Postanowienie NSA, sygn. akt II FZ 27/16
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2016-03-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Jerzy Płusa, , , po rozpoznaniu w dniu 21 marca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia B. U. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 3 grudnia 2015 r. sygn. akt I SA/Łd 1251/15 w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi B. U. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w L. z dnia 31 sierpnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2006 r. postanawia: oddalić zażalenie


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 3 grudnia 2015 r. sygn. akt I SA/Łd 1251/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, po rozpoznaniu wniosku B. U. (dalej: skarżący), odmówił wstrzymania zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w L. z dnia 31 sierpnia 2015 r. w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2006 r.

Przedstawiając w uzasadnieniu powyższego postanowienia stan sprawy Sąd pierwszej instancji podał, że skargą z dnia 6 października 2015 r. pełnomocnik skarżącego zakwestionował decyzję Dyrektora Izby Skarbowej. W skardze pełnomocnik zamieścił między innymi wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, powołując się na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W uzasadnieniu tego wniosku pełnomocnik strony wskazał na wysokie zobowiązania ustalone tak zaskarżoną decyzją, jak i decyzją dotyczącą podatku od towarów i usług za ten sam okres. Skarżący jest ponadto zobowiązany do uiszczenia odsetek od tych kwot, które powodują podwojenie ciążących na nim zobowiązań. Zdaniem pełnomocnika natychmiastowe wykonanie tych zobowiązań, w zestawieniu z sytuacją majątkową skarżącego i jego przedsiębiorstwa, może wyrządzić znaczną szkodę i spowodować trudne do odwrócenia skutki. Pełnomocnik wskazał, że przedsiębiorstwo skarżącego zatrudnia obecnie ponad 100 osób. Wykonanie obu decyzji spowoduje konieczność ograniczenia zatrudnienia, a nawet może zagrozić dalszemu istnieniu przedsiębiorstwa. Ponadto skarżący celem natychmiastowej spłaty zobowiązań będzie zmuszony do wyprzedaży aktywów swojego majątku na niekorzystnych warunkach spowodowanych pośpiechem, co stanowiłoby dla niego niepowetowaną stratę. Do wniosku został załączył rachunek zysków i strat oraz bilans za 2014 r. obrazujący sytuację majątkową przedsiębiorstwa.

Sąd pierwszej instancji, mając na uwadze treść art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, ze zm.; dalej: p.p.s.a.), stwierdził, że sam fakt istnienia obowiązku wykonania decyzji nie może stanowić przesłanki uzasadniającej wniosek o wstrzymanie jej wykonania. Konieczność zapłaty podatku i związane z tym uszczuplenie majątku skarżącego są zwykłym następstwem takiej decyzji. Obowiązkiem wnioskodawcy jest natomiast wykazanie, że na skutek zapłaty podatku grozi mu szkoda, której rozmiary przekraczają zwykłe następstwa zapłaty, bądź też że do odwrócenia skutku wykonania zaskarżonej decyzji nie wystarczy zwrot wyegzekwowanej należności wraz z odsetkami.

W niniejszej sprawie przede wszystkim Sąd zwrócił uwagę, że wniosek i załączone dokumenty nie obrazują w sposób pełny aktualnej sytuacji majątkowej skarżącego, a jedynie sytuację finansową należącego do niego przedsiębiorstwa. Tymczasem zobowiązanie objęte zaskarżoną decyzją stanowi zobowiązanie skarżącego, a nie tylko jego firmy. Organy podatkowe będą mogły je egzekwować z całego majątku skarżącego, nie zaś wyłącznie z majątku wykorzystywanego w prowadzonej działalności. Wprawdzie wartość zaległości podatkowych i odsetek od tych zaległości jest stosunkowo znaczna, ale wartość tę należy zestawiać z możliwościami finansowymi i majątkowymi osoby zobowiązanej do jej uiszczenia. Rozpoznawany wniosek nie pozwala ocenić majątku skarżącego. Tego rodzaju informacje są zaś niezbędne do ustalenia, czy zachodzą przesłanki wstrzymania wykonania decyzji. Oznacza to, że skarżący nie przedstawił pełnego obrazu należącego do niego majątku oraz swoich możliwości finansowych.

Ponadto Sąd zwrócił uwagę, że z samej treści złożonych przez pełnomocnika dokumentów, tj. rachunku zysków i strat oraz bilansu za 2014 r., wynika, że prowadzona przez skarżącego działalność przynosiła przychody i generowała koszty ponad dziesięciokrotnie wyższe od łącznej wartości zobowiązań wynikających z zaskarżonej decyzji oraz z decyzji dotyczącej podatku VAT. Z kolei z przedstawionego bilansu wynika, że na koniec 2014 r. skarżącemu służyły krótkoterminowe (do 12 miesięcy) roszczenia z tytułu dostaw i usług w wysokości niemal 17 mln zł. Już zatem te niepełne dane pozwalają stwierdzić, że wykonanie obu wydanych wobec skarżącego decyzji może co najwyżej spowodować ograniczenie prowadzonej przez niego działalności. Takie zaś skutki nie przekraczają zwykłych następstw zapłaty zobowiązań podatkowych.

W zażaleniu skarżący zaskarżył postanowienie w całości, zarzucając naruszenie art. 61 § 3 p.p.s.a. przez jego niewłaściwe zastosowanie i w rezultacie odmowę wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, mimo iż było to w pełni uzasadnione. Podkreślił, że oprócz decyzji za 2006 r. zostały wobec niego wydane także dwie decyzje za 2005 r. (dotyczące podatku VAT i dochodowego od osób fizycznych), z których wynika podatek do zapłaty w kwocie około 1515000,00 zł (bez odsetek). Skarżący zarzucił, że Sąd pierwszej instancji oczekuje od niego udowodnienia a nie uprawdopodobnienia zaistnienia przesłanek wstrzymania wykonania decyzji. Skarżący oświadczył bowiem we wniosku, że nie posiada żadnych znacznych składników majątku poza przedsiębiorstwem i w jego ocenie takie oświadczenie jest wystarczające. Powtórzył także argument, że będzie zmuszony do natychmiastowej wyprzedaży części majątku po zaniżonej cenie oraz do redukcji zatrudnienia w firmie, a także zarzucił Sądowi błąd logiczny polegający na żądaniu udowodnienia braku majątku.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Jak stanowi art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1 tego przepisu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wstrzymanie wykonania decyzji następuje wyłącznie na wniosek strony i to do strony należy obowiązek wykazania, że okoliczności określone w art. 61 p.p.s.a. zachodzą. Twierdzenia skarżącego muszą być poparte stosownymi dokumentami; sąd musi bowiem mieć możliwość weryfikacji okoliczności uzasadniających wstrzymanie wykonania decyzji. Uprawdopodobnienie okoliczności nie oznacza gołosłownego stwierdzenia przez podmiot na nią się powołujący, że okoliczność ta istnieje. Oznacza tylko tyle, że okoliczność ta nie musi być udowodniona bez wątpliwości, lecz wystarczy takie jej potwierdzenie, które daje dużą dozę prawdopodobieństwa jej zaistnienia.

W przedmiotowej sprawie analiza wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji potwierdza stanowisko Sądu pierwszej instancji, że skarżący nie uprawdopodobnił w dostateczny sposób zaistnienia przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Zarówno bowiem jego argumentacja jak i opis sytuacji majątkowej są zbyt ogólnikowe, uniemożliwiające uwzględnienie jego wniosku.

Odnosząc się do zarzutów zażalenia Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że art. 61 § 3 p.p.s.a. został w sprawie zastosowany prawidłowo.

Przede wszystkim, jak słusznie uznał Sąd pierwszej instancji, skarżący we wniosku nie zobrazował w ogóle swojej sytuacji materialnej, lecz jedynie sytuację finansową należącego do niego przedsiębiorstwa. Tymczasem zobowiązanie objęte zaskarżoną decyzją dotyczy skarżącego, nie zaś tylko jego firmy. Nie ma racji skarżący twierdząc, że jego oświadczenie, zgodnie z którym nie posiada on "żadnych znacznych składników majątku", jest wystarczające dla zobrazowania (uprawdopodobnienia) jego sytuacji materialnej. Tego rodzaju oświadczenie nie zawiera żadnych konkretnych informacji i odzwierciedla jedynie przekonanie (opinię) skarżącego o jego stanie posiadania. Dlatego też nie spełnia ono wymogu uprawdopodobnienia okoliczności w nim zawartych. Sąd wstrzymując wykonanie zaskarżonego aktu musi natomiast oprzeć się na faktach, a nie na ocenach wnioskodawcy.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd pierwszej instancji prawidłowo też podkreślił, że z treści złożonych rachunku zysków i strat oraz bilansu za 2014 r. wynika, iż prowadzona przez skarżącego działalność przynosiła przychody i generowała koszty ponad dziesięciokrotnie wyższe od łącznej wartości zobowiązań, a z bilansu wynika, że na koniec 2014 r. skarżącemu służyły krótkoterminowe (do 12 miesięcy) roszczenia z tytułu dostaw i usług w wysokości niemal 17 mln zł. Skarżący w zażaleniu nie odniósł się do tej argumentacji, akcentując jedynie wysokość zobowiązań wynikających z decyzji za 2005 i 2006 r. Tymczasem na podstawie zestawienia wskazanych przez skarżącego należności i kwot wynikających z ww. dokumentów Sąd prawidłowo uznał, że wykonanie decyzji nie spowoduje następstw, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a.

Podsumowując powyższe wywody należy wskazać, że sprawa dotyczy zobowiązania podatkowego, a więc należności pieniężnych, które z natury rzeczy są odwracalne, a każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach. Skarżący natomiast nie wykazał, by wykonanie zaskarżonej decyzji spowodowało niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudne do odwrócenia skutki.

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia.