Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 1501/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-11-27 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6138 Utrzymanie czystości i porządku na terenie gminy
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Rada Gminy
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec, Sędziowie sędzia WSA Monika Barszcz, sędzia WSA Joanna Borkowska (spr.), , po rozpoznaniu w dniu 27 listopada 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Prokuratora Okręgowego [...] w [...] na uchwałę Rady Gminy [...] z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...] w przedmiocie uchwalenia regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie gminy oddala skargę.


UZASADNIENIE

Rada Gminy [...] (dalej organ) dnia [...] listopada 2015 r. podjęła uchwałę nr [...] w sprawie regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie Gminy [...], której załącznikiem jest "Regulamin utrzymania czystości i porządku na terenie Gminy [...] " (dalej: Regulamin).

Pismem z dnia 5 czerwca 2020 r. Prokurator Okręgowy w [...](dalej skarżący) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na wskazaną wyżej uchwałę Rady Gminy [...], w zakresie § 3, § 4 ust. 2 pkt 2 oraz § 16 pkt 1 Regulaminu, zarzucając:

1. istotne naruszenie prawa, tj. art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 roku (zwanej dalej Konstytucją RP), art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym, art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (dalej zwana Ustawą) w zw. z § 118 w związku z § 143 załącznika do rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie Zasad techniki prawodawczej, poprzez powtórzenie i nieuprawnioną modyfikację w § 1 Regulaminu, treści przepisu zawartego w art. 4 ust. 2 Ustawy;

2. istotne naruszenie prawa, tj. art. 4 ust. 1 i 2 pkt 2 Ustawy w zw. z art. 7 i art. 94 Konstytucji RP poprzez przekroczenie delegacji ustawowej i nałożenie na właścicieli nieruchomości w § 2 ust. 1 pkt 1 Regulaminu obowiązku wyposażenia nieruchomości w pojemniki służące do zbierania odpadów komunalnych, podczas gdy art. 4 ust. 2 pkt. 2 oraz art. 5 ust. pkt 1 Ustawy zawierają alternatywę zbierania odpadów komunalnych w pojemnikach lub workach;

3. istotne naruszenie prawa, tj. art. 4 ust. 2 pkt 2 Ustawy w zw. z § 118 w związku z § 143 załącznika do rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie Zasad techniki prawodawczej poprzez nałożenie na właścicieli nieruchomości w § 2 ust. 1 pkt 1 Regulaminu obowiązku utrzymania pojemników służących do zbierania odpadów komunalnych w odpowiednim stanie sanitarnym, porządkowym i technicznym, co stanowi dosłowne powtórzenie treści art. 4 ust. 2 pkt 2 Ustawy bez konkretyzacji i uszczegółowienia tego obowiązku;

4. istotne naruszenie prawa, tj. art. 4 ust. 2 pkt 2 Ustawy w zw. z art. 7 i art. 94 Konstytucji RP oraz § 4 ust. 4 w związku z § 143 załącznika do rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie Zasad techniki prawodawczej poprzez niewypełnienie delegacji ustawowej i brak konkretyzacji i uszczegółowienia w Regulaminie obowiązków wskazanych w art. 4 ust. 2 pkt 2 Ustawy przez nałożenie w § 2 ust. 1 pkt 5 Regulaminu na właścicieli nieruchomości obowiązku uwzględnienia przepisów § 22 i § 23 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015 r. poz. 1422) w zakresie lokalizowania miejsc do gromadzenia odpadów komunalnych;

5. istotne naruszenie prawa, tj. art. 4 ust. 2 pkt 2 Ustawy w zw. z art. 7 i art. 94 Konstytucji RP poprzez przekroczenie delegacji ustawowej i nałożenie na właścicieli nieruchomości w § 2 ust. 1 pkt 6 Regulaminu obowiązku wydzielenia na nieruchomościach zabudowanych budynkami wielolokalowymi stałego miejsca gromadzenia odpadów komunalnych w postaci altany lub pergoli śmietnikowej, niedostępnej dla osób trzecich, podczas gdy postanowienia art. 4 ust. 2 pkt 2 i 2a Ustawy pozwalają radzie gminy na określenie warunków rozmieszczenia pojemników i ich utrzymania w odpowiednim stanie technicznym, sanitarnym i porządkowym oraz utrzymania w odpowiednim stanie sanitarnym i porządkowym miejsc gromadzenia odpadów, a nie na określenie konkretnych miejsc, gdzie powinno się gromadzić odpady komunalne;

6. istotne naruszenie prawa, tj. § 6 załącznika do rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie Zasad techniki prawodawczej w zw. z art. 2 Konstytucji RP, poprzez użycie w § 2 ust. 1 pkt 6 Regulaminu pojęcia "osoby trzecie", co stanowi pojęcie niedookreślone i nieostre, przez co akt prawa miejscowego pozbawiony jest precyzyjności i czytelności u adresata;

7. istotne naruszenie prawa, tj. art. 4 ust. 2 pkt 1 lit. c Ustawy w zw. z art. 7 i art. 94 Konstytucji RP poprzez przekroczenie delegacji ustawowej i nałożenie na właścicieli nieruchomości w § 3 Regulaminu obowiązku uprzątania śniegu, lodu, błota oraz innych zanieczyszczeń poprzez ich odgarnięcie w miejsce niepowodujące zakłóceń oraz ograniczeń w ruchu pieszych i pojazdów, podczas gdy przepis art. 4 ust. 2 pkt 1 lit. c Ustawy nie upoważnia rady gminy do wskazania sposobu, w jaki ma być uprzątnięte błoto, śnieg, lód i inne zanieczyszczenia z części nieruchomości wskazanych w naruszonym przepisie;

8. istotne naruszenie prawa, tj. art. 4 ust. 2 pkt 1 lit. d Ustawy w zw. z art. 7 i art. 94 Konstytucji poprzez przekroczenie delegacji ustawowej i ograniczenie w § 4 ust. 1 pkt. 2 Regulaminu uprawnienia mycia pojazdów samochodowych poza myjniami tylko do utwardzonego podłoża, a w § 4 ust. 2 - napraw pojazdów mechanicznych poza warsztatami naprawczymi wyłącznie w miejscach, w których prace związane z naprawą pojazdów nie będą uciążliwie dla sąsiednich nieruchomości;

9. istotne naruszenie prawa, tj. art. 4 ust. 1 pkt 1 lit. d Ustawy w zw. z art. 7 i art. 94 Konstytucji poprzez przekroczenie delegacji ustawowej i wprowadzenie w § 4 ust. 2 Regulaminu ograniczeń w zakresie napraw pojazdów mechanicznych poza warsztatami naprawczymi, podczas gdy art. 4 ust. 1 pkt 1 lit. d Ustawy upoważnia radę gminy jedynie do określenia szczegółowych zasad utrzymania czystości i porządku na terenie gminy dotyczących naprawy pojazdów samochodowych poza warsztatami naprawczymi, co jednocześnie jest niespójne z terminologią użytą w § 4 ust. 1 Regulaminu, gdzie już mowa o pojazdach samochodowych, a nie mechanicznych;

10. istotne naruszenie prawa, tj. art. 7 Konstytucji RP, art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym, art. 4 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach w zw. z § 118 w związku z § 143 załącznika do rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie Zasad techniki prawodawczej, poprzez nakazanie w § 5 ust. 3 Regulaminu zbierania odpadów komunalnych w workach o ujednoliconych kolorach, podczas gdy kwestia ta została już uregulowana w akcie prawa powszechnie obowiązującego, tj. rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 29 grudnia 2016 roku w sprawie szczegółowego sposobu selektywnego zbierania wybranych frakcji odpadów, gdzie przepis § 4 tego rozporządzenia określa kolory worków i ich opisy w zależności od rodzaju odpadów;

11. istotne naruszenie prawa, tj. art. 4 ust. 1 i 2 Ustawy w zw. z art. 7 i art. 94 Konstytucji RP oraz § 118 w związku z § 143 załącznika do rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie Zasad techniki prawodawczej poprzez przekroczenie delegacji ustawowej i wskazanie w § 11 ust. 1 i ust. 2 Regulaminu, że właściciele utrzymujący zwierzęta domowe ponoszą pełną odpowiedzialność za zachowanie utrzymywanych zwierząt, podczas gdy kwestie te uregulowane są w aktach prawa powszechnie obowiązującego m.in. w kodeksie cywilnym i kodeksie wykroczeń, a nadto zapis ten stanowi dosłowne powtórzenie treści przepisu art. 4 ust. 2 pkt 6 Ustawy, bez konkretyzacji i uszczegółowienia tego obowiązku;

12. istotne naruszenie prawa, tj. art. 4 ust. 1 i 2 pkt 6 Ustawy w zw. z art. 7 i art. 94 Konstytucji RP w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP poprzez przekroczenie delegacji ustawowej i zezwolenie w § 11 ust. 2 pkt 1 lit. a i b Regulaminu na zwolnienie psa ze smyczy, z wyłączeniem jednak psów rasowych, uznawanych za agresywne, dodatkowo w nałożonym kagańcu jedynie w miejscach mało uczęszczanych przez ludzi i tylko w sytuacji, gdy posiadacz ma możliwość sprawowania kontroli nad jego zachowaniem, a na terenie nieruchomości wyłącznie, kiedy jest ona należycie ogrodzona, w sposób uniemożliwiający jej opuszczenie przez psa i wykluczający dostęp osób trzecich;

13. istotne naruszenie prawa, tj. § 6 załącznika do rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie Zasad techniki prawodawczej" w zw. z art. 2 Konstytucji RP, poprzez nałożenie na właścicieli nieruchomości w § 11 ust. 2 pkt 2 lit. a Regulaminu obowiązku sprawowania "stałego i skutecznego dozoru", co stanowi pojęcie niedookreślone i nieostre, przez co akt prawa miejscowego pozbawiony jest precyzyjności i czytelności u adresata;

14. istotne naruszenie prawa, tj. art. 4 ust. 1 pkt 6 Ustawy w zw. z art. 7 i art. 94 Konstytucji poprzez przekroczenie delegacji ustawowej i wprowadzenie w § 11 ust. 2 pkt. 2 lit. e Regulaminu nakazu niepozostawiania bez właściciela psów i innych zwierząt w obrębie nieruchomości niezamieszkałych lub nieużytkowanych;

15. istotne naruszenie prawa, tj. art. 4 ust. 1 pkt 6 Ustawy w zw. z art. 7 i art. 94 Konstytucji poprzez przekroczenie delegacji ustawowej i wprowadzenie w § 11 ust. 2 pkt. 2 lit. d Regulaminu nakazu zabezpieczenia przed wydostaniem się z pomieszczenia pajęczaków, owadów, gadów, płazów, ptaków i innych zwierząt egzotycznych utrzymywanych na obszarze nieruchomości, podczas gdy zwierzęta te nie należą do katalogu "zwierząt domowych";

16. istotne naruszenie prawa, tj. art. 4 ust. 2 pkt 7 Ustawy w zw. z art. 7 i art. 94 Konstytucji RP oraz § 118 w związku z § 143 załącznika do rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie Zasad techniki prawodawczej poprzez niewypełnienie delegacji ustawowej i brak konkretyzacji i uszczegółowienia w Regulaminie wymagań utrzymywania zwierząt gospodarskich na terenach wyłączonych z produkcji rolniczej, a jednocześnie wprowadzenie w § 12 ust. 1 Regulaminu bezwzględnego zakazu utrzymywania zwierząt gospodarskich na terenach wyłączonych z produkcji rolniczej oznaczonych w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego, jako takie, co stanowi przekroczenie delegacji ustawowej wyrażonej w art. 4 ust. 2 pkt 7 Ustawy;

17. istotne naruszenie prawa, tj. art. 4 ust. 1 i ust. 2 Ustawy w zw. z § 4 i § 118 w związku z § 143 załącznika do rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie Zasad techniki prawodawczej poprzez przekroczenie delegacji ustawowej i zbędne wskazanie w § 12 ust. 3 pkt 1 Regulaminu, że na terenach wyłączonych z produkcji rolnej dopuszcza się utrzymywanie zwierząt gospodarskich pod warunkiem posiadania budynków gospodarskich przeznaczonych do hodowli zwierząt spełniających wymogi ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r. poz. 1409 z późn. zm.), jednocześnie treść § 12 ust. 3 Regulaminu jest sprzeczna z treścią § 12 ust. 1 Regulaminu;

18. istotne naruszenie prawa, tj. art. 4 ust. 1 i ust. 2 Ustawy w zw. z art. 7 i art. 94 Konstytucji RP oraz § 118 w związku z § 143 załącznika do rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie Zasad techniki prawodawczej poprzez przekroczenie delegacji ustawowej i wskazanie w § 12 ust. 3 pkt. 2 Regulaminu, że na terenach wyłączonych z produkcji rolnej dopuszcza się utrzymywanie zwierząt gospodarskich pod warunkiem, że wszelka uciążliwość

hodowli dla środowiska, w tym emisje będące jej skutkiem zostaną ograniczone do obszaru nieruchomości, na której jest prowadzona, podczas gdy kwestie te uregulowane są w aktach prawa powszechnie obowiązującego m. in. w kodeksie cywilnym i ustawie Prawo o ochronie środowiska;

19. istotne naruszenie prawa, tj. art. 4 ust. 2 pkt 7 Ustawy w zw. z art. 7 i art. 94 Konstytucji poprzez przekroczenie delegacji ustawowej i wprowadzenie w § 12 ust. 4 Regulaminu ograniczeń w zakresie prowadzenia chowu zwierząt gospodarskich na terenach wyłączonych z produkcji rolnej, podczas gdy art. 4 ust. 2 pkt 7 Ustawy upoważnia radę gminy jedynie do określenia szczegółowych zasad utrzymania czystości i porządku na terenie gmin w zakresie wymagań utrzymywania zwierząt gospodarskich na terenach wyłączonych z produkcji rolniczej.

W związku z powyższym skarżący na podstawie art. 147 § 1 ppsa wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonych przepisów uchwały Rady Gminy [...].

Skarżący wniósł również o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie w całości oraz o rozpoznanie sprawy na rozprawie.

Zarządzeniem z dnia 15 października 2020r. sygn. akt IV SA/Wa 1501/20 Sąd poinformował strony, że w związku ze wzrostem zagrożenia epidemiologicznego na terenie województwa [...], mając na uwadze, że przeprowadzenie rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących, na podstawie art. 16 zzs4 ust.3 ustawy z dnia 2 marca 2020r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020r., poz.374), zmieniony został tryb rozpoznania sprawy: z rozprawy na posiedzenie niejawne w składzie trzech sędziów.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga podlegała oddaleniu.

W świetle art. 94 Konstytucji RP organy samorządu terytorialnego wydają akty prawa miejscowego obowiązujące na obszarze działania tych organów, na podstawie i w granicach upoważnień zawartych w ustawie. Jednocześnie zasada praworządności, wyrażona w art. 7 Konstytucji RP wymaga, żeby materia, regulowana wydanym aktem normatywnym, wynikała z upoważnienia ustawowego i nie przekraczała zakresu tego upoważnienia. Wynika to także wprost z art. 40 ustawy o samorządzie gminnym, zgodnie z którym gminie przysługuje prawo stanowienia aktów prawa miejscowego obowiązujących na obszarze gminy na podstawie upoważnień ustawowych. Akty prawa miejscowego, jako akty podstawowe muszą być niesprzeczne zarówno z ustawą, na podstawie której zostały wydane, jak również z Konstytucją i innymi aktami ustawowymi, które bezpośrednio lub pośrednio odnoszą się do tej samej materii. Upoważnienie ustawowe do uchwalenia regulaminu czystości i porządku w gminie stanowi art. 4 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, z zgodnie z którym rada gminy, po zasięgnięciu opinii państwowego powiatowego inspektora sanitarnego, uchwala regulamin utrzymania czystości i porządku na terenie gminy, który jest aktem prawa miejscowego. Zakres regulacji uchwalanego regulaminu wynika z art. 4 ust. 2 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach.

Analizując treść zaskarżonej uchwały Sąd nie podzielił stanowiska skarżącego, że Rada Gminy [...] naruszyła wskazane w skardze przepisy ustawy z dnia 13 września 1996 roku o utrzymaniu czystości i porządku w gminach(Dz.U. z 2018 r. poz. 1454), dalej jako "Ustawa", a także rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie Zasad techniki prawodawczej poprzez przekroczenie delegacji ustawowej, dalej jako "Rozporządzenie".

Odnosząc się do zarzutu naruszenia Ustawy, Konstytucji RP oraz Rozporządzenia poprzez powtórzenie i modyfikację w § 1 Regulaminu treści art. 4 ust. 2 Ustawy, to wskazać należy, że Sąd nie dopatrzył się w kontrolowanym zapisie modyfikacji art.4 ust.2 Ustawy. Odnośnie zarzutu powtórzenia, Sąd podziela stanowisko organu, że Rada ustalając Regulamin, tj. kompletny zbiór reguł zachowania odnoszących się do kwestii związanych z utrzymaniem czystości i porządku w gminie, przedstawiła adresatom uchwały jasną informację jakie kwestie są w nim uregulowane. W ocenie sądu celem Regulaminu jest stworzenie kompendium wiedzy w danej dziedzinie. Nawet jeżeli uznać, że zaskarżona Uchwała narusza Zasady techniki prawodawczej – przez powielanie regulacji i brak odesłania do innych aktów prawnych - to jednak skala tych naruszeń z całą pewnością nie jest ani rażąca, ani na tyle istotna, aby skutkowała stwierdzeniem nieważności zaskarżonych przepisów.

Zarzut dotyczący nałożenia na właścicieli nieruchomości obowiązku wyposażenia nieruchomości w pojemniki służące do zbierania odpadów komunalnych - § 2 ust. 1 pkt 1 Regulaminu - jest błędny, bowiem w dniu podjęcia uchwały tj. [...] listopada 2015r., przepisy Ustawy wspominały wyłącznie od pojemnikach. Modyfikacja art. 4 ust. 2 pkt 2 i art. 5 Ustawy wprowadzająca alternatywę zbierania odpadów komunalnych w pojemnikach lub workach nastąpiła dopiero przepisami ustawy z dnia 19 lipca 2019 r. o zmianie ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach oraz niektórych innych ustaw (Dz. U z 2019 r. poz. 15791).

Następnie Skarżący zarzuca, że wskazanie w § 2 ust. 1 pkt 1 Regulaminu, że pojemniki na odpady winny być utrzymane w odpowiednim stanie sanitarnym, porządkowym i technicznym stanowi powtórzenie przepisów Ustawy. Tak jak wyżej wskazano, w ocenie Sądu Regulamin stanowi kompletną regulację, wyznaczającą adresatom zasady postępowania w celu utrzymania czystości i porządku na terenie gminy, zatem powtórzenie części przepisu Ustawy, nie stanowi o istotnym naruszeniu prawa.

Wobec powyższych rozważań, za niekonsekwentne należy uznać stanowisko skarżącego dotyczące zarzutu naruszenia przepisów Ustawy, Konstytucji RP oraz Zasad techniki prawodawczej poprzez wskazanie w § 2 ust. 1 pkt 5 oraz pkt 6Regulaminu, że lokalizując miejsca do gromadzenia odpadów komunalnych należy uwzględnić przepisy § 22 i § 23 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Rozwiązanie to jest odmienne od stosowanej przez organ przy tworzeniu Regulaminu zasady integralności informacji dotyczących zasad czystości i porządku w gminie, jednak odesłanie w do norm zawartych w innym akcie nie stanowi naruszenia przepisów. Sąd za wystarczające uznał odesłanie przez Radę do powszechnie obowiązujących przepisów rozporządzenia.

Podobnie za wystarczające Sąd uznał postanowienia § 3 Regulaminu zgodnie z którymi błoto, śnieg, lód i innych zanieczyszczenia z części nieruchomości służących do użytku publicznego, winny być odgarnięte w taki sposób, aby nie zakłócały ruchu pieszych.

Zgodnie z delegacją art. 4 ust. 2 pkt 1 lit. d Ustawy w brzmieniu obowiązujący w dacie uchwalenia Regulaminu organ stanowiący gminy winien określić wymagania w zakresie mycia pojazdów poza myjniami. W ocenie Sądu postanowienie § 4 ust. 1 pkt 2 oraz ust. 2 Regulaminu nakazujące mycie pojazdów na utwardzonym podłożu oraz przy użyciu środków ulegających biodegradacji mieści się w zakresie upoważnienia i nie stanowi naruszenia przepisów Ustawy, ani też nie stanowi ingerencji w prawo własności. Art. 4 ust. 2 pkt 1 lit. c Ustawy w brzmieniu z dnia uchwalenia Regulaminu przewiduje, że regulamin powinien określać zasady utrzymania czystości i porządku na terenie gminy dotyczące mycia i naprawy pojazdów samochodowych poza myjniami i warsztatami naprawczymi. Przepis ten upoważnia radę gminy do określenia w regulaminie zasad, tj. warunków, jakie muszą być spełnione, żeby mycie i naprawa pojazdów samochodowych poza myjniami i warsztatami naprawczymi, były dopuszczalne i nie zagrażały środowisku. Zgodnie z tymi wymogami za uprawniony należało uznać zapisy Regulaminu, że dozwolone naprawy pojazdów samochodowych to takie, które nie powodują uciążliwości dla właścicieli sąsiednich nieruchomości, ani nie będą powodowały zanieczyszczenia wód i gleby.

Z przyczyn wskazanych wcześniej, Sąd nie uznał za istotne naruszenie prawa, zawartego w § 5 ust. 3 Regulaminu powtórzenia regulacji rozporządzenia Ministra Środowiska z 29 grudnia 2016 r. w sprawie szczegółowego sposobu selektywnego zbierania wybranych frakcji odpadów. Z podobnych przyczyn Sąd nie podzielił zarzutu skargi, że § 11 ust. 1 i 2 Regulaminu stanowią powtórzenie norm zawartych w Kodeksie cywilnym i Kodeksie wykroczeń. Należało zgodzić się z organem, ze przepisy art. 431 Kodeksu cywilnego oraz art. 77 Kodeksu wykroczeń zawierają ogólne postanowienia dotyczące szkody dokonanej przez zwierzę, a postanowienia Regulaminu ustanawiają szczegółowe obowiązki dla osób utrzymujących zwierzęta domowe, z rozbiciem na poszczególne kategorie zwierząt domowych. Chybiony jest również zarzut, jakoby nałożenie w § 11 ust. 2 pkt 1 lit. b na właścicieli psów należących do ras agresywnych obowiązku wyprowadzania ich na smyczy i w kagańcu stanowił naruszenie konstytucyjnej zasady proporcjonalności wyrażonej w art. 31 § 3 Konstytucji. Postanowienie takie nie stanowi o przekroczeniu kompetencji przez organ stanowiący gminy, będąc środkiem jak najbardziej proporcjonalnym i adekwatnym dla zapewnienia bezpieczeństwa osobom postronnym. Również twierdzenie jakoby rada określając obowiązek sprawowania "stałego i skutecznego dozoru" nad zwierzętami posłużyła się pojęciami niedookreślonymi i nieostrymi jest bezzasadne, bowiem zapisy jednoznacznie wprowadzają obowiązek nieprzerwanego dozoru nad zwierzęciem, w taki sposób, aby nie dopuścić do jakiejkolwiek sytuacji zagrożenia.

Nie można się zgodzić również z zarzutem jakoby przepis § 11 ust. 2 pkt 2 lit. e Regulaminu zakazujący pozostawiania zwierząt bez właściciela na nieruchomościach niezamieszkałych lub nieużytkowanych stanowił przekroczenie delegacji ustawowej. W ocenie Sądu, zasługują na akceptację wywody organu, że pozostawianie zwierząt bez dozoru na nieruchomościach gruntowych, takich jak ogólnie dostępne łąki czy nieużytki stanowi sytuację zagrożenia dla ludzi, dlatego też przepis § 11 ust. 2 pkt 2 lit. e Regulaminu stanowi prawidłowe wypełnienie delegacji zawartej w art.4 ust.2 pkt 6) Ustawy. Bezzasadne jest również ograniczanie przez skarżącego katalogu zwierząt domowych wyłącznie do ssaków, nie ma bowiem przepisu, który wyłączałby spod regulacji art.4 ust.2 pkt 6) Ustawy inne rodzaje zwierząt trzymanych w domu, takich jak: owady, gady, płazy czy ptaki.

Nie można się również zgodzić z zarzutami skargi, że organ nie wypełnił delegacji Ustawy w zakresie wymagań utrzymywania zwierząt gospodarskich na terenach wyłączonych z produkcji rolniczej, w tym także zakazu ich utrzymywania na określonych obszarach lub w poszczególnych nieruchomościach, bowiem postanowienia § 12 Regulaminu wystarczająco owe wymagania konkretyzują. Nie można również zgodzić się z zarzutem, aby postanowienia zabraniające utrzymywania zwierząt na terenach wyłączonych, zgodnie z miejscowymi planami z produkcji rolnej (§ 12 ust. 1) oraz określające dodatkowe wymagania dla osób utrzymujących zwierzęta (§ 12 ust. 4) stanowiły przekroczenie delegacji. Zgodnie z art. 4 ust. 2 pkt 7 Ustawy w brzmieniu obowiązującym w dniu podjęcia uchwały, organ określił, że na wskazanych w § 12 ust. 1 obszarach obowiązuje zakaz utrzymywania zwierząt takie gospodarskich. Odnośnie pozostałych terenów organ określił wymagania jakie należy spełnić, aby utrzymywać zwierzęta (§ 12 ust. 3 i 4 Regulaminu), co sprawia, że zarzuty skargi w tym zakresie nie są zasadne.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.