 Kodeksu celnego stanowi, że wprowadzenie towaru na polski obszar celny (...)

powoduje z mocy prawa powstanie obowiązków i uprawnień przewidzianych w przepisach prawa celnego (...). Zgodnie z art. 3 § 1 pkt 2 i 8 powołanej ustawy dług celny stanowi powstałe z mocy prawa zobowiązanie do uiszczenia należności celnych przywozowych, którymi są cła i inne opłaty związane z przywozem towarów. Według art. 209 § 1 pkt 1 i § 2 Kodeksu celnego dług celny w przywozie powstaje w wypadku dopuszczenia towaru podlegającego należnościom celnym przywozowym, w chwili przyjęcia zgłoszenia celnego.

W myśl przepisu art. 65 § 3 Kodeksu celnego, przyjęcie zgłoszenia celnego powoduje z mocy prawa objęcie towaru procedurą celną i określenie kwoty wynikającej z długu celnego chyba, że w sprawie zostanie wydana decyzja organu celnego rozstrzygająca inaczej o przeznaczeniu celnym towaru lub kwocie wynikającej z długu celnego. Zgłoszenie celne nie jest zatem decyzją określającą kwotę zobowiązania wynikającego z długu celnego, lecz zawiadomieniem organów celnych w wymaganej przez prawo formie o zamiarze nadania importowanym towarom jednego z dopuszczalnych przeznaczeń celnych. Strona wnioskując o objęcie towaru procedurą dopuszczenia do obrotu zobowiązana była do samoobliczenia należności celnych.

Podkreślenia wymaga, że przepisy ustawy Kodeks celny nie nakładały na organ celny obowiązku kontroli (weryfikacji) zgłoszenia celnego, bezpośrednio po jego przyjęciu i przed zwolnieniem towaru, w zakresie prawidłowości zawartych w nim danych (m.in. kod PCN), jak i merytorycznej oceny dołączonych do zgłoszenia celnego dokumentów. Organ celny zobowiązany był jedynie do zbadania, czy zgłoszenie odpowiada wymogom formalnym, tj. czy zostało złożone na formularzu zgodnym z ustalonym wzorem, czy wypełnione zostały wszystkie, wymagane w danej procedurze pola formularza SAD oraz czy do zgłoszenia celnego zostały dołączone wskazane w nim dokumenty (bez analizowania ich treści). Stwierdzenie nieprawidłowości w tym zakresie skutkowało odmową przyjęcia zgłoszenia celnego - art. 64 § 3 Kodeksu celnego. Natomiast organ celny, stosownie do przepisu art. 70 § 1 Kodeksu celnego, po przyjęciu zgłoszenia celnego mógł przystąpić do jego weryfikacji polegającej w szczególności na: kontroli zgłoszenia celnego i dołączonych do niego dokumentów; możliwości żądania od zgłaszającego przedstawienia innych

dokumentów w celu sprawdzenia prawidłowości danych zawartych w zgłoszeniu (pkt 1), rewizji celnej towarów z możliwością pobrania próbek w celu przeprowadzenia ich dalszej analizy lub dokładniejszej kontroli (pkt 2). Było to uprawnienie, a nie obowiązek organu celnego.

Z akt sprawy wynika, że po przyjęciu przedmiotowego w sprawie zgłoszenie celnego i przed zwolnieniem towaru zgłoszenie nie zostało poddane weryfikacji w zakresie prawidłowości zadeklarowanego przez stronę kodu PCN.

Organ celny może dokonać kontroli zgłoszenia celnego po zwolnieniu towaru. Takie uprawnienie wynika z art. 83 § 1 Kodeksu celnego, przy czym kontrola ta może być dokonana z urzędu lub na wniosek zgłaszającego. Jeżeli z kontroli zgłoszenia celnego po zwolnieniu towaru wynika, że przepisy regulujące procedurę celną zostały zastosowane w oparciu o nieprawdziwe, nieprawidłowe lub niekompletne dane lub dokumenty, organ celny podejmuje niezbędne działania w celu właściwego zastosowania przepisów prawa celnego, biorąc pod uwagę nowe dane (art. 83 § 3 Kodeksu celnego). Podjęcie niezbędnych działań następuje przez uznanie za nieprawidłowe - w całości lub części - zgłoszenia celnego na podstawie art. 65 § 4 pkt 2 Kodeksu celnego, a następnie (w zależności od okoliczności) rozstrzygnięcie o: nadaniu jednego z dopuszczalnych przeznaczeń celnych, wysokości długu celnego lub zmianie innych elementów zgłoszenia.

Nie może być zatem uznany za zasadny podniesiony w skardze zarzut naruszenia art. 83 § 2 i § 3 w związku z art. 65 § 4 pkt 2 Kodeksu celnego, bowiem oparty został na założeniu, że przyjęcie zgłoszenia celnego jest równoznaczne z uznaniem go za prawidłowe, a tym samym tylko nowe, nieznane organom celnym okoliczności i dowody, ujawnione po przyjęciu zgłoszenia mogą stanowić podstawę do uznania go za nieprawidłowe. Skarżąca sugeruje zatem, iż uznanie zgłoszenia celnego za nieprawidłowe, w wyniku kontroli przeprowadzonej po zwolnieniu towaru, może nastąpić tylko w przypadku ujawnienia przesłanek wznowieniowych, czyli zakłada, że przyjęcie zgłoszenia rodzi takie same skutki jak wydanie decyzji, podczas gdy tak nie jest, co wynika z przedstawionego wyżej stanowiska Sądu.

W rozpatrywanej sprawie organ pierwszej instancji przystąpił po zwolnieniu towaru do kontroli poprawności danych zawartych w przedmiotowym zgłoszeniu celnym, w której efekcie uznał zgłoszenie celne za nieprawidłowe.

Główną sporną kwestię w tej sprawie stanowi określenie prawidłowego kodu PCN dla importowanego towaru. Organ pierwszej instancji dokonując kontroli zgłoszenia celnego, w wyniku analizy treści dołączonych do niego świadectw przewozowych EUR 1, stanowiących jednocześnie dowód pochodzenia na podstawie, którego strona skorzystała z preferencji celnych, powziął wątpliwość, czy zadeklarowany przez stronę kod PCN jest prawidłowy. Z tłumaczenia tego dokumentu wynikało, bowiem że przedmiotem przywozu jest napój na bazie wina, do którego produkcji zużyto cukier. Wystąpiono zatem do hiszpańskiej administracji celnej o ustalenie jaki towar był faktycznie przedmiotem wywozu z Hiszpanii przesyłając do weryfikacji szereg świadectw EUR 1, w tym dołączonych do przedmiotowego zgłoszenia.

Zdaniem Sądu organ celny prawidłowo przyjął, że zapisy na świadectwie przewozowym EUR 1 są niewystarczające do rozstrzygnięcia, czy zadeklarowany w zgłoszeniu celnym kod PCN jest nieprawidłowy. Wniosek skierowany do hiszpańskich władz celno-podatkowych stanowił realizację ciążącego na organie obowiązku wynikającego z art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej, tj. zebrania w sposób wyczerpujący i rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Z kolei wystąpienie z wnioskiem o udzielenie pomocy prawnej uzasadniało zawieszenie postępowania na podstawie art. 266¹ [dodany przez art. 1 pkt 65 ustawy z dnia 23 kwietnia 2003 r. zmieniającej ustawę Kodeks celny (Dz. U. Nr 120, poz.1122) z dniem 10 sierpnia 2003 r.]. Z akt sprawy wynika, że postanowienie w tym przedmiocie z [...]r. nie zostało zaskarżone. Po otrzymaniu odpowiedzi i jej przetłumaczeniu zawieszone postępowanie zostało podjęte.

Sąd nie podziela poglądu strony, iż nie podjęcie w dacie otrzymania żądanej informacji zawieszonego postępowania winno skutkować dalszym biegiem (zawieszonego) terminu do wydania decyzji z art. 230 § 4 Kodeksu celnego, a w konsekwencji prowadzić do pozbawienia organów celnych prawa do wydania spornej decyzji. Zdaniem Sądu decyzja organu I instancji podjęta została z zachowaniem terminu określonego w art. 65 § 5 Kodeksu celnego. Z przepisu tego wynika, że nie może być wydana decyzja uznająca zgłoszenie celne za nieprawidłowe lub prawidłowe, jeżeli upłynęły 3 lata od dnia przyjęcia zgłoszenia celnego. W tej sprawie zgłoszenie celne zostało przyjęte [...]r., a w decyzji pierwszoinstancyjnej, jako datę jej wydania wskazano [...]r. Nie można jednak zapominać, że organ pierwszej instancji zawiesił postępowanie celne ([...]r.) w związku z wystąpieniem o udzielenie pomocy prawnej, co spowodowało, że bieg terminu określony w art. 65 § 5 Kodeksu celnego uległ zwieszeniu, a po podjęciu ([...]r.) zawieszonego postępowania termin ten biegł dalej. Konsekwencja taka wynika z przepisu art. 230 § 5 pkt 2 i § 6 pkt 2 w związku z informacji od hiszpańskich władz celnych przez organ celny nie skutkuje podjęciem z mocy prawa zawieszonego postępowania, gdyż taki skutek wywołuje jedynie postanowienie o podjęciu zawieszonego postępowania. Takież postanowienie organ celny I instancji wydał w dniu [...]r., a doręczone zostało ono stronie w dniu [...]r. Od tego zatem momentu zaczął biec dalej termin (wydłużony o czas zawieszenia postępowania) do wydania decyzji z art. 230 § 4 Kodeksu celnego. W tym też terminie decyzja taka została wydana.

Odpowiedź hiszpańskich władz celno-skarbowych nie pozostawia wątpliwości, iż producent w związku z wywozem towaru opisanego w świadectwie przewozowym, dołączonym do zgłoszenia celnego, uzyskał refundację wywozową, przy czym towar stanowiący przedmiot wywozu został przyporządkowany do kodu CN 22051010. Władze hiszpańskie wskazały także, iż towar został wywieziony z Hiszpanii na podstawie dokumentu wywozowego nr [...]. Dokument ten strona dołączyła do zgłoszenia celnego o objęcie towaru procedurą składu celnego, którą poprzednio był objęty przedmiotowy w sprawie towar. W dokumencie wywozowym eksporter również podał kod CN 22051010 i opisał towar jako napój na bazie wina [...].

Dowody zgromadzone w toku tego postępowania, a w szczególności informacja hiszpańskich władz celno-podatkowych, zostały poddane ocenie przez organ odwoławczy, który uznał ostatecznie, że nie było podstaw do przyjęcia, że strona dokonała prawidłowej klasyfikacji taryfowej oraz prawidłowo zadeklarowała kwotę wynikającą z długu celnego. Ustaleń tych organ odwoławczy dokonał w granicach zasady swobodnej oceny dowodów, wynikającej z art. 191 Ordynacji podatkowej na podstawie oceny całokształtu materiału dowodowego. Zgodnie z tym przepisem "Organ podatkowy ocenia na podstawie zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona". Oznacza to, że organ administracji państwowej w ocenie materiału dowodowego nie jest skrępowany żadnymi regułami dowodowymi, a ustaleń faktycznych dokonuje według własnego przekonania, na podstawie wszechstronnie rozważonego materiału dowodowego. Dopóki granice swobodnej oceny dowodów nie zostaną przez organ orzekający przekroczone Sąd nie ma podstaw do podważania dokonanych w ten sposób ustaleń. Tak też było w niniejszej sprawie. Organ odwoławczy rozważył całość zebranego w sprawie materiału dowodowego, nie pomijając żadnego z jego elementów.

Konsekwencją zmiany kwoty wynikającej z długu celnego była zmiana (podwyższenie) podstawy opodatkowania podatkiem od towarów i usług z tytułu importu towaru (kwota podatku akcyzowego nie uległa zmianie).

Sąd nie podzielił zarzutów strony skarżącej o naruszeniu przepisów postępowania: art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 187 Ordynacji podatkowej, które miało istotny wpływ na wynik sprawy. Decyzja organu odwoławczego, a wcześniej organu pierwszej instancji oparte są na materiale dowodowym, który dał dostateczne podstawy do podjęcia rozstrzygnięcia. W istocie strona skarżąca nie wskazuje dowodów, których nie przeprowadzono, a które były konieczne do wyjaśnienia istotnych dla wyniku sprawy faktów. Organ pierwszej instancji ustosunkował się do złożonych przez stronę wyjaśnień, co świadczy o podjęciu niezbędnych działań w celu wyjaśnienia stanu faktycznego, zebraniu i rozpatrzeniu całokształtu materiału dowodowego. Wyjaśnień strony, które zawierają ocenę dowodów i wykładnię znajdujących zastosowanie w sprawie przepisów prawa, organ administracji nie ma obowiązku podzielić. Organ odwoławczy ponownie rozpoznając i rozstrzygając sprawę rozstrzygniętą decyzją organu I instancji rozpatrzył ją ponownie merytorycznie. Rozpatrzył zatem wszystkie żądania strony i ustosunkował się do nich w uzasadnieniu swojej decyzji. Trzeba też wyjaśnić, że stronie skarżącej zapewniono czynny udział w postępowaniu. Strona miała też możliwość zapoznania się ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym.

Powołany w skardze certyfikat nr [...] z dnia [...]r., nie stanowił podstawy podjętego w sprawie rozstrzygnięcia, tym samym zarzut, iż organ oparł zaskarżoną decyzję na tym dokumencie jest nieuzasadniony. Organy celne nie kwestionowały też zadeklarowanej w zgłoszeniu celnym objętościowej zawartości alkoholu w importowanym produkcie.

Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd może uwzględnić skargę na decyzję administracyjną i uchylić ją tylko w razie stwierdzenia naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Ponieważ w niniejszej sprawie Sąd nie dopatrzył się tego typu naruszeń prawa - oddalił skargę w trybie art. 151 powyższej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi .