Postanowienie WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 197/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2018-03-28 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6012 Wstrzymanie robót budowlanych, wznowienie tych robót, zaniechanie dalszych robót budowlanych
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 1 i  par. 3
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Maria Wieczorek-Zalewska po rozpoznaniu w dniu 28 marca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. S. na postanowienie L. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w L. z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie wstrzymania robót budowlanych - w zakresie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia p o s t a n a w i a odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia.


UZASADNIENIE

A. S. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na postanowienie Inspektor Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...] utrzymujące w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w L. z dnia [...] października 2017 r. znak: PINB [...] wstrzymujące prowadzenie robót budowlanych polegających na nadbudowie o wys. 1,17 m budynku mieszkalnego, zlokalizowanego na działce gruntu nr ewid.[...], położonej w obrębie 14 [...], jedn. ewid. gm. L. oraz nakładające obowiązek przedłożenia w terminie do dnia 31 maja 2018 r. stosownych dokumentów.

Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Jednocześnie w treści skargi skarżąca zwróciła się do Sądu z wnioskiem o wstrzymanie wykonania przedmiotowego postanowienia, argumentując go niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody i trudnych do odwrócenia skutków. W dalszej części skargi skarżąca nie podała okoliczności uzasadniających zasadność złożonego wniosku o wstrzymanie.

Wojewódzki Sad Administracyjny w Lublinie zważył co następuje:

Wniosek w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia nie zasługiwał na uwzględnienie.

Na wstępie rozważań należy zaznaczyć, iż zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017, poz. 1369 ze zm.) dalej zwanej "p.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. W tym zakresie wyjątek od zasady ustanawia treść art. 61 § 3 p.p.s.a., zgodnie z którą po przekazaniu sądowi skargi Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Orzecznictwo sądów administracyjnych podkreśla, iż przedmiotem wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Wykonaniu mogą podlegać jedynie akty administracyjne, z którymi wiąże się dla strony obowiązek określonego działania, zaniechania lub nakaz znoszenia zachowania innych podmiotów (por. Z. Kmieciak, glosa do postanowienia NSA z dnia 23 stycznia 1997 r., sygn. akt SA/Rz 1382/96, OSP 1998/3/54 oraz postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z 26 lipca 2005 r. sygn. akt II SA/Gd 396/05, opubl. LEX nr 220325).

W przedmiotowej sprawie nie ulega wątpliwości, iż zaskarżony akt prawny jakim jest postanowienie o wstrzymaniu robót budowlanych podlega wykonaniu i możliwym jest orzeczenie w stosunku do niego wstrzymania wykonania.

Sąd zwraca uwagę, iż orzeczenie dotyczące wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu prawnego ma fakultatywny charakter, a więc sąd może, lecz nie musi wstrzymać wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, nawet w wypadku, gdy występują w sprawie przesłanki przewidziane w powołanym wyżej przepisie, od zaistnienia których ustawodawca uzależnia wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności.

Rozstrzygając wniosek w oparciu o art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych, do których ustawa zalicza: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Tylko w sytuacji zaistnienia kumulatywnie obydwóch lub jednej z tych przesłanek, Sąd ma podstawę do uwzględnienia wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu.

Interpretacja art. 61 § 3 p.p.s.a. nasuwa wniosek, iż ocena wskazanych w nim okoliczności pozostaje do uznania Sądu, natomiast obowiązkiem skarżącego jest nie tylko wskazanie na możliwość zaistnienia wskazanych zdarzeń, ale również uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności.

Na gruncie niniejszej sprawy złożony przez skarżącą wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia nie zawiera ani uzasadnienia, ani nawet wskazania na konkretne niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Powyższe zadecydowało o tym, że przedmiotowy wniosek nie mógł zostać uwzględniony. Sąd w pełni popiera także stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie wyrażone w postanowieniu z dnia 25 lipca 2008 r., sygn. akt II OZ 766/08, zgodnie z którym "Sąd w przypadku braku uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu nie może działać w tym zakresie za stronę. To na stronie ciąży obowiązek wykazania, iż zaskarżona decyzja w razie wykonania mogłoby narazić ją na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zgromadzona dokumentacja sprawy może posłużyć natomiast jedynie weryfikacji twierdzeń strony pod kątem spełnienia przesłanek zawartych w art. 61 § 3 p.p.s.a."

Należy przy tym podkreślić, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji zapewnia skarżącym jedynie tymczasową ochronę ich praw, gdyż w myśl art. 61 § 6 p.p.s.a. rozstrzygnięcie Sądu w tym zakresie traci moc z dniem wydania przez sąd orzeczenia uwzględniającego skargę lub uprawomocnienia się orzeczenia oddalającego skargę.

W związku z powyższym Sąd, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia