Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt III SA/Gd 313/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2016-06-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6302 Kontyngenty taryfowe, pozwolenia, cła  antydumpingowe i inne ograniczenia w obrocie towarowym z zagranicą
Hasła tematyczne: Celne prawo
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c, art. 200, art. 205 par. 2
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
journal: Dz.U.UE.L 1992 nr 302 poz 1 art. 20 ust. 2
law: Rozporządzenie Rady (EWG) NR 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Celny.
journal: Dz.U. 1987 nr 256 poz 1
law: Rozporządzenie Rady (EWG) Nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy  Celnej
article: art. 65 ust. 5
journal: Dz.U. 2013 poz 727
law: Ustawa z dnia 19 marca 2004 r. - Prawo celne - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Kowalik-Grzanka, Sędziowie Sędzia WSA Alina Dominiak (spr.), Sędzia WSA Felicja Kajut, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Hanna Tarnawska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 czerwca 2016 r. sprawy ze skargi "A" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w J. na decyzję Dyrektora Izby Celnej [...] z dnia 22 stycznia 2016 r. nr [...] w przedmiocie weryfikacji zgłoszenia celnego co do klasyfikacji taryfowej towaru, cła antydumpingowego oraz długu celnego 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Dyrektora Izby Celnej [...] na rzecz "A" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w J. kwotę 9.217(dziewięć tysięcy dwieście siedemnaście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 12 października 2015 r. nr [...], Naczelnik Urzędu Celnego ustalił klasyfikację taryfową towaru do kodu TARIC 7307 19 10 10, określił stawkę celną erga omnes w wysokości 3,7 % i stawkę cła antydumpingowego w wysokości 57,8%, określił niezaksięgowaną kwotę należności celnych (A00) podlegającą retrospektywnemu zaksięgowaniu w wysokości 4.948,00 zł oraz niezaksięgowaną kwotę należności celnych (A30) w wysokości 188.863,00 zł podlegającą retrospektywnemu zaksięgowaniu oraz orzekł o poborze odsetek wynikających z art. 65 ust. 5 ustawy Prawo celne.

W uzasadnieniu organ wskazał, że na podstawie zgłoszeń celnych : [...] z dn. 17.10.2014r., [...]z dn. 28.08.2014r., [...] z dn. 28.06.2014r., [...] z dn. 28.10.2013r., [...] z dn. 13.06.2013r., [...] z dn. 07.02.2013r., [...] z dn. 20.08.2013r. - objęto procedurą dopuszczenia do obrotu towary opisane jako "obejmy rur - odlewy z żeliwa sferoidalnego".

Do Urzędu Celnego przekazano protokół pokontrolny z dnia 27.03.2015r., w którym stwierdzono, że obejmy klasyfikowano do różnych kodów TARIC, tj.: 8481 90 00 90; 7308 90 98 00; 7326 20 00 90; 7326 90 98 90. W protokole kontroli, jako właściwy, został wskazany kod TARIC 7307 19 10 10. Stanowiło to podstawę do wszczęcia z urzędu postępowań w sprawie klasyfikacji taryfowej towaru oraz określenia prawidłowych należności celnych z tytułu importu towarów objętych ww. zgłoszeniami. Postanowieniem z dnia 21.08.2015r. połączono sprawy wszczęte przez Naczelnika Urzędu Celnego na podstawie tego samego materiału dowodowego w celu ich łącznego rozpoznania lub także rozstrzygnięcia.

Organ ustalił, że przedmiotowe obejmy były nieprawidłowo klasyfikowane przez skarżącą. Właściwym kodem TARIC dla towaru jest kod TARIC 7307 19 10 10, obejmujący: Łączniki rur lub przewodów rurowych (na przykład złączki nakrętne, kolanka, tuleje), z żeliwa lub stali; Łączniki odlewane; Pozostałe; Z żeliwa ciągliwego; Gwintowane, z wyłączeniem elementów podstawowych łączników zaciskowych wykorzystujących gwinty metryczne ISO DIN 13 oraz okrągłych skrzynek przyłączowych bez pokrywy". Organ ponadto wskazał, że władze Hiszpanii w dniu 6 września 2013 r. dla analogicznego towaru wydały decyzję, w której - jako prawidłowy- wskazano kod TARIC 7307 19 10 10, co stanowi istotną wskazówkę klasyfikacyjną. W związku z tym organ orzekł jak w sentencji decyzji.

Dyrektor Izby Celnej decyzją z dnia 22 stycznia 2016 r. nr [...], wydaną w oparciu o art. 233 § 1 pkt 1 ustawy Ordynacja podatkowa, art. 73 ust. 1 ustawy Prawo celne, po rozpatrzeniu odwołania, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że kwestią sporną była klasyfikacja taryfowa towarów objętych procedurą dopuszczenia do obrotu na podstawie w/w zgłoszeń celnych do kodu TARIC 7307 19 10 10 i - w konsekwencji -naliczenie cła antydumpingowego.

Zgodnie z art. 1 pkt. 1 Rozporządzenia Wykonawczego Rady (UE) NR 430/2013 z dnia 13 maja 2013r na przywóz gwintowanych łączników rur lub przewodów rurowych, odlewanych z żeliwa ciągliwego, obecnie objętych kodem CN ex 7307 19 10 (kod TARIC 7307 19 10 10) i pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej nakłada się ostateczne cło antydumpingowe. Dla producenta towaru będącego przedmiotem niniejszego postępowania ustalono kod dodatkowy B999 (pozostałe, niewymienione wcześniej firmy) ze stawką ostatecznego cła antydumpingowego w wysokości 57,8%.

Na podstawie m.in. faktury handlowej oraz załączonych przez stronę wyjaśnień, kart katalogowych, rysunków i zdjęć, protokołu kontrolnego z dnia 27.03.2015r organ ustalił, że przedmiotem importu były obejmy rur - odlewy z żeliwa sferoidalnego. W fakturach handlowych dołączonych do zgłoszeń celnych towary opisano jako "clamp DNI10", "clamp 90(110,125,160), "DNI10", "DN90", "DN160", "clamp part DN125(160,90,110)" (clamp z jęz. ang. - zacisk, obejma). W trakcie kontroli wezwano stronę do złożenia pisemnych wyjaśnień na temat importowanych towarów, pytając o konkretne towary (obejmy o symbolach jak wyżej) wymienione w tabelach z nazwy i symbolu, powiązanych ze zgłoszeniami celnymi będącymi przedmiotem niniejszych postępowań. W odpowiedzi strona nadesłała (kilkukrotnie uzupełniany) opis przedmiotowych obejm, zdjęcie obejmy o symbolu Dzl60 z odejściem gwintowanym 2", które odpowiada obejmie o symbolu 3160 z karty prezentacji przyłączy wodociągowych uzyskanych ze strony internetowej firmy, dołączonej do protokołu kontroli. Strona wyjaśniła, że "importowane obejmy służą do tworzenia przyłączy do rur, ich średnica na rysunku oznaczona (Dz) jest to średnica do jakiej rury PE lub PVC jest przeznaczona dana obejma.(...). Odejście gwintowane jest zawsze o średnicy 2 cale wg normy EN ISO 228-1:2005".

Z instrukcji obsługi i informacji technicznej o ww. produkcie wynika, iż obejmy rur są wykonane z żeliwa sferoidalnego, mogą być stosowane w różnych położeniach, przeznaczone są do instalacji wodociągowej, wody pitnej oraz dla innych obojętnych cieczy.

Kod TARIC 7307 19 10 10, przyjęty w zaskarżonej decyzji obejmuje:

"Łączniki rur lub przewodów rurowych (na przykład złączki nakrętne, kolanka, tuleje), z żeliwa lub stali; Łączniki odlewane; Pozostałe; Z żeliwa ciągliwego; Gwintowane, z wyłączeniem elementów podstawowych łączników zaciskowych wykorzystujących gwinty metryczne ISO DIN 13 oraz okrągłych skrzynek przyłączowych bez pokrywy".

Z Not Wyjaśniających do tej pozycji wynika, że niniejsza pozycja obejmuje armaturę z żelaza lub stali, stosowaną głównie do łączenia dwóch rur lub, przyłączania rur do jakiegokolwiek urządzenia lub do zaślepiania otworu rury. Niniejsza pozycja jednak nie obejmuje wyrobów używanych do montażu rur i przewodów rurowych, które nie stanowią ich integralnej części (np. wieszaki, wsporniki itp. elementy nośne, które tylko mocują lub podtrzymują rury i przewody na ścianach, opaski zaciskowe do mocowania elastycznych przewodów rurowych lub węży do sztywnych rur, kranów, złączek itp.) (pozycja 7325 lub 7326). Połączenie uzyskuje się: przez skręcanie, jeżeli stosuje się złączki gwintowane żeliwne lub stalowe; przez spawanie, jeżeli stosowane są złączki stalowe do połączeń spawanych czołowych lub kielichowych. W przypadku spawania czołowego końce złączek i rur są cięte prostopadle do osi lub fazowane, lub przez styk, jeżeli stosuje się złączki do wielokrotnego montażu. Niniejsza pozycja obejmuje więc kołnierze płaskie, kołnierze płaskie z kutymi pierścieniami, kolanka, łuki i łuki rurowe, nawet o kącie 180°, reduktory, trójniki, krzyżaki, korki i zatyczki, zaślepki, złączki do balustrad i konstrukcji rurowych, śruby regulacyjne, łączniki z wieloma rozgałęzieniami, tuleje, syfony, złączki dwuwkrętne, dwuzłączki, zaciski i opaski.

Zatem zgodnie z brzmieniem pozycji 7307 klasyfikowane są do niej "łączniki rur lub przewodów rurowych (na przykład złączki nakrętne, kolanka, tuleje), z żeliwa lub stali", czyli wszelkiego typu łączniki rur i przewodów z żeliwa i stali m.in. "armatura do łączenia dwóch rur lub przyłączenia do jakiegokolwiek urządzenia". Natomiast podpozycja 7307 19 10 10 obejmuje łączniki z żeliwa ciągliwego, w których połączenie uzyskuje się przez skręcanie, jeżeli stosuje się złączki gwintowane. W importowanych "obejmach" połączenie następuje poprzez ściskanie przewodu rurowego obejmą (o różnych średnicach) z jednej strony oraz poprzez złącze gwintowane o średnicy 2 cali z drugiej strony łącznika. Tym samym klasyfikacja przedmiotowych obejm gwintowanych do pozycji TARIC 7307 19 10 10 jest zgodna z Regułą 1 i 6 Ogólnych Reguł Nomenklatury Scalonej.

Niezasadny jest w tej sytuacji zarzut naruszenia przez organ I instancji reguły 4. Reguła ta odnosi się do wyrobów, których nie można zaklasyfikować zgodnie z regułami 1,2,3. Stanowi ona, że towary takie powinny być klasyfikowane do pozycji właściwej dla towarów, do których są najbardziej podobne.

Odnośnie zawartego w odwołaniu wniosku strony o dopuszczenie i prowadzenie dowodu z dokumentów w postaci protokołu nr [...] z kontroli w firmie w dniach 1-20 stycznia 2011 r. - w którym nie stwierdzono nieprawidłowości w klasyfikacji tego rodzaju towaru, organ odwoławczy odmówił prowadzenia tego dowodu wyjaśniając, że w 2011 r. kontrolą zostały objęte inne zgłoszenia celne, zaś protokół z 2011 r. nie dotyczy aktualnie prowadzonego postępowania. Strona na etapie postępowania przed organem I instancji nie przedłożyła protokołu z 2011r. jako dowodu w sprawie, jak również nie wnioskowała o włączenie go jako dowodu w sprawie. Niezasadny był zatem zarzut naruszenia art. 188 ustawy Ordynacja podatkowa. Niezasadny był także zarzut naruszenia art. 194 o.p., albowiem protokół kontrolny z 2011 r. nie stanowił materiału dowodowego w prowadzonym postępowaniu. Podstawę wydania zaskarżonej decyzji stanowi protokół kontroli z dnia 27 marca 2015 r.

Wyjaśniono, że z przyjętego przez organ kodu TARIC – w stosunku do przedmiotowego towaru - przeznaczenie towaru nie decyduje o jego klasyfikacji. Decydującym elementem jest materiał, z jakiego łącznik jest wykonany, tj. z żeliwa lub stali, łączniki odlewane z żeliwa ciągliwego, gwintowane. Bezsprzecznie sporne towary były odlewane z żeliwa sferoidalnego, ciągliwego o zawartości węgla 3,45%-3,95% (żeliwo czarne). W tej sytuacji przeprowadzone w odwołaniu przez skarżącego rozważania na temat wielorakiego wykorzystania obejm nie mają znaczenia dla celów klasyfikacyjnych.

Odnosząc się do zarzutu niezasadnego orzeczenia o odsetkach wynikających z art. 65 ust. 5 ustawy Prawo celne organ wyjaśnił, że zachodziły przesłanki obciążenia strony tymi odsetkami, bowiem w dacie przyjęcia zgłoszeń celnych i objęcia towarów wnioskowaną procedurą strona zadeklarowała nieprawidłową klasyfikację taryfową towarów i w konsekwencji uiściła kwotę wynikającą z długu celnego w niższej wysokości niż należna. Niezaksięgowana kwota należności celnych podlegająca retrospektywnemu zaksięgowaniu została ustalona w późniejszej decyzji organu celnego pierwszej instancji w związku z ustaleniem prawidłowego kodu TARIC. Ponadto z w/w przepisu wynika, że to na stronie spoczywa ciężar dowodu, że podanie nieprawidłowych danych w zgłoszeniu celnym nie wynikało z jej zaniedbania lub świadomego działania. Do organów celnych należy ocena, czy przedstawione przez stronę "szczególne okoliczności, niewynikające z jego (dłużnika) zaniedbania lub świadomego działania", zostały dostatecznie udowodnione. Strona na etapie postępowania przed I instancją nie przedstawiła dowodów wskazujących na jakiekolwiek akty staranności poczynione w celu uchronienia się od stosowania nieprawidłowej klasyfikacji taryfowej. Wyjaśnienie w odwołaniu, że strona dokonywała taryfikacji mając na uwadze protokół z kontroli przeprowadzonej w firmie w 2011 r. przez Urząd Celny jest, w ocenie organu odwoławczego, niewystarczające.

Przywołana w zaskarżonej decyzji wiążąca informacja taryfowa wydana przez władze Hiszpanii stanowiła jedynie materiał pomocniczy, a klasyfikacji taryfowej towaru dokonano na podstawie obowiązujących przepisów, uwzględniając brzmienie pozycji i uwag do sekcji i działów Taryfy Celnej oraz dowodów zgromadzonych w sprawie.

"A" Sp. z o.o. w J. wniosła skargę na wyżej opisaną decyzję organu odwoławczego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, domagając się uchylenia decyzji organów obu instancji.

Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie:

1. Ogólnych Reguł Interpretacji Nomenklatury Scalonej ORINS (dalej: "Nomenklatura") - reguły 3 (c) wskazanej w Rozporządzeniu Wykonawczym Komisji (UE) nr 1001/2013 z dnia 4 października 2013 r. zmieniającym załącznik I do Rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnotowej Taryfy Celnej oraz w Rozporządzeniu Wykonawczym Komisji (UE) nr 927/2012 z dnia 9 października 2012 r. zmieniającym załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (dalej: "Rozporządzenie ws. Nomenklatury Scalonej") poprzez jej niezastosowanie, co w konsekwencji doprowadziło do błędnej oceny, jakoby towary mogące zostać zakwalifikowane do 2 lub więcej pozycji Nomenklatury należy klasyfikować w sposób inny niż wskazany w tej regule, a w szczególności w sposób inny niż został wskazany przez stronę;

2. reguły 4 Rozporządzenia ws. Nomenklatury Scalonej poprzez jej niezastosowanie, co w konsekwencji doprowadziło do błędnej oceny, jakoby towary, które nie mogą być zakwalifikowane według reguł 1-3 Nomenklatury winny być klasyfikowane w sposób inny niż do pozycji odpowiednich dla towarów, do których są najbardziej zbliżone;

3. art. 122, art. 187 § 1 oraz art. 19 o.p. w związku z art. 73 ust. 1 ustawy Prawo celne, poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów, polegające na bezpodstawnym i nieuprawnionym przyjęciu, że wszystkie obejmy rurowe są produktami tożsamymi, a ich funkcji ani zastosowania nie można rozdzielać, a co za tym idzie, że nie można ich klasyfikować w zależności od użycia do wskazanych przez stronę kodów TARIC;

4. art. 122, art. 187 § 1, art. 188, art. 191 o.p. oraz art. 197 w związku z art. 73 ust. 1 UPC poprzez brak podjęcia przez organy obu instancji jakichkolwiek działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego , w szczególności braku przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego na okoliczność ustalenia zastosowania i możliwego zaklasyfikowania towarów wobec w tym zakresie wątpliwości, w sytuacji, gdy dla rozstrzygnięcia sprawy wymagane były wiadomości specjalne;

5. naruszenie wynikającej z art. 2a, art. 121 § 1 oraz art. 188 o.p. w związku z art. 73 ust. 1 UPC zasady in dubio pro tributario, poprzez bezpodstawne i niczym nieuzasadnione przyjęcie, jakoby wątpliwości wzbudzała klasyfikacja obejm do zadeklarowanych przez spółkę kodów: 7308 90 98 00, 7326 20 00 90, 7326 90 98 90, 8481 90 00 90, w szczególności w kontekście ustalenia, że kontrola celna, przeprowadzona w spółce przez funkcjonariuszy Urzędu Celnego w K. udokumentowana treścią protokołu z dnia 8 lutego 2011 r., dotycząca taryfikacji oraz prawidłowości deklarowania wartości celnej, nie stwierdziła żadnych nieprawidłowości; w tym również odmowę przeprowadzenia dowodu z wyżej wskazanego protokołu;

6. art. 194 o.p. w związku z art. 73 ust. 1 UPC, poprzez wydanie zarówno zaskarżonej decyzji, jak i decyzji organu I instancji, wbrew faktom urzędowo stwierdzonym w dokumencie urzędowym - protokole kontroli z dnia 8 lutego 2011 r., w którym funkcjonariusze Urzędu Celnego w Krośnie potwierdzili prawidłowość taryfikacji importowanych towarów objętych zaskarżoną decyzją;

7. art. 122, art. 123 § 1, art. 187 § 1 oraz art. 191 o.p. w związku z art. 65 ust. 5 UPC, poprzez odmowę przeprowadzenia dowodu z treści protokołu kontroli celnej z dnia 8 lutego 2011 r. z którego jednoznacznie wynika, iż dokonywanie klasyfikacji towarów stanowiących obejmy rurowe do kodów TARIC 7308 90 98 00, 7326 20 00 90, 7326 90 98 90, 8481 90 00 90 było prawidłowe, a co za tym idzie - stosowanie tych kodów było uzasadnione i podawanie tychże kodów TARIC przez spółkę nie stanowiło w rzeczywistości podania danych nieprawidłowych lub niekompletnych, co doprowadziło do błędnego zastosowania art. 65 ust. 5 UPC i naliczenia oraz retrospektywnego zaksięgowania odsetek od rzekomych należności celnych;

8. art. 1 pkt. 1 Rozporządzenia Wykonawczego Rady (UE) nr 430/2013 z dnia 13 maja 2013 r. (dalej: "Rozporządzenie Antydumpingowe") oraz art. 122, 187 § 1 i art. 191 o.p. poprzez wybiórczą ocenę dowodów, prowadzącą do przyjęcia nieznajdującej oparcia w stanie faktycznym ani prawnym tezy, że obejma rurowa stanowi łącznik rurowy, gwintowany, o którym mowa w Rozporządzeniu Antydumpingowym, a co za tym idzie - nałożeniu cła antydumpingowego na sprowadzane z Chin obejmy rurowe;

9. motywu 13 Rozporządzenia Antydumpingowego w związku z motywami 17-18 Rozporządzenia Tymczasowego (rozporządzenie komisji WE nr 1071/2012 z dnia 14 listopada 2012 r.) poprzez błędne przyjęcie, jakoby obejma rurowa stanowiła przedmiot postępowania objętego Rozporządzeniem Antydumpingowym, podczas gdy z analizy materiału dowodowego wynika, iż obejma rurowa nie jest produktem tożsamym ani nawet podobnym do przedmiotu postępowania;

10. art. 210 § 1 pkt 6) oraz art. 210 § 4 o.p. w związku z art. 73 ust. 1 UPC poprzez brak uzasadnienia faktycznego zaskarżonej decyzji, w szczególności poprzez brak wskazania faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, którym dał wiarę oraz przyczyn, dla których innym odmówił wiarygodności.

W ocenie skarżącej przy dokonywaniu klasyfikacji organy pominęły wskazane w skardze reguły ORINS i wybiórczo dokonały analizy zebranego w sprawie materiału dowodowego. Pominęły , że obejmy, pomimo jednakowej nazwy, mogą różnić się właściwościami jak i zastosowaniem. To z kolei determinuje kwalifikację towaru do konkretnego kodu TARIC.

Skarżąca zarzuciła organom niezasadne odmówienie przeprowadzenia dowodu z innego protokołu pokontrolnego, który zawiera ustalenia korzystne dla strony. Powyższe stanowi przejaw wybiórczego, niewszechstronnego i nieobiektywnego prowadzenia postępowania przez organy, co naruszyło zasadę uregulowaną w art. 121 § 1 o.p..

Skarżąca podnosiła również, że wszystkie sprowadzane wyroby są odlewane z żeliwa sferoidalnego, ciągliwego o zawartości węgla 3,45% - 3,95% (żeliwo czarne). Ta okoliczność nie powinna determinować klasyfikacji wyrobu z tego materiału, gdyż znajduje ono zastosowanie w wielu dziedzinach przemysłu: od maszyn rolniczych, maszyn do szycia po artykuły gospodarstwa domowego. Towary te nie są klasyfikowane według jednego kodu TARIC. Nie można jednoznacznie wskazać jednego kodu, do którego można zakwalifikować wszystkie towary, tym bardziej, że organ sam przyjął, że nie ma do czynienia z łącznikiem rurowym gwintowanym, tylko obejmą rurową. Skarżąca wyjaśniła, że w toku postępowania wielokrotnie wskazywała na zastosowanie obejm rurowych, ich właściwości fizyczne i sposób wykorzystania. Organ nie ustosunkował się do tych twierdzeń i stanowiska skarżącej. Organ przeprowadził postępowanie naruszając przepisy art. 122, art. 123 § 1, art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 188 oraz art. 191 o.p., odmawiając przeprowadzenia dowodu z wnioskowanego przez skarżącą protokołu kontroli z dnia 8 lutego 2011 r., z którego wynika, iż dotychczasowa stosowana przez spółkę klasyfikacja towarów stanowiących obejmy rurowe była prawidłowa i nie budziła wątpliwości.

Jednocześnie skarżąca wystąpiła z wnioskiem o przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z dokumentu -w postaci opinii rzeczoznawcy - określającego różnicę pomiędzy obejmą rurową, a łącznikiem rurowym gwintowanym oraz rozstrzygającego o kodzie TARIC dla tego wyrobu.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w G. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko.

W piśmie procesowym z dnia 3 czerwca 2016 r. skarżąca wniosła o przeprowadzenie dowodu z protokołu kontroli nr [...] z dnia 8 lutego 2011 r. oraz Wiążącej Informacji Taryfowej z dnia 23.03.2016 r. nr [...]. Podniosła, iż działając w oparciu o dokument urzędowy, jakim jest w/w protokół kontroli , stosowała kod 8481 90 00 90 w dalszych okresach będąc przekonaną, że jest poprawny. Z uwagi na fakt ciągłego importu tych samych towarów nie znajdywała konieczności zmiany tego kodu w zgłoszeniach celnych. W czasie pierwszej kontroli istniał kod 7307 19 10, opisujący wszystkie łączniki wykonane z żeliwa ciągliwego, a zatem zarówno gwintowane jak i niegwintowane. Gdyby podczas pierwszej kontroli stwierdzono jakiekolwiek nieprawidłowości, kontrolujący powinni zakwalifikować przedmiotowe obejmy do kodu 7307 19 10, który w maju 2012 r., w związku z wprowadzeniem cła antydumpingowego na łączniki gwintowane, został rozwinięty do rozszerzenia 7307 19 10 10.

Skarżąca wskazała, że uzyskała dla tożsamego towaru Wiążącą Informację Taryfową nr [...], która klasyfikuje towar do kodu 737191090. Skarżąca jest świadoma, że WIT wiąże od momentu jego wydania, to jednak powyższe wskazuje na to, że objęte postępowaniem obejmy rurowe powinny być zaklasyfikowane do kodu TARIC 737191090.

Na rozprawie w dniu 16 czerwca 2016 r. pełnomocnik skarżącej dodał, że w ocenie skarżącej sprowadzane przez nią towary powinny być klasyfikowane do kodu TARIC 7307 19 10 90. Zgłoszenia dotyczyły zawsze tego samego towaru, a jego różna klasyfikacja wynikała z faktu jego różnego zastosowania. Towar jest łącznikiem rurowym w rozumieniu kodu 7307. Zawiera elementy podstawowe łączników zaciskowych wykorzystujące gwinty metryczne ISO DIN 13.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

W myśl art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2014 r., poz. 1647) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2016 r., poz. 718), dalej zwanej "p.p.s.a.", sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Kontrola zaskarżonej decyzji dokonana w oparciu o wyżej wymienione kryterium prowadzi do wniosku, że skarga zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem kontroli sądowej jest decyzja Dyrektora Izby Celnej z dnia 22 stycznia 2016 r., utrzymująca w mocy decyzję organu pierwszej instancji, ustalającą klasyfikację taryfową towaru "obejmy rur – odlewy z żeliwa sferoidalnego" do kodu TARIC 7307 19 10 10, określającą stawkę cła antydumpingowego, niezaksięgowaną kwotę należności celnych podlegających retrospektywnemu zaksięgowaniu oraz odsetki wynikające z art. 65 ust. 5 ustawy Prawo celne.

Zasadniczą kwestią w niniejszej sprawie było ustalenie prawidłowej klasyfikacji taryfowej towaru zgłaszanego jako obejmy rur – odlewy z żeliwa sferoidalnego. Zgodnie z art. 20 ust. 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz.U.UE. L. 92. 302.1 ze zm.), zwanego dalej: WKC, obowiązującego w dacie orzekania przez organy celne, należności celne ustalane są na podstawie Taryfy Celnej Wspólnot Europejskich, która została wprowadzona rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz.U.UE. L. 87. 256.1).

Przedmiotowych zgłoszeń celnych dokonano w latach 2013 i 2014 r. , gdy obowiązywało – kolejno - rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 927/2012 z dnia 9 października 2012 r., zmieniające załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz.U.UE.L. 2012. 304.1) oraz rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 1001/2013 z dnia 4 października 2013 r. zmieniające załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz.U.UE. L.2013. 290.1).

W pierwszej kolejności należy zauważyć, że nie budzi żadnych wątpliwości Sądu , że stosowana w odniesieniu do przedmiotowego towaru przez stronę klasyfikacja była nieprawidłowa. Okoliczność ta jest zresztą bezsporna - pełnomocnik skarżącej przyznał to w piśmie z dnia 3 czerwca 2016 r. oraz w czasie rozprawy w dniu 16 czerwca 2016 r., stwierdzając jednak jednocześnie, że nieprawidłowa jest również klasyfikacja przyjęta przez Dyrektora Izby Celnej. Zdaniem skarżącej prawidłowa jest klasyfikacja do kodu TARIC 7307 19 10 90.

Organ celny uznał, że przedmiotowy towar należy klasyfikować do pozycji 7307 właściwej dla łączników rur lub przewodów rurowych (na przykład złączki nakrętne, kolanka, tuleje), z żeliwa lub stali". Natomiast podpozycja 7307 19 10 10 obejmuje:

- łączniki odlewane

- - pozostałe

- - - z żeliwa ciągliwego

- - - - gwintowane, z wyłączeniem elementów podstawowych łączników zaciskowych wykorzystujących gwinty metryczne ISO DIN 13 oraz okrągłych skrzynek przyłączeniowych bez pokrywy.

Jak twierdził organ w importowanych "obejmach" połączenie następuje poprzez ściskanie przewodu rurowego obejmą (o różnych średnicach) z jednej strony oraz poprzez złącze gwintowane o średnicy 2 cali z drugiej strony łącznika. W ocenie organu sporny towar winien być zaklasyfikowany do kodu TARIC 7307 19 10 10 .

Z Not Wyjaśniających do Nomenklatury scalonej wynika, że pozycja 7307 obejmuje armaturę z żelaza lub stali, stosowaną głównie do łączenia dwóch rur lub przyłączania rur do jakiegokolwiek urządzenia lub do zaślepiania otworu rury. Niniejsza pozycja jednak nie obejmuje wyrobów używanych do montażu rur i przewodów rurowych, które nie stanowią ich integralnej części (np. wieszaki, wsporniki itp. elementy nośne, które tylko mocują lub podtrzymują rury i przewody na ścianach, opaski zaciskowe do mocowania elastycznych przewodów rurowych lub węży do sztywnych rur, kranów, złączek itp.) (pozycja 7325 lub 7326).

Połączenie uzyskuje się: - przez skręcanie, jeżeli stosuje się złączki gwintowane żeliwne lub stalowe; - przez spawanie, jeżeli stosowane są złączki stalowe do połączeń spawanych czołowych lub kielichowych. W przypadku spawania czołowego końce złączek i rur są cięte prostopadle do osi lub fazowane; - lub przez styk, jeżeli stosuje się złączki do wielokrotnego montażu.

Niniejsza pozycja obejmuje więc kołnierze płaskie, kołnierze płaskie z kutymi pierścieniami, kolanka, łuki i łuki rurowe, nawet o kącie 180o, reduktory, trójniki, krzyżaki, korki i zatyczki, zaślepki, złączki do balustrad i konstrukcji rurowych, śruby regulacyjne, łączniki z wieloma rozgałęzieniami, tuleje, syfony, złączki dwuwkrętne, dwuzłączki, zaciski i opaski.

Organ opierając się na materiale dowodowym zgromadzonym w toku czynności kontrolnych przeprowadzonych w 2015 r., w tym złożonych przez skarżącą wyjaśnieniach, stwierdził, że przedmiotem importu były obejmy rur - odlewy z żeliwa sferoidalnego. Z instrukcji obsługi i informacji technicznej o produkcie wynika, że obejmy rur mogą być stosowane w różnych położeniach, przeznaczone są do instalacji wodociągowej, wody pitnej oraz do innych obojętnych cieczy. Służą do tworzenia przyłączy do rur, ich średnica (Dz) to średnica, do jakiej rury PE lub PCV jest przeznaczona dana obejma. Odejście gwintowane jest zawsze o średnicy 2 cale wg normy EN ISO 228-1:2005.

Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że dokonana przez organ klasyfikacja importowanych obejm do pozycji 7307 jest prawidłowa. Pełnomocnik skarżącej na rozprawie podzielił to stanowisko stwierdzając, że sprowadzany towar jest łącznikiem rurowym w rozumieniu kodu 7307.

Odnosząc się natomiast do dokonanej przez organ klasyfikacji obejm do podpozycji 7307 19 10 10, Sąd stoi na stanowisku, że przeprowadzone postępowanie nie dało podstaw do rozstrzygnięcia przyjętego przez organ.

Wprowadzenie do Taryfy Celnej kodu 7307 19 10 10 było następstwem wejścia w życie - w dniu 15 maja 2013 r. - Rozporządzenia Wykonawczego Rady (UE) Nr 430/2013 z dnia 13 maja 2013 r., nakładającego ostateczne cło antydumpingowe oraz ostatecznie pobierającego cło tymczasowe nałożone na przywóz gwintowanych łączników rur lub przewodów rurowych , odlewanych z żeliwa ciągliwego, pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej i Tajlandii oraz zamykające postępowanie w odniesieniu do Indonezji ( Dz.U. UE.L. 2013.129.1 ). W trakcie postępowania poprzedzającego wydanie rozporządzenia stwierdzono, że obowiązująca dotychczas definicja produktu w postaci gwintowanych łączników rur lub przewodów rurowych, odlewanych z żeliwa ciągliwego powinna zostać ograniczona. W uzasadnieniu takiego stanowiska wskazano w motywie 10 ww. rozporządzenia na podniesiony przez pewnego importera argument, że elementy podstawowe łączników zaciskowych nie powinny wchodzić w zakres definicji produktu objętego postępowaniem. Importer ten argumentował, że elementy podstawowe łączników zaciskowych mają inne przeznaczenie i dostarczył dowody potwierdzające na to, że gwint w elemencie podstawowym łącznika zaciskowego może być z łatwością odróżniony od gwintu w łączniku standardowym, ponieważ jest on wykonywany według innej normy ISO.

Z powyższego wynika, że dla dokonania prawidłowej klasyfikacji gwintowanych łączników rur odlewanych z żeliwa ciągliwego niezbędne jest wcześniejsze ustalenie, czy nie zawierają one elementów podstawowych łączników zaciskowych wykorzystujących gwinty metryczne ISO DIN 13. Jeżeli łączniki zawierają takie elementy, powinny zostać zaklasyfikowane do kodu 7307 19 10 90.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpatrywanej sprawy stwierdzić należy, że organ odwoławczy dokonując klasyfikacji taryfowej zgłoszonego towaru kwestię tę pominął w swoich rozważaniach, a ma to znaczenie kluczowe dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy.

Bezsporne jest, że z uzasadnienia decyzji organu celnego powinno wynikać, że dokonał on oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego w sposób odpowiadający regule wynikającej z art. 191 o.p., a uzasadnienie takiego aktu winno odpowiadać art. 210 o.p. Przepisy art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 o.p. wymagają, aby decyzja zawierała uzasadnienie faktyczne i prawne. Motywy decyzji, zredagowane w sposób należyty, powinny akceptować zasadność wszystkich przesłanek faktycznych i prawnych, którymi organ administracyjny kierował się przy załatwianiu sprawy wydaną decyzją.

Przy takim uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, a raczej jego braku, jeżeli chodzi o kwestię wyłączenia, o którym mowa w opisie podpozycji 7307 19 10 10, stanowisko organu odwoławczego w tym zakresie należało więc uznać za co najmniej przedwczesne. W przypadku zaś braku prawidłowego uzasadnienia decyzji Sąd nie może zastępować organu w poszukiwaniu nowej argumentacji i uzasadnienia dla trafności przyjętego przez niego stanowiska, gdyż kontroluje jedynie zgodność z prawem zaskarżonej decyzji.

Dodatkowo Sąd wskazuje, że na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. dopuścił dowód z dokumentu - Wiążącej Informacji Taryfowej z dnia 23 marca 2016 r. nr [...], wydanej dla skarżącej. W piśmie z dnia 3 czerwca 2016 r. skarżąca twierdzi, że WIT dotyczy towaru tożsamego z towarami objętymi przedmiotowymi zgłoszeniami. W dokumencie tym towar został sklasyfikowany do kodu 7307 19 10 90, zaś ze znajdującego się tam opisu wynika, że zawiera cztery otwory, które są nagwintowane na całej długości gwintem metrycznym - według normy technicznej ISO DIN 13. Pełnomocnik skarżącej na rozprawie podał, że importowane przez skarżącą towary zawierają elementy podstawowe łączników zaciskowych wykorzystujących gwinty metryczne ISO DIN 13.

Sąd ma świadomość, że z treści art. 12 WKC wynika, że WIT ma ograniczone znaczenie czasowe, wiąże bowiem organ w okresie obowiązywania informacji taryfowej i nie ma zastosowania do towarów zgłoszonych przed jej wydaniem, a taka sytuacja ma miejsce w rozpatrywanej sprawie. Nie oznacza to jednak, że WIT nie powinien być w żaden sposób uwzględniany przez sądy czy organy celne. W niniejszej sprawie organ pierwszej instancji, a później organ odwoławczy również powołały się na dotyczący innego podmiotu WIT nr [...], wydany przez organy celne Hiszpanii. W ocenie Sądu, gdy klasyfikacja towaru w informacji taryfowej wydanej dla skarżącej, twierdzącej, że dotyczy ona tożsamego towaru, różni się od klasyfikacji przyjętej przez organ, wątpliwości budzi prawidłowość klasyfikacji dokonanej przez organ. Dla tej oceny nie ma znaczenia, że informacja taryfowa została wydana na okres po przyjęciu przedmiotowych zgłoszeń.

Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdził, że organ odwoławczy orzekając o utrzymaniu w mocy decyzji organu pierwszej instancji nie wykazał, z jakich przyczyn uznał dokonaną przez ten organ klasyfikację obejm rur – odlewy z żeliwa sferoidalnego za prawidłową, czy naruszył art. 191 i art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 o.p. i naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Podkreślenia przy tym wymaga, że jedno ze zgłoszeń celnych objętych przedmiotową decyzją pochodzi sprzed dnia 15 maja 2013 r., czyli dnia wejścia w życie przywołanego wyżej Rozporządzenia Wykonawczego Rady (UE) Nr 430/2013 z dnia 13 maja 2013 r., bowiem zostało dokonane w dniu 7 lutego 2013 r.

W dniu 7 lutego 2013 r. treść podpozycji 7307 19 10 10 była inna , niż po wyjściu w życie w/w rozporządzenia , bowiem obejmowała:

łączniki rur lub przewodów rurowych (na przykład złączki nakrętne, kolanka, tuleje), z żeliwa lub stali - łączniki odlewane- - pozostałe - - - z żeliwa ciągliwego- - - - gwintowane.

Dla przypomnienia wskazać należy, że od dnia 15 maja 2013 r. brzmienie tej podpozycji zostało w końcowej części rozwinięte i brzmiało: "- - - - gwintowane, z wyłączeniem elementów podstawowych łączników zaciskowych wykorzystujących gwinty metryczne ISO DIN 13 oraz okrągłych skrzynek przyłączeniowych bez pokrywy".

Tym niemniej, o ile ustalone zostanie, że przedmiotowe obejmy - co do zasady - nie spełniają warunków do zaklasyfikowania ich do kodu 7307 19 10 10 w brzmieniu obowiązującym po dniu 15 maja 2013 r., organ powinien mieć na uwadze, że wszystkie zgłoszenia celne objęte kontrolowaną decyzją dotyczą takiego samego towaru. W tej sytuacji rozważenia będzie wymagało - także w odniesieniu do towaru objętego zgłoszeniem celnym sprzed tej daty - czy należy pobrać cło antydumpingowe, z uwagi na treść przepisów Rozporządzenia Wykonawczego Rady (UE) Nr 430/2013 z dnia 13 maja 2013 r. , które cło takie nakłada – co wymaga podkreślenia - na określony rodzaj towaru.

Wskazać też należy, że Sąd oddalił wniosek skarżącej o dopuszczenie dowodu z opinii rzeczoznawcy inż. J. Ch., dotyczącej różnic między obejmą rurową a łącznikiem rurowym gwintowanym oraz rozstrzygającej o kodzie TARIC dla przedmiotowego towaru. Przeprowadzenie takiego dowodu przez sąd administracyjny jest, w świetle przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, niedopuszczalne. Na mocy art. 106 § 3 p.p.s.a. sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić jedynie dowody uzupełniające z dokumentów. Choć wnioskowana opinia sporządzona została w formie pisemnej, jest ona przede wszystkim dowodem z opinii biegłego (rzeczoznawcy), wobec czego nie jest dowodem, o jakim mowa w przywołanym przepisie. Na marginesie jedynie można zauważyć, że przedmiotem opinii biegłego nie może być klasyfikacja taryfowa towaru, bowiem należy to do organów celnych.

Odnosząc się do podniesionych w skardze zarzutów naruszenia reguł 3 (c) i 4 ORINS, Sąd stwierdza, że nie są one zasadne. Prawidłowe jest stanowisko organu, że klasyfikacji spornego towaru do pozycji 7307 można było dokonać wykorzystując wcześniejsze reguły, a mianowicie reguły 1, 2 (b) i 3 (a). Zawsze pozycja określająca towar w sposób najbardziej szczegółowy ma pierwszeństwo przed pozycjami określającymi towar w sposób ogólny. Dodać należy, że właściwie stosowane reguły klasyfikacji taryfowej zapewniają klasyfikowanie danego towaru zawsze do jednej i tej samej pozycji i podpozycji z wyłączeniem wszystkich innych. Deklarowany zaś przez stronę różny sposób wykorzystania towaru nie ma wpływu na ustaloną klasyfikację celną, gdyż taryfa celna nie różnicuje towarów w zależności od ich przeznaczenia, z wyjątkiem kiedy brzmienie pozycji tak stanowi.

Skarżąca zarzuciła też naruszenie przez organ odwoławczy art. 112, art. 123 § 1 , art. 187 §1 i art. 191 o.p. przez odmowę przeprowadzenia dowodu z protokołu kontroli celnej z 2011 r. co doprowadziło do błędnego zastosowania art. 65 ust. 5 ustawy Prawo celne i naliczenie oraz retrospektywne zaksięgowanie odsetek od należności celnych.

Zgodnie z art. 65 ust. 5 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. Prawo celne ( j.t. Dz.U. z 2015r., poz.858 ze zm.), organ celny pobiera odsetki, w przypadku gdy kwota wynikająca z długu celnego została zaksięgowana na podstawie nieprawidłowych lub niekompletnych danych, podanych przez zgłaszającego w zgłoszeniu celnym, chyba że dłużnik udowodni, że podanie nieprawidłowych lub niekompletnych danych było spowodowane okolicznościami niewynikającymi z jego zaniedbania lub świadomego działania.

W świetle przywołanego przepisu nałożenie odsetek może nastąpić tylko w sytuacji, gdy działaniu dłużnika można przypisać zaniedbanie lub świadome działanie w celu obejścia prawa celnego. Przewidziana w tym przepisie odpowiedzialność dłużnika ukształtowana jest na zasadzie winy, nie zaś ryzyka.

W niniejszej sprawie strona, niezależnie od podnoszonych argumentów dotyczących właściwej – w jej ocenie - klasyfikacji taryfowej przedmiotowego towaru, na etapie postępowania odwoławczego wniosła o przeprowadzenie dowodu z akt kontroli celnej , zakończonej protokołem kontroli z dnia 8 lutego 2011 r. , który to dowód miał wykazać, że w zgłoszeniach celnych podlegających kontroli w niniejszym postępowaniu klasyfikowała przedmiotowe obejmy tak, jak czyniła to wcześniej, a sposób taryfikacji nie był kwestionowany przez kontrolujących, co wynikać miało z protokołu kontroli. Tak więc skarżąca wskazała na dokument, który miał wykazać, że nie ponosi ona winy w ewentualnym podaniu nieprawidłowych danych w zgłoszeniu celnym, czyli zaoferowała dowód na wykazanie przesłanek zwalniających od poboru odsetek na podstawie art. 65 ust. 5 ustawy Prawo celne.

Organ odwoławczy w uzasadnieniu decyzji odmówił przeprowadzenia dowodu z dokumentu w postaci protokołu z kontroli nr [...] przeprowadzonej w firmie w styczniu 2011 r. Swe stanowisko uzasadnił tym, że kontrolą w 2011 r. zostały objęte inne zgłoszenia celne, które nie stanowią przedmiotu kontroli w niniejszym postępowaniu. Ponadto organ stwierdził, że strona na etapie postępowania przed organem pierwszej instancji nie wnosiła o przeprowadzenie dowodu z protokołu kontroli z 2011 r. , ani go nie przedłożyła.

W ocenie Sądu odmowa przeprowadzenia przez organ odwoławczy dowodu w postaci protokołu kontroli z 2011 r. narusza art. 180 § 1, art. 187 § 1 , art. 188, art. 189 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa z zw. z art. 73 ust. 1 ustawy Prawo celne w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Zgodnie z art. 180 § 1 o.p., jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem.

W myśl art. 187 § 1 o.p. organ podatkowy jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy.

Z art. 188 o.p. wynika jednoznacznie, że żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu są okoliczności mające znaczenie dla sprawy, chyba że okoliczności te stwierdzone są wystarczająco innym dowodem.

Ponadto art. 189 § 1 o.p. stanowi, że organ podatkowy może wyznaczyć stronie termin do przedstawienia dowodu będącego w jej posiadaniu.

Odnosząc się do zawartej w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji argumentacji , dotyczącej przyczyn nie przeprowadzenia zawnioskowanego dowodu stwierdzić należy, że jest ona chybiona, bowiem wniosek skarżącej , w oczywisty sposób, dotyczył zgłoszeń celnych , które nie zostały objęte niniejszym postępowaniem, bowiem skarżąca powoływała się w nim na wcześniejszy sposób taryfikacji.

Wadliwa jest argumentacja, że skarżąca nie złożyła wniosku dowodowego w toku postępowania przed organem pierwszej instancji oraz że nie złożyła protokołu kontroli do akt. Przepisy ustawy Ordynacja podatkowa nie przewidują zakazu składania wniosków dowodowych na etapie odwołania od decyzji organu pierwszej instancji. Postępowanie niniejsze jest dwuinstancyjne. Zasada dwuinstancyjności oznacza, że w wyniku złożenia zwyczajnego środka prawnego (odwołania, a w wypadkach wskazanych w ustawie także zażalenia) sprawa jest w całości przedmiotem postępowania przed organem drugiej instancji. Obowiązkiem organu drugiej instancji jest ponowne merytoryczne załatwienie sprawy, a nie tylko kontrola zaskarżonej decyzji.

Odnosząc się do stanowiska organu odwoławczego, że strona nie przedłożyła protokołu kontroli z 2011 r. zauważyć należy, że został on sporządzony przez Urząd Celny w K., wobec czego organ odwoławczy mógł albo sam uzyskać do niego dostęp, albo powinien – w myśl art. 189 § 1 o.p. – wyznaczyć skarżącej termin na jego złożenie.

W tym stanie rzeczy , w ocenie Sądu, organ odwoławczy bezpodstawnie odmówił przeprowadzenia dowodu z protokołu kontroli z 2011 r.

Z przedłożonego przez stronę protokołu kontroli z 2011 r. , z którego Sąd na podstawie art.106 § 3 p.p.s.a. dopuścił dowód wynika , że kontrola objęła wówczas m.in. części żeliwne do zasuw do armatury przemysłowej, w tym obejmy , dla których spółka zadeklarowała kod 8481900090. Obecnie w części zgłoszeń celnych towar został opisany jako części żeliwne, obejmy, dla którego deklarowano identyczny kod.

Zauważyć należy, że nie jest rzeczą Sądu zastępowanie organu celnego w ocenie zaistnienia przesłanek do zwolnienia strony z poboru odsetek na podstawie art. 65 ust. 5 ustawy Prawo celne w sytuacji, gdy ten bezpodstawnie odmówił dopuszczenia dowodu mającego potwierdzić tę okoliczność. Brak przeprowadzenia przez organ odwoławczy wnioskowanego dowodu powoduje, że organ nie wypowiedział się w uzasadnieniu decyzji merytorycznie co do twierdzeń skarżącej w tym zakresie. Nie jest też możliwa sanacja takiego uchybienia w odpowiedzi na skargę.

W takim stanie rzeczy konieczne było wyeliminowanie zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego, czyniąc zbędnym odnoszenie się do pozostałych zarzutów skargi.

Wobec powyższego Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ) p.p.s.a. uwzględnił skargę, uchylając zaskarżoną decyzję.

Przy ponownym rozpatrzeniu odwołania organ odwoławczy będzie miał na uwadze powyższe stanowisko.

O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 i 205 § 2 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit a) w zw. z § 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych ( Dz.U. z 2015 r., poz.1804).