Postanowienie WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 919/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2019-01-25 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych, zabezpieczenie zobowiązań podatkowych
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par 1 pkt 2, art. 232 par 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 25 stycznia 2019 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Monika Krzyżaniak Sędzia NSA Janusz Nowacki Protokolant sekretarz sądowy Ewa Cieślik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 stycznia 2019 roku sprawy ze skargi M. K. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego postanawia: 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić stronie skarżącej wpis od skargi w kwocie 100 (sto) złotych uiszczony na rachunek Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi i zarejestrowany pod pozycją 4821 w dniu 16 listopada 2018 roku


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia [...], nr [...] Dyrektor Izby Administracji Skarbowej

w [...] po rozpatrzeniu zażalenia M. K. na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 k.p.a. oraz w zw. z art. 59 § 1, art. 17 § 1 i art. 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r., poz. 1201 ze zm.), dalej u.p.e.a., utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.

Przesyłka zawierająca ww. postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] z dnia [...] została skierowana do M. K. na podany w toku postępowania administracyjnego adres (tj. [...], ul. [...]) i po uprzednim dwukrotnym awizo (tj. pierwsze awizo w dniu 2 sierpnia 2018 r. i drugie awizo w dniu 10 sierpnia 2018 r.) została wydana skarżącemu przez placówkę pocztową w [...] w dniu 21 sierpnia 2018 r. Okoliczność powyższą skarżący potwierdził na zwrotnym potwierdzeniu odbioru ww. przesyłki własnoręcznym podpisem.

W dniu 20 września 2018 r. (data nadania pisma w polskiej placówce pocztowej) skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na powyższe postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] z dnia 27 lipca 2018 r.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w [...] wniósł o oddalenie skargi wskazując, że zaskarżone postanowienie należy uznać za doręczone w trybie art. 44 k.p.a., tj. w dniu 16 sierpnia 2018 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga podlega odrzuceniu.

Zgodnie z treścią art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), dalej p.p.s.a., skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a. Skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi (art. 54 § 1 p.p.s.a.).

Analiza powyższych przepisów prowadzi zatem do wniosku, że datą wszczęcia postępowania sądowoadministracyjnego jest dzień doręczenia skargi organowi administracji publicznej, którego działania, bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania skarga dotyczy.

W pierwszej kolejności należy wskazać, że w prowadzonym przez organy postępowaniu egzekucyjnym, m.in. w zakresie doręczenia pism (w tym postanowień), odpowiednie zastosowanie znajdowały przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Wynika to wprost z art. 18 u.p.e.a., zgodnie z którym jeżeli przepisy niniejszej ustawy nie stanowią inaczej, w postępowaniu egzekucyjnym mają odpowiednie zastosowanie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego.

Zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 42 § 1 k.p.a., pisma doręcza się osobom fizycznym w ich mieszkaniu lub miejscu pracy. Z kolei, w myśl art. 43 § 1 zd. 1 k.p.a., w przypadku nieobecności adresata pismo doręcza się, za pokwitowaniem, dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, jeżeli osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi.

Stosownie natomiast do treści art. 44 § 1 k.p.a., w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i 43:

1) operator pocztowy w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej - w przypadku doręczania pisma przez operatora pocztowego;

2) pismo składa się na okres czternastu dni w urzędzie właściwej gminy (miasta) - w przypadku doręczania pisma przez pracownika urzędu gminy (miasta) lub upoważnioną osobę lub organ.

Zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w miejscu określonym w § 1, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata (art. 44 § 2 k.p.a.).

W przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia (art. 44 § 3 k.p.a.). Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy (art. 44 § 4 k.p.a.).

Z akt rozpoznawanej sprawy oraz wydruku ze strony internetowej Poczty Polskiej S.A. (https://emonitoring.poczta-polska.pl) wynika, że przesyłka zawierająca zaskarżone postanowienie z powodu nieobecności adresata była dwukrotnie awizowana, tj. w dniu 2 sierpnia 2018 r. oraz w dniu 10 sierpnia 2018 r. W dniu 21 sierpnia 2018 r. w placówce pocztowej w [...] przesyłka została wydana skarżącemu. Okoliczność powyższą skarżący potwierdził na zwrotnym potwierdzeniu odbioru ww. przesyłki własnoręcznym podpisem. Powyższe oznacza, że przesyłka została wydana skarżącemu po upływie czternastodniowego terminu wynikającego z art. 44 § 3 k.p.a., który upływał w dniu 16 sierpnia 2018 r. (czwartek).

Zdaniem sądu okoliczność, że skarżący odebrał przesyłkę po upływie czternastodniowego terminu, o którym mowa w cyt. art. 44 § 3 k.p.a. nie oznacza, że termin ten uległ przedłużeniu, bądź podlega obliczeniu według innych zasad, niż wynika to z przywołanych przepisów prawa. Należy podkreślić, że wprowadzona przez ustawodawcę fikcja doręczenia jest w tej sytuacji prawnie skuteczna, to znaczy pociąga za sobą wszelkie skutki doręczenia, w tym także skutek w postaci rozpoczęcia biegu terminu do wniesienia skargi. W przedmiotowej sprawie placówka pocztowa faktycznie wydała przesyłkę adresatowi w dniu 21 sierpnia 2018 r., co w żadnym przypadku nie może przesądzać o skutku doręczenia decyzji w rozumieniu przepisów k.p.a., ten bowiem z mocy art. 44 § 4 k.p.a. następuje z mocy prawa z upływem ostatniego dnia, czternastodniowego terminu liczonego od daty pierwszego awiza przesyłki. W tej kwestii sąd podzielił pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego, wyrażony na gruncie analogicznych unormowań zawartych w przepisach ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz.U. z 2018r., poz. 800 ze zm.) m.in. w postanowieniu z dnia 12 stycznia 2010r., sygn. akt II FSK 1908/09 oraz w wyroku z dnia 11 grudnia 2009r., sygn. akt II FSK 1075/08, że dniem doręczenia zastępczego jest dzień, w którym bezskutecznie upłynął czternastodniowy termin odbioru decyzji (postanowienia) prawidłowo złożonej w placówce pocztowej, a nie dzień późniejszego, faktycznego wydania jej w tej placówce adresatowi. Takie nieprawidłowe działanie placówki pocztowej mogłoby zostać rozważone jedynie w kontekście przywrócenia terminu do wniesienia skargi, jednakże takiego wniosku skarżący nie złożył.

Powyższe oznacza, że trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi rozpoczął swój bieg od dnia 17 sierpnia 2018 r.

W myśl art. 83 § 1 p.p.s.a., terminy oblicza się według przepisów prawa cywilnego z zastrzeżeniem § 2. Jeżeli ostatni dzień terminu przypada na sobotę lub dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni dzień terminu uważa się następny dzień po dniu lub dniach wolnych od pracy (art. 83 § 2 p.p.s.a.). Wobec powyższego, że w niniejszej sprawie ostatnim dniem terminu do wniesienia skargi był dzień 15 września 2018 r. (tj. sobota), to należy uznać, że termin do wniesienia skargi upływał w poniedziałek, czyli w dniu 17 września 2018 r. W zakreślonym terminie skarżący nie złożył skargi, uczynił do dopiero w dniu 20 września 2018 r., a więc po upływie terminu do jej wniesienia.

Z powyższych względów, z uwagi na niezachowanie terminu do wniesienia skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a., odrzucił skargę. O zwrocie uiszczonego wpisu sądowego od skargi orzeczono stosownie do treści art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.

ab/