Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1005/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2010-08-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 4 pkt 1, art. 5 ust. 1, art. 6, 18 ust. 5 lit. a) i c), art. 55 ust. 1 pkt 2, art. 87, art. 92
journal: Dz.U. 2007 nr 125 poz 874
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - tekst jednolity
article: art. 6, 7, 10, 52, 75 par. 1, 77 par. 1, 107 par. 3
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 2, 20, 22, 31 ust. 3, 32, 79 ust. 1
journal: Dz.U. 1997 nr 78 poz 483
law: Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. uchwalona przez Zgromadzenie  Narodowe w dniu 2 kwietnia 1997 r., przyjęta przez Naród w referendum konstytucyjnym w dniu  25 maja 1997 r., podpisana przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 16 lipca 1997 r.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Wieczorek Sędziowie Sędzia WSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz (spr.) Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki Protokolant Agnieszka Gajewiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 sierpnia 2010 r. sprawy ze skargi P. P. na decyzję Komendanta Policji z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę


UZASADNIENIE

Komendant Policji decyzją z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...] działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm., dalej: "k.p.a."), art. 92 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874 z późn. zm., dalej: "u.t.d.") oraz lp. 1.1, 2.9.1, 2.9.3 załącznika do ustawy o transporcie drogowym, po rozpatrzeniu odwołania P. P. (nazywanego dalej skarżącym) z dnia [...] lutego 2010 r. od decyzji Komendanta Rejonowego Policji [...] z dnia [...] stycznia 2010 r. o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 15.000 (piętnastu tysięcy) zł, utrzymał zaskarżoną decyzję w całości w mocy.

Ustalono, że podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiło wykonywanie przez skarżącego transportu drogowego bez wymaganej licencji z wyłączeniem taksówek oraz wykonywanie przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą z naruszeniem zakazu umieszczania lub używania w pojeździe taksometru i umieszczania na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń technicznych.

Naruszenia zostały ujawnione w dniu [...] lipca 2007 r. podczas kontroli pojazdu marki [...] o numerze rejestracyjnym [...], która miała miejsce w W. przy ul. [...]. W trakcie kontroli okazało się, że kierowcą i jednocześnie współwłaścicielem pojazdu (wspólnie z D. P.) jest skarżący. Pojazd na bokach posiadał oznaczenie "[...], [...]", "[...]". Natomiast na dachu umieszczone było urządzenie techniczne w postaci podświetlonego transparentu z napisem "[...]" (z boku plafonu widniał nr [...]). W środku samochodu był zamontowany i włączony taksometr elektroniczny A. o numerze fabrycznym [...]. Podczas kontroli kierujący okazał wypis Nr [...] z licencji nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób wystawionej dla przedsiębiorcy H. Sp. z o. o. z siedzibą w Z. przy ul. [...], zaświadczenie o zatrudnieniu i spełnieniu wymagań wystawione przez firmę P. E. z siedzibą w W., ul. [...], świadectwo legalizacji ponownej na wyżej powołany taksometr (zgłaszającym był skarżący), zaświadczenie skarżącego o numerze identyfikacyjnym REGON, a także zaświadczenie z dnia [...] maja 2007 r. o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej wystawione przez Burmistrza Miasta i Gminy S.

Przebieg kontroli utrwalono w protokole kontroli z dnia [...] lipca 2007 r.

Nr [...] podpisanym przez kierowcę bez zastrzeżeń.

W wyniku dokonanych w trakcie kontroli ustaleń organ I instancji wszczął postępowanie w stosunku do posiadacza licencji – H. Sp. z o. o. z siedzibą w Z. W toku postępowania spółka ta wyjaśniła, iż nie wykonywała w czasie kontroli działalności polegającej na przewozie osób. Wyjaśniła ponadto, iż nie zatrudniała kierowcy, ani nie przekazała kierowcy do dyspozycji ww. pojazdu. Spółka nie umieściła na samochodzie swoich oznaczeń, ani też nie umieszczała w pojeździe kasy fiskalnej. Organ stwierdził, że z materiału dowodowego wynikało w sposób jednoznaczny, iż umieszczona kasa fiskalna należała do kierowcy pojazdu, a nie do spółki. Wobec powyższych ustaleń, Komendant Rejonowy Policji [...] decyzją z dnia [...] października 2009 r. nr [...] umorzył postępowanie wobec spółki H. Sp. z o. o. z siedzibą w Z. Decyzja stała się ostateczna.

Następnie Komendant Rejonowy Policji [...] zawiadomieniem z dnia [...] października 2009 r. wszczął postępowanie dotyczące opisanej kontroli wobec P. P. Organ I instancji powołaną wyżej decyzją z dnia [...] stycznia 2010 r., na podstawie art. 92 ust. 1 i ust.4 w zw. z art. 5 i art.18 ust. 5 lit. a) i lit. c) u.t.d. oraz na podstawie lp. 2.9 załącznika do u.t.d. nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości 18.000 zł. Jednocześnie na podstawie art. 92 ust. 2 pkt 1 u.t.d. nałożoną karę ograniczył do kwoty 15.000 zł.

W odwołaniu od powyższej decyzji skarżący wniósł o uchylenie jej w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia oraz o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Strona podniosła, iż organ I instancji bezprawnie oparł swoje rozstrzygnięcie na dowolnej ocenie materiału dowodowego. Zarzucił także, iż całe postępowanie administracyjne toczące się w tej sprawie, którego wynikiem była zaskarżona decyzja, prowadzone było z naruszeniem przepisów art. 7, art. 10 § 1 art. 76, art. 77 § 1, art. 78 § 1 k.p.a., co miało istotny wpływ na wynik postępowania. Strona zaprzeczyła wszelkim okolicznościom faktycznym, których jej zdaniem nie udowodniono w toczącym się przed organem I instancji postępowaniu. Skarżący podniósł, iż dowody powołane w decyzji, które zdaniem organu I instancji stanowiły wystarczającą podstawę do nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym, nie są przesłankami koniecznymi dla nałożenia kary administracyjnej za naruszenie ww. przepisów. W odwołaniu skarżący zawarł wniosek o przesłuchanie pasażerów - osób przewożonych skontrolowanym pojazdem, o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego, który orzekłby, iż plastyk umieszczony na dachu samochodu nie jest urządzeniem technicznym ani lampą. Skarżący zaprzeczył, iż z materiału dowodowego wynikają przesłanki odpowiedzialności skarżącego za naruszenie art. 18 ust. 5 lit. b i c u.t.d. Nie zostało wykazane, aby skarżący wykonywał przewóz okazjonalny. Jeżeli nawet wykonywał tego rodzaju przewóz, to w samochodzie był zamontowany drogomierz. Natomiast nie wykazano jednoznacznie, aby na pojeździe umieszczono napisy wskazujące nazwę przedsiębiorcy lub numery telefonu przedsiębiorcy, jak również aby na dachu pojazdu umieszczono lampy lub urządzenie techniczne. Co do rozumienia pojęcia "urządzenie techniczne" skarżący posiłkował się prywatną opinią polonisty, pracownika naukowego Uniwersytetu W.

Komendant Policji decyzją z dnia [...] lutego 2010 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji, uznając, że organ ten prawidłowo wskazał stronę postępowania, określając ją na podstawie znajdującego się w aktach sprawy paragonu fiskalnego wystawionego przez skarżącego. Komendant Policji potwierdził, iż skarżący wykonywał przewóz osób bez wymaganej licencji a zatem z naruszeniem art. 5 ust. 1 u.t.d. Organ II instancji stwierdził, iż skarżący naruszył art. 18 ust. 5 lit. a) i lit. c) u.t.d. poprzez zamontowanie w pojeździe nie będącym taksówką taksometru i urządzenia technicznego na dachu.

Pismem z dnia [...] marca 2010 r. skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Komendanta Policji z dnia [...] lutego 2010 r., wnosząc o jej uchylenie w całości.

Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie:

1) przepisów postępowania, to jest art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a., 10 k.p.a., art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. oraz art. 138 k.p.a., poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, wobec braku ustalenia przez powyższy organ przesłanki przewozu okazjonalnego osób, przesłanki wykonywania tego przewozu w krajowym transporcie drogowym bez wymaganej licencji, przesłanki umieszczenia i używania w pojeździe taksometru, przesłanki umieszczenia na pojeździe lampy lub urządzenia technicznego, podczas gdy są to podstawowe przesłanki przemawiające za odpowiedzialnością skarżącego za naruszenie art. 18 ust. 5 lit c) u.t.d.,

2) art. 75 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a. oraz art. 87 ust. 1 w zw. z § 6 ust. 2 obowiązującego w dacie przeprowadzania kontroli drogowej rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 30 kwietnia 2008 r. w sprawie kontroli w zakresie przewozu drogowego, poprzez ustalenie rodzaju usługi, na podstawie paragonu fiskalnego lub wydruku z kasy fiskalnej, którego, zdaniem skarżącego, organ kontroli nie miał prawa zabezpieczyć w toku kontroli, bowiem z art. 87 ust. 1 u.t.d. wprost wynika okazania jakich dokumentów mogą domagać się od osoby kontrolowanej upoważnione organy. Zdaniem skarżącego, dowód w postaci paragonu fiskalnego dopuszczono jako dowód sprzeczny z § 6 ust. 2 w/w rozporządzenia i art. 87 ust. 1 u.t.d., z mającym wpływ na wynik postępowania naruszeniem art. 75 § 1 zd. pierwsze k.p.a. w zw. z art. 6 k.p.a.,

3) art. 75 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a. w zw. z § 6 ust. 4 i 5 obowiązującego w dacie przeprowadzania kontroli drogowej rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 30 kwietnia 2008 r. w sprawie kontroli w zakresie przewozu drogowego, poprzez ustalenie rodzaju usługi, na podstawie zeznań świadka – P. P. podczas gdy, w opinii skarżącego, powyższy dowód przeprowadzono z naruszeniem § 6 ust. 4 i 5 obowiązującego w dacie kontroli drogowej, w/w rozporządzenia, gdyż z dowodów zabezpieczonych na miejscu kontroli (paragonu fiskalnego z danymi skarżącego), wynikała okoliczność, że powyższy kierowca w toku kontroli drogowej posiadał status strony. W konsekwencji - zdaniem skarżącego - dowód z przesłuchania świadka P.P. dopuszczono, jako dowód sprzeczny z § 6 ust. 4 i 5 w/w, z mającym wpływ na wynik postępowania z naruszeniem art. 75 § 1 zd. pierwsze k.p.a. w zw. z art. 6 k.p.a.,

4) art. 140 k.p.a. w związku z art. 78 § 1 i § 2 k.p.a. oraz art. 6, 7, 8, 9, 11, 14 § 1, 77 § 1 k.p.a. poprzez nieodniesienie się przez organ odwoławczy do zarzutów odwołania dotyczących bezzasadnego oddalenia wniosków dowodowych przez organ I instancji, złożonych przez stronę w toku postępowania,

5) prawa materialnego poprzez błędne przyjęcie, że urządzenie umieszczone w pojeździe było używanym taksometrem, podczas gdy powyższa okoliczność nie wynika z materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy co spowodowało błędne ustalenie stanu faktycznego przez organy administracyjne obydwu instancji w tym zakresie oraz oddalenie odwołania od decyzji wydanej przez Komendanta Rejonowego Policji,

6) prawa materialnego poprzez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie art. 18 ust. 5 lit. c) u.t.d. poprzez bezzasadne przyjęcie na podstawie zebranego w sprawie materiału dowodowego, iż na dachu pojazdu była zamontowana podświetlana lampa (urządzenie techniczne) co spowodowało błędne ustalenie stanu faktycznego przez organy administracyjne obydwu instancji w tym zakresie oraz oddalenie odwołania na decyzję wydaną przez Komendanta Rejonowego Policji,

7) prawa materialnego poprzez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie art. 5 ust. 1 w zw. z art. 93 ust. 1 u.t.d. poprzez bezzasadne nałożenie kary,

8) prawa materialnego poprzez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie art. 4 ust. 11 u.t.d., poprzez przyjęcie, iż strona wykonywała przewóz okazjonalny w ramach krajowego transportu drogowego, podczas gdy z akt sprawy nie wynika, aby organy administracyjne obydwu instancji ustaliły okoliczność wykonania jakiejkolwiek usługi, a w szczególności usługi polegającej na przewozie osoby,

9) art. 20, art. 22 w zw. z art. 31 ust 3 oraz art. 32 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, poprzez nałożenie kary pieniężnej na podstawie art. 18 ust. 5 u.t.d., podczas gdy powyższy przepis jest sprzeczny z w/w przepisami Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.

Nadto, skarżący wniósł o zawieszenie postępowania administracyjnego z uwagi na toczące się przed Trybunałem Konstytucyjnym pod sygnaturą TS 224/09 postępowanie dotyczące stwierdzenia zgodności z Konstytucją art. 18 ust. 5 u.t.d.

W odpowiedzi na skargę organ II instancji podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi jako bezzasadnej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Ocena działalności organów administracji publicznej dokonywana przez właściwy wojewódzki sąd administracyjny sprowadza się do kontroli prawidłowości zarówno materialnych jak i procesowych aspektów stosunku administracyjnoprawnego, skonkretyzowanego w zaskarżonej decyzji. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), dalej: "p.p.s.a.". Dla wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego aktu niezbędne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania.

W ocenie Sądu analizowana pod tym kątem skarga P. P. nie zasługuje na uwzględnienie i podlega oddaleniu.

W pierwszej kolejności należy zaznaczyć, że Sąd nie znalazł uzasadnionych podstaw do uwzględnienia złożonego przez skarżącego wniosku o zawieszenie postępowania sądowego na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. z uwagi na toczące się przed Trybunałem Konstytucyjnym pod sygnaturą TS 224/09 postępowanie dotyczące stwierdzenia niezgodności z Konstytucją art. 18 ust. 5 u.t.d. Pod wskazaną sygnaturą została zarejestrowana w dniu 23 września 2009 r. skarga konstytucyjna z dnia 18 września 2009 r. zgłoszona w trybie art. 79 ust. 1 Konstytucji RP, w której zawarto wniosek o stwierdzenie niezgodności art. 18 ust. 5 u.t.d. z art. 2, art. 20 i art. 22 w związku z art. 31 ust. 3 oraz art. 32 Konstytucji RP.

Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. Jest to podstawa fakultatywnego zawieszenia postępowania, a o jego zawieszeniu decydują względy celowościowe, które pozostawione są do uznania Sądu.

Rozstrzygając zgłoszony przez stronę w niniejszej sprawie wniosek Sąd podziela stanowisko wyrażone przez Naczelny Sąd Administracyjnym w wyroku z dnia 16 grudnia 2009 r. sygn. akt II GSK 202/09, który stwierdził, że przy rozpatrywaniu wniosku o zawieszenie postępowania sądowego na podstawie

art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. z uwagi na toczące się przed Trybunałem Konstytucyjnym postępowanie zainicjowane skargą konstytucyjną nie można abstrahować, że skarga ta została zgłoszona na podstawie art. 79 ust. 1 Konstytucji RP, który stanowi, że każdy podmiot, którego konstytucyjne wolności lub prawa zostały naruszone ma prawo, na zasadach określonych w ustawie, wnieść skargę do Trybunału Konstytucyjnego w sprawie zgodności z Konstytucją ustawy lub innego aktu normatywnego, na podstawie którego sąd lub organ administracji publicznej orzekł ostatecznie o jego wolnościach lub prawach albo o jego obowiązkach określonych w Konstytucji. Na mocy tego przepisu jednostka zyskała środek ochrony na drodze szczególnego postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym. Wniesienie skargi konstytucyjnej jest bowiem możliwe tylko w przypadku, gdy orzeczenie sądu było ostateczne. Natomiast każdy sąd na mocy art. 193 Konstytucji może przedstawić Trybunałowi Konstytucyjnemu pytanie prawne co do zgodności aktu normatywnego z Konstytucją. Użyte w art. 193 Konstytucji określenie "może" należy rozumieć w ten sposób, że to sąd określa jaki jest stopień niezgodności danego przepisu z Konstytucją i od jego oceny zależy, czy uznaje go za zgodny z Konstytucją, czy też poweźmie poważne wątpliwości co do niezgodności z Konstytucją. Zgodnie bowiem z art. 178 ustawy zasadniczej, sędziowie podlegają również Konstytucji, a to oznacza, że w razie rozpoznawania konkretnej sprawy, szczególnie gdy strona podnosi istnienie niezgodności pomiędzy przepisami ustawy a Konstytucją, sąd rozpoznający sprawę ma obowiązek zbadać, czy wskazany przepis jest zgodny z Konstytucją z uwagi na uregulowania zawarte w art. 193 tej Ustawy. Sąd winien ocenić argumenty strony przedstawione w tym względzie. Oznacza to, że wszystkie wyżej przedstawione aspekty sąd jest zobowiązany uwzględnić rozpoznając wniosek o zawieszenie postępowania sądowego na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie orzekającym w niniejszej sprawie nie powziął wątpliwości co do zgodności art. 18 ust. 5 u.t.d. z Konstytucją RP, co zostanie wykazane poniżej.

Przedmiotowa decyzja Komendanta Policji z dnia [...] lutego 2010r. oraz utrzymana nią w mocy decyzja Komendanta Rejonowego Policji [...] z dnia [...] stycznia 2010 r. nie naruszają, zarówno przepisów prawa materialnego zawartych w ustawie o transporcie drogowym, jak również przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, w tym w szczególności art. 6, art. 7 k.p.a., art. 10 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a. oraz art. 138 k.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Ustosunkowując się do zarzutu naruszenia zasad prowadzenia postępowania administracyjnego, Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia zarzutów naruszenia art. 7 w związku z art. 77 § 1 k.p.a., uznając, że organy administracji w sposób wyczerpujący zbadały wszystkie istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego, zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej. Organy wskazały w uzasadnieniu decyzji dowody, na podstawie których został ustalony stan faktyczny. Skarżący zaś nie przedstawił innych dowodów, które pozwoliłyby na odmienną ocenę kontroli z dnia [...] lipca 2007r. Ograniczył się jedynie do kwestionowania dowodów zebranych w trakcie postępowania, nie podając jednocześnie przyczyny podważania ich wiarygodności. Skarżący w trakcie kontroli mógł zgłosić do niej zastrzeżenia, czego nie uczynił, jak wynika z protokołu kontroli (k-[...] akt administracyjnych). Należało zatem uznać, że potwierdził przebieg kontroli i dokonane podczas niej ustalenia. P. P. słuchany w charakterze świadka w dniu [...] października 2008 r. czyli prawie trzy miesiące po kontroli i będąc pouczony o prawie odmowy składania zeznań potwierdził ponownie prawidłowość kontroli z dnia [...] lipca 2007 r. (protokół przesłuchania świadka, k-[...]-[...] akt administracyjnych). Sąd podzielił stanowisko organu w zakresie przyjętego stanu faktycznego.

Za całkowicie niezasadny należało uznać zarzut naruszenia art. 87 ust. 1 u.t.d., tj. zarzut naruszenia przepisów określających rodzaj dokumentów, które ma obowiązek posiadać podczas wykonywania przewozu drogowego kierowca pojazdu samochodowego i które jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać, na żądanie uprawnionego organu kontroli.

Należy zauważyć, że art. 55 ust. 1 pkt 2 u.t.d. nie ogranicza kontroli dokumentów jedynie do tych ściśle wskazanych w art. 87 u.t.d. Regulacja zawarta w art. 87 u.t.d. dotyczy dokumentów, które kierowca obowiązany jest mieć przy sobie i okazać na żądanie uprawnionego organu kontroli. Nie można z niej jednak wywodzić, że tylko w oparciu o dokumenty wymienione w tym przepisie możliwe jest ustalenie stanu faktycznego sprawy. W myśl bowiem art. 75 § 1 k.p.a., stanowiącego zasadę równej mocy środków dowodowych, jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Wbrew zarzutowi skargi, nie ma więc powodów, żeby zabezpieczenie paragonu fiskalnego w trakcie kontroli drogowej uznać za czynność wykonaną z naruszeniem wskazanego przepisu ustawy o transporcie drogowym oraz rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 30 kwietnia 2008 r. w sprawie kontroli w zakresie przewozu drogowego (Dz. U. z 2008 r., Nr 76, poz. 454). Mając na uwadze przepisy powyższego rozporządzenia Ministra Infrastruktury, należy wskazać, iż stosownie do § 6 pkt 3 podanego rozporządzenia, w toku kontroli kontrolujący, w zakresie posiadanych uprawnień, może dokonywać oględzin i zabezpieczać zebrane dowody, zaś w myśl

§ 5 ust. 1 pkt 2 kontrolujący, w przedmiotowej sprawie funkcjonariusz Policji (wymieniony w § 3 ust. 3 rozporządzenia), w zakresie posiadanych uprawnień, ma prawo do: żądania od kontrolowanego pisemnych lub ustnych wyjaśnień, okazania dokumentów i innych nośników informacji oraz udostępnienia wszelakich danych mających związek z przedmiotem kontroli. Z treści powyższych przepisów wynika, iż funkcjonariusz Policji dokonujący w dniu [...] lipca 2007 r. kontroli pojazdu kierowanego przez skarżącego miał prawo, wbrew zarzutom skargi, zabezpieczyć w toku kontroli wydruk z kasy fiskalnej jako dowód w sprawie. Dla ścisłości, należy zauważyć, że kierujący pojazdem okazał do kontroli dokumenty wymienione w załączniku do protokołu kontroli z dnia [...] lipca 2007 r., tj. prawo jazdy, dowód rejestracyjny pojazdu wraz z ubezpieczeniem OC, wypis z licencji, świadectwo legalizacji ponownej taksometru (a nie drogomierza, k-[...] akt administracyjnych) oraz zaświadczenie o zatrudnieniu. Paragony z kasy fiskalnej wraz z książką kasy fiskalnej zostały przekazane do Komendy Rejonowej Policji [...] wraz z innymi dokumentami oraz protokołem przesłuchania świadka w osobie skarżącego dopiero w wyniku udzielonej przez Komendę Powiatową w [...] Komisariat Policji w [...], na prośbę Komendy Rejonowej Policji [...] z dnia [...] sierpnia 2008 r., pomocy prawnej, o której mowa w art. 52 k.p.a. Ponadto w tamtym okresie postępowanie było prowadzone wobec H. Sp. z o. o. z siedzibą w Z.

Przechodząc do merytorycznej oceny podjętego w sprawie rozstrzygnięcia podkreślenia wymaga, że organy administracji drogowej obu instancji, powołując się na prawidłowo zebrany w toku postępowania i wyczerpujący materiał dowodowy, zasadnie uznały, że w dniu kontroli skarżący wykonywał przewóz okazjonalny w krajowym transporcie drogowym osób pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą bez wymaganej licencji, z naruszeniem zakazu: umieszczania i używania w pojeździe taksometru oraz umieszczania na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń, co wyczerpało znamiona naruszeń określonych w art. 5 ust. 1, art. 18 ust. 5 lit. a) i c) u.t.d.

W myśl art. 4 pkt 1 u.t.d., krajowy transport drogowy oznacza podejmowanie i wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie przewozu osób lub rzeczy pojazdami samochodowymi zarejestrowanymi w kraju, za które uważa się również zespoły pojazdów składające się z pojazdu samochodowego i przyczepy lub naczepy, na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, przy czym jazda pojazdu, miejsce rozpoczęcia lub zakończenia podróży i przejazdu oraz droga znajdują się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Na podejmowanie i wykonywanie transportu drogowego, jako gospodarczej działalności usługowej, stosownie do art. 5 ust. 1 u.t.d. wymagane jest uzyskanie odpowiedniej licencji.

Licencji, zgodnie z art. 6 ust. 1 u.t.d., wymaga również wykonywanie transportu drogowego taksówką; udzielana jest ona przedsiębiorcy, po spełnieniu warunków podanych w tym przepisie na określony pojazd i obszar obejmujący: gminę, gminy sąsiadujące - po uprzednim zawarciu przez nie porozumienia, miasto st. Warszawę - związek komunalny (art. 6 ust. 4 cyt. ust.).

Według ustaleń organów dokonanych w trakcie toczącego się postępowania skarżący w dniu kontroli wykonywał transport drogowy osób, ewidencjonując osiągane z tego tytułu przychody przy użyciu taksometru fiskalnego - kasy rejestrującej, która drukowała paragony z oznaczeniem imienia i nazwiska oraz miejsca i adresu pod jakim prowadzona jest przez skarżącego działalność gospodarcza. Zatem skarżący winien legitymować się licencją, o której mowa w art. 5 u.t.d. Tymczasem skarżący okazał do kontroli wypis Nr [...] z licencji [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób wydanej na rzecz innego przedsiębiorcy – spółki H. Spółka z o. o., z którą skarżący nie był związany umową o współpracy. Z zaświadczenia z dnia [...] lipca 2007 r. wynika, że skarżący był zatrudniony w P. Sp. z o.o. z siedzibą w W., która to spółka w dniu [...] lutego 2007 r. zawarła umowę cesji ze spółką H. Spółka z o.o. (cesjonariuszem), przelewając na cesjonariusza wszelkie prawa i obowiązki wynikające z umowy o współpracy jaką podpisał z kierowcą wykonującym transport drogowy. Jednakże H. Spółka z o.o. nie przekazała bowiem skarżącemu do dyspozycji kontrolowanego pojazdu wraz z kasą fiskalną i nie umieściła na pojeździe swoich oznaczeń. Tymczasem, jak wynika z materiału dowodowego, w skontrolowanym pojeździe umieszczona była kasa fiskalna należąca do skarżącego, drukująca paragony z oznaczeniem: P. P., ul. [...], [...] S., który to adres widnieje na zaświadczeniu o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej. Zatem, podmiotem wykonującym transport drogowy w dniu [...] lipca 2007 r. był skarżący, który, prowadząc samodzielnie działalność gospodarczą oraz samodzielnie ewidencjonując przychody osiągnięte z tego tytułu przy pomocy kasy fiskalnej zamontowanej w pojeździe, nie legitymował się właściwą licencją na wykonywanie transportu drogowego, co zostało dowiedzione przez organy administracji publicznej. Fakt wykonywania przewozów na własny rachunek potwierdza pismo Urzędu Skarbowego w [...] z dnia [...] sierpnia 2007 r., z którego wynika, iż skarżący dokonał wpłaty z tytułu zryczałtowanego podatku dochodowego za miesiąc czerwiec 2007 r., wykonując przewozy na własny rachunek z tytułu prowadzenia zarejestrowanej działalności gospodarczej. Ponadto z zaświadczenia o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej wynika, że przedmiotem działalności skarżącego jest również działalność taksówek osobowych (kopia zaświadczenia, k-[...] akt administracyjnych). Nie prowadził więc działalności na rzecz spółki H. Spółka z o.o. W tym stanie rzeczy, za nieuprawnione w świetle przepisów ustawy o transporcie drogowym należało uznać posłużenie się przez skarżącego licencją wskazanego powyżej przedsiębiorcy, z którym nie łączyły go postanowienia żadnej umowy. Zatem, organy administracji zasadnie nałożyły na skarżącego karę pieniężną w kwocie 8.000 zł za brak wymaganej licencji.

Jak wskazano powyżej, w art. 5 ust. 1 u.t.d. ustawodawca wyraźnie wskazał, iż na wykonywanie transportu drogowego wymagana jest odpowiednia licencja, do otrzymania której przedsiębiorca musi spełniać konkretne warunki, inne dla licencji na przewozy okazjonalne oraz inne dla licencji "taksówkowej" (art. 6 u.t.d.). W następstwie tej regulacji zostały ograniczone uprawnienia dla przedsiębiorców wykonujących działalność gospodarczą na podstawie licencji uprawniającej do przewozów okazjonalnych w stosunku do przedsiębiorców wykonujących przewozy osób na podstawie licencji "taksówkowej", co znalazło jednoznaczny wyraz w dyspozycji przepisu art. 12 ust. 1b u.t.d., według którego licencja na krajowy transport drogowy osób nie uprawnia do wykonywania transportu drogowego taksówką.

Konsekwencją zróżnicowania przewozów okazjonalnych i przewozów wykonywanych na podstawie licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką było wprowadzenie w ustawie o transporcie drogowym art. 18 ust. 5 lit. a) – c), zgodnie z którym przy wykonywaniu przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą zabrania się:

a) umieszczania i używania w pojeździe taksometru,

b) umieszczania w pojeździe oznaczeń z nazwą, adresem oraz telefonem przedsiębiorcy, a także,

c) umieszczania na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń technicznych.

Skoro skarżący nie legitymował się licencją "taksówkową" nie miał również prawa do montowania w pojeździe, którym wykonywał transport drogowy urządzeń zastrzeżonych dla posiadaczy licencji "taksówkowej". W związku z powyższym, organy administracji prawidłowo nałożyły na skarżącego karę pieniężną w związku z naruszeniem warunków określonych w art. 18 ust. 5 lit. a) i c) u.t.d.

Mając na uwadze zarzuty skarżącego dotyczącego błędnej wykładni art. 18 ust. 5 lit. a) i c) u.t.d., Sąd uznał za nietrafne argumenty skargi podważające prawidłowość ustaleń dokonanych przez organy w zakresie zamontowania w kontrolowanym pojeździe taksometru (a nie drogomierza) oraz umieszczenia na dachu pojazdu podświetlanego banera, wbrew regulacjom ustawowym.

Odnosząc się do zarzutu błędnego, zdaniem strony, utożsamienia taksometru z drogomierzem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, iż zarzut nie zasługuje na uwzględnienie przede wszystkim dlatego, że w pojeździe poddanym kontroli był zamontowany taksometr fiskalny – kasa rejestrująca A. o nr fabrycznym [...], co wynika wprost z załącznika do protokołu kontroli nr [...] z dnia [...] lipca 2007 r., notatki urzędowej z dnia [...] lipca 2007 r., protokołu przesłuchania świadka wykroczenia – P. P. z dnia [...] października 2007 r., który potwierdził, że w pojeździe umieszczony był taksometr oraz z załączonej do niego kserokopii książki kasy rejestrującej, świadectwa legalizacji ponownej taksometru fiskalnego oraz dokumentacji fotograficznej. Zaś okoliczność używania taksometru fiskalnego – kasy rejestrującej potwierdza załączony do akt administracyjnych paragon z kasy fiskalnej.

Nadto, kwestia różnic pomiędzy taksometrem a drogomierzem (dalmierzem), która w opinii skarżącego powinna zaważyć na wydanym rozstrzygnięciu, była już przedmiotem rozważań Naczelnego Sądu Administracyjnego w wyrokach z dnia 13 maja 2009 r., sygn. akt. II GSK 911/08 i z dnia 16 grudnia 2009 r. sygn. akt II GSK 202/09. Wojewódzki Sąd Administracyjny powyższy pogląd podziela.

Zdaniem Sądu, jako niezasadny należało również uznać zarzut o bezpodstawnym nałożeniu, na podstawie art. 92 u.t.d., kary za umieszczenie na dachu kontrolowanego pojazdu podświetlanego banera, która to okoliczność (w opinii skarżącego) nie została wykazana przez organy administracji. Stanowisku skarżącego przeczą ustalenia poczynione przez kontrolujących w dniu [...] lipca 2007 r., utrwalone w notatce służbowej, nie kwestionowanym przez skarżącego protokole kontroli, jak również protokole przesłuchania świadka, z których wynika, iż istniała możliwość podświetlenia tzw. banera reklamowego z umieszczonym na nim napisem "[...]" oraz nr telefonu "[...]". Przyznanie przez skarżącego w protokole przesłuchania świadka wykroczenia z dnia [...] października 2007 r., że na dachu pojazdu zainstalowane było urządzenie techniczne wskazuje, iż wspomniany baner mógł być podłączony do instalacji elektrycznej pojazdu i załączać się po uruchomieniu silnika, posiadając tym samym cechy konstrukcyjne, na konieczność wystąpienia których powołał się skarżący, pozwalające zakwalifikować wspomniany baner jako urządzenie techniczne, o którym mowa w art. 18 ust. 5 lit. c) u.t.d.

Sąd nie podziela też zarzutu skargi naruszenia w sprawie przepisów art. 20, 22 w zw. z art. 31 ust. 3 oraz art. 32 Konstytucji RP poprzez nałożenie na skarżącego kary pieniężnej na podstawie art. 18 ust. 5 u.t.d., podczas gdy przepis ten jest sprzeczny z Konstytucją. Sąd nie powziął bowiem wątpliwości co do zgodności art. 18 ust. 5 u.t.d. z Konstytucją RP. Ograniczenia przewidziane w tym przepisie nie naruszają konstytucyjnej zasady wolności działalności gospodarczej ani zasady równości. Przedsiębiorcy mają prawo wyboru formy wykonywania transportu drogowego – taksówką na podstawie licencji, o której mowa w art. 6 ust. 1 u.t.d. lub w formie przewozów okazjonalnych, o których mowa w art. 5 w zw. z art. 4 pkt 11 u.t.d., jednakże z zachowaniem rygorów wymienionych w art. 18 ust. 5 u.t.d.

Zdaniem Sądu postawienie przedsiębiorców, na równych prawach, przed wyborem formy prawnej, na podstawie której zamierzają prowadzić działalność gospodarczą w zakresie przewozu osób, czy to w ramach transportu drogowego taksówką czy też przewozu okazjonalnego, nie godzi w zasadę wolności (swobody) gospodarczej, jak również nie ogranicza konkurencji. Wręcz przeciwnie, przepisy art. 18 ust. 5 u.t.d. zapewniają równe szanse prowadzenia działalności gospodarczej przez obie wspomniane grupy przedsiębiorców wykonujących działalność gospodarczą w zakresie przewozu osób pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą. Bez istnienia takiego przepisu przedsiębiorcy wykonujący transport drogowy taksówką mogliby być eliminowani z rynku przez wkupywanie się w ich klientelę przedsiębiorców wykonujących przewozy okazjonalne, którzy nie podlegają wszystkim rygorom i ograniczeniom, jakie odnoszą się do przedsiębiorców wykonujących transport drogowy taksówką. Z powyższych względów trudno byłoby uznać, aby przepis ten naruszał wymienione przez skarżącego przepisy Konstytucji, tym bardziej w sytuacji, gdy zasada wolności gospodarczej, o której mowa w art. 22 Konstytucji RP, nie jest wartością absolutnie chronioną. Ograniczenie wolności działalności gospodarczej jest bowiem dopuszczalne w drodze ustawy ze względu na ważny interes publiczny, a taka sytuacja ma miejsce na gruncie ustawy o transporcie drogowym w okolicznościach niniejszej sprawy (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 9 grudnia 2009 r. II GSK 189/09).

Reasumując, skoro przewóz okazjonalny w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą był wykonywany w dniu [...] lipca 2007 r. przez skarżącego bez licencji i z ewidentnym naruszeniem zakazu umieszczania i używania w pojeździe taksometru, a także zakazu umieszczania na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń, organy administracji drogowej prawidłowo zastosowały dyspozycję przepisu art. 92 ust. 1 u.t.d. w zw. z lp. 1.1, 2.9. pkt 1 i 3 załącznika do tej ustawy, nakładając na skarżącego karę pieniężną w łącznej wysokości18.000 złotych, ograniczonej w myśl art. 92 ust. 2 k.p.a. 1 u.t.d. do kwoty 15.000 złotych.

Zdaniem Sądu organy oparły się na materiale prawidłowo i wyczerpująco zebranym w toku kontroli, dokonując jego odpowiedniej oceny, a swoje stanowisko uzasadniły zgodnie z wymogami art. 107 § 3 k.p.a.

P. P. zaś miał zagwarantowane prawo czynnego udziału w toczącym się postępowaniu, z czego zresztą skorzystał, przedstawiając w postępowaniu przed organem I instancji w dniu [...] października 2009 r. swoje stanowisko na piśmie.

Wobec niezasadności zarzutów skargi oraz niestwierdzenia przez Sąd z urzędu tego rodzaju uchybień, które mogłyby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, które Sąd ma obowiązek badać z urzędu - skargę należało oddalić.

Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.