Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt III SA/Gd 579/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2019-11-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję II i I instancji
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit c  zw. z  art. 135, art. 200, art. 205
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 17 ust. 1 i 1b, art. 27 ust. 5
journal: Dz.U. 2018 poz 2220
law: Ustawa z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych - tekst jedn.
article: art. 7, art. 8 par. 1
journal: Dz.U. 2018 poz 2096
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jacek Hyla, Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Sudoł (spr.), Sędzia WSA Paweł Mierzejewski, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Agnieszka Januszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 listopada 2019 r. sprawy ze skargi T. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 2 lipca 2019 r. nr [...] w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Burmistrza [...] z dnia 6 maja 2019 r. nr [...]; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz T. W. 480 (czterysta osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 2 lipca 2019 r., sygn. akt [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Burmistrza z dnia 6 maja 2019 r. nr [...] o odmowie przyznania T. W. świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad matką – J. W.

Jako podstawę materialno-prawną wydania zaskarżonej decyzji organ wskazał art. 17 w zw. z art. 27 ust. 5 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (t.j.: Dz. U. z 2018 r., poz. 2220, dalej jako - "ustawa").

W sprawie zaistniały następujące okoliczności faktyczne i prawne:

Wnioskiem z dnia 12 marca 2019 r. T. W. zwrócił się o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad niepełnosprawną matką. Do wniosku skarżący dołączył m.in. oświadczenie z dnia 26 lutego 2019 r., iż z dniem przyznania mu świadczenia pielęgnacyjnego rezygnuje z prawa do zasiłku dla opiekuna, przyznanego mu decyzją nr [...], zmienioną decyzją nr [...]. Ponadto, skarżący w toku postępowania administracyjnego w dniu 11 kwietnia 2019 r. złożył oświadczenie, że nie wnosi o uchylenie zasiłku dla opiekuna w związku ze złożonym wnioskiem o świadczenie pielęgnacyjne.

Decyzją z dnia 6 maja 2019 r. nr [...] organ I instancji odmówił skarżącemu przyznania świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, w związku z opieką sprawowaną nad matką.

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał dwa powody odmowy przyznania żądanego świadczenia. Według organu, w związku z ustaleniem u matki wnioskodawcy niepełnosprawności w wieku dorosłym, nie została spełniona podstawowa przesłanka określona w art. 17 ust. 1 b ustawy. Ponadto organ podniósł, że za odmową przyznania żądanego świadczenia przemawiało ustalone wobec wnioskodawcy prawo do zasiłku dla opiekuna w związku ze sprawowaniem opieki nad matką oraz treść oświadczenia wnioskodawcy z dnia 11 kwietnia 2019 r.

Strona odwołała się od decyzji organu I instancji, zarzucając:

- zastosowanie przepisu art. 17 ust. 1b ustawy bez uwzględnienia skutków wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 21 października 2014 r. (sygn. akt K 38/13),

- błędną wykładnię art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. b ustawy, polegającą na pominięciu celów ustawy o świadczeniach rodzinnych i przyjęcie, ze okoliczność pobierania przez opiekuna zasiłku dla opiekuna stanowi negatywną przesłankę do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego;

- błędną wykładnię art. 27 ust. 5 w zw. z art. 17 ust. 5 lit 1 b ustawy i przez to nieuwzględnienie, iż w razie zbiegu uprawnień do świadczenia pielęgnacyjnego i zasiłku dla opiekuna osoba uprawniona ma prawo wyboru jednego ze świadczeń, jak wynika z treści art. 27 ust. 5.

Po rozpatrzeniu odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 2 lipca 2019 r. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

Na wstępie uzasadnienia organ odwoławczy przytoczył treść przepisu art. 17 ust. 1, ust.1a, ust.1b oraz art. 17 ust. 5 ustawy.

Następnie organ wskazał, że w orzeczeniu z dnia 4 lipca 2011 r. Powiatowego Zespołu do spraw Orzekania o Niepełnosprawności stwierdzono u J. W., urodzonej 4 września 1937 r., znaczny stopień niepełnosprawności ustalony na stałe od 7 kwietnia 2011 r. oraz podano, że nie jest możliwe ustalenie daty powstania niepełnosprawności. Z orzeczenia wynika także, że matka wnioskodawcy wymaga stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji. Orzeczenie wydano na stałe.

Organ odwoławczy wskazał również, że w aktach sprawy jest wywiad środowiskowy z dnia 22 marca 2019 r., z którego wynika, iż 82-letnia J. W. z uwagi na choroby i schorzenia wymaga stałej opieki i pielęgnacji oraz wsparcia w codziennym funkcjonowaniu życiowym ze strony syna. Ponadto ustalono, iż wnioskodawca wykonuje wszystkie czynności związane z prowadzeniem gospodarstwa domowego, załatwia sprawy urzędowe, uczestniczy w procesie leczenia i pielęgnacji nad matką, która nie jest do końca samodzielna. Pracy nie podejmuje w związku z opieką sprawowaną nad matką. Pobiera z tego tytułu zasiłek dla opiekuna w oparciu o decyzję nr [...], zmienioną decyzją nr [...].

Organ odwoławczy wskazał, że w powyższym stanie faktycznym sprawy nie podziela argumentacji organu I instancji dotyczącej odmowy przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego ze względu na niespełnienie przesłanki z art. 17 ust. 1b ustawy. Według Kolegium organ I instancji niezasadnie pominął skutki płynące z wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 21 października 2014 r. sygn. akt K 38/13., z którego wynika, że organy rozpoznając wniosek o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego złożony przez opiekuna dorosłej osoby niepełnosprawnej, w obecnym stanie prawnym, (tj. dopóki w tej materii nie zostaną wprowadzone nowe rozwiązania ustawowe) mają obowiązek zbadać, czy wnioskodawca spełnia warunki do przyznania świadczenia określone w art. 17 cyt. ustawy, z wyłączeniem tej części przepisu, która z dniem 23 października 2014 r. została ostatecznie uznana za niekonstytucyjną.

Organ odwoławczy wskazał, że mimo słusznych uwag odwołującego się nie sposób było uchylić zaskarżoną decyzję organu I instancji z uwagi na prawidłową podstawę prawną w postaci przepisu art. 17 ust. 5 pkt 1 b ustawy, który wyklucza możliwość przyznania świadczenia pielęgnacyjnego w sytuacji, gdy wnioskodawca posiada prawo do zasiłku dla opiekuna.

Organ podkreślił, że wnioskodawca ubiegając się o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego, oświadczył w dniu 26 lutego 2019 r., że rezygnuje z prawa do pobierania zasiłku dla opiekuna z dniem przyznania mu prawa do świadczenia pielęgnacyjnego, jednakże w kolejnym oświadczeniu z dnia 11 kwietnia 2019 r. wskazał, iż nie wnosi o uchylenie zasiłku dla opiekuna w związku ze złożonym wnioskiem o świadczenie pielęgnacyjne. Ponadto w oświadczeniu dodał także, iż jest pouczony i świadomy, że świadczenia pielęgnacyjnego nie przysługuje osobie pobierającej zasiłek dla opiekuna (art. 27 ust. 5 ustawy). Tym samym organ odwoławczy stwierdził, iż odwołujący się skutecznie cofnął swe oświadczenie o warunkowej rezygnacji z prawa do zasiłku dla opiekuna ze świadomością, iż posiadanie prawa do zasiłku dla opiekuna stanowi przeszkodę dla przyznania świadczenia pielęgnacyjnego.

T. W. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na decyzję organu odwoławczego zarzucając jej naruszenie prawa materialnego, tj. art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. b ustawy o świadczeniach rodzinnych poprzez jego nieprawidłową wykładnię, polegającą na uznaniu, iż wyklucza on możliwość zbiegu uprawnień do świadczenia pielęgnacyjnego oraz zasiłku dla opiekuna.

Skarżący w złożonej skardze wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji i orzeczenie co do istoty sprawy poprzez przyznanie skarżącemu prawa do świadczenia pielęgnacyjnego ewentualnie przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania, jak i o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

W uzasadnieniu skargi podkreślił, że we wniosku o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego wniósł o uchylenie decyzji przyznającej prawo do specjalnego zasiłku opiekuńczego w sytuacji gdy ustalone zostanie prawo do świadczenia pielęgnacyjnego.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył co następuje:

W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2018 r., poz. 2107 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej w skrócie - "p.p.s.a."), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skarga jest zasadna.

W myśl art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (tekst jednolity: Dz.U. z 2017 r., poz. 1952 ze zm., zwanej dalej "ustawą") świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przysługuje:

1) matce albo ojcu,

2) opiekunowi faktycznemu dziecka,

3) osobie będącej rodziną zastępczą spokrewnioną w rozumieniu ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej,

4) innym osobom, na których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy ciąży obowiązek alimentacyjny, z wyjątkiem osób o znacznym stopniu niepełnosprawności

- jeżeli nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji.

Stosownie do art. 17 ust. 1b ustawy świadczenie pielęgnacyjne przysługuje, jeżeli niepełnosprawność osoby wymagającej opieki powstała: 1) nie później niż do ukończenia 18 roku życia lub 2) w trakcie nauki w szkole lub w szkole wyższej, jednak nie później niż do ukończenia 25 roku życia.

Podkreślenia wymaga, że z przepisu art. 17 ust. 1 ustawy wynika, że stwierdzenie niepełnosprawności oraz daty jej powstania powinno być zawarte w orzeczeniu wydanym w innym postępowaniu, poprzedzającym postępowanie w sprawie ustalenia prawa do świadczenia pielęgnacyjnego. W konsekwencji organy rozpoznające wniosek o przyznanie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego nie są kompetentne do ustalenia we własnym zakresie daty powstania niepełnosprawności, ponieważ związane są - co do daty powstania niepełnosprawności i co do jej stopnia, orzeczeniem wydanym przez uprawnioną do tego jednostkę (por. wyrok WSA w Warszawie z 16 października 2014 r., sygn. akt VIII SA/Wa 4/14).

Bezspornym było w sprawie, że matka skarżącego J. W. ur. dnia 4 września 1937 r., orzeczeniem z dnia 4 lipca 2012 r. została zaliczona do znacznego stopnia niepełnosprawności. Z treści przedmiotowego orzeczenia wynika, że ustalony stopień niepełnosprawności datuje się od dnia 7 kwietnia 2011 r., a daty powstania niepełnosprawności nie da się ustalić.

Prawidłowo Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej jako - "Kolegium") przyjęło, że gruncie obowiązujących przepisów opiekunowi przysługuje świadczenie pielęgnacyjne, o którym mowa w art. 17 ustawy o świadczeniach rodzinnych, pomimo że niepełnosprawność dorosłej osoby niepełnosprawnej, która pozostaje pod jego opieką, nie powstała nie później niż do ukończenia 18 roku życia lub w trakcie nauki w szkole lub w szkole wyższej, jak też gdy daty powstawania niepełnosprawności nie da się ustalić. Kolegium trafnie uwzględniło treść i skutki płynące z wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 21 października 2014 r., sygn. akt K 38/13 dla określenia ich wpływu na sytuację prawną skarżącego, nie podzielając tym samym stanowiska organu I instancji w tym zakresie.

Trybunał Konstytucyjny w punkcie drugim sentencji wyroku z dnia 21 października 2014 r., sygn. akt K 38/13 (Dz. U. z 2014 r., poz. 1443) orzekł, że art. 17 ust. 1b ustawy o świadczeniach rodzinnych w zakresie, w jakim różnicuje prawo do świadczenia pielęgnacyjnego osób sprawujących opiekę nad osobą niepełnosprawną po ukończeniu przez nią wieku określonego w tym przepisie ze względu na moment powstania niepełnosprawności jest niezgodny z art. 32 ust. 1 Konstytucji.

Przedmiotowy wyrok Trybunału Konstytucyjnego jest wyrokiem zakresowym, czyli takim, w którym Trybunał Konstytucyjny stwierdza zgodność albo niezgodność z Konstytucją przepisu prawnego w określonym (podmiotowym, przedmiotowym lub czasowym) zakresie jego zastosowania. W konsekwencji atrybut konstytucyjności albo niekonstytucyjności nie jest przypisywany całemu aktowi prawnemu albo jego jednostce redakcyjnej (przepisowi), lecz jego fragmentowi, a ściślej rzecz biorąc jakiejś normie (normom) wywiedzionej z tego przepisu. Wyrok zakresowy rozstrzyga o przepisie, którego rozumienie nie jest sporne, lecz zarzut niekonstytucyjności odnosi się do wyraźnego zakresu zastosowania tego przepisu (por. M. Florczak-Wątor, Orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego i ich skutki prawne, Poznań 2006, s. 104).

Przywołany wyrok odnosi się do negatywnego zakresu przepisu art. 17 ust. 1b ustawy o świadczeniach rodzinnych, na co wskazuje zwrot "w zakresie, w jakim różnicuje". Istotą tego rozstrzygnięcia jest uznanie za niezgodne z konstytucyjną zasadą równości pominięcie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego innych osób, niż wskazanych w tym przepisie, przy czym niekonstytucyjności takiego ograniczenia Trybunał upatruje w zróżnicowaniu prawa podmiotowego opiekunów osób niepełnosprawnych ze względu na wiek powstania niepełnosprawności osoby wymagającej opieki.

Skutkiem tego wyroku jest zmiana zakresu zastosowania przepisu art. 17 ust. 1b ustawy w zakresie treści w nim ujętej, będącego przepisem szczególnym w odniesieniu do art. 17 ust. 1 tej ustawy, który określa ogólne przesłanki prawa do świadczenia pielęgnacyjnego. Trybunał Konstytucyjny derogując w powołanym wyżej zakresie przepis art. 17 ust. 1b ustawy nie odroczył utraty jego mocy obowiązującej (art. 190 ust. 3 Konstytucji RP).

Oznacza to, że bezpośrednim skutkiem orzeczenia jest utrata przez ten przepis we wskazanym w wyroku zakresie domniemania konstytucyjności. Innymi słowy, skutkiem ww. orzeczenia jest stwierdzenie niekonstytucyjności art. 17 ust. 1b ustawy w zakresie, w jakim różnicuje prawo do świadczenia pielęgnacyjnego osób sprawujących opiekę nad osobą niepełnosprawną po ukończeniu przez nią wieku określonego w tym przepisie ze względu na moment powstania niepełnosprawności, i to począwszy od dnia ogłoszenia wyroku.

Przedmiotowy wyrok został ogłoszony w Dzienniku Ustaw RP z dnia 23 października 2014 r. pod poz. 1443 i z tym dniem orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego weszło w życie. Omawiany przepis ustawy - art.17 ust. 1b - jako niekonstytucyjny w określonym przez wyrok zakresie - nie powinien mieć od tego momentu zastosowania, gdyż Trybunał Konstytucyjny wprost stwierdził jego niekonstytucyjność.

Stwierdzenie niekonstytucyjności przepisu przekłada się na ukształtowanie nowego stanu prawnego. Wyrok zmienia sytuację prawną strony.

Konstatując, Kolegium prawidłowo przyjęło, że z przedmiotowego wyroku wynika, że organy rozpoznając wniosek o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego złożony przez opiekuna dorosłej osoby niepełnosprawnej, w obecnym stanie prawnym (dopóki w tej materii nie zostaną wprowadzone nowe rozwiązania ustawowe) mają obowiązek zbadać, czy wnioskodawca spełnia warunki do przyznania tego świadczenia określone w art. 17 ustawy, tj. z wyłączeniem tej części tego przepisu, która z dniem 23 października 2014 r. została ostatecznie uznana za niekonstytucyjną.

Trafnie też Kolegium przywołało linię orzeczniczą sądów administracyjnych, w tym wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 sierpnia 2016 r. sygn. akt I OSK 923/16 czy z dnia 7 września 2016 r. sygn. akt I OSK 755/16 na poparcie swojego stanowiska.

Jednak niezależnie od powyższych rozważań należy wskazać, że organy obu instancji odmówiły przyznania skarżącemu świadczenia pielęgnacyjnego powołując się na istnienie przesłanki negatywnej przewidzianej w przepisie art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. b ustawy, zgodnie z którym świadczenie to nie przysługuje jeżeli osoba sprawująca opiekę ma ustalone prawo do specjalnego zasiłku opiekuńczego, świadczenia pielęgnacyjnego lub zasiłku dla opiekuna, o którym mowa w ustawie z dnia 4 kwietnia 2014 r. o ustaleniu i wypłacie zasiłków dla opiekunów.

Nie było w sprawie kwestionowane, że skarżący ma ustalone prawo do zasiłku dla opiekuna.

Jak wynika z treści art. 27 ust. 5 ustawy o świadczeniach rodzinnych w przypadku zbiegu uprawnień do następujących świadczeń: (...) 2) świadczenia pielęgnacyjnego, lub 5) zasiłku dla opiekuna, o którym mowa w ustawie z dnia 4 kwietnia 2014 r. o ustaleniu i wypłacie zasiłków dla opiekunów - przysługuje jedno z tych świadczeń wybrane przez osobę uprawnioną.

Przepis ten wszedł w życie w dniu 1 stycznia 2016 r. zatem w dacie złożenia wniosku (w dniu 12 marca 2019 r.) skarżący mógł dokonać wyboru przysługującego mu świadczenia. Składając wniosek takiego wyboru też dokonał, co wynika z treści oświadczenia z dnia 26 lutego 2019 r. załączonego do wniosku (- k.19 akt adm.).

Złożone przez skarżącego oświadczenie było jednoznaczne i nie powinno budzić wątpliwości w zakresie wyboru. Tym samym przedmiotowe oświadczenie - wywołało skutek w postaci dokonania wyboru świadczenia - o którym to uprawnieniu stanowi przepis art. 27 ust. 5 ustawy, a mianowicie świadczenia pielęgnacyjnego.

Skoro zatem skarżący dokonał już wyboru jednego ze świadczeń, niezrozumiała jest sytuacja, w której organ odbiera ponownie od skarżącego w dniu 11 kwietnia 2019 r. oświadczenie w tym przedmiocie pod rygorem odpowiedzialności karnej. Trzeba tu zaznaczyć, że wskazany przez Kolegium przepis art. 27 ust. 5 ustawy stanowi tylko o dokonaniu wyboru świadczenia przez osobę uprawnioną (nie ma w nim mowy o uchyleniu decyzji przyznającej świadczenie).

Natomiast w kolejnym oświadczeniu skarżący podnosi, że "w związku ze złożonym wnioskiem (...) nie wnosi o uchylenie zasiłku dla opiekuna. Jest pouczony i świadomy, że świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje osobie pobierającej zasiłek dla opiekuna (art.27 ust. 5 ustawy o świadczeniach rodzinnych). Dopiero po uchyleniu zasiłku dla opiekuna i uprawomocnieniu się decyzji uchylającej organ może dokonać merytorycznego rozpoznania wniosku o świadczenie pielęgnacyjne czy ustalony w sprawie stan faktyczny wypełni dyspozycję normy prawnej wynikającej z art. 17 ustawy oświadczeniach rodzinnych".

Jak wynika z akt sprawy skarżący został wezwany do uzupełnienia braków złożonego wniosku i w dniu 11 kwietnia 2019 r. braki te uzupełniał składając m.in. stosowne dokumenty (- k.10 akt adm.). W tej też sytuacji organ ponownie odebrał od niego oświadczenie, do czego nie był w okolicznościach niniejszej sprawy uprawniony. Ponadto, treść ponownego oświadczenia może wskazywać na niesamodzielny charakter jego złożenia z uwagi chociażby na użyte w nim sformułowania ("wypełnia dyspozycję normy prawnej").

Niezależnie od poczynionych już uwag, trzeba wskazać, że w sytuacji gdy organ administracji dysponuje różnymi (sprzecznymi) oświadczeniami strony, to na organie ciąży obowiązek wyjaśnienia tej rozbieżności. Trudno też zaakceptować sytuację aby strona, która została prawidłowo pouczona przez organ, wybrała świadczenie mniej korzystne dla siebie. Nie można też uznać w okolicznościach niniejszej sprawy, aby doszło do skutecznego cofnięcia oświadczenia przez skarżącego.

Tym samym, zdaniem Sądu orzekającego, w niniejszej sprawie doszło do naruszenia podstawowych zasad prawa administracyjnego określonych przepisami art. 7 i art. 8 § 1 k.p.a., a zwłaszcza art. 9 k.p.a., w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy.

Wskazówki co do dalszego postępowania wynikają z dokonanych rozważań, (art. 153 p.p.s.a.).

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 135 p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję ją poprzedzającą.

O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 p.p.s.a.

Powołane w treści niniejszego uzasadnienia orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są w internetowej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl).