Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 852/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2006-12-01 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6320 Zasiłki celowe i okresowe
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Dnia 1 grudnia 2006 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Markiewicz, Sędziowie Sędzia WSA Czesława Nowak-Kolczyńska, Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka (spr.), Protokolant Referendarz sądowy Małgorzata Kowalska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 grudnia 2006 roku sprawy ze skargi A. D. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę.


UZASADNIENIE

Postanowieniem Nr [...], z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. , po rozpatrzeniu sprawy z odwołania A. D. , od decyzji wydanej przez Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w Ł. z dnia [...] , znak: [...] odmawiającej przyznania zasiłku celowego na zakup odzieży, działając na podstawie przepisu art. 134 Kodeksu postępowania administracyjnego stwierdziło uchybienie terminu do wniesienia odwołania.

W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, iż przytoczoną powyżej decyzją organ pierwszej instancji po ponownym rozpatrzeniu sprawy odmówił A. D. przyznania zasiłku celowego na zakup odzieży. Od decyzji tej A. D. wniósł odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. kwestionując rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. rozpatrując sprawę wskazało, iż decyzja Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w Ł. z dnia [...] wysłana została do A. D. listem poleconym za zwrotnym potwierdzeniem odbioru. Strona w dniu 9. maja 2006 roku osobiście pokwitowała odbiór przesyłki składając własnoręczny podpis na zwrotnym potwierdzeniu odbioru.

Organ wskazał dalej, iż zgodnie z przepisem art. 129 par. 2 Kodeksu postępowania administracyjnego odwołanie wnosi się w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji stronie. Takie pouczenie znajdowało się również w zaskarżonej decyzji organu pierwszej instancji. W przedmiotowej sprawie 14 – dniowy termin do wniesienia odwołania upływał w dniu 23. maja 2006 roku. Natomiast odwołanie od powyższej decyzji zostało wysłane w formie przesyłki listowej bezpośrednio na adres Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. w dniu 29. maja 2006 roku, na co wskazuje data stempla pocztowego.

Wobec powyższego należy uznać, że strona wniosła odwołanie z oczywistym uchybieniem terminu określonego w przepisie art. 129 par. 2 k.p.a. Jednocześnie organ odwoławczy wskazał, iż A. D. nie zwracał się w swoim odwołaniu o przywrócenie terminu do jego wniesienia, jak również nie usprawiedliwił zwłoki w dacie złożenia odwołania.

Od powyższego postanowienia skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wywiódł A. D. wskazując, iż odwołanie od decyzji organu pierwszej instancji na pewno wysłał w przewidzianym przez ustawę terminie. Podniósł. Iż nie jest mu znany los jego listu zawierającego odwołanie. Zaznaczył, iż teraz będzie wysyłał odwołania wyłącznie listem poleconym, a nie listem zwykłym, jak uczynił to w niniejszej sprawie. Skarżący wskazał nadto, iż list wrzucił do skrzynki pocztowej na obrzeżach N. i jest możliwe, że listy ze skrzynki nie były systematycznie wyjmowane. W tej sprawie skarżący zwrócił się do Dyrektora Poczty Polskiej w K. i oczekuje wyjaśnień w tej sprawie.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. wniosło o jej oddalenie wywodząc, jak w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Dodatkowo organ wskazał, iż twierdzenia skarżącego o złożeniu odwołania z zachowaniem ustawowego terminu nie są przekonujące bowiem na samym odwołaniu wskazana jest przez skarżącego data 24. maja 2006 roku, przypadająca w dniu następnym po upływie terminu do wniesienia odwołania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Zgodnie z treścią art. 3 par. l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) (w skrócie: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej. Analogiczne unormowanie zawiera art. 1 par. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ), który stanowi, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi przez kontrolę działalności administracji publicznej. Oznacza to, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji pod kątem jej zgodności z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.

Stosownie do unormowania zawartego w art. 145 p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie:

1. uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi:

a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,

b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,

c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy,

2. stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w cześci, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach,

3. stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach

Biorąc pod uwagę tak zakreśloną kognicję sądu oraz przyczyny wzruszenia postanowienia, a także nie będąc ograniczony zarzutami i wnioskami skargi oraz przywołaną podstawą prawną (art. 134 par. 1 p.p.s.a.) Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się w zaskarżonym postanowieniu naruszeń prawa, które rodziłyby konieczność jego uchylenia, a tym samym wobec nieuwzględnienia skargi oddalił ją. (art. 151 p.p.s.a.).

Przepisy ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego stanowią, iż od decyzji wydanej w pierwszej instancji służy stronie odwołanie tylko do jednej instancji, a właściwym do rozpatrzenia odwołania jest organ administracji publicznej wyższego stopnia (art. 127 k.p.a.). Odwołanie wnosi się do właściwego organu odwoławczego za pośrednictwem organu, który wydał decyzję w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie (art. 129 k.p.a.). Organ odwoławczy władny jest stwierdzić w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania (art. 134 k.p.a.).

Mając na uwadze przytoczone powyżej uregulowania prawne, a także ustalony w sposób nie budzący wątpliwości stan faktyczny, nie może budzić uwag krytycznych ocena poprawności zaskarżonego postanowienia. Biorąc bowiem pod uwagę ustaloną przez organ datę doręczenia skarżącemu decyzji organu pierwszej instancji (9. maja 2006 roku), musi być oczywiste nie tylko to, iż termin do zaskarżenia tejże decyzji upłynął stronie skarżącej w dniu 23. maja 2006 roku, ale również i to, iż skoro w tym okresie strona ta nie złożyła odwołania, to tym samym każde odwołanie strony pochodzące z późniejszej daty niż dzień 23. maja 2006 roku, uznać należy za wniesione z uchybieniem terminu. (art. 134 k.p.a.).

Wskazać wypada, iż sąd podziela w całej rozciągłości motywy uzasadnienia zaskarżonego postanowienia. W szczególności uznaje, iż termin do wniesienia odwołania uważa się za zachowany, jeżeli przez jego upływem pismo zostało nadane w polskiej placówce pocztowej operatora publicznego (art. 57 par. 1 pkt 2 k.p.a.). W takim jednak wypadku decydujące znaczenie ma data stempla pocztowego (vide: wyrok NSA z dnia 6 kwietnia 2001 roku w sprawie V SA 2707/00; Lex nr 50124), ta zaś w niniejszej sprawie jednoznacznie wskazuje na złożenie odwołania z przekroczeniem terminu do jego wniesienia.

Zasadnie również organ odwoławczy zwraca uwagę na wskazaną w samym odwołaniu datę jego sporządzenia podnosząc, iż jest ona późniejsza niż data upływu terminu do wniesienia odwołania. Okoliczność ta jednoznacznie podważa argumentację skarżącego zmierzającą do wykazania, iż odwołanie wniesione zostało z zachowaniem ustawowego terminu.

Konkludując należy wskazać, iż organ stwierdzając zaskarżonym postanowieniem uchybienie terminu do wniesienia odwołania działał w oparciu o obowiązujące przepisy, a tym samym zaś należało stwierdzić, iż skarga jako niezasadna podlega oddaleniu (art. 151 p.p.s.a.).

Z tych wszystkich względów orzeczono jak powyżej.