Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt III SAB/Gl 35/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2019-06-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3 par. 2 pkt. 8 i art. 149
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Wiesner, Sędzia WSA Barbara Brandys-Kmiecik, Sędzia WSA Małgorzata Herman (spr.), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 13 czerwca 2019 r. sprawy ze skargi R. J. na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Powiatu G. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Pismem z 14 stycznia 2019 r., R. J. (dalej: wnioskodawca, strona lub skarżący) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach w trybie art. 3 § 2 pkt 8 w zw. z art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi na podstawie (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm. dalej: p.p.s.a.) skargę na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Powiatu G. (dalej: organ) w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej.

W uzasadnieniu skarżący wskazał, że 28 sierpnia 2018 r. wystąpił o udzielenie mu informacji publicznej przez wydanie w formie zanonimizowanej kserokopii postanowienia kończącego postępowanie w sprawie nielegalnego przystąpienia przez G. N. (wcześniej W.) do użytkowania obiektu budynku wykorzystywanego jako warsztat samochodowy zgodnie z decyzją Starosty G. z dnia [...] r. nr [...] dotyczącą inwestycji polegającej na przebudowie budynku technicznego wraz ze zmianą sposobu użytkowania z przeznaczeniem na warsztat samochodowy przy ul. [...] w K. Wnioskodawca wystąpił także o kserokopię zażalenia, jeżeli zostało wniesione.

Ponieważ organ nie udzielił skarżącemu informacji rażąco przekraczając 14-dniowy termin, dlatego też skarżący wystąpił o zobowiązanie organu do udzielenia informacji na podstawie art. 149 p.p.s.a., stwierdzenie, że bezczynność w udzieleniu odpowiedzi miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, zasądzenie kosztów postępowania oraz sumy pieniężnej na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. w kwocie 2.000 zł.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wskazał, że pismem z 4 września 2018 r., nadanym w urzędzie pocztowym u 7 września 2018 r., przesłał na adres wnioskodawcy zgodnie z wnioskiem kserokopię postanowienia z [...] r. o wymierzeniu kary. Wnioskodawcę poinformowano również o złożeniu zażalenia od postanowienia i o przekazaniu tego zażalenia wraz z aktami sprawy 18 lipca 2018 r. do [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K., w wyniku czego organ administracji publicznej I instancji nie dysponował zażaleniem. Ponadto odpowiedź przekazano do wiadomości Prokuratorowi Rejonowemu G. w G.

Z akt sprawy wynika, że po złożeniu wniosku, organ pismem z 4 września 2018 r. zgodnie z wnioskiem przesłał kserokopię wskazanego w nim postanowienia. Z książki nadawczej wynika, że pismo to zostało nadane w dniu 7 września 2018 r. a na podstawie wydruku śledzenia przesyłek organ przyjął doręczenie wnioskodawcy pisma w dniu 12 września 2018 r. Natomiast zwrotne potwierdzenie odbioru znajduje się w aktach administracyjnych G. N.

W dniu 10 grudnia 2018 r. pełnomocnik skarżącego złożył ponaglenie w sprawie przewlekłego prowadzenia postępowania i bezczynności w udzieleniu informacji publicznej. Zostało ono przekazane według właściwości [...] Wojewódzkiemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w K.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Na podstawie art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj.: Dz. U. z 2018 r., poz. 2107 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości w zakresie swojej właściwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, która według art. 1 § 2 tej ustawy – co do zasady - sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Natomiast zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 – 4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a cytowanego art. 3 § 2 tej ustawy.

Zgodnie z art. 149 § 1 p.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 – 4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności, 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa, 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie Sąd, na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a. - stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Natomiast w myśl art. 149 § 2 p.p.s.a. Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. W przypadku nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części.

Celem skargi na bezczynność organu administracji jest zwalczanie braku działania (zwłoki) w załatwianiu sprawy administracyjnej. W doktrynie oraz orzecznictwie powszechnie przyjmuje się, że o bezczynności organu administracji możemy mówić wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadząc postępowanie, mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie kończy go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub innego aktu, czy też nie podejmuje innej stosownej czynności. Dla stwierdzenia bezczynności nie ma znaczenia okoliczność, z jakich powodów określony akt nie został podjęty lub czynność nie została dokonana, a w szczególności, czy bezczynność spowodowana została zawinioną lub niezawinioną opieszałością w ich podjęciu lub dokonaniu, czy też wiąże się z przeświadczeniem, że nie istnieje obowiązek wydania stosowanego aktu lub podjęcia określonej czynności. Poza tym należy wskazać, że Sąd ocenia skargę na bezczynność na moment jej wniesienia, niemniej zobowiązany jest również uwzględnić wszelkie okoliczności zaistniałe od tego zdarzenia prawnego do chwili orzekania. Skarga na bezczynność organu ma bowiem na celu przede wszystkim wymuszenie na organie administracji załatwienia sprawy.

W świetle powyższego, dla uznania bezczynności organu konieczne jest ustalenie, że był on zobowiązany na podstawie obowiązujących przepisów prawa do wydania decyzji, aktu lub podjęcia określonych czynności i mimo to nie podejmuje działań mających na celu uczynienie zadość temu obowiązkowi. Ocena, co do bezczynności organu, dokonana być musi na gruncie właściwego dla załatwienia sprawy prawa materialnego, gdyż ono rozstrzyga o legitymacji organu oraz wynikających z przepisów uprawnieniach i obowiązkach.

Zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tj. Dz. U. z 2018 r. poz. 1330, dalej: u.d.i.p.) informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych. Pojęcie informacji publicznej ma szeroki charakter i odnosi się do wszelkich spraw publicznych również wówczas, gdy wiadomość ta nie została wytworzona przez podmioty publiczne, a jedynie odnosi się do nich. Prawo dostępu do informacji publicznej obejmuje prawo żądania udzielenia informacji o określonych faktach i stanach istniejących w chwili udzielania informacji. Prawo obywateli do uzyskania informacji publicznej przewidziano w art. 4 u.d.i.p. Przepis ten przewiduje m.in., iż do udostępnienia informacji publicznej obowiązane są m.in. organy władzy publicznej, podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego publicznych.

Ustawodawca w art. 6 u.d.i.p. zamieścił przykładowy wykaz (katalog) informacji i dokumentów, które stanowią informację publiczną, przy czym wyszczególnienie to nie jest wyliczeniem wyczerpującym (zamkniętym), lecz ma charakter przykładowy. O zakwalifikowaniu określonej informacji do udostępnienia decyduje jej treść i charakter. Przesłanką kwalifikującą konkretną informację do kategorii informacji publicznej jest więc spełnienie przez nią kryterium przedmiotowego i stąd też decydującymi są treść i charakter konkretnej informacji, nie zaś podmiot, który jest w jej posiadaniu. Udostępnieniu podlega informacja publiczna, czyli każda informacja o sprawach publicznych (art. 1 u.d.i.p).

Załatwienie wniosku o udostępnienie informacji publicznej może przybrać postać:

1) czynności materialno-technicznej, jaką jest udzielenie informacji publicznej;

2) pisma informującego, że wezwany podmiot nie jest zobowiązany do udzielenia informacji, gdyż nią nie dysponuje albo nie jest podmiotem, od którego można jej żądać;

3) pisma informującego, że żądana informacja nie stanowi informacji publicznej w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej;

4) pisma informującego, że istnieje odrębny tryb dostępu do żądanej informacji publicznej lub zastosowania tego trybu w sytuacji, gdy z treści wniosku wynika, że wnioskodawca żąda udostępnienia w trybie szczególnym;

5) decyzji administracyjnej, o której mowa w art. 16 ust. 1 u.d.i.p. - akt ten jest wydawany w przypadku odmowy udostępnienia informacji, względnie umorzenia postępowania o udostępnienie informacji.

W rozpatrywanej sprawie, organ administracji publicznej w odpowiedzi na wniosek strony przesłał jej zanonimizowaną kserokopię postanowienia zgodnie z wnioskiem. Stosowne pismo zostało nadane w urzędzie pocztowym w dniu 7 września 2018 r., tj. przed upływem 14-dniowego terminu (wniosek wpłynął do organu w dniu 29 sierpnia 2018 r.). Co prawda w aktach sprawy brak zwrotnego potwierdzenia odbioru, ale nadesłany wydruk śledzenia przesyłek wskazuje na fakt odbioru tej przesyłki przez wnioskodawcę w dniu 12 września 2018 r. Co więcej kserokopia postanowienia została przekazana także do wiadomości Prokuratorowi Rejonowemu G. w G., podmiotowi wskazanemu w treści wniosku skarżącego.

Tym samym informacje znajdujące się w skardze (i wcześniejszym ponagleniu) pozostają w sprzeczności z materiałem dowodowym.

W istocie nie ulega wątpliwości, że organ załatwił sprawę w dniu [...] r. wysyłając wnioskowaną kserokopię postanowienia i informację o wniesionym zażaleniu skarżącemu. Jest faktem, że wydruk śledzenia przesyłek nie ma mocy równej zwrotnemu potwierdzeniu odbioru, ale ewentualne komplikacje z doręczeniem przesyłki adresatowi nie mogą obciążyć organu, który, co należy podkreślić zaadresował przesyłkę zgodnie z treścią wniosku.

Zatem organ nie pozostawał w stanie bezczynności w momencie wnoszenia skargi, co czyni wszystkie zawarte w niej wnioski bezprzedmiotowymi.

Osobną sprawą pozostaje, czy akt wydany w sprawie indywidualnej stanowi informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. W ocenie Sądu, z akt sprawy nie wynika, aby żądana przez wnioskodawcę informacja była informacją o sprawach publicznych i podlegała udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w ustawie. Przeciwnie, wniosek dotyczył sprawy prywatnej, której wynikiem skarżący był zainteresowany. Jednak ponieważ organ udostępniając kserokopię postanowienia podzielił opinię skarżącego o publicznym charakterze sprawy, a stan bezczynności nie zaistniał, dlatego też Sąd odstąpił od szerszej analizy tej kwestii.

W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.