Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SAB/Kr 99/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2016-07-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Burmistrz Miasta
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 1 ust. 1 i ust. 2, art. 4, art. 6, ust. 1 pkt 2, pkt 5, art. 7, art. 10, art. 13, art. 16 ust. 1
journal: Dz.U. 2015 poz 2058
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - tekst jednolity
article: art. 151
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosław Bator Sędziowie: Sędzia WSA Magda Froncisz (spr.) Sędzia WSA Krystyna Daniel po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 6 lipca 2016 r. sprawy ze skargi P. U. R. na bezczynność Burmistrza Miasta w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na wniosek z dnia 8 lutego 2016 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

P. U. R. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na bezczynność Burmistrza Miasta w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na wniosek z dnia 8 lutego 2016 r., zarzucając naruszenie art. 13 ust. 1, art. 13 ust. 2, art. 16 ust. 1 u.d.i.p. poprzez nieudzielenie informacji publicznej.

Skarżąca wniosła o zobowiązanie organu do udzielenia w terminie 14 dni informacji żądanej wnioskiem z dnia 8 lutego 2016 r. oraz o orzeczenie, czy bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, a także o zasądzenie kosztów postępowania.

Skarżąca podniosła, że na dzień sporządzania skargi, pomimo upływu terminu określonego w art. 13 ust. 1 i 2 u.d.i.p., zobowiązującego organ do udostępnienia informacji publicznej w ciągu 14 dni od dnia złożenia wniosku, Burmistrz Miasta nie udzielił skarżącej wnioskowanej informacji. Skarżąca nie otrzymała również żadnej informacji od organu, która wskazywałaby na powody opóźnienia oraz termin, w jakim nastąpi udostępnienie lub odmowa udostępnienia wnioskowanej informacji. Skoro zatem organ nie podjął żadnych działań w przedmiocie rozpoznania wniosku skarżącej, tj. skarżącej nie została udostępniona wnioskowana informacja, jak również nie wydano decyzji odmownej w zakresie udostępnienia takiej informacji, organ dopuścił się rażącego naruszenia wyżej wskazanych przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej i dopuścił się bezczynności w tym zakresie.

Wniesienie skargi poprzedziły następujące okoliczności faktyczne.

Wnioskiem z dnia 8 lutego 2016 r. P. U. R., A. U. i D. U., jako następcy prawni J. U. - właściciela nieruchomości objętych wykazami hipotecznymi [...] gm. kat. M., [...] gm. kat. Z., [...] gm. kat. Z., [...] gm. kat. Z., [...] gm. kat. Z., [...] gm. kat. Z. oraz innymi, niewskazanymi literalnie we wniosku, wywłaszczonymi na podstawie dekretu PKWN z 12 grudnia 1944 r. o przejęciu niektórych lasów na własność Skarbu Państwa, działając przez profesjonalnego pełnomocnika, zwrócili się do Burmistrza Miasta o:

1. pisemne zawiadomienie – stosownie do dyspozycji art. 34 ust. 4 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2015 r., poz. 1774 ze zm.), dalej "u.g.n." - o każdym przypadku przeznaczenia do zbycia, bądź oddania w użytkowanie wieczyste, gruntu objętego uprzednio którymkolwiek z ww. Lwh,

2. udzielenie informacji o zawartych umowach zbycia nieruchomości lub ustanowienia prawa użytkowania wieczystego gruntu objętego uprzednio którymkolwiek z ww. Lwh oraz o doręczenie odpisów umów, na podstawie których dokonano ww. transakcji.

Jako podstawę prawną żądania z pkt 2 wnioskodawcy wskazali przepisy o pierwszeństwie byłych właścicieli (i ich następców prawnych) nieruchomości zbywanych i oddawanych w użytkowanie wieczyste przez Skarb Państwa, zawarte w u.g.n. oraz poprzedzających ją ustawach dotyczących gospodarowania nieruchomościami Skarbu Państwa. Jako dodatkową, niezależną podstawę prawną wskazano ustawę z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2015 r., poz. 2058 ze zm.), dalej "u.d.i.p.".

Pismem z dnia 16 lutego 2016 r. organ wezwał wnioskodawców do uzupełnienia wniosku przez wskazanie oznaczeń nieruchomości objętych wnioskiem zgodnych z § 5 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz.U. z 2015 r., poz. 542), tj. podanie jednostki ewidencyjnej, obrębu i nr działek ewidencyjnych.

Wezwał również do określenia, na podstawie jakich przepisów wnioskodawcy żądają dostępu do powyższych informacji, tj. wskazania, czy jest to art. 34 ust. 4 u.g.n., czy też art. 2 u.d.i.p..

W odpowiedzi z 26 lutego 2016 r. pełnomocnik wnioskodawców podał podstawę prawną wniosku jako art. 34 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 34 ust. 4 u.g.n., ponownie powołując się jednocześnie na przepisy u.d.i.p.. W piśmie tym podniesiono, że kierując się obowiązkiem nałożonym art. 7 K.p.a. Burmistrz z łatwością może uzyskać informacje, jakie parcele objęte były wskazanymi we wniosku Lwh oraz jakie było w przeszłości i jest obecnie ich oznaczenie w ewidencji gruntów. Wskazano, że numery parcel gruntowych znajdują się w treści podanych Lwh oraz w zbiorze dokumentów uzasadniających wpisy do bazy danych, o której mowa w art. 24 ust. 1 pkt 2 ustawy prawo geodezyjne i kartograficzne. Stwierdzono, że wobec tego wystarczające jest w świetle § 5 ust. 2 ww. rozporządzenia podanie numerów parcel gruntowych. Podniesiono również, że mając na uwadze treść art. 34 ust. 3 u.g.n. Burmistrz winien z urzędu dysponować takimi informacjami.

W piśmie z 3 marca 2016 r., skierowanym do pełnomocnika wnioskodawców, organ wskazał, że § 5 ust. 2 ww. rozporządzenia nie umożliwia stosowania w ewidencji gruntów i budynków oznaczeń nieaktualnych. Wskazano także wnioskodawcom, że powołany przez nich art. 34 ust. 4 u.g.n. generuje po stronie zbywającego obowiązek pisemnego zawiadamiania o przysługującym im pierwszeństwie w nabyciu nieruchomości jedynie osób, o których mowa w art. 34 ust. 1 pkt 3 u.g.n., tj. najemców lokali mieszkalnych (gdy najem został nawiązany na czas nieoznaczony). W stosunku do pozostałych osób nie istnieje obowiązek pisemnego zawiadamiania o przeznaczeniu nieruchomości do sprzedaży, oddania w użytkowanie wieczyste, użytkowanie, najem lub dzierżawę, a wykaz takich nieruchomości wywiesza się na okres min. 21 dni w siedzibie właściwego urzędu, a ponadto informację o wywieszeniu tego wykazu podaje się do publicznej wiadomości przez ogłoszenie w prasie lokalnej oraz w inny sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości, a także na stronach internetowych właściwego urzędu, zgodnie z art. 35 u.g.n. Zatem żądanie wnioskodawców, wynikające z powołanego przez nich art. 34 ust. 4 u.g.n., jest nieuprawnione, ponieważ w żaden sposób nie wykazali, że należą do kręgu osób, o których mowa w art. 34 ust. 1 pkt 3 u.g.n..

Jednocześnie poinformowano wnioskodawców, wobec wskazywania przez nich bliżej niesprecyzowanego zasobu nieruchomości, że wykaz nieruchomości przeznaczonych przez Gminę Miasta do sprzedaży, do oddania w użytkowanie wieczyste, użytkowanie, najem lub dzierżawę jest każdorazowo publikowany na stronie internetowej Biuletynu Informacji Publicznej Urzędu Miasta, http://bip.[...].eu, co wyczerpuje znamiona dostępności do informacji publicznej na podstawie art. 8 u.d.i.p..

Pełnomocnik wnioskodawców, pismem z dnia 17 marca 2015 r., wezwali Burmistrza Miasta do udzielenia informacji publicznej zgodnej z wnioskiem, bądź do wydania decyzji o odmowie udzielenia informacji publicznej, powołując art. 16 ust. 1 u.d.i.p. oraz art. 107 K.p.a..

Pismem z dnia 4 kwietnia 2016 r. organ udzielił odpowiedzi, w której ponownie poinformowano wnioskodawców o każdorazowym publikowaniu na stronie internetowej Biuletynu Informacji Publicznej Urzędu Miasta, http://bip.[...].eu, wykazu nieruchomości przeznaczonych przez Gminę Miasta do sprzedaży, do oddania w użytkowanie wieczyste, użytkowanie, najem lub dzierżawę, co wyczerpuje znamiona dostępności do informacji publicznej dla wnioskodawcy we wskazanym przez niego zakresie. Wyjaśniono również, że pismo Burmistrza Miasta z dnia 3 marca 2016 r. nie było odmową udostępnienia wnioskodawcom żądanej informacji publicznej, a jedynie wskazaniem miejsca jej publikacji.

W odpowiedzi na wniesioną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę P. U. R. na bezczynność Burmistrz Miasta wniósł o jej oddalenie, powtarzając stanowisko prezentowane wcześniej w sprawie.

Dodatkowo Burmistrz wskazał, że nie posiada informacji o zbyciu, bądź oddaniu w użytkowanie wieczyste bliżej niesprecyzowanego zasobu nieruchomości przejętych na własność Skarbu Państwa na podstawie dekretu PKWN z 12 grudnia 1944 r. (a następnie skomunalizowanych na mocy przepisów ustawy z dnia 10 maja 1990 r. Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych (Dz.U. z 1990, nr 32, poz. 191 ze zm.) bądź w inny sposób przejętych przez Gminę Miasta), czy też o zamiarze ich zbycia, lub oddania w użytkowanie wieczyste w sytuacji, gdy jedyną informacją o tych nieruchomościach są numery wykazów hipotecznych Lwh, przy czym zbiór tych wykazów hipotecznych jest otwarty i bliżej nieokreślony, bowiem wnioskodawcy - oprócz pięciu wskazanych we wniosku numerów Lwh - zaznaczyli także "oraz innymi", co czyni niemożliwym udostępnienie informacji całkowicie zgodne z żądaniem wnioskodawców.

W piśmie procesowym z 4 lipca 2016 r. (data wpływu do Sądu 11 lipca 2016 r. – po dacie wydania wyroku) skarżąca podniosła, że w odpowiedzi na skargę Burmistrz Miasta zawarł nieartykułowane wcześniej twierdzenia, że nie jest w posiadaniu informacji o zbyciu lub oddaniu w użytkowanie wieczyste nieruchomości będących uprzednio własnością J. U. Tymczasem, zdaniem skarżącej, z pisma organu z 3 marca 2016 r. wynika odmowa udostępnienia informacji w formie nieprzewidzianej prawem, na podstawie stwierdzenia, że żądanie jest nieuprawnione.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.

Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2016 r., poz. 1066) sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (materialnym - określającym prawa i obowiązki stron oraz procesowym - regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej), nie będąc przy tym związane - w myśl przepisu art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718), dalej "P.p.s.a." - zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, co daje Sądowi podstawę i zarazem obliguje do wzięcia z urzędu pod uwagę wszelkich naruszeń prawa.

W świetle obowiązujących przepisów prawa, w szczególności zgodnie z regulacją art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. sąd administracyjny w zakresie swojej kognicji orzeka między innymi w przedmiocie skarg na bezczynność organów administracji publicznej. Z kolei art. 149 § 1 P.p.s.a. stanowi, że sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekle prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 P.p.s.a., zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji albo do dokonania czynności; zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie Sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a P.p.s.a.). Stosownie zaś do art. 149 § 2 P.p.s.a. Sąd w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6.

W razie nieuwzględnienia skargi podlega ona oddaleniu na podstawie art. 151 P.p.s.a..

Skarga w niniejszej sprawie nie zasługiwała na uwzględnienie. Z uwagi na przedmiot zaskarżenia, należy mieć na uwadze przede wszystkim przepisy u.d.i.p., która kształtuje prawo do informacji publicznej, a także określa zasady i tryb jej udostępniania oraz ponownego wykorzystania (art. 1 - 2a u.d.i.p.).

Przede wszystkim należy wskazać, że we wniosku z 8 lutego 2016 r. sformułowano dwa niezależne żądania oczekiwanego przez skarżącą działania organu.

Zawarte w pkt 1 wniosku żądanie pisemnego zawiadamiania wnioskodawców o każdym przypadku przeznaczenia do zbycia bądź oddania w użytkowanie wieczyste gruntów jest żądaniem skierowanym na zdarzenia przyszłe.

Należy mieć na uwadze, że informacją publiczną jest każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań publicznych. Informacja publiczna dotyczy sfery faktów (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 18 listopada 2004 r., II SAB/Wa 166/04, LEX nr 164699).

W konsekwencji powyższego, żądanie przyszłego działania organu nie może dotyczyć informacji już wytworzonej, a zatem nie mieści się w przedmiocie regulowanym w u.d.i.p. i w konsekwencji w tym zakresie działanie, czy bezczynność organu nie podlega kontroli Sądu w trybie skargi na bezczynność w udostępnieniu informacji publicznej.

Ponadto ta materia regulowana jest ustawę z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2015 r., poz. 1774 ze zm.) - "u.g.n.", a nie przez ustawę z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2015 r., poz. 2058 ze zm.) - "u.d.i.p.".

Odnośnie żądania sformułowanego w pkt 2 wniosku z 8 lutego 2016 r. sporny między stronami był po pierwsze sposób określenia/oznaczenia nieruchomości, których miały dotyczyć żądane informacje, po drugie sposób i zakres żądanego udostępnienia.

Skarżąca we wniosku, jak i wszystkich kolejnych pismach, a także w skardze, twierdziła, że oznaczenie nieruchomości poprzez podanie wykazów hipotecznych Lwh jest wystarczające dla ich zidentyfikowania. Podnosiła, że organ winien przypisać do wykazów hipotecznych Lwh aktualne numery działek ewidencyjnych ww. nieruchomości i wobec tak zidentyfikowanych przez organ nieruchomości udzielić informacji publicznej.

Organ zaś konsekwentnie w kolejnych pismach twierdził, że wskazywane przez wnioskodawców nieruchomości nie zostały bliżej sprecyzowane (zbiór wykazów hipotecznych jest otwarty i bliżej nieokreślony, bowiem wnioskodawcy - oprócz pięciu wskazanych we wniosku numerów Lwh - zaznaczyli także "oraz innymi", co czyni niemożliwym udostępnienie informacji całkowicie zgodne z żądaniem wnioskodawców).

W związku z powyższym organ wzywał wnioskodawców do sprecyzowania żądania. Natomiast w zakresie informacji możliwych do udostępnienia, bez uściślenia i oznaczenia zbioru konkretnych nieruchomości, organ odesłał wnioskodawców do - publikowanych na stronie bip.[...].eu.- wykazów nieruchomości przeznaczonych przez Gminę Miasta do sprzedaży, do oddania w użytkowanie wieczyste.

Należy po pierwsze wskazać, że Burmistrz Miasta, jako organ samorządu terytorialnego - organ władzy publicznej, jest jednym z podmiotów zobowiązanych do udostępniania informacji publicznej, wskazanych w art. 4 ust. 1 u.d.i.p..

Ponadto należy stwierdzić, że zostały spełnione warunki formalne do wystąpienia do sądu administracyjnego ze skargą na bezczynność. Zgodnie z utrwalonym i jednolitym poglądem orzecznictwa dla dopuszczalności wniesienia skargi na bezczynność organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej nie jest wymagane poprzedzenie jej jakimkolwiek środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej, ani wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa, o jakim mowa w art. 52 § 3 P.p.s.a. (por. wyrok NSA z dnia 24 maja 2006 r., sygn. akt l OSK 601/05; publ.: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Wobec powyższego skargę wniesioną w niniejszej sprawie Sąd uznał za dopuszczalną.

Obowiązujące przepisy nie przewidują terminu do złożenia skargi na bezczynność w udostępnieniu informacji publicznej. Nie wprowadzają też obowiązku wskazania, a tym bardziej wykazania interesu prawnego.

Stosownie do art. 13 ust. 1 u.d.i.p. udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2. Natomiast jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 2 u.d.i.p.).

Zgodnie z u.d.i.p. załatwienie wniosku o udzielenie informacji publicznej powinno nastąpić w jeden z następujących sposobów:

1) udzielenie informacji publicznej, w formie czynności materialno-technicznej,

2) udzielenie w formie pisma odpowiedzi, że wniosek nie znajduje podstawy w przepisach prawa, w sytuacji, gdy żądanie nie dotyczy informacji publicznej lub obowiązuje inny tryb udostępniania informacji (art. 1 ust. 2 u.d.i.p.),

3) odmowę udostępnienia informacji publicznej lub umorzenie postępowania o udostępnienie informacji, w formie decyzji administracyjnej (art. 16 i art. 14 ust. 2 u.d.i.p.),

4) odmowę udostępniania informacji publicznej - przetworzonej, ze względu na nie wykazanie, że jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego - w formie decyzji administracyjnej, po uprzednim wezwaniu do przedstawienia, że przetworzenie informacji jest szczególnie istotne dla interesu publicznego (art. 3 ust.1 pkt 1 u.d.i.p.).

Do decyzji, o której mowa w art. 16 ust. 1 u.d.i.p. stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego (ust. 2).

Celem skargi na bezczynność organu administracji jest zwalczanie braku działania (zwłoki) w załatwianiu sprawy administracyjnej. W doktrynie oraz orzecznictwie powszechnie przyjmuje się, że o bezczynności organu administracji możemy mówić wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadząc postępowanie, mimo istnienia ustawowego obowiązku nie kończy go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub innego aktu, czy też nie podejmuje innej stosownej czynności.

W świetle powołanych przepisów informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych (art. 1 ust. 1 u.d.i.p.), a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 u.d.i.p.. Przepis art. 6 ust. 1 u.d.i.p. zawiera przykładowe wyliczenie rodzajów informacji publicznej podlegających udostępnieniu.

Udostępnieniu podlega informacja publiczna w szczególności o:

- art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. c) majątku publicznym, w tym o majątku jednostek samorządu terytorialnego oraz samorządów zawodowych i gospodarczych oraz majątku osób prawnych samorządu terytorialnego, a także kas chorych,

- art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. f) podmiotach, o których mowa w art. 4 ust. 1, w tym o majątku, którym dysponują.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należy wskazać, że co do zasady informacje o zawartych umowach zbycia nieruchomości należących do gminy lub ustanowienia na nich prawa użytkowania wieczystego oraz odpisy tych umów mają charakter informacji publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 i art. 6 ust. 1 u.d.i.p.. Dotyczą one bowiem szeroko rozumianego majątku publicznego.

Należy jednak podkreślić, że złożenie wniosku o udostępnienie informacji publicznej wymaga precyzyjnego wskazania zakresu żądanych informacji oraz miejsca i sposobu dostarczenia tych informacji. Brak precyzyjnego określenia żądanych informacji może uniemożliwiać ich właściwe zidentyfikowanie przez organ, a co za tym idzie - uniemożliwiać ich udostępnienie.

Wniosek z dnia 8 lutego 2016 r. nadawał się do rozpoznania w części, w jakiej był skonkretyzowany. W pozostałym zakresie bowiem nie określał żądanych informacji w sposób pozwalający na jego rozpoznanie.

Nie mogło przynieść zamierzonego skutku oczekiwanie wnioskodawców, że Burmistrz Miasta będzie w postępowaniu o udostępnienie informacji publicznej poszukiwał danych z ewidencji gruntów i budynków.

Te bowiem, zgodnie z art. 6a ust. 2 lit. b w zw. z art. 7d oraz art. 22 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2015 r., poz. 520 ze zm.) są w posiadaniu organu administracji geodezyjnej i kartograficznej - starosty wykonującego zadania przy pomocy geodety powiatowego wchodzącego w skład starostwa powiatowego (w tym przypadku Starosta).

Prawo geodezyjne i kartograficzne określa odmienne zasady i tryb udzielania informacji znajdujących się w państwowym zasobie geodezyjnym i kartograficznym, będących informacjami publicznymi (np. art. 24 tej ustawy), co oznacza, iż w zakresie dostępu do informacji zawartych w zasobie wyłączone jest stosowanie u.d.i.p. (art. 1 ust. 2 u.d.i.p.).

Sąd nie może orzekać w przedmiocie bezczynności organu w załatwieniu wniosku o udzielenie informacji publicznej w sytuacji, gdy na podstawie art. 1 ust. 2 u.d.i.p. dostęp do niej regulują odrębne przepisy. (por. wyrok WSA w Rzeszowie z 10 kwietnia 2015 r., sygn. II SAB/Rz 16/15).

Należy również zaznaczyć, że wbrew stanowisku skarżącej, wymogi K.p.a. dotyczą wydania decyzji, a nie samego procesu udostępniania informacji publicznej. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się powszechnie, a Sąd orzekający w niniejszej sprawie ten pogląd podziela, że czynności proceduralne podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej poprzedzające ustalenie, czy żądana informacja stanowi informację publiczną, nie są prowadzone w oparciu o przepisy K.p.a., gdyż wniosek nie wszczyna postępowania administracyjnego (por. wyrok WSA w Warszawie z 10 stycznia 2012 r., sygn. II SA/Wa 2259/11).

Reasumując, słusznie organ uznał, że skarżąca nie sprecyzowała wystarczająco nieruchomości, tak by organ wyczerpująco poinformował o umowach zbycia lub ustanowienia prawa użytkowania wieczystego oraz doręczył odpisy stosownych umów.

Należy zaznaczyć, że niniejsze rozstrzygnięcie w żaden sposób nie wyklucza możliwości ponownego złożenia wniosku, z precyzyjnym określeniem nieruchomości, których wniosek dotyczy, a wówczas taki wniosek powinien być załatwiony pozytywnie.

Odnosząc się do zakresu, w jakim organ był w stanie udostępnić żądane informacje, należy wskazać, że stosownie do art. 7 ust. 1 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznych następuje w drodze:

1) ogłaszania informacji publicznych, w tym dokumentów urzędowych, w Biuletynie Informacji Publicznej, o którym mowa w art. 8;

2) udostępniania, o którym mowa w art. 10 (na wniosek) i art. 11;

3) wstępu na posiedzenia organów, o których mowa w art. 3 ust. 1 pkt 3, i udostępniania materiałów, w tym audiowizualnych i teleinformatycznych, dokumentujących te posiedzenia;

4) udostępniania w centralnym repozytorium.

Z kolei z art. 10 u.d.i.p. wynika, że informacja publiczna, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej lub centralnym repozytorium, jest udostępniana na wniosek w formie ustnej lub pisemnej bez pisemnego wniosku.

Trafnie podniesiono w odpowiedzi na skargę, że informacja publiczna udostępniana poprzez publikowanie w Biuletynie Informacji Publicznej, będącym oficjalnym urzędowym publikatorem teleinformatycznym, nie podlega już udostępnieniu na wniosek; odpowiadając wnioskodawcy należy wskazać tylko na jakiej stronie Biuletynu została ona zamieszczona (por. wyrok NSA z 24 stycznia 2014 r. I OSK 2182/13). Temu obowiązkowi organ zadośćuczynił.

W takim przypadku organ nie ma także obowiązku udostępniania jej w inny sposób (np. poprzez dokonanie wydruków z Biuletynu i przesłanie ich żądającemu).

Zatem należy podkreślić, że informacja uprzednio udostępniona na stronie bip.[...].eu (zakładka zarządzenia Burmistrza, informacje o przetargach itp.), nie podlega wtórnemu udostępnieniu w trybie wnioskowym.

Wbrew twierdzeniom skarżącej organ nie pozostaje zatem w bezczynności w zakresie udzielenia informacji publicznej, ponieważ po sprecyzowaniu wniosku, które nastąpiło w dniu 1 marca 2016 r. (data wpływu do organu pisma wnioskodawców z dnia 26 lutego 2016 r.), informacji o miejscu publikacji Biuletynu Informacji Publicznej zawierającej żądane informacje udzielono już 3 marca 2016 r., a zatem w terminie wynikającym z u.d.i.p..

Wobec powyższego Sąd stwierdził, że organ działał w sprawie bez zbędnej zwłoki, co wynika z zestawienia dat pism wnioskodawców i odpowiedzi organu. W konsekwencji zarzuty skargi w niniejszej sprawie nie mogły skutkować jej uwzględnieniem.

Przez bezczynność organu bowiem należy rozumieć sytuację, w której organ, mimo ciążącego na nim obowiązku w terminie ustalonym przez obowiązujące przepisy, nie podjął jakichkolwiek czynności w sprawie lub gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, lecz nie podjął właściwej czynności (vide wyrok z dnia 20 sierpnia 2014 roku, sygn. akt II SAB/Gd 76/14).

W niniejszej sprawie organ w odniesieniu do żądanej informacji w części, w jakiej zdołał ją zidentyfikować, wskazał skarżącej sposób jej udostępnienia (BIP). Z przedstawionego na wstępie stanu faktycznego wynika, że wniosek skarżącej nie spotkał się z biernością ze strony organu, lecz z konkretną i szybką reakcją.

Powyższe twierdzenie jest uprawnione tym bardziej, że skarżąca konsekwentnie domagała się udostępnienia informacji opisanej jak w pierwotnym wniosku, mimo wezwań organu o sprecyzowanie wniosku.

Zatem, wobec nieuwzględnienia skargi z uwagi na brak stwierdzenia bezczynności organu, również wniosek skarżącej o stwierdzenie rażącego naruszenia prawa nie mógł zostać uwzględniony.

Reasumując, skoro żądana przez skarżącą informacja stanowi informację publiczną jeśli chodzi o rodzaj, natomiast nie można jej wystarczająco skonkretyzować, to u.d.i.p. znajduje w niniejszej sprawie zastosowanie, ale brak jest podstaw do stwierdzenia bezczynności w zachowaniu organu.

W pozostałym zakresie dotyczącym zawiadomień przyszłych i uprawnień przysługujących na podstawie przepisów u.g.n., kwestia udostępnienia lub nieudostępnienia informacji, która nie jest informacją publiczną, nie podlega kontroli Sądu w trybie skargi na bezczynność w udostępnieniu informacji publicznej.

Dysponent informacji publicznej jest zobowiązany do jej udostępnienia tylko wtedy, gdy informacja fizycznie istnieje i nie funkcjonuje w obiegu publicznym, a zainteresowany nie ma innego trybu dostępu do niej.

Udzielenie odpowiedzi na wniosek nie dotyczący informacji publicznej lub dotyczący informacji nie będącej w posiadaniu organu, następuje zwykłym pismem. Domaganie się przez skarżącą wydania decyzji nie znajduje zatem prawnego uzasadnienia.

Prawo dostępu do informacji publicznej obejmuje prawo żądania udzielenia informacji o określonych faktach i stanach istniejących w chwili udzielania informacji. Wniosek zainteresowanego rodzi po stronie dysponenta informacji obowiązek jej udostępnienia w sytuacji, gdy owa informacja publiczna jest możliwa do zidentyfikowania i znajduje się w jego posiadaniu. W sytuacji, gdy organ nie posiada żądanej informacji, nie można zobowiązać go do jej udzielenia (por. wyrok NSA z 10 października 2012 r., sygn. I OSK 1499/12).

Mając powyższe na uwadze Sąd oddalił skargę, o czym orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 151 P.p.s.a.