Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt II SA/Bk 749/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2006-05-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 70 a ust. 1 - 5
journal: Dz.U. 2003 nr 228 poz 2255
law: Ustawa z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Danuta Tryniszewska-Bytys, Sędziowie sędzia NSA Anna Sobolewska-Nazarczyk,, asesor WSA Wojciech Stachurski (spr.), Protokolant Marta Marczuk, po rozpoznaniu w dniu 09 maja 2006 r. sprawy ze skargi N. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] czerwca 2005 r., Nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego w sprawie o przyznanie dodatku z tytułu samotnego wychowywania dziecka 1. oddala skargę 2. przyznaje adwokatowi K. Z. – P. od Skarbu Państwa (kasa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku) kwotę 292,80 (dwieście dziewięćdziesiąt dwa złoty i osiemdziesiąt groszy) tytułem wynagrodzenia za zastępstwo prawne skarżącej wykonane na zasadzie prawa pomocy.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] czerwca 2005 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B., po rozpatrzeniu odwołania N. J. od decyzji wydanej z upoważnienia Burmistrza D. przez Kierownika Miejsko - Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w D. z dnia [...] maja 2005 r., znak: [...], w sprawie odmowy przyznania dodatku z tytułu samotnego wychowywania dziecka w oparciu o art. 70 a ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych na A. J., orzekło o umorzeniu postępowania odwoławczego w odniesieniu do M. J. i A. J.

Z uzasadnienia decyzji organu odwoławczego wynika, że organ I instancji działając z wniosku N. J. z dnia 14 października 2004 r. wydaną dnia

[...] maja 2005 r. decyzją znak: [...], odmówił przyznania dodatku z tytułu samotnego wychowywania dziecka w oparciu o art. 70 a ustawy o świadczeniach rodzinnych na A. J. W odwołaniu od tej decyzji N. J. podniosła, że "przez cały czas ubiegała się o zastępcze alimenty dla pięciorga dzieci", a nie tylko na A. J. Samorządowe Kolegium Odwoławcze zważyło, że N. J., wnioskiem z dnia 14 października 2004 r. zwróciła się o ustalenie prawa do dodatku z tytułu samotnego wychowywania dziecka na M. J., D. J. i A. J. oraz dodatku z tytułu rehabilitacji dziecka niepełnosprawnego na M. J. Natomiast nie występowała o ustalenie świadczeń rodzinnych (tj. dodatku z tytułu samotnego wychowywania dziecka) na M. J. i A. J. Zdaniem Kolegium, w postępowaniu odwoławczym nie można domagać się ustalenia prawa do świadczeń rodzinnych w sytuacji, gdy strona nie występowała o ich przyznanie przez organ I instancji. W tym stanie rzeczy uznał, że wypełniona została przesłanka bezprzedmiotowości postępowania odwoławczego w odniesieniu do M. J. i A. J.

W skardze na powyższą decyzję SKO w B. N. J. postawiła zarzut naruszenia prawa. Podniosła, że o zastępcze alimenty ubiegała się od maja 2004 r., czego dowodem jest zaświadczenie potwierdzające pobieranie świadczenia z funduszu alimentacyjnego. Zdaniem skarżącej decyzja Kolegium nie jest oparta na przepisach art. 70a ustawy o świadczeniach rodzinnych, ani na przepisach art. 12 ustawy. Jej zdaniem "Kierownik I instancji (...) twierdziła, że wystarczyło dostarczyć zaświadczenie o wysokości przysługującego w kwietniu 2004 r. świadczenia z funduszu alimentacyjnego, a wysokość dodatku ustala się z urzędu". W rezultacie jednak nie otrzymała "zastępczych alimentów". Końcowo N. J. zwróciła się z prośbą "rozpatrzenie jej skargi".

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje.

Skarga jest niezasadna.

Przede wszystkim należy wyjaśnić, że działalność administracji poddana została kontroli sądownictwu administracyjnemu, jednak sprawując tę kontrolę sądy administracyjne badają, czy zaskarżony akt lub czynność są zgodne z przepisami prawa - art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269). W świetle art. 145 § 1 pkt 1 ustawy

z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Sąd kontrolując zaskarżoną decyzję mógłby ją uchylić, gdyby stwierdził:

– naruszenie prawa materialnego, w taki sposób, iżby miało to wpływ na wynik sprawy;

– naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego;

– inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W przedmiotowej sprawie żadna z tych przesłanek nie wystąpiła. W ocenie Sądu zaskarżona decyzja została wydana na podstawie i w granicach obowiązującego prawa.

Umorzenie postępowania administracyjnego, w tym postępowania prowadzonego przed organem odwoławczym, jest możliwe w sytuacji, gdy postępowanie to stało się bezprzedmiotowe – art. 105 w zw. z art. 138 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego

(j.t. Dz. U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 ze zm.). Bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego oznacza brak któregoś z elementów stosunku materialnoprawnego, uniemożliwiający rozstrzygnięcie sprawy co do istoty. Postępowanie administracyjne może się toczyć, gdy istnieje strona tego postępowania i postępowanie to ma swój przedmiot. Przedmiotem procesu administracyjnego jest konkretna sprawa indywidualnego podmiotu, w której na podstawie przepisów prawnych powszechnie obowiązujących organy administracyjne są władne podjąć decyzję administracyjną.

Należy więc podkreślić, że postępowanie wywołane wnioskiem N. J.

z dnia 14 października 2004 r. nie obejmowało swym przedmiotem świadczeń rodzinnych dotyczących dzieci wnioskodawczyni: M. J. i A. J. Z akt sprawy niezbicie wynika, że złożony tego dnia do Miejsko-Gminnego Ośrodka Pomocy Rodzinie w D. wniosek N. J. dotyczył dodatków do zasiłku rodzinnego jedynie na dzieci: M. J., A. J. i D. J. (pkt 2 wniosku - karta 38 akt administracyjnych). Przedmiotu tego postępowania - o świadczenia na rzecz dzieci M. J. i A. J. - nie rozszerzał również organ

I instancji. Słusznie zatem organ II instancji uznał, że w postępowaniu odwoławczym nie można domagać się ustalenia prawa do świadczeń rodzinnych w sytuacji, gdy strona nie występowała o ich przyznanie przez organ I instancji.

W tym stanie rzeczy Sąd nie dopatrzył się, aby zaskarżona decyzja naruszała przepisy prawa, co w świetle art. 151 cyt. ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, uzasadniało oddalenie skargi.

O wysokości kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, przyznanych ustanowionemu z urzędu adwokatowi, Sąd orzekł na podstawie przepisu art. 250 cyt. ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz przepisów

§ 2 ust. 3, § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c oraz § 19 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 23 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.). Obejmują one opłatę ze czynności adwokata w kwocie 240 zł powiększoną o należny podatek od towarów

i usług, wyliczony według 22% stawki w kwocie 52,80 zł.