Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SAB/Wa 561/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-02-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6076 Sprawy objęte dekretem o gruntach warszawskich
658
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Prezydent Miasta
Treść wyniku: Zobowiązano ... i stwierdzono, że bezczynność miała miejsce bez rażącego naruszenia prawa
Powołane przepisy: article: art. 149  par. 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Lenart Sędziowie: Sędzia WSA Marta Kołtun – Kulik (spr.) Sędzia WSA Dariusz Pirogowicz Protokolant referent stażysta Małgorzata Sieczkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 lutego 2014 r. sprawy ze skargi M. K. na bezczynność Prezydenta W. w przedmiocie rozpoznania wniosku o przyznanie odszkodowania za nieruchomość [...] 1. zobowiązuje Prezydenta W. do rozpoznania wniosku z dnia 21 maja 2012 r. o przyznanie odszkodowania za nieruchomość położoną w W. przy ul. [...] - w terminie dwóch miesięcy od daty zwrotu akt administracyjnych wraz z prawomocnym wyrokiem; 2. stwierdza, że bezczynność Prezydenta W. w prowadzeniu postępowania nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. zasądza od Prezydenta W. na rzecz skarżącego M. K. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

M. K., pismem z dnia 2 października 2013 r., wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezydenta W w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 21 maja 2012 r. (wpływ do organu w dniu 16 lipca 2012 r.) o przyznanie odszkodowania za nieruchomość położoną w W. przy ul. [...], która na podstawie dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy (Dz. U. Nr 50, poz. 279) przeszła na własność Państwa.

W związku z nierozpoznaniem przez Prezydenta W. sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. skarżący wystąpił, pismem z dnia 4 kwietnia 2013 r., do Wojewody [...] z zażaleniem na niezałatwienie jej w terminie. Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2013 r., nr [...] Wojewoda [...] uznał zażalenie za uzasadnione i wyznaczył Prezydentowi W. termin na podjęcie stosownego rozstrzygnięcia - do dnia 30 września 2013 r.

Ponadto, skarżący wskazał, że pomimo wyznaczenia przez Wojewodę [...] powyższego terminu załatwienia sprawy, na dzień wnoszenia niniejszej skargi organ nie zakończył postępowania poprzez wydanie stosownego orzeczenia.

W odpowiedzi na skargę Prezydent W. wniósł o jej oddalenie, wskazując, że w toku postępowania administracyjnego podjęto szereg czynności zmierzających do zgromadzenia pełnego materiału dowodowego, niezbędnego do wydania prawidłowej decyzji. Jednocześnie organ podniósł, że pismem z dnia 16 października 2013 r. strona została poinformowana o aktualnym stanie sprawy i przewidywanym terminie zakończenia postępowania, tj. do dnia 31 stycznia 2014 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Stosownie do treści art. 149 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekle prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1–4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

Aby zatem wydać orzeczenie na podstawie powołanego przepisu, sąd administracyjny winien ocenić - w oparciu o akta sprawy - czy organ administracji załatwiając sprawę podjął wszelkie niezbędne czynności w celu wnikliwego i szybkiego jej rozstrzygnięcia, co wynika z ogólnych zasad postępowania administracyjnego (art. 7, 12 § 1 i 77 § 1 k.p.a.). Obowiązkiem sądu jest więc zbadanie, czy organ administracji powziął środki przewidziane prawem do załatwienia sprawy w terminie.

Rozpoznając sprawę w ramach wskazanych wyżej kryteriów Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie.

W orzecznictwie sądowoadministracyjnym podkreśla się, że z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia w każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a., jeżeli nie dopełnił on czynności określonych w art. 36 k.p.a. lub nie podjął innych działań wynikających z przepisów procesowych mających na celu usunięcie przeszkody w wydaniu decyzji.

Jak wynika z akt administracyjnych sprawy, pierwszą czynnością jaką organ podjął w sprawie (od złożenia wniosku w dniu 16 lipca 2012 r.) było wystąpienie, pismami z dnia 1 sierpnia 2012 r., odpowiednio do Urzędu W. oraz do Urzędu [...] – o przesłanie niezbędnych dokumentów dotyczących nieruchomości przy ul. [...], tj. kserokopii mapy z zaznaczonymi granicami hipotecznymi nieruchomości i granicami działek aktualnych, wydruku informacji z ewidencji gruntów, oraz akt własnościowych przedmiotowej nieruchomości. Następne czynności organ podjął 15 maja 2013 r. (pismo do Archiwum Państwowego W. oraz Spółdzielni Budowlano Mieszkaniowej [...]), celem zgromadzenia dalszej dokumentacji na potrzeby niniejszego postępowania. Jednocześnie, pismem o tej samej dacie, Prezydent poinformował skarżącego o przewidywanym terminie zakończenia postępowania, tj. do dnia 30 września 2013 r., wydłużając go - pismem z dnia 16 października 2013 r. - do dnia 31 stycznia 2014 r.

W konsekwencji, biorąc pod uwagę, że Sąd podejmując rozstrzygnięcie w sprawie ze skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, uwzględnia stan sprawy istniejący w dniu orzekania, Sąd uznał, że na dzień wyrokowania organ był bezczynny, tym samym żądanie skargi dotyczące wydania stosownego orzeczenia w sprawie należało uznać za uzasadnione. Jednocześnie Sąd uznał, że zaistniała w sprawie bezczynność (aczkolwiek naganna), nie nosi cechy rażącego naruszenia prawa. Za rażące naruszenie przepisów art. 35 k.p.a. można bowiem uznać ich oczywiste niezastosowanie lub zastosowanie nieprawidłowe, jak również długotrwałość prowadzenia postępowania, czy brak jakiejkolwiek aktywności organu. Taki brak aktywności Prezydenta w rozpoznawaniu przedmiotowej sprawy, w ocenie Sądu, nie miał miejsca. Jak wynika bowiem z akt administracyjnych sprawy, organ przedsięwziął czynności faktyczne zmierzające do rozpoznania wniosku - zarówno w zakresie gromadzenia istotnych dla sprawy dokumentów jak też podejmowania czynności niezbędnych do jej zakończenia. Ponadto, Sąd zauważa, że realia prowadzenia wielkiej liczby analogicznych postępowań przez Prezydenta W. czynią praktycznie niemożliwym dotrzymanie terminów ustawowych ich zakończenia. Jakkolwiek, nie wpływa to na sam obowiązek respektowania przez organ obowiązujących przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, to jednak w znacznym zakresie determinuje ocenę, że zaistniała bezczynność organu w prowadzeniu postępowania nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa.

W związku z powyższym, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 149 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 tej ustawy.