Wyrok NSA, sygn. akt I FSK 546/17
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2019-03-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Zasądzono zwrot kosztów postępowania
Powołane przepisy: article: art. 122, 187 par. 1, art. 120, 121 par. 1, art. 124, 180 par. 1, art. 181, 191, 192, 193 par. 4 i 6, art. 123 par. 1, art. 200 par. 1, art. 194 par. 1
journal: Dz.U. 2015 poz 613
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - t.j.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 86 ust. 1 i 2 pkt 1 lit. a, art. 88 ust. 3a pkt4 lit. a, art. 99 ust. 12
journal: Dz.U. 2011 nr 177 poz 1054
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - tekst jednolity
journal: Dz.U.UE.L 2006 nr 347 poz 1 art. 167, 168, 220 pkt 1, art. 226
law: Dyrektywa Rady z dnia  28 listopada 2006 r. Nr 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Roman Wiatrowski, Sędzia NSA Arkadiusz Cudak, Sędzia del. NSA Krzysztof Wujek (sprawozdawca), Protokolant Katarzyna Czuduk, po rozpoznaniu w dniu 7 marca 2019 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej K. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 7 grudnia 2016 r. sygn. akt I SA/Wr 826/16 w sprawie ze skargi K. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we Wrocławiu z dnia 4 maja 2016 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za grudzień 2011 r. 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od K. K. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu kwotę 2.700 (słownie: dwa tysiące siedemset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. NSA/wyr. 1 - wyrok


UZASADNIENIE

1. Wyrokiem z 7 grudnia 2016 r., sygn. akt I SA/Wr 826/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił skargę K. K. (dalej skarżący, strona) na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we Wrocławiu z 4 maja 2016 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za grudzień 2011 r. (ww. wyrok oraz inne orzeczenia sądów administracyjnych przywołane w niniejszym uzasadnieniu opublikowane zostały w bazie internetowej NSA: www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

2. W skardze kasacyjnej skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu, zasądzenie zwrotu kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych oraz rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym, podnosząc zarzuty naruszenia:

I. przepisów postępowania, tj.:

1. art. 122, art. 187 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r., poz. 613 ze zm., dalej O.p.) przez przyjęcie, że w niniejszym postępowaniu nie doszło do naruszenia przepisów mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy i że organ podatkowy w sposób wyczerpujący zebrał materiał dowodowy świadczący o tym, że strona skarżąca nie nabyła spornych od W. G. (dalej kontrahent), podczas gdy organ niewłaściwie ustalił stan faktyczny przyjmując, że skarżący nie nabył spornych usług, a postępowanie dowodowe dowiodło, że kontrahent wykonał sporne usługi, co potwierdziły dokumenty wystawione przez kontrahenta jak i jego oświadczenie w formie notarialnej; Sąd zatem nie mógł stwierdzić w zaskarżonym wyroku, że takie działanie organu było zgodne z prawem;

2. art. 120, art. 121 § 1 O.p. przez przyjęcie, że w prowadzonym postępowaniu organ podatkowy działał na podstawie przepisów prawa i prowadził postępowanie w sposób budzący zaufanie do organu i miał prawo żądać od podatnika:

- sprawdzenia swego kontrahenta, podczas gdy żaden przepis prawa nie wskazuje w jaki sposób skarżący miałby tego dokonać; organ podatkowy uprawniony do kontroli nie przedstawił żadnych dowodów na to, skąd, jak nie od wskazanego kontrahenta, skarżący zakupił sporne usługi; Sąd nie mógł zatem stwierdzić w zaskarżonym wyroku, że takie działanie organu było zgodne z prawem;

3. art. 124 O.p. przez przyjęcie, że organ podatkowy wyjaśniał stronie zasadność przesłanek, którymi kierował się przy rozstrzygnięciu sprawy, podczas gdy organ podatkowy, wbrew przepisom art. 187 § 2 O.p. w zw. z art. 216 § 1 O.p., nie wydał i nie przedstawił stronie postanowień o przeprowadzeniu dowodu, jak również nie informował strony, które dowody należy przeprowadzić w trakcie postępowania i co mają dowodzić; Sąd nie mógł zatem stwierdzić w zaskarżonym wyroku, że takie działanie organu było zgodne z prawem;

4. art. 180 § 1 O.p. w związku z art. 181 O.p. przez przyjęcie, że organ podatkowy zebrał dowody zgodnie z tymi przepisami, podczas gdy faktycznie dowody zebrane przez organ podatkowy dotyczyły firmy kontrahenta, która nie była podmiotem tego postępowania; dowody dołączone z innego postępowania, dotyczące innego podmiotu i przedmiotu postępowania, nie mogą być dowodem w przedmiotowej sprawie, gdyż tak zebrane dowody naruszają prawa strony określone w art. 190 § 1 i art. 2 O.p.;to powoduje, że nie można uznać, że dowody zostały zebrane zgodnie z prawem i stanowią dowód w rozumieniu art. 180 § 1 O.p.; Organ stwierdził, że kontrahent wystawił puste faktury, których nie zidentyfikował u kontrahenta, gdy z oświadczenia kontrahenta wynika, że to on dokonał sprzedaży spornych usług; Sąd zatem nie mógł stwierdzić w zaskarżonym wyroku, że takie działanie organu było zgodne z prawem;

5. art. 191 O.p. w zw. z art. 192 O.p. przez przyjęcie, że fakt dokonywania pozornych transakcji został udowodniony na podstawie zebranego materiału dowodowego, kiedy to w rzeczywistości z przeprowadzonych dowodów nie wynika, że transakcje między skarżącym a kontrahentem nie miały miejsca, a organ podatkowy na tę okoliczność nie przeprowadził dowodu z przesłuchania kontrahenta; skarżący w żaden sposób nie mógł się wypowiedzieć co do dowodów dołączonych do akt sprawy z innych postępowań, w których nie był stroną, co powoduje, że okoliczności stwierdzone tymi dowodami trudno uznać za udowodnione, ponieważ organ swe ustalenia oparł nie na dowodach, a na przypuszczeniach; Sąd nie mógł zatem stwierdzić w zaskarżonym wyroku, że takie działanie organu było zgodne z prawem;

6. art. 193 § 4 i 6 O.p. przez przyjęcie, że organ podatkowy zasadnie nie uznał rejestrów podatkowych prowadzonych przez podatnika za dowód w postępowaniu, pomimo że rejestry te prowadzone były rzetelnie i odzwierciedlały stan rzeczywisty, jaki miał miejsce; Są nie mógł zatem stwierdzić w zaskarżonym wyroku, że takie działanie organu było zgodne z prawem;

7. art. 123 § 1, art. 200 § 1, art. 194 § 1 O.p. przez przyjęcie, że samo zapewnienie stronie możliwości zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym, w tym zebranym w innym postępowaniu, jest wystarczające, podczas gdy strona nie miała możliwości wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów i nie wzięła udziału w ich przeprowadzeniu, a nadto, że dokumenty urzędowe korzystają z domniemania prawdziwości jedynie w zakresie utrwalonej w nich treści, a nie samej wersji przedstawianej przez świadków; Sąd nie mógł zatem stwierdzić, że takie działanie organu było zgodne z prawem i może być traktowane jako czynny udział strony w postępowaniu;

8. art. 151 ustawy dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. w Dz.U. 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej jako "P.p.s.a.") przez jego zastosowanie mimo tego, że kwestionowana decyzja, jako wydana z naruszeniem przepisów powołanych pod pkt . 1 – 7, powinna być uchylona.

II. Przepisów prawa materialnego, t.j.:

1. art. 167, art. 168, art. 220 pkt. 1 i art. 226 dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. UE L z dnia 11 grudnia 2006 r.; dalej jako "dyrektywa 112") w związku z art. 86 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054 ze zm., dalej "ustawa o VAT") przez niewłaściwe zastosowanie i sprzeczne ze stanem faktycznym pozbawienie strony prawa do odliczenia podatku naliczonego od podatku należnego;

2. art. 86 ust. 1 i 2 pkt 1 lit. a) ustawy o VAT przez niezastosowanie tego przepisu i pozbawienie strony prawa do odliczenia podatku naliczonego;

3. art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) ustaw o VAT przez zastosowanie tego przepisu i pozbawienie strony prawa do odliczenia podatku naliczonego przy przyjęciu, że sporne czynności wykazane fakturami VAT nie zostały dokonane, podczas gdy faktycznie zostały dokonane i tak zakupiony towar został sprzedany, co jest poza sporem;

4. art. 99 ust.12 ustawy o VAT przez niewłaściwe zastosowanie i wydanie decyzji określającej zobowiązanie za sporne miesiące, podczas gdy zobowiązanie wynika ze złożonych deklaracji.

2.1. W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie, przeprowadzenie rozprawy oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

3. Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

3.1. W skardze kasacyjnej sformułowano zarówno zarzuty naruszenia przepisów prawa procesowego, jak i prawa materialnego.

3.2. W zakresie naruszenia przepisów prawa procesowego sformułowano m.in. zarzuty naruszenia art. 122 i art.187 § 1 O.p. Do naruszenia tych przepisów miało dojść poprzez uznanie, że organ podatkowy w sposób wyczerpujący zebrał materiał dowodowy świadczący o tym, że skarżący nie nabył spornych usług od W. G. (dalej "kontrahent").

Z uzasadnienia skargi kasacyjnej wynika, że na okoliczność wykonania spornych prac skarżący powołuje się na oświadczenie W. G. złożone przed notariuszem 24 września 2015r., w którym miał oświadczyć, że "wszystkie usługi udokumentowane fakturami wystawionymi stronie zostały wykonane i zapłacone".

Tymczasem dowód ten nie mógł mieć przesądzającego znaczenia dla uznania, że sporne prace zostały wykonane, ponieważ pozostawał w sprzeczności z obszernie zebranym w sprawie materiałem dowodowym. W szczególności zebrany w sprawie materiał dowodowy pozwolił na ustalenie, że w okresie, kiedy W. G. miał rzekomo świadczyć usługi na rzecz K. K., nie zatrudniał żadnych pracowników, nie prowadził działalności gospodarczej pod wskazanym adresem oraz że wystawiał tzw. "puste faktury.

Ustalono również, że niektóre z prac, które miały być rzekomo wykonane przez W. G., zostały wykonane przez innego podwykonawcę. W szczególności naprawa chodnika, którą miał wykonać W. G. w kwietniu 2011 r. została wykonana, jak ustaliły organy, przez PPHU J. J. Wykonaniu powyższej naprawy przeczy również to, że cena jednostkowa naprawy 1m2 chodnika wynikająca z faktury wystawionej przez W. G. (120 zł za metr kw.) znacznie przekraczała cenę jednostkową oferowaną przez innych podwykonawców strony (50 zł - PPHU J. J. , 70 zł - PUH B. J. M.).

Nie bez znaczenia są również rozbieżności pomiędzy dokumentami okazanymi przez stronę 16 maja 2014 r. celem potwierdzenia wykonania usług przez W. G. w okresach objętych postępowaniami podatkowymi, a tymi złożonymi w Urzędzie Miasta W. (brak zgodności co do wykonawcy projektu).

Trafnie w decyzji organu odwoławczego zauważono, że gdyby dać wiarę spornemu oświadczeniu W. G., to należałoby uznać, że W. G. wykonywał na rzecz strony usługi jako podwykonawca zarówno kilka miesięcy po odebraniu robót przez inwestora strony, jak i kilka miesięcy przed podpisaniem przez stronę umowy z inwestorem. Organ odwoławczy trafnie zwrócił uwagę na bardzo szeroki zakres prac rzekomo wykonanych przez W. G., co wymagałoby bardzo szerokich umiejętności. Zgodnie bowiem z wystawionymi na rzecz kontrahentów fakturami świadczył usługi z dziedziny robót elektrycznych, geodezyjnych, mechanicznych, bezpieczeństwa i higieny pracy oraz obsługi specjalistycznego oprogramowania komputerowego. Niezrozumiałe jest również dlaczego, pomimo twierdzenia, że rzeczywiście wykonał świadczenia wykazane w fakturach, W. G. unikał uczestniczenia w prowadzonych wobec niego przez Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w K. czynnościach, co więcej w trakcie przesłuchania w charakterze podejrzanego odmówił zeznań.

3.3. Tak zebrany materiał dowodowy w sposób jednoznaczny potwierdza, że sporne w sprawie transakcje nie zostały wykonane. Dlatego nie zasługuje na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 191 O.p. w zw. z art. 192 O.p. przez przyjęcie, że fakt dokonywania pozornych transakcji został udowodniony na podstawie zebranego materiału dowodowego.

3.4. Nie zasługuje również na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 180 § 1 O.p. w związku z art. 181 O.p. przez przyjęcie, że organ podatkowy zebrał dowody zgodnie z tymi przepisami, gdy faktycznie dowody zebrane przez organ podatkowy, dotyczyły firmy kontrahenta, która nie była podmiotem tego postępowania.

Tak sformułowany i uzasadniony zarzut świadczy o niezasadnym kontestowaniu znaczenia, jakie dla rozpatrywanej sprawie mogła mieć okoliczność, że W. G. nie mógł wykonać spornych usług dla strony skarżącej. Tymczasem ustalenie, czy W. G. posiadał potencjał do wykonania spornych w sprawie usług dla skarżącego miało zasadnicze znaczenie dla zakwestionowania spornych transakcji. Dlatego dowody dotyczące kontrahenta skarżącego kwestionujące wykonanie przez niego spornych usług były niezbędne dla ustalenia stanu faktycznego sprawy.

W tym miejscu zauważyć należy, że autor skargi kasacyjnej popada w sprzeczność zarzucając z jednej strony, że w sprawie został zebrany materiał dowodowy dotyczący funkcjonowania kontrahenta skarżącego, a z drugiej strony w uzasadnieniu skargi kasacyjnej stawia zarzut, że tego kontrahenta, tj. W. G., nie przesłuchano. Odnosząc się do braku przesłuchania W. G. w pierwszej kolejności należy zwrócić uwagę na to, że strona nie sformułowała takiego wniosku dowodowego. Ponadto w uzasadnieniu wyroku Sądu pierwszej instancji, jak i w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazano, że kontakt z W. G. był bardzo utrudniony. Z pisma Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w K. z dnia 29 maja 2014 r. wynika, że organ ten podejmował nieudane próby wszczęcia kontroli podatkowej wobec W. G. oraz że pod zgłoszonym adresem – K., ul. L. [...] W. G. nie mieszka ani nie prowadzi działalności gospodarczej, z kolei drugi adres – K., ul. W. [...] jest mieszkaniem w bloku wielorodzinnym. W odpowiedzi na wezwanie organu do osobistego zgłoszenia się celem prowadzenia kontroli, W. G. przesłał zwolnienie lekarskie.

Z materiału dowodowego nadesłanego przez Wydział d/w z Przestępczością Gospodarczą Komendy Miejskiej Policji w K. pod nadzorem Prokuratury Okręgowej w K. oraz Sąd Rejonowy w K. wynika, m.in., że W. G. dwukrotnie skorzystał z prawa do odmowy składania wyjaśnień i odmowy odpowiedzi na pytania, nie przyznał się jednocześnie do stawianych mu zarzutów w związku z podejrzeniem wystawiania faktur dokumentujących fikcyjne zdarzenia.

3.5. Nie mógł zostać uwzględniony również zarzut naruszenia art. 123 § 1, art. 200 § 1, art. 194 § 1 O.p. Do naruszenia tych przepisów miało dojść "poprzez przyjęcie, że samo zapewnienie stronie możliwości zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym, w tym zebranym w innym postępowaniu, gdzie faktycznie strona nie ma możliwości wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów i nie bierze w ich przeprowadzeniu czynnego udziału (organy podatkowe winny przeprowadzić dowody z przesłuchania świadków, których zeznania złożone w innym postępowaniu służyły ustaleniu istotnych okoliczności w obecnie prowadzonej sprawie), a nadto dokumenty urzędowe korzystają z domniemania prawdziwości jedynie w zakresie utrwalonych z nich treści, a nie samej wersji przedstawianej przez świadków".

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej jej autor nie zawarł żadnych argumentów dotyczących tego zarzutu, co znacznie ogranicza możliwość odniesienia się do niego. Analiza akt sprawy przeczy natomiast takiemu stanowisku strony skarżącej, że ograniczono jej czynny udział w prowadzonym postępowaniu. Skarżący był bowiem zawiadamiany o wszystkich czynnościach prowadzonych w sprawie, a w szczególności o planowanym przesłuchaniu świadków, wzywany do złożenia wyjaśnień, a przed wydaniem decyzji wyznaczono mu 7- dniowy termin na zapoznanie się ze zgromadzonym w sprawie materiałem.

3.6. Szerszego uzasadnienia nie zawiera również zarzut naruszenia art. 124 O.p., który ogranicza się do stwierdzenia, że do naruszenia tego przepisu doszło "poprzez przyjęcie, że organ podatkowy wyjaśniał stronie zasadność przesłanek jakimi kierował się przy wyjaśnieniu sprawy, gdy organ podatkowy wbrew przepisom art. 187 § 2 o.p. w zw. z art. 216 § 1 o.p. nie wydawał i nie przedstawił stronie postanowień o przeprowadzeniu dowodu jak również nie informował strony jakie dowody należy przeprowadzić w trakcie postępowania i co mają dowodzić. Sąd, zatem nie mógł stwierdzić w zaskarżonym wyroku, że takie działanie organu było zgodne z prawem".

Taki sposób uzasadnienia naruszenia art. 124 O.p. jest niewystarczający choćby z tego powodu, że nie wskazuje czy i jaki wpływ ewentualne naruszenie tego przepisu mogło mieć na wynik sprawy. W szczególności nie wykazano, że złożenie wniosków o przeprowadzenie innych dowodów niż zebrane przez organy podatkowe mogłoby się przyczynić do ustalenia innego stanu faktycznego. Wspomnieć można również, że przepisy Ordynacji podatkowej nie uzależniają skuteczności przeprowadzonych w sprawie dowodów od wydania w tym względzie postanowienia.

3.7. Do naruszenia art. 193 § 4 i 6 O.p. miało dojść przez "przyjęcie, że organ podatkowy zasadnie nie uznał rejestrów podatkowych prowadzonych przez podatnika za dowód w postępowaniu, pomimo że rejestry te prowadzone były rzetelnie i odzwierciedlały stan rzeczywisty jaki miał miejsce". W odniesieniu do tak lakonicznego uzasadnienia zarzutu naruszenia tego przepisu można podnieść jedynie, że pozostaje on w sprzeczności ze stanem faktycznym sprawy, którego nie udało się skutecznie zakwestionować autorowi skargi kasacyjnej przez pozostałe sformułowane w sprawie zarzuty naruszenia przepisów prawa procesowego, a z którego wynika, że zakwestionowane w sprawie faktury nie odzwierciedlały rzeczywistych zdarzeń gospodarczych.

3.8. Z powyższego wynika, że przy użyciu sformułowanych w skardze kasacyjnej zarzutów naruszenia przepisów prawa procesowego, autor skargi kasacyjnej nie zdołał zakwestionować zaakceptowanego przez Sąd pierwszej instancji stanu faktycznego, z którego wynika, że podatnik odliczył podatek naliczony wynikający z "pustych faktur", tzn. takich, którym nie towarzyszy w ogóle żadna dostawa towaru lub świadczenie usług przez podmiot je wystawiający, ani żaden inny (obrót istnieje tylko na fakturze), albo tego rodzaju transakcję nabywca świadomie realizuje z jednym podmiotem, a dokumentuje u innego podmiotu.

3.9. W tej sytuacji nie mogły również zostać uwzględnione zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego, a w szczególności zarzuty naruszenia art. 167, art. 168, art. 220 pkt. 1 i art. 226 dyrektywy 112, art. 86 ust. 1 i 2 pkt 1 lit. a ustawy o VAT oraz art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a ustawy o VAT. Do naruszenia tych przepisów miało dojść poprzez ich niewłaściwe zastosowanie.

Z uzasadnienia zarzutów naruszenia prawa materialnego sformułowanych w rozpatrywanej sprawie można wnioskować, że autor skargi kasacyjnej zarzuty błędnego zastosowania wymienionych przepisów prawa materialnego wiąże z pozbawieniem podatnika prawa do odliczenia podatku naliczonego w związku z błędnym w jego ocenie ustaleniem, że transakcje nie miały miejsca. Tymczasem nie można skutecznie kwestionować stanu faktycznego za pomocą zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego.

Należy zauważyć, że błędne zastosowanie (bądź niezastosowanie) przepisów materialnoprawnych zasadniczo każdorazowo pozostaje w ścisłym związku z ustaleniami stanu faktycznego sprawy i może być wykazane pod warunkiem wcześniejszego obalenia tych ustaleń, czy też szerzej - dowiedzenia ich wadliwości. Gdy skarżący nie podważa skutecznie okoliczności faktycznych sprawy, zarzuty niewłaściwego zastosowania prawa materialnego są zarzutami bezpodstawnymi (tak też NSA w wyroku z dnia 25.09.2015 r., sygn. akt II OSK 180/14).

Organy podatkowe są uprawnione odmówić podatnikowi prawa do odliczeni podatku naliczonego, jeżeli obiektywne przesłanki wskazują, że wiedział on lub powinien był wiedzieć, że transakcja mająca stanowić podstawę prawa do odliczenia wiązała się z przestępstwem lub nadużyciem w zakresie podatku VAT (por. np. wyroki Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 21 czerwca 2012 r., w sprawach połączonych [...] i [...], C-80/11 i C-142/11, EU:C:2012:373, czy też z 31 stycznia 2013 r., w sprawie [...], C-643/11,EU:C:2013:55).

Z orzeczeń tych wynika, że dla skorzystania z prawa do odliczenia podatku niezbędnym jest aby spełnione zostały warunki: materialny, czyli dostawa towaru lub wykonania usługi oraz formalny, czyli dysponowanie fakturą spełniającą warunki formalne do odliczenia VAT, a przy ich spełnieniu, pozbawienie podatnika prawa do odliczenia może mieć miejsce, gdy na podstawie obiektywnych okoliczności zostanie ustalone, że dostawa (usługa) została zrealizowana na rzecz podatnika, który wiedział lub powinien był wiedzieć, że nabywając towar (usługę), uczestniczył w transakcji wykorzystanej do popełnienia oszustwa w podatku od wartości dodanej. Tylko zatem w takich okolicznościach należy badać należytą staranność podatnika (tzw. dobrą wiarę).

W przypadku natomiast obiektywnego stwierdzenia, jak w niniejszej sprawie, że zakwestionowane faktury nie dokumentują żadnych rzeczywistych transakcji w sensie materialnym (dostawy), nie dają one podstawy do odliczenia podatku naliczonego na podstawie art. 86 ust. 1 i 2 w zw. z art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) ustawy o VAT i nie ma jakichkolwiek przesłanek do uznania, że podatnik w takiej sytuacji może korzystać z tzw. domniemania "dobrej wiary", gdyż rzetelny i staranny nabywca nie powinien przyjmować faktur i dokonywać w oparciu o nie odliczenia podatku, mając świadomość, że nie dokumentują one rzeczywistych transakcji.

4. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny uznając, że przedmiotowa skarga kasacyjna nie dostarcza uzasadnionych podstaw do uwzględnienia zawartych w niej żądań, działając na podstawie art. 184 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.

4.1. O zwrocie kosztów postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 w zw. z art. 205 § 2 P.p.s.a. w zw. z § 2 pkt 5 oraz § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r., poz. 1804 ze zm.).