Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 4537/16
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2017-03-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Prezes Agencji Rynku Rolnego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1 pkt 5, art. 149
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
journal: Dz.U.UE.L 2013 nr 352 poz 9  art. 2 ust. 2
law: Rozporządzenie Komisji UE nr 1408/2013 z 18 grudnia 2013 r. w sprawie stosowania art. 107 i 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej  do pomocy de minimis w sektorze rolnym.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Kisielewicz Sędzia NSA Gabriela Jyż Sędzia del. NSA Stanisław Śliwa (spr.) po rozpoznaniu w dniu 14 marca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej "[A.]" sp. z o.o. w S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 maja 2016 r.; sygn. akt V SA/Wa 3978/15 w sprawie ze skargi "[A.]" sp. z o.o. w S. na decyzję Prezesa Agencji Rynku Rolnego z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania dopłaty o charakterze pomocy de minimis po wznowieniu postępowania 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od "[A.]" sp. z o.o. w S. na rzecz Prezesa Agencji Rynku Rolnego 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 12 maja 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny (WSA) w Warszawie oddalił skargę A. sp. z o.o. z siedzibą w S. na decyzję Prezesa Agencji Rynku Rolnego (dalej także: "Prezes ARR") z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji Dyrektora Oddziału Terenowego Agencji Rynku Rolnego w S. z [...] lipca 2014 r. nr [...] oraz odmowy przyznania dopłaty z tytułu zużytego do siewu lub sadzenia materiału siewnego kategorii elitarny lub kwalifikowany.

Sąd orzekał w następującym stanie sprawy.

W dniu [...] czerwca 2014 r. A. sp. z o.o. z siedzibą w S. złożyła wniosek o przyznanie dopłaty z tytułu zużytego do siewu lub sadzenia materiału siewnego kategorii elitarny lub kwalifikowany, dołączając faktury stanowiące dowód zakupu powyższego. Wobec braku złożenia oświadczenia dotyczącego powiązania kapitałowo lub personalnie z innymi przedsiębiorstwami tj. niewypełnienia części D wniosku Dyrektor Oddziału Terenowego Agencji Rynku Rolnego w S. (dalej także: Dyrektor OT ARR) wezwał stronę do uzupełnienia powyższego braku. W odpowiedzi Spółka oświadczyła, iż nie jest powiązana z żadnym innym podmiotem. W związku z powyższym, organ - decyzją z [...] lipca 2014 r. - przyznał Spółce dopłatę z tytułu zużytego do siewu lub sadzenia materiału siewnego kategorii elitarny lub kwalifikowany w kwocie 4.585 zł stanowiącej równowartość 1.105,78 euro. Organ miał przy tym na uwadze, że podmioty takie jak: B. sp. z o.o. z siedzibą

w S. oraz C. sp. z o.o. z siedzibą w S. są wraz z A. sp. z o.o. z siedzibą w S. podmiotami powiązanymi w rozumieniu rozporządzenia Komisji (UE) nr 1408/2013 z dnia 18 grudnia 2013 r. w sprawie stosowania art. 107 i 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej do pomocy de minimis w sektorze rolnym (Dz. Urz. UE L 352 z dnia 24.12.2013 r. str. 9), co ustalił w trakcie rozpatrywania odrębnych wniosków złożonych przez powyższe podmioty. Powiązanie ustalono w związku z tym, że prezesem zarządu wszystkich tych spółek jest B. O. W związku z powyższym organ dokonał zsumowania pomocy de minimis udzielonej wymienionym spółkom w okresie ostatnich trzech lat podatkowych (2012 - 2014). Wobec stwierdzenia, że pomoc ta nie przekracza 15 000 euro (wynosiła równowartość 6 581,81 euro) udzielono wnioskodawcy A. sp. z o.o. wnioskowanej przez nią pomocy.

Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2014 r. Dyrektor OT ARR w S. wznowił postępowanie zakończone decyzją z dnia [...] lipca 2014 r., bowiem w trakcie rozpatrywania wniosku D. sp. z o.o. z siedzibą w S. o przyznanie dopłaty z tytułu zużytego do siewu lub sadzenia materiału siewnego kategorii elitarny lub kwalifikowany organ powziął wiedzę, że podmiot ten także jest powiązany ze spółkami A., B. i C. Prezesem zarządu każdej z tych spółek jest bowiem B. O. posiadający w nich następujące udziały:

w B. sp. z o.o. - 25 udziałów, w C. sp. z o.o. - 49 udziałów, w A. sp. z o.o. - 48 udziałów, a w D. sp. z o.o. - 34 udziały.

Postanowieniem z [...] maja 2015 r. Dyrektor OT ARR wznowił z urzędu postępowanie w sprawie zakończonej jego ostateczną decyzją z dnia [...] lipca 2014 r., następnie decyzją z dnia [...] czerwca 2015 r. uchylił swoją decyzję z dnia [...] lipca 2014 r. i odmówił przyznania dopłaty mającej charakter pomocy de minimis w rolnictwie z tytułu zużytego do siewu lub sadzenia materiału siewnego kategorii elitarny lub kwalifikowany. Organ stwierdził, że spółki z o.o.: A., B., C. oraz D. w 2014 r. ubiegały się o przyznanie pomocy de minimis w rolnictwie w łącznej wysokości 10 942,69 euro. Zsumowanie powyższej kwoty z kwotą pomocy otrzymanej przez wskazane podmioty w okresie 3 lat podatkowych (2012 - 2014), a wynoszącej 13 780,15 euro daje wysokość pomocy na poziomie 24 722,84 euro. Tymczasem w świetle art. 3 ust. 2 rozporządzenia Komisji (UE) nr 1408/2103 maksymalny poziom pomocy dla jednego przedsiębiorcy wynosi 15 000 euro. Wymienione spółki wnioskując zatem o kwotę 24 722,84 euro przekroczyły wskazany limit o 9 722,84 euro. Organ podkreślił, że spółka A. nie ujawniła we wniosku, że pomiędzy nią a spółkami z o.o.: B., C. i D. zachodzi powiazanie tego rodzaju, iż podmioty te należy traktować jako jedno przedsiębiorstwo, a wnioskowaną przez nie należy pomoc zsumować, jako że w każdym z tych podmiotów wspólnikiem jest B. O.

Nie znajdując podstaw do uwzględnienia odwołania, Prezes ARR decyzją z [...] sierpnia 2015 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm.), zwanej dalej "K.p.a.", art. 7 ust. 3 pkt 1, art. 40c ust. 5, art. 40d ustawy

z dnia 11 marca 2004 r. o Agencji Rynku Rolnego i organizacji niektórych rynków rolnych (Dz. U. z 2012 r. poz. 633 ze zm.) oraz art. 2 ust. 2 w związku z art. 3 ust. 2 i ust. 7 rozporządzenia nr 1408/2013, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu organ podzielił stanowisko Dyrektora OT ARR w S., że A. sp. z o.o. jest powiązana ze spółkami: C., B. oraz D., stanowiąc jedno przedsiębiorstwo w rozumieniu definicji zawartej w art. 2 ust. 2 rozporządzenia Komisji (UE) nr 1408/2013. Organ zaznaczył jednocześnie, że interpretacja definiowanego pojęcia powinna następować w kontekście systemu prawa, w którym przepis ten funkcjonuje, na podstawie celu, jaki przepis ten ma realizować i na podstawie jego funkcji. Prezes ARR podniósł, że w skład zarządu poszczególnych spółek wchodzi B. O. Ponadto, udziały w spółce A., C. i B. posiada K. L., zaś w spółce A., C. i D. M. K. Na poparcie swojego stanowiska organ odwołał się do definicji spółki dominującej i spółki powiązanej zawartych w ustawie z dnia 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 1030 ze zm., dalej: "K.s.h"). Organ odwołał się także do pkt 4 Preambuły rozporządzenia nr 1408/2013, zgodnie z którym do celów reguł konkurencji określonych w Traktacie przedsiębiorstwem jest każda jednostka wykonująca działalność gospodarczą niezależnie od jej formy prawnej i sposobu finansowania.

W ocenie organu II instancji, w przedmiotowej sprawie występuje powiązanie, o którym mowa w art. 2 ust. 2 pkt a rozporządzenia nr 1408/2013, tj. gdy jedna jednostka gospodarcza posiada w drugiej jednostce gospodarczej większość praw głosu akcjonariuszy, wspólników lub członków. Nadto zachodzi powiązanie, o którym mowa w art. 2 ust. 2 pkt b i d rozporządzenia nr 1408/2013, a mianowicie: jedna jednostka gospodarcza ma prawo wyznaczyć lub odwołać większość członków organu administracyjnego, zarządzającego lub nadzorczego innej jednostki gospodarczej (pkt b) oraz jedna jednostka gospodarcza, która jest akcjonariuszem lub wspólnikiem w innej jednostce gospodarczej lub jej członkiem, samodzielnie kontroluje, zgodnie z porozumieniem z innymi akcjonariuszami, wspólnikami lub członkami tej jednostki, większość praw głosu akcjonariuszy, wspólników lub członków tej jednostki (pkt d). Spółki powiązane zarządzane są bowiem przez tą samą osobę, tj. B. O., który wraz ze wspólnikami K. L. i M. K. posiada większość udziałów w każdej z nich. Prezes ARR zwrócił też uwagę, że wnioski skarżącej oraz spółek: B. i C. wpłynęły do organu I instancji w tej samej dacie, tj. [...] czerwca 2014 r., zaś wniosek D. wpłynął później - [...] czerwca 2014 r. Rozpoznając wnioski według kolejności ich wpływu, dopiero

w dniu rozpatrywania wniosku D. Sp. z o.o. organ powziął wiedzę, iż występuje powiązanie odwołującej się z innymi spółkami.

Wymienionym wyżej wyrokiem z dnia 12 maja 2016 r. WSA w Warszawie oddalił skargę A. sp. z o.o. W pierwszej kolejności Sąd stwierdził, że istniały podstawy do wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją

z [...] lipca 2014 r. Nową okolicznością nieznaną organowi w powyższej dacie były, zdaniem Sądu, powiązania spółki D. ze skarżącą oraz spółkami B. i C., które to powiązania ustalił organ weryfikując wniosek o płatność D. złożony w dniu [...] czerwca 2014 r., co nastąpiło już po dacie wydania decyzji o przyznaniu skarżącej pomocy, tj. po dniu [...] lipca 2014 r. Nie ma przy tym znaczenia bezsporna w sprawie okoliczność, że spółki składały wnioski o płatności za lata wcześniejsze, które były rozpatrywane przez organ I instancji - skoro dopiero obowiązujące od 1 stycznia 2014 r. rozporządzenie nr 1408/2013 wprowadziło w art. 2 ust. 2 definicję ,,jednego przedsiębiorstwa’’. Odnosząc się do tej definicji Sąd wskazał, że wszystkie wymienione wyżej podmioty gospodarcze są ze sobą powiązane za pośrednictwem prezesa zarządu każdej ze spółek – B. O. oraz wspólników: K. L. i M. K. Pomiędzy ww. czterema spółkami zachodzą więc relacje wymienione w art. 2 ust. 2 lit. a), b) i d) rozporządzenia nr 1408/2013. W każdej z tych spółek prezes zarządu B. O. ze wspólnikami K. L. lub M. K. posiada większość udziałów. W ocenie Sądu, organy zasadnie zastosowały w sprawie przepis art. 3 ust. 7 rozporządzenia nr 1408/2013, który stanowi, że jeżeli z powodu udzielenia nowej pomocy zostałby przekroczony limit 15.000 euro nowa pomoc nie może być objęta przepisami rozporządzenia, a zatem pomoc do takiego wniosku nie może być przyznana. W 2014 r. ww. spółki wnioskowały o pomoc, która - w przeliczeniu według kursu euro ogłoszonego przez NBP w dniu wydania rozstrzygnięć o odmowie przyznania dopłaty przez organ I instancji - wynosiła 10.942,69 euro. Mając na uwadze fakt, iż na przestrzeni 3 lat podatkowych (tj. w roku złożenia wniosku oraz w ciągu dwóch poprzedzających go lat, czyli w latach 2012-2014) podmiotom tym przyznano pomoc w wysokości 13.780,15 euro, to łączna kwota żądanej pomocy wynosi 24.722,84 euro, co przekracza dopuszczalny limit (15.000 euro) o kwotę 9.722,84 euro.

A. sp. z o.o. z siedzibą w S. nie zgadzając się z powyższym wyrokiem wniosła skargę kasacyjną, w której na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016r. poz. 718 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a." zarzuciła:

1. naruszenie art. 149 w zw. z art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. poprzez błędną wykładnię i w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie uznając, że na podstawie przywołanych przepisów możliwe jest uchylenie decyzji o przyznaniu płatności w niniejszej sprawie,

2. naruszenie art. 2 ust. 2 rozporządzenia nr 1408/2013 poprzez błędną wykładnię i w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie uznając, że skarżąca Spółka wraz z innymi spółkami wypełnia definicję "jednego przedsiębiorstwa".

Wobec powyższego, Spółka wniosła o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania.

Odpowiadając na skargę kasacyjną Prezes ARR wniósł o jej oddalenie w całości jako nieuzasadnionej oraz o zasądzenie kosztów postępowania.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zarzuty skargi kasacyjnej nie są uzasadnione, dlatego skarga nie została uwzględniona.

Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod uwagę tylko nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie stwierdzono żadnej z przesłanek nieważności wymienionych w art. 183 § 2 P.p.s.a., wobec czego rozpoznanie sprawy nastąpiło w granicach zgłoszonych podstaw i zarzutów skargi kasacyjnej. Granice skargi są wyznaczone przez zawarte w niej podstawy i wnioski. Związanie podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że wskazanie przez stronę skarżącą naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego lub procesowego określa zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego. NSA bada bowiem jedynie legalność wyroku Sądu I instancji w zakresie zakwestionowanym przez autora skargi kasacyjnej, a nie rozpoznaje sprawy ponownie w jej całokształcie.

Przedmiotem skargi kasacyjnej jest wyrok Sądu I instancji oddalający skargę na wydaną w II instancji decyzję Prezesa Agencji Rynku Rolnego w przedmiocie odmowy przyznania dopłaty z tytułu zużytego do siewu lub sadzenia materiału siewnego kategorii elitarny lub kwalifikowany.

Kasator odwołując się do treści art. 174 pkt 1 P.p.s.a. zarzucił w skardze :

1. naruszenie art. 149 w zw. z art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. poprzez błędną wykładnię

i w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie uznając, że na podstawie przywołanych przepisów możliwe jest uchylenie decyzji o przyznaniu płatności w niniejszej sprawie,

2. naruszenie art. 2 ust. 2 rozporządzenia nr 1408/2013 poprzez błędną wykładnię

i w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie uznając, że skarżąca Spółka wraz z innymi spółkami wypełnia definicję "jednego przedsiębiorstwa".

Odnosząc się do zarzutu sformułowanego w punkcie 1 wskazać należy, że przedmiotem kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego jest wyrok wydany przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. Wskazane w skardze kasacyjnej przepisy art. 149 i art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. stosowane były przez organy administracji publicznej, wydające decyzje w sprawie. Przepisy te natomiast nie są stosowane przez WSA, bowiem proceduje on w oparciu o przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, dlatego nie można sądowi administracyjnemu, oczywiście bez powiązania ze stosownymi przepisami P.p.s.a., postawić zarzutu naruszenia przepisów, których sąd ten nie stosuje. Podkreślić w tym miejscu należy, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając skargę kasacyjną poddaje kontroli wyrok Sądu I instancji, a nie bezpośrednio decyzje organów obu instancji. W takiej sytuacji, w przedmiotowej sprawie, stwierdzić należy, że Naczelny Sąd Administracyjny nie mógł poddać kontroli prawidłowości zastosowania przez organy przepisów art. 149

i art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a., z uwagi na brak prawidłowo sformułowanego zarzutu skargi kasacyjnej w tej materii.

Zarzut z punktu 2 skargi kasacyjnej określony przez kasatora, jako zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego, a to art. 2 ust. 2 rozporządzenia nr 1408/2013 poprzez błędną wykładnię i w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie

w istocie, w świetle uzasadnienia środka zaskarżenia skupia się w zasadniczej mierze na naruszeniu prawa procesowego, bez wskazania jednak jakiegokolwiek przepisu w tym zakresie. Skarżąca Spółka zarzuca WSA "nieposiadanie dostatecznej wiedzy aby stwierdzić, czy spółka wypełnia dyspozycje przedmiotowego przepisu" (art. 2 ust, 2 rozporządzenia nr 1408/2013) - a więc jest to niewątpliwie zarzut dotyczący zaaprobowania decyzji wydanej w oparciu o niepełny materiał dowodowy. Podobnie zarzut dotyczący "ogólnikowego stwierdzenia przez Sąd "że istnieją powiązania osobowe i kapitałowe w przedmiotowych spółkach, jednakże brak jest rzetelnej analizy działalności spółki, jak również Sąd nie wskazał według jakiej daty oceniane są powiązania i jakie dokumenty o tym świadczą" jest niewątpliwie zarzutem dotyczącym wadliwości uzasadnienia WSA. Również kolejne stwierdzenie "Sąd pierwszej instancji błędnie ocenił stan faktyczny w zakresie rzekomych powiązań kapitałowo-osobowych pomiędzy spółkami D. sp. z o.o., B. sp. z o.o., C. sp. z o.o., A. sp. z o.o. i w konsekwencji dokonał błędnej subsumcji do przepisu art. 2 ust. 2 rozporządzenia ..." wskazuje na częściowo procesowy charakter zarzutu.

Podniesienie tego rodzaju zarzutów jednoznacznie wskazuje na zastrzeżenia kierowane pod adresem niepełnego materiału dowodowego zebranego w sprawie, wadliwej jego oceny i wadliwego uzasadnienia wyroku Sądu I instancji, a więc dotyczą naruszenia przepisów postępowania. Ponieważ strona skarżąca kasacyjnie nie wskazała w skardze żadnych przepisów, których naruszenie uzasadniałoby zasadność tej części skargi kasacyjnej, ocena jej zasadności w tym zakresie przez Naczelny Sąd Administracyjny nie jest możliwa.

Przy braku sformalizowanych zarzutów o charakterze procesowym uznać należy za prawidłową ocenę materiału dowodowego dokonaną przez organy, a zaaprobowaną przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. Z tego powodu nie zostały skutecznie podważone ustalenia faktyczne organów, zaaprobowane przez WSA, z których wynika, że korzystając z pomocy de minimus na przestrzeni trzech lat podatkowych spółki z o.o. : D., B., C. i A. były ze sobą powiązane - z uwagi na fakt, że w skład zarządu Spółek wchodził B. O., który razem ze wspólnikami K. L. i M. K. posiada większość udziałów w każdej z nich.

Badając zasadność zarzutu dotyczącego naruszenia art. 2 ust. 2 rozporządzenia nr 1408/2013 poprzez błędną wykładnię i w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie wskazać należy, że w przypadku błędnej wykładni przyjmuje się, że przejawia się ona w nieprawidłowym zrekonstruowaniu normy prawnej z konkretnego przepisu (przepisów) polegającym na mylnym zrozumieniu jej treści lub znaczenia albo na niezrozumieniu intencji prawodawcy bądź też zastosowaniu normy nieobowiązującej (zob. np. wyroki NSA z dnia: 11 czerwca 2014 r., I OSK 575/14, 6 lutego 2015 r., II OSK 2233/13). Natomiast naruszenie prawa materialnego przez jego błędne zastosowanie polega na tzw. błędzie w subsumcji, tj. błędnym uznaniu stanu faktycznego ustalonego w sprawie za odpowiadający stanowi hipotetycznemu przewidzianemu w mającej zastosowanie w sprawie normie prawnej. W związku z tym, stawiając w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia prawa materialnego, strona powinna określić, czy naruszenie to nastąpiło przez błędną wykładnię lub jego niewłaściwe zastosowanie. W pierwszym przypadku należy wskazać, jak naruszony przepis zinterpretował sąd pierwszej instancji w zaskarżonym orzeczeniu, a jaka, zdaniem strony, powinna być jego prawidłowa wykładnia. Wskazując na drugą postać naruszenia prawa materialnego, wnoszący skargę kasacyjną zobowiązany jest do wyjaśnienia, dlaczego przepis (hipoteza wyprowadzonej z tego przepisu normy prawnej), który sąd pierwszej instancji przyjął za mający zastosowanie w sprawie, "nie przystaje" do stanu faktycznego ustalonego w sprawie i jaki przepis powinien mieć zastosowanie (zob. np. wyrok NSA z dnia 16 października 2014 r., I FSK 1574/13).

Omawiany zarzut skargi kasacyjnej nie można uznać za uzasadniony. Przepis art. 2 ust. 2 rozporządzenia Komisji (UE) nr 1408/2013 z dnia 18 grudnia 2013 r.

w sprawie stosowania art. 107 i 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej do pomocy de minimis w sektorze rolnym przewiduje, że dla celów tego rozporządzenia "jedno przedsiębiorstwo" obejmuje wszystkie jednostki gospodarcze, które są ze sobą powiązane co najmniej jednym z następujących stosunków :

a) jedna jednostka gospodarcza posiada w drugiej jednostce gospodarczej większość praw głosu akcjonariuszy, wspólników lub członków;

b) jedna jednostka gospodarcza ma prawo wyznaczyć lub odwołać większość członków organu administracyjnego, zarządzającego lub nadzorczego innej jednostki gospodarczej;

c) jedna jednostka gospodarcza ma prawo wywierać dominujący wpływ na inną jednostkę gospodarczą zgodnie z umową zawartą z tą jednostką lub postanowieniami

w jej akcie założycielskim lub umowie spółki;

d) jedna jednostka gospodarcza, która jest akcjonariuszem lub wspólnikiem w innej jednostce gospodarczej lub jej członkiem, samodzielnie kontroluje, zgodnie z porozumieniem z innymi akcjonariuszami, wspólnikami lub członkami tej jednostki, większość praw głosu akcjonariuszy, wspólników lub członków tej jednostki.

Jednostki gospodarcze pozostające w jakimkolwiek ze stosunków, o których mowa w lit. a)–d), za pośrednictwem jednej innej jednostki gospodarczej lub kilku innych jednostek gospodarczych również są uznawane za jedno przedsiębiorstwo.

Niezakwestionowane skutecznie ustalenia faktyczne wskazują, że Spółki

z o.o. : D., B., C. i A. były ze sobą powiązane z uwagi na fakt, że w skład zarządu Spółek wchodził B. O., który razem ze wspólnikami K. L. i M. K. posiada większość udziałów w każdej z nich. W takiej sytuacji uznać za trafne należy stanowisko organów obu instancji, zaaprobowane przez WSA, że pomiędzy wskazanymi Spółkami zachodzą relacje określone w art. 2 ust. 2 lit. a, b i c rozporządzenia 1408/2013 pozwalające uznać je za "jedno przedsiębiorstwo".

Konieczność takiej wykładni wskazanego przepisu uzasadnia również preambuła do rozporządzenia nr 1408/2013, która w punkcie 4 wskazuje, że dla celów reguł konkurencji określonych w traktacie, przedsiębiorstwem jest każda jednostka wykonująca działalność gospodarczą niezależnie od jej formy prawnej i sposobu finansowania. W tym samym punkcie odwołano się do wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 2002 r. w sprawie C-382/99 Niderlandy przeciwko Komisji, Rec. s. I-5163 w którym stwierdzono, że wszystkie podmioty, które są kontrolowane (prawnie lub de facto) przez ten sam podmiot traktować należy jako jedno przedsiębiorstwo.

Z treści punktu 4 preambuły wynika, że opisane w art. 2 ust. 2 rozporządzenia 1408/2013 stosunki dotyczą również poszczególnych członków osób prawnych lub grupy osób fizycznych.

Powyższe stanowisko NSA powoduje, że nie można uznać za uzasadniony zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 2 ust. 2 rozporządzenia nr 1408/2013 poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 w zw. z art. 205 § 2 P.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r. poz. 1804).