Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA 3395/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2004-11-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Jarecka, Sędzia WSA Andrzej Jagiełło, Sędzia WSA Małgorzata Długosz-Szyjko (spr.), Protokolant Robert Powojski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 listopada 2004 r. sprawy ze skargi "K" spółka z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] listopada 2003 r. Nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za 2001 r. 1) uchyla zaskarżoną decyzję; 2) stwierdza, że zaskarżona decyzja nie może być wykonywana w całości; 3) zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w W.na rzecz Skarżącej spółki kwotę [...] zł ([...] złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego; 4) zarządza zwrot z kasy sądu kwoty [...] ([...] złotych) stanowiącej różnicę pomiędzy kosztami pobranymi a należnymi.


UZASADNIENIE

Po przeprowadzeniu kontroli skarbowej za rok 2001 w Skarżącej spółce organ kontroli uznał, że spółka zaniżyła podstawę opodatkowania podatkiem dochodowym od osób prawnych o kwotę [...] zł wynikającą z rozliczenia straty za rok 1998. Według organu kontroli strata, którą poniosła spółka za ten rok wynosiła [...] zł, a nie jak wykazała spółka w zeznaniu podatkowym [...] zł.

W decyzji z dnia [...] grudnia 2002r. nr [...] Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w W. określił zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym za rok 2001 w kwocie [...] zł oraz określił nadpłatę w kwocie [...] zł w związku z uiszczeniem przez Skarżącą wcześniej należności na poczet tego podatku.

Na powyższą decyzję spółka wniosła odwołanie do Dyrektora Izby Skarbowej w W. W złożonym odwołaniu zarzuciła naruszenie art. 120, 122, 180 i 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. Nr 137, poz. 926 ze zm.) przez niewyjaśnienie wszystkich istotnych dla rozstrzygnięcia okoliczności faktycznych. Podniosła, że ustalenia organu kontroli skarbowej odnośnie wysokości straty za rok 1998 podlegającej odliczeniu w 2001r. nie znajdują oparcia w obowiązującym prawie i naruszają art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992r. o podatku dochodowym od osób prawnych (jedn. tekst: Dz.U. z 2000r. Nr 54 poz. 654 ze zm.). Przytoczyła argumenty zgłoszone w postępowaniu w sprawie określenia straty podatkowej za rok 1998 dotyczące nieprawidłowości nieuznania za koszty uzyskania przychodu części uregulowanych należności wynikających z umowy z 29 grudnia 1998r. o współpracy. Spółka wniosła także o prawidłowe ustalenie wysokości kosztów uzyskania przychodów za rok 2001, z uwzględnieniem wydatków na spłatę odsetek od pożyczki otrzymanej od jedynego udziałowca, spłaconej w 2000r. Spółka argumentowała, że błędnie wyłączyła z kosztów kwotę zapłaconych odsetek, bowiem w związku ze spłatą pożyczki w 2000r. i spełnieniem dyspozycji wynikającej z art. 16 ust. 7a, art. 16 ust.1 pkt 61 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych nie miał zastosowania.

Dyrektor Izby Skarbowej uznał zarzuty odwołania w części dotyczącej uwzględnienia w kosztach uzyskania przychodów kwoty [...] zł stanowiącej wydatek z tytułu spłaty odsetek od pożyczki otrzymanej od udziałowca. Zasadność pozostałych zarzutów nie została uznana. Po uwzględnieniu kosztów z tytułu odsetek zobowiązanie w podatku dochodowym od osób prawnych należne od skarżącej spółki zostało określone w kwocie [...] zł , a nadpłata w podatku określona została w kwocie [...] zł.

Na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] listopada 2003r. nr [...]Spółka złożyła skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego, w której zarzuciła naruszenie przepisów prawa procesowego (art. 120, 122, 180 §1, 191 i 210 § 4 Ordynacji podatkowej) poprzez wadliwie prowadzone postępowanie dowodowe oraz materialnego (art. 15 ust 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz art. 16 a ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych) i wniosła o jej częściowe uchylenie. W uzasadnieniu skargi spółka podniosła, że ustalając zobowiązanie w podatku dochodowym za rok 2001 organy podatkowe nie uwzględniły w kosztach uzyskania przychodów kwoty [...] stanowiącej odpisy amortyzacyjne, które jak wynika z decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...] listopada 2003r nr [...] winny być uwzględnione w tym roku

Pozostałe podniesione w uzasadnieniu skargi argumenty dotyczyły prawidłowości określenia przez organy podatkowe wysokości straty podatkowej za 1998r. co skutkowało w odniesieniu do 2001r. zmianą wysokości kwoty straty do odliczenia od dochodu.

Dyrektor Izby Skarbowej w W. w odpowiedzi na skargę uznał jedynie zasadność zarzutu nieuwzględnienia w kosztach uzyskania przychodów roku 2001 właściwej kwoty odpisów amortyzacyjnych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie , który stał się właściwy do rozpatrzenia niniejszej skargi stosownie do przepisów art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.), zważył co następuje:

Kontrola zaskarżonej decyzji pod względem jej zgodności z prawem w świetle art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25.07.2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) pozwala stwierdzić, iż skarga zasługuje na uwzględnienie.

Kwestią sporną w rozpatrywanej sprawie wobec uznania przez Dyrektora Izby Skarbowej w W. zarzutu dotyczącego nieuwzględnienia w kosztach uzyskania przychodów właściwej kwoty odpisów amortyzacyjnych jest wyłącznie wysokość kwoty straty podatkowej za 1998r. podlegającej odliczeniu od dochodu roku 2001.

Jak wynika z art. 7 ust. 5 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych o wysokość straty poniesionej w roku podatkowym można obniżyć dochód w najbliższych kolejno po sobie następujących pięciu latach podatkowych, z tym że wysokość obniżenia w którymkolwiek z tych lat nie może przekroczyć 50% kwoty tej straty.

Strata podatkowa odliczona przez Skarżącą spółkę wynikała z zeznania podatkowego za rok 1998. Określenie straty poniesionej przez spółkę w 1998r. decyzją Dyrektora Urzędu kontroli Skarbowej w W. z dnia [...] września 2003 r. Nr [...] utrzymaną w mocy decyzją Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] października 2003r. Nr [...] w innej wysokości niż wykazana w zeznaniu znalazło odzwierciedlenie w zaskarżonej decyzji.

Jednakże decyzja określająca stratę spółki poniesioną w roku 1998 została wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 listopada 2004r. sygn. akt IIISA 3332/03 (w składzie jak w rozpoznawanej sprawie) uchylona. W wyroku tym Sąd uznał, iż nie znajduje oparcia w obowiązującym prawie stanowisko organów podatkowych odnośnie możliwości weryfikowania, bez spełnienia wymogów wynikających z art. 11 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, wysokości wynagrodzenia za świadczone usługi i nieuwzględnienia w kosztach uzyskania przychodów roku 1998 części wydatków rzeczywiście poniesionych na zakup usług dystrybucyjnych związanych z przychodami tego roku.

Zdaniem składu orzekającego w niniejszej sprawie rozstrzygnięcie zawarte w zaskarżonej decyzji. w związku z błędnie przyjętą wysokością podlegającej odliczeniu od dochodu roku 2001r. kwoty straty za 1998 rok jest również wadliwe i narusza art. 7 ust 5 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.

Z tego względu stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Sąd zaskarżoną decyzję uchylił.

Sąd nie mógł uwzględnić wniosku Skarżącej spółki o uchylenie zaskarżonej decyzji w części dotyczącej nieuwzględnienia w kosztach uzyskania przychodów odpisów amortyzacyjnych i obniżenia podstawy opodatkowania o błędnie określoną wysokość straty podatkowej, albowiem nie jest to przedmiotem osobnego rozstrzygnięcia w zaskarżonej decyzji. Rozstrzygnięcie decyzji dotyczy określenia zobowiązania podatkowego za rok 2001 i nadpłaty. Stąd uwzględniając podniesione zarzuty, które mają wpływ na określenie wysokości zobowiązania podatkowego Sąd może jedynie uchylić decyzję w całości.

O niewykonywaniu uchylonej decyzji Sąd orzekł na podstawie art. 152 w/w ustawy.

Zwrotu kosztów postępowania dokonano na podstawie art. 200 w/w ustawy.

Orzekając o zwrocie kosztów Sąd zweryfikował prawidłowość podanej wysokości wartości przedmiotu sporu i uiszczonego wpisu sądowego. Uznał, że wysokość ta podana została przez stronę nieprawidłowo i nieprawidłowo określona została wstępnie wysokość wpisu sadowego. Wartość przedmiotu sporu w rozpoznawanej sprawie stanowi różnica między wysokością zobowiązania podatkowego określoną w decyzji przez Dyrektora Izby Skarbowej w W. , a kwotą zobowiązania podatkowego wynikającą z obliczenia dokonanego z uwzględnieniem zarzutów Spółki, a nie jak podała Skarżąca - suma kwoty zawyżenia odliczenia od dochodu z tytułu straty podatkowej za rok 1998 i kwoty nieuwzględnionych odpisów amortyzacyjnych kosztów uzyskania przychodu. Podane przez Skarżącą wielkości jakkolwiek wpływają na wysokość zobowiązania podatkowego nie są przecież należnością pieniężną.

Stosownie do § 2 ust 1 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 3 października 1995r. w sprawie wpisu od skarg na decyzje administracyjne oraz inne akty i czynności z zakresu administracji publicznej -Dz.U. Nr 117, poz. 563 ze zm.- (rozporządzenie to znajduje zastosowanie w rozpoznawanej sprawie w związku z art. 97 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi) w sprawach, których przedmiot dotyczy należności pieniężnych pobiera się wpis stosunkowy. Wpis ten w rozpoznawanej sprawie wynosi 2% od kwoty [...] zł. Różnica między kosztami pobranymi, a należnymi podlega zwrotowi z kasy sądu.

O wysokości zwrotu kosztów zastępstwa sądowego orzeczono stosownie do art. 205 §2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) oraz § 2 ust. 1 pkt 1 lit. e) Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 2 grudnia 2003 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu ( Dz. U. nr 212, poz. 2075)