Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1322/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2010-11-26 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję
Powołane przepisy: article: art. 121
journal: Dz.U. 2007 nr 43 poz 277
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janusz Walawski, Sędziowie WSA Eugeniusz Wasilewski (spr.), Stanisław Marek Pietras, Protokolant Sekretarz sądowy Maria Zawada, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 listopada 2010 r. sprawy ze skargi G. M. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...] w przedmiocie obniżenia dodatku służbowego 1. uchyla zaskarżoną decyzję i utrzymany nią w mocy rozkaz personalny nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2010 r., 2. zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości


UZASADNIENIE

Komendant Główny Policji rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] kwietnia 2010 r. na podstawie § 9 ust. 5 w związku z § 8 ust. 5 pkt 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalenia wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. Nr 152, poz. 1732 ze zm.), z dniem [...] maja 2010 r. obniżył [...] G. M. dodatek służbowy o 30% otrzymywanej stawki, tj. do kwoty [...] złotych miesięcznie.

Na podstawie art. 108 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności.

W uzasadnieniu podano, iż [...] G. M. od [...] czerwca 2009 r. przebywa na ciągłym zwolnieniu lekarskim, co łącznie daje 294 dni i w zaistniałej sytuacji otrzymywana przez niego kwota dodatku służbowego w jednej z wyższych kwot przyznawanych w Policji, nie koresponduje z treścią § 9 ust. 2 powołanego rozporządzenia.

W odwołaniu od powyższej decyzji G. M. podniósł, iż powołane w niej podstawy prawa nie mogą mieć zastosowania w stosunku do jego osoby, ponieważ nie wykonywał obowiązków służbowych w związku z przebywaniem na zwolnieniu lekarskim. Zarzucił także naruszenie art. 121 § 1 ustawy o Policji, poprzez jego niezastosowanie, podczas, gdy przepis ten stanowi gwarancję niezmienności wysokości uposażenia w czasie choroby funkcjonariusza.

Decyzją nr [...] z dnia [...] czerwca 2010 r. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji mając za podstawę art. 138 § 1 pkt 1 i art. 127 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, utrzymał w mocy zaskarżony rozkaz personalny.

Uzasadniając decyzję organ wskazał, że zgodnie z art. 104 ust. 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 ze zm.), policjantowi pełniącemu służbę lub obowiązki na stanowisku kierowniczym lub samodzielnym przysługuje dodatek funkcyjny. Z treści art. 104 ust. 3 wynika, że na stanowiskach innych niż wymienione w ust. 2 policjant za należyte wykonywanie obowiązków służbowych może otrzymywać dodatek służbowy.

Szczegółowo sprawę dodatków do uposażenia reguluje rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalenia wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. Nr 152, poz. 1732 ze zm.).

W myśl § 9 ust. 2 powołanego rozporządzenia, przyznanie dodatku służbowego oraz jego wysokość uzależnia się od oceny wywiązywania się przez policjanta z obowiązków oraz realizacji zadań i czynności służbowych, ze szczególnym uwzględnieniem ich charakteru i zakresu oraz rodzaju i poziomu posiadanych przez policjanta kwalifikacji zawodowych. Z § 9 ust. 5 wynika, że w szczególnie uzasadnionych przypadkach dodatek służbowy podlega obniżeniu.

Stosownie do § 8 ust. 5 pkt 2 dodatek służbowy można, w zależności od oceny wywiązywania się policjanta z obowiązków oraz realizacji zadań i czynności służbowych, obniżać nie więcej niż o 30% otrzymywanej stawki.

Organ stwierdził, że analiza powołanych przepisów prowadzi do wniosku, że dodatki do uposażenia przysługują policjantowi za faktyczne wykonywanie obowiązków lub pełnienie służby na stanowisku, z którym dodatek ten jest związany. Dodatek ten nie jest premią za dotychczasową nienaganną służbę, jest wynagrodzeniem za aktualne należyte realizowanie wyznaczonych zadań i czynności. Dlatego długotrwałe niewykonywanie obowiązków służbowych stanowi przesłankę dokonania weryfikacji przyznanej stawki dodatku służbowego. Obowiązujące przepisy prawa pozwalają na taką weryfikację oraz na dostosowanie, w wyznaczonych granicach, stawki otrzymywanego przez policjanta dodatku służbowego do realizowanych przez niego obowiązków. Treść § 9 ust. 5 w związku z § 8 ust. 5 pkt 2 cytowanego rozporządzenia wskazuje, że wysokość dodatku pozostawiona została uznaniu przełożonego, który w zależności od własnej oceny sposobu wywiązywania się przez policjanta z obowiązków służbowych może obniżyć dodatek o 30% otrzymywanej stawki. Taki charakter dodatku sprawia, że policjant nie może skutecznie kwestionować wysokości dodatku o ile jest ona zgodna z obowiązującymi przepisami.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 121 ustawy o Policji organ stwierdził, iż niezrealizowanie zadań służbowych przez kilka miesięcy jest zmianą mającą wpływ na wysokość otrzymywanego dodatku służbowego i wskazał, że taki pogląd wyraził Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 3 grudnia 2008 r. w sprawie o sygn. akt II SA/Wa 275/08.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie G. M. zarzucił powyższej decyzji naruszenie prawa materialnego i procesowego przez:

1. obrazę przepisu § 9 ust. 5 w związku z § 8 ust. 5 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalenia wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego, poprzez ich błędną wykładnię, polegającą na uznaniu, iż z racji niewykonywania przez policjanta obowiązków służbowych z powodu przebywania na zwolnieniu lekarskim, istnieją podstawy do obniżenia dodatku służbowego,

2. obrazę art. 108 § 1 k.p.a., poprzez przyjęcie, że w sprawie zachodzi potrzeba zabezpieczenia interesu społecznego.

Podnosząc powyższe zarzuty, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, powołując argumenty faktyczne i prawne, będące podstawą zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

W świetle powołanego przepisu, sąd ocenia zaskarżoną decyzję z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania decyzji.

W myśl art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skarga analizowana pod tym względem zasługuje na uwzględnienie, albowiem Sąd stwierdził naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy.

Organ podejmując decyzję o obniżeniu skarżącemu dodatku służbowego miał na względzie tę okoliczność, iż policjant od wielu miesięcy nie realizuje zadań i czynności służbowych. Jednakże, co jest w sprawie niniejszej bezsporne, skarżący nie wykonywał żadnych czynności służbowych wobec przebywania na zwolnieniach lekarskich.

Zgodnie zaś z art. 121 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 ze zm.) w razie choroby, urlopu, zwolnienia od zajęć służbowych oraz w okresie pozostawania bez przydziału służbowego policjant otrzymuje uposażenie zasadnicze, dodatki do uposażenia o charakterze stałym i inne należności pieniężne należne na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym – z uwzględnieniem powstałych w tym okresie zmian, mających wpływ na prawo do uposażenia i innych należności pieniężnych lub na ich wysokość.

Zatem policjant przebywający na zwolnieniu lekarskim zachowuje prawo nie tylko do uposażenia zasadniczego, ale także do wszelkich dodatków o charakterze stałym, a więc – jak w niniejszej sprawie – także do dodatku służbowego należnego na ostatnio zajmowanym stanowisku.

Organy orzekające w sprawie błędnie przyjęły, że zwolnienie od zajęć służbowych z powodu choroby jest okolicznością mającą wpływ na prawo do dodatku służbowego. Tego rodzaju wykładnia jest nieuprawniona i nie daje podstaw do obniżenia dodatku służbowego. Zmiany, o których mowa w art. 121 ustawy o Policji, nie mogą być kwalifikowane w kategoriach zdarzeń takich, jak choroba, urlop, zwolnienie od zajęć służbowych, pozostawanie bez przydziału służbowego.

Przedstawiając powyższe, Sąd w niniejszym składzie nie podziela stanowiska wyrażonego w powołanym przez organ wyroku tut. Sądu z dnia 3 grudnia 2008 r. w sprawie o sygn. akt II SA/Wa 275/08.

Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" oraz art. 152 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w wyroku.