Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 256/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2020-10-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6138 Utrzymanie czystości i porządku na terenie gminy
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Czystość i porządek
Skarżony organ: Burmistrz Miasta i Gminy
Treść wyniku: stwierdzono nieważność załącznika zaskarżonej uchwały w części
oddalono skargę w pozostałej części
Powołane przepisy: article: art 4 ust 1 i 2
journal: Dz.U. 1996 nr 132 poz 622
law: Ustawa z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Jacek Bursa (spr.) SWSA Paweł Darmoń SWSA Tadeusz Kiełkowski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 6 października 2020 r. sprawy ze skargi Prokuratora Rejonowego w Chrzanowie na Uchwałę Nr XXIII/283/VII/2016 Rady Miasta Trzebinia z dnia 29 lipca 2016 r. w sprawie: Regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie Miasta i Gminy Trzebinia I. stwierdza nieważność Załącznika Nr 1 zaskarżonej uchwały w części dotyczącej: § 6 ust. 2 zdanie trzecie, czwarte i piąte i ust. 4; § 7 ust. 1,2,3; § 9 ust. 1; § 10; § 31; § 32 ust. 1,2,3,4; § 33 i § 35 ust. 4. II. w pozostałej części skargę oddala.


UZASADNIENIE

Prokurator Rejonowy w Chrzanowie wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na uchwałę nr XXIII/283/VII/2016 Rady Miasta Trzebini z dnia 29 lipca 2016 r. w sprawie Regulaminu utrzymania czystości i porządku w zakresie § 6 ust. 2, 3, 4, § 7 ust. 1, 2, 3, § 9 ust. 1, § 10 § 31, § 32 ust. 1, 2, 3, 4, § 33, § 35 ust 4 załącznika nr 1 "Regulamin utrzymywania czystości i porządku na terenie Miasta i Gminy Trzebinia" do uchwały, zarzucając istotne naruszenie:

1) przepisów: art. 7 Konstytucji RP, art.40 ust. l ustawy z dnia 8 marca 1990 r o samorządzie gminnym z dnia 8 marca 1990 r., tj. z dnia 22 lutego 2019 r. (Dz.U. z 2019 r. poz. 506) oraz art. 4 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 13 września 1996r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz.U. z 2019 r. poz. 2010, dalej jako u.u.c.p.g.) poprzez przekroczenie ustawowego upoważnienia i:

- nałożenie w § 31, § 32 ust 1,2,3,4, § 33 zaskarżonej uchwały na właścicieli nieruchomości zabudowanych obowiązku deratyzacji;

- wprowadzenie w § 9 ust. 1 uregulowania, iż mycie pojazdów samochodowych poza

myjniami może odbywać się wyłącznie na własnej posesji przy użyciu czystej wody

- nałożenie w § 6 ust. 2 na właścicieli nieruchomości działań usuwających lub co najmniej ograniczających śliskość chodnika poprzez zastosowanie piasku lub soli oraz niezwłoczne ich usunięcie po ustaniu przyczyn ich zastosowania

- nałożenie w § 6 ust. 2 i 3 na właścicieli nieruchomości obowiązku oczyszczania ze śniegu i lodu przez odgarnięcie śniegu w miejsca nie powodujące zakłóceń w ruchu pieszych i pojazdów oraz gromadzenia uprzątniętego błota, śniegu, lodu i innych zanieczyszczeń na skraju chodnika od strony jezdni z zachowaniem możliwości odpływu wody do kanalizacji deszczowej lub w sposób niezagrażający istniejącej zieleni

- nałożenie § 6 ust. 4 na właścicieli nieruchomości obowiązku usuwania nawisów śniegu z dachu oraz sopli lodów z okapów rynien i innych części elewacji budynku niezwłocznie po ich pojawieniu się

- nałożenie w § 7 ust. 1, 2 i 3 na właścicieli niezwłocznego usuwania plakatów, ogłoszeń napisów, rysunków afiszów umieszczonych w miejscach nie wyznaczonych do tego celu jeśli wcześniej wyrazili na to zgodę, czytelnego oznaczenia numeru porządkowego nieruchomości, demontażu, rozbiórki usunięcia urządzeń zbędnych, zdewastowanych lub zagrażających bezpieczeństwu osób przebywających na terenie nieruchomości

- nałożenie w § 10 ust. od 1 do 8 na właścicieli zakazu prowadzenia napraw blacharsko - lakierniczych pojazdów poza warsztatami posiadającymi zezwolenia (l ), niszczenia elewacji budynków, ogrodzeń i innych obiektów małej architektury, urządzeń wyposażenia placów zabaw urządzeń do zbierania odpadów, obiektów przeznaczonych do umieszczania reklam i ogłoszeń, urządzeń stanowiących elementy infrastruktury komunalnej np. hydrantów, transformatorów, rozdzielni, linii energetycznych i telekomunikacyjnych, wiat przystankowych, roślinności deptania trawników oraz zieleńców urządzonych na terenach zieleni miejskiej (ust. 2), postojów pojazdów mechanicznych na drogach publicznych i placach, poza miejscami dozwolonymi z tym, że postój samochodów ciężarowych o masie całkowitej pow. 3,5 t ciągników siodłowych ciągników balastowych, autobusów, traktorów przyczep i naczep możliwy jest wyłącznie w miejscach do tego wyznaczonych (ust. 3), stosowania środków chemicznych szkodliwych dla środowiska dla usunięcia śniegu i lodu (ust.4), malowania np. graffiti poza wyznaczonymi do tego celu miejscami (ust 5), zakopywania odpadów oraz podłych zwierząt ( ust 6) wylewania nieczystości ciekłych poza wyznaczonymi do tego celu stacjami zlewnymi (ust. 7) spalania pozostałości roślinnych powstających na terenie nieruchomości innych niż w par 9 pkt 3 (ust. 8)

- wprowadzenie w § 35 ust 4 regulaminu zapisu, iż w przypadku nieprzestrzegania postanowień regulaminu przez mieszkańców Gminy Trzebinia będą oni karani mandatem karnym lub kierowane będą sprawy do sądu zgodnie przepisami kodeksu postępowania w sprawach wykroczeń; kto nie wykonuje obowiązków określonych w regulaminie podlega karze grzywny lub sprawy kierowane będą do właściwego Komisariatu Policji celem wszczęcia postępowania

Wniesiono o stwierdzenie nieważności w zakresie zaskarżonych regulacji.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podając, iż co do § 6 ust. 2, 3, 4 - opisane czynności precyzują zadania jakie powinien wykonać właściciel nieruchomości w celu zapewnienia bezpieczeństwa osób korzystających z chodników położonych wzdłuż nieruchomości. Usypanie pryzmy wzdłuż krawędzi chodnika powoduje ograniczenie ponownego zasypania przez pojazdy zajmujące się odśnieżaniem drogi. Zgodnie z § 5 ust 4 pkt. 2 u.u.c.p.g. do obowiązków zarządcy drogi jest pozbycie się błota, śniegu lodu i innych zanieczyszczeń uprzątniętych przez właścicieli nieruchomości przyległych do drogi publicznej. Ponadto określono obowiązki właścicieli w zakresie usuwania nawisów śniegu, sopli i lodu w celu zapewnienia bezpieczeństwa osób korzystających z chodnika. Spadający nawis śnieżny lub sopel może prowadzić do spowodowania uszczerbku na zdrowiu. Utrzymanie nieruchomości zabudowanych należy do właściciela stąd przedmiotowy zapis w Regulaminie.

Co do § 7 ust. 1,2,3 - opisane obowiązki służą poprawie estetyki miasta i gminy, zapewniają bezpieczeństwo osób. Obowiązek czytelnego oznaczeniu numeru porządkowego może pomóc załodze karetki pogotowia w ratowaniu życia osoby potrzebującej pomocy lub określenia dokładnej lokalizacji w przypadku wypadku. Obowiązek usuwania uszkodzonych urządzeń zapewni bezpieczeństwo osób korzystających z nieruchomości.

Co do § 9 ust. l - określenie zasad mycia pojazdów na terenie nieruchomości ma pozytywny wpływ na ochronę środowiska naturalnego.

Co do § 10 ust. 1-8 - zakazy w paragrafie 10 określają czynności, których nie należy wykonywać celem zapewnienia miru domowego, ochrony środowiska naturalnego oraz estetyki.

Co do § 31 i 32 - w celu ochrony zdrowia osób korzystających z nieruchomości określono terminy przeprowadzenia akcji deratyzacji, miejscach w których należy wyłożyć preparaty oraz rodzaj stosowanych preparatów.

Co do § 35 ust. 4 - regulamin utrzymania czystości i porządku jest aktem prawa miejscowego, który określa szczegółowe zasady utrzymania czystości i porządku na terenie Miasta i Gminy Trzebinia, a w szczególności zadania gminy oraz obowiązki właścicieli nieruchomości dotyczące utrzymania czystości i porządku. Nie przestrzeganie jego postanowień może skutkować nałożeniem mandatu karnego lub skierowaniem wniosku do sądu. Podsumowując, wprowadzenie dodatkowych nakazów i zakazów nie koliduje z regulacjami wskazanymi w przepisie art. 4 ust. 2 pkt 6 u.u.c.p.g. oraz Konstytucji RP. Zdaniem organu regulacje zawarte w zaskarżonej uchwale nie przekraczają upoważnienia ustawowego. Organ stanowiący działał na podstawie i w granicach prawa. O braku przekroczenia uprawnień świadczyć może również to, że zaskarżona uchwała nie została podważona przez nadzór prawny Wojewody Małopolskiego oraz została pozytywnie zaopiniowana przez Powiatowego Inspektora Sanitarnego, który nie wniósł żadnych zastrzeżeń co do jej projektu, jak również to że obowiązuje ona od 2016 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Skarga jest częściowo zasadna tj. w zakresie § 6 ust. 2 zdanie trzecia, czwarte i piąte oraz ust. 4 i § 7 ust. 1, 2, 3, § 9 ust 1, § 10, § 31, § 32 ust. 1, 2, 3, 4, § 33 i § 35 ust. 4 załącznika nr 1 zaskarżonej uchwały, gdyż jest ona dotknięta wadami, które skutkować muszą stwierdzeniem nieważności tej części jej zapisów.

Ustanowione w § 31, § 32, § 33 zapisy naruszają art. 4 ust. 2 pkt 8 u.u.c.p.g.. Przepis art. 4 ust. 2 pkt 8 ww. ustawy wprost wymaga "wyznaczania obszarów" podlegających obowiązkowej deratyzacji. Celem wskazanej regulacji jest zobligowanie rad gmin do wskazania konkretnych obszarów w obrębie właściwości gminy, które ze względu na realizowane tam funkcje, usytuowanie, otoczenie bądź inne okoliczności (np.: sposób użytkowania) wymagają poddania ich obowiązkowi deratyzacji, a nie zaś tak jak uczyniono to w § 31, § 32, § 33 zaskarżonej uchwały, do objęcia tym obowiązkiem wszystkich nieruchomości na terenie gminy (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 21 września 2017, sygn. akt VIII SA/Wa 157/17; wyrok WSA w Warszawie z dnia 10 sierpnia 2017 r., sygn. akt VIII SA/Wa 265/17). Gdyby intencją ustawodawcy było objęcie deratyzacją wszystkich nieruchomości na terenie gminy, ustanowiłby on jedynie wymóg określenia terminów deratyzacji. Tymczasem w przepisie art. 4 ust. 2 pkt 8 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach wyraźnie stanowi się zarówno o terminie deratyzacji jak i o podlegających wyznaczeniu obszarach deratyzacji. Z powyższych względów kwestionowane przepisy uchwały wykraczają poza zakres delegacji ustawowej i w konsekwencji wymagają stwierdzenia jego nieważność. Również, iż w art. 22 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (Dz. U. z 2016 r. póz. 1866 ze zm.), ustawodawca nałożył na właściciela, posiadacza lub zarządzającego nieruchomością obowiązek utrzymywania jej w należytym stanie higieniczno-sanitamym, w celu zapobiegania zakażeniom i chorobom zakaźnym, w szczególności poprzez zwalczanie gryzom. Tym samym, to na właścicielu (posiadaczu, zarządcy) nieruchomości ciąży ustawowy obowiązek przeprowadzenia deratyzacji w przypadku wystąpienia gryzoni na jego nieruchomości. Nie istnieje zatem konieczność umieszczania takiej regulacji w przedmiotowym regulaminie nawet jeśli uzasadnieniem, tego ma być konieczność uniknięcia zagrożenia sanitarnego. Rada gminy nie powinna wychodzić poza ramy delegacji ustawowej, która upoważnia ją do wskazania w niniejszym akcie wyłącznie obszarów podlegających deratyzacji i terminów jej przeprowadzenia.

Nadto z prostego porównania treści upoważnienia ustawowego zawartego w art. 4 ust 2 pkt 1 d u.u.c.p.g. i wywodzących się z ustawy zasad utrzymania czystości i porządku na terenie gminy wynika, że również treść § 9 ust. 1 regulaminu w zakresie w jakim uprawnia do mycia pojazdów na nieruchomości właścicieli i czystą wodą jako wkraczająca, ingerująca bez odpowiednego upoważnienia w prawa podmiotowe jednostki, w tym w prawo własności, wychodzi tym samym poza zakres upoważnienia ustawowego. W ramach postanowień u.u.c.p.g. brak jest norm, z których wynikałoby upoważnienie dla lokalnego organu prawotwórczego do regulacji, że mycie pojazdów samochodowych poza myjniami może odbywać się wyłącznie na własnej posesji przy użyciu czystej wody niezawierającej innych substancji chemicznych.

Za przekraczające delegację ustawową zawartą w art. 4 ust. 2 pkt 1 lit. b u.u.c.p.g., w brzmieniu obowiązującym w dniu podjęcia zaskarżonej uchwały, zgodnie z którym regulamin określa szczegółowe zasady utrzymania czystości i porządku na terenie gminy dotyczące wymagań w zakresie utrzymania czystości i porządku na terenie nieruchomości obejmujących uprzątanie błota, śniegu, lodu i innych zanieczyszczeń z części nieruchomości służących do użytku publicznego uznać należ również nałożenie w § 6 ust. 2 na właścicieli nieruchomości działań usuwających lub co najmniej ograniczających śliskość chodnika poprzez zastosowanie piasku lub soli oraz niezwłoczne ich usunięcie po ustaniu przyczyn ich zastosowania oraz nałożenie w § 6 ust. 2 na właścicieli nieruchomości obowiązku oczyszczania ze śniegu i lodu przez odgarnięcie śniegu w miejsca nie powodujące zakłóceń w ruchu pieszych i pojazdów, a także nałożenie § 6 ust. 4 na właścicieli nieruchomości obowiązku usuwania nawisów śniegu z dachu oraz sopli lodów z okapów rynien i innych części elewacji budynku niezwłocznie po ich pojawieniu się. Przepis art. 4 ust. 2 pkt l lit. b u.u.c.p.g., upoważnia radę do regulacji dotyczących usunięcia lodu z części nieruchomości służących do użytku publicznego. Brak jest w nim podstaw prawnych nałożenia na właścicieli nieruchomości obowiązku likwidacji śliskości. Delegacja zawarta w art. 4 ust. 2 pkt l lit. b u.u.c.p.g. uprawnia jedynie do określenia wymagań w zakresie uprzątania błota, śniegu, lodu i innych zanieczyszczeń z części nieruchomości służących do użytku publicznego. W oparciu o taką delegację nie można nakazać właścicielom nieruchomości usuwania bądź ograniczania śliskości na chodnikach (por. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 09-01-2015, II SA/Gl 1151/14).

Nadto w myśl art. 4 ust. 2 pkt 1 lit. b u.u.c.p.g. regulamin utrzymania czystości i porządku może precyzować wymagania w zakresie utrzymania czystości i porządku na terenie nieruchomości. W konsekwencji nie może normować takich obowiązków w stosunku do przestrzeni, której nie można zaliczyć do terenu nieruchomości położonej poza jej granicami. Te kwestie, jeżeli chodzi o obowiązki właścicieli nieruchomości, wyczerpująco reguluje bowiem art. 5 ust. 1 pkt 4 u.u.c.p.g.. Co więcej z art. 4 ust. 2 pkt l lit. b u.u.c.p.g. wynika, że rozpatrywane wymagania obejmują uprzątnięcie błota, śniegu, lodu i innych zanieczyszczeń z tych części nieruchomości, które służą do użytku publicznego. Za taką część można zaś uznać tylko ten fragment nieruchomości, który jest dostępny dla osób niemających do niej tytułu prawnego, czyli np. dojście prowadzące do zlokalizowanego na niej budynku. Nie ma zatem podstaw do tego, by regulamin przewidywał nakaz usuwania sopli lodowych i nawisów śnieżnych z okapów, rynien i innych części nieruchomości, nawet jeżeli mogą one stwarzać zagrożenie dla osób trzecich. Dachy i gzymsy budynków nie stanowią bowiem części nieruchomości przeznaczonej do użytku publicznego, nawet jeżeli wystają nad publicznie dostępnymi ciągami komunikacyjnymi. Nie oznacza to, iż właściciel nie ma takiego obowiązku i że nie może ponieść odpowiedzialności prawnej związanej z jego nieprzestrzeganiem, w szczególności odpowiedzialności za wyrządzoną w ten sposób szkodę. Kwestii tych nie można jednak normować w regulaminie utrzymania czystości i porządku na terenie gminy. Kwestionowane zapisy regulaminu wykraczają poza granice delegacji ustawowej również w taki sposób, iż uszczegółowiają bez wyraźnej ku temu podstawy obowiązki nałożone na właścicieli nieruchomości w art. 5 ust. l pkt 4 u.u.c.p.g. Przepis ten zobowiązuje właścicieli nieruchomości do zapewnienia utrzymania czystości i porządku przez uprzątnięcie błota, śniegu, lodu i innych zanieczyszczeń z chodników położonych wzdłuż nieruchomości, przy czym za taki chodnik uznaje się wydzieloną część drogi publicznej służącą dla ruchu pieszego położoną bezpośrednio przy granicy nieruchomości. Ogranicza on zatem jednoznacznie powinności właścicieli nieruchomości w odniesieniu do terenu położonego poza granicami ich nieruchomości, po pierwsze wskazując przestrzeń, którą mają się oni zajmować (chodnik w podanym wyżej ścisłym rozumieniu) oraz po drugie określając czynności, które mają oni wykonywać (uprzątnięcie zanieczyszczeń).

W związku z tym niezasadne są jednakże zarzuty strony skarżącej odnoszące się do zaskarżonego § 6 ust. 2 zd. 1 i 2 oraz § 6 ust. 3 załącznika uchwały tj. regulacji dotyczącej gromadzenia uprzątniętego błota, śniegu, lodu i innych zanieczyszczeń na skraju chodnika od strony jezdni z zachowaniem możliwości odpływu wody do kanalizacji deszczowej lub w sposób niezagrażający istniejącej zieleni. Stąd w tym minimalnym zakresie skarga nie jest zasadna i została oddalona. Wskazane w tej regulacji zaskarżonego regulaminu czynności nie wykraczają bowiem poza zakres art. 4 ust. 2 pkt l lit. b u.u.c.p.g. w brzmieniu z dnia uchwalenia regulaminu, stanowiącego, jak wyżej wskazano, iż regulamin określa szczegółowe zasady utrzymania czystości i porządku na terenie gminy dotyczące uprzątania błota, śniegu, lodu i innych zanieczyszczeń z części nieruchomości służących do użytku publicznego. Jak również wyżej wskazano z art. 5 ust. 1 pkt 4 u.u.c.p.g., wynika, iż właściciele nieruchomości zapewniają utrzymanie czystości i porządku przez uprzątnięcie błota, śniegu, lodu i innych zanieczyszczeń z chodników położonych wzdłuż nieruchomości, przy czym za taki chodnik uznaje się wydzieloną część drogi publicznej służącą dla ruchu pieszego położoną bezpośrednio przy granicy nieruchomości; właściciel nieruchomości nie jest obowiązany do uprzątnięcia chodnika, na którym jest dopuszczony płatny postój lub parkowanie pojazdów samochodowych. Powyższe prowadzi do wniosku, iż kwestionowany zapis regulaminu nie wprowadza obowiązku uprzątnięcia wskazanych zanieczyszczeń, lecz jedynie miejsca ich gromadzenia co stanowi jedynie dozwolone uszczegółowienie zasad uprzątania błota, śniegu lodu i zanieczyszczeń z części nieruchomości służących do użytku publicznego.

Poza delegację art. 4 ust. 2 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminie wykracza również, § 7 ust 1, 2 i 3 regulaminu stanowiący o obowiązku właścicieli niezwłocznego usuwania plakatów, ogłoszeń napisów, rysunków afiszów umieszczonych w miejscach nie wyznaczonych do tego celu jeśli wcześniej wyrazili na to zgodę, czytelnego oznaczenia numeru porządkowego nieruchomości, demontażu, rozbiórki usunięcia urządzeń zbędnych, zdewastowanych lub zagrażających bezpieczeństwu osób przebywających na terenie nieruchomości oraz nałożenie na właścicieli obowiązków określonych w § 10 ust od 1 do 8. Tego typu obowiązki nałożone na właścicieli nieruchomości nie mieszczą się ramach uprawnień rady gminy do ustalania wymagań w zakresie utrzymania czystości i porządku na terenie nieruchomości, o których mowa w art. 4 ust. 2 pkt 1 u.u.c.p.g.. W szczególności wymagania dotyczące usuwania określonych rzeczy, zgodnie z art. 4 ust. 2 pkt l lit. b u.u.c.p.g., mogą dotyczyć jedynie uprzątania błota, śniegu, lodu i innych zanieczyszczeń z części nieruchomości służących do użytku publicznego. Umieszczane na ścianie budynku lub w innym miejscu plakaty, ogłoszenia i rysunki nie mogą być traktowane jako zanieczyszczenia, które właściciel ma obowiązek usuwać, gdyż jest to kwestia estetyki danej nieruchomości. Co również istotne, obowiązek usuwania jakichkolwiek zanieczyszczeń obejmuje wyłącznie części nieruchomości służące do użytku publicznego, a niewątpliwie nie można w sposób automatyczny ściany budynku, czy też ogrodzenia, kwalifikować jako części nieruchomości służącej do użytku publicznego (por. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 21 listopada 2011 r. II SA/GD 618/11). Istotnie naruszające prawo pozostają też pozostałe regulacje zawarte w § 10 regulaminu wprowadzające sprecyzowane w ust od 1 do 8 zakazy obowiązujące na terenie gminy. Ich ustanowienie nie znajduje umocowania w delegacji ustawowej z art. 4 ust. 2 ustawy. Nadto nie znajduje uzasadnienia w ustawie upoważniającej powtarzanie w regulaminie jako akcie wykonawczyni zakazów wynikających z odrębnych aktów prawnych rangi ustawowej. Zatem za niezgodny z prawem należy uznać wprowadzony w § 10 pkt 1 regulaminu zakaz prowadzenia napraw blacharsko -lakierniczych pojazdów poza warsztatami posiadającymi zezwolenia. Podobnie zakaz niszczenia lub uszkadzania obiektów małej architektury, trawników zieleńców urządzeń wyposażenia placów zabaw itd (...) z ust 2 wynika z przepisów rozdziału XVII (wykroczenia przeciwko urządzeniom użytku publicznego) Kodeksu wykroczeń. Również wprowadzenie zakazów postojów pojazdów mechanicznych na drogach publicznych i placach, poza miejscami dozwolonymi z tym, że postój samochodów ciężarowych o masie całkowitej pow. 3,5t ciągników siodłowych ciągników balastowych, autobusów, traktorów przyczep i naczep możliwy jest wyłącznie w miejscach do tego wyznaczonych (ust. 3), stosowania środków chemicznych szkodliwych dla środowiska dla usunięcia śniegu i lodu (ust. 4) malowania np. grafitti poza wyznaczonymi do tego ścianami (pkt 5), zakopywania padłych zwierząt (pkt 6), wylewania nieczystości ciekłych poza wyznaczonymi do tego stacjami zlewnymi (pkt 7), jak potwierdza orzecznictwo sądowe (por. wyrok WSA w Gdańsku II SA/Gd 482/12, wyrok WSA w Poznaniu II SA/Po 916/13, wyrok WSA w Gorzowie Wlkp. II SA/Go 869/13, wyrok WSA w Olsztynie II SA/Ol 918/10, wyrok WSA w Poznaniu IV SA/Po 792/13, wyrok WSA w Gorzowie Wlkp. II SA/Go 1076/12, wyrok WSA w Gdańsku II SA/Gd 428/12, wyrok WSA w Bydgoszczy II SA/Bd 625/12, wyrok WSA w Olsztynie II SA/Ol 368/13, wyrok WSA we Wrocławiu II SA/Wr 527/06) nie znajduje umocowania w przepisach art. 4 ust. 2 u.u.c.p.g., stanowiąc przekroczenie delegacji ustawowej z art. 4 ust. 2 i wkroczenie w regulacje kodeksu wykroczeń, ustawy prawo wodne czy ustawy o odpadach i innych aktach prawnych rangi ustawowej.

Z kolei w zakresie zapisu § 35 ust 4 regulaminu, w myśl którego osoby nie wykonujące powyższych obowiązków podlegają karze przewidzianej odrębnymi przepisami, stanowi powtórzenie art. 10 ust. 2a u.u.c.p.g., zgodnie z którym karze grzywny podlega także ten, kto nie wykonuje obowiązków określonych w regulaminie. Rada gminy, nie może jednak określać kar związanych z przestrzeganiem ustaw, w tym ustawy o utrzymaniu porządku i czystości w gminach. Ponadto nie stanowi uprawnienia do uchwalenia kwestionowanych przepisów uregulowanie zawarte w art. 40 ust. 3 i 4 ustawy o samorządzie gminnym. Objęta zaskarżoną uchwałą regulacja nie należy do tej kategorii przepisów, nie jest aktem prawa miejscowego, zawierającym przepisy porządkowe w rozumieniu art. 40 ust. 3 ustawy o samorządzie gminnym., co w szczególności oznacza, że sam regulamin nie może zawierać własnych przepisów karnych. Tymczasem Rada Miejska w Trzebini wskazanym zapisem wprowadziła nowe standardy, niejasne zasady odpowiedzialności karnej pod groźbą kary.

Z tych względów Sąd, na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a., stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały w w/w zakresie, zaś co do § 6 ust. 2 zdanie 1 i 2 oraz § 6 ust. 3 załącznika uchwały oddalił skargę.