Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 513/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2004-11-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6050 Obowiązek meldunkowy
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność decyzji I i II instancji

SENTENCJA

Dnia 16 listopada 2004 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Irena Krzemieniewska /spr./, Sędziowie NSA Janusz Nowacki, WSA Czesława Nowak-Kolczyńska, Protokolant sekretarz sądowy Jarosław Szkudlarek, po rozpoznaniu w dniu 16 listopada 2004 roku na rozprawie sprawy ze skargi Polskiego Związku Działkowców Okręgowego Zarządu [...] w Ł. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie zameldowania 1/ stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta R. z dnia [...] nr[...] , 2/ zasądza od Wojewody [...] na rzecz Polskiego Związku Działkowców Okręgowego Zarządu [...] w Ł. kwotę złotych 100 /sto/ tytułem kosztów sądowych, 3/ orzeka że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do dnia uprawomocnienia się wyroku.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] nr [...] Prezydent Miasta R. orzekł o zameldowaniu J. S. na pobyt stały w lokalu przy ul. A 2 w R.. Decyzja ta stała się ostateczna.

Polski Związek Działkowców Okręgowy Zarząd [...] wniósł o wznowienie postępowania, gdyż nie brał udziału w postępowaniu, a J. S. został zameldowany na terenie pracowniczego ogrodu działkowego.

Postanowieniem z dnia [...] Prezydent Miasta R. wznowił postępowanie na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 kpa, a następnie decyzją z dnia [...] nr [...] ponownie orzekł o zameldowaniu J. S. na pobyt stały w lokalu na działce oznaczonej nr 30 przy ul. A w R.

Od decyzji tej wniósł odwołanie Polski Związek Działkowców Okręgowy Zarząd [...] .

Decyzją z dnia [...] nr [...] Wojewoda [...] działając na podstawie art. 138 § l pkt l ustawy z dnia 14 czerwca 1960r - Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), w zw. z art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (tj. Dz. U. z 2001 r. Nr 87, poz. 960 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania Polskiego Związku Działkowców Okręgowego Zarządu w Ł. od decyzji Prezydenta Miasta R. z dnia [...] Nr [...] orzekającej o zameldowaniu J. S. w lokalu na działce oznaczonej nr 30 przy ul. A 2 w R. – utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

W uzasadnieniu wyjaśniono, iż decyzją z dnia [...] Nr[...], wydaną na podstawie art. 47 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych Prezydent Miasta R. orzekł o zameldowaniu J. S. na pobyt stały na działce oznaczonej nr 30 przy ul. A 2 w R., ponieważ uznał, że została spełniona przesłanka pobytu w przedmiotowym lokalu.

Od powyższej decyzji Polski Związek Działkowców Okręgowy Zarząd [...] złożył odwołanie. Decyzji zarzucono naruszenie art. 6 ust. l i art. 9b ust. l i 2 pkt l ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, bowiem podany adres zameldowania na działce nie spełnia wymogów podania adresu zameldowania. Ponadto podniesiono, że orzeczenie organu jest niezgodne z ustawą z dnia 6 maja 1981 r. o pracowniczych ogrodach działkowych (tj. Dz. U. 1996 Nr 85 poz. 390 ze zm.) ze statutem Polskiego Związku Działkowców zarejestrowanym przez Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej decyzją Nr KSO org-0132-20/97 z dnia 30 września 1997 r. i Regulaminem Pracowniczego Ogrodu Działkowego uchwalonym przez Krajową Radę Polskiego Związku Działkowców w dniu 19 lutego 1998 r. jak również z aktem notarialnym Repertorium A Nr 110/2004 sporządzonym w dniu 8 stycznia 2004 r. bowiem przepisy tam zawarte jednoznacznie określają funkcję pracowniczego ogrodu działkowego, gdzie zgodnie z art. 6 w/w ustawy zarówno działka jak i naniesienia na niej służą do prowadzenia upraw ogrodniczych i wypoczynku użytkowników działek i innych osób. W tych funkcjach nie mieści się wykorzystywanie altan na działkach do stałego zamieszkiwania.

Rozpatrując sprawę organ odwoławczy zważył co następuje.

Przepisy art. 2 w zw. z art. 10 ust. l ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych nakładają na osobę przebywającą stale na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej wykonanie obowiązku meldunkowego określonego w ustawie.

Przesłanki zameldowania na pobyt stały zostały określone w art. 6 ust. l ustawy, który stanowi, że pobytem stałym jest zamieszkanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania.

Zgodnie z art. 47 cyt. ustawy ewidencji ludności i dowodach osobistych, organ gminy prowadzący ewidencję ludności jest obowiązany na podstawie zgłoszenia dokonać zameldowania lub wymeldowania przez zarejestrowanie danych dotyczących osoby i miejsca jej pobytu jak również innych zdarzeń objętych obowiązkiem meldunkowym (ust. l).

W celu ustalenia, czy J. S. faktycznie przebywa w swojej altanie na terenie Ogrodu przeprowadzona została w dniu 22 sierpnia 2003 r. kontrola meldunkowa. W czasie kontroli ustalono, że J. S. mieszka w swojej altanie na działce oznaczonej Nr 30. Altana jest murowana, wyposażona we wszystkie media takie jak światło, woda. W altanie mieści się kuchnia, pokój, sypialnia oraz łazienka i ubikacja. Fakt pobytu i zamieszkiwanie w wymienionym lokalu przez J. S. potwierdzają także inni użytkownicy ogrodu. Osoby te zgodnie twierdzą, że mieszka on w swojej altanie od 13 lat.

Nie jest rzeczą organu właściwego w sprawach ewidencji ludności dokonywanie oceny czy określony obiekt budowlany nadaje się na miejsce pobytu ludzi w rozumieniu przepisów ustawy prawo budowlane i uzależnianie od tej oceny możliwości zameldowania (Wyrok NSA OZ w Łodzi z dnia 19 czerwca 2002 r. II SA/Łd 1963/00).

Organ ponadto stwierdził, że adres pod którym nastąpiło zameldowanie spełnia wymogi art. 9b ust. 2 pkt l ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, gdyż określa nazwę miasta, ulicy oraz numer domu i lokalu (altany).

Powyższą decyzję Polski Związek Działkowców, Okręgowy Zarząd [...] w Ł. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, wnosząc o uchylenie jej w całości.

Decyzji zarzucono naruszenie art. 6 i 9 b ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych oraz art. 2, 4 i 6 ustawy o pracowniczych ogrodach działkowych. W uzasadnieniu skargi strona podniosła argumenty jak w odwołaniu od decyzji Prezydenta Miasta R.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje twierdzenia zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje :

Skarga jest zasadna choć z innych przyczyn niż wskazała strona skarżąca.

Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. nr 153 poz. 1269 ) - sądy administracyjne sprawują w zakresie swojej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem.

Oznacza to , że sąd administracyjny bada legalność zaskarżonej decyzji czy jest ona zgodna z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron, oraz procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej przy czym zgodnie z treścią art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. nr 153 poz. 1270 ) - Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Stosownie do art. 145 § 1 pkt 2 w/w ustawy Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie - stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach;

W przedmiotowej sprawie decyzja organu I instancji została wydana po wznowieniu przez ten organ postępowania postanowieniem z dnia 13 stycznia 2004 r .

Zgodnie z art. 151. § 1 kpa - organ administracji publicznej, o którym mowa w art. 150, po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 149 § 2 wydaje decyzję, w której:

1) odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 lub art. 145a, albo

2) uchyla decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 lub art. 145a, i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy.

Jak wynika z powyższego - art. 151 § 1 k.p.a. przewiduje tylko dwa możliwe sposoby zakończenia wznowionego postępowania.

W razie braku podstaw z art. 145 § 1 k.p.a. odmawia się uchylenia dotychczasowej decyzji, a gdy podstawy te są, uchyla się dotychczasową decyzję i wydaje nową, rozstrzygającą o istocie sprawy. Oznacza to, iż wyłączone jest podjęcie innej treści rozstrzygnięcia kończącego postępowanie.

W decyzji, którą organ wydaje na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 kpa należy zawrzeć rozstrzygnięcie usuwające z obrotu prawnego decyzję dotychczasową, a następnie rozstrzygnięcie załatwiające sprawę merytorycznie.

W przedmiotowej sprawie decyzja organu I instancji posiada w swej sentencji jedynie drugie z wymienionych rozstrzygnięć. Nie została usunięta z obrotu prawnego decyzja dotychczasowa. Skoro zatem w wyniku wznowienia postępowania organ wydał decyzję nie przewidzianą w przepisach procedury administracyjnej, spowodował powstanie tym samym okoliczności stanowiących przesłankę do stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej, wymienioną w art. 156 § 1 pkt. 2 kpa , gdyż rażąco naruszył prawo.

Decyzja organu odwoławczego utrzymująca w mocy zaskarżoną decyzję obciążona jest tą samą wadą.

Mając powyższe na uwadze Sąd w oparciu o art. 145§ 1 pkt. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. nr 153 poz. 1270 ) orzekł jak w sentencji.

O kosztach orzeczono stosownie do art. 200 tej ustawy.

Mając na uwadze treść art. 152 Sąd orzekł , że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do dnia uprawomocnienia się wyroku.