Postanowienie WSA w Białymstoku, sygn. akt I SA/Bk 256/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2018-09-12 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Koszty postępowania
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Zasądzono zwrot kosztów postępowania
Powołane przepisy: article: art. 200 i art. 205 par. 2
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Dariusz Marian Zalewski (spr.), , , po rozpoznaniu w Wydziale I na posiedzeniu niejawnym w dniu 12 września 2018 r. sprawy ze skargi A. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...] w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych za 2009 rok od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów p o s t a n a w i a: zasądzić od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w B.na rzecz skarżącej A. K. kwotę 12.931 zł (słownie: dwanaście tysięcy dziewięćset trzydzieści jeden złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego ,


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w punkcie 2 wyroku z dnia 30 maja 2018 r. sygn. akt I SA/Bk 256/18 zasądził od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w B. na rzecz skarżącej A. K. kwotę 9.331 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. W uzasadnieniu wskazano, że rozstrzygnięcie w zakresie zwrotu kosztów postępowania zapadło w oparciu o art. 200 i art. 205 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.; dalej jako: "p.p.s.a.") w zw. z § 2 pkt 6 oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 265; dalej jako: "rozporządzenie z dnia 22 października 2015 r."). W ocenie Sądu wniosek pełnomocnika o wymierzenie kosztów postępowania w trzykrotnej wysokości był niezasadny, a stawka urzędowa przewidziana w ww. rozporządzeniu wynagradza poniesione w sprawie niezbędne koszty procesowe określone w art. 205 p.p.s.a.

Pismem z dnia 19 czerwca 2018 r. pełnomocnik skarżącej złożył zażalenie, zarzucając zaskarżonemu wyrokowi:

1) zaniechanie zastosowania § 21 w zw. z § 2 pkt 7 i § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności radców prawnych z dnia 22 października 2015 r. (Dz.U. z 2015 r. poz. 1804 ze zm.) w zw. z

§ 1 pkt 1 i § 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości zmieniającego rozporządzenie w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2016 r. poz. 1667) z jednoczesnym bezpodstawnym zastosowaniem bądź § 2 pkt 6 rozporządzenia z dnia 22 października 2015 r., bądź § 6 pkt 7 w zw. z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. a) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. z 2017 r., poz. 1870; dalej jako: "rozporządzenie z dnia 28 września 2002 r.") - poprzez określenie stawki minimalnej wynagrodzenia w postępowaniu przed sądem pierwszej instancji w oparciu stawki obowiązujące w chwili wniesienia skargi, a nie w chwili (trzeciego) orzekania w pierwszej instancji, to jest po uprzednim dwukrotnym zakończeniu postępowania w pierwszej instancji i wszczęcia go ponownie wskutek wyroku NSA przekazującego sprawę do ponownego rozpoznania wyrokiem z dnia 27 lutego 2018 r.;

2) zaniechania zastosowania § 15 pkt 2 i 3 rozporządzenia z dnia 22 października 2015 r. (ewentualnie § 2 ust. 1 rozporządzenia z dnia 28 września 2002 r.), poprzez brak uwzględnienia wniosku o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego

w wysokości przewyższającej stawkę minimalną, pomimo uzasadnienia takiego rozstrzygnięcia:

a) niezbędnym nakładałem pracy pełnomocnika, w szczególności poświęconym czasem na analizę obszernego materiału dowodowego sprawy na potrzeby sporządzenia skargi i pism przygotowawczych do rozpraw oraz samych wystąpień na rozprawach;

b) wkładem pracy pełnomocnika w przyczynienie się do wyjaśnienia okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, w tym drobiazgowym roztrząsaniem wszystkich argumentów przytoczonych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, które to zarzuty zostały uwzględnione w zaskarżonym wyroku;

c) rodzajem i zawiłością sprawy, w szczególności czasem prowadzenia sprawy i jej trzykrotnym rozpoznawaniem przez Sąd pierwszej instancji, a także obszernością zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego.

Pełnomocnik skarżącej wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kwoty 14.400 zł tytułem kosztów postępowania sądowego, obok kwoty zasądzonej dotychczas.

W uzasadnieniu pełnomocnik skarżącej podniósł, że jego zdaniem, pomimo wskazania w uzasadnieniu wyroku z dnia 30 maja 2018 r., sygn. akt I SA/Bk 256/18, iż rozstrzygnięcie w zakresie zwrotu kosztów zapadło w oparciu o art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 2 pkt 6 i § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) rozporządzenia z dnia 22 października 2015 r., to zasądzona kwota wskazuje na oparcie rozstrzygnięcia o § 6 pkt 7 w zw. z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. a) rozporządzenia z dnia 28 września 2002 r.

Zdaniem pełnomocnika skarżącej zgodnie z zaskarżonym wyrokiem na koszty postępowania składają się: 2.114 zł tytułem wpisu stosunkowego, 17 zł tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa oraz 7.200 zł tytułem kosztów zastępstwa procesowego. Wartości te nie zostały natomiast w uzasadnieniu wskazane.

Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 22 sierpnia 2018 r., sygn. akt II FZ 490/18 uchylił zaskarżone postanowienie (zawarte w punkcie drugim wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 30 maja

2018 r. sygn. akt I SA/Bk 256/18) i przekazał sprawę w tym zakresie Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Białymstoku do ponownego rozpoznania. Sąd kasacyjny stwierdził, że Sąd pierwszej instancji pomimo wskazania właściwego aktu prawnego, wyliczył koszty w wysokości nie znajdującej w nim potwierdzenia. NSA podniósł, że słusznie wskazywał pełnomocnik skarżącej, że na zasądzone koszty postępowania (9.331 zł) najpewniej składa się 2.114 zł tytułem wpisu stosunkowego, 17 zł tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa oraz pozostała kwota 7.200 zł tytułem kosztów zastępstwa procesowego. Wartość 7.200 zł z pewnością nie wynika jednakże z powoływanego przez Sąd § 2 pkt 6 rozporządzenia, ani też § 2 pkt 7, który de facto, jak słusznie podnosił pełnomocnik skarżącej, powinien znaleźć zastosowanie w sprawie. Sąd kasacyjny stwierdził, że skoro wartość przedmiotu zaskarżenia w sprawie wynosiła 211.400 zł, to zastosowanie powinien znaleźć § 2 pkt 7 rozporządzenia, zgodnie z którym stawka minimalna dla sprawy, w której wartość przedmiotu zaskarżenia mieści się w przedziale od 200 tys. do 2 mln zł wynosi 10.800 zł. Zdaniem NSA rację ma zatem pełnomocnik skarżącej, że Sąd pierwszej instancji błędnie orzekł o kosztach postępowania w oparciu o § 2 pkt 6 rozporządzenia.

Ponadto, wbrew twierdzeniom strony skarżącej, NSA nie znalazł uzasadnienia dla podwyższenia kosztów procesowych pełnomocnika skarżącej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 190 zdanie pierwsze p.p.s.a. w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. Sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Przepis art. 200 p.p.s.a. stanowi, że

w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. W myśl art. 205 § 2 p.p.s.a. do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez adwokata lub radcę prawnego zalicza się ich wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata lub radcy prawnego, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony.

Zgodnie z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości

z dnia 22 października 2015 r., stawki minimalne w postępowaniu przed sądem pierwszej instancji w sprawie, której przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna ustala się na podstawie § 2 tego rozporządzenia. Niniejsza sprawa dotyczyła zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych za 2009 r. od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów, a zatem była to sprawa, której przedmiot stanowiła należność pieniężna. Wartość przedmiotu zaskarżenia w sprawie wynosiła 211.400 zł, dlatego też zastosowanie powinien znaleźć § 2 pkt 7 rozporządzenia, zgodnie z którym stawka minimalna dla sprawy,

w której wartość przedmiotu zaskarżenia mieści się w przedziale od 200 tys. do 2 mln zł wynosi 10.800 zł.

Tak więc kierując się wykładnią powyższych przepisów zawartą w przytoczonym postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 sierpnia 2018 r. sygn. akt II OZ 490/18 należało zasądzić od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w B. na rzecz skarżącej kwotę 12.931 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego, na którą składają się:

- kwota 2.114 zł wpisu sądowego wyliczonego na podstawie § 1 pkt 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.);

- kwota 17 zł opłaty skarbowej od pełnomocnictwa;

- kwota 10.800 zł kosztów zastępstwa, wyliczonych na podstawie § 2 pkt 7 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r.

Ponadto jak słusznie stwierdził NSA w przedmiotowej sprawie nie było uzasadnienia dla podwyższenia kosztów procesowych pełnomocnika skarżącej.

W tych okolicznościach, na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 2 pkt 7 oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r., orzeczono jak w sentencji.