Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 798/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2020-11-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: Art. 30 ust. 1
journal: Dz.U. 2020 poz 111
law: Ustawa z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych - t.j.
article: Art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Czeluśniak (spr.) Sędziowie WSA Hanna Knysiak - Sudyka WSA Maria Zawadzka po rozpoznaniu w dniu 19 listopada 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 5 czerwca 2020 r. nr [...] w przedmiocie uznania świadczeń rodzinnych oraz pomocy finansowej za nienależnie pobrane i zobowiązanie do ich zwrotu skargę oddala.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] 2019 r. znak: [...] Burmistrz Miasta i Gminy orzekł:

I. - o uznaniu świadczeń rodzinnych oraz pomocy finansowej przysługującej osobom uprawnionym do świadczenia pielęgnacyjnego ustalonym i wypłaconym na rzecz R. G. na podstawie:

1) decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] 2013 r., Nr [...] (świadczenie pielęgnacyjne): za okres od 1 sierpnia 2013 r. do 31 stycznia 2014 r. w wysokości po 620, 00 zł miesięcznie, łącznie: 3. 720, 00 zł,

2) decyzji Burmistrza Miasta i Gminy z dnia [...] 2014 r., Nr [...] (świadczenie pielęgnacyjne): za okres od 1 lutego 2014 r. do 30 kwietnia 2014 r. w wysokości po 620, 00 zł miesięcznie, łącznie: 1. 860, 00 zł,

3) decyzji Burmistrza Miasta i Gminy, z dnia [...] 2014 r., Nr [...] (świadczenie pielęgnacyjne): za okres od 1 maja 2014 r. do 31 grudnia 2014 r., w wysokości po 800, 00 zł miesięcznie, za okres od 1 stycznia 2015 r. do 28 lutego 2015 r. w wysokości po 1. 200, 00 zł, łącznie: 8. 800,00 zł;

4) decyzji Burmistrza Miasta i Gminy z dnia [...] 2015 r., Nr [...] (świadczenie pielęgnacyjne): za okres od 1 marca 2015 r. do 31 grudnia 2015 r. w wysokości po 1. 200, 00 zł; za okres od 1 stycznia 2016 r. r. 31 grudnia 2016 r. w wysokości po 1. 300, 00 zł, łącznie: 27. 600, 00 zł

5) decyzji Burmistrza Miasta i Gminy z dnia [...] 2017 r., Nr [...] (świadczenie pielęgnacyjne): za okres od stycznia 2017 r. do 31 marca 2017 r. w wysokości po 1. 406, 00 zł miesięcznie, łącznie: 4. 218,00 zł;

6) decyzji Burmistrza Miasta i Gminy z dnia [...] 2017 r., Nr [...] (świadczenie pielęgnacyjne): za okres od 1 kwietnia 2017 r. do 31 grudnia 2017 r. w wysokości po 1. 406, 00 zł, łącznie: 12. 654, 00 zł,

7) decyzji Burmistrza Miasta i Gminy z dnia [...] 2018 r., Nr [...] (świadczenie pielęgnacyjne): za okres od 1 stycznia 2018 r. do 31 października 2018 r., w wysokości po 1. 477, 00 zł miesięcznie, łącznie: 14. 770, 00 zł,

8) decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] 2013 r., Nr [...] (pomoc finansowa przysługująca osobom uprawnionym do świadczenia pielęgnacyjnego): za okres od 1 sierpnia 2013 r. do 31 grudnia 2013 r. w wysokości po 200, 00 zł miesięcznie; łącznie: 1. 000, 00 zł,

9) decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] 2014 r., Nr [...] (pomoc finansowa przysługująca osobom uprawnionym do świadczenia pielęgnacyjnego): za okres od 1 stycznia 2014 r. do 31 stycznia 2014 r. w wysokości 200, 00 zł, łącznie: 200,00 zł,

10) decyzji Burmistrza Miasta i Gminy z dnia [...] 2014 r., Nr [...] (pomoc finansowa przysługująca osobom uprawnionym do świadczenia pielęgnacyjnego): za okres od 1 lutego 2014 r. do 31 marca 2014 r. w wysokości po 200, 00 zł miesięcznie, łącznie: 400,00 zł;

11) decyzji Burmistrza Miasta i Gminy z dnia [...] 2014 r., Nr [...] (pomoc finansowa przysługująca osobom uprawnionym do świadczenia pielęgnacyjnego): za okres od 1 kwietnia 2014 r. do 31 grudnia 2014 r. w wysokości 200 zł, łącznie: 1. 800, 00 zł;

- za świadczenia rodzinne nienależnie pobrane w rozumieniu art. 30 ust. 2 pkt 2 ustawy o świadczeniach rodzinnych ;

II. o ustaleniu łącznej wysokości świadczeń rodzinnych nienależnie pobranych, o których mowa w pkt I powyżej w wysokości 77. 022, 00 zł,

III. o zobowiązaniu R. G. do zwrotu nienależnie pobranych świadczeń rodzinnych, o których mowa w pkt II powyżej, wraz z ustawowymi odsetkami, naliczanymi od pierwszego dnia miesiąca następującego po dniu wypłaty świadczeń rodzinnych do dnia spłaty.

W uzasadnieniu decyzji organ wyjaśnił, że w okresach objętych zakresem ww. decyzji świadczenie pielęgnacyjne przysługuje (przysługiwało), jeżeli osoby nie podejmują (podejmowały) lub rezygnują (rezygnowały) z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji (art. 17 ust. 1 ustawy). Strona, jak wskazał organ, składając kolejne wnioski o przyznanie pomocy jednocześnie pod rygorem odpowiedzialności karnej oświadczała, że nie podejmuje żadnego zatrudnienia w związku z zajmowaniem się wnukiem. Oświadczenia te miały być podstawą wydawania kolejnych pozytywnych decyzji o przyznaniu świadczeń dla wymienionej.

Organ I instancji w związku ze złożeniem oświadczenia z dnia 15 listopada 2018 r. o rozpoczęciu prowadzenia działalności gospodarczej przez wymienioną dokonał weryfikacji statusu R. G. od początku korzystania przez nią ze świadczeń rodzinnych. W wyniku tej czynności ustalono, że R. G. podejmowała zatrudnienie w różnych okresach w kolejnych latach, licząc od 2014 r. Organ nie przyjął wyjaśnień strony o braku świadomości bezprawności pobierania świadczeń. Wskazał też, że kwestia złej sytuacji materialnej może stanowić przesłankę na etapie rozważania ewentualnego umorzenia nienależne pobranych świadczeń, nie zaś obecnie na etapie ustalenia, że świadczenia te są pobrane nienależnie. W konsekwencji organ stanął na stanowisku, że R. G. pobrała nienależnie świadczenia pielęgnacyjne w okresie od 1 sierpnia 2013 r. do 31 października 2018 r. w łącznej kwocie 77. 022, 00 zł.

Strona nie zgadzając się z przedmiotowym rozstrzygnięciem, złożyła od niego odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego, w którym opisała okoliczności powstania nienależnie pobranej kwoty świadczeń pielęgnacyjnych. Wyjaśniła, iż z uwagi na swoją trudną sytuację życiową musiała podjąć dodatkowe zatrudnienie o charakterze dorywczym w niepełnym wymiarze godzin, które nie kolidowało z opieką nad dzieckiem, albowiem chciała poprawić stan materialny swojej rodziny, która znajdowała się w ciężkiej sytuacji.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 5 czerwca 2020r. znak: [...] po zapoznaniu się z materiałem dowodowym zgromadzonym w aktach sprawy - działając na podstawie art. 5, art. 30 ust. 1 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2020 r. Nr 139 poz. 111) oraz art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymało w mocy ww. decyzję.

W uzasadnieniu wskazało, że ustawa o świadczeniach rodzinnych szczegółowo opisuje, kiedy przyznane świadczenia uznać należy za pobrane nienależnie. Według art. 30 ust. 2 ww. ustawy - za nienależnie pobrane świadczenia rodzinne uważa się m.in. świadczenia wypłacone mimo zaistnienia okoliczności powodujących ustanie lub zawieszenie prawa do świadczeń rodzinnych albo wstrzymanie wypłaty świadczeń rodzinnych w całości lub w części, jeżeli osoba pobierająca te świadczenia była pouczona o braku prawa do ich pobierania.

Organ II instancji wskazał, m.in., że jeśli chodzi o świadczenie pielęgnacyjne, to warunkiem jego przyznania jest rezygnacja z zatrudnienia w związku z brzemieniem przepisu art. 17 ust. 1 wskazanej ustawy, która powinna mieć charakter ciągły zarówno w czasie wydawania decyzji, jak i w czasie pobierania świadczenia, co oznacza, jak wskazuje organ, że podjęcie pracy zarobkowej po przyznaniu świadczenia stanowi przesłankę do zmiany decyzji na podstawie art. 32 przytoczonej ustawy.

Jak dodał organ R. G. otrzymywała świadczenie pielęgnacyjne oraz pomoc finansową przysługującą osobom uprawnionym do świadczenia pielęgnacyjnego na podstawie kolejnych decyzji administracyjnych. Jak wynika z przedstawionej dokumentacji przy każdym wniosku strona deklarowała niepodejmowanie pracy i innych zajęć zarobkowych, jak również, że była świadoma konieczności spełniania przesłanki otrzymywania świadczenia, jaką jest niepodejmowanie zatrudnienia w związku z konieczności opieki nad osobą niepełnosprawną.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze przyznało rację organowi I instancji wskazując, że postępowanie zostało przeprowadzone w sposób prawidłowy, a okoliczności na podstawie, których wydano przedmiotowe rozstrzygnięcie wydane zostało zgodnie z przepisami prawa. Każda decyzja poprzedzona została oświadczeniami o braku podejmowania zatrudnienia, co zdaniem organu II instancji, pozwala przyjąć w sposób jednoznaczny, że odwołująca miała świadomość, że podjęcie jakiegokolwiek zatrudnienia, czy pracy zarobkowej powoduje ustanie prawa do pobierania świadczenia pielęgnacyjnego.

Organ nadmienił również, że okolicznością potwierdzającą podjęcie zatrudnienia przez wymienioną, co skutkowało uznaniem, że świadczenia pobierane przez R. G. są nienależne świadczą również wyjaśnienia złożone przez stronę do protokołu z rozprawy administracyjnej w dniu 4 czerwca 2019 r. (karty akt 335-339).

Zdaniem SKO zostały zatem spełnione przesłanki do wydania ww. rozstrzygnięcia.

Od decyzji ww. organu R. G. wniosła skargę do WSA w Krakowie, w której opisała okoliczności tożsame ze wskazanymi w odwołaniu od decyzji organu I instancji. Wyjaśniła ponadto, że z uwagi na swoją trudną sytuacje życiową musiała podjąć dodatkowe zatrudnienie o charakterze dorywczym. Skarżąca opisała szczegółowo stan zdrowia wnuka A. Ś. i związane z tym stanem zdrowia decyzje jakie musiała podejmować, w tym o zmianie miejsca zamieszkania. Podniosła także, że z uwagi na rehabilitację dziecka nie mogła podjąć pracy zawodowej. Z kolei pojawiające się trudności finansowe również związane z potrzebami dziecka spowodowały konieczność podejmowania prac dorywczych, w niepełnym wymiarze godzin. Dodała także, że w ww. okresie opiekowała się także przyjaciółką, co również generowało dodatkowe koszty dla niej i jej rodziny. Opisała też stan zdrowia swój oraz męża K. G. Podkreśliła, że otrzymane świadczenia w całości przekazywane były na potrzeby związane z nieletnim wnukiem. Skarżąca przyznała się, że popełniła w tym zakresie duży błąd. Dodała jednak, że nie jest ona w stanie spłacić tak dużej należności.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie stwierdzając, że argumentacja skarżącej dotycząca jej trudnej sytuacji finansowej może być przedmiotem odrębnego postępowania, dotyczącego zastosowania względem wymienionej ulgi, jednak nie może mieć ona wpływu na treść wydawanych decyzji z uwagi na jednoznaczność przepisów.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Podstawowa zasada polskiego sądownictwa administracyjnego została określona w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2020 r., poz. 1647), zgodnie z którym sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przede wszystkim przez kontrolę legalności działalności administracji publicznej. Zasada, że sądy administracyjne dokonują kontroli działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, została również wyartykułowana w art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 z późn. zm. – dalej "p.p.s.a.").

Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Niezwiązanie zarzutami i wnioskami skargi oznacza, że sąd administracyjny bada w pełnym zakresie zgodność z prawem zaskarżonego aktu. W świetle art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd nie ma jednak obowiązku badania tych zarzutów i wniosków, które nie mają znaczenia dla oceny legalności zaskarżonego aktu (tak NSA w wyroku z dnia 11 października 2005 r., sygn. akt: FSK 2326/04).

Orzekanie - w myśl art. 135 p.p.s.a. - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa.

Z istoty kontroli wynika, że zasadność zaskarżonej decyzji podlega ocenie przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie jej podejmowania. Wady skutkujące koniecznością uchylenia decyzji, stwierdzenia jej nieważności bądź wydania decyzji z naruszeniem prawa, przewidziane są w art. 145 § 1 p.p.s.a.

Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę, uchyla ten akt w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku nieuwzględnienia skargi sąd ją oddala - art. 151 p.p.s.a.

Dokonując kontroli zaskarżonych aktów prawnych, zgodnie z powołanymi wyżej przepisami stwierdzić należy, że w ocenie Sądu rozpatrywana skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, albowiem organy rozstrzygające sprawę nie naruszyły przepisów prawa procesowego, ani też materialnego mających istotny wpływ na wynik sprawy.

W pierwszej kolejności wskazać należy, że decyzja wydana przez organ II instancji o utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji była prawidłowa i wydana zgodnie z obowiązującymi przepisami, w oparciu o stan faktyczny prawidłowo ustalony na podstawie wszechstronnie zgromadzonego materiału dowodowego, dlatego Sąd przyjmuje powyższe ustalenia faktyczne za własne.

W pierwszej kolejności wskazać należy, że zgodnie z art. 17 ust 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przysługuje: 1) matce albo ojcu, 2) opiekunowi faktycznemu dziecka, 3) osobie będącej rodziną zastępczą spokrewnioną w rozumieniu ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej, 4) innym osobom, na których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. Kodeks rodzinny i opiekuńczy ciąży obowiązek alimentacyjny, z wyjątkiem osób o znacznym stopniu niepełnosprawności - jeżeli nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji.

Wskazany przepis określa dwa niezależne od siebie stany faktyczne: pierwszy, w którym osoba legitymowana nie podejmuje zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki i drugi, w którym osoba legitymowana rezygnuje z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki.

Uznać należy, że w pierwszym przypadku chodzi o sytuację, kiedy osoba zainteresowana przyznaniem świadczenia pielęgnacyjnego nie pracuje i nie trudni się jakąkolwiek pracą zarobkową, czyli nie podejmuje zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, by móc sprawować opiekę, w drugim zaś, kiedy z uwagi na konieczność sprawowania opieki, osoba zainteresowana uzyskaniem świadczenia pielęgnacyjnego, rezygnuje z dotychczasowego sposobu aktywności zawodowej i zarobkowej (np. rozwiązuje stosunek pracy, rezygnuje z prowadzonej działalności gospodarczej (por. wyrok NSA z dnia 24 października 2008 r., IOSK 1758/07).

Tak, więc istotą świadczenia pielęgnacyjnego jest pomoc osobom zdolnym do pracy, ale rezygnującym z niej po to, aby opiekować się niepełnosprawnym członkiem rodziny. Sprawowanie opieki jest zatem wyłącznym powodem rezygnacji z zatrudnienia; rezygnacja zaś z zatrudnienia oznacza, że podjęcie zatrudnienia było możliwe, gdyż osoba rezygnująca była zdolna do pracy (por. wyrok NSA z dnia 5 czerwca 2007 r., I OSK 1411/06).

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, że przesłanka rezygnacji z zatrudnienia lub też niepodejmowania pracy w związku z koniecznością sprawowania osobistej opieki nad jedną z osób wymienionych w wyżej przytoczonym artykule ma charakter ciągły, tj. obowiązuje nie tylko w chwili wydawania decyzji, lecz także w trakcie całego okresu przyznawania przedmiotowych świadczeń.

Bez wątpienia, w ocenie Sądu, w chwili wydawania decyzji przez organy o uznaniu świadczeń za nienależne, skarżąca nie była osobą uprawnioną do pobierania środków pieniężnych, z uwagi na podjęcie dodatkowego zatrudnienia. Nie ma tutaj żadnego znaczenia czy praca wykonywana przez skarżącą miała charakter dorywczy czy też nie. Okolicznością bezsporną, która została przyznana także przez wymienioną był fakt podjęcia zatrudnienia w okresie kiedy strona była uprawniona do pobierania świadczeń przyznanych ustawą, o której mowa powyżej. Powyższa sytuacja spowodowała, że od momentu podjęcia pracy, świadczenia pobierane przez wymienioną były nienależne i nie miały oparcia w przepisach prawa, a osoba je pobierająca zobligowana jest do ich zwrotu.

Zgodnie bowiem z art. 30 ust. 2 tejże ustawy - za nienależnie pobrane świadczenia rodzinne uważa się między innymi świadczenia rodzinne wypłacone mimo zaistnienia okoliczności powodujących ustanie lub zawieszenie prawa do świadczeń rodzinnych albo wstrzymanie wypłaty świadczeń rodzinnych w całości lub w części, jeżeli osoba pobierająca te świadczenia była pouczona o braku prawa do ich pobierania.

Wskazać należy, że przesłanki otrzymywania świadczenia pielęgnacyjnego są jednoznaczne i jednolicie rozumiane w doktrynie i orzecznictwie sądowoadministracyjnym.

Wysokie koszty utrzymania i zaspakajanie niezbędnych potrzeb bytowych rodziny, jak również trudna sytuacja materialna strony nie może być usprawiedliwieniem dla postępowania niezgodnie z normami wskazanych przepisów.

Skarżąca otrzymywała bowiem świadczenie pielęgnacyjne oraz pomoc finansową przysługującą osobom uprawnionym do świadczenia pielęgnacyjnego na podstawie kolejnych decyzji administracyjnych. Jak słusznie wskazał organ II instancji decyzja Prezydenta Miasta z dnia [...] 2013 r., Nr [...] poprzedzona została oświadczeniem skarżącej z dnia 31 maja 2013 r., złożonym pod pouczeniem o odpowiedzialności karnej, w brzmieniu: "Oświadczam, że nadal zajmuję się wnukiem A. i z tego tytułu nie podejmuję żadnego zatrudnienia". Podobnie w przypadku decyzji z dnia 13 kwietnia 2015 r., Nr [...] (decyzja Burmistrza Miasta i Gminy - okres od 1 marca 2015 r. do 31 marca 2017 r.). Także ta decyzja została poprzedzona odebraniem pisemnych oświadczeń od R. G., zgodnie z którymi to: w/w nie podejmuje / rezygnuje z zatrudnienia w związku z koniecznością sprawowania opieki nad wnukiem – A. Ś. Kolejne oświadczenie strony datuje się na 3 kwietnia 2015 r., w którym potwierdziła ona fakt rezygnacji z zatrudnienia oraz fakt niepodejmowania zatrudnienia i innych prac zarobkowych od 2013 r. Powyższa dokumentacja, stanowiła podstawę także dla wydania kolejnej decyzji, tj. rozstrzygnięcia z dnia 11 stycznia 2017 r. Nr [...] (zmiana wysokości przyznanego świadczenia na kwotę 1.406,00 zł). Następnie jest oświadczenie z dnia 18 kwietnia 2017 r., w którym R. G., wskazując na wiedzę o odpowiedzialności karnej za składania fałszywych zeznań, po raz kolejny potwierdziła, że w celu sprawowania opieki nad małoletnim A. Ś., rezygnuje z zatrudnienia, jak również nie podejmuje zatrudnienia i innych prac zarobkowych od 2011 r. Powyższa dokumentacja stanowiła podstawę do wydania kolejnych decyzji, tj. rozstrzygnięcia z dnia 11 stycznia 2018 r., Nr [...] (zmiana wysokości świadczenia na kwotę po 1. 477, 00 zł miesięcznie).

Należy zatem uznać, iż strona miała świadomość, że podjęcie jakiegokolwiek zatrudnienia, czy pracy zarobkowej powoduje ustanie prawa do pobierania świadczenia pielęgnacyjnego. Z zebranej dokumentacji wynika jednoznacznie, że doszło do sytuacji, w której nie można powiedzieć, żeby skarżąca zrezygnowała z zatrudnienia pomimo składanych w tym przedmiocie deklaracji. Jak bowiem wynika z dokumentów, czemu strona nie przeczy, podejmowała ona zatrudnienie i była zgłaszana do ubezpieczenia zdrowotnego dwanaście razy w okresie od 1 sierpnia 2014 r. do 31 października 2018 r. W wyjaśnieniu złożonym w dniu 2 maja 2019 r. R. G. oświadczyła, że "pobierając świadczenie i pielęgnacyjne i wykonując pracę popełniłam przestępstwo i żałuję tego, ale jak widać koszty utrzymania rodziny z dzieckiem niepełnosprawnym i dwójki innych dzieci w tym chłopca z zaburzeniami zachowania i FAS są ogromne".

Mając na uwadze powyższe okoliczności zasadne było oddalenie skargi, albowiem przedmiotowe rozstrzygnięcia zostały wydane zgodnie z prawem, a w trakcie ich wydawania nie zostały naruszone żadne przepisy. Nadto wyjaśnić należy, że skarżąca została poinformowana o możliwości wystąpienia do organu o umorzenie ww. nienależnie pobranych świadczeń.

W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.