Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 261/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2010-07-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Planowanie przestrzenne
Prawo miejscowe
Samorząd terytorialny
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 101
journal: Dz.U. 2001 nr 142 poz 1591
law: Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym - t. jedn.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Drzazga Sędziowie Sędzia WSA Wiesława Batorowicz (spr.) Sędzia WSA Maria Kwiecińska Protokolant st. sekr. sąd. Ewa Wąsik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 07 lipca 2010 r. sprawy ze skargi W. L. na uchwałę Rady Miasta Poznania z dnia 13 października 2009r. Nr LXI/837/V/2009 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego; oddala skargę. /-/W.Batorowicz /-/B.Drzazga /-/M.Kwiecińska


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 20.03.2010 r. W. L. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu na uchwałę Rady Miasta Poznania z dnia 13.10.2009 r. Nr LXI/837/V/2009 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru "[...]". Skarżący domagał się wstrzymania zaskarżonej uchwały i zmiany jej treści poprzez uwzględnienie zapisów wcześniej wydanej decyzji Prezydenta Miasta P. z dnia [...] 2008 r. znak [...] ustalającej warunki zabudowy na tym samym terenie.

W uzasadnieniu skargi podniesiono, że na wniosek skarżącego wydana została decyzja ustalająca warunki zabudowy, która na obszarze składającym się z działek nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] ark. [...] obręb [...] w rejonie ulic:

[...] i [...], dopuszczała planowaną przez inwestorów zabudowę mieszkaniową. Skarżona uchwała pominęła ustalenia zawarte w decyzji, dopuszczając zapis o innym charakterze zabudowy i przewidując zmianę funkcji. Tym samym skarżący i inwestorzy narażeni zostali na koszty związane z uzyskaniem wcześniejszej decyzji ustalającej warunki zabudowy.

Pismem z dnia 07.01.2010 r. skarżący wezwał Radę Miasta Poznania do usunięcia naruszenia prawa spowodowanego zaskarżoną uchwałą.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie lub oddalenie i przysądzenie kosztów zastępstwa procesowego. W pierwszej kolejności podniesiono, że w myśl obowiązujących przepisów, to jest art. 57 § 1 pkt. 3 p.p.s.a., skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, a ponadto zawierać określenie naruszenia prawa lub interesu prawnego. Obowiązek wykazania naruszenia interesu prawnego wynika bezpośrednio z art. 101 ustawy o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591). Naruszenie interesu prawnego skarżącego musi wynikać z normy prawa materialnego kształtującej jego sytuację prawną i istnieć w dacie wnoszenia skargi. Do wniesienia decyzji nie wystarczy jedynie stan zagrożenia naruszeniem. Organ wskazał, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem interes prawny, posiada właściciel nieruchomości objętej uchwalonym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Skarżący natomiast nie wskazał ani na swoje prawo własności ani na inny tytuł prawny do wskazanych działek. Źródłem interesu prawnego nie jest natomiast wydanie na wniosek skarżącego decyzji ustalającej warunki zabudowy.

Organ podkreślił, że za sprzeczny z prawem uznać należy wniosek o zmianę i uzupełnienie uchwały, bowiem zgodnie z art. 147 § 1 p.p.s.a., Sąd uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa. Sąd nie ma możliwości ingerowania w treść uchwały poprzez zmianę i uzupełnienie zapisów miejscowego planu.

Z ostrożności procesowej organ wskazał na zgodność z prawem skarżonej uchwały i podkreślił, że decyzja o warunkach zabudowy, przewidziana w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, może pełnić funkcję aktu określającego sposób zagospodarowania i warunki zabudowy terenu, jedynie w przypadku braku dla tego terenu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Uchwalony w oparciu o obowiązujące "Studium" plan miejscowy może przewidywać ustalenia inne, niż dokonane w decyzji o warunkach zabudowy wydanej dla terenu objętego planem. W takiej sytuacji winno nastąpić wyeliminowanie decyzji nawet ostatecznej przez wydanie decyzji stwierdzającej wygaśnięcie decyzji o warunkach zabudowy na podstawie art. 65 ust. 1 pkt 2 upzp, co miało miejsce w niniejszej sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył co następuje:

Przed przystąpieniem do przedstawienia motywów rozstrzygnięcia, wskazać należy, że za nieuzasadniony Sąd uznał wniosek skarżącego złożony na rozprawie w dniu 07.07.2010 r. o odroczenie rozprawy z uwagi na nie zakończenie decyzją ostateczną postępowania o stwierdzenie wygaśnięcia decyzji Prezydenta Miasta P. z dnia [...] 2008 r. znak [...] ustalającej warunki zabudowy, dla inwestycji polegającej na: budowie [...] przewidzianej do realizacji na obszarze składającym się z działek nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] ark. [...] obręb [...] położonych w [...] w rejonie ulic: [...] i [...]. Wskazana decyzja nie ma bowiem charakteru prejudycjalnego, czyli zakończenie postępowania objętego wskazaną decyzją nie będzie miało wpływu na rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie.

Skarga nie była uzasadniona z uwagi na brak interesu prawnego po stronie skarżącego.

Zgodnie z art. 101 ustawy o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591), skargę na uchwałę rady gminy podjętą w sprawie z zakresu administracji publicznej, w tym na uchwałę o uchwaleniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, może wnieść do sądu administracyjnego każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą rady, o ile wcześniej wezwie radę do usunięcia zarzucanego naruszenia i wezwanie to okaże się bezskuteczne.

Tak skonstruowany przepis art. 101 ustawy o samorządzie gminnym wpływa na legitymację skarżącego. W przeciwieństwie do legitymacji w postępowaniu administracyjnym określonym przepisami kodeksu postępowania administracyjnego, w którym stroną może być każdy, czyjego interesu prawnego lub uprawnienia dotyczy postępowanie, uprawnionym do wniesienia skargi z art. 101 ustawy o samorządzie gminnym może być jedynie podmiot, którego interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone.

Wskazać należy, iż przymiot strony w postępowaniu kwestionującym legalność miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, kształtowany jest na innych zasadach niż w postępowaniu administracyjnym regulowanym przepisami k.p.a. Naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia przedmiotową uchwałą Rady otwiera dopiero drogę do merytorycznego rozpoznania sprawy. Ocena ta zaś dotyczy rodzaju naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia podmiotu, kwestionującego przed sądem administracyjnym legalność tego planu. Tak więc wskazany przepis zastrzega legitymację skargową dla węższej grupy tj. tylko dla tych, których interes prawny lub uprawnienie już uprzednio zostały naruszone zaskarżoną uchwałą (por. Komentarz do ustawy o samorządzie gminnym pod red. Pawła Chmielnickiego,

W-wa 2006, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, str.676 – 678).

Jak słusznie wskazał organ, przymiot strony w sprawie skargi na wskazaną uchwałę miałby właściciel działki, objętej miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, dowodząc, że przeznaczenie jego działki narusza jego interes prawny – prawa właściciela. Tymczasem na rozprawie w dniu 07.07.2010 r. skarżący podał, że nie posiada tytułu prawnego do wskazanych działek, a swój interes prawny wywodzi z tego, że z inicjatywy właścicieli, wniósł o ustalenie warunków zabudowy dla określonej inwestycji i otrzymał decyzję. Tak określony związek z terenem objętym uchwałą w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego za interes prawny nie może zostać uznany. Skarżący wskazał bowiem, na interes faktyczny polegający na prowadzeniu spraw właścicieli gruntów, na podstawie bliżej nieokreślonego stosunku cywilnego. Ochrona interesów faktycznych pozostaje jednakże poza zakresem ochrony, jaki gwarantuje instytucja przewidziana w art. 101 u.s.g.

W sytuacji, w której skarżący kwestionuje postanowienia planu w odniesieniu do nieruchomości, których właścicielem nie jest i w stosunku do których nie przysługuje mu żadne prawo o charakterze rzeczowym, uznać należy, iż postanowienia te co do zasady nie mogą naruszać interesu prawnego skarżącego.

Skoro skarżący nie posiada legitymacji skargowej, sąd administracyjny nie mógł badać zarzutów skargi pod względem merytorycznym.

Mając powyższe na uwadze i działając na mocy art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd oddalił skargę.

/-/ W.Batorowicz B.Drzazga /-/ M.Kwiecińska

Za nieobecnego sędziego korzystającego

z urlopu uzasadnienie podpisał sędzia

/-/ W.Batorowicz