Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 1426/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2015-03-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
6560
Hasła tematyczne: Interpretacje podatkowe
Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy: article: art. 70
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Teresa Porczyńska Sędziowie: Sędzia WSA Bożena Kasprzak Sędzia WSA Tomasz Adamczyk (spr.) Protokolant: Starszy asystent sędziego Paweł Pijewski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 marca 2015 r. sprawy ze skargi K. O. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. działającego z upoważnienia Ministra Finansów z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wniosku o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej ustawy Ordynacja podatkowa w zakresie przechowywania dokumentów źródłowych, będących podstawą sporządzania remanentu 1. uchyla zaskarżone postanowienie; 2. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. działającego z upoważnienia Ministra Finansów na rzecz strony skarżącej kwotę 100,– (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Złożonym w dniu 11 czerwca 2014 r. wnioskiem (uzupełnionym pismem nadanym w dniu 22 września 2014 r.) K. O. złożył wniosek o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej ustawy Ordynacja podatkowa w zakresie przechowywania dokumentów źródłowych, będących podstawą sporządzania remanentów na koniec roku podatkowego.

We wniosku przedstawiono następujące zdarzenie przyszłe.

Wnioskodawca prowadzi działalność gospodarczą na zasadach ogólnych KPiR od 1991 r. i opodatkowany jest podatkiem liniowym od 2007 r., jest również czynnym podatnikiem VAT. W zakresie działalności gospodarczej Wnioskodawcy są roboty budowlane, pośrednictwo w obrocie nieruchomościami począwszy od 08/2009, sprzątanie obiektów - począwszy od 08/2009, wynajem i zarządzanie nieruchomościami własnymi i powierzonymi - począwszy od 08/2009 do 04/2014, kupno i sprzedaż nieruchomości na własny rachunek począwszy od 05/2011.

W ramach prowadzonej działalności gospodarczej Wnioskodawca rozpoczął w 2006 budowę 6 domów jednorodzinnych o powierzchni netto ok. 170 m każdy.

Ponieważ domy były budowane sukcesywnie, w remanencie na dzień 31 grudnia 2006 i lata następne były uwzględniane jako "roboty w toku" i wpisywane jedną pozycją, na którą zgodnie z odrębnym zestawieniem w którym były wyszczególnione poszczególne materiały i usługi zużyte do wykonania stanu na dzień 31 grudnia 2006, 2007 r. itd. Materiały były wyszczególnione zgodnie z wymaganiami sporządzania remanentu, tj. § 23 ust. 2 rozporządzenia, szczegółowe określenie towaru i innych składników, jednostkę miary, ilość, cenę za jednostkę miary, wartość wynikającą z przemnożenia ilości przez cenę jednostkową. Pozostała część materiałów która nie została wbudowana w budynki a co za tym idzie nie dało się jej przyporządkować do konkretnego budynku, została podana jako odrębne materiały i również wpisana do remanentu.

W uzupełnieniu wniosku Wnioskodawca stwierdził, że remanenty były sporządzane na koniec każdego kolejnego roku podatkowego, tj. na dzień 31 grudnia Wnioskodawca chce uzyskać interpretację przepisów dla każdego kolejnego roku podatkowego w zakresie konieczności przechowywania dokumentów źródłowych będących podstawą sporządzenia remanentu jak i ksiąg podatkowych KPiR na koniec roku podatkowego, tj. 31 grudnia 2007 r. i następnych (jeżeli tak sformułowane pytanie wskazuje na odrębne stany faktyczne (wnioskodawca uważa, że tak nie jest) to ogranicza wniosek do przechowywania dokumentów związanych ze sporządzeniem remanentu i KPiR na koniec roku 2007, tj. 31 grudnia 2007 r.). Zobowiązanie podatkowe na które ma wpływ ww. remanent dotyczy podatku dochodowego od osób fizycznych i ma wpływ na podatek dochodowy od osób fizycznych za rok 2007.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie (ostatecznie sformułowane w uzupełnieniu wniosku).

Czy istnieje obowiązek przechowywania dokumentów źródłowych tj. faktur i rachunków, związanych z zakupem materiałów budowlanych i usług dla celów prowadzonej działalności gospodarczej oraz ksiąg podatkowych za rok 2007 ponad datę 31 grudnia 2013 r. w sytuacji kiedy nie miało miejsca zawieszenie bądź przerwanie biegu przedawnienia zobowiązania podatkowego, o którym mowa w art. 70 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.), dalej: Ordynacja podatkowa i również gdy wartość ww. materiałów i usług zakupiona do 31 grudnia 2007 r. została wykazana w spisie z natury, jako "roboty w toku" (suma materiałów i usług zużyta na wykonanie poszczególnych budynków) na dzień 31 grudnia 2007 r., 31 grudnia 2008 r., 31 grudnia 2009 r., 31 grudnia 2010 r.?

Zdaniem Wnioskodawcy, dokumenty związane z remanentem sporządzonym na dzień 31 grudnia 2007 r. powinny być przechowywane do 31 grudnia 2013 r., dokumenty związane z remanentem sporządzonym na dzień 31 grudnia 2008 r. do 31 grudnia 2014 r. itd. W uzupełnieniu wniosku Wnioskodawca stwierdził, że termin płatności podatku dochodowego za rok 2007 upłynął w dniu 30 kwietnia 2008 r. zatem okres 5 lat należy liczyć od 1 stycznia 2009 r., czyli okres przedawnienia podatku dochodowego upłynął dnia 31 grudnia 2013. Biorąc powyższe pod uwagę nie istnieje obowiązek przechowywania dokumentów z 2007 r. dotyczących zakupu materiałów i usług, również w sytuacji kiedy wartość ww. materiałów i usług została wpisana do remanentu sporządzanego na dzień 31 grudnia 2007 r., 31 grudnia 2008 r., 31 grudnia 2009 r., 31 grudnia 2010 r.

Postanowieniem z dnia [...] r. Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. działający w imieniu Ministra Finansów odmówił wszczęcia postępowania w sprawie wniosku K. O. z uwagi na fakt, że w tak określonym zakresie jego merytoryczne rozpatrzenie poprzez wydanie interpretacji, wykraczałoby poza uprawnienia przysługujące Organowi w ramach postępowania w sprawie wydania interpretacji przepisów prawa podatkowego.

Utrzymując w mocy własne rozstrzygnięcie, w wyniku rozpatrzenia zażalenia strony, organ w postanowieniu z dnia [...] r. wskazał, że przedmiotem wniosku o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego może być ocena prawna danego stanu faktycznego bądź zdarzenia przyszłego, dotyczącego wnioskodawcy, dokonywana na gruncie przepisów prawa podatkowego. Organ wydający interpretację rozstrzyga, czy zainteresowany prawidłowo ocenia kwestię wpływu zaistnienia opisanej sytuacji faktycznej na obowiązki i uprawnienia wynikające z unormowań prawa podatkowego. Zarówno stan faktyczny, jak i zdarzenie przyszłe przedstawiane we wniosku muszą być skonkretyzowane i dotyczyć zindywidualizowanego podmiotu. Przedmiotem interpretacji indywidualnej są natomiast przepisy prawa podatkowego.

Wnioskodawca ma uprawnienia do uzyskania interpretacji prawa podatkowego w takiej sprawie indywidualnej, która kształtować może jego prawa i obowiązki na gruncie określonej regulacji podatkowej; innymi słowy żądanie uzyskania interpretacji indywidualnej prawa podatkowego odnosi się do stanów faktycznych, co do których wykładnia znajdujących w nich zastosowanie przepisów podatkowych może rzutować na prawidłowe rozliczenie podatnika w ramach tego podatku.

Przedmiotem interpretacji indywidualnej wydawanej w trybie art. 14b § 1 ustawy Ordynacja podatkowa nie mogą być natomiast wyłącznie przepisy regulujące sposób dokumentowania zaistnienia zdarzeń lub czynności, tj. przepisy prawa podatkowego o charakterze proceduralnym, normujące szereg kwestii "technicznych" związanych z problematyką realizacji obowiązków podatkowych. Taki charakter mają m.in. przepisy regulujące sposób dokumentowania zaistnienia zdarzeń lub czynności, z którymi ustawodawca wiąże materialnoprawne skutki podatkowe. Przepisy proceduralne nie wskazują bowiem przesłanek powstania zobowiązania podatkowego (odpowiedzialności podatkowej).

Przy czym organ podatkowy może powołać przepisy prawa proceduralnego, ale tylko wtedy, gdy jest to niezbędne do rozpatrzenia wniosku, którego przedmiotem są kwestie dotyczące materii podatku dochodowego od osób fizycznych, czyli dotyczące jego istoty, co do których wykładnia przepisów się w nich znajdujących może rzutować na prawidłowe rozliczenie podatnika w ramach tego podatku, co w szczególności przedkłada się na prawidłowe ustalenie jego zobowiązania podatkowego. Nawet w takim przypadku Organ, z uwagi na brak stosownych uprawnień, nie jest jednak władny do dokonania oceny okresów przechowywania dokumentów źródłowych (rachunków, faktur) dotyczących dokonywanych wpisów do remanentów sporządzanych przez Wnioskodawcę wykorzystywanych przez podatnika do ewidencjonowania zdarzeń gospodarczych.

Jak wynika ze złożonego zażalenia Wnioskodawca we wniosku zadał pytanie dotyczące zasad przechowywania dokumentów źródłowych, będących podstawą wpisów do remanentów sporządzanych na koniec roku podatkowego.

Organ zaznaczył, że jako podatnik podatku dochodowego od osób fizycznych Wnioskodawca w myśl obowiązujących przepisów ma obowiązek prowadzenia dokumentacji księgowej zgodnie z obowiązującymi zasadami, prowadząc podatkową księgę przychodów i rozchodów, a decydujące znaczenie dla ustalenia podstawy opodatkowania z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej ma ustalenie wysokości uzyskiwanych przychodów i kosztów uzyskania przychodów. Pytanie zaś dotyczyło przechowywania dokumentów źródłowych będących podstawą sporządzenia remanentów na koniec roku podatkowego.

W sentencji oraz uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Organ pierwszej instancji odniósł się do postawionego pytania we wniosku dotyczącego obowiązku przechowywania dokumentów źródłowych związanych z zakupem materiałów budowlanych i usług przez Wnioskodawcę dla celów prowadzonej działalności gospodarczej na koniec danego roku podatkowego.

Tak sformułowana treść wniosku oraz postawionego pytania powodowała, że wyżej wymieniony wniosek wykraczał poza zakres przedmiotowy pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego wydawanej w trybie art. 14b § 1 ustawy Ordynacja podatkowa. Istota problemu wskazanego we wniosku nie miała bezpośrednich skutków w zakresie zobowiązania podatkowego podatnika podatku dochodowego od osób fizycznych, u którego podstawę wyliczenia podatku stanowi uzyskany dochód. Wnioskodawca oczekiwał bowiem potwierdzenia obowiązku w zakresie okresu przechowywania dokumentów źródłowych, będących podstawą wpisów do sporządzanych remanentów na koniec roku podatkowego.

Końcowo organ zauważył, że interpretacja wydana w zakresie problemu, którego dotyczy zapytanie nie rozstrzygałyby o skutkach podatkowych opisanego stanu faktycznego dla Wnioskodawcy. Żądanie Wnioskodawcy wykraczało bowiem poza zakres przedmiotowy interpretacji przepisów prawa podatkowego wydawanej w trybie art. 14b § 1 ustawy Ordynacja podatkowa.

W konsekwencji, organ pierwszej instancji nie był uprawniony do merytorycznego rozpatrzenia wniosku z dnia 8 czerwca 2014 r.

W skardze do sądu administracyjnego strona zarzuciła organowi naruszenie art. 3 ust. 1 i 2, art. 14b § 1 ustawy Ordynacja podatkowa poprzez ich dowolną interpretację i wyciagnięcie własnych wniosków, skutkujących odmową wszczęcia postępowania, które nie miały wystarczających podstaw prawnych. Mając na uwadze powyższe wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia i zobowiązanie organu do wydania interpretacji.

W uzasadnieniu swego stanowiska skarżący wskazał, że jego zdaniem z treści powołanych w skardze przepisów wynika, iż przedmiotem interpretacji przepisów prawa podatkowego może być ocena prawna danego stanu faktycznego bądź zdarzenia przyszłego dotyczącego wnioskodawcy (zainteresowanego) na gruncie przepisów prawa podatkowego. Organ wydający interpretację rozstrzyga, czy zainteresowany właściwie ocenia kwestię wpływu opisanej przez siebie sytuacji faktycznej na jego obowiązki i uprawnienia wynikające z unormowań prawa podatkowego. Wnioskodawca ma zatem uprawnienia do uzyskania interpretacji prawa podatkowego w takiej sprawie indywidualnej, która kształtować może jego prawa i obowiązki na gruncie określonej regulacji podatkowej.

Dalej stwierdzono, że brak jest regulacji wiążącej zasadność wydania interpretacji indywidualnej z bezpośrednim wpływem na wyliczenie zobowiązania podatkowego. Skarżący złożył pytanie dotyczące okresu przechowywania dokumentów związanych z zakupem materiałów budowlanych i usług dla celów prowadzonej działalności gospodarczej oraz ksiąg podatkowych za rok 2007 ponad datę 31 grudnia 2013 r.

Ponieważ powstała wątpliwość czy w związku z faktem wpisania części zakupionych materiałów usług do remanentu sporządzonego na dzień 31 grudnia 2007 r., a w latach następnych powyższy remanent był przepisywany i uzupełniany o następne wykonane zakresy prac, zasadnym jest pytanie które zadano, a dotyczące konieczności lub jej braku przechowywania stosownych dokumentów źródłowych. Niewątpliwie remanent ma wpływ na wyliczenie zobowiązania podatkowego w związku z tym pytanie dotyczące dokumentów źródłowych z nim związanych może być przedmiotem interpretacji indywidualnej.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga jest uzasadniona. Odmawiając wszczęcia postępowania w sprawie wniosku zainteresowanego uzyskaniem indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego organ uznał, że jego treść wykracza poza zakres przedmiotowy interpretacji indywidualnej wydawanej w trybie art. 14b § 1 Op. albowiem istota problemu wskazanego w nim nie miała bezpośrednich skutków w zakresie zobowiązania podatkowego podatnika podatku dochodowego od osób fizycznych, u którego podstawę wyliczenia podatku stanowi uzyskany dochód, tymczasem tenże oczekiwał potwierdzenia obowiązku w zakresie przechowywania dokumentów źródłowych stanowiących podstawę wpisów do sporządzanych remanentów na koniec roku podatkowego.

Odnosząc się do zarzutów skargi wskazać należy, że zgodnie z art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej, minister właściwy do spraw finansów publicznych, na pisemny wniosek zainteresowanego, wydaje w jego indywidualnej sprawie, pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). Wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej może dotyczyć zaistniałego stanu faktycznego lub zdarzeń przyszłych (art. 14b § 2 ww. ustawy). Organ wydający interpretację indywidualną dokonuje oceny stanowiska wnioskodawcy i przedstawia jej uzasadnienie prawne, a w przypadku oceny negatywnej -wskazuje stanowisko prawidłowe wraz z uzasadnieniem prawnym (art. 14c § 1 - 2 tej ustawy).

Jak wynika z treści powołanych przepisów, przedmiotem wniosku o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego może być ocena prawna danego stanu faktycznego bądź zdarzenia przyszłego, dotyczącego wnioskodawcy (zainteresowanego) na gruncie przepisów prawa podatkowego.

W judykaturze przyjmuje się , że instytucja interpretacji indywidualnej w kształcie nadanym jej przez ustawodawcę została stworzona w szczególności w celu wspomagania realizacji przez podatników obowiązku samo wymiaru (samoobliczenia) podatku. W związku z powyższym interes prawny jest koniecznym warunkiem dla możliwości uzyskania interpretacji indywidualnej. Jeżeli wnioskodawca nie wskaże związku przedstawionych we wniosku okoliczności z jego możliwą odpowiedzialnością podatkową, będzie to uzasadniało ocenę, że o interpretację nie wystąpił w rozumieniu prawa zainteresowany, to jest, że ubiega się o nią podmiot nieuprawniony w świetle unormowania art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.

Status zainteresowanego posiada każdy podmiot, który zwraca się o wydanie interpretacji indywidualnej w celu prawidłowej, tj. zgodnej z obowiązującymi go przepisami, realizacji swoich praw i obowiązków w sferze materialnego prawa podatkowego. Innymi słowy, z wnioskiem o wydanie interpretacji indywidualnej może wystąpić podmiot, który chce się dowiedzieć, czy zaistnienie określonej sytuacji faktycznej powoduje po jego stronie powstanie obowiązku podatkowego lub zobowiązania podatkowego (w szczególności, obowiązku ustalenia i zapłaty określonego rodzaju podatku). Interpretacja indywidualna dotyczy sfery odpowiedzialności podatkowej wnioskodawcy . Przedmiotem interpretacji indywidualnej nie mogą być zarówno przepisy prawa proceduralnego jak i przepisy prawa materialnego nie odnoszące się wprost do zobowiązania lub skierowane do organów podatkowych. Sama definicja przepisów prawa podatkowego zawarta w art. 3 pkt 2 Ordynacji podatkowej nie jest wystarczająca, aby zakres przedmiotowy wyznaczyć. Oceniając czy dany przepis prawa podatkowego może podlegać interpretacji indywidualnej należy mieć na względzie bowiem elementy wynikające z charakteru omawianych instytucji - w tym właśnie nadające interpretacji funkcję ochronną. ( por. wyrok WSA w Gdańsku z 18 lutego 2014 r. sygn. akt I SA/Gd 42/12 ).

W świetle przytoczonych tez, pytanie podatnika – dotyczące obowiązku ( okresu) przechowywania dokumentów źródłowych a mianowicie faktur i rachunków związanych z zakupem materiałów budowlanych i usług dla celów prowadzonej działalności gospodarczej oraz ksiąg podatkowych odnoszonych do roku 2007 , kiedy nie został "zatamowany" bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego i gdy wartość tych materiałów została wykazana w spisie z natury " jako roboty w toku" - w ocenie sądu posiada związek czy też wpływa na kształtowanie jego obowiązków w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych.

Argumentacja organu zawarta w zaskarżonym postanowieniu opiera się na twierdzeniu ,że przedmiotem interpretacji indywidualnej nie mogą być przepisy regulujące sposób dokumentowania zaistnienia zdarzeń lub czynności tj. przepisy prawa podatkowego o charakterze proceduralnym, normujące szereg kwestii "technicznych" związanych z problematyką realizacji obowiązków podatkowych. Dodając przy tym jednocześnie, że taki właśnie charakter mają przepisy regulujące sposób dokumentowania zdarzeń lub czynności, z którymi ustawodawca wiąże materialne skutki podatkowe.

Już tylko z tego fragmentu uzasadnienia postanowienia wynika, że zainteresowany pyta o interpretację przepisów prawa podatkowego w rozumieniu art. 3 pkt 2 OP., odnoszonych do podatku dochodowego od osób fizycznych mogących mieć znaczenie dla jego sytuacji prawnopodatkowej .

W poddanej sądowej kontroli sprawie, przedmiotem pytania była powinność określonego zachowania strony a nie organu, zaś sam zainteresowany upatrywał podstawy prawnej swego stanowiska w wykładni ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych , co potwierdził organ interpretujący, a więc przepisów prawa podatkowego, a to oznacza, że brak było podstaw do odmowy wszczęcia postępowania interpretacyjnego. Inaczej mówiąc , skoro w rozpoznawanej sprawie nie jest kwestionowane, że wnioskujący o wydanie interpretacji jest zainteresowanym w rozumieniu art. 14 b § 1 Op., jedynie przedmiot wniosku dotyczy "regulacji technicznych", a pytanie to ma za przedmiot przepisy prawa podatkowego, co nie budzi wątpliwości, które mają zastosowanie do prawnopodatkowej sytuacji zainteresowanego, to nie ma mowy o spełnieniu przesłanek odmowy wszczęcia postępowania z art. 165a § 1 O p.

W piśmiennictwie przyjmuje się, że odmowa wszczęcia postępowania ma charakter formalny i dotyczy sytuacji, w których brak jest w przepisach ustaw podatkowych podstawy do rozpatrzenia treści żądania w trybie postępowania podatkowego – P. Pietrasz, Ordynacja podatkowa Komentarz, Wydawnictwo Lex 2013. Tymczasem w rozpoznawanej sprawie podstawa taka istnieje, na co wskazano wyżej, wiążąc sytuację zainteresowanego z regulacjami ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w podniesionym przez niego zakresie z instytucją przedawnienia zobowiązania podatkowego – art. 70 Op.

Zgodzić należy się ze stanowiskiem , że w rozpoznawanej sprawie zagadnienia, o które pyta podatnik nie są to zagadnienia z zakresu prawa materialnego ściśle wpływające na sytuację prawnopodatkową podatnika i nie są to także regulacje dotyczące norm postępowania. Pochodny jednak ich wpływ jest w ocenie sądu widoczny prima facie.

Zdaniem sądu nie wystarczy poszukiwać normy jednostkowej prawa materialnego żeby ją zinterpretować lecz należy badać także kontekst prawny dotyczący sytuacji strony w ramach przedstawionego przez nią stanu faktycznego.

W tym stanie rzeczy nie jest bowiem tak jak zdaje się twierdzić organ w zaskarżonym postanowieniu, iż przechowywanie dokumentów źródłowych przez podatnika nie ma znaczenia czy też nie ma bezpośrednich skutków w zakresie zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym, u którego podstawę wyliczenia podatku stanowi dochód, a istota podnoszonego we wniosku problemu nie rozstrzygałaby o skutkach podatkowych opisanego stanu faktycznego.

W ocenie sądu ogniskowanie się w przedstawionym wniosku zagadnień dotyczących ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, przepisów wykonawczych do tej ustawy oraz Ordynacji podatkowej, do których odnosi się strona, nakazuje przyjąć, że są to przepisy za pomocą których dochodzi do konkretyzacji regulacji przepisów prawa materialnego, których elementem jest obowiązek dysponowania przez określony czas dokumentami , które w tym okresie podlegać mogą analizie przez organy podatkowe w celu weryfikacji prawidłowości samoobliczenia i wpłacania daniny publicznej, a zatem kreują jej sytuację prawnopodatkową.

Z tego punktu widzenia wspomniany kontekst prawny , którego dotyczy pytanie nie powinien pozostawać poza zakresem rozstrzygania organu na gruncie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego.

Najlepiej można zilustrować tę tezę poglądem WSA w Olsztynie z dnia 18 grudnia 2008 r.( sygn. akt I SA/Ol 466/08), który wskazał, że organy podatkowe, uprawnione do kontroli podatników pod względem wywiązywania się przez nich z obowiązku wykazywania oraz płacenia powstających z mocy prawa zobowiązań podatkowych, podczas takiej kontroli mają prawo badać i analizować nie tylko ewidencję przychodu, ale także inne ewidencje oraz dowody źródłowe, w szczególności dotyczące zakupu towarów i innych wydatków poniesionych przez podatnika.

W konsekwencji zasygnalizować zatem należy, że spotkać można poglądy – podzielane przez sąd rozpoznający niniejszą sprawę , że w sprawie interpretacyjnej nie można opierać się na uproszczonej definicji pojęcia "prawo podatkowe" . Przy takim ujęciu organ zobowiązany jest dokonać analizy stanu faktycznego także przez pryzmat spełnienia przesłanek określonych w innych dziedzinach prawa nie ograniczając się wyłącznie do prawa podatkowego, zawsze wtedy gdy od nich uzależniona jest kwalifikacja określonego stanu faktycznego. Tym bardziej wiec gdy pytanie, tak jak w niniejszej sprawie, bez wątpienia dotyczy zagadnień materialnych wpływających na sytuację strony jako podatnika, łącząc się z przepisami wykonawczymi do ustawy podatkowej, na które się powołuje, organ nie miał prawa zasłonić się argumentacją opartą na "technicznych kwestiach" związanych z realizacją obowiązków podatkowych i przez to wydać zaskarżone rozstrzygniecie, uznając, że z tej właśnie przyczyny zachodzą powody odmawiające wszczęcia postępowania, rozumiane jako nieistnienie po stronie organu uprawnień do wypowiadania się w sprawie będącej przedmiotem wniosku , ze wskazaniem na art. 165 a § 1 Op.

Niewątpliwie w ocenie sądu okres przechowywania dokumentów źródłowych (faktur, rachunków) pomimo sporządzenia remanentu i ujęcia w nim materiałów tzw. robót w toku, należy do elementów , od których zależy opodatkowanie i jego wysokość. Przechowywanie takich dokumentów oddziaływuje na sferę obowiązków podatnika wypływających z regulacji ustawy podatkowej, na którą on wskazuje. W tym zakresie organ się nie wypowiedział , wydając rozstrzygnięcie formalne.

Mając na uwadze wszystkie powyższe okoliczności na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 litera c i art. 200 p.p.s.a. należało orzec jak w sentencji.

AKE.