Postanowienie WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 923/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2010-12-08 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 645  Sprawy nieobjęte symbolami podstawowymi 601644 oraz od 646-652
6392 Skargi  na  uchwały rady powiatu  w przedmiocie ...  (art. 87  i  88  ustawy o  samorządzie powiatowym)
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Burmistrz Miasta i Gminy
Treść wyniku: Odmówiono przyznania prawa pomocy
Powołane przepisy: article: art. 245 par. 2, art. 246 par. 1 pkt 1 i 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Olsztynie Agnieszka Bińczyk po rozpoznaniu w dniu 8 grudnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku F. B. o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego w sprawie ze skargi F. B. na uchwałę Rady Powiatu z dnia "[...]" Nr "[...]" w przedmiocie rozpatrzenia skargi na Starostę postanawia odmówić przyznania skarżącemu prawa pomocy.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 15 listopada 2010 r., sygn. akt II SA/Ol 923/10, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie odrzucił skargę F. B. na uchwałę Rady Powiatu z dnia "[...]", Nr "[...]".

We wniosku z dnia 29 listopada 2010 r., złożonym na urzędowym formularzu, skarżący, ujawniając zamiar zaskarżenia przedmiotowego postanowienia, wniósł o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego. W uzasadnieniu podniósł, iż nie posiada żadnego majątku i ze skromnej emerytury dokłada do utrzymania żony – osoby "[...]" niepełnosprawnej "[...]", pobierającej emeryturę na najniższym krajowym poziomie. Stwierdził, iż poniesienie kosztów postępowania w niniejszej sprawie nie mogłoby nastąpić bez uszczerbku dla egzystencji jego i jego żony, a rzetelne rozpoznanie jego skargi leży także w interesie publicznym, co dowodził w dalszej części uzasadnienia. Zgodnie z oświadczeniem o stanie rodzinnym, majątku i dochodach skarżący prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z żoną. Skarżący i jego żona, poza oszczędnościami w kwocie "[...]", nie posiadają żadnego majątku. W rubryce nr 11 skarżący wyjaśnił, iż mieszkanie, w którym mieszka wraz z żoną stanowi własność "[...]". Źródłem dochodu 2-osobowej rodziny są emerytury w łącznej kwocie "[...]" brutto. W rubryce nr 11 skarżący dodał, iż z uzyskiwanych środków (w łącznej kwocie "[...]" netto) pokrywa koszty utrzymania mieszkania, opłaty za energię i gaz, abonament radiowy i usługi telekomunikacyjne w łącznej kwocie ok. "[...]" miesięcznie. Wskazał, iż jest wraz z żoną współodpowiedzialny finansowo za stan techniczny mieszkania i związane z tym naprawy, wymiany urządzeń i niezbędne remonty, których koszty ciągle rosną. Dodał, iż żona ponosi ponadto stałe wydatki na leczenie w kwocie ok. "[...]" miesięcznie, a i on sam jest osobą chorą, co ma wpływ na jego wydatki. Do przedmiotowego wniosku, skarżący załączył kserokopie dokumentów potwierdzających wysokość uzyskiwanych dochodów oraz wykazanych we wniosku wydatków.

Wskazać należy, iż zgodnie z art. 246 § 1 pkt 1 w związku z art. 245 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie ppsa, zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego, czyli przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, następuje jeśli osoba fizyczna wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Stosownie do art. 246 § 1 pkt 2 ppsa, przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym następuje natomiast, gdy osoba fizyczna wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Z treści przytoczonych przepisów wynika, że to na stronie ciąży obowiązek wykazania, iż znajduje się w sytuacji uzasadniającej przyznanie prawa pomocy. Nie wystarczy przy tym wykazanie, iż poniesienie kosztów postępowania sądowego pogorszy sytuację materialną strony. Strona wykazać powinna, że posiadane środki są tak skromne, że uiszczenie kosztów tego postępowania spowoduje uszczerbek w wydatkach na zaspokojenie najniezbędniejszych jej potrzeb, a ponadto, że środki, którymi dysponuje nie dają możliwości poczynienia jakichkolwiek oszczędności, które mogłyby być przeznaczone na ten cel.

W niniejszej sprawie, skarżący nie wykazał, że sytuacja materialna jego 2-osobowej rodziny uzasadnia przyznanie prawa pomocy, czy to w całości, czy też w części. Zauważyć należy, iż skarżący posiada wraz z żoną stały miesięczny dochód w łącznej wysokości "[...]", a ponadto oszczędności w kwocie "[...]". Po uiszczeniu wykazanych przez skarżącego wydatków, w tym na utrzymanie mieszkania i leki, 2-osobowej rodzinie pozostaje miesięcznie do dyspozycji ok. "[...]". Mając na uwadze wysokość tej kwoty, stwierdzić natomiast należy, iż z pochodzących z niej środków pieniężnych możliwe jest przy rozsądnym gospodarowaniu nie tylko zabezpieczenie środków na niezbędne wyżywienie skarżącego i jego żony oraz inne wydatki związane z zaspokojeniem najniezbędniejszych potrzeb, ale również na uiszczenie kosztów postępowania w niniejszej sprawie. Podkreślić jednocześnie należy, iż skarżący nie wykazał, aby najniezbędniejsze wydatki konieczne jego rodziny, w tym np. na wyżywienie, wymagały zwiększonych nakładów. Nie wskazał również na konieczność poniesienia obecnie zwiększonych wydatków na określony, usprawiedliwiony cel. W konsekwencji, stwierdzić należy, iż nie wykazał, aby pokrycie kosztów postępowania, które na obecnym jego etapie ograniczają się do kosztów postępowania kasacyjnego, mogło spowodować uszczerbek w wydatkach na zaspokojenie najniezbędniejszych potrzeb jego 2-osobowej rodziny. Mając zatem na uwadze sytuację materialną rodziny skarżącego, stwierdzić należy, iż poniesienie tych kosztów możliwe jest ze zgromadzonych już oszczędności oraz oszczędności poczynionych w bieżących wydatkach. Osoba ubiegająca się o prawo pomocy powinna bowiem poczynić oszczędności we własnych wydatkach do granic zabezpieczenia koniecznych kosztów utrzymania siebie oraz rodziny i dopiero gdy oszczędności poczynione w ten sposób okażą się niewystarczające może zwrócić się o pomoc państwa.

W świetle powyższego, na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 ppsa, orzeczono jak w sentencji.