Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 317/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2020-09-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6181 Zajęcie nieruchomości i wejście na nieruchomość, w tym pod autostradę
Hasła tematyczne: Nieruchomości
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art 124 ust 1 a
journal: Dz.U. 1997 nr 115 poz 741
law: Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jacek Bursa (spr.) Sędziowie : WSA Tadeusz Kiełkowski WSA Małgorzata Łoboz Protokolant : starszy referent sądowy Anna Bubula po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 września 2020 r. sprawy ze skargi T. D. Spółka Akcyjna z siedzibą w K. na decyzję Wojewody z dnia [...] stycznia 2020 r., znak [...] w przedmiocie zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości skargę oddala.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 25 października 2019 r. znak [...], wydaną na podstawie art. 124 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (zwaną dalej: "u.g.n."), Starosta [...] orzekł o ograniczeniu sposobu korzystania z części nieruchomości gruntowej, położonej w L. , oznaczonej jako działki ewidencyjne nr [...] o pow. 0,1236 ha i nr [...] o pow. 0,1466 ha, objętej księgą wieczystą nr [...] [...], prowadzoną przez Sąd Rejonowym w S. B. IV Wydział Ksiąg Wieczystych, w której własność ujawniona jest na rzecz E. M. B. i D. B. na prawach wspólności ustawowej majątkowej małżeńskiej, poprzez zezwolenie wnioskodawcy - Firma A, w ramach realizacji projektu pod nazwą "Poprawa bezpieczeństwa zasilania Ż.. Budowa linii napowietrznej dwutorowej 110 kV, wraz z budową [...] oraz rozbudową stacji [...]", na: - ułożeniu na działce nr [...] dwutorowej elektroenergetycznej linii kablowej 110 kV wraz z infrastrukturą towarzyszącą o długości nie większej niż 11,5 m liczonej wzdłuż osi linii, na głębokości nie mniej niż 1,2 m - kable 110 kV i 0,9 m - kable światłowodowy, zgodnie z załącznikami nr l i nr 2 do ww. decyzji. Powierzchnia ograniczenia działki nr [...] wynosi 44 m2; - ułożeniu na działce nr [...] dwutorowej elektroenergetycznej linii kablowej 110kV wraz z infrastruktura towarzyszącą o długości nie większej niż 13 m liczonej wzdłuż osi linii, na głębokości nie mniejszej niż 1,2 m - kabel 110 kV i 0,9 m – kabel światłowodowy, zgodnie z załącznikami nr 3 i nr 4 do ww. decyzji. Powierzchnia ograniczenia działki nr [...] wynosi 50 m2. Szerokość pasa technologicznego wynosi 4 m i mierzona jest po 2 m od osi linii w obie strony; w pkt. 2 ) o tym, iż mapa wykonana na podkładzie "Mapy do celów projektowych pod budowę linii [...]" i mapy wykonane na podkładzie mapy ewidencyjnej stanowią odpowiednio załączniki od nr l do nr 4, stanowiące integralną część decyzji Starosty [...] z 25 października 2019 r. znak: [...]

Odwołanie od ww. decyzji złożyli właściciele przedmiotowej nieruchomości, E. M. B. i D. B..

Następnie, decyzją z dnia 18 grudnia 2019 r. znak: [...], wydaną na podstawie art. 124 ust. 1a u.g.n., Starosta [...] odmówił wydania T. D. S.A. z siedzibą w K. zezwolenia na niezwłoczne zajęcie części nieruchomości określonej decyzją z dnia 25 października 2019 r. znak [...]

Starosta orzekając w ww. sposób wskazał, iż we wniosku spółki T. wskazano, iż za wydaniem wnioskowanej decyzji przemawia społeczny oraz wyjątkowo ważny interes wnioskodawcy, w tym interes gospodarczy. Budowa ww. linii elektroenergetycznej ma na celu poprawę bezpieczeństwa energetycznego obszaru Ż., a także poprawę niezawodności działania całego Krajowego Systemu Elektroenergetycznego. Przedmiotowa decyzja jest niezbędna w celu skorzystania przez Wnioskodawcę z Nieruchomości, gdyż w przeciwnym wypadku wnioskodawca może - na skutek długotrwałych środków odwoławczych - nie uzyskać do niej dostępu, co opóźni również postępowanie o uzyskanie pozwolenia na budowę, a tym samym możliwość przystępowania do realizacji inwestycji, a przez to - termin jej zakończenia. W związku z powyższym, zważywszy na fakt, iż infrastruktura przesyłowa w rejonie Polski południowej jest stale przeciążona oraz z uwagi na realne ryzyko jej awarii, budowa napowietrznej linii elektroenergetycznej [...] - S. B. jest zadaniem pilnym, bowiem realizowana jest w celu zabezpieczenia gospodarstwa narodowego przed stratami mogącymi wyniknąć z utarty możliwości przesyłu energii elektrycznej, co niewątpliwie leży również w interesie społecznym. Realizacja linii 100 kV J.-S. B. ma poprawić bezpieczeństwo dostaw energii elektrycznej dla szeregu miejscowości w gminie obszaru Ż.. Wobec wzrastającego zapotrzebowania na energię elektryczną, a tym samym mając na uwadze prawidłowe funkcjonowanie istniejącej infrastruktury przesyłowej, szczególnie istotne jest, z uwagi na ich kluczowe znaczenie dla działania całej gospodarki, budowanie nowych linii przesyłowych. Znalazło to odzwierciedlenie w ustawie z dnia 26 kwietnia 2007 r. o zarządzaniu kryzysowym, zgodnie z którą «(art. 3) Ilekroć w ustawie jest mowa o: pkt. 2) infrastrukturze krytycznej, należy przez to rozumieć systemy oraz wchodzące w ich skład powiązane ze sobą funkcjonalne obiekty, w tym obiekty budowlane, urządzenia, instalacje, usługi kluczowe dla bezpieczeństwa państwa i jego obywateli oraz służące zapewnieniu sprawnego funkcjonowania organów administracji publicznej a także instytucje i przedsiębiorców. Infrastruktura krytyczna obejmuje systemy: a) zaopatrzenia w energię (...)» (...) Wobec powyższego, budowa nowego połączenia elektroenergetycznego stanowi wypełnienie wskazanego powyżej zobowiązania ustawowego, bowiem ma ono na celu ochronę infrastruktury krytycznej oraz zapewnienie bezpieczeństwa energetycznego regionu. Nie zrealizowanie przedmiotowej Inwestycji może w razie wystąpienia awarii istniejących linii doprowadzić do pozbawienia dostaw dla części mieszkańców Ż. energii elektrycznej. Taki stan rzeczy ma na celu dotrzymanie publicznoprawnych zobowiązań wynikających z ustawy Prawo energetyczne, w zakresie ciągłości i niezawodności dostaw energii. Stosownie do art. 4 ust. l ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. Prawo energetyczne, przedsiębiorstwo energetyczne, zajmujące się przesyłaniem lub dystrybucją energii, jest obowiązane utrzymywać zdolność urządzeń, instalacji i sieci do realizacji zaopatrzenia w te paliwa lub energię w sposób ciągły i niezawodny, przy zachowaniu obowiązujących wymagać jakościowych. Konieczność realizacji czynności niezbędnych z punktu widzenia bezpieczeństwa energetycznego Państwa, czy tez służących zapewnieniu lepszego potencjału energetycznego Państwa, stanowi niewątpliwie interes społeczny w rozumieniu art. 108 KPC, a charakter tego interesu świadczy o jego znacznej wadze. Nadto, o istnieniu interesu państwowego w niniejszej sprawie, w tym o szczególnym znaczeniu, świadczy konieczność wywiązania się przez Państwo Polskie z przyjętych - w związku z przystąpieniem do Unii Europejskiej - zobowiązań międzynarodowych o znacznej wadze, dotyczących sprawności i efektywności końcowego wykorzystania energii i usług energetycznych. Wynika to z recypowania postanowień dyrektywy 2012/27/UE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 25 października 2012 r. w sprawie efektywności energetycznej, która została wdrożona do polskiego porządku prawnego ustawa z dnia 20 maja 2016 r. o efektywności energetycznej. Wynikiem powyższych i wcześniejszych regulacji są równie z m.in. uchwała Rady Ministrów w sprawie przyjęcia dokumentu «Polityka energetyczna do 2030 roku», a także przyjęty przez Radę Ministrów w dniu 17 kwietnia 2012 r. Drugi Krajowy Plan Działań dotyczący efektywności energetycznej dla Polski 2011 oraz przyjęty przez Radę Ministrów w dniu 20 października 2014 r. Krajowy Plan Działań dotyczący efektywności energetycznej dla Polski 2014."

w przedmiotowej sprawie nie zostały spełnione przesłanki, o których mówi art. 124 ust. 1a ustawy o gospodarce nieruchomościami, stanowiący, iż "w przypadkach określonych w art. 108 Kodeksu postępowania administracyjnego lub uzasadnionych ważnym interesem gospodarczym starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, na wniosek podmiotu, który będzie realizował cel publiczny, udziela, w drodze decyzji, zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości po wydaniu decyzji, o której mowa w ust. 1.

Odwołanie od ww. decyzji Starosty [...] złożyła Firma A, wskazując, iż z art. 108 § l k.p.a. wynika, że decyzja od której służy odwołanie, może być nadany rygor natychmiastowej wykonalności, gdy jest to niezbędne ze względu na ochronę zdrowia lub życia ludzkiego albo dla zabezpieczenia gospodarstwa narodowego przed ciężkimi stratami bądź tez ze względu na inny interes społeczny lub wyjątkowo ważny interes strony. Powyższe oznacza, że po wydaniu decyzji, o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości, starosta, na wniosek podmiotu, który będzie realizował cel publiczny udziela, w drodze decyzji, zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości, w przypadkach określonych w art. 108 k.p.a. lub uzasadnionych ważnym interesem gospodarczym. W orzecznictwie przyjmuje się, że budowa czy przebudowa odcinka sieci elektroenergetycznej realizuje wyjątkowo ważny interes gospodarczy państwa oraz interes społeczny (zob. wyroki NSA z dnia 6 lipca 2016 r. sygn. akt: I OSK 1648/15,1 OSK 1650/15, I OSK 1719/15, I OSK 1988/14, I OSK 2251/15, I OSK 2480/15, I OSK 2432/15, I OSK 2875/15, I OSK 3013/14; wyroki NSA z dnia 25 października 2013 r., sygn. akt I OSK 2967/12, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem: orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej jako: CBOSA). Realizowane przez wnioskodawcę przedsięwzięcie jest celem publicznym i inwestycją celu publicznego w rozumieniu przepisów u.g.n. Przedmiotowa inwestycja ma służyć zaspokajaniu potrzeb społecznych i gospodarczych rejonu. Ponadto omawiana inwestycja przyczyni się do zwiększenia niezawodności i efektywności zasilania obecnych i przyszłych odbiorców energii elektrycznej, co oznacza, że realizowana jest w interesie społecznym. Niezrealizowanie przedmiotowej inwestycji może skutkować przeciążeniem istniejących połączeń energetycznych. Przedmiotowa inwestycja ma zapewnić poprawę jakości i niezawodności zasilania odbiorców energii elektrycznej oraz wzrostu bezpieczeństwa jej dostaw dla szeregu miejscowości w gminie obszaru Ż.. W sprawie chodzi o budowę nowej, a więc dodatkowej linii elektroenergetycznej. Niewątpliwie istnienie takiej dodatkowej, nowej linii wysokiego napięcia (110 kV) stwarza większe gwarancje niezawodności działania systemu dystrybucyjnego i zasilania w energię elektrycznej. Zagrożenie dla niezawodności zasilania energią elektryczną mogą powstać na wskutek możliwości awarii czy w czasie negatywnych zjawisk atmosferycznych w postaci silnych wiatrów czy osadzania się na przewodach zmarzniętego śniegu. Zawsze bowiem większa ilość dostaw i źródeł energii elektrycznej zwiększa gwarancje w zakresie nieprzerwanego dostarczania prądu jego odbiorcom, a więc zwiększa bezpieczeństwo energetyczne. Ponadto odwołujący wskazuje, iż E. M. B. oraz D. B. złożyli odwołanie do Wojewody od decyzji Starosty [...] z dnia 25 października 2019 r., znak: [...], orzekającej o ograniczaniu sposobu korzystania z części nieruchomości gruntowej, położonej w L. , oznaczonej jako działka ewidencyjna nr [...] o pow. 0,1236 ha i działka ewidencyjna nr [...] o pow. 0,1466 ha. Wobec powyższego odwołujący podniósł, że oczekiwanie na zakończenie długotrwałej procedury administracyjnej i sądowo - administracyjnej może niekorzystnie wpłynąć na możliwość terminowej realizacji przedmiotowej inwestycji.

Wojewoda decyzją z dnia 27 stycznia 2020 r. nr [...], na podstawie art. 9a w związku z art. 124 ust. 1a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2020 r., poz. 65) oraz art. 138 § 1 pkt 1 kpa, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu podano, iż przywołane we wniosku argumenty nie świadczą o potrzebie niezwłocznego działania. Nie kwestionując ważkości planowanych działań organ podkreślił, iż omawiana instytucja ma jednak charakter wyjątkowy. Z załączonej dokumentacji nie wynika, aby w planowane prace związane były z występującymi w tym miejscu awariami. Strona uzasadnia wnioskiem ogólnikowymi twierdzeniami o realizowaniu ustawowych zadań, odwołując się przy tym do (wieloletnich) planów i strategii rządowych oraz wskazuje na jedynie hipotetyczną możliwość występowania przerw w dostarczaniu energii elektrycznej w regionie. Z powyższego wynika, iż wnioskodawca realizuje zaplanowane już kilka lat temu, wieloletnie zamierzenia, które — co warte ponownego podkreślenia — jakkolwiek istotne z punktu widzenia wnioskodawcy i interesów społeczności regionu, to jednak nie wskazują na żadną sytuację wyjątkową, jak choćby realne zagrożenie wystąpienia awarii czy groźbę utraty finansowania inwestycji, co w ocenie organu odwoławczego oznacza, iż wskazywane przez spółkę zagrożenia dla interesu gospodarczego oraz społecznego są obecnie tylko potencjalne (tym bardziej nie można mówić o zagrożeniu dla zdrowia i życia ludzkiego) (por. wyroki WSA w Krakowie z dnia 7 kwietnia 2016 r., sygn. akt II SA/Kr 173/16 i z dnia 10 listopada 2016 r., sygn. akt II SA/Kr 984/16).

Nadto wskazano, iż w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 27 listopada 2019 r. sygn. akt II SA/Kr 1080/19, dotyczącym niezwłocznego zajęcia innej nieruchomości, na której wnioskodawca zamierza realizować projekt pod nazwą "Poprawa bezpieczeństwa zasilania Ż.. Budowa linii napowietrznej dwutorowej 110 kV, wraz z budową [...] oraz rozbudową stacji GPZ [...]", Sąd podzielił powyższe stanowisko Wojewody wskazując, iż z załączonej dokumentacji nie wynika, aby planowane prace związane były z występującymi w tym miejscu awariami wymagającymi pilnej interwencji. Budowa przedmiotowej linii to realizacja zadań ustawowych oraz wieloletnich planów i strategii rządowych. Wnioskodawca realizuje zaplanowane już kilka lat temu, wieloletnie zamierzenia, a okoliczności sprawy nie wskazują na żadną sytuację wyjątkową, jak choćby realne zagrożenie wystąpienia awarii czy groźbę utraty finansowania inwestycji. Zatem choć inwestycja jest bezsprzecznie istotna z punktu widzenia wnioskodawcy i interesów społeczności regionu, to jednak zagrożenia dla interesu gospodarczego oraz społecznego są obecnie tylko potencjalne i zdaniem Sądu nie wymagają stosowania środków nadzwyczajnych, które pozwalają na realizowanie inwestycji bez potrzeby oczekiwania na wynik kontroli instancyjnej lub sądowej decyzji o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości. Jak wynika z akt administracyjnych dołączonych do akt sądowych o sygnaturze II SA/Kr 854/19 dotyczących skargi na decyzję o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości, rokowania z właścicielami nieruchomości które poprzedzały złożenie wniosku trwały co najmniej od marca 2017 do października 2017 r., a następnie zostały ponowione już po złożeniu wniosku o wszczęcia niniejszego postępowania w lutym 2018 r., w związku z doprecyzowaniem parametrów słupa kratowego. Wszystko to wskazuje, że przygotowanie realizacji inwestycji trwa już kilka lat, co zresztą jest typowe dla tego typu inwestycji liniowych, przebiegających przez liczne nieruchomości. Skarżąca spółka nie wskazała żadnych okoliczności, z których wynikałaby konieczność gwałtownego przyspieszenia realizacji planowanej od lat inwestycji. W związku z tym organ uznał, iż brak podstaw do zastosowania art. 124 ust. 1a u.g.n., który co do zasady dotyczy sytuacji nagłych i wymagających natychmiastowego, bezzwłocznego działania.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na powyższą decyzję złożył T. D. S.A. z siedzibą w K., zarzucając naruszenie art. 108 kpa w związku z art. 124 ust. 1a ustawy o gospodarce nieruchomościami, poprzez przyjęcie, że w przedmiotowej sprawie nie wystąpiły przesłanki do wydania decyzji, podczas gdy zostały one spełnione.

W uzasadnieniu podkreślono, iż w orzecznictwie NSA, także w tym najnowszym, przyjmuje się, że budowa czy przebudowa odcinka sieci elektroenergetycznej realizuje wyjątkowo ważny interes gospodarczy państwa, interes ogólnospołeczny jak również interes inwestora, które mają nadrzędne znaczenie w odniesieniu do słusznego interesu właściciela nieruchomości.

Realizowane przez wnioskodawcę przedsięwzięcie jest celem publicznym i inwestycją celu publicznego w rozumieniu przepisów u.g.n. Przedmiotowa inwestycja ma służyć zaspokajaniu potrzeb społecznych i gospodarczych rejonu. Ponadto omawiana inwestycja przyczyni się do zwiększenia niezawodności i efektywności zasilania obecnych i przyszłych odbiorców energii elektrycznej, co oznacza, że realizowana jest w interesie społecznym. Niezrealizowanie przedmiotowej inwestycji może skutkować przeciążeniem istniejących połączeń energetycznych. Dodatkowo, niezwłoczne zajęcie nieruchomości i uzyskanie rygoru natychmiastowej wykonalności pozwoli inwestorowi na rozpoczęcie inwestycji bez oczekiwania na uprawomocnienie się decyzji o ograniczeniu sposobu korzystania z części nieruchomości, od której to właściciele nieruchomości złożyli odwołanie, co może prowadzić do znacznego odsunięcia w czasie planowanej inwestycji. Wskazanie przez Wojewodę na to, że inwestycja jest planowana od lat nie może stanowić uzasadnionej odmowy zezwolenia na jej niezwłoczne zajęcie. Wręcz przeciwnie, przedłużające się procedury administracyjne tylko jeszcze bardziej odsuwają w czasie rozpoczęcie prac, co odbywa się kosztem ogólnospołecznego i gospodarczego interesu państwa, będących nadrzędnymi interesami w stosunku do interesu właściciela nieruchomości. Przedmiotowa inwestycja ma zapewnić poprawę jakości i niezawodności zasilania odbiorców energii elektrycznej oraz wzrostu bezpieczeństwa jej dostaw dla szeregu miejscowości w gminie obszaru Ż.. W sprawie chodzi o budowę nowej, a więc dodatkowej linii elektroenergetycznej. Niewątpliwie istnienie takiej dodatkowej, nowej linii wysokiego napięcia (110kV) stwarza większe gwarancje niezawodności działania systemu dystrybucyjnego i zasilania w energię elektryczną. Zagrożenia dla niezawodności zasilania energią elektryczną mogą powstać na wskutek możliwych awarii czy w czasie negatywnych zjawisk atmosferycznych w postaci silnych wiatrów czy osadzania się na przewodach zmarzniętego śniegu, co niejednokrotnie miało miejsce w przeszłości. Zawsze bowiem większa ilość dostaw i źródeł energii elektrycznej zwiększa gwarancje w zakresie nieprzerwanego dostarczania prądu jego odbiorcom, a więc zwiększa bezpieczeństwo energetyczne. Realizowanie sieci energetycznej jako inwestycji liniowej jest realizacją celu publicznego, ma więc na celu poprawienie bezpieczeństwa energetycznego, a także pozostaje niezbędne dla rozwoju ekonomicznego regionu, jest więc inwestycją o charakterze ogólnospołecznym. Mamy tu zatem do czynienia zarówno z interesem społecznym, jak i gospodarczym, bowiem budowa sieci elektroenergetycznej służy zapewnieniu stałego dopływu energii do licznych gospodarstw i przedsiębiorstw na większym obszarze. W rezultacie należy przyjąć, że tego rodzaju inwestycja ma znaczenie nadrzędne w odniesieniu do słusznego interesu właściciela nieruchomości, któremu ograniczono sposób korzystania z niej, a który to interes sprowadza się do możliwości niezakłóconego korzystania z nieruchomości. Z tego względu zachowany jest wymóg proporcjonalności z art. 31 ust. 3 Konstytucji (tak też wyrok NSA z dnia 12 października 2016 r., I OSK 3417/15). Powszechnie znane fakty dotyczące niezadowalającego stanu technicznego urządzeń elektroenergetycznych w kraju, a także rosnące zapotrzebowania na energię elektryczną w każdej dziedzinie życia, uprawnione jest stwierdzenie, że inwestycja mająca na celu budowę linii elektroenergetycznej służy poprawieniu tego stanu rzeczy, a tym samym wypełnia przesłankę interesu społecznego oraz stanowi o ważnym interesie gospodarczym (por. wyrok NSA z dnia 20 września 2019 r., I OSK 2713/17).

Wniesiono o uchylenie decyzji i zasądzenie kosztów.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z dyspozycją art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" - "c" p.p.s.a. kontrola ta sprawowana jest w zakresie oceny zgodności zaskarżonych do sądu decyzji z obowiązującymi przepisami prawa materialnego jak i przepisów proceduralnych.

Skarga nie jest zasadna i podlega oddaleniu.

W pierwszej kolejności wskazać należy, iż zgodnie z treścią art. 124 ust. 1 u.g.n. starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, może ograniczyć, w drodze decyzji, sposób korzystania z nieruchomości przez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, jeżeli właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości nie wyraża na to zgody. Ograniczenie to następuje zgodnie z planem miejscowym, a w przypadku braku planu, zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego.

Natomiast na podstawie art. 124 ust. 1a u.g.n., w przypadkach określonych w art. 108 Kodeksu postępowania administracyjnego lub uzasadnionych ważnym interesem gospodarczym starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, na wniosek podmiotu, który będzie realizował cel publiczny, udziela, w drodze decyzji, zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości po wydaniu decyzji, o której mowa w ust. 1. Decyzji o niezwłocznym zajęciu nieruchomości nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności.

Wobec tego konstrukcja przepisów art. 124 ust. 1 i 1a u.g.n. oznacza, iż występują dwie decyzje - pierwotną (wywłaszczeniową lub zezwalającą na wejście na teren nieruchomości i dokonywanie tam określonych prac) oraz kolejną (pozwalającą na niezwłoczne zajęcie nieruchomości), której nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności" (por. E. Bończak-Kucharczyk, Komentarz do art.124 ustawy o gospodarce nieruchomościami, LEX 2011). Jest to sytuacja analogiczna do konstrukcji określonej w art. 122 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami, a zatem zasadnym jest powołanie się w tej sytuacji na wydany na gruncie obu ww. przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 sierpnia 2011 r., sygn. akt II OSK 1253/10 (publ. - LEX nr 1068975), w którym Sąd ten wskazał, iż decyzja oparta o przepis art. 122 ust. 1 (również dotyczący możliwości udzielenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości lecz po wydaniu decyzji wywłaszczeniowej) lub ust. 3 u.g.n. nie ma samodzielnego bytu prawnego i zależy od istnienia wcześniejszej decyzji o wywłaszczeniu nieruchomości albo decyzji wydanej na podstawie art. 124 lub 124a u.g.n.

W świetle powyższego muszą łącznie zostać spełnione następujące przesłanki, aby możliwe było wydanie decyzji o niezwłocznym zajęciu nieruchomości - zgodnie z przepisem art. 124 ust. 1a u.g.n.: 1) wydanie decyzji o zezwoleniu na niezwłoczne zajęcie nieruchomości następuje na wniosek podmiotu, który będzie realizował cel publiczny; 2) decyzja wydana w oparciu o omawiany przepis jest następstwem wydanej w stosunku do tej samej nieruchomości decyzji o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości, stanowiącej własność osoby trzeciej (art. 124 ust. 1 u.g.n.) bądź też w stosunku do nieruchomości o nieuregulowanym stanie prawnym (art. 124a u.g.n.); 3) zachodzi jedna z przesłanek określonych w art. 108 kpa, tj. gdy:

- jest to niezbędne ze względu na ochronę życia lub zdrowia ludzkiego,

- jest to niezbędne dla zabezpieczenia gospodarstwa narodowego przed ciężkimi stratami,

- jest to niezbędne ze względu na inny interes społeczny lub wyjątkowo ważny interes strony (która będzie realizowała cel publiczny), albo gdy o jest to uzasadnione ważnym interesem gospodarczym (jest to samodzielna przesłanka określona stricte w art. 124 ust. la ustawy o gospodarce nieruchomościami).

Decyzja zezwalająca na niezwłoczne zajęcie nieruchomości jest zależna od decyzji ograniczającej sposób korzystania z nieruchomości. Warunkiem wydania decyzji z art. 124 ust. 1a u.g.n. jest bowiem uprzednie wydanie decyzji na podstawie art. 124 ust. 1 u.g.n.

W kontekście powyższego, iż zaskarżona decyzja została wydana na wniosek z 8 listopada 2018 r. złożony przez T. D. S.A., o wydanie na podstawie art. 124 ust. 1a u.g.n. decyzji zezwalającej na niezwłoczne zajęcie nieruchomości oznaczonej jako działki nr [...] obręb L. gmina S., w części obejmującej obszar pasa technologicznego o powierzchni wynoszącej dla danej Nieruchomości obszar 44m2, i działki nr [...] obręb L. gmina S., w części obejmującej obszar pasa technologicznego o powierzchni wynoszącej dla danej Nieruchomości obszar 50 m2 z rygorem natychmiastowej wykonalności. Zaskarżona decyzja organu I instancji została poprzedzona, jak wyżej wskazano, wydaną na podstawie art. 124 ust. 1 u.g.n. decyzją z 25 października 2019 r. znak [...], w której Starosta [...] orzekł w pkt. 1 o ograniczeniu sposobu korzystania z ww. nieruchomości.

Biorąc pod uwagę szczegółowo wskazaną, w części historycznej niniejszego uzasadnienia, treść uzasadniania wniosku strony skarżącej, skupiającej się na interesie społecznym oraz wyjątkowo ważnym interesie wnioskodawcy, w tym interesie gospodarczym z uwagi na konieczność poprawy bezpieczeństwa energetycznego wskazanego obszaru, w tym w szczególności stale przeciążenia oraz realne ryzyko awarii, wzrastające zapotrzebowanie na energię elektryczną, czy także długotrwałość procedur inwestycyjnych, Sąd w całości podziela jednak ocenę organu II Instancji wyrażoną w zaskarżonej decyzji, że z załączonej dokumentacji nie wynika, aby w planowane prace związane były z występującymi w tym miejscu awariami wymagającymi pilnej interwencji. Budowa przedmiotowej linii to realizacja zadań ustawowych oraz wieloletnich planów i strategii rządowych. Wnioskodawca realizuje zaplanowane już kilka lat temu, wieloletnie zamierzenia, a okoliczności sprawy nie wskazują na żadną sytuację wyjątkową, jak choćby realne zagrożenie wystąpienia awarii czy groźbę utraty finansowania inwestycji. Zatem choć inwestycja jest bezsprzecznie istotna z punktu widzenia wnioskodawcy i interesów społeczności regionu, to jednak zagrożenia dla interesu gospodarczego oraz społecznego są obecnie tylko potencjalne, nie wymagają stosowania środków nadzwyczajnych, które pozwalają na realizowanie inwestycji bez potrzeby oczekiwania na wynik kontroli instancyjnej lub sądowej decyzji o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 27 listopada 2019r. sygn. II SA/Kr 854/19, dotyczący zajęcia innej nieruchomości w tym samym regionie).

Zatem w ocenie Sądu przywołane przez stronę skarżącą argumenty nie świadczą o potrzebie niezwłocznego działania. Nie kwestionując ważkości planowanych działań nie można jednak pominąć, iż omawiana instytucja ma charakter wyjątkowy. Jak wyżej wskazano z załączonej dokumentacji nie wynika, aby planowane prace związane były z występującymi w tym miejscu awariami. Strona uzasadnia wnioskiem ogólnikowymi twierdzeniami o realizowaniu ustawowych zadań, odwołując się przy tym do (wieloletnich) planów i strategii rządowych oraz wskazuje na jedynie hipotetyczną możliwość występowania przerw w dostarczaniu energii elektrycznej w regionie. Zatem wnioskodawca realizuje zaplanowane już kilka lat temu, wieloletnie zamierzenia, które jakkolwiek istotne z punktu widzenia wnioskodawcy i interesów społeczności regionu, jednak nie wskazują na żadną sytuację wyjątkową, jak choćby realne zagrożenie wystąpienia awarii czy groźbę utraty finansowania inwestycji, co w ocenie Sądu oznacza, iż wskazywane przez spółkę zagrożenia dla interesu gospodarczego oraz społecznego są obecnie tylko potencjalne, tym bardziej nie można mówić o zagrożeniu dla zdrowia i życia ludzkiego (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 27 listopada 2019r. sygn.. II SA/Kr 1080/19).

Mając powyższe na uwadze, Sąd w oparciu o art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.