Postanowienie NSA, sygn. akt I OSK 1492/11
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2012-03-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6197 Służba Celna
Hasła tematyczne: Służba celna
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3 § 2 i § 3, art. 4, art. 5, art. 58 § 1, art. 183 § 1 i § 2, art. 184, art. 189
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 22, art. 24 ust. 1-3, art. 86 ust. 2 i ust. 5, art. 188 ust. 1
journal: Dz.U. 2009 nr 168 poz 1323
law: Ustawa z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Izabella Kulig-Maciszewska Sędziowie: Sędzia NSA Małgorzata Pocztarek Sędzia del. WSA Przemysław Szustakiewicz (spr.) Protokolant st. inspektor sądowy Tomasz Zieliński po rozpoznaniu w dniu 21 marca 2012 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Dyrektora Izby Celnej w Olsztynie od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 30 maja 2011 r. sygn. akt II SA/Ol 168/11 w sprawie ze skargi R. G. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Olsztynie z dnia [...] stycznia 2011 r. nr [...] w przedmiocie zmiany miejsca pełnienia służby postanawia: uchylić zaskarżony wyrok i odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, wyrokiem z dnia 30 maja 2011 r., sygn. akt II SA/Ol 168/11, uchylił decyzję Dyrektora Izby Celnej w Olsztynie z dnia [...] stycznia 2011 r., nr [...] w przedmiocie zmiany miejsca pełnienia służby R. G. W uzasadnieniu przedmiotowego wyroku Sąd I instancji wskazał, że Dyrektor Izby Celnej w Olsztynie wyznaczył R. G. z dniem [...] listopada 2010 r. miejsce pełnienia służby w Sekcji [...] Oddziału Celnego w G. Pismem, które wpłynęło do Izby Celnej w Olsztynie w dniu [...] listopada 2010 r., R. G. zwróciła się do Dyrektora Izby Celnej w Olsztynie o rozważenie możliwości pozostawienia jej na dotychczasowo zajmowanym stanowisku. Umotywowała to tym, że od początku pełnienia służby jej miejscem pracy miał być Referat [...] Urzędu Celnego w E. Podkreśliła przy tym, że wszystkie swoje plany zawodowe wiązała z dotychczasowym miejscem pełnienia służby. Wskazała również na znaczną odległość od jej miejsca zamieszkania do nowego miejsca pracy w G. W odpowiedzi na przedmiotowe pismo Dyrektor Izby Celnej w Olsztynie, pismem z dnia [...] listopada 2010 r., poinformował R. G., że koniecznym jest jej przeniesienie do Oddziału Celnego w G., w celu zabezpieczenia niezbędnej obsady kadrowej w nowo otwieranym przejściu granicznym z Federacją Rosyjską. Podkreślił przy tym, że R. G. w trakcie rozmowy kwalifikacyjnej wyraziła gotowość do podjęcia służby na przejściu granicznym.

W piśmie z dnia [...] grudnia 2010 r., które zostało zatytułowane "wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy" R. G. zwróciła się do Dyrektora Izby Celnej w Olsztynie o zmianę decyzji z dnia [...] listopada 2010 r., wyznaczającej jej miejsce pełnienia służby w Oddziale Celnym w G. – przejście graniczne w G. Strona podniosła, że w akcie mianowania do służby przygotowawczej zostało jej wyznaczone miejsce pełnienia służby w Referacie [...] (obecnie Referat [...]) Urzędu Celnego w E. i nie było w nim żadnej wzmianki, że służba w tym Referacie ma być pełniona do czasu otwarcia przejścia granicznego w G. R. G. zwróciła uwagę, że brak jej należytego przygotowania do pełnienia służby na przejściu granicznym w G., ponieważ nie odbyła stosownych szkoleń ani też nie posiada żadnego doświadczenia w związku z powierzonymi jej w nowym miejscu obowiązkami. Ponadto pełnienie przez nią służby w Oddziale Celnym w G. jest utrudnione ze względów technicznych, czyli znacznej odległości między miejscem zamieszkania a miejscem pracy. Dyrektor Izby Celnej w Olsztynie, pismem z dnia [...] stycznia 2011 r., nr [...], wyjaśnił, że wyznaczenie przez kierownika urzędu miejsca pełnienia służby w innej komórce organizacyjnej tego samego urzędu celnego nie może być rozumiane jako przeniesienie służbowe na podstawie art. 86 ust. 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej (Dz. U. Nr 168, poz. 1323, ze zm.; dalej: ustawa o S.C.). Tym samym nie powinno mieć formy decyzji administracyjnej, od której, zgodnie z art. 188 ust. 1 wspomnianej ustawy, służy wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, lecz formę pisma określającego miejsce pełnienia służby, bez możliwości stosowania drogi odwoławczej. Odpowiadając na zarzut R. G. dotyczący braku przygotowania do pracy nowym stanowisku, organ wskazał, że obowiązkiem funkcjonariusza celnego jest ciągłe podnoszenie kwalifikacji, a strona odbyła szkolenia, które miały na celu podniesienie jej kwalifikacji i umiejętności zawodowych.

Skargę na powyższą decyzję złożyła w dniu 13 stycznia 2011 r. R. G. Zarzuciła ona organowi naruszenie:

- art. 86 ust. 2 oraz art. 188 ust. 1 ustawy o Służbie Celnej przez błędne uznanie, że przeniesienie funkcjonariusza celnego do innego oddziału celnego w ramach tego samego urzędu celnego, ale do innych zadań, zupełnie odbiegających od dotychczasowego przygotowania zawodowego, nie stanowi przeniesienia, o którym mowa w art. 188 ust. 1 wspomnianej ustawy;

- art. 188 ust. 1 ustawy o Służbie Celnej przez błędne uznanie, że rozstrzygnięcie Dyrektora Izby Celnej w Olsztynie z dnia [...] listopada 2010 r. nie stanowiło decyzji podlegającej zaskarżeniu;

- art. 97 ustawy o Służbie Celnej przez błędne uznanie, że rozstrzygnięcie Dyrektora Izby Celnej w Olsztynie nie stanowi w istocie przeniesienia na niższe stanowisko służbowe, pomimo braku jakichkolwiek przesłanek ku temu.

W skardze podniesiono również, że naruszono art. 6, art. 7, art. 8, art. 10, art. 11 i art. 107 K.p.a., tj. naruszono zasady: praworządności, prawdy obiektywnej, pogłębiania zaufania, udzielania informacji, wysłuchania stron, wyjaśnienia zasadności przesłanek rozstrzygnięcia oraz braku jakichkolwiek ustaleń faktycznych w sprawie podstawy prawnej i pouczeń – co czyni zaskarżoną decyzję arbitralną i dowolną oraz niemożliwą do poddania kontroli sądowej. Skarżąca podniosła, że, w jej ocenie, organ, dokonując jej przeniesienia i zmieniając tym samym miejsce pracy, stanowisko i zakres zadań, w rzeczywistości dokonał przeniesienia wskazanego w art. 188 ustawy o Służbie Celnej. Skarżąca stwierdziła, że bezspornym jest, iż została przeniesiona do innej jednostki organizacyjnej w ramach Urzędu Celnego w E., jednak nie zgodziła się z tym, że została przeniesiona na takie samo lub inne równorzędne stanowisko. Wskazała, że wskutek przeniesienia do Oddziału Celnego w G. na przejście graniczne w G. radykalnie zmieniło się jej stanowisko w służbie oraz zakres obowiązków. Porównanie zadań dwóch struktur organizacyjnych – poprzedniej, w której była zatrudniona i nowej – wskazuje, w ocenie strony skarżącej, że pełnienie służby w Referacie [...] w E. jest odmienne od służby w Sekcji [...] na przejściu granicznym w G., ponieważ żadne z zadań wykonywanych przez te dwie struktury organizacyjne nie pokrywa się.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej o jej odrzucenie z uwagi na to, że sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego, bądź ewentualnie o jej oddalenie. Organ podtrzymał argumentację przedstawioną w zaskarżonym rozstrzygnięciu. Podniesiono również, że decyzję administracyjną na podstawie art. 86 ust. 2 ustawy o Służbie Celnej wydaje się jedynie w przypadku przeniesienia na takie samo lub równorzędne stanowisko do innej jednostki organizacyjnej, a z taką sytuacją nie mamy do czynienia na gruncie przedmiotowej sprawy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, rozpatrując sprawę wskazał, że podziela pogląd wyrażony w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 września 2010 r., sygn. akt I OSK 1411/10, iż ustalenie miejsca pełnienia służby nie jest aktem skierowanym jedynie do podmiotu pozostającego w podległości służbowej, a więc o charakterze wewnętrznym, lecz jest to akt kształtujący treść stosunku służbowego, wobec czego powinien mieć formę decyzji administracyjnej, prowadzi bowiem do istotnej zmiany treści tego stosunku. Akt taki dotyczy sfery zewnętrznej administracji publicznej, a zatem rozstrzygnięcie co do warunków pełnienia służby, które zmienia istotę tych warunków - np. zmiana miejscowości pełnienia służby, będzie wymagało zastosowania formy decyzji administracyjnej. Wynika z tego, że decyzja w tym przedmiocie podlega, na mocy art. 3 § 2 pkt 1 ustawy P.p.s.a., sądowej kontroli, dlatego też Sąd w tej sprawie zbadał, czy rozstrzygnięcie Dyrektora Izby Celnej w Olsztynie w sprawie zmiany miejsca pełnienia służby przez skarżącą zostało wydane zgodnie z prawem.

Zdaniem Sądu I instancji w przypadku skarżącej doszło do istotnej zmiany warunków pełnienia służby w postaci obniżenia stanowiska służbowego oraz zmiany miejscowości pełnienia służby, jednakże nastąpiło to w ramach tej samej jednostki organizacyjnej, czyli Urzędu Celnego w E. Nie budzi wątpliwości fakt, że przeniesiono skarżącą do innej miejscowości, natomiast wymaga rozważenia czy nastąpiło w niniejszym przypadku faktyczne przeniesienie na niższe stanowisko służbowe. Dla rozstrzygnięcia tej kwestii pomocne jest porównanie opisu zadań i wartości stanowiska służbowego w poprzedniej komórce organizacyjnej, w której zatrudniona była strona, czyli Referacie [...] oraz w obecnej, a więc w Oddziale Celnym w G. Zestawienie zadań oraz wymogów stawianych funkcjonariuszom w obydwu wskazanych komórkach organizacyjnych pozwala na wyciągnięcie wniosku, że stanowisko służbowe w Referacie [...] ma wyższą wartość (wartość stanowiska służbowego: 4.58) niż stanowisko w Oddziale Celnym w G. (wartość stanowiska służbowego: 1.71). Ponadto kwalifikacje, wymagane od kandydatów na stanowiska we wspomnianych komórkach organizacyjnych, nie są jednakowe. W Referacie [...] wymagane jest wykształcenie wyższe – jednolite studia magisterskie, natomiast w Oddziale Celnym w G. wystarczające jest posiadanie wykształcenia średniego. Nie sposób nie zauważyć, że przekłada się to na zakres zadań realizowanych w poszczególnych komórkach organizacyjnych, które mają zupełnie inny charakter. Służba w Oddziale Celnym w G. polega przede wszystkim na podejmowaniu bezpośrednich czynności kontrolnych i związana jest ze specyfiką pracy na przejściu granicznym, natomiast obowiązki wykonywane w Referacie [...] wymagają dużej wiedzy teoretycznej, zwłaszcza z zakresu prawa oraz umiejętności prowadzenia skomplikowanych postępowań w sprawach o przestępstwa i wykroczenia skarbowe.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie podkreślił, że analiza porównawcza zakresu zadań realizowanych w wymienionych komórkach organizacyjnych, będących miejscem pracy skarżącej, wskazuje na znaczące zróżnicowanie specyfiki pracy i zakresu obowiązków w obu tych jednostkach organizacyjnych, co znajduje odzwierciedlenie w różnym określeniu wartości stanowisk w nim pełnionych, a co za tym idzie - kwalifikacji wymaganych od kandydatów do służby w tych jednostkach. Nie ulega wątpliwości, że znacznie wyższe wymogi, a co za tym idzie wyższą wartość, ma stanowisko służbowe w Referacie [...]. Z uwagi na to, że rozstrzygnięcie co do przeniesienia skarżącej na stanowisko służbowe w innej miejscowości bezsprzecznie zmieniało istotę warunków pełnienia przez nią służby, organ zobligowany był do dokonania takiego rozstrzygnięcia w formie decyzji administracyjnej. Jednakże takiemu obowiązkowi uchybił. Sąd I instancji podkreślił, że organ zobowiązany jest wyjaśnić, dlaczego skierował skarżącą do służby na stanowisku, gdzie wymagane są dużo niższe kwalifikacje, niż posiada skarżąca oraz o odmiennym zakresie obowiązków w stosunku do dotychczas zajmowanego.

W dniu 14 lipca 2011 r. skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł Dyrektor Izby Celnej w Olsztynie. Skarżący zarzucił Sądowi I instancji:

1. Obrazę przepisów postępowania, która miała istotny wpływ na wynik sprawy tj.:

• naruszenie art. 5 pkt 2 i art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a. w zw. z art. 188 ust. 1 i art. 86 ust. 2 ustawy o S.C. poprzez nieuznanie, że zmiana miejsca pełnienia służby jest sprawą wynikającą z podległości służbowej w ramach tej samej jednostki organizacyjnej (urzędu celnego);

• naruszenie art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez brak wskazania podstawy prawnej rozstrzygnięcia i brak odniesienia się do zarzutu organu, że w momencie naboru do służby strona wyraziła zgodę na pracę na przejściu granicznym w G.;

• naruszenie art. 141 § 4 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. przez błędne ustalenie, że wskutek zmiany miejsca pełnienia służby nastąpiło przeniesienie na niższe stanowisko służbowe.

2. Naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię tj.: art. 86 ust. 2 w zw. z art. 78 ustawy o S.C. poprzez błędne uznanie, że zmiana miejsca pełnienia służby w ramach tego samego urzędu celnego nie wymaga formy decyzji administracyjnej jedynie wówczas, gdy następuje zmiana miejsca pełnienia służby, w sytuacji, gdy zgodnie z powołanym przepisem formy decyzji wymaga jedynie przeniesienie do innej miejscowości w innej jednostce organizacyjnej.

Zdaniem skarżącego pojęcie jednostki organizacyjnej w Służbie Celnej zostało zdefiniowane w art. 22 ustawy o S.C. W przepisie tym wymieniono urzędy celne, a zatem przeniesienie w ramach tego samego urzędu celnego, zgodnie z treścią art. 188 ustawy o S.C., nie jest objęte właściwością sądów administracyjnych. Skarżący stwierdził, że Sąd I instancji nie wziął pod uwagę, że skarżąca zajmowała stanowisko młodszego kontrolera celnego i nie zostało zaproponowane jej stanowisko eksperta służby celnej. Sąd błędnie uznał, że zajmowane przez stronę stanowisko wymagało wyższego wykształcenia, gdy tymczasem wymagało wykształcenia średniego. Sama zmiana obowiązków, zdaniem skarżącego, nie oznaczała przeniesienia na niższe stanowisko służbowe.

W odpowiedzi na skargę skarżąca wskazała, że w przedmiotowej sprawie przeniesienie oznaczało przeniesienie na niższe stanowisko, ponieważ przeniesienie to miało nastąpić na odmienne stanowisko o innym zakresie obowiązków, a zatem ustalenia WSA w Olsztynie są prawidłowe.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012, poz. 270; dalej: P.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Przesłanki nieważności postępowania sądowego zostały uregulowane w art. 183 § 2 P.p.s.a., a jedną z przyczyn jest niedopuszczalność drogi sądowej (art. 183 § 2 pkt 1 P.p.s.a). Przez niedopuszczalność drogi sądowej rozumie się sytuacje, gdy skarga dotyczy aktu lub czynności nieobjętych zakresem właściwości sądów administracyjnych określonej w art. 3 § 2 i 3 oraz art. 4 P.p.s.a. lub gdy dotyczy sprawy wyłączonej z właściwości tych sądów (art. 5 P.p.s.a.). Przyczyny niedopuszczalności drogi sądowej można podzielić na przedmiotowe oraz podmiotowe. Niedopuszczalność drogi sądowej z przyczyn przedmiotowych oznacza, że postępowanie sądowoadministracyjne prowadzone jest w sprawach, które nie są objęte właściwością sądu administracyjnego. Przyczyny podmiotowe mają miejsce wówczas, gdy postępowanie sądowoadministracyjne zostało wszczęte na podstawie skargi wniesionej przez podmiot, który nie jest legitymowany do wniesienia danego rodzaju skargi do sądu administracyjnego (patrz: wyrok NSA z dnia 8 marca 2005 r., sygn. akt OSK 1229/04).

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, w przedmiotowej sprawie zachodziła niedopuszczalność drogi sądowej. Zgodnie z art. 188 ust. 1 ustawy o Służbie Celnej organy celne wydają decyzję administracyjną w stosunku do funkcjonariuszy służby celnej w przypadku: przeniesienia do innej jednostki organizacyjnej, powierzenia pełnienia obowiązków służbowych na innym stanowisku bądź przeniesienia na niższe stanowisko. Przepis ten ustala zamknięty katalog stanów faktycznych związanych ze zmianą przez funkcjonariusza miejsca pełnienia służby, w których organy celne wydają decyzje administracyjne. Wynika z tego, że w przypadku, w którym następuje zmiana miejsca pełnienia służby przez celnika, nie wydaje się decyzji administracyjnej. Z treści art. 86 ust. 2 i 5 w zw. z art. 22 pkt 2 i 3 ustawy o S.C. wynika z kolei, że nie ma wymogu wydania decyzji administracyjnej w sytuacji, w której celnik zostaje przeniesiony do pełnienia służby w ramach tej samej jednostki organizacyjnej Służby Celnej. Wskazać tu należy, że przepis art. 22 ustawy o S.C. definiuje pojęcie jednostki organizacyjnej Służby Celnej. Jednostką taką jest m.in. izba celna i urząd celny wraz z podległymi oddziałami celnymi. Natomiast zgodnie z art. 24 ust. 1-3 powołanej ustawy urzędem celnym w rozumieniu rozdziałów 7 – 14, a więc tych w których zostały określone przepisy o stosunku służbowym funkcjonariuszy Służby Celnej, jest izba celna wraz z podległymi urzędami celnymi, a zadania i czynności związane ze stosunkiem służbowym celników wykonuje dyrektor izby celnej. Treść przytoczonych wyżej przepisów wskazuje zatem, że przeniesienie celnika na takie samo stanowisko w ramach tej samej izby celnej nie wymaga wydania decyzji administracyjnej.

Powyższe rozwiązanie ma swoje źródło w charakterze stosunku służbowego wiążącego celnika ze Służbą Celną. Podnieść bowiem należy, że ten stosunek prawny wyraża się w szczególnym, wyjątkowym charakterze podporządkowania i dyspozycyjności Niezwykle mocno kwestie szczególnej dyspozycyjności stosunku służbowego funkcjonariuszy służb mundurowych i żołnierzy zawodowych podkreślił w wyroku z dnia 14 grudnia 1999 r., sygn. akt SK 14/98 Trybunał Konstytucyjny, wedle którego "pełna dyspozycyjność i zależność od władzy służbowej to cechy charakterystyczne dla stosunków służbowych w formacjach zmilitaryzowanych" (OTK ZU nr 7/1999, poz. 163). Stanowisko Trybunału Konstytucyjnego należy odnieść także do służby celnej, która zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy o S.C. jest jednolitą umundurowaną formacją, utworzoną w celu zapewnienia ochrony i bezpieczeństwa obszaru celnego Wspólnoty Europejskiej, w tym zgodności z prawem przywozu towarów na ten obszar oraz wywozu towarów z tego obszaru, a także wykonywania obowiązków określonych w przepisach odrębnych, w szczególności w zakresie podatku akcyzowego oraz podatku od gier. Należy podkreślić, że ustawodawca tak ukształtował przepisy dotyczące przeniesienia funkcjonariuszy Służby Celnej, aby ta kwestia nie paraliżowała funkcjonowania służby, ponieważ priorytetem jest sprawne i elastyczne działanie Służby Celnej. Osoba podejmująca się służby w formacji mundurowej musi zatem całkowicie podporządkować swoje życie rygorom i potrzebom wynikającym z charakteru stosunku służbowego. Jedynie przepisy dotyczące przeniesienia do innej jednostki organizacyjnej lub wyznaczenia na niższe stanowisko, są ograniczeniami, które bezwzględnie muszą być zastosowane przy wydawaniu decyzji administracyjnych dotyczących przeniesienia.

Przechodząc na grunt rozpatrywanej sprawy wskazać należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie błędnie uznał, iż przeniesienie skarżącej z Referatu [...] Urzędu Celnego w E. do służby w Oddziale Celnym w G. – przejście graniczne w G. jest przeniesieniem na niższe stanowisko w rozumieniu art. 188 ust. 1 ustawy o S.C. Sąd I instancji błędnie stwierdził, że inny zakres realizowanych zadań i obowiązków na poprzednio zajmowanym stanowisku oraz nowym stanowisku, powodujący różne określenie wartości stanowisk i kwalifikacji do pracy na obu stanowiskach wskazuje, że R. G. została faktycznie przeniesiona na inne stanowisko służbowe.

Na pojęcie "stanowisko służbowe" składają się trzy elementy: nazwa stanowiska, przypisane temu stanowisko uposażenie oraz stopień etatowy. Jak wynika z akt sprawy zarówno w Referacie [...] Urzędu Celnego w E. jaki i w Oddziale Celnym w G. – przejście graniczne w G. skarżąca zajmowała to samo stanowisko – młodszego kontrolera. Na nowym stanowisku zachowała dotychczasowy stopień służbowy i uposażenie, a zatem nie można uznać, że została przeniesiona na niższe stanowisko służbowe. Powołana przez Sąd I instancji różna wartość nowego stanowiska, w stosunku do poprzedniego, nie ma w tej sprawie znaczenia, ponieważ, jak wynika z uzasadnienia do projektu ustawy o Służbie Celnej, opis wartościowania stanowiska "zakłada podniesienie standardów pracy polskiej Służby Celnej, doskonalenie systemu planowania i zarządzania zasobami finansowanymi i technicznymi oraz doskonalenia systemu planowania i zarządzania zasobami ludzkimi tak, aby wzmocnić administracyjną i operacyjną zdolność Służby Celnej" (Projekt ustawy o Służbie Celnej, Sejm VI Kadencji, druk nr 1492, opublikowany w LEX). Opis wartościowania stanowiska w Służbie Celnej służy zatem wewnętrznym potrzebom tej służby mundurowej, związanym z lepszą organizacją pracy, nie jest natomiast w żaden sposób związany z określeniem stanowiska służbowego.

Jako całkowicie nieuprawnione należy uznać wywiedzenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, że porównanie zadań na nowym i starym stanowisku może stanowić podstawę do tego, by uznać, iż nowe stanowisko jest niższe od poprzednio zajmowanego. Stanowisko to, w świetle wyżej wskazanych przepisów dotyczących charakteru stosunku służbowego w Służbie Celnej, jest nieuzasadnione. Osoba wstępująca do służby w tej formacji mundurowej musi liczyć się z tym, że jej zadania mogą ulegać zmianie w zależności od potrzeb służby. Istotą stosunku służbowego w Służbie Celnej jest wspomniana szczególna dyspozycyjność i podporządkowanie, a zatem funkcjonariusz powinien wykonywać takie zadania, jakie wynikają z potrzeby służby. Przyjęcie innego poglądu podważałoby istotę stosunku służbowego i uniemożliwiałoby Służbie Celnej wykonywanie zadań określonych w art. 1 ustawy o S.C.

Reasumując powyższe rozważania należy wskazać, że przeniesienie celnika w ramach tej samej jednostki organizacyjnej Służby Celnej na takie samo stanowisko służbowe nie jest dokonywane w formie decyzji administracyjnej. Przeniesienie takie ma charakter aktu wynikającego z podległości służbowej między przełożonym a podwładnym i nie przysługuje na nie skarga do wojewódzkiego sądu administracyjnego. W konsekwencji rozpoznanie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie skargi R. G. na przeniesienie dokonane przez dyrektora Izby Celnej w Olsztynie było niedopuszczalne. Naczelny Sąd Administracyjny był zatem uprawniony i jednocześnie zobowiązany do uchylenia zaskarżonego wyroku Sądu I instancji i odrzucenia skargi.

Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 189 w zw. z art. 183 § 2 pkt 1 oraz art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.