Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 51/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-03-24 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3 i 5
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący sędzia WSA Barbara Kołodziejczak-Osetek po rozpoznaniu w dniu 24 marca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi G. M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...]listopada 2016 r. Nr [...] w przedmiocie uchylenia w całości decyzji o odpowiedzialności prezesa zarządu za zaległości spółki w podatku od towarów i usług za luty 2011 r. i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji


UZASADNIENIE

Skarżący G.T., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, we wniosku zawartym w skardze z 2 grudnia2016r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zwrócił się, na podstawie "art.62 § 3" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016r. poz. 718; zwana dalej: "P.p.s.a."), o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, tj. decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w W. z [...] grudnia 2016 r.

W uzasadnieniu wniosku (i skargi) Skarżący powołał się na to, że prowadzenie postępowania na dwóch poziomach, tj. przez organy podatkowe oraz przez Sąd, naraża Skarżącego na dodatkowe koszty związane z uczestnictwem w dwóch postępowaniach. Narusza to zarówno interesy strony, jak też "pewność prawa".

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje:

Instytucja wstrzymania wykonania decyzji jest uregulowana w art. 61, a nie, jak wskazał Skarżący we wniosku o wstrzymanie wykonania – w "art. 62 § 3 P.p.s.a."

Zdaniem Sądu, wniosek zgłoszony na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a. dotyczy – co do zasady – zaskarżonej decyzji, na co wskazuje treść przepisu. Sąd, zgodnie z art. 61 § 3 P.p.s.a., orzekając o wstrzymaniu lub odmowie wstrzymania zaskarżonego aktu, ocenia czy w sprawie zaistniały przesłanki określone w art. 61 § 3 P.p.s.a. Ocena ta jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku złożonego przez stronę. Oznacza to, że wniosek powinien być wnikliwie uzasadniony. Konieczna jest spójna argumentacja, poparta faktami oraz odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Nieodzowne jest w jej ramach wykazanie zajścia jednej z przesłanek określonych w art. 61 § 3 P.p.s.a.: niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Brak jakiegokolwiek uzasadnienia wniosku lub uzasadnienie go w sposób lakoniczny, sprowadzający się w gruncie rzeczy do przytoczenia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, uniemożliwia Sądowi ocenę czy przesłanki te w sprawie zachodzą.

Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 29 maja 2009 r., sygn. akt I FZ 148/09 (dostępne na www.nsa.gov.pl) stwierdził, że w interesie strony leży takie sformułowanie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności, by powołane w nim okoliczności wskazywały na zajście w jej przypadku przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a. oraz poparcie twierdzeń w tym zakresie stosownymi dokumentami. Nie jest bowiem wystarczające, by okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji występowały w sprawie - sąd musi mieć o nich wiedzę i możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie pogląd ten podziela i stwierdza, że rozpoznawany wniosek powyższych wymogów nie spełnia w stopniu umożliwiającym wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

Skarżący, jako uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania, powołuje się na argumentację związaną z "dodatkowymi kosztami" oraz z "pewnością prawa". Nie wykazał jednak istnienia przesłanek, które mogą uzasadniać wstrzymanie wykonania decyzji, tj. "trudnych do odwrócenia skutków", bądź "znacznej szkody". Skarżący w skardze zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji, nie podał jednak żadnych konkretnych, popartych stosownymi dokumentami informacji, dotyczących jego sytuacji majątkowej, które pozwoliłyby Sądowi ocenić zasadność twierdzeń zawartych we wniosku. Tym samym, skoro nie powołał żadnych okoliczności, które wskazywałyby, że potencjalna egzekucja należności podatkowych doprowadzi w jego sytuacji do następstw trudnych do odwrócenia czy też będzie skutkować powstaniem znacznej szkody, to zasadne było nieuwzględnienie wniosku o wstrzymanie wykonania.

Bez okoliczności uzasadniających wystąpienie przesłanki "znacznej szkody" lub "trudnych do odwrócenia skutków", o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., oraz bez przedstawienia stosownych dokumentów, potwierdzających ich istnienie, nie jest możliwa ocena wniosku pod kątem spełnienia warunków uzasadniających wstrzymanie zaskarżonej decyzji. Takie skutki powoduje bowiem niewykazanie w sposób jednoznaczny i nie budzący wątpliwości, że w sprawie zachodzi realna możliwość zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Nadto, zaskarżona decyzja z [...] listopada 2016 r. w przedmiocie uchylenia w całości decyzji o odpowiedzialności prezesa zarządu za zaległości spółki w podatku od towarów i usług za luty 2011 r. i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia nie dokonuje zmian w zakresie praw lub obowiązków Skarżącego, w szczególności nie nakłada na niego powinności określonego zachowania się. Nie podlega zatem wykonaniu, co oznacza, że wniosek o wstrzymanie jej wykonania w tym zakresie także z tego powodu nie może zostać uwzględniony.

Postanowienie w sprawie wstrzymania wykonania aktu lub czynności sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym, o czym stanowi art. 61 § 5 P.p.s.a.

Sąd uwzględniając stan faktyczny i prawny oraz działając na podstawie art. 61 § 3 i 5 P.p.s.a., postanowił, jak w sentencji.