Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt III SA/Wr 149/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2022-05-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6262 Radni
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Samorząd terytorialny
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: *Stwierdzono nieważność aktu, niebędącego aktem prawa miejscowego w całości
Powołane przepisy: article: art. 25 ust. 2
journal: Dz.U. 2021 poz 1372
law: Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Borońska (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Jankowska - Szostak, Asesor WSA Anna Kuczyńska - Szczytkowska, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 26 maja 2022 r. sprawy ze skargi "B" Sp. z o.o. sp. j. z siedzibą w W. na uchwałę Gminy N. z dnia 30 [...] 2021 r. nr [...] w przedmiocie rozwiązania z radnym stosunku pracy I. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały; II. zasądza od Gminy N. na rzecz strony skarżącej kwotę 797 (siedemset dziewięćdziesiąt siedem) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi B. z o.o. z siedzibą w W. (dalej: pracodawca, skarżący) jest uchwała nr [...] Rady Miejskiej w N. z [...] listopada 2021 r. w sprawie rozwiązania z radnym stosunku pracy ( dalej też: Uchwała).

Pismem z dnia [...] października 2021 r. pracodawca zwrócił się do Rady Miejskiej w N. (dalej: Rada Miejska, organ) z wnioskiem o wyrażenie zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym A. K. (dalej: Radny, uczestnik postępowania). Jako przyczynę rozwiązania stosunku pracy skarżący wskazał długotrwałe nieobecności Radnego w pracy, spowodowane zwolnieniami lekarskimi z tytułu chorób lub sprawowania opieki nad chorymi członkami rodziny, które to nieobecności powodują dezorganizację procesu produkcyjnego i przyczyniają się do powstawania po stronie pracodawcy dodatkowych wydatków na zatrudnianie pracowników w godzinach nadliczbowych. Dalej podał, że w okresie ośmiu miesięcy 2021 r. Radny przebywał na zwolnieniach lekarskich 137 dni kalendarzowych (94 dni robocze), co stanowi 56% nieobecności w pracy. W poprzednich latach jego absencja chorobowa także była wysoka. Pracodawca zaznaczył, że pełna dokumentacja zwolnień lekarskich znajduje się pracodawcy i może zostać udostępniona z zachowaniem zasad i przepisów ochrony danych osobowych. Jak podkreślono we wniosku, częste lub długotrwałe nieobecności pracownika spowodowane chorobą nie pozwalają pracodawcy na osiągnięcie celu zamierzonego w umowie o pracę, a tym samym uzasadniają rozwiązanie umowy o pracę z pracownikiem, który tej pracy faktycznie nie świadczy.

Na sesji w dniu [...] listopada 2021 r. Rada Miejska, powołując się na art. 25 ust. 2 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r. poz. 713 ze zm.) – dalej: u.s.g. podjęła powołaną na wstępie uchwałę nr [...], którą nie wyraziła zgody na rozwiązanie stosunku pracy z Radnym (§ 1). Z treści art. 25 ust. 2 u.s.g. w uzasadnieniu uchwały wywiedziono, że rada gminy jest zobowiązana odmówić zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym, jeżeli podstawą rozwiązania tego stosunku są zdarzenia związane z wykonywaniem mandatu – a takie okoliczności nie zachodzą w przedmiotowej sprawie. W pozostałych przypadkach decyzję o wyrażaniu zgody na rozwiązanie z radnym stosunku pracy pozostawiono dyskrecjonalnej ocenie samej rady gminy.

W uzasadnieniu Uchwały wskazano, że po otrzymaniu wniosku pracodawcy Przewodniczący Rady Miejskiej wystąpił do Radnego o ustosunkowanie się do wniosku, co Radny uczynił pismem z [...] listopada 2021r. W piśmie tym, jak wskazano w uzasadnieniu Uchwały, Radny stwierdził, że przyczyną wypowiedzenia mu umowy o pracę był jego udział w głosowaniach w sprawie udzielenia ulg podatkowych dla tego pracodawcy, gdzie był przeciwny udzieleniu tych ulg, uznając że spowodowałyby negatywne skutki dla budżetu gminy Nowogrodziec i stało w sprzeczności z interesem publicznym. Ponadto Radny wyjaśnił, że jego absencje chorobowe w latach 2017-2020 wynikały m.in. z wypadku przy pracy, przebytego leczenia oraz opieki nad członkiem rodziny. Absencja w bieżącym roku była zaś wynikiem działań pracodawcy, noszących znamiona mobbingu i powodujących rozstrój zdrowia u radnego.

Dalej w Uchwale wskazano, że w dniu [...] listopada 2021 r. miało mieć miejsce posiedzenie Komisji Skarg Wniosków i Petycji Rady w celu wypracowania stanowiska na sesję Rady Miejskiej co do wniosku pracodawcy. Na posiedzenie zaproszono przedstawicieli pracodawcy i Radnego, jednak z uwagi na sytuację pandemiczną do posiedzenia nie doszło, a strony nie przedstawiły na piśmie nowych twierdzeń lub dowodów. Nadto pracodawca nie przedstawił dowodów na potwierdzenie okoliczności dezorganizacji procesu pracy i konieczności wypłacania dodatkowych wynagrodzeń za pracę w godzinach nadliczbowych przez innych pracowników.

W tych okolicznościach Rada Miejska stwierdziła, że bezspornie Radny, co najmniej dwukrotnie głosował w sprawach podatkowych (majątkowych) pracodawcy odmiennie od oczekiwań wyrażanych wobec organów gminy przez pracodawcę. W 2020 r. Radny występował przeciwko przyjęciu uchwały (mającej być podjętą na wniosek pracodawcy) służącej zwolnieniem podatkowym m.in. dla skarżącego z uwagi na stan pandemii Covid-19. Jak stwierdzono w uzasadnieniu uchwały, jest to duży przedsiębiorca, o stabilnej sytuacji finansowej i rynkowej i stan pandemii nie wpłynął na szczególnie pogorszenie jego sytuacji gospodarczej. Radny natomiast wskazał, że od czasu podjęciach tych działań, związanych w funkcją radnego, jego ocena przez pracodawcę – jako pracownika – uległa radykalnej zmianie na niekorzyść. W ocenie Radego, szereg zachowań podejmowanych wobec niego przez pracodawcę w okresie ostatnich 12 miesięcy, nosił znamiona mobbingu. Zaznaczono, że skarżący nie wykazał wobec Rady Miejskiej, że przed 31 grudnia 2020 r. wytaczał wobec Radnego zarzuty wadliwej pracy, naruszeń zasad i obowiązków pracownika wynikających z Kodeksu pracy, natomiast podstawą rozwiązania stosunku pracy były usprawiedliwione absencje pracownika. Dodatkowa organ zauważył, że – jak wynika z informacji Radnego – pracodawca złożył mu wypowiedzenie umowy o pracę jeszcze przed wystąpieniem o zajęcie w tej sprawie stanowiska przez Radę MIejską, co budzi wątpliwości co do jego rzetelności.

W skardze na powyższą uchwałę pracodawca wniósł o stwierdzenie jej nieważności, zarzucając:

1) naruszenie przepisów postępowania, to jest:

a) art. 9, art. 10 § 1 oraz art. 81 k.p.a. w zw. z § 104 ust. 9 Uchwały nr [...] Rady Miejskiej w N. z [...] października 2018 r. w sprawie uchwalenia Statutu Gminy i Miasta N. (zwanej dalej "Statutem Gminy"), poprzez zaniechanie powiadomienia skarżącego o treści pisemnego stanowiska Radnego wobec wniosku skarżącego, uniemożliwienie skarżącemu wypowiedzenia się co do tego stanowiska radnego A. K. oraz uznanie za udowodnione okoliczności wskazanych przez Radnego mimo iż skarżący nie miał możliwości wypowiedzenia się w tym zakresie;

b) § 75 ust. 1 i 2 oraz § 104 ust. 6 w zw. z § 70 ust. 1 Statutu Gminy, poprzez podjęcie zaskarżonej Uchwały na sesji organu w dniu [...] listopada 2021 r., pomimo iż posiedzenie Komisji Skarg, Wniosków i Petycji Rady Miejskiej w N. (zwanej dalej "Komisją"), na którym miało dojść do rozpatrzenia wniosku skarżącego, wyznaczone na dzień [...] listopada 2021 r. nie odbyło się, a w konsekwencji Komisja nie mogła przedstawić organowi swoich pisemnych ustaleń i propozycji co do wniosku skarżącego;

c) art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. w zw. z § 104 ust. 9 Statutu Gminy, poprzez niepodjęcie wszystkich niezbędnych czynności do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, brak wyczerpującego i wszechstronnego rozpatrzenia materiału dowodowego w sprawie oraz wadliwą ocenę zgromadzonych w sprawie dowodów, skutkujące ustaleniem, że podstawą rozwiązania stosunku pracy z Radnym są zdarzenia związane z wykonywaniem przez niego mandatu;

d) art. 11 oraz art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z § 104 ust. 9 Statutu Gminy, poprzez zaniechanie w treści uzasadniania zaskarżonej Uchwały wyczerpującego i przekonującego wskazania i wyjaśnienia zasadności przesłanek, którymi organ kierował się przy odmowie wyrażenia zgody na rozwiązanie stosunku pracy z Radnym oraz niewskazanie przyczyn nieuwzględnienia twierdzeń przedstawionych przez skarżącego;

2) naruszenie przepisów prawa materialnego, to jest art. 25 ust. 2. ustawy o samorządzie gminnym, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i podjęcie przez Organ uchwały odmawiającej wyrażenie zgody na rozwiązania stosunku pracy z Radnym w sytuacji, gdy podstawą rozwiązania stosunku pracy z Radnym nie były zdarzenia związane z wykonywaniem przez radnego mandatu.

Skarżący na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. wniósł o przeprowadzenie dowodu z załączonych do niniejszej skargi dokumentów w postaci: kopii doręczenia pozwu w sprawie z powództwa A. K. oraz kopii pozwu A. K. dla wykazania faktu toczenia się przed Sądem Rejonowym w Bolesławcu., IV Wydział Pracy, sygn. akt IV P 53/21 postępowania z powództwa A. K. przeciwko skarżącemu oraz zgłoszonego w treści pozwu żądania A. K. dopuszczenia do pracy na poprzednich warunkach. Wniósł o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym oraz o zasądzenie na jego rzecz od organu kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi skarżący w szczególności podkreślił, że pismem z [...] listopada 2021 r. został powiadomiony przez organ o zaplanowaniu na dzień [...] listopada 2021 r. posiedzeniu Komisji, na którym miało dojść do rozpatrzenia jego wniosku. W dniu [...] listopada 2021 r. Skarżący został zawiadomiony, iż posiedzenie Komisji zaplanowane na [...] listopada 2021 r. zostało odwołane z uwagi na sytuację pandemiczną, zaś jego wniosek będzie rozpatrywany na sesji organu w dniu [...] listopada 2021 r. Na sesji tej podjęta została zaskarżona Uchwała. O podjęciu zaskarżonej Uchwały skarżący dowiedział się w dniu [...] grudnia 2021 r., kiedy to doręczone mu zostało pismo Burmistrza N. z [...] grudnia 2021 r., do którego załączona została zaskarżona Uchwała wraz z uzasadnieniem.

Uzasadniając postawione zarzuty wskazał w pierwszej kolejności, że wedle § 104 ust. 9 Statutu Gminy, w sprawach nie uregulowanych w Statucie Gminy co do sposobu rozpoznawania skarg i wniosków mają zastosowanie przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, a zatem niewątpliwie w sprawie z wniosku Skarżącego o wyrażenie zgody na rozwiązanie umowy o pracę zastosowanie miały przepisy k.p.a. W świetle powyższego, brak zawiadomienia Skarżącego o stanowisku pisemnym Radnego, stanowił naruszenie wyrażonej w art. 9 k.p.a. zasady informowania oraz wyrażonej w art. 10 § 1 k.p.a. zasady czynnego udziału stron w postępowaniu, a także naruszenie art. 81 k.p.a. Podniósł dalej, że zgodnie z § 75 ust. 1 Statutu Gminy w przypadku wniosku pracodawcy o rozwiązanie z radnym stosunku pracy, Rada może zlecić wybranej komisji zbadanie sprawy radnego. Komisja przedkłada swoje ustalenia i propozycje na piśmie Radzie (§ 75 ust. 2 Statutu Gminy). O ile przepis § 75 ust. 1 Statutu Gminy ma charakter fakultatywny - rada może zlecić zbadanie sprawy z wniosku pracodawcy o rozwiązanie stosunku pracy, o tyle brzmienie ust. 2 tego paragrafu nie pozostawia wątpliwości, iż w przypadku gdy dojdzie już do zlecenia wybranej komisji zajęcia się sprawą, komisja ta ma obowiązek przedłożenia swoich ustaleń i propozycji na piśmie Radzie Skoro zatem zbadanie wniosku skarżącego o wyrażenie zgody na rozwiązanie umowy o pracę z Radnym zlecone zostało Komisji. Komisja winna była zatem sporządzić na piśmie swoje ustalenia oraz propozycję sposobu załatwienia sprawy z wniosku skarżącego. Powyższe stanowisko znajduje potwierdzenie w treści § 104 ust. 6 Statutu Gminy, stanowiącym, że projekt uchwały Rady w sprawie rozpatrzenia skargi, wniosku lub petycji przygotowuje Komisja Skarg, Wniosków i Petycji. Uzasadnienie faktyczne i prawne rozpatrzenia skargi, wniosku lub petycji stanowi jej treść lub załącznik do projektu uchwały. W sytuacji więc odwołania posiedzenia Komisji w dniu 29 listopada 2021 r., powinien zostać zaplanowany inny termin posiedzenia, na którym Komisja mogłaby przedstawić swoje ustalenia i propozycje sposobu rozpatrzenia sprawy z wniosku skarżącego, zaś skarżący miałby możliwość wypowiedzenia się.

Zdaniem skarżącego Rada Miejska zaniechała również podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Świadczy o tym przebieg sesji organu w dniu [...] listopada 2021 r., na której przyjęta została zaskarżona Uchwała. Opierając się na dostępnym publicznie protokole sesji Rady Miejskiej z dnia [...] listopada 2021 r. (źródło:[...]) skarżący stwierdził, iż zaskarżona Uchwała przyjęta została bez jakiejkolwiek analizy okoliczności faktycznych i stanu prawnego w niniejszej sprawie, o czym świadczy fakt, iż projekt zaskarżonej Uchwały przyjęto bez jakiejkolwiek dyskusji – co potwierdza protokół sesji organu w dniu [...] listopada 2021 r.

Rada Miejska dopuściła się także naruszenia art. 11 k.p.a., zgodnie z którym organy administracji publicznej powinny wyjaśniać stronom zasadność przesłanek, którymi kierują się przy załatwieniu sprawy. Powołując się bowiem na na imienny wykaz głosowania oraz publiczne transmisje obrad nad bliżej nieokreślonymi uchwałami, organ wskazuje, iż radny miał występować przeciwko podjęciu uchwały służącej zwolnieniom podatkowym dla skarżącego i głosować "odmiennie od oczekiwań wyrażanych wobec organów Gminy przez pracodawcę". Jednak organ w żaden sposób nie precyzuje tego, jakie konkretnie uchwały miał na myśli. Tak enigmatyczny sposób sformułowania uzasadnienia zaskarżonej Uchwały w istocie nie pozwala na zweryfikowanie prawidłowości ustaleń organu. Ponadto powyższe ustalenia poczynione zostały w oderwaniu od wskazywanych przez skarżącego przyczyn wypowiedzenie umowy o pracę. Organ powołuje się na twierdzenia Radnego, iż od czasu jego działań związanych z funkcją radnego (nie wiadomo, których konkretnie działań) jego ocena jako pracownika przez pracodawcę została radykalnie zmieniona na niekorzyść. Nadto, w ocenie Radnego szereg zachowań pracodawcy (w ogóle nie wiadomo, o jakie zachowania chodzi) z okresu 12 miesięcy nosiło znamiona mobbingu. Organ nie wskazał jednak w uzasadnieniu zaskarżonej Uchwały, w jaki sposób powiązał bliżej nieokreślone przez siebie zachowania pracownika związane z wykonywaniem mandatu radnego z podstawami wypowiedzenia przedstawionymi Organowi przez Skarżącego, a które dotyczyły trudności Pracodawcy w związku z licznymi absencjami Radnego w pracy. W ocenie Skarżącego w uzasadnieniu zaskarżonej Uchwały nie ma przekonującej argumentacji, która wiązałaby konkretne zdarzenia związane z wykonywaniem przez radnego mandatu (przy czym uzasadnienie nie wskazuje takich konkretnych zdarzeń) z rozwiązaniem z nim stosunku pracy. Niezależnie od powyższego w uzasadnieniu zaskarżonej Uchwały w żaden sposób nie wykazano, dlaczego akurat motywy radnego uznane zostały za miarodajne dla oceny przyczyn wypowiedzenia umowy o pracę. Organ nie wyjaśnił w sposób nie budzący wątpliwości, dlaczego nie dał wiary podstawom wypowiedzenia wskazanym przez skarżącego - tym bardziej, iż sam fakt wysokiego poziomu absencji pracowniczych nie był kwestionowany przez Radnego.

Końcowo skarżący zarzucił organowi błędną interpretację art. 25 ust. 2 u.s.g. wskazując, że zgodnie z najnowszym orzecznictwem sądów administracyjnych powinien on być wykładany w ten sposób, że rada gminy nie może odmówić zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym, jeżeli podstawą rozwiązania tego stosunku nie są zdarzenia związane z wykonywaniem przez radnego mandatu. W związku z tym rada gminy jest uprawniona do oceny zasadności podstaw rozwiązania z radnym stosunku pracy tylko w takim zakresie, w jakim jest konieczny do wykazania, że podane przez pracodawcę przyczyny są pozorne, zaś rzeczywistymi przyczynami są zdarzenia związane z wykonywaniem przez radnego mandatu.

Odpowiadając na skargę Rada Miejska wniosła o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko i argumenty zawarte w zaskarżonej uchwale.

W piśmie z [...] listopada 2021 r. uczestnik postępowania – Radny, wnosząc o odrzucenie lub oddalenie skargi podniósł, że skarżący pracodawca nie ma legitymacji skargowej, nie posiada w niniejszej sprawie własnego, zindywidualizowanego i aktualnego interesu prawnego, który naruszałaby zaskarżona uchwała. Uchylenie zaskarżonej uchwały nie zmieniłoby bowiem sytuacji prawnej skarżącego, który sam naruszył prawo, gdyż wypowiedzenia Radnemu stosunku pracy dokonał [...] września (z trzymiesięcznym terminem, zaś o zgodę Rady Miejskiej na rozwiązanie z Radnym stosunku pracy zwrócił się dopiero [...] października 2020r. Tym samym pracodawca sam ograniczył sobie przysługujące mu uprawnienie określone w art. 32 § 1 Kodeksu pracy, tj. możliwości rozwiązania stosunku pracy z uczestnikiem postępowania w sposób zgodny z przepisami prawa.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r., poz. 137 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. W myśl zaś § 2 art. 1 cyt. ustawy kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Kontrolą tą, z mocy art. 3 § 2 ustawy z dnia [...] sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 329; dalej: "p.p.s.a.") objęte są m.in: pkt 5/ akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6/ akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej.

Zgodnie z art. 147 § 1 p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności.

Przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej pod względem legalności jest opisana na wstępie uchwała Rady Miejskiej z dnia [...] listopada 2021 r.

Podstawę materialną zaskarżonej uchwały stanowił art. 25 ust. 2 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jedn. Dz.U. z 2021 r., poz. 1372; powoływanej dalej jako "u.s.g."), zgodnie z którym rozwiązanie z radnym stosunku pracy wymaga uprzedniej zgody rady gminy, której jest członkiem. Rada gminy odmówi zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym, jeżeli podstawą rozwiązania tego stosunku są zdarzenia związane z wykonywaniem przez radnego mandatu.

Przed przystąpieniem do oceny merytorycznej zasadności skargi konieczne jest odniesienie się do wniosku uczestnika postępowania o odrzucenie skargi, opartym o zarzut braku legitymacji skargowej.

Art. 101 ust. 1 u.s.g. przyznaje prawo wniesienia skargi do sądu administracyjnego każdemu, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą podjętą przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej. Na kanwie wskazanego przepisu wypracowane zostało w judykaturze stanowisko, zgodnie z którym strona skarżąca musi w omawianym przypadku wykazać, że zaskarżona uchwała negatywnie wpływa na sferę materialnoprawną strony, pozbawiając pewnych uprawnień gwarantowanych przepisami prawa materialnego albo uniemożliwiając ich realizację (por. wyrok NSA z 20 stycznia 2010r., sygn. akt I OSK 1016/09, wyrok WSA w Gdańsku z 22 października 2008r., sygn. akt II SA/Gd 492/08, wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z 16 września 2010r., sygn. II SA/Go 476/10, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej jako "CBOSA").

Stanowiący w niniejszej sprawie podstawę podjęcia zaskarżonej uchwały art. 101 ust. 1 u.s.g. wymaga uprzedniej zgody rady gminy na rozwiązanie stosunku pracy z radnym, co oznacza, że pracodawca ma obowiązek wystąpienia do rady o podjęcie stosownej uchwały i uzyskania jej zgody, zanim wypowie radnemu umowę o pracę. Tym niemniej nie mieści się w ramach kognicji sądu administracyjnego kwestia prawidłowości i skuteczności oświadczenia pracodawcy o wypowiedzeniu umowy o pracę. Oceny w tym zakresie dokonuje sąd powszechny, badając czy wypowiedzenia umowy o pracę doszło zgodnie z prawem, w tym – czy miało to miejsce z zachowaniem warunków formalnych, wynikających z przepisów innych niż kodeks pracy. Zaskarżona uchwała o niewyrażeniu zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym nie rozstrzyga o tym, że radny ma być zwolniony, a jedynie usuwa przeszkodę rozwiązania stosunku pracy i pozwala na rozwiązanie stosunku pracy z radnym przez pracodawcę, zaś rozstrzygnięcie ewentualnego sporu co do podstaw i prawidłowości rozwiązania stosunku pracy należy do właściwości sądu pracy. W niniejszej sprawie – co potwierdza zarówno treść skargi oraz dołączone do niej dokumenty, jak i pismo uczestnika postępowania, został przez Radnego złożony pozew pozew do sądu pracy o uznanie za bezskuteczne wypowiedzenia stosunku pracy i ramach zainicjowanego nim postępowania kwestia zachowania terminów do zwrócenia się o zgodę Rady Miejskiej na rozwiązanie stosunku pracy z Radnym może być badana. Sąd administracyjny, badając legitymację do wniesienia skargi, ocenia natomiast nie to, czy w konkretnych warunkach rozwiązanie umowy o pracę mogło być skuteczne, ale czy w świetle brzmienia przepisów prawa uchwała organu gminy prowadzi do ograniczenia chronionej prawem sfery uprawnień lub interesów wnoszącego skargę. Skoro zaś zaskarżona uchwała pozbawia skarżącego możliwości rozwiązania stosunku pracy z Radnym, to niewątpliwie ingeruje w stosunek prawny łączący skarżącego i uczestnika postępowania. Potwierdzeniem istnienia takiego związku jest właśnie to, że okoliczności dotyczące zastosowania art. 25 ust. 2 u.s.g. mogą mieć wpływ na rozstrzygnięcie sporu zawisłego przed sądem powszechnym. Zauważyć przy tym należy, że w orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, iż pracodawcy, który złożył wniosek o wyrażenie zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym może służyć - w okolicznościach konkretnej sprawy - skarga na uchwałę odmawiającą zgody na rozwiązanie stosunku pracy (por. wyrok NSA z 19 czerwca 2012 r., sygn. akt II OSK 870/12, Lex numer 1216780, a także wyrok WSA w Olsztynie z 27 lutego 2020 r., sygn. akt II SA/Ol 1114/29, dostępny w CBOSA).

W ocenie Sądu, fakt rozwiązania umowy o pracę z Radnym przed uzyskaniem stanowiska Rady w tym zakresie nie oznacza, iż obowiązek pracodawcy wystąpienia z wnioskiem o wyrażenie zgody na rozwiązanie umowy o pracę wygasł, czy też podjęcie uchwały jest w tym przypadku bezprzedmiotowe. Skoro zaś uchwała została podjęta, to może też być skutecznie zaskarżona. W wyroku w sprawie II SAB/Rz 56/21 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zobowiązał Radę do podjęcia w takiej sytuacji uchwały w przedmiocie rozwiązania stosunku pracy z radnym wskazując, że obowiązek rady powiatu w zakresie procedowania w przedmiocie wniosku o wyrażenie zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym jest uzależniony wyłącznie od złożenia stosownego wniosku przez pracodawcę (podobnie wyrok WSA w Łodzi z 20 kwietnia 2022r., sygn. akt III SA/Łd 1080/21). Sąd rozpoznający niniejszą skargę stanowisko takie podziela. W niniejszej sprawie Rada Miejska podjęła stosowną uchwałę mimo wiedzy o rozwiązaniu z radną umowy o pracę. Nie znalazła podstaw do uznania bezprzedmiotowości postępowania. Skoro zaś uchwała o odmowie wyrażenia zgody na rozwiązanie z radną stosunku pracy została podjęta, pracodawca, nawet jeżeli wypowiedział już umowę o pracę, ma interes prawny w jej zaskarżeniu.

Mając na uwadze powyższe, Sąd uznał, że w rozpoznawanej sprawie brak było podstaw do odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a. z uwagi na wniesienie jej przez podmiot pozbawiony w tym zakresie legitymacji procesowej.

Przechodząc następnie do oceny merytorycznych zarzutów podniesionych w skardze, Sąd uznał je za uzasadnione w stopniu uzasadniającym stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały, choć nie w pełni podzielił argumentację prawną przytoczoną na ich poparcie.

Przede wszystkim należy zgodzić się z wyrażonym w odpowiedzi na skargę stanowiskiem organu co do tego, iż w procedurze prowadzonej na podstawie art. 25 ust. 2 u.s.g. nie znajdują zastosowania przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Złożony w tym trybie wniosek pracodawcy o zgodę na rozwiązanie z radnym stosunku pracy nie jest wnioskiem lub skargą, o jakich mowa w art. 241 k.p.a., a tym samym także wnioskiem, którego dotyczy art. 104 ust. 9 Statutu Gminy Nowogrodziec - i nie mają do niego zastosowania pozostałe regulacje k.p.a. dotyczące trybu jego rozpoznania. Art. 25 ust. 2 u.s.g. stanowi samodzielną podstawę działania rady gminy, która rozstrzygając przedmiocie udzielenia zgody na rozwiązanie z radnym stosunku pracy nie prowadzi postępowania administracyjnego, ani sensu stricte lub sensu largo, a jej rozstrzygniecie podlega zaskarżeniu również na podstawie przepisu szczególnego, jakim jest art. 101 ust. 1 u.s.g. Tym samym, w kontekście przywołanych przez skarżącego okoliczności faktycznych i zarzutów stawianych uzasadnieniu Uchwały, Sąd nie mógł w niniejszej sprawie stwierdzić naruszenia przez Radę Miejską. wskazanych w skardze przepisów k.p.a., choć wiele spośród tych okoliczności i zarzutów zaważyło na ocenie legalności zaskarżonej uchwały.

W rozpoznawanej sprawie skarżący oraz organ przedstawiają odmienne stanowiska co do interpretacji art. 25 ust. 2 u.s.g. Zdaniem organu, swoboda rady gminy w podjęciu decyzji o udzieleniu zgody na rozwiązanie z radnym stosunku pracy została ograniczona jedynie w przypadku stwierdzenia, że powodem rozwiązania stosunku pracy są okoliczności związane z wykonywaniem przez radnego jego mandatu – takiej bowiem sytuacji powołany przepis obliguje radę gminy do odmowy udzielenia zgody. W pozostałych przypadkach rada gminy ma prawo dyskrecjonalnej decyzji w tym przedmiocie. Skarżący prezentuje z kolei pogląd, iż o ile nie stwierdzi się, że rozwiązanie stosunku pracy pozostaje w związku z wykonywaniem mandatu radnego, rada gminy nie może odmówić zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym.

Sąd w niniejszej sprawie przychyla się do tego ostatniego poglądu.

W orzecznictwie sądowoadministracyjnym wielokrotnie zwracano uwagę, że z jednej strony celem art. 25 sut. 2 u.s.g. jest zapewnienie radnemu swobody w wykonywaniu mandatu, z drugiej nie służy on tworzeniu szczególnych przywilejów w zakresie trwałości stosunku pracy (por. uchwałę SN 7 sędziów z dnia 24 listopada 1992 r., sygn. I PZP 55/92, OSNC 1993 r., nr 7-8, poz. 116). Ustrojowe ustawy samorządowe kształtujące ochronę stosunku pracy nie określają ściśle przesłanek, zgodnie z którymi powinien podejmować uchwałę organ rozważający objęcie danej osoby ochroną, gdy chodzi o wiążący ją stosunek pracy. Jedyny element obligatoryjny to stwierdzenie, iż rada odmówi zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym, jeżeli podstawą rozwiązania tego stosunku są zdarzenia związane z wykonywaniem przez radnego mandatu. Ustawy te, w tym powołana ustawa o samorządzie gminnym, będącą podstawą zaskarżonej uchwały, przewidują dwie postacie ochrony trwałości stosunku pracy radnego - ochronę bezwzględną i względną. Ochrona bezwzględna przejawia się w zobowiązaniu rady do odmowy wyrażenia zgody na rozwiązanie stosunku pracy radnego, jeżeli podstawą rozwiązania są zdarzenia związane z wykonywaniem mandatu radnego. Oznacza to prawną niemożliwość rozwiązania stosunku pracy w takiej sytuacji i z takiej przyczyny stosunku pracy radnego w trakcie trwania okresu ochronnego. Względna ochrona zachodzi natomiast wtedy, gdy przyczyną rozwiązania stosunku pracy radnego nie są zdarzenia związane z wykonywaniem mandatu. Zgodzić się należy ze skarżącym, że wyrażane w doktrynie i orzecznictwie poglądy na temat treści i zakresu tej ochrony ulegały pewnej ewolucji. I tak, wskazywano, że w takiej sytuacji rozwiązanie tego stosunku jest zależne od woli rady, która może takiej ochrony udzielić, ale nie ma takiego obowiązku, jak przy ochronie bezwzględnej. Instytucja ochrony stosunku pracy radnego ma chronić radnego przed szykanami ze strony pracodawcy, ale nie ma spełniać funkcji swoistego immunitetu czy parawanu, za którym radny mógłby się skutecznie chronić, mimo ciężkiego naruszenia obowiązków pracowniczych (por. B. Jaworska-Dębska, Formuła wykonywania mandatu radnego, w: Instytucje współczesnego prawa administracyjnego. Księga Jubileuszowa prof. zw. dr hab. Józefa Filipka, red. Iwona Skrzydło-Niżnik i in., Kraków 2001 r., s. 292, P. Sitniewski, Zasady ochrony stosunku pracy radnego, zakres ochrony oraz zwolnienia grupowe, LEX 2011.)

W orzecznictwie ostatecznie przyjęto bardziej restrykcyjną dla radnego wykładnię powyższego przepisu wskazując, że art. 25 ust. 2 u.s.g. powinien być interpretowany w ten sposób, że rada gminy nie może odmówić zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym, jeżeli podstawą rozwiązania tego stosunku nie są zdarzenia związane z wykonywaniem przez radnego mandatu (por. wyrok NSA z 7 czerwca 2018 r., II OSK 923/18). Dokonując takiej wykładni NSA wskazał, że w orzecznictwie Sądu Najwyższego i sądów administracyjnych wykładnia art. 25 ust. 2 u.s.g. przeszła ewolucję od stanowiska, które się sprowadzało do tego, że wyrażenie zgody przez radę gminy na rozwiązanie z radnym stosunku pracy jest pozostawione do swobodnej decyzji rady, z wyjątkiem sytuacji, gdy podstawą tego rozwiązania są zdarzenia związane z wykonywaniem przez radnego mandatu (tak w uzasadnieniu uchwały SN z 24 listopada 1992 r., I PZP 55/92), do stanowiska, w którym podnosi się, że jeżeli podstawą odmowy wyrażenia zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym nie są zdarzenia związane z wykonywaniem przez radnego mandatu, rada gminy ma obowiązek wykazać przyczyny usprawiedliwiające odmowę i nie może ograniczać się do oceny, czy podane przez pracodawcę powody uzasadniają rozwiązanie stosunku pracy z radnym (wyrok NSA z 27 lipca 2017 r., II OSK 1445/17). Dalej NSA podkreślił, że art. 25 ust. 2 u.s.g., w którym stanowi się, że po pierwsze, rozwiązanie z radnym stosunku pracy wymaga uprzedniej zgody rady gminy, której jest członkiem, a po drugie, że rada gminy odmówi zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym, jeżeli podstawą rozwiązania tego stosunku są zdarzenia związane z wykonywaniem przez radnego mandatu, nie należy odczytywać w ten sposób, że w sytuacji opisanej w zdaniu drugim tego przepisu rada ma obowiązek odmówić zgody na rozwiązanie stosunku pracy, zaś w innych przypadkach jest to pozostawione jej uznaniu. Prowadziłoby to do nieuzasadnionego uprzywilejowania radnych kosztem ich pracodawców, gdyż rada gminy mogłaby odmówić zgody na rozwiązanie z radnym stosunku pracy, gdy to rozwiązanie nie ma żadnego związku z wykonywaniem przez pracownika mandatu radnego. Uprzywilejowanie radnych w zakresie możliwości rozwiązania z nimi stosunku pracy jest uzasadnione jedynie wtedy, gdy to rozwiązanie ma związek ze sprawowaniem mandatu radnego. W związku z tym drugie zdanie art. 25 ust. 2 u.s.g. należy odczytywać jako wskazanie okoliczności uzasadniających odmowę wyrażenia zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym (por. wyrok NSA z 24 października 2018 r., II OSK 2532/17). Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela powyższe stanowisko. Taka wykładnia uwzględnia też to, że radny, jak każdy inny pracownik, będzie mógł przed sądem pracy wykazywać, że powody rozwiązania z nim stosunku pracy, niezwiązane z wykonywanym mandatem radnego są niezgodne z prawem i nieuzasadnione. Tym samym, nie ma żadnych powodów, aby rada gminy wkraczała w kompetencje sądu pracy i oceniała zasadność przyczyn rozwiązania stosunku pracy z wyłączeniem jedynie sytuacji, gdy ma to związek z oceną, czy rzeczywista przyczyna rozwiązania stosunku pracy nie jest jednak związana z wykonywaniem mandatu radnego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 7 czerwca 2018 r., II OSK 923/18, Lex numer 2557201, dostępny także w CBOIS). Takie stanowisko wyraził też WSA w Łodzi w wyroku z 4 sierpnia 2020 r. sygn. III SA/Łd 1097/19 ( wyroki dostępne na stronie www.nsa.gov.pl).

W świetle powyższych rozważań szczególnego znaczenia nabiera zatem rzetelne, wyczerpujące i przekonujące uzasadnienie uchwały podejmowanej na podstawie art. 25 ust. 2 u.s.g. odmawiającej wyrażenia zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym – co powszechnie podkreśla się w orzecznictwie sądów administracyjnych. Uchwała rady gminy (rady powiatu) w przedmiocie wyrażenia zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym nie może być podjęta w sposób abstrahujący od motywów podanych przez pracodawcę, jak również winna ona być uzasadniona w sensie obiektywnie weryfikowalnych argumentów, jak również mieć oparcie w stanie faktycznym dotyczącym powodów rozwiązania stosunku pracy (Wyrok WSA w Łodzi z dnia 29 listopada 2017 r,, III SA/Łd 841/17). To uzasadnienie uchwały, wraz z przekazanymi przez organ aktami sprawy, stanowi dla Sądu podstawę oceny jej zgodności z prawem.

Nawet zatem jeżeli przepis art. 25 ust. 2 u.s.g. nie określa szczegółowych kryteriów, jakimi miałaby kierować się rada gminy przy podejmowaniu decyzji o wyrażeniu zgody na rozwiązanie stosunku pracy radnego lub jej odmowy, to podstawą tej decyzji musi zawsze być należycie ustalony stan faktyczny, co wymaga rzetelnego, obiektywnego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, zapewniającego wysłuchanie obu stron i rozważenie przedstawionych przez nie argumentów i dowodów, a także zapewnienie stronom możliwości wzajemnego odniesienia się do swoich stanowisk i argumentów. Wadliwa byłaby taka uchwała, której motywy byłyby nie do pogodzenia z zasadami porządku prawnego, która nie miałaby oparcia w stanie faktycznym, w jakim wypowiedzenie zostało dokonane. Odmowa wyrażenia zgody na zwolnienie musi być podporządkowana ochronie wartości, które są istotne i chronione przez porządek prawny. Motywy dla jakich podjęto uchwałę udzielającą zgody bądź odmawiającą udzielenia zgody na rozwiązanie stosunku pracy powinny wynikać z treści uzasadnienia tej uchwały. Przyjmuje się więc, że uchwała powinna być należycie uzasadniona, co wynika nie tylko ze standardów demokratycznego państwa prawnego, ale również z zasady jawności działania władzy publicznej. W przeciwnym razie nie będzie wiadomo, z jakiego powodu rada gminy udzieliła, względnie odmówiła udzielenia takiej zgody. Rada powinna więc zbadać merytorycznie wskazane we wniosku motywy pracodawcy oraz odpowiednio się do nich ustosunkować. Motywy odmowy wyrażenia zgody muszą mieć zatem oparcie w stanie faktycznym dotyczącym powodów rozwiązania stosunku pracy (por. wyrok NSA z 6 maja 2003 r., II SA/Kr 363/03). Uzasadnienie takiej uchwały w szczególności powinno wskazywać na prawdziwe okoliczności i być oparte na faktach. Jak wskazał NSA w wyroku z dnia 3 kwietnia 2012 r., II OSK 336/12, wręcz najważniejszym jego elementem jest część przedstawiająca okoliczności faktyczne, które w szczególności powinny wskazywać te fakty, które rada gminy uznała za decydujące dla wyrażenia zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym lub jej odmowy, a także przyczyny dla których inne okoliczności stanu faktycznego nie zostały uznane za relewantne dla rozstrzygnięcia.

Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy Sąd nie podziela zatem zapatrywania organu co do tego, że w sytuacji gdyby wypowiedzenie pracy Radnemu nie miało związku z wykonywaniem przez niego mandatu, do wyłącznej swobodnej oceny organu należy, czy wyrazić zgodę na rozwiązanie z Radnym stosunku pracy. W konsekwencji należy przyjąć, że Rada Miejska, odmawiając wyrażenia zgody na rozwiązanie stosunku pracy z Radnym, powinna wykazać dostatecznie istnienie związku pomiędzy rozwiązaniem z Radnym stosunku pracy a okolicznościami związanymi z wykonywaniem przez niego mandatu oraz swoje stanowisko należycie uzasadnić – z odniesieniem się do okoliczności wskazywanych przez obie strony oraz do ustaleń faktycznych, w oparciu o logiczne argumenty oraz weryfikowalny materiał dowodowy.

W przekonaniu Sądu, uzasadnienie zaskarżonej uchwały nie spełnia powyższych warunków. Jak wynika z tego uzasadnienia, Rada Miejska stanęła na stanowisku, że u podstaw rozwiązania z Radnym stosunku pracy leżały działania Radnego (związane z wykonywaniem mandatu), które należy ocenić jako rozbieżne z interesami jego pracodawcy. W ocenie Sądu wniosek ten jednak nie został poparty argumentacją, która świadczyłaby o rzetelnym, obiektywnym i wszechstronnym zbadaniu sprawy.

Podane w niniejszej sprawie przez pracodawcę powody rozwiązania stosunku pracy z Radnym niewątpliwie nie wskazywały na jakikolwiek związek z działaniami uczestnika postępowania czy innymi okolicznościami, związanymi z wykonywaniem przez niego mandatu radnego. Jako powód wypowiedzenia umowy o pracę skarżący podał bowiem liczne absencje Radnego (związane z chorobą bądź opieką nad członkiem) rodziny oraz trudności, jakie w związku z tym pracodawca napotyka w realizacji swoich celów gospodarczych. Skarżący wskazał przy tym jasno, że na życzenia organu może udostępnić dokumentację potwierdzającą te okoliczności – o co jednak Rada się się nie zwróciła. W tej sytuacji trudno przyjąć zawarty w uzasadnieniu uchwały argument, iż "pracodawca nie przedstawił dowodów na potwierdzenie okoliczności dezorganizacji procesu pracy i konieczności wypłacania dodatkowych wynagrodzeń za pracę w godzinach nadliczbowych przez innych pracowników". Pomijając, że wskazany przez skarżącego poziom absencji pracownika (ponad 50%) sam w sobie implikuje uciążliwość dla pracodawcy, bez względu na to, czy decyduje się on kompensować braki w zatrudnieniu poprzez wypłatę nadgodzin, to brak jakiejkolwiek próby ze strony organu potwierdzenia tych okoliczności – choćby poprzez stosowne wezwanie skierowane do skarżącego – nie pozwala ich a priori uznać za niewiarygodne. Jednocześnie zarówno Radny, jak i Rada Miejska nie zakwestionowali ani faktu ani rozmiaru absencji Radnego w pracy. Tymczasem Rada Miejska, poza zdaniem przytoczonym powyżej, do podanych przez skarżącego przyczyn rozwiązania stosunku pracy nie odniosła się w uchwale w ogóle, ignorując je jako niewiarygodne, natomiast zawarta w uzasadnieniu skarżonej uchwały argumentacja sprowadza się do przyjęcia w całości tez zawartych w pisemnych wyjaśnieniach uczestnika postępowania z 15 listopada 2021 r. Według zawartych tam twierdzeń Radnego, jego absencje chorobowe w istocie miały związek z działaniami pracodawcy, noszącymi znamiona mobbingu. Nie wykluczając z góry, że sytuacja taka mogła mieć miejsce, należy jednak zwrócić uwagę, że na podstawie samego pisma Radnego nie jest już jasne to, czy w rzeczywistości przyczyny jego nieobecności w pracy były inne, niż choroba (co pozostawałoby w sprzeczności z potwierdzonym zwolnieniami lekarskimi tytułem absencji), czy też działania pracodawcy wywołały u Radnego stan choroby. Przede wszystkim jednak powyższe twierdzenia Radnego nie zostały w ogóle poddane żadnej weryfikacji ani skonfrontowane choćby z dokumentacją, gotowość przedstawienia której zgłosił skarżący lub też ewentuaknymi dowodami będącymi w posiadaniu Radnego. Zamiast tego Rada w uzasadnieniu uchwały powołuje się na okoliczność niewykazania, iż przed 31 grudnia 2020 r. pracodawca wytaczał przeciwko Radnemu zarzuty wadliwej pracy i naruszania obowiązków pracowniczych – które to zarzuty w ogóle nie zostały wskazane przez skarżącego jako przyczyna wypowiedzenia Radnemu stosunku pracy. Jako jedyny powód rozwiązania stosunku pracy Skarżący podał bowiem częste nieobecności w pracy Radnego, i to o charakterze usprawiedliwionym. Jak już wyjaśniono na wstępie, do Rady nie należy ocena, czy wskazane przez pracodawcę powody były wystarczające dla skutecznego rozwiązania stosunku pracy, gdyż właściwy w tym zakresie jest sąd pracy. Natomiast na podstawie art, 25 ust. 2 u.s.g. Rada powinna zbadać, czy u podstaw rozwiązania stosunku pracy tkwią przyczyny związane z wykonywaniem mandatu radnego – i wówczas odmówić wyrażenia zgody na rozwiązanie stosunku pracy, czy też przyczyny z tym niezwiązane (na takie wskazywał w niniejszej sprawie Pracodawca) - co oznaczałoby brak podstaw do takiej odmowy. W rozpoznawanej sprawie o niewiarygodności twierdzeń pracodawcy miałby – wedle uzasadnienia Uchwały – świadczyć fakt głosowania Radnego w sprawach istotnych m.in. dla jego pracodawcy niezgodnie interesami czy życzeniami tego ostatniego. Zdaniem Sądu należy się jednak zgodzić ze skarżącym co do tego, że Rada nie odwołała się do żadnych konkretów odmawiając dania wiary twierdzeniom skarżącego, jak również uznając w całości twierdzenia Radnego.

Po pierwsze więc należy podkreślić, że Rada Miejska (podobnie jak uczestnik postępowania w ww. piśmie z 15 listopada 2021 r.) wskazując na okoliczność głosowania Radnego wbrew interesom skarżącego, nie precyzuje o jakie konkretnie uchwały chodzi. Nie jest jasne, ani co konkretnie było ich przedmiotem (poza tym , że miało chodzić o zwolnienia podatkowe w związku z sytuacją pandemii), ani czy to skarżący był ininicjatorem (w Uchwale jest mowa w o przyjeciu uchwały "mającej być podjętą na wniosek pracodawcy" podczas gdy w swoim piśmie Radny wskazywał na sugestię poparcia wniosku złożonego w 2020 r, do Rady Miejskiej, bez wskazania autora wniosku) oraz czy był jednym z wielu czy jedynym podmiotem którego sytuację de facto te uchwały regulowały. Wskazana przez organ okoliczność, że skarżący jest dużym przedsiębiorcą, którego sytuacja nie była szczególnie zagrożona przez pandemię Covid-19, ma akurat w tym kontekście żadnego znaczenia, bowiem jeśli faktycznie rozwiązanie stosunku pracy miało miejsce z próbą wymuszenia określonego sposobu głosowania na Radnym, na ocenę znaczenia takiego działania w świetle art. 25 sut. 2 u.s.g. nie wpływa kondycja jego przedsiębiorcy. Należy przy tym zauważyć, że potencjalnie w wiele uchwał dotyczących spraw lokalnych może w ten czy inny sposób wpływać na sytuację miejscowych przedsiębiorców, z którymi radni mogą być zawodowo, osobiście lub rodzinnie powiązani i nie można z samego faktu potencjalnego czy nawet rzeczywistego naruszenia interesów pracodawcy daną uchwałą domniemywać istnienia związku pomiędzy głosowaniem radnego a wypowiedzeniem mu pracy. Konieczne jest wykazanie takiego związku w oparciu o fakty i weryfikowalne dowody – a takich w niniejszej sprawie nie przedstawiono ani nie powołano w uzasadnieniu skarżonej uchwały. Z uzasadnienia tego nie wynika, by Rada Miejska weryfikowała w jakikolwiek sposób twierdzenia Radnego co do tego, że były naciski ze strony pracodawcy w sprawie głosowania nad uchwałami wywierającymi skutki majątkowe dla skarżącego lub co do sugerowanych przez uczestnika postępowania zachowań mobbingowych, które miały go spotkać po niezgodnym z oczekiwaniami pracodawcy głosowaniu. W uzasadnieniu uchwały wprost zresztą się stwierdza, że to "w ocenie radnego" szereg zachowań pracodawcy wobec radnego w okresie ostatnich 12 miesięcy nosiło znamiona mobbingu, przy czym również w tym miejscu brak sprecyzowania o jakie konkretnie działania chodzi i czy możliwe jest ich potwierdzenie. Tymczasem Radny w swoim piśmie z 15 listopada 2021 r. sam wskazuje, że w zakładzie pracy była powołana w tej sprawie komisja wewnętrzna, która nie uwzględniła jego skargi, jednak organ nie zwrócił się do Pracodawcy ani o wyjaśnienia ani o jakiekolwiek dokumenty z pracy tej komisji.

Zasługuje na uwagę że strony sporu – pracodawca i uczestnik postępowania – nie miały równych możliwości skonfrontowania swoich wzajemnych twierdzeń przed organem i przedstawienia dodatkowej argumentacji. Można domniemywać, że uczestnik postępowania z racji pełnionej funkcji radnego nie był pozbawiony w takim samym stopniu okazji do przedstawienia swoich racji innym radnym, jak pracodawca, który – co podniesiono w skardze – o stanowisku Radnego i zarzutach dotyczących rozwiązania z nim stosunku pracy z uwagi na okoliczności związane ze sprawowaniem mandatu, dowiedział się dopiero z uzasadnienia skarżonej uchwały. Jak bowiem wynika z akt sprawy, nie odbyło się (z uwagi na pandemię) posiedzenie Komisji Skarg Wniosków i Petycji, na które organ sam wcześniej skierował wniosek celem (co wynika z odpowiedzi organu na skargę) uzyskania dodatkowych informacji od skarżącego i Radnego. Zawarty w uzasadnieniu uchwały argument, iż "strony nie złożyły na piśmie nowych twierdzeń lub dowodów" nie może być uznany za przekonujący i skuteczny, skoro posiedzenie to odwołano z dnia na dzień, więc trudno w tym wypadku mówić o realnej możliwości przedłożenia przez strony nowych dowodów czy wdania się w jakąkolwiek polemikę. Taki tryb procedowania nad wnioskiem skarżącego nie spełnia, zdaniem Sądu, żadnych standardów zapewnienia pracodawcy możliwości przedstawienia swojego stanowiska i skonfrontowania go wyjaśnieniami radnego i jest sprzeczny z zasadami demokratycznego państwa prawnego, które gwarantują obu stronom możliwość wypowiedzenia się przed podjęciem decyzji. Biorąc pod uwagę, że wniosek o wyrażenie zgody na rozwiązanie umowy o pracę wpłynął do organu 2 listopada 2021 r. a posiedzenie Komisji zaplanowano dopiero na 29 listopada 2021 r., w czasie trwania sytuacji pandemicznej już od dłuższego czasu, należy stwierdzić były możliwości powiadomienia skarżącego o stanowisku radnego (pismo z 15 listopada 2021 r.) oraz zwrócenia się do stron ewentualne dodatkowe wyjaśnienia i dowody przed podjęciem uchwały, a także zapewnienia skarżącemu realnej możliwości wzięcia udziału w sesji Rady Miejskiej i przedstawienia swojego stanowiska. Podkreślić zarazem trzeba, że zaskarżoną uchwałę Rada Miejska podjęła obradując w trybie zdalnym, a z uzasadnienia uchwały ani akt sprawy nie wynika, by skarżący miał możliwość uczestniczenia w tej sesji. Jednocześnie Sąd zauważa, że zapis cyfrowy sesji, dostępny w Internecie, nie zawiera części obejmującej rozpoznanie wniosku skarżącego (od 34.25 min pojawia się komunikat "z przyczyn technicznych dalsza część XLIV sesji Rady Miejskiej jest niedostępna"), jak zaś podnosi w skardze Pracodawca, z protokołu tejże sesji Rady wynika, że uchwałę podjęto bez zadawania pytań i dyskusji. Powyższe dodatkowo wzmacnia, w opinii Sądu, zarzut braku należytego i obiektywnego rozpoznania sprawy przez Radę.

Końcowo należy zauważyć, że powoływana przez Radę okoliczność wypowiedzenia Radnemu stosunku pracy przez pracodawcę jeszcze przed zwróceniem się do Rady Miejskiej o wyrażenie zgody w trybie art. 25 ust. 2 u.s.g. nie może być potraktowana jako przesłanka uzasadniające odmowę wyrażenia przez organ zgody na rozwiązanie stosunku pracy z Radnym. Jak już zaznaczono na wstępie, jest to okoliczność która może wpłynąć na ocenę skuteczności wypowiedzenia umowy o pracę, w której to kwestii właściwość rozstrzygnięcia sporu należy do sądu pracy. Natomiast nie przesądza ona o tym, co istotne z punktu widzenia art. 25 ust. 2 u.s.g., tj. czy u podstaw tego wypowiedzenia legły, czy nie, zdarzenia mające związek z wykonywaniem przez radnego mandatu.

Reasumując, oparcie się przez Radę wyłącznie na niepotwierdzonych żadną dokumentacją pisemnych wyjaśnieniach uczestnika postępowania, bez przeprowadzenia jakiegokolwiek postępowania wyjaśniającego, w tym z udziałem skarżącego oraz bez skonfrontowania z dowodami twierdzeń obu stron, czyni wnioski zawarte w uzasadnieniu skarżonej uchwały arbitralnymi i nieweryfikowalnymi.

W tej sytuacji, odmowa udzielenia zgody na rozwiązanie stosunku pracy z Radnym nastąpiła z naruszeniem art. 25 ust. 2 u.s.g.

Uwzględniając powyższe, Sąd na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały w całości.

O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 i 205 § 2 p.p.s.a.