Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1387/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2005-04-04 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6312 Odmowa   wydania       pozwolenia    na       broń
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka Sędziowie : Sędzia WSA Dorota Wdowiak Asesor WSA Małgorzata Grzelak (spr.) Protokolant: Jan Czarnacki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 kwietnia 2005r. sprawy ze skargi H. M. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] czerwca 2004 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania pozwolenia na broń sportową oddala skargę


UZASADNIENIE

Komendant Wojewódzki Policji w [...] decyzją z dnia [...] maja 2004 r. nr [...] działając na podstawie art. 10 ust 1 i 3 pkt 3 oraz art. 12 ust 1 i 2 Ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tekst jednolity: Dz.U. z 2004 r. Nr 52,poz.525) - w dalszej części zwaną: UoBiA, oraz par 6 Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 marca 2000 r. w sprawie rodzajów szczególnie niebezpiecznych broni i amunicji oraz rodzajów broni odpowiadającej celom, w których może być wydawane pozwolenie na broń (Dz.U. nr 19,poz.240) oraz art. 104 kodeksu postępowania administracyjnego (dalej: k.p.a), odmówił H. M. wydania pozwolenia na broń palną do celów sportowych.

W uzasadnieniu decyzji wskazano, że brak jest podstaw do udzielenia zezwolenia albowiem przynależność H. M. do klubu strzeleckiego oraz posiadanie przez nią patentu strzeleckiego i licencji Polskiego Związku Strzelectwa Sportowego (PZSS) nie jest okolicznością faktyczną uzasadniającą udzielenie pozwolenia na broń w trybie indywidualnym. Zdaniem organu, posiadanie w/w uprawnień jest niezbędne do uprawiania sportu jakim jest strzelectwo i nie może być jedyną i wystarczającą okolicznością uzasadniającą wydanie pozwolenia na broń. Podniesiono ponadto, że przepisy Ustawy z dnia 18 stycznia 1966 r. o kulturze fizycznej (DZ U. nr 25,poz113 ze zm.) oraz wydane na jej podstawie przepisy wykonawcze mogą mieć jedynie pomocnicze znaczenie dla oceny okoliczności , na które powołuje się strona. Spełnienie przez osobę wymogów zawartych w wymienionych przepisach nie jest równoznaczne z obowiązkiem wydania pozwolenia broń w trybie indywidualnym. Zebrane w toku postępowania dokumenty, zdaniem organu, pozwoliły na określenie stanu zaangażowania strony w uprawianie strzelectwa sportowego. W ocenie organu, strona nie wyróżnia się spośród osób uprawiających tą dyscyplinę sportu, nie dostarczyła dokumentów świadczących o braniu udziału w rywalizacji sportowej. Takiej informacji nie przekazał również macierzysty klub sportowy, do którego zwracano się w toku postępowania administracyjnego. Powołując się na orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego organ podkreślił, że kluby strzeleckie tworzy się po to, aby umożliwić jego członkom uprawianie strzelectwa sportowego i rekreacyjnego bądź wyczynowego a nie po to aby określona grupa ludzi otrzymała pozwolenie na broń. W ocenie organu strona nie wykazała rzeczywistej, indywidualnej potrzeby posiadania broni a przede wszystkim nie wykazała, że posiada szczególne predyspozycje oraz wyniki sportowe, które wskazują na zasadność dysponowania indywidualną bronią (k.37-38 akt adm.)

W odwołaniu od w/w decyzji, wnosząc o jej uchylenie, H. M. zarzuciła:

1/naruszenie prawa materialnego tj art. 10 ust 3 pkt 3 UoBiA w zw z art. 10 ust 1 w/w ustawy przez jego niezastosowanie w sytuacji wykazania przez odwołującą się uprawnień strzeleckich, licencji PZSS, patentu strzeleckiego, przynależności do sportowego klubu strzeleckiego "[...]" w [...]

2/rażące naruszenie prawa materialnego tj art. 10 ust 3 pkt UoBiA poprzez błędną jego wykładnię, polegającą na ograniczeniu stosowania przedmiotowego przepisu wyłącznie do osób wyróżniających się wynikami sportowymi

3/ błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu przez organ, iż brak jest podstaw do wydania pozwolenia na broń , pomimo spełnienia przez wnioskodawczynię wszystkich prawnych wymogów, przedstawieniu pozytywnych orzeczeń lekarskich i psychologicznych oraz nie stwierdzeniu negatywnych przesłanek uzasadniających wydanie odmownej decyzji

W motywach odwołania podniosła ponadto, że w jej przypadku uzasadnieniem uzyskania pozwolenia na broń jest cel sportowy, który wymieniony jest jako przesłanka art. 10 ust 3 pkt 3 UoBiA a brak negatywnych przesłanek uzasadniających odmowę uzyskania pozwolenia na broń sportową powinien, w jej ocenie, skutkować wydaniem pozytywnej decyzji. Odwołująca się podkreśliła, że odmowa pozwolenia na broń uniemożliwia jej podnoszenie umiejętności strzeleckich gdyż powinna dysponować lepszym sprzętem niż aktualnie jest dostępny w klubie. Zdaniem H. M. przepisy UoBiA nie ograniczają wydania zezwolenia na broń z uwagi na wyniki sportowe a zatem organ błędnie zinterpretował obowiązujące przepisy. Podniosła, że zastosowane przez organ ograniczenie wyłącznie do osób uzyskujących wyróżniające się wyniki sportowe jest przejawem nierównego traktowania wobec prawa, osób ubiegających się o pozwolenie na broń (k. 40-41 akt adm).

Decyzją z dnia [...] czerwca 2004 r. numer [...], Komendant Główny Policji działając na podstawie art. 138 par 1 pkt 1 k.p.a i art. 10 ust 1 UoBiA utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] maja 2004 r.

W uzasadnieniu decyzji, podzielił argumentację organu pierwszej instancji w przedmiocie odmowy udzielenia pozwolenia na broń. Pokreślił ponadto, że w zakresie oceny konkretnych okoliczności podanych przez wnioskodawcę we wniosku o udzielenie pozwolenia na broń, organ korzysta z prawa do swobodnej oceny w postępowaniu administracyjnym (art. 80 k.p.a.). Organ odwoławczy zauważył ponadto, że pozwolenie na broń jest uprawnieniem wyjątkowym, a zatem nadanie takiego uprawnienia musi wiązać się ze stwierdzeniem przez organ Policji wyjątkowych okoliczności, które w sposób nie budzący wątpliwości przemawiałyby za wydaniem tego rodzaju pozwolenia. Organ podniósł ponadto, że w praktyce orzekania, Komendant Główny Policji bierze pod uwagę , czy dana osoba , z racji osiąganych wyników czy kwalifikacji sportowych jest osobą wyróżniającą się wśród osób uprawiających strzelectwo albowiem sam fakt uprawiania tej dyscypliny sportu, posiadanie licencji czy patentu strzeleckiego nie są okolicznościami wystarczającymi do wydania pozytywnego rozstrzygnięcia. W ocenie organu, w świetle zgromadzonego materiału dowodowego, H. M. nie wyróżnia się wśród licznej rzeszy osób uprawiających strzelectwo.

Odnosząc się do pozostałych zarzutów podniesionych w odwołaniu, organ stwierdził, że zgodnie z art. 10 ust 1 UoBiA nie jest zasadne wydanie pozwolenia na broń tylko z tego powodu, że ubiegająca się osoba przedstawiła pozytywne orzeczenia lekarskie i psychologiczne oraz nie została zaliczona do osób , które z mocy samego prawa nie mogą uzyskać pozwolenia na broń (art. 15 ust 1 UoBiA).

W skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skardze od powyższej decyzji, H. M. wniosła o jej uchylenie zarzucając zaskarżonej decyzji

1/ naruszenie prawa materialnego tj art. 10 ust 3 pkt 3 UoBiA w zw z art. 10 ust 1 ww ustawy przez jego niezastosowanie w sytuacji wykazania przez odwołującą się uprawnień strzeleckich, licencji PZSS, patentu strzeleckiego, przynależności do sportowego klubu strzeleckiego "[...]" w [...], przestawieniu wymaganej dokumentacji lekarskiej, aktualnych badań psychologicznych, wymaganych orzeczeń lekarskich z których jednoznacznie wynika, iż skarżąca może dysponować bronią i nie należy do osób wymienionych w art. 15 ust 1 pkt 2– 4 UoBiA

2/ rażące naruszenie prawa materialnego tj art. 10 ust 3 pkt UoBiA poprzez błędną jego wykładnię, polegającą na ograniczeniu stosowania przedmiotowego przepisu wyłącznie do osób wyróżniających się wynikami sportowymi

3/ rażące naruszenie przepisów postępowania, mające wpływ na treść orzeczenia a mianowicie art. 80 k.p.a. poprzez całkowicie dowolną ocenę materiału dowodowego w zakresie posiadanych kwalifikacji sportowych przez skarżącą oraz warunków wydawania pozwolenia na broń sportową.

4/ błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, iż skarżąca nie osiąga wyróżniających wyników sportowych pomimo, że w zawodach w których bierze udział plasowała się na wysokich pozycjach w tym również na podium

W motywach skargi powtórzyła argumentację podaną w odwołaniu od decyzji z dnia [...] maja 2004 r. oraz podkreśliła, że "wyróżniające się wyniki sportowe" nie są przesłanką ustawową do wydania pozwolenia na broń a uzyskanie pozwolenia ma na celu – w jej przypadku - zakup lepszego sprzętu sportowego i podniesienie przez skarżącą umiejętności i wyników sportowych. H. M. dodała ponadto, że osiąga bardzo dobre wyniki sportowe a biorąc udział w zawodach kilkakrotnie stawała na podium lub była wysoko sklasyfikowana.

W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o oddalenie skargi podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.

W uzasadnieniu odpowiedzi powtórzył motywy podane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Dodatkowo podniósł, że organy Policji nie zanegowały żadnego z przedstawionych przez skarżącą w toku postępowania administracyjnego dokumentów jednakże, zdaniem organu, H. M. nie wykazała w przekonywujący sposób potrzeby posiadania indywidualnej broni. Zdaniem Komendanta Głównego Policji, skoro skarżąca bierze udział w zawodach i treningach, oznacza to, że brak broni nie ogranicza jej w tym zakresie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art.1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

W świetle powołanego przepisu Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania powyższej decyzji.

Ponadto, stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. z 2002 r Nr 153 poz 1270- dalej zwaną p.p.s.a) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Kontrolując zaskarżoną decyzję pod kątem powyższych kryteriów stwierdzić należy, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Decyzja w przedmiocie udzielenia pozwolenia na broń ma charakter tzw. decyzji związanej wymagającej wykazania przez ubiegającego się o pozwolenie na broń uzasadniających ku temu okoliczności (art. 10 ust 1 UoBiA). Istotą decyzji związanej jest to, że wystąpienie okoliczności faktycznych uzasadniających wydanie pozwolenia na broń przy braku przesłanek negatywnych winno skutkować wydaniem pozwolenia. Do oceny, czy wskazane we wniosku okoliczności można uznać za uzasadnione w rozumieniu UoBiA, upoważniona jest Policja a nie zainteresowany.

Z art. 10 ust 1 w zw. z art. 10 ust 3 pkt 3 w/w ustawy wynika, że również członek klubu strzeleckiego powinien wykazać okoliczności uzasadniające wydanie pozwolenia na broń. Zatem sam fakt przynależności do klubu strzeleckiego nie jest przesłanką wystarczającą do wydania indywidualnego pozwolenia.

Sąd podziela pogląd organu, że posiadanie przez skarżącą patentu strzeleckiego oraz licencji Polskiego Związku Strzelectwa Sportowego nie jest okolicznością faktyczną uzasadniającą udzielenie pozwolenia na broń w trybie indywidualnym. Są to bowiem uprawnienia niezbędne do uprawiania sportu jakim jest strzelectwo, co wynika z przepisów Ustawy o kulturze fizycznej oraz przepisów wykonawczych do tej Ustawy w sprawie uprawiania sportów o charakterze strzeleckim. Klub strzelecki tworzy się po to, aby umożliwić jego członkom uprawianie strzelectwa sportowego rekreacyjnego bądź wyczynowego a nie po to, aby określona grupa ludzi uzyskała indywidualne pozwolenia na broń.

H. M. podnosi w skardze, że brak przedmiotowego pozwolenia uniemożliwia jej nabycie lepszego sprzętu niż będący w dyspozycji Klubu strzeleckiego, którego jest członkiem a w konsekwencji nie pozwala jej na podniesienie umiejętności i osiąganie lepszych wyników sportowych. Z taką argumentacją nie można się, zdaniem Sądu, zgodzić. Jeżeli bowiem klub nie dysponuje odpowiednio dobrym sprzętem, co sugeruje H. M., nie ma przeszkód, aby jego członkowie zaproponowali zmianę wysokości składek po to by zwiększone wpływy mogły być przeznaczone na zakup lepszego sprzętu.

W sprawach pozwoleń na broń sportową Policja winna się kierować indywidualnymi i rzeczywistymi potrzebami wnioskodawców- członków klubu i stowarzyszeń strzeleckich. Wśród osób wykazujących rzeczywistą potrzebę posiadania indywidualnej broni strzeleckiej można wyróżnić, jak to niejednokrotnie podkreślał w swoich orzeczeniach Naczelny Sąd Administracyjny, instruktora strzeleckiego, wybitnego zawodnika sportów strzeleckich (np. wyrok NSA z dnia 29 grudnia 2000 r. sygn. IIISA 2865/99 Lex 47998, wyrok NSA z dnia 6 listopada 2003 r. sygn. IIISA 3189/01, wyrok NSA z 5 listopada 2002 r.sygn. III SA 454/01). Należy podzielić pogląd organu, że w sprawie niniejszej H. M. nie wykazała istnienia szczególnych potrzeb uzasadniających wydanie pozwolenia na broń sportową. Jak wynika z akt administracyjnych, H. M. uzyskała dyplom za zajęcie 1 miejsca w zawodach strzeleckich dopiero po wydaniu zaskarżonej decyzji. Również notatkę prasową mającą, zdaniem skarżącej, uzasadniać jej osiągnięcia, H. M. złożyła dopiero po dacie wydania decyzji przez Komendanta Głównego Policji. Z powyższego wynika, że obydwa te dowody nie mogły zostać uwzględnione przy rozpoznawaniu przedmiotowego wniosku.

Oceniając prawidłowość wydanych decyzji stwierdzić należy, że w rozpatrywanej sprawie Sąd nie stwierdził naruszenia przepisów prawa w takim stopniu, aby uzasadniało to uchylenie zaskarżonej decyzji.

Sąd nie podziela stanowiska Skarżącej, że organy dowolnie oceniły zgromadzony materiał dowodowy.

Zarówno Komendant Wojewódzki Policji jak i Komendant Główny w swoich decyzjach ustosunkowali się do argumentów przedstawionych przez skarżącą, ocenili całokształt zebranego materiału dowodowego i szczegółowo uzasadnili, dlaczego uważają, że H. M. nie znajduje się w szczególnej sytuacji usprawiedliwiającej wydanie jej indywidualnego pozwolenia na broń sportową.

Mając na względzie powyższe, należało na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalić jako nieuzasadnioną.