Postanowienie WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 319/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2009-05-12 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Dnia 12 maja 2009 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział I w składzie następującym: Sędzia WSA Cezary Koziński po rozpoznaniu w dniu 12 maja 2009 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku B. M. o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi B. M. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie nałożenia kary porządkowej postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia.


UZASADNIENIE

W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...]roku, Nr [...] B. M. zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. Wniosek nie zawierał uzasadnienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej w dalszej części rozważań p.p.s.a.), wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże na wniosek skarżącego sąd może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego prawa złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy (art. 61 § 3 p.p.s.a.).

Istotne przy tym jest, iż to strona skarżąca powinna uprawdopodobnić, że w jej przypadku wykonanie zaskarżonego postanowienia pociągnie za sobą wyżej wskazane skutki. W przedmiotowej sprawie skarżący, poza hasłowym sformułowaniem wniosku nie wskazał okoliczności, wymienionych w art. 61 § 1 p.p.s.a., warunkujących pozytywne jego rozstrzygnięcie.

Ponieważ zaś z treści skargi nie wynika, aby wykonanie zaskarżonego postanowienia wiązało się dla skarżącego z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub też spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, przeto, wobec braku przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.

Na marginesie jedynie należy podkreślić, iż Sąd rozpatrywał wniosek skarżącego w oparciu o przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Abstrahując bowiem od tego, iż wskazany przez skarżącego, jako podstawa prawna wniosku, art. 238 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku Ordynacja podatkowa (tj. Dz. U. z 2005 roku, Nr 8 poz. 60 ze zm.) utracił moc z dniem 1 stycznia 2009 roku, należy zauważyć, iż w postępowaniu sądowoadministracyjnym Sąd nie stosuje przepisów ustawy Ordynacja podatkowa.

M.Ko.