Postanowienie WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 1170/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2018-12-05 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6032 Inne z zakresu prawa o ruchu drogowym
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art.58 par.1 pkt 2 i par.3
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Maria Mysiak po rozpoznaniu w dniu 5 grudnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Prokuratora Rejonowego w G. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie wynagrodzenia za dozór pojazdu postanawia: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia [...] nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło w całości postanowienie Starosty G. z dnia [...] r. w przedmiocie przyznania Z. S. wynagrodzenia za dozór pojazdu i orzekło co do istoty sprawy.

Jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru, znajdującego się

w nadesłanych aktach administracyjnych, rozstrzygnięcie to zostało doręczone Prokuratorowi Prokuratury Okręgowej w S. w dniu 2 lutego 2018 r.

Na wniosek Prokuratora Prokuratury Rejonowej w G. z dnia 13 sierpnia 2018 r., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. przesłało kopię ww. postanowienia, którą doręczono Prokuratorowi Rejonowemu w G. w dniu 31 sierpnia 2018 r.

W dniu 28 września 2018 r. Prokurator Prokuratury Rejonowej w G. nadał w placówce operatora pocztowego, skierowaną do Sądu za pośrednictwem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. skargę na opisane wyżej rozstrzygnięcie tego organu.

W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas wyrażone stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t.: Dz. U. z 2018 r., poz. 1302) zwanej dalej: "p.p.s.a.", skargę do sądu wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a. Stosownie zaś do art. 53 § 3 p.p.s.a., w sprawach wskazanych m.in. w art. 53 § 1 tej ustawy, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka mogą wnieść skargę w terminie sześciu miesięcy od dnia doręczenia stronie rozstrzygnięcia w sprawie indywidualnej, a w pozostałych przypadkach w terminie sześciu miesięcy od dnia wejścia w życie aktu lub podjęcia innej czynności uzasadniającej wniesienie skargi. Skarga wniesiona po upływie terminu do jej wniesienia, zgodnie z art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a., podlega odrzuceniu.

W orzecznictwie wskazuje się, że sposób wnoszenia przez prokuratora skargi do sądu administracyjnego, zarówno w zakresie konieczności wyczerpania toku instancji, jak i terminu do wniesienia skargi uzależniony jest od tego, czy brał on wcześniej udział w postępowaniu administracyjnym na prawach strony (por. uchwała NSA z dnia 10 kwietnia 2006 r., sygn. akt I OPS 6/05, postanowienie NSA z dnia

11 października 2012 r., sygn. akt I OSK 2232/12, dostępne w Internecie).

W przedmiotowej sprawie, niewątpliwie Prokurator brał udział w postępowaniu administracyjnym, poprzedzającym wydanie zaskarżonego postanowienia. Świadczy o tym analiza akt administracyjnych. Wynika z nich,

że Prokurator Rejonowy w G. pismem z dnia 30 czerwca 2017 r., które wpłynęło do organu I instancji w dniu 17 lipca 2017 r., zgłosił swój udział w postępowaniu administracyjnym. Nastąpiło to co prawda po wydaniu przez organ I instancji postanowienia i z akt administracyjnych nie wynika aby postanowienie organu I instancji zostało doręczone Prokuratorowi, jednak zaskarżone postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] r. doręczono Prokuratorowi Prokuratury Okręgowej w S. w dniu 2 lutego 2018 r.

Należy podkreślić, że Prokuratura Rzeczpospolitej Polskiej ukształtowana jest według dyrektywy organizacyjnej, w myśl której stanowi ona jednolitą całość,

a czynności poszczególnych jej organów są czynnościami całej prokuratury. Zasada jednolitości wynika zarówno z art. 1 ustawy z dnia 28 stycznia 2016 r. Prawo

o prokuraturze (Dz. U. z 2017 r., poz. 1767 ze zm.) jak i dalszych jej przepisów.

Z punktu widzenia procesowego w zasadzie więc obojętne jest, który z organów prokuratury dokonuje danej czynności, ponieważ wszystkie są czynnościami tej samej jednolitej instytucji. Każdy funkcjonariusz prokuratury wykonując zleconą mu czynność równocześnie reprezentuje prokuraturę jako całość i odwrotnie, każdy funkcjonariusz obciąża skutkami swojego działania całą prokuraturę (por. wyrok NSA z dnia 26 lutego 2016 r. sygn. akt I OSK 569/14, A. Kiełtyka, W. Kotowski, A. Ważny, Komentarz do art. 1 ustawy o prokuraturze, Lex 2017).

Konsekwencją zasady jednolitości i niepodzielności prokuratury w niniejszej sprawie jest to, że doręczenie zaskarżonego postanowienia Prokuratorowi Okręgowemu w S. jest równoznaczne z doręczeniem wskazanego postanowienia Prokuratorowi Rejonowemu w G. , pozostającego w ramach podległości służbowej jako organu nadrzędnego (art. 23 § 4 ustawy Prawo

o prokuraturze). Nadto jak stanowi § 57 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości

z dnia 7 kwietnia 2016 r. Regulamin wewnętrznego urzędowania powszechnych jednostek organizacyjnych prokuratury (Dz. U. z 2017 r., poz. 1206 ze zm.) kierownicy jednostek reprezentują prokuraturę wobec organów państwowych i samorządowych działających na obszarze ich właściwości oraz współdziałają z nimi w zakresie przewidzianym w ustawach. Zwrot "kierownicy jednostek reprezentują prokuraturę" oznacza, że dokonanie czynności procesowej przez kilka różnych organów prokuratury stanowi czynność tej samej jednolitej instytucji. Również przepisy działu XII ww. rozporządzenia regulujące udział prokuratora w postępowania administracyjnym i w postępowaniu przed sądami administracyjnymi potwierdzają zasady jednolitości prokuratury, skoro ustawodawca normując w nich właściwość miejscową prokuratury jednocześnie nie przypisał danej jednostce organizacyjnej wyłącznej możliwości zajmowania się sprawą. Zasada ta w ogólnych kształcie nie ogranicza zatem roli prokuratora na poszczególnych szczeblach, zaś wyróżnienie jednostek prokuratury ma cel jedynie organizacyjny, techniczny, umożliwiający wykonanie jej ustawowych zadań (tak też w powołanym wyżej wyroku NSA).

Odnosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, że termin do wniesienia skargi przez Prokuratora wynosił trzydzieści dni od dnia doręczenia jemu rozstrzygnięcia Kolegium. Doręczenie decyzji Prokuratorowi nastąpiło w dniu 2 lutego 2018 r., a w tej sytuacji, określony w art. 53 § 1 p.p.s.a., termin do wniesienia przez Prokuratora skargi na zaskarżone postanowienie upłynął z dniem 16 lutego 2018 r. (piątek). Tymczasem skarga na powyższe postanowienie została wniesiona przez Prokuratora Rejonowego w G. w dniu 28 września 2018 r., a więc z uchybieniem ustawowego terminu.

Sąd z uwagi na organizacyjną podległość oraz zasadę jednolitości i niepodzielności prokuratury uznał, że bez znaczenia dla oceny terminu wniesienia skargi pozostaje fakt doręczenia w dniu 31 sierpnia 2018 r. kopii ww. postanowienia Prokuratorowi Rejonowemu w G., skoro postanowienie to doręczono wcześniej i skutecznie Prokuratorowi bezpośrednio nad nim przełożonemu.

W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 ustawy Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, odrzucił skargę jako spóźnioną.