Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 316/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-04-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Dyrektor Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad
Treść wyniku: Uchylono postanowienie I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 17 pkt 7, art. 7 ust. 1 pkt 1, art. 3 ust. 1, art. 24 ust. 1, art. 4 ust. 3, art. 14 ust. 6, art. 15 ust. 3 pkt 4b
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
article: art. 106
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska, Sędziowie Sędzia WSA Alina Balicka, Sędzia WSA Aneta Dąbrowska (spr.), Protokolant sekr. sąd. Izabela Urbaniak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 kwietnia 2012 r. sprawy ze skargi Prezydenta Miasta P. na postanowienie Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] grudnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego I. uchyla zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] października 2011 r. nr [...]; II. zasądza od Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad na rzecz skarżącego Prezydenta Miasta P. kwotę 340 (trzysta czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad postanowieniem z [...] grudnia 2011 r. - zaskarżonym skargą przez Prezydenta Miasta P. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - utrzymał w mocy własne postanowienie z [...] października 2011r., którym odmówiono uzgodnienia projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów przyautostradowych w rejonie F. i K. w P. zainicjowanego uchwałą Rady Miasta P. nr [...] z dnia [...] kwietnia 2005r. w sprawie przystąpienia do sporządzenia przedmiotowego planu.

Stan sprawy przedstawia się następująco:

Prezydent Miasta P. pismem z 21 września 2011 r. - działając "na podstawie art. 17 pkt 7 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717, ze zm.) w zw. z art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 25 czerwca 2010r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 130, poz. 871)" - wystąpił o uzgodnienie projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów przyautostradowych w rejonie F. i K. w P. wywołanego uchwałą Rady Miasta P. nr [...] z [...] kwietnia 2005r. [...]. Ustalił termin dokonania uzgodnienia w dniach od 28 września 2011 r. do 19 października 2011r.". Nadto przytoczył treść art. 25 ust. 2 ww ustawy. Do pisma załączono płytę CD zawierającą projekt tekstu planu i rysunku oraz prognozę oddziaływania na środowisko.

Opisane podanie wpłynęło do Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad 23 września 2011r.

Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad pismem z 12 października 2011r. - będącym odpowiedzią na podanie Prezydenta z 21 września 2011 r. - po zapoznaniu się z projektem planu wniósł siedem uwag.

Prezydent Miasta P. w dniu [...] października 2011 r. wniósł o ponowne rozpatrzenie sprawy, domagając się uchylenia zaskarżonego stanowiska i orzeczenia co do istoty sprawy, ewentualnie przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia.

GDDKiA postanowieniem z [...] października 2011r. odmówił uzgodnienia projektu planu, zgłaszając uwagi w zakresie planowanego zagospodarowania terenu pasa drogowego autostrady płatnej [...] oraz terenów przyległych do tego pasa, wskazując iż:

1) plan zagospodarowania przestrzennego nie powinien obejmować swym

zasięgiem terenów znajdujących się w liniach rozgraniczających autostrady [...];

wykorzystanie dróg serwisowych leżących w pasie drogowym autostrady [...] dla celów skomunikowania terenów przyległych do autostrady możliwe jest pod warunkiem podpisania odpowiedniego porozumienia;

określenie minimalnej odległości od zewnętrznej krawędzi jezdni autostrady płatnej [...], w jakiej należy lokalizować obiekty budowlane nie przeznaczone na pobyt ludzi poza terenem zabudowy winno wynosić 50 m;

wskazane jest dodanie zapisu odnoszącego się do lokalizacji zabudowy z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi od zewnętrznej krawędzi jezdni w odległości:

150 m dla wielokondygnacyjnych obiektów budowlanych z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi,

120 m dla jednokondygnacyjnych obiektów budowlanych z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi;

wyklucza się możliwość umieszczania na terenie objętym planem urządzeń reklamowych i szyldów skierowanych do użytkowników autostrady lub mogących rozpraszać ich uwagę;

prowadzenie infrastruktury technicznej nie związanej z funkcjonowaniem drogi należy przewidzieć poza pasem drogowym autostrady.

Prezydent pismem z 7 listopada 2011 r. wniósł o ponowne rozpatrzenie

sprawy.

GDDKiA postanowieniem z [...] grudnia 2011 r. - w wyniku rozpoznania wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy - utrzymał w mocy własne postanowienie z [...] października 2011r., podtrzymując zawartą w nim argumentację.

Prezydent Miasta P. w skardze wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego je postanowienia z [...] października 2011 r. oraz zasądzenie od strony przeciwnej na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie:

1) art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy o samorządzie gminnym oraz art. 3 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (dalej w skrócie: u.p.z.p.) - przez nieuzasadnioną ingerencją w sferę zadań własnych gminy a w konsekwencji nieuzasadnione ograniczenie jej władztwa planistycznego;

2) art. 106 Kodeksu postępowania administracyjnego w zw. z art. 24 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - przez naruszenie formy i zakresu uzgodnień, w tym poprzez brak podstawy prawnej dla wskazanych przez organ warunków uzgodnienia.

W uzasadnieniu skargi wskazano m. in., iż:

- po pierwsze w myśl art. 106 § 5 K.p.a. stanowisko organu uzgadniającego powinno być wyrażane w formie postanowienia i postanowienie winno spełniać wymogi wynikające z art. 124 K.p.a. Tymczasem w niniejszym postępowaniu organ uzgadniający zajął stanowisko w przepisanej formie, jaką jest postanowienie dopiero wówczas, gdy Prezydent Miasta P. wniósł "zażalenie". W niniejszej sprawie organ uzgadniający wykorzystał fakt złożenia przez Prezydenta Miasta P. "zażalenia" oraz zawarte w nim argumenty do naprawienia uchybień jakich dopuścił się w toku postępowania uzgodnieniowego. W szczególności organ uzgadniający zajął stanowisko w przepisanej formie jaką jest postanowienie. W wyniku złożonego zażalenia organ powinien utrzymać w mocy swoje stanowisko albo uzgodnić projekt planu pozytywnie. W niniejszej sprawie organ uzgadniający wydał postanowienie, które powinien był wydać już za pierwszym razem, tj. wtedy gdy zajął stanowisko w przedmiocie uzgodnienia projektu planu miejscowego;

- po drugie organ uzgadniający nie może wyjść poza ustawowo określony zakres uzgodnienia, a oceny dokonuje z punktu widzenia przepisów prawa powszechnie obowiązującego, regulującego daną kwestię. Tymczasem w niniejszej sprawie stawiane przez organ uzgadniający warunki uzgodnienia i w konsekwencji samo rozstrzygnięcie organu, nie znajdują podstaw prawnych;

- po trzecie nie ma powszechnie obowiązującego przepisu prawa, który zabraniałby objęcia projektem planu miejscowego terenów leżących w liniach rozgraniczających autostrady. Nie można przy braku stosownych przepisów samowolnie dokonywać kwalifikacji danych terenów jako tych które nie podlegają władztwu planistycznemu gminy. Gdyby wolą ustawodawcy miało być wyłączone z projektu planu, posłużyłby się on konstrukcją analogiczną, do tej którą ustanowił w zakresie terenów zamkniętych o których mowa w art. 4 ust. 3 i art. 14 ust.6 u.p.z.p. Natomiast z samego faktu, iż dla terenu wydano decyzję lokalizacyjną autostrady [...], bądź też jakąkolwiek inną decyzję administracyjną, nie można wnioskować, iż gminie nie przysługuje na tym terenie władztwo planistyczne. Nie można zgodzić się ze stanowiskiem organu uzgadniającego, iż przepisem, który pozbawia gminę władztwa planistycznego jest art. 25 ust. 1 ustawy o autostradach płatnych. Wskazać należy, iż intencją tego przepisu było umożliwienie lokalizacji autostrady bez konieczności stosowania procedury planistycznej lub procedury ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji celu publicznego, przewidzianych w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Przepis ten nie odnosi się jednak do możliwości projektowania przeznaczenia terenów objętych decyzją lokalizacyjną;

- po czwarte powołany przez organ uzgadniający art. 15 ust. 3 pkt 4b u.p.z.p., dodany został ustawą z dnia 25 czerwca 2010 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej oraz ustawy ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. z 2010 r. Nr 130, poz. 871). Ustawa ta weszła w życie w dniu 21 października 2010r. Zgodnie z art. 4 ust. 2 tej ustawy do miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego oraz studiów uwarunkowań kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, w stosunku do których podjęto uchwałę o przystąpieniu do sporządzania lub zmiany planu lub studium, a postępowanie nie zostało zakończone do dnia wejścia w życie ustawy, stosuje się przepisy dotychczasowe. Projekt miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów przyautostradowych w rejonie F. i K. w P. jest sporządzany na podstawie uchwały Rady Miasta Poznania Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2005 r. Oznacza to, iż organ uzgadniający nie może jako podstawy prawnej rozstrzygnięcia podawać art. 15 ust. 3 pkt 4b u.p.z.p., ponieważ przepis ten przy sporządzaniu projektu planu nie znajduje zastosowania. Z ostrożności procesowej wskazano, iż z art. 15 ust. 3 pkt 4b u.p.z.p. nie można wnioskować, że obowiązuje zakaz sporządzania planów miejscowych .dla terenów objętych decyzją o lokalizacji drogi krajowej;

- po piąte ustalenia planu nie stoją w sprzeczności z przepisami rozporządzenia w sprawie przepisów techniczno - budowlanych dotyczących autostrad płatnych;

- po szóste żądanie organu, aby w projekcie planu wprowadzić zmiany przez określenie "minimalnej odległości od zewnętrznej krawędzi jezdni autostrady płatnej [...], w jakiej należy lokalizować obiekty budowlane nie przeznaczone na pobyt ludzi poza terenem zabudowy jako 50 m" jest pozbawione podstaw prawnych. Obszar objęty projektem planu znajduje się w granicach administracyjnych miasta, a co za tym idzie może stanowić teren zabudowy, na którym, zgodnie z art. 43 ust. 1 ustawo o drogach publicznych obiekty budowlane przy autostradzie w terenie zabudowy powinny być usytuowane w odległości nie mniejszej niż 30 m od zewnętrznej krawędzi jezdni;

- po siódme nie znajduje podstaw prawnych żądanie organu uzgadniającego wprowadzenia do projektu planu zapisu, iż "zabudowę z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi należy lokalizować w odległościach od zewnętrznej krawędzi jezdni wynoszących: 150 m dla wielokondygnacyjnych obiektów budowlanych z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi i min 120 m dla jednokondygnacyjnych obiektów budowlanych z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi". Z § 11 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690 z późn. zm.) wynika, że zasadą jest wznoszenie budynku z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi poza zasięgiem zagrożeń i uciążliwości określonych w przepisach odrębnych. Ustawodawca dopuszcza jednak możliwość wznoszenia budynków w tym zasięgu, gdy zastosowane będą środki techniczne zmniejszające uciążliwości poniżej poziomu ustalonego w tych przepisach. Dopiero na etapie pozwolenia na budowę należy dokonać oceny czy zastosowane zostaną środki techniczne zmniejszające uciążliwości poniżej ustalonego przepisami poziomu;

- po ósme nie znajduje podstaw prawnych żądanie organu wprowadzenia do projektu planu zakazu umieszczania na terenie objętym planem urządzeń reklamowych i szyldów skierowanych do użytkowników autostrady lub mogących rozpraszać ich uwagę. Regulacje dotyczące lokalizacji reklam na terenach dróg i w ich sąsiedztwie zawarte są w Umowie europejskiej o głównych drogach ruchu międzynarodowego AGR pkt VII.4 (Dz. U. Z 1985 r. nr 10, poz. 35) oraz w ustawie o drogach publicznych z 21 marca 1985 r. z późn. zmianami (Dz. U. Z 2007 roku nr 19, poz. 115). Zgodnie z Rozporządzeniem Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie zasad techniki prawodawczej w przepisach prawa miejscowego nie powiela się ustaleń zawartych w przepisach wyższych rangą. Dodatkowo wskazać należy, iż w celu uregulowania problemów dotyczących lokalizacji urządzeń reklamowych w ustaleniach projektu planu wprowadzono zakaz lokalizacji urządzeń reklamowych jako wolno stojących, dopuszczono jedynie lokalizację ww. urządzeń na elewacjach budynków, określając ich powierzchnię. Natomiast dopuszczono lokalizację szyldów rozumianych jako oznaczenie jednostki organizacyjnej łub przedsiębiorcy, ich siedzib lub miejsc wykonywania działalności, niebędących urządzeniem reklamowym.

Reasumując skarżący uznał, iż odmowa uzgodnienia jest niedopuszczalną ingerencją w działalność gminy poprzez istotne ograniczenie jej samodzielności planistycznej.

Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad - w odpowiedzi na skargę - wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonym postanowieniu. W uzasadnieniu odpowiedzi wyjaśnił m. in., iż w prowadzonym postępowaniu organ zajął stanowisko w przepisanej formie, jaką jest postanowienie, nie wskutek zażalenia wniesionego przez Prezydenta Miasta P. i wykorzystując ten fakt, lecz uczynił to stosując przewidziane ku temu przepisy i umożliwiając tym samym "zaskarżenie" postanowienia w przewidzianej prawem formie, czyli wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Zdaniem organu nie było możliwości prawnych do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy na pismo Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z [...] października 2011r. Po wydaniu postanowienia z dnia [...] października 2011 r. i wniesieniu przez Prezydenta Miasta P. wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, zostało w sposób prawidłowy wydane postanowienie z dnia [...] grudnia 2011 r. utrzymujące w mocy zaskarżone postanowienie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m. in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012, poz. 270) - dalej w skrócie: P.p.s.a., sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego.

Sąd, badając legalność zaskarżonego postanowienia w oparciu o wyżej powołane przepisy i w granicach sprawy, uwzględnił skargę. W konsekwencji uznał, iż postanowienie Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z [...] grudnia 2011 r. i poprzedzające je postanowienie z [...] października 2011 r. naruszają prawo w stopniu kwalifikującym je do wyeliminowania z obrotu prawnego.

Zaskarżone postanowienie wydane zostało w warunkach określonych art. 17 pkt 6 lit. b ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717, ze zm.) - dalej w skrócie: u.p.z.p., stanowiącym, że wójt, burmistrz albo prezydent miasta po podjęciu przez radę gminy uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego występuje o uzgodnienie projektu planu z właściwym zarządcą drogi, jeżeli sposób zagospodarowania gruntów przyległych do pasa drogowego lub zmiana tego sposobu mogą mieć wpływ na ruch drogowy lub samą drogę. Zacytowana norma obowiązuje w powyższym brzmieniu od 21 października 2010r. Tymczasem zaskarżone postanowienie winno być wydane w warunkach określonych w art. 17 pkt 7 d wyżej powołanej ustawy, czyli w brzmieniu obowiązującym przed 21 października 2010r., zgodnie z art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 25 czerwca 2010 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ustawy o Państwowej

Inspekcji Sanitarnej oraz ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. Nr 130, poz. 871). Norma ta stanowi bowiem, iż do miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego oraz studiów uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, w stosunku do których podjęto uchwałę o przystąpieniu do sporządzania lub zmiany planu lub studium, a postępowanie nie zostało zakończone do dnia wejścia w życie ustawy, stosuje się przepisy dotychczasowe. W przypadku przedmiotowego projektu planu uchwałę o przystąpieniu do sporządzenia planu, jak wynika z przedstawionego stanu sprawy - podjęto [...] kwietnia 2005r. Zatem, jeżeli w dalszej części uzasadnienia będzie mowa o regulacjach wynikających z ustawy z 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, to należy mieć na uwadze, iż są to regulacje przytaczane w brzmieniu dotychczasowym, czyli sprzed 21 października 2010r.

Stosownie do:

1) art. 17 ust. 7 lit. d u.p.z.p. wójt, burmistrz albo prezydent miasta po podjęciu przez radę gminy uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego uzgadnia projekt planu z właściwym zarządcą drogi, jeżeli sposób zagospodarowania gruntów przyległych do pasa drogowego lub zmiana tego sposobu mogą mieć wpływ na ruch drogowy lub samą drogę;

2) art. 24 ust. 1 u.p.z.p. organ, o którym mowa art. 17 pkt 7, w zakresie swojej właściwości rzeczowej lub miejscowej, uzgadnia, na swój koszt, odpowiednio projekt planu miejscowego. Uzgodnień dokonuje się w trybie art. 106 Kodeksu postępowania administracyjnego;

3) art. 25 ust. 1 i ust. 2, prezydent miasta ustala termin dokonania uzgodnienia, o którym mowa w art. 17 pkt 6 i 7, nie krótszy niż 21 dni od dnia udostępnienia projektu planu miejscowego wraz z prognozą oddziaływania na środowisko (ust. 1); nieprzedstawienie stanowiska lub warunków, o których mowa w art. 24 ust. 2, w terminie, o którym mowa w ust. 1, uważa się za równoznaczne odpowiednio z uzgodnieniem projektu (ust. 2).

Prezydent Miasta P., kierując się wskazaną w pkt 1 regulacją, a zarazem powołując się na nią we wniosku z 21 września 2011r. wystąpił do zarządcy autostrady [...], tj. Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad o uzgodnienie projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów przyautostradowych w rejonie F. i K. w P. Wniosek ten wpłynął do Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad 23 września 2011 r. Do wniosku załączono (na płycie CD) projekt planu wraz z prognozą oddziaływania na środowisko, co jest równoznaczne z udostępnieniem projektu planu wraz z prognozą oddziaływania na środowisko, czego wymaga art. 25 ust. 1 u.p.z.p. W przedmiotowym wniosku ustalono też termin dokonania uzgodnienia przez Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad, do 19 października 2011r., również zgodnie z brzmieniem art. 25 ust. 1 u.p.z.p., który wymaga wyznaczenia terminu nie krótszego niż 21 dni od dnia udostępnienia projektu planu wraz z prognozą. Wyznaczony na uzgodnienie termin był 26 dniem - licząc od dnia doręczenia Generalnemu Dyrektorowi wniosku o dokonanie uzgodnienia, które miało miejsce 23 września 2011r.

Mając na względzie powyższe wskazać należy, iż bez wątpienia pismo Prezydenta Miasta P. z 21 września 2011r. było wnioskiem o uzgodnienie złożonym w trybie art. 17 ust. 7 lit. d u.p.z.p., w którym zakreślono organowi termin do dokonania uzgodnienia na dzień 19 października 2011 r. Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad zajął stanowisko w formie wymaganej art. 106 § 5 K.p.a., czyli postanowienia, w dniu [...] października 2011 r. odmawiając uzgodnienia i formułując uwagi do przedstawionego do uzgodnienia projektu planu. Powyższe wskazuje na fakt, iż Generalny Dyrektor nie przedstawił swojego stanowiska w terminie ustalonym do dokonania uzgodnienia przez Prezydenta Miasta P., czyli do 19 października 2011 r. Skoro postanowienie to zostało wydane po wskazanej dacie, to mają do niego zastosowanie konsekwencje, o których mowa w art. 25 ust. 2 u.p.z.p. Użycie w art. 25 ust. 2 zwrotu "uważa się" powoduje skutek prawny z mocy ustawy, niezależnie od działań organu uzgadniającego. Z upływem dnia 19 października 2011 r., z mocy ustawy, projekt planu uważa się za równoznaczny z uzgodnieniem, co dla organu oznacza, że został on uzgodniony. Skutek, o którym mowa w art. 25 ust. 2 u.p.z.p. jest następstwem niezachowania wyznaczonego stosownie do art. 25 ust. 1 terminu dokonania uzgodnienia.

Nadto z akt sprawy wynika jeszcze jedna okoliczność, mianowicie taka, iż Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad "pismem" z 12 października 2011r. odpowiedział na wniosek Prezydenta z 21 września 2011r., również formułując w nim uwagi pod adresem przedstawionego do uzgodnienia projektu planu (w zasadzie tożsame z punktami postanowienia z [...] października 2011r.). Stanowisko to zostało zaskarżone przez skarżącego wnioskiem z 24 października 2011 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy, który winien zostać załatwiony w formie procesowej dopuszczalnej przez Kodeks postępowania administracyjnego.

W tym stanie rzeczy Sąd - na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. a w zw. z art. 135 P.p.s.a. oraz art. 200 i 205 § 2 P.p.s.a. - orzekł jak w sentencji.