Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VIII SO/Wa 9/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-05-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 645  Sprawy nieobjęte symbolami podstawowymi 601644 oraz od 646-652
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Odmówiono przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia pełnomocnika
Powołane przepisy: article: art. 246 par. 1 pkt 2, art. 260
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Marek Wroczyński po rozpoznaniu w dniu 29 maja 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. K. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym w sprawie ze skargi M. K. na bezczynność Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej postanawia odmówić przyznania prawa pomocy


UZASADNIENIE

W uzasadnieniu wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym M. K. podał, że "sprawa jest trudna, nie do rozwiązania". Wyjaśnił, że nie posiada żadnego majątku, domu, nie osiąga dochodu. Pismem z dnia 5 maja 2015 r. referendarz sądowy zobowiązał skarżącego do złożenia dodatkowych informacji tj.: 1) wskazania wszystkich źródeł utrzymania (prace dorywcze, sezonowe itp.) oraz ich wysokości, 2) wskazania obiektywnych przyczyn w postaci np. choroby uniemożliwiających podjęcie jakiejkolwiek pracy, 3) wyjaśnienia kto ponosi bieżące koszty utrzymania skarżącego, 4) wskazania czyją własnością jest lokal, w którym skarżący zamieszkuje, 5) złożenia dokumentów obrazujących sytuację rodzinną i finansową skarżącego (np. zaświadczenie z właściwej jednostki do spraw opieki społecznej), 6) wskazania faktów potwierdzających zasadność wniosku o przyznanie prawa pomocy.

W odpowiedzi skarżący wyjaśnił, że jest bezpaństwowcem i od 25 lat nie ma możliwości zarobkowania. Postanowieniem z dnia 12 maja 2015 r. referendarz sądowy odmówił przyznania prawa pomocy M. K.. Pismem z dnia 18 maja 2015 r. skarżący wniósł sprzeciw od tego postanowienia wskazując, że powołane w nim przepisy kolidują ze stanem faktycznym opisanym we wniosku.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Wobec skutecznego wniesienia przez skarżącego sprzeciwu od postanowienia referendarza sądowego, złożony wniosek o przyznanie prawa pomocy podlegał rozpatrzeniu przez Sąd stosownie do treści art. 260 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej powoływana jako: "p.p.s.a.").

Na wstępie wskazać należy, że celem instytucji prawa pomocy jest zagwarantowanie dostępu do sądu osobom (zarówno fizycznym, jak i prawnym oraz innym jednostkom organizacyjnym), których wyjątkowo trudna sytuacja materialna nie pozwala na poniesienie kosztów postępowania. Stanowi ona realizację uprawnień wynikających z art. 45 ust. 1 i art. 77 ust. 2 Konstytucji RP.

Stosownie do art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a. przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Instytucja prawa pomocy jest jednak wyjątkiem od ogólnej zasady ustanowionej w art. 199 p.p.s.a., zgodnie, z którą strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie, chyba, że przepis szczególny stanowi inaczej. Ciężar wykazania okoliczności uzasadniających przyznanie prawa pomocy, o których mowa w art. 246 § 1 p.p.s.a. spoczywa na stronie składającej wniosek o jego przyznanie. To strona ma przekonać sąd, iż znajduje się w określonej sytuacji, która uniemożliwia poniesienie kosztów postępowania. W związku z tym powinna należycie uzasadnić i uprawdopodobnić okoliczności, które podaje we wniosku o przyznanie prawa pomocy i jeżeli fakty, które podaje we wniosku, nie znajdują pokrycia w aktach sprawy lub pozostają w sprzeczności z zawartymi tam informacjami o stanie majątkowym, istnieją podstawy do odmowy przyznania prawa pomocy ( postanowienie NSA z dnia 7 marca 2012 r., I OZ 125/12, LEX nr 1120734).

Uchylenie się strony od obowiązków nałożonych w toku postępowania o przyznanie prawa pomocy jest przeszkodą wykluczającą uprawdopodobnienie wskazanych we wniosku okoliczności, a w konsekwencji przyznania prawa pomocy w żądanym przez stronę zakresie (zob. postanowienie NSA z dnia 27 lutego 2012 r., II FZ 128/12, LEX nr 1116173). Nieprzedstawienie przez wnioskodawcę swojej sytuacji majątkowej obejmującej zarówno dochody, ponoszone wydatki jak i inny majątek będący w jego posiadaniu, skutkuje brakiem wystarczających danych co do jego rzeczywistej sytuacji majątkowej. To z kolei uniemożliwia dokonanie pełnej oceny czy poniesienie przez stronę kosztów postępowania uzasadnia przyznanie jej prawa pomocy (zob. postanowienie NSA z dnia 21 lutego 2012 r., II GZ 52/12, LEX nr 1125486).

Za niewystarczające w przedmiotowej sprawie należy uznać gołosłowne twierdzenia skarżącego jakoby od wielu lat nie posiadał jakichkolwiek źródeł utrzymania i żadne osoby trzecie nie ponosiły za niego tych kosztów. Skarżący podnosi, że jest od 1980 r. jest bezpaństwowcem, a od 2002 r. osobą bezdomną, nie może podjąć żadnej pracy także dorywczej czy sezonowej. Twierdzeń tych w żaden sposób jednak nie uprawdopodobnił, nie przedstawił żadnego dowodu choćby w części potwierdzającego podnoszone okoliczności, co czyni je sprzecznymi z zasadami logiki i doświadczenia życiowego. Zawarte natomiast w sprzeciwie oraz piśmie z dnia 28 maja 2015 r. informacje pozostają bez związku z wykazaniem przesłanek uzasadniających przyznanie prawa pomocy.

Odmowa zatem przyznania prawa pomocy podyktowana jest w tym przypadku nienależytym, sprowadzającym się do przedstawienia niewiarygodnych i niepełnych informacji, wykonaniem nałożonego na stronę zobowiązania z dnia 28 kwietnia 2015 r. do uzupełnienia wniosku o przyznanie prawa pomocy, które spowodowało, że niemożliwe jest ustalenie, czy skarżący spełnia przesłanki przyznania prawa pomocy.

Z wymienionych wyżej względów na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 i art. 260 p.p.s.a Sąd postanowił, jak w sentencji.