Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 2212/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2010-03-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: pkt 1.1.3.1 (c),  pkt. 9.1.3.1.,
journal: Dz.U. 2009 nr 27 poz 162
law: Oświadczenie Rządowe z dnia 16 stycznia 2009 r. w sprawie wejścia w życie zmian do załączników A i B Umowy europejskiej dotyczącej  międzynarodowego przewozu drogowego towarów niebezpiecznych (ADR), sporządzonej w Genewie dnia 30 września 1957 r.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Maliszewska Sędzia WSA Urszula Wilk Protokolant Aneta Stefaniak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 marca 2010 r. sprawy ze skargi O. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2009 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada

2009 r., wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., art. 33 ust. 1 i 3, art. 87 ust. 1, art. 92 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874 z późn. zm.) oraz lp. 1.5, lp. 6.1.4 załącznika do ustawy o transporcie drogowym, lp. 1.1.3.1, lp. 1.1.3.6, lp. 9.1.3.1., lp. 9.1.3.3, lp. 9.1.3.5, lp. 6.8.2.5.2 załączników A i B do umowy europejskiej dotyczącej międzynarodowego przewozu drogowego towarów niebezpiecznych (ADR; dalej: umowa ADR), sporządzonej w Genewie dnia 30 września 1957 r. (Dz. U. z 2009 r. Nr 27, poz. 162 z późn. zm.), art. 3 art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 28 października 2002 r. o przewozie towarów niebezpiecznych (Dz. U. z 2002 r. Nr 199, poz. 1671 z późn. zm.) § 2 ust. 1, § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 23 grudnia 2002 r. w sprawie świadectwa dopuszczenia pojazdów do przewozu niektórych towarów niebezpiecznych (Dz. U. Nr 237, poz. 2011), po rozpatrzeniu odwołania z [...] lutego 2009 r. wniesionego przez stronę – O. Sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej: stronę, przedsiębiorcę) od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] stycznia 2009 r. o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 6.200,00 zł, utrzymano zaskarżoną decyzję w całości w mocy.

Podstawę faktyczną niniejszego rozstrzygnięcia stanowiło:

1. wykonywanie przewozów towarów niebezpiecznych bez wymaganego świadectwa dopuszczenia pojazdu do przewozu niektórych towarów niebezpiecznych;

2. wykonywanie przewozu na potrzeby własne pojazdem niezgłoszonym do zaświadczenia.

Powyższe stwierdzono na podstawie kontroli drogowej przeprowadzonej w dniu [...] kwietnia 2008 r. pojazdu marki [...] o nr rej. [...], zarejestrowanego w Królestwie Norwegii, którym p. P. P. wykonywał przewóz drogowy towaru niebezpiecznego [...]. Powyższe udokumentowano protokołem kontroli z dnia [...] kwietnia 2008 r.

W dniu [...] lipca 2008 r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego wydał decyzję nakładającą na stronę karę pieniężną w wysokości 8500,00 zł za naruszenia w postaci wykonywania przewozu drogowego towarów niebezpiecznych: - bez wymaganego świadectwa dopuszczenia pojazdu do przewozu niektórych towarów niebezpiecznych, - przewozu na potrzeby własne bez wymaganego zaświadczenia, - z nieprawidłowo sporządzonym dokumentem przewozowym.

Decyzją z dnia [...] listopada 2008 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego uchylił zaskarżoną decyzję organu I instancji w części dotyczącej naruszeń w postaci wykonywania przewozu drogowego towarów niebezpiecznych bez wymaganego świadectwa dopuszczenia pojazdu do przewozu niektórych towarów niebezpiecznych, wykonywanie przewozu na potrzeby własne bez wymaganego zaświadczenia i przekazał ją do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W pozostałym zakresie utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy organ I instancji w dniu [...] maja 2009 r. wydał decyzję, którą nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości 6200,00 zł za naruszenia w postaci: 1) wykonywanie przewozów towarów niebezpiecznych bez wymaganego świadectwa dopuszczenia pojazdu do przewozu niektórych towarów niebezpiecznych; 2) wykonywanie przewozu na potrzeby własne pojazdem nie zgłoszonym do zaświadczenia.

W odwołaniu od niniejszej decyzji strona podnosi, że kontrolowany kierowca legitymował się ważnym świadectwem dopuszczenia pojazdu do przewozu towarów niebezpiecznych. Skarżący przedstawił norweski dokument ([...]), potwierdzający odstępstwo od ogólnych przepisów umowy ADR). Przedstawiony dokument na podstawie norweskich przepisów prawa funkcjonuje w zastępstwie dokumentu, o którym mowa w punkcie 9.1.3.5 umowy ADR. Według strony, organ I instancji błędnie stwierdził, że wykonywany przez stronę przewóz nie podlega wyłączeniu ze stosowanie umowy ADR (punkt 1.1.3.1 (c) załącznika do umowy ADR). Ponadto skarżący podnosi, że nie można było uzyskać zaświadczenia na przewozy drogowe na potrzeby własne z uwagi na fakt, że pojazd nie posiada krajowego dowodu rejestracyjnego.

Organ odwoławczy po analizie materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie odwołał się do treści art. 92 ust. 1 pkt 1 i 7, ust. 2 ustawy o transporcie drogowym, zgodnie z którym kto wykonuje przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, naruszając obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy lub przepisów m.in. o przewozie drogowym towarów niebezpiecznych lub przepisów wiążących Rzeczypospolitą Polską umów międzynarodowych, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 15.000 złotych.

Konsekwencją jest treść:

- lp. 6.1.4. załącznika do ww. ustawy, który karą pieniężną w wysokości 6000,00 zł sankcjonuje wykonywanie przewozu drogowego towarów niebezpiecznych bez wymaganego świadectwa dopuszczenia pojazdu do przewozu niektórych towarów niebezpiecznych,

- lp. 1.5 załącznika do ww. ustawy, który karą 200 zł sankcjonuje wykonywanie przewozu na potrzeby własne pojazdem niezgłoszonym do zaświadczenia.

Stosownie do lp. 9.1.3.1. umowy ADR, zgodność m.in. pojazdów FL z wymaganiami części 9 powinna być potwierdzona świadectwem dopuszczenia, wystawionym przez właściwą władzę kraju rejestracji dla każdego pojazdu, którego badanie zostało zakończone wynikiem pozytywnym.

Zgodnie z Ip. 9.1.3.3 ww. umowy ADR, świadectwo dopuszczenia powinno być zgodne ze wzorem podanym w lp. 9.1.3.5. Wymiary świadectwa wynoszą 210x297 mm (format A4). Tekst może być umieszczony na obu stronach. Świadectwo powinno być koloru białego, z różowym paskiem biegnącym po przekątnej. Świadectwo dopuszczenia powinno być w języku lub jednym z języków urzędowych kraju wystawiającego. Jeśli językiem tym nie jest język angielski, francuski lub niemiecki, tytuł świadectwa i uwagi zawarte w pozycji nr 11 powinny być także wpisane w języku angielskim, francuskim lub niemieckim.

Zgodnie z uwagą zawartą w przepisie 9.1.3.5 umowy ADR, określającym wzór świadectwa dopuszczenia pojazdów przewożących niektóre towary niebezpieczne: "Świadectwo to powinno być zwrócone organowi wystawiającemu w przypadku, gdy: pojazd jest wycofany z eksploatacji, przekazany innemu przewoźnikowi, użytkownikowi lub właścicielowi, o których mowa w pkt 5, po upływie terminu ważności świadectwa oraz w przypadku zmiany (zmian) istotnych cech konstrukcyjnych pojazdu". W pkt 5 we wzorze świadectwa dopuszczenia pojazdów przewożących niektóre towary niebezpieczne jest rubryka dotycząca: "nazwy i adresu przewoźnika, użytkownika lub właściciela" pojazdu.

Stosownie do treści przepisu 6.8.2.5.2 umowy ADR, na samym pojeździe lub na tabliczce powinny być naniesione następujące dane:

- nazwa właściciela lub użytkownika,

- masa własna,

- największa dopuszczalna masa.

Wymaganie to nie dotyczy pojazdów do przewozu cystern odejmowalnych. Kod cysterny zgodnie z 4.3.4.1.1 powinien być wygrawerowany bezpośrednio na cysternie odejmowalnej lub na tabliczce.

Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 28 października 2002 r. o przewozie drogowym towarów niebezpiecznych w sprawach nieuregulowanych ustawą do przewozu drogowego towarów niebezpiecznych stosuje się umowę ADR.

Stosownie do treści art. 8 ust. 1 ww. ustawy pojazd przewożący towary niebezpieczne powinien być odpowiednio przystosowany, wyposażony i oznakowany zgodnie z umową ADR.

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ww. ustawy pojazdy, dla których umowa ADR wymaga wystawienia świadectwa dopuszczenia pojazdów do przewozu niektórych towarów niebezpiecznych, zwanego dalej "świadectwem dopuszczenia pojazdu", podlegają sprawdzeniu w zakresie spełniania dodatkowych wymagań technicznych, określonych w umowie ADR, dotyczących wyposażenia lub przystosowania tych pojazdów. Sprawdzenia, o którym mowa w ust. 1, dokonuje, w drodze badania technicznego pojazdu, określona przepisami ruchu drogowego okręgowa stacja kontroli pojazdów, która następnie wystawia zaświadczenie o wyniku przeprowadzonego badania (art. 3 ust. 2). Transportowy Dozór Techniczny dokonuje na zasadach określonych w ustawie sprawdzenia, czy cysterny spełniają postanowienia umowy ADR, oraz wystawia zaświadczenie o wyniku przeprowadzonego badania (art. 3 ust. 3). Na podstawie pozytywnych wyników badań, stwierdzonych w zaświadczeniach, o których mowa w ust. 2 i 3, Dyrektor Transportowego Dozoru Technicznego odpowiednio wystawia świadectwo dopuszczenia pojazdu lub przedłuża jego ważność (art. 3 ust. 4).

Zgodnie z § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 23 grudnia 2002 r. w sprawie świadectwa dopuszczenia pojazdów do przewozu niektórych towarów niebezpiecznych sprawdzenia w zakresie spełniania dodatkowych wymagań technicznych, określonych w umowie ADR, dotyczącego wyposażenia lub przystosowania pojazdu, dokonuje w drodze badania technicznego: 1) inspektor Transportowego Dozoru Technicznego - w stosunku do cystern i elementów pojazdu-baterii, określonych w umowie ADR; 2) okręgowa stacja kontroli pojazdów - w stosunku do pojazdów, dla których umowa ADR wymaga wystawienia świadectwa dopuszczenia pojazdu (...).

Zgodnie z § 3 ust. 1 ww. rozporządzenia na wniosek posiadacza pojazdu, dyrektor Transportowego Dozoru Technicznego wystawia świadectwo dopuszczenia pojazdu na okres nie dłuższy niż 1 rok. Do wniosku, o którym mowa w ust. 1, dołącza się: 1) zaświadczenie o pozytywnym wyniku przeprowadzonego badania technicznego wydane przez okręgową stację kontroli pojazdów; 2) protokół zaświadczający o pozytywnym wyniku przeprowadzonego badania technicznego, wydany przez inspektora Transportowego Dozoru Technicznego (§ 3 ust. 2).

Stosownie do przepisu 1.1.3.1 lit. c umowy ADR, przewozu wykonywanego przez firmy w przypadkach, gdy ma on charakter pomocniczy wobec ich zasadniczej działalności, np. dostaw na teren budów, zwrotów z terenów budów oraz dostaw lub zwrotów w związku z przeglądami, naprawami i utrzymaniem urządzeń, w ilościach nie większych niż 450 litrów na opakowanie i w ramach maksymalnych ilości podanych pod 1.1.3.6. Należy zastosować środki zapobiegające uwolnieniu się zawartości opakowań w normalnych warunkach przewozu. Niniejsze wyłączenie nie ma zastosowania do klasy 7. Przewóz wykonywany przez firmy, o których mowa, w celu ich zaopatrzenia lub wewnętrznej i zewnętrznej dystrybucji, nie podlega niniejszemu wyłączeniu.

Stosownie do przepisu 1.1.3.6 umowy ADR w rozumieniu niniejszego podrozdziału, towary niebezpieczne zaliczone są do kategorii transportowych 0, 1, 2, 3 lub 4, zgodnie ze wskazaniem w kolumnie (15) tabeli A w dziale 3.2. Próżne, nieoczyszczone opakowania, które zawierały materiały należące do kategorii transportowej "0", zaliczone są również do kategorii transportowej "0". Próżne, nieoczyszczone opakowania, które zawierały materiały należące do kategorii transportowej innej niż "0", zaliczone są do kategorii transportowej "4".

Stosownie do przepisu 1.1.3.6.2 umowy ADR jeżeli ilość towarów niebezpiecznych przewożonych w jednostce transportowej nie przekracza wartości podanych w kolumnie (3) tabeli pod 1.1.3.6.3 dla danej kategorii transportowej (w przypadku, gdy towary niebezpieczne przewożone w jednostce transportowej należą do tej samej kategorii transportowej) lub ilość ta nie przekracza ilości obliczonej zgodnie z 1.1.3.6.4 (w przypadku, gdy towary niebezpieczne przewożone w jednostce transportowej należą do różnych kategorii transportowych), to towary te mogą być przewożone w sztukach przesyłki w jednej jednostce transportowej bez stosowania następujących przepisów:

- działu 1.10;

- działu 5.3;

- rozdziału 5.4.3;

- działu 7.2, z wyjątkiem: V5 i V8 z rozdziału 7.2.4;

- CVI z rozdziału 7.5.11;

- części 8, z wyjątkiem: 8.1.2.1 (a), 8.1.4.2 do 8.1.4.5,

8.2.3,

8.3.3,

8.3.4,

8.3.5,

działu 8.4,

S4 oraz

S14 do S21 z działu 8.5;

- części 9.

Jak udowodniono podczas kontroli, kontrolowany kierowca wykonywał przewóz drogowy towaru niebezpiecznego sklasyfikowanego jako UN 3375 AZOTAN AMONOWY W EMULSJI lub ZAWIESINIE lub ŻELU, półprodukt do materiałów kruszących. Powyższy przewóz wykonywany był pojazdem marki [...] o nr rej. [...]. Kontrolowany kierowca okazał do kontroli jedynie norweski dokument [...], który nie spełniał wymogów obowiązujących przepisów w zakresie świadectwa dopuszczenia pojazdu do przewozu niektórych towarów niebezpiecznych. W odwołaniu strona podnosi, iż powyższy przewóz realizowany był na zasadach określonych w przepisie podanym pod 1.1.3.1 lit. c umowy ADR, co w jej opinii powoduje zwolnienie przestrzegania przepisów ADR. W opinii organu odwoławczego argumenty strony przytoczone w odwołaniu są chybione i w żadnym razie nie zasługują na uwzględnienie. W swoim wywodzie dotyczącym wyłączenia opisanego pod 1.1.3.1 lit. c skarżący nie zrozumiał istoty i zastosowania niniejszego przepisu. Powołane przez skarżącego przepisy dotyczą faktycznie przewozu o charakterze pomocniczym wobec zasadniczej działalności przedsiębiorstwa, czyli przewozu na potrzeby własne w ilościach nie wymagających oznakowania pojazdu czyli wyłączeniach opisanych pod 1.1.3.6 i nie większych niż 450 litrów na jedno opakowanie. Takie wyłączenie dotyczyć będzie np. rolników, którzy przewożą materiał niebezpieczny UN 1202 lub UN 1203, ale w sztukach przesyłki. Z wyłączenia opisanego pod 1.1.3.6 bezspornie wynika, iż dotyczy on tylko i wyłącznie przewozów towarów niebezpiecznych realizowanych w sztukach przesyłki, a nie dotyczy przewozów w cysternach i luzem. Powyższe wynika z przepisu 1.1.3.6 umowy ADR, który stanowi, iż towary niebezpieczne mogą być przewożone w sztukach przesyłki w jednej jednostce transportowej bez stosowania wymienionych w nim przepisów. Jak bezspornie udowodniono podczas kontroli drogowej, kontrolowany przewóz realizowany był pojazdem wyposażonym w cysternę. Powyższe wynika chociażby z okazanego dokumentu przewozowego, gdzie całkowita ilość przewożonego materiału niebezpiecznego określona była jako 3000, powyższe potwierdza również materiał dowodowy w postaci zdjęć fotograficznych kontrolowanego pojazdu. Biorąc pod uwagę powyższe uznano, iż organ I instancji w sposób prawidłowy ocenił stan faktyczny i stwierdził naruszenie w postaci wykonywania przewozu drogowego towarów niebezpiecznych bez ważnego świadectwa dopuszczenia pojazdu do przewozu niektórych materiałów niebezpiecznych. W trakcie prowadzonego postępowania wyjaśniającego strona nie okazała świadectwa dopuszczenia kontrolowanego pojazdu o nr rej. [...] do przewozu niektórych towarów niebezpiecznych, który odpowiadałby wzorowi podanemu pod 9.1.3.5 umowy ADR.

Organ odwoławczy podniósł również, iż zgodnie z pismem Transportowego Dozoru Technicznego z dnia [...] grudnia 2008 r. przedłożony w chwili kontroli dokument wydany przez władze Królestwa Norwegii nie może być traktowany jako świadectwo dopuszczenia pojazdu do przewozu niektórych towarów niebezpiecznych, o którym mowa w rozdziale 9.1.3. umowy ADR edycja 2007 r., ani też w świetle ustawy o przewozie drogowym towarów niebezpiecznych. Powyższy pojazd oraz zamontowane na nim urządzenia traktowane jest jako ruchoma jednostka do wytwarzania materiałów wybuchowych i nie może być dopuszczony do eksploatacji na terenie kraju bez zgody właściwej władzy, w którym pojazd jest używany. Stosowanie kontrolowanego pojazdu jako ruchomej jednostki do wytwarzania materiałów wybuchowych dopuszczone było tylko i wyłącznie w kraju rejestracji pojazdu.

Odnosząc się do naruszenia z Ip. 1.5 organ odwoławczy stwierdził, iż zgodnie z art. 33 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym przewozy drogowe na potrzeby własne mogą być wykonywane po uzyskaniu zaświadczenia potwierdzającego zgłoszenie przez przedsiębiorcę prowadzenia przewozów drogowych jako działalności pomocniczej w stosunku do jego podstawowej działalności gospodarczej.

Ustęp 3 powoływanego artykułu wskazuje, iż zaświadczenie, powinno zawierać: oznaczenie przedsiębiorcy, jego siedzibę (miejsce zamieszkania) i adres, numer w rejestrze przedsiębiorców albo w ewidencji działalności gospodarczej, rodzaj i zakres wykonywania przewozów drogowych na potrzeby własne oraz rodzaj i liczbę pojazdów samochodowych.

Stosownie do ustępu 6 wniosek o wydanie zaświadczenia, o którym mowa w ust. 1, powinien zawierać informacje i dokumenty określone w art. 8 ust. 2 pkt 1-4 i ust. 3 pkt 1-3, 7 i pkt 8.

Stosownie do art. 8 ust 2 ww. ustawy wniosek, o którym mowa w ust. 1, powinien zawierać:

1) oznaczenie przedsiębiorcy, jego siedzibę i adres;

2) numer w rejestrze przedsiębiorców albo w ewidencji działalności gospodarczej;

3) określenie rodzaju i zakresu, a w krajowym transporcie drogowym taksówką - także obszaru;

4) rodzaj i liczbę pojazdów samochodowych, którymi dysponuje przedsiębiorca ubiegający się o udzielenie licencji;

Do wniosku o udzielenie licencji, z zastrzeżeniem ust. 4, należy dołączyć:

1) odpis z rejestru przedsiębiorców albo z ewidencji działalności gospodarczej;

2) kserokopię zaświadczenia o nadaniu numeru identyfikacji statystycznej (REGON);

3) kserokopię zaświadczenia o nadaniu numeru identyfikacji podatkowej (NIP);

7) oświadczenie o zamiarze zatrudnienia kierowców spełniających warunki, o których mowa w art. 5 ust. 3 pkt 4 lub w art. 6 ust. 1 pkt 2;

8) wykaz pojazdów samochodowych wraz z kserokopiami krajowych dokumentów dopuszczających pojazd do ruchu, a w przypadku gdy przedsiębiorca nie jest właścicielem tych pojazdów - również dokument potwierdzający prawo do dysponowania nimi.

Zgodnie z art. 87 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym podczas wykonywania przewozu drogowego kierowca pojazdu samochodowego, z zastrzeżeniem ust. 4, jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać, na żądanie uprawnionego organu kontroli, kartę opłaty drogowej, kartę kierowcy, zapisy urządzenia rejestrującego samoczynnie prędkość jazdy, czas jazdy i czas postoju, obowiązkowe przerwy i czas odpoczynku oraz zaświadczenie albo oświadczenie, o których mowa w art. 31 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców.

Konsekwencją tego rozwiązania jest treść lp. 1.5 załącznika do ww. ustawy, który karą 200 zł sankcjonuje wykonywanie przewozu na potrzeby własne pojazdem niezgłoszonym do zaświadczenia.

W wyniku analizy zebranego w sprawie materiału dowodowego organ odwoławczy uznał, iż organ I instancji prawidłowo nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości 200 zł z tytułu przywołanego powyżej naruszenia.

W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy organ I instancji ustalił, iż kontrolowany przedsiębiorca posiadał ważne na dzień kontroli zaświadczenie nr [...] na przewozy drogowe na potrzeby własne, do którego nie został zgłoszony pojazd o nr rej. [...]. Powyższe bezpośrednio wynika z pism z dnia [...] grudnia 2008 r. oraz z dnia [...] grudnia 2008 r. z Urzędu Miasta w W. Biorąc pod uwagę powyższe organ I instancji zawiadomił stronę pismem z dnia [...] stycznia

2009 r. o zmianie kwalifikacji prawnej naruszenia z lp. 1.4 załącznika do ustawy o transporcie drogowym, tj. wykonywanie przewozu drogowego bez wymaganego zaświadczenia na lp. 1.5 ww. załącznika, tj. wykonywanie przewozu drogowego na potrzeby własne pojazdem niezgłoszonym do zaświadczenia.

W odwołaniu od zaskarżonej decyzji skarżący podnosi, iż nie zgadza się z nałożoną na niego karą pieniężną; w opinii skarżącego strona uczyniła wszystko czego można było od niej wymagać. Skarżący podnosi, iż strona nie miała możliwości zgłoszenia kontrolowanego pojazdu do posiadanego zaświadczenia, gdyż pojazd ten nie posiada polskiego dowodu dopuszczenia do ruchu. W opinii organu odwoławczego powyższe wyjaśnienia nie stanowią podstawy do zmiany rozstrzygnięcia zaskarżonej decyzji. Jak słusznie zauważył organ I instancji, strona -przedsiębiorca zarejestrowany w Polsce - powinien prowadzić swoją działalność w taki sposób, aby przestrzegać obwiązujących przepisów prawa. Jak wynika z zebranego w sprawie materiału dowodowego, strona wykonywała w dniu kontroli przewóz materiałów niebezpiecznych pojazdem nie posiadającym ważnego świadectwa dopuszczenia pojazdu do przewozu niektórych materiałów niebezpiecznych oraz nie zgłaszając powyższego pojazdu do posiadanego zaświadczenia. Z odwołania strony wynika, iż miała ona świadomość, iż wykonuje przewozy w sposób niezgodny z prawem i jako profesjonalista godziła się na powyższe naruszenia. W ocenie organu odwoławczego, organ I instancji słusznie i zgodnie z prawem ocenił zgromadzony w sprawie materiał dowodowy. Skoro strona miała świadomość, iż nie może zgłosić posiadanego pojazdu do zaświadczenia, powinna przedsięwziąć odpowiednie działania w celu zapewnienia realizacji przewozów zgodnie z obowiązującymi przepisami, tj. bądź to dokonać nabycia i przerejestrowania pojazdu w kraju lub też odstąpić od użytkowania kontrolowanego pojazdu przy przewozach na potrzeby własne.

W ocenie organu odwoławczego, organ I instancji podjął wszelkie niezbędne kroki do prawidłowego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, dopuścił wszystko co mogło przyczynić się do wyjaśnienia sprawy oraz w sposób należyty zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy. Organ II instancji wyjaśnia, iż nieznajomość prawa nie zwalnia od obowiązków czy odpowiedzialności. Sąd Najwyższy w uzasadnieniu postanowienia z dnia 25 stycznia 2006 r. (Sygn. akt I CK 233/05) stwierdził, że: funkcjonowanie prawa, zwłaszcza w demokratycznym państwie prawnym, opiera się na założeniu, iż wszyscy adresaci obowiązującej normy prawnej, a więc zarówno podmioty obowiązane do jej przestrzegania, jak i organy powołane do jej stosowania, znają jej właściwą treść. "Strona jako podmiot zajmujący się transportem towarów niebezpiecznych powinna dochować należytej staranności w zakresie przestrzegania przepisów dotyczących przewozu drogowego towarów niebezpiecznych. Organ odwoławczy wskazuje, że w szeroko pojętym interesie przedsiębiorcy jest zapoznanie się z obowiązującymi aktami prawnymi regulującymi problematykę wykonywania transportu drogowego. Stosownie do art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. Nr 173, poz. 1807) "Podejmowanie, wykonywanie i zakończenie działalności gospodarczej jest wolne dla każdego na równych prawach, z zachowaniem warunków określonych przepisami prawa." Z całą pewnością wykonywanie transportu drogowego odpadów bez posiadania stosownego zezwolenia stanowi nieuczciwą praktykę rynkową wobec innych przedsiębiorców.

Skargę na powyższą decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2009 r. wniósł pełnomocnik przedsiębiorcy, zarzucając zaskarżonej decyzji:

- naruszenie przepisu 1.1.3.1 (c) umowy ADR w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 28 października 2002 r. o przewozie drogowym materiałów niebezpiecznych poprzez ich niezastosowanie i przyjęcie, że w odniesieniu do pojazdu - samochód ciężarowy marki [...], zarejestrowany w Królestwie Norwegii pod nr rej. [...], skarżący w chwili kontroli nie posiadał ważnego świadectwa dopuszczenia pojazdu do przewozu towarów niebezpiecznych, w sytuacji gdy skarżący legitymował się ważnym norweskim dokumentem - [...], wydanym w oparciu o odstępstwo od ogólnych przepisów (umowy ADR);

- naruszenie art. 77 § 1 w zw. z art. 7 K.p.a. poprzez niewłaściwe ustalenie stanu faktycznego oraz naruszenie zasady prawdy obiektywnej i przyjęcie, że skarżący w chwili kontroli wykonywał przewóz na potrzeby własne pojazdem niezgłoszonym do zaświadczenia, podczas gdy jednym z dokumentów wymaganych w procedurze uzyskania zaświadczenia potwierdzającego zgłoszenie przez przedsiębiorcę prowadzenia przewozów drogowych jako działalności pomocniczej w stosunku do jego podstawowej działalności gospodarczej jest kserokopia krajowych dokumentów dopuszczających pojazd do ruchu (krajowy dowód rejestracyjny), a w konsekwencji przedsiębiorca nie ma formalnie możliwości uzyskania zaświadczenia na przewozy drogowe na potrzeby własne w sytuacji, gdy dzierżawi pojazd od przedsiębiorcy norweskiego, gdyż pojazd nie posiada krajowych (polskich) dokumentów dopuszczających pojazd do ruchu.

Wskazując na powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji jako naruszającej prawo oraz zasądzenie kosztów postępowania.

Skarżący wskazuje, że zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 28 października 2002 r. o przewozie drogowym materiałów niebezpiecznych dopuszcza się odstępstwa od przepisów ustawy w przypadku przewozu towarów niebezpiecznych (..) (4) w innych przypadkach wskazanych w umowie ADR.

Zgodnie z przepisem 1.1.3.1 (c) ww. umowy ADR - przepisy zawarte w ADR nie mają zastosowania do (...) przewozu wykonywanego przez firmy w przypadkach, gdy ma on charakter pomocniczy wobec ich zasadniczej działalności, jak np. dostawy na teren budów lub w związku z przeglądami, naprawami i utrzymaniem urządzeń, w ilościach nie większych niż 450 litrów na opakowanie i w ramach maksymalnych ilości podanych pod 1.1.3.6.

Przedłożony przez stronę ww. dokument - [...], wydany był przez właściwą władzę Norwegii w oparciu o przepisy umowy ADR mówiące o odstępstwach od ogólnych postanowień z wyraźnym zaznaczeniem w niniejszym dokumencie przepisów wyłączających - 1.1.3.1 (c) i na tej podstawie dokonywany był przewóz towarów niebezpiecznych przez skarżącą.

Niniejszy dokument funkcjonuje w zastępstwie dokumentu, o którym mówi punkt 9.1.3.5 umowy ADR, tj.: o "Świadectwie dopuszczenia pojazdów do przewozu niektórych towarów niebezpiecznych".

Skarżąca wskazuje zatem, że w momencie przeprowadzania kontroli, posiadała właściwy dokument upoważniający ją do dokonywania przewozu towarów niebezpiecznych.

W tym stanie rzeczy sankcja za naruszenie art. 92 ust. 1 pkt 1 i 7 na podstawie lp. 6.1.4 załącznika do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym w brzmieniu: "wykonywanie przewozu drogowego towarów niebezpiecznych bez wymaganego świadectwa dopuszczenia pojazdu do przewozu niektórych towarów niebezpiecznych" - w wysokości 6.000 zł, nałożona została w ocenie skarżącej z istotnym naruszeniem przepisów prawa i w niniejszej części decyzja winna być uchylona, zaś postępowanie organu I instancji na mocy art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. - umorzone.

W odniesieniu do drugiego stwierdzonego naruszenia skarżąca wskazała, że zgodnie z art. 33 ust. 6 w zw. z art. 8 ust. 3 pkt 8 ustawy o transporcie drogowym jednym z dokumentów wymaganych w procedurze uzyskania zaświadczenia potwierdzającego zgłoszenie przez przedsiębiorcę prowadzenia przewozów drogowych jako działalności pomocniczej w stosunku do jego podstawowej działalności gospodarczej jest kserokopia krajowych dokumentów dopuszczających pojazd do ruchu (krajowy dowód rejestracyjny).

Podlegający kontroli pojazd jest przez skarżącą dzierżawiony od norweskiego przedsiębiorcy D. z siedzibą w O.

Skarżąca przed rozpoczęciem przewozów skontrolowanym pojazdem -[...], zarejestrowany w Królestwie Norwegii na nr rej. [...], wystąpiła do właściwego organu z zapytaniem o możliwości uzyskania stosownego zaświadczenia. Zgodnie z informacjami uzyskanymi od pracownika Urzędu Miejskiego w W. w Wydziale Transportu oraz potwierdzonymi w Ministerstwie Transportu, Dziale Transportu Drogowego, przedsiębiorca nie ma formalnie możliwości uzyskania zaświadczenia na przewozy drogowe na potrzeby własne w sytuacji, gdy pojazd nie posiada krajowych (polskich) dokumentów dopuszczających pojazd do ruchu.

W tym stanie rzeczy skarżąca wskazuje, że polskie przepisy prawa powszechnie obowiązującego nie przewidują jakiejkolwiek możliwości uzyskania przez przedsiębiorcę działającego na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej stosownego zaświadczenia na przewozy drogowe na potrzeby własne w sytuacji, gdy użytkuje pojazd na podstawie innego tytułu niż prawo własności (np. leasing, najem, dzierżawa), a własność przysługuje przedsiębiorcy zagranicznemu.

Powyższą "patową sytuację" zdaje się zauważać sam organ I instancji, który stwierdza, że obiektywna koncepcja odpowiedzialności administracyjnej, nie jest jednak odpowiedzialnością absolutną, tzn., że naruszający przepisy może zwolnić się od odpowiedzialności, jeżeli wykaże, że uczynił wszystko, czego można było od niego rozsądnie wymagać, aby do naruszenia przepisów nie dopuścić. Natomiast organ II instancji wskazuje, że strona jako podmiot zajmujący się transportem towarów niebezpiecznych powinien dochować należytej staranności w zakresie przestrzegania przepisów.

W ocenie skarżącej, przedsięwzięła ona wszelkie możliwe kroki oraz dokonała niezbędnych czynności aby uzyskać stosowne zaświadczenie.

Skoro zatem ustawodawca Polski z jednej strony nie wyłącza w przedmiotowym zakresie zawierania przez polskiego przedsiębiorcę umów cywilnoprawnych z podmiotami zagranicznymi, a z drugiej w konkretnej procedurze administracyjnej wskazuje na wymóg przedkładania wyłącznie dokumentów krajowych, to uzasadnione jest domniemanie, że w takiej sytuacji działalność przedsiębiorcy nie jest administracyjne reglamentowana poprzez wymóg uzyskania stosownych zaświadczeń i w związku z zasadą swobody działalności gospodarczej - powszechnie dozwolona, bez konieczności uzyskania stosownego zaświadczenia.

Przy innej interpretacji w zaistniałym stanie faktycznym prowadziłoby to do absurdalnej wręcz wykładni, że można być ukaranym za brak dokumentu, którego z przyczyn formalnych (nie leżących po stronie przedsiębiorcy) uzyskać nie można.

Błędnym jest zatem stwierdzenie organu II instancji, że użytkowanie pojazdu na które zostało wydane świadectwo dopuszczenia pojazdu do przewozu niektórych towarów niebezpiecznych oraz zgłoszenie go do wykonywania przewozów drogowych na potrzeby własne są z pewnością czynnościami, których można było od strony oczekiwać.

Skarżąca nie wyobraża sobie, jakich innych jeszcze czynności mogła dokonać aby uzyskać właściwe zaświadczenie. Zresztą odpowiedzi na powyższe pytanie nie udziela również sam organ I, jak i II instancji.

Skarżąca w tym miejscu wskazuje na wyrok WSA w Warszawie z dnia 19 lutego 2007 r., w uzasadnieniu którego Sąd zwrócił uwagę, że stosowanie przepisów o charakterze represyjnym nie może prowadzić do rezultatu, który byłby sprzeczny z podstawowymi zasadami konstytucyjnymi wywodzonymi z klauzuli demokratycznego państwa prawnego: zasady zaufania obywateli do państwa i stanowionego przezeń prawa oraz zasady bezpieczeństwa prawnego. Podmiot, który nie dopełnił obowiązku administracyjnego, musi mieć możliwość obrony i wykazania, że niedopełnienie obowiązku jest następstwem okoliczności, za które nie ponosi odpowiedzialności. Odrzucenie tego poglądu przez organ administracji publicznej, w sytuacji gdy strona wykazała, iż nie ponosi odpowiedzialności za brak zezwolenia, prowadzi do kolizji z konstytucyjną zasadą sprawiedliwości (wyrok WSA z Warszawy z 19 lutego 2007 r., VI SA/Wa 1956/06, Lex nr: 311989).

W tym stanie rzeczy sankcja za naruszenie art. 92 ust. 1 na podstawie Ip. 1.5. załącznika do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym w brzmieniu: "wykonywanie przewozu na potrzeby własne pojazdem niezgłoszonym do zaświadczenia" — w kwocie 200 zł, nałożona została w ocenie skarżącej z istotnym naruszeniem przepisów prawa i w niniejszej części decyzja winna być uchylona, zaś postępowanie organu I instancji na mocy art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. - umorzone.

W odpowiedzi na skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2009 r. organ wniósł o jej oddalenie.

Zarzuty skargi nie znajdują uzasadnienia. Twierdzenia pełnomocnika strony jakoby okazany w trakcie kontroli norweski dokument [...] wydany w oparciu o przepis 1.1.3.1 (c) załącznika A do umowy ADR zwalniał skarżącego z obowiązku uzyskania świadectwa dopuszczenia pojazdów do przewozu niektórych towarów niebezpiecznych, o którym mowa w przepisie 9.1.3.5 ww. umowy, są bezpodstawne.

Organ wskazuje, iż umowa ADR nie przewiduje możliwości zastępowania wzoru świadectwa dopuszczenia pojazdów do przewozu niektórych towarów niebezpiecznych, o którym mowa w przepisie 9.1.3.5, jakimkolwiek dokumentem zastępczym.

Wzór okazanego dokumentu norweskiego nie jest przewidziany przepisami umowy ADR, a Rzeczpospolita Polska nie jest stroną żadnej innej umowy międzynarodowej określającej wzór okazanego dokumentu.

Niezależnie od powyższego twierdzenia jakoby przepis 1.1.3.1 (c) załącznika A do umowy ADR miał zastosowanie do kontrolowanego przewozu, nie znajdują uzasadnienia. Zwolnienia przewozu towarów niebezpiecznych w ilościach ograniczonych stosownie do treści przepis 1.1.3.1 (c) załącznika A do umowy ADR dotyczą tylko towarów opakowanych, których przewóz może być zwolniony z wymagań ADR wyłącznie w sztukach przesyłki i przewożonych w ilościach nie większych niż 450 litrów na opakowanie. Wynika to z rozdziału 1.1.3 Umowy ADR i oznacza, iż zwolnienia z wymagań transportowych dotyczące ilości ograniczonych w jednostce transportowej nie dotyczą przewozu w cysternach lub luzem. W niniejszej sprawie bezsporne pozostaje, iż kontrolowany pojazd wyposażony był w cysternę, zatem bez względu na ilość przewożonego materiału przewóz nie mógł zostać zakwalifikowany jako wyłączony spod wymagań ADR na podstawie ww. przepisu.

Twierdzenia pełnomocnika jakoby działalność polegająca na wykonywaniu przewozów na potrzeby własne pojazdem zarejestrowanym za granicą i niezgłoszonym do zezwolenia nie była administracyjnie reglamentowana, a przez to powszechnie dozwolona, nie są trafne. Skarżący legitymuje się zaświadczeniem na wykonywanie krajowych przewozów na potrzeby własne. W ocenie organu, wykonywanie krajowych przewozów na potrzeby własne przez przedsiębiorcę legitymującego się zaświadczeniem jest dopuszczalne tylko przy użyciu pojazdów, które zostały zgłoszone właściwemu do udzielania zaświadczenia organowi. Wypisy z zaświadczenia są wydawane w takiej samej liczbie, jak liczba pojazdów samochodowych określonych we wniosku o wydanie zaświadczenia. Wypisy powinny być okazywane przez kierowcę w czasie kontroli przejazdu wykonywanego w ramach przewozu na potrzeby własne. Służą one sprawdzaniu, czy przewóz na potrzeby własne nie jest wykonywany przy użyciu większej liczby pojazdów niż zadeklarowana właściwemu organowi. Organ podkreśla, iż przewóz na potrzeby własne powinien być wykonywany tylko przy użyciu pojazdów, które zostały zgłoszone przez przedsiębiorcę. Twierdzenia pełnomocnika o próbach zgłoszenia kontrolowanego pojazdu do posiadanego zaświadczenia nie zostały poparte dowodami. Okoliczność, iż przy zgłoszeniu wymagane jest przedstawienie krajowych dokumentów dopuszczających pojazd do ruchu, nie oznacza aby wykonywanie przewozów na potrzeby własne przy użyciu pojazdu zarejestrowanego za granicą było dozwolone. Przyjęcie argumentacji skargi za słuszną oznaczałoby dyskryminację przewoźników wykonujących przewozy zgodnie z prawem, tj. przy użyciu pojazdów zgłoszonych do zaświadczenia, oraz brak kontroli zakresu działalności gospodarczej przedsiębiorców wykonujących przewozy na potrzeby własne przy użyciu pojazdów zarejestrowanych za granicą. Byłoby to sprzeczne z jednym z podstawowych celów regulacji zawartych w ustawie o transporcie drogowym jakim jest zagwarantowanie równych praw podmiotom wykonującym przewozy drogowe dla zachowania uczciwej konkurencji.

Odnośnie pozostałych argumentów skarżącego podniesionych w niniejszej skardze organ odwoławczy stwierdził, iż na użytek niniejszej odpowiedzi na skargę pozostaje aktualne stanowisko organu odwoławczego szeroko, precyzyjnie i dokładnie wyrażone w treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji. Nadto w toku postępowania administracyjnego starannie dokonano ustaleń faktycznych i stosownie do tego zastosowano obowiązujące przepisy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.; zwaną dalej p.p.s.a.).

Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, że nie zasługuje ona na uwzględnienie.

Przedmiotem rozpoznania przez Sąd była skarga na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2009 r., utrzymującą w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] stycznia 2009 r., którą nałożono na przedsiębiorcę karę pieniężną w wysokości 6.200,00 zł za naruszenia polegające na:

1. wykonywaniu przewozu towarów niebezpiecznych bez wymaganego świadectwa dopuszczenia pojazdu do przewozu niektórych towarów niebezpiecznych (lp. 6.1.4. załącznika do ustawy o transporcie drogowym; kara pieniężna w wysokości 6000,00 zł),

2. wykonywanie przewozu na potrzeby własne pojazdem niezgłoszonym do zaświadczenia (lp. 1.5 załącznika do w/w ustawy; kara pieniężna w wysokości 200 zł).

Skarżący zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie - w tej właśnie kolejności - przepisów prawa materialnego, tj. pkt 1.1.3.1 (c) umowy ADR w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 28 października 2002 r. o przewozie drogowym materiałów niebezpiecznych (poprzez ich niezastosowanie) oraz przepisów postępowania, a w szczególności art. 77 § 1 w zw. z art. 7 K.p.a. poprzez niewłaściwe ustalenie stanu faktycznego oraz naruszenie zasady prawdy obiektywnej.

W ocenie Sądu w toku kontrolowanego postępowania ustalono w sposób nie budzący wątpliwości, że - po pierwsze - poddany kontroli pojazd marki [...] o nr rej. [...], będący cysterną, był zarejestrowany w Królestwie Norwegii i stanowił własność firm norweskiej (D., O., Norwegia), co m.in. oznacza, że pojazd nie posiadał krajowego dowodu rejestracyjnego, a polski przedsiębiorca dysponował nim na podstawie umowy dzierżawy zawartej z firmą norweską (w aktach sprawy). Podmiotem kontrolowanym, zgodnie z protokołem kontroli z dnia [...] kwietnia 2008 r., była firma O. Sp. z o.o. (dawne D. Sp. z o.o.). Z zaświadczenia o numerze identyfikacyjnym Regon (w aktach sprawy) wynika, że przeważającym rodzajem działalności firmy była produkcja materiałów wybuchowych.

Po drugie - przewóz drogowy dotyczył towaru niebezpiecznego sklasyfikowanego jako [...] - azotan amonowy w emulsji lub zawiesinie lub żelu, stanowiącym półprodukt do materiałów kruszących, z tym że w momencie kontroli pojazd był próżny po rozładunku w Kopalni Granitu [...], gdzie operacji wyładowczej poddano 3000 jednostek. W toku kontroli w dokumencie przewozowym stwierdzono brak: 1) wpisu "Próżny Pojazd - Cysterna, Ostatni Ładunek [...] (...)"; 2) jednostki przy określeniu ilości przewożonego ładunku; 3) adresu odbiorcy przewożonego ładunku (por. protokół kontroli). Stosownie do przepisu 1.1.3.6 umowy ADR, towary niebezpieczne zaliczone są do kategorii transponowych 0, 1, 2, 3 lub 4, zgodnie ze wskazaniem w kolumnie (15) tabeli A w dziale 3.2. Próżne, nieoczyszczone opakowania, które zawierały materiały należące do kategorii transportowej "0", zaliczone są również do kategorii transportowej "0". Próżne, nieoczyszczone opakowania, które zawierały materiały należące do kategorii transportowej innej niż "0", zaliczone są do kategorii transportowej "4".

W wyroku WSA w Warszawie z dnia 8 września 2005 r., sygn. akt VI SA/Wa 1224/04, LEX nr 205475, stwierdzono, że: "Dowodem na okoliczność naruszenia przez przewoźnika przepisów umowy ADR jest dokumentacja sporządzona w trakcie kontroli, a więc protokół z kontroli, o którym mowa w art. 74 ustawy o transporcie drogowym, a także tzw. lista kontrolna, której sporządzenie jest wymagane przepisem art. 29 ust. 4 ustawy z dnia 28 października 2002 r. o przewozie drogowym towarów niebezpiecznych (Dz. U. Nr 199, poz. 1671 ze zm.), a która stanowi załącznik do protokołu kontroli. Dokumenty, o których wyżej mowa, powinny być sporządzone z odpowiednią starannością, gdyż przynajmniej zasadniczo nie ma już możliwości późniejszego odtworzenia wcześniej stwierdzonego stanu faktycznego. Toteż podpisanie bez zastrzeżeń protokołu kontroli przez przedstawiciela przewoźnika (kierowcę), albo odmowa podpisania protokołu bez jednoczesnego wniesienia własnych uwag ze strony tej osoby, wywiera ten skutek, iż dla oceny stanu faktycznego przesyłki miarodajne są ustalenia stwierdzone w protokole z kontroli i liście kontrolnej".

Taka też sytuacja miała miejsce w rozpatrywanej sprawie.

Zgodnie z pkt 9.1.3.1. umowy ADR "Zgodność pojazdów EX/II, EX/III, FL, OX i AT z wymaganiami części 9 powinna być potwierdzona świadectwem dopuszczenia, wystawionym przez właściwą władzę kraju rejestracji dla każdego pojazdu, którego badanie zostało zakończone wynikiem pozytywnym. Świadectwo to - zgodnie z lp. 9.1.3.3. powołanej umowy"...powinno być zgodne z wzorem podanym pod 9.1.3.5. Wymiary świadectwa wynoszą 210 x 297 mm (format A4). Tekst może być umieszczony na obu stronach. Świadectwo powinno być koloru białego, z różowym paskiem biegnącym po przekątnej.

Świadectwo dopuszczenia powinno być wystawione w języku lub w jednym z języków urzędowych kraju wystawiającego. Jeśli językiem tym nie jest język angielski, francuski lub niemiecki, tytuł świadectwa i uwagi zawarte w pozycji Nr 11 powinny być także wpisane w języku angielskim, francuskim lub niemieckim".

Zamiast określonego wyżej świadectwa dopuszczenia, którego kolejne cechy zostały określone precyzyjnie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, organowi dokonującemu kontroli przedstawiono sporządzony wyłącznie w języku norweskim dokument pod nazwą [...], potwierdzający - według skarżącej - odstępstwo od ogólnych przepisów (umowa ADR). W ocenie skarżącej, przedstawiony dokument na podstawie norweskich przepisów prawa funkcjonuje w zastępstwie dokumentu, o którym mowa w punkcie 9.1.3.5 umowy ADR.

Zgodnie z uwierzytelnionym tłumaczeniem z języka norweskiego powołany wyżej dokument, noszący nazwę "Dowód zatwierdzenia dla ruchomej jednostki produkcyjnej - SSE nr 10-1", został rzeczywiście wydany na podstawie odpowiednich, powołanych w jego podstawie przepisów prawa norweskiego, jednakże wyraźnie w nim stwierdzono, że "zgodnie z przepisami o transporcie lądowym § 9-4 oraz z umową ADR 1.1.3.1 (c) pojazdy z przymocowaną jednostką nie podlegają postanowieniom umowy ADR nie odpowiadającym przepisom określonym w niniejszym dowodzie zatwierdzenia".

Nie ulega zatem wątpliwości, że powołany dokument nawiązuje wprost do pkt 1.1.3.1 (c) umowy ADR. Zgodnie z tym przepisem umowy ADR, regulującym wyłączenia wynikające z charakteru operacji transportowych, przepisy zawarte w ADR nie mają zastosowania do: (c) przewozu wykonywanego przez firmy w przypadkach, gdy ma on charakter pomocniczy wobec ich zasadniczej działalności, np. dostaw na teren budów, zwrotów z terenów budów oraz dostaw lub zwrotów w związku z przeglądami, naprawami i utrzymaniem urządzeń, w ilościach nie większych niż 450 litrów na opakowanie i w ramach maksymalnych ilości podanych pod 1.1.3.6. Należy zastosować środki zapobiegające uwolnieniu się zawartości opakowań w normalnych warunkach przewozu. Niniejsze wyłączenie nie ma zastosowania do klasy 7.

Przewóz wykonywany przez firmy, o których mowa, w celu ich zaopatrzenia lub wewnętrznej i zewnętrznej dystrybucji nie podlega niniejszemu wyłączeniu(...).

Jak wynika z powołanego przepisu umowy ADR, wyłączenia spod obowiązku stosowania jej postanowień związane są z: 1) charakterem przewozu (charakter pomocniczy wobec zasadniczej działalności przedsiębiorstw dokonujących przewozu, np. dostaw na teren budów, zwrotów z terenów budów oraz dostaw lub zwrotów w związku z przeglądami, naprawami i utrzymaniem urządzeń, 2) odpowiednio opakowanych, w odpowiednich ilościach, z zastosowaniem odpowiednich środków ostrożności (w ilościach nie większych niż 450 litrów na opakowanie i w ramach maksymalnych ilości podanych pod 1.1.3.6; pod warunkiem zastosowania środków zapobiegających uwolnieniu się zawartości opakowań w normalnych warunkach przewozu), 3) celu przewozu (przewóz wykonywany przez firmy, o których mowa, w celu ich zaopatrzenia lub wewnętrznej i zewnętrznej dystrybucji nie podlega niniejszemu wyłączeniu).

Dokonany przewóz nie odpowiadał tym warunkom. Jak trafnie zauważył organ odwoławczy, inny był charakter tego przewozu, inny środek transportu (cysterna a nie opakowanie o pojemności nie większej niż 450 litrów), a także inny cel przewozu. W konsekwencji nie można uznać, że wyłączenie, o którym mowa w powołanym "Dowodzie zatwierdzenia...", związane z przewozem określonym w lp. 1.1.3.1 (c) umowy ADR, odpowiadało warunkom, jakie powinien spełniać ten przewóz.

Poza dyskusją jest również, że przedstawiony dokument norweski nie tylko nie spełniał warunków dotyczących języka i formy zewnętrznej świadectwa dopuszczenia, lecz był sprzeczny z zasadą przewodnią umowy ADR, która w ogóle nie przewiduje możliwości dokonywania przewozów towarów niebezpiecznych bez świadectwa dopuszczenia, choć zarazem wyłącza niektóre operacje transportowe spod obowiązku poddania ich przepisom umowy ADR.

Nie dotyczy to jednak - jak wyżej wspomniano - przedmiotowej operacji transportowej, będącej przedmiotem kontroli.

Należy nadto zwrócić uwagę, że zgodnie z powołanymi wyżej sformułowaniami zawartymi w "Dowodzie zatwierdzenia..." "...pojazdy z przymocowaną jednostką nie podlegają postanowieniom umowy ADR nie odpowiadającym przepisom określonym w niniejszym dowodzie zatwierdzenia". Są to przepisy norweskie, obowiązujące w Królestwie Norwegii, których moc nie rozciąga się na obszar Unii Europejskiej, której członkiem jest Polska. Przepisy te zdają się świadczyć o prymacie krajowego prawa norweskiego nad przepisami unijnymi, podczas gdy zgodnie z art. 3 ust. 1 polskiej ustawy o przewozie drogowym towarów niebezpiecznych w sprawach nieuregulowanych ustawą do przewozu drogowego towarów niebezpiecznych stosuje się umowę ADR. W tym przypadku prymat umowy ADR nad krajowymi przepisami polskimi nie może być kwestionowany.

Odnosząc się do drugiego stwierdzonego naruszenia, tj. wykonywania przewozu na potrzeby własne pojazdem niezgłoszonym do zaświadczenia, należy uznać, że organ odwoławczy prawidłowo stwierdził, iż zgodnie z art. 33 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym przewozy drogowe na potrzeby własne mogą być wykonywane po uzyskaniu zaświadczenia potwierdzającego zgłoszenie przez przedsiębiorcę prowadzenia przewozów drogowych jako działalności pomocniczej w stosunku do jego podstawowej działalności gospodarczej. Kontrolowany przedsiębiorca posiadał ważne na dzień kontroli zaświadczenie na przewozy drogowe na potrzeby własne, do którego nie został zgłoszony pojazd o nr rej. KH 39007. Jak przyznał jednak sam skarżący, nie miał on możliwości zgłoszenia kontrolowanego pojazdu do posiadanego zaświadczenia, gdyż pojazd ten nie posiada polskiego dowodu dopuszczenia do ruchu. Okoliczność ta, jak trafnie zauważył organ odwoławczy, nie oznacza, aby wykonywanie przewozów na potrzeby własne przy użyciu pojazdu zarejestrowanego za granicą było dozwolone. Skoro strona miała świadomość, iż nie może zgłosić posiadanego pojazdu do zaświadczenia, powinna przedsięwziąć odpowiednie działania w celu zapewnienia realizacji przewozów zgodnie z obowiązującymi przepisami, tj. bądź to dokonać nabycia i przerejestrowania pojazdu w kraju lub też odstąpić od użytkowania kontrolowanego pojazdu przy przewozach na potrzeby własne.

W konsekwencji Sąd uznał za zasadne twierdzenie organu odwoławczego, że przedstawione przez stronę wyjaśnienia w tej kwestii nie mogą stanowić podstawy do zmiany rozstrzygnięcia zaskarżonej decyzji.

Kontrolując zaskarżoną decyzję Sąd uznał, że stan faktyczny sprawy został ustalony w sposób wystarczająco dokładny, bez naruszenia zasady prawdy obiektywnej, a co za tym idzie - zgodnie z art. 77 § 1 oraz art. 7 K.p.a., których naruszenie strona zarzuciła organom orzekającym w sprawie.

Ponadto oceniając zaskarżoną decyzję Sąd nie stwierdził żadnych innych uchybień, których istnienie powinien uwzględnić z urzędu.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 15 i ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 127 z późn. zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.