Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 699/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2021-10-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
Skarżony organ: Prezes Sądu
Treść wyniku: oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: . Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Tuszyńska Sędziowie: Sędzia WSA Agnieszka Nawara - Dubiel Sędzia WSA Małgorzata Łoboz (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w. dniu 15 października 2021 r. sprawy ze skargi R. S. na decyzję Prezesa Sądu Okręgowego w T. z dnia [...] maja 2021 r. znak [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Prezes Sądu Rejonowego w T. decyzją z 20 kwietnia 2021 r. na podstawie art. 16 ust. 1, art. 2 ust. 1, art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jednolity: Dz. U. z 2020 r., poz. 2176 - zwanej dalej "u.d.i.p.") w zw. z art. 22 § 1 ust. 3 ustawy z 27 lipca 2001 r. Prawo o ustroju sądów powszechnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2020 r., poz. 2072 ze zm.), odmówił uwzględnienia wniosku R. S. z 9 marca 2021 r., uzupełnionego pismem z 8 kwietnia 2021 r. o udostępnienie informacji publicznej w postaci kopii wszystkich wyroków wraz z uzasadnieniami wydanych w roku 2020 rejestrowanych w repertorium [...] pod symbolem [...]

W uzasadnieniu organ wskazał, że uczynienie zadość żądaniu wnioskodawcy oznaczałoby konieczność zanonimizowania 21 wyroków i 20 obszernych uzasadnień wyroków, z których najdłuższe liczy 44 strony.

W przeszłości wnioskodawca składał podobne wnioski o udzielenie informacji publicznej ([...]), w których domagał się także wydania wyroków i uzasadnień wyroków, ale o znacznie mniejszym rozmiarze ilościowym niż ten, który jest przedmiotem niniejszego wniosku. Wówczas uważna lektura uzasadnień wyroków połączona z dokonywaniem anonimizacji zajmowała około kwadransa czasu przy jednym uzasadnieniu. Oznacza to, że uczynienie zadość wnioskowi w niniejszej sprawie wymagałoby poświęcenia przeciętnie około dwudziestu minut czasu przy jednym wyroku i uzasadnieniu liczącymi kilkanaście stron, a to oznacza około siedmiu godzin nieprzerwanej pracy pracownika, który musiałby zająć się anonimizacją kosztem pozostałych obowiązków służbowych.

Wobec powyższego organ uznał, że wnioskowana informacja stanowi informację przetworzoną, której udostępnienie wymagało wykazania przez wnioskodawcę szczególnie istotnego interesu publicznego. Mimo wezwania, wnioskodawca nie wyjaśnił, czemu miałyby służyć żądane informacje. Trudno więc nawet się domyślać jego intencji.

Organ nadmienił, że w orzecznictwie sądów administracyjnych prezentowany jest pogląd, zgodnie z którym z uwagi na pracochłonność realizacji wniosku, również suma informacji prostych może być traktowana jako informacja przetworzona.

R. S. wniósł odwołanie od ww. decyzji, wskazując, że zanonimizowanie 20 orzeczeń i ich uzasadnień nie stanowi informacji przetworzonej.

Prezes Sądu Okręgowego w T. decyzją z 26 maja 2021 r., znak: [...], na podstawie art. 16 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r., poz. 735), utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

W uzasadnieniu organ II instancji wskazał, że w całości przyjmuje argumentację zawartą w uzasadnieniu do decyzji Prezesa Sądu Rejonowego w T. z 20 kwietnia 2021 r., że żądana informacja w zakresie kopii wyroków wraz z uzasadnieniem, wydanych w roku 2020 r. w sprawach prowadzonych pod symbolem [...], zarejestrowanych w repertoriach [...] w ilości 21 wyroku i 20 uzasadnień jest informacją przetworzoną.

Prawo do uzyskania informacji publicznej przetworzonej ma jedynie taki wnioskodawca, który jest w stanie wykazać w chwili składania wniosku swoje indywidualne, realne i konkretne możliwości wykorzystania dla dobra ogółu informacji publicznej, której przygotowania się domaga, tj. uczynienia z niej użytku dla dobra ogółu w taki sposób, który nie jest dostępny dla każdego posiadacza informacji publicznej. Uprawnienie to nie służy zatem wszystkim podmiotom potencjalnie zainteresowanym w uzyskaniu informacji publicznej po to, by móc ją następnie udostępnić ogółowi, gdyż cel ten jest co najwyżej ukierunkowany na podstawowe "niekwalifikowane" realizowanie interesu publicznego. Uznanie przez Sąd Rejonowy w T., iż żądane przez wnioskodawcę informacje stanowią informację przetworzoną rodziło pod stronie wnioskodawcy - w myśl art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. obowiązek wykazania, że ich udostępnienie jest szczególnie istotne dla interesu publicznego - czego de facto wnioskodawca nie wykazał.

Dla poparcia swojego stanowiska Prezes Sądu Okręgowego zacytował poglądy przedstawione przez sądy administracyjne w sprawach o sygn. l OSK 89/13, II SA/Kr 1612/16, l OSK 1769/13, l OSK189/17.

Podkreślił również, że R. S. systematycznie składa kolejne wnioski o udostępnienie orzeczeń należących do różnych kategorii spraw i w ten sposób angażuje w wysokim stopniu pracę administracji sądów. Dotyczy to zarówno wniosków składanych do Prezesa Sądu Rejonowego w T., jak i Prezesa Sądu Okręgowego w T.. Akceptując wykładnię art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. przyjętą w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 4 sierpnia 2015 r., sygn. akt l OSK 1645/14 oraz wyroku z 5 marca 2015 r., sygn. akt l OSK 863/14, a także mając na uwadze zjawisko uporczywego składania przez tę samą stronę kolejnych wniosków o udostępnienie informacji publicznej, należało uznać żądaną przez niego informację publiczną za informację przetworzoną. Wyrokiem z 9 lutego 2021 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie (sygn. akt II SA/Kr 924/20) oddalił skargę Pana R. S. na decyzję Prezesa Sądu Okręgowego w T. w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej, a która to dotyczyła jednego z wielu wniosków składanych przez w/w o udostępnienie treści orzeczeń wraz z uzasadnieniami.

Na opisaną wyżej decyzję R. S. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, ponownie wskazując, że żądanej informacji nie można zakwalifikować jako informacji przetworzonej.

W odpowiedzi na skargę Prezes Sądu Okręgowego w T. wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał swoje stanowisko w sprawie.

W piśmie z 8 września 2021 r. pełnomocnik z urzędu ustanowiony dla skarżącego oświadczył, że podtrzymuje skargę i wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, a także zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu pełnomocnik argumentował, że organ nie wykazał, że żądana informacja ma charakter informacji przetworzonej. Twierdzenia organu nie pozwalają na ocenę rzeczywistego nakładu pracy, jaka musiałaby zostać wykonana przy anonimizacji orzeczeń.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Na wstępie należy wyjaśnić, że na mocy § 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z 20 marca 2020 r. w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu epidemii (Dz. U. z 2020 r., poz. 491 ze zm.) w okresie od dnia 20 marca 2020 r. do odwołania na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej ogłoszono stan epidemii w związku z zakażeniami wirusem SARS-CoV-2. Do dnia wyrokowania stan epidemii nie został odwołany. Zgodnie z brzmieniem art. 15zzs4 ust.2 ustawy z 2 marca

2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 374 ze zm.) w brzmieniu obowiązującym od dnia 3 lipca 2021 r., wprowadzonym art. 4 pkt 3 ustawy z 28 maja 2021 r. (Dz.U. z 2021 r., poz. 1090), w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID -19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich, wojewódzkie sądy administracyjne przeprowadzają rozprawę wyłącznie przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających prowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, z tym, że osoby w niej uczestniczące nie muszą przebywać w budynku sądu. W myśl art. 15zzs4 ust.3 ustawy Przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. W rozpoznawanej sprawie strony postępowania zostały wezwane o podanie, czy wnoszą o przeprowadzenie rozprawy zdalnej, a jeżeli tak – to o wskazanie adresu elektronicznego na platformie ePUAP - w terminie 7 dni od dnia doręczenia - pod rygorem przyjęcia, że strona nie ma możliwości technicznych uczestniczenia w rozprawie zdalnej. Ponieważ w odpowiedzi na powyższe wezwanie Prezes Sądu Okręgowego w K. wniósł o rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym, a pełnomocnik skarżącego nie zajął stanowiska, zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału sprawa została skierowana do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym.

Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2021 r., poz. 137) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.

z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), dalej jako "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Kontrola sądu polega na zbadaniu, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do rażącego naruszenia prawa dającego podstawę do stwierdzenia jego nieważności, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy oraz naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd nie rozstrzyga sprawy administracyjnej merytorycznie, lecz ocenia zgodność aktu z przepisami prawa.

Kontrolując zaskarżoną decyzję zgodnie ze wskazanymi wyżej kryteriami Sąd uznał, że nie ma podstaw do wyeliminowania jej z obrotu prawnego, a skarga jest bezzasadna. Należy przy tym zauważyć, że podobny stan faktyczny i prawny wystąpił w sprawach o sygn. II SA/Kr 924/20, II SA/Kr 1390/20, II SA/Kr 1081/20 w których skargi zostały oddalone. Sąd podziela w całości stanowisko i argumentację uzasadniającą podjęte rozstrzygnięcia, co znalazło swój wyraz w treści niniejszego uzasadnienia.

Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowiły przepisy ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2020 r., poz. 2176 dalej jako "i.d.i.p."), która konkretyzuje prawo do informacji publicznej, zagwarantowane w art.61 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. W powołanej ustawie określono zasady i tryb udostępniania informacji publicznej. Zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p., za informację publiczną należy uznać każdą informację o sprawach publicznych.

W badanej sprawie pozostaje poza sporem między stronami fakt, że żądana przez skarżącego informacja ma charakter informacji publicznej. Stosownie do art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a u.d.i.p. udostępnieniu podlega informacja publiczna, w szczególności o danych publicznych, do których należy treść i postać dokumentów urzędowych takich treść orzeczeń sądów powszechnych, Sądu Najwyższego, sądów administracyjnych, sądów wojskowych, Trybunału Konstytucyjnego i Trybunału Stanu. Orzeczenia sądowe z uzasadnieniami, jako wydane w sprawie przez sąd, w ramach jego działalności orzeczniczej opartej na przepisach prawa powszechnie obowiązującego, są zatem danymi publicznymi i podlegają udostępnieniu w trybie i na zasadach określonych w o dostępie do informacji publicznej.

W sprawie nie kwestionowano również tego, że prezes sądu – jako organ władzy publicznej – jest podmiotem zobowiązanym do jej udostępnienia, należy bowiem do podmiotów, na których ciąży ustawowy obowiązek udostępniania informacji publicznych. Stosownie do treści art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności organy władzy publicznej. Z mocy art. 10 i art. 173 Konstytucji RP sądom przyznano przymiot władzy publicznej, zaś w świetle art. 21 § 1 pkt 1 ustawy z 27 lipca 2001 r. - Prawo o ustroju sądów powszechnych (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 365 ze zm.) organem sądu rejonowego jest prezes tego sądu. Prezes sądu rejonowego należy zatem do organów władzy publicznej, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. i z tego względu jest obowiązany do udostępniania informacji publicznych będących w jego posiadaniu.

Istota sporu w sprawie niniejszej sprowadza się do tego, czy żądana informacja stanowi informację publiczną przetworzoną (jak twierdzi organ), czy też informację prostą (jak twierdzi skarżący). W razie przyjęcia, że żądana informacja stanowi informację publiczną przetworzoną, konieczne bowiem staje się rozstrzygnięcie drugiej kwestii, a mianowicie czy jej uzyskanie jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. Zgodnie z art. 3 ust. 1 u.d.i.p. – prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienie do uzyskania informacji publicznej, w tym uzyskania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego.

U.d.i.p. nie definiuje wprost pojęcia informacji przetworzonej, o której stanowi art. 3 ust. 1 pkt 1. Na podstawie utrwalonych poglądów orzecznictwa przyjmuje się, że informacją publiczną przetworzoną jest informacja, która w chwili złożenia wniosku w zasadzie nie istnieje w kształcie objętym wnioskiem, a niezbędnym, podstawowym warunkiem jej wytworzenia jest przeprowadzenie przez podmiot zobowiązany pewnych czynności analitycznych, organizacyjnych i intelektualnych w oparciu o posiadane informacje proste. Inaczej mówiąc, udostępnienie takiej informacji nie stanowi tylko technicznego przeniesienia danych, lecz wymaga przeprowadzenia odpowiednich analiz, obliczeń, zestawień, wyciągów czy usuwania danych chronionych prawem, które to zabiegi czynią informacje proste informacją przetworzoną. Informacja przetworzona to informacja, którą podmiot zobowiązany na dzień złożenia wniosku nie dysponuje (nie posiada gotowej informacji odpowiadającej żądaniu), w związku z czym jej udostępnienie wymaga podjęcia dodatkowych czynności połączonych z sięgnięciem do dokumentacji źródłowej oraz pozyskaniem do tych czynności określonych środków osobowych i finansowych, której wytworzenie wymaga intelektualnego zaangażowania. Informacja przetworzona jest więc jakościowo nową informacją powstałą w wyniku czynności technicznych i określonego działania intelektualnego na zbiorze informacji prostych już znajdujących się w posiadaniu podmiotu zobowiązanego, przygotowaną specjalnie dla wnioskodawcy według wskazanych przez niego kryteriów.

Informacją przetworzoną jest również ta udzielona na wniosek który obejmuje wprawdzie informacje proste, ale rozmiar i zakres żądanej informacji przesądza o tym, że jest to informacja przetworzona. To szeroki zakres wniosku, wymagający zgromadzenia, przekształcenia (zanonimizowania) i sporządzenia wielu kserokopii określonych dokumentów, może wymagać takich działań organizacyjnych i angażowania środków osobowych, które zakłócają normalny tok działania adresata wniosku i utrudniają wykonywanie przypisanych mu zadań. Informacja wytworzona w ten sposób, pomimo że składa się z wielu informacji prostych będących w posiadaniu organu, powinna być uznana za informację przetworzoną. Potrzebę przetworzenia informacji nie zawsze należy utożsamiać z wytworzeniem rodzajowo nowej informacji. Przetworzenie może również polegać na wydobyciu poszczególnych informacji z posiadanych przez organ zbiorów dokumentów i odpowiednim ich przygotowaniu na potrzeby wnioskodawcy. Tym samym również suma informacji prostych może być traktowana jako informacja przetworzona. Informacja wytworzona w ten sposób, pomimo iż składa się z wielu informacji prostych będących w posiadaniu organu, powinna być uznana za informację przetworzoną, bowiem powstały w wyniku wskazanych wyżej działań zbiór nie istniał w chwili wystąpienia z żądaniem o udostępnienie informacji publicznej (na konieczność analizowania pojęcia informacji przetworzonej w kontekście obu powyższych sytuacji wskazał WSA Krakowie w wyroku z 17 marca 2017 r., II SA/Kr 1612/16 oraz w wyroku z 9 lutego 2021 r., II SA/Kr 924/20, wszystkie orzeczenia dostępne pod adresem: https://orzeczenia.nsa.gov.pl).

W orzecznictwie podkreśla się też, że informacja publiczna przetworzona jest wynikiem ponadstandardowego nakładu pracy podmiotu zobowiązanego, wymagającej użycia dodatkowych sił i środków oraz zaangażowania intelektualnego w stosunku do posiadanych przez niego danych i wyodrębniana w związku z żądaniem wnioskodawcy oraz na podstawie kryteriów przez niego wskazanych; jest to zatem informacja przygotowywana "specjalnie" dla wnioskodawcy wedle wskazanych przez niego kryteriów, na podstawie pierwotnego zasobu danych (zob. wyroki NSA: z 5 kwietnia 2013 r., sygn. akt I OSK 89/13; z 17 października 2006 r., sygn. akt I OSK 1347/05; z 12 grudnia 2012 r., sygn. akt I OSK 2149/12; z 5 kwietnia 2013 r., sygn. akt I OSK 89/13; z 3 października 2014 r., sygn. akt I OSK 747/14).

Także suma informacji prostych, w zależności od wiążącej się z ich pozyskaniem wysokości nakładów, jakie musi ponieść organ, czasochłonności, liczby zaangażowanych pracowników, szerokiego zakresu wniosku powodującego konieczność przekształcenia (zanonimizowania) wielu dokumentów, co może zakłócić normalny tok działania podmiotu zobowiązanego i utrudnić wykonywanie przypisanych mu zadań, może być uznane za przetworzenie informacji prostych w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. (por. wyroki NSA: z 9 sierpnia 2011 r., sygn. akt I OSK 792/11; z 25 kwietnia 2012 r., sygn. akt I OSK 202/12; z 5 marca 2015 r., sygn. akt I OSK 863/14; z 4 sierpnia 2015 r., sygn. akt I OSK 1645/14; z 25 listopada 2016 r., sygn. akt I OSK 1513/15; z 14 kwietnia 2017 r., sygn. akt I OSK 2791/16; z 26 marca 2018 r., sygn. akt I OSK 2349/17; z 27 marca 2018 r., sygn. akt I OSK 1526/16).

Przedstawiony pogląd zasługuje, w ocenie Sądu, na akceptację.

Ponadto Sąd podziela prezentowane w judykaturze stanowisko zgodnie z którym przy ocenie zaistnienia przesłanek do odmowy udzielenia informacji publicznej z uwagi na przedmiot i zakres żądanych informacji należy brać pod uwagę także m.in. ilość i częstotliwość wniosków składanych przez tego samego wnioskodawcę oraz jego postawę, mogącą wskazywać na nadużycie prawa do informacji publicznej, a także wpływ składanych przez tego wnioskodawcę licznych wniosków na normalną pracę sądu, powołanego do rozstrzygania spraw o różnym charakterze (por. wyrok WSA w Łodzi z 28 października 2020 r., sygn. II SA/Łd 493/20).

W rozpoznawanej sprawie wniosek skarżącego dotyczył kopii wszystkich wyroków wraz z uzasadnieniami wydanych w Sądzie Rejonowym w T. w 2020 roku, zarejestrowanych w repertorium [...] pod symbolem [...]. Korzystając z danych z systemu informatycznego Prezes Sądu Rejonowego w T. ustalił, iż wniosek ten w istocie dotyczy 21 wyroków oraz 20 obszernych uzasadnień wyroków, z których najdłuższe liczy 44 strony. Orzeczenia te wymagają anonimizacji. Na podstawie uprzednich doświadczeń związanych z realizacją wcześniejszych wniosków R. S. Prezes Sądu Rejonowego w T. oszacował, że przygotowanie informacji publicznej w takim kształcie zajmie około 7 godzin nieprzerwanej pracy, co zakłóci sprawne funkcjonowanie sekretariatu. Sąd podziela stanowisko organów obu instancji, że ze względu na konieczny poziom zaangażowania pracownika wyznaczonego do realizacji obowiązku będącego odbiciem uprawnienia skarżącego do dostępu do informacji publicznej suma informacji prostych – zanonimizowanych kopii wyroków wraz z uzasadnieniami – stanowi informację przetworzoną. Dokonując powyższej oceny Sąd nie stracił też z pola widzenia faktu, że analogiczne żądanie dotyczące innych lat kalendarzowych było już przedmiotem kilku wniosków skarżącego do Prezesa Sądu Rejonowego w T.. Co więcej, z dostępnej Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu bazy orzeczniczej sądów administracyjnych (CBOSA) wynika, że skarżący tego rodzaju wnioski, jak w niniejszej sprawie, złożył do sądów powszechnych w całej Polsce (por. przykładowo wyroki w sprawach: WSA w Łodzi sygn. akt: II SA/Łd 626/20, II SA/Łd 493/20, II SA/Łd 425/20; WSA w Opolu sygn. akt II SA/Op 297/20; WSA we Wrocławiu sygn. akt: IV SA/Wr 237/20, IV SA/Wr 358/20, IV SAB/Wr 221/20; WSA w Gdańsku sygn. akt: II SAB/Gd 53/20, II SAB/Gd 61/20; WSA w Bydgoszczy sygn. akt II SAB/Bd 35/20; WSA w Gliwicach sygn. akt III SAB/Gl 136/20; WSA w Poznaniu sygn. akt: IV SA/Po 462/20, IV SAB/Po 36/16; WSA w Rzeszowie sygn. akt: II SA/Rz 639/16, II SAB/Rz 41/20, II SAB/Rz 25/20). W tym kontekście warto przytoczyć stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone w wyroku z 9 grudnia 2010 r., sygn. I OSK 1768/10, gdzie podniesiono, że wnioskodawca żądający informacji publicznej przetworzonej, o której mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. dla jej uzyskania powinien wykazać nie tylko, że jest ona ważna dla dużego kręgu potencjalnych odbiorców, ale również że jej uzyskanie stwarza realną możliwość wykorzystania uzyskanych danych dla poprawy funkcjonowania organów administracji i lepszej ochrony interesu publicznego. Skarżący temu obowiązkowi w niniejszej sprawie nie sprostał.

Reasumując powyższe należy stwierdzić, że w toku przeprowadzonego postępowania w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej podmiot zobowiązany doszedł do trafnego wniosku, że żądane przez skarżącego dane stanowią informację mającą walor informacji przetworzonej. Wobec tego, że wnioskodawca – pomimo wezwania – nie wykazał w pozyskaniu tej informacji szczególnie istotnego interesu publicznego, którego istnienia organ również się nie dopatrzył, zasadnie organ w trybie decyzji odmówił skarżącemu udostępnienia oczekiwanych przez niego informacji. Oznacza to, że w niniejszej sprawie organ prawidłowo i terminowo wypełnił obowiązki wynikające z przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. Ponadto jak trafnie zwrócił uwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w wyroku z 22 czerwca 2021 r., sygn. akt II SA/Kr 1390/20 ilość i zakres objętych wielokrotnymi wnioskami skarżącego R. S. informacji może utrudnić normalne funkcjonowanie i wypełnianie swoich ustawowych kompetencji przez wymiar sprawiedliwości. Może to zostać zakwalifikowane, jako próba skorzystania z prawa do informacji publicznej dla osiągnięcia celu zupełnie innego, niż troska o dobro publiczne i rozpatrywane w kategorii nadużycia prawa.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę.