Wyrok NSA, sygn. akt II FSK 2607/18
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2019-01-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 228 § 1
journal: Dz.U. 2015 poz 613
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Beata Cieloch, Sędzia NSA Tomasz Kolanowski, Sędzia WSA (del.) Alicja Polańska (spr.), , po rozpoznaniu w dniu 10 stycznia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej M. G., R. G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 21 marca 2018 r. sygn. akt I SA/Ol 926/17 w sprawie ze skargi M. G., R. G. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Olsztynie z dnia 6 listopada 2017 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 21 marca 2018 r. sygn. akt I SA/Ol 926/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie oddalił skargę M. G. i R. G. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego

w Olsztynie z dnia 6 listopada 2017 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania. Podstawą prawną orzeczenia był art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r. poz.1369 ze zm.); dalej: "p.p.s.a.".

Z wyroku sądu pierwszej instancji wynika, że w wyniku wznowienia postępowania w sprawie podatku od nieruchomości na 2014 r. organ podatkowy - Prezydent O. decyzją z dnia 14 sierpnia 2017 r. nr [...] uchylił i zmienił własną decyzję ostateczną z dnia 4 stycznia 2014 r. nr [...] w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości na 2014 r. Po rozpatrzeniu odwołania od decyzji, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Olsztynie decyzją z dnia 28 września 2017 r. nr [...] utrzymało w mocy decyzję Prezydenta O.

Skarżący 6 października 2017 r. złożyli do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Olsztynie pismo z dnia 5 października 2017 r., uzupełnione pismem z dnia 19 października 2017 r., w którym zawnioskowali o ponowne zbadanie sprawy i wydanie orzeczenia przez ten organ.

Zaskarżonym postanowieniem Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Olsztynie stwierdziło niedopuszczalność odwołania od decyzji Kolegium z dnia 28 września 2017 r. W uzasadnieniu postanowienia wskazano, że decyzja Kolegium z dnia 28 września 2017 r. ma charakter decyzji ostatecznej, tj. takiej, od której - zgodnie z art.128 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2017 r. poz. 201 ze zm.); dalej: "O.p.", nie przysługuje środek zaskarżenia w postaci odwołania. Odwołanie jest środkiem przysługującym tylko w odniesieniu do decyzji wydanej w pierwszej instancji. Natomiast, decyzja Kolegium jest decyzją organu drugiej instancji, od której strona mogła złożyć skargę do sądu administracyjnego. Wobec tego, stronie nie przysługiwało prawo do złożenia odwołania od tej decyzji. W związku z tym - na podstawie art. 228 § 1 pkt 1 O.p. - stwierdzono zaskarżonym postanowieniem niedopuszczalność odwołania.

Na postanowienie Kolegium, skarżący złożyli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie, wnosząc o uchylenie postanowienia i utrzymanie w mocy podatku w kwocie 89 zł. Wskazali, że organ bez wyjaśnienia podwyższył im podatek do kwoty 136 zł. W ocenie skarżących, podwyżki podatków od 2014 r. były nieważne, ponieważ naliczane były na podstawie fałszywych, niezgodnych ze stanem faktycznym, ewidencji gruntów i budynków.

W odpowiedzi na skargę, Kolegium wniosło o jej oddalenie, podkreślając, że w skardze nie podniesiono żadnych zarzutów co do samego postanowienia

i ewentualnych nieprawidłowości przy jego wydaniu. Nie podniesiono również nowych zarzutów, których nie podnoszono już wcześniej, w toku postępowania podatkowego.

Sąd pierwszej instancji, oddalając skargę, wskazał, że postępowanie podatkowe jest postępowaniem dwuinstancyjnym. Od decyzji wydanej w pierwszej instancji przysługuje (jedno) odwołanie do organu drugiej instancji. Wynika to z art. 220 §1 O.p. Zgodnie z art.128 O.p., decyzje, od których nie służy odwołanie

w postępowaniu podatkowym są ostateczne. W sprawie decyzją wydaną w pierwszej instancji jest decyzja Prezydenta O. z dnia 14 sierpnia 2017 r. w sprawie uchylenia w całości decyzji ostatecznej tego organu z dnia 4 stycznia 2014 r. nr [...] w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości na 2014 r. w kwocie 89 zł i ustalenia zobowiązania w kwocie 136 zł. Z akt sprawy wynika, że od decyzji tej złożone zostało odwołanie, wskutek którego wydana została decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Olsztynie z dnia 28 września 2017 r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta O. z dnia 14 sierpnia 2017 r. Ta decyzja Kolegium, tj. z dnia 28 września 2017 r. jest decyzją ostateczną, w rozumieniu art.128 w zw. z art. 220 §1 O.p. Sprawa wymiaru podatku od nieruchomości na 2014 r., po wznowieniu postępowania, została bowiem dwukrotnie rozpatrzona (przez organy obu instancji), wobec czego wyczerpane zostały środki odwoławcze. Od decyzji tej strony mogły wnieść skargę do sądu administracyjnego, o czym zostały przez Kolegium pouczone w decyzji.

Sąd pierwszej instancji wskazał również, że w sprawie ze skargi dotyczącej niedopuszczalności odwołania sąd nie posiada kompetencji do oceny prawidłowości decyzji wydanej w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości na 2014 r. Sąd bowiem, ze względu na brzmienie art. 134 § 1 p.p.s.a., związany jest granicami sprawy, a te są wyznaczone przez przedmiot zaskarżenia, czyli w rozpatrywanej sprawie jest to postanowienie o niedopuszczalności odwołania.

Skarżący, reprezentowani przez pełnomocnika z urzędu, radcę prawnego - na podstawie art.173 p.p.s.a. - wnieśli skargę kasacyjną od wyroku sądu pierwszej instancji.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono:

1) Na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a., naruszenie przepisów prawa materialnego przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, polegające na:

a) naruszeniu art. 7 Konstytucji RP poprzez niewłaściwe prowadzenie postępowania (sprzeczne z prawem) przez Prezydenta O., który jeszcze przed wydaniem decyzji z dnia 28 września 2017 r. przez SKO w Olsztynie, wiedział, że Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego nakazał mu podjęcie odpowiednich działań mających wpływ na treść wydanego orzeczenia.

2) Naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 174 pkt 2 p.p.s.a.:

a) art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 222 k.p.a. polegające na kierowaniu się tytułem pisma stanowiącego konsekwencję wydanej przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Olsztynie decyzji z dnia 28 września 2017 r. nr [...], podczas gdy decydujące znaczenie odgrywa treść pisma, a nie jego tytuł, a tym samym pismo należało uznać za skargę od decyzji, z uwagi na brak wiedzy prawniczej po stronie skarżących,

b) art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 7 i art. 8 k.p.a. poprzez pominiecie, że już organ pierwszej instancji, tj. Prezydent O. naruszył zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa oraz zasadę informowania stron, gdyż

w toku postępowania odwoławczego przed Samorządowym Kolegium Odwoławczym w Olsztynie, nie wskazał, że Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego uznał jego działania podjęte w przedmiocie aktualizacji ewidencji gruntów i budynków za obarczone nieprawidłowościami, a wydana w sprawie decyzja jest niezgodna

z prawem,

c) art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 12 k.p.a. poprzez usankcjonowanie złamania przez Prezydenta O. zasady szybkości postępowania, który pomimo, iż 7 września 2017 r. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego nakazał mu podjęcie odpowiednich działań w zakresach wskazanych przez skarżących do dnia złożenia niniejszej skargi kasacyjnej sprawa nie została zakończona w pierwszej instancji.

Podnosząc powyższe zarzuty skarżący wnieśli o:

1) uchylenie wyroku w całości oraz rozpoznanie sprawy na podstawie art. 188 p.p.s.a.,

2) zasądzenie od organu odwoławczego na rzecz skarżących kosztów postępowania sądowego według norm przepisanych,

3) przyznanie wyznaczonemu pełnomocnikowi z urzędu wynagrodzenia za postępowanie kasacyjne według norm przepisanych; pełnomocnik oświadczył, że wynagrodzenie nie zostało uiszczone ani w części, ani w całości, ewentualnie skarżący wnieśli o:

4) uchylenie wyroku w zaskarżonej części i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi pierwszej instancji, na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący wskazali, iż 5 czerwca 2018 r. przekazali ustanowionemu pełnomocnikowi z urzędu pisma od Wojewódzkiego Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego, w których stwierdzono, że postępowanie Prezydenta O., których konsekwencją była wydana przez Prezydenta O. i, następnie, utrzymana w mocy przez organ odwoławczy decyzja, było obarczone wieloma nieprawidłowościami, które zgodnie z zaleceniami Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego miały zostać usunięte.

Skarżący, całe postępowanie administracyjne uznali za naruszające art. 7 Konstytucji RP poprzez podejmowanie działań sprzecznych z granicami wyznaczonymi przepisami prawa oraz sprzecznych z zasadami postępowania administracyjnego, w szczególności zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa, jak też zasadą szybkości działania.

Według skarżących, Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego

i Kartograficznego już we wrześniu 2017 r. dostrzegł liczne nieprawidłowości w wykonywaniu przez Prezydenta O. zadań w przedmiocie aktualizacji ewidencji gruntów i budynków, co jest podstawą do określenia wysokości podatku od nieruchomości. W związku z tym, uznali, że skoro Prezydent O. o dostrzeżonych nieprawidłowościach wiedział przed wydaniem decyzji w sprawie przez organ odwoławczy, to powinien podjąć odpowiednie kroki prawne i złożyć stosowne wnioski w sprawie, w tym rozważyć wniosek o zawieszenie postępowania. Prezydent O. nie podjął żądnych czynności, w konsekwencji organ odwoławczy wydał decyzję, a następnie postanowienie niekorzystne dla skarżących.

Dodatkowo, skarżący podnieśli, że nie bez znaczenia w sprawie pozostaje fakt, iż w postępowaniu przed organami administracji nie byli reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika oraz są osobami w podeszłym wieku, bardzo schorowanymi, co uniemożliwia im skorzystanie z pomocy prawnika we własnym zakresie, a tym samym - wszelkie ich wnioski i pisma powinny być analizowane

z uwzględnieniem tej okoliczności.

Według skarżących, rozpatrzyć należało, czy pisma wniesione po wydaniu przez organ odwoławczy decyzji z dnia 28 września 2017 r., bez względu na ich tytuł, należy potraktować jako skargę na decyzję, zgodnie z obowiązującą procedurą, bowiem o rodzaju pisma, a tym samym o sposobie nadania jemu biegu, nie decyduje jego tytuł, lecz treść i wola wnoszącego.

Organ nie wniósł odpowiedzi na skargę kasacyjną.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

| Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. |

|Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 poz. 1302 |

|ze zm.); dalej: "p.p.s.a.", Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu zaś bierze pod |

|rozwagę jedynie nieważność postępowania. Z akt sprawy nie wynika, aby zaskarżone orzeczenie zostało wydane w warunkach nieważności, |

|której przesłanki określa art. 183 § 2 p.p.s.a., zatem rozważania Naczelnego Sądu Administracyjnego mogły uwzględniać jedynie |

|ewentualne naruszenie wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów prawa procesowego i materialnego, jednak część z tych zarzutów nie |

|została skonstruowana w prawidłowy sposób. |

|W rozpatrywanej sprawie wnoszący skargę kasacyjną orzeczeniu sądu pierwszej instancji zarzucili zarówno naruszenie prawa procesowego, |

|jak i prawa materialnego. Jednak, podnosząc także zarzut naruszenia prawa materialnego (pkt 1 lit. a), skarżący w istocie zarzucili |

|naruszenie prawa procesowego, na co wskazuje określenie: "poprzez niewłaściwe prowadzenie postępowania". Zatem, wnoszący skargę |

|kasacyjną w istocie zmierzają do zakwestionowania zaakceptowanych przez sąd pierwszej instancji ustaleń faktycznych przyjętych w |

|sprawie przez organ podatkowy. |

|W zakresie naruszenia przepisów postępowania, skarżący zarzucili naruszenie przez sąd pierwszej instancji przepisów art. 151 p.p.s.a. |

|w zw. z art. 7, art. 8, art. 12 k.p.a. oraz art. 222 k.p.a. I, aczkolwiek w skardze kasacyjnej wadliwie wskazano, jako naruszające |

|postępowanie, przepisy k.p.a., zamiast przepisów Ordynacji podatkowej, które w sprawie stosował organ odwoławczy oraz sąd pierwszej |

|instancji, to jednak wobec uzasadnienia zarzutów w sposób wskazujący na istnienie ich odpowiedników w Ordynacji podatkowej, uznać |

|należało, że skarga kasacyjna spełnia wymogi konstrukcyjne przewidziane dla tego środka zaskarżania. Podniesione w skardze zarzuty |

|naruszenia przepisów art. 7, art. 8 i art. 12 znajdują odzwierciedlenie w art. 122, art. 121, art. 125 Ordynacji podatkowej, natomiast|

|zarzut naruszenia art. 222 k.p.a., wprawdzie umieszczony w Dziale VIII regulującym Skargi i wnioski, jednak odnoszący się do sposobu |

|odczytywania pism, znajduje swoje odzwierciedlenie w art. 125 § 1 Ordynacji podatkowej regulującym zasadę szybkości i ograniczonego |

|formalizmu. |

|Przechodząc zatem do oceny zasadności tych zarzutów, należy wskazać, że powołane w skardze kasacyjnej przepisy, w główniej mierze |

|regulujące zasady naczelne postępowania administracyjnego (art. 7, art. 8 i art. 12 k.p.a.), odzwierciedlone w art. 122, art. 121, |

|art. 125 § 1 Ordynacji podatkowej, stanowią, że: w toku postępowania organy podatkowe powinny podejmować wszelkie niezbędne działania |

|w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy (art. 122 - zasada prawdy materialnej); organy podatkowe |

|powinny działać na podstawie przepisów prawa, a postępowanie podatkowe powinno być prowadzone w sposób budzący zaufanie do organów |

|podatkowych, jak też, że organy podatkowe w postępowaniu podatkowym obowiązane są udzielać niezbędnych informacji i wyjaśnień o |

|przepisach prawa podatkowego pozostających w związku z przedmiotem tego postępowania (art. 121 - zasada zaufania i informowania |

|podatników); organy podatkowe powinny działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami |

|prowadzącymi do jej załatwienia (art. 125 § 1 - zasada szybkości i ograniczonego formalizmu). |

|Należy także wskazać, że - stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2017 r.|

|poz. 2188 ze zm.) - sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod |

|względem zgodności z prawem (kryterium legalności). Ocenie sądu podlegają zatem akty administracyjne co do ich zgodności zarówno z |

|przepisami prawa materialnego jak i przepisami postępowania. Zgodnie zaś z art. 134 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy |

|nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. |

|Przedmiotem skargi jest postanowienie organu odwoławczego stwierdzające niedopuszczalność odwołania. |

|Wskazać należy, że organ administracji publicznej jest gospodarzem toczącego się postępowania i, wobec tego - ciąży na nim szereg |

|obowiązków związanych z zapewnieniem prawidłowego przebiegu postępowania, rozumianego także jako uwzględnienie interesu społecznego |

|jak również słusznych interesów stron postępowania oraz wyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności w sprawie. Organ administracji |

|publicznej jako podmiot silniejszy, dysponujący władztwem administracyjnym, nie może wykorzystywać swojej dominującej pozycji na |

|niekorzyść strony. Wręcz przeciwnie - winien on, szczególnie wobec strony działającej bez pełnomocnika, której zachowanie wskazuje, iż|

|nie ma ona pełnego rozeznania w kwestiach procesowych lub materialnoprawnych, wypełniać wynikające z art. 121 O.p. obowiązki działania|

|w sposób budzący zaufanie oraz informowania stron. Wprawdzie, organ nie może pełnić roli pełnomocnika strony, to wobec podmiotu |

|którego zachowanie cechuje brak pełnego rozeznania w sprawie winien rozszerzyć działania informacyjne i zapewnić takiemu podmiotowi |

|podstawową wiedzę o pozostających w jego dyspozycji prawach procesowych, a także wyjaśniać intencje budzących wątpliwości działań. |

|Rolą organów administracji publicznej jest prowadzenie postępowania w taki sposób, aby pogłębiać zaufanie jego uczestników do władzy |

|publicznej i czuwanie aby strony nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa i w tym celu udzielanie im niezbędnych wyjaśnień i |

|wskazówek. Innymi słowy, wywodzony z zasady informowania, istnieje obowiązek organu zwrócenia się do strony o zajęcie jednoznacznego |

|stanowiska - jaki jest charakter i zakres żądania zawarty w złożonym przez nią piśmie, o ile oczywiście jest ono zredagowane |

|niezręcznie i mało zrozumiale (cyt. za T. Majer, Zasada ogólna zaufania obywateli do władzy publicznej [w:] Zasady ogólne Kodeksu |

|postępowania administracyjnego, red. P. Krzykowski, Olsztyn 2017 r. s.86). |

|Nadto, ugruntowane i niebudzące wątpliwości stanowisko sądów administracyjnych nakazuje przyjąć, iż postępowanie administracyjne nie |

|ma charakteru ściśle formalnego. Decydujące znaczenie zawsze powinny mieć rzeczywiste intencje wnioskodawcy, a nie sam tytuł, czy |

|nawet literalne jego brzmienie. Obowiązek dokładnego ustalania przedmiotu żądania zgłoszonego przez stronę wynika przede wszystkim z |

|przepisów określających ogólne zasady postępowania (por. wyrok NSA z dnia 24 sierpnia 2010 r. sygn. akt I OSK 1428/09). Zważyć nadto |

|należy, iż w każdym postępowaniu przed organem władzy publicznej obowiązuje ugruntowana w europejskiej kulturze zasada falsa |

|demonstratio non nocet, w myśl której - podstawowe znaczenie ma istota sprawy, a nie jej oznaczenie, a błędne oznaczenie sprawy nie |

|powinno pociągać za sobą automatycznie odmowy jej rozpoznania w danym trybie (m.in. orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego z dnia |

|3 grudnia 1996 r. sygn. akt K 25/95, czy wyrok z dnia 19 marca 2001 r. sygn. K 32/00, OTK ZU Nr 3/2001, poz. 50). Pisma stron |

|postępowania, które często nie posiadają dostatecznej wiedzy na temat procedury administracyjnej, organ administracji publicznej |

|winien oceniać z poszanowaniem zasad ogólnych oraz zawsze interpretować tak, aby umożliwić stronie najpełniejszą obronę jej woli oraz |

|praw jako strony postępowania administracyjnego. Organ, z uwzględnieniem okoliczności faktycznych i prawnych indywidualnej sprawy, |

|winien rozpoznawać wnioski strony zgodnie z ich treścią, jeżeli natomiast, wobec treści pisma nie jest możliwe jednoznaczne ustalenie |

|woli strony co do zakresu jej żądania, bądź istotnych dla sprawy okoliczności, organ zobligowany jest zwrócić się do strony z |

|zapytaniem odnośnie do treści jej żądania i jednocześnie pouczyć o ewentualnych wymogach formalnych, niezbędnych do realizacji |

|stosownych wniosków (por. wyrok NSA z dnia 6 października 2010 r. sygn. akt II OSK 1488/09). Nadto, rolą organu jest - w przypadku |

|wpływu pisma w terminie do wniesienia środka zaskarżania - przede wszystkim rozważyć czy z pisma strony wynika wola uruchomienia |

|dalszego, dopuszczalnego prawnie etapu postępowania. W ramach takiej analizy, nie można dokonywać niekorzystanej dla strony wykładni |

|znaczenia jej oświadczeń woli. Przeciwnie, organy dołożyć winny starań, aby strona mogła skorzystać z ustawowych możliwości |

|zaskarżenia decyzji. |

|Uwzględniając przywołane orzecznictwo sądów administracyjnych i stanowisko doktryny, wskazać należy, że organ przed wydaniem |

|zaskarżonego postanowienia, pismem z dnia 9 października 2017 r. nr [...] wystąpił do podatników o zajęcie jednoznacznego stanowiska, |

|czy ich pismo z dnia 5 października 2017 r. stanowi skierowaną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skargę na decyzję |

|Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Olsztynie z dnia 28 września 2017 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta O.z dnia 14 |

|sierpnia 2017 r. nr [...] w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości na 2014 r. Organ wskazał, że jeżeli pismo nie jest skargą |

|sądowoadministracyjną, to podatnicy powinni sprecyzować jego charakter i poinformował, że jeżeli nie udzielą odpowiedzi w terminie dni|

|7, pismo zostanie potraktowane jako skarga sądowoadministracyjna. |

|W odpowiedzi na to wezwanie, podatnicy pismem z dnia 19 października 2017 r. poinformowali organ, że ich pismo dotyczy "ponownego |

|zbadania sprawy przez ten sam skład SKO" i wnieśli o to, aby decyzje SKO zawierały wszechstronne uzasadnienia, pisząc cyt.: "Szanowna |

|Pani Prezes prosimy o spowodowanie aby decyzje SKO zawierały wszechstronne uzasadnienia." |

|Zatem, jak z tego wynika, organ odwoławczy w zaskarżonym postanowieniu ocenił pismo skarżących z dnia 5 października 2017 r. oznaczone|

|jako "Wniosek o ponowne zbadanie sprawy i wydanie orzeczenia. Decyzja [...] z dnia 28 IX 2017 r. jest niezasadna." z poszanowaniem |

|przywołanych zasad ogólnych wyrażonych w art. 121, art. 122 i art. 125 § 1 O.p. oraz zinterpretował to pismo tak, aby uniemożliwić |

|stronie najpełniejszą obronę jej woli oraz praw jako strony postępowania podatkowego. |

|Z akt sprawy wynika bowiem, że skarżący nie zgadzali się z argumentacją zawartą w decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w |

|Olsztynie z dnia 28 września 2017 r. nr [...], ale na wyraźne wezwanie organu odwoławczego, nie wyrazili woli, aby ich pismo potraktować|

|jako skargę sądowoadministracyjną, przeciwnie - wyraźnie zawnioskowali o ponowne rozpoznanie sprawy przez "ten sam skład SKO". |

|W tej sytuacji, wydanie przez organ odwoławczy postanowienia stwierdzającego niedopuszczalność odwołania należy ocenić jako zgodne z |

|art. 228 § 1 O.p. Organ bowiem nabrał wątpliwości, czy pismo skarżących oznaczone jako "Wniosek", a nie "Skarga", wyraża wolę |

|skarżących co do zaskarżenia decyzji z dnia 28 września 2017 r., czy też stanowi kolejne odwołanie w sprawie, tak jak ocenił to organ.|

|Te wątpliwości prawidłowo zrodziły się po stronie organu, skoro w osnowie pisma skarżący powołali decyzję z dnia 28 września 2017 r. i|

|pismo to nadali w terminie do wniesienia skargi sądowoadministracyjnej. Wobec zaistnienia w sprawie takich okoliczności, organ |

|prawidłowo zwrócił się do skarżących z zapytaniem, czy ich pismo stanowi kolejne odwołanie, czy też zawiera wolę zaskarżenia wydanej |

|decyzji z dnia 28 września 2017 r., a zatem, czy stanowi skargę sądowoadministracyjną. A, wobec jednoznacznej odpowiedzi skarżących na|

|wezwanie organu, że ich pismo nie stanowi skargi sądowoadministracyjnej, uprawnione było stwierdzenie przez organ niedopuszczalności |

|odwołania od decyzji ostatecznej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Olsztynie z dnia 28 września 2017 r. nr [...]. |

|Prawidłowo w konsekwencji także sąd pierwszej instancji ocenił legalność zaskarżonego postanowienia, jako wydanego zgodnie z art. 228 |

|§ 1 O.p., bowiem od decyzji ostatecznej nie przysługuje podatnikom ponowny środek zaskarżania w postaci odwołania, aczkolwiek w |

|uzasadnieniu wyroku sądu pierwszej instancji zabrakło w ogóle rozważań dotyczących wyczerpania przez organ odwoławczy procedury |

|wyjaśnienia treści pisma skarżących z dnia 5 października 2017 r. oraz pouczenia ich o konsekwencjach nieudzielenia odpowiedzi na to |

|pismo, co jednak nie zostało dostrzeżone przez wnoszących skargę kasacyjną, bowiem nie podnieśli oni zarzutu naruszenia art. 141 § 4 |

|p.p.s.a. |

|Nadto, bez wpływu na wynik sprawy pozostaje argument podnoszony w skardze kasacyjnej, iż to Prezydent O. naruszył zasadę pogłębiania |

|zaufania obywateli do organów państwa oraz zasadę informowania stron, gdyż w toku postępowania odwoławczego przed Samorządowym |

|Kolegium Odwoławczym w Olsztynie nie wskazał, że Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego uznał jego działania |

|podjęte w przedmiocie aktualizacji ewidencji gruntów i budynków za obarczone nieprawidłowościami, a wydana w sprawie decyzja jest |

|niezgodna z prawem, bowiem kwestia ta może stanowić okoliczność istotną w postępowaniu skargowym lub wymiarowym, lecz nie w |

|postępowaniu w sprawie oceny legalności postanowienia stwierdzającego niedopuszczalność odwołania, które ze swej istoty jest |

|postępowaniem procesowym formalnym, nie merytorycznym. Wobec tego, sąd pierwszej instancji - na podstawie art. 151 p.p.s.a. - |

|prawidłowo skargę oddalił. |

|W tej sytuacji - na podstawie art. 184 p.p.s.a. - skargę kasacyjną należało oddalić, bowiem zaskarżony wyrok sądu pierwszej instancji |

|nie narusza art. 151 p.p.s.a., ani przepisu art. 7 Konstytucji RP, ani też naczelnych zasad postępowania podatkowego określonych w |

|art. 121, art. 122 i art. 125 § 1 O.p., bowiem organy władzy publicznej działały w sprawie na podstawie i w granicach prawa. |

|Przywołane orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są w internetowej bazie orzeczeń NSA - http://orzeczenia.nsa.gov.pl. |