Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1268/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2010-11-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6313 Cofnięcie zezwolenia na broń
Hasła tematyczne: Broń i materiały wybuchowe
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 18 ust. 1 pkt 2, art. 15 ust. 1 pkt 6
journal: Dz.U. 1999 nr 53 poz 549
law: Ustawa z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Lipiński (spr.) Sędzia WSA Anna Mierzejewska Sędzia WSA Andrzej Góraj Protokolant starszy sekretarz sądowy Dorota Kwiatkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 listopada 2010 r. sprawy ze skargi B. S. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską: - oddala skargę.


UZASADNIENIE

Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] czerwca 2010 r., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a Kpa oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania B. S. od decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji [...] z dnia [...] kwietnia 2010 r., cofającej pozwolenie na broń palną myśliwską, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, co następuje:

Postanowieniem z dnia [...] r. Prokurator Prokuratury Okręgowej [...] w sprawie o sygn. akt [...] przedstawił B. S. 16 zarzutów popełnienia przestępstw z art. 228 § 3 w zb. z art. 271 § 3, art. 233 § 6, art. 272 przy zast. art. 11 § 2 i w zw. z art. 12 Kk. Dotyczyły one tego, że w okresie od maja 2008 r. do czerwca 2009 r. B. S., pełniąc funkcję publiczną [...] i będąc jednocześnie organizatorem kursu [...], powołując się na wpływy w [...], w zamian za korzyść majątkową w kilkunastu przypadkach zobowiązał się do pośredniczenia w załatwieniu patentu na sternika i starszego sternika motorowodnego oraz dodatkowo licencji na holowanie narciarza wodnego bez przeprowadzenia niezbędnego szkolenia, złożenia egzaminu oraz posiadania przez zainteresowanych zaświadczenia o wypływaniu 200 godzin po uzyskaniu patentu sternika, które to patenty za dodatkową korzyść majątkową zobowiązał się uzyskać lub w niektórych przypadkach sam wystawił. Takie poświadczenie nieprawdy, którego dopuścił się B. S. wspólnie z innymi osobami doprowadziło do wystawienia przez [...] kilkunastu patentów sternika i starszego sternika motorowodnego.

W ocenie organu, opis powyższych zarzutów wskazuje, że B. S. od samego początku brał udział w procederze wystawiania patentów bez spełniania przez zainteresowanych wymaganych szkoleń i egzaminów. Organ podkreślił tu, że B. S. jest byłym policjantem, a zatem jako od byłego funkcjonariusza, należy od niego wymagać wyższych standardów moralnych, bowiem został on szczególnie zobowiązany rotą złożonej przysięgi do ochrony bezpieczeństwa Państwa i jego obywateli. Tymczasem B. S. koordynował proceder, w wyniku którego co najmniej kilkanaście osób uzyskało uprawnienia do uprawiania sportów motorowodnych bez wymaganego przygotowania, bez faktycznego ustalenia, czy w ogóle mają zdolność do ich uprawiania oraz bez egzaminu weryfikującego ewentualne umiejętności tych osób. Takie działanie nie może być obojętne z punktu widzenia zasad bezpieczeństwa i porządku publicznego na akwenach wodnych, zwłaszcza że sporty motorowodne cieszą się coraz większym zainteresowaniem, z czym wiąże się rosnąca liczba użytkowników tych akwenów.

Organ podkreślił, iż B. S. działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, a więc z niskich pobudek, sprzeniewierzył się zasadom, na straży których jeszcze do niedawna stał jako policjant w służbie. Przez takie zachowanie strona zniweczyła dotychczasową dobrą opinię, jaką można było o niej wystawić przed ujawnieniem niezgodnych z prawem działań. Od osób takich jak emerytowani policjanci wymaga się więcej, stosuje się wobec nich miernik szczególnej staranności, bowiem ich ogólna świadomość życia w społeczeństwie jest większa niż "przeciętnego" obywatela.

Okoliczności sprawy karnej, ustalone na podstawie postanowienia o przedstawieniu zarzutów, świadczą zdecydowanie na niekorzyść B. S. w zakresie uznania istnienia po jego stronie obawy określonej w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Oceny tej nie zmienia fakt, że dotychczas nie był karany i nie użył broni niezgodnie z prawem.

Reasumując, organ uznał, iż B. S. pozwolenia na broń palną myśliwską zachować nie może, byłoby to bowiem wbrew interesowi społecznemu, któremu jak wynika z zarzutów przestawionych przez Prokuratora Prokuratury Okręgowej [...] - emerytowany policjant bezpośrednio i wielokrotnie się sprzeniewierzył. Utracił zatem zaufanie organów Policji, jakie jest niezbędne dla uzyskania oraz utrzymania wyjątkowego, bo reglamentowanego uprawnienia, jakim jest pozwolenie na broń.

B. S. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji Komendanta Głównego Policji i utrzymanej nią w mocy decyzji organu I instancji. Zarzucił organowi naruszenie przepisów art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o obroni i amunicji, poprzez niewłaściwą wykładnię tych przepisów polegającą na wadliwym przyjęciu, iż samo wszczęcie postępowania karnego stanowi podstawę do wydania decyzji cofającej pozwolenie na posiadanie broni. Dowodził w tym zakresie, iż organ nie wykazał istnienia po stronie skarżącego obawy użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Zarzucił także naruszenie art. 7, art. 77 § 1 i art. 103 § 2 Kpa poprzez brak wykazania, iż wobec skarżącego istnieje uzasadniona obawa użycia przez niego broni w sposób sprzeczny z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. W uzasadnieniu skargi na poparcie swoich twierdzeń wskazał na wyroki NSA z dnia 20 marca 2007 r. sygn. akt II OSK 955/06, z dnia 22 lutego 2008 r. sygn. akt II OSK 67/07, z dnia 23 czerwca 2008 r. sygn. akt II OSK 697/07, z dnia 4 czerwca 2007 r. sygn. akt II OSK 863/06 i z dnia 9 stycznia 2009 sygn. akt II OSK 1798/07 oraz na wyroki WSA w Warszawie z dnia 21 czerwca 2007 r. sygn. akt VI SA/Wa 687/07, z dnia 30 sierpnia 2007 r. sygn. akt VI SA/Wa 818/07, z dnia 2 grudnia 2009 sygn. akt II SA/Wa 999/09.

W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wnosił o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 13 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.), do rozpoznania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona. W niniejszej sprawie sądem tym jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie.

Natomiast zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Innymi słowy, wojewódzki sąd administracyjny nie orzeka, co do istoty sprawy w zakresie danego przypadku, lecz jedynie kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w tym postępowaniu, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego.

Badana pod tym kątem skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Dyspozycja art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji nakazuje organowi Policji cofnięcie pozwolenia na broń w przypadku, gdy daną osobę można uznać za należącą do kategorii osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 6, tj. do osób, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanych prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takiego przestępstwa.

Przepis ten ma charakter obligatoryjny w części, gdy cofnięcie pozwolenia na broń jest następstwem skazania osoby legitymującej się pozwoleniem na broń prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo następstwem toczącego się postępowania karnego o popełnienie takiego przestępstwa przez osobę legitymującą się zezwoleniem na posiadanie broni palnej. Wówczas, zgodnie z treścią przepisu ustawy oraz utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych (uchwała NSA z dnia 18 listopada 2009 r. sygn. akt II OSP 4/09) organ jest zobowiązany cofnąć pozwolenie na broń.

W niniejszej sprawie organ zastosował dyspozycję art. 18 ust. 1 pkt 2 omawianej ustawy z uwagi na uznanie, iż wobec skarżącego istnieje obawa, że może on użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Uznanie takie wymaga wykazania przez organ istnienia takiej obawy. Uznanie takie jest elementem ocennym i wymaga rzetelnego uzasadnienia, z jakich przyczyn organ twierdzi, iż wobec skarżącego istnieje obawa, że może on użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Z kolei ustalenie w drodze uznania istnienia powyższej obawy nakłada na organ obowiązek cofnięcia pozwolenia na broń.

W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie organ w sposób prawidłowy i przekonujący uzasadnił istnienie wystąpienia po stronie B. S. obawy, że może on użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Organ wskazał tu przede wszystkim na dalece lekceważący stosunek skarżącego do porządku prawnego.

W niniejszej sprawie bezsporne jest, że Prokurator Prokuratury Rejonowej [...] przedstawił skarżącemu zarzuty popełnienia, działając w warunkach czynu ciągłego, szeregu przestępstw o charakterze korupcyjnym, związanych z wydawaniem patentów uprawniających do uprawiania określonych sportów wodnych. Są to zarzuty o przestępstwo z art. 228 § 1 Kk (sprzedajność) w zbiegu z art. 271 § 3 Kk (przestępstwo przeciwko wiarygodności dokumentów – fałszerstwo), o przestępstwo z art. 233 § 6 Kk (przeciwko wymiarowi sprawiedliwości – składanie fałszywych oświadczeń) i o przestępstwo z art. 272 Kk (przeciwko wiarygodności dokumentów – wyłudzenia poświadczenia nieprawdy).

Organy Policji obu instancji badając opisy zarzucanych skarżącemu czynów trafnie zinterpretowały ich wagę i znaczenie dla oceny skarżącego jako posiadacza broni palnej myśliwskiej.

Zważyć tu należy, iż organy Policji wykonując dyspozycję art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji zobowiązane są do kierowania się zasadą troski o bezpieczeństwo publiczne i porządek publiczny. Nie dokonują one oceny, czy skarżący, który jest podejrzany o popełnienie określonych przestępstw je popełnił, ale rozważają, czy sam fakt postawienia posiadaczowi broni palnej określonych zarzutów karnych powoduje zaistnienie obawy wyrażonej w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy. Zadaniem organów Policji w kontrolowanym przez sąd administracyjny postępowaniu administracyjnym jest bowiem badanie, czy dana osoba jest podatna na dokonywanie czynów zabronionych i czy wobec niej istnieje uzasadniona obawa użycia przez nią broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego.

Znaczne skumulowanie zarzutów korupcyjnych wobec B. S. i umyślny charakter zarzucanych mu czynów wskazuje na istnienie takiej obawy.

Trafnie organy obu instancji podkreślają tu także okoliczność, iż pod zarzutami korupcyjnymi stanął emerytowany funkcjonariusz Policji, co w niniejszej sprawie, w zestawieniu z wymogami etyczno-moralnymi, którymi winien cechować się policjant (także emerytowany) w znacznej mierze podważa zaufanie do skarżącego jako do prawego obywatela i posiadania broni palnej.

Na zmianę takiej negatywnej oceny skarżącego (w rozumieniu obawy opisanej w art. 15 ust. 1 pkt 6 omawianej ustawy) nie może mieć wpływu ani okoliczność pozytywnej opinii z miejsca zamieszkania czy klubu łowieckiego oraz orzeczenie lekarskie o sprawności psychofizycznej niezbędnej do bezpiecznego posługiwania się bronią.

W skardze skarżący wskazuje, iż nigdy nie został skazany za czyn przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu, a zarzucane mu przez Prokuratora czyny w żaden sposób nie wiążą się z posiadaniem broni. Oczywiście w rozumieniu bezpośrednim, wprost, brak jest związku przyczynowego pomiędzy zarzutami a posiadaniem broni palnej. Jednakże w ustawie o broni i amunicji nie o taki wprost bezpośredni związek chodzi. Koncepcja wydawania zezwolenia na broń opiera się tu na pojęciu dobra reglamentowanego. Zgodnie z polskim prawem, prawo do posiadania broni palnej nie jest powszechnym dobrem należnym każdemu obywatelowi, ale dobrem reglamentowanym, ze względu na cel posiadania broni i (co tu jest najistotniejsze) ze względu na osobę, która bronią się posługuje. Jeżeli istnieje obawa użycia broni w celu sprzecznym z bezpieczeństwem lub porządkiem publicznym, nie należy pozwolenia na jej posiadanie wydać, a gdy pozwolenie takie zostało wydane – cofnąć je.

W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skarżący, skoro jest podejrzany o popełnienia wielu czynów korupcyjnych, które zostały opisane i przeanalizowane wyżej, utracił zaufanie jakie niezbędne jest do wykluczenia co do jego osoby wystąpienia obawy opisanej w przepisie art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Dlatego też trafne i przekonywujące są decyzje podjęte przez oba organy Policji. Zostały one w sposób właściwy wyważone, przy słusznym uwzględnieniu w tego typu sprawach interesu społecznego, jak i w sposób prawidłowy dla decyzji uznaniowych umotywowane.

Z tych też względów chybione są zarzuty skargi, co do naruszenia prawa materialnego, jak i zarzucające organowi niedostateczne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, jak i wadliwe umotywowanie podjętego rozstrzygnięcia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie dopatrzył się naruszenia prawa przez organ przy podejmowaniu powyższych decyzji, które mogłoby stanowić o uchyleniu tych decyzji bądź o stwierdzeniu ich nieważności i dlatego, na mocy art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.