Postanowienie NSA, sygn. akt I FSK 145/17
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2017-02-24 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie Sędzia NSA Maria Dożynkiewicz, , , po rozpoznaniu w dniu 24 lutego 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji zawartego w skardze kasacyjnej T. K. od wyroku Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w W. z dnia 26 października 2016 r., sygn. akt VIII SA/Wa 170/16, w sprawie ze skargi T. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 17 grudnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług postanawia odmówić wstrzymania wykonania decyzji.


UZASADNIENIE

We wniosku zawartym w skardze kasacyjnej T. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 26 października 2016 r., sygn. akt VIII SA/Wa 170/16, zwrócono się o wstrzymanie wykonania w całości zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w W. z 17 grudnia 2015 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług.

W uzasadnieniu tegoż wniosku skarżący wskazał, że wskutek przeprowadzenia postępowania egzekucyjnego może dojść do zachwiania płynności finansowej prowadzonej przez niego działalności gospodarczej. W efekcie może to prowadzić do jej zakończenia. Skutkiem zaś zakończenia działalności będzie utrata źródła utrzymania dla skarżącego i jego rodziny, co spowoduje nieodwracalne skutki.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do przepisu art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., dalej "p.p.s.a."), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Zgodnie natomiast z § 3 powołanego przepisu po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.

Z treści powołanych na wstępie przepisów wynika, że uruchomienie postępowania wpadkowego w tym przedmiocie następuje dopiero po zasygnalizowaniu we wniosku, składanym przez stronę, wystąpienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Skoro zaś to strona jest inicjatorem postępowania w tym przedmiocie, to na niej spoczywa obowiązek wykazania okoliczności uzasadniających wstrzymanie wykonania decyzji. Uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest uzasadnione. Twierdzenia te powinny zaś zostać poparte stosownymi dokumentami.

Do oceny zasadności wniosku konieczne jest dysponowanie aktualnymi danymi o stanie majątkowym wnioskodawcy. W interesie strony leży zatem takie sformułowanie wniosku, by powołane w nim okoliczności wskazywały na zajście w jej przypadku przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. Istotne jest więc aby okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zostały należycie uzasadnione i wykazane przez stronę, gdyż rola sądu sprowadza się jedynie do weryfikacji złożonych oświadczeń.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego strona skarżąca nie przedstawiła żadnych dokumentów na poparcie podnoszonej argumentacji. Wniosek nie pozwala zatem ustalić, jak w rzeczywistości kształtuje się sytuacja majątkowa strony oraz czy skarżący nie posiada i nie jest w stanie zdobyć środków pieniężnych na ewentualną spłatę wymaganych zobowiązań publicznoprawnych. W świetle powyższego trudno uznać za wiarygodne twierdzenie, że wykonanie decyzji doprowadzi do realizacji przesłanek wskazanych w omawianym przepisie. Materiał zgromadzony w sprawie również nie zawiera informacji umożliwiających sądowi uwzględnienie przedmiotowego wniosku. Należy bowiem zwrócić uwagę na okoliczność, że we wniosku o przyznanie prawa pomocy skarżący podniósł, że obecnie jest zatrudniony na umowę o pracę i zarabia minimalne wygrodzenia. Nie wskazał przy tym, czy w ogóle jeszcze prowadzi działalność gospodarczą. Natomiast we wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji podnosi, że to prowadzona przez niego działalność jest źródłem utrzymania całej rodziny. Skarżący nie wyjaśnił przy tym jak kształtuje się sytuacja finansowa jego małżonki, podnosząc jedynie w tym zakresie, że ma z nią ustanowioną rozdzielność majątkową.

W oparciu o tak ogólnikowe i niekiedy sprzeczne informacje trudno jest jednak ocenić w sposób należyty zasadność przedłożonego przez skarżącego wniosku. Nie ma bowiem wystarczających danych, które potwierdzałyby argumentację strony podnoszoną we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

Należy jednocześnie zaznaczyć, że zarówno konstrukcja przepisów dotyczących wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu bądź czynności, jak i treść pozostałych przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie przewidują możliwości wezwania strony do usunięcia braków tak sporządzonego wniosku. Nie będzie możliwe wezwanie strony do uzupełnienia jej wniosku o dostarczenie informacji uzasadniających uwzględnienie wniosku w oparciu o art. 49 p.p.s.a. Przepis ten bowiem ma zastosowanie wyłącznie do pism strony, które nie mogą otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych. Natomiast wniosek strony skarżącej warunki formalne zachowuje i tym samym nie ma przeszkód do nadania mu dalszego biegu.

Zważywszy na powyższe uznać należało, że strona nie wykazała w wystarczającym stopniu istnienia okoliczności uzasadniających obawę wyrządzenia znacznej szkody bądź spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.