Postanowienie NSA, sygn. akt I FZ 237/16
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2016-09-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Zwrócono zażalenie do WSA w celu usunięcia dostrzeżonych braków
Powołane przepisy: article: art. 180
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie Sędzia NSA Maria Dożynkiewicz, , , po rozpoznaniu w dniu 21 września 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej sprawy z zażalenia G.K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 maja 2016 r. sygn. akt III SA/Wa 913/16 w zakresie wstrzymania wykonania zaskarżonej przez G. K. decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 28 grudnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności byłego członka zarządu za zaległości podatkowe spółki w podatku od towarów i usług za maj 2010 r. postanawia zwrócić zażalenie strony skarżącej Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie w celu usunięcia dostrzeżonych braków.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z 17 maja 2016 r., sygn. akt III SA/Wa 913/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił G. K. (dalej powoływanej jako: "podatniczka" lub "strona skarżąca") wstrzymania wykonania decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w W. z 28 grudnia 2015 r. w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności byłego członka zarządu wraz z drugim członkiem zarządu oraz spółką za zaległości podatkowe spółki w podatku od towarów i usług za maj 2010 r.

W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia Sąd pierwszej instancji wskazał, że skarżąca w złożonym we wniesionej skardze wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wskazała jedynie, że brak wstrzymania jej wykonania spowoduje niemożność starania się o funkcję menadżera. W ocenie Sądu wskazana przez stronę okoliczność, nie należy do przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

W piśmie z 13 czerwca 2016 r., potraktowanym przez WSA w Warszawie jako zażalenie, skarżąca wniosła o zmianę powyższego postanowienia poprzez wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W jego uzasadnieniu skarżąca wskazała, że jej sytuacja życiowa od momentu złożenia skargi uległa znacznemu pogorszeniu. Powyższe związane było z wszczęciem przez organy podatkowe postępowania egzekucyjnego, a także problemami związanymi z wykonywaną pracą. Zdaniem strony skarżącej, egzekucja należności publicznoprawnych wynikająca z wykonania zaskarżonej decyzji wpłynie niekorzystnie na jej sytuację zawodową, co może łączyć się z utratą ostatniego źródła uzyskiwanych dochodów. Na poparcie swojej argumentacji skarżąca nadesłała kserokopie: zawiadomienia o zajęciu wynagrodzenia za pracę, tytułów wykonawczych, upomnień od organów, zestawienie operacji na rachunkach bankowych, a także pism kierowanych do sądów i organów.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na wstępie należy zwrócić uwagę na okoliczność, że w terminie właściwym do wniesienia zażalenia od postanowienia WSA w Warszawie z 17 maja 2016 r., sygn. akt III SA/Wa 913/16, strona złożyła pismo (z 13 czerwca 2016 r.) zatytułowane "wniosek", w treści którego – odwołując się do regulacji art. 61 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., dalej "p.p.s.a.") – zwróciła się o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Pismo to zostało potraktowane przez Sąd pierwszej instancji jako zażalenie na wskazane na wstępie postanowienie WSA w Warszawie z 17 maja 2016 r. W jego uzasadnieniu, co prawda strona odniosła się do treści postanowienia z 17 maja 2016 r., jednakże wskazywała przede wszystkim na okoliczności, z których wynikać miało, że jej sytuacja finansowa od momentu złożenia pierwotnego wniosku uległa znacznemu pogorszeniu. Mimo zatem, że pewne okoliczności mogły wskazywać, że pismo strony można było uznać za zażalenie na ww. postanowienie, to jednak istniały też podstawy przemawiające za tym, że pismo z 13 czerwca 2016 r. w istocie stanowi wniosek odnoszący się do regulacji art. 165 p.p.s.a.

Nawet jeśli istniały pewne wątpliwości co do charakteru złożonego przez stronę pisma, to nic nie stało na przeszkodzie, aby Sąd pierwszej instancji zwrócił się do strony zapytaniem, czy pismo z dnia 13 czerwca 2016 r. stanowi zażalenie na postanowienie 17 maja 2016 r., sygn. akt III SA/Wa 913/16, czy też wniosek o zmianę tegoż postanowienia w trybie art. 165 p.p.s.a. z uwagi na to, że zmianie uległy okoliczności sprawy.

Z przyczyn wyżej wskazanych Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że ustalenie charakteru prawnego pisma strony z 13 czerwca 2016 r. wymaga ponownego rozważenia i dlatego na podstawie art. 180 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.