Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 399/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2008-04-03 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 4 ust.2, art. 53 ust. 4 pkt 5 i 6, art. 61, art. 64
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący NSA Ryszard Bryk Sędziowie WSA Joanna Zdrzałka AWSA Magdalena Józefczyk /spr./ Protokolant sekr. sąd. Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu w Wydziale II Ogólno-Administracyjnym na rozprawie w dniu 3 kwietnia 2008 r. sprawy ze skargi S. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] stycznia 2007 r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu -skargę oddala-


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] stycznia 2007r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. (Dz. U. z 2000r. nr 98, poz. 1071 ze zm. – zwana dalej w skrócie k.p.a.) oraz art. 61 i art. 64 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz.717 ze zm.) po rozpatrzeniu odwołania S. K. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] listopada 2006r. nr [...] w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji budowa budynków mieszkalnych jednorodzinnych wolnostojących na działce nr 307 w T. dzielnica D.

W odwołaniu skarżący stwierdził, że nie zgadza się z ustaleniami warunków zabudowy na działce nr 307 w zakresie szerokości elewacji frontów określonej na 10m, bo działka jest zbyt wąska; usytuowanie budynków w odległości 1,5 metra od granicy ograniczy funkcję działki 306 położonej po stronie północnej w stosunku do działki nr 307; spadek terenu zgodnie z przebiegiem poziomic następuje w kierunku działki nr 306; nastąpi ograniczenie pożytku wynikające z posiadania działki nr 306; Wybudowanie budynków na tak wąskiej działce narusza interes społeczny w tym właścicieli działek sąsiednich.

Organ odwoławczy nie podzielił zarzutów odwołania. W uzasadnieniu decyzji stwierdził, że decyzja organu pierwszej instancji spełnia wymogi określone w art. 60, art. 61 p.z.p., w tym dotyczące interesów osób trzecich. Decyzja ta na tym etapie przygotowania inwestycji nie może wykraczać poza uregulowania prawne wynikające z tej ustawy, jej przepisów wykonawczych oraz przepisów odrębnych. Ocena rozwiązań projektowych będzie przedmiotem postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę, w którym będą miały zastosowanie przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w tym warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. nr 75, poz. 690 z 2002r. ze zm.).

W skardze do Sądu skarżący S. K. nie wskazał kierunku weryfikacji zaskarżonej decyzji powtórzył argumenty zawarte w odwołaniu. Dodał, że teren nie posiada miejscowego planu zagospodarowania, z którego wynikałyby wszystkie uwarunkowania. Sytuowanie budynków mieszkalnych o szerokości elewacji 10m na działce o szerokości 13 m stwarza zagrożenia chociażby przeciwpożarowe, gdyż droga przeciwpożarowa obok budynku musi mieć 3 m szerokości, co powoduje zagrożenie interesów osób trzecich.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie z przyczyn wywiedzionych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

W piśmie z dnia 5 grudnia 2007r. skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta. Zaznaczył, że wątpliwości budzi niewłaściwe zastosowanie art. 54 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, gdyż wobec braku planu rozplanowanie inwestycji winno być poczynione dokładnie. Zarzucił, że nie zostały mu doręczone załączniki nr 1 i 2 decyzji, pomimo stwierdzenia organu, że stanowią integralną część decyzji. Wskazał też na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego OZ w Białymstoku z dnia 11 października 2002r. sygn. akt SA/BK 788/2002, w którym Sąd wypowiedział się odnośnie zasad równego traktowania stron.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Wojewódzki sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269). Zakres tej kontroli wyznacza przepis art. 134 stawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm. - zwana dalej w skrócie p.p.s.a.). Stosownie do tego przepisu Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W myśl art. 145 p.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji lub stwierdzenia nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięta jest ona naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli miało ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach.

Mając na względzie przedstawione zasady kontroli legalności aktów administracyjnych, Sąd doszedł do przekonania, że skarga jest nieuzasadniona.

Postępowanie w niniejszej sprawie zostało wszczęte wnioskiem H. P. właścicielki działki nr 307, która domaga się ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla budynków mieszkalnych od ulicy P. i ul. S. wraz z przyłączami w związku z planowanym podziałem działki.

Stosownie do art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80, poz. 717 ze zm. – zwana dalej w skrócie u.p.z.p.) w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.

Podstawą prawną zaskarżonej decyzji jest art. 61 i art. 64 u.p.z.p., a akta administracyjne przedmiotowej sprawie wykazują, że postępowanie zostało przeprowadzone z zachowaniem przepisów procesowych jak i prawa materialnego. W szczególności organ prawidłowo określił krąg stron tego postępowania, o wszczęciu postępowania zostały powiadomione wszystkie strony postępowania.

Do odwołania z dnia [...] grudnia 2006r. skarżący S. K. dołączył kserokopię decyzji organu pierwszej instancji wraz z analizą warunków i zasad zagospodarowania oraz stanu faktycznego i prawnego terenu i załącznik graficzny do decyzji.

W aktach sprawy znajduje się pismo – tzw. rozdzielnik decyzji, z którego wynika, że kompletna decyzja organu pierwszej instancji została doręczona wszystkim stronom postępowania. W odwołaniu skarżący S. K. nie kwestionował kompletności doręczonej decyzji, co było zrozumiałe w kontekście dołączonych do odwołania kserokopii załączników. Z tych też względów zarzut podniesiony w skardze, że decyzję doręczona bez załączników nie zasługiwał na uwzględnienie.

Sąd jednak zauważa, że organy nie wezwały stron postępowania do zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym, co stanowi naruszenie przepisów postępowania, w szczególności art. 10 k.p.a. W realiach niniejszej sprawy Sąd uznał, że naruszenie to nie miało charakteru istotnego, tym samym nie wpłynęło na wynik sprawy, a strona skorzystała z przysługujących jej środków zaskarżenia.

Wydanie decyzji zostało poprzedzone sporządzeniem analizy warunków i zasad zagospodarowania oraz stanu faktycznego i prawnego terenu związanej wydaniem decyzji o warunkach zabudowy na działce nr 307 w T. dzielnica D.

Organy prawidłowo oceniły, że analiza terenu została sporządzona zgodnie z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie ustalenia wymagań dotyczącej nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania (Dz. U. nr 164, poz. 1588). W szczególności określono prawidłowo granice obszaru i pokazano je na kopii mapy ewidencyjnej w skali 1: 1000 (§ 3 rozporządzenia). Na tym etapie postępowania o ustaleniu warunków zabudowy, określa się jedynie przybliżone parametry planowanej inwestycji, a ich szczegółowe rozwiązania będą wynikały z projektu budowlanego, który musi odpowiadać przepisom szeroko rozumianego Prawa budowlanego w tym, warunkom technicznym. Kształt działki, tak jak w rozpoznawanej sprawie zdaniem skarżącego, zbyt wąska, czy niekorzystne nachylenie względem działek sąsiednich nie mogą być podstawą do odmowy wydania decyzji o warunkach zabudowy.

Akta administracyjne sprawy dowodzą, że decyzja o warunkach zabudowy została poprzedzona stosownymi uzgodnieniami, zgodnie z art. 53 ust. 4. pkt 6 i 5 u.p.z.p.

Postanowieniem z dnia [...] listopada 2006r. nr [...] Marszałek Województwa pozytywnie uzgodnił projekt decyzji o warunkach zabudowy w zakresie melioracji dla działki nr 307 położonej w T. Z rozdzielnika tego postanowienia wynika, że nie zostało ono doręczone skarżącemu. Przedmiotowe postanowienie weszło do obrotu prawnego, bo zostało doręczone wnioskodawczyni H. P. Z ustaleń poczynionych przez Sąd, na podstawie nadesłanej przez organ kserokopii postanowienia wynika, że postanowienie to stało się ostateczne 11 grudnia 2006r.

Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 21 września 2005r. sygn. akt II OSK wyraził pogląd, że organ podejmujący rozstrzygnięcie w indywidualnej sprawie z zakresu administracji publicznej (w tzw. postępowaniu głównym) nie może sprawdzać, czy weryfikować postanowień podejmowanych przez inne organy na podstawie art. 106 § 5 k.p.a. (Komputerowy system informacji prawnej LEX nr 194983). Stanowisko to znajduje też uzasadnienie w art. 16 k.p.a., w którym wyrażono zasadę trwałości decyzji administracyjnych, którą odnieść należy również do postanowień wydawanych w postępowaniu administracyjnym, które na podstawie art. 3 § 2 pkt 2 i 3 p.p.s.a podlegają zaskarżeniu do sądu administracyjnego (patrz. B. Adamiak, J. Borkowski "Kodeks postępowania administracyjnego –Komentarz" Wydawnictwo C.H. Beck wyd. 6 str. 104).

Reasumując zauważona przesłanka wznowieniowa (jednakże w innym postępowaniu) z powyższych względów nie mogła zostać uwzględniona i skutkować uwzględnieniem skargi w przedmiotowej sprawie.

Postanowieniem z dnia [...] listopada 2006r. nr [...] Prezydent Miasta uzgodnił pozytywnie projekt decyzji w zakresie ochrony gruntów rolnych. Zauważyć należy, że nie wydaje się odrębnego postanowienia uzgadniającego w sytuacji, gdy organem uzgadniającym jest ten sam organ, który wydaje decyzję w tej sprawie. Wydane postanowienie stanowi jeden z elementów postępowania wyjaśniającego i bez wpływu na dalszy byt tego postanowienia jest fakt, że zostało doręczone tylko inwestorowi.

Nie jest zasadny zarzut naruszenia art. 54 u.p.z.p., gdyż skarżona decyzja w sentencji zawiera wszystkie elementy wymagane tym przepisem.

Powołany przez skarżącego wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego OZ w Białymstoku z dnia11 października 2002r. sygn. akt SA/BK 788/2002, zapadł na gruncie art. art. 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006r. nr 156, poz. 1118 ze zm.) dlatego też pogląd słuszny do zasady nie mógł mieć zastosowania w postępowaniu o wydanie decyzji o warunkach zabudowy.

Mając na względzie przedstawiony stan rzeczy Sąd na podstawie art. 151 skargę oddalił jako nieuzasadnioną.