Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1993/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-01-31 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 138 par. 1 pkt 1;
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 4 ust. 22, art. 5, art. 6, art. 87 ust. 1 pkt 1, art. 92a ust. 1 oraz lp.1.1 załacznika nr 3 do ww. ustawy.
journal: Dz.U. 2007 nr 125 poz 874
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Czarnecki Sędzia WSA Andrzej Wieczorek (spr.) Protokolant st. ref. Renata Lewandowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 stycznia 2014 r. sprawy ze skargi T. Z. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę


UZASADNIENIE

Główny Inspektor Transportu Drogowego (zwany dalej organem) decyzją z [...] kwietnia 2013 r. Nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm. dalej - k.p.a.), art 4 ust. 22, art. 5, art. 6, art. 87 ust. 1 pkt 1, art. 92a ust. 1 ustawy z 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874 ze zm. dalej – utd.) oraz lp. 1.1 załącznika nr 3 do ww. ustawy, po rozpatrzeniu odwołania T. Z. (zwany dalej skarżącym) od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego (zwany dalej organem I instancji) z [...] lutego 2013 r. o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 8 000 złotych, utrzymał zaskarżoną decyzję w całości w mocy.

Organ I instancji wskazał, że w dniu [...] maja 2012 r. w W. na ul. S. zatrzymano do kontroli samochód marki [...] o nr rej. [...], którym kierował Pan T. Z. Ustalono, że przedmiotowym pojazdem wykonywany był transport drogowy osób. Przebieg kontroli oraz jej wyniki zostały udokumentowane w protokole kontroli nr [...]. Wobec czego zaskarżoną decyzją nałożono na stronę karę pieniężną w wysokości 8 000 złotych.

W odwołaniu od decyzji pełnomocnik strony zarzuca naruszenie art. 7, 77, 80, 86 k.p.a. poprzez zaniechanie przesłuchania strony oraz świadka R. N. na okoliczność odbytego kursu taksówką z dnia [...] marca 2012 r. oraz na okoliczność, że kurs z kontrolerami odbywał się w drodze powrotnej do L. Ponadto pełnomocnik zarzucił naruszenie art. 6 ust 5 utd. poprzez niezbadanie sprawy pod kątem zaistnienia okoliczności określonych w tym przepisie, a także błędną wykładnię ww. przepisu skutkiem czego było przyjęcie, że przepis ten zabrania wykonywania przewozów taksówkowych poza obszarem określonym w licencji. Skarżący wskazuje, że kontrola była efektem prowokacji. Twierdzi, że w dniu kontroli kierowca przewoził pasażera R. N. i w drodze powrotnej z W. do L. podjął kolejnego pasażera. W ocenie skarżącego w niniejszej sprawie przewóz wykonywany był w warunkach uzasadniających zastosowanie art. 6 ust 5 ustawy o transporcie drogowym.

Decyzją z [...] kwietnia 2013 r. organ podtrzymał stanowisko organu I instancji. Jego zdaniem w toku kontroli skarżący wykonywał transport drogowy taksówką na terenie W. Pojazd został zatrzymany do kontroli na ul. S. w W. W chwili kontroli w pojeździe znajdowała się pasażerka, która przesłuchana w charakterze świadka zeznała, że zatrzymała taksówkę marki [...] o nr rej. [...] i zamówiła przejazd z ul. M. w W. do klubu S. na ul. S. w W. Kierowca po wykonaniu kursu i przyjęciu należności wydał paragon fiskalny na kwotę [...] zł.

Wskazał, że do kontroli kierowca okazał licencję nr [...] uprawniającą do wykonywania transportu drogowego taksówką na terenie Gminy L. Kierowca nie okazał licencji, która uprawniałaby go do świadczenia usługi transportu drogowego taksówką na terenie W. Uznał, że licencja na wykonywanie transportu drogowego taksówką ma charakter podmiotowo-przedmiotowy tj. wydawana jest określonemu przedsiębiorcy spełniającemu warunki określone w art. 6 ust. 1 pkt 1 -2 utd., a także wydawana jest na określony pojazd i obszar. Działalność gospodarcza polegająca na wykonywaniu przewozów taksówką jest powiązana ze ściśle określonym w niej obszarem, a przedsiębiorca dysponujący licencją taksówkową nie może poza szczególnymi okolicznościami wskazanymi w art. 6 ust 5 utd wykonywać przewozów taksówkowych poza obszarem wskazanym w licencji. Wykonywanie transportu drogowego na innym niż określonym w licencji obszarze, za wyjątkiem sytuacji określonej w art. 6 ust 5 utd. narusza określone w ustawie warunki i jest równoznaczne z wykonywaniem transportu drogowego bez licencji.

Zdaniem organu w drodze wyjątku dopuszcza się wykonywanie przewozu

z obszaru określonego w licencji poza ten obszar, stosownie do art. 6 ust. 5 ww. ustawy. Z brzmienia tego artykułu wynika, że powyższe może mieć miejsce bez prawa świadczenia usług przewozowych poza obszarem określonym w tej licencji,

z wyjątkiem sytuacji, w której przewóz jest wykonywany w drodze powrotnej lub

w przypadku złożenia zamówienia przez klienta z innego obszaru. Z analizowanego przepisu, należy więc wyprowadzić wniosek, że przewóz z obszaru określonego

w licencji poza ten obszar jest możliwy, jednak pod pewnymi warunkami. Podkreślił, że warunkowo dopuszcza się wykonywanie przewozu poza obszar określony

w licencji, jedynie gdy wykonywany jest on w drodze powrotnej lub w przypadku złożenia zamówienia przez klienta z innego obszaru. W jego ocenie niedopuszczalne jest podejmowanie zleceń, w których przejazd miałby punkt początkowy i końcowy poza obszarem określonym w licencji. Zdaniem organu każdy przejazd musi mieć co najmniej punkt początkowy albo końcowy na terenie obszaru określonego w licencji.

W ocenie organu skarżący będąc w W. i przyjmując w tej miejscowości zlecenie wykonania usługi przewozu, mogła powrócić z pasażerem na teren Gminy L. i tam zakończyć przewóz. Niedopuszczalne było wykonywanie przewozu osób poza obszarem objętym licencją. W niniejszej sprawie strona wykonywała na życzenie klienta usługę przewozu na terenie W., poruszając się z jednego do drugiego punktu tego miasta.

Wskazał, że nie może uznać za prawidłowe stanowiska strony, która twierdzi, iż wykonywała usługę przewozu zgodnie z prawem. Skarżący będąc w W. podjął się wykonania usługi przewozu pasażera na terenie tego miasta, co do którego nie miał uprawnień. Analiza trasy przejazdu (z ul. M. na ul. S. w W.) wskazuje, iż strona poruszała się na życzenie klienta po W., świadcząc tym samym usługę przewozu na tym obszarze. Mając na uwadze stan faktyczny niniejszej sprawy stwierdził, że wbrew twierdzeniom pełnomocnika, wykonywany przez stronę w dniu kontroli przewóz z pasażerem z ul. M. na ul. S. w W. nie mieści się w potocznym rozumienia pojęcia "przewozu wykonywanego w drodze powrotnej". Jego zdaniem przejazd z ul. M. na ul. S. wykonywany był w przeciwnym kierunku do obszaru Gminy L. zatem przyjęcie, iż wykonywany był on w drodze powrotnej w potocznym rozumieniu tego słowa nie jest właściwe.

Zdaniem organu odnoszącego się do wniosku o przesłuchanie w charakterze świadka Pani R. N. przeprowadzenie tego dowodu na okoliczność wykonywania przewozu z L. do W. nie ma żadnego znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Nawet jeżeli przyjąć, iż strona realizowała kurs z ww. pasażerem do W. na ul. M., to nie zmienia to faktu, iż podejmując pasażera na ul. M. i "cofając się" w kierunku ul. S. świadczyła usługę przewozu w okolicznościach wykluczających możliwość zastosowania art 6 ust 5 utd.

Co do wniosku o przesłuchanie strony organ wskazał, że dowód

z przesłuchania strony zgodnie z art. 86 k.p.a. przeprowadza się po wyczerpaniu innych środków dowodowych lub z powodu ich braku w sytuacji gdy nadal istnieją niewyjaśnione fakty istotne do rozstrzygnięcia sprawy. Dowód z przesłuchania strony ma zatem charakter posiłkowy. W tej sprawie organ nie widzi potrzeby jego przeprowadzenia z uwagi, iż wszystkie okoliczności mające znaczenie dla sprawy zostały wyjaśnione w oparciu o inne dowody.

W ocenie organu brak jest możliwości zastosowania art. 92 c ust. 1 pkt 1 utd., zgodnie z którym nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli okoliczności sprawy wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć.

Powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych ukształtowane na gruncie poprzednio obowiązujących przepisów, ale zachowujące aktualność także

w obecnym stanie prawnym organ wskazał, że przedsiębiorca powołując się na okoliczności wyłączające jego odpowiedzialność powinien udowodnić ich zaistnienie przez wykazanie, że nie miał wpływu na powstanie naruszenia oraz że nie mógł przewidzieć zdarzeń i okoliczności, które do powstania naruszenia doprowadziły.

W ocenie organu strona nie powołała okoliczności i nie przedstawiła żadnych dowodów wskazujących na to, że nie miała wpływu na powstanie naruszenia, ani nie mogła przewidzieć zdarzeń i okoliczności, które do naruszenia doprowadziły.

Organ uznał, że art. 92 c ust. 1 pkt 1 ww. ustawy to przepis odnoszący się do wyjątkowych sytuacji i to takich, których doświadczony i profesjonalny podmiot wykonujący przewóz drogowy, przy zachowaniu najwyższej staranności

i przezorności, nie był w stanie przewidzieć.

Skargę na powyższą decyzję wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżący, zarzucając:

1. naruszenie art. 7 k.p.a., poprzez oparcie się na okolicznościach wywołanych niedozwoloną prowokacją i na dowodach zebranych w toku tej prowokacji,

2. naruszenie art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 86 k.p.a. poprzez zaniechanie przesłuchania strony oraz świadka R. N., w sytuacji gdy:

a. w ww. piśmie z [...] czerwca 2012 r. podniesione zostało, iż strona w nocy z [...] maja 2012 r. odbyła kurs z L. do W. z R. N., a kurs z kontrolerami nastąpił w drodze powrotnej,

b. art. 6 ust. 5 ustawy o transporcie drogowym przewiduje wyjątki w jakich można wykonać kurs poza obszarem określonym w licencji, w sytuacji gdy kontrolujący wcale nie podejmowali możliwości zaistnienia tych okoliczności, zaś rozpoznający sprawę Organ ma obowiązek badać je nie mniej dokładnie, niż tylko wybrane okoliczności pozwalające w prostej drodze wymierzyć karę;

3. naruszenie art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., poprzez dokonanie wybiórczych ustaleń w prostej linii prowadzących do wymierzenia kary przy zaniechaniu sprawdzenia, czy doszło do sytuacji, w której strona wykonała przewóz "poza obszarem określonym w licencji" zgodnie z art. 6 ust. 5 utd.,

4. naruszenie art. 6 ust. utd, poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że zabrania on wykonywać przewozów taksówkowych "poza obszarem określonym w licencji", oraz poprzez zaniechanie jego zastosowania w zakresie przewidującym możliwość wykonania przewozu taksówką w drodze powrotnej z obszaru innego niż określony w licencji.

Powołując się na powyższe, skarżący wnosił o: uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i poprzedzającej ją decyzji Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego oraz zasądzenie kosztów postępowania sądowoadministracyjnego.

Zdaniem skarżącego zaskarżona decyzja oraz decyzja organu pierwszej instancji są niesłuszne, i zapadły z naruszeniem przepisów proceduralnych. Wskazał, że bez podstawy prawnej skorzystano z prowokacji i dowodów zebranych w jej efekcie, a nadto wbrew obowiązkowi organ nie uzyskał potrzebnego i dostępnego materiału dowodowego, a ustalenia w sprawie oparł na fragmentarycznych ustaleniach faktycznych. Jego zdaniem kontrolowany przewóz został zamówiony przez kontrolerów określonego urzędu nie była to kontrola zwykłej czynności realizowanej przez stronę dla klienta, lecz prowokacja. Uznał, że prowokacja winna mieć podstawę prawną, skoro art. 7 k.p.a. wymaga od organów działania na podstawie przepisów prawa. Wskazał, że prowokacja przeprowadzona w sprawie nie znajduje podstawy prawnej. Uznał, że skoro przeprowadzona prowokacja była nielegalna, materiał dowodowy uzyskany w jej wyniku nie może być podstawą prawnie przeprowadzonego postępowania. Z tej przyczyny - niezależnie od okoliczności podanych poniżej - ustalenia dokonane przez organ, bazujące na powyższym, nie powinny być podstawą wszczętego postępowania, a skoro tak, to postępowanie to winno być umorzone.

Nadto podnosił, że organ zaniechał zbadania, czy w sprawie zaistniały wyjątki powodujące że strona działała w granicach prawa i że kara nie może być nałożona. Jego zdaniem ustawa nie wymaga, aby docelowe miejsce przewozu - w przypadku rozpoczęcia kursu poza obszarem określonym w licencji - miało być tylko i wyłącznie na obszarze określonym w licencji, a w rozpatrywanym przypadku, w L. Jego zdaniem z uwagi na fakt, że brak jest ustawowej definicji tego pojęcia, dlatego też interpretować je można i należy w sposób zgodny z rozumieniem potocznym.

Wskazał, że co do zasady, art. 6 ust. 5 utd. nie dopuszcza świadczenia przewozu "poza obszarem określonym w licencji". Rozumieć więc trzeba, że wyjątki od tej zasady dopuszczają wykonanie przewozu "poza" tym obszarem. Istotne w tym wypadku słowo "poza" nie może być interpretowane w ten sposób, że przewóz

w części ma być jednak w obszarze określonym w licencji. Owo "poza" oznacza, że w ramach wyjątków określonych ustawą, przewóz może być wykonany na obszarze innym niż określony w licencji.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym

w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności.

W myśl art. 134 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), Sąd rozstrzyga

w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, iż nie zasługuje ona na uwzględnienie.

Przedmiotem skargi jest decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z 30 kwietnia 2013 r. wydana na podstawie art. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art 4 ust. 22, art. 5, art. 6, art. 87 ust. 1 pkt 1, art. 92a ust. 1 utd. oraz lp. 1.1 załącznika nr 3 do ww. ustawy nakładająca na skarżącego karę pieniężną w wysokości 8 000 złotych.

Organ administracji uznał, iż skarżący, prowadząc na terenie W. działalność polegającą na wykonywaniu transportu drogowego taksówką, nie miał

w dniu kontroli licencji obejmującej ten obszar. Zdaniem organu w licencji nr [...] którą okazał do kontroli, zawarto obszar prowadzenia tej działalności na obszarze Gminy L. Kierowca nie okazał licencji, która uprawniałaby go do świadczenia usługi transportu drogowego taksówką na terenie W..

Zgodnie z przepisami ustawy o transporcie drogowym podjęcie i wykonywanie transportu drogowego wymaga uzyskania odpowiedniej licencji na wykonywanie transportu drogowego. Na podstawie przepisów ustawy o transporcie drogowym można wyróżnić wiele rodzajów "odpowiedniej licencji i zezwoleń", o której mowa

w art. 5 i następnych utd., a mianowicie licencje na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób, licencje na wykonywanie transportu drogowego taksówką, licencję na wykonywanie krajowego transportu drogowego rzeczy, licencje na wykonywanie międzynarodowego transportu drogowego osób oraz licencją wspólnotową na wykonywanie międzynarodowego zarobkowego przewozu osób autokarem.

Przepis art. 11 ust. 1 utd. wprowadza katalog elementów, które powinny zostać ujęte w treści licencji. Wykładnia semantyczna tego przepisu, poprzez posłużenie się wyrażeniem "w szczególności", wskazuje, że katalog ten nie ma charakteru numerus clausus, lecz jest zestawieniem otwartym. Oznacza to, że

w licencji na wykonywanie transportu drogowego, poza: numerem ewidencyjnym licencji, oznaczeniem organu, który udzielił licencji, daty udzielenia, podstawy prawnej, czasu, na jaki licencji udzielono, oznaczenia przedsiębiorcy, jego siedziby

i adresu oraz zakresu transportu drogowego i rodzaju przewozów, a w odniesieniu do licencji na transport taksówką - obszaru przewozów, mogą zostać wskazane także inne elementy. Tym samym zestawienie elementów licencji określonych w art. 11 ust. 1 utd. ma charakter katalogu otwartego, ograniczonego wzorami licencji, stanowiącymi załączniki do wymienionego rozporządzenia. Zgodnie z wzorem licencji na wykonywanie transportu taksówką elementem obligatoryjnym tej licencji jest obszar prowadzenia przewozów (załącznik numer 2 do rozporządzenia w sprawie wzorów licencji). Tak unormowany wzór licencji taksówkowej odpowiada specyfice tego rodzaju licencji.

Licencja na wykonywanie transportu drogowego taksówką, podobnie jak licencja na wykonywanie transportu drogowego, ma charakter podmiotowy (jest udzielana konkretnemu przedsiębiorcy, jeżeli spełnia warunki określone w art. 6 ust. 1 pkt 1-2). Jednakże należy zwrócić uwagę, że z przepisu ust. 4 art. 6 utd. wynika jednoznacznie również charakter przedmiotowy tej licencji. Licencja na wykonywanie transportu drogowego taksówką jest bowiem wydawana na ściśle określony pojazd oraz obszar. Działalność gospodarcza polegająca na wykonywaniu przewozów taksówką jest ściśle powiązana i uzależniona od faktu wykonywania przewozu konkretnym pojazdem. Pojazd ten jest wpisywany w treści licencji poprzez ujawnienie danych, takich jak numer rejestracyjny pojazdu i numer podwozia VIN. Licencja na wykonywanie transportu drogowego taksówką jest zatem uprawnieniem przedmiotowo-podmiotowym. Licencji tej udziela się bowiem nie tylko określonemu przedsiębiorcy, ale także na określony pojazd oraz obszar (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 lutego 2011 r., sygn. akt II GSK 290/10).

W konsekwencji powyższego stwierdzić należy, że skoro licencja na wykonywanie transportu drogowego taksówką udzielona jest na określony pojazd oraz ściśle oznaczony obszar, to uprawnia ona do wykonywana transportu drogowego taksówką tylko na konkretnie oznaczonym w niej obszarze i konkretnym pojazdem, z uwzględnieniem sytuacji wymienionych w ust. 5 art. 6 utd. Dlatego nie można przyjąć, by wykonywanie transportu drogowego na innym, niż wymienionym

w licencji obszarze, stanowiło wykonywanie takiego transportu na podstawie wymaganej licencji. Wykonywanie przewozu na terenie innym niż określonym

w wydanej danemu przedsiębiorcy licencji, za wyjątkiem sytuacji podanych w ww. przepisie, narusza zatem określone w ustawie warunki, od których spełnienia uzależniona jest dopuszczalność wykonywania transportu drogowego taksówką, a to stanowi przesłankę do nałożenia kary pieniężnej na podstawie art. 92a ust. 1 i ust. 2 ust. 6 utd., art. 93 ust. 4 i ust. 5 oraz Ip. 1.1. załącznika 3 do tej ustawy.

Odnosząc się do zarzutu wskazującego na naruszeniu przez organ art. 6 ust. 5 utd., należy mieć na uwadze treść tego przepisu, zgodnie z którym dopuszcza się wykonywanie przewozu z obszaru określonego w licencji poza ten obszar, lecz bez prawa świadczenia usług przewozowych poza obszarem określonym w tej licencji,

z wyjątkiem przewozu wykonywanego w drodze powrotnej lub w przypadku złożenia zamówienia przez klienta z innego obszaru. Wskazać należy, że nie można skarżącemu przyznać racji, jakoby w dniu kontroli dokonywał przewozu osób

w ramach licencji taksówkowej w drodze powrotnej z W. do L. Skarżący wykonywał na życzenie klienta podjętego w W. usługę przewozu na terenie tego miasta, poruszając się z jednego do drugiego punktu tego miasta. Organ słusznie uznał, że analiza przedmiotowej trasy przejazdu (z ul. M. na ul. S. w W.) wskazuje, iż strona poruszała się na życzenie klienta po W., świadcząc tym samym usługę przewozu na tym obszarze. Wykonywany przez stronę w dniu kontroli przewóz z pasażerem z ul. M. na ul. S. w W. nie mieści się w rozumienia pojęcia "przewozu wykonywanego

w drodze powrotnej". Przejazd z ul. M. na ul. S. wykonywany był w przeciwnym kierunku do obszaru Gminy L., zatem przyjęcie, iż wykonywany był on w drodze powrotnej w potocznym rozumieniu tego słowa nie jest właściwe. Przyjęcie przez skarżącego kursu od osoby spoza obszaru licencji w sytuacji, gdy skarżący sam przebywał poza obszarem swojej działalności określonym w licencji, nie wypełnia również znamion art. 6 ust. 5 utd., gdyż w ocenie Sądu, brak jest w tym przypadku punktu stycznego z licencją. Powyższy przepis ma zastosowanie w wypadku, gdy osoba przyjmuje zlecenie z obszaru innego niż licencja przebywając na obszarze określonym licencją. W niniejszej sprawie w chwili realizacji zlecenia spoza obszaru licencji, skarżący przebywał w W., a więc nie wypełniał przesłanki znajdowania się na obszarze licencji, koniecznej do uznania powyższego przejazdu za dopuszczalny.

W tym stanie rzeczy organy obu instancji prawidłowo uznały, że w dniu [...] maja 2012 r. skarżący nie legitymował się licencją taksówkową upoważniającą go do wykonywania tego typu transportu na obszarze, na którym de facto transport ten wykonywał i w związku z tym zasadnie stwierdziły wykonywanie tego przewozu bez wymaganej ustawą o transporcie drogowym licencji.

W związku z powyższym wskazać należy, że skoro wykonywanie transportu drogowego taksówką odbywało się bez wymaganej licencji, to na podstawie art. 92a ust. 1 i ust. 2 ust. 6 utd., art. 93 ust. 4 i ust. 5 oraz Ip. 1.1. załącznika 3 do ustawy

z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym organy obu instancji jako obligatoryjną sankcję karnoadministracyjną, słusznie wymierzyły skarżącemu karę

w wysokości 8 000 zł.

Dodać należy, że w działaniu organów obu instancji nie można doszukać się naruszenia zasad wyznaczonych przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego, bowiem zbadały one wszystkie istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.).

W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie organy administracji - rozstrzygając sprawę - oparły się na materiale prawidłowo zebranym

w toku kontroli, dokonując jego wszechstronnej oceny. Ponadto należy uznać, iż stanowisko wyrażone w zaskarżonych decyzjach, organy obu instancji uzasadniły

w sposób wymagany przez normę prawa określoną w przepisie art. 107 § 3 k.p.a.

Z powyższych względów, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł, jak

w sentencji.