Postanowienie WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SAB/Bd 47/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2004-10-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6079 Inne o symbolu podstawowym 607
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Rada Gminy
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58  par. 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Wiesław Czerwiński Sędzia WSA Renata Owczarzak (spr.) Asesor WSA Anna Klotz Protokolant Małgorzata Kraus po rozpoznaniu w dniu 28 października 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi Beaty D. na bezczynność Rady Gminy P. w przedmiocie bezczynności w podjęciu uchwały postanawia odrzucić skargę


UZASADNIENIE

Beata D. wystąpiła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego ze skargą na bezczynność organu, wnosząc o nakazanie Radzie Gminy P. podjęcia uchwały w przedmiocie wniosku skarżącej o przekazanie do sprzedaży w trybie bezprzetargowym najmowanego przez nią do 30 czerwca 2004 r. lokalu użytkowego w miejscowości W.

Skarżąca występowała z prośbą do Wójta Gminy P. o sprzedaż lokalu w trybie bezprzetargowym. Wobec negatywnego stanowiska wystąpiła z wnioskiem do rady. Taki tok postępowania skarżąca uznała za właściwy, opierając się na wyraźnej sugestii Regionalnej Izby Obrachunkowej w B. Pomimo zgłaszanych próśb, rada nie podjęła stosownej uchwały informując, że "w wyniku dyskusji na posiedzeniach wszystkich komisji, większością głosów radni opowiedzieli się za zbyciem lokalu w drodze przetargu".

Zdaniem skarżącej, w sprawie możliwości podjęcia takiej uchwały radni zostali wprowadzeni w błąd przez wójta, który niewłaściwie interpretował art. 34 ust. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Gdyby rada wiedziała o możliwości decydowania o bezprzetargowej sprzedaży, z pewnością podjęłaby korzystną dla skarżącej uchwałę.

Skarżąca występując ze skargą wezwała radę do usunięcia naruszenia prawa.

Przewodnicząca Rady Gminy P. podtrzymała wcześniej przedstawione stanowisko, a uchwała nie została podjęta.

W odpowiedzi na skargę pełnomocnik wniósł o jej oddalenie, uzasadniając wniosek brakiem inicjatywy uchwałodawczej mieszkańców gminy w przedmiocie podjęcia uchwały przez radę o sprzedaży mienia. Stanowisko reprezentowane przez radnych i wójta jest niezmienne i wyraża się w gotowości sprzedaży lokalu tylko w drodze przetargu. Jeśli wolą organu uchwałodawczego jest niezbywalnie nieruchomości, to stanowiska tego nie musi zajmować podejmując uchwałę negatywną, gdyż przepisy nie przewidują takiej formy odpowiedzi na wniosek.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na wstępie trzeba zauważyć, że skarżąca jest zainteresowana wyłącznie podjęciem uchwały o sprzedaży nieruchomości w trybie bezprzetargowym, a nie sprzedażą nieruchomości w ogóle.

Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 - zwanej dalej p.p.s.a.) sądową kontrolą działalności administracji publicznej objęte są skargi na inne niż określone w pkt 1-3 (decyzje i postanowienia) akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa lub na bezczynność organów w przypadkach określonych w punktach od 1-4 (art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a.).

Ustawa z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jednolity Dz. U. z 2000 Nr 46, poz. 543) w art. 37 ust. 3 upoważnia radę, w odniesieniu do nieruchomości stanowiących własność jednostek samorządu terytorialnego, do zwolnienia z obowiązku zbycia w drodze przetargu nieruchomości przeznaczonych pod budownictwo mieszkaniowe lub na realizację urządzeń infrastruktury technicznej albo innych celów publicznych, jeżeli cele te będą realizowane przez podmioty, dla których są to cele statutowe i których dochody przeznacza się w całości na działalność statutową. Przepis stosuje się również, gdy sprzedaż nieruchomości następuje na rzecz osoby, która dzierżawi nieruchomość na podstawie umowy zawartej co najmniej na 10 lat, jeżeli nieruchomość ta została zbudowana na podstawie zezwolenia na budowę.

Przepis stosuje się odpowiednio przy zawieraniu umów użytkowania, najmu lub dzierżawy na okres dłuższy niż 3 lata (ust. 4 cyt. art.). Rada może wówczas wyrazić zgodę na odstąpienie od obowiązku przetargowego trybu zawarcia tych umów.

Jednoznaczne brzmienie przepisu wskazuje na przyznanie radzie uprawnienia do podjęcia takiej uchwały, z którego może, lecz nie musi ona skorzystać.

W tych okolicznościach należy stwierdzić, że skoro nie został wydany taki akt, a z przepisu prawa nie wynika obowiązek przyznania określonego uprawnienia (sprzedaży w trybie bezprzetargowym), nie została spełniona przesłanka określona w art. 3 § 2 pkt 4 w zw. z pkt 8 p.p.s.a.

Nie ma też podstaw do konstruowania uprawnienia do wniesienia skargi na bezczynność na podstawie art. 101a ustawy o samorządzie gminnym (tekst jednolity Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591), skoro rada nie była zobligowana do podjęcia uchwały w ogólnie pojętym przedmiocie zasad sprzedaży nieruchomości. W braku uchwały, sprzedaż nieruchomości w drodze przetargu wynika wprost z przepisu prawa (art. 37 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami). Należy więc stwierdzić, że w takim przypadku nie wchodzi w grę potencjalne naruszenie prawa, nawet gdy rada zdecydowałaby o podjęciu uchwały tak o treści pozytywnej, jak i negatywnej lub nie podjęła uchwały w ogóle.

W świetle określonego w art. 101 ustawy o samorządzie gminnym szerokiego kręgu podmiotów uprawnionych do zaskarżania uchwał i wyrażonego powyżej stanowiska, marginalne znaczenie ma fakt ograniczonej podmiotowo inicjatywy uchwałodawczej wyrażonej w statucie.

Reasumując, Sąd doszedł do przekonania, że skoro nie było obowiązku przyznania uprawnienia (sprzedaży w trybie bezprzetargowym), a oczekiwania skarżącej dotyczą kwestii uregulowanych w ustawie, w sytuacji gdy rada nie skorzystała z przysługującego jej prawa, skargę należy potraktować jako niedopuszczalną na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.