Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 707/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2015-07-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 239 b § 1 pkt 1, 2, 3
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Zdzienicka-Wiśniewska, Sędziowie Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń, Sędzia NSA Alicja Stępień (spr.), Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Sylwia Górny, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 7 lipca 2015 r. sprawy ze skargi "A" na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 23 lutego 2015 r. nr [...] w przedmiocie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności oddala skargę.


UZASADNIENIE

Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej decyzją z dnia 26 września 2014 r. określił "A" Spółka z o.o. (dalej w skrócie zwana Spółką) zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za styczeń i czerwiec 2011 r., kwoty podatku do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy za luty, marzec, kwiecień, sierpień i wrzesień 2011 r., kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym w podatku od towarów i usług za wrzesień 2011 r., kwotę podatku do zwrotu na rachunek bankowy za maj, lipiec i wrzesień 2011 r. oraz obowiązek zapłaty na podstawie art. 108 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług podatku wykazanego w fakturach VAT za marzec, kwiecień, czerwiec i wrzesień 2011 r.

Naczelnik Urzędu Skarbowego postanowieniem dnia 6 listopada 2014 r. nadał rygor natychmiastowej wykonalności nieostatecznej decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia 26 września 2014 r.

Po rozpatrzeniu wniesionego przez Spółkę zażalenia postanowieniem z dnia 23 lutego 2015 r. Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji.

Organ odwoławczy wskazał, że bezsporne jest, iż wobec Spółki toczy się postępowanie egzekucyjne w zakresie innych należności pieniężnych. Do realizacji zostały bowiem skierowane tytuły wykonawcze wystawione przez Naczelnika Urzędu Skarbowego oraz Wójta Gminy. Organ odwoławczy zwrócił również uwagę na to, że w sprawie dokonano zajęcia ruchomości Spółki w postaci trzech samochodów marki "D" i dwóch sztaplarek. W związku z tym, zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej, zaistniała przesłanka dająca podstawę do nadania nieostatecznej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności.

Ponadto, jak zauważył organ podatkowy, Spółka nie posiada majątku o wartości odpowiadającej wysokości zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę, na którym można ustanowić hipotekę przymusową lub zastaw skarbowy. Zobowiązania podatkowe określone decyzją Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia 26 września 2014 r., której nadano rygor natychmiastowej wykonalności, prawie dwukrotnie przewyższają bowiem wysokość dokonanego zabezpieczenia na majątku Spółki. Z zapisów uwidocznionych w księdze wieczystej nieruchomości, na której ustanowiono hipotekę wynika ponadto, że Spółka zbyła nieruchomość w dniu 13 sierpnia 2014 r. Z akt sprawy wynika także, że Spółka jest właścicielem nieruchomości położonej w K.. W księdze wieczystej prowadzonej dla tej nieruchomości ujawniona jest informacja, że na tej nieruchomości ustanowiono hipotekę przymusową na rzecz "B" Sp. z o.o. w łącznej wysokości 21.207.205,24 zł. Prawidłowo zatem, zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej przyjęto, że w niniejszej sprawie zachodzi również przesłanka do nadania rygoru natychmiastowej wykonalności określona w art. 239b § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej.

Organ odwoławczy podniósł również, że Spółka w lipcu i sierpniu 2014 r. zbyła łącznie 6 nieruchomości. Ponadto w dniu 7 lipca 2014 r. zawarła umowę sprzedaży maszyn, urządzeń, pojazdów i wyposażenia biurowego stanowiących środki trwałe. Wskazuje to zatem na spełnienie przesłanki nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, o której mowa w art. 239b § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej.

Jednocześnie zdaniem organu odwoławczego, uprawdopodobnione zostało, że zobowiązanie wynikające z decyzji z dnia 26 września 2014 r. nie zostanie wykonane. Świadczy o tym fakt, że w stosunku do Spółki komornik zmuszony jest dochodzić należności publicznoprawnych w drodze egzekucji administracyjnej, co wskazuje na to, że Spółka nie wykonuje dobrowolnie swoich obowiązków podatkowych. Dyrektor Izby Skarbowej wskazał także, iż ze złożonych przez Spółkę zeznań podatkowych wynika, że jej dochody Spółki od 2010 r. maleją, zaś za 2012 r. i 2013 r. Spółka wykazała stratę. Ponadto Spółka dokonuje czynności polegających na zbywaniu majątku znacznej wartości.

Zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej, zgromadzony w niniejszej sprawie przez organ podatkowy pierwszej instancji materiał dowodowy w pełni potwierdza zaistnienie obawy co do niewykonania zobowiązania określonego wymienioną wyżej, nieostateczną decyzją Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Spółka wniosła o uchylenie postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzuciła naruszenie art. 239b § 1 pkt 1, 2 i 3, art. 239b § 2 Ordynacji podatkowej poprzez oparcie rozstrzygnięcia na błędnych ustaleniach faktycznych i przyjęcie, że istnieje prawdopodobieństwo niewykonania zobowiązań podatkowych.

W uzasadnieniu skargi strona podniosła, że żadna z decyzji wymiarowych nie jest ostateczna, a w związku z uchyleniem decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia 12 marca 2014 r. wygasła podstawa do prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Skoro wygasła podstawa prawna do wystawienia tytułów wykonawczych, to organ podatkowy bezzasadnie powołuje się na postępowania egzekucyjne prowadzone w oparciu o tytuły wystawione na podstawie uchylonej decyzji.

Spółka wskazała dalej, że w związku z prowadzeniem postępowania egzekucyjnego przez Wójta Gminy, do sądu administracyjnego została wniesiona skarga. Zdaniem skarżącej, złożenie przez Spółkę korekty deklaracji w podatku od nieruchomości za 2013 rok spowodowało, że obowiązek podatkowy wynikający z pierwotnie, błędnie sporządzonej deklaracji wygasł i nie może być już egzekwowany w drodze przymusu egzekucyjnego. Jeżeli chodzi natomiast o zobowiązanie w podatku od nieruchomości za rok 2012 to w związku z wydaniem decyzji z rażącym naruszeniem prawa, do Samorządowego Kolegium Odwoławczego Spółka złożyła wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji.

Skarżąca wskazała także, iż w chwili obecnej nie toczy się żadna egzekucja z nieruchomości na rzecz "B", a hipoteki zostały wykreślone, co świadczy o braku niebezpieczeństwa w zakresie regulowania zobowiązań przez skarżącą. Ponadto sprzedaż majątku jest elementem strategii Spółki na wyjście z impasu finansowego, w jakim się znalazła głównie z uwagi na brak zwrotu podatku VAT i toczące się postępowania egzekucyjne, prowadzone na odstawie nieprawomocnych decyzji. Spółka podniosła również, że nadal posiada majtek, wierzytelności i na bieżąco spłaca swoje należności.

Dyrektor Izby Skarbowej w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, zważył co następuje:

W ocenie Sądu skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa, a podniesione w niej zarzuty są chybione.

Przechodząc do oceny zasadności zarzutów naruszenia przepisów postępowania na wstępie należy podkreślić, że uchylenie przez sąd administracyjny decyzji z powodu naruszenia przepisów postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270) – dalej w skrócie zwana p.p.s.a., może nastąpić jedynie wtedy, jeżeli to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. A zatem nie każde naruszenie przepisów postępowania powoduje konieczność wyeliminowania decyzji z obrotu prawnego. Tylko takie naruszenie przepisów, które mogło spowodować, że wynik sprawy mógłby być inny, gdyby do tego naruszenia nie doszło, powoduje konieczność uchylenia decyzji przez sąd.

Stosownie do treści art. 239b § 1 Ordynacji podatkowej decyzji nieostatecznej może zostać nadany rygor natychmiastowej wykonalności, gdy organ podatkowy posiada informacje, z których wynika, że wobec strony toczy się postępowanie egzekucyjne w zakresie innych należności pieniężnych lub strona nie posiada majątku o wartości odpowiadającej wysokości zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę, na którym można ustanowić hipotekę przymusową lub zastaw skarbowy, które korzystałyby z pierwszeństwa zaspokojenia, lub strona dokonuje czynności polegających na zbywaniu majątku znacznej wartości, lub okres do upływu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego jest krótszy niż 3 miesiące.

W myśl przepisu art. 239b § 2 Ordynacji podatkowej przepis § 1 stosuje się, jeżeli organ podatkowy uprawdopodobni, że zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane.

Z powyższych uregulowań płyną następujące wnioski.

Po pierwsze, nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji nieostatecznej ustawodawca pozostawił uznaniu organu, na co wskazuje zawarty w tym przepisie zwrot "może być nadany". Po drugie analiza wprowadzonych regulacji prawnych wskazuje, że muszą zostać spełnione kumulatywnie (łącznie) dwie przesłanki, aby można było nadać decyzji nieostatecznej rygor natychmiastowej wykonalności - musi zaistnieć co najmniej jeden z czterech warunków określonych w § 1 art. 239b Ordynacji podatkowej oraz organ podatkowy musi uprawdopodobnić, że zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane.

Jak podkreśla S. Presnarowicz (komentarz do art. 239b O.p., w: J. Brolik, R. Dowgier, L. Etel, C. Kosikowski, P. Pietrasz, M. Popławski, S. Presnarowicz, W. Stachurski, Ordynacja podatkowa. Komentarz, LEX, 2013), przesłanką drugą do możliwości nadania decyzji podatkowej rygoru natychmiastowej wykonalności jest uprawdopodobnienie, że zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane. W doktrynie prawa podatkowego najczęściej podkreśla się, że z uprawdopodobnieniem wiąże się ustalenie jakiegoś faktu w oparciu o wiarygodne środki dowodowe, pozwalające na przekonanie się przez organ podatkowy o zgodności danych faktów z rzeczywistością. Przesłanka uprawdopodobnienia niewykonania zobowiązania nie może być przy tym utożsamiana z udowodnieniem tej okoliczności, a jedynie ze wskazaniem określonych faktów pozwalających na przyjęcie, iż zachodzi uzasadniona obawa (przypuszczenie), że zobowiązanie takie nie zostanie wykonane, a w konsekwencji wygaśnie wskutek upływu terminy przedawnienia.

Jak wynika z poczynionych ustaleń, w rozpoznawanej sprawie spełnione zostały przesłanki, które uzasadniały wydanie postanowienia o nadaniu decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. Po pierwsze wobec skarżącej Spółki toczyły się postępowania egzekucyjne w zakresie innych należności pieniężnych. Naczelnik Urzędu Skarbowego wystawił i skierował do egzekucji szereg tytułów wykonawczych na łączną kwotę 11.144.244,59 zł. Ponadto do realizacji w drodze przymusu egzekucyjnego zostały skierowane tytuły wykonawcze wystawione przez Wójta Gminy. Jednocześnie w dniu 18 lipca 2014 r. dokonano zajęcia ruchomości Spółki w postaci samochodów marki "D" oraz dwóch sztaplarek. W tych okolicznościach sprawy prawidłowo przyjęte zostało przez organy podatkowe, że spełniona została przesłanka wynikająca z art. 239 b § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej.

Zasadnie organy podatkowe uznały również, że w rozpoznawanej sprawie zaistniała przesłanka nadania rygoru natychmiastowej wykonalności określona w art. 239b § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej. Skarżąca Spółka nie posiada bowiem majątku o wartości odpowiadającej wysokości zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę, na którym można ustanowić hipotekę przymusową lub zastaw skarbowy, a które korzystałyby z pierwszeństwa zaspokojenia.

Naczelnik Urzędu Skarbowego decyzją z dnia 27 lipca 2012 r. określił Spółce przybliżoną wysokość zobowiązań podatkowych z tytułu podatku od towarów i usług za czerwiec i wrzesień 2011 r. oraz dokonał zabezpieczenia na majątku Spółki kwoty zaległości podatkowych za w/w miesiące w wysokości 2.321.776 zł wraz z odsetkami za zwłokę. Decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 7 grudnia 2012 r. Na podstawie zarządzeń zabezpieczenia Naczelnik Urzędu Skarbowego uzyskał wpis hipoteki w kwocie 2.572.031 zł na nieruchomości objętej księgą wieczystą [...]. Jak zostało to wskazane w zaskarżonym postanowieniu, zobowiązania podatkowe określone decyzją Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia 26 września 2014 r. niemalże dwukrotnie przewyższają wysokość dokonanego zabezpieczenia na majątku Spółki. Jednocześnie z akt sprawy wynika, że skarżąca Spółka jest właścicielem położonej w K., a w księdze wieczystej prowadzonej dla tej nieruchomości ujawniona jest informacja o egzekucji toczącej się z nieruchomości na rzecz "B" sp. z o.o. oraz o wpisie hipoteki przymusowej na rzecz tego podmiotu w łącznej wysokości 21.207.205,24 zł.

Z ustaleń faktycznych wynika poza tym, że skarżąca Spółka podejmuje czynności polegające na zbywaniu swojego majątku, co uzasadnia twierdzenie o ziszczeniu się kolejnej przesłanki o jakiej mowa w art. 239b § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej. Spółka w lipcu i sierpniu 2014 r. zbyła łącznie 6 nieruchomości. Ponadto w dniu 7 lipca 2014 r. skarżąca zawarła umowę sprzedaży maszyn, urządzeń pojazdów i wyposażenia biurowego tj. środków trwałych.

Zdaniem Sądu, właściwie organy podatkowe oceniły również to, że istnieje prawdopodobieństwo, iż zobowiązanie wynikające z decyzji z dnia 26 września 2014 r. nie zostanie wykonane. Przede wszystkim, w ślad za organem należy podkreślić, że skarżąca Spółka nie wykonuje dobrowolnie swoich zobowiązań, albowiem prowadzone są wobec niej postępowania egzekucyjne. Ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika również, że Spółka nie posiada majątku o wartości wystarczającej na pokrycie należności podatkowych. Dodatkowo dochody Spółki systematycznie od 2010 roku maleją, natomiast w latach 2012 i 2013 Spółka wykazała stratę w wysokości odpowiednio - 4.610.565,70 zł i - 4.754.559,36 zł. Jednocześnie Spółka dokonuje czynności polegających na zbywaniu majątku znacznej wartości.

Z treści zaskarżonego postanowienia, jak również z rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji wynika zatem, jakie okoliczności legły u podstaw stwierdzenia, że w rozpoznawanej sprawie zaistniały okoliczności wskazujące na niebezpieczeństwo niewykonania zobowiązania podatkowego. Organy dokonały tej oceny przez pryzmat sytuacji majątkowej skarżącej, wskazując na fakt malejących przychodów Spółki, przy jednoczesnym pomniejszaniu stanu posiadania skarżącej w skutek świadomych działań polegających na wyprzedawaniu składników majątkowych.

Odnosząc się do podniesionych przez stronę zarzutów w pierwszej kolejności wskazać należy, że warunkiem nadania rygoru jest spełnienie wyłącznie jednej z przesłanek wskazanych w art. 239 b § 1 Ordynacji podatkowej. Przesłanki określone w tym przepisie mają bowiem charakter fakultatywny i rozłączny, co powoduje, że zaistnienie jednej z nich daje podstawę do nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. Przy tym warunkiem koniecznym jest uprawdopodobnienie przez organ podatkowy, że zobowiązanie podatkowe wynikające z decyzji nie zostanie wykonane (zob. wyrok NSA z dnia 19 kwietnia 2013 r. I GSK 1035/11). Nawet zatem stwierdzenie, że jedna ze wskazanych w przepisie okoliczności nie wystąpiła, przy jednoczesnym zaistnieniu którejkolwiek z innych przesłanek, nadal może uzasadniać nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności nieostatecznej decyzji.

W treści skargi strona podniosła, że w związku z uchyleniem decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia 12 marca 2014 r. wygasła podstawa do prowadzenia postępowania egzekucyjnego. To zdaniem strony skutkuje tym, że organ nie może powoływać się na prowadzenie egzekucji, jako przesłanki nadania rygoru natychmiastowej wykonalności.

Zgodzić należy się ze stroną skarżącą, że uchylenie decyzji pierwszoinstancyjnej doprowadziło do wygaśnięcia podstaw prowadzenia egzekucji. Niemniej jednak zwrócić należy uwagę na dwie okoliczności. Po pierwsze w dacie wydania przez Naczelnika Urzędu Skarbowego postanowienia o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności, postępowanie egzekucyjne było prowadzone. Decyzja Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia 12 marca 2014 r. została bowiem uchylona dopiero w dniu 19 listopada 2014 roku. W dacie wydawania postanowienia z dnia 6 listopada 2014 r. istniały zatem podstawy do stwierdzenia, że wystąpiła przesłanka nadania rygoru natychmiastowej wykonalności o jakiej mowa w art. art. 239 b § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej. Po drugie z załączonych prze stronę dokumentów wynika, że postanowieniami z dnia 2 stycznia 2015 r. Komornik Sądowy przy Sądzie Rejonowym umorzył postepowanie egzekucyjne jedynie częściowo, poprzez organicznie egzekucji do wskazanej przez wierzyciela kwoty. Umorzone zostało również postępowanie prowadzone z ruchomości stanowiącej ciągnik "C". Wskazania wymaga również, że w dniu 18 września 2014 r. Wójt Gminy wystawił wobec Spółki tytuły wykonawcze na łączną kwotę 144.663,29 zł, obejmujące należności za grudzień 2013 r. i za okres od stycznia do lipca 2014 r. Nie oznacza to zatem, że wobec skarżącej Spółki nie jest prowadzone żadne postępowanie egzekucyjne, a zatem, że nie została spełniona wyżej wskazywana przesłanka nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności.

Zauważyć jednocześnie należy, że z przepisu art. 239 b § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej jasno wynika, iż podstawą nadania decyzji nieostatecznej rygoru natychmiastowej wykonalności może być powzięcie przez organ podatkowy informacji, z których wynika, że wobec strony toczy się postępowanie egzekucyjne w zakresie innych należności pieniężnych. Z zawartego w tym przepisie wyrażenia: "toczy się postępowanie egzekucyjne" nie sposób przyjąć, że nie istotnym jest sam fakt rozpoczęcia i zakończenia postępowania egzekucyjnego. W posiadaniu organu podatkowego pierwszej instancji powinny bowiem znaleźć się pisemnie potwierdzone informacje, iż wobec strony danego postępowania podatkowego prowadzone jest aktualnie (jest w toku) postępowanie egzekucyjne w zakresie innych należności pieniężnych. Ustawodawca nie zawęża tu rodzaju prowadzonego postępowania egzekucyjnego. Oznacza to, że chodzi o jakiekolwiek formalnie wszczęte i prowadzone (formalnie niezakończone) postępowanie egzekucyjne. W sytuacji zatem, gdy organ podatkowy nie posiadał informacji o zakończeniu postępowania egzekucyjnego miał podstawy do przyjęcia, że w sprawie została spełniona przesłanka określona w art. 239b § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej (zob. wyrok NSA z dnia 8 marca 2012 r., II FSK 1705/10).

Niezależnie od powyższego, nawet gdyby przyjąć, że w chwili wydania postanowienia z dnia 6 listopada 2014 r., nie było podstaw do prowadzenia postępowań egzekucyjnych wobec Spółki, czego w świetle stanu faktycznego sprawy uczynić nie można, to i tak spełnione zostały kolejne przesłanki uprawniające organ do nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. Z poczynionych ustaleń wynika bowiem, że Spółka w miesiącach lipcu i sierpniu dokonywała czynności polegających na zbywaniu swojego majątku w postaci 6 nieruchomości oraz maszyn, urządzeń, pojazdów i wyposażenia biurowego. Okolicznością, która miałaby uzasadniać brak podstaw do nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności nie może być przy tym twierdzenie skarżącej, że zbywanie składników majątkowych jest częścią planu zmierzającego do naprawienia sytuacji finansowej Spółki. Treść art. 239b § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej wyraźnie określa, że nadanie rygoru jest możliwe wówczas, gdy strona dokonuje czynności polegających na zbywaniu majątku znacznej wartości. Nadanie rygoru jest zatem dopuszczalne w sytuacji, gdy podatnik podejmuje działania polegające na wyzbywaniu się swojego majątku, niezależnie od tego jakie są intencje jego działań. Sytuacja taka prowadzi bowiem zawsze do uszczuplenia substancji majątkowej podatnika, a zatem ogranicza realne możliwości zaspokojenia należności publicznoprawnych.

Zwrócenia uwagi wymaga również to, że skarżąca Spółka, w chwili wydawania postanowienia z dnia 6 listopada 2014 r. nie dysponowała majątkiem o wartości odpowiadającej zaległości podatkowej, na którym można byłoby ustanowić hipotekę przymusową z pierwszeństwem zaspokojenia. W dacie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności nieostatecznej decyzji, nieruchomość położona w K., stanowiąca działkę ewidencyjną nr [...] obciążona była hipoteką przymusową na rzecz "B". Z kolei nieruchomość, na której Naczelnik Urzędu Skarbowego uzyskał wpis hipoteki na kwotę 2.575.031 zł została zbyta przez Spółkę na rzecz "E" sp. z o.o.

Podsumowując, w rozpoznawanej sprawie prawidłowo organy podatkowe obu instancji uznały, że spełnione zostały przesłanki uzasadniające nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności nieostatecznej decyzji Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia 26 września 2014 r., którą organ ten określił Spółce zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług. W dacie wydawania postanowienia przez Naczelnika Urzędu Skarbowego, co wymaga szczególnego podkreślenia, stan faktyczny sprawy wskazywał na to, że spełnione zostały przesłanki nadania rygoru natychmiastowej wykonalności, o jakich mowa w art. 239b § 1 pkt 1-3 Ordynacji podatkowej. Równocześnie uprawdopodobnione zostało, zdaniem Sądu, że z uwagi na sytuację majątkową skarżącej Spółki uzasadnione jest przekonanie, iż zobowiązanie wynikające z nieostatecznej decyzji nie zostanie wykonane. Bez wpływu na ocenę całokształtu okoliczności sprawy pozostaje przy tym podnoszona przez Spółkę okoliczność wniesienia odwołania od decyzji z dnia 26 września 2014 r. Zauważyć należy, że w orzecznictwie sądów administracyjnych prezentowany jest pogląd, iż fakt wniesienia odwołania od decyzji określającej zobowiązanie podatkowe oraz brak zapłaty zobowiązania z tej decyzji wynikającego, w okolicznościach konkretnej sprawy, może zostać uznane za spełnienie przesłanki z art. 239b § 2 Ordynacji podatkowej (por. wyroki NSA z dnia 21 października 2011 r., sygn. akt I FSK 1650/10, z dnia 15 kwietnia 2014 r., sygn. akt II FSK 825/12, CBOSA)

Mając na względzie wszystkie przedstawione powyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił, nie znajdując podstaw do jej uwzględnienia.

-----------------------

9