Wyrok NSA oz. we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 204/00
NSA oz. we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2002-06-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 601  Budownictwo, nadzór architektoniczno-budowlany i specjalistyczny, ochrona przeciwpożarowa
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Administracyjne postępowanie
Powołane przepisy: article: art. 50-51
journal: Dz.U. 1994 nr 89 poz. 414
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane.
article: art. 30
journal: Dz.U. 1995 nr 74 poz. 368
law: Ustawa z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym.
Teza: Nie może dojść do zainicjowania kolejnego etapu procesu budowlanego /wynikającego z art. 50 i art. 51 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - Dz.U. nr 89 poz. 414 ze zm./ w sytuacji, gdy inwestor nie dysponuje ani decyzją o ustaleniu warunków zabudowy, ani decyzją o pozwoleniu na budowę. Rozstrzygnięcie podjęte w trybie art. 51 legalizowałoby w takim przypadku dotychczasowe roboty inwestora, wykonane bez pozwolenia na budowę, chociaż ustawa nie przewiduje usankcjonowania takiej sytuacji.

TEZY

Nie może dojść do zainicjowania kolejnego etapu procesu budowlanego /wynikającego z art. 50 i art. 51 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - Dz.U. nr 89 poz. 414 ze zm./ w sytuacji, gdy inwestor nie dysponuje ani decyzją o ustaleniu warunków zabudowy, ani decyzją o pozwoleniu na budowę. Rozstrzygnięcie podjęte w trybie art. 51 legalizowałoby w takim przypadku dotychczasowe roboty inwestora, wykonane bez pozwolenia na budowę, chociaż ustawa nie przewiduje usankcjonowania takiej sytuacji.


SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu sprawy ze skargi Przemysława U. na decyzję Wojewody D. z dnia 24 grudnia 1999 r. (...) w sprawie pozwolenia na użytkowanie - oddala skargę.


UZASADNIENIE

Kierownik Urzędu Rejonowego we W. decyzją z dnia 29 grudnia 1998 r. (...) udzielił Przemysławowi U. pozwolenia na użytkowanie Zakładu Produkcji Siatki Ogrodzeniowej wybudowanego na terenie przy ul. S. 2 w P., gmina W.-M. pod warunkiem wykonania w hali produkcyjnej stropu podwieszanego i tynków zewnętrznych w terminie do 31 grudnia 1999 r. Po uruchomieniu produkcji w zakładzie organ nakazał przeprowadzić stosowne badania z zakresu ochrony środowiska. Na uzasadnienie wskazano, że inwestor rozpoczął budowę tego zakładu na podstawie pozwolenia na budowę z dnia 3 października 1997 r., uchylonego następnie decyzją Wojewody W. z dnia 27 maja 1998 r. Zdaniem organu, inwestor przedłożył niezbędne dokumenty potrzebne do wydania niniejszej decyzji.

Od tej decyzji odwołanie złożyli Lidia R. i Prokurator Okręgowy we W. Oba odwołania podniosły, że wydane orzeczenie jest co najmniej przedwczesne, bowiem Naczelny Sąd Administracyjny wstrzymał wykonanie decyzji o pozwoleniu na budowę.

Decyzją (...) z dnia 29 grudnia 1999 r., wydaną na podstawie przepisu art. 138 par. 2 Kpa. Wojewoda D. uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji.

W motywach tego orzeczenia organ odwoławczy wskazał, że obiekt Zakładu Produkcji Siatki Ogrodzeniowej był zrealizowany na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę z dnia 3 października 1997 r. (...). Decyzja ta została następnie uchylona w trybie odwoławczym. Dalsza realizacja obiektu była prowadzona na podstawie decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego we W. z dnia 18 sierpnia 1998 r. (...), która została utrzymana w mocy decyzją Wojewody W. z dnia 2 października 1998 r. (...). Po zakończeniu robót Przemysław U. uzyskał pozwolenie na użytkowanie obiektu. Wyrokami z dnia 9 września 1999 r., II SA/Wr 2146/98 i II SA/Wr 2115/98 Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy we Wrocławiu stwierdził nieważność decyzji organów pierwszej i drugiej instancji o pozwoleniu na wznowienie robót. W powstałej sytuacji prawnej dalsze postępowanie w sprawie decyzji o pozwoleniu na użytkowanie uzależnione jest od prawomocnych ewentualnych decyzji organów nadzoru budowlanego dotyczących obiektu Zakładu Produkcji Siatki Ogrodzeniowej. Wobec powyższego /zdaniem Wojewody/, zakwestionowaną decyzję należało uchylić, a sprawę przekazać organowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania.

Na ostateczną w toku instancji administracyjnej decyzję skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego złożył Przemysław U. Podniósł, że zakwestionowana decyzja narusza art. 59 ust. 1 Prawa budowlanego, bowiem w myśl przywołanego przepisu właściwy organ wydaje pozwolenie na użytkowanie obiektu budowlanego po protokolarnym stwierdzeniu zgodności wykonania obiektu z warunkami zabudowy i zagospodarowania terenu oraz warunkami pozwolenia na budowę i uporządkowania terenu.

W doręczonej Sądowi odpowiedzi na skargę strona przeciwna wniosła o jej oddalenie wskazując, że z samego uzasadnienia wyroku w sprawie II SA/Wr 2146/98 wynika, iż pozwolenie na wznowienie robót nie jest możliwe w przypadku, gdy wcześniejsze decyzje o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu i pozwoleniu na budowę zostały skasowane. Jak dalej pisze organ, zgodnie z art. 30 ustawy o NSA pogląd ten wiąże organy i Sąd.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył:

Skarga nie podlega uwzględnieniu.

Jak wynika z dołączonych do odpowiedzi na skargę akt administracyjnych, a także akt Naczelnego Sądu Administracyjnego II SA/Wr 2146/98 - II SA/Wr 2115/98, uprzednie decyzje zezwalające na wznowienie robót budowlanych zostały orzeczeniem sądu wyeliminowane z obrotu prawnego, poprzez stwierdzenie ich nieważności wyrokami Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy we Wrocławiu z dnia 9 września 1998 r. W uzasadnieniu tych orzeczeń Sąd wskazał, że w toku procesu budowlanego w niniejszej sprawie doszło do nieprawidłowości, bowiem wydano pozwolenie na budowę, w sytuacji gdy decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu nie nabrała jeszcze cech ostateczności, bowiem najpierw została oprotestowana odwołaniem, a następnie w wyniku tego odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło tę decyzję, a sprawę warunków zabudowy i zagospodarowania terenu przekazało organowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania. W dalszej części uzasadnienia Sąd wyraził pogląd, że nie może dojść do zainicjowania kolejnego etapu procesu budowlanego /wynikającego z art. 50 i art. 51 prawa budowlanego/ w sytuacji, gdy inwestor nie dysponuje ani decyzją o ustaleniu warunków zabudowy, ani decyzją o pozwoleniu na budowę. Dalej autor uzasadnienia pisze, że rozstrzygnięcie podjęte w trybie art. 51 prawa budowlanego legalizowałoby w takim przypadku dotychczasowe roboty inwestora, wykonane bez pozwolenia na budowę, chociaż ustawa nie przewiduje usankcjonowania takiej sytuacji.

Niniejsza sprawa dotyczy tej samej inwestycji i została wydana przez organ pierwszej instancji w trybie art. 59 ust. 1, w myśl którego właściwy organ wydaje pozwolenie na użytkowanie obiektu budowlanego /między innymi/ po protokolarnym stwierdzeniu na miejscu budowy zgodności wykonania obiektu z warunkami zabudowy i zagospodarowania terenu oraz warunkami pozwolenia na budowę. Ponieważ w świetle tego co powyżej /wbrew odmiennym twierdzeniom skargi/, nie sposób przyjąć, iż wobec sądowego stwierdzenia nieważności uprzednio zapadłych w toku procesu inwestycyjnego decyzji, wymogi ustawowe dla pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego zostały spełnione, zatem orzeczenie organu odwoławczego należy znać za trafne.

Nadto, ponieważ według art. 30 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ ocena prawna wyrażona w orzeczeniu Sądu wiąże w sprawie ten Sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia, to w świetle dotychczasowych rozważań należy uznać za prawidłowe rozstrzygnięcie organu drugiej instancji uchylające decyzję o pozwoleniu na użytkowanie Zakładu Siatki Ogrodzeniowej i przekazujące sprawę organowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania.

Reasumując, na zasadzie art. 27 ust. 1 przywołanej wyżej ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym skarga podlega oddaleniu.

Z tych względów należało orzec jak na wstępie.