Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 2570/12
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2013-02-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 6 ust. 1, art. 10 ust. 1, art. 14 ust. 1
journal: Dz.U. 2001 nr 112 poz 1198
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej.
article: art. 141 § 4
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Jaśkowska, Sędzia NSA Janina Antosiewicz, Sędzia del. NSA Jerzy Krupiński (spr.), Protokolant starszy inspektor sądowy Kamil Wertyński, po rozpoznaniu w dniu 20 lutego 2013 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Dyrektora Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w Krakowie od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 11 maja 2012 r. sygn. akt II SAB/Kr 48/12 w sprawie ze skargi F. L. na bezczynność Dyrektora Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w Krakowie w przedmiocie dostępu do informacji publicznej oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 11 maja 2012 r., sygn. akt II SAB/Kr 48/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w sprawie ze skargi F. L. na bezczynność Dyrektora Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w Krakowie (dalej w skrócie: ZIKiT) zobowiązał Dyrektora ZIKiT w terminie 14 dni do udzielenia odpowiedzi na pytanie zawarte we wniosku F. L. z 1 dnia września 2011 r. (pkt I). Jednocześnie Sąd I instancji wymierzył Dyrektorowi ZIKiT grzywnę w wysokości dwieście złotych (pkt II) oraz zasądził na rzecz skarżącego kwotę sto złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania (pkt III).

Wyrok wydany został w następujących, ustalonych przez Sąd I instancji, okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy:

Pismem z dnia 1 września 2011 r. F. L. złożył do Dyrektora ZIKiT w Krakowie wniosek o udostępnienie informacji publicznej, tj. odpowiedzi na pytanie komu został wydany abonament postojowy roczny służbowy "S0" na okaziciela na rok 2011 o numerze [...].

Postanowieniem z dnia 16 września 2011 r. Dyrektor ZIKiT zawiesił postępowanie w sprawie udzielenia informacji publicznej w związku z wystąpieniem do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie o rozstrzygnięcie zagadnienia wstępnego dotyczącego kwestii posiadania lub nieposiadania przez ZIKiT statusu organu władzy publicznej.

Pismem z 25 października 2011 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie poinformowało Dyrektora ZIKiT, że w sprawie nie zachodzi zagadnienie wstępne. Kolegium wyjaśniło również, że przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego nie mają zastosowania w sprawie o udostępnienie informacji publicznej, a przedmiot sprawy przesądza o zakwalifikowaniu ZIKiT jako organu administracji publicznej.

Pismem z dnia 14 listopada 2011 r., po podjęciu postępowania, organ poinformował stronę, że dysponentami abonamentów "S0" są poszczególne jednostki określone w ustawie z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115 ze zm.), zwanej dalej ustawą o drogach publicznych. Natomiast zgodnie z uchwałą Rady Miasta Krakowa z dnia 26 listopada 2003 r., Nr XXXII/268/03, w sprawie opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych na terenie Krakowa, w strefie płatnego parkowania abonament "S0" stanowił wyłącznie rodzaj identyfikatora pojazdu zwolnionego z opłat w strefie płatnego parkowania. Ustawa o drogach publicznych, jak również obowiązująca uchwała Rady Miasta Krakowa z dnia 6 lipca 2011 r., Nr XXI/229/ll, w sprawie ustalenia strefy płatnego parkowania (...) nie nakładają na zarząd drogi obowiązku prowadzenia ewidencji pojazdów zwolnionych z opłaty, jak również wydanych dotychczasowych abonamentów postojowych rocznych "S0". Ponadto z uwagi na charakter wykonywanych zadań przez podmioty zwolnione z opłaty, tj. zadań z zakresu bezpieczeństwa wewnętrznego i zewnętrznego państwa - prowadzenie tego typu ewidencji jest nieuzasadnione. Wobec tego organ nie mógł wskazać, która z uprawnionych, wymienionych w art. 13 ust. 3 pkt 1 ustawy o drogach publicznych, służb otrzymała wskazany we wniosku abonament.

Pismem z dnia 23 listopada 2011 r. F. L. wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa i udzielenia odpowiedzi na jego wniosek z dnia 1 września 2011 r. W odpowiedzi organ w piśmie z dnia 5 grudnia 2011 r. poinformował, że podtrzymuje swoje stanowisko wyrażone w piśmie z dnia 14 listopada 2011 r.

W dniu 23 stycznia 2012 r. F. L. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na bezczynność Dyrektora ZIKiT. Zarzucił, że organ naruszył art. 2 ust. 1 w zw. z art. 13 ust. 1 ustawy o drogach publicznych. Wniósł o nakazanie Dyrektorowi ZlKiT udzielenia odpowiedzi na pytanie zawarte we wniosku z dnia 1 września 2011 r. i o wymierzenie organowi grzywny. W uzasadnieniu skarżący podniósł, że organ wprawdzie wystosował do niego dwa pisma: z dnia 14 listopada 2011 r. i z dnia 5 grudnia 2011 r., jednakże mimo to żądana informacja publiczna nie została mu udzielona, nie otrzymał też decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uwzględnił skargę. Uzasadniając zajęte stanowisko Sąd w pierwszej kolejności stwierdził, że skarga na bezczynność w zakresie udzielenia informacji publicznej jest dopuszczalna bez wzywania organu do usunięcia naruszenia prawa. Nie są zatem wiążące żadne terminy do jej skutecznego wniesienia do sądu administracyjnego. Z tego względu wniosek organu o odrzucenie skargi F. L. nie podlegał uwzględnieniu. Następnie Sąd wywiódł, że w świetle art. 1 i art. 4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.), zwanej dalej ustawą, nie budzi wątpliwości, że żądana informacja stanowi informację publiczną, a ZIKiT w Krakowie jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznych, ponieważ wykonuje zadania publiczne. Sąd wyjaśnił również, że bezczynność organu w sprawie udostępnienia informacji publicznej będzie zachodzić wtedy, gdy organ zobowiązany do podjęcia czynności materialno-technicznej w przedmiocie udostępnienia żądanej informacji takiej czynności nie podejmuje, względnie nie wydaje decyzji odmawiającej udzielenia posiadanej informacji. Dalej Sąd, po przytoczeniu stanowisk organu oraz skarżącego w sprawie, stwierdził, że z przedłożonych do akt sądowych kserokopii pism skierowanych m.in. do: Jednostki Wojskowej [...], Aresztu Śledczego [...], Komendy Straży Miejskiej Krakowa, Oddziału Żandarmerii Wojskowej [...], Wojskowej Prokuratury Garnizonowej wynika, że ZIKiT jest w posiadaniu żądanych informacji, ale przed ich udzieleniem na wniosek Stowarzyszenia "O". zwrócił się do odpowiednich służb o udzielenie odpowiedzi na pytanie czy ich udostępnienie nie naruszy tajemnicy państwowej lub służbowej. Sąd zwrócił uwagę, że z udzielonych odpowiedzi wynika, iż służby poinformowały ZIKiT, że udostępnienie tych informacji nie będzie stanowić naruszenia ustawy o ochronie informacji niejawnych z dnia 5 sierpnia 2010 r. (Dz. U. Nr 182, poz. 1228). W takiej sytuacji nie można było przyjąć, że ZIKiT nie dysponował informacją publiczną żądaną przez stronę skarżącą, bowiem z niebudzących wątpliwości załączonych do akt pism ZIKiT oraz udzielonych na nie odpowiedzi wynika, że ZIKiT posiadał wnioskowane informacje, a nadto został poinformowany, iż informacje te nie podlegają ochronie. Organ był zatem zobowiązany do udostępnienia informacji, zgodnie z treścią art. 14 ustawy. Natomiast jeśli - zdaniem organu - informacja publiczna nie może być udostępniona, stosownie do art. 16 ustawy winien rozstrzygnąć sprawę poprzez wydanie decyzji odmawiającej jej udostępnienia. Sąd uznał zatem, że skoro organ nie udostępnił skarżącemu żądanej przez niego informacji ani też nie rozstrzygnął jego wniosku poprzez wydanie decyzji, zarzut bezczynności jest uzasadniony i na podstawie art. 149 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiódł Dyrektor Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w Krakowie, reprezentowany przez radcę prawnego. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, w tym art. 141 § 4 P.p.s.a. przez błędne ustalenie i przedstawienie stanu faktycznego sprawy i bezpodstawne przyjęcie, iż Dyrektor ZIKiT pozostaje dysponentem informacji publicznej zgodnej z wnioskiem skarżącego. Skarżący kasacyjnie podniósł także zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego przez błędną ich wykładnię oraz niewłaściwe zastosowanie, tj. art. 6 ust. 1 ustawy przez przyjęcie, że udostępnieniu podlega również informacja, którą podmiot do jakiego wniosek skierowano nie dysponuje oraz art. 10 ust. 1 w związku z art. 14 ust. 1 ustawy przez przyjęcie, że organ zobowiązany był również do udostępnienia informacji w sposób nieodpowiadający wnioskowi skarżącego. W oparciu o postawione zarzuty skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie oraz zasądzenie kosztów postępowania.

W motywach skargi kasacyjnej wskazano, że Dział Administracji ZIKiT, zgodnie z art. 13 ust. 3 pkt 1 ustawy o drogach publicznych wydawał abonamenty "S0" między innymi podmiotom takim jak: Policja, Agencja Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencja Wywiadu, Centralne Biuro Antykorupcyjne. Podniesiono, że w ramach procedury wydawania identyfikatorów pojazdu służby dysponującej pojazdem zwolnionym z opłat za parkowanie, można wyróżnić dwa etapy. Pierwszym z nich jest wystąpienie przez daną jednostkę o wydanie przedmiotowego dokumentu. Dział Administracji ZIKiT, w oparciu o przesłaną informację weryfikuje, czy wnioskodawcą jest podmiot wymieniony w art. 13 ust. 3 pkt 1 ustawy o drogach publicznych, a następnie wydaje żądaną liczbę abonamentów "S0". Jednakże pomimo faktu zamieszczenia numerów na drukach abonamentów "zerowych", są one wydawane losowo, tak by ZIKiT nie dysponował faktycznie informacją jakie identyfikatory, o jakich numerach zostały przekazane danej służbie. Ponadto dla zachowania bezpieczeństwa funkcjonariuszy dokonujących czynności operacyjnych przy użyciu pojazdu, za szybą którego zamieszczono identyfikator abonamentu, konieczne jest zaniechanie prowadzenia dokładnej ewidencji zawierającej dane na rzecz jakiej służby wydano dokument o określonym numerze. Dzięki temu nie zachodzi niebezpieczeństwo uzyskania przez niepowołane podmioty informacji w zakresie na rzecz jakiej służby wydano identyfikatory opatrzone konkretnym numerem. Jednocześnie żaden przepis powszechnie obowiązującego prawa nie zobowiązuje ZIKiT do prowadzenia ewidencji wydanych abonamentów "S0" ani identyfikatorów przekazanych podmiotom dysponującym pojazdami zwolnionymi z opłat za parkowanie. Natomiast drugim etapem wydawania abonamentu "S0" jest rozdział ogólnej puli identyfikatorów, przesłanych danej służbie, pomiędzy konkretne pojazdy w ramach danej jednostki. W tym zakresie podmioty zwolnione z opłat za parkowanie dokonują dystrybucji poszczególnych dokumentów na własną odpowiedzialność, tak aby były one wykorzystane wyłącznie na cele działalności statutowej. W kontekście powyższego wywiedziono, że Dyrektor ZIKiT nie dysponował żądaną informacją publiczną i nie był w stanie wskazać jaka służba konkretnie którymi dokumentami dysponuje, w szczególności mając na względzie fakt, iż wnioskodawca przedłożył wniosek dotyczący ściśle określonego dokumentu, o precyzyjnie wskazanym numerze. Z kolei pisma, na które powołał się Sąd I instancji, obrazują jedynie, iż Dyrektor ZIKiT jest w stanie określić jakim jednostkom z katalogu zamieszczonego w ustawie o drogach publicznych zostały wydane abonamenty "S0". Przedmiotowe pisma w żaden sposób nie wskazują jednak, że zobowiązany do udzielenia informacji publicznej posiada wiedzę w zakresie jakiemu podmiotowi wydano abonament o określonym numerze, co jest w istocie żądaniem skarżącego zawartym we wniosku z dnia 1 września 2011 r. Pomimo zatem przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, obejmującego również przegląd dostępnej dokumentacji archiwalnej, Dyrektor ZIKiT nie mógł udzielić wnioskowanej informacji publicznej bowiem nie był w jej posiadaniu. Ponadto Sąd I instancji błędnie przyjął, że w korespondencji z podmiotami określonymi w art. 13 ust. 3 ustawy o drogach publicznych, prowadzonej w związku z udzieleniem informacji publicznej Stowarzyszeniu "O. ", wszystkie służby zezwoliły na ujawnienie faktu wydania na ich rzecz abonamentu "S0", a także wskazania numerów wydanych identyfikatorów. Stanowisko odmowne sfomułowała m.in. Agencja Bezpieczeństwa Wewnętrznego [...] a także Wojskowa Komenda Uzupełnień w [...].

Pełnomocnik skarżącego na rozprawie w dniu 20 lutego 2013 r. wnosił o oddalenie skargi, kwestionując twierdzenia organu, że abonamenty były przydzielane losowo, a to w oparciu o treść pism znajdujących się w aktach sprawy, zawierających informacje o udzielonych abonamentach.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Przepis art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) stanowi, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie okoliczności określone w art. 183 § 2 pkt 1 – 6 P.p.s.a. nie zachodzą, należało zatem odnieść się do podstaw kasacji.

Rozpatrywana skarga kasacyjna została oparta na obu podstawach kasacyjnych wymienionych w art. 174 pkt 1 i 2 P.p.s.a. W takiej sytuacji jako pierwsze podlegają rozpoznaniu zarzuty naruszenia prawa procesowego, bowiem dopiero po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez sąd w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy albo że nie został skutecznie podważony, można przejść do skontrolowania dokonanej przez Sąd I instancji wykładni przepisów prawa materialnego (por. wyrok NSA z dnia 21 października 2011 r., sygn. akt II FSK 775/10 zamieszczony na stronie internetowej Centralnej Bazy Orzeczeń Sądów Administracyjnych - http://orzeczenia.nsa.gov.pl, zwanej dalej CBOSA).

W ramach tej podstawy kasacyjnej jako naruszony przepis postępowania wskazano art. 141 § 4 P.p.s.a., przy czym naruszenie tego przepisu uzasadniono błędnym ustaleniem stanu faktycznego sprawy. W tym miejscu przypomnieć należy, że zgodnie z tym unormowaniem "uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania". Z tak zakreślonych ram wynika, że uzasadnienie wyroku jest sprawozdaniem zawierającym zwięzłe przedstawienie stanu sprawy i zarzutów podniesionych w skardze, wskazanie podstawy prawnej rozstrzygnięcia oraz wyjaśnienie tej podstawy. Jakkolwiek czynność procesowa sporządzenia pisemnego uzasadnienia, dokonywana już po rozstrzygnięciu sprawy oraz mająca sprawozdawczy charakter, sama przez się nie może wpływać na to rozstrzygnięcie jako na wynik sprawy, niemniej za trafną uznać należy tezę, iż tylko uzasadnienie spełniające określone ustawą warunki stwarza podstawę do przyjęcia, że będąca powinnością sądu administracyjnego kontrola działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem rzeczywiście miała miejsce i że prowadzone przez ten sąd postępowanie odpowiadało przepisom prawa. W literaturze przyjmuje się, że szczególne miejsce w uzasadnieniu wyroku zajmuje wskazanie podstawy prawnej rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Powinno ono mieć charakter zwięzły, ale pozwalający na skontrolowanie przez strony postępowania i ewentualnie przez sąd wyższej instancji, czy sąd orzekający nie popełnił w swoim rozumowaniu błędów. W uzasadnieniu powinno się znaleźć ustalenie, jaka norma obowiązuje i jakie jest jej znaczenie, a więc uzasadnienie powinno zawierać interpretację przepisu w odniesieniu do określonej sprawy. W uzasadnieniu powinna zostać uwidoczniona operacja logiczna, którą przeprowadził sąd stosując określone normy prawne w rozstrzyganej sprawie (por. T. Woś [w:] T. Woś, H. Knysiak – Molczyk, M. Romańska "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi", Wyd. Prawn. LexisNexis, Warszawa 2005, str. 452 – 453). Zarzut naruszenia przepisu art. 141 § 4 P.p.s.a. nie może natomiast służyć podważaniu przyjętej przez Sąd wykładni przepisów prawa regulujących podstawę prawną rozstrzygnięcia czy też związanej z tym subsumcji stanu faktycznego sprawy pod te przepisy.

Z tego punktu widzenia należało uznać, że uzasadnienie wyroku Sądu I instancji, jakkolwiek lakoniczne, nie narusza zasad wynikających z przywołanej regulacji art. 141 § 4 P.p.s.a. Przedstawiono w nim w sposób prawidłowy stan faktyczny sprawy oraz omówiono podstawę prawną rozstrzygnięcia z odniesieniem się także do poruszanych w skardze kwestii związanych z oceną charakteru informacji, jakiej domagał się skarżący.

Uzasadnienie kasacyjnego zarzutu naruszenia przepisu art. 141 § 4 P.p.s.a. stanowi natomiast próbę przedstawienia przez autora skargi kasacyjnej własnej wersji stanu faktycznego sprawy oraz próbę polemiki z ustaleniami Sądu I instancji co do faktu posiadania przez organ żądanej przez skarżącego informacji. Wywód ten jest o tyle nietrafny, że opiera się on na interpretacji dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy, a nie na ich rzeczywistej i jednoznacznej treści, na co zwrócił uwagę Sąd I instancji. Autor skargi kasacyjnej nie wyjaśnia przy tym przyczyn rozbieżności w zakresie nie posiadania informacji publicznej dotyczącej konkretnie wskazanego przez skarżącego abonamentu postojowego oraz posiadania tego rodzaju informacji o innych jednostkowo wskazanych numerach abonamentów, co do których wniosek o udostępnienie informacji publicznej złożyło Stowarzyszenie "Obywatel na Straży" w Krakowie i taką informację uzyskało.

Niezrozumiałe jest przy tym stanowisko skarżącego kasacyjnie, że pytanie zawarte we wniosku F. L. z dnia 1 września 2011 r. dotyczyło konkretnej osoby, co do której przydziału abonamentu postojowego dokonywała jednostka organizacyjna (służba) otrzymująca większą ilość abonamentów. Wniosek skarżącego zawierał pytanie "komu został wydany abonament...", a zatem zgodnie z zasadami logicznego rozumowania na tak postawione pytanie należało udzielić odpowiedzi jakiej jednostce organizacyjnej przedmiotowy abonament został wydany, gdyż czynność wydania abonamentu ze strony Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w Krakowie następowała na rzecz tego rodzaju jednostki a nie na rzecz konkretnej osoby w niej zatrudnianej.

Nie są również usprawiedliwione zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego. Wskazując na naruszenie przepisu art. 6 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej w skardze kasacyjnej w istocie zarzucono, że Sąd I instancji wadliwie przyjął, iż organ dysponuje żądaną przez skarżącego informacją publiczną. W orzecznictwie ugruntowany jest pogląd, że zarzut naruszenia prawa materialnego nie może być skutecznie uzasadniony próbą zakwestionowania ustaleń faktycznych (zob. przykładowo wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 16 czerwca 2005 r., sygn. akt OSK 832/04, z dnia 18 listopada 2004 r., sygn. akt FSK 1215/04, z dnia 14 października 2004 r., sygn. akt FSK 568/04 zamieszczone w CBOSA).

Wbrew zarzutom skargi kasacyjnej Sąd I instancji nie wyraził poglądu, że przepis art. 6 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej pozwala na wyprowadzenie obowiązku jej udzielenia przez podmiot informacją nie dysponujący. W istocie byłby to pogląd błędny (zob. wyrok NSA z dnia 14 września 2012 r., sygn. akt I OSK 1177/12 zam. w CBOSA), ale z uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wynika, że obowiązek udostępnienia informacji był wynikiem ustaleń wskazujących na to, że organ jest w jej posiadaniu.

Nie zostały także naruszone przez Sąd I instancji przepisy art. 10 ust. 1 i art. 14 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Pierwszy ze wskazanych przepisów stanowi, że "Informacja publiczna, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej lub centralnym repozytorium, jest udostępniana na wniosek". W omawianej sprawie bezspornie F. L. złożył wniosek o udostępnienie sprecyzowanej rzeczowo informacji publicznej, a wyrok Sądu nawiązuje wprost do tego wniosku. Nie ma zatem mowy o jakimkolwiek wykroczeniu Sądu poza treść tego żądania i tym samym o jakimkolwiek naruszeniu przytoczonego przepisu. Z kolei przepis art. 14 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej stanowi, że "Udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku". Regulacja ta odnosi się zatem do tego, że udzielenie informacji w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej stanowi zespół czynności materialno-technicznych, dokonywanych na różnego rodzaju urządzeniach technicznych i nośnikach. Strona składająca przedmiotowy wniosek nie określiła wprawdzie formy technicznej i nośnika na jakich informacja ma być udzielona, ale z pisemnej formy samego wniosku należało domniemywać, że i w takiej samej formie oczekiwała odpowiedzi na wniosek. Uzasadnienie skargi kasacyjnej nie zawiera żadnego uzasadnienia zarzutu naruszenia wspomnianego przepisu art. 14 ust. 1 ustawy, a wobec tego Naczelny Sąd Administracyjny nie ma ani możliwości ani uprawnienia do domniemywania na czym polega zarzut naruszenia tego przepisu (zob. wywód zawarty w uzasadnieniu wyroku NSA z dnia 6 kwietnia 2005 r., sygn. OSK 1277/04 – zam. w CBOSA, odnoszący się wprawdzie do kontroli kasacyjnej zarzutu naruszenia przepisów postępowania, ale mogący odnosić się także do kontroli zarzutu podniesionego na podstawie kasacyjnej z art. 174 pkt 1 P.p.s.a.). Autor skargi kasacyjnej nie przedstawił żadnych trudności technicznych jakie wiązać się mogą z koniecznością udzielenia skarżącemu informacji w formie pisemnej, co czyni zarzut naruszenia przepisu art. 14 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej gołosłownym i nieusprawiedliwionym.

W tym stanie rzeczy, skoro skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach, na mocy art. 184 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.

Wyrok nie obejmuje orzeczenia o kosztach procesu uczestnika postępowania F. L., gdyż zgłoszone przez jego pełnomocnika koszty obejmowały wyłącznie koszty dojazdu i zostały uwzględnione w równolegle toczącej się przed tut. Sądem i łącznie ze sprawą niniejszą rozpoznanej, sprawie o sygn. akt I OSK 2235/12.