Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 518/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2016-06-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
638  Sprawy egzekucji administracyjnej;  egzekucja obowiązków o charakterze niepieniężnym
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Paweł Darmoń Sędziowie: WSA Krystyna Daniel WSA Mirosław Bator (spr.) po rozpoznaniu w dniu 17 czerwca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi G.D. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 26 lutego 2016 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę


UZASADNIENIE

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w L. postanowieniem z dnia 10 grudnia 2014 r. nr [....] działając na podstawie art. 20 § 1 pkt 4, art. 64 a § 1 pkt 1, art. 119, art. 120, art. 121 § 4 i § 5, art. 122 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w związku z art. 80 ust. 2 pkt 1 i art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane oraz art. 124 K.p.a. nałożył na G.D. grzywnę w wysokości 107.522.56 zł w celu przymuszenia zobowiązanego do wykonania obowiązku określonego w załączonym do niniejszego postanowienia odpisie tytułu wykonawczego. Odpis niniejszego postanowienia został doręczony G.D. w trybie art. 44 K.p.a. w dniu 29 grudnia 2014 r. Pismem z dnia 2 czerwca 2015 r. (data stempla pocztowego) G.D. wniósł zażalenie na powyższe postanowienie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jego wniesienia.

[....] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. postanowieniem z dnia 26 lutego 2016 r. nr [....] znak [....] działając w oparciu o art. 134 w związku z art. 144 K.p.a. w związku z art. 18 i art. 23 § 4 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji stwierdził wniesienie zażalenia G.D. z uchybieniem terminu przewidzianego dla jego wniesienia w art. 17 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. W uzasadnieniu organ wskazał, że warunkiem skuteczności czynności procesowej - wniesienia zażalenia - jest zachowanie ustawowego terminu do jej dokonania. Uchybienie ustawowemu terminowi powoduje bezskuteczność zażalenia. Organ odwoławczy obowiązany jest zatem w postępowaniu wstępnym zbadać, czy zażalenie zostało wniesione w przewidzianym przepisami terminie. Zgodnie z art. 17 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji stanowiącym wykładnię określającą dopuszczalność i skutki wniesionego zażalenia o ile przepisy niniejszej ustawy nie stanowią inaczej, rozstrzygnięcie i zajmowane przez organ egzekucyjny lub wierzyciela stanowisko w sprawach dotyczących postępowania egzekucyjnego następuje w formie postanowienia. Na postanowienie to służy zażalenie, jeżeli niniejsza ustawa lub Kodeks postępowania administracyjnego tak stanowi. Zażalenie wnosi się do organu odwoławczego za pośrednictwem organu egzekucyjnego w terminie 7 dni od dnia doręczenia lub ogłoszenia postanowienia . Zgodnie natomiast z art. 122 § 3 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji obowiązanemu służy prawo zgłoszenia zarzutów i wniesienia zażalenia w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego (art. 33 i 34) oraz prawo wniesienia zażalenia na postanowienie o nałożeniu grzywny. Powyższe oznacza, iż na wydane przez PINB postanowienie nr [....] z dnia 10 grudnia 2014 r. znak: [....] o nałożeniu grzywny przysługiwało zobowiązanemu zażalenie jednakże, aby można uznać zażalenie G.D. za skuteczne należało ustalić, iż wpłynęło ono w przysługującym z mocy art. 17 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji 7 – dniowym terminie. Organ podał, iż dokonana analiza zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki zawierającej postanowienie PINB nr [....] z dnia 10 grudnia 2014 r. oraz uzyskane od operatora pocztowego wyjaśnienia, wskazują, że przesyłka ta, wobec niemożności doręczenia w sposób wskazany w pkt 1 zwrotnego potwierdzenia odbioru (adresatowi, lub pełnoletniemu domownikowi, sąsiadowi, dozorcy domu, który podjął się oddania przesyłki adresatowi) została awizowana po raz pierwszy w dniu 12 grudnia 2014 r., oraz że zawiadomienie o jej pozostawieniu w Agencji Pocztowej [....] doręczający umieścił w drzwiach mieszkania adresata. Wobec niepodjęcia awizowanej przesyłki, awizowano ją powtórnie w dniu 24 grudnia 2014 r. pozostawiając awizo również w drzwiach mieszkania adresata, a następnie wobec niepodjęcia przesyłki przez adresata, pracownik Agencji Pocztowej w S. zwrócił ją do nadawcy w dniu stycznia 2015 r. (v. pismo [....] S. A. z dnia 2 września 2015 r.). Okres 14 dni od dnia pierwszego awizowania przesyłki zawierającej w/w postanowienie PINB (co nastąpiło 12 grudnia 2014 r.) rozpoczął się w dniu 13 grudnia 2014 r. a kończył się z upływem dnia 26 grudnia 2014 r. (piątek), który jest dniem ustawowo wolnym od pracy (vide ustawa o dniach wolnych od pracy z dnia 18 stycznia 1951 r.- Dz. U. z 2015 r. poz. 90). Również dwa dni następujące po w/w dniu tj. 27 grudnia 2014 r. (sobota - vide uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 czerwca 2011 r. sygn. akt I OPS 1/11) oraz 28 grudnia 2014 r. (niedziela -vide w/w ustawa o dniach wolnych od pracy) są dniami wolnymi od pracy, w związku z czym okres przechowywania w placówce operatora pocztowego przesyłki zawierającej postanowienie PINB nr [....] kończył się z upływem dnia 29 grudnia 2014 r. (poniedziałek). W świetle powyższego, doręczenie G.D. postanowienia PINB nr [....] nastąpiło skutecznie z upływem 29 grudnia 2014 r. Uwzględniając zasady obliczania terminów określone w art. 57 § 1 kpa, termin do wniesienia zażalenia na powyższe postanowienie PINB, rozpoczął swój bieg w dniu 30 grudnia 2014r. a upływał z dniem 5 stycznia 2015 r. Natomiast zażalenie G.D. reprezentowanego przez radcę prawnego A.J. z dnia 2 czerwca 2015 r., nadano w placówce operatora pocztowego, w dniu 2 czerwca 2015 r. A zatem zażalenie wniesione zostało z uchybieniem terminu. Organ wskazał, że postanowieniem z dnia 26 lutego 2016 r. nr [....] organ odmówił przywrócenia uchybionego terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie PINB z dnia 10 grudnia 2014 r. W świetle powyższego organ uznał, że zgodnie z art. 134 K.p.a. w związku z art. 144 K.p.a. i w związku z art. 18 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji należało uznać, że G.D. uchybił terminowi do wniesienia zażalenia.

Na to postanowienie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniósł G.D. zarzucając naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 7 i 77 w zw. art. 80 K.p.a. poprzez dokonanie dowolnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego i w efekcie uznanie wniesienia odwołania na postanowienie PINB w L. nr [....] przez skarżącego z uchybieniem terminu przewidzianego dla jego wniesienia przed dokonaniem oceny dotyczącej przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia oraz przez dokonanie dowolnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego i w efekcie uznanie wniesienia odwołania z uchybieniem terminu mimo wystąpienia ze stosownym wnioskiem o jego przywrócenie, a także naruszenie art. 134 w związku z art. 144 K.p.a. W uzasadnieniu skarżący podniósł, że zaskarżone postanowienie zostało podjęte przed dokonaniem oceny dotyczącej przywrócenia terminu do wniesienia odwołania (dokonana dopiero w postanowieniu z dnia 26 lutego 2016 r.). W konkluzji skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia.

W odpowiedzi na skargę [....] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. wniósł o jej oddalenie podtrzymując przy tym argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2014 r. poz. 1649) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. - dalej "P.p.s.a."), sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. Zgodnie z art. 145 § 1 P.p.s.a., aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny, konieczne jest stwierdzenie, że doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo też do naruszenia przepisów prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania albo stwierdzenia nieważności decyzji. Przystępując do oceny legalności zaskarżonych decyzji (postanowień) sąd bada czy zaskarżona decyzja (postanowienie) nie narusza prawa oraz czy zostały wydane w prawidłowo przeprowadzonym postępowaniu.

Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżone postanowienie odpowiada prawu.

W niniejszej sprawie przedmiotem rozpoznania jest skarga na postanowienie nr [....] [....] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z 26 lutego 2016 r., w którym stwierdzono uchybienie terminu przewidzianego do wniesienia zażalenia.

Zgodnie z przepisem art. 17 § 1 ustawy z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2014 r., poz. 1619 ze zm., zwanej dalej w skrócie u.p.e.a. ) o ile przepisy niniejszej ustawy nie stanowią inaczej, rozstrzygnięcie i zajmowane przez organ egzekucyjny lub wierzyciela stanowisko w sprawach dotyczących postępowania egzekucyjnego następuje w formie postanowienia. Na postanowienie to służy zażalenie, jeżeli niniejsza ustawa lub Kodeks postępowania administracyjnego tak stanowi. Zażalenie wnosi się do organu odwoławczego za pośrednictwem organu egzekucyjnego w terminie 7 dni od dnia doręczenia lub ogłoszenia postanowienia. Zgodnie z art. 18 cyt. ustawy jeżeli przepisy niniejszej ustawy nie stanowią inaczej, w postępowaniu egzekucyjnym mają odpowiednie zastosowanie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Stosownie do art. 122 § 3 u.p.e.a. zobowiązanemu służy prawo zgłoszenia zarzutów i wniesienia zażalenia w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego (art. 33 i 34) oraz prawo do wniesienia zażalenia na postanowienie o nałożeniu grzywny.

A zatem, na postanowienie PINB w L. z dnia 10 grudnia 2014 r. o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia, G.D. przysługiwało zażalenie.

Zgodnie z dokumentami przedłożonymi do akt administracyjnych sprawy postanowienie PINB w L. z dnia 10 grudnia 2014 r. zostało doręczone G.D. w dniu 29 grudnia 2014r., co wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru. Doręczenie to nastąpiło zgodnie z regułą opisana w art. 44 K.p.a. Zgodnie z powołanym wyżej przepisem w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i 43 K.p.a.: 1/ operator pocztowy w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej - w przypadku doręczania pisma przez operatora pocztowego; 2/ pismo składa się na okres czternastu dni w urzędzie właściwej gminy (miasta) - w przypadku doręczania pisma przez pracownika urzędu gminy (miasta) lub upoważnioną osobę lub organ. Zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w miejscu określonym w § 1, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata. W przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia. Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy. Z analizy zwrotnego potwierdzenia odbioru wynika, że przesyłka zawierająca postanowienie PINB w L. z dnia 10 grudnia 2014 r.

została awizowana po raz pierwszy w dniu 12 grudnia 2014 r., oraz że zawiadomienie o jej pozostawieniu w Agencji Pocztowej S. doręczający umieścił w drzwiach mieszkania adresata. Wobec niepodjęcia awizowanej przesyłki, awizowano ją powtórnie w dniu 24 grudnia 2014 r. pozostawiając awizo również w drzwiach mieszkania adresata, a następnie wobec niepodjęcia przesyłki przez adresata, pracownik Agencji Pocztowej w S. zwrócił ją do nadawcy w dniu stycznia 2015 r. (v. pismo [....] S. A. z dnia 2 września 2015 r.). Okres 14 dni od dnia pierwszego awizowania przesyłki zawierającej postanowienie PINB (co nastąpiło 12 grudnia 2014 r.) rozpoczął się w dniu 13 grudnia 2014 r. a kończył się z upływem dnia 26 grudnia 2014 r. (piątek), który jest dniem ustawowo wolnym od pracy (vide ustawa o dniach wolnych od pracy z dnia 18 stycznia 1951 r.- Dz. U. z 2015 r. poz. 90). Również dwa dni następujące po tym dniu tj. 27 grudnia 2014 r. (sobota - vide uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 czerwca 2011 r. sygn. akt I OPS 1/11) oraz 28 grudnia 2014 r. (niedziela -vide w/w ustawa o dniach wolnych od pracy) są dniami wolnymi od pracy, w związku z czym okres przechowywania w placówce operatora pocztowego przesyłki zawierającej postanowienie PINB nr [....] kończył się z upływem dnia 29 grudnia 2014 r. (poniedziałek).

W świetle powyższego, doręczenie G.D. postanowienia PINB nr [....] nastąpiło skutecznie z upływem 29 grudnia 2014 r. Uwzględniając zasady obliczania terminów określone w art. 57 § 1 K.p.a., termin do wniesienia zażalenia na powyższe postanowienie PINB, rozpoczął swój bieg w dniu 30 grudnia 2014 r. a upływał z dniem 5 stycznia 2015 r. Natomiast zażalenie G.D. reprezentowanego przez radcę prawnego A.J. z dnia 2 czerwca 2015 r., nadano w placówce operatora pocztowego, w dniu 2 czerwca 2015 r. A zatem zażalenie wniesione zostało z uchybieniem terminu wskazanemu w art. 17 §1 u.p.e.a.

W tej sytuacji, w ocenie Sądu trzeba uznać, że organ odwoławczy prawidłowo w oparciu o art. 134 K.p.a w związku z art. 144 K.p.a. i w związku z art. 18 u.p.e.a. stwierdził uchybienie terminu do wniesienia zażalenia od postanowienia PINB w L. z dnia 10 grudnia 2014 r., wskazując nadto, iż rozpatrzenie zażalenia wniesionego z uchybieniem terminu, który nie został przywrócony, stanowiłoby rażące naruszenie prawa.

W tym miejscu odnieść się należy do zarzutów skargi, które zmierzają do wykazania, że organy mimo ustawowego obowiązku nie rozpatrzyły wniosku skarżącego o przywrócenie uchybionego terminu przed wydaniem zaskarżonego postanowienia. Wbrew twierdzeniom skargi stwierdzić należy, że organ rozpatrzył wniosek o przywrócenie terminu, co więcej zrobił to przed wydaniem postanowienia, w którym stwierdził wniesienie odwołania z uchybieniem terminu. O takiej sekwencji wydarzeń bezspornie świadczy uzasadnienie zaskarżonego postanowienia [....] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. Organ wskazał bowiem, że w piśmie z dnia 2 czerwca 2015 r. G.D. zawarł również wniosek o przywrócenie terminu do złożenia zażalenia. Stwierdził również, że dopiero po wydaniu postanowienia z dnia 26 lutego 2016 r. znak [....] o odmowie przywrócenia uchybionego terminu z uwagi na niespełnienie przez wnioskodawcę jednej z wymienionych w art. 58 K.p.a. przesłanek tj. uprawdopodobnienia, że uchybienie terminu nastąpiło bez winy zainteresowanego. Co więcej Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 23 czerwca 2016 r., sygn. akt II SA/Kr 519/16 oddalił skargę G.D. na postanowienie nr [....] [....] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 26 lutego 2016 roku, znak: [....] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia. Z powyższych wywodów wynika, że zarzuty skargi w tym przedmiocie są bezzasadne. Podkreślić jeszcze należy, że wprawdzie postanowienie o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania zostało wydane, co prawda tego samego dnia co postanowienie o stwierdzeniu uchybienia terminu do wniesienia odwołania, jednakże jest postanowieniem wcześniejszym o czym świadczy bezspornie treść jego uzasadnienia.

Konkludując należy wskazać, że przeprowadzona w niniejszej sprawie kontrola zaskarżonego postanowienia wykazała, że jest ono zgodne z prawem. W ocenie Sądu, organ odwoławczy dokonał prawidłowych ustaleń faktycznych oraz prawidłowo zastosował przepisy prawa. W trakcie prowadzonego postępowania nie doszło do naruszenia obowiązujących zasad i przepisów postępowania.

W związku z powyższym Wojewódzki Sad Administracyjny w Krakowie działając na podstawie art. 151 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.