Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 2897/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-02-01 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Przyznaje ze środków budżetowych WSA w Warszawie na rzecz ...kwotę  ...stanowiącą 23% podatku VAT tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu

SENTENCJA

Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Marcin Piłaszewicz na posiedzeniu niejawnym w dniu 1 lutego 2012 r. po rozpoznaniu wniosku r. pr P.T. o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej z urzędu w sprawie ze skargi J. M. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] września 2010 r. Nr [...] w przedmiocie niedopuszczalności odwołania postanawia przyznać pełnomocnikowi uczestnika postępowania – r. pr P.T. kwotę 180,- zł (sto osiemdziesiąt) tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, kwotę 23 % podatku VAT w wysokości 41,40,- zł (czterdzieści jeden złotych czterdzieści groszy); łącznie kwotę 221,40,- zł (dwieście dwadzieścia jeden złotych czterdzieści groszy)


UZASADNIENIE

Postanowieniem z 4 października 2011 r. III SA/Wa 2897/10 Sąd przyznał E.Z.– dalej jako uczestnik postępowania - prawo pomocy w postaci ustanowienia radcy prawnego oraz zwolnienia od kosztów sądowych.

Pismem z 15 listopada 2011 r. Okręgowa Izba Radców Prawnych wyznaczyła r.pr P. T. pełnomocnikiem skarżących.

Pełnomocnik z urzędu złożył do Sądu opinię prawną z 5 grudnia 2011 r. o celowości wnoszenia skargi kasacyjnej w sprawie.

W wykonaniu wezwania referendarza sadowego pełnomocnik z urzędu przekazał kopie nadania opinii prawnej dla uczestnika postępowania.

Referendarz sądowy wskazuje, że pełnomocnikowi ustanowionemu na podstawie art. 244 u.p.p.s.a. należy się wynagrodzenie, w zakresie ustalonym w art. 250 u.p.p.s.a. jedynie za pomoc prawną rzeczywiście udzieloną, a ze względu na opłacanie tego wynagrodzenia ze środków publicznych sąd ma zarazem uprawnienie, jak i obowiązek ustalenia, czy pomoc prawna rzeczywiście została udzielona (por. postanowienie NSA z z dnia 22 grudnia 2004 r. OZ 720/04, niepubl.) W ocenie referendarza sądowego, badanie faktu udzielenia pomocy prawnej, o której mowa w art. 250 u.p.p.s.a i w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych (...) oznacza nie tylko analizowanie rodzaju i stopnia aktywności działania pełnomocnika, ale też związku tej aktywności z przedmiotem zawisłej sprawy. Zdaniem referendarza sądowego, przyjęcie za pomoc prawną działań podjętych dla dobra innej osoby z zakresu czynności wykonywanych w badanej sprawie przed sądem (Słownik Języka Polskiego, Wydawnictwo Naukowe PWN, dostępne na stronie: http://sjp.pwn.pl/lista.php), nie oznacza utożsamienia pomocy prawnej jedynie z faktem stawiennictwa pełnomocnika na rozprawie, czy składania przez niego pism procesowych wraz z pełnomocnictwem, ponieważ czynności te nie są istotą pomocy prawnej i tym samym mogą nie gwarantować zachowania standardu pomocy prawnej wymaganej od profesjonalnego pełnomocnika. Istotą pomocy prawnej, pomijając zagadnienia związana z opinią o braku podstaw do wniesienia środka odwoławczego) jest rzetelna i umocowana w dorobku prawnym porada prawna, jak i przystający do wskazanych standardów sposób reprezentacji przez pełnomocnika przed sądem. Przy czym wynagrodzenie za opinię prawną dotycząca celowości wniesienia środka zaskarżenia może być przyznane jeśli strona miała możliwość zapoznania się z tą opinią w rozsądnym terminie.

Referendarz Sądowy uznał, że przedstawienie kopii dowodu nadania z dnia 7 grudnia 2012 r. na poprawny adres opinii prawnej z 5 grudnia 2012 r. zabezpiecza prawo strony do zapoznania się z treścią opinii i jest wyrazem realizacji prawa dostępu do Sądu.

Mając na uwadze rodzaj sprawy – niedopuszczalność odwołania – w której przedmiotem sporu nie jest należność pieniężna, zakres czynności pełnomocnika z urzędu w postępowaniu, tj sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia środka odwoławczego oraz zapisy § 14 ust. 2 pkt 1 lit c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz. 1349 ze zm, dalej jako rozporządzenie), podstawę ustalenia wysokości kwoty wynagrodzenia należało oznaczyć na kwotę 240,- zł. Mając na uwadze lit b pkt 2 ust 2 tego przepisu, zgodnie z którym za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej należy się 50 % stawki minimalnej określonej w pkt 1, a jeżeli nie prowadził sprawy ten sam radca prawny w drugiej instancji - 75 % tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł, wysokość wynagrodzenia należało oznaczyć na 180,- zł.

Do kwoty tej należało, co zostało poczynione w sentencji, doliczyć 23 % należnego podatku od towaru i usług.

Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 250, art. 258 § 2 pkt 8, § 3 u.p.p.s.a. oraz § 2 ust. 3 i § 15 pkt 1 przywołanego wyżej rozporządzenia , należało stwierdzić, jak w sentencji.