Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt III SA/Lu 863/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2016-02-04 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 92a ust. 1 i ust. 2, art. 92b ust. 1, art. 92c ust. 1
journal: Dz.U. 2012 poz 1265
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - tekst jednolity
article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
journal: Dz.U.UE.L 2006 nr 102 poz 1 art. 10 ust. 2  i ust. 3
law: Rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów  socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również  uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Tekst mający znaczenie dla EOG).

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Marcinowski (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia WSA Robert Hałabis, Sędzia WSA Ewa Kowalczyk Protokolant Starszy asystent sędziego Małgorzata Olejowska po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 21 stycznia 2016 r. sprawy ze skargi R. S. na decyzję Inspektor Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] maja 2015 r., Nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego, po rozpatrzeniu odwołania R. S., utrzymał w mocy decyzję Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2015 r., Nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 10000 zł.

Podstawę faktyczną powyższego rozstrzygnięcia stanowiły następujące ustalenia:

W dniu [...] grudnia 2014 r. na autostradzie A-4 w G. przeprowadzono kontrolę drogową pojazdu silnikowego marki M. o nr rej. [...]. Pojazdem wykonywano międzynarodowy transport drogowy osób, okazjonalny przewóz zorganizowanej grupy osób na trasie Holandia - Polska, w imieniu przedsiębiorcy R. S., prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą R. S. – [...]. Pojazdem kierował w momencie kontroli J. K. W pojeździe obecny byli również kierowcy A. W. i D. K.

W trakcie kontroli stwierdzono nierejestrowanie za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności pojazdu i przebytej drogi. A. W. i D. K. nie rejestrowali swojej aktywności na karcie kierowcy od godziny 21:34 dnia [...] grudnia 2014 r. do godziny 6:36 dnia [...] grudnia 2014 r. – do momentu kontroli.

Stwierdzono również skrócenie dziennego czasu odpoczynku – o czas powyżej 15 minut do jednej godziny oraz za każdą następną rozpoczętą godzinę. Na podstawie zapisów cyfrowych z dnia [...] grudnia 2014 r. i dnia [...] grudnia 2014 r. A. W. i D. K. ustalono, że w dniu [...] grudnia 2014 r. rozpoczął się 30-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego kierowcy powinni odebrać minimum 9 godzin nieprzerwanego odpoczynku. W okresie tym kierowcy odebrali jedynie 1 godzinę i 49 minut nieprzerwanego odpoczynku, od godziny 8:01 do 9:50 dnia [...] grudnia 2014 r., a zatem skrócili dzienny czas odpoczynku o 7 godzin i 11 minut.

Przebieg kontroli został utrwalony w protokole kontroli Nr [...].

Decyzją z dnia [...] lutego 2015 r. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na R. S. karę pieniężną w wysokości 10000 zł za nierejestrowanie za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi oraz skrócenie dziennego czasu odpoczynku.

W odwołaniu od powyższej decyzji R. S. wniósł o jej uchylenie i umorzenie postępowania. Skarżący podniósł, że kierowcy A. W. i D. K. w dniu kontroli znajdowali się w pojeździe bez jego wiedzy. Kierowcy mieli zapewniony nocleg w celu odbycia wymaganego dobowego odpoczynku i mieli wrócić do miejsca zamieszkania autobusem liniowym.

Skarżący zarzucił naruszenie przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 z późn. zm.), dalej: k.p.a., poprzez uniemożliwienie skarżącemu zapoznania się z aktami sprawy i wypowiedzenia się co do zebranych dowodów.

Decyzją z dnia [...] stycznia 2015 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu organ odwoławczy podniósł, że ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego: protokołu kontroli, protokołów przesłuchania świadków, danych cyfrowych pobranych z urządzenia rejestrującego i z karty kierowcy, wynikało, ze A. W. i D. K. nie rejestrowali swojej aktywności na karcie kierowcy od godziny 21:34 dnia [...] grudnia 2014 r. do godziny 6:36 dnia [...] grudnia 2014 r. W czasie kontroli kierowcy J. K., D. K. i A. W. wykonywali międzynarodowy zarobkowy przewóz osób w załodze 3-osobowej. Kierowcy A. W. i D. K. znajdowali się w pojeździe i trakcie okresu gotowości nie rejestrowali swojej aktywności (nie włożono karty kierowcy do slotu tachografu cyfrowego).

Stwierdzone naruszenia uzasadniały nałożenie kary pieniężnej na podstawie lp. 6.2.1 załącznika nr 3 do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2012 r., poz. 1265 z późn.), dalej: u.t.d., w łącznej wysokości 10000 zł.

Odnosząc się do naruszenia polegającego na skróceniu dziennego czasu odpoczynku – o czas powyżej 15 minut do jednej godziny oraz za każdą następną rozpoczętą godzinę, organ przywołał przepisy rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85. Z rozporządzenia wynika, że kierowca korzysta z dziennego i tygodniowego okresu odpoczynku. W każdym 24 godzinnym okresie po upływie poprzedniego dziennego okresu odpoczynku lub tygodniowego okresu odpoczynku, kierowca musi wykorzystać kolejny dzienny okres odpoczynku. Jeśli część dziennego okresu odpoczynku zawarta w 24 godzinnym okresie wynosi co najmniej 9 godzin, ale mniej niż 11 godzin, wówczas ten dzienny czas odpoczynku uznaje się za skrócony dzienny okres odpoczynku. Na podstawie zapisów cyfrowych z dnia [...] grudnia 2014 r. i dnia [...] grudnia 2014 r. A. W. i D. K. ustalono, że w dniu [...] grudnia 2014 r. rozpoczął się 30-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego kierowcy powinni odebrać minimum 9 godzin nieprzerwanego odpoczynku. W okresie tym kierowcy odebrali jedynie 1 godzinę i 49 minut nieprzerwanego odpoczynku, od godziny 8:01 do 9:50 dnia [...] grudnia 2014 r., a zatem skrócili dzienny czas odpoczynku o 7 godzin i 11 minut. Z tych względów organ nałożył karę pieniężną w łącznej wysokości 3000 zł, na podstawie lp. 5.3. załącznika nr 3 do u.t.d., z którego wynika, że skrócenie dziennego czasu odpoczynku:- o czas powyżej 15 minut do jednej godziny podlega karze 100 zł, za każdą następną rozpoczętą godzinę – 200 zł.

W związku z tym, że kara pieniężna za stwierdzone naruszenia wynosiłaby łącznie 13000 zł, na podstawie art. 92a ust. 2 u.t.d. została zmniejszona do 10000 zł.

Organ stwierdził brak podstaw do wyłączenia odpowiedzialności przedsiębiorcy za stwierdzone naruszenia na podstawie art. 92b i art. 92c ust. 1 u.t.d. Organ odwoławczy podniósł, że skarżący nie prowadził nadzoru nad pojazdem oraz nad kierowcami wykonującymi zlecone zadanie przewozowe. Przedsiębiorca powinien mieć stały kontakt z kierowcami, aby móc reagować na ewentualne naruszenia. W niniejszej sprawie skarżący nie kontaktował się z żadnym z kierowców, aby zweryfikować, czy przewóz odbywa się zgodnie z obowiązującymi przepisami. Powyższe prowadzi do wniosku, że skarżący nie wykazał się należytą starannością w organizacji pracy.

W skardze sądowej R. S. zarzucił naruszenie przepisów prawa procesowego – art. 6, art. 7 w związku z art. 75 i art. 77, art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a. i art. 92b i art. 92c, art. 93 u.t.d.

W uzasadnieniu skarżący poniósł, że spełnił przesłanki określone w art. 92b ust. 1 i 2 u.t.d., ponieważ wykupił nocleg dla kierowców A. W. i D. K., zapewnił środki na zakup biletów autobusowych na powrót do domu dla ww. kierowców, zapewnił podróżującym w dniu kontroli trzeciego kierowcę, który mógł zakończyć zadanie przewozowe.

Skarżący zarzucił również brak możliwości wypowiedzenia się co do zebranych w sprawie materiałów i dowodów oraz błędne wskazanie nazwy firmy skarżącego.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasową argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Przedmiotem kontroli sądu jest decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego o nałożeniu na R. S. kary pieniężnej w wysokości 10 000 zł za nierejestrowanie za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi oraz skrócenie dziennego czasu odpoczynku.

Okoliczności faktyczne w niniejszej sprawie są bezsporne.

Z akt sprawy wynika, że w dniu [...] grudnia 2014 r. na autostradzie A-4 w G. przeprowadzono kontrolę drogową pojazdu silnikowego marki M. o nr rej. [...]. Pojazdem wykonywano międzynarodowy transport drogowy osób, okazjonalny przewóz zorganizowanej grupy osób na trasie Holandia - Polska, w imieniu przedsiębiorcy R. S., prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą R. S. – [...]. Pojazdem kierował w momencie kontroli J. K. W pojeździe obecny byli również kierowcy A. W. i D. K.

W trakcie kontroli stwierdzono nierejestrowanie za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności pojazdu i przebytej drogi. A. W. i D. K. nie rejestrowali swojej aktywności na karcie kierowcy od godziny 21:34 dnia [...] grudnia 2014 r. do godziny 6:36 dnia [...] grudnia 2014 r. – do momentu kontroli.

Stwierdzono również skrócenie dziennego czasu odpoczynku – o czas powyżej 15 minut do jednej godziny oraz za każdą następną rozpoczętą godzinę. Na podstawie zapisów cyfrowych z dnia [...] grudnia 2014 r. i dnia [...] grudnia 2014 r. A. W. i D. K. ustalono, że w dniu [...] grudnia 2014 r. rozpoczął się 30-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego kierowcy powinni odebrać minimum 9 godzin nieprzerwanego odpoczynku. W okresie tym kierowcy odebrali jedynie 1 godzinę i 49 minut nieprzerwanego odpoczynku, od godziny 8:01 do 9:50 dnia [...] grudnia 2014 r., a zatem skrócili dzienny czas odpoczynku o 7 godzin i 11 minut.

Kwestią sporną w niniejszej sprawie jest kwestia odpowiedzialności skarżącego jako przedsiębiorcy za stwierdzone naruszenie.

Z przepisów art. 92a ust. 1 i ust. 2 u.t.d. wynika, że podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 10 000 złotych za każde naruszenie. Suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej nie może przekroczyć kwoty 10 000 złotych.

W myśl art. 4 pkt 22 u.t.d. obowiązki lub warunki przewozu drogowego wynikają z przepisów ustawy oraz wymienionych tam wspólnotowych aktów prawnych, nadto z przepisów ustaw i wiążących Rzeczpospolitą Polską umów międzynarodowych.

Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1 oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy (art. 92a ust. 6 u.t.d.). Naruszenia jakie miały miejsce w niniejszej sprawie organy prawidłowo zakwalifikowały jako nierejestrowanie za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi, co zgodnie z lp. 6.2.1. załącznika nr 3 do ustawy zagrożone jest karą pieniężną w wysokości 5000 zł oraz jako skrócenie dziennego czasu odpoczynku:- o czas powyżej 15 minut do jednej godziny podlegające karze 100 zł, za każdą następną rozpoczętą godzinę – 200 zł.

Zgodnie z art. 92b ust. 1 u.t.d., nie nakłada się kary pieniężnej za naruszenie przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku, jeżeli podmiot wykonujący przewóz zapewnił:

1) właściwą organizację i dyscyplinę pracy ogólnie wymaganą w stosunku do prowadzenia przewozów drogowych, umożliwiającą przestrzeganie przez kierowców przepisów:

a) rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85,

b) rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym,

c) Umowy europejskiej dotyczącej pracy załóg pojazdów wykonujących międzynarodowe przewozy drogowe (AETR), sporządzonej w Genewie dnia 1 lipca 1970 r. (Dz. U. z 1999 r. Nr 94, poz. 1086 i 1087);

2) prawidłowe zasady wynagradzania, niezawierające składników wynagrodzenia lub premii zachęcających do naruszania przepisów rozporządzenia, o którym mowa w pkt 1 lit. a, lub do działań zagrażających bezpieczeństwu ruchu drogowego. Za naruszenie przepisów, o których mowa w ust. 1, karze grzywny, na zasadach określonych w art. 92, podlega kierowca lub inna osoba odpowiedzialna za powstanie tych naruszeń (ust. 2).

W myśl art. 92c ust. 1 u.t.d., nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli:

1) okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć, lub

2) za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny uprawniony organ, lub

3) od dnia ujawnienia naruszenia upłynął okres ponad 2 lat.

Regulacje zawarte w art. 92b oraz art. 92c u.t.d. nakładają na przedsiębiorcę bezwzględny obowiązek kontroli i właściwej organizacji pracy kierowców, w celu przeciwdziałania naruszeniom wymogów ustawy.

W myśl art. 10 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. U. UE L z dnia 11 kwietnia 2006 r. nr 102, str. 1), przedsiębiorstwo transportowe ma obowiązek organizowania pracy kierowcom w taki sposób, aby kierowcy mogli przestrzegać przepisów rozporządzenia (EWG) nr 3821/85 oraz przepisów rozdziału II rozporządzenia. Przedsiębiorstwo transportowe wydaje odpowiednie polecenia kierowcy i przeprowadza regularne kontrole przestrzegania przepisów rozporządzenia (EWG) nr 3821/85 oraz przepisów rozdziału II rozporządzenia nr 561/2006.

Z art. 10 ust. 3 rozporządzenia wynika, że przedsiębiorstwo transportowe odpowiada za naruszenia przepisów, których dopuszczają się kierowcy tego przedsiębiorstwa, nawet jeśli naruszenie takie miało miejsce na terytorium innego Państwa Członkowskiego lub w państwie trzecim.

W świetle powyższego stwierdzić należy, że nie można zatem uznać, że brak możliwości bieżącej kontroli kierowcy zwalnia przedsiębiorcę z odpowiedzialności wynikającej z art. 92a u.t.d. W orzecznictwie wskazano, że przyjęcie takiego poglądu oznaczałoby, że przedsiębiorca mógłby się na tego rodzaju okoliczności powoływać właściwie w każdej sytuacji naruszenia przez kierowcę przepisów prawa, co w konsekwencji oznaczałoby w istocie zwolnienie przedsiębiorcy w każdej sytuacji z podstawowego obowiązku jaki został określony w art. 10 ust. 2 i 3 rozporządzenia (WE) nr 561/2006. Dlatego treść przepisów art. 92b ust. 1 i art. 92c ust. 1 u.t.d. nie może być interpretowana w sposób, który dopuszczałby zwolnienie przedsiębiorcy z obowiązku określonego m.in. w art. 10 ust. 2 i ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 (vide wyrok NSA z dnia 2 czerwca 2009 r., sygn. akt II GSK 989/08). Prawodawca wyraźnie wskazał cel podejmowanych przez przedsiębiorcę działań, tj. zorganizowanie pracy kierowców w taki sposób, aby kierowcy ci mogli przestrzegać przepisów rozporządzenia (EWG) nr 3821/85 oraz przepisów rozdziału II rozporządzenia nr 561/2006. Obowiązkiem przedsiębiorcy jest zatem nadzór nad odpowiednimi zachowaniami ludzkimi. Przedsiębiorca powinien wykazać się dbałością o osiągnięcie zamierzonego celu.

Podkreślić trzeba też, że w przepisach art. 92b oraz 92c u.t.d. chodzi wyłącznie o zdarzenia nieoczekiwane i nadzwyczajne. W dyspozycji art. 92b ust. 1 oraz 92c ust. 1 u.t.d. nie mieszczą się sytuacje, które są skutkiem zachowania kierowcy, ale które wynikają z braku właściwych rozwiązań organizacyjnych po stronie pracodawcy, w zakresie umożliwienia pracownikom przestrzegania przepisów oraz dyscyplinowania ich do przestrzegania tych przepisów. Także kwestie właściwego doboru pracowników (ryzyko osobowe) nie mieszczą się w zakresie regulacji 92b ust. 1 oraz art. 92c ust. 1. Na przedsiębiorcy ciążą obowiązki właściwego doboru osób współpracujących z nim, zachowania należytej staranności, właściwego systemu motywacyjnego, szkoleniowego, czy innego rodzaju środków dyscyplinujących, tak aby nie dochodziło do naruszeń przepisów ustawy o transporcie drogowym.

W niniejszej sprawie organy trafnie oceniły, że nie występowały okoliczności zwalniające przedsiębiorcę od odpowiedzialności. Takie zwolnienie może mieć miejsce, gdy wyłączną winą za powstanie naruszenia ponosi osoba trzecia (kierowca) lub gdy naruszenie prawa jest wynikiem okoliczności całkowicie niezależnych od przewoźnika. Przedsiębiorca musi wykazać, że dołożył należytej staranności, tzn. że organizując przewóz uczynił wszystko, czego można od niego rozsądnie wymagać, a jedynie wskutek niezależnych okoliczności lub nadzwyczajnych zdarzeń doszło do naruszenia prawa. Istnieje domniemanie odpowiedzialności przewoźnika za naruszenie prawa przez kierowcę. Przewoźnik organizuje bowiem pracę kierowców i sprawuje nad nimi nadzór. Ponosi on ryzyko prowadzenia przedsiębiorstwa transportowego oraz posiada instrumenty prawne i faktyczne, aby zapewnić należyte wykonywanie obowiązków przez kierowców, przeciwdziałając naruszeniom prawa. Domniemanie odpowiedzialności przewoźnika może być obalone i ciężar udowodnienia okoliczności wymienionych w przytoczonych wyżej przepisach ustawy o transporcie drogowym spoczywa na przedsiębiorcy. Na skarżącym spoczywał zatem ciężar wykazania, że dołożył należytej staranności organizując przewóz i nie miał wpływu na naruszenie prawa przez kierowcę, przy czym brak takiego wpływu musiałby istnieć realnie (tak m. in. w wyrokach NSA z dnia 2 czerwca 2009 r. sygn. akt II GSK 989/08, z dnia 20 października 2010 r. sygn. akt II GSK 936/09, z dnia 27 sierpnia 2009 r. sygn. akt II GSK 4/09, z dnia 24 lutego 2011 r. sygn. akt II GSK 258/10 oraz z dnia 6 czerwca 2011 r., sygn. akt II GSK 404/10).

Okoliczności dotyczące wykupienia noclegu dla kierowców A. W. i D. K. oraz zapewnienia środków na zakup biletów autobusowych na powrót do domu dla ww. kierowców, podnoszone przez skarżącego w skardze, nie są wystarczające do tego, by uwolnić się od odpowiedzialności za stwierdzone naruszenie. Niezależnie od tego, skarżący nie udowodnił tych kwestii. Skarżący nie wykazał, że tak zorganizował pracę kierowców, aby nie doszło do naruszenia przepisów o transporcie drogowym i czasie pracy kierowców.

Uzasadniony jest zarzut naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. Uchybienie to nie miało jednak wpływu na wynik sprawy.

Przed wydaniem zaskarżonej decyzji skarżącego nie zawiadomiono o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Podnosząc zarzut naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. strona powinna jednak wykazać, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych oraz, że istniał związek przyczynowy między naruszeniem przepisów postępowania a wynikiem sprawy. Skarżący powyższego związku nie wykazał.

Skarżący zarzucił również, że organ uniemożliwił mu czynny udział w postępowaniu poprzez nieudostępnienie kopii akt sprawy, pomimo wniesienia opłaty za ich wydanie. Z akt sprawy wynika, że wniosek skarżącego o przesłanie kserokopii protokołów przesłuchania świadków został rozpoznany i postanowieniem z dnia [...] stycznia 2015 r. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego odmówił skarżącemu wydania uwierzytelnionych kopii akt sprawy. Skarżący skorzystał z prawa do wniesienia zażalenia na powyższe postanowienie. W wyniku rozpatrzenia zażalenia, Główny Inspektor Transportu Drogowego postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2015 r. utrzymał w mocy postanowienie o odmowie wydania uwierzytelnionych kopii akt sprawy (k. 44 akt III SA/Lu 863/15). R. S. nie wniósł skargi sądowej na to postanowienie. Nie można zatem skutecznie podnosić w niniejszym postępowaniu zarzutów skierowanych do w/w postanowień.

Nie zasługuje również na uwzględnienie zarzut błędnego oznaczenia strony postępowania. Skarżący zarzucił, że jako adresata zaskarżonej decyzji wskazano: "R. S. – [...]", podczas gdy skarżący prowadzi działalność gospodarczą pod nazwą "S. R. [...]". Z akt sprawy wynika, że decyzję skierowano do R. S. – osoby fizycznej prowadzącej działalność gospodarczą pod nazwą R. S. – [...]. Podanie nazwiska "S." stanowi błąd pisarski. Nie budzi jednak wątpliwości, że R. S. jest stroną postępowania.

Z tych względów skarga podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.