Postanowienie NSA, sygn. akt I GSK 2626/06
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2007-03-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celny
Hasła tematyczne: Celne postępowanie
Celne prawo
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Odrzucono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 183 par. 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Kazimierz Brzeziński Sędziowie Tadeusz Cysek NSA Józef Waksmundzki (spr.) Protokolant Marcin Chojnacki po rozpoznaniu w dniu 15 marca 2007 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej K. C. Przedsiębiorstwo Usługowe z siedzibą w Warszawie od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 września 2006 r. sygn. akt V SA/Wa 1149/06 w sprawie ze skargi K. C. Przedsiębiorstwo Usługowe z siedzibą w Warszawie na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Warszawie z dnia [...] marca 2006 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej postanawia : odrzucić skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 27 września 2006 r., sygn. akt V SA/Wa 1149/06 oddalił skargę K. C. - Przedsiębiorstwo Usługowe w Warszawie na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Warszawie z dnia [...] marca 2006 r., nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej wymierzającej opłatę manipulacyjną dodatkową za czynności funkcjonariuszy celnych poza siedzibą urzędu celnego.

K. C. - Przedsiębiorstwo Usługowe w Warszawie zaskarżył powyższy wyrok w całości zarzucając:

I. Naruszenie przepisów postępowania, o których mowa w art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.), dalej: p.p.s.a., tj.:

1. art. 134 § 1, art. 141 § 4 oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. i art. 21 ust. 1 Konstytucji poprzez przyjęcie, iż w przedmiotowej sprawie nie istnieje ważny interes finansowy strony;

2. art. 134 § 1, art. 141 § 4 oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. poprzez nierozważenie przez Sąd I instancji i przyjęcie, iż w sprawie nie istnieje ważny interes strony w postaci satysfakcji z uzyskania sprawiedliwego rozstrzygnięcia;

3. art. 134 § 1, art. 141 § 4 oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., a także art. 2 i art. 7 Konstytucji poprzez przyjęcie, iż w sprawie nie istnieje interes publiczny.

II. Naruszenie przepisów prawa materialnego, o których mowa w art. 174 pkt 1 p.p.s.a., tj.:

1. art. 2, art. 7 oraz art. 21 ust. 1 Konstytucji poprzez ich niewłaściwe zastosowanie;

2. art. 276 § 1 Kodeksu celnego poprzez jego błędną wykładnię;

3. art. 275 § 3 pkt 1 Kodeksu celnego poprzez niewłaściwe zastosowanie oraz art. 275 § 4 pkt 5 Kodeksu celnego poprzez jego błędną wykładnię.

Skarga kasacyjna nie zawiera wniosku o uchylenie lub zmianę zaskarżonego wyroku z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Przepis art. 176 p.p.s.a. zawiera dwojakiego rodzaju wymagania, którym powinna odpowiadać skarga kasacyjna. Po pierwsze, powinna ona czynić zadość wymaganiom formalnym przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym, wymienionym w art. 46 oraz art. 47 p.p.s.a. Po drugie, skarga kasacyjna powinna spełniać wymagania szczególne, materialne, właściwe tylko dla niej, a mianowicie powinna zawierać:

1. oznaczenie zaskarżonego orzeczenia,

2. wskazanie, czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części,

3. przytoczenie podstaw kasacyjnych,

4. wniosek o zmianę lub uchylenie orzeczenia,

5. oznaczenie zakresu żądanego uchylenia lub zmiany.

Niespełnienie wymagań przepisanych dla pism w postępowaniu sądowym stanowi brak formalny skargi kasacyjnej, który może być uzupełniony w trybie art. 49 w zw. z art. 193 p.p.s.a. Natomiast niespełnienie wymagań szczególnych przewidzianych tylko dla skargi kasacyjnej w art. 176 p.p.s.a. nie podlega sanacji, gdyż tego rodzaju braki mają charakter materialny i są nieusuwalne.

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W świetle tego przepisu Naczelny Sąd Administracyjny władny jest badać sprawę tylko z punktu widzenia podstawy kasacyjnej zawartej w skardze kasacyjnej oraz może uwzględnić taką skargę tylko w ramach zawartego w niej wniosku o uchylenie lub zmianę zaskarżonego orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany.

Brak wniosku o uchylenie lub zmianę zaskarżonego orzeczenia stanowi brak nieusuwalny (materialny) skargi kasacyjnej uniemożliwiający jej rozpoznanie, gdyż brak ten nie może być uzupełniony w trybie art. 49 p.p.s.a., ponieważ tryb ten dotyczy wymagań wymienionych w art. 46 i 47 p.p.s.a. Tryb ten w odniesieniu do skargi kasacyjnej może być poprzez art. 193 p.p.s.a. stosowany, ale tylko wyłącznie w razie niespełnienia wymagań wymienionych w pierwszej części art. 176 p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z dnia 16 marca 2004 r., sygn. akt FSK 209/04, ONSAiWSA 2004/1/13 z glosą aprobującą A. Skoczylasa w OSP 2004/6/73, postanowienie NSA z dnia 19 kwietnia 2005 r., sygn. akt FSK 1077/04, opubl. Monitor Podatkowy 2005/6/2, postanowienie NSA z dnia 6 lipca 2004 r., sygn. akt OSK 160/04, LEX nr 156428).

Odnosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy należy zauważyć, że wniesiona w niniejszej sprawie skarga kasacyjna nie zawiera wniosku o uchylenie lub zmianę zaskarżonego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (art. 176 in fine p.p.s.a.). Brak ten wobec związania Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 p.p.s.a.) uniemożliwia merytoryczne rozpoznanie skargi kasacyjnej. Skarga ta jest bowiem pozbawiona jednego ze swych podstawowych elementów i jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu na podstawie art. 180 w związku z art. 178 p.p.s.a.

Z tych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny postanowił jak w sentencji.