Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt I SA/Rz 537/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2021-10-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 21
journal: Dz.U. 2020 poz 2052
law: Ustawa z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne - t.j.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. WSA Grzegorz Panek, Sędzia WSA Jacek Boratyn, Sędzia WSA Piotr Popek /spr./, Protokolant ref. Sabina Długosz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 października 2021 r. sprawy ze skargi J.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] maja 2021 r., nr [...] w przedmiocie wymiaru podatku od nieruchomości za 2021 rok 1) oddala skargę, 2) przyznaje ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie wynagrodzenie adwokat P.G. – Kancelaria Adwokacka w kwocie 332,10 (trzysta trzydzieści dwa i 10/100) złotych, w tym podatek od towarów i usług w kwocie 62,10 (sześćdziesiąt dwa i 10/100) złotych, za pomoc prawną udzieloną z urzędu.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi J. K. (dalej: skarżący) jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego dnia [...] maja 2021 r. nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Wójta Gminy z dnia [...] lutego 2021 r. nr [...] w przedmiocie wymiaru podatku od nieruchomości za 2021 rok.

Decyzją z dnia [...] lutego 2021 r. organ I instancji ustalił skarżącemu i K. K. (współpodatniczce) zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości na rok 2021 w kwocie 561 zł, na które składa się opodatkowanie budynku mieszkalnego, budynku pozostałego i gruntów pozostałych. Organ wskazał, że wysokość podatku ustalono na podstawie złożonej przez skarżącego informacji o nieruchomościach i obiektach budowlanych oraz danych z ewidencji gruntów i budynków.

Po rozpatrzeniu odwołania skarżącego, organ II instancji, decyzją z dnia [...] maja 2021 r., utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Odnosząc się do zarzutów odwołania, organ II instancji podkreślił, że skarżący i współpodatniczka są współwłaścicielami działki nr 78/15 w obrębie ewidencyjnym B. o ogólnej powierzchni 0,1641 ha w 42/100 częściach, w stosunku do której w 2008 r. nastąpiła zmiana klasyfikacji gruntów na Ba (tereny przemysłowe). Organ odwoławczy zaznaczył, że dane z ewidencji gruntów i budynków mają rozstrzygające znaczenie dla opodatkowania gruntów, zaś organy podatkowe nie mogą dokonywać samodzielnych ustaleń co do wielkości gruntu i jego klasyfikacji.

Na powyższą decyzję organu II instancji, skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie. W treści skargi podniesiono zarzuty w odniesieniu do opodatkowania gruntów pozostałych. W ocenie skarżącego treść decyzji nie jest zgodna ze stanem rzeczywistym, ponieważ jego działka nr 78/15 powinna być zakwalifikowana jako pastwiska trwałe (Ps), a nie tereny przemysłowe. Skarżący zakwestionował również przytoczone przez organy dane dotyczące powierzchni i udziałów w przedmiotowej nieruchomości. Następnie skarżący podał w wątpliwość decydujący, dla ustalenia podatku, charakter danych z ewidencji gruntów i budynków. Skarżący podniósł także, że w postępowaniu podatkowym naruszone zostały przepisy o ochronie danych osobowych, poprzez ujęcie w decyzji wymiarowej współpodatniczki, jako niebędącej – jego zdaniem – współwłaścicielką nieruchomości.

W odpowiedzi na skargę, organ podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.

W piśmie stanowiącym replikę na odpowiedź na skargę, skarżący zarzucił organowi, że treść odpowiedzi na skargę jest powieleniem treści zaskarżonej decyzji i nie stanowi konkretnego odniesienia się do zarzutów przedstawionych w skardze.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie miał na uwadze, co następuje.

Po dokonaniu kontroli zaskarżonej decyzji pod względem zgodności z prawem, Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Kwestie opodatkowania podatkiem od nieruchomości regulują przepisy ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2019 r. poz. 1170 ze zm., dalej: ustawa o podatkach lokalnych). Ustawa ta określa zarówno powstanie obowiązku podatkowego, kogo ten obowiązek obciąża, jak również zakreśla ramy, w których organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego określa stawki tego podatku.

Z punktu widzenia istoty sporu, kluczowym w niniejszej sprawie jest art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2020 r., poz. 2052 ze zm., dalej: Prawo geodezyjne i kartograficzne). Zgodnie z tym przepisem podstawę m.in. wymiaru podatków i świadczeń stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Jak zasadnie wskazywał organ odwoławczy, z powyższego przepisu wynika związanie organów podatkowych danymi zawartymi w ewidencji gruntów i budynków.

Organy podatkowe, w ramach prowadzonego postępowania w przedmiocie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego, danych tych – co do zasady – nie mogą kwestionować. Organy ustalające wysokość zobowiązań w podatku od nieruchomości nie są uprawnione do przyjęcia innej podstawy wymiaru podatku niż dane uwidocznione w ewidencji gruntów. To na podstawie danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków organ podatkowy wymierza odpowiedni podatek i tymi danymi jest związany. Ewidencja zawiera również dane o właścicielach oraz o innych podmiotach władających lub gospodarujących gruntami (art. 2 pkt 8) Prawa geodezyjnego i kartograficznego). Dane te stanowią podstawę wymiaru podatków. Organy podatkowe nie mogą dokonywać samodzielnych ustaleń, jeśli chodzi o dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Dlatego też, dopóki zapis w ewidencji nie zostanie zmieniony, jego treść jest dla organu wiążąca (zob. uchwały NSA z 27 kwietnia 2009 r., sygn. akt II FPS 1/09 oraz z 18 listopada 2013 r., sygn. akt II FPS 2/13, a także wyroki NSA: z 5 czerwca 2014 r., sygn. akt II FSK 1647/12; z 26 września 2014 r., sygn. akt II FSK 3099/12; z 3 listopada 2016 r., sygn. akt II FSK 2314/14; z 4 sierpnia 2017 r., sygn. akt II FSK 897/17, wyrok z 29 września 2015 r., sygn. akt II FSK 2027/13).

Odnosząc się do spornego opodatkowania gruntu, należy zauważyć, że z treści danych z ewidencji gruntów i budynków wynika, że przedmiot opodatkowania stanowi współwłasność skarżącego i współpodatniczki. W tej sytuacji więc organy podatkowe określiły skarżącemu i współpodatniczce wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości stosownie do ich powierzchni odnotowanej w ewidencji gruntów. Wprawdzie skarżący podważa wiarygodność tych danych i ich prawdziwość, jednakże nie wskazał żadnych innych danych, w szczególności tych znajdujących odzwierciedlenie w urzędowych rejestrach o charakterze publicznym czy też innych urzędowych dokumentach, w oparciu o które można byłoby powziąć uzasadnione wątpliwości co do rzeczywistych wielkości przedmiotów opodatkowania, których dotyczy przedmiotowa sprawa.

Godzi się nadto zauważyć, że starosta, jako organ prowadzący ewidencję gruntów i budynków, stanowiącej w sprawie podatkowej podstawę wymiaru podatku, zawiadamia organy podatkowe m.in. o każdej zmianie danych objętych działem I księgi wieczystej, a więc co do oznaczenia nieruchomości i prawa własności, co jest skorelowane z obowiązkiem sądów powiadamiania organ prowadzący ewidencję o każdej takiej zmianie. Skarżący, kontestując dane zawarte w ewidencji, poza podnoszonymi twierdzeniami, nie przedstawia żadnych dowodów, które wskazywałyby na nieaktualność danych zawartych w tym rejestrze. Organ podatkowy nie był zobowiązany do weryfikacji danych wynikających z ewidencji gruntów i budynków, w związku z domniemaniem wiarygodności przypisanym dokumentom urzędowym (art. 194 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa, Dz.U z 2020 r., poz. 1325).

W aktach sprawy znajduje się wypis z rejestru gruntów, z którego wynika, że powierzchnia działki oznaczonej nr 78/15 wynosi 0,1641 ha i taka też została przyjęta do wyliczenia podatku. W tym zakresie organy przyjęły jako podstawę opodatkowania, jeżeli chodzi o grunty pozostałe, powierzchnię 689,22 m2, stanowiącą iloczyn całkowitej powierzchni działki i udziału jaki skarżący i współpodatniczka mają w prawie własności tej nieruchomości, tj. 42/100 części. Z kolei jako podstawę opodatkowania w zakresie budynków, organ przyjął powierzchnię zadeklarowaną przez skarżącego w zalegającej w aktach sprawy informacji w sprawie podatku od nieruchomości.

Jeżeli natomiast chodzi o rodzaj użytków objętych opodatkowaniem, to z treści decyzji nie wynika, aby organ zakwalifikował je w sposób odmienny niż ten przedstawiony w ewidencji gruntów (tereny przemysłowe).

W tym miejscu Sąd zwraca uwagę na prawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 6 lutego 2019 r. (sygn. II SA/Rz 1063/18) oddalający skargę skarżącego na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...] czerwca 2018 r., w przedmiocie odmowy wprowadzenia zmian w operacie ewidencji gruntów i budynków oraz umorzenia postępowania. Decyzja ta utrzymywała w mocy decyzję starosty z dnia [...] lutego 2018 r., którą w szczególności odmówiono skarżącemu zmiany danych ewidencyjnych działki nr 78/15 w odniesieniu do rodzaju użytku gruntowego Ba.

Końcowo, w nawiązaniu do twierdzeń dotyczących naruszenia przepisów o ochronie danych osobowych, Sąd zauważa, że zgodnie z art. 6 ust. 1 lit. c) i e) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady UE 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (Dziennik Urzędowy UE z 2016 r., nr 119, tzw. RODO) przetwarzanie danych osobowych jest zgodne z prawem, jeśli jest niezbędne do wypełnienia obowiązku prawnego ciążącego na administratorze oraz jeśli jest niezbędne do wykonania zadania realizowanego w interesie publicznym lub w ramach sprawowania władzy publicznej powierzonej administratorowi. Konieczność uwzględnienia w decyzji wymiarowej współpodatniczki wynika z art. 3 ust. 4 ustawy o podatkach lokalnych, który stanowi, że jeżeli nieruchomość lub obiekt budowlany stanowi współwłasność lub znajduje się w posiadaniu dwóch lub więcej podmiotów, to stanowi odrębny przedmiot opodatkowania, a obowiązek podatkowy od nieruchomości lub obiektu budowlanego ciąży solidarnie na wszystkich współwłaścicielach lub posiadaczach, z zastrzeżeniem ust. 4a-6, które nie mają zastosowania w niniejszej sprawie. Skarżący nie przedstawił natomiast dowodów potwierdzających nieaktualność danych z ewidencji gruntów i budynków w zakresie istnienia współwłasności przedmiotowej nieruchomości.

Dokonana kontrola zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, pozwoliła na ustalenie, że zarówno podmiot, jak i przedmiot opodatkowania w niniejszej sprawie zostały ustalone w sposób prawidłowy, a wydane decyzje nie naruszają prawa.

Mając na uwadze powyższe, Sąd oddalił skargę, działając na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325, dalej: P.p.s.a.).

Na podstawie art. 250 P.p.s.a. oraz § 2 ust. 1, § 4 ust. 2 i ust. 3 i § 21 ust. 1 pkt 1 lit a) w zw. z § 8 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz.U. z 2019 r. poz. 18), przyznał adwokat P.G. kwotę 332,10 (trzystu trzydziestu dwóch i 10/100) złotych, w tym podatek od towarów i usług w kwocie 62,10 (sześćdziesięciu dwóch i 10/100) złotych, za pomoc prawną udzieloną z urzędu.