Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 646/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2019-09-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono postanowienie I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 119 i 145
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 145 par. 1 pkt 4,art. 64 par. 2, art. 149
journal: Dz.U. 2018 poz 2096
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: SWSA Tadeusz Kiełkowski SWSA Jacek Bursa SWSA Agnieszka Nawara - Dubiel (spr.) po rozpoznaniu w dniu 19 września 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej [....] na postanowienie Wojewody [....] z dnia 26 marca 2019 r. znak [....] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania I. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu I Instancji, II. zasądza od Wojewody [...] na rzecz strony skarżącej kwotę 200 zł (dwieście) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Prezydent Miasta K. ostateczną decyzją z 16 stycznia 2018 r., nr [...], znak: [...] zatwierdził inwestorowi [...] Sp. z o.o. projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla inwestycji pn. Przebudowa lokali mieszkalnych w budynku frontowym na poziomie l, II i III piętra wraz z przebudową dachu i wykonaniem trzech lukarn od frontu i jednej od strony elewacji tylnej w kamienicy przy ul. [...] w K., zlokalizowanej na działce nr [...] obr. [...] w K..

Postanowieniem z dnia 29 października 2018 r. znak: [...] Prezydent Miasta K. po rozpatrzeniu wniosku J. K. odmówił wznowienia postępowania zakończonego opisaną wyżej decyzją.

Na powyższe postanowienie zażalenie złożyła J. K..

Wojewoda postanowieniem z dnia 26 marca 2019 r., znak [...] utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.

W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ II instancji wskazał, że z treści zażalenia wynika, że wystąpienie to jest zarówno wystąpieniem J. K. jako współwłaściciela nieruchomości przy ul. [...], jak i wystąpieniem w imieniu wspólnoty mieszkaniowej, którą zgodnie z treścią uchwały, J. K. reprezentuje.

Wojewoda wskazał, że zgodnie z art. 20 ust. 1 ustawy o własności lokali (jednolity tekst - Dz. U. z 2018 r. poz. 716 ze zmianami): Jeżeli lokali wyodrębnionych, wraz z lokalami niewyodrębnionymi, jest więcej niż siedem, właściciele lokali są obowiązani podjąć uchwałę o wyborze jednoosobowego lub kilkuosobowego zarządu. Art. 21 ust. 2 ustawy wskazuje: Gdy zarząd jest kilkuosobowy, oświadczenia woli za wspólnotę mieszkaniową składają przynajmniej dwaj jego członkowie.

W przypadku Wspólnoty Mieszkaniowej budynku przy ul. [...], zgodnie z treścią uchwały nr [...] z 24 maja 2013 r., zarząd składa się z dwóch osób. W świetle powyższych ustaleń należy stwierdzić, że wystąpienie J. K. z 9 listopada 2018 r. podpisane jedynie przez jednego członka zarządu nie może zostać uznane za skutecznie wniesione zażalenie zarządu działającego w imieniu wspólnoty. Zatem stwierdzono, że wniosek należy traktować jako wniesiony przez osobę reprezentującą swój własny interes prawny, wynikający z przysługującego jej prawa własności lokalu nr [...] przy ul. [...] w K., co wynika z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy.

Wniosek o wznowienie postępowania został oparty na przesłance z art. 145 §1 pkt 4 k.p.a. tj. strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu.

Aby móc uznać J. K. za stronę postępowania, którego wznowienia się domaga, należało zbadać czy wnioskująca wykazała, iż planowana inwestycja narusza przysługujący jej interes prawny i faktyczny.

Wnosząca dowodzi, iż prawo strony postępowania przysługuje jej z powodu negatywnego oddziaływania wykonanej inwestycji polegające na pogorszeniu warunków nasłonecznienia. W celu uwiarygodnienia swoich zarzutów J. K. do zażalenia dołączyła opracowanie pn. Analiza oddziaływania zamierzenia inwestycyjnego pn.: "Przebudowa lokali mieszkalnych w budynku frontowym na poziomie l, II, II piętra wraz z przebudową dachu i wykonaniem trzech lukarn od frontu i jednej od strony elewacji tylnej w kamienicy przy ul. [...] w K., zlokalizowanej na działce nr [...] obr. [...] w K." na nieruchomość położoną przy ul. [...] w K., zlokalizowaną na działce [...] obr. [...], wykonaną przez pana M. S..

Jak wskazano w treści zażalenia: "Analiza ograniczona jest do lokalu mieszkalnego nr [...] ze względu na newralgiczny charakter oddziaływania właśnie dla tego lokalu (...)".

Organ odwoławczy stwierdza, że J. K. nie wykazała swojego indywidualnego interesu prawnego, pozwalającego ją uznać za stronę postępowania, o wznowienie którego wnioskuje.

Przedłożona analiza dotyczy lokalu nr [...]. Wnioskująca nie przedłożyła żadnych dokumentów pozwalających stwierdzić, że jej interes prawny wynika z praw przysługujących jej do tego lokalu.

Dodatkowo organ odwoławczy stwierdził, że przedłożona analiza wykonana dla "punktu nasłonecznienia": poziom punktu nasłonecznienia (górna kwatera okna) 1195 cm n.p.m. (patrz rys. 01, rys. 02 analizy) nie może zostać uznana za dowód spełnienia bądź też niespełnienia warunków wynikających z § 60 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (zwanych dalej WT). W przepisie tym określa się wymagania dla pomieszczeń przeznaczonych do zbiorowego przebywania dzieci, a także pokoi mieszkalnych.

W opinii organu zbadanie powyższych warunków dla jednego, dowolnie wybranego punktu, dodatkowo zlokalizowanego między wewnętrzną a zewnętrzną krawędzią ściany, bez uwzględnienia ograniczenia dostępu światła spowodowanego grubością ściany, nie może zostać uznane za wykazanie spełnienia bądź też niespełnienia wymagań wynikających z § 60 WT.

Po przeprowadzeniu kontroli postępowania organu l instancji w sprawie wznowienia przedmiotowego postępowania, stwierdza się, że postępowanie zostało przeprowadzone w sposób prawidłowy, organ zbadał wszystkie istotne przesłanki mogące zdecydować o wznowieniu postępowania, bądź też odmowie jego wznowienia, organ zgromadził niezbędny materiał dowodowy, poddał go analizie wyciągając prawidłowe wnioski, a następnie czytelnie sformułował je w uzasadnieniu postanowienia z 29 października 2018 r.

Opisane wyżej postanowienie zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie Wspólnota Mieszkaniowa [...] w K., zarzucając mu naruszenie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. oraz art. 64 § 2 k.p.a.

W uzasadnieniu skargi podniosła, że Wojewoda - w ślad za postanowieniem Prezydenta Miasta K. - odmówił wznowienia postępowania zakończonego decyzją nr [...] z 16 stycznia 2018 r. traktując wniosek z 11.04.2018 r. i zażalenie z 9.11.2018 r. jako wniesione przez J. K. działającą osobiście i jednocześnie działającą jako Zarząd Wspólnoty Mieszkaniowej [...] w K.. W tym ostatnim zakresie, Wojewoda stwierdził, że ww. pisma nie mogą być traktowane jako złożone przez Wspólnotę Mieszkaniową, albowiem nie zostały podpisane przez jej Zarząd działający w składzie umożliwiającym jej reprezentację. W postępowaniu tak przed Prezydentem Miasta K., jak i przed Wojewodą organy te nie wyjaśniły kwestii reprezentacji Wspólnoty. Jeśli pisma te wniesione zostały - zdaniem organów administracyjnych - bez wymaganego podpisu także drugiego członka Zarządu Wspólnoty, to zgodnie z art. 64 § 2 k.p.a. winny one wezwać Zarząd do uzupełnienia tego braku formalnego. Dopiero w przypadku nieuzupełnienia tego braku mogłyby traktować złożone przez Wspólnotę pisma, jako nie wniesione przez podmiot uprawniony do reprezentacji Wspólnoty. W takim przypadku wyjaśniłoby się, że oba pisma zostały w sposób prawidłowy podpisane przez jednoosobowy Zarząd Wspólnoty (stosowne uchwały w załączeniu).

Odmawiając wznowienia postępowania Wojewoda stwierdził, że "zbadanie powyższych warunków dla jednego, dowolnie wybranego punktu, dodatkowo zlokalizowanego między wewnętrzną a zewnętrzną krawędzią ściany, bez uwzględnienia ograniczenia dostępu światła spowodowanego grubością ściany, nie może zostać uznane za wykazanie spełnienia bądź też niespełnienia wymagań wynikających z § 60 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie".

Ze stanowiskiem Wojewody trudno się zgodzić. Przepis § 60 ww. rozporządzenia określa minimalny czas nasłonecznienia pomieszczeń nie wprowadzając żadnych regulacji w zakresie przeprowadzenia analizy nasłonecznienia. W szczególności ani ten przepis, ani żaden inny przepis prawa nie określa jak winna zostać owa analiza przeprowadzona; nie określa również, w jakim punkcie winna zostać przeprowadzona, jak również czy ma uwzględniać grubość ścian itd. Wyprowadzone w tym zakresie przez Wojewodę stwierdzenia są zatem interpretacją, której próżno w przepisach prawa szukać. Zwrócić należy uwagę, że przedłożona do wniosku o wznowienie analiza nasłonecznienia nie była analizą, którą inwestor winien przedłożyć przy projekcie budowlanym, czego w ogóle nie uczynił (analiza złożona przez inwestora pojawiła się w aktach kilka miesięcy po udzieleniu mu pozwolenia na budowę, co samo w sobie wskazuje, że pozwolenie to wydane zostało z naruszeniem obowiązujących przepisów), a jedynie wykazać, że Wspólnota Mieszkaniowa [...] w K. winna być stroną postępowania zakończonego decyzją Prezydenta Miasta K. nr [...] z 16.01.2018 r. Analiza ta wskazuje również, że postępowanie to winno zostać wznowione i ponownie przeprowadzone z uwzględnieniem interesów Wspólnoty, w tym także winna zostać przez organ administracyjny przeprowadzona kontrola przedłożonego projektu budowlanego pod kątem spełnienia wymogów wynikających z § 60 przywołanego wyżej rozporządzenia. Z akt sprawy wynika, że kontrola taka nie została przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę w ogóle przeprowadzona, bowiem organ ten nie dysponował analizą nasłonecznienia. Z akt sprawy wynika, że postępowanie zakończone decyzją Prezydenta Miasta K. nr [...] z 16.01.2018 r. toczyło się bez udziału Wspólnoty Mieszkaniowej [...] w K.. Z przedłożonej przez nas analizy nasłonecznienia wynika, że budynek przy ul. [...] w K. znajduje się w sferze oddziaływania inwestycji, na którą pozwolenie na budowę zostało wydane przez Prezydenta Miasta K. decyzją nr [...] z 16.01.2018 r. Z treści art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. wynika, że postępowanie administracyjne wznawia się, jeśli strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Przesłanka ta została przez skarżącą wykazana, a mimo tego nie nastąpiło wznowienie postępowania.

Strona skarżąca załączyła do skargi ustosunkowanie się architekta, który wykonał analizę nasłonecznienia przedłożoną do naszego wniosku do stanowiska Wojewody zawartego w zaskarżonej decyzji, wnoszę o uchylenie zaskarżonego postanowienia uważając, że postępowanie zakończone decyzją nr [...] z 16.01.2018 r. winno zostać wznowione i w jego toku powinno zostać przeprowadzone postępowanie, które uwzględni interesy Wspólnoty Mieszkaniowej [...] w K..

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie i w całości podtrzymał stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 2107 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W świetle art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm. – zwanej dalej p.p.s.a.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie.

Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną.

W myśl art. 119 pkt 3 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Na podstawie tego przepisu Sąd rozpoznał sprawę bez wyznaczania rozprawy.

Zaskarżone postanowienie, jak również postanowienie organu I instancji naruszają przepisy postępowania w sposób, który miał istotny wpływ na wynik sprawy i dlatego wymagały uchylenia.

W pierwszej kolejności należy zwrócić uwagę, że zaskarżone postanowienie rozstrzygało o odmowie wznowienia postępowania na wniosek J. K., a skarga na to postanowienie została wniesiona przez Wspólnotę Mieszkaniową [...] w K. (dalej określaną jako "Wspólnota Mieszkaniowa"), reprezentowaną jednoosobowo przez J. K..

Zgodnie z art. 50 § 1 p.p.s.a. uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym.

Sąd uznał, że Wspólnota Mieszkaniowa ma interes prawny do zaskarżenia postanowienia adresowanego do J. K. z powodów określonych poniżej.

Przede wszystkim należy przyznać rację skarżącej, iż rozważania Wojewody zawartego w zaskarżonym postanowieniu, a dotyczące sposobu reprezentacji wspólnot mieszkaniowych zgodnie z art. 20 i 21 ustawy o własności lokali są chybione. Prawidłowo w skardze zwrócono uwagę, że jeśli organ odwoławczy miał wątpliwości co do reprezentacji Wspólnoty Mieszkaniowej, to powinien wezwać stronę o uzupełnienie jego braków formalnych w trybie art. 64 § 2 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem jeżeli podanie nie spełnia innych (niż brak adresu wnoszącego) wymagań ustalonych w przepisach prawa, należy wezwać wnoszącego do usunięcia braków w wyznaczonym terminie, nie krótszym niż siedem dni, z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania.

Organ odwoławczy przyjął - w oparciu o uchwałę sprzed sześciu lat - iż zarząd Wspólnoty Mieszkaniowej jest dwuosobowy, jednakże nie wezwał strony w trybie art. 64 § 2 k.p.a. do podpisania wniesionego środka zaskarżenia przez drugiego członka zarządu, tylko całkowicie ten środek zaskarżenia pominął. Stanowiło to oczywiste i poważne naruszenie art. 64 § 2 k.p.a., a w konsekwencji również skutkowało pozbawieniem Wspólnoty Mieszkaniowej możliwości ochrony swych praw w postępowaniu odwoławczym. To również uzasadniało przyznanie Wspólnocie Mieszkaniowej interesu prawnego w zaskarżeniu postanowienia.

Z dokumentów dołączonych przez skarżącą na etapie postępowania sądowego, a zwłaszcza uchwał Wspólnoty Mieszkaniowej oraz oświadczeń członków jej zarządu o rezygnacji z funkcji (k. 25 – 35 akt sądowych) od dnia 7 marca 2018 r. zarząd wspólnoty jest jednoosobowy, a członkiem zarządu jest jedynie J. K..

Zażalenie na postanowienie organu I instancji zostało wniesione przez J. K. również w imieniu wspólnoty w dniu 14 listopada 2018 r., a zatem wspólnota skutecznie wniosła ten środek zaskarżenia i nie był on dotknięty brakami formalnymi.

Wojewoda nie podjął nawet próby wyjaśnienia kwestii reprezentacji wspólnoty, przez co naruszył przepisy postępowania w sposób, który powoduje konieczność uchylenia zaskarżonego postanowienia.

Podobne uchybienia Sąd dostrzegł również w zakresie czynności organu I instancji.

Wniosek o wznowienie wpłynął do tego organu w dniu 11 kwietnia 2018 r., a zatem już wówczas zarząd wspólnoty był jednoosobowy. Wspólnotę Mieszkaniową w tej dacie reprezentowała J. K..

We wniosku domagano się "uznania Zarządu Wspólnoty [...] w K. oraz poszczególnych właścicieli lokali mieszkalnych tej nieruchomości za odrębne strony w postępowaniu". Należało więc wyjaśnić, czy wniosek o wznowienie został złożony przez J. K. wyłącznie we własnym imieniu, czy też również w imieniu Wspólnoty Mieszkaniowej oraz czy wnioskodawczyni jest upoważniona do reprezentacji tej wspólnoty. Istotne jest przy tym, że wspólnota mieszkaniowa oraz właściciele poszczególnych lokali mają w postępowaniu administracyjnym odmienny interes prawny, zakres ich praw i obowiązków wpływających na legitymację nie pokrywa się. Zatem ustalenie od kogo pochodzi wniosek o wznowienie postępowania determinuje dalsze badanie tego wniosku co do przesłanek wznowienia tj. ewentualnego pominięcia konkretnego podmiotu jako strony postępowania.

W ponownie prowadzonym postępowaniu organ I instancji w pierwszej kolejności ustali, od kogo pochodzi wniosek o wznowienie postępowania i stosownie do tych ustaleń nada mu dalszy bieg.

Kolejnym uchybieniem Prezydenta Miasta K., którego nie dostrzegł Wojewoda było rozstrzygnięcie w formie odmowy wznowienia postępowania po sześciu miesiącach prowadzenia postępowania i gromadzenia dowodów. W szczególności wzywano projektanta do złożenia analizy nasłonecznienia (k. 70 akt I instancji). Po przedłożeniu tej analizy poinformowano pełnomocnika, że "jest ona mało czytelna" (k. 89), a następnie do akt sprawy przedłożono uzupełnienie analizy (k. 93). Dowody te były przedmiotem oceny organu I instancji i na ich podstawie ustalono, że J. K. nie przysługuje przymiot strony w postępowaniu zakończonym decyzją o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę z 16 stycznia 2018 r.

Zgodnie z art. 149 k.p.a. wznowienie postępowania następuje w drodze postanowienia (§ 1). Postanowienie stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy (§ 2). Odmowa wznowienia postępowania następuje w drodze postanowienia (§ 3).

W orzecznictwie jednoznacznie przyjmuje się, że w przypadku powołania jako podstawy wznowienia przepisu art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. (strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu) badanie tej przesłanki zasadniczo powinno następować po wznowieniu postępowania. Tylko wyjątkowo dopuszcza się możliwość odmowy wznowienia na tej podstawie w przypadku braku legitymacji strony, jeżeli taki brak jest oczywisty i wynika już z samego wniosku. Przykładowo można powołać wyrok NSA z dnia 24 stycznia 2018 r., sygn. II OSK 872/16 (LEX nr 2447078):

"W przypadku powołania przez wnoszącego podanie o wznowienie jako podstawy wznowienia art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. dochodzi do swoistej kolizji, bowiem z jednej strony podanie powinno pochodzić od podmiotu legitymującego się przymiotem strony po to żeby wznowić postępowanie i przejść do badania powołanej podstawy wznowienia (art. 149 § 2 k.p.a.), z drugiej właśnie to zagadnienie - bycie stroną - powinno być jako podstawa wznowienia badane w drugim etapie po wznowieniu.

Zasługuje na akceptację pogląd, który nie wyklucza w takiej sytuacji odmowy wznowienia, z tym że ogranicza ją wyłącznie do przypadków jasnych i oczywistych niewymagających prowadzenia postępowania wyjaśniającego. W sytuacjach natomiast wątpliwych, dość skomplikowanych, wymagających np. analizy projektu budowlanego pod kątem oddziaływania projektowanego budynku na nieruchomość wnioskodawcy, ten pogląd opowiada się za wznowieniem i przeprowadzeniem tego badania dopiero w drugim etapie postępowania wznowieniowego przeznaczonym właśnie dla badania przyczyny wznowienia, jak stanowi art. 149 § 2 k.p.a.

Weryfikacja przymiotu strony dokonywana po wznowieniu postępowania pozwala wnioskodawcy zaprezentować argumenty przemawiające za posiadaniem interesu prawnego. Podmiot ten może wtedy wdać się w szczególności w merytoryczną polemikę ze stanowiskiem organów administracji już na etapie postępowania przed organem pierwszej instancji. Jeżeli natomiast zbadanie posiadania statusu strony następowałoby przed wydaniem postanowienia o wznowieniu postępowania, to wnioskodawca mógłby bronić swoich interesów dopiero przed organem drugiej instancji przez wniesienie zażalenia".

Zarówno analiza nasłonecznienia dołączona na etapie postępowania pierwszoinstancyjnego przez inwestora, jak i przez J. K. na etapie wniesienia zażalenia stanowiły dowody, których zgromadzenie i analiza wymagała wszczęcia postępowania i przeprowadzenia tych czynności już w toczącym się w trybie nadzwyczajnym postępowaniu administracyjnym. Skoro badanie przesłanki wznowienia (czyli interesu prawnego wnioskodawczyni) wymagało dołączenia nowych dowodów i ich analizy, to nie ulega wątpliwości, że kwestia ta nie była oczywista.

Powyższe czynności procesowe podejmowane przez Prezydenta Miasta K. poza postępowaniem administracyjnym (odmowa wznowienia postępowania jest w istocie odmową wszczęcia postępowania w sprawie wznowienia) stanowiły naruszenie art. 149 § 2 k.p.a.

W ponownie prowadzonym postępowaniu – po wcześniejszym ustaleniu od kogo pochodzi wniosek o wznowienie – organ I instancji wyda postanowienie o wznowieniu postępowania i w ramach tego postępowania przeprowadzi dowody na okoliczność ustalenia, czy zachodzą podstawy wznowienia.

Kolejne dostrzeżone przez Sąd uchybienie dotyczy niewłaściwego odniesienia się przez organ II instancji do przedłożonej mu przez J. K. analizy nasłonecznienia. Wojewoda wyrwał z kontekstu fragment jednego zdania z zażalenia - "Analiza ograniczona jest do lokalu mieszkalnego nr [...] ze względu na newralgiczny charakter oddziaływania właśnie dla tego lokalu (...)" – podczas gdy dalszy ciąg tego zdania brzmiał: "co nie przesądza, iż oddziaływanie dla innych pomieszczeń mieszkalnych w budynku przy ul. [...] nie zachodzi". Następnie zaś Wojewoda stwierdził, że J. K. nie wykazała praw przysługujących jej do lokalu nr [...] i dlatego nie może być uznana za stronę postępowania.

Rozważania na temat dowodu dołączonego wraz z zażaleniem nie mogą ograniczać się tylko do tak powierzchownej oceny. Należy skonfrontować obie analizy nasłonecznienia, dołączone do akt przez podmioty o sprzecznych interesach i szczegółowo wyjaśnić zajęte przez organ stanowisko.

Jednocześnie trzeba podkreślić, że na obecnym etapie postępowania – wobec jak licznych uchybień przepisom procesowym – nie ma możliwości odniesienia się przez Sąd do kwestii podstaw wznowienia postępowania i legitymacji J. K. bądź Wspólnoty Mieszkaniowej. Ponieważ rozważania zawarte w zaskarżonym postanowieniu są zbyt ogólnikowe ("zbadanie powyższych warunków dla jednego, dowolnie wybranego punktu, dodatkowo zlokalizowanego między wewnętrzną a zewnętrzną krawędzią ściany, bez uwzględnienia ograniczenia dostępu światła spowodowanego grubością ściany, nie może zostać uznane za wykazanie spełnienia bądź też niespełnienia wymagań wynikających z § 60 WT"), nie jest możliwe jednoznaczne przesądzenie tej kwestii. Wykraczałoby to poza granice niniejszej sprawy.

W świetle powyższych rozważań konieczne było uchylenie zaskarżonego postanowienia wraz z poprzedzającym je postanowieniem organu I instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" w zw. z art. 135 p.p.s.a.

O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a., zasądzając od organu na rzecz strony skarżącej kwotę 200 zł poniesioną przez nią tytułem wpisu od skargi.