Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 374/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-06-11 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6177 Doradcy podatkowi i biegli rewidenci
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym : Przewodniczący: Sędzia WSA Magdalena Maliszewska po rozpoznaniu w dniu 11 czerwca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi A. Sp. z o.o. z siedzibą w S. na decyzję Komisji Nadzoru Audytowego z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej na podmiot uprawniony do badania sprawozdań finansowych postanawia odmówić wstrzymania wykonania decyzji


UZASADNIENIE

Strona skarżąca – A. Sp. z o.o. z siedzibą w S. - w złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skardze na decyzję Komisji Nadzoru Audytowego z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej na podmiot uprawniony do badania sprawozdań finansowych w wysokości 100.000 zł, zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżąca podniosła, że zapłata kary w wysokości 100.000 zł grozi utratą płynności finansowej skarżącej, a nawet powstaniem po jej stronie stanu niewypłacalności. Strona skarżąca załączyła bilanse finansowe za lata 2014, 2015 i 2016, wskazując, że zysk spółki za rok 2014 wyniósł 16.552 zł, za rok 2015 – 10.679 zł, natomiast za rok 2016 – 396 zł. Zdaniem skarżącej powyższe oznacza niską i sukcesywnie spadającą rentowność spółki. Zysk spółki pozostaje na poziomie 1%, zatem kara w wysokości 100.000 zł znacznie przekracza dochody spółki, a to przesądza o nieuchronnych konsekwencjach zastosowania nałożonej kary.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności.

Jednakże art. 61 § 3 p.p.s.a. stanowi, że po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w art. 61 § 1 p.p.s.a., jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie wystarczy więc samo powtórzenie treści przepisu. Uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Najdobitniej wyraził to Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 18 maja 2004 r., sygn. akt FZ 65/04 (niepubl.), w którym stwierdził, że brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę.

Sąd w przypadku braku uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu nie może działać w tym zakresie za stronę. To na stronie ciąży obowiązek wykazania, iż zaskarżona decyzja w razie wykonania mogłoby narazić ją na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zgromadzona dokumentacja sprawy może posłużyć natomiast jedynie weryfikacji twierdzeń strony pod kątem spełnienia przesłanek zawartych w art. 61 § 3 p.p.s.a. (vide postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 lipca 2008 r., sygn. akt II OZ 766/08, Lex nr 493672).

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, iż strona skarżąca. wnosząc o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, podniosła, że zapłata kary w wysokości 100.000 zł grozi utratą płynności finansowej skarżącej. Strona skarżąca załączając bilanse finansowe za lata 2014, 2015 i 2016, wskazała, że zysk spółki za rok 2014 wyniósł 16.552 zł, za rok 2015 – 10.679 zł, natomiast za rok 2016 – 396 zł. Zdaniem skarżącej powyższe oznacza niską i sukcesywnie spadającą rentowność spółki. Jednakże w ocenie Sądu skarżąca nie udokumentowała w jakikolwiek sposób swojej sytuacji finansowej aktualnej na dzień złożenia skargi. Nie nadesłała żadnych dokumentów (sprawozdań finansowych, zeznań podatkowych), wskazujących na sytuację finansową strony skarżącej w roku 2017 oraz w miesiącach styczeń-luty roku 2018. Skarżąca nie przedstawiła także wyciągów z rachunków bankowych, wskazujących na wysokość posiadanych przez stronę skarżącą środków finansowych. Podkreślić należy, że o złej sytuacji finansowej spółki nie może świadczyć przywoływany przez stronę skarżącą niski dochód. Jak wskazał bowiem Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 25 lutego 2010 r. (sygn. akt I FZ 10/10), w przypadku przedsiębiorców, a do takich należy skarżąca spółka, miarodajną dla oceny ich zdolności płatniczych nie jest kategoria "dochodu" (rozumianego jako nadwyżka sumy przychodów nad kosztami ich uzyskania), lecz "przychodu". Istnieją bowiem legalne instrumenty podatkowe pozwalające na równoważenie kosztów i przychodów, tak by w końcowym rozliczeniu obciążenie podatkowe zminimalizować, czy też w ogóle je wyeliminować. Do instrumentów takich należą choćby zwolnienia podatkowe, dokonywanie zakupów i inwestycji w odpowiednim okresie, obniżenie dochodu przez przesunięcie kosztów w czasie, amortyzacja majątku trwałego. Ponadto trudnej sytuacji finansowej skarżącej spółki i spadku osiąganych dochodów przeczy treść zaskarżonej decyzji, w której wskazano, że strona skarżąca w roku 2016 osiągnęła przychód z czynności rewizji finansowej w wysokości 1.117.040 zł, a nałożona kara stanowi ok. 8,9% przychodów spółki osiągniętego z ww. tytułu. Skarżąca w skardze nie zanegowała wysokości wskazanych przez organ przychodów. Brak jest więc podstaw do uwzględnienia wniosku skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji..

Mając na uwadze powyższe na podstawie art. 61 § 3 i 5 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji.