Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt I SA/Bd 751/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2013-11-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6561
6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Prezydent Miasta
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 1a ust. 1 pkt 3, art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. e
journal: Dz.U. 2010 nr 95 poz 613
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mirella Łent ( spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Urszula Wiśniewska Sędzia WSA Ewa Kruppik - Świetlicka Protokolant starszy sekretarz sądowy Anna Winiecka po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 13 listopada 2013 r. sprawy ze skargi Przedsiębiorstwa H. – P. "P. T." S. A. w R. na interpretację Prezydenta G. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie interpretacji indywidualnej w zakresie podatku od nieruchomości oddala skargę


UZASADNIENIE

W złożonym w dniu [...]. (uzupełnionym w dniu [...]) przez "P. T." S.A. (skarżącą) wniosku o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej stosowania stawki podatku od nieruchomości spółka podała, że jest użytkownikiem wieczystym gruntu i właścicielem budynku lokalizowanego na działkach 1/1 i 3/3 - obręb 112 położonych

w G. przy ul. Ch. 119. Budynek został wybudowany około 1990 r. Jest to budynek magazynowy, sześciokondygnacyjny o powierzchni 21.210 m2. Budynek nie ma dostępu do drogi publicznej ani dostępu do mediów. Spółka w 2009 r. wystąpiła do sądu z pozwem o ustanowienie drogi koniecznej, jednak sprawa w dalszym ciągu toczy się przed Sądem Rejonowym w G. W sierpniu 2011 r. podatnik wystąpił do E. – O. S.A. Rejon Dystrybucji G. z wnioskiem o określenie warunków przyłączenia do sieci elektroenergetycznej przedmiotowego budynku a dodatkowo z zapytaniem czy może otrzymywać energię za pośrednictwem sieci energetycznej należącej do firm I. Sp. z o.o. i I. Sp. z o.o. Spółka skierowała również zapytanie do M. W. w G. o możliwość i warunki podłączenia do wody pitnej, odprowadzenia ścieków i wód deszczowych oraz czy może otrzymywać wodę za pośrednictwem sieci wodociągowej należącej do ww. firm. W każdym przypadku Spółka otrzymała informację, że jednym z warunków dokonania przyłączy jest uzyskanie zgody osób trzecich, tj. właścicieli otaczających nieruchomości. Po wystąpieniu do właścicieli otaczających nieruchomości Spółka otrzymała odpowiedź, że nie jest możliwe użycie istniejących instalacji z uwagi na stan techniczny, małej przepustowości w przypadku instalacji kanalizacyjnej i burzowej, czy też natury prawnej, gdyż Spółki nie posiadają stosownych uprawnień do sprzedaży energii. W zakresie poprowadzenia nowych instalacji pod drogą ww. Spółki przedstawią swoje stanowisko dopiero po ustaleniu przebiegu drogi koniecznej do nieruchomości P. T.

Strona wskazała, że w sierpniu 2011 r. mgr inż. O. N. - rzeczoznawca budowlany, sporządził ekspertyzę techniczną, której celem było dokonanie oceny stanu technicznego ww. budynku magazynowego z uwzględnieniem innych uwarunkowań uniemożliwiających jego użytkowanie. Zdaniem spółki, w oparciu o wydaną ekspertyzę, budynek ten w aktualnym stanie technicznym nie może być użytkowany i nie może być prowadzona w nim działalność gospodarcza. Na potwierdzenie swojego stanowiska strona przedstawiła zaświadczenie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego

z dnia [...] r., w którym stwierdzono, że na ten dzień brak jest możliwości zarówno technicznych jak i formalnych, zapewniających nieruchomości dostęp do mediów. Budynek w swym obecnym stanie nie nadaje się do użytkowania i nie może być wykorzystywany na prowadzenie jakiejkolwiek działalności, ponieważ nie spełnia warunków technicznych zawartych w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia

12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.).

Mając na uwadze tak przedstawiony stan faktyczny, spółka zadała pytanie,

czy i od kiedy może zastosować stawkę podatku od nieruchomości określoną w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. e ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych

(Dz. U. z 2010 r., nr 95, poz. 613 ze zm., dalej: "ustawa o p.o.l.") dotyczącą budynków pozostałych, w tym zajętych na prowadzenie odpłatnej działalności pożytku publicznego przez organizacje pożytku publicznego.

Zdaniem strony, przedmiotowy budynek nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych i winien być objęty stawką podatku od nieruchomości – budynków, określoną w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. e ustawy o p.o.l.

Strona podniosła, że zgodnie z treścią przepisu art. 6 ust. 3 ustawy o podatkach

i opłatach lokalnych, stawka określona wart. 5 ust. 1 pkt 2 lit. e ww. ustawy ma zastosowanie od 01 lutego 2012 r., tj. od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w G. wydał zaświadczenie znak: [...], w którym stwierdził, że na dzień dzisiejszy brak jest możliwości zarówno technicznych jak i formalnych, zapewniających nieruchomości dostęp do mediów. W związku z tym budynek w swym obecnym stanie nie nadaje się do użytkowania i nie może być wykorzystywany na prowadzenie jakiejkolwiek działalności, ponieważ nie spełnia warunków technicznych zawartych

w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

Interpretacją indywidualną z dnia [...] r. Prezydent G. stwierdził, że stanowisko wnioskodawcy jest nieprawidłowe oraz, że przedmiotowy budynek jest związany z prowadzeniem działalności gospodarczej i nie może być opodatkowany od dnia [...] r. stawką podatku od nieruchomości określoną wart. 5 ust. 1 pkt 2 lit. e ustawy o podatkach i opłatach lokalnych.

Uzasadniając wydaną interpretację organ przywołał art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy

o podatkach i opłatach lokalnych zgodnie z którym przez grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej należy rozumieć grunty, budynki

i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, a także gruntów, o których mowa wart. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b, chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. Zgodnie z tą definicją, wszystkie budynki, budowle i grunty będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą z dwoma wyjątkami, są związane

z prowadzeniem działalności gospodarczej, chyba że przedmiot opodatkowania nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. Te wyjątki to budynki mieszkalne i zajęte pod nie grunty oraz grunty pod jeziorami

i zajęte na zbiorniki wodne retencyjne lub elektrowni wodnych.

Organ wskazał, że w ustawie o podatkach i opłatach lokalnych brak jest definicji "względów technicznych", która to okoliczności powoduje, iż budynki lub ich części

(z wyjątkiem budynków mieszkalnych), mimo znajdowania się w posiadaniu przedsiębiorcy nie są uznawane za związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. W konsekwencji organ dla sprecyzowania użytego w ustawie pojęcia "względów technicznych" powołał się na jego wykładnię językową dla poparcia swego stanowiska przywołując jednocześnie orzecznictwo sądów administracyjnych. Prezydent podał, że według Słownika języka polskiego przez "względy techniczne" uniemożliwiające wykorzystywanie danego obiektu, należałoby rozumieć techniczną niemożliwość korzystania z niego, a zatem niemożliwość dotyczącą spraw związanych ze sposobem jego wykonania. W konsekwencji zdaniem organu brak możliwości wykorzystania przedmiotu opodatkowania (budynku) do prowadzenia działalności gospodarczej, powinien mieć charakter trwały. Jednocześnie "względy techniczne" powinny dotyczyć przedmiotu opodatkowania, czyli budynku lub jego części, a nie innych przyczyn, leżących po stronie podatnika. Wyłączenie budynku lub jego części

z prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych nie nastąpi, gdy prowadzenie tej działalności jest niemożliwe ze względów technologicznych, czy też ekonomicznych leżących po stronie przedsiębiorcy.

Organ zacytował wyrok Naczelnego Sadu Administracyjnego z dnia 01 czerwca 2011r. sygn. akt II FSK 151/10, w którym stwierdzono, że wyłączenie z zakresu opodatkowania związanych z prowadzeniem działalności ze względu na stan techniczny dotyczyć może sytuacji, gdy przedmiot ten nie jest i jednocześnie nie może być wykorzystywany w działalności trwale i to niezależnie od woli podatnika, przy czym chodzi o takie wady fizyczne budynków i budowli, które w sposób stały, a nie przejściowy uniemożliwiają korzystanie z nich przez przedsiębiorcę , zgodnie z celem działalności, jak również inne występujące przeszkody faktyczne.

Prezydent zacytował również stanowisko Ministerstwa Finansów wyrażone w piśmie

z dnia [...] r., w którym wyjaśniono, że "wyłączenie, ze względów technicznych, przedmiotów opodatkowania z kategorii związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej nie nastąpi, gdy prowadzenie działalności nie jest możliwe

z przyczyn technologicznych, np.: demontażu instalacji wodno-kanalizacyjnej, zakręcenia zaworów, wyłączenia gniazd i punktów poboru prądu, odcięcia dopływu gazu albo w przypadku awarii urządzeń. Przedmioty opodatkowania związane

z prowadzeniem działalności gospodarczej nie zostaną wyłączone z tej kategorii ze względów technicznych również w przypadku, gdy prowadzenie działalności nie jest możliwe z przyczyn ekonomicznych, np. braku środków".

Organ wskazał na przedstawioną we wniosku ocenę stanu technicznego przedmiotowego budynku oraz zaświadczenie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Miasta G. z dnia [...] r., w którym stwierdzono, że

w przedmiotowym budynku nie stwierdzono zagrożeń konstrukcji, a nie nadaje się on do użytkowania i nie może być wykorzystywany na prowadzenie jakiejkolwiek działalności, ponieważ nie spełnia warunków zawartych w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury

z dnia 12.04.2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

Zdaniem organu z przedstawionych wyjaśnień wynika, że budynek nie posiada trwałych wad uniemożliwiających wykorzystywanie go przez przedsiębiorcę, a w kwestii przeszkód prawnych (ustanowienie służebności drogi koniecznej) oraz doprowadzenie mediów właściciel podjął odpowiednie działania. Z przedłożonych informacji nie wynika, że konstrukcja budynku jest zagrożona i grozi jego zawaleniem. Kapitalny remont

i ewentualna przebudowa nie oznacza pozbawienia budynku związku z działalnością gospodarczą w szerokim znaczeniu.

W ocenie Prezydenta G. z przedstawionego stanu faktycznego nie wynika, iż nastąpiło zerwanie związku budynku z prowadzoną przez Spółkę działalnością gospodarczą. Z pewnością za względy techniczne nie może być uznana taka sytuacja, w której przedmiot opodatkowania (budynek) nie może być wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej z przyczyn leżących po stronie przedsiębiorcy - konieczność przeprowadzenia kapitalnego remontu i ewentualnej przebudowy .

Ponadto, w ocenie organu podatkowego brak dostępu do drogi publicznej oraz mediów stanowi materię, która nie dotyczy przedmiotu opodatkowania (budynku) i ma charakter przejściowy. Ustawa odróżnia bowiem stan techniczny obiektu budowlanego (konstrukcji budynku lub budowli) od stanu instalacji, urządzeń (wyposażenia) tego obiektu, które nie mają wpływu na zakwalifikowanie obiektu do kategorii przedmiotów opodatkowania związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej.- Konkludując organ stwierdził, że przedmiotowy budynek magazynowy będący własnością Spółki winien być opodatkowany stawką właściwą dla budynków lub ich części związanych

z prowadzeniem działalności gospodarczej zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy

o podatkach i opłatach lokalnych.

W odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa Prezydent G. podtrzymał stanowisko zawarte w wydanej interpretacji indywidualnej.

W skardze spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej interpretacji indywidualnej

w całości zarzucając jej naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy tj. art. 1 a ust 1 pkt 3 i art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. e ustawy o podatkach i opłatach lokalnych poprzez uznanie w zaskarżonej interpretacji za nieprawidłowe stanowiska skarżącego, że budynek położony w G. przy ul. Ch., będący jego własnością, nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych W uzasadnieniu skargi spółka powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych podtrzymała dotychczasowe stanowisko w sprawie.

W udzielonej odpowiedzi na skargę Prezydent G. wniósł o oddalenie skargi podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest niezasadna.

Wymaga podkreślenia, że do wydawania indywidualnych interpretacji prawa podatkowego w rozumieniu rozdziału 1a działu II O.p. uprawnione są wyłącznie organy podatkowe, a nie sądy administracyjne. Jeżeli zaskarżona interpretacja indywidualna narusza prawo, sąd administracyjny powinien rozważyć to, ocenić i skonstatować

w wyroku wzruszającym jej byt prawny. Nie może natomiast udzielać prawidłowych interpretacji za organy podatkowe, gdyż nie leży to w zakresie jego uprawnień

i obowiązków, a także – i przede wszystkim – ponieważ narusza konstytucyjną zasadę rozdzielenia władzy wykonawczej od sądowniczej (por. J. Brolik, Kontrola interpretacji podatkowych, "Glosa" 2006, nr 1, s. 141). Sądowa kontrola interpretacji winna sprowadzać się do jej oceny pod względem zgodności z prawem w trzech płaszczyznach, tzn.: procesowej, ustrojowej i materialnoprawnej. Nie powinna polegać na zastępowaniu przez sąd administracyjny organów podatkowych w ocenie możliwości zastosowania i wykładni prawa podatkowego, jeżeli się od niej uchylą bądź też przeprowadzą i/lub przedstawią ją błędnie (por. J. Brolik, Urzędowe interpretacje...,

s. 167; podobnie wyrok WSA w Krakowie z dnia 15 stycznia 2009 r., sygn. akt I SA/Kr 1544/08, Lex nr 475273).

W ocenie WSA, zaskarżona interpretacja jest zgodna z prawem zarówno pod względem zgodności z prawem w płaszczyźnie procesowej, ustrojowej jak

i materialnoprawnej.

Spór w przedmiotowej sprawie dotyczy kwestii czy posiadany przez skarżącą budynek, zlokalizowany na działkach 1/1 i 3/3 - obręb 112 położonych w G. przy ul. Ch. 119 winien podlegać opodatkowaniu stawką podatku od nieruchomości określoną w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy o podatkach i opłatach lokalnych właściwą dla budynków lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej jak twierdzi organ, czy też jak twierdzi spółka powinien być opodatkowany stawką określoną w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. e, dotyczącą budynków pozostałych, w tym zajętych na prowadzenie odpłatnej działalności pożytku publicznego przez organizacje pożytku publicznego ponieważ nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych.

Na wstępie wskazać należy, że zgodnie z art. 2 ust. 1 u.p.o.l. opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają : grunty, budynki lub ich części, budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Natomiast zgodnie z art. 3 ust. 1 podatnikami podatku od nieruchomości są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nie posiadające osobowości prawnej, będące: właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych, z zastrzeżeniem ust. 3, posiadaczami samoistnymi nieruchomości lub obiektów budowlanych, użytkownikami wieczystymi gruntów.

Art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. stanowi, że grunty, budynki i budowle związane

z prowadzeniem działalności gospodarczej to grunty, budynki i budowle będące

w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, a także gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b, chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych.

Tak więc fakt posiadania, a nie wykorzystania przez skarżącą gruntów, budowli czy budynków jest warunkiem wystarczającym, że budynek, budowla, grunt są związane

z prowadzeniem działalności gospodarczej. Tym samym niewykorzystywane na cele działalności gospodarczej, a będące w posiadaniu podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą grunty, budynki i budowle, należy uznać za związane z działalnością gospodarczą (wyrok z dnia 6 czerwca 2006 r., I SA/Gd 481/05, LEX nr 512163, wyrok WSA w Gdańsku z dnia 4 marca 2006 r., I SA/Gd 49/04, niepubl ). W niniejszej sprawie poza sporem pozostaje, iż skarżąca spółka jest właścicielem, a zarazem posiadaczem nieruchomości podlegających opodatkowaniu.

Należy podkreślić, iż grunt, budynek i budowle są związane z działalnością gospodarczą w rozumieniu art. art. art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. z wyjątkiem sytuacji gdy nie mogą być wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych.

Pojęcie "względów technicznych" nie jest zdefiniowane, a jego wykładnię należy dokonywać w łączności ze skutkami jakie owe względy techniczne wywołują z punktu widzenia możliwości wykorzystania nieruchomości w prowadzonej działalności gospodarczej (nie są i nie mogą być wykorzystane). W orzecznictwie powszechnie przyjmowany jest pogląd, że względy techniczne, o których mowa w art.1a pkt. 3 u.p.o.l to takie, które mają związek ze złym stanem technicznym nieruchomości uniemożliwiającym jej wykorzystanie do prowadzenia działalności gospodarczej (obiektywne przyczyny). Pojęcie te nie obejmuje natomiast przyczyn natury technologicznej, ekonomicznej, czy finansowej, a więc takich, które dotyczą przedsiębiorcy, jego woli, możliwości oraz ryzyka (przyczyny subiektywne).

Tym samym wyłączenie przedmiotów opodatkowania w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt. 3 u.p.o.l. z opodatkowania następuje wówczas gdy przedmiot ten nie nadaje się do prowadzenia działalności gospodarczej przez konkretnego przedsiębiorcę i nie mógłby być wykorzystywany przez inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą o innym charakterze.

Podkreślić należy, iż dany przedmiot pod względem technicznym nie nadaje się do użytku gdy nie spełnia określonych wymogów technicznych niezbędnych do jego wykorzystania w celach gospodarczych. Względy techniczne, o których mowa ww. przepisie, odnoszą się do złego, nie odpowiadającego prowadzonej działalności gospodarczej stanu technicznego danego przedmiotu opodatkowania. Decydujące znaczenie przy definiowaniu terminu "względy techniczne" ma użyte w art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. sformułowanie "nie jest i nie może być" wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej. Zwrot ten bowiem oznacza, iż powyższa przesłanka musi posiadać cechę trwałości. Odnosi się ona bowiem do czasu teraźniejszego jak również do przyszłości. (por. wyrok Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 22 sierpnia 2013r. sygn. Akt. I SA/Go 306/13). W tym kontekście wskazać należy, że sądy administracyjne wskazują m.in., że prowadzenie przez przedsiębiorcę prac remontowo-budowlanych, zmierzających do zmiany funkcji budynku, nie powoduje, iż budynek taki nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej ( por. wyroki w sprawach I SA/Op 101/11,

I SA/Wr 1662/11, II FSK 512/10, I SA/Bk 246/11, II FSK 151/10, I SA/Wr 125/11 ).

Normatywna treści pojęcia "względy techniczne", jak również sama redakcja powołanego przepisu, na gruncie którego ustawodawca posłużył się koniunkcją - (dosłownie: "przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany") wskazuje nie tylko na stan obecny tego przedmiotu, ale także na ulokowane

w przyszłości, możliwości jego wykorzystywania. Zatem tylko i wyłącznie w sytuacji łącznego ziszczenia się stanów faktycznych objętych hipotezą tego przepisu nieruchomość będzie podlegała opodatkowaniu według innych stawek, niż związane

z prowadzeniem działalności gospodarczej (zob. wyrok naczelnego Sadu Administracyjnego z dnia 19 lipca 2013r., sygn. akt II FSK 2188/11).

Konkludując stwierdzić należy, że pojęcie "nie mogą być wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych" użyte w art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych należy rozumieć w ten sposób, że istniejąca zabudowa jest w takim stanie technicznym, że nie może być wykorzystywana (nie nadaje się) do prowadzenia działalności gospodarczej, nawet po realizacji prac remontowych oraz adaptacyjnych, których efektem nie jest powstanie nowego budynku (wyrok WSA w Gliwicach z dnia 5 lipca 2010 r., I SA/Gl 1078/09).

W realiach niniejszej sprawy zasadnym wydaje się również przywołanie tezy wyrażonej w wyroku z dnia 9 czerwca 2005 roku w sprawie I SA/Po 2213/03 WSA

w Poznaniu gdzie Sąd stwierdził, że "Brak przyłącza wodno-kanalizacyjnego, instalacji elektrycznej, częściowy brak okien i szyb dotyczą instalacji i urządzeń, więc materii, która nie ma znaczenia w postępowaniu dotyczącym wymiaru podatku od nieruchomości. Ustawa odróżnia bowiem stan techniczny obiektu budowlanego (konstrukcji budynku lub budowli) od stanu instalacji, urządzeń (wyposażenia) tego obiektu, które nie maja wpływu na zakwalifikowanie obiektu do kategorii przedmiotów opodatkowania związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej". Podobny pogląd wyraził WSA w Łodzi w prawomocnym wyroku z dnia 15 maja 2012r. sygn. akt

I SA/Łd 449/12.

Sąd w niniejszym składzie przywołane wyżej poglądy podziela.

Według przedstawionej przez stronę we wniosku oceny stanu technicznego budynku nie posiada on trwałych wad. Ogólnie fundamenty znajdują się

w zadowalającym stanie technicznym. Konstrukcja żelbetowa budynku nie wykazuje pęknięć, zarysowań i nadmiernych ugięć, część słupów, podciągów, płyt stropowych oraz ścian jest zalewana wodą opadową z dachu jednak stan ten nie spowodował znaczących zniszczeń i nie zagraża bezpieczeństwa konstrukcji. Wymagana jest natomiast naprawa pokrycia dachu obróbek blacharskich, w najbliższym czasie wymagają one zaś doraźnych napraw w miejscach przecieku. Elementy wykończeniowe - ścianki działowe, okna, drzwi wewnętrzne i wrota zewnętrzne wykazują nieznaczne zniszczenia, jedynie posadzki wykazują lokalne zawilgocenia. Ogólnie elementy wykończeniowe znajdują się w średnim stanie technicznym

i wymagają jedynie konserwacji. Podobnie elementy zewnętrzne - elewacja budynku, rampy wraz z daszkami wykazują nieznaczne zniszczenia i wymagają jedynie konserwacji. Instalacje po 9-letnim wyłączeniu z eksploatacji wymagają pełnego przeglądu i niezbędnych napraw.

Można zgodzić się ze stroną skarżącą, że brak dostępu do drogi publicznej oraz do mediów uniemożliwia wykorzystanie spornego budynku w działalności gospodarczej, niemniej przyczyna ta nie ma charakteru trwałego, ani też obiektywnego. Za brakiem trwałości względów technicznych uniemożliwiających wykorzystywanie budynku

w działalności gospodarczej skarżącej (ich przemijającym charakterze) przemawia to, że spółka podjęła działania zmierzające do usunięcia tych przeszkód i w konsekwencji do umożliwienia prowadzenia działalności w budynku. Strona skarżąca wystąpiła do sądu z pozwem o ustanowienie drogi koniecznej, a sprawa toczy się przed Sądem Rejonowym w G. Spółka wystąpiła też do E. – O. S.A. Rejon Dystrybucji G. z wnioskiem o określenie warunków przyłączenia do sieci elektroenergetycznej przedmiotowego budynku oraz do M. W. w G. o możliwość i warunki podłączenia do wody pitnej, odprowadzenia ścieków i wód deszczowych oraz czy może otrzymywać wodę za pośrednictwem sieci wodociągowej należącej do firm będących posiadaczami sąsiadujących działek. W każdym przypadku Spółka otrzymała informację, że jednym z warunków dokonania przyłączy jest uzyskanie zgody osób trzecich, tj. właścicieli otaczających nieruchomości. W zakresie poprowadzenia nowych instalacji pod drogą ww. podmioty przedstawią swoje stanowisko dopiero po ustaleniu przebiegu drogi koniecznej do nieruchomości P. T.

Jak wynika twierdzeń zaprezentowanych przez skarżącą we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej oraz podtrzymanych w skardze , przedmiotowy budynek te nie nadaje się do prowadzenia działalności ze względu na brak dostępu do drogi publicznej oraz do mediów. Tym samym uznać należy, że wady te podobnie jak uszkodzenia budynku o jakich strona wspomniała we wniosku są wadami możliwymi do usunięcia.

W konsekwencji w ocenie Sądu wydana interpretacja wbrew twierdzeniom skarżące spółki nie narusza art. 1 a ust 1 pkt 3 i art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. e ustawy

o podatkach i opłatach lokalnych.

Mając na względzie powyższe oraz art. 151 p.p.s.a, orzeczono jak w sentencji.

U. Wiśniewska M. Łent E. Kruppik-Świetlicka