Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt II SA/Bk 508/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2013-12-30 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Planowanie przestrzenne
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność aktu prawa miejscowego w całości
Stwierdzono, że zaskarżony akt nie może być wykonany w całości
Powołane przepisy: article: art. 28 ust. 1, art. 6 ust. 1
journal: Dz.U. 2012 poz 647
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity
article: art. 36 pkt 2, art. 124 pkt 8
journal: Dz.U. 2012 poz 145
law: Ustawa z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Roleder, sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska (spr.),, sędzia NSA Anna Sobolewska-Nazarczyk, Protokolant st. sekretarz sądowy Marta Lawda, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 19 grudnia 2013 r. sprawy ze skargi E. P., A. i A. D., B. B., K. T., L. G. i K. R. na uchwałę Rady Miejskiej B. z dnia [...] kwietnia 2007 r. nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części Osiedla J. (rejon przedłużenia ulicy J.) w B. 1. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały w całości, 2. stwierdza, że zaskarżona uchwała nie może być wykonana w całości do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, 3. zasądza od Rady Miejskiej B. na rzecz: E. P., A. D., B. B., K. T., L. G. i K. R. kwoty po [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Uchwałą nr [...] z dnia [...] kwietnia 2007 r. Rada Miasta B. uchwaliła miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego części osiedla J. (rejon przedłużenia ul. J.) w B.

Uchwałę tę do sądu administracyjnego, na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy

o samorządzie gminnym, po uprzednim bezskutecznym wezwaniu organu do usunięcia naruszenia prawa, zaskarżyli E. P., E. i W. W., A. i A. D., B. B., K. T., L. G., K. R. Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2013 r. odrzucono skargę E. i W. W. z uwagi na nieuiszczenie wymaganego wpisu. Skarżący zarzucili rażące naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. § 26 ust. 1

i 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz art. 124 pkt 8 i art. 36 pkt 2 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. - Prawo wodne, z uwagi na brak rozwiązań zamiennych w miejscowym planie zagospodarowania terenu,

w kwestii związanej z możliwością wykorzystania zbiorników bezodpływowych oraz zakazu budowy studni niewymagających pozwolenia wodnoprawnego. Wskazując na powyższe uchybienia, skarżący wnieśli o:

- wyeliminowanie z obrotu prawnego § 67 ust. 6 zaskarżonego planu, zakazującego stosowania indywidualnych oczyszczalni ścieków i zbiorników szczelnych, lub zmianę planu dopuszczającą zastosowanie rozwiązań zamiennych bądź tymczasowych

w zakresie odprowadzania ścieków,

- wyeliminowanie z obrotu prawnego § 69 ust. 5 zaskarżonego planu niedopuszczającego budowy studni niewymagających pozwolenia wodnoprawnego.

Nadto skarżący wnieśli o zasądzenie na ich rzecz zwrotu kosztów postępowania, według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi podano, że wg działu II - "Ustalenia ogólne planu", rozdział 1 Funkcje terenów, zasady ochrony i kształtowania ładu przestrzennego oraz parametry i wskaźniki zabudowy - § 8 - wiodącą funkcją obszaru opracowania jest zabudowa mieszkaniowa, a podstawowym typem zabudowy mieszkaniowej na terenie opracowania jest zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna wolnostojąca. Nieruchomości skarżących znajdują się na obszarze oznaczonym m.in. symbolami 22 MN, 24 MN, 33 MN, 34 MN. Tereny oznaczone na rysunku planu symbolami MN przeznacza się pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną wraz z obiektami

i urządzeniami towarzyszącymi. Według § 67 ust. 1 planu, ścieki sanitarne z obszaru objętego planem odprowadzane będą do miejskiej kanalizacji sanitarnej.

Na obszarze, na którym znajdują się działki skarżących, brak jest możliwości podłączenia do miejskiej kanalizacji sanitarnej. W związku z tym konieczne jest wykonanie tymczasowego bezodpływowego zbiornika szczelnego na ścieki. Natomiast ust. 6 § 67 uchwały wprowadza zakaz stosowania indywidualnych oczyszczalni ścieków i zbiorników szczelnych. Skarżący powołując się na wyrok NSA z 16 lutego 2012 r., II OSK 2435/10 podnieśli, że brak rozwiązań zamiennych

w miejscowym planie zagospodarowania terenu, w kwestii związanej z możliwością wykorzystania zbiorników bezodpływowych, jest niezgodny z konstytucyjnym prawem własności i wolnością zabudowy, oraz narusza konstytucyjnie gwarantowaną zasadę równości wobec prawa. Wskazali, że przepisami stanowiącymi uzupełnienie przepisów planu, są uregulowania zawarte w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury

z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Według § 26 ust. 1 rozporządzenia, działka budowlana przewidziana pod zabudowę budynkami przeznaczonymi na pobyt ludzi, powinna mieć zapewnioną możliwość przyłączenia uzbrojenia działki lub bezpośrednio budynku do sieci wodociągowej, kanalizacyjnej, elektroenergetycznej

i ciepłowniczej. A według § 26 ust. 3 rozporządzenia w razie braku warunków przyłączenia sieci wodociągowej i kanalizacyjnej działka, o której mowa w ust. 1, może być wykorzystana pod zabudowę budynkami przeznaczonymi na pobyt ludzi, pod warunkiem zapewnienia możliwości korzystania z indywidualnego ujęcia wody,

a także zastosowania zbiornika bezodpływowego lub przydomowej oczyszczalni ścieków, jeżeli ich ilość nie przekracza 5 m3 na dobę. Z informacji uzyskanych od W. B. Sp. z o.o. wynika, że w obszarze obejmującym działki skarżących, nie ma możliwości podłączenia do miejskiej sieci kanalizacji sanitarnej. W związku z tym, konieczne jest zastosowanie rozwiązania zamiennego w postaci zbiornika szczelnego bezodpływowego, aby były spełnione założenia ww. miejscowego planu zagospodarowania terenu, dotyczące przeznaczenia terenu

o symbolu MN. Przy innym rozumieniu planu, działki straciłyby swój status działki budowlanej. Skarżący podnieśli, że teren objęty planem zagospodarowania, uchwalonym uchwałą nr [...] Rady Miejskiej B. z dnia [...] stycznia 2012 r., od terenu objętego planem, na którym leżą działki skarżących, jest oddzielony jedynie drogą, a na terenach objętych tą uchwałą, według § 24 w zakresie zaopatrzenia w wodę dopuszcza się korzystanie z własnych ujęć wody zgodnie

z zasadami zawartymi w przepisach odrębnych oraz na podstawie § 25 ww. uchwały - w zakresie odprowadzenia ścieków komunalnych: dopuszcza się tymczasowo do zbiorników szczelnych (do czasu wybudowania kanalizacji sanitarnej w przyległych ulicach) w przypadku realizacji budynków mieszkalnych jednorodzinnych, zgodnie

z zasadami zawartymi w przepisach odrębnych - czyli w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Plan zagospodarowania

nr XXII/209/12 nie nakazuje inwestorom uzyskiwania pozwolenia wodnoprawnego,

a według art. 124 pkt 8 ustawy - Prawo wodne pozwolenie wodnoprawne nie jest wymagane na pobór wód powierzchniowych lub podziemnych w ilości nieprzekraczającej 5m3 na dobę - co stanowi zwykłe korzystanie z wód na potrzeby własnego gospodarstwa domowego - art. 36 pkt 2. Nakaz uzyskiwania pozwolenia wodnoprawnego w przypadku skarżących - narusza konstytucyjnie gwarantowaną zasadę równości wobec prawa oraz jest niezgodny z zapisami art. 124 pkt 8 oraz

art. 36 pkt 2.ustawy - Prawo wodne. Przed zakupem działek skarżący zasięgali opinii pracowników Urzędu Miejskiego w B. oraz pracowników Departamentu Architektury i Urbanistyki, w żadnym przypadku nie otrzymali informacji, że na danym terenie może być problem z uzyskaniem pozwolenia na budowę, byli zapewniani również o planowanych inwestycjach w postaci rozwoju infrastruktury, zwłaszcza że na terenie objętym uchwałą nr [...] z dnia [...] kwietnia 2007 r. istnieje zabudowa jednorodzinna. Właściciele istniejących nieruchomości posiadają zbiorniki szczelne, a w okresie obowiązywania planu zostały wydane pozwolenia na budowę, wraz

z pozwoleniem na zastosowanie zbiorników szczelnych, innym inwestorom dla inwestycji położonych na terenie objętym ww. miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Taka sytuacja narusza konstytucyjnie gwarantowaną zasadę równości wobec prawa wszystkich obywateli.

Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie jako nieuzasadnionej. Podał, że kwestionowana uchwała została przygotowana i podjęta z zachowaniem wszystkich wymogów proceduralnych wynikających z dyspozycji art. 17 ustawy

z o planowaniu zagospodarowaniu przestrzennym. Projekt planu był trzykrotnie wykładany do publicznego wglądu. Po wyłożeniu w dniach [...] czerwca 2005 r.

– [...] lipca 2005 r. wpłynęły uwagi dotyczące między innymi dopuszczenia stosowania zbiorników szczelnych i indywidualnych ujęć wody. Uwagi te zostały rozpatrzone i uwzględnione zarządzeniem Prezydenta Miasta B. Uwzględnienie uwag spowodowało wprowadzenie zmian do projektu planu i opracowanie aneksu do prognozy oddziaływania na środowisko oraz konieczność powtórzenia procedury

w niezbędnym zakresie, w tym wypadku konieczność ponownego uzgodnienia

z Wojewodą P. i P. Wojewódzkim Inspektorem Sanitarnym. Z uwagi na wprowadzone zapisy dopuszczające realizacje indywidualnych ujęć wody zbiorników szczelnych Wydział Ochrony Środowiska i Rolnictwa Urzędu Wojewódzkiego w B. zaopiniował negatywnie projekt planu, a P. Wojewódzki Inspektor Sanitarny postanowieniem z dnia [...] października 2005 r. odmówił uzgodnienia. Zaskarżone przez Gminę B.postanowienie zostało utrzymane w mocy przez organ odwoławczy. Projekt planu nie spełniał więc wymogów formalnych i w takiej wersji nie mógł być uchwalony. Organ podał, że podjęcie postępowania planistycznego faktycznie oznacza złożoną i skomplikowaną procedurę. Obejmuje ono wszystkie czynności podejmowane przez radę gminy. Zgodnie z art. 17 pkt 6 i 7 ustawy wójt, burmistrz albo prezydent miasta po podjęciu przez radę gminy uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego obowiązany był między innymi do wystąpienia o opinie o projekcie planu do organów wskazanych w pkt 6 oraz do wystąpienia o uzgodnienie projektu planu z organami wskazanymi w pkt 7. Organy planistyczne związane są treścią uzgodnień poczynionych przez właściwe podmioty, które to uzgodnienie następuje w formie postanowienia zaskarżalnego zażaleniem i ewentualnie skargą do sądu administracyjnego. Jeśli wójt (burmistrz, prezydent miasta) został zobligowany do uzgodnienia projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego

z podmiotami wymienionymi w art. 17 ustawy to ostateczne stanowisko uzyskane w tej postaci należy uznać za bezwzględnie wiążące. W ponownie zmienionym projekcie ustalono zaopatrzenie w wodę z miejskiej sieci wodociągowej, a odprowadzanie ścieków do miejskiej kanalizacji sanitarnej. Jednocześnie wprowadzono zakaz stosowania indywidualnych ujęć wód, przydomowych oczyszczalni ścisków

i zbiorników szczelnych. Po zebraniu wszystkich wymaganych prawem opinii

i uzgodnień taka wersja projektu planu została ostatecznie uchwalona. Odmienne postępowanie stanowiłoby istotne naruszenie trybu sporządzania planu miejscowego. Organ wskazał, że aktualnie z inicjatywy Radnych Rady Miasta B. została podjęta uchwała nr [...] z dnia [...] maja 2013 r. w sprawie przystąpienia do sporządzania zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części osiedla J. (rejon przedłużenia ul. J.) w B. Celem zamiany jest dopuszczenie stosowania indywidualnych systemów zaopatrzenia w wodę i odprowadzenia ścieków w okresie przejściowym, do czasu realizacji miejskiej infrastruktury technicznej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył co następuje.

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., zwanej p.p.s.a.), sądy administracyjne dokonują kontroli administracji publicznej, stosując środki prawne określone w ustawie. Zasadność kontroli polega na zbadaniu zgodności z prawem zaskarżonego aktu, tak pod względem błędów formalnoprawnych, jak

i materialnoprawnych.

Skarga złożona została w trybie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591, ze zm.), według którego każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. W pierwszej kolejności należy zatem rozważyć dopuszczalność złożenia skargi w kontekście spełnienia kryteriów określonych

w powołanym art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, a więc czy zaskarżona uchwała jest aktem z zakresu administracji publicznej, czy narusza interes prawny lub uprawnienie skarżących, a także, czy skarżący wyczerpali ustawowy wymóg dopuszczalności złożenia skargi po uprzednim wezwaniem Rady Gminy

w B. do usunięcia naruszenia prawa przedmiotową uchwałą.

W ocenie Sądu, na wszystkie trzy pytania należy odpowiedzieć twierdząco. Skarżona uchwała dotyczy uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego będącego aktem prawa miejscowego, co w konsekwencji przesądza, iż stanowi akt z zakresu administracji publicznej. Działki położone w obszarze oznaczonym symbolami 24 MN, 22 MN, 33 MN, 34 MN planu stanowią własność skarżących, a zatem podjęta uchwała dotyczy ich interesu prawnego, jako wynikającego z przysługiwania im prawa własności do przedmiotowych działek gruntu. Nie budzi również wątpliwości, iż skarżący wnieśli skargę z dochowaniem wymaganego prawem terminu.

Zasadniczy spór w sprawie sprowadza się do odpowiedzi na pytanie, czy rada gminy, uchwalając plan zagospodarowania przestrzennego, miała kompetencje do uzależnienia realizacji niezależnej zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej na terenie przeznaczonym pod taką zabudowę od spełnienia warunku przyłączenia działek do miejskiej sieci wodociągowej i sanitarnej z jednoczesnym zakazem budowy indywidualnych studni oraz zbiorników na ścieki w sytuacji, gdy sieci miejskie na danym terenie nie istnieją

Problematyka planowania przestrzennego normowana jest przepisami ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym

(Dz.U. z 2012 r., poz. 647, ze zm., dalej powoływana jako: "u.p.z.p")., która w art. 3 ust. 1 do zadań własnych gminy zalicza kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej na terenie gminy, w tym uchwalanie miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego. W literaturze przedmiotu i w orzecznictwie, określane jest to "władztwem planistycznym". Uprawnienia gminy do autonomicznego decydowania o przeznaczeniu i zagospodarowaniu terenu są jedynie ograniczone bezwzględnie obowiązującymi przepisami prawa. Oznacza to, że gmina może samodzielnie decydować o sposobie zagospodarowania terenu, wprowadzając do miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego bądź to precyzyjne zapisy, bądź też postanowienia ogólne dla poszczególnych terenów pod tym jednak warunkiem, że następuje to bez naruszenia przepisów. Przejawem kontroli nad przestrzeganiem przez gminy prawa w zakresie władztwa planistycznego, jest art. 28 ust. 1 u.p.z.p., który stanowi, że naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego lub istotne naruszenie trybu jego sporządzania a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie powoduje nieważność uchwały rady gminy w całości lub

w części.

Treść przepisu art. 6 ust. 1 u.p.z.p. stanowi, iż ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego kształtują wraz z innymi przepisami sposób wykonywania prawa własności nieruchomości. Współkształtowanie przez miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego wraz z innymi przepisami prawa treści prawa własności stanowi przewidziane w art. 140 k.c. przedmiotowe ograniczenie

w sposobie wykonywania tego prawa. Wyposażenie rady gminy w kompetencje do wiążącego określania treści prawa własności nieruchomości jest głównym atrybutem władztwa planistycznego gminy (art. 4 u.p.z.p.). Dlatego też, miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego sporządzony i uchwalony na zasadach i w trybie określonym w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz

w zgodzie z powszechnie obowiązującymi przepisami, mimo niosących w swej treści ograniczeń w wykonywaniu prawa własności nieruchomości, nie narusza konstytucyjnej zasady ochrony własności przewidzianej w art. 21 ustawy zasadniczej. Trzeba jednak pamiętać o tym, iż każde ograniczenie prawa własności, w tym także to uzasadnione ochroną praw osób trzecich, bądź interesem publicznym, powinno zostać wyrażone w sposób maksymalnie precyzyjny, albowiem jest rozwiązaniem wyjątkowym w stosunku do zasady ochrony prawa własności. W razie wątpliwości dotyczących zakresu jego ograniczenia należy więc dokonywać wykładni na korzyść zasady. Trybunał Konstytucyjny w jednym z orzeczeń odnoszących się do problematyki konstytucyjnej ochrony prawa własności wskazał, że "wszelkie ograniczenia własności, ustanowione w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego, muszą być zgodne z normami konstytucyjnymi wyznaczającymi granice ingerencji prawodawczej w prawo własności. Naruszenie tego wymogu może stanowić podstawę do stwierdzenia nieważności uchwały rady gminy przez organy sprawujące nadzór nad samorządem terytorialnym" (wyrok TK z dnia 7 lutego 2001 r., K 27/00, OTK z 2000 r., nr 2, poz. 29).

Zaznaczyć należy, iż władztwo planistyczne oparte jest na ustawowym umocowaniu do wprowadzania ograniczeń w prawach konstytucyjnie chronionych - art. 3 ust. 1 u.p.z.p., to własność może być ograniczona w zakresie w jakim nie narusza to istoty prawa własności, z poszanowaniem zasady proporcjonalności, przez co należy rozumieć zakaz nadmiernej, w stosunku do chronionej własności, ingerencji w strefę praw i wolności jednostki. Przedmiotowe ograniczenie musi również znajdować podstawę prawną do jego ustalenia.

Odnosząc powyższe rozważania do stanu fatycznego sprawy niniejszej, Sąd przyznał rację zarzutom skargi.

Z treści zaskarżonej uchwały § 4 i § 8 wynika, że jej celem najistotniejszym było przeznaczenie terenów pod zabudowę mieszkaniową, a jej wiodącą funkcją miała być zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna wolnostojąca. Realizacja zabudowy mieszkaniowej wymaga m.in. unormowania możliwości zaopatrzenia

w wodę i odprowadzania ścieków. Nie ulega wątpliwości, że kolektor sanitarny, do którego nakazano odprowadzanie ścieków (§ 67 ust. 1, 2), jak również sieć wodociągowa (§ 67 ust. 1, 2) nie istnieją, pomimo obowiązywania planu od 2007 roku. Zakaz budowy indywidualnych oczyszczalni ścieków i zbiorników szczelnych, jak również zakaz budowy studni nie wymagających pozwolenia wodnoprawnego, zapisane odpowiednio w § 67 ust. 6, § 69 ust. 5 uchwały, doprowadziły do niemożliwości realizacji zabudowy na działkach skarżących. Stanowią naruszenie

art. 6 u.p.z.p. po pierwsze dlatego, że nie sankcjonują zasady: "ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego kształtują wraz z innym przepisami sposób wykonywania prawa własności nieruchomości", po drugie naruszają prawo własności skarżących przez uniemożliwienie im zagospodarowania działek, zgodnie z przepisami odrębnymi.

Plan miejscowy winien zawierać przepisy współgrające z przepisami innych ustaw

i aktów podustawowych. Takimi przepisami są m.in. ustawy: Prawo budowlane

z 7.07.1994 r. (Dz.U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623), Prawo wodne z 18.07.2001 r. (Dz.U. z 2012 r., poz. 145), jak również Rozporządzenie Ministra Infrastruktury

z 12.04.2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 7, poz. 680).

Jak trafnie zauważają skarżący, § 26 ust. 3 rozporządzenia dopuszcza korzystanie

z indywidualnego ujęcia wody i odprowadzanie ścieków do zbiornika bezodpływowego bądź przydomowej oczyszczalni ścieków w sytuacji, gdy nie ma możliwości podłączenia nieruchomości do ogólnej sieci wodociągowej

i kanalizacyjnej.

Ustawa Prawo wodne w art. 124 pkt 8 oraz w art. 36 pkt 2 określa warunki, przy spełnieniu których nie jest wymagane pozwolenie wodnoprawne w celu poboru wody (chodzi o zaopatrzenie w wodę gospodarstw domowych w ilości do 5 m3 na dobę). Tymczasem zapis planu w § 69 ust. 5 zawiera sprzeczne unormowanie, nakazując uzyskiwanie pozwoleń wodnoprawnych bez ograniczenia ilości poboru wody.

Zgodnie z treścią art. 28 ust. 1 u.p.z.p. naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego jest powodem do stwierdzenia jego nieważności. W ocenie Sądu zapisy zawarte w planie miejscowym, sprzeczne z unormowaniami ustaw resortowych i aktów wykonawczych do nich, stanowią naruszenie zasad sporządzania planu, wymagające stwierdzenia nieważności z art. 28 ust. 1 u.p.z.p.

Organ planistyczny został, co prawda, postawiony w sytuacji trudnej podczas uchwalania spornego planu, ponieważ jego poprzednia wersja dopuszczająca stosowanie zbiorników szczelnych na nieczystości i indywidualne ujęcia wody (choćby do czasu pobudowania sieci) spotkała się z negatywną opinią Wydziału Ochrony Środowiska i Rolnictwa Urzędu Wojewódzkiego w B. oraz odmową uzgodnienia przez P. Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego (postanowienie z dn. [...].10.2005 r.). O ile opinie innych organów nie są wiążące, to należy zgodzić się ze stanowiskiem organu, że odmowa uzgodnienia projektu planu (w tym przypadku przez . Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego) była aktem wiążącym organ planistyczny. Oznaczała niemożność uchwalenia planu

w projektowanym kształcie. Co do tej kwestii stanowisko w orzecznictwie sądowoadministracyjnym jest spójne (vide: wyrok WSA w Gdańsku z dn. 2.03.2011 r. – II SA/Gd 813/10, wyrok WSA w Olsztynie z dn. 7.09.2010 r. – II SA/Ol 687/10, wyrok NSA z dn. 31.08.2010 r. – II OSK 1312/09, wyrok WSA we Wrocławiu

z dn. 12.03.2012 r. – II SA/Wr 910/11).

W realiach sprawy niniejszej pozostawały organowi planistycznemu, zdaniem Sądu, dwa rozwiązania: uchwalić plan miejscowy z zachowaniem wymogu art. 17 pkt 7 u.p.z.p. i utrzymać wersję uzgodnioną z P. Wojewódzkim Inspektorem Sanitarnym, ale z naruszeniem przepisów art. 28 ust. 1 w zw. z art. 6 u.p.z.p.,

albo – odstąpić od uchwalania spornego planu. Wybór dokonany przez organ nie był, w ocenie Sądu, trafny.

Wprowadzając uzależnienie zagospodarowania działek przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową od wcześniejszego wybudowania sieci wodociągowej

i kanalizacyjnej, Rada Gminy w B. przekroczyła przysługujące jej władztwo planistyczne (art. 3 ust. 1, art. 6 ust. 1 u.p.z.p.), albowiem w sposób nieuzasadniony, nieznajdujący oparcia w obowiązujących przepisach prawa, ograniczyła prawo własności przysługujące skarżącym do działek położonych w obszarze oznaczonym symbolem 24 MN, 22 MN, 33 MN, 34 MN. Wprowadzone ograniczenie skutkowało tym, że mimo obowiązywania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, skarżący nie mogą zagospodarować posiadanych działek zgodnie z przewidzianym sposobem ich zagospodarowania.

Sąd nie stwierdził istotnego naruszenia trybu sporządzania spornego planu,

o czym stanowi art. 28 ust. 1 u.p.z.p. Procedura planistyczna została przeprowadzona starannie i prawidłowo.

Stwierdzając nieważność zaskarżonej uchwały w całości (a nie tylko

w zakresie § 67 ust. 6, § 69 ust. 5, jak początkowo żądali skarżący), Sąd miał na względzie charakter tego planu, którego istotę stanowiło generalnie przeznaczenie terenów z niezabudowanych (rolnych) na budowlane. Aby nie doszło do utraty budowlanego charakteru nieruchomości, niezbędnym jest zapewnienie im dostępu do urządzeń wodociągowych i kanalizacyjnych (w przeciwnym razie właściciele działek nie uzyskają pozwoleń na budowę). W wielu miejscach planu znajdują się odniesienia związane mniej lub bardziej z problematyką wodno-ściekową. Stąd też Sąd nie twierdzi, ż cała treść planu jest niezgodna z prawem, ale wymaga przeprowadzenia analizy planistów po to, by nie doszło do zapisów niespójnych albo wykluczających się wzajemnie. Skoro trwają prace nad zmianą (jak twierdzą pełnomocnicy organu) spornego planu, niezbędne będą ponowne uzgodnienia, które być może doprowadzą tym razem do pełnej harmonii z przepisami ustawy planistycznej i innych przepisów z nią związanych.

Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a.

w zw. z art. 28 u.p.z.p. stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały. Konsekwencją uwzględnienia skargi było stwierdzenie, na podstawie art. 152 p.p.s.a., że zaskarżona uchwała nie może być wykonana do czasu uprawomocnienia się wyroku.

O kosztach orzeczono na mocy art. 200 p.p.s.a.