Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 505/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2022-05-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 217 par. 1 i 2, art. 218
journal: Dz.U. 2021 poz 735
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Artur Kuś, Sędziowie sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk, asesor WSA Anna Milicka – Stojek (spr.), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 18 maja 2022 r. sprawy ze skargi M. Z. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] grudnia 2021 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia o żądanej treści oddala skargę


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie (dalej jako "organ" lub "Kolegium") postanowieniem z 17 grudnia 2021 r. nr KOA/4664/Zs/21 utrzymało w mocy postanowienie Starosty [...] (dalej jako "Starosta") z 22 października 2021 r. nr AB.705.125.2021.KE odmawiające wydania M. Z. (dalej jako "skarżąca") zaświadczenia w sprawie samodzielności lokalu mieszkalnego w budynku mieszkalnym jednorodzinnym na dz. nr [...] z obrębu [...].

Postanowienie wydane zostało w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Skarżąca pismem z 21 października 2021 r. wystąpiła o wydanie zaświadczenia w sprawie samodzielności lokalu mieszkalnego w budynku mieszkalnym jednorodzinnym.

Starosta postanowieniem z 22 października 2021 r., działając na podstawie art. 219 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2021 r. poz. 735), powoływanej dalej jako "K.p.a.", odmówił wydania zaświadczenia w sprawie samodzielności ww. lokalu i wskazał, że w świetle art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz.U. z 2021 r. poz. 1048), powoływanej dalej jako "u.w.l.", nie jest możliwe potwierdzenie samodzielności lokalu mieszkalnego w budynku mieszkalnym jednorodzinnym jednolokalowym, w którym poza lokalem przeznaczonym do wyodrębnienia nie znajduje się jeszcze choćby jeden lokal mający cechy samodzielności.

W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżąca wniosła o jego uchylenie i wskazała, że Starosta nie wziął pod uwagę, że odmienna sytuacja występuje, gdy jedna nieruchomość zabudowana jest jednym budynkiem jednorodzinnym, a inna, gdy nieruchomość taka zabudowana jest kilkoma budynkami, jak ma to miejsce w niniejszej sprawie.

Kolegium postanowieniem z 17 grudnia 2021 r. utrzymało w mocy postanowienie z 22 października 2021 r. W uzasadnieniu postanowienia, po przytoczeniu treści art. 2 ust. 1-3 u.w.l. oraz art. 3 pkt 2a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U. z 2020 r. poz. 1333 ze zm.), wskazało, że wydawane na podstawie art. 217 § 1 i § 2 K.p.a. zaświadczenie o samodzielności lokalu jest dokumentem urzędowym potwierdzającym, że dany lokal spełnia wymogi samodzielności. Jest ono niezbędne dla dokonania czynności wydzielenia lokalu, jako samodzielnej nieruchomości lokalowej z nieruchomości głównej. Wydzielenie zaś lokalu jako odrębnej nieruchomości jest niezbędne do ustanowienia dla danego lokalu prawa odrębnej własności. Czynności te dokonywane są przy sprzedaży lokali mieszkalnych określonym podmiotom w nowo wybudowanych obiektach. Tym samym zaświadczenie takie potwierdza, że dany lokal mieszkalny został wybudowany legalnie i zgodnie z prawem, co w dalszej kolejności prowadzi do konstatacji, że lokal taki może być przedmiotem obrotu. W uchwale z 19 listopada 2010 r. sygn. akt III CZP 85/10 (OSNC 2011/5/57) Sąd Najwyższy wyraził pogląd, że "opisywanie cech lokalu znajdującego się w budynku i wskazywanie na jego "samodzielność" w przytoczonym znaczeniu jest uzasadnione wówczas, gdy istnieje potrzeba odgraniczenia tego lokalu od innych lokali i innych części budynku, w którym lokal się znajduje (...). Odwołanie się do konstrukcji odrębnej własności lokalu ma sens wówczas, gdy w budynku - poza lokalem, którego charakter jest analizowany z punktu widzenia zdatności do wyodrębnienia - znajduje się jeszcze choćby jeden lokal mający cechy samodzielności. W takim przypadku można wyodrębnić sferę interesów związanych z każdym z tych lokali oraz sferę takich interesów, które - ze względu na właściwości budynku i gruntu - muszą pozostać współwłasnymi w oznaczonych przez ustawę częściach. Jeżeli w budynku jest jeden samodzielny lokal, to fundamenty, mury zewnętrzne lub dach są tymi częściami budynku, które służą wyłącznie do użytku właściciela nieruchomości zabudowanej budynkiem. Nie da się wówczas wskazać takich części budynku, które nie służą wyłącznie do użytku właściciela budynku - lokalu. Skoro części budynku służące do wyłącznego użytku właściciela lokalu nie mogą być uznane za element nieruchomości wspólnej, to muszą stanowić część składową lokalu". W ocenie Kolegium, sens art. 2 ust. 1c u.w.l., zgodnie z którym odrębną nieruchomość w budynku mieszkalnym jednorodzinnym mogą stanowić co najwyżej dwa samodzielne lokale mieszkalne, ogranicza nadużywanie instytucji odrębnej własności lokali i obchodzenie przepisów regulujących sposób dopuszczalnej zabudowy przez wznoszenie budynków określanych jako jednorodzinne, a następnie wydzielanie w nich większej liczby lokali, co prowadzi do jawnej sprzeczności z istotą budownictwa jednorodzinnego. Nie można natomiast wyprowadzać z powyższego przepisu w żadnym razie uprawnienia do tego, by przyjmować istnienie lokalu mieszkalnego obejmującego całość budynku jednorodzinnego. Odnosząc się do podnoszonej przez skarżącą okoliczności, że inna sytuacja występuje, gdy na danej nieruchomości posadowionych jest więcej budynków, należy zauważyć, że nie ma to żadnego znaczenia dla sprawy, gdyż w dalszym ciągu wydzielony lokal mieszkalny jest tożsamy z budynkiem w którym się znajduje.

W skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skardze na powyższe postanowienie, skarżąca wniosła o uchylenie postanowień obu instancji, zarzucając im naruszenie:

1. prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.:

a) art. 2 ust. 2 w zw. z art. 2 ust. 1c u.w.l. w zw. z art. 6 K.p.a. poprzez jego błędną wykładnię wyrażającą się w uznaniu, że nie jest dopuszczalne wyodrębnienie samodzielnego lokalu mieszkalnego w budynku mieszkalnym jednorodzinnym, podczas gdy prawidłowa wykładnia tego przepisu winna prowadzić do wniosku, że przepis ten (ani żaden inny) nie stawia innych warunków do stwierdzenia samodzielności lokalu mieszkalnego niż to, by lokal stanowił wydzieloną trwałymi ścianami w obrębie budynku izbę lub zespół izb przeznaczonych na stały pobyt ludzi, które wraz z pomieszczeniami pomocniczymi służą zaspokajaniu ich potrzeb mieszkaniowych, a tym samym nie stawia wymogu, aby samodzielny lokal miał być jednym z dwóch lokali w danym budynku mieszkalnym, a w konsekwencji nie zakazuje wydzielania jednego lokalu w budynku jednorodzinnym;

2. przepisów postępowania mające wpływ na wynik sprawy, tj.:

a) art. 7, art. 77 § 1 i § 2, art. 80 w zw. z art. 8 K.p.a. poprzez:

- zaniechanie dokonania wszechstronnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego wyrażające się w niezasadnym pominięciu niecharakterystycznych i nietypowych okoliczności rozpoznawanej sprawy, wynikających z dokumentów znajdujących się w dyspozycji organu, tj. faktu, że budynek, w którym znajduje się lokal, którego dotyczył wniosek o wydanie zaświadczenia, stanowi jeden z kilku budynków posadowionych na nieruchomości gruntowej (poza ww. budynkiem na tej samej nieruchomości znajdują się cztery inne, w których wyodrębnione zostały po dwa lokale), a w konsekwencji do postępowania nie mogła mieć zastosowania powołana przez organ praktyka rozstrzygania tego typu spraw;

- oparcie rozstrzygnięcia na poglądzie wyrażonym w uchwale Sądu Najwyższego z 19 listopada 2010 r. sygn. akt: III CZP 85/10 i wyprowadzenie z ww. uchwały zasady, zgodnie z którą ustanowienie odrębnej własności lokalu w budynku jednolokalowym miałoby być zawsze wykluczone, z pominięciem tej części orzeczenia, w której Sąd Najwyższy wprost dopuścił możliwość ustanowienia odrębnej własności lokalu w budynku jednolokalowym w sytuacji, gdy nie jest możliwe przeprowadzenie podziału nieruchomości gruntowej zabudowanej więcej niż jednym budynkiem, co prowadzi do powstania stanu samodzielności każdego z budynków w relacji do wszystkich pozostałych posadowionych na wspólnej nieruchomości gruntowej, wystarczającego dla ustanowienia odrębnej własności lokali w poszczególnych budynkach (także jednolokalowych);

b) art. 107 § 3, art. 8 i art. 11 w zw. z art. 140 K.p.a. poprzez:

- lakoniczne uzasadnienie faktyczne zaskarżonego postanowienia wyrażające się w zaniechaniu wskazania faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej,

- sporządzenie uzasadnienia prawnego z ograniczeniem się jedynie do przytoczenia (powołania) przepisów prawa, w tym zaniechanie wyjaśnienia podstawy prawnej zaskarżonego postanowienia,

- lakoniczne (zaledwie jednozdaniowe) odniesienie się do podniesionych w zażaleniu argumentów dotyczących konieczności różnicowania stanów faktycznych, w których (i) wyodrębniany lokal znajduje się na nieruchomości gruntowej zabudowanej tylko jednym budynkiem "jednolokalowym" (co nie miało miejsca w stanie faktycznym sprawy) oraz sytuacji, kiedy (ii) nieruchomość gruntowa zabudowana jest kilkoma budynkami, wśród których znajduje się budynek "jednolokalowy" (jak w okolicznościach sprawy), z ograniczeniem się do powołania sentencji uchwały Sądu Najwyższego z 19 listopada 2010 r. sygn. akt III CZP 85/10 (której zasadniczy podgląd - ze względu na odmienności występujące na gruncie rozpoznawanej sprawy - nie mógł mieć zastosowania);

- nieustosunkowanie się do twierdzeń i argumentów skarżącej istotnych z punktu widzenia rozstrzygnięcia dotyczących skutków braku wyodrębnienia lokalu w "jednolokalowym" budynku polegających na powstaniu stanu, w którym budynek ten staje się częścią nieruchomości wspólnej, w której udziały, obok właściciela określonego udziału odpowiadającego powierzchni użytkowej niewyodrębnionego lokalu, mają także współwłaściciele wyodrębnionych już lokali, co rodzi potencjalną możliwość dla tych współwłaścicieli korzystania także z tego niewyodrębnionego lokalu mieszkalnego z pokrzywdzeniem właściciela lokalu niewyodrębnionego;

c) art. 217 § 1 pkt 2 w zw. z art. 138 § 1 w zw. z art. 144 K.p.a. poprzez:

- utrzymanie w mocy postanowienia Starosty, w sytuacji spełniania przez lokal kryterium samodzielności określonego w art. 2 ust. 2 u.w.l., a w konsekwencji braku istnienia podstaw do odmowy wydania zaświadczenia o samodzielności lokalu, co uzasadniało wydanie przez organ orzeczenia kasacyjnego.

W uzasadnieniu skargi przywołano argumentację na poparcie powyższych zarzutów.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga jest niezasadna.

Przedmiotem kontroli Sądu jest postanowienie Kolegium z 17 grudnia 2021 r. utrzymujące w mocy postanowienie Starosty z 22 października 2021 r. o odmowie wydania zaświadczenia o samodzielności lokalu mieszkalnego w budynku mieszkalnym jednorodzinnym jednolokalowym położonym na dz. nr [...], obręb [...].

Zauważyć należy, że wydawanie zaświadczeń przez organy administracji uregulowane zostało w dziale VII Kodeksu postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 217 K.p.a., organ administracji publicznej wydaje zaświadczenie na żądanie osoby ubiegającej się o zaświadczenie, jeżeli: urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa (§ 2 pkt 1) lub osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego (§ 2 pkt 2). Natomiast stosownie do art. 218 K.p.a. w przypadkach, o których mowa w art. 217 § 2 pkt 2 k.p.a., organ administracji publicznej obowiązany jest wydać zaświadczenie tylko wówczas, gdy chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. A contrario, z powyższego wynika, że jeżeli potwierdzenie faktów albo stanu prawnego nie wynika z wiedzy organu, w szczególności z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu, wówczas organ, korzystając z dyspozycji art. 218 § 2 K.p.a., może przeprowadzić, ale wyłącznie w koniecznym zakresie, postępowanie wyjaśniające. Zakres postępowania wyjaśniającego, prowadzonego przed wydaniem zaświadczenia, jest w konsekwencji takiej konstrukcji ograniczony do analizy posiadanej dokumentacji oraz danych zgromadzonych w ww. zasobach i oceny możliwości ich przeniesienia do treści zaświadczenia. Nie jest natomiast dopuszczalne dokonywanie w tym trybie ustaleń faktycznych i ocen prawnych niewynikających wprost z prowadzonej przez organ ewidencji, rejestrów bądź innych danych znajdujących się w jego posiadaniu (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 23 kwietnia 2020 r. sygn. akt II OSK 1223/19, LEX nr 3041398). Z uwagi na "naturę" zaświadczenia w orzecznictwie sądowoadministracyjnym zwraca się też uwagę, że jeżeli problematyka, której dotyczy zaświadczenie jest sporna, wydanie zaświadczenia zgodnie z żądaniem strony nie jest możliwe. Zaświadczenie nie może rozstrzygać bowiem czegokolwiek, żadnych kwestii spornych. To co ma potwierdzać, musi być zatem oczywiste, wynikające w sposób bezsporny z tych dokumentów (por. wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 21 listopada 2011 r. sygn. akt II SA/Wa 1385/11 oraz z 22 czerwca 2006 r. sygn. akt VI SA/Wa 292/06; https://cbois.nsa.gov.pl).

Kierując się powyższym Sąd zauważa, że zarówno zaskarżone postanowienie, jak i poprzedzające je postanowienie Starosty, zostało wydane w stanie prawnym ustalonym ustawą z dnia 5 lipca 2018 r. o zmianie ustawy o własności lokali (Dz.U. z 2018 r. poz. 1506), która weszła w życie 23 sierpnia 2018 r. Zgodnie z art. 1 pkt 1 tej ustawy, art. 2 ust. 1a u.w.l. otrzymał brzmienie: "Ustanowienie odrębnej własności samodzielnego lokalu następuje zgodnie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo treścią decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz zgodnie z pozwoleniem na budowę albo skutecznie dokonanym zgłoszeniem, i zgodnie z pozwoleniem na użytkowanie albo skutecznie dokonanym zawiadomieniem o zakończeniu budowy."

Powołana wyżej ustawa zmieniająca ustawę o własności lokali wprowadziła również istotną zmianę dyspozycji art. 2 ust. 3 u.w.l.

Do 23 sierpnia 2018 r. przepis ten stanowił, że spełnienie wymagań, o których mowa w ust. 2 u.w.l., stwierdza starosta w formie zaświadczenia. Tym samym do tej daty starosta stwierdzał jedynie to, czy lokal spełnia techniczne warunki samodzielności (a więc, czy jest to wydzielona trwałymi ścianami w obrębie budynku izba lub zespół izb przeznaczonych na stały pobyt ludzi, które wraz z pomieszczeniami pomocniczymi służą zaspokajaniu ich potrzeb mieszkaniowych).

Po 23 sierpnia 2018 r. natomiast, obowiązki starosty związane z wydawaniem zaświadczenia o samodzielności lokalu uległy poszerzeniu, gdyż ustawodawca w zmienionym art. 2 ust. 3 u.w.l. określił, że starosta w formie zaświadczenia stwierdza spełnienie wymagań, o których mowa w art. 2 ust. 1a-2.

Innymi słowy, starosta wydając zaświadczenie o samodzielności lokali po 23 sierpnia 2018 r. bada, czy na podstawie posiadanych dokumentów można stwierdzić, że lokal: po pierwsze, spełnia techniczne warunki samodzielności (art. 2 ust. 2 u.w.l.), a po drugie, czy ustanowienie odrębnej własności samodzielnego lokalu następuje zgodnie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo treścią decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu (od 15 sierpnia 2019 r. również uchwały o ustaleniu lokalizacji inwestycji mieszkaniowej) oraz zgodnie z pozwoleniem na budowę albo skutecznie dokonanym zgłoszeniem i zgodnie z pozwoleniem na użytkowanie albo skutecznie dokonanym zawiadomieniem o zakończeniu budowy. Samodzielnym lokalem mieszkalnym, w rozumieniu ustawy o własności lokali jest przy tym, zgodnie z jej art. 2 ust. 2, wydzielona trwałymi ścianami w obrębie budynku izba lub zespół izb przeznaczonych na stały pobyt ludzi, które wraz z pomieszczeniami pomocniczymi służą zaspokajaniu ich potrzeb mieszkaniowych. Przepis ten stosuje się odpowiednio również do samodzielnych lokali wykorzystywanych zgodnie z przeznaczeniem na cele inne niż mieszkalne.

W niniejszej sprawie organy, stosując ww. przepisy, odmówiły wydania zaświadczenia o samodzielności lokalu.

W tym miejscu należy wyjaśnić, że istotą problemu prawnego występującego w sprawie było zagadnienie, czy można wydać zaświadczenie o samodzielności lokalu mieszkalnego w budynku jednorodzinnym, gdzie znajduje się tylko jeden lokal mieszkalny. Organy obu instancji zgodnie przyjęły, że w takim przypadku należy odmówić wydania zaświadczenia o samodzielności lokalu.

Stan faktyczny w zasadzie nie był sporny, gdyż wynika on z dokumentów znajdujących się w aktach administracyjnych.

Pojęcie samodzielności lokalu i odrębności własności zakłada pozostawanie lokalu w relacji do całości budynku, od której dany lokal pozostaje odrębny, ze względu na swą samodzielność. Jeśli przedmiotem własności jest budynek jednorodzinny, zawierający w istocie jeden lokal mieszkalny, to nie ma mowy o samodzielności tego lokalu, skoro nie może on podlegać wyodrębnieniu. Nie mamy do czynienia z "wydzieleniem trwałymi ścianami w obrębie budynku izby (...)", o którym mowa w art. 2 ust. 2 u.w.l., skoro ściany lokalu miałyby odpowiadać wprost wszystkim ścianom budynku. "Wydzielenie" następuje z określonej całości, a zatem nie ma możliwości uznania za wydzielone, wszystkich pomieszczeń znajdujących się w budynku jednorodzinnym.

Oczywistym jest zdaniem Sądu, że konstrukcja odrębnej własności lokalu ma sens tylko wówczas, gdy w budynku znajduje się więcej niż jeden lokal mający cechy samodzielności.

Sąd w składzie rozpatrującym niniejszą sprawę w pełni podziela ocenę prawną zajętą w uchwale Sądu Najwyższego z 19 listopada 2010 r. sygn. akt III CZP 85/10, w której sąd ten wyraził pogląd, że "opisywanie cech lokalu znajdującego się w budynku i wskazywanie na jego "samodzielność" w przytoczonym znaczeniu jest uzasadnione wówczas, gdy istnieje potrzeba odgraniczenia tego lokalu od innych lokali i innych części budynku, w którym lokal się znajduje. Potrzeba takiego odgraniczenia samodzielnych lokali w budynku przez uczynienie ich zdatnymi do uzyskania statusu odrębnego przedmiotu prawa ma uzasadnienie społeczne i ekonomiczne z tego względu, że różne osoby mogą korzystać z części budynku wyodrębnianych jako samodzielne lokale, różne osoby czynią na nie nakłady, pobierają z nich pożytki, a ostatecznie chcą je też uczynić przedmiotem obciążania i rozporządzania. Odwołanie się do konstrukcji odrębnej własności lokalu ma sens wówczas, gdy w budynku - poza lokalem, którego charakter jest analizowany z punktu widzenia zdatności do wyodrębnienia - znajduje się jeszcze choćby jeden lokal mający cechy samodzielności. W takim przypadku można wyodrębnić sferę interesów związanych z każdym z tych lokali oraz sferę takich interesów, które - ze względu na właściwości budynku i gruntu - muszą pozostać współwłasnymi w oznaczonych przez ustawę częściach. Jeżeli w budynku jest jeden samodzielny lokal, to fundamenty, mury zewnętrzne lub dach są tymi częściami budynku, które służą wyłącznie do użytku właściciela nieruchomości zabudowanej budynkiem. Nie da się wówczas wskazać takich części budynku, które nie służą wyłącznie do użytku właściciela budynku - lokalu. Skoro części budynku służące do wyłącznego użytku właściciela lokalu nie mogą być uznane za element nieruchomości wspólnej, to muszą stanowić część składową lokalu".

Jeśli zatem mamy do czynienia z jednym budynkiem, to prawo odrębnej własności lokali może powstać wówczas, gdy w budynku znajdują się przynajmniej dwa lokale o cechach lokali samodzielnych, tylko bowiem w takim przypadku możliwe jest powstanie prawa, które zostanie związane z odrębną własnością lokali, tj. prawa współwłasności części wspólnych budynku i gruntu. Zgodnie z art. 3 ust. 3 u.w.l., udział właściciela lokalu wyodrębnionego w nieruchomości wspólnej odpowiada stosunkowi powierzchni użytkowej lokalu wraz z powierzchnią pomieszczeń przynależnych do łącznej powierzchni użytkowej wszystkich lokali wraz z pomieszczeniami do nich przynależnymi. Udział właściciela samodzielnych lokali niewyodrębnionych w nieruchomości wspólnej odpowiada stosunkowi powierzchni użytkowej tych lokali wraz z powierzchnią pomieszczeń przynależnych do łącznej powierzchni użytkowej wszystkich lokali wraz z pomieszczeniami do nich przynależnymi.

Z tych względów nie zasługują na uwzględnienie zarzuty skargi dotyczące naruszenia art. 2 ust. 1c i art. 2 ust. 2 u.w.l. w zw. z art. 6 K.p.a.

Wbrew zarzutom skargi organy nie naruszyły również przepisów postepowania, w tym art. 7, art. 77 i art. 80 K.p.a przy ustalaniu stanu faktycznego, bowiem wynika on z przedstawionych i znajdujących się w aktach sprawy dokumentów, w tym przede wszystkim z decyzji Starosty [...] z 11 marca 2021 r. nr 389/2021 udzielającej pozwolenia na budowę obejmującego zmianę sposobu użytkowania budynku usługowego na budynek mieszkalny jednorodzinny z garażem w bryle. Zatwierdzony tą decyzją projekt budowlany dotyczył zatem budynku mieszkalnego jednorodzinnego (jednolokalowego) z garażem w bryle. Te dane dotyczące cech budynku uniemożliwiają, z przyczyn wyżej omówionych wydanie zaświadczenia żądanej treści. Okoliczności tej w żadnej mierze nie zmienia sposób zabudowy gruntu, tj. posadowienie na działce prócz przedmiotowego budynku jednolokalowego, również czterech innych budynków mieszkalnych - dwulokalowych.

Odnosząc się w tym kontekście do zarzutu skargi dotyczącego pominięcia przez organy dalszej części uchwały Sądu Najwyższego z 19 listopada 2010 r. sygn. akt III CZP 85/10, w której to wskazano, że "wykorzystanie konstrukcji odrębnej własności lokali może być uzasadnione także wówczas, gdy na wydzielonym gruncie postawiony jest więcej niż jeden budynek, a sposób zabudowy gruntu nie pozwala na przeprowadzenie podziału prowadzącego do powstania samodzielnych nieruchomości gruntowych, na których znalazłyby się części składowe - poszczególne budynki", zauważyć trzeba, że kwestia posadowienia kilu budynków na jednej nieruchomości gruntowej, czy też brak możliwości przeprowadzenia podziału nieruchomości gruntowej, nie są okolicznościami, które organ mógłby badać w postępowaniu o wydanie zaświadczenia. Wprawdzie, jak wskazano powyżej, organ może przed wydaniem zaświadczenia przeprowadzić w koniecznym (a wiec ograniczonym) zakresie postępowanie wyjaśniające, jak stanowi art. 218 § 2 K.p.a., jednak nie może ono zmierzać do rozpatrzenia sprawy administracyjnej, a jedynie do odnalezienia danych w celu potwierdzenia istniejącego obecnie lub w przeszłości stanu. Postępowanie wyjaśniające jest jedynie postępowaniem pomocniczym. Zdaniem Sądu, badanie wskazanych przez skarżącą okoliczności wykraczałoby poza kompetencje organu w postępowaniu o wydanie zaświadczenia.

Z podanych wyżej przyczyn organy nie mogły również badać, czy możliwe jest przeprowadzenie podziału nieruchomości, na której posadowione są budynki, w tym budynek skarżącej, w kontekście stanowiska Sądu Najwyższego zawartego w uzasadnieniu ww. uchwały, której fragmenty przytoczyła skarżąca.

W związku z tym uznać należy, że analiza zebranego w niniejszej sprawie materiału dowodowego i ocena podniesionych przez skarżącą zarzutów prowadzą do przekonania, że brak jest podstaw do podważenia legalności zaskarżonego postanowienia i wskazują na bezzasadność skargi. Organy orzekające w sprawie wnikliwie i wszechstronnie rozpatrzyły stan faktyczny (art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a.), szczegółowo wyjaśniły motywy, jakimi kierowały się przy rozstrzyganiu sprawy oraz uzasadniły swoje orzeczenie (art. 107 § 1 i 3 k.p.a.), nie naruszając wskazywanych przez skarżącą zasad wynikających z art. 8 i art. 11 K.p.a. Z przyczyn wskazanych powyżej, Kolegium nie naruszyło również art. 217 § 1 pkt 2 w zw. z art. 138 § 1 w zw. z art. 144 K.p.a. poprzez utrzymanie w mocy postanowienia Starosty.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r. poz. 329 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.

Rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym nastąpiło na podstawie art. 119 pkt 3 w zw. z art. 120 ww. ustawy, które to przepisy pozwalają na rozpoznanie sprawy we wskazanym trybie, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.