Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SAB/Wa 269/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-07-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6320 Zasiłki celowe i okresowe
658
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Stwierdzono, iż bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa i w pozostałym zakresie umorzono postępowanie

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: WSA Joanna Skiba Sędziowie: WSA Dorota Apostolidis (spr.) WSA Dariusz Chaciński po rozpoznaniu w dniu 14 lipca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi P. S. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy 1. stwierdza, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] dopuściło się bezczynności, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 2. umarza postępowanie w zakresie zobowiązania organu do wydania aktu; 3. w pozostałej części oddala skargę.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 22 marca 2015 r. P. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] lutego 2015 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] stycznia 2015 r., nr [...]. Skarżący wskazał, że w dniu 17 lutego 2015 r. wystąpił do organu z opisanym wnioskiem i do dnia złożenia skargi Kolegium nie wydało żadnej decyzji ani postanowienia w ww. sprawie. W związku z powyższym skarżący zarzucił Kolegium naruszenie art. 36 § 1 k.p.a. w zw. z art. 35 § 1 i 3 k.p.a. i wniósł o ukaranie organu grzywną.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie bądź o umorzenie postępowania zawisłego przed Sądem, wskazując, że w niniejszej sprawie została wydana decyzja z dnia [...] kwietnia 2015 r., nr [...], którą utrzymano w mocy decyzję Kolegium z dnia [...] stycznia 2015 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 149 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm. - dalej jako "p.p.s.a.") w brzmieniu obowiązującym do dnia 15 sierpnia 2015 r., mającym zastosowanie w sprawie, sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie Sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

W sprawie niniejszej, w związku z wydaniem przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzji z dnia [...] kwietnia 2015 r., nr [...], którą utrzymano w mocy decyzję Kolegium z dnia [...] stycznia 2015 r., orzekanie o zobowiązaniu organu do wydania decyzji stało się bezprzedmiotowe. Rozpoznanie wniosku z dnia [...] lutego 2015 r. o ponowne rozpoznanie sprawy zakończonej decyzją Kolegium z dnia [...] stycznia 2015 r. powoduje bowiem, iż brak jest podstaw do zobowiązania przez Sąd organu do rozstrzygnięcia sprawy. Decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] kwietnia 2015 r. stanowi akt administracyjny podlegający odrębnej kontroli sądu administracyjnego. Z tych też względów, Sąd orzekł o umorzeniu postępowania sądowego w zakresie dotyczącym zobowiązania organu do rozpoznania wniosku z dnia [...] lutego 2015 r.

Wskazać jednak należy, że wydanie przez organ decyzji po wniesieniu do sądu skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego nie powoduje, stosownie do art. 149 § 1 p.p.s.a., że w zakresie dotyczącym rozstrzygnięcia o tym, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa, postępowanie sądowe stało się bezprzedmiotowe (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 lipca 2012 r., sygn. akt II OSK 1360/12, dostępne na: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Natomiast, o rażącym naruszeniu prawa można mówić, gdy zwłoka w załatwieniu sprawy jest znaczna i jest efektem działań (zaniechań) organów, które można zinterpretować jako celowe unikanie podejmowania rozstrzygnięcia, bądź lekceważenie praw stron domagających się czynności organu.

Oceniając skargę w tym zakresie uznać należy, że organ prowadząc niniejsze postępowanie pozostawał w bezczynności. Zgodnie z art. 35 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 267 - dalej jako: "k.p.a."), organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Stosownie zaś do art. 35 § 3 k.p.a., załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej – nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym – w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania. W rozpoznawanej sprawie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] nie wywiązało się z ustawowych obowiązków wynikających z powołanych wyżej przepisów prawa. Z analizy akt sprawy wynika bowiem, że wniosek wpłynął do organu w dniu 18 lutego 2015 r., natomiast decyzja w przedmiocie złożonego wniosku została wydana w dniu [...] kwietnia 2015 r. – już po wniesieniu skargi do Sądu.

W konsekwencji, Sąd stwierdził że rozpoznanie przez organ sprawy nastąpiło z naruszeniem terminów przewidzianych w k.p.a.

Przystępując jednak do oceny czy bezczynność miała charakter rażący należy

w pierwszej kolejności zdefiniować pojęcie "rażącego naruszenia prawa".

W orzecznictwie przyjmuje się, że kwalifikacja naruszenia prawa jako rażące musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego jako zwykłe naruszenie. Podnosi się, że rażącym naruszeniem prawa w rozumieniu art. 149 § 1 p.p.s.a. jest stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań można stwierdzić, że naruszono prawo w sposób oczywisty. Rażące naruszenie prawa dotyczyć może

w szczególności zawartych w k.p.a. przepisów o terminach załatwienia sprawy administracyjnej poprzez ich ewidentne (oczywiste) niezastosowanie lub nieprawidłowe zastosowanie. Przyjmuje się, że w celu ustalenia, czy naruszenie prawa jest rażące, należy uwzględnić nie tylko proste zestawienie terminów rozpoczęcia postępowania

i jego zakończenia, lecz także warunkowane okolicznościami materialnoprawnymi sprawy czynności, jakie powinien podjąć organ dążąc do merytorycznego rozstrzygnięcia konkretnej sprawy. Innymi słowy, samo przekroczenie przez organ ustawowych obowiązków, czyli także terminów załatwienia sprawy, musi być znaczne

i niezaprzeczalne a rażące opóźnienie w podejmowanych przez organ czynnościach musi być pozbawione racjonalnego (prawnego) uzasadnienia (por.: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 czerwca 2012 r., sygn. akt I OSK 675/12, LEX nr 1218894; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 29 maja 2013 r., sygn. akt II SAB/Gd 29/13, LEX nr 1368782; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 27 czerwca 2013 r., sygn. akt III SAB/Gd 13/13, LEX nr 1368959; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia

17 października 2014 r., sygn. akt II SAB/Łd 124/14, LEX nr 1534558).

W przedmiotowej sprawie, biorąc pod uwagę niewielkie opóźnienie organu w załatwieniu niniejszej sprawy, oraz mając na względzie dużą ilość spraw skarżącego rozpatrywanych przez Kolegium - zdaniem Sądu nie można dopatrzyć się rażącego naruszenia prawa przy prowadzeniu postępowania. W tej sytuacji Sąd na podstawie przywołanego powyżej przepisu uznał, że bezczynność organu rozpatrującego niniejszą sprawę nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. W konsekwencji powyższego Sąd nie znalazł również uzasadnionych podstaw do uwzględnienia wniosku skarżącego o ukaranie organu grzywną i w tym zakresie skargę oddalił. Wymierzenie organowi grzywny, na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a., stanowi bowiem dodatkowy środek o charakterze dyscyplinująco-represyjnym, który powinien być stosowany w szczególnie drastycznych przypadkach zwłoki organu w załatwieniu sprawy. W ocenie Sądu, taka sytuacja w rozpoznawanej sprawie nie zaszła.

Mając powyższe na względzie Sąd, na podstawie art. 149 § 1 p.p.s.a. (pkt 1 wyroku), art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. (pkt 2 wyroku) oraz art. 151 w zw. z art. 149 § 2 p.p.s.a (pkt 3 wyroku) , orzekł jak w sentencji.