Postanowienie WSA w Gliwicach, sygn. akt II SAB/Gl 55/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2014-01-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6032 Inne z zakresu prawa o ruchu drogowym
658
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Prezydent Miasta
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 220 par. 3, art. 58 par. 1 pkt 3 w zw. z  art. 299 par. 2, art. 58 par. 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Rafał Wolnik (spr.), po rozpoznaniu w dniu 21 stycznia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi H. B. na bezczynność Prezydenta Miasta B. w przedmiocie niezałatwienia wniosku o zwrot pojazdu p o s t a n a w i a odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Pismem złożonym w siedzibie Urzędu Miejskiego w B. w dniu [...] r. H. B. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na bezczynność Prezydenta Miasta B. w przedmiocie niezałatwienia wniosku o zwrot pojazdu odholowanego przez Straż Miejską w B.

Przewodniczący Wydziału II zarządzeniem z dnia 11 października 2013 r. wezwał skarżącą do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 100,00 zł, tj. w wysokości określonej w § 2 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.). Ponadto zarządzeniem z tej samej daty skarżąca zobowiązana została do usunięcia braku formalnego skargi poprzez ustanowienie pełnomocnika do doręczeń mającego miejsce zamieszkania lub siedzibę w Polsce. Dla dokonania powyższych czynności wyznaczony został termin dwóch miesięcy, liczony od dnia doręczenia wezwań, pod rygorem odrzucenia skargi.

Zgodnie bowiem z treścią art. 220 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W myśl z kolei art. 230 p.p.s.a. od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym, w tym od skargi, pobiera się wpis. Skarga, jako pierwsze pismo strony w postępowaniu sądowym powinna nadto spełniać określone wymagania. Stosownie do art. 299 § 1 p.p.s.a., jeżeli strona mająca miejsce zamieszkania lub siedzibę za granicą nie ustanowiła pełnomocnika do prowadzenia sprawy mającego miejsce zamieszkania lub siedzibę w Polsce, obowiązana jest wraz z wniesieniem skargi ustanowić pełnomocnika do doręczeń mającego miejsce zamieszkania lub siedzibę w Polsce. W razie niedopełnienia tego obowiązku, sąd wzywa stronę, aby uzupełniła ten brak w terminie dwóch miesięcy od dnia doręczenia wezwania pod rygorem odrzucenia skargi (art. 299 .§ 2 p.p.s.a).

Nieuzupełnienie w wyznaczonym terminie braku formalnego skargi oraz nieuiszczenie wpisu stanowi podstawę do odrzucenia skargi (art. 220 § 3 p.p.s.a. i art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.).

Jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru, wskazane wezwania zostały doręczone skarżącej na podany w skardze adres w [...] w dniu 24 października 2013 r. Tak więc wyznaczony termin do ustanowienia pełnomocnika do doręczeń w kraju oraz do uiszczenia wpisu sądowego od skargi upłynął w dniu 24 grudnia 2013 r. (tj. we wtorek). Jednakże mimo prawidłowego wezwania nie uzupełniono braku skargi, ani też nie opłacono opłaty sądowej.

W odpowiedzi na powyższe wezwania, skarżąca w dniu [...] r. nadała w polskim urzędzie pocztowym pismo informując o cofnięciu skargi. Uzasadniając powyższe podniosła, że skargę wniosła do Sądu przed wyczerpaniem środka zaskarżenia, jaki jej służył w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie stosownie do art. 52 § 1 p.p.s.a. Z treści przedmiotowego pisma, nie wynikało jednak aby skarżąca wykonała wezwanie w kwestii ustanowienia pełnomocnika do doręczeń w Polsce. Wobec powyższego oświadczenie o cofnięciu skargi należało uznać za bezskutecznie.

Uwzględniając przytoczoną argumentację Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a., art. 58 § 1 pkt 3 w zw. z art. 299 § 2. p.p.s.a. oraz art. 58 § 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.