Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 1275/09
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2009-11-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Planowanie przestrzenne
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok w części i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 20 ust. 1 w związku z art. 9 ust. 4 w związku z art. 14 ust. 5 w zwiazku z art. 28 ust. 1
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Roman Hauser (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Małgorzata Stahl Sędzia del. NSA Leszek Leszczyński Protokolant Agnieszka Maszewska-Bącal po rozpoznaniu w dniu 17 listopada 2009r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skarg kasacyjnych Rady m.st. Warszawy oraz M. C., M. M., T. M., J. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 kwietnia 2009r. sygn. akt IV SA/Wa 1963/08 w sprawie ze skargi M. C., M. M., T. M., J. M. na uchwałę Rady m.st. Warszawy z dnia 10 lipca 2008r. nr XXXVI/1090/2008 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego 1. oddala skargę kasacyjną Rady m. st. Warszawy; 2. uchyla zaskarżony wyrok w pkt. 3 i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie; 3. zasądza od Rady m. st. Warszawy na rzecz skarżących solidarnie kwotę 850 zł (słownie: osiemset pięćdziesiąt złotych) z tytułu zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 27 kwietnia 2009 r., IV SA/Wa 1963/08 w sprawie ze skargi M. C., M. M., T. M. i J. M. na uchwałę Rady miasta stołecznego Warszawy z dnia 10 lipca 2008 r., nr XXXVI/1090/2008 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej jako: WSA): I. stwierdził nieważność § 40 ust. 2 pkt 4 i 5 uchwały miasta stołecznego Warszawy z dnia 10 lipca 2008 r., nr XXXVI/1090/2008 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w części dotyczącej działki nr ewid. 83/5 z obr. 1-11-13; II. stwierdził nieważność § 42 ust. 1 i ust. 2 pkt 1, 2 i 6 ww. uchwały w części dotyczącej działki nr ewid. 83/5 z obr. 1-11-13; III. oddalił skargę w pozostałej części; IV. stwierdził, że zaskarżona uchwała w części określonej w ww. pkt. I i II nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; V. zasądził od Rady miasta stołecznego Warszawy na rzecz skarżących: M. C., M. M., T. M. i J. M. solidarnie kwotę 540 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

W uzasadnieniu Sąd wskazał, że dnia 6 listopada 2008 r. M. C., M. M., T. M. i J. M. wnieśli skargę na ww. uchwałę do WSA, a w skardze zarzucono naruszenie: 1) art. 20 ust. 1 i art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003 r., nr 80, poz. 717 ze zm. - dalej jako: upzp) poprzez błędne zastosowanie skutkujące uznaniem, iż stwierdzenie zgodności miejscowego planu z ustaleniami studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta stołecznego (dalej jako: m. st.) Warszawy może zostać podjęte w uchwale w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, pomimo, że Rada m.st. Warszawy przed uchwaleniem w dniu 10 lipca 2008 r. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru Ursynów Południe - Kabaty miała obowiązek podjęcia odrębnej, wcześniejszej uchwały stwierdzającej zgodność miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego m. st. Warszawy, co stanowi naruszenie zasad i trybu sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego; 2) art. 28 ust. 1 upzp poprzez powołanie w uchwale z dnia 10 lipca 2008 r., nr XXXVI/1090/2008 uchwały Rady m. st. Warszawy z dnia 10 października 2006 r., nr LXXXII/2746/2006 w sprawie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego m. st. Warszawy, pomimo, że uchwała z dnia 10 października 2006 r., nr LXXXII/2746/2006 w związku z wyrokiem WSA z dnia 5 września 2007 r. sygn. akt IV SA/Wa 434/07 w przedmiocie stwierdzenia nieważności tejże uchwały została w dniu 17 kwietnia 2008 r. uzupełniona uchwałą Rady m. st. nr XXIX/898/2008, która w uchwale w sprawie uchwalenia planu zagospodarowania przestrzennego nie została powołana; 3) art. 11 pkt 12 upzp poprzez dokonanie zmian w treści studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego - uchwałą Rady m. st. Warszawy z dnia 17 kwietnia 2008 r., nr XXIX/898/2008, uzupełniającą uchwałę Rady m. st. Warszawy z dnia 10 października 2006 r., nr LXXXII/2746/2006 w sprawie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego m. st. Warszawy - po rozpatrzeniu uwag; 4) art. 1 ust. 2 pkt 7 w związku z art. 6 ust. 1 i 2 upzp oraz art. 21 ust. 1 i 64 ust. 1, 2 i 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. z 1997 r., nr 78, poz. 483 ze zm. - dalej jako: Konstytucja) poprzez naruszenie prawa własności, skutkujące ustaleniem dla terenu 23 MW w § 40 pkt 2 ppkt 4, iż najmniejsza dopuszczalna powierzchnia działki budowlanej ma wynosić 6500 m2 oraz w § 40 pkt 2 ppkt 5, iż najmniejsza dopuszczalna szerokość frontu działki budowlanej ma wynosić 90 metrów, pomimo, że żadna z nieruchomości objętych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego terenem 23 MW nie ma przewidzianej powierzchni oraz szerokości frontu umożliwiającego zabudowę, co implikuje brak uwzględnienia interesu właścicieli nieruchomości przy ustalaniu zasad zagospodarowania i zabudowania terenu o symbolu 23 MW, zwłaszcza, że Rada m. st. Warszawy nie podjęła uchwały w przedmiocie przystąpienia do scalania i podziału nieruchomości, zgodnie z przepisami ustawy o gospodarce nieruchomościami; 5) art. 1 ust. 2 pkt 7 w związku z art. 6 ust. 1 i 2 upzp oraz art. 21 ust. 1 i 64 ust. 1, 2 i 3 Konstytucji poprzez naruszenie prawa własności, skutkujące ustaleniem dla terenu 24 ZPc-j w § 41 pkt 2 ppkt 3, iż ciąg pieszy będzie miał szerokość minimum 3 metrów, natomiast z załączników (map) do miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wynika, iż ciągi piesze będą miały około 30 metrów, pomimo, że brak jest jakichkolwiek racjonalnych podstaw do projektowania tak szerokich ciągów i nadmiernego wkraczania w prawo własności chcąc zrealizować zmierzenia ustalone w planie; 6) art. 1 ust. 2 pkt 6 i 7 w związku z art. 6 ust. 1 i 2 upzp oraz art. 21 ust. 1 i 64 ust. 1 Konstytucji poprzez ustalenie dla terenu 25 UOp w § 42 w pkt 1 i 2 przeznaczenia pod publiczne usługi oświaty, realizację szkoły podstawowej z terenami sportowymi, dopuszczenie realizacji przedszkola oraz poradni psychologiczno-pedagogicznej, co oznacza, że uchwalono zbyt szczegółowe warunki zagospodarowania terenu oraz przede wszystkim, że przedmiotowy zapis godzi w prawo własności i znacząco zmniejsza walory ekonomiczne nieruchomości. W konsekwencji zgłoszonych zarzutów wniesiono o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w całości i o wstrzymanie jej wykonania.

W obszernym uzasadnieniu skargi stwierdzono m. in., że skarżący są współwłaścicielami działki o nr ew. 83/5 z obrębu 1-11-13 położonej w obszarze objętym zaskarżoną uchwałą w graniach przeznaczenia oznaczonego symbolami 23 MW, 24 ZPc-j oraz 25 UOp. Własność ta wywiedziona została z ostatecznej decyzji Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] sierpnia 2006 r., nr [...] utrzymującej w mocy decyzję Starosty Piaseczyńskiego z dnia [...] lutego 2006 r., orzekającej o zwrocie powyższej nieruchomości. Jednocześnie wskazano, iż Naczelny Sąd Administracyjny (dalej jako: NSA), wyrokiem z dnia 25 czerwca 2008 r., I OSK 1047/07 uchylił niekorzystny dla skarżących wyrok WSA z dnia 7 marca 2007 r. i oddalił skargę Prezydenta m. st Warszawy na ww. decyzję, w wyniku czego decyzja Wojewody Mazowieckiego o zwrocie działki stała się prawomocna. W skardze przedstawiono również argumentację mającą uzasadniać zgłoszone zarzuty, z powołaniem się na poglądy wyrażane w orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego i sądów administracyjnych.

W odpowiedzi na skargę Rada m. st. Warszawy wniosła o jej oddalenie wskazując, iż pogląd o konieczności podejmowania odrębnej uchwały o stwierdzeniu zgodności projektu planu miejscowego ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego terenu gminy nie jest w orzecznictwie sądów administracyjnych jednolity, w wyroku zaś z dnia 22 lutego 2007 r., II OSK 1863/06 NSA dopuścił stwierdzanie takiej zgodności zarówno odrębną uchwałą, jak i we wstępnej części uchwały dotyczącej uchwalenia planu miejscowego, co oznacza brak podstaw do kwestionowania takiego sposobu stwierdzenia zgodności projektu planu miejscowego ze studium, zawartego w zaskarżonej uchwale. Na legalność zaskarżonej uchwały nie rzutuje również brak powołania zmiany uchwały dotyczącej studium, skoro nie wiąże się to z sankcją nieważności uchwały dotyczącej planu miejscowego, której treść przesądzają przede wszystkim zapisy upzp. Zarzut naruszenia art. 11 pkt 12 upzp nie jest zasadny, skoro przepis ten dotyczy procedury tworzenia studium, a nie projektu planu miejscowego. W odniesieniu do zarzutów naruszenia przepisów prawa dotyczących ochrony własności wskazano, iż właśnie ustalenia planu miejscowego kształtują sposób wykonywania prawa własności skutkujące częstokroć ograniczeniem tego prawa dla zabezpieczenia potrzeb interesu publicznego obligatoryjnie uwzględnianego w planowaniu przestrzennym z mocy art. 4 ust. 1 i art. 1 ust. 4 pkt 9 upzp. Wprowadzenie publicznych usług oświaty, realizacja szkoły podstawowej z terenami sportowymi, możliwość realizacji przedszkola i poradni psychologiczno-pedagogicznej stanowi ustalenie przeznaczenia terenu, jako rozmieszczenie inwestycji celu publicznego, któremu służy plan miejscowy.

W wyroku z dnia 27 kwietnia 2009 r. WSA wskazał, że skarga zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek tylko w części zgłoszonych zarzutów. W pierwszej kolejności WSA wskazał, iż zgodnie z art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jednolity: Dz. U. z 2001 r., nr 142, poz. 1691 ze zm. - dalej jako: usg) Sąd może dokonywać oceny zaskarżonej uchwały tylko w zakresie wyznaczonym granicami przysługiwania skarżącym interesu prawnego, a więc, jeżeli skarżący posiadają w sprawie interes prawny wynikający z przysługiwania im prawa własności do działki gruntu o nr ew. 83/5, to granicami oceny przez Sąd naruszenia tego interesu prawnego jest zakres ustaleń zaskarżonej uchwały wobec wskazanej działki gruntu. Tym samym, żądanie skarżących stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały w całości nie znajduje podstawy w ramach art. 101 ust. 1 usg. WSA wskazał dalej, że nie jest zasadny zarzut skarżących naruszenia prawa poprzez brak uprzedniego stwierdzenia przez Radę m. st. Warszawy odrębną uchwałą zgodności projektu planu miejscowego z ustaleniami Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego m. st. Warszawy zawartym w uchwale z dnia 10 października 2006 r., bowiem art. 20 ust. 1 upzp nie wyłącza dopuszczalności dokonywania oceny zgodności planu miejscowego ze studium w samej uchwale dotyczącej tego planu. Zdaniem Sądu I instancji, niezasadny był także zarzut naruszenia zaskarżoną uchwałą art. 28 ust. 1 upzp, ponieważ w przepisie tym określono jedynie skutki naruszenia zasad i trybu sporządzania m. in. planu miejscowego, a przepis ten znajduje zastosowanie dopiero wtedy, gdy zostanie stwierdzone naruszenie innych przepisów prawa określających zasady i tryb sporządzania planu miejscowego. Z kolei zarzut skargi o naruszeniu art. 11 pkt 12 upzp nie był trafny z tego względu, iż przepis ten dotyczy trybu sporządzania studium, a nie planu miejscowego. Za niezasadny WSA uznał także zarzut naruszenia prawa odnoszący się do ustaleń planu miejscowego oznaczonych symbolem 24 ZPc-j i kwestionowanej przez skarżących treści § 41 pkt 2 ppkt 3 zaskarżonej uchwały, bowiem wyznaczenie w zaskarżonej uchwale obszaru oznaczonego symbolem 24 ZPc-j, jako obejmującego realizację ciągu pieszo-rowerowego i zieleni urządzonej na nieruchomości skarżących, nie stanowi przekroczenia planistycznych uprawnień gminy określonych w art. 1 ust. 1 i ust. 2 pkt 3 upzp, skoro służy to zapewnieniu rozwoju walorów przyrodniczych na tym terenie z jednoczesnym rozwojem komunikacji o charakterze m. in. rekreacyjnym. Tym samym, omawiane ustalenie zaskarżonej uchwały wprawdzie narusza interes prawny skarżących, skoro ingeruje w sposób wykonywania przez nich własności działki gruntu o nr ew. 83/5. Naruszenie to jest jednak uprawnione, gdyż wynika z ustawowych uprawnień planistycznych gminy.

Zdaniem Sądu I instancji, na uwzględnienie zasługuje natomiast zarzut naruszenia prawa zaskarżoną uchwałą wobec części działki skarżących o nr ew. 83/5, ustaleniem zawartym w § 40 ust. 2 pkt 4 i 5 zaskarżonej uchwały. Z powołanego § 40 ust. 2 pkt 4 i 5 zaskarżonej uchwały wynika bowiem, iż dla terenu oznaczonego symbolem 23 MW ustala się najmniejszą dopuszczalną powierzchnię działki budowlanej - 6500 m2 i najmniejszą dopuszczalną szerokość frontu działki budowlanej - 90 m. Z treści skargi i z analizy załącznika graficznego do zaskarżonej uchwały wynika, iż część działki skarżących o nr ew. 83/5, wchodząca w obszar przeznaczenia oznaczonego symbolem 23 MW nie posiada powierzchni co najmniej 6500 m2, jak również jej frontowa szerokość nie wynosi co najmniej 90 m. Określenie takich wskaźników dopuszczalności zagospodarowania działki skarżących na cele określone w zaskarżonej uchwale wyklucza zatem zagospodarowanie tej działki gruntu na te cele, jako odrębnej nieruchomości. Zdaniem WSA, ustalenie minimalnych wskaźników zagospodarowania terenu na poziomie przewyższającym parametry działki gruntu skarżących ujętej w obszar stosowania tych wskaźników wyklucza możliwość zrealizowania na tej części działki gruntu przeznaczenia określonego w zaskarżonej uchwale, wykluczając tym samym jakikolwiek sposób jej zagospodarowania przez skarżących w granicach tej części działki, co narusza interes prawny skarżących i to w sposób nieuprawniony, bowiem stanowi to naruszenie art. 1 ust. 2 pkt 7 w zw. z art. 6 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 upzp.

Według WSA, na uwzględnienie zasługiwał również zarzut naruszenia prawa ustaleniem zaskarżonej uchwały o przeznaczeniu części działki stanowiącej współwłasność skarżących oznaczonym symbolem 25 Uop. Z art. 9 ust. 4 upzp wynika, iż ustalenia studium są wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych. W § 42 ust. 1 zaskarżonej uchwały wskazano, iż dla terenu oznaczonego symbolem 25 Uop podstawowym przeznaczeniem terenu są tereny publicznych usług oświaty. Tymczasem, przedmiotowa działka gruntu położona jest w obszarze oznaczonym w Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego m. st. Warszawy (przyjętym uchwałą Rady m. st. Warszawy z dnia 10 października 2006 r. Nr LXXXII/2746/2006) symbolem M1.20 jako teren o przewadze zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej na których ustala się priorytet dla lokalizowania funkcji mieszkaniowej i niezbędnych inwestycji celu publicznego z zakresu infrastruktury społecznej (strona 104 powołanego studium). Jednakże w rozdziale XVIII pkt 2.3. powołanego studium (strona 154) stwierdzono, że inwestycje celu publicznego o znaczeniu lokalnym w zakresie infrastruktury społecznej rozmieszczone zostaną w obszarach planowanego rozwoju budownictwa mieszkaniowego i ich rozmieszczenie wskazano na rysunku studium nr 25. Z porównania mapy planu miejscowego ze wskazanym rysunkiem 25 wynika, iż obszar działki gruntu skarżących o nr ew. 83/5 nie jest objęty ustaleniem lokowania celów publicznych w zakresie infrastruktury społecznej. Oznacza to, iż w tym zakresie, ustalenie zaskarżonej uchwały nie jest zgodne z ustaleniem rozmieszczenia celów publicznych w Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego m. st. Warszawy, a przeznaczenie części działki gruntu skarżących o nr ew. 83/5 w zaskarżonej uchwale pod publiczne usługi oświatowe narusza interes prawny skarżących, bowiem narusza art. 9 ust. 4 upzp.

Zdaniem Sądu I instancji, wadą dotknięty był także zapis zaskarżonej uchwały zawarty w § 42 ust. 2 pkt 6, ponieważ wskazuje on na traktowanie części działki skarżących o nr ew. 83/5 jako części wchodzącej w skład całego obszaru oznaczonego symbolem 25 Uop, który to obszar jest traktowany jako jedna działka budowlana, co w rozumieniu definicji tego pojęcia określonej na potrzeby zaskarżonej uchwały w § 2 pkt 17 tej uchwały oznacza możliwość zagospodarowania tej części działki tylko w ramach całego zagospodarowywania całego obszaru oznaczonego symbolem 25 Uop. W ten sposób, ustalenie zawarte w § 42 ust. 2 pkt 6 zaskarżonej uchwały wyklucza możliwość samodzielnego zagospodarowania działki skarżących o nr ew. 83/5, tj. w granicach traktowania jej, jako odrębnej nieruchomości, co narusza art. 1 ust. 2 pkt 7 w zw. z art. 6 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 upzp, nakazujący w planowaniu przestrzennym uwzględniać m. in. prawo własności. Naruszenie to przejawia się bowiem w tym, iż prawnie wyodrębniona nieruchomość nie może być w ramach takich ustaleń zaskarżonej uchwały zagospodarowana w granicach prawa własności przysługującego do niej skarżącym. W rozpatrywanej sprawie - uwzględniając wadliwość określenia przeznaczenia części działki gruntu skarżących o nr ew. 83/5 na cele usług publicznej oświaty - za pozbawione podstaw prawnych należy uznać ustalenie takiego sposobu zagospodarowania tej części działki gruntu, który to sposób nie jest możliwyh do zrealizowania tylko w ramach tej części działki gruntu z wyłączeniem pozostałej części całego obszaru oznaczonego symbolem 25 Uop, traktowanego jako jednolity obszar do zagospodarowania. W konsekwencji tego, treść § 42 ust. 2 pkt 6 zaskarżonej uchwały narusza interes prawny skarżącego w sposób nieuprawniony przepisami obowiązującego prawa.

W skardze kasacyjnej Rada m. st. Warszawy zaskarżyła ww. wyrok WSA w pkt. I i II stwierdzającym nieważność § 40 ust. 2 pkt 4 i 5 uchwały miasta stołecznego Warszawy z dnia 10 lipca 2008 r., nr XXXVI/1090/2008 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w części dotyczącej działki nr ewid. 83/5 z obr. 1-11-13 i § 42 ust. 1 i ust. 2 pkt 1, 2 i 6 ww. uchwały w części dotyczącej działki nr ewid. 83/5 z obr. 1-11-13 i w konsekwencji pkt. IV i V wskazanego wyroku zarzucając naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię. Rada m. st. Warszawy wniosła o: 1) uchylenie zaskarżonego wyroku i orzeczenie reformacyjne w trybie art. 188 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., nr 153, poz. 1270 ze zm. - dalej jako: ppsa); 2) uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do rozpoznania WSA; oraz 3) zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów postępowania kasacyjnego. W uzasadnieniu wskazano m. in., że nietrafnie przyjęto, iż naruszono wskazane przepisy upzp oraz nieuprawnione było władztwo planistyczne ingerujące w prawa własności, skutkujące swobodnym zagospodarowaniem terenu przez skarżącego, jako właściciela działki o nr ew. 83/5, a w konsekwencji orzeczenia nieważności wskazanego przepisu uchwały. W tym miejscu podkreślenia wymaga, że ustalenie w planie najmniejszej dopuszczalnej powierzchni działki budowlanej oraz najmniejszej dopuszczalnej szerokości frontu działki budowlanej wynika z parametrów i układu piętnastu działek znajdujących się w granicach terenu 23 MW, spośród których 9 działek ma wymiary całkowicie wykluczające realizację zabudowy wielorodzinnej ze względu na kształt i parametry, 7 nie ma dostępu do drogi publicznej (w tym działka skarżących o nr ew. 83/5), a 6 działek nie spełnia obu tych warunków - czego Sąd orzekający nie wziął pod uwagę, a legło to u podstaw ostatecznego rozstrzygnięcia w sprawie. Zdaniem strony skarżącej, trudno podzielić pogląd naruszenia norm przepisu art. 1 ust. 2 pkt 7 w związku z art. 6 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 upzp, bowiem organ uchwalając zaskarżony plan działał w granicach przypisanych prawem w zakresie obowiązku uwzględnienia w planowaniu przestrzennym wymagań ładu przestrzennego, z uwzględnieniem wymagań urbanistyki i architektury, co w sposób oczywisty musiało skutkować na sposób wykonywania prawa przez skarżących. Rada m. st. Warszawy wskazała dalej, że przeznaczeniem części działki gruntu skarżących pod publiczne usługi oświatowe nie narusza ich interesu prawnego. Rada m. st. Warszawy wskazała dalej, że nie można zgodzić się z argumentacją Sądu I instancji, iż zaprojektowanie usług oświaty na obszarze, gdzie sporządzony jest plan miejscowy, a który nie został wskazany na rysunku 25 jako obszar planowanego rozwoju - jest sprzeczne ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego. W posumowaniu skargi kasacyjnej wskazano, że tworząc plan miejscowy gmina nie może kierować się wyłącznie interesem jednostki, ale musi działać zgodnie z potrzebami lokalnej społeczności do czego uprawnia nie tylko upzp ale i usg.

W drugiej skardze kasacyjnej wniesionej przez pełnomocnika skarżących zaskarżono wyrok WSA w części tj. w zakresie pkt III i wyrokowi WSA zarzucono: 1) naruszenie art. 101 ust. 1 usg w związku z art. 20 ust. 1 w związku z art. 28 ust. 1 upzp poprzez jego błędną wykładnię, skutkującą błędnym uznaniem, iż granicą zaskarżenia przedmiotowej uchwały Rady m. st. Warszawy jest interes prawny skarżących wynikający tylko z przysługiwania im prawa własności do określonej działki gruntu, a możliwość kwestionowania przez skarżących zasad i trybu uchwalenia planu zagospodarowania przestrzennego mogą realizować w drodze odrębnej skargi, pomimo że skarżący są wprost uprawnieni do podnoszenia i kwestionowania zasad i trybu sporządzenia planu miejscowego, których naruszenie powoduje nieważność uchwały rady gminy; 2) naruszenie art. 20 ust. 1 w związku z art. 28 ust. 1 upzp poprzez jego błędną wykładnię, skutkującą błędnym uznaniem, iż stwierdzenie zgodności planu miejscowego ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego musi nastąpić przed uchwaleniem planu miejscowego, co nie wyklucza uczynienia tego w tej samej uchwale; 3) naruszenie art. 20 ust. 1 w związku z art. 9 ust. 4 w związku z art. 14 ust. 5 w związku z art. 28 ust. 1 upzp poprzez ich błędną wykładnię, skutkującą błędnym uznaniem, iż skarga zasługuje na uwzględnienie jedynie w części zgłoszonych zarzutów, pomimo że naruszone zostały zarówno zasady sporządzania planu jak i tryb jego sporządzania; 4) naruszenie art. 20 ust. 1 w związku z art. 14 ust. 5 w związku z art. 15 ust. 1 w związku z art. 28 ust. 1 upzp poprzez ich błędną wykładnię, skutkującą błędnym uznaniem, iż samo podjęcie przez Radę m. st. Warszawy uchwały stwierdzającej zgodność planu miejscowego z ustaleniami studium w sytuacji, gdy ta zgodność faktycznie nie występuje, spełnia wymogi dotyczące zasad i trybu sporządzenia planu i skutkuje jedynie nieważnością zaskarżonej uchwały w części, pomimo, że ma tu miejsce rażące naruszenie prawa, które winno skutkować nieważnością uchwały w całości; 5) art. 1 ust. 2 pkt 7 w związku z art. 6 ust. 1 i 2 upzp oraz art. 21 ust. 1 i 64 ust. 1, 2 i 3 Konstytucji poprzez ich błędną wykładnię, skutkującą błędnym uznaniem, iż pomimo, że w planowaniu przestrzennym gmina winna uwzględniać prawo własności, to jednak równoważnym elementem koniecznym do uwzględnienia jest także ochrona środowiska i zachowanie równowagi przyrodniczej w celu zagwarantowania możliwości zaspokajania podstawowych potrzeb poszczególnych społeczności, a nie tylko osób mających prawa do nieruchomości, pomimo że brak jest odpowiednich przepisów regulujących przedmiotowe kwestie, a w związku z tym ingerencja w prawo własności w ramach "władztwa planistycznego" winna zostać ograniczona do niezbędnego minimum, tym samym ustalenia dla terenu 24 ZPc-j w § 41 pkt 2 ppkt 3, iż ciąg pieszo-rowerowy będzie miał szerokość 30 metrów pozbawiony jest racjonalnych podstaw i nadmiernie wkracza w prawo własności. Biorąc powyższe pod uwagę skarżący zażądali: 1) uchylenia wyroku WSA w zaskarżonej części, tj. w zakresie pkt III wyroku, i uwzględnienie skargi skarżących w całości poprzez stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały Rady Miasta Stołecznego Warszawy nr XXXVI/1090/2008 z dnia 10 lipca 2008 roku w całości; względnie 2) uchylenia wyroku WSA w zaskarżonej części, tj. w zakresie pkt III wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania w zaskarżonej części, tj. w zakresie pkt III wyroku, Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie; oraz 3) zasądzenie kosztów postępowania sądowego według norm prawem przepisanych wraz z kosztami zastępstwa procesowego.

W bardzo obszernym uzasadnieniu wskazano m. in., że błędnie WSA wskazał, iż granicą zaskarżenia "uchwały planistycznej" jest wyłącznie interes prawny skarżących wynikający z przysługiwania prawa własności do nieruchomości, a kwestionowanie zasad i trybu uchwalenia planu zagospodarowania przestrzennego realizować można w drodze odrębnej skargi, po wyczerpaniu określonego przepisami prawa trybu. Skarżący wskazali także, iż w sprawie niniejszej w ogóle nie została formalnie stwierdzona zgodność ostatecznego projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego, a przyjęta przez Sąd I instancji interpretacja art. 20 ust. 1 upzp, poprzez możliwość stwierdzenia zgodności planu z ustaleniami studium w jednej uchwale, jest błędna. Zdaniem skarżących, również ocena zasadności ustaleń planu miejscowego przez Sąd wyłącznie w aspekcie ustawowych granic uprawnień planistycznych gminy jest niewystarczająca, ponieważ całkowicie abstrahuje od ewidentnych naruszeń prawa własności.

W bardzo obszernej odpowiedzi na skargę kasacyjną Rady m. st. Warszawy, skarżący powtórzyli swoją wcześniejszą argumentację. Wskazali jednak także na braki skargi kasacyjnej (niewskazanie żadnej z ustawowych podstaw kasacyjnych) Rady m. st. Warszawy, które powinny skutkować jej odrzuceniem.

W odpowiedzi Rady m. st. Warszawy na skargę kasacyjną skarżących podtrzymano dotychczasową argumentację a ponadto wskazano, że stwierdzenie zgodności projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z obowiązującymi ustaleniami studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego może nastąpić zarówno w samej uchwale, w której jest uchwalony plan miejscowy, jeżeli stwierdzenie o takiej zgodności znajduje się w części wstępnej uchwały. Podsumowując, stwierdzono, że nieuprawnione jest twierdzenie skarżących jakoby przekroczono uprawnienia ustawowe w ramach władztwa planistycznego czy też naruszono zasady i tryb sporządzania i samego uchwalenia zaskarżonej uchwały, co czyni skargę kasacyjną oczywiście niezasadną.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zarzuty zawarte w skardze kasacyjnej skarżących są częściowo uzasadnione.

Zgodnie z art. 183 § 1 ppsa Naczelny Sąd Administracyjny (dalej jako: NSA) rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jednak z urzędu pod rozwagę jedynie przesłanki uzasadniające nieważność postępowania sądowego, określone w art. 183 § 2 ppsa. W tej sprawie przesłanki te nie wystąpiły. W związku z tym, rozważenie oceny zasadności wniesionych skarg kasacyjnych należy rozpocząć od zarzutu naruszenia prawa procesowego, gdyż zarzuty dotyczące naruszenia prawa materialnego mogą podlegać ocenie Sądu tylko w odniesieniu do prawidłowo ustalonego stanu faktycznego, stanowiącego podstawę zastosowania prawa materialnego.

W pierwszej kolejności należy wskazać, że stosownie do art. 176 ppsa skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać 1) oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem, czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, 2) przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie ze wskazaniem, które przepisy ustawy oznaczone numerem artykułu (paragraf, ustęp itd.) zostały naruszone, na czym to naruszenie polega oraz jaki mogło mieć wpływ na wynik sprawy, 3) wniosek o uchylenie orzeczenia z oznaczeniem zakresu uchylenia. Przytoczenie podstaw kasacyjnych, rozumiane jako wskazanie przepisów, które - zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną - zostały naruszone przez wojewódzki sąd administracyjny, nakłada na NSA, stosownie do art. 174 pkt 1 i 2 oraz art. 183 § 1 ppsa, obowiązek odniesienia się do wszystkich zarzutów przytoczonych w podstawach kasacyjnych. Prawidłowe sformułowanie podstaw kasacyjnych polega więc na wskazaniu konkretnych przepisów prawa, które zostały naruszone z podaniem numeru artykułu, paragrafu, ustępu, punktu (ewentualnie innych jednostek redakcyjnych) oraz na czym to naruszenie polegało (art. 176 ppsa). Dopełnienie tych wymogów jest konieczne, ponieważ wyznacza granice skargi kasacyjnej, którymi związany jest NSA (art. 183 § 1 ppsa). Jak wskazał NSA w wyroku z dnia 17 czerwca 2008 r., II OSK 665/07, LEX nr 485017, z brzmienia art. 176 ppsa jednoznacznie wynika, że autor skargi ma przytoczyć podstawy kasacyjne i je uzasadnić. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa (oznaczonych numerem artykułu, paragrafu, ustępu, a także miejsca publikacji wymienianych w podstawach skargi przepisów), którym - zdaniem skarżącego - uchybił Sąd, uzasadnienia ich naruszenia a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego - wskazania dodatkowo, że naruszenie to mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Kasacja nie odpowiadająca tym wymogom, pozbawiona konstytuujących ją elementów treściowych uniemożliwia sądowi ocenę jej zasadności. Autor skargi kasacyjnej powinien wskazać na konkretne, naruszone przez Sąd zaskarżonym orzeczeniem przepisy prawa materialnego i procesowego. W kontekście tych ustaleń należy uznać, że pierwsza z wniesionych skarg kasacyjnych - skarga kasacyjna Rady m. st. Warszawy nie spełnia wymogów stawianych przez ustawodawcę. Brak w niej bowiem wskazania jakichkolwiek przepisów prawa, które miałyby być naruszone przez WSA. Tym samym NSA nie ma możliwości skontrolowania postępowania WSA, gdyż ma obowiązek odniesienia się do wszystkich zarzutów przytoczonych w podstawach kasacyjnych (ale tylko do tych zarzutów). Skoro żadne zarzuty nie zostały przytoczone (poza ogólnym sformułowaniem, że wyrokowi zarzuca się naruszenia prawa materialnego poprzez błędną wykładnię /nie wskazano, o jakie przepisy chodzi/), NSA nie miał szansy odnieść się do takich nieprecyzyjnych (a w zasadzie żadnych) zarzutów skargi kasacyjnej.

Odnośnie zarzutów zawartych w skardze kasacyjnej skarżących należy wskazać, że mają one częściowo uzasadnione podstawy. Jak wynika z art. 101 ust. 1 usg każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Należy podkreślić, że Sąd I instancji błędnie przyjął, iż skarżący mieli obowiązek wykazania, w jaki sposób ich interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone postanowieniami zaskarżonej uchwały dotyczącymi terenów, na których nie znajdują się żadne nieruchomości, będące ich własnością. Twierdzenie to Sąd oparł na błędnym założeniu, iż skoro przedmiotem skarg w niniejszej sprawie jest cała uchwała Rady m. st. Warszawy, to skarżący mają obowiązek wykazać naruszenie interesu prawnego w odniesieniu do całego terenu objętego planem. Odnosząc się do tego twierdzenia Sądu, podkreślić należy, iż przedmiotem skargi wniesionej na podstawie art. 101 ust. 1 usg na uchwałę rady gminy w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest zawsze cała ta uchwała w znaczeniu formalnym. Legitymacja do zaskarżenia takiej uchwały przysługuje zaś każdemu, kto wykaże naruszenie swojego interesu prawnego lub uprawnienia konkretnymi postanowieniami tej uchwały w odniesieniu choćby tylko do jednej działki położonej na obszarze objętym planem. Natomiast dopiero sąd administracyjny, po stwierdzeniu, że interes skarżącego został naruszony sprzecznie z obowiązującym prawem, zdecyduje czy stwierdzi nieważność takiej uchwały w całości, czy też w części. Powyższy zarzut skargi kasacyjnej jest więc uzasadniony.

Kolejny zarzut zawarty w skardze kasacyjnej, zdaniem NSA, nie jest zasadny. Jeśli chodzi o zarzut naruszenia art. 20 ust. 1 w związku z art. 28 ust. 1 upzp nie można podzielić stanowiska skarżących, że dokonanie oceny zgodności planu ze studium w uchwale podejmującej plan, a nie uchwale odrębnej poprzedzającej uchwałę o planie, skutkuje nieważnością planu. Zdaniem NSA, należy zgodzić się z argumentacją skarżących, że redakcja przepisu art. 20 ust. 1 upzp wskazuje na celowość podjęcia odrębnej uchwały rady gminy w sprawie zgodności ustaleń projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy, ale wymogu tam zawartego nie można traktować w kategoriach bezwzględnego obowiązku rady, skutkującego nieważnością planu miejscowego, wówczas gdy rada gminy - tak jak w niniejszym przypadku - ową zgodność stwierdzi w uchwale podejmującej plan (por. np. wyrok NSA z dnia 22 lutego 2007 r., II OSK 1863/06, ONSAiWSA z 2008, nr 1, poz. 14). Zakładając nawet, że rada gminy narusza normę art. 20 ust. 1 upzp stwierdzając zgodność projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy w uchwale podejmującej plan, a nie poprzedzającej ją odrębnej uchwale, to naruszenie to nie może być traktowane jako istotne naruszenie trybu, a tym bardziej zasad sporządzania planu, o których mowa w art. 28 ust. 1 upzp, skutkując nieważnością podjętego planu. Przemawia za tym zarówno brzmienie art. 10 ust. 1 ww. ustawy nie przewidując wprost obowiązku podejmowania odrębnej uchwały w analizowanej kwestii, jak i restrykcyjny charakter regulacji art. 28 upzp zastrzeżonej do przypadków najcięższych naruszeń prawa przy sporządzaniu projektu planu. Jeżeli zatem w sprawie rozpoznawanej przez Sąd I instancji dokonano oceny zgodności aktów planistycznych, o których mowa, tyle że uczyniono to w uchwale plan ten podejmującej, a nie odrębną uchwałą, to brak było podstaw do stwierdzenia nieważności planu w żądanym zakresie i z tego powodu nie można uznać dotyczącego tej sytuacji zarzutu skargi kasacyjnej (tak: wyrok NSA z dnia 19 marca 2008 r., II OSK 1627/07, LEX nr 470909).

Zasługuje z kolei na uznanie zarzut naruszenia art. 20 ust. 1 w związku z art. 9 ust. 4 w związku z art. 14 ust. 5 w związku z art. 15 ust. 1 w związku z art. 28 ust. 1 upzp. Chociaż jak wskazano powyżej, nie można mówić o naruszeniu trybu sporządzania planu, to jednak całkowicie błędny był pogląd Sądu I instancji wskazujący, że ewentualną niezgodność planu ze studium można kwestionować w odrębnej skardze. Skoro, jak sam WSA przyznał, i co pozostaje poza sporem, częścią zaskarżonej uchwały jest również stwierdzenie zgodności z ustaleniami Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego m. st. Warszawy uchwalonym uchwałą Nr LXXXII/2746/2006 Rady m. st. Warszawy z dnia 10 października 2006 r., to nie można odsyłać skarżących na drogę odrębnego postępowania, skoro oni właśnie skarżą tę uchwałę w całości, a więc także we wskazanej części stwierdzającej zgodność planu ze studium.

W konsekwencji należy za częściowo zasadny uznać także zarzut naruszenie art. 20 ust. 1 w związku z art. 14 ust. 5 w związku z art. 15 ust. 1 w związku z art. 28 ust. 1 upzp poprzez ich błędną wykładnię, skutkującą błędnym uznaniem, iż samo podjęcie przez Radę m. st. Warszawy uchwały stwierdzającej zgodność planu miejscowego z ustaleniami studium w sytuacji, gdy ta zgodność faktycznie nie występuje, spełnia wymogi dotyczące zasad i trybu sporządzenia planu i skutkuje jedynie nieważnością zaskarżonej uchwały w części, pomimo, że ma tu miejsce rażące naruszenie prawa, które winno skutkować nieważnością uchwały w całości. Należy więc podkreślić, iż w sytuacji, gdyby uchwała stwierdzająca zgodność planu miejscowego z ustaleniami studium była odrębną uchwałą od tej skarżonej, to faktycznie, w niniejszym postępowaniu nie można by kwestionować faktu ewentualnego niewystępowania zgodności pomiędzy planem a studium, gdyby uchwała "zgodnościowa" nie byłaby zakwestionowana w odrębnym postępowaniu (nie wykazano by jej fałszu). W niniejszej sprawie, Sąd I instancji nie zwrócił jednak uwagi, że skarżący kwestionują całą uchwałę Rady m. st. Warszawy, a więc również część dotyczącą stwierdzenia zgodność planu ze studium. W konsekwencji, Sąd I instancji miał obowiązek odnieść się również do kwestii zgodności planu ze studium, oczywiście nie przesądzając w tym momencie czy ta zgodność występuje czy też nie.

Nie można zaakceptować zarzutu naruszenia art. 1 ust. 2 pkt 7 w związku z art. 6 ust. 1 i 2 upzp oraz art. 21 ust. 1 i 64 ust. 1, 2 i 3 Konstytucji poprzez ich błędną wykładnię, skutkującą błędnym uznaniem, iż pomimo, że w planowaniu przestrzennym gmina winna uwzględniać prawo własności, to jednak równoważnym elementem koniecznym do uwzględnienia jest także ochrona środowiska i zachowanie równowagi przyrodniczej w celu zagwarantowania możliwości zaspokajania podstawowych potrzeb poszczególnych społeczności, a nie tylko osób mających prawa do nieruchomości, pomimo że brak jest odpowiednich przepisów regulujących przedmiotowe kwestie, a w związku z tym ingerencja w prawo własności w ramach "władztwa planistycznego" winna zostać ograniczona do niezbędnego minimum, tym samym ustalenia dla terenu 24 ZPc-j w § 41 pkt 2 ppkt 3, iż ciąg pieszo-rowerowy będzie miał szerokość 30 metrów pozbawiony jest racjonalnych podstaw i nadmiernie wkracza w prawo własności. Zdaniem NSA Sąd I instancji trafnie podkreślił konieczność znalezienia odpowiedniego balansu pomiędzy prawem własności a ochroną środowiska i zachowaniem równowagi przyrodniczej w celu zagwarantowania możliwości zaspokajania podstawowych potrzeb także poszczególnych społeczności, a nie tylko osób mających prawa do nieruchomości.

Z tego względu, wyznaczenie w zaskarżonej uchwale obszaru oznaczonego symbolem 24 ZPc-j, jako obejmującego realizację ciągu pieszo-rowerowego i zieleni urządzonej na nieruchomości skarżących, nie stanowi przekroczenia planistycznych uprawnień gminy określonych w art. 1 ust. 1 i ust. 2 pkt 3 upzp. NSA przypomina, że prawo własności, którego ochronę zapewniają przepisy art. 21 ust. 1 i art. 64 ust. 1 i 3 Konstytucji, jak również art. 6 ust. 1 Europejskiej Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności nie jest prawem bezwzględnym i doznaje określonych ograniczeń. Dopuszcza je Konstytucja, stanowiąc w art. 64 ust. 3, że własność może być ograniczona tylko w drodze ustawy i tylko w takim zakresie, w jakim nie narusza to istoty prawa własności. Z kolei stosownie do regulacji art. 31 ust. 3 Konstytucji, ograniczenia w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw, w tym prawa własności, mogą być ustanawiane tylko w ustawie i tylko wtedy, gdy są konieczne w demokratycznym państwie dla jego bezpieczeństwa lub porządku publicznego, bądź dla ochrony środowiska, zdrowia i moralności publicznej, albo wolności i praw innych osób. Ingerencja w sferę prawa własności pozostawać musi w racjonalnej i odpowiedniej proporcji do wskazanych wyżej celów, dla osiągnięcia których ustanawia się określone ograniczenia. Przekładając powyższe uwagi na okoliczności rozpatrywanej sprawy, właśnie na mocy ustawy - przepisów upzp - Rada m. st. Warszawy została upoważniona do ingerencji w prawo własności innych podmiotów m. in. w celu zagwarantowania możliwości zaspokajania podstawowych potrzeb poszczególnych społeczności lub obywateli zarówno współczesnego pokolenia, jak i przyszłych pokoleń. Sąd I instancji - wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej - w sposób prawidłowy dokonał wykładni, jak i ocenił zastosowanie w sprawie ciągu pieszo-rowerowego przepisów upzp przyjmując, że wydanie zaskarżonej uchwały w konkretnym jej kształcie uwzględniało zapewnienie wystąpienia możliwie najmniejszego konfliktu pomiędzy interesem publicznym a interesem skarżących. Zdaniem NSA, brak jest podstaw by uznać, że ingerencja w prawo własności skarżących w spornym rejonie była nierzeczywista lub też nieproporcjonalna do użytych środków. W świetle powyższego wywodu nie znajdują usprawiedliwionych podstaw te zarzuty skargi kasacyjnej, które kwestionują prawo gminy do wprowadzania na jej obszarze określonych ograniczeń w wykonywaniu prawa własności poprzez ustalanie przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenu, oczywiście pod warunkiem że ograniczenia te gmina wprowadza w odpowiedniej proporcji do celów koniecznych dla zapewnienia racjonalnej gospodarki przestrzennej, stanowiącej element szeroko rozumianego porządku publicznego. To że gmina dysponuje zespołem uprawnień w tym zakresie kształtowanym przepisami art. 3 ust. 1 upzp, doktrynalnie określanym władztwem planistycznym nie oznacza oczywiście, że gmina może to władztwo wykonywać dowolnie, a jej samodzielność w tym zakresie jest nieograniczona. Uprawnienia gminy do ustalania przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenu nie mogą być nadużywane. Prawnie wadliwymi będą zatem nie tylko te ustalenia planu, które naruszają przepisy prawa, ale także te, które będą wynikiem ewentualnego nadużycia przysługujących gminie uprawnień. I tak właśnie zostały w istocie zinterpretowane przez Sąd I instancji i zastosowane w sprawie przepisy chroniące prawo własności zarówno w Konstytucji (art. 21 ust. 2 i art. 64 ust. 2 i 3), jak też w mającej zastosowanie w sprawie upzp, czyniąc nieuzasadnionymi zarzuty skargi kasacyjnej w tej mierze.

Ponownie rozpoznając przedmiotową sprawę, WSA powinien zbadać, czy naruszenie interesu prawnego skarżących kwestionowanymi przez nich postanowieniami uchwały Rady m. st. Warszawy zostało dokonane przez ten organ zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, a więc czy nie zostały naruszone przepisy dotyczące procedury uchwalania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Stwierdzenie nieważności uchwały rady gminy przez sąd administracyjny jest bowiem możliwe wyłącznie w sytuacji naruszenia interesu prawnego skarżącego przez gminę w sposób sprzeczny z przepisami prawa. Rozpatrując sprawę ponownie WSA powinien wziąć pod uwagę analizowane powyżej przepisy upzp i prawidłowo je zastosować, biorąc pod uwagę konsekwencje łącznego zawarcia w uchwale planu jak i rozstrzygnięcia o zgodności planu z ustaleniami Studium uwarunkowań i kierunków.

Biorąc powyższe pod uwagę, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 ppsa uchylił zaskarżony wyrok w części tj. w zakresie pkt III. O kosztach orzeczono na podstawie 203 pkt 1 ppsa.