Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 960/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2015-10-30 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Nadzór budowlany
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 37, art. 40
journal: Dz.U. 1974 nr 38 poz 229
law: Ustawa z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane.
article: art. 103 ust. 2
journal: Dz.U. 2010 nr 243 poz 1623
law: Ustawa  z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jednolity.
article: art. 7, art. 8, art. 77, art. 80, art. 107 par. 3
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Krystyna Daniel Sędziowie: WSA Jacek Bursa WSA Magda Froncisz (spr.) Protokolant: specjalista Anna Balicka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 października 2015 r. sprawy ze skargi M. M. na decyzję nr [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 11 czerwca 2015 r. znak: [...] w przedmiocie nakazu wykonania robót budowlanych celem doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z prawem skargę oddala.


UZASADNIENIE

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Krakowie - Powiat Grodzki decyzją nr [...] z dnia 14 listopada 2013 r. znak [...] nakazał J. M. - właścicielowi garażu blaszanego o wymiarach w rzucie 5,53m x 3,34m i wysokości zmiennej od 2,00m do 2,51,00m, usytuowanego na działce nr [...] obr. [...], przy ul. C. w K., wybudowanego przed 1995 r. bez zgody właściwego organu administracji architektoniczno-budowlanej:

- wykonanie robót budowlanych celem doprowadzenia budynku garażu do stanu zgodnego z prawem, polegających na :

1. Wymurowaniu wewnątrz garażu przy ścianie wschodniej, ściany z pustaka POROTHERM 8 P+W na zaprawie cementowo-wapiennej. Otwory w pustakach wypełnić należy zaprawą cementową lub cementowo-wapienną klasy M5. Od strony wewnętrznej należy ścianę otynkować tynkiem cementowo-wapiennym grubości minimum 1,5 cm.

2. Wypełnieniu wełną mineralną twardą, całej szczeliny pomiędzy garażem, a murowanym budynkiem sąsiednim na całej powierzchni ściany wschodniej garażu za wyjątkiem fragmentów w pionie przy narożnikach garażu, które należy wypełnić pustakami ceramicznymi lub z pianobetonu i otynkować tynkiem cementowo- wapiennym od strony frontowej i tylnej elewacji (południowej i północnej). Nad dachem tak zapełnioną szczelinę należy przekryć fasowaniem wykonanym z nierdzewnej blachy mocowanej do pokrycia dachu garażu wkrętami do blachy. Należy zastosować wełnę mineralną oznaczoną jako wyrób budowlany o Euroklasie A1s1d0.

Termin wykonania powyższego organ ustalił na dzień 30.05.2014 r.

Jako podstawę prawną decyzji organ wskazał art. 40 ustawy z dnia 24.10.1974r. Prawo budowlane (Dz. U. z 1974 r., nr 38, poz. 229), dalej "P.b. z 1974 r." w związku z art. 103 ust. 2, art. 80 ust. 2 pkt 1, art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (tekst jednolity: Dz. U. z 2010 r., nr 243, poz. 1623 ze zm.), dalej "P.b." oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.), dalej "K.p.a.".

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie wybudowania przed 1995 r. garażu blaszanego na działce nr [...] obr. [...], przy ul. C. w K. bez zgody właściwego organu administracji architektoniczno-budowlanej.

W dniu 3.07.2013 r. inspektorzy PINB przeprowadzili czynności kontrolne w przedmiotowej sprawie. W ich wyniku ustalono, że obiekt budowlany tj. garaż blaszany jest obiektem wolnostojącym o konstrukcji blaszanej ze ścianami z arkuszy blachy płaskiej i dachem jednospadowym z blachy trapezowej, o wymiarach w rzucie 5,53m x 3,34m i wysokości zmiennej od 2,00m do 2,51,00m. Obiekt nie jest wyposażony w żadne instalacje wewnętrzne. W toku postępowania wyjaśniającego ustalono, iż garaż został wybudowany w 1991 r. bez zgody właściwego organu administracji architektoniczno-budowlanej.

Zgodnie z przepisami obowiązującymi w dacie jego powstania, wybudowanie garażu wymagało pozwolenia na budowę, co wynika z art. 28 ust. 1 w związku z art. 2 ust. 3 P.b. z 1974 r. oraz przepisu § 44 ust. 2 rozporządzenia Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 20 lutego 1975 r. w sprawie nadzoru urbanistyczno-budowlanego (Dz.U. z 1975 r., nr 8, poz. 48 ze zm.), który nie wymienia tego rodzaju obiektów w katalogu obiektów zwolnionych z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę.

Dla usuwania skutków samowoli budowlanych popełnionych przed dniem 1 stycznia 1995 r. zastosowanie znajduje przepis art. 103 ust. 2. aktualnie obowiązującej ustawy Prawo budowlane.

Odesłanie do przepisów dotychczasowych powoduje, że samowola budowlana dokonana przed dniem 1 stycznia 1995 r. powinna być oceniana według przepisów P.b. z 1974 r.

PINB w Krakowie w dniu 8.08.2013 r. wydał postanowienie znak: [...], na podstawie art. 56 ust. 1 P.b. z 1974 r., którym zobowiązał właściciela przedmiotowego garażu do przedłożenia w PINB w Krakowie następujących dokumentów: "ekspertyzy technicznej" określającej sposób i prawidłowość wykonania robót budowlanych związanych z budową przedmiotowego budynku garażu, zawierającej:

1. inwentaryzację architektoniczno-budowlaną powykonawczą obiektu.

2. ocenę techniczną prawidłowości wykonania ww. robót budowlanych i zgodności ich wykonania z przepisami techniczno-budowlanymi oraz obowiązującymi normami i zasadami wiedzy technicznej oraz jego zdatności do bezpiecznego użytkowania zgodnie z przeznaczeniem.

Ekspertyza winna jednoznacznie określać sposób, rodzaj oraz zakres robót budowlanych koniecznych do wykonania celem doprowadzenia budynku garażu do stanu zgodnego z prawem, oraz uzgodniona z rzeczoznawcą ds. p.poż. w zakresie bezpieczeństwa dla otoczenia. Ponadto powinna być opracowana przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane w odpowiedniej specjalności zgodnie z art. 12 ust. 7 P.b. z 1974 r. - w terminie do dnia 31.10.2013 r.

W dniu 16.10.2013 r. inwestor przedłożył do organu żądane ww. postanowieniem dokumenty, tj. opracowania pn.: "Ekspertyza techniczna" oraz "Inwentaryzacja architektoniczno-budowlana", wykonane we wrześniu 2013 r. przez inż. J. M., posiadającą uprawnienia budowlane w specjalności konstrukcyjno-budowlanej oraz będącej członkiem Małopolskiej Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa, zawierające uzgodnienia w zakresie ochrony przeciwpożarowej.

We wnioskach końcowych zawartych w opisie ww. ekspertyzy technicznej stwierdzono: "Po sprawdzeniu i zbadaniu, czy obiekt spełnia wymagania w zakresie bezpieczeństwa konstrukcji, bezpieczeństwa użytkowania i bezpieczeństwa pożarowego (wyposażenie techniczne nie jest wymagane, co opisane zostało powyżej), stwierdza się , że istniejący garaż blaszany położony na działce nr [...] obr. [...] przy ul. C. K:

a) spełnia warunki w zakresie bezpieczeństwa konstrukcji, nie powoduje zagrożeń dla bezpieczeństwa użytkowników tego obiektu, jego użytkowanie nie obniży jego przydatności do użytkowania, nie zmieni stanu bezpieczeństwa istniejącego sąsiedniego budynku gospodarczego położonego na działce nr [...] obr. [...]. garaż ten nie spowoduje również żadnych zagrożeń dla osób i mienia.

b) spełni wymagania w zakresie bezpieczeństwa pożarowego po wykonaniu wyżej zaleconych robót budowlanych opisanych w p. 5.3.1 i 5.3.2.

Przedmiotowy garaż nie spowoduje niebezpieczeństwa dla ludzi lub mienia oraz nie spowoduje pogorszenia warunków zdrowotnych i użytkowych dla otoczenia. Garaż spełni, po wykonaniu zaleconych robót jak powyżej, wymagania przeciwpożarowe wynikające z przepisów Prawa budowlanego".

W ww. ekspertyzie technicznej w punkcie 5.3.1 i 5.3.2 zostały wskazane roboty budowlane mające na celu doprowadzenia budynku garażu do stanu zgodnego z prawem, tj. "1. Wymurowaniu wewnątrz garażu przy ścianie wschodniej, ściany z pustaka POROTHERM 8 P+W na zaprawie cementowo-wapiennej. Otwory w pustakach wypełnić należy zaprawą cementową lub cementów o-wapienną klasy M5. Od strony wewnętrznej należy ścianę otynkować tynkiem cementowo-wapiennym grubości minimum 1,5 cm.

2. Wypełnieniu wełną mineralną twardą, całej szczeliny pomiędzy garażem, a murowanym budynkiem sąsiednim na całej powierzchni ściany wschodniej garażu za wyjątkiem fragmentów w pionie przy narożnikach garażu, które należy wypełnić pustakami ceramicznymi lub z pianobetonu i otynkować tynkiem cementowo-wapiennym od strony frontowej i tylnej elewacji (południowej i północnej). Nad dachem tak zapełnioną szczelinę należy przekryć fasowaniem wykonanym z nierdzewnej blachy mocowanej do pokrycia dachu garażu - wkrętami do blachy. Należy zastosować wełnę mineralną oznaczoną jako wyrób budowlany o Euroklasie A1s1d0."

Na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego organ stwierdził, że w przedmiotowej sprawie nie zachodzą okoliczności określone w art. 37 P.b. z 1974 r.

Organ przywołał treść art. 37 ust. 1 P.b. z 1974 r.

Zapis art. 37 ust. 1 pkt 1 nie ma zastosowania w przedmiotowej sprawie, ponieważ przedmiotowy budynek garażu nie narusza ustaleń miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego Miasta Krakowa zatwierdzonego uchwałą nr XXXVI/229/88 Rady Narodowej Miasta Krakowa z dnia 25 kwietnia 1988 r. i zlokalizowany jest w terenie mieszkalnictwa jednorodzinnego (wysokiej i niskiej intensywności), oznaczonym na rysunku planu symbolem A4.24.050.MN2, gdzie dopuszczono lokalizację "urządzeń i usług towarzyszących o zasięgu lokalnym obejmujące m.in. urządzenia komunikacyjne (garaże)", zgodnie z wypisem i wyrysem ww. planu przesłanym przez Biuro Planowania Przestrzennego UMK za pismem z dnia 15.07.2013r. znak. [...] Zapis art. 37 ust. 1 pkt 2 również nie ma zastosowania w przedmiotowej sprawie, ponieważ organ zgodnie z dyspozycją art. 107 § 3 K.p.a. nie znalazł podstawy do odmowy wiarygodności i mocy dowodowej przedstawionych dokumentów wniesionych w tym przedmiocie potwierdzających, że przedmiotowy obiekt nie powoduje niebezpieczeństwa dla ludzi lub mienia, jak również nie powoduje pogorszenia warunków zdrowotnych lub użytkowych otoczenia oraz, że po wykonaniu zaleconych robót, spełnione będą wszystkie wymogi p. poż. dotyczące oddzielenia pożarowego - zgodnie z zapisem zawartym w ww. ekspertyzie technicznej.

Mając na uwadze wszystkie powyższe fakty PINB w K. - Powiat [...] uznał, że przedmiotowy obiekt budowlany (garaż blaszany) nie podlega rozbiórce, na podstawie art. 37 P.b. z 1974 r. bowiem:

- nie narusza ustaleń miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego Miasta Krakowa zatwierdzonego nr XXXVI/229/88 Rady Narodowej Miasta Krakowa z dnia 25 kwietnia 1988r., dla przedmiotowego terenu,

nie powoduje niebezpieczeństwa dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalnego pogorszenia warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia,

nie narusza uzasadnionych interesów osób trzecich w rozumieniu przepisów art. 5 ustawy Prawo budowlane,

- wykonany jest zgodnie ze sztuką budowlaną, przepisami techniczno-budowlanymi, jak również spełnione są warunki do bezpiecznego użytkowania obiektu.

Powyższe dowody, którym organ dał wiarę, stanowiły podstawę do stwierdzenia, że w przedmiotowej sprawie nie zachodzą okoliczności określone w art. 37 P.b. z 1974 r..

Zatem, jeżeli nie zachodzą przesłanki do wydania nakazu rozbiórki na podstawie art. 37 organ nadzoru budowlanego nakazuje zgodnie z art. 40 P.b. z 1974 r., wykonanie określonych czynności niezbędnych do doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z przepisami.

Organ przywołał treść art. 40 i art. 42 P.b. z 1974 r.

W dniu 8 października 2013 r. do organu wpłynęło pismo M. M .informujące, że "blaszany garaż usytuowany na działce nr [...] obr. [...] przy ul. C. K. został w dniach ok. 13-14.09.2013 r. przebudowany również bez uzyskania w tym zakresie zgody właściwego organu administracji architektoniczno-budowlanej" oraz, że garaż po przebudowie całkowicie różni, się od tego, którego oględziny przeprowadzono w dniu 3.07.2013 r. Wraz z pismem załączono płytę CD z fotografiami przedmiotowego garażu.

W ocenie organu, po analizie przedłożonej dokumentacji fotograficznej oraz znajdujących się w aktach sprawy zdjęć wykonanych przez inspektorów PINB podczas czynności kontrolnych w dniu 3.07. 2013r, przedmiotowy garaż, po zabezpieczeniu śladów korozji na blaszanych ścianach, został pomalowany.

Zgodnie z art. 3 pkt 7a ustawy Prawo budowlane, przez przebudowę rozumieć należy " (...) wykonywanie robót budowlanych, w wyniku których następuje zmiana parametrów użytkowych lub technicznych istniejącego obiektu budowlanego, z wyjątkiem charakterystycznych parametrów, jak: kubatura, powierzchnia zabudowy, wysokość, długość, szerokość bądź liczba kondygnacji; w przypadku dróg są dopuszczalne zmiany charakterystycznych parametrów w zakresie niewymagającym zmiany granic pasa drogowego".

Organ podkreślił, że przebudowa wyłączona została z pojęcia budowy ze względu na fakt, że wyróżnikiem budowy (odbudowy, rozbudowy, nadbudowy) jest powstanie nowej substancji budowlanej w znaczeniu "zmiany charakterystycznych parametrów danego obiektu" — np. zwiększenie kubatury obiektu. W przypadku przebudowy może zmienić się, poprzez np. zmianę parametrów technicznych, układ funkcjonalny budynku, liczba pomieszczeń lub zwiększenie przepustowości instalacji istniejącego obiektu budowlanego.

Pomalowanie ścian, które ma na celu zapobieganie skutkom ich zużycia i utrzymanie budynku w należytym stanie technicznym - zmienia jedynie zewnętrzny wygląd obiektu, w żadnej mierze nie zmienia ono rzeczywistych parametrów użytkowych lub technicznych całości budynku, nie wpływa na jego kubaturę, powierzchnię zabudowy, wysokość, długość, szerokość, liczbę kondygnacji.

M. M. wniósł odwołanie od opisanej na wstępie decyzji. Skarżonej decyzji zarzucił:

1. naruszenia prawa materialnego, a to art. 37 ust. 1 pkt 2, względnie ust. 2 P.b. z 1974r. - poprzez jego nieuzasadnione zastosowanie w sytuacji, w której przedmiotowy garaż, wzniesiony, a następnie we wrześniu 2013 r. samowolnie przebudowany, powoduje pogorszenie warunków użytkowych dla otoczenia, stanowi zagrożenie dla mienia, narusza interesy osób trzecich, jak również zachodzą ważne przyczyny tego rodzaju, iż użytkowanie garażu przez jego właściciela i jego bliskich utrudnia korzystanie z działki odwołującego, w tym godzi w służące mu uprawnienia jako właściciela, tj. m.in. garaż otwiera się na działkę odwołującego, są łamane na niej gałęzie, dach garażu przechodzi na działkę odwołującego, właściciel garażu pracował w firmie M[...] i w związku z tym składuje w nim chemikalia, w garażu lęgną się szczury, które przechodzą do ogrodu odwołującego.

2. naruszenia przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 6 K.p.a., albowiem w swym działaniu organ nie opierał się na przepisach prawa, traktując ich brzmienie wybiórczo oraz art. 7 K.p.a., bowiem organ nie stał na straży praworządności i nie podjął wszelkich koniecznych czynności, a w efekcie tego nie wyjaśnił całości stanu faktycznego istotnego dla rozstrzygnięcia sprawy - a przede wszystkim dokonał całkowicie dowolnej oceny sporządzonych wyłącznie na zlecenie J. M. ekspertyzy technicznej oraz inwentaryzacji architektoniczno-budowlanej z września 2013 r. oraz pomijając fakt, iż ww. dokumenty zostały sporządzone po dokonaniu już kolejnej samowolnej przebudowie garażu.

Skarżący zarzucił również naruszenie art. 11 K.p.a. poprzez braki i błędy w treści uzasadnienia decyzji, skutkujące trudnością w merytorycznej z nią polemiką, a przede wszystkim niewystarczające wyjaśnienie podstawy prawnej wydania zaskarżonej decyzji, gdyż uzasadnienie sprowadza się do przytoczenia treści fragmentów prywatnej ekspertyzy technicznej, sporządzonej na zlecenie J. M. oraz przepisów prawa, a nie wyjaśniono dlaczego w ocenie organu nie zachodzą na gruncie niniejszej sprawy przesłanki z art. 37 ust. pkt 2 P.b. z 1974 r.

Zarzucono również naruszenie art. 77 K.p.a. poprzez niewywiązanie się przez organ z obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, które polega m.in. na tym, że:

- po złożeniu przez odwołującego pisma z dnia 8.10.2013 r. nikt z pracowników organu nie udał się na działkę nr [...] obr. [...] przy ul. C. w K., tylko w oparciu o samą dokumentację fotograficzną, dołączoną do ww. pisma oraz zdjęcia wykonane w trakcie oględzin na początku lipca 2013 r. stwierdzono, iż garaż nie został ponownie samowolnie przebudowany w dniach 13-14.09.2013 r., lecz jedynie go pomalowano,

- pominięto, iż ekspertyza techniczna oraz inwentaryzacja architektoniczno-budowlana zostały sporządzone na zlecenie J. M., nie jest to zatem opinia niezależnego biegłego powołanego przez organ i nie można wyłącznie na jej podstawie stwierdzić, iż w sprawie nie zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 37 P.b. z 1974 r.

Zarzucono naruszenie art. 80 K.p.a. poprzez brak oceny całokształtu materiału dowodowego zebranego w sprawie.

Wskazując na powyższe zarzuty wniesiono o uchylenie skarżonej decyzji w całości i nakazanie J. M. rozbiórkę garażu.

Odwołujący podniósł, że w chwili obecnej blaszany garaż, który istniał w chwili wszczęcia niniejszego postępowania, został gruntownie przebudowany, gdyż na jego miejscu stoi budynek, co do którego winno zostać przeprowadzone postępowanie w sprawie wydania pozwolenia na budowę.

W miejsce zardzewiałych blach przyspawano nowe, które następnie pomalowano. Składowane w garażu materiały stwarzają ryzyko pożaru, a zatem stanowią zagrożenie dla mienia.

Małopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Krakowie decyzją nr [...] z dnia 11 czerwca 2015 r. znak: [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w związku z art. 104 K.p.a. w związku z art. 40 w zw. z art. 37 ust. 1, art. 38 i art. 42 P.b. z 1974 r. w zw. z art. 103 ust. 2, art. 80 ust. 2 pkt 2 oraz art. 83 ust. 2 P.b., uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej terminu wykonania nałożonego obowiązku i orzekł nowy termin wykonania robót budowlanych celem doprowadzenia budynku garażu do stanu zgodnego z prawem do dnia 30 września 2015 r., w pozostałej części utrzymując zaskarżoną decyzję w mocy.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że pismem z dnia 26 listopada 1999 r. M. M. zwrócił się do PINB w sprawie ustalenia posiadania zezwolenia na przedmiotowy garaż. W dniu 3 stycznia 2000 r. J. M. oświadczył, że nie posiada decyzji pozwolenia na budowę garażu.

Zawiadomieniem z dnia 25 stycznia 2000 r. PINB poinformował strony postępowania o jego wszczęciu w sprawie samowolnie postawionego garażu blaszanego

W dniu 26 lipca 2001 r. M. M. złożył do organu kopię postanowienia Sądu Rejonowego [...]-w K. Wydział I Cywilny z dnia 18 grudnia 1997 r., którym dokonano działu spadku po zmarłej M. M. i zniesiono współwłasność w ten sposób, że: działka nr ewid. [...] stanowi własność M. M. i B. B. działka nr. ewid. [...] stanowi własność M. M. działka nr. ewid. [...] stanowi własność J. M.

Następnie w dniu 29 maja 2013 r. do PINB wpłynęło pismo M. M., w którym strona zwraca się z prośbą o wydanie decyzji nakazującej rozbiórkę obiektu budowlanego, garażu blaszaka.

Do ww. pisma załączono poświadczoną za zgodność z oryginałem kopię opinii technicznej z dnia 24 marca 2004 r. biegłego sądowego w zakresie budownictwa ogólnego i przemysłowego przygotowaną na zlecenie Sądu Okręgowego w K. dalej: "opinia techniczna".

Z powyższej opinii technicznej wynika, że przedmiotowy garaż wybudowany został w roku 1991 przez J. M., jest trwale powiązany z gruntem "poprzez betonową płytą fundamentową, w której osadzone są ściany garażu. Stosując kwalifikacją podaną w art. 3 Prawa budowlanego, garaż pozwanego jest obiektem budowlanym (budynkiem), który jest trwale związany z gruntem, wydzielony jest z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych, oraz posiada fundamenty i dach".

Z wypisów i wyrysów z rejestru gruntów wygenerowanych w dniu 29 maja 2013r. wynika, że właścicielem działki nr ewid [...] i [...] jest M. M. i B. B. - działki nr ewid. [...] (wcześniej nr [...]) jest M. M., działki nr ewid. [...] (działka na której zlokalizowany jest garaż) jest J. M.

Za pismem z dnia 12 czerwca 2013 r. J. M. przesłał do PINB kserokopię opinii sądowej sporządzonej biegłego sądowego w zakresie geodezji, w lutym 2003 roku (k: [...] akt PINB), z której wynika, że omawiany garaż częściowo zlokalizowany jest na działce nr ewid. [...] (prawidłowo: [...]).

Pracownicy PINB w dniu 3 lipca 2013 r. przeprowadzili na ww. działkach kontrolę w czasie której ustalono: "W ramach możliwej oceny wizualnej garaż usytuowany jest w granicy działek [...] i [...] oraz działek [...] i [...] i [...] i [...]. Przedmiotowy garaż posiada wymiary (...) szer. 3,24m, długość 5,52m i zmienną wysokość 1,93-2,50m ze spadkiem w kierunku działki [...] (południowym). Garaż konstrukcji stalowej, pokryty blachą falistą. Wypełnienie ścian arkuszami blachy. W ścianie szczytowej (północnej) osadzona brama wjazdowa z doświetleniami powyżej bramy (...). Garaż posadowiony na wylewce betonowej."

Ze zgromadzonych przez organ I instancji dokumentów w zakresie miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego wynika, że w dacie budowy obowiązujący miejscowy plan dopuszczał tego typu zabudowę na tym terenie, natomiast aktualnie dla ww. działki nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego.

Z wypisów i wyrysów z rejestru gruntów wygenerowanych w dniu 23 lipca 2013r. wynika, że właścicielem działki nr ewid. [...] jest I. i B. C., a działki nr ewid. [...] J. T. i S. M.

W oparciu o powyższy materiał dowodowy PINB wydał postanowienie z dnia 8 sierpnia 2013r. znak: [...] którym na podstawie art. 56 ust. 1 P.b. z 1974 r. nałożono na J. M. obowiązek przedłożenia ekspertyzy technicznej określającej sposób i prawidłowość wykonania robót budowlanych związanych z budową przedmiotowego garażu.

W dniu 8 października 2013 r. na dziennik podawczy PINB wpłynęło pismo M. M., w którym wskazano, że inwestor dokonał przebudowy garażu. Do pisma załączono płytę CD z dokumentacją zdjęciową. Z załączonych zdjęć wynika, że doszło do przemalowania ścian obiektu oraz naprawienia uszkodzeń.

Inwestor w dniu 16 października 2013 r. złożył w siedzibie PINB wymaganą inwentaryzację architektoniczno-budowlaną z dnia 24 września 2013 r. Z powyższej ekspertyzy wynika, że budynek o powierzchni 18,47m2 przeznaczony na garaż dla samochodu osobowego zlokalizowany jest na nr ewid. [...] i został wykonany w roku 1991. "Garaż jest jednokondygnacyjny, nie podpiwniczony, posadowiony jest na warstwie betonowej, bez fundamentów. Ściany i dach wykonane są z blachy mocowanej do stalowej konstrukcji słupów, rygli, płatwi i krokwi za pomocą śrub."

Równocześnie inwestor przedłożył ekspertyzę techniczną z dnia 24 września 2013 r., z której wynika, że "garaż spełnia warunki w zakresie bezpieczeństwa konstrukcji, nie spowoduje zagrożeń dla bezpieczeństwa użytkowników tego obiektu, jego użytkowanie (...) nie zmieni stanu bezpieczeństwa istniejącego sąsiedniego budynku gospodarczego położonego w granicy na działce nr [...] obręb [...]. Garaż ten nie spowoduje również żadnych zagrożeń dla osób i mienia."

Nadto wskazano, że koniecznym jest wykonanie robót budowlanych w celu osiągnięcia pełnego bezpieczeństwa pożarowego obiektu.

Organ odwoławczy po zweryfikowaniu kręgu stron postępowania wskazanego przez organ I instancji uznał go za prawidłowy i stwierdził, że pozostaje tożsamy w postępowaniu odwoławczym.

Organ odwoławczy wskazał, że ze zgromadzonej w sprawie dokumentacji wynika, że budynek stanowiący przedmiot postępowania jest obiektem trwale powiązanym z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach. Zatem powinien zostać zakwalifikowany jako budynek w rozumieniu art. 3 pkt 2 P.b. Omawiany budynek został wykonany w roku 1991.

Z akt sprawy wynika, że inwestor nie dopełnił ciążących na nim obowiązków i garaż został wzniesiony samowolnie. Tym samym ustalone fakty wskazują na ziszczenie się hipotezy normy art. 48 ust. 1 P.b. Niemniej jednak mieć trzeba na względzie art. 103 ust. 2 P.b.

Organ przywołał art. 37 ust. 1 P.b. z 1974 r.

Obowiązkiem organów nadzoru budowlanego na tym etapie jest ustalenie, czy przepisy o planowaniu przestrzennym dopuszczają tego typu zabudowę na danym terenie, a jeżeli tak, to czy wzniesiony obiekt powoduje zagrożenie dla ludzi lub mienia, bądź niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia.

Z akt sprawy wynika, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego w dacie budowy dopuszczał na działce nr ewid. [...] i [...] lokalizację garażu.

Jeżeli w dacie budowy obiektu miejscowy plan dopuszczał tego typu zabudowę, to organy nadzoru budowlanego nie mogą nakazać rozbiórki takiego obiektu dlatego, że aktualny porządek planistyczny zabraniałby tego typu zabudowy na danym terenie. W konsekwencji organ odwoławczy przyjął, że przesłanka wskazana w art. 37 ust. 1 pkt 1 P.b. z 1974r. nie została spełniona.

Podniesiono, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym wskazuje się, że "Samo stwierdzenie niezgodności wybudowanego obiektu z przepisami nie jest podstawą do zastosowania art. 37 P.b. z 1974 r. Skutkiem naruszenia tych przepisów muszą być okoliczności wymienione w tym przepisie, tj. niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia. Wystąpienie jednego z wymienionych wyżej stanów musi być wykazane w sposób nie budzący wątpliwości. Nie wystarczy podanie, że wystąpiło samo zagrożenie, lecz należy je ściśle określić i podać, w jakich okolicznościach organ to zagrożenie upatruje. Zagrożenie musi być realne, a nie tylko teoretyczne. Decyzja o przymusowej rozbiórce wydana z mocy art. 37 ust. 1 pkt 2 P.b. z 1974 r. znajdzie zastosowanie tylko wtedy, gdy jest taka absolutna konieczność. Powyższa konieczność będzie zachodziła w szczególności wtedy, gdy niewątpliwym będzie, iż brak jest możliwości usunięcia powołanych w art. 37 ust. 1 pkt 2 ustawy pogorszeń, czy zagrożeń w trybie określonym w art. 40".

Nie można przy tym pominąć faktu, że samo naruszenie przez inwestora przepisów technicznych dotyczących odległości obiektów od granic nieruchomości (zarówno obowiązujących aktualnie, jak i w dacie budowy) samo z siebie nie stanowi o możliwości nałożenia obowiązku rozbiórki. Dopiero naruszenie norm prawnych w zakresie odległości obiektów połączone z jednoznacznym wykazaniem stanu zagrożenia życia i zdrowia ludzkiego, bądź mienia może stanowić o takiej potrzebie. Natomiast jednoznaczne ustalenie, że istnieje możliwość zastosowania art. 40 P.b. z 1974 r. zobowiązuje organ do zbadania jakie czynności i roboty budowlane powinny zostać wykonane w celu doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z prawem.

Tym samym PINB zasadnie nałożył na Inwestora obowiązek przedłożenia ekspertyzy technicznej określającej sposób i prawidłowość wykonania robót budowlanych związanych z budową przedmiotowego garażu. Z powyższej ekspertyzy jednoznacznie wynika, że wykonanie wskazanych w niej czynności zapewni pełne bezpieczeństwo pożarowe obiektu i nie będzie stwarzało zagrożenia dla zdrowia i życia ludzi, a także mienia. Nadto wskazano, że podobne wnioski należy wysnuć z zebranego przez PINB materiału dowodowego. Garaż jest konstrukcji metalowej, co oznacza, że nie jest wykonany z materiałów palnych, dodatkowo należy go szczególnie dobrze zabezpieczyć od strony wschodniej tj. zlokalizowanej w znacznym zbliżeniu do budynku gospodarczego znajdującego się na działce nr ewid. [...]. Wnioski ekspertyzy i weryfikacja zebranego w sprawie materiału dowodowego pokrywają się. Zatem organ odwoławczy przyjął, że faktycznie wykonanie zaleceń ekspertyzy technicznej zapewni bezpieczeństwo pożarowe obiektu.

Z treści zebranej dokumentacji wynika, że przedmiotowy budynek może być zlokalizowany na działce nr ewid. [...] stanowiącej własność J. M. i działce nr ewid. [...] stanowiącej własność M. M.

Niemniej jednak MWINB mając na uwadze cytowane wyżej przepisy P.b. z 1974 r. wskazał, że wykonanie obiektu na działce sąsiedniej stanowi zagadnienie o charakterze cywilnym i nie ma wpływu na możliwość prowadzenia postępowania legalizacyjnego w trybie art. 37 i 40 P.b. z 1974 r. W tym przypadku możliwe jest dochodzenie ochrony prawnej na drodze powództwa cywilnego.

Dodatkowo organ wskazał, że również udzielenie pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego zgodnie z art. 42 P.b. z 1974 r., nie przesądza o prawie własności gruntu i nie ma bezpośredniego wpływu na ustalenie tych praw (por. wyrok NSA z dnia 18 lutego 2014r., sygn. akt: II OSK 2231/12).

Odnosząc się do zarzutów odwołującego w zakresie dokonanych robót budowlanych w obiekcie organ zwrócił uwagę, że inwestor przemalował ściany obiektu oraz dokonał napraw uszkodzeń. Powyższe roboty MWINB uważa za bieżącą konserwację, przez które to pojęcie należy rozumieć wykonanie w istniejącym obiekcie budowlanym robót nie polegających na odtworzeniu stanu pierwotnego, ale mających na celu utrzymanie obiektu budowlanego w dobrym stanie, w celu jego zabezpieczenia przed szybkim zużyciem się, czy też zniszczeniem i dla utrzymania go w celu użytkowania w stanie zgodnym z przeznaczeniem tegoż obiektu. Tak więc bieżącą konserwacją będą prace budowlane wykonywane na bieżąco w węższym zakresie niż roboty budowlane określone jako remont (wyrok NSA z dnia 5 kwietnia 2006 roku, sygn. akt: II OSK 704/05, por. wyrok NSA z dnia 16 maja 2012 roku, sygn. akt: II OSK 358/11, wyrok WSA w Łodzi z dnia 8 listopada 2011 roku, sygn. akt: II SA/Łd 997/11).

Gabaryty obiektu, jego funkcja, sposób związania z gruntem pozostały tożsame. Materiał, z którego wykonano obiekt również się nie zmienił. Zatem wykonane przez inwestora roboty budowlane nie podlegają, zdaniem MWINB, regulacjom P.b. i zdecydowanie nie mogą zostać zakwalifikowane jako przebudowa, która warunkowałaby konieczność przeprowadzenia postępowania legalizacyjnego w oparciu o art. 48 P.b..

W odniesieniu natomiast do zarzutu niewykonania przez inwestora obowiązku wynikającego z zaskarżonej decyzji PINB organ odwoławczy wskazał na art. 130 K.p.a. Zatem z uwagi na fakt, że decyzji nie został nadany rygor natychmiastowej wykonalności oraz, że decyzja nie jest zgodna z żądaniem wszystkich stron - wniesienie odwołania skutkowało wstrzymaniem wykonania decyzji. Z tego też względu organ odwoławczy zreformował zaskarżoną decyzję w zakresie terminu wykonania obowiązku.

Zdaniem MWINB organ I instancji zgromadził materiał dowodowy wystarczający do rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, a jego rozstrzygnięcie odpowiada prawu. Organ odwoławczy w myśl art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej terminu wykonania obowiązku i w tym zakresie orzekł, zaś w pozostałej części utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy, celem umożliwienia Inwestorowi dochowania terminu do wykonania nałożonego na niego obowiązku. Wydanie niniejszej decyzji nie narusza zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego ze względu na to, iż organ odwoławczy w ramach prowadzonego postępowania odwoławczego dokonał tylko zmiany terminu, pozostawiając tożsamą podstawę prawną decyzji.

M. M. wniósł na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie.

Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie prawa procesowego, a to:

- art. 7 i 77 § 1 K.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności do wszechstronnego wyjaśnienia sprawy, w szczególności nie zweryfikowania przez organ, dlaczego pracownicy PINB nie dokonali kontroli działki nr [...], na której J. M. dokonał samowolnej przebudowy i zmiany wyglądu garażu, jak również nie przeprowadzeniu w sposób wnikliwy dowodu z dokumentacji zawartej na płycie CD złożonej przez skarżącego w dniu 8.10.2013 r. zawierającą dowody, na dokonanie przebudowy garażu oraz nie powołania z urzędu biegłego wskazanego przez organ do przeprowadzenia ekspertyzy technicznej oraz inwentaryzacji architektoniczno-budowlanej, w skutek czego organ uznał, że organ I instancji słusznie ocenił zgromadzony w sprawie materiał dowodowy w sposób pełny i merytoryczny.

- art. 80 K.p.a. poprzez niewyczerpujące rozpatrzenie materiału dowodowego oraz jego dowolnej ocenie, wyrażającej się zwłaszcza tym, że organ nie wskazał podstaw, na jakich PINB doszedł do wniosku, że garaż nie został samowolnie przebudowany pomimo znajdowaniu się w aktach materiału dowodowego wskazującego na dokonanie samowolnej przebudowy garażu i przyjęciu, że przemalowanie ścian oraz dokonanie uszkodzeń stanowi jedynie konserwację budynku.

- art. 8 i 107 § 3 K.p.a. poprzez nienależyte uzasadnienie zaskarżonej decyzji z uwagi na zawarcie w niej zbyt ogólnikowych stwierdzeń, co uniemożliwiło realizacje zasady pogłębionego zaufania obywateli do organów państwa oraz uniemożliwia dokonanie kontroli zaskarżonej decyzji w szczególności nie wyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych sprawy w zakresie dokonania samowolnej przebudowy garażu, bez uzyskania do tego stosownych pozwoleń obowiązujących w czasie dokonywania przebudowy.

Zarzucono naruszenie prawa materialnego tj. art. 37 ust. 1 pkt. 1 i 2 P.b. z 1974r., poprzez błędną jego wykładnię i przyjęciu, że w niniejszej sprawie brak jest podstaw do zastosowania ww. przepisu i nakazania rozbiórki garażu, podczas gdy zgromadzony w sprawie materiał dowodowy jak również orzecznictwo sądów administracyjnych wskazuje, że w niniejszej sprawie organ winien był wydać decyzję o rozbiórce obiektu budowlanego wybudowanego niezgodnie z przepisami obowiązującymi w okresie budowy.

W oparciu o tak sformułowane zarzuty skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji, poprzedzającej ją decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji oraz o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu zarzutów skarżący powtórzył argumentację zawartą w odwołaniu. Ponadto podniósł, że wymiana ścian garażu wraz z późniejszym ich pomalowaniem, jak również wraz z innymi robotami budowlanymi stanowi przebudowę budynku, a nie jego konserwację.

W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Krakowie w całości podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

W piśmie procesowym z dnia 21 października 2015 r. uczestniczka postępowania S. M. przedstawiła swoje stanowisko w sprawie, opisując stan w jakim, jej zdaniem, znajduje się przedmiotowy garaż.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.

Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647) sądy administracyjne powołane są do kontroli zgodności z prawem działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej "P.p.s.a.". Orzekanie – w myśl art. 135 P.p.s.a. - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa.

Sąd, uwzględniając skargę na decyzję, uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co wynika z art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a.

W świetle powyższych zasad skarga nie jest zasadna i podlega oddaleniu.

Zaskarżona decyzja nie narusza prawa materialnego, a w toku postępowania organy obu instancji nie naruszyły przepisów postępowania w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik postępowania lub skutkujący wznowieniem postępowania.

Z uwagi na treść art. 103 § 2 P.b. z 1994 r. w kontrolowanym postępowaniu administracyjnym istotnym elementem stanu faktycznego jest czas, w którym został wzniesiony sporny garaż.

Na wstępie należy wskazać, że w sprawie poza sporem jest, iż obiekt budowlany - garaż blaszany o wymiarach w rzucie 5,53m x 3,34m i wysokości zmiennej od 2,00m do 2,51,00m, usytuowany na działce nr [...] obr. [...], przy ul. C. w K., wybudowany został w roku 1991 przez J. M. Zatem budowa nastąpiła przed 1 stycznia 1995 r.

Garaż ten został wybudowany bez pozwolenia na budowę

Wobec powyższego w sprawie mają zastosowanie przepisy dotyczące rozbiórki zawarte w Prawie budowlanym z 1974r., a nie zawarte w Prawie budowlanym z 1994r. Ponieważ procedury dotyczące rozbiórki zawarte w tych dwóch ustawach różnią się zasadniczo, prawidłowe ustalenie czasu, w którym sporny budynek został wzniesiony, ma kluczowe znaczenie dla wyniku sprawy.

Skoro sporny budynek gospodarczy został wzniesiony bez stosownego pozwolenia przed dniem 1 stycznia 1995 r., to przed orzeczeniem rozbiórki tego budynku, stosownie do art. 37 ust. 1 P.b. z 1974 r., należało zbadać, czy obiekt ten:

1) znajduje się na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie jest przeznaczony pod zabudowę albo przeznaczony jest pod innego rodzaju zabudowę, lub

2) powoduje bądź w razie wybudowania spowodowałby niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia.

Ze sporządzonej "Ekspertyzy technicznej" oraz "Inwentaryzacji architektoniczno-budowlanej" wykonanych we wrześniu 2013 r. wynika, że przedmiotowy obiekt budowlany spełnia warunki w zakresie bezpieczeństwa konstrukcji, nie powoduje zagrożeń dla bezpieczeństwa użytkowników tego obiektu, jego użytkowanie nie obniży jego przydatności do użytkowania, nie zmieni stanu bezpieczeństwa istniejącego sąsiedniego budynku gospodarczego położonego na działce nr [...] obr. [...] ten nie spowoduje również żadnych zagrożeń dla osób i mienia.

W ekspertyzie podkreślono, że przedmiotowy obiekt budowlany spełni wymagania w zakresie bezpieczeństwa pożarowego po wykonaniu zaleconych robót budowlanych opisanych, nie spowoduje niebezpieczeństwa dla ludzi lub mienia oraz nie spowoduje pogorszenia warunków zdrowotnych i użytkowych dla otoczenia.

Trafnie organ odwoławczy wskazał, że garaż jest konstrukcji metalowej, co oznacza, że nie jest wykonany z materiałów palnych. Wnioski ekspertyzy i weryfikacja zebranego w sprawie materiału dowodowego pokrywają się. Zatem faktycznie wykonanie zaleceń ekspertyzy technicznej zapewni bezpieczeństwo pożarowe obiektu. Garaż spełni po wykonaniu zaleconych robót jak powyżej, wymagania przeciwpożarowe wynikające z przepisów Prawa budowlanego.

Odnośnie zaś przesłanki opisanej w art. 37 ust. 1 pkt 1 P.b. z 1974 r. to wskazać należy, że trafnie organy uznały, iż ze zgromadzonych przez organ I instancji dokumentów w zakresie miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego wynika, że w dacie budowy obowiązujący miejscowy plan dopuszczał tego typu zabudowę na tym terenie, natomiast aktualnie dla ww. działki nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego.

Zgodnie z uchwałą 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 grudnia 2013 r. sygn. II OPS 2/13 przepisami o planowaniu przestrzennym, o których mowa w art. 37 ust. 1 pkt 1 P.b. z 1974 r. w związku z art. 103 ust. 2 P.b., są przepisy obowiązujące w dacie orzekania przez organy administracji, z tym że w postępowaniu w przedmiocie nakazania przymusowej rozbiórki należy uwzględnić także przeznaczenie terenu, na którym powstał obiekt budowlany, od daty jego budowy.

Przedmiotowy garaż nie narusza ustaleń miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego Miasta Krakowa zatwierdzonego uchwałą nr XXXVI/229/88 Rady Narodowej Miasta Krakowa z dnia 25 kwietnia 1988 r. i zlokalizowany jest w terenie mieszkalnictwa jednorodzinnego (wysokiej i niskiej intensywności) oznaczonym na rysunku planu symbolem A4.24.050.MN2, gdzie dopuszczono lokalizację "urządzeń i usług towarzyszących o zasięgu lokalnym obejmujące m.in. urządzenia komunikacyjne (garaże)", zgodnie z wypisem i wyrysem ww. planu przesłanym przez Biuro Planowania Przestrzennego UMK.

Zgodnie natomiast z treścią art. 40 P.b. z 1974 r. w przypadku wybudowania obiektu budowlanego niezgodnie z przepisami, jeżeli nie zachodzą okoliczności określone w art. 37 ustawy, organ wydaje inwestorowi, właścicielowi lub zarządcy decyzję nakazującą wykonanie w oznaczonym terminie zmian lub przeróbek, niezbędnych do doprowadzenia obiektu budowlanego, terenu nieruchomości lub strefy ochronnej do stanu zgodnego z przepisami.

Podsumowując zatem należy stwierdzić że postępowanie administracyjne wykazało, że sporny obiekt budowlany:

- nie narusza ustaleń miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego,

- nie powoduje niebezpieczeństwa dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalnego pogorszenia warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia,

- nie narusza uzasadnionych interesów osób trzecich w rozumieniu przepisów art. 5 ustawy Prawo budowlane,

- wykonany jest zgodnie ze sztuką budowlaną, przepisami techniczno-budowlanymi, jak również spełnione są warunki do bezpiecznego użytkowania obiektu.

W oparciu o powyższe prawidłowo organ I instancji stwierdził, że w przedmiotowej sprawie nie zachodzą okoliczności określone w art. 37 P.b. z 1974 r., co słusznie zaakceptował organ odwoławczy.

Zatem ponieważ nie zachodziły przesłanki do wydania nakazu rozbiórki na podstawie art. 37 organ nadzoru budowlanego trafnie nakazał zgodnie z art. 40 P.b. z 1974 r., wykonanie określonych czynności niezbędnych do doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z przepisami.

Odnośnie zarzutów skargi dotyczących naruszenia przepisów postepowania administracyjnego art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 K.p.a. Sąd stwierdził, że nie są one zasadne. W ocenie Sądu organy dokonały wszystkich istotnych ustaleń faktycznych potrzebnych do wydania rozstrzygnięcia w kontrolowanym postępowaniu administracyjnym, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Następnie dały powyższemu wyraz i zawarły stosowne rozważania w prawidłowo sporządzonych uzasadnieniach decyzji.

Sąd nie dopatrzył się również innych naruszeń przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" P.p.s.a..

Skarżący zarzucał również, że organy pominęły, że przedmiotowy budynek pogorsza warunki użytkowe dla otoczenia, stanowi zagrożenie dla mienia, narusza interesy osób trzecich, użytkowanie garażu przez jego właściciela i jego bliskich utrudnia korzystanie z działki odwołującego, w tym godzi w służące mu uprawnienia jako właściciela, tj. m.in. garaż otwiera się na działkę odwołującego, są łamane na niej gałęzie, dach garażu przechodzi na działkę odwołującego, właściciel garażu składuje w nim chemikalia, w garażu lęgną się szczury, które przechodzą do ogrodu odwołującego. Powyższe zarzuty nie znalazły potwierdzenia w zgromadzonym przez organy materiale dowodowym.

Odnośnie zaś zarzutów skargi wskazujących, że przedmiotowy budynek gospodarczy narusza prawo własności skarżącego, trzeba wyjaśnić, iż do właściwości organów nadzoru budowlanego nie należy rozstrzyganie sporów granicznych pomiędzy właścicielami nieruchomości, a organy te nie są uprawnione do badania, czy nastąpiło naruszenie własności nieruchomości. Ponadto pod rządami Prawa budowlanego z 1974 r. samo stwierdzenie naruszenia przepisów technicznych dotyczących sytuowania budynków obowiązujących w dniu dopuszczenia się samowoli przez inwestora jest niewystarczające, aby przyjąć pogląd, że automatycznie to naruszenie skutkuje niebezpieczeństwem dla ludzi lub mienia.

Odnosząc się zaś do zarzutu skargi o samowolnej rozbudowie garażu Sąd nie znalazł podstaw do kwestionowania ustaleń organów, iż (co wynika z zebranego w sprawie materiału dowodowego) właściciel garażu dokonywał jedynie bieżącej konserwacji - naprawy uszkodzeń i przemalowania ścian obiektu. Nie miała miejsca rozbudowa obiektu. Gabaryty obiektu, jego funkcja i sposób związania z gruntem pozostały tożsame. Materiał z którego wykonano obiekt również się nie zmienił.

Wreszcie na zakończenie należy wskazać, że ekspertyza techniczna inż. J. M., wbrew stanowisku skarżącego, jest opinią osoby posiadającej uprawnienia budowlane w specjalności konstrukcyjno-budowlanej oraz będącej członkiem Małopolskiej Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa, zawierającą uzgodnienia w zakresie ochrony przeciwpożarowej. Zatem powyższa ekspertyza mogła stanowić i stanowiła w sprawie wiarygodny dowód. Organy zaś nie ograniczyły się do cytowania ww. opinii, ale potwierdziły jej tezy weryfikując pozostały materiał dowodowy w sprawie.

Należy zatem stwierdzić, że organy nadzoru budowlanego, opierając się na rzetelnych ustaleniach faktycznych, trafnie zastosowały przepisy prawa materialnego. Zatem zaskarżona w niniejszej sprawie decyzja jest prawidłowa, co skutkowało oddaleniem bezzasadnej skargi, o czym Sąd orzekł na podstawie art. 151 P.p.s.a..