Postanowienie WSA w Poznaniu, sygn. akt I SA/Po 1181/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2018-01-17 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Przywrócenie terminu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi
Powołane przepisy: article: art. 86 § 1
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 146 § 1, art. 146 § 2
journal: Dz.U. 2017 poz 201
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dominik Mączyński po rozpoznaniu w dniu 17 stycznia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku skarżącego o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi X. X. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w P. z dnia [...] r., nr [...] ([...]) w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do grudnia 2009 r.; postanawia oddalić wniosek.


UZASADNIENIE

Skarżący pismem z dnia 10 listopada 2017 r. wniósł skargę na wskazaną w sentencji niniejszego orzeczenia decyzję wnosząc równocześnie o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Z akt sprawy wynika, że zaskarżona decyzja została doręczona skarżącemu na skutek podwójnego awizowania w dniu 13 lipca 2017 r. Skarga została zaś nadana na adres organu w dniu 10 listopada 2017 r. Uzasadniając wniosek o przywrócenie terminu skarżący wskazał, że zaskarżona decyzja została skierowana na adres, pod którym nie zamieszkiwał w chwili dokonania doręczenia. Skarżący podniósł również, że na skutek problemów finansowych zapadł na zdrowiu i wyprowadził się z adresu pod którym dokonano doręczenia. Skarżący wymeldował się z adresu w P. sądząc, że organ podejmie o tym wiedzę z urzędu wraz z informacją o aktualnym miejscu zamieszkania. Wyjaśniono również, że problemy zdrowotne skarżącego obejmowały zaburzenia pamięci oraz osłabienie, przez co skarżący nie jest sobie w stanie przypomnieć czy zawiadamiał organ o zmianie adresu zamieszkania. Tym niemniej w ocenie wnioskodawcy prawdopodobnie dokonano takiego zawiadomienia. Skarżący podał również, że po raz pierwszy zapoznał się z zaskarżoną decyzją w dniu 03 listopada 2017 r. w siedzibie urzędu obsługującego organ przy przeglądaniu akt sprawy. Wnioskodawca nie dostrzegł wtedy informacji o zmianie adresu. Zdaniem skarżącego został on w sposób niezawiniony pozbawiony możliwości obrony swoich praw.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o odrzucenie skargi względnie o jej oddalenie. Wyjaśniono, że skarżący w odwołaniu z dnia 18 listopada 2014 r. podał adres ul. [...], [...]. Następnie pismem z dnia 22 stycznia 2015 r. skarżący poinformował organ o zmianie miejsca zameldowania prosząc o przesyłanie korespondencji na adres ul. [...], [...]. Do dnia zakończenia postępowania skarżący nie poinformował organu o zmianie adresu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Wniosek o przywrócenie terminu nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do postanowień art. 86 § 1 zdanie pierwsze ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm. – dalej w skrócie "p.p.s.a."), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Na mocy art. 87 § 1 p.p.s.a, pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Stosownie do dyspozycji art. 88 p.p.s.a., spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym. Na postanowienie przysługuje zażalenie.

Zanim Sąd administracyjny przystąpi do badania okoliczności uprawdopodobniających brak winy w uchybieniu terminu, zobowiązany jest uwzględnić treść art. 88 p.p.s.a. i zbadać czy wniosek o przywrócenie terminu nie jest spóźniony. Wniosek należy uznać za spóźniony, jeżeli został wniesiony po upływie 7-dniowego terminu przewidzianego w art. 87 § 1 p.p.s.a. Termin ten liczy się od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, a nie od daty, w której strona dowiedziała się o uchybieniu terminu [por. postanowienie NSA z dnia 10 stycznia 2013 r., I OZ 963/12, orzeczenia sądów administracyjnych dostępne pod adresem: orzeczenia.nsa.gov.pl]. Wskazaną przez skarżącego przyczyną uchybienia terminu do wniesienia skargi jest brak odebrania zaskarżonej decyzji oraz związany z tym brak wiedzy o fakcie jej doręczenia. Z uwagi na powyższe stwierdzić należy, że wskazana przez wnioskodawcę przyczyna uchybienia terminowi trwała do dnia 03 listopada 2017 r., kiedy to podczas przeglądania akt skarżący dowiedział się o wydaniu zaskarżonej decyzji. Przeglądanie przez skarżącego akt we wskazanej dacie znajduje potwierdzenie w adnotacji sporządzonej dnia 03 listopada 2017 r. przez pracownika urzędu obsługującego organ. Skarżący nadając w dniu 10 listopada 2017 r. skargę wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej wniesienia zachował termin przewidziany w art. 87 § 1 p.p.s.a. Z uwagi na powyższe możliwe jest merytoryczne rozpoznanie wniosku o przywrócenie terminu.

Jak wynika z treści przytoczonych powyżej przepisów, warunkiem zgodnego z żądaniem strony skarżącej rozstrzygnięcia wniosku o przywrócenie terminu jest ustalenie, że skarżącemu nie można przypisać winy w jego uchybieniu. Przywrócenie terminu może więc mieć miejsce tylko wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona bądź jej pełnomocnik nie mogli usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Przywrócenie terminu jest więc dopuszczalne wyłącznie w przypadku zaistnienia obiektywnych, okoliczności, które mimo dołożenia przez stronę lub jej pełnomocnika odpowiedniej staranności w prowadzeniu sprawy udaremniły dokonanie czynności w terminie [por.: postanowienie NSA z dnia 12 lutego 2015 r., I OZ 91/15].

Przenosząc powyższe rozważania na grunt poddanej sądowej kontroli sprawy należy stwierdzić, że uchybienie terminowi do wniesienia skargi nastąpiło z winy skarżącego. Lektura akt sprawy prowadzi do wniosku, że skarżący w odwołaniu z dnia 18 listopada 2014 r. podał adres ul. [...], [...]. Następnie pismem z dnia 22 stycznia 2015 r. skarżący poinformował o zmianie miejsca zameldowania prosząc o przesyłanie korespondencji na adres ul. [...], [...]. Do dnia zakończenia postępowania podatkowego skarżący nie poinformował organu o kolejnej zmianie adresu zamieszkania. W tym kontekście należy wskazać, że zgodnie z art. 146 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 201 ze zm. – dalej w skrócie: "O.p."), w toku postępowania strona oraz jej przedstawiciel lub pełnomocnik mają obowiązek zawiadomić organ podatkowy o zmianie adresu, pod którym dokonuje się doręczeń, lub adresu elektronicznego (§ 1). W razie niedopełnienia obowiązku przewidzianego w § 1, w przypadku doręczania pisma za pośrednictwem operatora pocztowego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe, pismo uważa się za doręczone pod dotychczasowym adresem z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w art. 150 § 1 pkt 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy (§ 2). Treść przytoczonych przepisów nie pozostawia wątpliwości co do tego, że do obowiązków strony postępowania podatkowego należy zawiadamianie organu o każdorazowej zmianie adresu, pod którym dokonuje się doręczeń. Nie wywiązanie się z omawianego obowiązku skutkuje uznaniem za skuteczne doręczenia dokonanego w drodze podwójnego awizowania przesyłki.

Kierując się powyższymi rozważaniami należy stwierdzić, że skarżący na skutek niewywiązania się z obowiązku powiadomienia organu podatkowego o zmianie swojego adresu ponosi winę w uchybieniu terminowi do wniesienia skargi. Za całkowicie gołosłowną należy ponadto uznać argumentację skarżącego w przedmiocie jego problemów zdrowotnych. Do skargi nie dołączono jakichkolwiek dokumentów mogących uprawdopodabniać, że niewywiązanie się przez wnioskodawcę z obowiązku przewidzianego w art. 146 § 1 O.p. było spowodowane stanem jego zdrowia.

Z uwagi na powyższe brak jest podstaw do wydania orzeczenia zgodnego z oczekiwaniami skarżącego.

W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 86 § 1 w zw. z art. 16 § 2 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.