Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt III SA/Wr 341/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2019-12-05 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: *Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1 pkt 5
journal: Dz.U. 2018 poz 2096
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Przewodniczący, Sędziowie Sędziowie, Sędzia WSA Barbara Ciołek (sprawozdawca), Protokolant Sędzia NSA Anna Moskała, Sędzia WSA Barbara Ciołek Sędzia WSA Tomasz Świetlikowski, Sędzia WSA Katarzyna Borońska, Asesor WSA Marta Pająkiewicz- Kremis (sprawozdawca), , , starszy sekretarz sądowy Paulina Białkowska, , po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 14 listopada 2019 r. sprawy ze skargi Kr. M. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. z dnia [...] maja 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w O.; II. zasądza od Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. na rzecz skarżącego K. M. kwotę 200 (dwieście ) złotych tytułem zwrotu kosztów postepowania sądowego.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej: Dyrektor ARiMR) w W. utrzymał w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej: Kierownik Biura Powiatowego ARiMR) w O. z dnia [...] stycznia 2019 r. (nr [...]), mocą której uchylono – w trybie wznowienia – decyzję Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w O. z dnia [...] maja 2017 r. (nr [...]) wydaną w sprawie przyznania K. M. płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej (PROW 2014-2020) na rok 2016.

W toku kontroli zaskarżonej decyzji Sąd przyjął następujący stan faktyczny i prawny sprawy:

Decyzją z dnia [...] maja 2017 r., Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w O., po rozpatrzeniu wniosku K. M., przyznał wnioskodawcy płatność rolno-środowiskowo-klimatyczną na rok 2016 r. w łącznej kwocie [...] zł oraz ustalił obszar gruntów objęty zobowiązaniem rolno-środowiskowo-klimatycznym.

Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2019 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w O., działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 5, art. 149 § 1 i 2 w zw. z art. 147 i art. 150 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r., poz. 2096, dalej: k.p.a.), wznowił z urzędu postępowanie administracyjne zakończone decyzją z dnia [...] maja 2017 r. W uzasadnieniu postanowienia wskazano, że w sprawie wyszły na jaw nowe okoliczności i nowe dowody (mające wpływ na rozstrzygnięcie zawarte w decyzji z dnia [...] maja 2017 r.), z których wynika, że w dniu [...] maja 2017 r. doszło do przeniesienia posiadania gospodarstwa, w którym realizowane było zobowiązanie rolno-środowiskowo-klimatyczne przez K. M. Nowym posiadaczem został S. B., który złożył wniosek o wstąpienie do toczącego się postępowania w sprawie przyznania płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej (z odnotowanym wpływem w dniu [...] maja 2017 r.) oraz oświadczenie o kontynuacji realizacji zobowiązania rolno-środowiskowo-klimatycznego w ramach PROW 2014-2020.

Decyzją z dnia [...] stycznia 2019 r., wydaną na podstawie art. 26 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 (Dz. U. z 2015 r., poz. 349, dalej: ustawa o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich), § 2 i § 29 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 18 marca 2015 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Działanie rolno-środowiskowo-klimatyczne" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 (Dz. U. z 2015 r., poz. 415 ze zm.; dalej: rozporządzenie rolno-środowiskowo-klimatyczne) oraz art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. i art. 104 k.p.a. w zw. z art. 150 § 1 i art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a., Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w O. uchylił decyzję z dnia [...] maja 2017 r. oraz odmówił K. M. przyznania wszystkich płatności rolno-środowiskowo-klimatycznych PROW 2014-2020, o które ubiegał się on we wniosku o przyznanie płatności na rok 2016 r.

Decyzja z dnia [...] stycznia 2019 r. została utrzymana w mocy przez powołaną na wstępie decyzję Dyrektora ARiMR w W., z dnia [...] maja 2019 r. (nr [...]). Organ drugiej instancji podzielił stanowisko organu pierwszej instancji co do wystąpienia przesłanek wznowieniowych z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., które nie były znane organowi na dzień wydania decyzji z dnia [...] maja 2017 r. Wskazał, że decyzja z dnia [...] maja 2017 r. (doręczona w dniu [...] maja 2017 r.) została wydana w związku z wnioskiem strony (złożonym w dniu [...] czerwca 2016 r.), w którym zadeklarowano do płatności działki ewidencyjne o nr[...];[...] oraz [...], położone w obrębie S.

Natomiast z informacji uzyskanych już po wydaniu tej decyzji (pisma Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w B. z dnia [...] lipca 2018 r. skierowanego do Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w O.) wynikało, że w dniu [...] maja 2017 r., na podstawie umowy dzierżawy zawartej pomiędzy spółką "A" a S. B., wymienione grunty weszły w posiadanie gospodarstwa S. B., który złożył oświadczenie o kontynuacji realizacji zobowiązania rolno-środowiskowo-klimatycznego. Wskazując na powyższe, jak również na fakt, że S. B. złożył jeszcze przed doręczeniem decyzji z dnia [...] maja 2017 r. wniosek o przyznanie płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej na rok 2016 (z odnotowanym wpływem do organu w dniu [...] maja 2017 r.) Dyrektor ARiMR w W. uznał, że w sprawie wystąpiły okoliczności o jakich mowa w § 29 ust. 6 rozporządzenia rolno-środowiskowo-klimatycznego, a nowy posiadacz gruntów wstąpił do toczącego się postępowania o przyznanie płatności w miejsce K. M. Organ wskazał, że zgodnie z tym przepisem, jeżeli przeniesienie posiadania gruntów lub stada objętych zobowiązaniem rolno-środowiskowo-klimatycznym podjętym przez rolnika lub zarządcę nastąpiło w okresie od dnia złożenia wniosku o przyznanie płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej za dany rok do dnia doręczenia decyzji w sprawie o przyznanie tej płatności, nowy posiadacz tych gruntów lub stada wstępuje do toczącego się postępowania w sprawie o przyznanie tej płatności na miejsce tego rolnika lub zarządcy na wniosek złożony w terminie 3 miesięcy od dnia przeniesienia posiadania tych gruntów lub stada.

Końcowo organ drugiej instancji dodał, że przepisy rozporządzenia rolno-środowiskowo-klimatycznego nie określają terminu posiadania gruntów w danym roku, co warunkowałoby przyznanie płatności za dany rok. A zatem należy przyjmować, że przesłanką otrzymania płatności za dany rok jest fakt posiadania gruntów przynajmniej do dnia wydania decyzji. W tym kontekście organ podniósł, że w świetle ujawnionych okoliczności, na dzień wydania decyzji z dnia [...] maja 2017 r. strona nie była w posiadaniu gruntów zadeklarowanych we wniosku o przyznanie płatności na rok 2016.

Decyzję Dyrektora ARiMR w W. z dnia [...] maja 2019 r. K. M. zaskarżył w drodze skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu domagając się jej uchylenia oraz uchylenia poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. Skarżący wniósł również o zasądzenie zwrotu poniesionych kosztów postępowania sądowego.

Formułując zarzuty skargi skarżący wskazał na naruszenie:

1. art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. poprzez rażąco bezpodstawne wydanie rozstrzygnięcia z uwagi na oczywisty brak wystąpienia przesłanek z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a.;

2. art. 11 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a.;

3. § 29 ust. 6 rozporządzenia rolno-środowiskowo-klimatycznego poprzez jego mylną wykładnię, polegającą na nietrafnym przyjęciu, że w przypadku przeniesienia posiadania działki objętej wnioskiem dotychczasowego posiadacza za rok poprzedzający rok, w którym nastąpiło przeniesienie, lecz przed doręczeniem dotychczasowemu posiadaczowi decyzji w sprawie płatności za rok poprzedzający, samo przeniesienie posiadania działki staje się przesłanką wstąpienia do postępowania za rok poprzedzający, podczas gdy zgodnie z w/w przepisem, wstąpienie do postępowania odbywa się dopiero i wyłącznie na wniosek nowego posiadacza, który dla swojej skuteczności wniesiony musi być przed zakończeniem postępowania, którego dotyczy.

W rozwinięciu zarzutów skargi skarżący zwrócił uwagę na treść art. 31 ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich akcentując, że ustawodawca w przepisie tym określił termin do którego powinna zostać wydana decyzja w sprawie płatności. Wskazał, że zgodnie z art. 31 w/w ustawy, decyzja taka powinna zostać wydana w terminie do 1 marca następującego po roku w którym został złożony wniosek o przyznanie pomocy. W nawiązaniu do powyższego zarzucił, że w przypadku skarżącego, decyzja w sprawie przyznania płatności została wydana w dniu [...] maja 2017 r., a zatem po tym terminie. Zwrócił również uwagę, że do przeniesienia posiadania doszło w dniu [...] maja 2017 r. Skarżący wyraził również pogląd, że w sprawie błędnie oceniono spełnienie przesłanki z § 29 ust. 6 rozporządzenia rolno-środowiskowo-klimatycznego. W tym kontekście podniósł, że w dniu wydania decyzji z dnia [...] maja 2017 r. nie zaistniał warunek wystąpienia przez nowego posiadacza z wnioskiem o przyznanie płatności. Wskazał, że taki wniosek został złożony w dniu [...] maja 2017 r., a zatem już po wydaniu decyzji, której miałoby dotyczyć wznowienie. W podsumowaniu tej części argumentacji skarżący skonstatował, że wniosek nowego posiadacza o wstąpienie do toczącego się postępowania nie mógł zostać uznany za skuteczny, skoro został złożony już po zakończeniu postępowania administracyjnego.

W ramach dalszej argumentacji skarżący podniósł, że płatność rolno-środowiskowo-klimatyczna do gruntów rolnych na dany rok przysługuje podmiotowi, który był ich posiadaczem na dzień [...] maja danego roku. W przypadku skarżącego warunek ten został spełniony, albowiem był on posiadaczem działek objętych wnioskiem o płatność na 2016 r. nie tylko w dniu [...] maja 2016 r., ale w sposób nieprzerwany przez cały rok 2016, aż do dnia [...] maja 2017 r. Po stronie następnego posiadacza tych gruntów brak jest zatem samoistnej podstawy do ubiegania się o przyznanie płatności na rok 2016. Skarżący zwrócił także uwagę na niefortunność redakcji § 29 ust. 6 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 18 marca 2015 r., gdzie jest mowa o przeniesieniu posiadania przed doręczeniem decyzji za dany (w niniejszym przypadku poprzedni) rok. W nawiązaniu do powyższego wskazał, że reguły racjonalnego prawodawcy nakazują przyjąć, że ze sformułowania tego wynika jedynie to, że wniosek o wstąpienie do postępowania będzie skuteczny, gdy zostanie złożony przed zamknięciem postępowania, tj. przed wydaniem decyzji.

W odpowiedzi na skargę, Dyrektor ARiMR w W. wniósł o jej oddalenie.

Na rozprawie w dniu 14 listopada 2019 r skarżący dodatkowo podniósł zarzut naruszenia art. 31 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich. Wskazał również na obowiązujące w prawie unijnym zasady przyznawania płatności.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 52), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej (...). Kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2). Stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325; dalej: p.p.s.a.), uwzględnienie skargi następuje w przypadku: a) naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy.

Działając w granicach wspomnianych kompetencji orzeczniczych Sąd uznał, że zaskarżona decyzja narusza prawo w stopniu uzasadniającym wyeliminowanie jej z obrotu prawnego.

W punkcie wyjścia do dalszych rozważań należy wskazać, że kontrolowana decyzja została wydana w ramach postępowania wznowieniowego, które jest nadzwyczajnym trybem postępowania administracyjnego, przewidzianym dla sytuacji objętych zakresem normowania art. 145, art. 145a i art. 145b k.p.a.

W sprawie, jako podstawę wzruszenia ostatecznej decyzji z dnia 24 maja 2017 r. organy administracji publicznej przyjęły przesłanki z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Powołany przepis stanowi, że w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję.

Normę z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. organy orzekające w sprawie odniosły do powziętej już po wydaniu decyzji z dnia [...] maja 2017 r. wiedzy o tym, że z dniem [...] maja 2017 r. nowym posiadaczem gruntów, który wyraził wolę kontynuowania zobowiązania rolno-środowiskowo-klimatycznego po K. M. został S. B., a zatem inna osoba niż ta w stosunku do której wydano decyzję o przyznaniu płatności na rok 2016 r.

Należy w tym miejscu zauważyć, że "nowe okoliczności faktyczne", a także "nowe dowody", mogą stanowić podstawę wznowienia postępowania administracyjnego, o ile są istotne dla sprawy, a zatem muszą dotyczyć przedmiotu sprawy oraz mieć znaczenie prawne, mające w konsekwencji wpływ na zmianę treści decyzji w kwestiach zasadniczych. Oznacza to tym samym, że warunek znaczenia "nowych okoliczności" lub "nowych dowodów", należy rozważać na gruncie przepisów materialnych stanowiących podstawę rozstrzygnięcia sprawy (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 19 września 2019 r., sygn. akt II SA/Łd 451/19, CBOSA).

W tym kontekście należy podnieść, że prawidłowa wykładnia przesłanek wznowienia w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. wymagała – w okolicznościach sprawy – szerszej perspektywy stosowania prawa aniżeli zaprezentowane w zaskarżonej decyzji, uwzględniającej zarówno treść określonych regulacji krajowych, jak i przede wszystkim tych unijnych, skoro przesłanki przyznania płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej stanowią obszar poddany regulacjom prawa unijnego, mającego pierwszeństwo przed prawem krajowym. Jakkolwiek w zaskarżonej decyzji organ odwołał się do przepisów prawa unijnego, to jednak nie wyprowadził z tej analizy wniosków do jakich doszedł Sąd w składzie orzekającym.

Zgodnie z § 2 rozporządzenia rolno-środowiskowo-klimatycznego, płatność rolno-środowiskowo-klimatyczną przyznaje się rolnikowi lub zarządcy, o których mowa w art. 28 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1305/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) i uchylającego rozporządzenie Rady (WE) nr 1698/2005 (Dz. Urz. UE L 347 z 20.12.2013, str. 487, z późn. zm.), jeżeli: 1) został mu nadany numer identyfikacyjny w trybie przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności,

2) realizuje 5-letnie zobowiązanie rolno-środowiskowo-klimatyczne, o którym mowa w art. 28 ust. 3 rozporządzenia nr 1305/2013 lub art. 7 ust. 2 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) nr 807/2014 z dnia 11 marca 2014 r. uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1305/2013 w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) i wprowadzającego przepisy przejściowe (Dz. Urz. UE L 227 z 31.07.2014, str. 1), w ramach określonego pakietu albo jego wariantu.

3) spełnia warunki przyznania płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej w ramach określonych pakietów lub ich wariantów określone w rozporządzeniu.

Złożony przez stronę skarżącą wniosek o przyznanie płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej odnosił się do zobowiązania podjętego w dniu 15 marca 2015 r., w ramach wariantu 4.8 (Ochrona siedlisk lęgowych ptaków: rycyka, kszyka, krwawodzioba lub czajki), i co, istotne, bezpośrednio dotyczył płatności należnej na 2016 r.

Jako okoliczność bezsporną w sprawie należy uznać, że przez cały 2016 r. skarżący był posiadaczem gruntów na których realizował zobowiązanie rolno-środowiskowo-klimatyczne w ramach wspomnianego wariantu. Powyższa okoliczność została przyznana przez organ administracji publicznej, który w decyzji z dnia [...] maja 2017 r. przyznał skarżącemu płatność rolno-środowiskowo-klimatyczną na 2016 r. Z niekwestionowanych również ustaleń wynika, że do zmiany posiadania gruntów objętych zobowiązaniem rolno-środowiskowo-klimatycznym doszło w dniu [...] maja 2017 r., a zatem w roku kolejnym w stosunku do roku do którego odnosił się złożony przez skarżącego wniosek o przyznanie płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej.

W ocenie Sądu, nieprawidłowym jest stanowisko organów orzekających w sprawie, które uznały, że czynność prawna przeniesienia posiadania, mająca miejsce w dniu [...] maja 2017 r., wywiera skutki w zakresie podstaw do przyznania skarżącemu płatności za 2016 r. Idąca w tym kierunku argumentacja, jaką zaprezentowano w zaskarżonej decyzji, w istocie stanowi zaprzeczenie zasad płatności tego rodzaju, ustalonych przez prawodawcę unijnego. Zgodnie z art. 28 ust. 6 rozporządzenia nr 1305/2013, płatności udzielane są corocznie i rekompensują beneficjentom całość lub część dodatkowych kosztów i dochodów utraconych w wyniku podjętych zobowiązań. W razie konieczności płatności te mogą również obejmować koszty transakcyjne do wartości maksymalnie 20 % premii wypłaconej z tytułu zobowiązań rolno-środowiskowo-klimatycznych. Zgodnie z obowiązującą w prawie unijnym zasadą wykładni efektywnej (effet utile), interpretacja przepisów unijnych ma gwarantować osiągnięcie celu (rezultatu) przez nie zakładanego. Co istotne, zasada wykładni efektywnej ściśle wiąże się także z postulatem dokonywania wykładni najbardziej korzystnej z punktu widzenia praw jednostki wynikających z prawa unijnego, na straży których stoją sądy unijne (por. System Prawa Unii Europejskiej, tom 3m Wykładnia prawa Unii Europejskiej pod red. Leszka Leszczyńskiego, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2019, s. 498). Przy akceptacji stanowiska organów orzekających w sprawie, skarżący, zostałby w istocie pozbawiony prawa do uzyskania płatności za rok, w którym realizował zobowiązanie i spełnił warunki do przyznania płatności, czego nie zakwestionowano w decyzji z dnia [...] maja 2017 r.

W ocenie Sądu, w sprawie, w sposób nieuzasadniony, ujawnione już po wydaniu decyzji z dnia [...] maja 2017 r. okoliczności odniesiono do zakresu normowania § 29 ust. 6 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 18 marca 2015 r. dochodząc do wniosku, że uzasadniają one pozbawienie strony prawa do płatności na 2016 r.

Jakkolwiek rozporządzenie rolno-środowiskowo-klimatyczne istotnie reguluje warunki i tryb przyznawania płatności w przypadku przejęcia posiadania gruntów objętych zobowiązaniem, to jednak wykładni przepisów tego rozporządzenia należy dokonywać w zgodzie z zasadami prawa unijnego (powołanym wyżej art. 28 ust. 6 rozporządzenia nr 1305/2013). Dodatkowo należy zwrócić uwagę, że w powoływanym przez organ § 29 ust. 6 rozporządzeniu rolno-środowiskowo-klimatycznym mowa jest o przeniesieniu posiadania gruntów w okresie pomiędzy złożeniem wniosku o przyznanie płatności "za dany rok", a doręczeniem decyzji. Operowanie w przepisach tego rozporządzenia także zwrotem "za poprzedni rok" uzasadnia przyjęcie, że prawodawca rozróżnia oba te przypadki. Niezależnie od tej uwagi należy przede wszystkim podnieść, że powoływanie się przez organ w sprawie na przepis na przepis § 29 ust. 6 rozporządzenia rolno-środowiskowo-klimatycznego (którego norma wiąże określone skutki prawne z dniem doręczenia decyzji w sprawie o przyznanie płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej) w sytuacji, gdy decyzja z dnia [...] maja 2017 r. została wydana (co nie pozostawało bez wpływu na kwestię daty jej doręczenia) z oczywistym naruszeniem ustawowego terminu wskazanego w art. 31 ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich, nie przystaje do standardów demokratycznego państwa prawnego i wyprowadzanej z art. 2 Konstytucji RP zasady sprawiedliwości proceduralnej. Należy w tym miejscu zaakcentować, że przepisy prawa administracyjnego winny być interpretowane w zgodzie z zasadami ogólnymi rządzącymi prawem. Wyjątku w tym zakresie nie stanowią przepisy k.p.a. dotyczące nadzwyczajnych trybów postępowania. W świetle ujawnionych w sprawie faktów, nie do zaakceptowania jest, zdaniem Sądu, sytuacja, w której strona (obywatel) ponosi negatywne skutki opieszałości organu administracji publicznej. Wypada przy tej okazji dodatkowo zauważyć, że, jak wynika z treści § 23 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 18 marca 2015 r., płatność rolno-środowiskowo-klimatyczna (wraz z kwotą przeznaczoną na refundację kosztów transakcyjnych) wypłacana jest do dnia 30 czerwca następującego po roku w został złożony wniosek o przyznanie tej płatności. Powyższe wskazuje na stosunkowo nieodległy termin pomiędzy datą wydania decyzji objętej wznowieniem ([...] maja 2017 r.) a obowiązującym organy terminem realizacji wypłat.

Dodatkowo Sąd zwraca uwagę, w nawiązaniu do akcentowanej w zaskarżonej decyzji zasady ciągłości zobowiązania rolno-środowiskowo-klimatycznego i przejęcia tego zobowiązania przez nowego posiadacza (S. B.), że umowa dzierżawy gruntów z dnia [...] maja 2017 r. została zawarta pomiędzy spółką "A" a S. B.

Kierując się całością przedstawionej argumentacji, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. w zw. z art. 135 p.p.s.a., uchylił zaskarżoną decyzję, jak i poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji.

O kosztach postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a. Wysokość zasądzonych kosztów postępowania odpowiada kwocie uiszczonego wpisu od skargi.

W toku ponownego rozpoznania sprawy, organy administracji publicznej zobowiązane są uwzględnić zaprezentowane stanowisko Sądu.