Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 4261/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-04-09 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Przywrócenie terminu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Odmówiono przywrócenia terminu do wniesienia skargi
Powołane przepisy: article: art. 86 par. 1
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Włodzimierz Gurba, , po rozpoznaniu w dniu 9 kwietnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi A. GmbH z siedzibą w N. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] kwietnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie: odmowy dokonania zwrotu podatku od towarów i usług za okresy rozliczeniowe od stycznia do grudnia 2015 r. postanawia odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi


UZASADNIENIE

Skarżąca A. GmbH z siedzibą w N. wniosła do Sądu o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Wraz z wnioskiem wniosła skargę oraz uiściła wpis od skargi w kwocie 3.474 zł. W uzasadnieniu wniosku o przywrócenie terminu Skarżąca wskazała, że zaskarżona decyzja została doręczona radcy prawnemu R.G. 28 kwietnia 2017 r. Skarżąca wskazała, że zasadnicze znaczenie dla niniejszego wniosku ma zachowanie W.E., współpracownika Skarżącej, do której trafiła decyzja organu drugiej instancji. Do obowiązków Pani E. należało miedzy innymi przekazać tę decyzję przełożonym oraz monitorować temat ewentualnego zaskarżenia decyzji. Skarżąca podniosła, że niestety Pani E. nie wywiązała się ze swojego podstawowego obowiązku i nie przekazała decyzji osobie przełożonej. Tym samym żadna z osób decyzyjnych, a w szczególności zarząd, nie mieli wiedzy o biegu terminu na zaskarżenie przedmiotowej decyzji.

Skarżąca wskazała, że "zakłada, iż niedochowanie tego obowiązku miało charakter umyślny w postaci co najmniej zamiaru ewentualnego". Skarżąca powołała się na przepis art. 9 § 1 Kodeksu karnego. Zdaniem Skarżącej zaniechanie przekazania tak charakterystycznego dokumentu osobie przełożonej świadczy o umyślnym działaniu współpracownika. Skarżąca oświadczyła, że z dniem 1 października 2017 r. zakończyła współpracę z Panią E. i rozpoczęła żmudny proces weryfikacji wykonywanych przez nią obowiązków od początku 2017 r. 24 listopada 2017 r. osoba weryfikująca dotychczasowe zadania Pani E. natrafiła na przedmiotową decyzję, a Skarżąca niezwłocznie przekazała ten dokument aktualnemu pełnomocnikowi z poleceniem skierowania sprawy do Sądu.

W ocenie Skarżącej, można przyjąć, że umyślność współpracownika prowadzi do braku winy samej Skarżącej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje.

Co do zasady, zgodnie z art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369, ze zm.) – dalej powoływana jako "P.p.s.a.", czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Zgodnie natomiast z art. 86 § 1 P.p.s.a. jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu.

Stosownie do przepisu art. 87 § 1 P.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (§ 2 cytowanego przepisu). Zatem przywrócenie terminu do dokonania przedmiotowej czynności może nastąpić jedynie przy spełnieniu ustawowej przesłanki braku winy w uchybieniu terminu. Zgodnie natomiast z § 4 art. 87 P.p.s.a. równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie.

W niniejszej sprawie Skarżąca wniosła o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Jednocześnie wniosła skargę i uiściła wpis od skargi. Termin do wniesienia skargi w niniejszej sprawie upłynął 29 maja 2017 r. (poniedziałek). Natomiast za termin, w którym ustała przyczyna uchybienia terminu należy przyjąć datę, 24 listopada 2017 r. tj. dzień, w którym Skarżąca dowiedziała się o decyzji. Skarżąca wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wniosła 30 listopada 2017 r.

Uznać zatem należało, że Skarżąca spełniła przesłanki wynikające z art. 87 § 1 i § 4 P.p.s.a.

W ocenie Sądu, nie została natomiast spełniona przesłanka braku winy w uchybieniu czynności, wynikająca z § 2 cytowanego przepisu.

Kryterium braku winy jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu wiąże się z obowiązkiem strony do szczególnej staranności przy dokonaniu czynności procesowej. Przywrócenie nie jest więc dopuszczalne jeżeli strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. O braku winy w niedopełnieniu obowiązku można mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia.

Skarżąca twierdzi, że zaskarżona decyzja została doręczona jej pełnomocnikowi, radcy prawnemu R.G. Twierdzi też, że o decyzji dowiedziała się po upływie terminu do wniesienia skargi wskutek celowego działania współpracownika Skarżącej. Niedochowanie tego obowiązku przez Panią E., zdaniem Skarżącej miało charakter umyślny w postaci co najmniej zamiaru ewentualnego.

W ocenie Sądu wyjaśnień Skarżącej nie można uwzględnić. Po pierwsze Skarżąca była reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika jakim był radca prawny, a względem którego, z uwagi na swoją działalność profesjonalną, obowiązuje podwyższona staranność. Z całą pewnością pełnomocnik, miał możliwość (nie tylko od Pani E., która jak twierdzi Skarżąca nie zajęła się sprawą) uzyskania informacji, czy Skarżąca wyraża wolę zaskarżenia decyzji do Sądu. Podkreślić należy, że wiedzę o biegu terminu zaskarżenia decyzji miał pełnomocnik Skarżącej. Sąd nie neguje twierdzeń Skarżącej odnośnie tego, że Pani E. nie spełniła oczekiwań jakie w niej pokładał pracodawca. Nie mniej jednak, nie przekonuje Sądu wywód Skarżącej obciążający "monitorowaniem tematu ewentualnego zaskarżenia" decyzji swojego pracownika podczas, gdy pominięto w tym wywodzie kwestię reprezentacji Skarżącej przez profesjonalnego pełnomocnika.

Po drugie, Skarżąca "zakłada", że niedochowanie obowiązku przez Panią E. miało charakter umyślny. Nie uprawdopodobniła jednak w żaden sposób, że takie zachowanie współpracownika miało miejsce. Skarżąca twierdzi, że od początku 2017 r. pojawiły się okoliczności świadczące o tym, że Pani E. nie była jednak "aż tak rzetelnym" współpracownikiem. A jednak nie przeszkadzało to Skarżącej w powierzeniu jej obowiązków, które teraz Skarżąca sama opisuje jako doniosłe dla Skarżącej. Takie działanie Skarżącej i sposób prowadzenia ważnych dla niej spraw nosi cechy lekkomyślności i niedbałego ignorowania ryzyka związanego ze zdiagnozowanym już wstępnie brakiem pełnego zaufania do swojego pracownika.

Biorąc powyższe pod uwagę należy stwierdzić, że Skarżąca nie uprawdopodobniła, iż uchybienie terminu nastąpiło bez jej winy, a zatem nie spełniła przesłanki wynikającej z art. 87 § 2 P.p.s.a.

Mając na uwadze powyższe okoliczności, Sąd na podstawie art. 86 § 1 P.p.s.a. postanowił jak w sentencji.