Postanowienie WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 1263/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2015-12-29 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Odrzucenie zażalenia
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odrzucono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 220 § 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Lipiński po rozpoznaniu w dniu 29 grudnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym zażalenia A.Z. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 24 kwietnia 2013 r., sygn. akt II SA/Ol 1263/12 o odrzuceniu zażalenia w sprawie ze skargi A.Z. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w "[...]" z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy postanawia odrzucić zażalenie.


UZASADNIENIE

A.Z. złożył zażalenie na postanowienie Sądu z dnia 24 kwietnia 2013 r., odrzucające jego zażalenie na postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej (k. 56, 72 akt).

W reakcji na doręczenie skarżącemu w dniu 17 czerwca 2013 r. zarządzenia Przewodniczącej Wydziału II Sądu, wzywającego do uiszczenia wpisu sądowego od zażalenia (k. 75, 78), złożył on wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych

i ustanowienie adwokata (k. 79).

W wyniku jego rozpatrzenia Sąd, postanowieniem z dnia 12 listopada 2013 r., odmówił przyznania skarżącemu prawa pomocy (k. 111).

W związku z tym, iż zażalenie na to postanowienie zostało oddalone przez Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z 19 grudnia 2013 r. (k. 131), skarżący został na podstawie zarządzenia Zastępcy Przewodniczącego Wydziału II Sądu z dnia 14 stycznia 2014 r. wezwany do uiszczenia 100 zł wpisu od zażalenia na postanowienie Sądu z dnia 24 kwietnia 2013 r. (k. 142, 144).

W terminie do uiszczenia wpisu skarżący złożył wniosek o zwolnienie go w tym zakresie od kosztów sądowych (k. 147).

Postanowieniem z dnia 30 czerwca 2015 r. Sąd odmówił częściowego zwolnienia skarżącego od kosztów sądowych (k. 267).

Zażalenie na to postanowienie zostało oddalone postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 listopada 2015 r. (k. 294).

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył co następuje:

Zgodnie z art. 230 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Pismami tymi są skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania. Termin do uiszczenia wpisu wynosi siedem dni od dnia doręczenia wezwania (art. 220

§ 1 p.p.s.a.). Zażalenie, od którego pomimo wezwania nie został uiszczony wpis, podlega odrzuceniu przez sąd stosownie do art. 220 § 3 p.p.s.a.

W niniejszej sprawie, na podstawie § 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.), skarżący zobowiązany był do uiszczenia wpisu stałego w kwocie 100 zł.

Mimo prawidłowo doręczonego zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu oraz zawartego w nim pouczenia o skutkach zaniedbania nałożonego obowiązku, skarżący nie uiścił wpisu sądowego i mimo prawomocnego postanowienia o odmowie zwolnienia od kosztów sądowych ustanowienia adwokata, złożył kolejny wniosek

o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowego zwolnienia od kosztów sądowych, który również prawomocnym postanowieniem został negatywnie rozpoznany.

Okoliczność ta uzasadnia odrzucenie zażalenia na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a. W orzecznictwie sądów administracyjnych prezentowany jest pogląd, który skład orzekający w niniejszej sprawie podziela, że po bezskutecznym upływie siedmiodniowego terminu do uiszczenia wpisu od skargi (zażalenia), określonego

w zarządzeniu przewodniczącego wydanym po oddaleniu przez Naczelny Sąd Administracyjny zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego odmawiające przyznania stronie prawa pomocy, sąd pierwszej instancji winien odrzucić skargę (analogicznie zażalenie) na mocy art. 220 § 3 p.p.s.a. (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 15 października 2009 r., sygn. akt II OZ 869/09, z dnia 16 grudnia 2011 r., sygn. akt I OZ 1047/11, z dnia 7 lutego 2011 r. sygn. akt II FSK 2274/10 i powołane tam orzecznictwo; http://orzeczenia,nsa.gov.pl).

W wyroku z dnia 7 lutego 2011 r., sygn. akt II FSK 2274/10, Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, że konsekwencji nieuiszczenia wpisu od skargi (zażalenia) nie niweczą dalsze czynności skarżącego w postaci kolejnych wniosków o prawo pomocy. Zarządzenie przewodniczącego wzywające do uiszczenia wpisu

i postanowienie odrzucające skargę (zażalenie) są konsekwencją wyczerpania toku postępowania w przedmiocie prawa pomocy z wniosku, który został prawomocnie, negatywnie załatwiony dla wnioskodawcy (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 września 2008 r., sygn. akt I FSK 1395/08; http://orzeczenia,nsa.gov.pl).

Tutejszy Sąd w pełni podziela pogląd, zgodnie z którym złożenie kolejnego wniosku o przyznanie prawa pomocy w sytuacji, gdy kwestia ta została już merytorycznie, prawomocnie rozstrzygnięta wskutek uprzedniego wniosku w tym przedmiocie, nie przerywa biegu terminu do uiszczenia wpisu sądowego. Ponowne złożenie wniosku, nawet w terminie przewidzianym dla uiszczenia wpisu, nie może bowiem uchylić skutków prawomocności pierwotnego rozstrzygnięcia w kwestii prawa pomocy. Jest to tym bardziej istotne w sprawie, w której kolejny wniosek strony o prawo pomocy, jak ma to miejsce na gruncie niniejszej sprawy, nie wskazuje na jakiekolwiek nowe okoliczności, które byłyby nieznane przy rozpoznawaniu poprzednich wniosków tejże strony, a zakres wnioskowanego prawa pomocy mieści się w tym, który jest już prawomocnie orzeczony.

Z tych względów, na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a., należało orzec jak

w sentencji.