Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt I SA/Rz 520/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2016-09-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
Hasła tematyczne: Opłata targowa
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 15, art. 16
journal: Dz.U. 2014 poz 849
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity
article: art. 3 pkt 3 i 5
journal: Dz.U. 2016 poz 290
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. WSA Tomasz Smoleń Sędziowie WSA Grzegorz Panek WSA Jarosław Szaro / spr./ Protokolant ref. staż. Joanna Kulasa po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 września 2016 r. spraw ze skarg W. K., T. K. wspólników spółki "A" w K. na decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] kwietnia 2016 r. - nr [...] w przedmiocie opłaty targowej za 2014 rok, - nr [...] w przedmiocie opłaty targowej za 2015 rok, oddala skargi.


UZASADNIENIE

Zaskarżonymi decyzjami z dnia [...] kwietnia 2016r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpatrzeniu odwołania [...] W. K., T. K. utrzymało w mocy decyzje Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] marca 2016r. nr [...] w sprawie opłaty targowej za 2014 i 2015 rok.

W decyzjach z dnia [...] marca 2016 r., Prezydent Miasta [...] określił wysokość zobowiązania podatkowego z tytułu opłaty targowej za dokonywanie sprzedaży na targowisku "[...]" w punkcie handlowym o pow. 10m2 oraz za powierzchnię targowiska dodatkowo zajętą na handel w styczniu, lutym, marcu, kwietniu, maju, lipcu, sierpniu, wrześniu, październiku, listopadzie, grudniu 2014r. na łączną kwotę 1.548zł oraz w styczniu, lutym, marcu, kwietniu, maju, lipcu, sierpniu, wrześniu, październiku, listopadzie, grudniu 2015r. na łączną kwotę 1.590zł.

W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że w okresie wskazanym w sentencji decyzji jeden ze wspólników spółki cywilnej - W. K. - dokonywał sprzedaży w punkcie handlowym posadowionym na terenie targowiska "[...]" w P. i zajmował na handel powierzchnię targowiska na obszarze 12 m2 (za wyjątkiem miesiąca stycznia i lutego 2014 i 2015 roku- 10 m2). Wspólnik pomimo wezwania w dniu dokonywania handlu, odmówił uiszczenia do rąk inkasenta należnej opłaty targowej. Nie dokonał również wpłaty należności na konto Urzędu Miejskiego w P..

Zgodnie z § 1 pkt 5 uchwały Rady Miejskiej [...] nr 193/2005 z dnia 29 września 2005r. w sprawie ustalania dziennych stawek opłaty targowej, sposobu jej poboru, określenia inkasentów oraz wysokości wynagrodzenia za inkaso (Dz.Urz. Woj. [...] nr 132 poz, 2047), opłata targowa przy sprzedaży towaru z obiektu budowlanego nie złączonego trwale z gruntem, bez względu na sprzedawany asortyment wynosi 0,50 zł za każdy rozpoczęty m2 powierzchni. Stąd też wysokość opłaty targowej w tym przypadku za rok 2014 r. wynosi łącznie 1.548zł a za 2015r. - 1.590zł.

Organ I instancji wskazał ponadto, że na podstawie ewidencji podatników podatku od nieruchomości prowadzonej przez organ podatkowy ustalono, że żaden wspólnik Spółki nie jest podatnikiem podatku od nieruchomości od punktów handlowych położonych na targowisku "[...]" w P.. W związku z powyższym za wykonywanie handlu na terenie targowiska wspólnicy spółki są zobowiązani do uiszczania dziennej opłaty targowej zgodnie z przepisami ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jedn. Dz. U. z 2014r., poz. 849 ze zm.), dalej u.p.o.l., według stawek ustalonych ww. uchwałą Rady Miejskiej nr 193/2005 z dnia 29 września 2005r.

Organ I instancji uznał również, że sama "gotowość" dokonywania sprzedaży, która przejawia się zajęciem miejsca na targowisku i wyeksponowaniem towaru, jest wystarczającą przesłanką do poboru opłaty targowej przez inkasenta. Nie ma znaczenia, czy w punkcie handlowym handluje właściciel tego punktu, pracownik czy inna osoba upoważniona przez właściciela.

[...] W. K., T. K. wnieśli odwołania od powyższych decyzji, podnosząc, że są podatnikami podatku od nieruchomości od 2003r. Decyzją Prezydenta Miasta [...] budowla została ujęta w wykazie nieruchomości w treści "budowle związane z prowadzeniem działalności gosp." Do chwili obecnej Odwołujący nie otrzymali żadnego rozstrzygnięcia, które dotyczyłoby odwołania lub unieważnienia poprzednich decyzji. Z tego powodu Odwołujący do chwili obecnej opłacają należny podatek od swojej budowli. Strona, powołując się na treść art. 15 i art. 16 u.p.o.l. podniosła, że powinna być zwolniona z opłaty targowej. W swej argumentacji Odwołujący powołali się również na treść pisma Dyrektora Departamentu Podatków Lokalnych i Katastru z dnia 18 marca 2003r. w sprawie opłaty targowej, w którym wskazano, że jeżeli osoby dokonujące sprzedaży na targowisku są jednocześnie podatnikami podatku od nieruchomości od przedmiotów opodatkowania takich jak hale targowe, aukcyjne i wystawowe, a także kioski i boksy itp., znajdujących się na targowisku, to nie pobiera się od nich opłaty targowej od dokonywanej tam sprzedaży. Odwołujący przytoczyli również treść opinii prawnej, w której wskazano, że kupcy dzierżawią od Gminy Miejskiej teren pod budowlą opodatkowaną podatkiem od nieruchomości. Od tego dzierżawionego gruntu Gmina powinna naliczać podatek od nieruchomości, zatem kupcy są również podatnikami podatku od nieruchomości gruntowej dzierżawionej. W świetle art. 16 u.p.o.l. są więc zwolnieni od opłaty targowej.

Odwołujący podnieśli, że z uwagi na sposób zdefiniowania terminu budynek w art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. oraz terminu budowli w art. 1 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. należy uznać, że obiekt budowlany, z którego kupiec dokonuje sprzedaży towarów to budowla w rozumieniu u.p.o.l., a zatem zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. To z kolei skutkuje zwolnieniem kupca od obowiązku uiszczania opłaty targowej zgodnie z art. 16 ww. ustawy. Zdaniem Odwołującego obiekt tymczasowy mieści się w pojęciu budowli, określonym w art. 1a ust. 1 pkt 2u.p.o.l. Nieuzasadnione jest więc stanowisko organu I instancji, że skoro obiekt, z którego prowadzona jest sprzedaż jest obiektem tymczasowym, to nie jest budowlą w rozumieniu u.p.o.l., a więc nie podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości ale podlega opłacie targowej.

Po rozpatrzeniu odwołań Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało zaskarżone rozstrzygnięcia w mocy.

W uzasadnieniu Kolegium wskazało, że na podstawie art. 15 u.p.o.l. osoby fizyczne, osoby prawne oraz jednostki organizacyjne nie mające osobowości prawnej handlujące na targowiskach są zobowiązane do zapłaty opłaty targowej, która następuje zgodnie z § 4 uchwały nr 193/05 Rady Miejskiej [...] z dnia 29 września 2005r. w sprawie ustalenia dziennych stawek opłaty targowej, sposobu jej poboru, określenia inkasentów oraz wysokości wynagrodzenia za inkaso, w chwili wezwania do jej uiszczenia przez inkasenta.

Odnosząc się do zarzutu zawartego w odwołaniach a dotyczącego bycia podatnikiem w podatku od nieruchomości Kolegium wskazało, że W. K. został poinformowany o zmianie przepisów u.p.o.l. pismem z dnia 2 lipca 2013r., w którym jednoznacznie wskazano, że brak jest podstaw prawnych do wydania decyzji w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości dla obiektów handlowych usytuowanych na terenie przemyskich targowisk oraz o konieczności opłacania dziennej opłaty targowej na targowisku. Ponadto W. K. otrzymał w dniu 9 maja 2014r. pismo informujące o tym, że za lata 2013 - 2014 nie została wydana decyzja ustalająca wymiar podatku od nieruchomości za przedmiotowy punkt handlowy. Z uwagi na fakt, iż żaden ze wspólników Spółki nie posiada na terenie targowiska "[...]" w P. przedmiotu opodatkowania podatkiem od nieruchomości, organ podatkowy nie wydał decyzji ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego.

Kolegium wskazało również, że podatek od nieruchomości za grunt, na którym umiejscowione jest miejskie targowisko "[...]" opłacany jest przez właściciela gruntu a podwójne jego opodatkowanie jest niedopuszczalne. W związku z powyższym, wbrew twierdzeniu Strony, nie ma tutaj zastosowania zwolnienie od opłaty targowej, o którym mowa w art. 16 u.p.o.l.

Odnośnie zakwalifikowania punktu handlowego do jednej z kategorii obiektów budowlanych Kolegium wskazało, że organ I instancji prowadził w tym celu postępowanie wyjaśniające. Organ uzyskał stanowisko Wydziału Budownictwa i Gospodarki Przestrzennej, w którym stwierdzono, że punkty handlowe powinny zostać potraktowane jako tymczasowe obiekty budowlane. Powołując się na orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego Kolegium uznało, że punkt handlowy należący do Strony nie jest ani budynkiem ani budowlą, brak jest więc podstaw prawnych do opodatkowania go podatkiem od nieruchomości. Ponadto wspólnicy Spółki nie są podatnikami podatku od nieruchomości od dzierżawionego gruntu, ani podatnikami podatku od nieruchomości za punkt handlowy, dlatego zgodnie z art. 15 u.p.o.l. podlegają opłacie targowej.

[...] W. K., T. K. wnieśli skargę na decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego wnosząc o ich uchylenie wraz z poprzedzającymi decyzjami Prezydenta Miasta [...], a także o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Zaskarżonym decyzjom zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy tj.

- art. 16 u.p.o.l., poprzez błędne przyjęcie, że przesłanki konieczne do zwolnienia z opłaty targowej nie zostały spełnione, podczas gdy Skarżący podlegają obowiązkowi podatkowemu od nieruchomości w związku z budowlą położoną na targowisku, jak również w związku z gruntem, którego są dzierżawcami,

- art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. w zw. z art. 3 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (t.j. z 2016 poz. 290), dalej p.b. poprzez błędną jego wykładnię polegającą na uznaniu, że obiekt budowlany, w którym Skarżący dokonują sprzedaży nie stanowi budowli,

- art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. poprzez przyjęcie, że obiekt handlowy Skarżących jako tymczasowy obiekt budowlany nie podlega opodatkowaniu, bowiem nie mieści się w definicji budowli.

W uzasadnieniu Skarżący podtrzymali swoje stanowisko, że spełniają warunki do zwolnienia, o których mowa w art. 16 u.p.o.l. z uwagi na fakt, że przedmiotowy obiekt stanowi budowlę, a zatem podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Z art. 1a ust. 1 pkt 1 i 2, art. 2 ust. 1 pkt 2 i 3 u.p.o.l. wynika, że określone w ustawie podatkowej obiekty w postaci budynków i budowli mieszczą się w kategorii prawnej obiektów budowlanych. Ustawa wprost wskazuje na budynki i budowle jako określone obiekty budowlane. Jednocześnie ustawa o podatkach i opłatach lokalnych nie definiuje pojęcia obiektów budowlanych, natomiast poprzez sformułowanie: "w rozumieniu przepisów prawa budowlanego" odsyła w tym zakresie do unormowań tej ustawy.

W ocenie Skarżących z treści art. 3 pkt 1 p.b. wynika, że wyliczenie zawarte w tym przepisie ma charakter wyczerpujący. W tym sensie odrębną kategorią obiektów budowlanych nie są tymczasowe obiekty budowlane. Te ostatnie są bowiem odmianą obiektów budowlanych, wyodrębnioną ze względu na pewne specyficzne cechy, wobec czego również w kategoriach budynków, budowli czy też obiektów małej architektury mogą mieścić się takie, które spełniają te cechy i są tymczasowymi obiektami budowlanymi. Tymczasowe obiekty budowlane stanowią tylko pewną odmianę obiektu budowlanego. Budowlą na gruncie u.p.o.l. może być również tymczasowy obiekt budowlany. Biorąc zatem pod uwagę fakt, że przedmiotowy obiekt nie może zostać zaliczony do kategorii budynków ani też nie jest obiektem małej architektury stanowi on budowlę. Skarżący podnieśli więc, że stanowisko organu zgodnie z którym, punkt handlowy jako obiekt tymczasowy nie jest to budowlą w rozumieniu u.p.o.l., a więc nie podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości lecz opłacie targowej, jest nieprawidłowe.

Zdaniem Skarżących spełniają oni warunki do zwolnienia z opłaty targowej również z uwagi na fakt, że są podatnikami podatku od nieruchomości od dzierżawionego gruntu gminnego na targowisku. Dzierżawią bowiem od Gminy Miejskiej teren pod budowlą. Dzierżawny grunt jest położony na targowisku, a będąc dzierżawcą tego gruntu Skarżący są posiadaczami nieruchomości. W kontekście art. 3 ust. 1 pkt 4 ppkt a u.p.o.l. Skarżący jako dzierżawcy są podatnikami podatku od nieruchomości położonej na targowisku.

W odpowiedzi na skargi Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o ich oddalenie z przyczyn podanych w uzasadnieniu zaskarżonych decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Skargi nie zasługiwały na uwzględnienie, gdyż organy podatkowe w toku postępowania prawidłowo ustaliły stan faktyczny sprawy, stanowiący podstawę do określenia opłaty targowej. Organy prawidłowo zastosowały również przepisy prawa materialnego, decydujące o podstawie i wysokości opłaty targowej.

W niniejszej sprawie kwestią sporną pomiędzy organami podatkowymi a Skarżącymi była, po pierwsze, kwalifikacja punktu handlowego do jednej z kategorii wymienionych w art. 3 pkt 1-5 p.b. Strony spierały się pod drugie co do tego, czy zaistniały przesłanki do zwolnienia z obowiązku opłaty targowej, określone w art. 16 u.p.o.l.

W odniesieniu do pierwszej spornej kwestii organy podatkowe przyjęły, że punkt handlowy jest tymczasowym obiektem budowlanym w myśl art. 3 pkt 5 p.b. i z tego względu podlega opłacie targowej. Skarżący wywodzili natomiast, że punkt handlowy jest budowlą określoną w art. 3 pkt 3 p.b. a zatem powinien podlegać opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, co tym samym zwalniałoby Skarżących z obowiązku uiszczenia opłaty targowej na podstawie art. 16 u.p.o.l.

Zakres opodatkowania opłatą targową został wyznaczony przez art. 15 u.p.o.l.

Zgodnie z art. 15 ust. 1 u.p.o.l. opłatę targową pobiera się od osób fizycznych, osób prawnych oraz jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej, dokonujących sprzedaży na targowiskach, z zastrzeżeniem ust. 2b. W myśl ust. 2 art. 15 tej ustawy, targowiskami, o których mowa w ust. 1, są wszelkie miejsca, w których jest prowadzona sprzedaż. Jak stanowi art. 15 ust. 2b u.p.o.l., opłacie targowej nie podlega sprzedaż dokonywana w budynkach lub w ich częściach, jednakże przepis ten w niniejszej sprawie nie ma istotnego znaczenia, ponieważ nie budziło wątpliwości, że przedmiotowy obiekt nie jest budynkiem.

Należy natomiast zwrócić uwagę na treść art. 16 u.p.o.l., który stanowi, że zwalnia się od opłaty targowej osoby i jednostki wymienione w art. 15 ust. 1, które są podatnikami podatku od nieruchomości w związku z przedmiotami opodatkowania położonymi na targowiskach.

Przedmiotem opodatkowania podatkiem od nieruchomości są, zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 1-3 u.p.o.l., grunty, budynki lub ich części, budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Budowla w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. to obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, a także urządzenie budowlane w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, związane z obiektem budowlanym, które zapewnia możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem.

Zatem w celu zdefiniowania pojęcia budowli ustawodawca odsyła do legalnej definicji tego pojęcia, zawartej w ustawie Prawo budowlane.

Zgodnie z art. 3 pkt 3 p.b., pod pojęciem budowli należy rozumieć każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, jak: obiekty liniowe, lotniska, mosty, wiadukty, estakady, tunele, przepusty, sieci techniczne, wolno stojące maszty antenowe, wolno stojące trwale związane z gruntem tablice reklamowe i urządzenia reklamowe, budowle ziemne, obronne (fortyfikacje), ochronne, hydrotechniczne, zbiorniki, wolno stojące instalacje przemysłowe lub urządzenia techniczne, oczyszczalnie ścieków, składowiska odpadów, stacje uzdatniania wody, konstrukcje oporowe, nadziemne i podziemne przejścia dla pieszych, sieci uzbrojenia terenu, budowle sportowe, cmentarze, pomniki, a także części budowlane urządzeń technicznych (kotłów, pieców przemysłowych, elektrowni jądrowych i innych urządzeń) oraz fundamenty pod maszyny i urządzenia, jako odrębne pod względem technicznym części przedmiotów składających się na całość użytkową.

Jak stanowi natomiast art. 3 pkt 5 u.p.o.l., przez tymczasowy obiekt budowlany należy rozumieć obiekt budowlany przeznaczony do czasowego użytkowania w okresie krótszym od jego trwałości technicznej, przewidziany do przeniesienia w inne miejsce lub rozbiórki, a także obiekt budowlany niepołączony trwale z gruntem, jak: strzelnice, kioski uliczne, pawilony sprzedaży ulicznej i wystawowe, przekrycia namiotowe i powłoki pneumatyczne, urządzenia rozrywkowe, barakowozy, obiekty kontenerowe.

Kategorie budowli oraz tymczasowego obiektu budowlanego nie mają rozłącznego charakteru. Tymczasowy obiekt budowlany nie stanowi odrębnej kategorii obiektów budowlanych. Z treści art. 3 pkt 1 p.b. wynika, że istnieją trzy kategorie obiektów budowlanych, tj. budynek, budowla bądź obiekt małej architektury, wraz z instalacjami zapewniającymi możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, wzniesiony z użyciem wyrobów budowlanych. W kategoriach "budynków", "budowli" czy też "obiektów małej architektury" mogą mieścić się takie obiekty, które spełniają cechy tymczasowego obiektu budowlanego, określone w art. 3 pkt 5 p.b. (zob. Prawo budowlane. Komentarz, praca zbiorowa pod red. Z. Niewiadomskiego, Wydawnictwo C. H. BECK, Warszawa 2007 r., str. 40 i 53). Zatem obiekt budowlany w rozumieniu art. 3 pkt 5 p.b., nie może zostać wykluczony z kategorii budowli w rozumieniu art. 3 pkt 3 p.b. Obiekt budowlany może być bowiem zaliczony do jednej z trzech kategorii obiektów budowlanych (budynków, budowli, obiektów małej architektury).

Dokonując wykładni przytoczonych wyżej przepisów należy pamiętać, że w sprawie dotyczącej określenia zobowiązania podatkowego należy kierować się zasadą szczególnej określoności regulacji daninowych, która sprowadza się do wymogu, aby wszystkie elementy stosunku podatkowego, w tym dotyczące przedmiotu opodatkowania, został określone w akcie rangi ustawowej w sposób dostatecznie precyzyjny i jasny (zob. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 18 lipca 2013 r., sygn. akt SK 18/09, Dz. U. poz. 985; OTK ZU nr 6/A/2013, poz. 80).

Mając na względzie powyższe Sąd rozpoznający niniejszą sprawę jest zobowiązany uwzględnić w pełni pogląd wyrażony w uchwale 7-miu sędziów NSA z dnia 3 lutego 2014r., sygn. akt II FPS 11/13 (ONSAiWSA 2014/4/58), zgodnie z którym, tymczasowy obiekt budowlany, o którym mowa w art. 3 pkt 5 u.p.b. może być budowlą w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. jeżeli jest budowlą wprost wymienioną w art. 3 pkt 3 p.b. lub w innych przepisach tej ustawy oraz w załączniku do niej, stanowiącą całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami w rozumieniu art. 3 pkt 1 lit. b u.p.b.. Spełniający wskazane kryteria tymczasowy obiekt budowlany, o ile jest związany z prowadzeniem działalności gospodarczej, podlega opodatkowaniu na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l.

W niniejszej sprawie nie ulega wątpliwości, że punkt handlowy, stanowiący tymczasowy obiekt budowlany w rozumieniu art. 3 pkt 5 p.b., niepołączony trwale z gruntem, nie został expressis verbis wymieniony w art. 3 pkt 3 p.b., ani też w innych przepisach ustawowych uzupełniających czy precyzujących prawo budowlane.

W konsekwencji, punktu handlowego, będącego przedmiotem opodatkowania w zaskarżonej decyzji nie można zaliczyć do budowli w rozumieniu art. 3 pkt 3 u.p.b., a tym samym do budowli w rozumieniu art. 1 a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l., co wyklucza jego opodatkowanie podatkiem od nieruchomości.

Przedmiotowy punkt handlowy spełnia jedynie cechy tymczasowego obiektu budowlanego. Należy bowiem zauważyć, że art. 3 pkt 5 p.b. przewiduje dwie sytuacje, w których obiekt budowlany ma charakter tymczasowy. Pierwsza sytuacja zachodzi, gdy obiekt budowlany przeznaczony jest do czasowego użytkowania w okresie krótszym od jego trwałości technicznej, przewidziany do przeniesienia w inne miejsce lub rozbiórki. Druga sytuacja wymieniona w tym przepisie to ta, która zaistniała w niniejszej sprawie. Punkt handlowy jest bowiem obiektem budowlanym niepołączonym trwale z gruntem, takim jak kioski uliczne, czy pawilony sprzedaży ulicznej i wystawowe.

Mając na względzie powyższe należało uznać, że organy podatkowe słusznie przyjęły, że Skarżący są zobowiązani do uiszczenia opłaty targowej od punktu handlowego wraz z terenem zajętym dodatkowo na handel, jako od miejsca, w którym dokonywana była sprzedaż, zgodnie z art. 15 ust. 1 i ust. 2 u.p.o.l. Na podstawie akt sprawy nie ulega wątpliwości, że Strona prowadziła sprzedaż na targowisku w miejscu i terminie wskazanym w zaskarżonych decyzjach.

W ocenie Sądu w niniejszej sprawie nie zaistniały również przesłanki zwolnienia z opłaty targowej, określone w art. 16 u.p.o.l. Na podstawie tego przepisu zwalnia się od opłaty targowej osoby i jednostki wymienione w art. 15 ust. 1, które są podatnikami podatku od nieruchomości w związku z przedmiotami opodatkowania położonymi na targowiskach.

Z treści tego przepisu należy wyprowadzić wniosek, że o zastosowaniu zwolnienia z art. 16 u.p.o.l. decyduje okoliczność opłacania podatku od nieruchomości od przedmiotu położonego na targowisku. Jeżeli więc osoby (podmioty) dokonujące sprzedaży na targowisku są jednocześnie podatnikami podatku od nieruchomości, od przedmiotów opodatkowania takich jak m.in. hale używane do targów, aukcji, wystaw, boksów handlowych (lokali) znajdujących się na targowisku, nie pobiera się od nich opłaty targowej od dokonywanej tam sprzedaży (zob. G. Dudar, Komentarz do ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, (w:) Podatki i opłaty lokalne. Podatek rolny. Podatek leśny. Komentarz, ABC 2008, SIP Lex/el., komentarz do art. 16, pkt 1).

Osoba zobowiązana do uiszczenia opłaty targowej za miejsce na targowisku musi być jednocześnie podatnikiem podatku od nieruchomości za to samo miejsce. Tylko w takim przypadku, gdy opłata i podatek dotyczą tego samego przedmiotu podatku można zastosować zwolnienie z art. 16 ustawy.

Ustawa o podatkach i opłatach lokalnych w art. 2 ust.1 wprowadza trzy kategorie podmiotów podlegających opodatkowaniu: budynki, budowle i grunty. Dla każdej z tych kategorii określa właściwą podstawę opodatkowania i stawkę podatku.

Wysokość podatku dla każdej z tych grup ustala się (określa się) odrębnie i dopiero tak obliczona wysokość podatku łączy się z podatkami od pozostałych kategorii (jeżeli występują).

Tylko więc w przypadku, gdy podatek ten dotyczy tego przedmiotu opodatkowania, z którego odbywa się handel zaistnieją podstawy do zastosowania omawianego zwolnienia.

Przedmiot i wysokość stawki opłaty targowej od poszczególnych miejsc prowadzenia handlu na targowiskach określa uchwała nr 193/05 Rady Miejskiej [...] z dnia 29 września 2005 r. w sprawie ustalenia stawek dziennych opłaty targowej, sposobu jej poboru, określenia inkasentów i wysokości wynagrodzenia za inkaso. Określa ona wysokość stawek za poszczególne sposoby sprzedaży jak np.: z ręki, z samochodu, ze stolika rozkładanego i.t.p. Jednocześnie odrębnie określa wysokość stawki (§ 1 pkt 5) dla sprzedaży towaru z obiektu budowlanego nie złączonego trwale z gruntem bez względu na sprzedawany asortyment. Stawka ta wynosi 0,50 zł za metr zajętej powierzchni. Stawka ta odnosi się więc do sprzedaży w pawilonie, kiosku i tego typu obiekcie, niepołączonym trwale z gruntem i jest uprzywilejowana w odniesieniu do stawki za sprzedaż "z ziemi".

Zwolnienie od opłaty targowej w tej sytuacji zaistnieje dopiero wtedy, gdy ten właśnie obiekt jest przedmiotem podatku od nieruchomości i na osobie podlegającej tej opłacie ciąży również obowiązek do jej zapłaty za sprzedaż w obiekcie będącym przedmiotem podatku od nieruchomości.

Tylko więc w przypadku, gdyby na Skarżących ciążył obowiązek podatkowy od przedmiotowego punktu, w którym odbywa się sprzedaż podlegająca opłacie targowej według stawki przewidzianej dla tego typu obiektu, mogliby oni skorzystać ze zwolnienia, o którym mowa w art. 16 u.p.o.l.

Do skorzystania z tego zwolnienia konieczne jest zachowanie tożsamości przedmiotu podatku od nieruchomości i miejsca, za handel w którym dana osoba jest zobowiązana zapłacić opłatę targową.

Nie będzie spełniało tego kryterium ewentualne podleganie obowiązkowi podatkowemu od powierzchni dzierżawionego gruntu, na którym stoi punkt. Jak już wyżej wskazano, grunt jest odrębnym od budowli przedmiotem opodatkowania, zaś opłata targowa "za sprzedaż z ziemi" jest odrębnie unormowana w powołanej uchwale Rady Miasta (§ 1 pkt 1 lit. a, § 1 pkt 2 lit. a) i jest wyższa niż za sprzedaż z obiektu budowlanego niepołączonego trwale z gruntem.

Są to inne przedmioty w ujęciu zarówno obowiązku podatkowego od nieruchomości, jak także obowiązku zapłaty opłaty targowej.

W tym kontekście należy również wskazać, że nie znalazły potwierdzenia twierdzenia Skarżących, że są podatnikami podatku od nieruchomości od dzierżawionego gruntu. Jak wskazywało bowiem Kolegium w zaskarżonych decyzjach, podatek od nieruchomości od gruntu, na którym położone jest targowisko, jest opłacany przez właściciela.

Powyższego stanowiska Sądu nie zmienia również fakt, że Skarżącym określono również opłatę targową od gruntu dodatkowo zajętego na handel. Jak bowiem wynika z umowy dzierżawy (co mogłoby ewentualnie skutkować uzyskaniem przez Skarżących statusu podatnika od gruntu w myśl art.3 ust.1 pkt 4 u.p.o.l.) Skarżący zawarli ją na grunt, na którym posadowiony jest punkt handlowy, nie zaś na dalszy plac, na którym prowadzona jest sprzedaż poza pawilonem. Brak jest zatem podstaw by przyjąć, że w tym zakresie (czyli co do części placu na którym prowadzona jest sprzedaż poza pawilonem) są oni podatnikami podatku od nieruchomości z tytułu zależnego posiadania gruntu.

Jak już natomiast wyżej wskazano pawilon handlowy, będący własnością Skarżących, jako tymczasowy obiekt budowlany, nie spełniający kryteriów art. 3 pkt 3 p.b., nie podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości i w tej sytuacji brak jest podstaw, by od sprzedaży w nim się odbywającej Skarżący nie musieli opłacać opłaty targowej.

Mając na względzie powyższe Sąd oddalił skargi na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016r., poz. 718 ze zm.).