Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 9/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2012-03-06 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 35
journal: Dz.U. 2010 nr 243 poz 1623
law: Ustawa  z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Ireneusz Dukiel Sędzia WSA - Mieczysław Górkiewicz /sprawozdawca/ Sędzia WSA - Alicja Palus Protokolant - Magda Mikus po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 6 marca 2012 r. sprawy ze skargi A K i I K - C na decyzję Wojewody Dolnośląskiego z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę budynku wielorodzinnego z usługami biurowymi oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 9 czerwca 2011 r. Prezydent W udzielił pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z usługami biurowymi, garażem podziemnym, infrastrukturą techniczną i zagospodarowaniem terenu przy ulicy T we W na działkach nr [...] i [...]. W decyzji ustalono obszar oddziaływania obiektu obejmujący ponadto działkę nr [...]. W uzasadnieniu organ ten omówił treść decyzji o warunkach zabudowy i stwierdził zgodność projektu budowlanego z tymi warunkami. Wskazano, że inwestycja nie zalicza się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko i nie kwalifikuje się do sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko. Usytuowanie budynku spełnia wymogi § 12 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. Z zawartej w projekcie analizy nasłonecznienia wynika spełnienie wymagań zawartych w § 13 tego rozporządzenia. Projekt przewiduje odpowiednie zabezpieczenie wykopu w trakcie prowadzenia budowy. Zaprojektowane ściany garażu podziemnego nie będą wpływały na bezpieczeństwo sąsiednich budynków. Projekt posiada pozytywne opinie rzeczoznawców od spraw zabezpieczeń pożarowych i pod względem wymagań higieniczno-zdrowotnych. Inwestor dołączył decyzję zezwalającą na lokalizację zjazdu z drogi publicznej i uzgodnienie projektu zjazdu, zapewnienie odprowadzania wód opadowych, dostawy wody i odbioru ścieków, opinię uzgadniającą dokumentację projektową i warunki przyłączenia do sieci. Projekt został opracowany i sprawdzony przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia budowlane.

W odwołaniu skarżące zakwestionowały spełnienie warunków prawidłowego nasłonecznienia ich budynku. Zarzuciły, że nastąpi ograniczenie nasłonecznienia zieleni na ich nieruchomości. Nastąpi pozbawienie ich domu prywatności, co w konsekwencji wywoła utratę jego wartości. Nastąpi naruszenie ładu przestrzennego. Samochody interesantów biura będą parkowały przy domu jednorodzinnym skarżących. Uprzednio skarżące zarzuciły przekroczenie dozwolonej wysokości projektowanego budynku (ponad 14 m n.p.t.), niedozwolone usytuowanie wjazdu do garaży przy granicy ich działki, zagrożenie stabilności ich domu po wykonaniu wykopu. Wyraziły obawy powstania szkód i uciążliwości w trakcie budowy. Pisma zawierające te zastrzeżenia dołączyły do odwołania. W uzupełnieniu odwołania skarżące zarzuciły niezgodność planowanej budowy z planem zagospodarowania przestrzennego oraz wskazały na zlokalizowanie ściany garażu podziemnego w granicy działki.

Organ przeprowadził uzupełniający dowód z dodatkowej analizy nasłonecznienia budynku skarżących.

Skarżące wniosły o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego dla wyjaśnienia zasadności ich zarzutów.

Zaskarżoną decyzją organ utrzymał powyższą decyzję w mocy. W uzasadnieniu organ przytoczył brzmienie art. 35 ustawy – Prawo budowlane oraz § 12 warunków technicznych. Organ wskazał, że wymagania z § 12 nie odnoszą się do garażu podziemnego stanowiącego kondygnację podziemną (§ 12 ust. 7 i § 3 pkt 18 rozporządzenia).

Bezzasadne były zarzuty skarżących dotyczące przesłaniania budynku. W tym zakresie organ omówił stan prawny wynikający z § 13 i § 60 rozporządzenia oraz przytoczył okoliczności zawarte w analizach zawartych w projekcie budowlanym. Odległość między budynkami wynosi 9,75 m, natomiast wysokość przesłaniania 8,02 m. Budynek skarżących nie będzie w ogóle zacieniany w godzinach 7-13.00. Analizowany obszar nie ma planu miejscowego. W związku z tym organ omówił warunki wynikające z ustaleń decyzji o warunkach zabudowy i stwierdził zgodność z nimi projektowanej inwestycji. Projekt budowlany jest więc zgodny z warunkami technicznymi oraz warunkami zabudowy. Inwestor przedłożył wymagane opinie i uzgodnienia. Sama niedogodność związana z usytuowaniem budynków nie uzasadnia odmowy wydania pozwolenia na budowę.

W skardze do sądu administracyjnego skarżące zarzuciły naruszenie art. 32 ust. 1 pkt 1 ustawy – Prawo budowlane w związku z art. 71 ust. 2 pkt 2 i art. 72 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, w związku z § 3 ust. 1 pkt 53 lit. b tiret drugie i § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Ponadto zarzuciły naruszenie art. 7

i 77 k.p.a. oraz art. 5 ust. 2 pkt 9 ustawy – Prawo budowlane. Jak wskazały w uzasadnieniu, powołane rozporządzenie wymienia zabudowę mieszkaniową o powierzchni zabudowy nie mniejszej niż 2 ha, przy czym do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza ponadto takie przedsięwzięcie po zsumowaniu jego parametrów z parametrami zrealizowanego już przedsięwzięcia tego samego rodzaju znajdującego się na terenie jednego zakładu lub obiektu, gdy łącznie osiągną ustanowiony próg. Planowana inwestycja nie osiąga progu 2 ha, jednak bezpośrednio obok znajduje się nowozbudowane osiedle składające się z 10 innych budynków mieszkalnych. Budynek inwestora stałby się częścią tego samego obiektu jakim jest osiedle apartamentowców. Obiektem jest bowiem kompleks budynków o tym samym charakterze i przeznaczeniu, funkcjonalnie powiązanych. Wymagana więc była decyzja środowiskowa. Nie powinno mieć znaczenia, że osiedle wybudowane zostało na podstawie odrębnych pozwoleń na budowę oraz przez innego inwestora. Przypuszczalnie teren zabudowy osiedla oraz teren inwestora łącznie przekraczają 2 ha. Kwestia ta została pominięta przez organ. Nastąpiło również naruszenie uzasadnionych interesów skarżących. W tym zakresie skarżące powtórzyły dotychczasowe zarzuty.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie w oparciu o dotychczasową argumentację.

Inwestor w piśmie procesowym także wniósł o oddalenie skargi. Powołując orzecznictwo sądowoadministracyjne wskazał, że ,,obiekt" to ten sam obiekt w znaczeniu budowlanym, nie zaś ponadto odrębne budynki stanowiące odrębną inwestycję innego inwestora, znajdujące się w sąsiedztwie. Przyjęcie proponowanego w skardze określenia pojęcia obiektu, uzasadniałoby uznanie za przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko każdego budynku mieszkalnego projektowanego w zwartej zabudowie miejskiej. Skarżące sprzeciwiając się inwestycji powołały nowy zarzut bądź interesy faktyczne.

Skarżące przy piśmie procesowym ponownie dołączyły wszystkie pisma kierowane przez siebie do organów, zawierające opisane powyżej zastrzeżenia wobec planowanej inwestycji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W stanie faktycznym niniejszej sprawy administracyjnej, to jest sprawy udzielenia pozwolenia na budowę określonego budynku na wniosek danego inwestora, nie było okoliczności faktycznych świadczących o możliwości powiązania zamiaru realizacji tego przedsięwzięcia lub obiektu, z przedsięwzięciami podobnego rodzaju już zrealizowanymi w sąsiedztwie. Powiązanie to mogłoby zachodzić z uwagi na tożsamość osoby inwestora lub etapowość zamierzenia budowlanego obejmującego osiedle mieszkaniowe, w tym również gdyby ustalenia wskazywały na zamiar ukrycia takiego powiązania w celu obejścia wymogu przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Skarżące również nie przedstawiły i nie udokumentowały takich okoliczności faktycznych w sposób stanowczy, a jedynie w formie przypuszczeń. Nie można więc było skutecznie zarzucić organowi braku rozważenia potrzeby uzyskania przez inwestora decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcia oraz zaniechania objęcia tego zagadnienia postępowaniem wyjaśniającym. Wobec braku naruszenia prawa przez organ Sąd nie miał podstawy do stosowania art. 145 § 1 pkt 1c, ale również art. 145 § 1 pkt 1b p.p.s.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a.

Jak trafnie podkreślił organ, jego obowiązkiem było sprawdzenie przesłanek udzielenia pozwolenia na budowę ustanowionych w art. 35 ustawy – Prawo budowlane, zaś po ich pozytywnym ustaleniu wykluczone było stwierdzenie naruszenia uzasadnionych interesów osób trzecich (patrz wyrok II OSK 465/09 z powołanym tam orzecznictwem sądowym). Wskazane w skardze przejawy naruszenia interesów skarżących dotyczyły niewątpliwie interesów faktycznych.

Organ trafnie powołał się na ustanowioną w art. 35 ust. 4 prawa budowlanego powinność wydania decyzji o pozwoleniu na budowę w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 tego przepisu. Organ przeprowadził wymagane sprawdzenie tej przesłanki i nie ma podstaw do kwestionowania przytoczonych w tym zakresie ustaleń i ocen. Nie były one ponadto kwestionowane przez skarżące. Dotyczyło to w szczególności zgodności projektu budowlanego z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy oraz zgodności projektu zagospodarowania działki z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Okoliczności z tym związane nie wymagały wyjaśnienia z wykorzystaniem wiadomości specjalnych, uzasadniających dopuszczenie dowodu z opinii biegłego.

Dlatego i zgodnie z art. 151 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.

PM 06.04.2012 r.