Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 741/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2022-12-02 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6272 Wizy, zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, na osiedlenie się, wydalenie z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: *Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Olga Białek po rozpoznaniu w Wydziale II w dniu 2 grudnia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi V. L. na decyzję Wojewody Dolnośląskiego z dnia 30 czerwca 2022 r., znak: SOC-PCIII.6151.1.1485.2021.GSW w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy postanawia: I. odrzucić skargę; II. zwrócić stronie skarżącej kwotę 300 (słownie: trzysta) złotych uiszczoną tytułem wpisu sądowego od skargi.


UZASADNIENIE

W dniu 14 lipca 2022 r. V. L. (dalej: skarżący) wniósł skargę na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę Dolnośląskiego w przedmiocie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy (sprawa zarejestrowana pod sygn. akt II SAB/Wr 1169/22). Z treści skargi wynikało, że skarżący tym samym pismem wniósł środek zaskarżenia do sądu administracyjnego na decyzję Wojewody Dolnośląskiego (dalej: organ, Wojewoda) z dnia 30 czerwca 2022 r. znak: SOC-PCIII.6151.1.1485.2021.GSW w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy. Zarządzeniem z dnia 24 października 2022 r. została wyłączona ze sprawy o sygn. akt II SAB/Wr 1169/22 niniejsza sprawa ze skargi na decyzję z dnia 30 czerwca 2022 r.

W treści skargi skarżący podkreślił, że został wezwany do przedłożenia dokumentów potwierdzających spełnienie wszystkich warunków wymienionych w art. 142 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach, a szczególnie CIT-8 za 2020 r. i 2021 r. W treści skargi podniesione zostało, że termin dla złożenia zeznania CIT-8 za 2021 rok został na podstawie przepisów Rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 17 marca 2022 r. w sprawie przedłużenia terminów wykonania niektórych obowiązków w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych przedłużony do 30 czerwca 2022 r., wobec czego skarżący w dniu 1 czerwca 2022 r. wniósł o wydłużenie terminu wyznaczonego przez organ. W wyniku niezłożenia przez stronę dokumentów w terminie wydana została decyzja odmowna.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o odrzucenie skargi na bezczynność, powołując się na złożenie skargi po zakończeniu postępowania administracyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do przepisu art. 52 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r. poz. 329 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie.

Zauważyć wypada, że powyższe przepisy prawa określają związek między postępowaniami administracyjnymi, w których podejmowane są akty lub czynności, które mogą być zaskarżone do sądu administracyjnego, a postępowaniem sądowoadministracyjnym. Zasadą jest zatem, że postępowanie sądowoadministracyjne nie powinno zastępować postępowania administracyjnego, a więc nie może zostać wszczęte dopóty, dopóki to postępowanie się toczy. W konsekwencji również zasadą jest, że postępowanie sądowoadministracyjne nie może zostać uruchomione, jeżeli nie zostały w postępowaniu administracyjnym wykorzystane środki weryfikacji kwestionowanych aktów i czynności, dostępne podmiotowi, który chce uruchomić postępowanie sądowoadministracyjne.

Wobec tego Sąd wskazuje, że skarżąca w niniejszej sprawie wniosła skargę na decyzję wydaną na podstawie art. 100 ust. 1 w zw. z art. 142 ust. 3, art. 98 ust. 1 i 2, art. 104 ust. 1 ustawy z dnia 13 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (t.j. Dz. U. 2021 poz. 2354 ze zm.). Od decyzji tej służyło skarżącemu odwołanie. Nadto w znajdującej się w aktach administracyjnych decyzji zawarte zostało pouczenie, zgodnie z którym strona została poinformowana o przysługującym odwołaniu do Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców, za pośrednictwem Wojewody Dolnośląskiego w terminie 14 dni od daty jej doręczenia.

Ze skargi nie wynika, czy strona wniosła odwołanie od ww. decyzji Wojewody. Niemniej dopiero akt administracyjny wydany po rozpatrzeniu złożonego przez stronę środka zaskarżenia, przysługującego jej w postępowaniu administracyjnym prowadzonym w danej sprawie, otwiera tej stronie drogę do skutecznego wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Wówczas przedmiotem skargi do sądu jest decyzja albo postanowienie administracyjne wydane po rozpatrzeniu odwołania albo postanowienie organu odwoławczego o stwierdzeniu niedopuszczalności odwołania lub o stwierdzeniu uchybienia terminu do wniesienia odwołania.

W świetle poczynionych rozważań Sąd doszedł do przekonania, że skarżący w niniejszej sprawie objął skargą akt administracyjny, którego zaskarżenie jest niedopuszczalne. Chcąc kwestionować ww. decyzję Wojewody strona winna była wnieść od tej decyzji odwołanie w terminie 14 dni od doręczenia tego aktu administracyjnego, a następnie ewentualnie skargę do tut. Sądu na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców wydaną na skutek wniesionego odwołania. Niewyczerpanie środków zaskarżenia w postępowaniu administracyjnym czyni skargę niedopuszczalną.

Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. orzekł jak w pkt I sentencji postanowienia. O zwrocie uiszczonego po terminie wpisu od skargi sąd postanowił w pkt II sentencji na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.