Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 697/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2022-09-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Planowanie przestrzenne
Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargi
Powołane przepisy: article: art 61 ust 1
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
article: par 5
journal: Dz.U. 2003 nr 164 poz 1588
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego

SENTENCJA

. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Agnieszka Nawara - Dubiel (spr.) SWSA Joanna Człowiekowska SWSA Monika Niedźwiedź po rozpoznaniu w dniu 15 września 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skarg P. "[...] spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w C. oraz J. R. i Z. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Tarnowie z dnia 11 kwietnia 2022 r, znak: SKO.ZP/415/131/2022 w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy skargi oddala.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 17 sierpnia 2021 r., znak: GP.6730.47.2021.MTS Burmistrz Ciężkowic ustalił warunki zabudowy, na wniosek P. K.-B. [...] z siedzibą w C., dla inwestycji polegającej na: budowie dwóch wiat z przeznaczeniem na przechowywanie materiałów budowlanych na działce nr [...], położonej w miejscowości C..

Od powyższej decyzji odwołanie złożyli J. i Z. R..

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Tarnowie decyzją z dnia 11 kwietnia 2022 r., znak SKO.ZP/415/131/2022 zmieniło zaskarżoną decyzję w części dot. pkt 3.1 lit. b poprzez zastąpienie słów: "Wskaźnik powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni terenu inwestycji (załącznik nr 2) - do 12,12% powierzchni dziatki", słowami: "Całkowity wskaźnik powierzchni zabudowy (obejmującej zabudowę istniejącą oraz projektowaną) w stosunku do powierzchni terenu inwestycji (załącznik nr 2) - do 12,12% powierzchni działki", a w pozostałym zakresie utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia SKO powołało art. 59 ust. 1 oraz art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity: Dz. U. z 2022 r. poz. 503) (zwanej w dalszej części ustawą), a także przepisy rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r. Nr 164 poz. 1588).

Omawiając poszczególne parametry zabudowy wskazano, że ze sporządzonej w sprawie analizy urbanistyczno - architektonicznej wynika, że "Zgodnie z § 4 ust. 1 oraz 3 rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań, dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, ustala się linię zabudowy w odległości 25 m od drogi publicznej gminnej dz. nr [...], położonej w miejscowości C., gmina C.. W niniejszej sprawie zastosowanie znajdują przepisy § 4 ust. 3 ww. rozporządzenia, zgodnie z którym, jeżeli linia istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich przebiega tworząc uskok (dz. nr [...] — 10m, dz. nr [...] - 25m), wówczas obowiązującą linię nowej zabudowy ustala się jako kontynuację linii zabudowy tego budynku, który znajduje się w większej odległości od pasa drogowego." W powyższym zakresie stwierdzić trzeba, że linię zabudowy ustalono prawidłowo - jako kontynuację linii zabudowy tego budynku, który znajduje się w większej odległości od pasa drogowego.

W analizie ustalono, iż średni wskaźnik powierzchni zabudowy budynków w obszarze analizowanym wynosi 12,12 % "dla zabudowy przyszłej". Taki też wskaźnik ustalono w decyzji. Działka nr [...] jest już zabudowana, nie wiadomo jednak jaki jest procent zabudowy tej działki. W związku z tym nadal nie jest wiadomym, czy wskaźnik ten dotyczy powierzchni nowej zabudowy budynków (już istniejących i planowanych), czy też dotyczy jedynie nowej zabudowy. W drugim przypadku, po wybudowaniu jeszcze dwóch wiat (obok dwóch już istniejących), wskaźnik zabudowy byłby wyższy niż ustalony w decyzji, ponieważ do powierzchni zabudowy należałoby doliczyć powierzchnię terenu zajętą przez dwie już istniejące wiaty magazynowe. Ten wskaźnik należało ustalić precyzyjnie, w sposób wykluczający możliwość interpretacji. Kolegium dokonało zatem zmiany decyzji w powyższym zakresie ustalając wskaźnik zabudowy w następujący sposób: "Całkowity wskaźnik powierzchni zabudowy (obejmującej zabudowę istniejącą oraz projektowaną) w stosunku do powierzchni terenu inwestycji (załącznik nr 2) - do 12,12 % powierzchni działki".

Jak wynika z analizy "średnia szerokość elewacji budynków w obszarze analizowanym wynosi 14m. Mając na uwadze obliczoną średnią szerokość elewacji frontowej budynków, dla nowej zabudowy przyjmuje się wynik z tolerancją 20%, o której mowa w ww. paragrafie." Stwierdzić zatem trzeba, że ustalona w decyzji szerokość elewacji (do 16 m) wyznaczona została prawidłowo - na podstawie średniej szerokości elewacji frontowych na działkach w obszarze analizowanym z tolerancją 20%.

W analizie wskazano, że "wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej należy ustalić indywidualnie. Analiza bowiem wykazała, że wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej budynków znajdujących się w sąsiedztwie waha się w przedziale od 2m do 4m. Dlatego w przedmiotowej inwestycji wysokość górnej krawędzi ustalono w przedziale od 3,0 m do 4,0 m. Parametr taki mieści się w zakresie opisanym powyżej i nie wpływa negatywnie na zabudowę sąsiednią oraz zapewnia zachowanie ładu przestrzennego"

Zdaniem Kolegium, ustalenie tej wysokości mieści się w parametrach wyznaczonych przez już istniejącą zabudowę. Skoro wysokość górnej krawędzi elewacji frontowych budynków znajdujących się w obszarze analizowanym mieści się w przedziale od 2 m do 4 m, to możliwym jest, przy zastosowaniu § 7 ust. 4 rozporządzenia, ustalenie tej wielkości od 3 m do 4,0 m.

W analizie ustalono: "geometria dachów budynków w obszarze analizowanym kształtuje się w następujących parametrach:

< kąt nachylenia połaci: od 5° do 45°, wysokość górnej kalenicy: od 2 m do 9 m,

< układ połaci: dachy wielospadowe, dachy dwuspadowe, dachy jednospadowe, kierunek głównej kalenicy - prostopadły, równoległy.

Mając na uwadze określone parametry geometrii dachów budynków znajdujących się w sąsiedztwie, wskaźniki dla nowej zabudowy należy ustalić odpowiednio tj. zgodnie z ww. paragrafem. Dla przedmiotowej inwestycji parametry dotyczące geometrii dachu ustalono indywidualnie. Parametry, te jednak mieszczą się w ramach ustalonych wskaźników określonych powyżej, a realizowana na ich podstawie zabudowa nie zaburzy ładu przestrzennego, a także nie stanowić będzie dominanty przestrzennej. Geometria dachu dla przedmiotowej inwestycji:

< kąt nachylenia połaci: od 20° do 35°,

< wysokość górnej kalenicy: od 3,0 m do 6,0 m,

< układ połaci: dachy dwuspadowy,

< kierunek głównej kalenicy - równoległy, prostopadły."

W oparciu o powyższe ustalenia prawidłowo przyjęto opisane wyżej warunki, bowiem tak ustalona geometria dachu spełnia przesłankę "odpowiedniości" wymaganą przez § 8 rozporządzenia.

W zakresie warunków art. 61 ust. 1 pkt 2-5 ustalenia zawarte w sporządzonej w sprawie są następujące:

Teren objęty wnioskiem posiada dostęp do drogi publicznej tj. drogi gminnej dz.nr [...], [...] (C. ul. [...] - ul. [...]).

W ramach realizacji projektowanego zamierzenia inwestycyjnego nie planuje się wykonania nowych przyłączy do sieci infrastruktury technicznej.

Warunki z art. 61 ust. 1 pkt 4 i pkt 5 ustawy są spełnione. Teren inwestycji nie wymaga zmiany przeznaczenia na cele nierolnicze (art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawy). Decyzja jest również zgodna z przepisami odrębnymi. W sprawie stosuje się art. 61 ust. 1 w brzemieniu sprzed dodania pkt 6 do tego przepisu.

Odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu wskazano, że aktualnie prowadzone postępowanie dotyczy innych wiat niż wiaty już istniejące. Uprzednio wiaty zostały wybudowane na podstawie zgłoszenia. Obecny przedmiot inwestycji nie został jeszcze realizowany. Powiatowy Inspektorat Nadzoru Budowlanego w Tarnowie pismem znak: OA-11.516.1.1.2021, [...] z dnia 18 listopada 2021 r. poinformował Burmistrza Gminy Ciężkowice, że toczą się równolegle dwa postępowania dotyczą dwóch wiat magazynowych o powierzchni zabudowy 36,36 m2 oraz 35,55 m2, co jednoznacznie wskazuje, iż wiaty te (już istniejące oraz planowane) nie są ze sobą tożsame. Wiaty objęte obecnym postępowanie mają mieć zupełnie inne, większe parametry. Słusznie również, za organem I instancji, zauważyć trzeba, że oględziny co do zasady nie są obowiązkowe i nie zamykają możliwości ustalenia danej okoliczności faktycznej za pomocą innego środka dowodowego. Również, słusznie organ I instancji, przyjął, iż zarzut dotyczący braku uzyskania przez inwestora decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach na planowaną inwestycję jest bezzasadny, ponieważ przedmiotowe wiaty mają służyć do przechowywania materiałów budowlanych co wynika ze złożonej przez P. K. - B. "[...]" Sp. z o. o. charakterystyki inwestycji. Kwestia dotychczasowego sposobu prowadzenia działalności nie może stanowić przedmiot oceny Kolegium i nie wypływa na niniejsze postępowania. Kolegium nie jest uprawnione do oceny w niniejszym postępowaniu kwestii przestrzegania zasad gospodarowania odpadami i zgodności prowadzonej inwestycji z przepisami ochrony środowiska. Nie może wypowiadać się w zakresie zasadności argumentów, które wywodzone są z postępowań prowadzonych przez organy inspekcji ochrony środowiska. Przesłanki wydania decyzji o warunkach zabudowy są wyżej opisane i wśród tych przesłanek nie ma nakazu badania dotychczas prowadzonej działalności, w szczególności w zakresie ochrony środowiska. Przedstawione w odwołaniu zarzuty nie mogły odnieść oczekiwanego rezultatu. Ponownie należy wskazać, że nie jest również trafnym zarzut braku uprzedniej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, bowiem biorąc pod uwagę, że przedmiotem sprawy jest budowa wiat do przechowywania materiałów budowlanych, z uwagi na rodzaj i paramenty inwestycji - nie jest ona wymieniona w katalogu zawartym w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2019 r. poz. 1839). Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji.

Opisaną wyżej decyzję zaskarżyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie P. K. - B. "[...] spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w C. (sygn. akt II SA/Kr 697/22) oraz J. R. i Z. R. (sygn. akt II SA/Kr 698/22). Postanowieniem z dnia 15 września 2022 r. obie te sprawy zostały połączone do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia pod sygn. II SA/Kr 697/22.

Spółka [...]" zaskarżonej decyzji zarzuciła

1. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

-art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a. oraz art. 107 § 1 i 3 k.p.a., poprzez niewyjaśnienie okoliczności faktycznych istotnych dla prawidłowego rozpoznania sprawy, niewyczerpujące zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego sprawy oraz dowolną ocenę zebranego materiału dowodowego, przy zaniechaniu rzetelnego i zgodnego ze stanem faktycznym uzasadnienia okoliczności istotnych w sprawie co mogło mieć wpływ na jej wynik, doprowadzając do nieprawidłowego określenia wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki ewidencyjnej numer [...] położnej w C. oraz niemożności dokonania nowych, planowanych inwestycji na terenie działki nr [...] pomimo wydania pozytywnej decyzji o warunkach zabudowy na terenie ww. działki uwzględniającej złożony wniosek inwestora,

2. naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a to:

- § 5 ust. 1 rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r. Nr 164 poz. 1588) poprzez nieprawidłowe wyznaczenie wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki ewidencyjnej numer [...] położnej w C., bowiem wskaźnik wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu wyznacza się dla nowej zabudowy, a nie dla zabudowy istniejącej i projektowanej, na podstawie średniego wskaźnika tej wielkości dla obszaru analizowanego.

- § 5 ust. 1 i 2 rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego poprzez zaniechanie uwzględnienia istniejącej już zabudowy na działce nr [...] oraz ustalenia procentu zabudowy działki inwestycyjnej nr [...] w C. w tym zaniechanie rozważenia wyznaczenia wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki innego niż na podstawie średniego wskaźnika tej wielkości dla obszaru analizowanego, co ewentualnie może uzasadniać istniejący na działce stan jej zabudowy,

- art. 6 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez naruszenie zasady wolności zagospodarowania terenu przysługującej inwestorowi przez zmianę decyzji w sposób nieuprawniony i niezgodny z przepisami obowiązującego prawa doprowadzając de facto do uniemożliwienia realizacji inwestycji, której dotyczył wniosek.

Na podstawie tych zarzutów skarżąca spółka wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji administracyjnej wraz z poprzedzającą ją decyzją organu I instancji, a także o zasądzenie kosztów postępowania.

J. R. i Z. R. zaskarżonej decyzji zarzucili naruszenie:

1) art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a., poprzez dowolną a nie swobodną ocenę zgromadzonego materiału dowodowego, co doprowadziło do uznania, że wniosek o wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dotyczy innych niż istniejące już wiaty magazynowe, objęte postępowaniami legalizacyjnymi, prowadzonymi przez PINB w Tarnowie (OA-II.5160.1.2.2021 i OA-II.5160.1.1.2021), podczas gdy z pisma PINB w Tarnowie z dnia 11 stycznia 2022 r. wynika, że wskazany organ prowadzi dwa postępowania, pierwsze w sprawie budowy wiaty magazynowej o wymiarach 20,20 m x 1,80 m (powierzchnia zabudowy 36,36 m2) zlokalizowanej na działce nr [...] w miejscowości C. przy wschodniej granicy działki oraz w sprawie budowy wiaty magazynowej o wymiarach 4,74 m x 7,5 m (powierzchnia zabudowy 35,55 m2) zlokalizowanej na działce nr [...] w miejscowości C., przy południowej granicy działki, a z rysunku poglądowego (mapka) załączonego do wniosku wynika jednoznacznie, iż wnioskodawca zamierza zrealizować inwestycje w miejscu istniejących wiat magazynowych, przy czym sama powierzchnia planowanej zabudowy wskazana we wniosku o wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu ma charakter jedynie orientacyjny, a inwestor może zrealizować budowę w granicach wyznaczonych decyzją, z tymże może zrealizować również inwestycję mniejszą, co powoduje, iż nie można wykluczyć tożsamości planowanej inwestycji i już istniejącej tylko dlatego, że we wniosku wskazano odmienne wymiary planowanej zabudowy od wymiarów inwestycji już istniejącej,

2) art. 105 § 1 k.p.a. poprzez brak umorzenia postępowania w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku gdy przedsięwzięcie objęte wnioskiem powstało w ramach samowoli budowlanej, a wnioskodawca nie ubiega się o wydanie przedmiotowej decyzji w związku z wszczęciem postępowania w przedmiocie legalizacji samowoli budowlanej, przy uwzględnieniu, iż Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Tarnowie postanowieniami z dnia 29 października 2021 r. (OA-II.5160.1.2.2021) oraz z dnia 18 października 2021 r. (OAII.5160.1.1.2021) stwierdził, że istniejące wiaty magazynowe powstały jako samowola budowlana i wstrzymał prowadzenie robót budowlanych dotyczących przedsięwzięcia,

3) art. 10 § 1 k.p.a., poprzez brak uchylenia decyzji w związku z brakiem zapewnienia stronom czynnego udziału w postępowaniu administracyjnym, w związku z niezawiadomieniem stron o przeprowadzeniu dowodu z oględzin na gruncie, pomimo tego, że w czasie gdy postępowanie prowadził Wójt Gminy Gromnik, zawiadomienia takie były wysyłane, co uniemożliwiło i wykazanie, iż istniejące wiaty magazynowe odpowiadają wiatom, które rzekomo mają powstać na podstawie zaskarżonej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.

Na podstawie tych zarzutów skarżący wnieśli o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji administracyjnej wraz z poprzedzającą ją decyzją organu I instancji, a także o zasądzenie kosztów postępowania.

W odpowiedziach na skargi Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie wniosło o ich oddalenie i w całości podtrzymało stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 15zzs4 ust.2 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374 ze zmianami) w brzmieniu obowiązującym od dnia 3 lipca 2021 r., wprowadzonym art. 4 pkt 3 ustawy z dnia 28 maja 2021 r. (Dz.U.2021.1090), w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID -19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich, wojewódzkie sądy administracyjne przeprowadzają rozprawę wyłącznie przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających prowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, z tym, że osoby w niej uczestniczące nie muszą przebywać w budynku sądu. W myśl art. 15zzs4 ust.3 ustawy, Przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. W rozpoznawanej sprawie strony postępowania zostały wezwane o podanie, czy wnoszą o przeprowadzenie rozprawy zdalnej, a jeżeli tak – to o wskazanie adresu elektronicznego na platformie ePUAP - w terminie 7 dni od dnia doręczenia - pod rygorem przyjęcia, że strona nie ma możliwości technicznych uczestniczenia w rozprawie zdalnej. Ponieważ nie wszystkie strony postępowania wykonały powyższe wezwanie, zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału sprawa została skierowana do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym.

Stosownie do art. 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej w skrócie "p.p.s.a.", sądy administracyjne powołane są do kontroli zgodności z prawem działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" - "c" p.p.s.a. kontrola ta sprawowana jest w zakresie oceny zgodności zaskarżonych do sądu decyzji z obowiązującymi przepisami prawa materialnego jak i przepisów proceduralnych. Pkt 1 lit. "c" wskazanego przepisu stanowi, że Sąd, uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie, uchyla ten akt w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Materialnoprawną podstawą wydania decyzji przez organ I instancji są przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 503), zwanej w dalszej części uzasadnienia ustawą o planowaniu. W myśl art. 59 ust. 1 tej ustawy, ustalenia warunków zabudowy decyzją administracyjną wymaga każda zmiana zagospodarowania terenu polegająca na wykonaniu robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu lub jego części, jeżeli na danym obszarze nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Niesporną okolicznością jest, że dla terenu objętego inwestycją nie został dotychczas uchwalony plan miejscowy.

Zgodnie z art. 61 ust. 1 ustawy, wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków:

1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu;

2) teren ma dostęp do drogi publicznej;

3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego;

4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1;

5)decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi;

6)zamierzenie budowlane nie znajdzie się w obszarze:

a) w stosunku do którego decyzją o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej, o której mowa w art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 24 lipca 2015 r. o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych (Dz. U. z 2021 r. poz. 428, 784 i 922), ustanowiony został zakaz, o którym mowa w art. 22 ust. 2 pkt 1 tej ustawy,

b) strefy kontrolowanej wyznaczonej po obu stronach gazociągu,

c) strefy bezpieczeństwa wyznaczonej po obu stronach rurociągu.

Zgodnie natomiast z art. 61 ust. 5a ustawy o planowaniu, w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół terenu, o którym mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1a (terenu objętego wnioskiem), na kopii mapy zasadniczej lub mapy ewidencyjnej dołączonej do wniosku o ustalenie warunków zabudowy obszar analizowany w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu terenu, jednak nie mniejszej niż 50 metrów, i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w ust. 1. Przez front terenu należy rozumieć tę część granicy działki budowlanej, która przylega do drogi publicznej lub wewnętrznej, z której odbywa się główny wjazd na działkę.

Na podstawie delegacji ustawowej zamieszczonej w przepisie art. 61 ust. 6 ustawy o planowaniu - Rozporządzeniem Ministra Infrastruktury dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588 z póź. zm), zwanego dalej "rozporządzeniem", określone zostały sposoby ustalenia parametrów tej zabudowy tj. linii nowej zabudowy, wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki, wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, szerokość elewacji frontowej i geometrii dachu.

Decyzję o warunkach zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego organ może wydać, jeżeli zamierzenie inwestycyjne spełnia kryteria, o których mowa w art. 61 ust. 1 i przy zachowaniu parametrów, o których mowa w Rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, że opisana wyżej pokrótce procedura administracyjna, której celem jest ustalenie warunków zabudowy w formie decyzji administracyjnej, została przez organy przeprowadzona prawidłowo.

Nie są w szczególności uzasadnione zarzuty skargi [...] spółki z o.o., dotyczące naruszenia § 5 rozporządzenia.

Zgodnie z § 5 ust. 1 wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu wyznacza się na podstawie średniego wskaźnika tej wielkości dla obszaru analizowanego. Ust. 2 tego przepisu dopuszcza wyznaczenie innego wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu, jeżeli wynika to z analizy.

Z analizy wynika, że średni wskaźnik powierzchni zabudowy w obszarze analizowanym wynosi 12,12%, przy czym waha się on od 6% (dla działek zabudowanych budynkami mieszkalnymi jednorodzinnymi) do 18-20% (dla działek zabudowanych budyniami niemieszkalnymi). Z analizy wynika też, że wskaźnik ten dla większości działek oscyluje w granicach około 10 %. Nadto w obszarze analizowanym – co wynika z załączników graficznych do decyzji organu I Instancji - w obszarze analizowanym znajdują się zarówno tereny w ogóle niezabudowane (po wschodniej stronie terenu objętego wnioskiem), jak i tereny zabudowane domami jednorodzinnymi na niewielkich działkach (przylegające do drogi po południowej stronie terenu objętego wnioskiem) oraz zabudowa niemieszkalna. Zastosowanie więc wskaźnika zabudowy zgodnego ze średnią z obszaru analizowanego jest jak najbardziej prawidłowe, bo w okolicy nie ma wykształconego przeważającego, charakterystycznego rodzaju zabudowy – zarówno co do funkcji, jak i co do gabarytów, który uzasadniałby wyznaczanie tego parametru na zasadzie wyjątku od reguły. Okoliczności te nie wynikają w szczególności z treści sporządzonej w sprawie analizy.

To, co w głównej mierze kwestionuje skarżący to fakt, że wskaźnik ten (po reformatoryjnym rozstrzygnięciu Kolegium) dotyczy zarówno zabudowy, która już istnieje na terenie objętym wnioskiem, jak i tej, która planowana jest w przyszłości. Jednak zarzuty skargi w tym zakresie są nieuzasadnione.

W tym miejscu wskazać należy, że przedstawiane przez inwestora we wniosku oczekiwania co do wskaźników i parametrów zabudowy, nie są dla organu wiążące. Stąd też zasadniczo bez znaczenia pozostaje to, jaką powierzchnię przyszłej zabudowy wnioskodawca określił we wniosku. W wyniku ustalenia wskaźnika powierzchni zabudowy, inwestor będzie mógł realizować tylko taki obiekt, który wskaźnikowi temu będzie odpowiadał. Szczególnego podkreślenia wymaga również i to, że choć w § 5 ust. 1 rozporządzenia mowa jest o wskaźniku wielkości powierzchni nowej zabudowy, to w przypadku, gdy działka objęta zamierzeniem inwestycyjnym jest zabudowana, zabudowania istniejące należy także uwzględnić przy ustalaniu przedmiotowego wskaźnika. Wskaźnik wielkości powierzchni zabudowy dotyczy bowiem relacji pomiędzy całą zabudową na danej działce a jej powierzchnią (por. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 10 października 2012 r., sygn. akt II SA/Gl 399/12, wyrok WSA w Gdańsku z dnia 1 lutego 2017 r., sygn. akt II SA/Gd 554/16, wyrok WSA w Poznaniu sygn. II SA/Po 96/19).

Gdyby było inaczej, to kolejne wnioski o warunki zabudowy umożliwiałyby nieuzasadnione "zagęszczanie" zabudowy, wbrew zasadzie dobrego sąsiedztwa, polegającej na poszanowaniu zastanego w okolicy ładu przestrzennego. Działka nr [...] jest już zabudowana, jednak jak słusznie wskazuje Kolegium nie wiadomo jaki jest procent zabudowy tej działki. W związku z tym reformatoryjne rozstrzygnięcie Kolegium, precyzujące i jednoznacznie wskazujące na sposób ustalenia tego wskaźnika, w sposób wykluczający możliwość interpretacji – Sąd ocenia jako prawidłowe. Innymi słowy – w zależności od tego, w jakim stopniu (procencie) działka objęta wnioskiem jest już zabudowana, w takim stopniu (procencie) inwestor będzie mógł zrealizować kolejną zabudowę. Jeżeli na terenie objętym wnioskiem zabudowa już istniejąca wypełnia ustalony decyzją wskaźnik (12,12%) to oznacza to, że dalsze zagęszczanie zabudowy nie jest już możliwe. Zarzut naruszenia art. 6 ust. 2 u.p.z.p. poprzez naruszenie zasady wolności zagospodarowania terenu przysługującej inwestorowi jest nieuzasadniony. Wolność zabudowy nie jest prawem niczym nieograniczonym, wręcz przeciwnie, zarówno ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym jaki przepisy prawa budowalnego wprowadzają cały szereg jego ograniczeń, a sam przepis art. 6 ust. 2 pkt. 1 u.p.z.p. stanowi, że prawo to może być realizowane "zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich."

Jeśli zaś chodzi o zarzuty skargi J. R. i Z. R., to także są one nieuzasadnione. W sprawie o ustalenie warunków zabudowy nie ma żadnego znaczenia fakt, że wniosek dotyczy terenu na którym istnieje zabudowa w stosunku do której toczą się postępowania legalizacyjne (prowadzone przez PINB w Tarnowie). Jedynie w przypadku procedowania wniosku o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę, organ administracji architektoniczno-budowlanej wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego i wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, jeżeli na terenie, którego dotyczy projekt zagospodarowania działki lub terenu, znajduje się obiekt budowlany, w stosunku do którego wydano ostateczną decyzję o nakazie rozbiórki (art. 35 ust. 5 pkt. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 2351 z późn. zm.). Nawet jednak w tym przypadku konieczne jest istnienie w obrocie prawnym ostatecznej decyzji nakazującej rozbiórkę, a nie tylko prowadzenie postępowania legalizacyjnego przez organy nadzoru budowlanego.

Jeśli zaś chodzi o obawy skarżących dotyczące tego, że przedmiotowa decyzja ma na celu ewentualne "zalegalizowanie" istniejących już na działce nr [...] wiat, to nie są one uzasadnione. Wydanie decyzji o warunkach zabudowy w toku postępowania legalizacyjnego (np. na podstawie art. 48b ustawy prawo budowlane) dla istniejących, nielegalnych obiektów budowlanych – możliwe jest jedynie wówczas, gdy wnioskodawca (inwestor nielegalnej zabudowy) przedkłada organowi administracji architektoniczno – budowlanej, wraz z wnioskiem o wydanie decyzji, postanowienie organu nadzoru budowlanego zobowiązujące go do przedłożenia decyzji o warunkach zabudowy – z powodu braku obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

W innych przypadkach nie jest możliwe wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla istniejącego już obiektu budowlanego. W niniejszej sprawie wniosek o wydanie decyzji o warunkach zabudowy wpłynął do organu w dniu 22 marca 2018 r., a jak wynika z akt sprawy, PINB w Tarnowie wydał dwa postanowienia o wstrzymaniu robót budowlanych dopiero 29 października 2021 r. oraz 18 listopada 2021 r. Tym samym niniejsza decyzja o warunkach zabudowy w żadnym wypadku nie jest i nie może być decyzją wydaną na potrzeby toczących się postępowań legalizacyjnych. Nie było zatem podstaw do wydania przez organ decyzji o umorzeniu postępowania, zatem nie jest uzasadniony zarzut naruszenia art. 105 Kpa

Co się zaś tyczy zarzutu naruszenia art. 10 Kpa, to jest on chybiony. Brak przeprowadzenia oględzin w ramach kontrolowanego postepowania nie stanowi naruszenia obowiązku zapewnienia stronom czynnego udziału w postępowaniu administracyjnym. Gdyby w ramach postępowania o wydanie warunków zabudowy oględziny były obowiązkowe, wówczas brak ich przeprowadzenia mógłby co najwyżej stanowić o naruszeniu przepisów dotyczących postępowania dowodowego. Rację ma jednak Kolegium, że w przypadku decyzji o warunkach zabudowy istotne dla sprawy okoliczności można ustalić bez potrzeby oględzin w terenie. Nie znajdują też uzasadnienia zarzuty skarg dotyczące naruszenia art.7, art. 77 §1, art. 80 i art.107 § 1 i 3 k.p.a. Kolegium należycie rozpatrzyło cały zebrany materiał dowodowy, a w uzasadnieniu szczegółowo wyjaśniło motywy swojego rozstrzygnięcia.

Wobec powyższego skarga jako bezzasadna podlega oddaleniu na zasadzie art. 151 p.p.s.a.