Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1171/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-08-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6140 Nadanie stopnia i tytułu naukowego oraz potwierdzenie równoznaczności dyplomów, świadectw i tytułów
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Dziekan Wydziału
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 PAR. 1 PKT 6 I PAR. 3
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Antoniuk po rozpoznaniu w dniu 13 sierpnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D.Z. na rozstrzygnięcie Rady Wydziału [...] w [...] z dnia [...] lipca 2012 r. w przedmiocie nadania stopnia w dziedzinie sztuk plastycznych J.W. postanawia: -odrzucić skargę-


UZASADNIENIE

D.Z. (zwany dalej skarżącym) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę (brak daty na skardze), która została doręczona Radzie Wydziału [...] w dniu 14 czerwca 2018 r. Skarżący przedmiotem zaskarżenia uczynił rozstrzygnięcie Rady Wydziału [...] w [...] z dnia [...] lipca 2012 r. w przedmiocie nadania stopnia w dziedzinie sztuk plastycznych J.W.

W odpowiedzi na skargę pełnomocnik organu wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie o jej oddalenie. Pełnomocnik organu wyjaśnił, że skarżącemu nie przysługuje status strony w rozumieniu art. 50 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369, z późn. zm.) – zwanej dalej P.p.s.a., ponieważ skarżący nie posiada interesu prawnego do wniesienia skargi, a interes faktyczny nie podlega kognicji sądu administracyjnego. Dalej pełnomocnik organu wskazał, że stroną w postępowaniu o nadanie stopnia doktora i doktora habilitowanego sztuki są jedynie osoby, których dotyczy postępowanie, a zatem ubiegające się o nadanie tych stopni.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 50 § 1 i § 2 P.p.s.a., uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym, jak również podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi. Jak stanowi natomiast art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a., sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Sąd odrzuca skargę postanowieniem. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym (art. 58 § 3 P.p.s.a.).

Wyjaśnić zatem należy że legitymacja do złożenia skargi została oparta na kryterium interesu prawnego, co oznacza, że ze skargą może wystąpić, co do zasady, podmiot, który wykaże związek między chronionym przez przepisy prawa materialnego interesem prawnym, a aktem lub czynnością organu administracji publicznej. Nie można jednak mówić o istnieniu interesu prawnego w sytuacji, gdy strona wywodzi jego istnienie z okoliczności nieistniejących już w momencie wniesienia skargi. Niedopuszczalna jest wówczas ocena zgodności zaskarżonego aktu z przepisami prawa. Skarżący nie ma w takim przypadku interesu prawnego w doprowadzeniu zaskarżonego aktu do stanu zgodności z prawem, gdyż akt ten nie kształtuje jego sytuacji prawnej (por. wyrok NSA z dnia 9 listopada 2009 r. sygn. akt I OSK 618/09, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych – orzeczenia.nsa.gov.pl).

Konsekwencją powyższego jest brak możliwości poszukiwania ochrony w postępowaniu przed sądem administracyjnym przez osobę niemającą interesu prawnego. W rezultacie skarga wniesiona przez podmiot, który a limine nie może mieć legitymacji skargowej, podlega odrzuceniu (por. R. Hauser, M. Wierzbowski, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz 2, Warszawa 2013, art. 50 nb. 9).

Zgodnie z treścią art. 21 ust. 1 zdanie 1 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz stopniach i tytule w zakresie sztuki (Dz. U. z 2016 r. poz. 882, z późn. zm.), osoba ubiegająca się o nadanie stopnia doktora lub doktora habilitowanego może wnieść od uchwał, o których mowa w art. 14 ust. 2 i art. 18a ust. 11, jeżeli są one odmowne, odwołanie do Centralnej Komisji za pośrednictwem właściwej rady w terminie miesiąca od dnia doręczenia uchwały wraz z uzasadnieniem.

Stosownie natomiast do treści art. 29 ust. 1 ww. ustawy, w postępowaniach dotyczących nadania stopnia doktora i doktora habilitowanego albo tytułu profesora oraz nadania, ograniczenia, zawieszenia i pozbawienia uprawnienia do nadawania tych stopni w zakresie nieuregulowanym w ustawie, stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Do zaskarżania decyzji wydanych w tych postępowaniach stosuje się przepisy o zaskarżaniu decyzji administracyjnych do sądu administracyjnego.

Z powyższych regulacji wynika jednoznacznie, że skargę do sądu administracyjnego może wnieść wyłącznie osoba ubiegająca się o nadanie stopnia doktora lub doktora habilitowanego i tylko na decyzję Centralnej Komisji do spraw Stopni i Tytułów. Nadto, odwołanie do Centralnej Komisji przysługuje wyłącznie od uchwały organu I instancji odmawiającej nadania stopnia doktora lub doktora habilitowanego, natomiast w rozpatrywanej sprawie skarżący dążył do stwierdzenia nieważności postępowania zakończonego uchwałą o nadaniu innej osobie stopnia naukowego.

Wobec powyższego stwierdzić należy, że skarżący nie ma legitymacji do wniesienia skargi na rozstrzygnięcie Rady Wydziału w przedmiocie nadania innej niż skarżący osobie, stopnia w zakresie sztuki, ponieważ nie był adresatem tego rozstrzygnięcia. Zatem uznać należy, że skarga jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu, stąd też Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 P.p.s.a., orzekł, jak w sentencji postanowienia.