Postanowienie NSA, sygn. akt I FSK 691/12
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2012-06-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Odrzucono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 180; art. 176; art. 46 ; art. 47; art. 49  w zw. z art. 193; art. 178; art. 232 7 1 pkt 1; art. 201; art. 203; art. 204; art. 209
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Sylwester Marciniak po rozpoznaniu w dniu 15 czerwca 2012 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej "P." Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 stycznia 2012 r., sygn. akt III SA/Wa 2956/11 na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 13 listopada 2009 r., nr [...] w przedmiocie określenia nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za poszczególne miesiące 1998 i 1999 r. w podatku od towarów i usług postanawia: 1. odrzucić skargę kasacyjną, 2. nakazuje Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie zwrócić "P." Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. kwotę 11 349,00 (jedenaście tysięcy trzysta czterdzieści dziewięć) złotych tytułem uiszczonego wpisu od skargi kasacyjnej, 3. oddalić wniosek pełnomocnika skarżącej spółki o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

1. Wyrokiem z dnia 18 stycznia 2012 r., sygn. akt III SA/Wa 2956/11, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę "P." Sp.z.o.o. z siedzibą w W. (dalej: "spółka", "skarżąca") na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 13 listopada 2009 r., w przedmiocie określenia nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za poszczególne miesiące 1998 i 1999 r. w podatku od towarów i usług.

2. Na powyższe orzeczenie na podstawie art. 173 § 1, art. 174, art. 177 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. nr 153, poz. 1270 ze zm. dalej: "P.p.s.a.") strona działając przez swojego pełnomocnika będącego doradcą podatkowym, wniosła skargę kasacyjną, domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji w całości. Nadto wniosła na podstawie art. 200 P.p.s.a. o zasądzenie kosztów postępowania według norm przypisanych.

W podstawach skargi kasacyjnej strona zarzuciła powyższemu wyrokowi na podstawie przepisu art. 174 pkt 1 i 2 P.p.s.a. naruszenie przepisów:

- art. 145 § 1 pkt 1 lit c P.p.s.a. w związku z art. 122, art. 180 § 1, art. 187 § 1 oraz art. 210 § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm. dalej: "Ordynacja podatkowa") poprzez nieuwzględnienie zarzutów skargi, pomimo naruszenia przez organy podatkowe wskazanych przepisów Ordynacji podatkowej;

- art. 145 § 1 pkt 1 lit c P.p.s.a. w związku z art. 83 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U., Nr 16, poz. 93 ze zm.) w związku z art. 199 § 2 i 3 Ordynacji podatkowej poprzez zaakceptowanie uznania, iż doszło do pozorności translacji bez wystąpienia do sądu powszechnego,

- art. 153 P.p.s.a.;

- art. 170 P.p.s.a.;

- art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.);

- art. 19 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50, ze zm.) poprzez bezpodstawne zakwestionowanie prawa do odliczenia podatku naliczonego od podatku należnego,

- § 54 ust. 4 pkt 5 lit c rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 15 grudnia 1997 r. w sprawie wykonywania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowym poprzez niewłaściwe jego zastosowanie.

3. Organ odwoławczy nie skorzystał z możliwości wniesienia odpowiedzi na skargę kasacyjną.

Naczelny Sąd Administracyjny, zważył co następuje.

4. Skargę kasacyjną skarżącej spółki podlega odrzuceniu.

5. Zgodnie z art. 180 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, dalej: "P.p.s.a.") Naczelny Sąd Administracyjny przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania skargi kasacyjnej jest zobowiązany do zbadania, czy odpowiada ona wymogom formalnym stawianym skardze kasacyjnej, określonym w art. 176 P.p.s.a. W świetle tego przepisu skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem, czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany.

Wskazany przepis dzieli wymogi formalne skargi kasacyjnej na dwie grupy. Pierwsza z nich to warunki, jakie powinno spełniać każde pismo składane w toku postępowania sądowego. Druga grupa wymogów dotyczy tylko i wyłącznie pisma będącego skargą kasacyjną. Wymogi formalne, którym powinny odpowiadać wszystkie pisma w postępowaniu sądowym określają art. 46 i 47 P.p.s.a. Są to oznaczenie sądu, do którego jest ono kierowane, personalia stron lub ich nazwa, personalia ich przedstawicieli ustawowych lub pełnomocników, oznaczenie rodzaju pisma, osnowa wniosku lub oświadczenia, podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika, wymienienie załączników, przy pierwszym piśmie w sprawie również oznaczenie miejsca zamieszkania lub adresu do doręczeń albo siedziby stron, ich przedstawicieli ustawowych i pełnomocników, przedmiotu sprawy. W dalszych pismach należy wskazywać sygnaturę akt sprawy. Do pisma należy również dołączyć pełnomocnictwo (gdy jest to pierwsze pismo złożone przez pełnomocnika i pełnomocnictwa tego dotychczas nie złożono), odpisy pisma i załączników dla doręczenia ich stronom, (gdy załączniki złożone w sądzie nie są oryginałem - także po jednym odpisie załącznika do akt sądowych). Jeżeli skarga kasacyjna strony nie odpowiada wskazanym wyżej i określonym w art. 46 i 47 P.p.s.a. wymogom i niezachowanie tych warunków uniemożliwia nadanie skardze kasacyjnej dalszego biegu, przewodniczący wzywa stronę do ich uzupełnienia lub poprawienia, zgodnie z art. 49 § 1 w zw. z art. 193 P.p.s.a.

Wymogi, właściwe tylko dla pisma stanowiącego skargę kasacyjną zostały określone w art. 176 P.p.s.a. po słowie "oraz". Należą do nich oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem, czy jest ono zaskarżone w całości lub w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany. Jeśli pismo nie odpowiada warunkom szczególnym, właściwym tylko dla skargi kasacyjnej, to braków tych nie można usunąć w tym samym trybie, w jakim uzupełnić można braki formalne wskazane w pierwszej grupie (dotyczącej warunków, jakim odpowiadać musi każde pismo w postępowaniu sądowym). Przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie regulują bowiem trybu usuwania braków formalnych skargi kasacyjnej innych niż wymogi formalne dotyczące wszystkich pism procesowych. Przepis art. 49 § 1 P.p.s.a. mający zastosowanie w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym z mocy art. 193 P.p.s.a. dotyczy tylko usuwania braków wskazanych w art. 46 i 47 P.p.s.a.

Niezachowanie wymogów właściwych tylko dla skargi kasacyjnej uznać należy za braki istotne i nieusuwalne w trybie określonym w art. 49 § 1 w zw. z art. 193 P.p.s.a.. Skarga kasacyjna nieodpowiadająca wymogom właściwym tylko temu pismu jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu.

W świetle przedstawionej regulacji prawnej, Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że w rozpatrywanej sprawie, zarówno w petitum skargi kasacyjnej, jak i w jej uzasadnieniu, brak jest wniosku o uchylenie lub zmianę zaskarżonego wyroku w całości lub części. Jak wyżej wskazano, Sąd rozpoznaje sprawę tylko w granicach skargi kasacyjnej. Granice te muszą był zatem wyraźnie określone przez stronę poprzez zawarcie w skardze kasacyjnej precyzyjnego wniosku. Wniosek o uchylenie lub zmianę zaskarżonego wyroku ma bardzo doniosłe znaczenie albowiem oprócz woli skarżącego decyduje też o możliwości i zakresie uchylenia bądź zmiany przez Sąd drugiej instancji orzeczenia Sądu pierwszej instancji (tak też Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 9 marca 2012 r., sygn. akt I OSK 1043/11).

W tej sytuacji przyjąć należy, iż brak w skardze kasacyjnej jednoznacznego wniosku o uchylenie lub zmianę zaskarżonego wyroku powoduje, że jako pozbawiona jednego z koniecznych elementów materialnoprawnych jest ona niedopuszczalna i podlega odrzuceniu (tak już począwszy od postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 marca 2004 r., FSK 209/04 - ONSAiWSA 2004 z. 1 poz. 13 z aprobującą glosą A. Skoczylasa - OSP 2004 z. 6 poz. 73).

6. Zatem skoro skarga kasacyjna pozbawiona jest wniosku o uchylenie lub zmianę orzeczenia Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Warszawie, będącego jej elementem konstrukcyjnym, należało uznać, że jest ona niedopuszczalna i podlega odrzuceniu na podstawie art. 180 w zw. z art. 178 P.p.s.a. i art. 193 P.p.s.a.

7. O zwrocie skarżącemu całego uiszczonego wpisu od skargi kasacyjnej orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a.

8. Naczelny Sąd Administracyjny nie uwzględnił zawartego w skardze kasacyjnej wniosku o zasądzenie kosztów postępowania, gdyż brak jest podstaw prawnych do zasądzenia na rzecz spółki skarżącej kosztów postępowania kasacyjnego w przypadku odrzucenia skargi kasacyjnej. Zgodnie z art. 209 P.p.s.a. wniosek strony o zwrot kosztów sąd rozstrzyga w każdym orzeczeniu uwzględniającym skargę oraz w orzeczeniu, o którym mowa w art. 201, 203, 204 P.p.s.a., co oznacza, że nie ma podstaw do orzekania o zwrocie kosztów postępowania między stronami w innych orzeczeniach kończących postępowanie, niż wskazane w wyżej wymienionych przepisach.