Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 850/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2022-03-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Zasądzono zwrot kosztów sądowych
Powołane przepisy: article: art. 49a
journal: Dz.U. 2021 poz 735
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c, art. 200, art. 205 par. 1, art. 213
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Świstak Sędziowie Sędzia WSA Jan Szuma Asesor WSA Paweł Daniel (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu [...] marca 2022 r. sprawy ze skargi M. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] sierpnia 2021 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy [...] z dnia [...] czerwca 2021r. nr [...], II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego kwotę [...]zł ([...]) tytułem zwrotu kosztów sądowych


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] sierpnia 2021 r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy [...] nr [...] z dnia [...] czerwca 2021 r. w sprawie odmowy uchylenia ostatecznej decyzji z dnia [...] grudnia 2020 r., nr [...], ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie instalacji odnawialnego źródła energii - farmy fotowoltaicznej o łącznej mocy do 100MW wraz z niezbędną infrastrukturą towarzyszącą na terenie działek o nr ewid. [...] położonych w obrębie geodezyjnym K. oraz działek o nr ewid. [...], [...], [...] położonych w obrębie geodezyjnym T. , gmina [...], składającej się z wolno stojących modułów fotowoltaicznych wraz z infrastrukturą towarzyszącą, w tym przyłączami elektroenergetycznymi i stacjami transformatorowymi oraz opcjonalną stacją elektroenergetyczną SN/WN (dalej również jako: "inwestycja").

W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia wskazano, że decyzją dnia [...] grudnia 2020 r. Wójt Gminy [...] ustalił warunki zabudowy dla opisanej powyżej inwestycji. Dnia [...] lutego 2021 r. do Wójta Gminy [...] wpłynął wniosek M. K. o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego wydaniem powyższej decyzji, w kworum wskazano, że wnioskodawca jako strona nie brał udziału w prowadzonym postępowaniu bez własnej winy.

Wójt Gminy [...] postanowieniem z dnia [...] lutego 2021 r. wszczął postępowanie w sprawie zakończonej decyzją z dnia [...] grudnia 2020 r. Po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego, Wójt Gminy [...] decyzją nr [...] z dnia [...] czerwca 2021 r. odmówił uchylenia ostatecznej decyzji własnej z dnia [...] grudnia 2020 r. ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie instalacji odnawialnego źródła energii - farmy fotowoltaicznej o łącznej mocy do 100MW wraz z niezbędną infrastrukturą towarzyszącą. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ stwierdził, że w rozpatrywanym przypadku nie zaistniała przesłanka z art. 145 § 1 pkt 4 ustawy z dnia [...] czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r., poz. 735 ze zm., dalej jako: "K.p.a."), na którą powołuje się M. K., bowiem został on uznany za stronę postępowania, zostało mu doręczone zawiadomienie o wszczęciu postępowania w sprawie, został on również poinformowany o tym, że może brać udział w każdym stadium postępowania administracyjnego oraz że o dalszych czynnościach organ będzie powiadamiał strony za pośrednictwem obwieszczeń wywieszonych na tablicy ogłoszeń w sołectwie K. i T. oraz w Urzędzie Gminy [...].

Odwołanie od powyższej decyzji wniósł M. K. zarzucając naruszenie:

1. art. 10 § 1 K.p.a. w zw. z art. 80 i art. 81 K.p.a. poprzez uniemożliwienie w sprawie stronie wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i okoliczności faktycznych, przez co organ uniemożliwił stronie wzięcie w sprawie czynnego udziału, czym naruszył jej prawo do czynnego uczestnictwa w każdym stadium postępowania;

2. art. 6 K.p.a., art. 7 K.p.a. statuującego zasadę prawdy obiektywnej, art. 8 K.p.a. wyrażającego zasadę zaufania uczestników postępowania do władzy publicznej oraz art. 9 K.p.a. statuującego zasadę informowania stron w postępowaniu;

3. art. 10 § 1 K.p.a. w zw. z art. 109 K.p.a. poprzez niedoręczenie stronie na piśmie decyzji z dnia [...] grudnia 2020 r., co uniemożliwiło stronie zapoznanie się z motywami podjętego rozstrzygnięcia, z uzasadnieniem faktycznym, prawnym i procesowe odniesienie się do niej, przez co organ ewidentnie uniemożliwił stronie wzięcie czynnego udziału w sprawie, a tym samy naruszył jej prawo do czynnego uczestnictwa w każdym stadium postępowania,

4. art. 6 K.p.a., zasadę zaufania uczestników postępowania do władzy publicznej wyrażoną w art. 8 K.p.a., a zwłaszcza zasadę informowania, wynikającą z art. 9 K.p.a. oraz zasadę wyjaśnienia powziętego rozstrzygnięcia wprosi wynikającą z art. 11 K.p.a.;

5. art. 6 k.p.a., art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 9 K.p.a, w zw. z art. 28 K.p.a. w zw. z art. 49 § 1 k.p.a. w zw. z art. 6 ust. 2 w zw. z art. 53 ust. 1 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez brak należytego zagwarantowania skarżącemu pełnego udziału w sprawie, a tym samym skuteczną odmowę skorzystania przez skarżącego z przymiotu strony postępowania i konsekwencji z tego płynących w sytuacji przyjęcia fikcji normatywnej właściwego doręczania pism procesowych, podczas gdy jednoznaczna treść w/w przepisów nakazuje przyjąć, że strona skarżąca powinna mieć zagwarantowane pełne prawo ochrony swojego interesu prawnego w postępowaniu w sytuacji, w której postępowanie bezpośrednio jej dotyczy, co w konsekwencji spowodowało całkowite niewłaściwe ich zastosowanie;

6. art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż przesłanka braku udziału strony w postępowaniu bez jej winy polega jedynie na braku zawiadomienia o wszczęciu postępowania lub niedopuszczeniu jej z powodów niezawinionych do udziału w innych czynności procesowych, podczas gdy przez brak udziału w postępowaniu z przyczyn niezawinionych przez stronę należy rozumieć brak udziału strony w całym ciągu wszystkich czynności rozpoznawczych oraz rozstrzygających postępowania administracyjnego, prowadzonych przez organ administracji, a więc w czynnościach wyjaśniających i decyzyjnych, mającej istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy i finalnej decyzji administracyjnej, co w konsekwencji doprowadziło do niewłaściwego zastosowania tego przepisu i odmowy uchylenia zaskarżonej decyzji;

7. art. 151 § 1 pkt 1 K.p.a. poprzez błędne przyjęcie, że istnieje brak podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji, polegający na błędnej ocenie braku istnienia podstaw do wznowienia postępowania, co skutkowało jego błędnym zastosowaniem;

8. art. 150 § 2 K.p.a. i art. 151 § 1 pkt 2 K.p.a. poprzez ich niezastosowanie i nieuchylenie decyzji o warunkach zabudowy z dnia [...] grudnia 2020 r. mimo obarczenia jej licznymi wadami proceduralnymi i materialnymi, co przyczyniło się wprost do rażącego rozumienia prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a.;

9. naruszenie art. 6 ust. 2, art. 53 ust. 1, art. 54 pkt. 2 lit. d, art. 59 ust. 1, art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez błędną subsumpcję do stanu faktycznego sprawy i przyjęcie, że interes prawny stron był w postępowaniu należycie gwarantowany i chroniony, podczas gdy jednoznaczna treść powyższych przepisów wskazuje, że możliwe jest jedynie takie zagospodarowanie terenu, które nie narusza w sposób istotny chronionego prawem interesu osób trzecich i ich prawa własności, a to nie zostało w postępowaniu w ogóle zagwarantowane i zapewnione;

10. art. 1 ust. 2, art. 10 ust. 2a, art. 15 ust. 3 pkt 3a, art. 50 ust. 2b ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez niezastosowanie w sprawie i nieustalenie warunków zabudowy dla inwestycji z odnawialnego źródła energii w ramach miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, mimo że tego typu inwestycje i warunki jej rozmieszczenia i zagospodarowania w terenie powinny znaleźć swe pełne odzwierciedlenie w ustaleniach miejscowego planu zagospodarowania - a w konsekwencji brak ujęcia inwestycji farmy fotowoltaicznej o mocy 100 MW (i więcej - jak w tym przypadku - str. 4 i 5 w uzasadnieniu) - w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy w W. ,

11. art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez dokonanie jego błędnej subsumpcji do ustalonego stanu faktycznego w sprawie, będącej wynikiem błędnej wykładni zasady dobrego sąsiedztwa w zakresie ustalania warunków nowej zabudowy i przyjęcie, że zasada ta nic ma zastosowania do elektrowni solarnych albowiem stanowi instalację odnawialnego źródła energii, co w konsekwencji doprowadziło do niewłaściwego zastosowania tego przepisu i błędnego przyjęcia nieobowiązywania w/w zasady poprzez błędne zastosowanie wyłączenia z art. 61 ust. 3 w/w ustawy, mimo że zasada dobrego sąsiedztwa winna znaleźć tu pełne swoje zastosowanie, z powodu tak dużej mocy przekraczającej 100 MW,

12. art. 59 ust. 1 i art. 61 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez błędne ustalenie warunków zabudowy, a w konsekwencji błędne zakwalifikowanie elektrowni solarnej jako infrastruktury technicznej, niezgodnie z poglądami doktryny i orzecznictwa,

13. art. 7 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych poprzez niezastosowanie i nieodrolnienie gruntów na potrzeby inwestycji w sytuacji takiej prawnej konieczności.

Rozpoznając wniesione odwołanie Kolegium wskazało, że wnioskodawca dochował terminowi do złożenia wniosku o wznowienie postępowania, co spowodowało, że badaniu podlegała kwestia zapewnienia mu udziału w postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji z dnia [...] grudnia 2020 r. Jak wynika z akt sprawy, M. K. został uznany za stronę postępowania, a w dniu [...] sierpnia 2020 r. do M. K. na jego adres zamieszkania zostało wysłane zawiadomienie o wszczęciu postępowania administracyjnego z wniosku C. SA. w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie instalacji odnawialnego źródła energii - farmy fotowoltaicznej o łącznej mocy do 100MW wraz z niezbędną infrastrukturą towarzyszącą. W piśmie tym organ zawiadomił, że zgodnie z art. 49a K.p.a. ze względu na liczbę stron postępowania przekraczającą 20, strony będą zawiadamiane o dalszych czynnościach w tej sprawie poprzez obwieszczenia na tablicy ogłoszeń w sołectwie K. i T. oraz na tablicy ogłoszeń Urzędu Gminy [...]. Zawiadomienie to zostało odebrane pod wskazanym adresem przez dorosłego domownika E. K. w dniu [...] sierpnia 2020 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru).

Mając powyższe na względzie Kolegium wskazało, że w rozpatrywanym przypadku nie zaistniała przesłanka wznowienia postępowania z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., na którą powołuje się M. K., bowiem został on uznany za stronę postępowania, zostało mu doręczone zawiadomienie o wszczęciu postępowania w sprawie, został on również poinformowany o tym, że może brać udział w każdym stadium postępowania administracyjnego oraz że o dalszych czynnościach organ będzie powiadamiał strony za pośrednictwem obwieszczeń wywieszonych na tablicy ogłoszeń w sołectwie K. i T. oraz w Urzędzie Gminy [...].

Zdaniem Kolegium brak jest podstaw prawnych do uchylenia, w następstwie wznowienia postępowania, ostatecznej decyzji Wójta Gminy [...] z dnia [...] grudnia 2020 r. W ocenie Kolegium we właściwy sposób wyjaśniony został stan faktyczny sprawy i trafnie oceniono sytuację prawną Wnioskującego, a także wyczerpująco uzasadniono wybór rozstrzygnięcia, co czyni zarzuty odwołania nieuzasadnionymi. Badane rozstrzygnięcie należy uznać za zgodne z prawem. Kolegium podkreśliło, że decyzja odmawiająca uchylenia decyzji dotychczasowej jest następstwem ustalenia przez organ braku podstaw wznowieniowych, co wyłącza dopuszczalność rozstrzygania o istocie sprawy. Zdaniem Kolegium przesłanka określona w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. determinuje zakres postępowania wszczętego na jej podstawie, którego przedmiotem jest w pierwszej kolejności potwierdzenie, czy strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Ustalenie przeciwne pozbawia organ możliwości przystąpienia do oceny decyzji dotychczasowej, a w szczególności oceny, czy zapadła ona z naruszeniem prawa.

Skargę na powyższe rozstrzygnięcie wniósł M. K. podtrzymując zarzuty zawarte w odwołaniu.

Odpowiadając na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.

Skarga okazała się zasadna.

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r., poz. 137) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 329), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Jednocześnie zgodnie z art. 134 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd obowiązany jest zatem dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji także wtedy, gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze.

Na wstępnie należy zwrócić uwagę, że niniejsza sprawa została rozpoznana w trybie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r. poz. 2095 ze zmianami). Zgodnie z powołanym przepisem: "Przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów". W związku z tym zarządzeniem z dnia [...] października 2021 r. Przewodniczący Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skierował sprawę do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym.

Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego, które utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy [...] z dnia [...] czerwca 2021 r. w sprawie odmowy uchylenia ostatecznej decyzji własnej nr [...] z dnia [...] grudnia 2020 r. ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie instalacji odnawialnego źródła energii - farmy fotowoltaicznej o łącznej mocy do 100MW wraz z niezbędną infrastrukturą towarzyszącą na terenie działek o nr ewid. [...] położonych w obrębie geodezyjnym K. oraz działek o nr ewid. [...], [...], [...] położonych w obrębie geodezyjnym T. , gmina [...], składającej się z wolno stojących modułów fotowoltaicznych wraz z infrastrukturą towarzyszącą, w tym przyłączami elektroenergetycznymi i stacjami transformatorowymi oraz opcjonalną stacją elektroenergetyczną SN/WN.

Jak wskazuje analiza akt sprawy podstawą wydanych rozstrzygnięć było ustalenie, że przesłanka wznowienia postępowania, na jaką powołał się skarżący, to jest naruszenie art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. nie miała w przedmiotowej sprawie miejsca.

Sąd podkreśla, że tak zakreślony przedmiot postępowania uniemożliwia na tym etapie wypowiedzenie się merytorycznie, co do treści decyzji z dnia [...] grudnia 2020 r. ustalającej warunki zabudowy. Sąd nie jest bowiem uprawniony do dokonania jej kontroli, a jedynie do ustalenia, czy rację mają organy przyjmując, że skarżącemu zapewniono udział w prowadzonym postępowaniu. Konsekwentnie Sąd nie mógł dokonać oceny podnoszonych zarzutów związanych z naruszeniem przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przy wydawaniu decyzji o warunkach zabudowy.

W tym miejscu wskazać należy, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w ślad za organem I instancji przyjęło, że skarżącemu został zapewniony czynny udział w postępowaniu. Fakt powyższy ma wynikać z przyjęcia, że został on uznany za stronę postępowania, zostało mu doręczone zawiadomienie o wszczęciu postępowania w sprawie, został on również poinformowany o tym, że może brać udział w każdym stadium postępowania administracyjnego oraz że o dalszych czynnościach organ będzie powiadamiał strony za pośrednictwem obwieszczeń wywieszonych na tablicy ogłoszeń w sołectwie K. i T. oraz w Urzędzie Gminy [...]. Stanowisko powyższe uznać należy za przedwczesne.

Ocena zgromadzonego materiału dowodowego wskazuje, że istotnie pismem z dnia [...] sierpnia 2020 r. skarżący został powiadomiony przez Wójta Gminy [...] o wszczęciu postępowania w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie instalacji odnawialnego źródła energii - farmy fotowoltaicznej o łącznej mocy do 100MW wraz z niezbędną infrastrukturą towarzyszącą. Równocześnie organ poinformował skarżącego, że na podstawie art. 49a K.p.a. o dalszym przebiegu postępowania będzie informowany poprzez obwieszczenie wywieszone na tablicy ogłoszeń w sołectwie oraz na tablicy w Urzędzie Gminy [...] (k. 37 akt organu I instancji). Skarżący nie kwestionuje przy tym faktu doręczenia mu powyższego pisma.

Stosownie do treści art. 49a K.p.a., poza przypadkami, o których mowa w art. 49, organ może dokonywać zawiadomienia o decyzjach i innych czynnościach organu administracji publicznej w formie, o której mowa w art. 49 § 1, jeżeli w postępowaniu bierze udział więcej niż dwadzieścia stron. Jeżeli przepis szczególny nie stanowi inaczej, zawiadomienie jest w takim przypadku skuteczne wobec stron, które zostały na piśmie uprzedzone o zamiarze zawiadamiania ich w określony sposób. Do zawiadomienia stosuje się przepis art. 49 § 2. Przepis art. 49a K.p.a. odnosi się zatem do przypadków, w których przepis szczególny nie przewiduje możliwości dokonywania zawiadomienia o decyzjach i innych czynnościach organu administracji publicznej w formie, o której mowa w art. 49 § 1 k.p.a., a w postępowaniu bierze udział więcej niż dwadzieścia stron. To w tych przypadkach, jeżeli przepis szczególny nie stanowi inaczej, zawiadomienie jest skuteczne wobec stron, które zostały na piśmie uprzedzone o zamiarze zawiadamiania ich w określony sposób. Przepis ten wyraźnie stanowi, że znajduje zastosowanie "poza przypadkami, o których mowa w art. 49". Z uwagi na znaczną ilość stron w postępowaniu Wójt miał możliwość skorzystania z powyższego przepisu, przy czym, co warte podkreślenia w świetle zarzutów formułowanych w odwołaniu – publiczne zawiadomienie o podejmowanych w sprawach czynnościach miało oparcie w art. 49a K.p.a., co powoduje, że zarzuty dotyczące naruszenia art. 49 K.p.a. uznać należało za wadliwe.

Zauważyć jednak należy, że dla ustalenia, czy stronie faktycznie umożliwiono udział w postępowaniu, konieczne jest nie tylko stwierdzenie, że strona została powiadomiona o fakcie skorzystania przez organ z art. 49a K.p.a. (co miało miejsce w niniejszej sprawie), ale również, ustalenie, czy organ wywiązał się z obowiązków, o jakich mowa w powyższym przepisie, a więc, czy Wójt rzeczywiście dokonał obwieszczeń na tablicy ogłoszeń w sołectwie oraz na tablicy w Urzędzie Gminy [...]. W aktach sprawy znajduje się jedynie obwieszczenie z dnia [...] listopada 2020 r. o zakończeniu zebraniu materiału dowodowego (k. 72 akt organu I instancji) oraz obwieszczenie o wydaniu decyzji z dnia [...] grudnia 2020 r. (k. 81 akt organu I instancji). Co znamienne, na obu powyższych obwieszczeniach podano jako podstawę prawną art. 49 K.p.a. (co jednak nie miał wpływu na rozstrzygnięcie sprawy), natomiast brak jest adnotacji, czy obwieszczania powyższe zostały faktycznie wywieszone. Na obu obwieszczeniach jest jedynie informacja "Wywieszono dnia ....." oraz "Zdjęto dnia ....", bez podania dat, kiedy czynności powyższe miały miejsce. Innymi słowy, brakuje nie tylko informacji o tym, czy obwieszczenia powyższe zostały faktycznie wywieszone oraz w jakim terminie miało to miejsce, ale również brak jest informacji gdzie powyższe obwieszczenia zostały wywieszone. Brak jest zatem podstawowego dowodu wskazującego na spełnienie przesłanek o jakich mowa w art. 49 § 1 w zw. z art. 49a K.p.a.

Na podstawie tak zgromadzonego materiału dowodowego nie sposób zatem rozstrzygnąć, czy skarżącemu rzeczywiście zapewniono udział w postępowaniu, a więc czy miał on możliwość zapoznania się z materiałem dowodowym (obwieszczenia z dnia [...] listopada 2020 r.) oraz z decyzją z dnia [...] grudnia 2020 r. (obwieszczenie z dnia [...] grudnia 2020 r.). Dopiero ustalenie powyższych okoliczności umożliwi odpowiedzi na pytanie, czy nie doszło do naruszenia zasady czynnego udziału skarżącego w postępowaniu zakończonym decyzją z dnia [...] grudnia 2020 r.

Równocześnie Sąd zauważa, że choć postanowieniem z dnia [...] lutego 2021 r. Wójt wszczął postępowanie w sprawie zakończonej decyzją z dnia [...] grudnia 2020 r., to jednak z treści powyższego postanowienia nie wynika, czy zbadana została kwestia dochowania terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania, co ma szczególne znacznie w związku z brakiem ustalenia terminu wywieszenia obwieszczenia o wydaniu decyzji.

Mając powyższe na względzie, a w szczególności braki w zgromadzonym materiale dowodowym, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzająca ją decyzję organu I instancji.

Ponownie rozpoznając sprawę organy zobowiązane są do ustalenia, sposobu i terminu wywieszenia obwieszczeń o postępowaniu zakończonym decyzją z dnia [...] grudnia 2020 r., a następnie dokonanie oceny, czy faktycznie skarżący miał możliwość wzięcia udziału w postępowaniu.

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zasądzając zwrot wpisu w wysokości 200,- zł oraz zwrot wydatków przedstawionych przez skarżącego (k. 90 akt sądowych) w wysokości [...] zł. Zasądzając zwrot wydatków Sąd miał na względzie, że stosownie do treści art. 213 powołanej powyżej ustawy, wydatki służą do pokrycia kosztów postępowania w sprawie, innych niż opłaty sądowe, a koszty sporządzenia odpisów dla ponad 80 stron postępowania, stanowi niewątpliwie koszt jaki musiał ponieść skarżący. Równocześnie Sąd zauważa, że możliwość zwrotu kosztów podróży dotyczy obowiązku osobistego stawiennictwa w Sądzie, co powoduje, że zwrot powyższy nie może być zasądzony w sytuacji podnoszonej przez skarżącego, którą jest dojazd do Sądu w celu złożenia pisma.