Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 26/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2008-02-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6321 Zasiłki stałe
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy: article: art. 7, art. 8, art. 77 par. 1, art. 80
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Dnia 15 lutego 2008 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska, Sędzia NSA Grzegorz Szkudlarek, Protokolant Asystent sędziego Beata Czyżewska, Po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 lutego 2008 r. przy udziale - sprawy ze skargi W. G. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienie środka odwoławczego uchyla zaskarżone postanowienie.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia [...] r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł., po rozpatrzeniu odwołania W.G. od decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] Nr [...] w sprawie zwrotu nienależnie pobranego zasiłku stałego, na podstawie art. 134 w związku z art. 57 §1 oraz art. 129 §2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.), stwierdziło uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...].

W uzasadnieniu organ wyjaśnił, iż decyzją z dnia [...] Prezydent Miasta Ł. uznał za nienależnie pobrany zasiłek stały wypłacony W.G. i jednocześnie zażądał jego zwrotu. Pismem z dnia 22 lutego 2007r. Pan G. odwołał się od przedmiotowej decyzji. Jednakże zgodnie z treścią art. 129 § 2 Kpa odwołanie wnosi się w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji stronie. Z akt sprawy wynika zaś, że zaskarżona decyzja Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] r. doręczona została W.G. w dniu 1 lutego 2007 r., a zatem termin do zaskarżenia rozstrzygnięcia upłynął w dniu 15 lutego 2007 r. Odwołanie W.G. opatrzone datą 22 lutego 2007 r. złożone zostało w Kancelarii Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej Filia Ł. – Ś. w dniu 27 lutego 2007 r., czyli po upływie ustawowego terminu.

Na powyższe postanowienie W.G. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, który wyrokiem z dnia 10 lipca 2007r., sygn. akt II SA/Łd 503/07, uchylił zaskarżone postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] oraz stwierdził, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku. Udzielając wskazówek co do dalszego postępowania Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zobowiązał organ administracji do ustalenia w sposób nie budzący wątpliwości, jaka decyzja była przedmiotem zaskarżenia oraz w jakiej dacie została doręczona skarżącemu. Zdaniem Sądu wyjaśnienia wymagała także kwestia, czy odwołanie zostało złożone przez W.G. osobiście, czy też za pośrednictwem poczty.

Postanowieniem z dnia [...] r. Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł., po ponownym rozpatrzeniu odwołania W.G. od decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] r. w przedmiocie zwrotu nienależnie pobranego świadczenia, stwierdziło uchybienie terminu do wniesienia odwołania.

Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie organ przypomniał dotychczasowy przebieg postępowania, podkreślił, iż sprawa była już przedmiotem kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, który wyrokiem z dnia 10 lipca 2007r. uchylił zaskarżone postanowienie z dnia [...], skutkiem czego odwołanie W.G. zostało ponownie rozpoznane. Wskazał, iż w pisemnych motywach orzeczenia Sąd podniósł, iż organ administracji nie wyjaśnił w sposób należyty, kiedy została doręczona skarżącemu decyzja organu administracji I instancji. Zdaniem Sądu potwierdzenie odbioru przesyłki znajdujące się w aktach administracyjnych nie może być traktowane za wystarczające do ustalenia daty doręczenia decyzji organu I instancji stronie, ponieważ brak w nim wskazania, jaka przesyłka była doręczona W.G. w dniu 1 lutego 2006 r. (brak numeru i daty decyzji). Sąd wskazał, iż organ odwoławczy, stwierdzając uchybienie terminu do wniesienia odwołania, nie podjął trudu wyjaśnienia tej okoliczności. Nie zajął się także ustaleniem rzeczywistej daty wniesienia odwołania zaś z akt nie wynika, czy odwołanie od tej decyzji zostało złożone osobiście przez skarżącego, czy też za pośrednictwem poczty. Na odwołaniu znajduje się bowiem prezentata, w której wskazano jedynie datę wpływu odwołania do organu, brak natomiast jakiejkolwiek innej adnotacji, co powoduje, iż nie można wykluczyć, że strona nadała odwołanie za pośrednictwem poczty, nie przekraczając terminu do jego wniesienia. Sąd dostrzegł również, iż w odwołaniu skarżący jako przedmiot zaskarżenia wskazał decyzję nr [...], zaś decyzja dotycząca zwrotu zasiłku stałego oznaczona jest numerem [...]. W takim przypadku organ niewątpliwie powinien wyjaśnić wątpliwości, od której decyzji odwołuje się W.G., poprzez wezwanie go do wypowiedzenia się w tym przedmiocie.

Dalej Kolegium wyjaśniło, iż stosując się do wytycznych Sądu wezwało W.G. do skonkretyzowania pisma z dnia 22 lutego 2007 roku przez wskazanie decyzji, która jest przedmiotem odwołania i udzielenie informacji, co do sposobu wniesienia pisma z dnia 22 lutego 2007 r. Do Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej zwrócono się zaś o udzielenie informacji oraz przedstawienie dowodów, iż załączone do akt administracyjnych potwierdzenie odbioru przesyłki dotyczy doręczenia decyzji z dnia [...], czy w przedmiotowym okresie kierowano do W.G. za pośrednictwem poczty jakąkolwiek inną korespondencję, zajęcie stanowiska, czy odwołanie W.G. datowane na dzień 22 lutego 2007r. zostało wniesione bezpośrednio do organu, czy też za pośrednictwem poczty oraz o udzielenie informacji czy Prezydent Miasta Ł. wydał decyzję opatrzoną nr [...]. W odpowiedzi na wezwanie organu administracji W.G. podał, że przedmiotem odwołania jest decyzja Nr [...], która została mu doręczona w dniu 14 lutego 2007 r. wraz z pismem do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Nr [...]. W załączeniu strona przedłożyła kserokopię koperty, która miała zawierać wyżej wskazane pismo oraz zaskarżoną decyzję. W.G. oświadczył ponadto, iż odwołanie od decyzji złożył osobiście w dniu 27 lutego 2007 r. Z kolei Kierownik Filii Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej Ł.-Ś. poinformował, że w miesiącach styczniu i lutym 2007 roku na adres strony zostały wysłane trzy listy polecone, a mianowicie w dniu 30 stycznia 2007 r. przesyłka zawierająca zaskarżoną decyzję – doręczona w dniu 1 lutego 2007 r., w dniu 7 lutego 2007 r. przesyłka zawierająca pismo [....] z dnia [...]roku i w dniu 16 lutego 2007 r. przesyłka zawierająca pismo nr [...] z dnia [...] r. Wyjaśnił, iż odwołanie od zaskarżonej decyzji W.G. złożył osobiście w dniu 27 lutego 2007 r. Decyzja, której numer został powołany w odwołaniu w żaden sposób nie dotyczy przedmiotu prowadzonego postępowania, jak i osoby W.G.

Reasumując Kolegium podkreśliło, iż niewątpliwie przedmiotem odwołania strony jest decyzja z dnia [...] r. Nr [...], a samo odwołanie zostało złożone osobiście w organie I instancji w dniu 27 lutego 2007 r. Poza sporem pozostaje również, iż Miejski Ośrodek Pomocy Społecznej Filia Ł.-Ś. skierował do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w Ł. pismo z dnia [...], które zostało przesłane do wiadomości stronie wnoszącej odwołanie, a z pisma tego wynika, iż zaskarżona decyzja nie stanowi załącznika do niego. Organ administracji ustalił, że kierowana do W.G. przesyłka zawarta w kopercie, której kserokopię przedstawiła strona, została nadana w dniu 7 lutego 2007 r. Organ administracji I instancji w dniu 30 stycznia 2007 r. nadał do strony przesyłkę poleconą opatrzoną nr R 133205224. Zdaniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. przesyłka ta mogła zawierać wyłącznie zaskarżoną decyzję. Zgodnie bowiem z zestawieniem przesyłek kierowanych przez organ I instancji do W.G. w okresie tym inna korespondencja do strony nie była kierowana. W aktach sprawy znajduje się ponadto potwierdzenie odbioru przesyłki doręczonej W.G. w dniu 1 lutego 2007 r. która to została opatrzona tożsamym numerem, tj. R 133205224. W świetle powyższego organ II instancji odmówił wiarygodności i mocy dowodowej twierdzeniom strony, co do daty doręczenia zaskarżonej decyzji oraz uznał, że zaskarżona decyzja została doręczona stronie w dniu 1 lutego 2007 r. Stosownie zaś do treści art. 57 § 1 k.p.a. bieg 14-dniowego terminu do złożenia odwołania rozpoczął się w dniu 2 lutego i upłynął w dniu 15 lutego 2007 r.

W.G.wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na powyższe postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...].

Skarżący wyjaśnił, iż przesyłka opatrzona nr R 133205224, odebrana w dnu 1 lutego 2007 r. zawierała decyzję nr [...] z dnia [...], zaś przesyłka nr R 132929630, którą odebrał w dniu 14 lutego 2007 r. zawierała zaskarżoną decyzję nr [...] z dnia [...] oraz pismo nr [...] z dnia [...]. W tym stanie rzeczy odwołanie opatrzone datą 22 lutego 2007 r. zostało wniesione w terminie. Skarżący zaznaczył, iż po otworzeniu koperty natychmiast dopina ją do przesyłki. Powtórzył, iż odwołanie dotyczyło decyzji Nr [...].

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł., podtrzymując stanowisko i argumentację zawarte w zaskarżonym postanowieniu, wniosło o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga jest zasadna.

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola wspomniana sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (§ 2). Sąd nie przejmuje sprawy administracyjnej do końcowego załatwienia, lecz ma jedynie ocenić działalność organu orzekającego.

Sąd administracyjny, uwzględniając skargę, uchyla decyzję w całości albo części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa, dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub też inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jeżeli natomiast zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub innych przepisach - stwierdza nieważność decyzji w całości lub części. Stwierdzenie wydania decyzji z naruszeniem prawa wchodzi zaś w grę, o ile zachodzą przyczyny, określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach (art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej w dalszej części rozważań p.p.s.a.). Po myśli art. 134 § 1 p.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.).

Rozpatrując skargę w tak zakreślonej kognicji oraz analizując dokumenty zawarte w aktach administracyjnych, Sąd dopatrzył się uchybień, które skutkować musiały uchyleniem zaskarżonego postanowienia.

Sprawa uchybienia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] Nr [...] w sprawie zwrotu nienależnie pobranego zasiłku stałego, była już przedmiotem kontroli tutejszego Sądu. Wyrokiem z dnia 10 lipca 2007r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uchylił postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania. Zaskarżone obecnie postanowienie wydane zatem zostało w wyniku ponownego rozpatrzenia odwołania W.G. od decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...]. Z uwagi na powyższe, a w szczególności wobec treści przepisu art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi obecnie prowadzona kontrola będącego przedmiotem skargi postanowienia będzie miała na celu sprawdzenie czy organy administracji wypełniły wskazania Sądu zawarte w uzasadnieniu wyroku z dnia 10 lipca 2007r. w sprawie o sygnaturze akt II SA/Łd 503/07. Zgodnie bowiem z powołanym przepisem art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania, co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Orzeczenie Sądu wywiera bowiem skutki nie tylko w odniesieniu do postępowania sądowoadministracyjnego czy postępowania administracyjnego, ale również w odniesieniu do ewentualnego, przyszłego postępowania administracyjnego i sądowego w danej sprawie. Istotą wskazań zawartych w uzasadnieniu rozstrzygnięcia Sądu jest zapobieżenie w przyszłości popełnieniu tych samych błędów, stwierdzonych w trakcie kontroli zaskarżonego rozstrzygnięcia. Wskazania te nie mają i nie mogą przesądzać sposobu rozstrzygnięcia, nie nakazują organom by wydały konkretny rodzaj aktu prawnego, mają na celu doprowadzenie do wydania orzeczenia zgodnego z prawem, a zatem dążą do zapewnienia przestrzegania zasady legalności. Taka ocena prawna i wskazania, co do dalszego postępowania mogą odnosić się zarówno do samej wykładni prawa materialnego i procesowego, jak i braku wyjaśnień w kontrolowanym postępowaniu administracyjnym istotnych okoliczności stanu faktycznego – pogląd taki wyrażony został m.in. w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 lipca 1999r., sygnatura akt IV SA 1177/97, publ. System Informacji Prawnej LEX, LEX Nr 47301. Rozstrzygając złożoną skargę sąd zobowiązany jest do podporządkowania się wcześniej wyrażonemu przez sąd poglądowi w pełnym zakresie oraz konsekwentnemu reagowaniu w razie stwierdzenia braku zastosowania się przez organ administracji do wskazań w zakresie dalszego postępowania (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 28 października 2005r., sygn.akt VII SA/Wa 401/05, publ. System Informacji prawnej LEX, Lex nr 191319).

Stosując się do powyżej przedstawionego unormowania prawnego badając zaskarżone postanowienie Sąd zobligowany jest do sprawdzenia czy organ administracji, który rozstrzygając sprawę w ponownym postępowaniu dysponował takimi samymi możliwościami w zakresie sposobu rozstrzygnięcia, jakimi dysponował w pierwotnym postępowaniu, oczywiście z ograniczeniami wynikającymi z zasady związania oceną prawną sądu, w pełni zastosował się i wypełnił te wskazania (wyrok NSA w Warszawie z dnia 12 maja 2006r. sygn.akt II OSK 816/05, publ. Lex nr 236445).

Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy należy stwierdzić, iż organy administracji nie zastosowały się i nie uwzględniły wszystkich wytycznych Sądu. Udzielając wskazówek co do dalszego postępowania Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zobowiązał organ administracji do ustalenia w sposób nie budzący wątpliwości, jaka decyzja była przedmiotem zaskarżenia oraz w jakiej dacie została doręczona skarżącemu. Zdaniem Sądu wyjaśnienia wymagała także kwestia, czy odwołanie zostało złożone przez W.G. osobiście, czy też za pośrednictwem poczty.

Stosując się do wskazań Sądu organy administracji przeprowadziły dodatkowe postępowanie wyjaśniające, w toku którego zobowiązały stronę skarżącą do skonkretyzowania odwołania z dnia 22 lutego 2007r. przez wskazanie decyzji, która jest przedmiotem odwołania i wskazanie sposobu wniesienia przedmiotowego pisma do organu. W odpowiedzi W.G. oświadczył, iż odwołanie pomimo błędnego wskazania numeru decyzji, dotyczyło decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] Nr [...] i zostało wniesione osobiście przez skarżącego w kancelarii MOPS Filia Ł.-Ś. w dniu 27 lutego 2007r. Również Miejski Ośrodek Pomocy Społecznej Filia Ł.-Ś., w odpowiedzi na wezwanie organu, potwierdził, że odwołanie z dnia 22 lutego 2007r. zostało złożone bezpośrednio do organu, wyjaśnił także, iż błędnie powołany w odwołaniu numer decyzji, w żaden sposób nie dotyczy przedmiotu prowadzonego postępowania jak również osoby W.G. Dla potwierdzenia organ nadesłał kserokopię z książki, w której rejestrowana jest korespondencja przychodząca do MOPS, w której również jako data złożenia odwołania wskazana jest data 27 luty 2007r. Ustalenia powyższe niewątpliwie stanowią wypełnienie wskazań Sądu zawartych w wyroku, nie budzi już bowiem wątpliwości tak sposób złożenia odwołania jak i numer decyzji, której dotyczy.

Jednakże nadal budzi zastrzeżenia kwestia wyjaśnienia daty doręczenia decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] Nr [...], gdyż zarówno strona jak i organ wskazują inną datę doręczenia przedmiotowego rozstrzygnięcia. Zmierzając do jednoznacznego ustalenia daty doręczenia przedmiotowej decyzji, organ zwrócił się do MOPS o udzielenie informacji oraz przedstawienie dowodów, iż załączone [...], czy kierowano do skarżącego inną korespondencję w tym okresie. W odpowiedzi, Kierownik MOPS Filia Ł.-Ś. wyjaśnił, że w okresie styczeń – luty na adres skarżącego zostały wysłane trzy listy polecone, a mianowicie w dniu 30 stycznia 2007r. przesyłka zawierająca zaskarżoną decyzję i doręczona stronie w dniu 1 lutego 2007r. następnie w dniu 7 lutego 2007r. przesyłka z pismem nr [...] z dnia [...] i w dniu 16 lutego 2007r. przesyłka z pismem nr [...] z dnia [...]. Powyższe nie znajduje jednak potwierdzenia w materiale dowodowym zgromadzonym w aktach administracyjnych sprawy, z których wynika chociażby, iż w dacie [...] zostały wydane przez Prezydenta Miasta Ł. trzy decyzje dla W.G. i tylko na jednej z nich widnieje adnotacja "wysłano 29.01.07 polec.". Z żadnego innego dokumentu, pisma nie wynika by rzeczywiście w dacie 30 stycznia wysłana została przesyłka zawierająca decyzję, od której odwoływał się skarżący. Organ wskazuje, iż przedmiotowa decyzja została nadana listem poleconym, opatrzona nr R 133205224 i mogła zawierać wyłącznie tę decyzję. Na potwierdzenie swego stanowisko organ podnosił, iż w aktach sprawy znajduje się potwierdzenie odbioru przesyłki doręcznej stronie w dniu 1 lutego 2007r. opatrzonej nr R 133205224. Jednakże skarżący wyjaśniał, iż przesyłka opatrzona tym numerem odebrana w dniu 1 lutego 2007r. zawierała decyzję nr [...] z dnia [...], i jak wynika z akt jest to decyzja opatrzona adnotacją o wysłaniu w dniu 29 stycznia 2007r. Strona oświadczyła również, iż to przesyłka nr R 132929630, którą odebrała w dniu 14 lutego 2007r. zawierała zaskarżoną decyzję nr [...] z dnia [...] oraz pismo nr [....] z tej samej daty, złożyła do akt sprawy kserokopię koperty z numerem przesyłki R 132929630. W aktach sprawy znajdują się wprawdzie kserokopie z książki korespondencji nadawczej organu I instancji, z której wynika, iż przesyłka nr 133205224 została nadana w dniu 30 stycznia 2007r., niewątpliwe jednak nie wiadomo jaki rodzaj dokumentu przesyłka zawierała, co do przesyłki nr 132929630 to z kserokopii książki wynika, iż została nadana w dniu 7 lutego 2007r. przy czym również nie można ustalić z jakim rodzajem przesyłki mamy do czynienia. Sąd pragnie również zauważyć, iż do skargi strona załączyła kserokopię zaskarżonej decyzji z dnia [...], z adnotacją strony, z której wynika, iż decyzja została odebrana w dniu 14 lutego 2007r. wraz z pismem [...] oraz kserokopie kopert opatrzonej nr 133205224, z której wynika, iż została wydana adresatowi w dniu 1 lutego 2007r. i koperta nr 132929630 wydana w dniu 14 lutego 2007r.

Reasumując należy podnieść, iż wprawdzie organ wskazuje, iż twierdzenia strony skarżącej nie znajdują potwierdzenia w materiale sprawy, jednakże również twierdzenia organów nie mają potwierdzenia w tym materiale. Z żadnego dokumentu znajdującego się w aktach nie wynika jednoznacznie, iż przesyłka nr 133205224 zawierała decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] Nr [...], organ opiera się wyłącznie na domniemaniach i wnioskowaniu z dokumentów, nie do końca uzasadnionym. Ustalenia organu muszą opierać się na konkretnych dowodach a nie na próbie ich ustalenia na podstawie wnioskowania, która decyzja mogła być w danym dniu wysłana i która przesyłka, jaki zawierała dokument. Ustalenia stanu faktycznego nie mogą opierać się na uznaniu organu, bądź domniemaniu faktów. Organy administracji w myśl przepisu art. 7 i 77 §1 Kpa obowiązane są w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzeć cały materiał dowodowy, podejmować wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Trudno przyznać, iż działania organów podejmowane w niniejszej prawie były podejmowane w zgodzie z powołanymi przepisami, jak i w zgodzie z art. 80 Kpa gdyż zasada swobodnej oceny dowodów nie polega na dowolności tej oceny. Swoją ocenę organ obowiązany jest bowiem oprzeć na przekonywujących podstawach, dowodach a takich w niniejszej sprawie organ nie zgromadził. Uznanie określonej okoliczności za udowodnioną stanowi podstawową przesłankę, na której organ opiera swoje rozstrzygniecie i z tego względu swobodna ocena winna być przeprowadzona w zgodzie z normami prawa procesowego. Analiza zgromadzonego w aktach administracyjnych materiału sprawy nie potwierdza, iż ocena materiału sprawy została przeprowadzona w zgodzie z powyższymi wskazaniami, płynącymi wprost z powołanych przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Organ nie posiadając jednoznacznych dowodów wywiódł określone fakty, zatem negatywne dla strony rozstrzygnięcie zostało oparte wyłącznie na domniemaniu zaistnienia określonych faktów, na uznaniu, iż tylko tak jak przyjął organ mogło być, iż tylko w takiej a nie innej kolejności mogły być odbierane przez skarżącego przesyłki, jednakże nie potwierdził swych wywodów żadnym dowodem nie budzącym wątpliwości. W świetle powyższego nie można zgodzić się z organami administracji, iż decyzja Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] Nr [...] bezsprzecznie została odebrana przez skarżącego w dniu 1 lutego 2007r. co w konsekwencji potwierdzałoby, iż strona wnosząc odwołanie w dniu 27 lutego 2007r. uchybiła terminowi do złożenia odwołania.

Podsumowując powtórzyć należy, iż organy administracji działając według wytycznych zawartych w wyroku Sądu tylko połowicznie wyjaśniły wskazane w uzasadnieniu orzeczenia wątpliwości. Organ nie wyjaśnił jednoznacznie daty odebrania zaskarżonej decyzji, przyjmując natomiast, iż zgromadzony materiał dowodowy potwierdza tę datę naruszyły zasady postępowania administracyjnego, wyrażone w przepisach art. 7, art. 8, art. 77 §1, 80 Kpa, co miało wpływ na ukształtowanie całego postępowania. Bowiem niepodjęcie wystarczających działań w celu właściwego wyjaśnienia i ustalenia stanu faktycznego w sprawie, spowodowało, iż wadliwie została ustalona norma prawna znajdująca w sprawie zastosowanie, co miało wpływ na wynik sprawy.

Z uwagi na powyższe uchybienia procesowe Sąd uchylił zaskarżone postanowienie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

AR