Postanowienie WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 857/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2017-11-16 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6320 Zasiłki celowe i okresowe
Hasła tematyczne: Przywrócenie terminu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odmówiono przywrócenia terminu
Powołane przepisy: article: art. 53 par. 1, art. 83 par. 2, art. 85, art. 86 par. 1, art. 87 par. 1-4
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Dnia 16 listopada 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Renata Kubot-Szustowska po rozpoznaniu w dniu 16 listopada 2017 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku S. S. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] roku nr [...] w przedmiocie przyznania zasiłku celowego postanawia: odmówić przywrócenia terminu. A. P.


UZASADNIENIE

S. S. zaskarżył do sądu administracyjnego na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...]r., nr [...], w przedmiocie zasiłku celowego w miesiącu maju 2017r., w wysokości 50 zł, z przeznaczeniem na zakup leków.

Jednocześnie w treści skargi skarżący zawarł wniosek o przywrócenie terminu do jej wniesienia podnosząc, że uchybienie terminu nastąpiło z problemów ze stanem zdrowia i trudności życiowych, których skarżący nie zdołał pokonać.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wskazało, że skarżący nie uprawdopodobnił w żaden sposób przyczyny niezachowania terminu do wniesienia skargi i w związku z tym wniosło o jej odrzucenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 53 § 1 P.p.s.a. skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a. Natomiast stosownie do art. 85 P.p.s.a. czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Z kolei w myśl art. 86 § 1 P.p.s.a. stanowi, że jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Postanowienie o przywróceniu terminu albo odmowie jego przywrócenia może być wydane na posiedzeniu niejawnym.

Wniosek o przywrócenie terminu do usunięcia braków skargi musi jednak spełniać warunki formalne określone w art. 87 § 1 - § 4 P.p.s.a., a zatem po pierwsze pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu do usunięcia braków skargi wnosi się w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Po drugie we wniosku tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Po trzecie wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania są przedmiotem skargi. Po czwarte równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie.

Przywrócenie terminu do dokonania określonej czynności procesowej uzależnione jest od kryterium braku winy, zatem strona, która nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym musi wykazać dołożenie szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Sąd powinien przyjąć obiektywny miernik staranności, której można wymagać od każdego należycie dbającego o swoje interesy. Zajęcie stanowiska odmiennego, uwzględniającego subiektywny miernik staranności, wprowadziłoby do stosunków procesowych element niepewności (por. postanowienie NSA z dnia 15 grudnia 2010r., sygn. akt II GZ 223/10 – dostępne w CBOSA).

W ocenie sądu okoliczności powołane przez skarżącego nie usprawiedliwiają nieusunięcie braków skargi w ustawowym terminie. W pierwszej kolejności wskazać jednak należy, że skoro skarżący odebrał zaskarżoną decyzję w dniu 11 sierpnia 2017r., to zgodnie z art. 53 § 1 P.p.s.a. ostatni dzień terminu do wniesienia skargi przypadał na dzień 11 września 2017r., bowiem dzień 10 września 2017r. wypadał w niedzielę (art. 83 § 2 P.p.s.a.). Natomiast skarżący nadał pocztą skargę w dniu 25 września 2017r., a więc z uchybieniem ustawowego terminu. Należy również domniemywać, że to właśnie w tym dniu ustały przyczyny, które w ocenie skarżącego uniemożliwiały mu zachowanie terminu do wniesienia skargi.

Jak wynika z treści wniosku o przywrócenie terminu skarżący uzasadnił jego uchybienie problemów ze stanem zdrowia i trudnościami życiowymi. Niestety wskazane przez skarżącego okoliczności uchybienia terminu nie uzasadniają jego przywrócenia. Jeszcze raz należy podkreślić, że przywrócenie terminu może nastąpić tylko z ważnych powodów, co do których zainteresowany uprawdopodobni, że wystąpiły bez jego winy. Te ważne powody wskazywać powinny na obiektywne, niezależne od strony przyczyny uchybienia terminu. Do takich powodów z pewnością można zaliczyć chorobę, jednakże nie każda choroba stanowi przesłankę do przywrócenia terminu do dokonania określonej czynności procesowej. Przede wszystkim choroba musi mieć charakter niespodziewany lub nagły, czyli musi wystąpić takie pogorszenie stanu zdrowia, którego nie dało się przewidzieć. Poza tym strona musi uwiarygodnić, iż stan zdrowia w danym, konkretnym okresie uniemożliwiał jej prowadzenie spraw i dokonywanie czynności osobiście, jak również wykluczał możliwość posłużenia się inną osobą. Na okoliczność zaistnienia nagłej choroby uniemożliwiającej prowadzenie spraw i dokonywanie czynności może być przedstawione np. stosowne zaświadczenie lekarskie albo karta leczenia szpitalnego. Jednakże skarżący nie przedstawił żadnych dokumentów, które uprawdopodobniałyby okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu z powodu złego stanu zdrowia.

Przesłanka braku winy strony powinna być oceniana z uwzględnieniem wszelkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy i przy braniu pod uwagę uchybień spowodowanych nawet lekkim niedbalstwem strony.

Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, iż skarżący nie uwiarygodnił stosowną argumentacją faktu, że przeszkoda uniemożliwiająca zachowanie terminu do wniesienia skargi była od niego niezależna, a skoro tak, to należy również stwierdzić, iż skarżący nie wykazał należytej staranności w prowadzeniu swoich spraw, a więc ponosi wyłączną odpowiedzialność za uchybienie terminu do złożenia skargi.

W związku z powyższym sąd, na podstawie art. 86 § 1 P.p.s.a. orzekł, jak sentencji.

A. P.