Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1477/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-11-26 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6193 Funkcjonariusze Straży Granicznej
Hasła tematyczne: Straż graniczna
Skarżony organ: Komendant Straży Granicznej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 217, 218
journal: Dz.U. 1980 nr 9 poz 26
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Adam Lipiński (sprawozdawca) Sędzia WSA – Ewa Marcinkowska Sędzia WSA – Danuta Kania Protokolant – specjalista Marek Kozłowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 listopada 2013 r. sprawy ze skargi K. F. na postanowienie Komendanta Głównego Straży Granicznej z dnia [...] maja 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia – oddala skargę –


UZASADNIENIE

Komendant Główny Straży Granicznej działając na zasadzie art. 144 w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 Kpa, postanowieniem z dnia [...] maja 2013 r., utrzymał w mocy postanowienie Komendanta [...] Oddziału Straży Granicznej z dnia [...] marca 2013 r. w sprawie odmowy K. F. wydania zaświadczenia o przebiegu służby w Straży Granicznej zaliczonej do wysługi emerytalnej w wymiarze za jeden rok służby półtora roku służby.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Komendant Główny Straży Granicznej wskazał, co następuje:

W dniu [...] marca 2013 r. funkcjonariusz SG - K. F. zwrócił się do Komendanta [...] Oddziału Straży Granicznej z wnioskiem o wydanie zaświadczenia o naliczeniu wysługi za okres służby w pełnym wymiarze czasu pracy, pełnionej w Siłach Zbrojnych RP oraz Straży Granicznej do momentu wydania zaświadczenia, z uwzględnieniem okresów służby zaliczanych w wyższym wymiarze.

Komendant [...] Oddziału SG odmówił realizacji wniosku, wskazując na brak przesłanek do żądania przedmiotowego zaświadczenia.

Na powyższe postanowienie K. F. złożył zażalenie do Komendanta Główny SG, który, po rozpatrzeniu sprawy podzielił zasadność rozstrzygnięcia organu I instancji.

Komendant Główny SG przeanalizował treść art. 217 § 1 i 2 Kpa i wskazał, iż przepisem prawa, na podstawie którego żądane zaświadczenie jest wydawane, stanowi § 14 ust. 1 pkt 2) rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 października 2004 r. w sprawie trybu postępowania i właściwości organów w zakresie zaopatrzenia emerytalnego funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu i Państwowej Straży Pożarnej oraz ich rodzin (Dz. U. Nr 239, poz. 2404 ze zm.), wydanego na podstawie delegacji ustawowej, zawartej w art. 38 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (t.j. Dz. U. z 2004 r. Nr 8, poz. 67 ze zm.). Zaświadczenie takie jest środkiem dowodowym potwierdzającym okresy służby zaliczane w wyższym wymiarze. Zaświadczenie jest sporządzone na podstawie akt osobowych funkcjonariusza, wystawione przez właściwe organy w tym przypadku Straży Granicznej. Natomiast zgodnie z art. 10 ustawy z dnia 11 maja 2012 r. o zmianie ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych oraz ich rodzin, ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 664) funkcjonariuszom Straży Granicznej służby stałej, których emerytura policyjna jest ustalana na podstawie przepisów działu II rozdziału 1 cytowanej wyżej ustawy z dnia 18 lutego 1994 r., okresy służby, o których mowa w art. 74 ust. 2 ustawy z dnia 12 października 1990 r. o Straży Granicznej, w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 2012 r., pełnionej do dnia 31 grudnia 2012 r. zalicza się do wysługi emerytalnej za jeden rok służby półtora roku służby.

Jak wynika z wymienionych wyżej przepisów, wydanie przedmiotowego zaświadczenia następuje w trakcie trwania postępowania w przedmiocie ustalenia prawa do zaopatrzenia emerytalnego funkcjonariusza, co wprost wynika z dalszej części cytowanego wyżej § 14 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 października 2004 r. Na chwilę obecną, w przypadku por. SG K. F., nie istnieją podstawy uzasadniające żądanie wydania zaświadczenia o przebiegu służby w Straży Granicznej, zaliczonej do wysługi emerytalnej w wymiarze za jeden rok służby półtora roku służby, bo nie posiada on odpowiedniej wysługi emerytalnej (co najmniej 15 lat służby), pozostaje nadal w stosunku służbowym i nie toczy się postępowanie w przedmiocie zwolnienia go ze służby.

Komendant Główny SG poinformował nadto funkcjonariusza o jego uprawnieniach do wglądu w akta osobowe i prawie do otrzymywania poświadczonych za zgodność dokumentów z tych akt (art. 73 i art. 74 Kpa).

K. F. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zarzucając zaskarżonemu postanowieniu:

– błędne ustalenia stanu faktycznego, poprzez arbitralną ocenę organu dotyczącą stwierdzenia, że przepisy rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 października 2004 r. w sprawie trybu postępowania i właściwości organów w zakresie zaopatrzenia emerytalnego funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu i Państwowej Straży Pożarnej mają zastosowanie tylko do emerytów lub rencistów policyjnych oraz funkcjonariuszy, którzy zgłosili chęć wystąpienia ze służby;

– nieprzeprowadzenie postępowania, co do rozstrzygnięcia istoty sprawy, poprzez błędne ustalenie stanu sprawy i pominięcie zakresu wskazanych w odwołaniu;

– naruszenie przepisów prawa materialnego, w szczególności art. 217 i art. 218 Kpa oraz przepisów procesowych, w szczególności art. 6, art. 7, art. 8, art. 10 Kpa ;

– naruszenie przez organ art. 51 ust. 3 Konstytucji RP oraz art. 6, art. 7, art. 8, art. 10 i rozdziału III Kpa, odmawiając przesłania skarżącemu uwierzytelnionej kserokopii akt postępowania administracyjnego związanego z wnioskiem skarżącego.

Wskazując na powyższe zarzuty, wniósł o:

– uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia Komendanta [...] Oddziału Straży Granicznej jako naruszających prawo i wydanie nowego w kierunku zgodnym z pierwotnym wnioskiem skarżącego;

– przesłanie skarżącemu uwierzytelnionej kserokopii akt postępowania administracyjnego, związanego ze złożonym przez skarżącego wnioskiem;

– zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Straży Granicznej wniósł o jej oddalenie, argumentując jak w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 13 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi do rozpoznania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona. W niniejszej sprawie sądem tym jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie.

Natomiast, zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych, sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonego rozstrzygnięcia administracyjnego. Sąd administracyjny nie orzeka, co do istoty sprawy w zakresie danego przypadku, lecz jedynie kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego.

Badana pod tym kątem skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zaświadczenie wydawane w trybie przepisów art. 217 i art. 218 Kpa podlega ścisłym regułom określającym nie tylko sposób jego wydawania, ale także regulującym prawo obywatela do żądania wydania danego zaświadczenia. Zgodnie z treścią art. 217 § 2 pkt l i 2 Kpa zaświadczenie wydaje się, jeżeli: 1) urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa; 2) osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego. Natomiast zgodnie z treścią art. 218 § l Kpa: w przypadkach, o których mowa w art. 217 § 2 pkt 2 Kpa, czyli w przypadkach, w których dana osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego, organ administracji publicznej obowiązany jest wydać zaświadczenie, gdy chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu.

Zatem najprościej rzecz ujmując, zaświadczenie musi być osobie starającej się o jego wydanie potrzebne z uwagi na przepis prawa wymagający legitymowaniem się takim zaświadczeniem, albo z uwagi na interes prawny zainteresowanego.

Zaświadczenie dotyczy danych organu znajdujących się w jego ewidencji, zbioru dokumentów lub zbioru danych utrwalanych innymi technikami.

W niniejszej sprawie sytuacja nakazująca organowi wydanie żądanego przez skarżącego zaświadczenia nie występuje.

Przepis prawa, który wymagałby od wnioskodawcy wykazania się zaświadczeniem o treści żądanej we wniosku, to:

– § 14 ust. 1 pkt 2) rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 października 2004 r. w sprawie trybu postępowania i właściwości organów w zakresie zaopatrzenia emerytalnego funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu i Państwowej Straży Pożarnej oraz ich rodzin;

– art. 10 ustawy z dnia 11 maja 2012 r. o zmianie ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych oraz ich rodzin, ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin oraz niektórych innych ustaw.

Jednakże na datę żądania przedmiotowego zaświadczenia żaden z tych przepisów nie ma do skarżącego zastosowania, albowiem na czas żądania przedmiotowego zaświadczenia, nie istniały podstawy uzasadniające żądanie wydania zaświadczenia o przebiegu służby w Straży Granicznej w celu dokonania zaliczeń danych okresów służby do wysługi emerytalnej w wymiarze za jeden rok służby – półtora roku służby, gdyż skarżący: nie posiada odpowiedniej wysługi emerytalnej aby mógł starać się o emeryturę (co najmniej 15 lat służby), pozostaje nadal w stosunku służbowym, nie toczy się postępowanie w przedmiocie zwolnienia go ze służby.

Skarżący nie wykazał także interesu prawnego uzasadniającego wydanie zaświadczenia żądanej treści. Podkreślić tu należy, iż taki interes także musi osadzać się na konkretnym przepisie prawa.

Sama chęć skarżącego do dysponowania na dzień składania wniosku informacją o istnieniu w jego służbie okresów wskazanych w powyższych przepisach (uzasadniających korzystniejsze zaliczenie danych okresów służby do wysługi emerytalnej) nie jest wystarczającą przesłanką do wykazania interesu w legitymowaniu się żądanym zaświadczeniem.

Nadto, co trefnie zauważył organ w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, istnieją inne instytucje prawne przewidziane w Kodeksie postępowania administracyjnego (art. 73 i art. 74 ), umożliwiające skarżącemu uzyskanie interesujących go informacji. Skarżący ma także prawo do zapoznania się z aktami niniejszego postępowania administracyjnego w obu instancjach, jak aktami postępowania przed sądem administracyjnym.

Reasumując, w ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, żaden ze wskazanych przez skarżącego zarzutów skargi nie zasługuje na uwzględnienie.

Podjęte w niniejszej sprawie postanowienia są prawidłowe.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie dopatrzył się naruszenia prawa podczas wydawania powyższych postanowień i dlatego, na podstawie art. 151 w związku z art. 132 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.