Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 152/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2007-06-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6171 Radcowie prawni i aplikanci radcowscy
Skarżony organ: Minister Sprawiedliwości
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Wieczorek Asesor WSA Piotr Borowiecki (spr.) Protokolant Patrycja Wrońska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 czerwca 2007 r. sprawy ze skargi M.B. na decyzję Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] lipca 2006 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wyniku egzaminu radcowskiego 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. stwierdza, że uchylona decyzja nie podlega wykonaniu; 3. zasądza od Ministra Sprawiedliwości na rzecz skarżącego M.B. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lipca 2006 r., nr [...],Minister Sprawiedliwości, po rozpoznaniu odwołania skarżącego M.B. od uchwały nr [...] z dnia [...] maja 2006 r. Komisji Egzaminacyjnej do spraw aplikacji radcowskiej przy Ministrze Sprawiedliwości na obszarze Rady Okręgowej Izby Radców Prawnych w G. dotyczącej ustalenia wyniku egzaminu radcowskiego – stwierdził, iż odwołanie to nie zasługuje na uwzględnienie.

Z akt sprawy wynika, iż skarżący M.B. w dniach [...] i [...] kwietnia 2006 r. przystąpił do egzaminu radcowskiego przeprowadzanego przez w/w Komisję Egzaminacyjną do spraw aplikacji radcowskiej.

Egzamin polegał na opracowaniu czterech tematów z różnych dziedzin prawa. Tematy z dziedziny prawa administracyjnego, cywilnego i karnego polegały na sporządzeniu pisma procesowego, zaś czwarty temat polegał na sporządzeniu umowy deweloperskiej. Każdą pracę sprawdzało dwóch członków Komisji, z których każdy wystawiał pisemną ocenę zawierającą liczbę punktów przyznanych przez danego członka Komisji oraz uzasadnienie tej oceny. Ogólna liczba uzyskanych punktów stanowiła sumę średnich ocen wystawionych przez członków Komisji za poszczególne tematy. Skarżący M.B. otrzymał: za pracę z prawa administracyjnego 20 punktów i 20 punktów - średnio 20 punktu, za pracę z prawa karnego 1 punkt i 10 punktów – średnio 5,5 punktu, za pracę z prawa cywilnego 10 punktów i 10 punktów – średnio 10 punktów oraz za projekt umowy 10 punktów i 18 punktów – średnio 14 punktów. Razem uzyskał wynik 49,5 punktu (vide: Protokół zbiorczy – Arkusz punktów z egzaminu radcowskiego – w aktach administracyjnych).

Uchwałą nr [...]z dnia [...] maja 2006 r. Komisja Egzaminacyjna do spraw aplikacji radcowskiej przy Ministrze Sprawiedliwości na obszarze Rady Okręgowej Izby Radców Prawnych w G. - działając na podstawie art. 369 ust. 1 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych (t.j. Dz.U. z 2002 r. Nr 123, poz. 1059 ze zm.) ustaliła, że skarżący otrzymał z części pisemnej egzaminu 49,5 punktu, zaś z części ustnej 0 punktów, co w konsekwencji oznacza, iż uzyskał on negatywny wynik egzaminu radcowskiego. W uzasadnieniu, powołując się na art. 367 ustawy o radcach prawnych - Komisja wskazała, że pozytywny wynik egzaminu pisemnego otrzymuje zdający, który uzyskał łącznie za część pisemną i ustaną co najmniej 130 punktów.

Od uchwały tej M.B. odwołał się w dniu [...] maja 2006 r. do Ministra Sprawiedliwości. Zarzucając zaskarżonej uchwale Komisji Egzaminacyjnej naruszenie szeregu przepisów zarówno prawa materialnego, jak i przepisów postępowania, skarżący wniósł o jej uchylenie w całości i wydanie orzeczenia co do istoty sprawy. W uzasadnieniu odwołania skarżący zarzucił przede wszystkim oparcie uchwały na wadliwym i niesłusznym dokonaniu oceny części pisemnej egzaminu radcowskiego przez członków Komisji Egzaminacyjnej. Skarżący stwierdził, że oceny opisowe w znakomitej większości nie polegają na prawdzie i nie są obiektywne, a ustalona w oparciu o nie punktacja jest znacznie i niesprawiedliwie zaniżona. Ponadto skarżący zarzucił, iż członkowie Komisji Egzaminacyjnej oceniający prace pisemne uczynili swoje oceny w oparciu o niesprecyzowane kryteria i zasady, co spowodowało zbyt dużą dowolność w przyznawaniu albo odejmowaniu punktów, a w konsekwencji uniemożliwiło to skarżącemu przystąpienie do części ustnej egzaminu radcowskiego. Ponadto skarżący stwierdził, iż brak było podstaw prawnych dla ustalenia przez Komisję Egzaminacyjną końcowego wyniku z egzaminu radcowskiego na 0 punktów, gdyż strona nie uczestniczyła w jego części ustnej.

W wyniku rozpatrzenia powyższego odwołania Minister Sprawiedliwości skierował do skarżącego pismo z dnia [...] lipca 2006 r., nr [...], podpisane przez Pana [...], Podsekretarza Stanu w Ministerstwie Sprawiedliwości, w którym zawiadomił skarżącego M.B. że jego odwołanie nie zasługuje na uwzględnienie. Minister wyjaśnił, że zgodnie z art. 369 ust. 2 ustawy o radcach prawnych zdającemu przysługuje odwołanie dotyczące wyniku jego egzaminu tj. od sumy ocen. Zakres odwołania ogranicza się do kontroli prawidłowości wyniku jako sumy punktów. Kontrola ta ma charakter formalny, a więc ograniczona jest jedynie do sprawdzenia, czy spełnione zostały warunki ustalone ustawą o radcach prawnych i rozporządzeniem Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 grudnia 2005r. w sprawie powołania komisji egzaminacyjnej do spraw aplikacji radcowskiej i odwoływania jej członków oraz szczegółowego trybu i sposobu przeprowadzenia egzaminu konkursowego radcowskiego (Dz.U. z 2005 r. Nr 258, poz. 2164 ze zm.). Organ wskazał, iż kontrola dotyczy jedynie ustalenia wyniku egzaminu, powołania członków Komisji, trybu i sposobu przeprowadzania egzaminu w tym składu i sposobu działania Komisji oraz sporządzenia protokołu i podpisania go. Minister Sprawiedliwości stwierdził, iż kontrolowany egzamin był przeprowadzony prawidłowo pod względem formalnym. Minister wskazał, że wykonuje tylko formalno-prawny nadzór nad wynikiem egzaminu, co oznacza, że nie może ponownie dokonywać ustaleń faktycznych i nie wykonuje uprawnień, które przysługują wyłącznie Komisji Egzaminacyjnej, polegających na sprawdzaniu prac pisemnych.

Pismo zawierało podpis i pieczątkę imienną wiceministra [...], nie zawierało natomiast pouczenia o możliwości wniesienia skargi do sądu administracyjnego.

W dniu [...] października 2006 r. skarżący M.B.– działając za pośrednictwem organu - wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na w/w decyzję (pismo) Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] lipca 2006 r., składając jednocześnie wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia tej skargi. Zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów postępowania, w tym art. 104, art. 107 § 1 i 3 k.p.a. oraz art. 6-8 oraz art. 15 k.p.a., a także przepisów prawa materialnego, w tym art. 369 ust. 1 i 2 w zw. z art. 361 ust. 3 oraz art. 364 i art. 365 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych – skarżący wniósł o uchylenie w/w decyzji Ministra Sprawiedliwości. W uzasadnieniu skarżący podtrzymał swoje dotychczasowe zarzuty zawarte w odwołaniu z dnia [...] maja 2006 r. Stwierdził ponadto, że najistotniejsze w niniejszej sprawie jest to, iż organ rozpatrujący odwołanie nie ustosunkował się do całego szeregu kwestionowanych przez skarżącego ustaleń faktycznych oraz prawnych składających się na konkretne zarzuty odwołania, poprzestając wyłącznie na formalnej kontroli prawidłowości ustalenia wyniku egzaminu radcowskiego, rozumianego jako suma uzyskanych ocen – punktów. Tym samy – zdaniem skarżącego – Minister w sposób zupełnie arbitralny i bezprawny odmówił stronie prawa odwołania w niniejszej sprawie, co stanowi naruszenie art. 6-8 oraz art. 15 k.p.a. Skarżący nie zgadzając się ze stanowiskiem Ministra - stwierdził, iż przedmiotem odwołania jest ustalony w drodze uchwały Komisji Egzaminacyjnej wynik egzaminu radcowskiego. Zdaniem skarżącego uprawnienie do odwołania "od wyniku egzaminu" rozumieć należy w pierwszym rzędzie jako uprawnienie do odwołania w zakresie materialnoprawnych przesłanek jego ustalenia. Zdaniem skarżącego w niniejszej sprawie organ rozpatrując odwołanie zaniechał wykonania ciążących na nim obowiązków, w szczególności nie poczynił własnych ustaleń faktycznych, co stanowi naruszenie prawa procesowego, uzasadniające uchylenie decyzji. Według skarżącego Minister Sprawiedliwości nie skorzystał w szczególności ze środków dowodowych, o których mowa w art. 75 § 1 k.p.a., w tym z dokumentów oraz opinii biegłych – specjalistów w gałęziach prawa, które stanowiły przedmiot egzaminu radcowskiego.

W odpowiedzi na skargę Minister Sprawiedliwości wniósł o jej odrzucenie z uwagi na fakt, iż sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego, a jedynie z ostrożności procesowej – o jej oddalenie. W uzasadnieniu Minister stwierdził, że brak jest podstaw prawnych do przyjęcia, iż rozpatrzenie odwołania zdającego od wyników egzaminu radcowskiego następuje w formie decyzji administracyjnej. W konsekwencji Minister uznał, iż skoro skierowane do strony pismo nie jest decyzją, to nie służy na nie skarga do sądu administracyjnego, a zatem skarga M.B. winna być odrzucona. Organ z ostrożności procesowej wskazał, iż w przypadku niepodzielenia przez Sąd w/w stanowiska, należy oddalić skargę. Minister Sprawiedliwości, powołując się na przepisy ustawy o radcach prawnych - stwierdził, że odwołanie przysługuje tylko od wyniku egzaminu, czyli od sumy ocen, a kontrola sprowadza się do oceny prawidłowej sumy punktów, a jej celem jest wyłącznie sprawdzenie wymogów formalnych egzaminu, w tym kwestii ustalenia wyniku egzaminu, powołania członków komisji, trybu i sposobu przeprowadzenia egzaminu radcowskiego, w tym m.in. składu komisji i sposobu działania komisji oraz sporządzenia protokołu z przebiegu egzaminu, czy też kwestii podpisów członków komisji uczestniczących w egzaminie. Minister podtrzymał swoje stanowisko, iż w ramach kontroli odwoławczej nie może on ponownie czynić ustaleń faktycznych, ani też wykonywać uprawnień przysługujących wyłącznie Komisji Egzaminacyjnej. W konsekwencji organ uznał, iż w sprawie niniejszej wynik egzaminu został przez Komisję ustalony prawidłowo, a więc decyzja Ministra o nieuwzględnieniu odwołania była słuszna.

Na rozprawie w dniu 12 czerwca 2007 r. pełnomocnik Ministra Sprawiedliwości wnosząc o oddalenie skargi, cofnął wniosek o jej odrzucenie.

Obecny na rozprawie skarżący podtrzymał żądania skargi, wyjaśniając jednocześnie kwestię daty nadania odwołania od uchwały Komisji Egzaminacyjnej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej także p.p.s.a.).

W ocenie Sądu analizowana pod tym kątem skarga M.B. zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja Ministra Sprawiedliwości z dnia [...]lipca 2006 r., nr [...]- narusza przepisy prawa.

W związku z pojawiającymi się wątpliwościami dotyczącymi podstawy prawnej do wydania przez Ministra Sprawiedliwości decyzji administracyjnej w przedmiocie odwołania od uchwały Komisji Egzaminacyjnej do spraw aplikacji radcowskiej ustalającej wynik egzaminu radcowskiego, należy na wstępie wskazać, iż egzamin, w którym brał udział skarżący, odbył się w roku 2006, co oznacza, że w stosunku do skarżącego miały zastosowanie przepisy ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych, w jej ostatecznym kształcie nadanym ustawą z dnia 30 czerwca 2005 r. o zmianie ustawy – Prawo o adwokaturze i innych ustaw (Dz.U. Nr 163, poz. 1361).

W ocenie Sądu postępowanie egzaminacyjne jest odrębnym postępowaniem administracyjnym, którego wynik ma bezpośredni wpływ na możliwość wszczęcia kolejnego postępowania administracyjnego w przedmiocie wpisu na listę radców prawnych. Przemawiają za tym następujące okoliczności prawne.

Po pierwsze należy zauważyć, iż z art. 369 ust. 4 ustawy o radcach prawnych wynika, że uchwała Komisji o pozytywnym wyniku egzaminu stanowi podstawę do podjęcia uchwały o wpisie na listę radców prawnych, zaś z art. 24 ust. 2 cyt. ustawy, że wpis osoby, która uzyskała pozytywny wynik egzaminu radcowskiego, następuje na jej wniosek, na podstawie uchwały Rady Okręgowej Izby Radców Prawnych. W tym stanie rzeczy uzyskanie pozytywnej oceny z egzaminu uprawnia kandydata do złożenia wniosku o wpis na listę radców prawnych, który to wniosek zostanie rozpatrzony pod względem spełniania przez kandydata warunków, o których mowa w art. 24 ust. 1 ustawy o radcach prawnych.

Ponadto warto zauważyć, iż postępowanie egzaminacyjne w stosunku do określonej osoby rozpoczyna zgłoszenie o przystąpieniu do egzaminu radcowskiego na podstawie art. 362 ust. 1 pkt 1 ustawy o radcach prawnych. Zgłoszenie nieodpowiadające warunkom formalnym określonym w ust. 4 cyt. wyżej artykułu, wymaga od przewodniczącego Komisji podjęcia działania w trybie art. 64 § 2 k.p.a. tj. wezwania do usunięcia braków formalnych, a w dalszej konsekwencji skutkuje pozostawieniem zgłoszenia bez rozpoznania – art. 333 ust. 4 i ust. 5 w związku z art. 361 ust. 1 ustawy. Zgłoszenie egzaminacyjne stanowi więc wniosek kandydata o wszczęcie w stosunku do niego postępowania egzaminacyjnego będącego postępowaniem administracyjnym, a wadliwość zgłoszenia wywołuje skutki przewidziane k.p.a.

Po trzecie uznać trzeba, iż na fakt, że postępowanie egzaminacyjne jest samodzielnym postępowaniem administracyjnym, wskazuje również możliwość uruchomienia przez kandydata faktycznej weryfikacji raz ustalonego wyniku egzaminu. Jak stanowi art. 369 ust. 1 ustawy o radcach prawnych wynik ten ustala w drodze uchwały Komisja egzaminacyjna, tj. organ specjalnie do tego celu powołany, na podstawie art. 331 ust. 1 ustawy przez Ministra Sprawiedliwości. Zgodnie z art. 369 ust. 2 ustawy o radcach prawnych od uchwały Komisji przysługuje zainteresowanemu odwołanie dotyczące wyników egzaminu do Ministra Sprawiedliwości. Zgodnie z art. 331 ust. 2 cyt. ustawy Minister Sprawiedliwości jest organem wyższego stopnia w stosunku do Komisji. Takie uregulowanie wskazuje wyraźnie, że postępowanie egzaminacyjne jest dwuinstancyjnym postępowaniem administracyjnym.

Przywołane wyżej przepisy w sposób jednoznaczny wskazują, że postępowanie egzaminacyjne jest odrębnym postępowaniem administracyjnym, w którym organy administracji decydują, czy stronie wszczynającej to postępowanie zgłoszeniem o przystąpieniu do egzaminu, poprzez pozytywny wynik egzaminu, przyznane zostanie uprawnienie do złożenia wniosku o wpis na listę radców prawnych. O uprawnieniu tym decyduje powołany w tym celu przez organ państwowy (Ministra Sprawiedliwości) inny organ (Komisja egzaminacyjna), od którego decyzji w sprawie indywidualnej przysługuje odwołanie do Ministra Sprawiedliwości. Wprawdzie przepisy ustawy o radcach prawnych nie formułują ani terminu do złożenia odwołania, ani też nie określają, w jakiej formie następuje rozstrzygniecie tego odwołania, niemniej – zdaniem Sądu – oczywiste jest, że tam gdzie rozstrzygana jest sprawa indywidualna, a od rozstrzygnięcia przysługuje odwołanie, znajduje zastosowanie kodeks postępowania administracyjnego, bez konieczności stwierdzania tego expressis verbis w danym akcie normatywnym.

Tak więc, z uwagi na znaczenie jakie ma wynik egzaminu dla możliwości ubiegania się w przyszłości o wpis na listę radców prawnych, ustawodawca przyznał osobie zainteresowanej prawo dochodzenia w drodze odwołania od uchwały Komisji, ponownego ustalenia wyniku egzaminu. Rozstrzygnięcie, które zapada w wyniku rozpatrzenia odwołania kandydata, ma dla określenia jego uprawnień (ubiegania się o wpis na listę radców prawnych) znaczenie zasadnicze. Dlatego w świetle wywodów poczynionych wyżej uznać należy, że rozstrzygnięcie to zapada w formie decyzji administracyjnej wydanej w drugiej instancji, ze wszystkimi tego konsekwencjami procesowymi, w tym z prawem do zaskarżenia decyzji do sądu administracyjnego, zgodnie z art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a.

W ocenie Sądu rozstrzygnięcie Ministra, aczkolwiek nie ma stosownej formy, jest decyzją administracyjną, bowiem posiada treść i wszystkie elementy decyzji wymienione w art. 107 k.p.a. Wydane jest w sprawie indywidualnej i rozstrzyga o uprawnieniach strony, wydane jest przez organ administracji w ramach jego właściwości (przez Wiceministra Sprawiedliwości w granicach upoważnienia udzielonego mu przez Ministra Sprawiedliwości), zawiera datę wydania, oznaczenie strony, podanie podstawy prawnej, rozstrzygnięcie sprawy (negatywne rozpatrzenie odwołania) oraz uzasadnienie faktyczne i prawne, a także podpis z podaniem imienia i nazwiska, który to podpis w zestawieniu z drukiem pisma oraz upoważnieniem pozwala ustalić niewątpliwe pochodzenie pisma od Wiceministra [...] działającego z upoważnienia Ministra. Pismo nie zawiera wprawdzie pouczenia o możliwości jego zaskarżenia, ale to oczywiście nie odbiera mu charakteru decyzji administracyjnej i nie ma jakiegokolwiek istotnego znaczenia wobec faktu, że skarżący bez pouczenia, w sposób właściwy wniósł skargę do sądu administracyjnego, składając jednocześnie – uwzględniony przez Sąd – wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi.

Zważywszy powyższe Sąd stanął na stanowisku, że postępowanie egzaminacyjne uregulowane ustawą o radcach prawnych jest postępowaniem administracyjnym, zaskarżone pismo Ministra jest decyzją organu odwoławczego, w rozumieniu k.p.a., wydaną w drugiej instancji, od której służy skarga do sądu administracyjnego.

W tej sytuacji przywracając stronie skarżącej termin do wniesienia skargi (vide: postanowienie WSA w Warszawie z dnia 28 marca 2007 r.), Sąd stwierdził, iż zaskarżone przez M.B. pismo Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] lipca 2006 r., nr [...], wydane w przedmiocie ustalenia wyników egzaminu radcowskiego – stanowi w istocie decyzję administracyjną z uwagi na fakt, iż zawiera władcze rozstrzygnięcie organu administracji publicznej w indywidualnej sprawie z zakresu administracji publicznej, które dotyczy uprawnień skarżącego, wynikających z przepisów prawa.

Mając na względzie powyższe Sąd uznał, iż brak jest podstaw do odrzucenia skargi M.B.

Rozważając merytorycznie zasadność skargi na decyzję Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] lipca 2006 r., nr [...], Sąd uznał, że jest ona uzasadniona.

Należy przede wszystkim wskazać na wstępie, iż skoro postępowanie egzaminacyjne jest postępowaniem administracyjnym, a zaskarżone orzeczenie Ministra jest decyzją drugoinstancyjną, to jej wydanie musi być poprzedzone ponownym zbadaniem sprawy administracyjnej zgodnie z wymogami k.p.a. Tą sprawą administracyjną jest ustalenie wyniku egzaminu i ponowne jej zbadanie nie oznacza oczywiście ponownego przeprowadzenia egzaminu, a jedynie kontrolę prawidłowości określonego przez Komisję egzaminacyjną wyniku egzaminu.

Z przytoczonych wyżej uregulowań ustawy o radcach prawnych nie wynika, że kontrola Ministra Sprawiedliwości, który zgodnie z art. 331 ust. 2 cyt. ustawy jest w stosunku do Komisji organem wyższego stopnia i zgodnie z art. 369 ust. 2 ustawy rozpoznaje odwołania od wyniku egzaminu stwierdzonego uchwałą Komisji – jest tylko kontrolą pod względem formalnym. Taka interpretacja przepisów ustawy o radcach prawnych jest zupełnie dowolna i nie znajduje oparcia w żadnym przepisie omawianego aktu normatywnego. Zdaniem Sądu Minister nie może kreować pewnych, nawet najbardziej racjonalnych rozwiązań, jeśli ustawodawca ich nie ustanowił i nie da się ich wywieść z przepisów ustawy. W ustawie o radcach prawnych ustawodawca w żaden sposób nie ograniczył zakresu kontroli Ministra Sprawiedliwości, co do prawidłowości wyniku egzaminu, nie można więc w drodze interpretacji uznać, że zakres ten jest bardzo ograniczony i sprowadza się tylko do kontroli warunków formalnych działania Komisji: sprawdzenia prawidłowości liczenia punktów, składu Komisji, przebiegu egzaminu, prawidłowości protokołu, czy też podpisów członków Komisji.

Z uwagi na fakt, iż w zaskarżonej decyzji Minister wyraźnie ograniczył kontrolę uchwały Komisji wyłącznie do zbadania warunków formalnych jej podjęcia i uchylił się od zbadania prawidłowości wyniku egzaminu - uznać należy, że doszło do istotnego naruszenia przepisów postępowania, regulujących zakres działania organu odwoławczego w drugiej instancji. Takie uchybienie przepisom postępowania uzasadnia uchylenie zaskarżonej decyzji.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy Minister Sprawiedliwości winien skontrolować wynik egzaminu, badając - oprócz spełnienia wymogów formalnych – również zasadność zarzutów merytorycznych odwołania, a w szczególności zarzutu dotyczącego błędnej oceny pracy ze wskazanych dziedzin prawa. Minister rozpatrując odwołanie powinien zbadać kwestię ewentualnych błędów w zastosowaniu prawa popełnionych przez członków Komisji sprawdzających prace i od tego badania nie może się uchylić.

Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie rozpatrując sprawę ponownie Minister Sprawiedliwości zmuszony jest jednakże zwrócić przede wszystkim uwagę na fakt, iż w związku z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 8 listopada 2006 r., sygn. akt K 30/06, (publik. /w:/ Dz.U. Nr 206 z dnia 17 listopada 2006 r., poz. 1522), przepis art. 369 ust. 2 ustawy o radcach prawnych, przewidujący kompetencję Ministra do rozpatrywania odwołań od uchwał komisji dotyczących wyników egzaminu radcowskiego - stracił z dniem 31 grudnia 2006r. moc obowiązującą. W tej sytuacji organ winien uwzględnić w/w okoliczność przy podejmowaniu dalszych czynności w niniejszej sprawie.

Biorąc powyższe pod uwagę Sąd orzekł, jak w sentencji wyroku, działając na podstawie przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jednocześnie, iż do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku zaskarżona decyzja Ministra Sprawiedliwości nie będzie podlegać wykonaniu, działając w tym zakresie na podstawie art. 152 p.p.s.a.

Zasądzając zwrot kosztów postępowania sądowoadministracyjnego poniesionych przez stronę skarżącą, Sąd orzekł w oparciu o dyspozycję przepisu art. 200 p.p.s.a.