Postanowienie WSA w Opolu, sygn. akt I SA/Op 173/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Data orzeczenia: 2011-06-02 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art.61 par.3 i par.5
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Marzena Łozowska po rozpoznaniu w dniu 2 czerwca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. S. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Opolu z dnia 26 stycznia 2011 r., Nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku akcyzowym za grudzień 2008 r. p o s t a n a w i a odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

Skargą z dnia 24 lutego 2011 r., działając przez pełnomocnika, skarżący S. S. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu decyzję Dyrektora Izby Celnej w Opolu z dnia 26 stycznia 2011 r. Nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku akcyzowym za grudzień 2008 r. Następnie wnioskiem z dnia 6 kwietnia 2011 r., wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku wskazał, iż konsekwencją wydania zaskarżonej decyzji jest wszczęcie przez Naczelnika Urzędu Celnego w Opolu postępowania w sprawie cofnięcia zezwolenia na prowadzenie przez skarżącego składu podatkowego w związku z zaległościami podatkowymi w podatku akcyzowym oraz wezwanie go do usunięcia uchybień w warunkach posiadania zezwolenia na prowadzenie składu podatkowego poprzez zapłatę należności wynikającej z zaskarżonej decyzji w kwocie 292 937,00 zł. Strona, powołując się na treść art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz.1270 ze zm.) - zwanej dalej - p.p.s.a., uznała, że postępowanie to może doprowadzić do stworzenia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody i spowodowania skutków trudnych do odwrócenia. Skutków tych skarżący upatrywał w utracie zezwolenia na prowadzenie składu podatkowego związanego z prowadzonym przez niego przedsiębiorstwem zajmującym się produkcją nalewek alkoholowych oraz poniesionych nakładów na uruchomienie składu i produkcji nalewek, a jako ewentualną przyszłą szkodę wskazał zapłatę znacznej kwoty zobowiązania. Strona podniosła, iż zaległością podatkową stanowiącą podstawę do wszczęcia postępowania w sprawie cofnięcia zezwolenia na prowadzenie składu podatkowego jest tylko zaległości wynikająca z zaskarżonej decyzji, która to decyzja, w ocenie skarżącego, jest nieprawidłowa i kontrowersyjna, dlatego winna być uprzednio, przed wykonaniem, zweryfikowana przez Sąd. Skarżący uznał, iż cofniecie zezwolenia na prowadzenie składu byłoby dodatkową i niezasłużoną karą na etapie rozpatrywania skargi na przedmiotową decyzję.

Następnie, w związku z wezwaniem Sądu z dnia 6 kwietnia 2011 r. do przedłożenia dokumentów na okoliczność uprawdopodobnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków m.in.: dokumentów obrazujących osobistą i finansową sytuację skarżącego, pełnomocnik skarżącego przedłożył:

- deklaracje VAT 7 za okres od stycznia do marca 2011 r. przedsiębiorstwa prowadzonego przez skarżącego oraz takie same deklaracje przedsiębiorstwa prowadzonego przez małżonkę skarżącego;

- podsumowana księgi przychodów i rozchodów za okres od stycznia do marca 2011 r. przedsiębiorstwa skarżącego oraz przedsiębiorstwa jego małżonki;

- bilans za okres od stycznia do marca 2011 r. przedsiębiorstwa skarżącego oraz przedsiębiorstwa jego małżonki;

- wyciągi z rachunków bankowych za okres od stycznia do marca 2011 r. prowadzonych dla przedsiębiorstwa skarżącego oraz przedsiębiorstwa jego małżonki.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 61 § 1 p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z treści art. 61 § 3 p.p.s.a wynika obowiązek wykazania przez wnioskującego okoliczności uprawdopodobniających zaistnienie wskazanych przesłanek, związanych z wykonaniem zaskarżonego aktu. Wnioskujący winien wskazać na konkretne zdarzenia, czy też okoliczności świadczące o tym, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest uzasadnione, czyli, że na skutek wykonania decyzji grozi mu szkoda, której rozmiary przekraczają zwykłe następstwa zapłaty, bądź też, że do odwrócenia skutku jej realizacji nie wystarczy zwrot wyegzekwowanej należności wraz z odsetkami. Wnioskodawca musi zatem wykazać istnienie realnego niebezpieczeństwa, iż wykonanie zaskarżonego aktu przed zbadaniem jego prawidłowości przez sąd administracyjny, wywoła nieodwracalne pogorszenie jego sytuacji, którą trudno będzie naprawić nawet po ewentualnym wyeliminowaniu zaskarżonego aktu (por. postanowienie NSA z 6 lutego 2009 r., sygn. akt II FZ 39/09, publ. POP 2009/2/143, także postanowienie z dnia 18.03.2010 r. II FSK 502/09, www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

W ocenie Sądu, składający wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, nie wykazał w dostateczny sposób żadnej z wymienionych przesłanek, warunkujących wstrzymanie wykonania decyzji.

Wskazana przez skarżącego okoliczność w postaci możliwości cofnięcia zezwolenia na prowadzenie składu podatkowego, nie może być przesłanką uzasadniającą wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

Jak wynika z przedłożonego przez stronę wezwania Naczelnika Urzędu Celnego w Opolu z dnia 16 marca 2011 r., do usunięcia uchybień w warunkach posiadania zezwolenia na prowadzenie składu podatkowego, jedną z kumulatywnych przesłanek posiadania zezwolenia na prowadzenie składu jest, wedle treści art. 48 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. 2009 r., nr 3, poz. 11 ze zm.), brak zaległości z tytułu cła i podatków stanowiących dochód budżetu państwa.

Zaległością podatkową stosownie do art. 51 § 1 z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. 2005, nr 8, poz. 60 ze zm.) jest podatek niezapłacony w terminie płatności. Wobec czego uznać należy, że zaległość podatkowa powstaje wówczas, gdy podatek nie został zapłacony w terminie płatności. Sam fakt niezapłacenia podatku, bez względu na inne okoliczności, skutkuje powstaniem zaległości. Powstaje ona z mocy prawa, następnego dnia po dniu, w którym upłynął termin płatności (L. Etel, Komentarz do art.51 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa[w:] C. Kosikowski, L. Etel, R. Dowgier, P. Pietrasz, S. Presnarowicz, M. Popławski, Ordynacja podatkowa. Komentarz, LEX, 2009, wyd. III).

Wstrzymanie wykonania zaskarżonej w niniejszym postępowaniu decyzji Dyrektora Izby Celnej w Opolu z dnia 26 stycznia 2011 r. w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku akcyzowym za grudzień 2008 r. nie spowoduje, iż zaległość podatkowa wynikająca z tej decyzji przestanie istnieć. Wstrzymanie wykonania decyzji powoduje, że organ nie może prowadzić egzekucji obowiązków w czasie trwania ochrony tymczasowej, natomiast decyzja nadal istnieje, wobec czego organ nie może przyjmować, że zaległość nie istnieje. Wstrzymanie wykonania decyzji nie powoduje bowiem wyeliminowania jej z obrotu prawnego (postanowienie NSA z dnia 29 października 2010 r., sygn. akt: I FZ 389/10, www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Dlatego też, w ocenie Sądu, rozstrzygnięcie w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie ma wpływu na posiadanie przez podmiot zaległości z tytułu cła i podatków stanowiących dochód budżetu państwa. Zatem, brak jest związku z wskazywanym przez stronę postępowaniem w sprawie cofnięcia zezwolenia na prowadzenie składu podatkowego.

Nie można było uznać także, jako okoliczności uzasadniającej wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, obowiązku zapłaty określonego zobowiązania podatkowego. Wskazać należy, że zapłata podatku to nie to samo, co szkoda (postanowienie NSA z dnia 3 września 2010 r., sygn. akt: I GZ 292/10, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Podkreślić bowiem należy, że zobowiązanie podatkowe ma charakter pieniężny i z natury rzeczy skutki wykonania zobowiązania są odwracalne. Jego uregulowanie nie tworzy z reguły takiego stanu rzeczy, w którym strona poniosłaby znaczną szkodę lub wystąpiłyby trudne do odwrócenia skutki. W przypadku ewentualnego uwzględnienia skargi istnieje oczywista możliwość zwrotu zapłaconych kwot, łącznie z oprocentowaniem według zasad przewidzianych w ordynacja podatkowej (postanowienie WSA w Białymstoku z dnia 21 lipca 2010 r. sygn. akt: I SA/Bk 289/10, także postanowienie NSA z dnia 28 kwietnia 2011 r., sygn. akt: I FSK 547/11, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Skoro zatem sam fakt uregulowania zobowiązania podatkowego nie może być postrzegany jako szkoda i ze swej natury jest okolicznością odwracalną, nie może stanowić przesłanki wstrzymania wykonania decyzji. Ponadto ze zgromadzonego w aktach sprawy materiału dowodowego nie wynika, aby mogła zaistnieć inna konsekwencja wykonania zaskarżonej decyzji, jak tylko zmniejszenie stanu aktywów majątku skarżącego, co jest naturalną konsekwencją uiszczania danin publicznych. Z złożonych przez skarżącego dokumentów księgowych i wyciągów bankowych wynika bowiem, iż skarżący prowadząc działalność gospodarczą, mimo uzyskania przychodów w okresie od stycznia do marca 2011 r. w kwocie 5 134,96 zł, w tym samym okresie dokonał zakupów na kwotę 11 359,32 zł oraz poniósł inne wydatki w łącznej kwocie 15 219,39 zł. Także prowadzone przez żonę skarżącego przedsiębiorstwo w analogicznym okresie, mimo uzyskania przychodu w wysokości 284 015,42 zł dokonało zakupów na kwotę 388 944,54 zł i poniosło inne wydatki w kwocie 158 225,08 zł. Skarżący nie wykazał przy tym zagrożenia utraty płynność finansowej któregokolwiek z przedsiębiorstw, wobec czego wnioskować należy, iż skarżący posiada nie wskazane we wniosku źródła finansowania prowadzonej działalności gospodarczej, skoro dokonuje wydatków czterokrotnie przekraczających uzyskiwane przychody.

W ocenie Sądu, z przedstawionych przez stronę skarżącą argumentów nie wynika zatem, aby w aktualnej sytuacji egzekwowanie należności pieniężnych mogło wywołać skutki, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a.

Dokonanej oceny nie zmienia również wykazana przez skarżącego strata z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej. Strata powstaje bowiem wskutek nadwyżki kosztów uzyskania nad przychodem, a to skutkuje jedynie brakiem dochodu do opodatkowania (brakiem obowiązku zapłaty podatku dochodowego) i nie stanowi automatycznie o braku środków finansowych. Zatem powstanie straty nie oznacza jeszcze utraty płynności finansowej (postanowienia NSA z dnia 29 kwietnia 2011 r., sygn. akt: I GZ 99/11, także postanowienie NSA z dnia 12 maja 2011 r., sygn. akt: II GSK 705/11, www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Skoro zatem skarżący nie wykazał możliwości zaistnienia żadnej z przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a., wniosek nie mógł zostać pozytywnie rozpatrzony.

Również subiektywne przekonanie skarżącego o wadliwości wydanej decyzji nie uzasadnia uwzględnienia wniosku. Wskazać należy, iż kontroli zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, a zatem prawidłowości zastosowania przez organy przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni, sąd dokona dopiero na rozprawie. Wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji, jako środek ochrony tymczasowej nie przesądza o zasadności samej skargi i oceniany jest w oderwaniu od postawionych w niej zarzutów. Jak wskazuje B. Dauter w: [B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2005], środki ochrony tymczasowej nie mogą zastępować orzeczeń zawierających merytoryczną ocenę aktu czy też wpływać na ich treść.

Zatem Sąd mając na względzie to, iż wskazane okoliczności nie związane są z wykonaniem zaskarżonej decyzji oraz w sprawie nie występują inne okoliczności uzasadniające wstrzymanie wykonania przedmiotowej decyzji, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.