Postanowienie NSA, sygn. akt I FZ 3/16
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2016-03-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Przywrócenie terminu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 87 par. 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Małgorzata Niezgódka - Medek, , , po rozpoznaniu w dniu 9 marca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia I. W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 21 października 2015 r. sygn. akt I SO/Łd 7/15 odrzucające wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi I. W. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w L. z dnia 30 marca 2015 r. nr ... w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminowi do wniesienia odwołania od decyzji w sprawie podatku od towarów i usług za styczeń 2014 r. postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Zażalenie I. W. dotyczy postanowienia z dnia 21 października 2015 r., sygn. akt I SO/Łd 7/15, w którym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, na podstawie art. 88 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "Ppsa", odrzucił wniosek I. W. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w L. z dnia 30 marca 2015 r. w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminowi do wniesienia odwołania od decyzji w sprawie podatku od towarów i usług za styczeń 2014 r.

Z przedstawionego przez Sąd pierwszej instancji stanu sprawy wynikało, że postanowienie z dnia 30 marca 2015 r. zostało doręczone skarżącemu, przebywającemu w zakładzie karnym, w dniu 21 kwietnia 2015 r. W dniu 27 lipca 2015 r. skarżący złożył wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na to postanowienie. Wniosek ten skierował do Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. Pismo skarżącego wpłynęło do organu 31 lipca 2015 r. W dniu 6 sierpnia 2015 r. organ pierwszej instancji przekazał je zgodnie z właściwością Dyrektorowi Izby Skarbowej w L.

W uzasadnieniu wniosku skarżący wskazał, że o możliwości złożenia wniosku o przywrócenie terminu dowiedział się dopiero w dniu 24 lipca 2015 r., z treści jednego z pism otrzymanych od organu pierwszej instancji.

Wskazując na motywy odrzucenia wniosku Sąd pierwszej instancji stwierdził, że przyjmując za skarżącym, iż o możliwości złożenia wniosku o przywrócenie terminu do zaskarżenia postanowienia z 30 marca 2015 r., dowiedział się dopiero 24 lipca 2015 r., z treści jednego z pism Naczelnika Urzędu Skarbowego, wspomniany wniosek o przywrócenie terminu powinien zostać złożony najpóźniej 31 lipca 2015 r. Tego też dnia do Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. wpłynęło pismo zawierające wspomniany wniosek podatnika. Sąd wskazał, że Naczelnik Urzędu Skarbowego przekazał pismo właściwemu adresatowi, to jest Dyrektorowi Izby Skarbowej w L. Moment, w którym nadano pismo zawierające wniosek podatnika na adres właściwego organu podatkowego, zgodnie z tym co wskazano wyżej, należało traktować jako miarodajny dla oceny zachowania siedmiodniowego terminu, o którym mowa w art. 87 § 3 Ppsa. Przekazanie to nastąpiło dopiero 6 sierpnia 2015 r., a zatem po upływie wymaganego prawem terminu.

Na powyższe orzeczenie skarżący złożył zażalenie, w którym wniósł o uwzględnienie wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, ewentualnie o uchylenie postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

Skarżący zarzucił błędne ustalenia faktyczne poprzez uznanie, że wniosek został złożony po upływie wymaganego prawem terminu.

W uzasadnieniu skarżący wskazał, że wniosek wysłał do organu pierwszej instancji, gdyż był przekonany, iż ten organ prowadził jego sprawę. Powołał się również na nieznajomość treści art. 87 § 3 Ppsa oraz nie zgodził się ze stwierdzeniem, że uchybił terminowi.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Zażalenie jest niezasadne.

Z treści uzasadnienia zaskarżonego postanowienia wynika, że Sąd pierwszej instancji uznał, iż przeszkoda uniemożliwiająca wniesienie skargi w terminie ustała dopiero w dniu 24 lipca 2015 r. Uwadze Sądu pierwszej instancji uszło jednak, że w tym dniu skarżący dowiedział się nie o prawie do wniesienia skargi, lecz o możliwości przywrócenia terminu do dokonania tej czynności. W oparciu o treść złożonego wniosku nie sposób natomiast wykluczyć, że już wcześniej był w stanie skutecznie wnieść skargę na postanowienie stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania. O prawie do wniesienia skargi został bowiem poinformowany w treści postanowienia z dnia 30 marca 2015 r., które zostało mu doręczone w dniu 21 kwietnia 2015 r. Zważywszy jednak na powołane okoliczności (związane z przebywaniem w zakładzie karnym i złą kondycję psychiczną) można było przypuszczać, że w tym okresie skarżący nie był w stanie w sposób właściwy zareagować na zaistniałą sytuację procesową. Nie oznaczało to jednak, że taki stan rzeczy trwał aż do dnia 24 lipca 2015 r.

Sąd nie ustalił więc kiedy tak naprawdę ustała przyczyna uchybienia terminu do wniesienia skargi. Określił jednak ten moment w sposób jak najbardziej korzystny dla skarżącego.

Przyjmując zatem w ślad za Sądem pierwszej instancji, że przyczyna uchybienia terminu do wniesienia skargi ustała w tym samym dniu, w którym skarżący dowiedział się o przysługującym mu prawie do złożenia wniosku o jego przywrócenie, to i tak wniosek, jako niedopuszczalny należało odrzucić.

Przyczynę niedopuszczalności wniosku prawidłowo wskazał w swym orzeczeniu Sąd pierwszej instancji. Skarżący nie dochował bowiem 7-dniowego terminu na złożenie wniosku. Wniesienie go do niewłaściwego organu nie mogło być potraktowane jako prawnie skuteczne. Z art. 87 § 3 Ppsa wynika wprost, że wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe postępowanie są przedmiotem skargi. Termin do złożenia wniosku byłby zachowany, jeżeli niewłaściwy organ przekazałby na czas niewłaściwie zaadresowaną korespondencję. Zważywszy jednak, że w niniejszej sprawie wniosek wpłynął do organu pierwszej instancji w ostatnim dniu terminu, trudno zarzucić organowi, iż wskutek jego opieszałości wniosek skarżącego został odrzucony.

W orzecznictwie nie budzi wątpliwości, że złożenie pisma do organu niewłaściwego nie powoduje zachowania terminu. Wniesienie go za pośrednictwem niewłaściwego organu również nie jest prawnie skuteczne. Za datę złożenia pisma liczyć należy wówczas dzień, w którym zostało ono przekazane (data nadania) do organu właściwego (por. postanowienia NSA z dnia 8 lipca 2015 r., II FSK 1051/15; z dnia 9 lutego 2016 r., II GZ 41/16; z dnia 18 listopada 2015 r., I OZ 1492/15, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Rację miał zatem Sąd pierwszej instancji twierdząc, że skarżący uchybił terminowi do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu. Powodowało to, że na podstawie art. 88 Ppsa ów wniosek podlegał odrzuceniu.

Z tego względu zażalenie podlegało oddaleniu na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 Ppsa.