Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 839/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2019-10-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art 35
journal: Dz.U. 2018 poz 1202
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane.
article: art 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Łoboz Sędziowie: WSA Beata Łomnicka (spr.) WSA Tadeusz Kiełkowski Protokolant: starszy sekretarz sądowy Katarzyna Zbylut po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 października 2019 r. sprawy ze skargi R.S., G. S., T. S. i U. S. na decyzję Wojewody [...] z dnia 31 maja 2019 r., znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę.


UZASADNIENIE

Wojewoda w decyzji z 31 maja 2019 r., nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez U. Ś., R. Ś., G. Ś. i T. Ś., od decyzji Prezydenta Miasta K. z 8 października 2018 r. nr [...].[...] (znak: [...]) o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu M. S. pozwolenia na budowę inwestycji pn. Budowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z instalacjami wewnętrznymi (...) oraz rozbiórką budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z instalacjami wewnętrznymi (...) na działce nr. [...] obr. [...] przy ul. [...] w K. - utrzymał się zaskarżone rozstrzygnięcie w mocy.

W uzasadnieniu wskazano, że od ww. decyzji organu I instancji wniesione zostało dowołanie, w którym zarzucono m.in. wybiórcze włączenie do obecnego postępowania dokumentów z postępowania zakończonego decyzją odmowną z 9.08.2018 r. nr [...].[...], w tym ekspertyzy dotyczącej rozbiórki budynku nr [...] przy ul. [...], która dotyczy obecnej inwestycji. W ocenie odwołujących się, projektowany budynek będzie budynkiem wielorodzinnym, który nie posiada wymaganej ilości miejsc postojowych. Zgłoszono również obawy związane z bezpieczeństwem budynku skarżących i brakiem rozwiązania zagadnienia dotyczącego odprowadzenia wód opadowych. W odwołaniu wskazano również, że w projekcie nie uwzględniono wzajemnych uzgodnień skarżących i inwestorki, oraz nie uwzględniono istniejącej służebności na działce nr [...] (teren inwestycji) na rzecz działki nr [...].

W ramach postępowania odwoławczego uzupełniony został materiał dowodowy. Uzupełnienia dotyczyły wprowadzenie w projekcie budowlanym ściany pełnej na balkonie kondygnacji poddasza, w granicy z działką nr [...], skorygowano projekt rozbiórki ograniczając jej zakres (pozostawienie ściany w granicy z działką nr [...] i części ścian zewnętrznych w granicach z działkami nr [...] i [...], które będą pełnić rolę przypór), dołączono do projektu budowlanego oświadczenie projektantów branży konstrukcyjnej i architektonicznej dotyczące stateczności pozostawionych części rozbieranego obiektu.

Odwołujący w piśmie z 26.04.2019 r. dodatkowo wskazali, że należąca do nich działka nr [...] w całości jest objęta ochroną konserwatorską i tym samym projekt rozbiórki winien być uzgodniony z Miejskim Konserwatorem Zabytków. Do ww. pisma dołączono również stanowisko mgr inż. A. P. w którym, autor kwestionuje kompletność projektu rozbiórki, bowiem w jego ocenie nie zawiera on rozwiązań konstrukcyjnych zabezpieczających statykę ściany skarżących wykonaną przed rozbiórką. Ponadto w piśmie wskazano na celowość rozbiórki całego obiektu, a nie tylko jego części oraz oceniono, że brak jest wnikliwej analizy ww. budynku.

Zakwestionowano również wykonany bilans terenu biologicznie czynnego, który nie uwzględnia nierozebranych ścian budynku oraz wskazano na niezgodność zaprojektowanych miejsc postojowych z wymogami techniczno-budowlanymi. Zarzucono ponadto przekroczenie ilości kondygnacji dopuszczalnej miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego obszaru "[...]" (zwanego dalej mpzp).

Organ odwoławczy uzasadniając opisane na wstępie rozstrzygniecie z 31 maja 2019 r. podniósł, że zakres uprawnień kontrolnych organu administracji architektoniczno-budowlanej określony został w art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego. Za prawidłowość sporządzenia projektu budowlanego, w tym również przyjęte w projekcie rozwiązania, odpowiada projektant i jeżeli istnieje wymóg jego sprawdzenia, również sprawdzający. W niniejszej sprawie, ze względu na to, że przedmiotem postępowania jest budynek jednorodzinny, brak jest wymogu sprawdzenia projektu architektoniczno-budowlanego (art. 20 ust. 3 pkt 2 Prawa budowlanego).

W dalszej kolejności organ II instancji odniósł się do zgłaszanych w odwołaniu i późniejszej korespondencji zarzutów stron, wskazując na ich bezzasadność.

Kontrola organu administracji architektoniczno-budowlanej, w zakresie określonym w cyt. art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego doprowadziła do wniosku, że projekt spełnia zawarte w tym przepisie wymagania. Zawarte w projekcie rozwiązania spełniają bowiem ustalenia wynikające z m.p.z.p. w zakresie funkcji, wysokości, intensywności i lokalizacji zabudowy oraz dopuszczalnych powierzchni terenów zainwestowanych.

Dalej wskazano, że projekt zagospodarowania działki został wykonany na mapie do celów projektowych przyjętej do zasobu powiatowego w dniu 31.07.2017 r. W aktach sprawy znajduje się informacja dotycząca bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, kopie uprawnień budowlanych osób projektujących, a także zaświadczenia o przynależności tych osób do właściwej izby samorządu zawodowego (aktualnie w związku z wprowadzonymi korektami w ramach postępowania odwoławczego).

Ocenie organu administracyjnego podlegał również ustalony obszar oddziaływania projektowanego obiektu. Stwierdzono, że obszar oddziaływania inwestycji uwzględniał oprócz terenu, na którym jest ona zlokalizowana również działki nr [...], [...], [...], [...] [...] oraz [...] W postępowaniu uczestniczyli współwłaściciele tych nieruchomości.

Wojewoda stwierdził również, że projektowany budynek ze względu na swoją lokalizację i zainwestowanie sąsiednich nieruchomości, nie wprowadza ograniczeń w naturalnym oświetleniu pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi i w nasłonecznieniu pokoi mieszkalnych w sąsiednich budynkach.

W końcowej części uzasadnienia stwierdzono, że inwestor spełnił wymogi wynikające z art. 35 ust. 1 jak i z art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego, a przedmiotowa inwestycja nie narusza występujących w obszarze oddziaływania uzasadnionych interesów osób trzecich.

Skargę na powyższe rozstrzygnięcie do WSA w Krakowie wnieśli: U. Ś., R. Ś., G. Ś. oraz T. Ś., wnosząc o uchylenie tej decyzji oraz o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

Skarżący zarzucili orzekającym organom naruszenie art. 7, art. 8 i art. 10 k.p.a. poprzez m.in.:

-bezzasadne przyjęcie, że przedmiotem postępowania jest jedynie budynek jednorodzinny, a zatem, że brak jest wymogu sprawdzenia projektu architektoniczno-budowlanego. Z dokumentacji wynika, że zarówno nieruchomości przy ul. [...] nr [...], jak i [...] nr [...] były i są budynkami wielorodzinnymi;

-wybiórcze potraktowanie materiałów dowodowych zgromadzonych w sprawie, argumentów podniesionych przez strony;

-zarzuty pod adresem przeprowadzonych w terenie oględzin;

-zignorowanie przez organ opinii pełnomocnika skarżących, z której wynika, że podjęcie planowanych prac rozbiórkowych, a przede wszystkim pozostawienie rozlatującej się wolnostojącej ściany o wys. ok. 12 m grozi katastrofą budowlaną.

Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalanie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2188) sądy administracyjne powołane są do kontroli zgodności z prawem działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz.1302 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.".

Sądowa kontrola zaskarżonej decyzji, dokonana według kryterium zgodności z prawem wykazała, że skarga nie ma usprawiedliwionych podstaw, a akt objęty skargą nie narusza prawa.

Przedmiotem dokonywanej przez Sąd kontroli jest prawidłowość decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę dla inwestycji pn. Budowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z instalacjami wewnętrznymi (...) oraz rozbiórką budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z instalacjami wewnętrznymi (...) na działce nr. [...] obr. [...] przy ul. [...] w K..

Jak stanowi przepis art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego (j.t. Dz.U. z 2018 r., poz. 1202 ze zm.) roboty budowlane muszą być poprzedzone uzyskaniem decyzji o pozwoleniu na budowę, a decyzja o pozwoleniu na budowę musi być zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Wskazać w tym miejscu należy, że stosownie do art. 4 Prawa budowlanego każdy ma prawo do zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na celu budowlane pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami. Norma ta kreuje wolność budowlaną jako zasadę prawa wypływającą z art. 21 ust. 1 i art. 64 ust. 2 Konstytucji RP, ustanawiających nakaz poszanowania wolności i własności.

Stosownie zaś z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP ograniczenia w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw mogą być ustanawiane tylko w ustawie i tylko wtedy gdy są konieczne w demokratycznym państwie dla jego bezpieczeństwa lub porządku publicznego, bądź dla ochrony środowiska, zdrowia i moralności publicznej, albo wolności i praw innych osób.

Wobec zasady wolności budowlanej wspomniana ochrona interesów osób trzecich w procesie inwestycyjnym nie może prowadzić do sytuacji, w której osoby trzecie, a nie inwestor - właściciel nieruchomości, na której ma powstać obiekt budowlany, decydować będą o dopuszczalności jego wybudowania, czy miejscu posadowienia ( wyroki NSA z 14 listopada 2007 r. sygn. II OSK 1489/06 Lex 425367, WSA w Warszawie z 9 maja 2008 r. sygn. VII SA/Wa 223/08 lex 425367, WSA w Lublinie z 8 lipca 2008 r. sygn. II SA/Lu 211/08 lex 510195 i NSA z 2 marca 2010 r. II OSK 465/09 lex 577666).

W stanowiącym podstawę materialnoprawną przepisie art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego nałożono na właściwy organ obowiązek sprawdzenia przed wydaniem powyższej decyzji:

1) zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska,

2) zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno - budowlanymi,

3) kompletności projektu budowlanego i posiadania wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, a także zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7,

4) wykonania - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenia projektu przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu lub jego sporządzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7.

W sytuacji, gdy projektowana inwestycja mieści się w zakresie reguł projektowania i sytuowania budynków wyznaczonych przepisami prawa, w tym przepisami szczególnymi, nie można, zdaniem sądu, nawet z faktu dążenia do maksymalnego odpowiadającego inwestorowi wykorzystania powierzchni działki wyprowadzać wniosków zmierzających do ograniczenia prawa do swobodnego dysponowania nieruchomością, w tym jej zabudowy zgodnie z wolą inwestora.

Przedkładany przez inwestora projekt budowlany składa się z dwóch części: projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego. Ustawodawca zróżnicował zakres badania przez organ każdej z tych części projektu. Pierwsza z nich podlega ocenie zarówno pod kątem zgodności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a także wymaganiami ochrony środowiska jak też z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi.

Zakres badania drugiej części projektu budowlanego, tj. projektu architektoniczno-budowlanego został znacznie ograniczony. Jak wynika z treści art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, właściwy organ nie może ingerować w zawartość merytoryczną projektu budowlanego, a jego ocenie pod względem zgodności z przepisami, w tym techniczno - budowlanymi podlega tylko projekt zagospodarowania działki lub terenu. Ograniczenie zakresu oceny projektu architektoniczno-budowlanego nastąpiło m.in. w rezultacie zmiany Prawa budowlanego dokonanego ustawą z 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz.U. Nr 80, poz. 718 ze zm.). Na mocy art. 1 pkt 28 lit. b powołanej ustawy z 27 marca 2003 r. do Prawa budowlanego wprowadzono zasadę, zgodnie z którą odpowiedzialność za merytoryczną zawartość projektu architektoniczno-budowlanego ponosi wyłącznie projektant oraz - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu - sprawdzający projekt, którzy mają obowiązek dołączyć do projektu budowlanego oświadczenie o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej (art. 20 ust. 4 Prawa budowlanego).

Za naruszenie obowiązujących przepisów oraz zasad wiedzy technicznej lub urbanistycznej projektantowi grozi, w zależności od stopnia naruszenia, odpowiedzialność dyscyplinarna (art. 45 ust. 1 w zw. z art. 41 pkt 1 ustawy z 15 grudnia 2000 r. o samorządach zawodowych architektów, inżynierów budownictwa oraz urbanistów, tekst jedn. Dz.U. z 2001 r. Nr 5, poz. 42 ze zm.) albo zawodowa (art. 45 ust. 2 powołanej ustawy z 15 grudnia 2000 r. w zw. z art. 95 Prawa budowlanego). Nieprzestrzeganie przez projektanta w sposób rażący przy projektowaniu lub wykonywaniu robót budowlanych art. 5 Prawa budowlanego stanowi ponadto wykroczenie podlegające karze grzywny (art. 93 pkt 1 Prawa budowlanego).

Należy przy tym zauważyć, że mimo wyłączenia w art. 35 ust. 1 możliwości badania projektu architektoniczno-budowlanego pod kątem zgodności z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, w art. 81 ust. 1 pkt 1 lit. c, jako jeden z podstawowych obowiązków organu architektoniczno-budowlanego nadal wskazuje się nadzór i kontrolę nad przestrzeganiem przepisów prawa budowlanego, a w szczególności badanie zgodności rozwiązań architektoniczno-budowlanych z przepisami techniczno-budowlanymi oraz zasadami wiedzy technicznej.

W przedmiotowej sprawie organ odwoławczy zarówno w przypadku projektu zagospodarowania działki lub terenu, jak i projektu architektoniczno-budowlanego, zbadał ich kompletność i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń.

Nadto podkreślenia wymaga, że zgodnie z art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego, w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz art. 32 ust. 4, organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.

Analiza akt sprawy pozwala stwierdzić, że zaskarżona decyzja została wydana po spełnieniu przez inwestora wymogów zawartych w przepisach art. 32-35 Prawa budowlanego oraz po zweryfikowaniu decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Rozważając zgodność projektowanej inwestycji z ustaleniami planu, należy badać tę zgodność przede wszystkim w kontekście przeznaczenia terenu, na którym ma być zlokalizowana inwestycja.

Teren inwestycji (działka nr ew. [...] obr. [...] w K.) objęty jest miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego dla obszaru "[...]" zatwierdzonym Uchwałą Nr [...] Rady Miasta K. z dnia 5 grudnia 2012 r. (Dz. U. Woj. [...]).

Działka nr ew. [...] zlokalizowana jest na obszarze o symbolu MN (N).3, który stosownie do § 16 ww. planu przeznaczony jest pod zabudowę mieszkaniową niską.

Porównując zawarte w projekcie rozwiązania projektowe z ustaleniami zawartymi w planie wskazano, iż:

- wg ww. planu dla terenu o symbolu MN(N)3, minimalny wskaźnik powierzchni zabudowy wynosi 50%, wskaźnik ten dla projektowanego budynku to 48,84%;

- wynikający z planu wskaźnik powierzchni biologicznie czynnej nie może być mniejszy niż 30%, wskaźnik ten po korekcie projektu budowlanego w ramach postępowania odwoławczego wynosi 30%;

- wysokość budynku od powierzchni istniejącego terenu (do kalenicy) wynosi 12 m i jest równa wysokości budynku na sąsiedniej działce, wynikająca z m.p.z.p. dopuszczalna wysokość wynosi do 12 m;

-zgodnie z wymogami m.p.z.p. pokrycie dachowe ma być dostosowane do pokryć dachowych na budynkach sąsiednich; aprojektowano dach dwuspadowy o kącie nachylenia 49% i pokryciu dachowym z blachy o kolorze grafitowym, analogicznie jak na sąsiedniej nieruchomości;

-w odniesieniu do miejsc postojowych, wynikająca z planu zagospodarowania ilość to 2 na 1 dom, na projekcie zagospodarowania są 2 miejsca postojowe.

Zatem z powyższego wynika, że zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z ustaleniami obowiązującego planu.

Zarzuty podniesione w skardze zasadniczo stanowią powtórzenie zawartej w odwołaniu od decyzji organu I instancji argumentacji strony skarżącej, do której organ odwoławczy odniósł się w sposób wyczerpujący w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia i nie ma potrzeby powtórnego tu ich przytaczania.

I tak zarzut dotyczący tego, że mamy w sprawie do czynienia z zabudową wielorodzinną nie jest nieuzasadniony. Subiektywne odczucia skarżących odnośnie charakteru planowanej inwestycji nie mają wpływu na wynik sprawy. Podnoszona zaś przez skarżących okoliczność, że nieruchomości przy ul. [...] nr [...] jak i [...] nr [...] stanowiły budynki wielorodzinne jest irrelewantna dla oceny wydanego rozstrzygnięcia. Przypomnieć należy, że przedmiotem postępowania jest projekt budowlany budynku jednorodzinnego, a rolą organu administracji architektoniczno - budowlanej w postępowaniu dowodowym jest weryfikacja, w szczególności przedłożonego projektu budowlanego pod kątem spełnienia wymagań wskazanych w art. 35 ustawy prawo budowlane.

Przedmiotem zastrzeżeń skarżących było również podjęcie prac rozbiórkowych, które ich zdaniem niosą zagrożenie dla zabudowy na działce nr [...], a nawet grożą katastrofą budowlaną. Na powyższe wątpliwości skarżących inwestor w piśmie z 16 listopada 2018 r. odpowiedział: "Rozbiórka budynku nie wpływa w żaden sposób na budynek sąsiadujący. Na mocy porozumienia chcąc zachować relacje dobrosąsiedzkie Inwestor zdeklarował się na partycypacje w kosztach wykonania izolacji termicznej obiektu sąsiada na własnej nieruchomości (osobne postępowania administracyjne po uzyskaniu pozwolenia na budowę) ponieważ budynek sąsiadów zlokalizowany jest w granicy nieruchomości. Dodatkowo podkreśla się, że nie jest obowiązkiem Inwestora ocieplenie budynków na działkach sąsiadujących a rozbiórka budynku odbywa się z przyczyn bezpieczeństwa (obecny stan zagraża bezpieczeństwu i bud. nie jest użytkowany) oraz kolizji z planowaną budową domu jednorodzinnego. Ekspertyza dotycząca rozbieranego budynku znajduje się w projekcie rozbiórki dołączonym do wniosku. Ponieważ projektowany budynek, graniczy z działką numer [...] (ul. [...]) dołączono ekspertyzę techniczną również tego budynku". We wnioskach końcowych ekspertyzy technicznej stanu konstrukcji i elementów budynku, z uwzględnieniem stanu podłoża gruntowego budynku mieszkalnego przy ul. [...] [...] w K., sporządzonej w październiku 2017 r. przez uprawnionych projektantów wskazano m.in., że "projektowane przedsięwzięcie nie niesie ze sobą zmian w obciążeniu istniejącej konstrukcji, ani nie zmienia jego schematów statycznych pracy. Obiekt nadaje się do wykonania planowych prac." Zawarte w ekspertyzie wymogi odnośnie tego jak należy wykonywać prace budowlane, zdaniem Sądu w sposób wystarczający zabezpieczają interesy skarżących w odniesieniu do bezpieczeństwa ich budynku.

Powtórzyć za organem II instancji również należy, że zastrzeżenia skarżących nie zostały poparte żadnym dokumentem świadczącym o wadliwości zaproponowanego w projekcie rozbiórki rozwiązania. Obwiązujące przepisy nie przewidują podstaw do żądania od inwestora dodatkowych dokumentów.

Podsumowując, zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 1, 3 i 4 Prawa budowlanego organy zbadały prawidłowość zatwierdzanego projektu oraz wskazały, że pełną odpowiedzialność za zgodność tego projektu z prawem ponoszą zatem projektanci. W konsekwencji, w przedmiotowej sprawie organ architektoniczno-budowlany, poza przeprowadzoną kontrolą zgodnie z przepisami prawa, nie miał obowiązku prowadzenia ani dodatkowych badań, ani ustaleń pod względem możliwości technicznych jego wykonania. Obowiązkiem organu było jednak dokonanie oceny zgodności zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, co w sprawie niniejszej organy obu instancji uczyniły. W ocenie Sądu zakres sprawdzenia był wystarczający do wydania zaskarżonej decyzji.

W konsekwencji, wobec spełnienia wymagań określonych w art. 35 ust. 1 oraz art. 32 ust. 4 w zw. z art. 35 ust. 4 Prawo budowlane - organ nie mógł odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Przy czym postępowanie administracyjne zakończone takim rozstrzygnięciem zostało przeprowadzone zgodnie z zasadami wskazanymi w Kodeksie postępowania administracyjnego, a decyzje organów obu instancji zawierają obszerne uzasadnienia, spełniając tym samym wymóg z art. 107 § 1 i 3 k.p.a.

Mając powyższe na uwadze, orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 151 p.p.s.a.