Postanowienie NSA, sygn. akt II GZ 23/07
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2007-02-27 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6536 Ulgi w spłacaniu należności pieniężnych, do których nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 i 34a  ustaw
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie i przywrócono termin
Powołane przepisy: article: art. 188
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący : sędzia NSA Jan Kacprzak po rozpoznaniu w dniu 27 lutego 2007 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia S. G. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 listopada 2006 r. sygn. akt III SA/Wa 2251/06 w zakresie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi S. G. na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 15 maja 2006 r. nr [...] w przedmiocie odmowy ponownego rozpatrzenia sprawy dotyczącej umorzenia należności składkowych z uwagi na uchybienie terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie i przywrócić skarżącemu termin do wniesienia skargi.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 17 listopada 2006 r., sygn. akt III SA/Wa 2251/06 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił przywrócenia terminu do wniesienia skargi S. G. na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 15 maja 2006 r., nr [...].

W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżący nie uprawdopodobnił, iż uchybienie terminu nastąpiło bez jego winy. Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżący w oświadczeniu jakie złożył na wezwanie sądu o wskazanie powodów dla których nie był on w stanie złożyć skargi w przewidzianym terminie, nie wskazał żadnych okoliczności przemawiających za uznaniem, iż uchybienie temu terminowi nastąpiło bez jego winy. Wojewódzki Sąd stanął na stanowisku, że skoro skarżący w okresie od 16 czerwca do 20 czerwca 2006 r. musiał leżeć z uwagi na chorobę, to musiał także korzystać z pomocy, choćby w zakresie zaspokajania jego podstawowych potrzeb życiowych, a skoro skarżący z takiej pomocy nie korzystał, to posiadał on zdolność do samodzielnej egzystencji, w tym także miał możliwość wniesienia skargi w terminie.

Na powyższe postanowienie zażalenie złożył skarżący wnosząc w nim o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przywrócenie terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy.

W uzasadnieniu zażalenia skarżący podniósł, że w czasie biegu terminu do wniesienia skargi był chory na zapalenie żył i zgodnie z zaleceniami lekarza nie mógł chodzić, sprawował także opiekę nad matką, jak również nie był w stanie wnieść skargi do sądu za pośrednictwem poczty.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Zażalenie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z treścią art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej p.p.s.a. – jeśli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu.

Zgodnie zaś z treścią art. 87 § 2 p.p.s.a., na stronie domagającej się przywrócenia terminu ciąży obowiązek uprawdopodobnienia okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu.

Przy rozpoznawaniu wniosku o przywrócenie terminu Sąd ocenia zatem, czy strona uprawdopodobniła okoliczności, które powołała na usprawiedliwienie opóźnienia w dokonaniu czynności procesowej oraz czy te okoliczności są tego rodzaju, że nie można jej przypisać winy za to opóźnienie.

Mając na uwadze przyczyny, z powodu których skarżący w niniejszej sprawie uchybił terminowi do wniesienia skargi do sądu, uznać należy, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny dokonał błędnej oceny co do istnienia winy po stronie skarżącego w uchybieniu tego terminu.

Z daty skargi wynika, że sporządzona ona została w dniu 19 czerwca 2006 r., a więc w okresie choroby skarżącego, która trwała od 16 do 20 czerwca 2006 r., na co wskazuje zaświadczenie lekarskie. Zaświadczenie to wskazuje również, że skarżący w okresie tej choroby powinien leżeć. Nie miał on możliwości skorzystać z pomocy domowników – chorej matki w podeszłym wieku - czy osób najbliższych – córki mieszkającej w innej części miasta, z którą utrzymuje sporadyczne kontakty - w terminowym wniesieniu skargi, na co wskazuje oświadczenie z 24 sierpnia 2006 r., jakie skarżący złożył na wezwanie Sądu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny błędnie ustalił końcowy dzień terminu do wniesienia skargi, skoro bowiem zaskarżona decyzja została skarżącemu doręczona w dniu 18 maja 2006 r., to 30 – dniowy termin do wniesienia skargi upływał z dniem 17 czerwca 2006 r., a nie z dniem 19 czerwca 2006 r. Tym samym błędne jest przypisywanie skarżącemu winy w tym, że skoro skarga sporządzona została w dniu 19 czerwca 2006 r., to i w tym dniu mogła zostać wysłana. Skoro zdrowotna dolegliwość skarżącego, nie pozwalająca mu chodzić, trwała od dnia 16 czerwca 2006 r. do 20 czerwca 2006 r., to dla uchybienia terminu do wniesienia skargi (17 czerwca 2006 r.) nie ma żadnego znaczenia to, że skarga została sporządzona 19 czerwca 2006 r. a wniesiona 21 czerwca 2006 r.

Powyższe uzasadnia ocenę, że skarżący uprawdopodobnił okoliczności, z powodu których nie wniósł skargi w terminie przepisanym do dokonania tej czynności - rodzaj choroby skarżącego i jej czasookres oraz brak możliwości posiłkowania się osobami najbliższymi - wyłączają przypisanie mu winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi.

Mając powyższe na względzie Naczelny Sąd Administracyjny, w oparciu o art. 86 § 1, art. 188 p.p.s.a. w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.