Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1513/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-02-27 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6205 Nadzór sanitarny
Hasła tematyczne: Inspekcja sanitarna
Skarżony organ: Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 76
journal: Dz.U. 2010 nr 136 poz 914
law: Ustawa z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Cieśla, , Sędzia WSA Jolanta Augustyniak - Pęczkowska (spr.), Sędzia WSA Mirosława Kowalska, Protokolant spec. Monika Pietruszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 lutego 2014 r. sprawy ze skargi A. W. na decyzję Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] maja 2013 r. znak: [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej skargę oddala


UZASADNIENIE

Główny Inspektor Sanitarny (dalej GIS) decyzją z dnia [...] maja 2013 r.( [...]), na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.), art. 103 ust. 1 pkt 7 i ust. 2 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia (Dz.U. z 2010 r., Nr 136, poz. 914, ze zm.), dalej ustawa, po rozpatrzeniu odwołania A. W. – utrzymał w mocy decyzję [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] stycznia 2013 r. ([...]) wymierzającą karę pieniężną w kwocie 5000 zł, wobec uniemożliwienia przeprowadzenia urzędowej kontroli żywności w barze "[...]" przy ul. [...] w [...].

Organ wskazał, że [...] lipca 2012 r. przedstawiciele organu powiatowego w [...] zaplanowali kontrolę sanitarną w ww. obiekcie, w asyście policjantów. Kontrola nie doszła jednak do skutku, gdyż właściciel – A. W., nie zezwolił na jej przeprowadzenie (protokół z dnia [...] lipca 2012 r.).

Dodał, że [...] sierpnia 2012r. ponowiono próbę kontroli, właściciel wprawdzie był nieobecny, jednak telefonicznie wyraził zgodę na kontrolę wyłącznie w obecności Straży Gminnej lub Policji i upoważnił pracownika.

Strona złożyła pisemne wyjaśnienia, w których podniosła, że kontrolujących poinformowano, iż nieobecność właściciela wynikała z konieczności pilnego wyjazdu z pracownikiem do szpitala. Strona odmówiła udzielenia ustnego upoważnienia innego pracownika z-du. Zdaniem właściciela, upoważnienie winno mieć formę pisemną, co ze względu na jego nieobecność nie było możliwe, jak i ze względu na brak oporu nie było przeszkód do przeprowadzenia kontroli.

Organ odwoławczy przywołał protokół kontroli z dnia [...] lipca 2012 r., w którym odnotowano rozmowę telefoniczną z właścicielem z-du, który nie wyraził zgody na jej przeprowadzenie i nie upoważnił pracownika do udziału w kontroli. Z dokumentacji wynika, że od kontroli odstąpiono wobec stanowiska przedsiębiorcy. Zaznaczył, że tego dnia na miejscu obecni byli dwaj policjanci.

Odnosząc się do twierdzeń strony, że brak jej zgody nie uniemożliwiał i nie utrudniał kontroli, wobec art. 80 ust. 5 (czy ust. 2) ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, organ przytoczył ww. przepis i podał, że dla ustalenia "uniemożliwienia" bądź "utrudnienia" kontroli nie wystarcza powołanie słownikowych definicji tych pojęć. Jeżeli bowiem zachowanie strony prowadzi do zniweczenia celu kontroli, bądź organy nie mogą korzystać z przysługujących im uprawnień, to należy uznać, że doszło do utrudnienia bądź uniemożliwienia kontroli.

Zdaniem GIS urzędowa kontrola żywności dla osiągnięcia jej celu, wymaga przynajmniej minimalnego współdziałania kontrolowanego. Zgodnie z art. 76 cyt. ustawy organom urzędowej kontroli przysługuje prawo do podejmowania (wszelkich) czynności niezbędnych do wyjaśnienia sprawy, zgodnie z zakresem uprawnień, w tym wstępu do pomieszczeń zakładu o każdej porze, badania procesów technologicznych i receptur, przeglądania ksiąg i innych dokumentów. W przypadku braku współdziałania kontrolowanego nie będzie możliwe zbadanie receptur, ksiąg i dokumentów, wejście do zamkniętych pomieszczeń zakładu. Przedstawiciele organu wraz z policjantami musieliby ustalać miejsce przechowywania ksiąg i receptur, czy (poza wyjątkowymi przypadkami) wyważać drzwi do zamkniętych pomieszczeń.

Dodał, że stosownie z art. 10 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 882/2004 urzędowe kontrole żywności obejmują m.in. rozmowy z podmiotami prowadzącymi przedsiębiorstwa żywnościowe i ich pracownikami. Takie rozmowy są niemożliwe, jeżeli właściciel z-du odmawia uznania kontroli i nie upoważnia pracownika do asystowania przy kontroli. Nadto, art. 10 ust. 2 lit. i ww. rozporządzenia stanowi, że urzędowe kontrole żywności obejmują wszelkie inne czynności niezbędne do zapewnienia spełnienia celów rozporządzenia. To kontrolujący decydują, jakie dodatkowe czynności są wymagane, do wykonania których często jest niezbędne współdziałanie właściciela lub pracowników zakładu. Odmowa jakiejkolwiek współpracy musi być zatem zakwalifikowana jako utrudnianie kontroli.

Utrudnianiem, uniemożliwianiem kontroli jest nie tylko czynny opór (siłowe sprzeciwienie się kontroli), ale i stworzenie takich warunków kontrolującym, w których cel kontroli nie będzie osiągnięty w całości lub w istotnej części.

Odnosząc się do wysokości kary pieniężnej organ zaznaczył, że wymierzono ją w kwocie bardzo niskiej z uwzględnieniem granic ustawowego zagrożenia (górna granica to ponad 100.000 zł - art. 103 ust. 1 cyt. ustawy). Uwzględniono przy tym okoliczności łagodzące. Wyjaśnił, że organy PIS wymierzając karę pieniężną dysponują pewnym marginesem swobody przy ocenie danych przypadków. Fakt, że ukarany uważa karę za zbyt wysoką, nie uzasadnia sam w sobie zarzutu naruszenia art. 104 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia.

GIS nie zgodził się z argumentem, że działanie strony było nieumyślne, skoro właściciel nie tylko odmówił zgody na kontrolę, ale i uniemożliwił pracownikowi asystowanie przy kontroli. Postępowanie strony organ ocenił jako świadome i umyślne działanie w celu utrudnienia kontroli.

GIS podzielił stanowisko organu I instancji, w zakresie przesłanek wpływających na wysokość kary pieniężnej, jak i uwzględnienie wcześniejszych naruszeń prawa żywnościowego przez stronę jako okoliczności obciążającej. Stopień szkodliwości czynu był bowiem dość znaczny, zwłaszcza, że zakład działał z naruszeniem wymagań sanitarno-higienicznych (kontrola [...].08.2012 r.

Skargę na powyższą decyzję złożył A. W., zarzucając naruszenie:

1. art. 76 ustawy poprzez jego nieprawidłową wykładnię,

2 art. 10 cyt. rozporządzenia (WE) Nr 882/2004 poprzez jego nieprawidłową wykładnię,

3. art. 103 ust. 1 pkt 7 ustawy poprzez jego nieprawidłową wykładnię.

Wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i zasądzenie kosztów wg norm przepisanych.

Zdaniem skarżącego nie zaszły żadne okoliczności mogące mieć wpływ na przebieg kontroli, gdyż istniały podstawy prawne do jej przeprowadzenia pod nieobecność właściciela lokalu w trybie art. 80 ust. 5 u.s.w.d., gdyż na miejscu przebywali pracownicy oraz policjanci. Podał, że zgodnie z oświadczeniem kontrolujących ich czynności związane były ze wzmożonym ruchem w kurortach nadmorskich w sezonie wakacyjnym, a co za tym idzie z koniecznością zapewnienia bezpieczeństwa i higieny żywności. Oznacza to, że kontrola mogła być przeprowadzona w oparciu o wyjątek wskazany w art. 80 ust. 2 pkt 4.

Strona przytoczyła art. 76 ustawy stwierdzając, że skoro celem kontroli było ustalenie istnienia ryzyka związanego ze stosowaniem zasad higieny i bezpieczeństwa w zakresie obróbki, przygotowywania, przechowywania żywności i otoczenia (kuchni, magazynów itp.), to kontrola mogła zostać przeprowadzona pomimo braku zgody i nieobecności skarżącego. Kontrolujący mieli prawo wejścia do lokalu, dokonywać analizy, badania procesów technologicznych, receptur, warunków przechowywania żywności, czystości pomieszczeń. Cel kontroli nie wymagał badania dokumentów, które mogło być wykonane później. Przepis wskazuje bowiem, że przeglądanie ksiąg i dokumentów winno mieć miejsce, gdy jest to niezbędne ze względu na cel przeprowadzanej kontroli, a w tej sprawie celowymi były czynności zmierzające do oceny stanu faktycznego w lokalu.

Polemizując z rozważaniami organu w kontekście art. 10 rozporządzenia (WE) nr 882/2004 oraz rozumienia terminów utrudniania i uniemożliwiania skarżący stwierdził, że ocena organu jest zbyt daleko idąca, bowiem kontrola w ogóle nie została podjęta mimo realnych możliwości, na co wskazują ww. przepisy. Kontrolujące nie weszły do lokalu, nie przeprowadziły oględzin, nie ustaliły warunków przechowywania i przygotowywana żywności, nie sprawdziły temperatury na urządzeniach do przechowywania żywności itp. Argumentem o braku możliwości przeprowadzenia kontroli nie może być nieudostępnienie ksiąg, czy brak możliwości podjęcia "wszystkich innych czynności", skoro nie przeprowadzono czynności właściwych ze względu na cel kontroli tj. ocenę jakości warunków zapewniających bezpieczeństwo żywienia masowego.

Strona przytoczyła definicję (Słownik Języka Polskiego PWN www.sjp.pwn.pl) pojęcia utrudniać tj. stanowić lub stworzyć przeszkodę, a uniemożliwiać - uczynić coś niemożliwym, niedającym się urzeczywistnić. Zgodnie z definicją na str. www.definicje.net oznacza "utrudniać" to tyle co blokować, bruździć, gmatwać, hamować, komplikować, krępować, motać, paraliżować, ograniczać, powstrzymywać, przeszkadzać, sabotować, zakłócać. Wyrażenie "uniemożliwiać" tożsame jest z wyrażeniami hamować, krzyżować, niweczyć, przeszkadzać, zapobiegać, udaremniać. Oświadczenia o braku zgody na kontrolę nie można w świetle przepisów zezwalających na kontrolę w szerokim zakresie, poczytać za utrudnienie lub uniemożliwienie kontroli. Okoliczności tych nie potwierdzają też notatki i pisma Policji. Skarżący powołał wyrok WSA w W-wie z dnia 26.11.2008 r. (VII SA/Wa 1510/08), w którym Sąd uznał, że nerwowa atmosfera nie oznacza utrudniania, czy uniemożliwiania kontroli i tym samym nie uzasadnia obciążenia karą pieniężną.

Powyższa argumentacja wskazuje, że odstąpienie od kontroli [...].07.2012 r. nie ma źródła w okolicznościach dotyczących skarżącego. Uniemożliwianiem utrudnianiem kontroli, nie jest uzasadnione dla każdego człowieka negatywne nastawienie do dokonywania jakichkolwiek czynności podczas jego nieobecności. Strona wyraziła jedynie swoją opinię, a brak zgody na kontrolę podczas jej nieobecności, nie należy utożsamiać z zachowaniami z art. 103 ust. 1 pkt 7 ustawy.

Skarżący dodał, że kontrolę przeprowadzono [...] sierpnia 2012 r., a na piśmie z dnia [...] sierpnia 2012 r., wzywającym do umożliwienia jej przeprowadzenia widnieje data wysłania [...] sierpnia 2012 r. Kontrola została zatem dokonana na co najmniej dwa tygodnie przed doręczeniem pisma stronie, została przeprowadzona bezproblemowo i bez uprzedniego zawiadomienia czy wezwania, co wskazuje, że organ nieprawidłowo interpretuje pojęcia utrudniania i uniemożliwiania.

Nieuzasadnione było zatem ukaranie skarżącego w trybie art. 103 ustawy.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył, co następuje :

Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia prawa materialnego mającego wpływ na wynik sprawy lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu stosownie do art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), dalej ppsa.

W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły, wobec czego skarga podlegała oddaleniu.

Poddaną kontroli Sądu decyzją Główny Inspektor Sanitarny, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 103 ust. 1 pkt 7 i ust. 2 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia, dalej ustawa, utrzymał w mocy decyzję [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego wymierzającą karę pieniężną w kwocie 5000 zł, wobec uniemożliwienia przeprowadzenia urzędowej kontroli żywności w barze "[...]" przy ul. [...] w [...].

Wskazać zatem trzeba, że stosownie do art. 3 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 882/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie kontroli urzędowych przeprowadzonych w celu sprawdzenia zgodności z prawem paszowym i żywnościowym oraz regułami dotyczącymi zdrowia zwierząt i dobrostanu zwierząt (Dz. Urz. L 119 z 30 kwietnia 2004 r., Dz. Urz. UE - Polskie wydanie specjalne, rozdz. 3, t. 45, str. 200, ze zm.) kontrole urzędowe przeprowadzane są bez wcześniejszego uprzedzenia, z wyjątkiem takich przypadków jak audyt, w których jest konieczne uprzednie zawiadomienie podmiotu prowadzącego przedsiębiorstwo paszowe lub żywnościowe. Kontrole urzędowe mogą być również przeprowadzane ad hoc.

Nadto, organom urzędowej kontroli żywności, w związku z przeprowadzeniem urzędowych kontroli, przysługuje prawo m.in. wstępu do pomieszczeń zakładu o każdej porze oraz przeglądania ksiąg i innych dokumentów kontrolowanego zakładu, jak stanowi art. 76 ww. ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia.

Wspólnotowe prawo żywnościowe jak i prawo krajowe przyznaje zatem organom urzędowej kontroli żywności szerokie uprawnienia. Zakres kompetencji kontrolnych w obszarze bezpieczeństwa żywności jest ściśle związany z celem tych kontroli, które służą przede wszystkim zapewnieniu zdrowia i życia konsumentów. Szerokie kompetencje kontrolne przyznane właściwym organom mają również na celu zapewnienie skuteczność kontroli, a w konsekwencji umożliwienie realizacji wspomnianego celu.

W świetle zarzutów skargi dodać trzeba, że znajomość przepisów prawa żywnościowego, a więc i procedur kontrolnych na wszystkich etapach produkcji, przetwarzania i dystrybucji jest obowiązkiem każdego z podmiotów działających na rynku spożywczym (art. 17 ust. 1 rozporządzenia nr 178 /2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 ustanawiającego ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołującego Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiające procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności (Dz.U.U.E.L.2002.31.1).

Obowiązek spełniania przez przedsiębiorcę określonych przepisami prawa warunków wykonywania działalności gospodarczej, w szczególności dotyczących ochrony przed zagrożeniem życia i zdrowia na gruncie przepisów krajowych formułuje zaś art. 18 ustawy z dnia 2 lipca 2004 o działalności gospodarczej (Dz.U.2010.220.1447 ze zm.). Znajomość procedur kontrolnych przy produkcji i sprzedaży środków spożywczych bez wątpienia zaliczyć należy do podstawowych warunków prowadzenia tego rodzaju działalności, zmierzają one bowiem – jak już zaznaczono wyżej – do ochrony życia i zdrowia ludzkiego.

Zaznaczenia wymaga, że ogólne zasady kontroli działalności gospodarczej przedsiębiorcy, zawarte w cyt. ustawie o swobodzie działalności w przepisach art. 77 - 84 podlegają ograniczeniom. Pierwszeństwo mają bowiem przepisy prawa unijnego, jak stanowi art. 77 ust. 1 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, przez co nie znajduje zastosowania zasada z art. 79 tej ustawy o zawiadomieniu przedsiębiorcy o zamiarze wszczęcia kontroli. Art. 77 ust. 2 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej wskazuje natomiast, że w zakresie nieuregulowanym w niniejszym rozdziale (Rozdział 5 pt. Kontrola działalności gospodarczej przedsiębiorcy) stosuje się przepisy ustaw szczególnych. Oznacza to, że w pozostałym zakresie zastosowanie znajdują przepisy ustawy o działalności gospodarczej. Tryb przeprowadzania urzędowych kontroli nie został określony w ustawie o bezpieczeństwie żywności i żywienia.

Należy zatem odwołać się do art. 80 ust. 1 ustawy o działalności gospodarczej. Przepis ten wskazuje, że czynności kontrolnych dokonuje się w obecności kontrolowanego lub osoby przez niego upoważnionej. Wobec powyższego - co do zasady ( wyjątki określa ust. 2 ) - organ kontrolujący ma obowiązek zwrócenia się do kontrolowanego o wzięcie udziału w kontroli, bądź zapewnienie uczestnictwa innej, upoważnionej osoby.

Istotne jest przy tym, że na mocy ust. 3, podmiot kontrolowany jest obowiązany do pisemnego wskazania osoby upoważnionej do reprezentowania go w trakcie kontroli, w szczególności w czasie jego nieobecności. Chodzi zatem nie tylko o osobę uprawnioną do składania (lub przyjmowania) oświadczeń woli oraz wiedzy, ale i o jedną z najistotniejszych kwestii w praktyce - o osobę ułatwiającą przedstawicielom organów kontrolujących przeprowadzenie kontroli, czy to poprzez umożliwienie korzystania z niezbędnej dokumentacji i materiałów oraz środków technicznych i lokalowych, a także udzielanie wyjaśnień. Upoważnienia dla osoby uprawnionej do obecności w trakcie kontroli, jak też dla osoby uprawnionej do reprezentowania przedsiębiorcy podczas przeprowadzania kontroli powinny być przechowywane przez przedsiębiorcę w jego siedzibie (wraz z książką kontroli oraz protokołami kontroli) i udostępniane na żądanie organu kontrolującego (tak art. 81 ust. 1 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej).

Na marginesie dodać należy, że podmiot, który w zakresie wykonywanej działalności gospodarczej nie wykonuje obowiązku pisemnego wskazania osoby upoważnionej do reprezentowania w trakcie kontroli, podlega karze grzywny (art. 601 § 7 Kodeksu wykroczeń).

Zgodnie zaś z ust. 5. art. 80 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej - w którym skarżący upatrywał możliwości przeprowadzenia kontroli - w razie nieobecności kontrolowanego lub osoby przez niego upoważnionej albo niewykonania przez kontrolowanego obowiązku, o którym mowa w ust. 3, czynności kontrolne mogą być wykonywane w obecności innego pracownika kontrolowanego, który może być uznany za osobę, o której mowa w art. 97 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny, lub w obecności przywołanego świadka, którym powinien być funkcjonariusz publiczny, niebędący jednak pracownikiem organu.

W okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy pracownicy organu nie przeprowadzili kontroli przewidzianej na dzień 27 lipca 2012r., pomimo możliwości jakie daje art. 80 ust. 5 ustawy o działalności gospodarczej, jak utrzymywał skarżący.

Należy mieć jednak na uwadze, że urzędowa kontrola żywności nie ogranicza się do samego wstępu do zakładu o każdej porze, czy badania procesów technologicznych i receptur w nim stosowanych (art. 76 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy), ale obejmuje również przeglądanie ksiąg i innych dokumentów kontrolowanego zakładu, jeżeli jest to niezbędne ze względu na cel przeprowadzanej kontroli, a także podejmowanie innych czynności niezbędnych do wyjaśnienia sprawy, zgodnie z zakresem uprawnień w ramach urzędowych kontroli żywności (...), o czym stanowi wprost art. 76 ust. 1 pkt 3 i 4 ustawy. Urzędowe kontrole obejmują również, jak stanowi art. 10 ust 2 pkt g rozporządzenia WE nr 882/2004 rozmowy z podmiotami prowadzącymi przedsiębiorstwa żywnościowe oraz z ich pracownikami.

Wobec treści powołanych regulacji brak zgody skarżącego nie stanowił wprawdzie sam w sobie przeszkody do przeprowadzenia kontroli, niemniej odmowa upoważnienia pracownika, nawet z udziałem funkcjonariuszy Policji – w ocenie Sądu – uniemożliwiała skontrolowanie baru "[...]" w pełnym zakresie tj. przeglądania całej dokumentacji zakładu, czy kontroli pomieszczeń, które pod nieobecność właściciela, mógł udostępnić tylko upoważniony pracownik, jak i przeprowadzenie rozmów z pracownikami.

Z akt sprawy wynika, że pracownica baru K. W. w obecności policjantów oświadczyła, iż nie jest osobą uprawnioną do wpuszczenia na teren lokalu pracowników Sanepidu w celu przeprowadzania kontroli, gdyż na miejscu nie ma właściciela (protokół kontroli sanitarnej z dnia [...].07.2012r, pismo Komendanta Komisariatu Policji w [...] z dnia [...].09.2012r.).

Stanowisko organów zasługiwało zatem na aprobatę. W świetle powyższych regulacji nieuprawnione jest, aby podmiot kontrolowany proponował inny termin przeprowadzenia kontroli, niż wyznaczony przez organ kontrolujący, czy decydował o zakresie kontroli, co sugerowała strona, wskazując na możliwość zbadania dokumentacji zakładu w późniejszym terminie.

Ponadto, z materiału dowodowego nie wynika, aby celem kontroli wyznaczonej na dzień [...] lipca 2012r. było bezpośrednie zagrożenie życia i zdrowia ludzkiego, jak podnosił skarżący argumentując, że organy mogły przeprowadzić kontrolę w oparciu o art. 80 ust. 2 pkt 4 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej.

Opisane zachowanie skarżącego wypełnia przesłankę uniemożliwienia przeprowadzenia urzędowej kontroli żywności, o której mowa w art. 103 ust. 7 ustawy, bez konieczności odwoływania się do definicji słownikowych. W konsekwencji zarzut skargi dotyczący naruszenia powyższego przepisu również nie zasługiwał na uwzględnienie, skoro utrudnienie lub uniemożliwienie przeprowadzenia urzędowej kontroli żywności, zagrożone jest sankcją kary pieniężnej wymierzonej do wysokości trzydziestokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej za rok poprzedzający, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego.

Wysokość nałożonej kary również nie budzi wątpliwości Sądu. Organ uwzględnił przy jej wymierzaniu zarówno umyślne działanie skarżącego, wysoki stopień zagrożenia, jak i dotychczasową działalność zakładu na rynku spożywczym.

Z podanych przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a, skargę oddalił.