Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 289/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2013-03-11 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: *Odmówiono wstrzymania wykonania  decyzji w całości
Powołane przepisy: article: art. 61  par. 3 i 5
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anetta Chołuj po rozpoznaniu w dniu 11 marca 2013r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi Ł. W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia 15 stycznia 2013 r. Nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego nabycia samochodu osobowego postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

W skardze na oznaczoną w komparycji decyzję skarżący wniósł

o wstrzymanie jej wykonania, albowiem wykonanie spornej decyzji mogłoby prowadzić do niebezpieczeństwa wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody w jego majątku.

W uzupełnieniu wniosku wskazano, że na podstawie tytułów wykonawczych w dniu 22 lutego 2013r. zajęto rachunki bankowe strony na kwotę ponad 95.000 zł. W tej sytuacji skarżący został pozbawiony faktycznej możliwości prowadzenia działalności gospodarczej oraz bieżącego regulowania zobowiązań w tym wypłaty wynagrodzeń. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Po myśli art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r. poz. 270- dalej "p.p.s.a") wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Zgodnie natomiast z § 3 powołanego przepisu po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania

w całości lub części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Postanowienie o wstrzymaniu aktu w całości lub części stanowi zatem odstępstwo od generalnej reguły, i jako takie jest dopuszczalne po spełnieniu przesłanek o których mowa wyżej. Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania skarżonego aktu jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie takiego wniosku powinno się odnosić do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie skarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Jego stwierdzenia powinny zostać poparte dokumentami, zwłaszcza dotyczącymi jego sytuacji finansowej

i majątkowej ( post. NSA z dnia 30 listopada 2004 r. GZ 120/04 niepubl. ). Konieczna jest spójna argumentacja, poparta faktami oraz odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Brak jakiegokolwiek uzasadnienia wniosku lub uzasadnienie go w sposób lakoniczny, sprowadzający się w gruncie rzeczy do przytoczenia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, uniemożliwia Sądowi ocenę czy przesłanki te w sprawie zachodzą. W interesie strony leży takie sformułowanie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności, by powołane w nim okoliczności wskazywały na zajście w jej przypadku przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. oraz poparcie twierdzeń w tym zakresie stosownymi dokumentami -sąd musi mieć o nich wiedzę i możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę. Dokonując analizy wniosku strony stwierdzić należy, że strona nie uprawdopodobniła okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji. Ocena tego, czy wykonanie decyzji odbędzie się z uszczerbkiem dla majątku strony skarżącej prowadząc do powstania znacznej szkody, bądź powodując trudne do odwrócenia skutki nie może bowiem odbywać się w oderwaniu od szczegółowych informacji o jej rzeczywistej sytuacji majątkowej. A takich informacji, które obrazowałyby sytuacje strony nie przedstawiono. Skarżący nie podał bowiem żadnych konkretnych, popartych stosownymi dokumentami informacji, dotyczących jego sytuacji majątkowej, które pozwoliłyby Sądowi ocenić zasadność twierdzeń zawartych we wniosku. Z treści wniosku nie wynika nawet, jakie dochody osiąga strona. Sąd nie dysponuje w istocie żadnymi informacjami o stanie kont bankowych (za wyjątkiem ich zajęcia), posiadanym majątku ruchomym, czy nieruchomym, dlatego nie jest w stanie ustalić wpływu przytoczonych przez skarżącego okoliczności na jego funkcjonowanie w obrocie gospodarczym. Jednocześnie w aktach sprawy brak jest innych danych wskazujących na aktualną sytuację majątkową podatnika, co tym samym uniemożliwiło Sądowi ustalenie okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia wniosku z urzędu. Za spełnienie przesłanek uzasadniających udzielenie ochrony tymczasowej przez Sąd o których mowa w powołanym przepisie nie mogą zostać uznane zatem ogólne stwierdzenia strony dotyczące konsekwencji finansowych, pracowniczych

i społecznych. Na marginesie powyższych wywodów należy wskazać, że jakkolwiek wykonanie decyzji zawsze powoduje pewne konsekwencje finansowe, to jednakże nie zawsze związane one będą z wystąpieniem skutków o jakich mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie powołanych przepisów, orzekł jak w sentencji.