Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 1320/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2019-04-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6149 Inne o symbolu podstawowym 614
Hasła tematyczne: Oświata
Skarżony organ: Prezydent Miasta
Treść wyniku: Stwierdzono bezskuteczność czynności
Powołane przepisy: article: art. 1 par 1 i 2
journal: Dz.U. 2018 poz 2107
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych - tekst jedn.
article: art. 3 par 2 pkt 4, art. 146 par 1, art. 106 par 3 , art. 200
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 39 ust. 4 pkt 1 i 3
journal: Dz.U. 2018 poz 996
law: Ustawa z dnia 14 grudnia 2016 r. Prawo oświatowe - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz, Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder (spr.), Sędzia WSA Patrycja Joanna Suwaj, Protokolant starszy sekretarz sądowy Agnieszka Klimek, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 11 kwietnia 2019 r. sprawy ze skargi M. S. na czynność Prezydenta Miasta S. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zwrotu kosztów dowozu ucznia do szkoły I. stwierdza bezskuteczność zaskarżonej czynności, II. zasądza od Prezydenta Miasta S. na rzecz strony skarżącej M. S. kwotę [...] złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia 7 września 2018 r., M. S. (dalej jako "skarżąca" lub "strona") wystąpiła o zwrot kosztów dowożenia niepełnosprawnego syna J. S. do Publicznej Szkoły Podstawowej "[...]" w S. przy ul. [...].

Pismem z dnia 15 października 2018 r., nr [...] Prezydent Miasta odmówił zwrotu wnioskowanych kosztów wyjaśniając, że zgodnie z art. 39 ust. 4 pkt 1 ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. Prawo oświatowe (Dz.U. z 2018 r., poz. 996 ze zm.) obowiązkiem gminy jest zapewnienie uczniom niepełnosprawnym, których kształcenie i wychowanie odbywa się na podstawie art. 127 bezpłatnego transportu i opieki w czasie przewozu do najbliższej szkoły podstawowej albo zwrot kosztów przejazdu ucznia, o którym mowa w pkt 1 i 2, oraz jego opiekuna do szkoły lub ośrodka, wymienionych w pkt 1 i 2, na zasadach określonych w umowie zawartej między wójtem (burmistrzem, prezydentem miasta), a rodzicami, jeżeli dowożenie i opiekę zapewniają rodzice.

Strona jako rodzic ma prawo do wyboru placówki, jednakże podana przez skarżącą szkoła nie spełnia kryterium najbliższej szkoły podstawowej. Najbliższymi szkołami spełniającymi te kryteria, zgodnie z zaleceniami zawartymi w orzeczeniu o potrzebie kształcenia specjalnego i miejscem zamieszkania, są: Szkoła Podstawowa nr [...], przy ul. [...] w S. oraz Szkoła Podstawowa z Oddziałami Integracyjnymi nr [...] przy ul. [...] i [...] również w S.. Placówki te posiadają bogatą ofertę edukacyjną oraz zatrudniają wykwalifikowaną kadrę specjalistów.

Powyższą czynność Prezydenta Miasta, M. S. -reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, zarzucając jej naruszenie art. 39 ust. 4 pkt 1 ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. Prawo oświatowe (Dz.U. z 2018 r., poz. 996 ze zm.) przez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, co skutkowało odmową zwrotu kosztów dowozu niepełnosprawnego syna do Szkoły Podstawowej "[...]" i wnosząc o uchylenie rzeczonej czynności albo stwierdzenie jej bezskuteczności i uznanie uprawnienia skarżącej do uzyskania zwrotu kosztów dowozu niepełnosprawnego syna do Szkoły Podstawowej "[...]". Skarżąca wniosła również o przeprowadzenie dowodów z dokumentów będących w posiadaniu Gminy Miasto S., tj. wniosku z dnia 7 września 2018 r., pisma przewodniego do wniosku, orzeczenia o niepełnosprawności oraz orzeczenia w sprawie poszczególnych potrzeb edukacyjnych dziecka.

W motywach skargi skarżąca wywiodła, że zgodnie z art. 39 ust. 4 ustawy Prawo oświatowe gmina ma obowiązek zwrotu kosztów przejazdu ucznia z orzeczeniem o szczególnych potrzebach edukacyjnych, jeżeli dowożenie i opiekę zapewniają rodzice, co ma miejsce w niniejszej sprawie. Ustawodawca nie daje gminie żadnej swobody w tym zakresie wskazując jasno i jednoznacznie, że jeżeli dowożenie zapewniają rodzice, gmina zawiera z nimi umowę, która reguluje kwestie z tym związane.

Strona przywołała pismo MEN z dnia 18 lutego 2016 r. (nr 686/2016), w którym podano, że obowiązek gminy dotyczy zwrotu kosztów przejazdu dzieci i młodzieży niepełnosprawnej do najbliższej szkoły lub ośrodka, przy czym przez najbliższą szkołę rozumie się szkołę zapewniającą uczniowi realizację zaleceń zawartych w orzeczeniu o potrzebie kształcenia specjalnego (również wyrok WSA w Olsztynie z dnia 18 sierpnia 2015 r., sygn. akt II SA/Ol 423/15), co nie wyklucza, że najbliższą szkołą w tym rozumieniu będzie szkoła znajdująca się na terenie innej gminy, powiatu lub województwa zgodnie z wyborem dokonanym przez rodziców (opiekunów prawnych) dziecka.

Gmina Miasto S. odmawiając skarżącej zwrotu kosztów dowozu, de facto narzuca jej zmianę formy kształcenia dziecka ze szkoły integracyjnej na ogólnodostępną, ponieważ szkoła nr [...] przy ul. [...] nie jest przygotowana do przyjęcia dzieci z orzeczeniem niepełnosprawności z rozpoznaniem Zespołu [...]. Syn skarżącej – J. S. ma Zespół [...], co powoduje, że ma spore trudności w relacjach z rówieśnikami. Wszystkie placówki szkolne masowe, duże, liczne nie wchodzą w grę (a więc zarówno wskazana przez organ szkoła nr [...] jak i nr [...]), ponieważ chłopiec czuje się dobrze jedynie w małym, znanym gronie, co zapewnia mu mała szkoła, jaką jest szkoła "[...]". Klasy w tej szkole nie są liczne, uczeń ma zapewnionego nauczyciela wspomagającego oraz terapię (integracja sensoryczna i terapia ręki oraz zajęcia rewalidacyjne). Szkoła wychodzi również naprzeciw jego potrzebom – w budynku nie ma schodów, których pokonywanie było dla niego niemożliwe.

W obu szkołach wskazanych przez organ skarżąca była w roku 2016 z synem na tzw. dniach otwartych. Szkoła nr [...] jest olbrzymią placówką, w której uczy się znaczna liczba uczniów. Ponadto sala klasy pierwszej umiejscowiona była wówczas na pierwszym lub drugim piętrze, podczas, gdy szatnia i stołówka znajdują się na innym piętrze. Z tego względu syn skarżącej nie jest w stanie uczęszczać do tej szkoły, ponieważ poruszając się po niej musiałby pokonywać schody, ponadto nie toleruje on hałasu, który z uwagi na liczbę uczniów jest w tej szkole wysoki. Chłopiec natomiast ma stwierdzoną nadwrażliwość słuchową i przebywanie w hałasie źle na niego wpływa mogąc wywołać zachowania agresywne, które są powiązane ze zdiagnozowanym u niego Zespołem [...]. Ponadto świetlica szkolna jest dostępna wyłącznie dla uczniów klas I – III, co oznacza, że syn skarżącej będąc klasie IV musiałby samodzielnie wracać do domu, co jest dla niego niewykonalne.

Natomiast szkoła nr [...], w której skarżąca również była z synem w trakcie dni otwartych, wywarła na niej dobre wrażenie, jednakże rozmowa skarżącej z dyrektorką placówki prowadzona była tak, aby jej uświadomić, że dziecko z Zespołem [...] nie jest w niej mile widziane z uwagi na brak wykwalifikowanej w tym kierunku kadry. W szkole nie byli wówczas zatrudnieni nauczyciele wspomagający, ani asystenci nauczyciela, wskazano też, że nie przewiduje się zatrudnienia takich osób wyłącznie na potrzeby jednego dziecka, tj. syna skarżącej. Nadto w szkole nie ma klas integracyjnych, dzieci z orzeczeniami i szkoła nie jest w stanie zrealizować zleconych w orzeczeniu zajęć.

W kontekście wskazanych informacji niezrozumiałe jest stanowisko organu jakoby placówka ta mogła realizować zalecenia zawarte w orzeczeniu dziecka o potrzebie kształcenia specjalnego. Być może aktualnie placówka ta jest lepiej przygotowana do realizacji tego typu orzeczeń i edukacji osób z orzeczonym z Zespołem [...], jednakże w roku 2016 tak nie było.

Końcowo skarżąca zaznaczyła, że wybierając szkołę "[...]" dla swego dziecka wybrała placówkę najbliższą w rozumieniu art. 39 ust. 4 pkt 3 przywołanej ustawy, tj. placówkę, która spełniając w sposób najpełniejszy wymogi edukacyjne i zalecenia zawarte w orzeczeniu syna znajduje się jednocześnie w geograficznej dostatecznej bliskości względem miejsca zamieszkania dziecka. Gmina powinna ten wybór uszanować, a kwestionując go nadużyła swoich kompetencji, przy czym uczyniła to w sposób całkowicie pobieżny ograniczając się do porównania położenia geograficznego wskazywanych placówek oświatowych, rezygnując z pogłębionej analizy potrzeb syna skarżącej i faktycznych możliwości poszczególnych placówek.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie jako bezzasadnej.

W dniu 10 kwietnia 2019 r. do Sądu wpłynęło pismo procesowe pełnomocnika Prezydenta Miasta, opatrzone datą 9 kwietnia 2019 r., którego odpis został doręczony bezpośrednio pełnomocnikowi strony skarżącej. W piśmie tym pełnomocnik organu wniósł o oddalenie skargi oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Podtrzymując i rozszerzając argumentację zawartą w odpowiedzi na skargę o polemikę z argumentami skarżącej wniósł o przeprowadzenie dowodu z pism dyrektorów Szkół Podstawowych w S. nr [...] i nr [...] dotyczących możliwości kształcenia syna skarżącej w tych placówkach.

Sąd na rozprawie w dniu 11 kwietnia 2019 r. na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. oddalił wnioski dowodowe.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje:

W myśl przepisu art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 2107 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem skarżonych działań organów administracji. Jest więc to kontrola legalności rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i procesowym. Wskazać również należy, że na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz.1302 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na inne niż określone w pkt 1 - 3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności wymienionych w tym przepisie. Według zaś art. 146 § 1 tej ustawy, w razie uwzględnienia skargi na akt lub czynność, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, sąd uchyla ten akt albo stwierdza bezskuteczność czynności.

Nadto, zgodnie z art. 134 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi.

Analizując przedmiotową sprawę według powyższych kryteriów Sąd stwierdził, że skarga jest zasadna.

Istota sporu w postępowaniu będącym przedmiotem oceny legalności sprowadzała się do wykładni przepisu art. 39 ust. 4 pkt 1 i 3 ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. Prawo oświatowe (Dz.U. z 2018 r. poz. 996 ze zm.), w szczególności zaś do użytego w wyżej powołanym przepisie sformułowania: "najbliższa szkoła podstawowa".

Zgodnie z powołanym wyżej przepisem, obowiązkiem gminy jest zapewnienie uczniom niepełnosprawnym, których kształcenie i wychowanie odbywa się na podstawie art. 127, bezpłatnego transportu i opieki w czasie przewozu do najbliższej szkoły podstawowej, a uczniom z niepełnosprawnością ruchową, w tym z afazją, z niepełnosprawnością intelektualną w stopniu umiarkowanym lub znacznym - także do najbliższej szkoły ponadpodstawowej, do końca roku szkolnego w roku kalendarzowym, w którym uczeń kończy 21. rok życia (pkt 1) oraz zwrot kosztów przejazdu ucznia, o którym mowa w pkt 1 i 2, oraz jego opiekuna do szkoły lub ośrodka, wymienionych w pkt 1 i 2, na zasadach określonych w umowie zawartej między wójtem (burmistrzem, prezydentem miasta) a rodzicami, jeżeli dowożenie i opiekę zapewniają rodzice (pkt 3).

Przytoczony przepis zawiera w sobie odwołanie do kwestii niepełnosprawności dzieci realizujących obowiązek szkolny. Zamieszczenie powyższego odwołania wskazuje na to, że intencją ustawodawcy było to, aby odkodowywania omawianej normy dokonywać w odniesieniu do rodzaju niepełnosprawności konkretnego dziecka. Jest bowiem rzeczą oczywistą, że dzieci, do których odnosi się przedmiotowy przepis, mogą różnić się rodzajem posiadanej niepełnosprawności, a także jej zakresem. Dowodzenia nie wymaga również twierdzenie, że nie każda placówka szkolna posiada warunki odpowiednie do kształcenia dzieci obciążonych wszelkiego rodzaju niepełnosprawnościami. Tak więc dla każdego indywidualnego przypadku, należy dokonywać wykładni sformułowania "najbliższa szkoła".

Na przedmiotową "bliskość" składać się będzie zarówno element położenia geograficznego (odległość szkoły od miejsca zamieszkania), jak też element – posiadania przez daną placówkę oświatową warunków umożliwiających kształcenie dzieci z konkretnym rodzajem niepełnosprawności.

Dla rozstrzygnięcia przedmiotowego sporu istotnym było także wyjaśnienie okoliczności, w oparciu o jakie dane należy ustalać to, która placówka szkolna będzie właściwa dla zapewnienia opieki stosownej do stopnia i rodzaju niepełnosprawności konkretnego dziecka.

W ocenie Sądu rozpoznającego niniejsza sprawę, powyższej kwestii nie sposób pozostawiać uznaniu administracyjnemu organu, na którym spoczywa obowiązek, o jakim mowa w art. 39 pkt 1 i 4 ustawy Prawo oświatowe, czy też uznaniu kierownictwa placówki szkolnej. Należy bowiem mieć na względzie to, że powyższy przepis obejmuje swym zakresem odbiorcę ze wszech miar wyjątkowego i szczególnego. Odbiorcą uprawnień opisanych w omawianej regulacji prawnej są bowiem dzieci niepełnosprawne, zarówno w zakresie ruchowym, jak też w zakresie ograniczeń intelektualnych. Ocena potrzeb i możliwości takich osób powinna więc być dokonywana w sposób szczególnie wnikliwy, roztropny i delikatny, a przede wszystkim z wykorzystaniem wiedzy fachowej. Ta zaś znajduje się m.in. w orzeczeniu o potrzebie kształcenia specjalnego. Jest w nim opisany m.in. rodzaj niepełnosprawności (szczegółowa diagnoza), a także zalecenia dotyczące dalszego sposobu postępowania z dzieckiem (w tym także dotyczące dalszego kształcenia) wraz z uzasadnieniem.

W aktach administracyjnych sprawy znajduje się załączona do wniosku skarżącej opinia nr [...] sporządzona w Poradni Psychologiczno-Pedagogicznej w S. przy ul. [...] w związku z oceną dojrzałości sensorycznej J. Ł. S., orzeczenie tej samej Poradni nr [...] o potrzebie kształcenia specjalnego syna skarżącej oraz orzeczenie o niepełnosprawności J. Ł. S.. Skarżąca przedłożyła również własne, obszerne uzasadnienie wyboru szkoły dla syna.

Analiza pisma organu zawierającego zaskarżoną czynność odmowy zwrotu kosztów dowozu wskazuje w sposób nie budzący wątpliwości, że organ odmawiając skarżącej zwrotu kosztów dowozu dziecka niepełnosprawnego do szkoły nie pochylił się nad rodzajem niepełnosprawności jej syna oraz możliwościami jego kształcenia w przyjaznej ograniczeniom niepełnosprawnego dziecka Szkole Podstawowej "[...]", lecz kierował się jedynie kryterium geograficznym wskazując na szkoły najbliższe miejsca zamieszkania.

Na rozprawie w dniu 11 kwietnia 2019 r. pełnomocnik organu przedłożył stanowiska w sprawie możliwości kształcenia dziecka niepełnosprawnego dyrektorów Szkół Podstawowych nr [...] w S., jednakże Sąd odmówił przeprowadzenia dowodu z tych dokumentów albowiem nie wyjaśniają one istotnych wątpliwości w sprawie. Pisma te zostały sporządzone bez wglądu do orzeczenia o potrzebie kształcenia specjalnego oraz opinii dojrzałości sensorycznej syna skarżącej, z których wynikają warunki postępowania z dzieckiem ze względu na ograniczenia ruchowe i intelektualne oraz wymogi jego kształcenia. Bez dostępu do tych dokumentów pisma dyrektorów szkół mogą być potraktowane wyłącznie jako oferta kształcenia dzieci niepełnosprawnych w ramach klas integracyjnych i pozostają bez wpływu na przedmiot sprawy rozpoznawanej przez Sąd.

Podkreślić również trzeba, że przepis art. 106 § 3 p.p.s.a. nie daje podstawy do przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego za organ administracji bądź dokonywania ocen, które powinny mieć miejsce na etapie postępowania administracyjnego jako konieczne dla podjęcia merytorycznego rozstrzygnięcia. Zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a. sąd administracyjny rozstrzyga sprawę na podstawie akt sprawy, a więc – jak podkreśla się w orzecznictwie - na podstawie ustalonego w sprawie stanu faktycznego i zgromadzonego materiału dowodowego. Skoro zatem w postępowaniu przed sądem administracyjnym kontrola aktów administracyjnych odbywa się na podstawie akt sprawy, to co do zasady nie jest możliwe prowadzenie postępowania dowodowego przed tym sądem, który kontrolę legalności opiera na materiale dowodowym zgromadzonym w postępowaniu przed organem administracji wydającym zaskarżoną decyzję (por. wyrok NSA z dnia 25 lutego 2016 r., II OSK 1592/14; wyrok NSA z dnia 25 października 2015 r., I OSK 300/14; wyrok NSA z dnia 20 stycznia 2010 r., II FSK 1306/08, LEX nr 558886). Postępowanie dowodowe przed sądem administracyjnym ograniczone jest więc wyłącznie do możliwości przeprowadzenia dowodu z dokumentów i może mieć wyłącznie charakter uzupełniający. Zgodnie z art. 106 § 3 p.p.s.a. Sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Celem postępowania dowodowego, o którym mowa w art. 106 § 3 p.p.s.a. jest ocena, czy organy prawidłowo ustaliły ten stan i czy prawidłowo zastosowały przepisy prawa materialnego do poczynionych ustaleń, co oznacza, że postępowanie dowodowe przed sądem administracyjnym nie może zmierzać do rozpatrzenia sprawy, w tym ustalenia stanu faktycznego sprawy, a do tego w istocie zmierza organ wnosząc o przeprowadzenie dowodu z dokumentów, z którymi strona skarżąca powinna móc zapoznać się w postępowaniu administracyjnym i na które powinien powołać się organ wydając zaskarżone rozstrzygnięcie. Odpowiedź na skargę, czy kolejne pisma organu w sprawie żadną miarą nie mogą zastępować postępowania, które winno toczyć się przed organem.

W zaskarżonej czynności – jak już była o tym mowa wyżej - organ podniósł, że najbliższymi szkołami, w których może kształcić się syn skarżącej, zgodnie z zaleceniami zawartymi w orzeczeniu o potrzebie kształcenia specjalnego i miejscem zamieszkania, są wymienione w piśmie szkoły publiczne. Organ natomiast całkowicie pominął, z których stwierdzeń zawartych w orzeczeniu wynika, że w szkołach tych możliwa jest realizacja zawartych w nim zaleceń. Tymczasem ustalenia te stanowią jedno z dwóch fundamentalnych ustaleń, jakich organ miał dokonać w ramach rozpoznania przedmiotowego wniosku.

Dodać również należy, że organ wprawdzie wskazał w zaskarżonej czynności obydwa wymienione kryteria, jednakże zarzuty skarżącej nie dotyczą braku ich wskazania przez organ, ale całkowitego pominięcia uzasadnienia, że drugie z wymienionych kryteriów, zostało spełnione w tej sprawie. Stanowiło to obowiązek organu na etapie rozpoznawania wniosku.

Nie tylko pominięcie uzasadnienia odmowy zwrotu kosztów dowozu syna skarżącej stanowiło podstawę do stwierdzenia bezskuteczności zaskarżonej czynności, gdyż to nie tylko zwrot kosztów, jakkolwiek stanowi istotę wniosku i ma priorytetowe znaczenie w sprawie.

Za niezgodne z Prawem oświatowym należy uznać nakłanianie rodzica dziecka niepełnosprawnego wymagającego kształcenia specjalnego do edukacji tylko w takich placówkach, które rekomenduje organ i uzależnianie od tego zwrotu kosztów dowozu z pominięciem dogłębnej analizy, czy rekomendowane szkoły- w zestawieniu z niepełnosprawnością dziecka -są dla niego najbardziej odpowiednie. Z akt sprawy nie wynika, czy oprócz zbadania kryterium geograficznego organ wziął pod uwagę potrzeby edukacyjne, fizyczne i psychiczne dziecka a następnie zestawił je z realnymi możliwościami proponowanych placówek oświatowych.

Jako że art. 39 ust. 4 pkt 1 aktualnie obowiązującej ustawy Prawo oświatowe, posługuje się analogicznym pojęciem "szkoły najbliższej", jak art. 17 ust. 3a pkt 1 ustawy o systemie oświaty, za właściwe Sąd uznał odwołalnie się do wykładni tego przepisu dokonanej m.in. w wyroku NSA z dnia 18 grudnia 2014 r., sygn. akt I OSK 1961/14, (dostępny w Internecie na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl) zgodnie z którym, na "bliskość" – o której mowa w przywołanym przepisie – składają się zarówno element położenia geograficznego (odległość szkoły od miejsca zamieszkania), jak też element posiadania przez daną placówkę oświatową warunków umożliwiających prawidłowe kształcenie dzieci z konkretnym rodzajem niepełnosprawności. Ten drugi element powinien być oceniany indywidualnie, w świetle orzeczenia o niepełnosprawności danego dziecka. Szkołą najbliższą, jest zatem tylko szkoła pozwalająca realizować zalecenia zawarte w orzeczeniu o niepełnosprawności dziecka, a zatem dostosowana do zdolności psychofizycznych ucznia. Szkoła bliższa geograficznie, lecz w mniejszym stopniu pozwalająca urzeczywistnić wspomniane zalecenia, nie będzie zatem szkołą najbliższą w rozumieniu cytowanego przepisu.

Podsumowując, organ ponownie rozpatrując wniosek skarżącej winien szczegółowo przeanalizować zalecenia dotyczące syna skarżącej a następnie rozstrzygnąć, czy szkoła, do której uczęszcza spełnia kryteria edukacji specjalnej określone w fachowych opiniach w stopniu wyższym aniżeli te, na które wskazuje organ jako bliższe pod względem geograficznym i bliższe tym zaleceniom oraz rozważy czy zasadne jest wskazywanie szkół, które kryteria inne niż odległość spełniają w niższym stopniu.

Zgodnie z art. 200 p.p.s.a., Sąd orzekł o obowiązku zwrotu przez organ na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania, wynoszących [...] zł., na które składał się wpis w kwocie 200 zł, wynagrodzenie pełnomocnika skarżącej oraz opłata skarbowa od pełnomocnictwa.