Postanowienie NSA, sygn. akt I OSK 298/14
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2018-09-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6079 Inne o symbolu podstawowym 607
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: Odmówiono dokonania wykładni wyroku Sądu
Powołane przepisy: article: art. 158 w zw. z art. 193
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Elżbieta Kremer (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Tamara Dziełakowska Sędzia NSA Jolanta Sikorska po rozpoznaniu w dniu 25 września 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku Rady Miasta Stołecznego Warszawy o wykładnię wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 czerwca 2014 r., sygn. akt I OSK 298/14 wydanego po rozpoznaniu sprawy ze skarg kasacyjnych B. E., Z. W., A. B., A. J. i J. G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 września 2013 r., sygn. akt I SA/Wa 60/13 w sprawie ze skarg Rzecznika Praw Obywatelskich, B. E., M. K., Z. W., M. J., A. J., J. G., A. B. i R. J. na uchwałę Rady Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 15 grudnia 2011 r. nr XXIX/615/2011 w przedmiocie zasad obrotu lokalami mieszkalnymi m.st. Warszawy postanawia: odmówić wykładni wyroku.


UZASADNIENIE

Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 17 czerwca 2014 r., sygn. akt I OSK 298/14, uzupełnionym w dniu 20 stycznia 2015 r., po rozpoznaniu skarg kasacyjnych B. E., Z. W., A. B., A. J. i J. G., uchylił pkt 2 wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 września 2013 r., sygn. akt I SA/Wa 60/13 i stwierdził nieważność § 4 pkt 1 lit. b oraz pkt 5, § 7, § 12 ust. 2 uchwały Rady Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 15 grudnia 2011 r. nr XXIX/615/2011 w przedmiocie zasad obrotu lokalami mieszkalnymi m.st. Warszawy.

Pismem z dnia 24 kwietnia 2018 r. Rada Miasta Stołecznego Warszawy zwróciła się o wykładnię ww. orzeczenia, wskazując że zakres rozstrzygnięcia przedmiotowego wyroku wymaga wyjaśnienia czy stwierdzona w sentencji wyroku nieważność § 12 ust. 2 zaskarżonej uchwały dotyczy uchwały Rady Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 15 grudnia 2011 r. nr XXIX/615/2011 w brzmieniu z dnia jej uchwalenia, w brzmieniu zmienionym uchwałą nr XXXIV/840/2012 z dnia 29 marca 2012 r. czy też dotyczy obu uchwał.

W ocenie wnioskodawcy powyższe rozstrzygnięcie wymaga wyjaśnienia w jakim brzmieniu przepis został uznany za nieważny – czy w treści uchwały pierwotnej, czy w treści uchwały zmieniającej czy też przepis ten nie funkcjonuje już w obrocie prawnym w żadnej z wersji, gdyż uchylenie obejmuje zarówno brzmienie pierwotne jak i po zmianie. Prawidłowa wykładnia ma doniosłe znaczenie, ponieważ pozwoli ostateczne rozwiązać wątpliwości, czy przepis § 12 ust. 2 obowiązuje w którymś z brzmień (w brzmieniu uchwały lub w brzmieniu uchwały zmieniającej) czy w ogóle został uznany za nieważny.

Wnioskodawca podkreślił, że wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 czerwca 2014 r. spowodował wpłynięcie licznych wniosków wnoszonych do Miasta Stołecznego Warszawy dotyczących interpretacji w tym zakresie. Część podmiotów, posługujących się przedmiotowym wyrokiem na poparcie swoich argumentów, podnosi że § 12 ust. 2 uchwały został całkowicie uchylony przez wyrok Sądu. Inne podmioty opierają swoje wnioski na § 12 ust. 2 uchwały w brzmieniu uchwały zmieniającej.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: zgodnie z art. 158 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302), dalej powoływanej jako "P.p.s.a.", sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości, co do jego treści.

Konieczność dokonania wykładni konkretnego rozstrzygnięcia zachodzi wówczas, gdy jego treść jest sformułowana w sposób niejasny, a więc taki, który może budzić wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej, a także sposobu jego wykonania. Wykładnia orzeczenia powinna więc zmierzać do usunięcia wątpliwości dotyczących treści rozstrzygnięcia, ale także skutków, jakie orzeczenie to ma wywołać. Podkreślić należy, że wykładnia orzeczenia nie może jednak prowadzić do nowego rozstrzygnięcia. Nie może także zmierzać do zmian merytorycznych polegających na reinterpretacji uzasadnienia czy jego poszerzenia o inne elementy istotne zdaniem wnioskodawcy. Wniosek o wykładnię nie może również zmierzać do wyjaśnienia zawartych w uzasadnieniu orzeczenia wyrażeń prawniczych i znaczenia słów, ani też do polemiki ze stanowiskiem sądu orzekającego w sprawie i wskazaniami co do dalszego postępowania (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 września 2008 r., sygn. akt I OZ 698/08, z dnia 28 stycznia 2010 r., sygn. akt II GZ 1/10 oraz z dnia 15 kwietnia 2010 r., sygn. akt II GSK 406/09; dostępne w bazie orzeczeń sądów administracyjnych http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Takie poglądy prezentowane są również w doktrynie (por. T. Woś komentarz do art. 158 (w:) T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2008, str. 576).

Podkreślić także należy, że uwzględnienie wniosku o wykładnię orzeczenia może nastąpić tylko wówczas, gdy istnieje rzeczywista wątpliwość co do stanowiska Sądu zawarta w rozstrzygnięciu lub uzasadnieniu, ewentualnie gdy treść orzeczenia jest niejasna. To na stronie wnioskującej o wykładnię orzeczenia spoczywa obowiązek wykazania, które konkretne elementy tego orzeczenia są dla niej niezrozumiałe, bądź nasuwają określone wątpliwości i dlaczego.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi potrzeba dokonania wykładni wyroku. Zarówno bowiem sentencja kwestionowanego orzeczenia z dnia 17 czerwca 2014 r., jak i jego uzasadnienie są sformułowane w sposób precyzyjny i niebudzący wątpliwości. W uzasadnieniu wyroku Naczelny Sąd Administracyjny zauważył, że § 12 ust. 2 uchwały z dnia 15 grudnia 2011 r. został zmieniony uchwałą nr XXXIV/840/2012 z dnia 29 marca 2012 r., jednakże w swoich rozważaniach jednoznacznie odnosił się do wersji uchwały zaskarżonej, tj. w brzmieniu pierwotnym. Jak wyraźnie bowiem podkreślono tej bowiem dotyczyły tak skargi i skargi kasacyjne, jak i wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 158 P.p.s.a. w zw. z art. 193 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.