Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt I SA/Sz 392/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2008-11-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję
Powołane przepisy: article: art. 122 art. 123 art. 165 par. 1 art. 181 art. 187 par. 1 art. 190 par. 1-2 art. 191 art. 200
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Kazimiera Sobocińska, Sędziowie Sędzia WSA Kazimierz Maczewski,, Sędzia WSA Alicja Polańska (spr.), Protokolant Gabriela Porzezińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 listopada 2008 r. sprawy ze skargi P. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...]. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2008 r. 1. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy z dnia [...]. nr [...], 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu.


UZASADNIENIE

Wójt Gminy S. decyzją z dnia [...] ustalił podatek od nieruchomości za 2008 rok od budynku letniskowego o powierzchni 145 m² oraz od gruntów pozostałych o powierzchni 0,1135 ha, stanowiących własność P. B., położonych na działce Nr [...] w S.

W decyzji tej organ powołał postawę prawną, wskazał kwotę podatku, natomiast nie podał jej uzasadnienia faktycznego ani prawnego. Do akt administracyjnych organ dołączył natomiast kserokopie następujących dokumentów:

- decyzję Starosty Powiatowego z dnia [...] o zmianie klasyfikacji gruntu działki Nr [...] z B/RVI na "Bi" wraz z wyrysem z mapy geodezyjnej,

- decyzję z dnia [...] wydaną przez Urząd Gminy w S. w sprawie pozwolenia na budowę domku letniskowego na działce Nr [...],

- oświadczenie sołtysa wsi S.- J. K. z dnia [...] oraz z dnia [...], iż domek letniskowy stanowiący własność P.B. nikt nie zamieszkuje i, że jest on wykorzystywany jedynie w sezonie letnim,

- notatkę służbową sporządzoną w dniu [...] przez pracowników Urzędu Gminy S., na okoliczność oględzin domku letniskowego i jego obejścia, w toku których stwierdzono, iż od dawna jest on niezamieszkany,

- pismo z dnia [...] Naczelnika Sekcji Prewencji Komendy Powiatowej Policji w S., sporządzone na wniosek Urzędu Gminy S., w związku z dokonaną przez funkcjonariuszy Policji kontrolą meldunkową, potwierdzającą okoliczność niezamieszkiwania przez P.B. i jego matkę – H.B. wskazanego przez nich budynku,

- wyrok Sądu Okręgowego w K. Wydział VII Cywilny Odwoławczy z dnia 28 października 2004 r. [..] w sprawie przeciwko Gminie S. z powództwa P. B. o ustalenie,

- akt notarialny z dnia 30 września 1997 r. [..] dotyczący umowy darowizny dokonanej przez H. i M. małżonków B. na rzecz P. B. prawa do użytkowania wieczystego gruntu położnego na działce Nr [...] z prawem własności do budynku mieszkalnego o powierzchni użytkowej 110 m² i szklarni,

- akt notarialny z dnia 6 października 1995 r. numer repertorium [...] o dokonaniu przez J. i K. C. darowizny na rzecz H. i M. B. prawa użytkowania wieczystego wspomnianego gruntu wraz z budynkiem mieszkalnym i szklarnią,

- akt notarialny z dnia 19 grudnia 1990 r. numer repertorium [...] dotyczący umowy oddania przez Bank Spółdzielczy w S. na rzecz J.C. gruntu w użytkowanie wieczyste, w tym działki Nr [...],

- orzeczenie techniczne z maja 2006 r. sporządzone przez inż. R.P., dotyczące stanu technicznego budynku posadowionego na działce Nr [...] oraz jego przeznaczenia na cele mieszkalne,

- zawiadomienie Sądu Rejonowego Wydział Ksiąg Wieczystych w S. z dnia 4 lipca 1997 r. w sprawie zmiany wpisu dokonanego w księdze wieczystej założonej dla ww. nieruchomości odnośnie do zmiany klasyfikacji gruntu działki Nr [...] z B/RVI na "Bi",

- informację z rejestru gruntów sporządzoną na dzień 25 marca 2008 r.,

- notatkę służbową sporządzoną w dniu 28 marca 2008 r. przez pracownika Urzędu Gminy S. na okoliczność oświadczenia, które złożył sołtys wsi S. – A. K., iż P. B. i H. B. nie zamieszkują domku położonego na działce Nr [...].

W związku z wydaną przez Wójta Gminy S. decyzją w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości, P. B. wniósł odwołanie z dnia 11 marca 2008 r. Podatnik nie zgodził się z organem podatkowym, iż budynek posadowiony na działce Nr [...], spełnia funkcję domku letniskowego. Powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych, podatnik wskazał, że o zaliczeniu budynku do mieszkalnych lub rekreacyjnych decyduje funkcja, jaką budynek ten pełni dla podatnika. Nawet w sytuacji, gdy z dokumentów budowy i przeznaczenia terenu wynika rekreacyjny charakter budynków, ale w rzeczywistości służy zaspakajaniu potrzeb mieszkaniowych podatnika i taką funkcję pełni, to wymiar podatku ustala się w takim przypadku jak dla domu mieszkalnego. Ponadto, podatnik zarzucił organowi niewyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy, zwłaszcza pominięcie okoliczności, że w domu tym podatnik jest zameldowany, w nim zamieszkuje, nie posiada innego mieszkania oraz, że pobiera naukę poza tym miejscem zamieszkania, jak też nieuwzględnienie opinii rzeczoznawcy, przez co doszło do błędnego ustalenia stanu faktycznego, a w konsekwencji ustalenie podatku od nieruchomości w nieprawidłowej kwocie.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu swojej decyzji Kolegium na wstępie podniosło, że sprawa wymiaru podatku od nieruchomości od budynku położonego w S. na działce Nr [...] była już przedmiotem rozpoznania przed Kolegium, i że w tej kwestii "prawomocnie wypowiedziały się sądy powszechne a także Kolegium (...) w decyzji [...] z dnia 27 maja 2005 r., [...] z dnia 11 maja 2006 r., [...] z dnia 29 czerwca 2007 r." ustalając, że budynek ten ma charakter letniskowy. Według organu, kluczowe znaczenie dla sprawy ma wyrok Sądu Rejonowego w S. i Sądu Okręgowego w K., w których przesądzone zostało, że ani P. B., ani jego matka – H. B., pomimo zameldowania na stałe w tym domu, nie wykorzystują go do zaspokajania swoich potrzeb mieszkaniowych. Do wniosków takich Sądy obu instancji doszły na podstawie materiału dowodowego zgromadzonego przez organ w postaci zeznań sołtysa wsi – A. K., leśniczego i sąsiada, z których wynika, że wyżej zameldowane w tym domu osoby przebywają w nim tylko w celach rekreacyjno-wypoczynkowych.

Według organu odwoławczego, również pozostałe dowody świadczą o tym, że budynek ten nie ma charakteru mieszkalnego. Są nimi: wypis z księgi wieczystej Nr Kw [...], w której uwidoczniona jest działka Nr [...] w S. zabudowana domem letniskowym i szklarnią oraz wypis z ewidencji gruntów i budynków, według którego budynek stoi na gruncie sklasyfikowanym jako teren zabudowy innej, oznaczonej symbolem "Bi". Powołana zaś przez podatnika opinia rzeczoznawcy, jest orzeczeniem technicznym o stanie technicznym budynku mieszkalnego, sporządzonym na żądanie skarżącego przez inż. R. P. - uprawnionego projektanta i inspektora nadzoru w branży konstrukcyjno-budowlanej, i wynika z niego jedynie to, że budynek ten został zaprojektowany do całorocznego zamieszkania, posiada ku temu techniczne parametry i jest w stanie dobrym. Natomiast, uwagi autora opracowania o tym, że jest cały czas użytkowany jako budynek mieszkalny, nie mają mocy dowodowej, ponieważ oparte są tylko na oświadczeniu inwestora i nie były przedmiotem opracowania.

Odnośnie do zarzutu niepodjęcia przez organ I instancji czynności w celu ustalenia aktualnego stanu faktycznego, Kolegium zwróciło uwagę na pouczenie, zawarte na końcu decyzji w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości, zobowiązujące podatnika do powiadomienia organu w terminie 14 dni o wszelkich zmianach mających wpływ na wysokość podatku (powierzchnia, sposób użytkowania, itp.), tj. od daty ich zaistnienia. Konsekwencją tego zaniechania jest, że strona nie może skutecznie podnosić zarzutu błędnego ustalenia stanu faktycznego sprawy.

Nie zgadzając się z powyższą decyzją ostateczną, P. B. zaskarżył ją skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. W uzasadnieniu skargi podniósł zarzut naruszenia jego prawa do czynnego udziału w postępowaniu i do wypowiedzenia się co do materiału zgromadzonego w sprawie. Pozbawiono go bowiem możliwości polemiki z oświadczeniami, jakie złożył sołtys wsi, o istnieniu których nie wiedział. Ponadto, podatnik zarzucił, że ustaleń dokonano na podstawie materiału dowodowego zgromadzonego w postępowaniu przeprowadzonym w latach poprzednich, tj. 2004 r., a więc nieadekwatnych do obecnie istniejącego stanu faktycznego, tj. w 2008 r. Skarżący podkreślił także, iż kontynuuje naukę na studiach stacjonarnych we W., co nie oznacza, iż trwale zerwał więzi z miejscem zamieszkania.

Następnie, w uzupełnieniu skargi, pismem z dnia 22 sierpnia 2008 r., skarżący podniósł, że nieprawdziwe są twierdzenia organu odwoławczego co do charakteru letniskowego budynku położonego na działce Nr [...] i powołał się na decyzje organu I instancji z lat poprzednich, tj. z dnia 31 marca 2006 r. Nr [...] ustalającą podatek od nieruchomości za 2001 r. od budynku mieszkalnego, oraz z dnia 15 listopada 2002 r. ustalającą podatek od nieruchomości za 2002 r. również od budynku mieszkalnego. Ponadto, wskazał skarżący, że także Kolegium w decyzji z dnia 31 maja 2004 r. Nr [...], którą zmieniło decyzję organu I instancji z dnia 17 lutego 2004 r. Nr [...], przyjęło, iż budynek ten jest budynkiem mieszkalnym. Jako dowód w sprawie, skarżący załączył wskazane decyzje, kserokopie dowodów osobistych jego oraz jego matki, umowę na świadczenie usług wywozu odpadów zawartą w dniu 26 czerwca 2003 r., pomiędzy skarżącym, a Przedsiębiorstwem Gospodarki Komunalnej Spółka z o.o. w S., a także kopię rachunku za wykonanie usługi konserwacji wodociągu.

Kolejnym pismem z dnia 10 listopada 2008 r., skarżący podtrzymując swoje stanowisko w sprawie, wskazał, że nieuprawnione jest stanowisko organu odwoławczego w kwestii jego zamieszkiwania pod innym adresem, tj. przy ul. [...] w S., gdyż pod tym adresem znajduje się siedziba Gminnej Spółdzielni Samopomoc Chłopska. Faktem natomiast jest, że wszelka korespondencja kierowana jest na adres zamieszkania skarżącego w S., w tym z pochodząca Urzędu Gminy, z Wojskowej Komisji Uzupełnień, a nawet z właściwego ze względu na miejsce zamieszkania urzędu skarbowego – zawierająca decyzję o nadaniu numeru identyfikacji podatkowej.

W odpowiedzi na skargę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. nie podzieliło zasadności zarzutów podniesionych w skardze i wniosło o jej oddalenie.

W piśmie stanowiącym wykonanie zarządzenia Sądu z dnia 12 listopada 2008 r. o uzupełnienie akt administracyjnych, Kolegium wskazało, że w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości za 2008 r. organ I instancji nie wszczynał w trybie art. 165 § 5 pkt 1 Ordynacji podatkowej postępowania, gdyż zwolniony był z tego obowiązku, bowiem w sprawie corocznie ustalany jest wymiar podatku wobec P. B., co potwierdzają załączone decyzje z lat 2005-2007 r., natomiast podejmowane czynności sprawdzające w postaci zasięgnięcia informacji od sołtysa wsi S. potwierdzają, iż sporny budynek pozostaje niezasiedlony. Organ ten podał także, iż P. B. został właścicielem nieruchomości na skutek darowizny dokonanej na jego rzecz przez rodziców H. i M. B.. Przed dokonaniem darowizny informację o nieruchomościach złożyli małżonkowie, dlatego też organ na niej się opierał, jednakże dokumenty te są w archiwum i nie jest możliwe dotarcie do nich. Do pisma procesowego Kolegium załączyło własne decyzje w przedmiocie wymiaru podatku od nieruchomości za lata 2005 – 2007 r. według stawek, jak od budynku letniskowego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. z w a ż y ł, co następuje:

Skarga P. B. zasługuje na uwzględnienie, bowiem podniesione w niej zarzuty są uzasadnione.

Przedmiotem sporu pomiędzy skarżącym, a organami podatkowymi jest sposób opodatkowania podatkiem od nieruchomości budynku, stanowiącego własność skarżącego, położonego na działce Nr [...] w S. Organy podatkowe przyjęły, że budynek ten należy zaliczyć do budynków letniskowych, a w konsekwencji, opodatkować stawką przewidzianą dla budynków pozostałych, natomiast strona skarżąca podnosi, iż budynek ten służy zaspakajaniu jej podstawowych potrzeb mieszkaniowych i, że należy go opodatkować stawką właściwą dla budynków mieszkalnych.

Według Sądu, zaskarżoną decyzję oraz decyzję organu I instancji należało uchylić, gdyż w postępowaniu podatkowym doszło do naruszenia przepisów: art. 122, art. 123, art. 165 § 1, art. 181, art. 187 § 1, art. 190 § 1 i 2, art. 191 i art. 200 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.), które to przepisy zobowiązują organy podatkowe do wszczęcia postępowania podatkowego, do zapewnienia stronie czynnego udziału w tym postępowaniu, do podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy oraz do zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego w sposób wyczerpujący, jak też do umożliwienia stronie wypowiedzenia się co do dowodów i materiału zgromadzonego w sprawie, którym to wymogom organ I instancji nie sprostał, zaś Kolegium nie dostrzegło tych nieprawidłowości, co powoduje, że także decyzja organu odwoławczego nie mogła się ostać.

Przechodząc do omówienia ww. uchybień, jakich dopuścił się organ podatkowy I instancji w toku prowadzonego postępowania, Sąd w pierwszej kolejności stwierdził naruszenie przez ten organ przepisu art. 165 § 1 Ordynacji podatkowej, stanowiącego, że organ podatkowy wszczyna postępowanie na wniosek strony lub z urzędu. Jest rzeczą oczywistą, że w sprawie ustalenia zobowiązania w podatku od nieruchomości, organ wszczyna z urzędu postępowanie, gdy dane wynikające ze złożonej przez podatnika informacji budzą wątpliwości i są sporne pomiędzy stroną, a organem, lub gdy organ uznał, iż strona pomimo obowiązku wynikającego z przepisu art. 6 ust. 6 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j.: Dz. U. Nr 121 z 2006 r., poz. 844 ze zm.), nie złożyła informacji o nieruchomościach i budowlach, a zachodzą podstawy do tego, by uznać ją za podatnika podatku od nieruchomości.

W rozpoznawanej sprawie, jak wynika z treści aktu notarialnego, sporządzonego w dniu 30 września 1997 r., H. i M. B. dokonali na rzecz swojego syna – P. B. darowizny gruntu o powierzchni 0,1135 ha oznaczonej jako działka Nr [...] z przysługującym im prawem wieczystego użytkowania, a także budynku mieszkalnego, stanowiącego odrębną własność, o powierzchni użytkowej 110 m² oraz szklarni, położonych w S. W aktach administracyjnych nie znajduje się informacja, o której mowa jest w art. 6 ust. 6 ww. ustawy, złożona przez P. B., natomiast z wyjaśnień Kolegium (pismo procesowe z dnia 13 listopada 2008 r.) wynika, że organ podatkowy I instancji do podstawy opodatkowania przyjął dane wynikające z informacji złożonej przez poprzednich właścicieli nieruchomości – H. i M. B. Ta informacja także nie została załączona do akt sprawy, ani przedstawiona na żądanie Sądu, co oznacza, że organ podatkowy prowadził postępowanie bez formalnego jego wszczęcia, mimo nieposiadania żadnej informacji złożonej, czy to przez poprzednich właścicieli, czy też przez aktualnego właściciela nieruchomości.

Ponadto, Sąd zauważa, że organ podatkowy uprawniony jest przyjąć jedynie te dane, które wynikają z ewidencji gruntów i budynków i, których nie może samodzielnie ani weryfikować, ani modyfikować (art. 22 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne – t.j.: Dz. U. Nr 240 z 2005 r., poz. 2027 ze zm.). Wprawdzie, w rozpoznawanej sprawie w aktach administracyjnych znajduje się informacja z rejestru gruntów z dnia 25 marca 2008 r., jednakże dotyczy ona wyłącznie oznaczenia działki symbolem "Bi" - tereny zabudowane inne. Bez wątpienia w przypadku zmiany właściciela, a więc podatnika podatku od nieruchomości, organ nie może samodzielnie, poza postępowaniem podatkowym, bez udziału strony, dokonywać ustaleń co do charakteru budynku, ani jego powierzchni. Tymczasem, jak wynika z decyzji organu I instancji do podstawy opodatkowania przyjęto powierzchnię 145 m² budynku i uznano, że budynek ten jest domkiem letniskowym. A, ponieważ decyzja ta nie zawiera ani uzasadnienia faktycznego, ani prawnego, wyłącznie z zaskarżonej decyzji Kolegium wynika, że ustaleń tych organ dokonał na podstawie innej decyzji, tj. z dnia 23 sierpnia 1978 r. wydanej przez Urząd Gminy w S., na wniosek J. C. (pierwszego właściciela) o udzieleniu pozwolenia na budowę budynku letniskowego. Jeżeli zatem, w ocenie organu, budynek spełniał inną funkcję, posiadał inną powierzchnię, niż zostało to opisane w umowie darowizny sporządzonej w formie aktu notarialnego, to znaczy, że były to kwestie sporne, które należało rozstrzygnąć w toku postępowania dowodowego, poprzedzonego wszczęciem postępowania na podstawie przepisu art. 165 § 1 Ordynacji podatkowej.

Także, wbrew stanowisku Kolegium, jakoby postępowania podatkowe prowadzone z udziałem skarżącego w latach 2005-2007 "zwalniały" organ podatkowy od obowiązku formalnego wszczęcia postępowania w tej sprawie, na podstawie przepisu art. 165 § 5 pkt 1 Ordynacji podatkowej, dotyczy tylko tych sytuacji, gdy nie ma sporu co do istnienia i zakresu obowiązku podatkowego. Z przedstawionych zaś przez Kolegium decyzji za lata 2005-2007 wynika, iż skarżący kwestionuje opodatkowanie spornego budynku według stawki przewidzianej dla budynków pozostałych także za te lata i wnosi środki zaskarżania od wydawanych rozstrzygnięć.

Według Sądu, w rozpoznawanej sprawie organ I instancji przed ustaleniem skarżącemu podatku od nieruchomości za 2008 rok, winien wszcząć postępowanie podatkowe z urzędu, następnie zebrać pełny materiał dowodowy, ocenić ten materiał i dopiero wówczas wydać decyzję wymiarową.

Ponadto, postępowanie dowodowe winno odbywać się z udziałem strony postępowania, strona powinna mieć możliwość wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów (art. 122 i art. 123 Ordynacji podatkowej), prawo zgłaszania żądań odnośnie do przeprowadzenia dowodów (art. 188). Natomiast, organ podatkowy może gromadzić inne dowody w postaci, np.: złożonych informacji, oględzin dokonanych przez pracowników organu, zeznań świadków (etc.), jednakże wszystkie te czynności mogą wywołać skutek prawny, pod warunkiem, że zostało wszczęte i przeprowadzone postępowanie, z poszanowaniem zasad przewidzianych Ordynacją podatkową. Dowodami zaś w sprawie mogą zarówno zeznania świadków (art. 195 Ordynacji), oględziny (art. 198 Ordynacji), jak też przesłuchanie strony (art. 199 Ordynacji), jednakże czynności te powinny być udokumentowana protokołem (art. 172 Ordynacji), zaś strona powinna mieć zapewnione prawo do udziału w nich, z prawem do zadawania pytania świadkom oraz składania wyjaśnień (art. 190 § 2 Ordynacji). Organ podatkowy nie może zatem prowadzić postępowania jednostronnie, tj. ukierunkowanego na z góry założony cel i gromadzić tylko te dowody, i w taki sposób, które cel ten przybliżają.

Załączone do akt sprawy przez organ podatkowy I instancji kserokopie oświadczeń różnych osób, jak też kserokopie różnych dokumentów z lat poprzedzających rok podatkowy 2008, tj. głównie z lat 2003-2004 oraz wcześniejszych, nie mają wartości dowodowej, ze względu na niespełnienie wymogów formalnych oraz zebranie ich poza prawidłowo wszczętym postępowaniem podatkowym.

Według Sądu, organ I instancji nie zrealizował także podstawowego obowiązku, wynikającego z przepisu art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którym w uzasadnieniu decyzji organ powinien wskazać fakty, które uznał za udowodnione, dowody, którym dał wiarę oraz przyczyny, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności albo uznał je za nieistotne dla rozstrzygnięcia sprawy. Decyzja tego organu zawiera jedynie podstawę prawną, wskazuje na sposób obliczenia podatku oraz prawo strony do wniesienia odwołania. Możliwość odstąpienia od uzasadnienia decyzji dopuszczona została, na podstawie przepisu art. 210 § 5 tej Ordynacji, tylko w sytuacji, gdy organ uwzględnia w całości żądanie strony. Tych uchybień organ odwoławczy nie dostrzegł, jak również tego, że poprzez brak uzasadnienia faktycznego i prawnego strona została pozbawiona możliwości skutecznej polemiki z argumentami i dowodami stanowiącymi podstawę wydania decyzji. Oceny tej nie zmienia późniejsza decyzja Kolegium, która wypełnia dyspozycję przepisu art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 Ordynacji podatkowej.

Reasumując, Sąd uznał, że wobec niewyjaśnienia prawnopodatkowego stanu faktycznego sprawy, przedwczesne jest dokonywanie oceny zarzutów dotyczących naruszenia prawa materialnego i rozstrzyganie wątpliwości w zakresie sposobu opodatkowania budynku położonego na działce Nr [...] w S..

W tej sytuacji, nie przesądzając rozstrzygnięcia sprawy i, stosując się do dyrektywy określonej w przepisie art. 141 § 4 zdanie drugie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), skład orzekający w sprawie wskazuje, że w ponownie przeprowadzonym postępowaniu organy powinny wszcząć postępowanie podatkowe na podstawie przepisu art. 165 § 1 Ordynacji podatkowej, zebrać i ocenić wszechstronnie materiał dowodowy według reguł wskazanych w Dziale IV Ordynacji, tak by móc ustalić, według jakiej stawki podatkowej należy opodatkować budynek.

Wobec tego, że zaskarżona decyzja ostateczna jak też poprzedzająca ją decyzja Wójta Gminy S. wydane zostały z naruszeniem ww. przepisów postępowania podatkowego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, na podstawie przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec jak w sentencji wyroku. O niewykonalności zaskarżonej decyzji Sąd orzekł na podstawie przepisu art. 152 tej ustawy.

Dodatkowo, skład orzekający w sprawie wskazuje, że skarżący winien rozważyć możliwość wystąpienia do właściwego organu podatkowego, na podstawie przepisów Rozdziału 17 Ordynacji podatkowej, z wnioskiem o wznowienie postępowań podatkowych zakończonych ostatecznymi decyzjami podatkowymi za lata 2005-2007, gdyż z treści tych decyzji wynika, że skarżący mógł nie brać udziału w tych postępowaniach podatkowych nie z własnej winy (art. 240 § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej), a skargi skarżącego na te decyzje ostateczne (za lata 2006 i 2007) zostały przez tut. Sąd prawomocnie odrzucone (sygn. akt: [...]), gdyż skarżący uchybił terminowi do ich wniesienia.