Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 795/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2008-11-05 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6249 Inne o symbolu podstawowym 624
Hasła tematyczne: Żołnierze zawodowi
Skarżony organ: Wojskowa Komisja Lekarska
Treść wyniku: Uchylono orzeczenie I i II instancji
Powołane przepisy: article: par. 44 pkt 11
journal: Dz.U. 2004 nr 133 poz 1422
law: Rozporządzenie Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 maja 2004 r. w sprawie orzekania o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach

SENTENCJA

Dnia 5 listopada 2008 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anna Klotz (spr.) Sędziowie: sędzia WSA Elżbieta Piechowiak sędzia WSA Grzegorz Saniewski Protokolant: Krzysztof Cisewski po rozpoznaniu w II Wydziale na rozprawie w dniu 5 listopada 2008 roku sprawy ze skargi P. B. na orzeczenie Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w [...] z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie zdolności do zawodowej służby wojskowej 1. uchyla zaskarżone orzeczenie oraz poprzedzające je orzeczenie Terenowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w [...] z dnia [...] r. nr [...], 2. stwierdza, że zaskarżone orzeczenie nie podlega wykonaniu, 3. zasądza od Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w [...] na rzecz skarżącego kwotę 102 zł (sto dwa złote) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Orzeczeniem z dnia [...] Nr [...] Rejonowa Wojskowa Komisja Lekarska w B. uchyliła orzeczenie Terenowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w G. (TWKL) z dnia [...] nr [...] uznające na podstawie rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 maja 2004 r. (Dz. U. Nr 133, poz. 1422 z późn. zm.), P. B. za niezdolnego do zawodowej służby wojskowej (Kat. Zdr. "N") i przekazała sprawę do ponownego rozpoznania przez organ I instancji.

W wynikach badań laboratoryjnych wykonanych przez TWKL w G. stwierdzono podwyższony poziom bilirubiny oraz glukozy (czego organ I instancji nie uwzględnił). W związku z odwołaniem P. B. wykonano badania w laboratorium 10 WSzK w B.. Poziom bilirubiny całkowitej wyniósł 34.30 umol/1 przy normie 5.00- 21.00 umol/1, a poziom bilirubiny bezpośredniej wyniósł 4.30 umol/1 przy nomie 3.40 umol/1.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Terenowa Wojskowa Komisja Lekarska w G. w dniu [..] wydała orzeczenie w którym rozpoznała w punkcie 1 przewlekłą hiperbilirubinemię -§ 44 pkt 11, w punkcie 2 – przebyte oderwanie przyczepu prostownika palca II ręki prawej z przykurczem zgjęciowym paliczka dystalnego paca II ręki prawej u osoby praworęcznej ( § 81 p.5), w punkcie 3 znamiona barwnikowe na plecach ( § 82 p.1).

Z uwagi na powyższe rozpoznanie TWKL orzekła o niezdolności ww. do zawodowej służby wojskowej- kategoria "N".

W odwołaniu P. B. zarzucił wydanej decyzji to, że jest dla niego krzywdząca. Uważa, że lekki wypadek ręki doznany w czasie służby wojskowej nie spowodował żadnych trwałych zmian zdrowotnych. Nadto powołał swoje kwalifikacje zawodowe i oświadczył, że czuje się zdrowy, a decyzja organu o niezdolności do zawodowej służby wojskowej niweczy jego plany życiowe.

W wyniku wniesionego odwołania Rejonowa Wojskowa Komisja Lekarska w B. orzeczeniem z dnia [...] nr [...] uchyliła rozstrzygnięcie organu I instancji w części poprzez skreślenie pkt 2 rozpoznania zawartego w pkt 8, a w pozostałym zakresie orzeczenie utrzymała w mocy.

Organ stwierdził, że P. B. cierpi na przewlekłą hiperbilirubinemię, co ustalił w oparciu o dwukrotne badanie poziomu bilirubiny w odstępie 6-cio tygodniowym, a uwzględnienie poziomu bilirubiny bezpośredniej 4,3 umol/l przy normie < 3,40 daje podstawę do rozpoznania przewlekłej hyperbilirubinemii (Zespół Gilberta). W ocenie organu rozpoznane schorzenie skutkuje zastosowaniem § 44 p.11 załącznika nr 2 do rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 maja 2004 r. w sprawie orzekania o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach (Dz. U. z 2004 r., Nr 133, poz.1422 ze zm.) (grupa I powyższego rozporządzenia) a w związku z tym orzeczono o niezdolności do zawodowej służby wojskowej (Kat. Zdr. "N") w przypadku odwołującego się.

W skardze do Sądu P. B. wniósł o stwierdzenie nieważności orzeczeń wydanych przez organ I i II instancji. Oświadczył, że przeprowadził badania prywatnie w laboratorium w zakresie krwi, w wyniku których poziom bilirubiny i glukozy nie przekroczył normy. Po tych badaniach odwołał się, dlatego uważa wydane decyzje za krzywdzące, gdyż niweczą one jego plany na przyszłość.

W udzielonej odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Dla potrzeb orzeczniczych przesłał w załączeniu opinię Konsultanta Wojskowej Służby Zdrowia w Dziedzinie Gastroenterologii.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje:

Na wstępie należy zaznaczyć, że zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd w ramach swoich kompetencji kontrolnych bada, czy organy administracji (w niniejszej sprawie wojskowe komisje lekarskie) prawidłowo przeprowadziły postępowanie administracyjne, jak też, czy prawidłowo zdecydowały o zastosowaniu takich, a nie innych przepisów prawa, a w rezultacie, czy prawidłowo orzekły co do przyznania skarżącemu tej, a nie innej kategorii zdolności do zawodowej służby wojskowej.

Dokonując takiej oceny zaskarżonego orzeczenia, Sąd stwierdził, że zaskarżone orzeczenie narusza przepisy postępowania w sposób na tyle istotny, że może mieć to wpływ na wynik sprawy.

Rozpoznawana przez organ sprawa została zakończona indywidualnym aktem administracyjnym jakim jest decyzja administracyjna. Decyzja administracyjna to jednostronna czynność organu administracji publicznej posiadająca odpowiednią formę prawną i określająca konsekwencje stosowanej normy prawnej w odniesieniu do konkretnie oznaczonego adresata w sprawie indywidualnej. W doktrynie podkreśla się zgodnie, że istotną cechą decyzji jest jej tzw. podwójna konkretność, tzn. że decyzja rozstrzyga sprawę indywidualną konkretnego adresata (strony). Powyższa cecha decyzji, jako aktu stosowania prawa, a zatem aktu indywidualnego i konkretnego, pozwala odróżnić decyzję administracyjną od aktów stanowienia prawa (aktów normatywnych), a zatem aktów ogólnych i generalnych.

W zaskarżonym orzeczeniu stwierdzono u skarżącego przewlekłą hiperbilirubinemię na podstawie § 44 pkt 11 załącznika nr 2 do rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 maja 2004 r. w sprawie orzekania o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach (Dz. U. z 2004 r., Nr 133, poz.1422 ze zm.).

Zgodnie z objaśnieniami szczegółowymi do tej jednostki chorobowej ocena orzecznicza wymaga dokumentacji dotychczasowego leczenia szpitalnego lub w poradni specjalistycznej.

W aktach administracyjnych rozpoznawanej sprawy skarżący został poddany dwukrotnie badaniom laboratoryjnym, które zostały ocenione przez specjalistów. Nie był jednak leczony szpitalnie, ani też w poradni specjalistycznej.

W uzasadnieniu decyzji organy szczegółowo opisały wyniki badań przeprowadzonych w dniu [....] w Laboratorium Analiz Lekarskich –ALAB w B., które potwierdzają przekroczone normy w zakresie bilirubiny całkowitej oraz bezpośredniej w surowicy. Pominięto natomiast w uzasadnieniu zaskarżonych decyzji całkowicie wyniki badań przeprowadzone w Szpitalu Marynarki Wojennej w G., a które w ocenie organów potwierdzają przewlekłą hiperbilirubinemię.

W uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia, ani w rozstrzygnięciu organu I instancji nie ma zatem argumentów przekonywujących co do przewlekłości schorzenia.

Nadto należy mieć na uwadze, że powołana przez organy opinia Konsultanta Wojskowej Służby Zdrowia w Dziedzinie Gastroenterologii z dnia [...] nie została wydana na potrzeby prowadzonego postępowania w rozpoznawanej sprawie. Nie jest opinią wiążąca. Zawiera natomiast ogóle zalecenia co do orzekania o zdolności do służby, ale w sytuacji rozpoznania Zespołu Gilberta. Z treści tej opinii wynika, że Zespół Gilberta jest najczęstszym typem hiperbilirubinemii wrodzonej.

U skarżącego brak jest stanowiska komisji lekarskich, że rozpoznane schorzenie jest typem hiperbilirubinemii wrodzonej.

W wyniku wydania zaskarżonej decyzji organ naruszył art. 7 i 77§ 1 Kpa. W toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli.

Organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy.

W ocenie Sądu organ naruszył również przy wydawaniu zaskarżonego orzeczenia zasadę swobodnej oceny dowodów wyrażoną w art. 80 kpa. Organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Po przeprowadzeniu postępowania dowodowego organ administracji publicznej dokonuje oceny jego wyników. Za wyniki postępowania dowodowego należy uważać "treść zaprezentowanych w tym postępowaniu środków dowodowych, tj. treść odczytanych dokumentów, złożonych zeznań świadków, stron, opinii biegłych, obserwacji dokonanych przy oględzinach" (W. Berutowicz, PC, s. 191). Należy przyjąć, że użyte w przepisie art. 80 sformułowanie "materiał dowodowy" oznacza wyniki przeprowadzonych (rozpatrzonych) dowodów, a nie całokształt zebranych środków dowodowych.

W dniu rozprawy skarżący okazał na żądanie Sądu wyniki badań laboratoryjnych, które przeprowadził w dniu [....].(ALT 31 U/l, ASPAT 30 U/l, bilirubina całkowita 1,5 Mg/dl).

Przy ponownym rozpoznawaniu sprawy organ oceni wyniki wszystkich badań przeprowadzonych przez skarżącego w toku prowadzonego postępowania oraz rozważy konieczność przeprowadzenia dalszych badań w celu potwierdzenia przewlekłości rozpoznanego schorzenia, a ustaleniom w powyższym zakresie da wyraz w uzasadnieniu wydanego orzeczenia.

Z uwagi na powyższe na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c, art. 152 oraz art. 200 P.p.s.a orzeczono jak w sentencji wyroku Sądu.