Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1142/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-10-01 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 66 ust. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2010 nr 243 poz 1623
law: Ustawa  z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka, , Sędzia WSA Bogusław Cieśla (spr.), Sędzia WSA Izabela Ostrowska, Protokolant ref. staż. Piotr Czyżewski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 października 2013 r. sprawy ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej "[...]" w [...] na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] w przedmiocie usunięcia nieprawidłowości dotyczących stanu technicznego budynku mieszkalnego I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, III. zasądza od [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżącej Wspólnoty Mieszkaniowej "[...]" w [...] kwotę 760 zł (siedemset sześćdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

VII SA/Wa 1142/13

UZASADNIENIE

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla [...] decyzją z dnia [...] lutego 2013 r. na podstawie art. 66 ust. 1 pkt. 3 w związku z art. 61 oraz art. 83 ust 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623, ze zm.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071, ze zm.) po rozpatrzeniu sprawy dotyczącej stanu technicznego budynku mieszkalnego wielorodzinnego na nieruchomości przy ul. [...] w [...], nakazał Wspólnocie Mieszkaniowej "[...]" usunięcie nieprawidłowości stanu technicznego budynku mieszkalnego wielorodzinnego usytuowanego przy ul. [...] w [...] poprzez wykonanie następujących robót budowlanych:

1. uzupełnienie wełną mineralną miejsc o niedostatecznej izolacyjności dachu nad częścią mieszkalną,

2. wymianę uszkodzonej izolacji z wełny mineralnej na poddaszu nieużytkowym,

3. wykonanie odbojów przy kominach od strony kalenicy pozwalających na odprowadzenia wody opadowej i zapobiegających gromadzeniu śniegu,

4. uszczelnienie wszystkich przejść wywiewek kanalizacyjnych przez połać dachową,

5. połączenie nitami jednostronnymi i uszczelnienie elementów obróbek blacharskich łączonych między sobą na zakład,

6. dokończenie remontu ścian osłonowych i logii,

7. wykonanie izolacji z płyt styropianowych o grubości 8 cm i tynku cienkowarstwowego w miejscach o niedostatecznej izolacyjności ścian zewnętrznych,

8. usuniecie metoda iniekcji pojedynczych spękań posadzki w garażu,

9. wykonanie nowej posadzki w polach o siatce spękań w garażu,

10. uzupełnienie kratki na wpustach podłogowych w garażu.

Dalej organ wskazał, że roboty budowlane należy wykonać zgodnie z ekspertyzą techniczną Nr [...], sporządzoną przez rzeczoznawcę budowlanego W. M. oraz pod nadzorem osoby posiadającej uprawnienia budowlane w terminie 6 miesięcy od dnia w którym niniejsza decyzja stanie się ostateczna.

W uzasadnieniu decyzji organ podał, że przedstawiciel Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego dla [...] dokonał czynności kontrolnych budynku mieszkalnego wielorodzinnego przy ul. [...] w [...]. W lokalu nr [...] stwierdzono zacieki zasuszone na styku ściana elewacyjna płyta balkonowa, widoczne odgięcie obróbki blacharskiej pasa podrynnowego, w pokoju rysa na styku ściana strop, przy nadprożu okna pęknięcie o dł. ok. 40cm. W lokalu nr [...] stwierdzono na drugim poziomie przy oknie połaciowym widoczne zasuszone zacieki, korozja płyty gipsowo-kartonowych.

W dniu [...].09.2012r. zostało wszczęte z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie złego stanu technicznego budynku mieszkalnego wielorodzinnego na nieruchomości przy ul. [...] w [...].

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla [...] postanowieniem z dnia [...].10.2012 r. nałożył na Wspólnotę Mieszkaniową [...] obowiązek przedłożenia ekspertyzy stanu technicznego budynku, ze szczególnym uwzględnieniem dachu przedmiotowego budynku oraz izolacji ścian zewnętrznych.

W dniu 17.12.2012 r. Wspólnota Mieszkaniowa przedłożyła ekspertyzę techniczną Nr [...] budynku mieszkalnego przy ul. [...] w [...], sporządzoną przez rzeczoznawcę budowlanego W. M..

W przedłożonej ekspertyzie wskazano, że: "W trakcie oględzin budynku stwierdzono występowanie wad i usterek. (...) Stan techniczny pokrycia dachu dobry, izolacji dachu, z uwagi na występujące lokale pocienienia izolacji z wełny mineralnej należy uznać jako średni. (...) Stan techniczny izolacji ścian zewnętrznych w budynku określa się jako średni."

Biorąc pod uwagę powyższe, na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane, organ orzekł jak w sentencji.

Wspólnota Mieszkaniowa przy ul. [...] wniosła odwołanie od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...].02.2013r., w zakresie nakazu wykonania robót budowlanych w postaci:

- dokończenia remontu ścian osłonowych i loggii (pkt. 6 )

- wykonania izolacji z płyt styropianowych o grubości 8 cm i tynku cienkowarstwowego w miejscach o niedostatecznej izolacyjności ścian zewnętrznych (pkt.7)

- usunięcia metodą iniekcji pojedynczych spękań posadzki w garażu (pkt. 8)

- wykonania nowej posadzki w polach o siatce spękań w garażu (pkt.9).

W odwołaniu wskazano, że Wspólnota Mieszkaniowa wykonała docieplenie ścian frontowych (demontaż sidingu, położenie płyt styropianowych wraz z tynkiem cienkowarstwowym). Roboty dociepleniowe zostały wykonane w 11 lokalach na koszt poszczególnych właścicieli.

Ze względu na brak dostatecznych środków finansowych na remont wszystkich loggii, wytypowano 19, które zalewały niższe kondygnacje i których posadzki były w najgorszym stanie technicznym. Roboty te zostały zatwierdzone przez właścicieli nieruchomości stosownymi uchwałami. Pozostałe płyty balkonowe są w stanie dobrym i nie powodują zalewania lokali znajdujących się pod nimi.

Posadzka w garażu została wykonana przez Inwestora ([...]) w 1999 r. z betonu B20 zbrojonego siatką o gr. 10 cm. Na skutek reklamacji Wspólnoty dotyczącej kruszenia się i pylenia powierzchni podłogi, w 2002 r. została położona przez developera dodatkowa warstwa betonu o grubości również 10 cm.

Rysy i spękania znajdujące się w niektórych miejscach na podłodze garażu nie przeszkadzają w jej normalnej eksploatacji oraz nie stanowią zagrożenia dla użytkowników.

Według ekspertyzy technicznej sporządzonej przez rzeczoznawców budowlanych W. M. i T. B., aktualny stan techniczny budynku jest dobry, nie stwarza zagrożenia dla życia i zdrowia ludzi.

Odnośnie pozostałych nieprawidłowości, Wspólnota wskazała, iż zostaną one usunięte w wymaganym terminie 6 miesięcy.

[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] marca 2013 r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego po rozpatrzeniu odwołania Wspólnoty Mieszkaniowej przy ul. [...], od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla [...] z dnia [...].02.2013r. - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Organ wskazał, że w orzecznictwie sądowo-administracyjnym przyjmuje się, że decyzje podejmowane na podstawie art. 66 ust. 1 Prawa budowlanego mają charakter związany, jeżeli wystąpi choćby jedna z określonych w nim przesłanek, to organ nadzoru budowlanego jest nie tylko uprawniony, lecz także zobligowany do wydania decyzji nakazującej usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości.

W treści wydanej na podstawie art. 66 Prawa budowlanego decyzji. organ określa zakres stwierdzonych nieprawidłowości, dotyczących stanu technicznego obiektu oraz termin ich likwidacji. Rozstrzygnięcie organu powinno uwzględniać wyniki kontroli stanu obiektu, jak i możliwość doprowadzenia go do właściwego stanu technicznego poprzez usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości, w sposób i w zakresie określonym w stosownej dokumentacji oraz na podstawie przepisów techniczno-budowlanych dotyczących warunków użytkowania obiektów.

Celem art. 66 ust. 1 Prawa budowlanego jest utrzymanie obiektów budowlanych w należytym stanie technicznym, dlatego też decyzja, wydana w celu korygowania stwierdzonych nieprawidłowości, powinna dokładnie określać czynności, które właściciel lub zarządca obiektu budowlanego jest zobowiązany wykonać.

Zdaniem organu II instancji, prawidłowym było nakazanie Wspólnocie Mieszkaniowej [...], wykonania wskazanych robót budowlanych, zgodnie z ekspertyzą techniczną Nr [...], gdyż tylko ich wykonanie pozwoli na trwałe doprowadzenie, przedmiotowego budynku do odpowiedniego stanu technicznego.

Odnosząc się do twierdzeń odwołania, że "rysy i spękania (...) nie przeszkadzają w normalnej eksploatacji oraz nie stanowią zagrożenia dla użytkowników", organ II instancji zauważył, iż organ powiatowy nie stwierdził, aby przedmiotowy obiekt budowlany miał zagrażać życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia bądź środowiska (art. 66 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego).

PINB uznał, że omawiany budynek mieszkalny jest w nieodpowiednim stanie technicznym, co wypełnia dyspozycję art. 66 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego. W związku z tym, zasadnym było nałożenie obowiązków wskazanych w sentencji zaskarżonej decyzji. Poza tym wskazał, że organy nadzoru budowlanego podejmując decyzje nie kierują się sytuacją finansową podmiotów zobowiązanych.

Wspólnota Mieszkaniowa przy ul. [...], wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2013 r. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie:

I. przepisów prawa materialnego:

1) art. 66 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane, poprzez brak wskazania jakie przepisy obowiązującego prawa, narusza ujawniony stan budynku i dowolne przyjęcie, że budynek jest w nieodpowiednim stanie technicznym.

II. przepisów postępowania, mogących mieć istotny wpływ na wynika sprawy, tj.:

2) art. 15 k.p.a., poprzez ograniczenie postępowania drugoinstancyjnego do opisania dokonanych przez organ I instancji czynności;

3) art. 7 k.p.a. i art. 77 § 1 k.p.a. poprzez brak wyjaśnienia stanu faktycznego, w szczególności brak ustalenia, czy budynek znajduje się w nieodpowiednim stanie technicznym;

4) art. 80 k.p.a. poprzez dowolną ocenę materiału dowodowego, w szczególności ekspertyzy technicznej nr [...] i wyciągnięcie z niej dowolnych wniosków;

5) art. 107 § 1 i 3 k.p.a. poprzez sporządzenie uzasadnienia decyzji w sposób, który nie odpowiada dyrektywom określonym w tym przepisie;

6) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji w sytuacji, gdy decyzja zawierała wady wskazane w skardze;

7) art. 6 k.p.a. (zasady praworządności), poprzez dowolne przyjęcie, że budynek mieszkalny przy ul. [...] jest w nieodpowiednim stanie technicznym, bez odniesienia się do obowiązujących przepisów;

8) art. 8 k.p.a. w zw. z art. 11 k.p.a., poprzez dowolne przyjęcie, że budynek jest w nieodpowiednim stanie technicznym i nie wyjaśnienie dlaczego istniejący stan budynku nie jest właściwy i jakim parametrom przedmiotowy obiekt powinien odpowiadać.

9) art. 66 ust. 1 Prawa budowlanego poprzez wyznaczenie zbyt krótkiego terminu na usunięcie wskazanych wad i usterek, który nie uwzględnia realnych możliwości wykonania prac.

Podnosząc powyższe zarzuty, skarżąca domagała się uchylenia wydanych w sprawie decyzji.

W uzasadnieniu skargi wskazano, że na podstawie przedłożonej ekspertyzy organ ustalił: "Stan pokrycia dachu dobry, izolacji dachu z uwagi na występujące lokale pocienienia izolacji z wełny mineralnej należy uznać jako średni (....) Stan techniczny izolacji ścian zewnętrznych w budynku określa się, jako średni."

Tymczasem zgodnie z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 25 listopada 2010 r., sygn. akt II SA/Wr 389/10, użyte w przepisie art. 66 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane pojęcie "nieodpowiedni stan" jest określeniem nieostrym i brak jest jego legalnej definicji. Nakładanie przez organ administracji publicznej określonych obowiązków na podstawie wskazanego przepisu musi wynikać ze ściśle określonej normy prawnej, a określenie "nieodpowiedni stan" techniczny należy odnieść do sytuacji, w której ustalony stan techniczny obiektu narusza wymagania wynikające z obowiązujących przepisów.

Także Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w wyroku z dnia 20 czerwca 2007 r., sygn. akt II SA/G1 85/07, wskazał, że art. 66 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane uprawnia organy nadzoru do egzekwowania od właścicieli obowiązku utrzymania obiektów budowlanych w należytym stanie i nakładania obowiązków. Uprawnienie to poddane jest jednak reglamentacji. Nakładane obowiązki winny mieć uzasadnienie w przepisach prawa lub zasadach sztuki budowlanej. Organ winien wykazać, dlaczego istniejący stan nie jest właściwy i jakim parametrom obiekt powinien odpowiadać.

Ponadto, jak wynika z uzasadnienia wyroku NSA z dnia 26 listopada 2010 r. II OSK 1794/09, rozstrzygając w oparciu o pkt 3 ust. 1 art. 66, organ winien wykazać którym wymaganiom wynikających z obowiązujących przepisów nie odpowiada stan techniczny obiektu budowlanego. Obiekt budowlany będzie bowiem w nieodpowiednim stanie technicznym, kiedy jego stan będzie niezgody z obowiązującymi w tym zakresie przepisami. W szczególności, ale nie wyłącznie, należy mieć na względzie regulację dotyczącą warunków technicznych użytkowania budynków mieszkalnych (rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16 sierpnia 1999 r. w sprawie warunków technicznych użytkowania budynków mieszkalnych (Dz. U. Nr 74, poz. 836 ze zm.).

W rozpoznawanej sprawie organy nadzoru budowlanego przyjmując, iż obiekt jest w nieodpowiednim stanie technicznym w żaden sposób nie wykazały, jakie przepisy narusza ujawniony stan budynku. Brak było odniesienia się do obowiązujących przepisów prawa budowlanego, zasad sztuki budowlanej oraz skonfrontowania przedmiotowych przepisów z rzeczywistym stanem technicznym budynku mieszkalnego wielorodzinnego usytuowanego przy ul. [...] w [...].

Poza tym ustalenia faktyczne organu I instancji, iż stan pokrycia dachu jest dobry, a stan izolacji dachu oraz stan techniczny izolacji ścian zewnętrznych jest średni, nie pozwalają ocenić czy i ewentualnie dlaczego, organy administracji utożsamiają "średni" stan techniczny z "nieodpowiednim" stanem technicznym, o którym mowa w art. 66 ust. 1 pkt. 3 ustawy Prawo budowlane.

Organ II instancji nie tylko nie przytoczył w swoim uzasadnieniu, jakichkolwiek regulacji prawnych oraz nie powołał się na zasady sztuki budowlanej, lecz całkowicie zaniechał prowadzenia postępowania dowodowego, ograniczając się jedynie do powtórzenia ustaleń poczynionych przez organ I instancji, przy czym w żaden sposób się do nich nie odniósł. Wobec powyższego, zasadne było podniesienie naruszenia zasady dwuinstancyjności.

Organy nie podjęły wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, a dodatkowo zebrany w sprawie materiał dowodowy (niewystarczający do prawidłowego jej rozstrzygnięcia) oceniły w sposób wybiórczy i nieprawidłowy.

Dowód z ekspertyzy technicznej Nr [...] budynku mieszkalnego przy ul. [...] w [...], nie był wystarczającym dowodem dla prawidłowego rozstrzygnięcia z uwagi na jego wadliwość. Ekspertyza techniczna wskazuje rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 630 ze zm.). Powołana podstawa prawna jest jednak wadliwa.

Celem art. 66 Prawa budowlanego jest utrzymanie obiektów budowlanych już istniejących w należytym stanie technicznym, zatem ekspertyza powinna odnosić się do przepisów rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16 sierpnia 1999 r. w sprawie warunków technicznych użytkowania budynków mieszkalnych (Dz. U. Nr 74, poz. 836 ze zm.). Zakres obowiązywania tego rozporządzenia wynika z jego tytułu rozwiniętego następnie w § 1 oraz § 2 ust. 1 dotyczących budynków istniejących, wzniesionych przed okresem obowiązywania rozporządzenia stosowanego w kontrolowanej sprawie (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 lutego 2010 r., II OSK 1424/08, wyroki Wojewódzkich Sądów Administracyjnych w Poznaniu z dnia 18 stycznia 2011 r. , IV SA/Po 954/10, w Szczecinie z dnia 16 lutego 2011 r., II SA/Sz 19/11 oraz z 23 lutego 2011 r., II SA/Sz 64/11).

Rzeczoznawca opisując rzekome wady techniczne budynku w żadnym miejscu ekspertyzy nie powołuje się na obowiązujące w tym zakresie przepisy prawne, nie wskazuje jaki stan techniczny budynku na podstawie obowiązujących przepisów należałoby uznać za prawidłowy, nie wskazuje dlaczego jego zdaniem, stan techniczny budynku jest niezgodny z obowiązującymi przepisami prawa.

Ekspertyza ocenia stan techniczny poszczególnych elementów przedmiotowego budynku jako dobry lub średni. Jedynie stan posadzki w garażach określa jako niezadowalający.

Z ekspertyzy wynika, że rzeczoznawca ocenił stan fundamentów budynku, jako dobry. Jako dobry oceniony został również stan ścian budynku, stan stropów oceniony został jako dobry, z wyjątkiem stanu stropu nad piwnicą i ostatnią kondygnacją, który oceniony został, jako średni, przy czym rzeczoznawca bez odniesienia się do żadnych przepisów uznał go za średni z uwagi na: zarysowania w środku jej rozpiętości. Nie wiadomo, dlaczego zdaniem rzeczoznawcy jedynie zarysowania stropu miałyby świadczyć o jego średnim stanie, skoro rzeczoznawca nie wskazuje w tym zakresie, na żaden punkt odniesienia.

Stan techniczny pokrycia dachu uznano za dobry, zaś izolacji dachu za niewystarczający, lakonicznie uzasadniając tę ocenę (pkt 7.2). Stan techniczny izolacji ścian zewnętrznych określono, jako średni.

W aktualnym stanie technicznym budynku, tylko od uznania jego mieszkańców powinno zależeć, czy przeprowadzić całość kosztownych prac remontowych zgodnie z projektem wcześniej opracowanym przez Wspólnotę. Mając na uwadze powyższe, stan średni należałoby uznać za dopuszczalny.

We wnioskach końcowych rzeczoznawca, nie odnosząc się do obowiązujących przepisów prawa stwierdził że: "aktualny stan techniczny budynku jest dobry i nie stwarza zagrożenia dla życia i zdrowia ludzi".

Organy dowolnie przyjęły, że ekspertyza stanowi dowód na to, że stan techniczny budynku przy ul. [...] jest nieodpowiedni w rozumieniu art. 66 ust. 1 pkt 3 prawa budowlanego.

W ocenie skarżącej rozstrzygnięcie niniejszej sprawy, zależało od dokonania poprawnej wykładni przesłanki z art. 66 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego - "nieodpowiedniego stanu technicznego" obiektu budowlanego, które to określenie jest nieostre. Tymczasem zarówno organ I, jak i organ II instancji nie wyjaśniły w żaden sposób, co należy rozumieć przez "nieodpowiedni stan techniczny" obiektu budowlanego.

Organ II instancji błędnie nie dopatrzył się uchybień w postępowaniu przed organem I instancji, mimo, że postępowanie to obarczone było uchybieniami wskazanymi w skardze.

Na dokonanie szeregu prac, których obowiązek wykonania został nałożony na Wspólnotę Mieszkaniową organy, nie uzasadniając swojego stanowiska, wyznaczyły 6-miesięczny termin. Wyznaczony termin jest nieodpowiedni i nie uwzględnia realnych możliwości przeprowadzenia tych prac.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Podkreślenia przy tym wymaga, iż zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, dalej: p.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Biorąc pod uwagę powyższe kryteria Sąd uznał, że skarga powinna zostać uwzględniona, ponieważ zaskarżona i poprzedzająca ją decyzja zostały wydane z naruszeniem przepisów prawa, które miało wpływ na wynik sprawy.

W rozpoznawanej sprawie kontroli Sądu poddana została decyzja, której podstawę materialnoprawną stanowił art. 66 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623, ze zm.). Przepis ten określa przypadki, w których organ nadzoru budowlanego powinien nakazać doprowadzenie użytkowanego obiektu do odpowiedniego stanu technicznego.

Przepis art. 5 ust. 2 ustawy - Prawo budowlane stanowi, że obiekt budowlany należy użytkować w sposób zgodny z jego przeznaczeniem i wymaganiami ochrony środowiska oraz utrzymywać w należytym stanie technicznym i estetycznym, nie dopuszczając do nadmiernego pogorszenia jego właściwości użytkowych i sprawności technicznej, w szczególności w zakresie związanym z wymaganiami, o których mowa w ust. 1 pkt 1-7.

Kwestie dotyczące zachowania we właściwym stanie technicznym substancji obiektu budowlanego, reguluje art. 61 ustawy - Prawo budowlane, nakładający na właściciela lub jego zarządcę obowiązek użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem i wymaganiami ochrony środowiska oraz utrzymywania go w należytym stanie technicznym i estetycznym. Przepis ten nakłada określone w nim obowiązki, przy czym dopiero art. 66 Prawa budowlanego daje organowi nadzoru budowlanego możliwość ingerencji w istniejący stan rzeczy, zmierzającej do zapewnienia użytkowania obiektu budowlanego zgodnie z wymogami określonymi w art. 61 ustawy.

Za należyty stan techniczny obiektu budowlanego należy uznać stan zapewniający sprawność techniczną obiektu jako całości oraz sprawność techniczną elementów instalacji obiektu i urządzeń odpowiadający wymaganiom prawa, w tym przepisom techniczno - budowlanym.

Organ nadzoru może uznać za nieodpowiedni stan techniczny kontrolowanego obiektu i nałożyć - na podstawie art. 66 ustawy Prawo budowlane obowiązek usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości wówczas, gdy stwierdzony stan tego obiektu narusza wymagania wynikające z obowiązujących przepisów techniczno – budowlanych dotyczących warunków użytkowania obiektów. Takimi przepisami są np.: przepisy rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16 sierpnia 1999 r. w sprawie warunków technicznych użytkowania budynków mieszkalnych (Dz. U. Nr 74, poz. 836 ze zm.) – wydanego na podstawie art. 7 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, przepisy dotyczące instalacji wodociągowej i kanalizacyjnej, instalacji gazowej, instalacji centralnego ogrzewania, instalacji elektrycznej, instalacji i urządzeń wentylacyjnych, przepisy dotyczące kanałów i przewodów spalinowych oraz dymowych jak też przepisy szczególne dotyczące użytkowania obiektów budowlanych przy zapewnieniu zasad bezpieczeństwa pożarowego.

Fakt zaistnienia przesłanek obligujących organ nadzoru budowlanego do wydania decyzji w oparciu o art. 66 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego musi wynikać z ustaleń poczynionych przez ten organ w przeprowadzonym postępowaniu i następnie znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji.

Do wydania decyzji nakazującej doprowadzenie obiektu budowlanego do odpowiedniego stanu nie wystarczy ogólne stwierdzenie przez organ, że zachodzą przesłanki określone w ww. przepisie. Dlatego też organ nadzoru budowlanego, opierając decyzję na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 3, musi jednoznacznie sprecyzować, na czym polega nieodpowiedni stan techniczny obiektu budowlanego.

Organ winien zatem wykazać, którym wymaganiom wynikających z obowiązujących przepisów nie odpowiada stan techniczny obiektu budowlanego. Obiekt budowlany będzie bowiem w nieodpowiednim stanie technicznym, kiedy jego stan będzie w istotnym zakresie niezgodny z obowiązującymi normami. W szczególności należy mieć na względzie regulację dotyczącą warunków technicznych użytkowania budynków mieszkalnych, zawartą w rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16 sierpnia 1999 r. w sprawie warunków technicznych użytkowania budynków mieszkalnych (Dz. U. Nr 74, poz. 836 ze zm.).

Jednocześnie należy podkreślić, iż nie każde zużycie techniczne obiektu, będące naturalnym procesem (pogorszenie stanu technicznego) będzie automatycznie wymagało interwencji organów nadzoru budowlanego.

W rozpoznawanej sprawie organy obu instancji nie uzasadniły w wydanych przez siebie decyzjach dlaczego w ich ocenie, wystąpiły przesłanki określone w art. 66 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego. Nie wskazały, jakie normy techniczne zostały naruszone i w jakich przepisach prawa zostały one uregulowane. Samo powołanie się na przedłożoną ekspertyzę, biorąc pod uwagę jej ustalenie, iż stan budynku był w przeważającej mierze dobry i średni nie było wystarczające.

Należy również zauważyć, że przepis art. 66 Prawa budowlanego dotyczy usuwania nieprawidłowości obiektu budowlanego, a nie poszczególnych lokali znajdujących się w budynku. Zgodnie z art. 3 pkt 1 lit. a cytowanej ustawy obiektem budowlanym jest budynek wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi, a nie poszczególne lokale znajdujące się w budynku. Oczywiście w indywidualnych przypadkach nie można wykluczyć zasadności nałożenia obowiązku wykonania określonych prac budowlanych również w lokalu mieszczącym się w obiekcie budowlanych, jednakże zawsze muszą to być prace mające na celu utrzymanie w należytym stanie budynku jako całości.

Z ekspertyzy Nr [...] budynku mieszkalnego przy ul. [...] w [...], sporządzonej przez rzeczoznawcę budowlanego W. M. wynikało, że stan fundamentów budynku jest dobry. Jako dobry oceniony został również stan ścian budynku, stan stropów oceniony został jako dobry, z wyjątkiem stanu stropu nad piwnicą i ostatnią kondygnacją, który oceniony został jako średni z uwagi na zarysowania w środku jej rozpiętości. Stan techniczny pokrycia dachu uznano za dobry, zaś izolacji dachu za niewystarczający. Stan techniczny izolacji ścian zewnętrznych określono, jako średni.

Mając na uwadze tak opisany stan techniczny budynku, jego stosunkowo krótką eksploatację, należało szczególnie mocno wywarzyć nakazanie napraw które umieszczą się w dyspozycji art. 66 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego oraz uwzględnić naturalne zużycie techniczne obiektu, które nie wymaga jeszcze ingerencji organu nadzoru budowlanego.

W szczególności sformułowania zawarte w ww. opinii technicznej, iż poszczególne elementy budynku były w "dobrym" i "średnim" stanie nie pozwalały na zakwalifikowanie ich do normatywnego pojęcia "nieodpowiedni stan techniczny" występującego w zastosowanym przez organ przepisie.

Zatem organy dowolnie przyjęły, że wskazana ekspertyza stanowi dowód na to, że stan techniczny budynku przy ul. [...] jest nieodpowiedni w rozumieniu art. 66 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego.

Biorąc pod uwagę powyższe, słuszny był zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 66 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawa budowlanego, poprzez brak wskazania jakie przepisy techniczno-budowlane, narusza ujawniony stan budynku oraz art. 7 k.p.a. i art. 77 § 1 k.p.a. poprzez brak niewątpliwego ustalenia, że budynek znajduje się w nieodpowiednim stanie technicznym.

Rozpoznając sprawę ponownie, organy winny skupić się na ocenie aktualnego stanu technicznego przedmiotowego budynku, w porównaniu ze stanem wymaganym przez odpowiednie normy. Po tej ocenie możliwe będzie ewentualne określenie obowiązków na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego. Należy również pamiętać, że określenie terminu wykonania obowiązków, musi umożliwić adresatowi ich wykonanie.

Wobec uwzględnienia skargi, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – zaskarżona i poprzedzająca ją decyzja zostały uchylone. Na podstawie art. 152 i 200 ww. ustawy Sąd, orzekł jak w pkt II i III sentencji wyroku.