Wyrok WSA w Opolu, sygn. akt II SA/Op 605/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Data orzeczenia: 2008-03-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6269 Inne o symbolu podstawowym 626
6401 Skargi organów nadzorczych na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 93 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Akta stanu cywilnego
Pracownicy samorządowi
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: Stwierdzono niezgodność z prawem zaskarżonej uchwały
Powołane przepisy: article: art. 4,  art. 6  ust. 2 i 3
journal: Dz.U. 2004 nr 161 poz 1688
law: Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 30 czerwca 2004 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy - Prawo o aktach stanu cywilnego
article: art. 3a  ust. 1
journal: Dz.U. 2001 nr 142 poz 1593
law: Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 7 listopada 2001 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o pracownikach samorządowych.
article: art. 91ust.1i 2
journal: Dz.U. 2001 nr 142 poz 1591
law: Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym - t. jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Jeżewska Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Bogusz Sędzia WSA Ewa Janowska – spr. Protokolant Starszy sekretarz sądowy Grażyna Stykała po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 marca 2008 r. sprawy ze skargi Wojewody [...] na uchwałę Rady Miejskiej w G. z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie powołania kierownika urzędu stanu cywilnego 1) stwierdza niezgodność z prawem zaskarżonej uchwały, 2) określa, że zaskarżona uchwała w całości nie podlega wykonaniu.


UZASADNIENIE

Uchwałą z dnia [...], nr [...], wydaną na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 15 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym ( Dz.U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.) oraz art. 6 ust. 3 ustawy z dnia 29 września 1986 roku - Prawo o aktach stanu cywilnego (Dz.U. z 2004 roku, Nr 161, poz. 1688 ze zm.) Rada Miejska w G. powołała D. O. na stanowisko Kierownika Urzędu Stanu Cywilnego ( dalej jako: USC ) w G.

W dniu 20 grudnia 2007 r. Wojewoda [...] złożył na powyższą uchwałę skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu i powołując się na przepis art. 94 ust. 2 ustawy z dnia 8 marca 1990 roku o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.) wniósł o stwierdzenie jej niezgodności z prawem z powodu istotnego naruszenia prawa.

W uzasadnieniu stwierdził, iż uchwała ta jest niezgodna z obowiązującym prawem, bowiem narusza dodany ustawą z dnia 6 maja 2005 r. o zmianie ustawy o pracownikach samorządowych, ustawy o samorządowych kolegiach odwoławczych i ustawy o systemie oświaty (Dz. U. Nr 122, poz. 1020) przepis art. 3a ustawy z dnia 22 marca 1990 roku o pracownikach samorządowych ( Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1593 z późn. zm.), który nakładał na organy samorządowe obowiązek przeprowadzenia konkursów na wolne stanowiska urzędnicze, w tym kierownicze stanowiska urzędnicze. Zdaniem organu nadzoru kierownik USC należy do kierowniczych stanowisk urzędniczych. Jest on także zatrudniony na podstawie mianowania bądź umowy o pracę, ponieważ art. 2 pkt. 1 i 3 ustawy o pracownikach samorządowych zawiera zamknięty katalog stanowisk, na których zatrudnienie następuje na podstawie wyboru i powołania, a wśród wymienionych w powyższych przepisach stanowisk urzędniczych brak jest stanowiska kierownika urzędu stanu cywilnego. W związku z powyższym powierzenie stanowiska kierownika urzędu stanu cywilnego powinno być poprzedzone przeprowadzeniem postępowania konkursowego. Tymczasem na stanowisko Kierownika USC w G. powołano D. O., bez zachowania procedury przewidzianej w ustawie o pracownikach samorządowych tj. w drodze konkursu. Naruszenie to, zdaniem Wojewody powinno skutkować stwierdzeniem niezgodności z prawem zaskarżonej uchwały.

W odpowiedzi na skargę Rada Miejska w G. wniosła o jej oddalenie. W uzasadnieniu wskazała, iż zaskarżona uchwała nie narusza art. 3a ustawy o pracownikach samorządowych z dnia 22 marca 1990 r., albowiem nie ma on zastosowania w przedmiotowej sprawie. Przepis ten dotyczy tylko zatrudnienia na wolnych stanowiskach urzędniczych i dotyczy kandydatów nowozatrudnionych, nie odnosi się natomiast do sytuacji powierzenia innego stanowiska pracownikowi zatrudnionemu w Urzędzie, czyli w sytuacji gdy następuje jedynie zmiana warunków pracy i płacy. Ponadto wybór osoby na stanowisko Kierownika USC został przeprowadzony spośród odpowiednio przeszkolonych w tym zakresie pracowników Urzędu Miejskiego, a Komisja konkursowa wybrała najlepszego z kandydatów.

Zdaniem strony skoro Wojewoda [...] nie stwierdził w ustawowym terminie 30 dni nieważności podjętej uchwały, jak również w terminie jednego roku od dnia jej powzięcia nie zaskarżył przedmiotowej uchwały do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, to wszczęcie przez niego procedury skutkującej unieważnieniem uchwały z dnia [...], po upływie 17 miesięcy od jej podjęcia jest niczym uzasadnione.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. na 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami, a organami administracji rządowej ( § 1). Kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej ( § 2). Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sądowo – administracyjnym podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów.

Na podstawie art. 3 § 2 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej podlegają kognicji sądu administracyjnego, przy czym przepis art. 91 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r., Nr 142, poz. 1591 ze zm.) stanowi, iż uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem jest nieważne. O nieważności uchwały lub zarządzenia w całości lub części orzeka organ nadzoru w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia jej doręczenia organowi nadzoru. Stosownie do art. 93 ust. 1 ustawy wydanie rozstrzygnięcia nadzorczego przez organ nadzoru w zakresie stwierdzenia nieważności uchwały lub zarządzenia organu gminy po upływie w/w terminu nie jest dopuszczalne. W takim przypadku organ nadzoru może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie organu gminy do sądu administracyjnego. Jeżeli natomiast nie stwierdzono nieważności uchwały z powodu upływu jednego roku od dnia jej powzięcia, a istnieją przesłanki do stwierdzenia jej nieważności, sąd administracyjny orzeka o ich niezgodności z prawem (art. 94 ust. 1 i 2 ustawy o samorządzie gminnym).

Organem nadzoru w przedmiotowej sprawie jest Wojewoda [...] i on też, nie korzystając uprzednio z drogi sięgania po rozstrzygnięcie nadzorcze z art. 91 ust. 1 przywołanej wyżej ustawy, zakwestionował w trybie art. 94 ust 2 tej ustawy w drodze skargi do sądu administracyjnego zgodność z prawem uchwały Rady Miejskiej w G. z dnia [...], nr [...], w sprawie powołania Kierownika Urzędu Stanu Cywilnego w G. Podstawę prawną powyższej uchwały stanowił art. 6 ust. 3 ustawy z dnia 29 września 1986 roku - Prawo o aktach stanu cywilnego (Dz.U. z 2004 roku, Nr 161, poz. 1688).

Przeprowadzona kontrola legalności zaskarżonej uchwały prowadzi do wniosku, iż jest ona niezgodna z prawem.

Na wstępie zauważyć należy, że sprawy związane z rejestracją urodzeń, małżeństw oraz zgonów, a także sprawy dotyczące innych zdarzeń, które mają wpływ na stan cywilny osób reguluje ustawa z dnia 29 września 1986 roku - Prawo o aktach stanu cywilnego. Stosownie do treści art. 4 tej ustawy akty stanu cywilnego stanowią wyłączny dowód zdarzeń w nich stwierdzonych; ich niezgodność z prawdą może być udowodniona jedynie w postępowaniu sądowym. Zauważyć zatem należy, że czynności z zakresu rejestracji stanu cywilnego mają niezwykle istotne znaczenie.

W myśl art. 6 ust. 1 ustawy Prawo o aktach stanu cywilnego, czynności z zakresu rejestracji stanu cywilnego dokonuje kierownik urzędu stanu cywilnego lub jego zastępca (zastępcy). Zgodnie z ust. 2 art. 6 tej ustawy kierownikiem urzędu stanu cywilnego jest wójt lub burmistrz (prezydent). Rada gminy może powołać innego kierownika urzędu stanu cywilnego i jego zastępcę (zastępców) - art. 6 ust. 3 powołanej ustawy.

Z przytoczonego powyżej przepisu wynika, iż kierownik urzędu stanu cywilnego jest powoływany przez radę gminy, co nie oznacza jednak, iż stosunek pracy z taką osobą jest nawiązywany na podstawie powołania. Ten rodzaj zatrudnienia jest bowiem zarezerwowany wyłącznie dla zamkniętej grupy pracowników samorządowych, wymienionych taksatywnie w art. 2 pkt. 3 ustawy z dnia 22 marca 1990 roku o pracownikach samorządowych (tj. Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1593 ze zm.). Stosownie do treści art. 2 powołanej ustawy pracownicy samorządowi są zatrudniani: 1) na podstawie wyboru wójt (burmistrz lub prezydent miasta), 2) na podstawie mianowania: pracownicy zatrudniani na stanowiskach pracy określonych w statucie gminy bądź związku międzygminnego, 3) na podstawie powołania: zastępca wójta (burmistrza, prezydenta miasta) sekretarz gminy, sekretarz powiatu, skarbnik gminy (główny księgowy budżetu), skarbnik powiatu (główny księgowy budżetu powiatu), skarbnik województwa (główny księgowy budżetu województwa) oraz 4) na podstawie umowy o pracę: pozostali pracownicy samorządowi. Z jednoznacznego brzmienia tego przepisu wynika, że krąg osób zatrudnianych na podstawie powołania nie może być poszerzony na podstawie odpowiednich regulacji statutu danej gminy, a stanowiska wskazane w tym przepisie nie mogą być obsadzone na innej, niż powołanie, podstawie prawnej (wyrok SN z 09.04.1997r., I PKN 68/97, OSNP 1998/3/77 ).

Należy wobec tego zgodzić się ze stanowiskiem Sądu Najwyższego wyrażonym w uzasadnieniu wyroku z dnia 19 stycznia 2000 r. (I PKN 480/99, OSNP 2001/10/349), iż "powołanie" o którym mowa w art. 6 ust. 3 ustawy Prawo o aktach stanu cywilnego jest efektem niedbałego posłużenia się przez ustawodawcę tym sformułowaniem. W doktrynie sytuacja tego typu jest określona jako tzw. "powołanie pozorne", w którym pod nazwą "powołania" kryje się w istocie nawiązanie stosunku pracy na innej podstawie.

W efekcie należy uznać, iż kierownik urzędu stanu cywilnego i jego zastępca może być zatrudniony wyłącznie na podstawie umowy o pracę, albo mianowania (jeżeli taka podstawa prawna została w statucie gminy dla takiego stanowiska przewidziana). Uchwała rady gminy o powołaniu kierownika urzędu lub jego zastępcy stanowi wobec tego jedynie upoważnienie dla podmiotu dokonującego odpowiednich czynności z zakresu prawa pracy do zawarcia z powołanym kierownikiem umowy o pracę albo sporządzenia aktu mianowania (wyrok WSA w Poznaniu z dnia 31 maja 2007r., sygn. akt III SA/Po 383/07).

Jeżeli zatem kierownik urzędu stanu cywilnego jest pracownikiem samorządowym zatrudnianym na podstawie mianowania (jeżeli tak określono w statucie gminy), bądź na podstawie umowy o pracę, w żadnym zaś razie powołania w rozumieniu kodeksu pracy, to do jego zatrudnienia będzie miał w pełni zastosowanie art. 3a ustawy o pracownikach samorządowych, zgodnie z którym nabór kandydatów na wolne stanowiska urzędnicze, w tym stanowiska kierownicze, zatrudnianych na podstawie mianowania lub umowy o pracę (art. 2 pkt 2 i 4) jest otwarty i konkurencyjny, co oznacza, że musi być poprzedzony konkursem, o którym mowa w art. 3a - d ustawy o pracownikach samorządowych. Uchwała Rady Gminy o powołaniu danej osoby na stanowisko kierownika urzędu stanu cywilnego stanowi zaś jedynie upoważnienie dla wójta czy burmistrza czyli podmiotu dokonującego czynności z zakresu prawa pracy do zawarcia z tak powołanym kierownikiem urzędu stanu cywilnego umowy o pracę albo sporządzenia aktu mianowania, jeżeli tak stanowi statut gminy. Na prawidłowość takiego stanowiska wskazuje dodatkowo rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 2 sierpnia 2005 r. w sprawie zasad wynagradzania pracowników samorządowych zatrudnionych w urzędach gmin, starostwach powiatowych i urzędach marszałkowskich (Dz. U. Nr 146, poz. 1223 z późn. zm.), które zalicza kierownika USC do stanowisk kierowniczych (zał. 3, II tabela). Podobne stanowisko zajął także Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w wyroku z dnia 22 czerwca 2006 r. (III SA/Lu 154/06), w którym utrzymał w mocy rozstrzygnięcie nadzorcze wojewody [...] stwierdzające nieważność uchwały Rady Miejskiej w J. o powołaniu kierownika USC bez konkursu.

Obowiązek przeprowadzenia konkursu na stanowisko kierownika urzędu stanu cywilnego ma charakter bezwzględny i ustawa w tym zakresie nie przewiduje żadnych wyjątków, które uzasadniałyby odstępstwo od tej zasady. Wymóg przeprowadzenia konkursu będzie więc miał zastosowanie zarówno dla nowo zatrudnianych kandydatów spoza urzędu gminy, jak i dla kandydatów już w tym urzędzie zatrudnionych. Z treści przepisu art. 3a ust. 1 ustawy o pracownikach samorządowych nie można wyprowadzać wniosku, że osoby zatrudnione w urzędzie nie podlegają obowiązkowi konkursowemu. Sformułowanie "zatrudnianych na podstawie art. 2 pkt 2 i 4" użyte w tym przepisie nie oznacza, iż konkurs taki jest wymagany jedynie w przypadku nowego zatrudnienia, czyli dla kandydata spoza urzędu, lecz ma na celu ograniczenie obowiązku przeprowadzenia konkursu jedynie w odniesieniu do pracowników zatrudnianych na podstawie mianowania (art. 2 pkt 2) lub umowy o pracę (art. 2 pkt 4). Skoro zatem kierownik urzędu stanu cywilnego należy do osób zatrudnianych w sposób wymieniony w art. 2 pkt 2 i 4 ustawy o pracownikach samorządowych, czyli w drodze mianowania bądź umowy o pracę, to oczywiste jest, że obsadzenie tego stanowiska musi być poprzedzone otwartym konkursem, przeprowadzanym w trybie art. 3a-d ustawy o pracownikach samorządowych (tak: Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 17 października 2007r., sygn. akt: II OSK 1445/07).

W niniejszej sprawie powołanie na stanowisko Kierownika Urzędu Stanu Cywilnego w G. odbyło się bez zachowania trybu określonego w powołanym powyżej przepisie art. 3a ustawy o pracownikach samorządowych. Z tych przyczyn na pełną aprobatę zasługują wywody skargi w zakresie dotyczącym naruszenia prawa przez kwestionowaną uchwałę Rady Miejskiej w G. i twierdzenie organu nadzoru, iż naruszenie to ze względu na swój charakter jest naruszeniem istotnym.

Tym samym nie można podzielić stanowiska strony wyrażonego w odpowiedzi na skargę, iż ze względu awansowanie dotychczasowego pracownika Urzędu Miejskiego w G., który odbył niezbędne szkolenia z zakresu wydawania dowodów osobistych, nie zachodziła konieczność naboru na wolne stanowisko, albowiem jak już wcześniej wskazano, powołanie, o jakim mowa w art. 6 ustawy Prawo o aktach stanu cywilnego i nawiązanie stosunku pracy na stanowisku kierownika USC poprzedzone musi być przeprowadzeniem konkursu, o jakim mowa w art. 3a ustawy o pracownikach samorządowych, a wymóg ten dotyczy zarówno kandydatów nowozatrudnionych, jak i już pracujących w urzędzie ( zob. wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 20 lutego 2008 r., sygn. akt II SA/Go 836/07). Pogląd taki nie znajduje uzasadnienia w świetle obowiązujących w tym zakresie przepisów prawa.

Reasumując stwierdzić należy, iż Sąd w pełni podzielił zaprezentowane w skardze stanowisko organu nadzoru odnośnie niezgodności z prawem przedmiotowej uchwały. Zgodnie z art. 91 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym, uchwała organu gminy sprzeczna z prawem jest nieważna, jednak według art. 94 ust. 1 nie stwierdza się nieważności uchwały organu gminy po upływie jednego roku od daty jej podjęcia. W tej sytuacji, z podanych wyżej powodów, Sąd orzekł jedynie o niezgodności z prawem uchwały Rady Miejskiej w G. z dnia [...], nr [...] w sprawie powołania Kierownika Urzędu Stanu Cywilnego w G. na podstawie art. 94 ust. 2 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym, w związku z art. 147 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Orzeczenie w pkt II wyroku znajduje wsparcie w art. 152 p.p.s.a.