Wyrok NSA oz. w Białymstoku, sygn. akt SA/Bk 5/99
NSA oz. w Białymstoku
Data orzeczenia: 1999-12-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 611  Podatki  i  inne świadczenia pieniężne, do  których   mają zastosowanie przepisy Ordynacji  podatkowej, oraz egzekucja t
Powołane przepisy: article: art. 11 ust. 1, art. 21 ust. 1 pkt 22, art. 31
journal: Dz.U. 1993 nr 90 poz. 416
law: Obwieszczenie Ministra Finansów z dnia 26 lipca 1993 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
Teza: Stosownie do unormowania zawartego w art. 31 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych /Dz.U. 1993 nr 90 poz. 416 ze zm./ m.in. osoby prawne, są obowiązane jako płatnicy obliczać i pobierać w ciągu roku zaliczki na podatek dochodowy od osób, które uzyskują od tych zakładów przychody m.in. ze stosunku służbowego stosunku pracy.

TEZY

Stosownie do unormowania zawartego w art. 31 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych /Dz.U. 1993 nr 90 poz. 416 ze zm./ m.in. osoby prawne, są obowiązane jako płatnicy obliczać i pobierać w ciągu roku zaliczki na podatek dochodowy od osób, które uzyskują od tych zakładów przychody m.in. ze stosunku służbowego stosunku pracy.


SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu sprawy ze skargi P.P.U.H. "A." Spółka z o.o. w B. na decyzję Izby Skarbowej w B. z dnia 2 grudnia 1998 r. (...) w przedmiocie odpowiedzialności za nie pobrany podatek dochodowy od osób fizycznych za 1994 r. - oddala skargę.


UZASADNIENIE

Inspektor Kontroli Skarbowej Eugeniusz G. w Urzędzie Kontroli Skarbowej w B., decyzją z dnia 29 czerwca 1998 r. powołując przepisy art. 27 par. 1 pkt 1 i 2, art. 30 par. 1, art. 51 par. 3, art. 53 par. 1 i 4 art. 207 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa /Dz.U. nr 137 poz. 926 ze zm./ oraz art. 24 ust. 2 pkt 1 i art. 31 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o kontroli skarbowej /Dz.U. nr 100 poz. 422 ze zm./, orzekł o odpowiedzialności płatnika Przedsiębiorstwa Produkcyjno-Usługowo-Handlowego "A." Spółka z o.o. w B. oraz określił zaległość podatkową za 1994 r. z tytułu niepobranego podatku przez płatnika w kwocie 14.857,000,- zł, po denominacji 1.485,70 zł oraz odsetki za zwłokę od zaległości podatkowej na dzień wydania decyzji w kwocie 3.096,10 zł. W uzasadnieniu podano, że w toku kontroli skarbowej ujawniono fakty nie pobrania przez spółkę jako płatnika podatku dochodowego od osób fizycznych, zaliczek na ten podatek od kwot wypłaconych na podstawie:

rachunku uproszczonego (...) wystawionego dnia 18 października 1994 r. przez Zakład Mechaniki Pojazdowej Aleksego B. z kol. G. za naprawę samochodu osobowego BMW (...) stanowiącego własność Antoniego M. - Prezesa Zarządu Spółki. Rachunek został zaksięgowany w koszty Spółki w wysokości 6.103.000,- należny podatek 1.281.000,- po denominacji 128,10 zł;

rozliczonych delegacji Antoniego M. zlecającemu wyjazdy służbowe samemu sobie. Zatwierdzenia sum do wypłaty dokonał również Antoni M. oraz pokwitował odbiór gotówki. Kontrola wykazała, że w dniach, za które zostały rozliczone delegacje Antoni M. przebywał na miejscu w zakładzie pracy i wykonywał inne czynności. Wypłacone z tego tytułu kwoty wyrażały się sumą 64.653,000 zł, a należny podatek 13.576.000,- po denominacji - 1.357,60 zł.

Wyżej wymienione kwoty uznano za dochody Antoniego M. i podlegały one opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych na podstawie przepisów art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych /Dz.U. 1993 nr 90 poz. 416 ze zm./. Powyższe wypłaty w ocenie organu podatkowego są przychodami ze stosunku pracy - art. 12 ust. 1 ww. ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Stosownie zaś o unormowania zawartego w art. 31 ww. ustawy, osoby prane są obowiązane jako płatnicy obliczyć pobrać i wpłacić do organu podatkowego zaliczki na podatek od kwot wypłaconych ze stosunku pracy w ciągu roku podatkowego. Uzasadniono i wyliczono też kwotę należnych odsetek za zwłokę.

Odwołując się od powyższej decyzji pełnomocnik Spółki - adwokat Jerzy W. z Kancelarii Adwokackiej w B.-P., zarzucał decyzji, ze została ona wydana, z obrazą prawa materialnego - art. 11 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych przez przyjęcie, że Spółka, jako płatnik ponosi odpowiedzialność za nie pobranie podatku od kwot wypłaconych Antoniemu M. z tytułu rozliczenia delegacji oraz od opłaconego rachunku za naprawę samochodu. Organ pierwszej instancji - zdaniem odwołującego się - bezzasadnie przyjął, że były to nieodpłatne świadczenia Spółki na rzecz Prezesa Zarząd Spółki Antoniego M. Tymczasem była to refundacja części poniesionych kosztów prze Antoniego M. dokonana w oparciu o uchwałę wspólników Spółki. Wyjazdy służbowe były konieczne do prowadzenia spraw handlowych Spółki. Spółka nie miała żadnego własnego samochodu i dlatego zarówno opłacenie rachunku za naprawę samochodu jak i koszty delegacji stanowiły koszty uzyskania przychodów. Wyjaśnił, że wykazane przez kontrolującego przypadki pokrywania się dat wyjazdów służbowych z wykonywaniem innych czynności w tych dniach w B., jak dokonywanie zakupów, podpisanie faktury VAT, wcale nie świadczyła, ze podróż służbowa nie miała miejsca. Czynności były wykonywane w B. faktycznej w innej dacie, niż to wynikało z dokumentów.

Izba Skarbowa w B. decyzją z dnia 2 grudnia 1998 r., utrzymała w mocy decyzja organu podatkowego I instancji. Organ odwoławczy nie podzielił zarzutu pełnomocnika Spółki o naruszeniu przepisów art. 11 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Zdaniem organu odwoławczego, rozpatrywana kwestia regulują przepisy art. 21 ust. 1 pkt 22 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób o fizycznych_ stanowiące, ze wolne od podatku dochodowego są kwoty otrzymane przez prawników z tytułu używania pojazdów samochodowych dla potrzeb zakładu pracy w celu odbycia podróży służbowych - jazdy zamiejscowe i w jazdach lokalnych określonych w odrębnych przepisach wydanych przez właściwego ministra. Zwrot kosztów używania samochodów prywatnych do celów służbowych regulowało zarządzenie Ministra Transportu Żeglugi i Łączności z dnia 9 maja 1989 r. w sprawie używania samochodów osobowych, motocykli i motorowerów do celów służbowych /M.P. nr 16 poz. 117 ze zm./. Zdaniem organu odwoławczego, z zebranych materiałów dowodowych w sprawie wynika, że Antoni M. rozliczał delegacje służbowe odbyte własnym samochodem w oparciu o przepisy par. 5 ust. 1 pkt 1 lit. "b" ww. zarządzenia. W tym stanie rzeczy podjęta przez wspólników uchwała z dnia 1 marca 1993 r. o reformowaniu prezesowi Zarządu Spółki kosztów ubezpieczenia samochodu i napraw tegoż samochodu nie mogła wywoływać żadnych skutków podatkowych. Wynikające z wyżej powołanego zarządzenia stawki za 1 km jazdy samochodu oraz wysokość miesięcznego ryczałtu pieniężnego zostały tak skalkulowane, że zawierają wszystkie ceny eksploatacji samochodu /paliwo, części zamienne, amortyzacja, podatki i opłaty/. W tej sytuacji, w ocenie organu odwoławczego, zapłata przez Spółkę rachunku za naprawę samochodu stanowiącego własność Antoniego M. należało uznać za przychód ze stosunku pracy, który godnie z art. 12 ust. 1 podlegała opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób prawnych i konieczne było, zgodnie z art. 31 ustawy pobranie od wypłaconej kwoty, zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych. Dokonano też oceny wypłaconych kwot dokumentowanych delegacjami, na łączną kwotę 64.653.600,- zł. W ocenie Izby Skarbowej wydatki te nie zostały udokumentowane przez Spółkę. Delegacje wystawił prezes Zarządu sam sobie. Jednocześnie kontrola wykazała, że w dniach wykazanych jako wyjazdy służbowe do odległych miejscowości prezes Antoni M. wykonywał czynności w siedzibie Spółki. W tej sytuacji uznano, ze wypłacona kwota 6.465,36 zł /po denominacji/, stanowiła przychód Antoniego M. związany ze stosunkiem pracy, od którego Spółka winna była obliczać, pobierać i wpłacać do urzędu skarbowego zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych.

Skarżąc powyższą decyzje w imieniu Spółki, adwokat Jerzy W., wnosił o jej uchylenie. Zostały powtórzone zarzuty i motywy zawarte w odwołaniu.

Odpowiadając na skargę Izba Skarbowa w B. wnosiła o jej oddalenie przy taczając argumenty uzasadniające decyzję.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest nieuzasadniona.

Stosownie do unormowania zawartego w art. 31 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych /Dz.U. 1993 nr 90 poz. 416 ze zm./ m.in. osoby prawne, są obowiązane jako płatnicy obliczać i pobierać w ciągu roku zaliczki na podatek dochodowy od osób, które uzyskują od tych zakładów przychody m.in. ze stosunku służbowego stosunku pracy.

Bezspornym jest ze skarżąca Spółka nie pobrała zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych od opłaconej kwoty rachunku za naprawdę samochodu osobowego stanowiącego własność Prezesa Zarządu Antoniego M. Prawidłowo przyjęły orzekające w sprawie organy podatkowe, ze Spółka nie miała żadnych podstaw do opłacania rachunku za naprawę samochodu należącego do osoby fizycznych. Skoro doszło do zapłaty przedmiotowego rachunku przez Spółkę w miejsce Prezesa Antoniego M., to organy podatkowe postąpiły słusznie przyjęły, że wydatek ten stanowił świadczenie pieniężne na rzecz Antoniego M. i był przychodem ze stosunku pracy w rozumieniu przepisów art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowego od osób fizycznych. W tej sytuacji zakład pracy, stosownie do przepisów art. 31 ustawy winien był obliczyć, pobrać i odprowadzić do urzędu skarbowego zaliczkę na podatek dochodowy od osób fizycznych.

Również nie naruszyły przepisów prawa materialnego organy podatkowe odmawiając wydatkom poczynionym na rzecz prezesa Zarządu Antoniego M. charakteru zwrotu kosztów używania własnego samochodu do potrzeb służbowych. Faktem nie kwestionowanym jest zlecenie podróży służbowych z wykorzystaniem własnego samochodu przez Prezesa Zarządu, samemu sobie. Kontrola tych wyjazdów służbowych wykazała, że w tych samych czasie Prezes Zarządu wykonywał normalne czynności związane ze stanowiskiem na miejscu w Spółce. W tym stanie rzeczy miały podstawy faktyczne organy podatkowe do przyjęcia, że brak było udokumentowania tych wyjazdów służbowych. Spowodowało to nie uznanie wypłaconych kwot jako kosztów używania samochodu prywatnego do celów służbowych zwolnionych od podatku dochodowego od osób fizycznych na mocy przepisów art. 21 ust. 1 pkt 22 ustawy, a potraktowanie tych wypłat jako innych dochodów ze stosunku pracy podlegających opodatkowaniu na mocy przepisów art. 11 ust. 1 ustawy.

Mając powyższe okoliczności na uwadze Sąd uznał skargę za nieuzasadnioną i stosując przepisy art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./, orzekł o jej oddaleniu.