Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 577/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-10-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy: article: art. 134, art. 64 par. 2
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Czarnecki Sędziowie Sędzia WSA Piotr Borowiecki Sędzia WSA Jolanta Królikowska-Przewłoka (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Agnieszka Gajewiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 października 2013 r. sprawy ze skargi J. P. na postanowienie Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy 1. uchyla zaskarżone postanowienie; 2. stwierdza, że uchylone postanowienie nie podlega wykonaniu; 3. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz skarżącego J. P. kwotę 357 (trzysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem Główny Inspektor Transportu Drogowego stwierdził niedopuszczalność wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją ww. organu z [...] listopada 2011 r. nakładającą na J. P., skarżącego w niniejszej sprawie, karę pieniężną w wysokości 9000 zł.

Postanowienie zostało wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Decyzją z dnia [...] listopada 2011 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego nr [...] nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości 9000 zł. Decyzja została doręczona w powyższej dacie.

W piśmie z dnia [...] listopada 2011 r. (data nadania [...] listopada 2013 r.) przesłanym uprzednio faxem, który wpłynął do organu [...] listopada 2011 r. A. E. występując, jak podał, w imieniu skarżącego, złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej ww. decyzją. Pod pismem złożono nieczytelny podpis.

Pismem z [...] kwietnia 2012 r. przesłanym faxem E. R. podała jako adres do korespondencji A. M. ul. [...][...]upoważniając ww. do odbioru poczty.

Pismem z dnia [...] września 2012 r. skierowanym do skarżącego na adres A. M. organ na podstawie art. 64 § 2 kpa wezwał wnoszącego wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy do uzupełnienia braków formalnych wniosku przez przedłożenie oryginału lub uwierzytelnionej notarialnie bądź urzędowo kserokopii pełnomocnictwa udzielonego osobie podpisanej na wniosku tj. A. E. do reprezentowania strony w postępowaniu administracyjnym przed organem – w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania.

Przy piśmie z dnia [...] września 2012 r. A. E. przesłał, jak podał, pełnomocnictwo udzielone kancelarii przez skarżącego – sporządzone w języku niemieckim.

Pismem z [...] października 2012 r. skierowanym do skarżącego na adres A. M., organ na podstawie art. 64 § 2 kpa wezwał wnoszącego wniosek do uzupełnienia braków formalnych wniosku przez przedłożenie oryginału lub uwierzytelnionej notarialnie bądź urzędowo kserokopii pełnomocnictwa udzielonego osobie podpisanej na wniosku tj. A. E. do reprezentowania strony w postępowaniu administracyjnym, które zostanie przetłumaczone na język polski – w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania.

Przy piśmie z [...] października 2012 r. A. E., jak podał, przesłał dalszy egzemplarz pełnomocnictwa z tłumaczeniem na język polski.

Postanowieniem z [...] grudnia 2012 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego na podstawie art. 127 § 3 i art. 134 kpa stwierdził niedopuszczalność wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy od decyzji z [...] listopada 2011 r. nr [...]. W uzasadnieniu podniósł, że skarżący przy piśmie z [...] października 2012 r. przedłożył tłumaczenie szczególnego pełnomocnictwa na język polski, zgodnie z którym udzielił upoważnienia do reprezentacji kancelarii [...] podczas, gdy zgodnie z art. 33 § 1 i § 2 kpa pełnomocnikiem strony może być osoba fizyczna posiadająca zdolność do czynności prawnych. Tym samym strona nie uzupełniła braków formalnych pisma, co skutkuje stwierdzeniem jego niedopuszczalności. Nadto organ stwierdził, że wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy został złożony przez osobę nieupoważnioną do reprezentowania skarżącego co uzasadnia stwierdzenie niedopuszczalności wniosku.

W skardze na to postanowienie skarżący wniósł o jego uchylenie zarzucając naruszenie art. 33 § 3 kpa polegające na błędnym przyjęciu, iż wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy został złożony przez osobę nieupoważnioną do reprezentowania skarżącego, skoro pełnomocnictwo zostało udzielone A. E. członkowi Kancelarii składającej się z osób fizycznych.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej przy czym stosownie do § 2 powołanego artykułu ta kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany wnioskami i zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zw. ppsa – Dz. U. Nr 153, poz. 1270).

Badając skargę wg. powyższych kryteriów Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżone postanowienie narusza bowiem prawo w stopniu uzasadniającym jego uchylenie.

Zaskarżonym postanowieniem organ odwołując się do art. 134 kpa stwierdził niedopuszczalność ww. wniosku.

Należy zatem podnieść, iż odwołanie bądź wniosek w trybie art. 127 § 3 kpa są niedopuszczalne z przyczyn przedmiotowych tj. wówczas, gdy wyczerpany został tok instancji – zapadła już decyzja organu odwoławczego, gdy decyzja nie podlega zaskarżeniu, decyzji nie wydano, bądź organ podjął czynność innego rodzaju niż wydanie decyzji. Natomiast niedopuszczalność z przyczyn podmiotowych zachodzi w przypadku, gdy podmiot wnoszący nie jest stroną w sprawie i z tego tytułu nie jest legitymowany do złożenia jednego z powyższych środków.

Żadna ze wskazanych wyżej sytuacji w sprawie nie zachodzi.

W świetle treści wniosku podpisanego przez A. E. i pełnomocnictwa nie ma bowiem jakichkolwiek podstaw do przyjęcia, iż wniosek został złożony przez osobę nie będącą stroną w sprawie. Z ww. dokumentów wynika, iż został wniosek złożony w imieniu skarżącego, który, co bezsporne jest stroną w postępowaniu administracyjnym zakończonym ww. decyzją.

Podstawy do zastosowania art. 134 kpa nie może również, jak błędnie uznał organ, stanowić nieuzupełnienie braków formalnych pisma w wyznaczonym terminie w tym przypadku nie złożenia żądanego przez organ pełnomocnictwa.

Organ trafnie odwołał się do art. 64 § 2 kpa wzywając do uzupełnienia braków formalnych wniosku, bo w tym trybie następuje uzupełnienie tego rodzaju braków. Zgodnie jednak z tym przepisem organ w przypadku nieuzupełnienia braków organ pozostawia wniosek bez rozpoznania. O takim rygorze organ zresztą pouczył, natomiast w postanowieniu błędnie stwierdził, iż nieuzupełnienie braków formalnych skutkuje w tym przypadku niedopuszczalnością wniosku.

Ten stan rzeczy oznacza, iż organ podejmując zaskarżone postanowienie naruszył tak art. 134 kpa stanowiący jego podstawę prawną, jak i w/powołany przepis.

W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa orzekł, jak w pkt 1 sentencji, w pkt 2 po myśli art. 152 ppsa, zaś o kosztach orzeczono uwzględniając art. 200 ppsa.