Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt I SAB/Wa 369/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-09-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6079 Inne o symbolu podstawowym 607
658
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odrzucono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym Przewodniczący: Sędzia WSA Iwona Maciejuk po rozpoznaniu w dniu 17 września 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. Z. i J. K. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku dotyczącego aktualizacji opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego postanawia: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

K. Z. i J. K., reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika, pismem z dnia [...] czerwca 2014 r. wnieśli skargę na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku skarżących z dnia [...] stycznia 2014 r. o ustalenie, że aktualizacja opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego dotycząca nieruchomości położonej w W. przy ul. [...] (udział w działkach ewid. nr [...] i nr [...] z obrębu [...]), jest nieuzasadniona lub jest uzasadniona w innej wysokości (sygn. akt organu [...]). Skarżący wskazali, że do dnia wniesienia niniejszej skargi Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] nie wyznaczyło, stosownie do art. 79 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami, terminu rozprawy.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie podnosząc, że strona skarżąca nie wyczerpała przysługujących jej środków zaskarżenia na drodze administracyjnej. Jednocześnie zaznaczył, że rozprawa została wyznaczona na dzień [...] września 2014 r.

Pełnomocnik skarżących w odpowiedzi na wezwanie Sądu, pismem z dnia [...] sierpnia 2014 r., powołując się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 czerwca 1993 r. sygn.. akt IV SA 1639/92, poinformował, że dopuszczalność skargi nie jest uzależniona od wyczerpania środków przewidzianych w art. 37 k.p.a. Podniósł nadto, że wielokrotnie telefonicznie wzywał organ do usunięcia naruszenia prawa i rozpatrzenia wniosku stron.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Sąd administracyjny, do którego skarga jest skierowana, w pierwszej kolejności dokonuje oceny, czy skarga jest dopuszczalna. Jednym z warunków dopuszczalności skargi jest – stosownie do art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270) wyczerpanie środków zaskarżenia. Powyższe odnosi się również do skarg na bezczynność organów administracji publicznej, czy przewlekłe prowadzenie przez te organy postępowania. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć – zgodnie z § 2 powołanego artykułu – sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie.

Powołane przepisy znajdują zastosowanie również w przypadku skargi na bezczynność SKO w zakresie rozpoznania wniosku o ustalenie, że aktualizacja opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego nieruchomości jest nieuzasadniona lub jest uzasadniona w innej wysokości (art. 78 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami – t.j. Dz. U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651 ze zm.).

W sprawie nie budzi wątpliwości, że wniesienie skargi na bezczynność organu jest w tego rodzaju sprawie dopuszczalne (v. uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego podjęta w składzie siedmiu sędziów w dniu 25 listopada 2013 r. sygn. I OPS 12/13).

Jednakże pamiętać należy, że zgodnie z art. 32 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, wszyscy są wobec prawa równi i wszyscy mają prawo do równego traktowania przez władze publiczne. Nie ma żadnych podstaw, aby w przypadku podmiotów wnoszących skargi na bezczynność w zakresie rozpatrzenia wniosku o ustalenie, że aktualizacja opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego nieruchomości jest nieuzasadniona albo jest uzasadniona w innej wysokości, stosować inne reguły procesowe, niż w stosunku do każdego innego podmiotu wnoszącego skargę na bezczynność organu w sprawach wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1-4a ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

W przypadku skargi na bezczynność organu, jej wniesienie dopuszczalne jest wówczas, gdy strona wyczerpała tryb przewidziany w art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267) dalej: k.p.a. Zgodnie z tym przepisem, na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa.

Obowiązkiem podmiotu domagającego się rozpatrzenia sprawy przez wojewódzki sąd administracyjny było zatem wezwanie Samorządowego Kolegium Odwoławczego do usunięcia naruszenia prawa (por. postanowienie WSA w Warszawie z dnia 4 marca 2014 r., sygn. akt I SAB/Wa 88/14; postanowienie WSA w Gdańsku z dnia 15 stycznia 2014 r., sygn. akt II SAB/Gd 277/13; postanowienie WSA w Łodzi z dnia 4 marca 2014 r., sygn. akt II SAB/Łd 149/13).

Zarówno z akt nadesłanych przez organ, jak i samej skargi oraz pisma procesowego strony z dnia [...] sierpnia 2014 r. nie wynika, aby wymóg ten został spełniony. Przyjmując, że skarga na bezczynność organu w tego rodzaju sprawach jest dopuszczalna, przyjąć należy też, że w postępowaniu tym obowiązuje zasada pisemności (co służy także ochronie praw jednostki), a zatem wezwanie do usunięcia naruszenia prawa winno być wystosowane do organu na piśmie. Wymogu wyczerpania środka zaskarżenia nie spełnia zatem samo powołanie się przez stronę na telefoniczne wezwanie organu do usunięcia prawa.

Z tego względu, Wojewódzki Sądu Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 52 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w postanowieniu.