Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 498/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-06-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6177 Doradcy podatkowi i biegli rewidenci
Hasła tematyczne: Uprawnienia do wykonywania zawodu
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 5 ust. 2 pkt 1 - 7,  art. 5 ust. 2a, 3 i 4, art. 9 ust. 1 pkt 2, art. 11 ust. 3, art. 11 ust. 1 pkt 2, art. 10 ust. 3
journal: Dz.U. 2009 nr 77 poz 649
law: Ustawa z dnia 7 maja 2009 r. o biegłych rewidentach i ich samorządzie, podmiotach uprawnionych do badania sprawozdań finansowych oraz o  nadzorze publicznym.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Wdowiak Sędziowie Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz Sędzia WSA Aneta Lemiesz (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Karolina Pilecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 czerwca 2015 r. sprawy ze skargi A. M. na decyzję Komisji Nadzoru Audytowego z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie wpisu do rejestru biegłych rewidentów oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] grudnia 2014 r. znak: [...] Komisja Nadzoru Audytowego, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 oraz art. 140 w zw. z art. 107 § 1 i 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tj. j. z 2013 r. poz. 267 ze zm. – dalej "k.p.a.") w zw. z art. 12 i art. 64 ust. 1 pkt 6 w zw. z art. 11 ust. 3 w zw. z art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 7 maja 2009 r. o biegłych rewidentach i ich samorządzie, podmiotach uprawnionych do badania sprawozdań finansowych oraz o nadzorze publicznym (Dz. U. Nr 77, poz. 649 ze zm. – dalej "ustawa o biegłych") utrzymała w mocy uchwałę Krajowej Rady Biegłych Rewidentów z dnia [...] października 2014 r. nr [...] orzekającą o odmowie dokonania ponownego wpisu A. M. do rejestru biegłych rewidentów.

Do wydania powyższego rozstrzygnięcia doszło w następującym stanie faktycznym.

Krajowa Rada Biegłych Rewidentów (dalej "KRBR") decyzją z dnia [...] maja 2007 r. nr [...] skreśliła A. M. (dalej "skarżący") na jego własny wniosek z rejestru biegłych rewidentów. Czynność ta została dokonana pod rządami ustawy z dnia 13 października 1994 r. o biegłych rewidentach i ich samorządzie (Dz. U. z 2001 r. Nr 31 poz. 359 ze zm., dalej ustawa z 1994 r.).

Skarżący, pismem z dnia [...] lipca 2014 r., wniósł o ponowny wpis do rejestru biegłych rewidentów. W złożonym wniosku podniósł, że spełnia warunki określone w art. 5 ust. 2 ustawy o biegłych (ustawy obowiązującej na dzień złożenia wniosku).

Pismem z dnia [...] lipca 2014 r. KRBR wezwała skarżącego do przedłożenia w terminie 14 dni dokumentów potwierdzających spełnienie przesłanek uzasadniających wpis osoby fizycznej do rejestru biegłych rewidentów, tj. przesłanek wykazanych w art. 5 ust. 2-7 ustawy o biegłych rewidentów.

W odpowiedzi na ww. wezwanie, pismem z dnia [...] lipca 2014r., skarżący podniósł, że na dzień [...] maja 2007 r., tj. na dzień skreślenia z listy biegłych rewidentów posiadał pełnię praw niezbędnych do wpisu w rejestrze biegłych rewidentów. Podał, że od czasu skreślenia go z rejestru biegłych rewidentów nic się nie zmieniło, wszystkie dokumenty i dowody są w posiadaniu KRBR. Dodał ponadto, że nie był skazany prawomocnym wyrokiem karnym za umyślne przestępstwo lub przestępstwo skarbowe.

Pismem z dnia [...] sierpnia 2014 r., w związku z nieuczynieniem zadość wezwaniu z dnia [...] lipca 2014 r., KRBR powiadomiła skarżącego o pozostawieniu jego wniosku o ponowny wpis do rejestru biegłych rewidentów, bez rozpoznania.

Skarżący, pismem z dnia [...] sierpnia 2014r., złożył skargę na KRBR do Komisji Nadzoru Audytowego (dalej "KNA"). KNA stanęła na stanowisku, zgonie z którym, KRBR powinna merytorycznie rozpatrzyć wniosek skarżącego o ponowny wpis do rejestru biegłych rewidentów.

KRBR w dniu [...] października 2014 r. podjęła uchwałę orzekającą o odmowie dokonania ponownego wpisu A. M. do rejestru biegłych rewidentów. Przyjęła, że skarżący nie wykazał, że spełnia wszystkie wymagane przez art. 11 ust. 3 ustawy o biegłych warunki, a w szczególności, że złożył ponownie egzaminów, o których mowa w art. 5 ust. 2 pkt 6 ustawy o biegłych. Organ wskazał, że skarżący pozostaje w błędnym przekonaniu, iż warunki które musiał spełnić wcześniej, uzyskując uprawnienia biegłego rewidenta, pozostają w dalszym ciągu aktualne i są wystarczające dla uzyskania ponownego wpisu do rejestru biegłych rewidentów. Tymczasem ustawa o biegłych wyraźnie akcentuje konieczność spełnienia wszystkich warunków dla uzyskania ponownego wpisu do rejestru biegłych rewidentów. O ile możliwe jest spełnienie przez skarżącego warunków opisanych w art. 5 ust. 2 pkt 1, 2 i 4 ustawy o biegłych, o tyle brak jest podstaw do przyjęcia ziszczenia się warunków zdefiniowanych odpowiednio w art. 5 ust. 2 pkt 3, 5, 6 i 7 ustawy o biegłych. KRBR uznał, iż na dzień podjęcia uchwały nie dysponował i nie dysponuje dokumentami, które potwierdziłyby spełnienie przesłanek, o których mowa w art. 5 ust. 2 pkt 3, 5-7 ustawy o biegłych.

W odwołaniu skarżący podniósł, że zaskarżona uchwała powinna być sporządzona w terminie 30 dni od złożenia wniosku (art. 10 ustawy o biegłych rewidentów), a została podjęta długo po ww. terminie, w związku z czym uważa wpis jego osoby do rejestru za dokonany. Ponadto skarżący wskazał, że w jego ocenie w art. 11 i art. 5 ustawy o biegłych zachodzi sprzeczność wewnętrzna, która godzi w Konstytucję RP.W jego ocenie ustawodawca odebrał bezpodstawnie nabyte wcześniej prawa do tytułu biegłego rewidenta pomimo, że art. 5 ust. 5 ustawy o biegłych rewidentów stanowi, że tytuł ten podlega ochronie prawnej.

Komisja Nadzoru Audytywnego decyzją z dnia [...] grudnia 2014r. utrzymała w mocy uchwałę Krajowej Rady Biegłych Rewidentów z dnia [...] października 2014 r. nr [...] orzekającą o odmowie dokonania ponownego wpisu A. M. do rejestru biegłych rewidentów.

W uzasadnieniu wydanej decyzji KNA wskazała m. in. że skarżący z rejestru biegłych rewidentów został skreślony na swój wniosek decyzją KRBR z dnia [...] maja 2007 r., tj. pod rządami ustawy z 1994 r., natomiast wniosek o ponowny wpis do ww. rejestru złożył w dniu [...] lipca 2014 r. czyli w czasie obowiązywania przepisów ustawy o biegłych rewidentów z 2009 r. A zatem, ocena wniosku o ponowny wpis do rejestru powinna zostać dokonana w oparciu o przepisy ustawy obecnie obowiązującej tj. ustawy o biegłych z 2009 r. W obowiązującej ustawie brak jest bowiem przepisów przejściowych, które wskazywałyby odmienne zasady jej stosowania w odniesieniu do postępowań w sprawach z wniosków o ponowny wpis do rejestru biegłych złożonych przez osoby, które zostały z niego wykreślone na swój wniosek pod rządami ustawy wcześniej obowiązującej (ustawy z 1994 r.).

Dalej KNA wskazała, iż zgodnie z art. 10 ust. 3 ustawy o biegłych rewidentów, wpisu do rejestru dokonuje się na wniosek osoby, o której mowa w art. 5 ust. 2-4. Stosownie natomiast do art. 11 ust. 3 ww. ustawy osoba skreślona z rejestru z przyczyny wymienionej w art. 11 ust. 1 pkt 2 podlega, na swój wniosek, ponownemu wpisowi do rejestru, jeżeli spełnia warunki określone w art. 5 ust. 2 pkt 1-5 i 7 oraz złożyła ponownie egzaminy, o których mowa w art. 5 ust. 2 pkt 6 ww. ustawy o biegłych rewidentów.

Organ odwoławczy stwierdził, ż wniosek skarżącego został precyzyjnie sformułowany jako wniosek o ponowny wpis do rejestru biegłych rewidentów, dla którego podstawę materialnoprawną stanowi art. 11 ust. 3 ustawy o biegłych. Nadto KNA wskazał, że zarówno w postepowaniu o wpis do rejestru biegłych rewidentów na podstawie art. 10 ust. 3 omawianej ustawy, jak i w postępowaniu o ponowny wpis na podstawie art. 11 ust. 3, badane jest istnienie tych samych przesłanek wpisu do rejestru biegłych rewidentów. Natomiast funkcją art. 11 ust. 3 ustawy o biegłych jest także umożliwienie organom uznania za spełnione przesłanek wskazanych w art. 5 ust. 2 pkt 1 – 5 i 7, jeżeli osoba która ubiega się o wpis do rejestru biegłych rewidentów wykazała się ich spełnieniem na potrzeby poprzedniego wpisu do rejestru biegłych rewidentów. Osoba taka nie musi po raz kolejny ubiegać się o stwierdzenie przez Komisję Egzaminacyjną faktu odbycia rocznej praktyki w zakresie rachunkowości w państwie Unii Europejskiej czy co najmniej dwuletniej aplikacji pod kierunkiem biegłego rewidenta, ani nie musi po raz kolejny składać egzaminu, o którym mowa w art. 5 ust. 2 pkt 7 ustawy o biegłych. Koniecznym jednak, dla uzyskania wpisu do rejestru biegłych rewidentów, będzie ponowne złożenie przez osobę ubiegającą się o ponowny wpis do rejestru biegłych rewidentów egzaminu, o którym mowa w art. 5 ust. 2 pkt 6 ww. ustawy, gdyż tak stanowi art. 11 ust. 3 ww. ustawy.

Analizując przesłanki wpisu do rejestru biegłych rewidentów KNA stwierdziła, że zgodnie z art. 5 ust. 2 pkt 1-7 ustawy o biegłych, do rejestru biegłych rewidentów, może być wpisana osoba fizyczna spełniająca następujące warunki: 1) korzysta z pełni praw publicznych oraz ma pełną zdolność do czynności prawnych; 2) ma nieposzlakowaną opinię i swoim dotychczasowym postępowaniem daje rękojmię prawidłowego wykonywania zawodu biegłego rewidenta; 3) nie była skazana prawomocnym wyrokiem za umyślnie popełnione przestępstwo lub przestępstwo skarbowe; 4) ukończyła studia wyższe w Rzeczypospolitej Polskiej lub zagraniczne studia wyższe uznawane w Rzeczypospolitej Polskiej za równorzędne i włada językiem polskim w mowie i piśmie; 5) odbyła roczną praktykę w zakresie rachunkowości w państwie Unii Europejskiej oraz co najmniej dwuletnią aplikację pod kierunkiem biegłego rewidenta, mającą na celu praktyczne przygotowanie do samodzielnego wykonywania zawodu, przy czym spełnienie tych warunków zostało stwierdzone przez Komisję Egzaminacyjną, zwaną dalej "Komisją"; 6) złożyła przed Komisją z wynikiem pozytywnym egzaminy dla kandydatów na biegłego rewidenta z wiedzy, o której mowa w art. 9 ust. 1 i 2; 7) złożyła przed Komisją z wynikiem pozytywnym końcowy ustny egzamin dyplomowy sprawdzający wiedzę zdobytą w trakcie aplikacji. Tylko łączne spełnienie ww. przesłanek skutkuje prawem osoby fizycznej do skutecznego ubiegania się o wpis (również ponowny) do rejestru biegłych rewidentów. Niespełnienie którejkolwiek z przesłanek wskazanych w art. 5 ust. 2 pkt 1-7 ww. ustawy skutkuje brakiem możliwości wpisania danej osoby do rejestru biegłych rewidentów.

W zaskarżonej uchwale KRBR przyjęła, że możliwe jest uznanie, iż skarżący spełnił przesłanki wskazane w art. 5 ust. 2 pkt 1, 2 i 4, tj. przesłanki w zakresie pełni praw publicznych i pełnej zdolności do czynności prawnych (pkt 1), nieposzlakowanej opinii oraz dawania rękojmi prawidłowego wykonywania zawodu biegłego rewidenta (pkt 2), ukończenia studiów wyższych i władania językiem polskim (pkt 4). Natomiast, w odniesieniu do pozostałych przesłanek wymaganych w art. 11 ust. 3 w zw. z art. 5 ust. 2 ww. ustawy, KRBR stwierdziła, że nie dysponuje dokumentami, które potwierdzałyby spełnienie przez stronę przesłanek dotyczących nieskazania prawomocnym wyrokiem za umyślnie popełnione przestępstwo lub przestępstwo skarbowe (pkt 3), rocznej praktyki oraz co najmniej dwuletniej aplikacji pod kierunkiem biegłego rewidenta, które zostałyby zatwierdzone przez Komisję Egzaminacyjną (pkt 5), złożenia z pozytywnym wynikiem egzaminów dla kandydatów na biegłego rewidenta z wiedzy, o której mowa w art. 9 ust. 1 i 2 ww. ustawy (pkt 6) oraz złożenia przed Komisją Egzaminacyjną z wynikiem pozytywnym końcowego ustnego egzaminu dyplomowego sprawdzającego wiedzę zdobytą w trakcie aplikacji (pkt 7).

Powyższe ustalenia organu I instancji, KNA przyjęła za własne z różnicą dotyczącą przesłanki wskazanej w art. 5 ust. 2 pkt 3 ww. ustawy, gdyż skarżący powinien zostać zobowiązany do przedłożenia zaświadczenia z Krajowego Rejestru Karnego o niekaralności. Organ odwoławczy uznał, iż skarżący nie wykazał spełnienia przesłanek wpisu do rejestru biegłych rewidentów, o których mowa w art. 5 ust. 2 pkt 5-7 ustawy, w szczególności nie złożył egzaminu o którym mowa w art. 5 ust. 2 pkt 6 ustawy o biegłych.

Odnosząc się do zarzucanego przez skarżącego uchybienia terminowi 30-dniowemu na podjęcie przez KRBR uchwały, KNA stwierdziła, iż uchybienie to nie skutkuje automatycznym wpisem skarżącego do rejestru biegłych rewidentów.

Odnosząc się natomiast do zarzutów skarżącego dotyczących sprzeczności regulacji zawartych w ustawie o biegłych rewidentach, pozbawienia praw nabytych, KNA przywołał orzecznictwo sądów administracyjnych i Trybunału Konstytucyjnego. Ponadto wskazała, iż ustawa o biegłych jest aktem prawnym wdrażającym przepisy dyrektywy 2006/43/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 17 maja 2006 r. w sprawie ustawowych badań rocznych sprawozdań finansowych. Dyrektywa ta w rozdziale II (art. 3-14 ww. dyrektywy) wskazuje, jakie warunki powinna spełniać osoba ubiegająca się o wpis (również ponowny) do rejestru biegłych rewidentów (tzw. zatwierdzanie biegłego rewidenta). Przepisy ustawy o biegłych w tym zakresie implementują przepisy ww. dyrektywy.

Odnosząc się do znaczenia art. 5 ust. 5 ustawy o biegłych, zgodnie z którym tytuł "biegły rewident" podlega ochronie prawnej, KNA stwierdziła, że przepis ten oznacza, że tytułem "biegły rewident" może legitymować się wyłącznie osoba wpisana do rejestru biegłych rewidentów, a gdyby taki tytuł przypisywała sobie osoba niewpisana do rejestru biegłych rewidentów, mogłoby to skutkować jej odpowiedzialnością między innymi przewidzianą w art. 61 § 1 Kodeksu wykroczeń (Dz.U. z 2013 r. poz. 482), zgodnie z którym kto przywłaszcza sobie stanowisko, tytuł lub stopień albo publicznie używa lub nosi odznaczenie, odznakę, strój lub mundur, do których nie ma prawa, podlega karze grzywny do 1000 złotych albo karze nagany.

Mając powyższe na uwadze KNA uznała, iż skarżący nie spełnił wskazanych w art. 5 ust. 2 pkt 1-7 w zw. z art. 11 ust. 3 ustawy o biegłych przesłanek niezbędnych dla skutecznego ubiegania się o ponowny wpis do rejestru biegłych rewidentów. Tylko bowiem łączne spełnienie ww. przesłanek skutkuje prawem osoby fizycznej skutecznego ubiegania się o wpis do rejestru biegłych rewidentów. Niespełnienie którejkolwiek z omawianych przesłanek skutkuje brakiem możliwości wpisania danej osoby do rejestru biegłych rewidentów.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję oraz poprzedzającą ją uchwałę KRBR z dnia [...] października 2014 r. wniósł A. M. żądając uchylenia zaskarżonych orzeczeń w całości oraz zasądzenia kosztów postępowania według norm przepisanych.

Decyzji KNA oraz uchwale KRBR zarzucił niewłaściwą interpretację, obowiązujących przepisów ustawy o biegłych, a w szczególności:

1) art. 10 ust. 3-6 ustawy o biegłych,

2) art. 11 ust. 1 pkt 2 i ust. 3 ww. ustawy poprzez ich zastosowanie.

Ad. 1) skarżący wskazał, iż na podstawie art. 5 ustawy o biegłych rewidentów Rada ma ustawowy obowiązek dokonać wpisu do rejestru biegłych rewidentów nie później niż w terminie 30 dni od dnia złożenia wniosku. Podniósł, iż przedmiotowy wniosek złożył [...] lipca 2014 r., natomiast jego rozpoznanie nastąpiło w drodze uchwały Rady podjętej dopiero [...] października 2014 r., co jest przekroczeniem ustawowego terminu.

Ad. 2) skarżący podniósł, że nie może być adresatem ww. przepisów ponieważ wniosek o wykreślenie z rejestru złożył pod rządami ustawy z 1994 r. w której to ustawie art. 9 ust. 3 stanowił, że "...biegły rewident skreślony z rejestru z przyczyn wymienionych w ust. 1 pkt 2 i 3 podlega, na swój wniosek, ponownemu wpisowi do rejestru, chyba że nie spełnia warunków określonych w art. 5.".

Ponadto skarżący wskazał, iż na dzień składania wniosku o wykreślenie z rejestru biegłych rewidentów spełniał wszystkie warunki określone zarówno w ustawie z 1994r. jak i z 2009 r. Nie zgodził się z tym, że organy jego wniosek procedowały tak samo jak wniosek kandydata, osoby początkującej lub ubiegającej się po raz pierwszy o wpis do rejestru. Zarzucił, iż takie postępowanie organów powoduje nieuprawnione odebranie jego osobie praw nabytych. Skarżący wskazał także, że obecna ustawa zezwala na wykonywanie zawodu biegłego rewidenta jedynie osobom posiadającym wykształcenie wyższe, natomiast ustawa z 1994 r. zezwalała na wpis na listę osobom z wykształceniem średnim i niepełnym średnim i te osoby nadal figurują w rejestrze biegłych rewidentów.

W odpowiedzi na skargę Komisja Nadzoru Audytowego, pismem z dnia [...] stycznia 2015 r., wniosła o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył, co następuje.

Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji pod względem jej zgodności z prawem w świetle art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647) stwierdzić należy, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej "p.p.s.a.") sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej m.in. poprzez badanie legalności, czyli zgodności z prawem wydawanych aktów w tym decyzji administracyjnych. Z treści art. 145 § 1 p.p.s.a. wynika zaś, że sąd uchyla zaskarżone orzeczenie, gdy stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, gdy naruszenie prawa daje podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego oraz gdy sąd stwierdzi naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Rozpoznając skargę w powyżej określonym zakresie Sąd stwierdził, iż zaskarżona decyzja jest prawidłowa. W działaniu organu Sąd nie dopatrzył się nieprawidłowości, zarówno gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak i o zastosowanie do jego oceny przepisów prawa. Wyjaśnione zostały motywy podjętego rozstrzygnięcia, a przytoczona na ten temat argumentacja jest wyczerpująca.

Skarżący kwestionuje uprawnienie organów do żądania od niego wykazania, że spełnia on warunki do ponownego wpisu określone w art. 5 ust. 2 pkt 1-5 i 7 oraz, że złożył ponownie egzaminy, o których mowa w art. 5 ust. 2 pkt 6 ustawy z dnia 7 maja 2009 r. o biegłych rewidentach i ich samorządzie, podmiotach uprawnionych do badania sprawozdań finansowych oraz o nadzorze publicznym (Dz. U. Nr 77, poz. 649 ze zm).

Sąd w tej sprawie podzielił racje organu.

Zasadnicze wymagania, które musi spełniać ten, kto żąda wpisu do rejestru biegłych rewidentów, określa art. 5 ust. 2 ustawy o biegłych rewidentach. Dla porządku wskazać należy, że Skarżący nie powoływał okoliczności, które uzasadniałyby zastosowania w jego sprawie przepisu art. 5 z ust. 2a, 3 i 4, stąd Sąd pominie je w dalszych rozważaniach.

I tak, przepis art. 5 ust. 2 ustawy o biegłych rewidentach stanowi, że do rejestru może być wpisana osoba fizyczna spełniająca następujące warunki:

1) korzysta z pełni praw publicznych oraz ma pełną zdolność do czynności prawnych;

2) ma nieposzlakowaną opinię i swoim dotychczasowym postępowaniem daje rękojmię prawidłowego wykonywania zawodu biegłego rewidenta;

3) nie była skazana prawomocnym wyrokiem za umyślnie popełnione przestępstwo lub przestępstwo skarbowe;

4) ukończyła studia wyższe w Rzeczypospolitej Polskiej lub zagraniczne studia wyższe uznawane w Rzeczypospolitej Polskiej za równorzędne i włada językiem polskim w mowie i piśmie;

5) odbyła:

a) roczną praktykę w zakresie rachunkowości w państwie Unii Europejskiej oraz co najmniej dwuletnią aplikację w podmiocie uprawnionym do badania sprawozdań finansowych zarejestrowanym w państwie Unii Europejskiej pod kierunkiem biegłego rewidenta lub pod kierunkiem biegłego rewidenta zarejestrowanego w państwie Unii Europejskiej albo

b) trzyletnią aplikację w podmiocie uprawnionym do badania sprawozdań finansowych zarejestrowanym w państwie Unii Europejskiej pod kierunkiem biegłego rewidenta lub pod kierunkiem biegłego rewidenta zarejestrowanego w państwie Unii Europejskiej

- przy czym spełnienie tych warunków zostało stwierdzone przez Komisję Egzaminacyjną, zwaną dalej "Komisją";

6) złożyła przed Komisją z wynikiem pozytywnym egzaminy dla kandydatów na biegłego rewidenta z wiedzy teoretycznej w zakresie wskazanym w art. 9 ust. 1 i 2;

7) złożyła przed Komisją z wynikiem pozytywnym końcowy egzamin dyplomowy sprawdzający umiejętności praktycznego zastosowania wiedzy teoretycznej;

8) złożyła ślubowanie przed prezesem Krajowej Rady Biegłych Rewidentów lub innym upoważnionym członkiem Krajowej Rady Biegłych Rewidentów.

Przepis art. 10 ust. 3 ustawy o biegłych rewidentach stanowi, że wpisu do rejestru dokonuje się na wniosek osoby, o której mowa w art. 5 ust. 2-4.

Ustawa reguluje również instytucję ponownego wpisu stanowiąc w art. 11 ust. 3 ustawy o biegłych rewidentach, że osoba skreślona z rejestru z przyczyny wymienionej w ust. 1 pkt 2 ww. przepisu, tj. z powodu wystąpienia biegłego rewidenta z samorządu biegłych rewidentów, podlega, na swój wniosek, ponownemu wpisowi do rejestru, jeżeli spełnia warunki określone w art. 5 ust. 2 pkt 1-5 i 7 oraz złożyła ponownie egzaminy, o których mowa w art. 5 ust. 2 pkt 6.

Prawidłowo zdaniem Sądu organy zakwalifikowały wniosek skarżącego jako wniosek o ponowny wpis na listę, o którym mowa w art. 11 ust. 3 ustawy o biegłych rewidentach.

Wskazały bowiem, że wniosek skarżącego z dnia [...] kwietnia 2007 r. o wykreślenie z rejestru biegłych rewidentów odwoływał się do przyczyny, o której mowa w art. 9 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 13 października 1994 r. o biegłych rewidentach i ich samorządzie (Dz. U. z 2001 r. Nr 31, poz. 359 ze zm.), tj. wystąpienia z samorządu.

Ustaliwszy to organy uznały, że jest to przyczyna, o której mowa w art. 11 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 maja 2009 r. o biegłych rewidentach i ich samorządzie, podmiotach uprawnionych do badania sprawozdań finansowych oraz o nadzorze publicznym (Dz. U. Nr 77, poz. 649 ze zm). Ta zaś okoliczność powodowała, że w sprawie znalazł zastosowanie przepis art. 11 ust. 3 ustawy o biegłych rewidentach z 2009 r. Wszak mowa tam jest o osobie, która została skreślona z rejestru z przyczyny wymienionej w ust. 1 pkt 2 (tj. wystąpienia biegłego rewidenta z samorządu biegłych rewidentów), a nie na podstawie art. 11 ust. 1 pkt 2. Tak więc to faktyczna przyczyna skreślenia skarżącego z rejestru determinuje zastosowanie art. 11 ust. 3 w jego sprawie.

Wskazać przy tym należy, że organ odwoławczy szczegółowo - i prawidłowo - wyjaśnił, że niezależnie od podstawy wpisu, tj. czy to art. 10 ust. 3, czy to art. 11 ust. 3 ustawy o biegłych rewidentach, skarżący musi wykazać, że spełnia łącznie określone w ustawie warunki, z tym że w przypadku ponownego wpisu osoba o ten wpis się ubiegająca musi wykazać, że spełnia warunki określone w art. 5 ust. 2 pkt 1-5 i 7 ustawy oraz musi złożyć ponownie egzaminy, o których mowa w art. 5 ust. 2 pkt 6.

Tymczasem strona nie przedstawiła dowodu, że spełnia wymogi z ww. art. 5 ust. 2 pkt 5, 6 i 7 tej ustawy.

Tak więc miał rację organ odmawiając dokonania (ponownego) wpisu skarżącego na listę, mimo że nie załatwił wniosku tak, jak życzył sobie tego skarżący. Organ wzywał przy tym stronę do przedstawienia stosownych dokumentów na prawnie doniosłe dla sprawy wpisu okoliczności, i nie jest to wyrazem nadmiernie formalistycznego podejścia do sprawy, organ bowiem takimi dowodami nie dysponował (przekonuje o tym zawartość skopiowanej teczki osobowej skarżącego znajdującej się w aktach administracyjnych sprawy).

Zdaniem Sądu organy prawidłowo uznały, że wniosek skarżącego z dnia [...] lipca 2014 r. o wpis na listę rewidentów należało oceniać na podstawie przepisów ustawy z dnia 7 maja 2009 r. o biegłych rewidentach i ich samorządzie, podmiotach uprawnionych do badania sprawozdań finansowych oraz o nadzorze publicznym (Dz. U. Nr 77, poz. 649 ze zm). Prawidłowy w tym zakresie wywód znalazł się w zaskarżonej decyzji. Organ wskazał tam, że wobec braku przepisów przejściowych (międzyczasowych), które odnosiłyby się do sposobu załatwiania wniosków o wpis złożonych przez osoby, które zostały skreślone z rejestru pod rządami ustawy o biegłych rewidentach z 1994 r., należało zastosować do skarżącego nowe regulacje. Sąd wskazuje, że milczenie ustawodawcy co do reguły intertemporalnej uznawane jest za przejaw jego woli bezpośredniego działania nowego prawa, chyba że przeciw zastosowaniu go przemawiają ważne racje systemowe lub aksjologiczne. O zasadzie bezpośredniego stosowania nowego prawa wypowiadał się Trybunał Konstytucyjny m.in. w postanowieniu z dnia 13 czerwca 2011 r., sygn. akt SK 26/09, oraz w wyroku z 8 grudnia 2009 r., sygn. SK 34/08. Za stosowaniem nowego prawa przemawia ogólna zasada prawa intertemporalnego, dająca - w razie wątpliwości, czy należy stosować ustawę dawną czy nową, pierwszeństwo ustawie nowej.

Sąd nie podzielił argumentu skarżącego o znaczeniu dla sprawy faktu wydania decyzji po upływie terminu 30 dni od złożenia wniosku. Słusznie w odpowiedzi na skargę organ wskazał, że przepis art. 10 ust. 6 ustawy - w istotnej dla sprawy części stanowiący, że wpis do rejestru uważa się za dokonany, jeżeli Komisja Nadzoru Audytowego nie sprzeciwi się wpisowi w terminie 30 dni od dnia otrzymania uchwały o wpisie – nie miał w ogóle zastosowania w sprawie skarżącego, w jego przecież sprawie organ I instancji podjął uchwałę nie o wpisie, ale o odmowie wpisu.

Należy podkreślić także, że każda sprawa rozpoznawana przez Sąd jest sprawą indywidualną w rozumieniu art. 1 pkt 1 k.p.a. Indywidualizm takiej sprawy powoduje, że nigdy nie jest ona rozpatrywana porównawczo, ponieważ decyzje (tu uchwały) konkretyzują normy prawa materialnego wyłącznie w odniesieniu do indywidualnie oznaczonej strony i wyłącznie w jej sprawie. Sąd administracyjny badając całokształt zgromadzonego w indywidualnej sprawie materiału dowodowego, nie może wykraczać poza granice tej sprawy. W związku z tym nie mogły odnieść oczekiwanego skutku argumenty skarżącego odwołujące się do sytuacji innych osób, które nie spełniając ustawowych wymagań do wpisu na listę biegłych rewidentów - zostały jednak na tę listę wpisane, stanowiłoby wyjście poza granice sprawy.

Poza zakresem sprawy znajdowały się także kwestie związane z używaniem i ochroną tytułu biegły rewident. Nie w tym przedmiocie wydano bowiem zaskarżone rozstrzygnięcie, stąd Sąd nie odniósł się do kwestii podniesionych przez skarżącego w piśmie z dnia [...] października 2014 r.

Wobec powyższego skargę należało oddalić na podstawie art. 151 p.p.s.a.