Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1831/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-03-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 156 § 1
journal: Dz.U. 2018 poz 2096
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Tomasz Janeczko, Sędziowie sędzia WSA Iwona Szymanowicz-Nowak, sędzia WSA Mirosław Montowski (spr.), Protokolant spec. Joanna Piątek-Macugowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 marca 2019 r. sprawy ze skargi T. S. i P. S. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2018 r. znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] maja 2018 r. (znak [...]) Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, zwany dalej również "GINB", utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2016r. Nr [...], znak: [...], odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji [...] z dnia [...] maja 2012r. Nr [...] znak: [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej "[...]" sp. z o. o. pozwolenia na remont, przebudowę i częściową nadbudowę budynku hotelu "[...]" zlokalizowanego przy ul. [...] we [...].

Powyższa decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym.

W drodze decyzji z dnia [...] grudnia 2016r. Nr [...], znak: [...], Wojewoda [...], działając na podstawie art. 157 §1 i 158 §1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz.U. z 2016 r. poz. 23 z późn. zm.) oraz art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity: Dz.U. z 2016 r. poz. 290 z późniejszymi zmianami), po rozpatrzeniu wniosku [...] o stwierdzenie nieważności decyzji [...] Nr [...] z dnia [...] maja 2012 r., odmówił stwierdzenia nieważności przedmiotowej decyzji.

Decyzją Nr [...] z dnia [...] maja 2012 r. [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił "[...]" Sp. z o.o. pozwolenia na budowę dla inwestycji, polegającej na remoncie, przebudowie i częściowej nadbudowie budynku hotelu "[...]", zlokalizowanego przy ul. [...] we [...], z wyłączeniem przyłącza wody i energii elektrycznej. Decyzja stała się ostateczna.

Dnia 12 sierpnia 2014 r. do [...] Urzędu Wojewódzkiego wpłynął wniosek [...] z dnia 7 sierpnia 2014 r. o stwierdzenie nieważności ww. decyzji [...]. Został on uzupełniony pismem z dnia 14 sierpnia 2014 r.

Postanowieniem Nr [...] z dnia [...] listopada 2014 r. Wojewoda [...] odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności ww. decyzji [...] Nr [...] z dnia [...] maja 2012 r. uznając, że wnioskodawcy nie przysługuje status strony w przedmiotowej sprawie.

Postanowienie to zostało zaskarżone do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, który postanowieniem z dnia [...] stycznia 2015 r. (znak: [...]) uchylił je i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia Wojewodzie [...]. Organ odwoławczy uznał, że Wojewoda [...] winien "poddać analizie okoliczności, które zdaniem [...] uzasadniają posiadanie przez niego indywidualnego interesu prawnego w sprawie stwierdzenia nieważności". Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że w niniejszej sprawie ocena, czy [...] posiada przymiot strony w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji [...] Nr [...] z dnia [...] maja 2012 r. winna zostać dokonana w toku wszczętego postępowania w tej sprawie.

Wobec powyższego, Wojewoda [...] wszczął, na wniosek [...], postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji [...] Nr [...] z dnia [...] maja 2012 r. o pozwoleniu na budowę dla inwestycji, polegającej na remoncie, przebudowie i częściowej nadbudowie budynku hotelu "[...]", zlokalizowanego przy ul. [...] we [...]. Następnie, decyzją Nr [...] z dnia [...] września 2015 r. umorzył prowadzone postępowanie stwierdzając, że wnioskodawcy nie przysługuje status strony postępowania w sprawie o pozwolenie na budowę dla przedmiotowej inwestycji.

Od decyzji tej wnioskodawca odwołał się do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, który decyzją z dnia [...] kwietnia 2016 r. uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji, tj. Wojewodę [...]. W uzasadnieniu Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że przedmiotowa inwestycja oddziałuje na lokal, do którego wnioskodawca posiada tytuł prawny (lokal nr [...] w budynku przy ul. [...]), a zatem wnioskodawcy przysługuje status strony w postępowaniu w sprawie o pozwolenie na budowę dla przedmiotowej inwestycji.

Decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego została zaskarżona przez inwestora do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Ta okoliczność została zakwalifikowana jako zagadnienie wstępne, o którym mowa w art. 97 §1 pkt 4 ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego. Wobec czego postanowieniem Nr [...] z dnia [...] lipca 2016 r. Wojewoda [...] zawiesił z urzędu prowadzone postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności pozwolenia na budowę.

Na postanowienie Wojewody [...] Nr [...] z dnia [...] lipca 2016 r. zażalenie do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego złożył [...]. Po rozpatrzeniu zażalenia Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego nie podzielił stanowiska Wojewody [...] i postanowieniem z dnia [...] października 2016 r. (znak: [...]) uchylił postanowienie o zawieszeniu postępowania.

W tym stanie rzeczy, Wojewoda [...] rozpoznał wniosek [...], odmawiając w drodze decyzji z dnia [...] grudnia 2016r. Nr O[...], znak: [...], stwierdzenia nieważności decyzji [...] Nr [...] z dnia [...] maja 2012 r.

Od tej decyzji Pan [...] i Pan [...], zastępowany przez [...], wnieśli odwołanie do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego.

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał w swoim rozstrzygnięciu, że zgodnie z brzmieniem art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy z 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tekst jednolity - Dz. U. z 2010 r. nr 243, poz. 1623 z późn. zm.), obowiązującym w dacie wydania kontrolowanej decyzji, pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył oświadczenie pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

Jak podkreślił Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, z akt sprawy wynika, że inwestor - "[...]" sp. z o. o. – posiadał prawo do dysponowania działką nr ew. [...], obr. [...], przy ul. [...] we [...], na cele budowlane (Księga wieczysta nr [...]).

Wobec tego, w ocenie organu, w analizowanym przypadku nie doszło do rażącego naruszenia przepisów art. 32 ust. 4 pkt 2 oraz art. 33 ust. 2 pkt 2 Prawa budowlanego.

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podzielił również poglądy organu I instancji, co do niejasności oraz lakoniczności przepisów uchwały Rady Miejskiej [...] z dnia [...] stycznia 2000 roku, Nr [...], w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu [...] we [...]. Obszar ten oznaczony jest symbolem B1.4UC (tereny usług centrotwórczych).

Zgodnie z § 16 ust. 11 ww. planu miejscowego, budynek przy ul[...] (a więc objęty przedmiotowym pozwoleniem na budowę) wpisany jest w konserwatorski wykaz zabytków; w przypadku remontu, modernizacji lub przebudowy obowiązuje procedura opisana w części ogólnej tekstu planu. Procedura ta została określona w §10 ust. 3 pkt 3 planu, zgodnie z którym dla obiektów znajdujących się w konserwatorskim wykazie zabytków wprowadza się zakaz zmian w zakresie architektury i wystroju elewacyjnego - wskazane odtworzenie detalu architektonicznego elewacji w przypadku jego zniszczenia.

GINB stwierdził, że § 16 ust. 11 w zw. z § 10 ust. 3 pkt 3 ww. planu, zawiera jedynie ogólnikowy "zakaz zmian w zakresie architektury i wystroju elewacyjnego". Nie jest wykluczone, że zapis ten należy rozumieć jako zakaz generalny, w ramach którego wykluczone są - z uwagi na szczególny, zabytkowy charakter obiektu wpisanego do konserwatorskiego wykazu zabytków - jakiekolwiek zmiany jego architektury. W takim rozumieniu wszelkie prace, inne niż remonty i odtworzeniowe, byłyby na takim obiekcie wykluczone. Taka interpretacja – zdaniem organu – byłaby jednak sprzeczna z innymi postanowieniami planu miejscowego. Tak bowiem, w § 9 ust. 1 pkt 3 (Plac przed Dworcem [...] - strona północna) wskazano m. in., że "Ranga tego placu wymaga działań podnoszących jego charakter reprezentacyjny. Należy uzupełnić zabudowę kwartałową bloku urbanistycznego od strony zachodniej planu. Należy przekształcić elewację przy ul. [...] naprzeciwko [...]".

Z kolei w § 15 ust. 38 plan miejscowy ustala, że m.in. dla budynku przy ul. Piłsudskiego 86 jego remont, modernizacja oraz adaptacja jest dopuszczalna pod warunkiem zachowania dotychczasowych form brył budynków, form i pokryć dachów, podziałów i rysunków elewacji - szczególnie frontowych, oraz detali architektonicznych elewacji. Ten ostatni zapis może stanowić wskazówkę do odczytania intencji lokalnego prawodawcy, jakie dobra architektoniczne uważał on za szczególnie cenne i warte zachowania w przypadku prowadzenia robót budowlanych w obszarze i na obiektach zabytkowych [...] we [...].

Dodatkowo organ zauważył, że interpretacja § 16 ust. 11 w zw. z § 10 ust. 3 pkt 3 ww. planu miejscowego jako zakazu generalnego prowadziłaby do całkowicie nieracjonalnych rezultatów, wedle których np. wymiana okien albo rynien byłaby niedopuszczalna jako ingerencja w "wystrój elewacyjny".

W ocenie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego zasadniczo celem miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego jest ochrona ładu przestrzennego, rozumianego, zgodnie z art. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, jako takie ukształtowanie przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia w uporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, społeczno-gospodarcze, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno-estetyczne (zob. wyrok WSA w Warszawie z 29 września 2016 r., sygn. akt VII SA/Wa 2765/15, wyrok NSA z 25 sierpnia 2017 r., sygn. akt II OSK 2986/15 i przytoczone tam orzecznictwo).

W ocenie GINB, powyższe zapisy należy zatem odczytywać jako zakaz względny, tj. dopuszczenie takiego rodzaju robót budowlanych, które nie naruszają koncepcji i ładu architektonicznego oraz reprezentacyjnego charakteru przedmiotowego obiektu oraz jego otoczenia.

GINB wskazał, że z dokumentacji projektowej wynika, iż sporna inwestycja obejmuje m. in. przebudowę istniejącej klatki schodowej, zlokalizowanej od podwórza, oraz nadbudowę jednej kondygnacji użytkowej w traktach od strony podwórza (Projekt budowlany - s. 7). Od strony elewacji uprzywilejowanych (ul. [...] oraz [...]) zaprojektowano na dachu lukarny. Z kolei na elewacjach od strony podwórza zmiany są większe i obejmują m. in. przebudowę piątej kondygnacji oraz nadbudowę szóstej, a także budowę nowej klatki schodowej w miejsce starej (Projekt budowlany - s. 12). Zdaniem GINB, tego typu prace stanowią z pewnością "zmiany w zakresie architektury i wystroju elewacyjnego", tym niemniej nie można stwierdzić, aby rażąco naruszały one ustalenia planu miejscowego, czego domaga się wnioskodawca.

Organ zauważył, że największe zmiany obejmują elewacje od strony podwórza (nadbudowa szóstej kondygnacji oraz budowa nowej klatki schodowej), a więc niewidoczne od strony głównych ulic ([...] i [...]). W projekcie budowlanym zaznaczono, że budowa nowej klatki schodowej związana jest z wymogami bezpieczeństwa pożarowego oraz ewakuacyjnymi, których nie spełniała stara klatka schodowa (Projekt budowlany - s. 11). Z kolei prace dotyczące zabytkowej wieżyczki (owalny narożnik elewacji południowej oraz wschodniej) stanowią odtworzenie stanu istniejącego przed wojną i nawiązują do historycznego wyglądu obiektu (Projekt budowlany - s. 10 i 11). Za najistotniejsze GINB uznaje zmiany związane z nadbudową przedmiotowego hotelu od strony północnej, która wymusiła zmianę konstrukcji dachu, a także zaprojektowanie w tym dachu lukarn od strony południowej i wschodniej. Odnosząc się do pierwszej kwestii organ zwrócił uwagę, że budynki o podobnych parametrach (wysokość, liczba kondygnacji) znajdują się na [...] (Hotel [...]), [...] (kawiarnia [...]), 108 czy też [...] we [...]. Zmiany konstrukcji dachu obejmują głównie niewidoczną od strony ulicy część północną oraz zachodnią. (Projekt budowlany - nr rys. 12 - s. 63). Z kolei podobne do zaprojektowanych lukarny od strony południowej znajdują się na dachu budynku przy ul. [...]. Jedynie od strony wschodniej lukarny nie nawiązują do istniejącej zabudowy, co mogłoby stanowić ewentualne naruszenie zapisów miejscowego planu zagospodarowania terenu.

Organ przyjął zatem, że w świetle okoliczności niniejszej sprawy nie można uznać, iż powyższe naruszenie spełnia przesłanki rażącego naruszenia prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.

GINB podkreślił zarazem, że nie można tracić z pola widzenia, że inwestor uzyskał decyzję Miejskiego Konserwatora Zbytków we [...] z [...] maja 2012 r., Nr [...], znak: [...], zezwalającą na prowadzenie robót w obiekcie zabytkowym - Hotel [...] przy ul. [...] - w zakresie remontu, przebudowy i częściowej nadbudowy wraz z montażem reklamy.

Skoro w najbliższej okolicy terenu inwestycyjnego znajdują się liczne obiekty o podobnych parametrach, zaś cała inwestycja stanowić ma przywrócenie obiektowi walorów zabytkowych oraz jego pierwotnego wyglądu, co szczególnie podkreślił lokalny prawodawca konstruując ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jak również to, że projekt budowlany uzyskał akceptację miejskiego konserwatora zabytków, w ocenie GINB nie sposób przyjąć, że kontrolowana decyzja narusza prawo i to w sposób rażący.

GINB uznał także, że sporna inwestycja nie narusza w sposób rażący przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz. U. z 2002 r., Nr 75, poz. 690 z póżn. zm.). W szczególności organ zauważył, odnosząc się do zarzutów Skarżących, że usytuowanie spornego obiektu (południe) względem okien lokali znajdujących się w budynku przy ul. [...] (wschód) wyklucza uznanie, aby mogło dojść do naruszenia § 13 (przesłanianie obiektów budowlanych) oraz § 60 ust. 2 (m.in. nasłonecznienie pokoi mieszkalnych) ww. rozporządzenia z 12 kwietnia 2002 r.

Z kolei odnosząc się do zarzutu odwołania dotyczącego rażącego naruszenia wymogów § 142 i nast. ww. rozporządzenia, poprzez zabudowanie kominów wentylacyjnych budynku przy ul. [...], organ stwierdził, że jest on oczywiście niezasadny. Zdaniem organu, okoliczność, czy w wyniku spornej nadbudowy kominy na budynku przy ul. [...] spełniają wymogi określone w § 142 i nast. ww. rozporządzenia, pozostaje bez wpływu na prawidłowość kontrolowanego pozwolenia na budowę, skoro w ramach spornej inwestycji nie wykonywano jakichkolwiek prac związanych z przedmiotowymi kominami. Okoliczność ta ma znaczenie wyłącznie pod kątem oceny spełnienia wymagań określonych w art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego.

GINB zaznaczył, że projekt budowlany zamienny został sporządzony i sprawdzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane. Jednocześnie projektanci i sprawdzający złożyli oświadczenia o zgodności projektu z obowiązującymi normami i przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Projekt budowlany został również zaopiniowany bez uwag przez rzeczoznawcę do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych inż. [...].

Organ nie uwzględnił również zarzutu odwołania dotyczącego wydania kontrolowanej decyzji z naruszeniem art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego, zgodnie z którym organ ma obowiązek uwzględnić uzasadnione interesy osób trzecich, Zdaniem organu, taki niedookreślony zakres ochrony oznacza, że w każdym przypadku, w sposób zindywidualizowany należy ocenić, czy realizacja zamierzenia inwestycyjnego nie spowoduje naruszenia interesów osób trzecich, przy czym podkreślenia wymaga, że muszą to być interesy "uzasadnione". Z kolei uzasadnione interesy osób trzecich należy oceniać w sposób obiektywny, kierując się przede wszystkim normami regulującymi proces inwestycyjny, w tym techniczno-budowlanymi. Interes osób trzecich chroniony wspomnianym przepisem, nie może naruszać wynikającego z art. 4 Prawa budowlanego prawa właściciela do zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami.

Organ stwierdził, że ochrona uzasadnionych interesów osób trzecich nie może być rozumiana w sposób absolutny. Nie chodzi bowiem o wszelkie utrudnienia, jakie może przynieść planowane przedsięwzięcie, a jedynie o takie, które mogą dotyczyć naruszeń interesów prawnych, a nie interesów faktycznych innych osób.

GINB zwrócił uwagę, że Skarżący w swych pismach powołuje się na okoliczność, iż przedmiotowa inwestycja, a zwłaszcza nadbudowa hotelu o jedną kondygnację powoduje "zasłanianie kominów przez ściany szczytowe nadbudowy", co stanowi "przeszkodę dla prawidłowego działania kominów a co za tym idzie stanowi zagrożenie dla bezpieczeństwa życia oraz zdrowia mieszkańców mieszkań, w których wloty tych przewodów się znajdują". Okoliczność tę zdaje się potwierdzać również inwestor, który w ramach wznowionego - na wniosek Pana [...] - postępowania w sprawie ww. pozwolenia na budowę, wystąpił do Wspólnoty Mieszkaniowej [...] we [...] o zgodę na wykonanie remontu kominów budynku wraz z ich przedłużeniem, na co zgodę otrzymał uchwałą z [...] kwietnia 2014 r., nr [...]. Odpowiednie zmiany zostały również naniesione w projekcie budowlanym (Projekt budowlany - s. 51.1 do 51.3, Nr rys. 12 - s. 63, nr rys. 19 - s. 68.2). Powyższe organ odwoławczy przyjął jako zobowiązanie się inwestora do usunięcia ewentualnych negatywnych skutków zrealizowania przedmiotowej inwestycji. W tym więc zakresie GINB wyraził przekonanie, że uzasadnione interesy mieszkańców budynku położonego przy ul. [...], zostaną zabezpieczone.

W ocenie GINB bez wpływu na wynik sprawy pozostają także zarzuty Skarżących koncentrujące się na kwestionowaniu prawidłowości ww. decyzji Miejskiego Konserwatora Zabytków we [...] z [...] maja 2012 r., Nr [...], znak: [...].

Jednocześnie GINB wyjaśnił, że w ramach prowadzonego postępowania ocenie podlegała wyłącznie inwestycja w jej zaprojektowanym kształcie. Kwestie faktycznego wykonywania robót budowlanych oraz ich zgodności z projektem pozostają natomiast we właściwości organów nadzoru budowlanego. Zarzuty skarżącego w tym przedmiocie pozostają zatem bez wpływu na rozstrzygnięcie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego.

Na powyższą decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyli Pan [...] i Pan [...], reprezentowany przez Pana [...].

Skarżący zarzucili decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego:

A. naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a to:

1. art. 138 § 1 pkt. 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego, zwanego dalej w treści k.p.a., poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji podczas gdy zaskarżona decyzja: a) została wydana z rażącym naruszeniem prawa (art. 138 §1 pkt. 2 k.p.a. ) tj. art. 4, art. 5 ust. 1 pkt. 7 i pkt. 9, art. 35 ust. 1 i 2 oraz art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane w zw. z Rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynku i ich usytuowanie; b) była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały (art. 138 §1 pkt. 5 k.p.a.) z uwagi na zakaz zmian architektury i wystroju elewacyjnego zabytkowego budynku przy ul. [...] ustalony aktem prawa miejscowego przez Radę Miejską [...] - tj. § 10 pkt. 3 ust. 1 i §16 SEKTOR B - BI. 3UC pkt. 11 Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego dla rejonu [...] we [...]; c) w razie jej wykonania wywoływałaby czyn zagrożony karą (art. 138 §1 pkt. 6 k.p.a.) z uwagi na: przepis art. 108 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 23 lipca 2003r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami ustalający w ust. 1, że kto niszczy lub uszkadza zabytek, podlega karze pozbawienia wolności od 3 miesięcy do 5 lat oraz na przepis art. 90 w zw. z art. 50 ust. 1 pkt. 2 ustawy Prawo budowlane (prowadzenie robót w sposób mogący spowodować zagrożenie dla bezpieczeństwa ludzi oraz mienia);

2. art. 7, art. 77 §1 i art. 80 k.p.a. polegające na: a) pominięciu, że budynek przy ul. [...] ma kształt litery L i w związku z tym posiada trzy elewacje: wschodnią od strony ul. [...]; południową obejmującą część budynku we wnętrzu podwórkowym i równoległą do ściany budynku Hotelu [...]; zachodnią obejmującą część budynku we wnętrzu podwórkowym i prostopadłą do ściany budynku Hotelu [...] oraz przyjęciu, że budynek mieszkalny przy ul. [...] posiada jedynie elewację wschodnią; b) pominięciu, że budynek przy ul. [...] jest wpisany do wojewódzkiej oraz do gminnej ewidencji zabytków i podlega prawnej ochronie na podstawie ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami oraz przepisów Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego dla rejonu [...] we [...] ustalających zakazu zmian tego budynku w zakresie architektury i wystroju elewacyjnego (§10 pkt. 3 ust. 1 i §16 SEKTOR B - B1.2MŚ pkt. 5); c) dowolnym ustaleniu, że przed datą wydania decyzji Prezydenta [...] nr [...] z dnia [...] maja 2012r. został sporządzony projekt zamienny; d) dowolnej ocenie, że wystąpienie w toku wznowionego postępowania inwestora do Wspólnoty Mieszkaniowej [...] o zgodę na remont kominów i otrzymanie takiej zgody uchwałą z dnia [...] kwietnia 2014r. jest zobowiązaniem się inwestora do usunięcia ewentualnych negatywnych skutków zrealizowania przedmiotowej inwestycji podczas gdy ta okoliczność nie ma żadnego znaczenia jako że postępowanie nadzorcze dot. stwierdzenia nieważności decyzji ograniczone jest do oceny jej legalności w aspekcie stanu prawnego i faktycznego istniejącego w dacie jej wydania; e) pominięciu, że projektowania przebudowa poddasza oraz nadbudowa kolejnego piętra Hotelu [...] zasłoni cztery kominy na dachu budynku przy ul. [...] w części [...] a tym samym będzie stanowić przeszkodę dla prawidłowego działania przewodów spalinowych oraz wentylacyjnych do których wloty znajdują się lokalach mieszkalnych w tym w lokalu nr [...]; f) na dowolnej ocenie, że ustalenia Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego dla rejonu [...] we [...] na terenie B1.3UC §16 ust. 11 w zw. z §10 ust. 3 pkt. 3 (uwaga pkt. 3 jest błędnie podany bowiem nie dotyczy budynku przy ul. [...] - powinien być pkt. 1) są niejasne i lakoniczne - podczas gdy są w świetle przepisów ustawy o planowaniu zagospodarowaniu przestrzennym Rada Miejska [...] legalnie wprowadziła wiążące organicznie w sposobie wykonywania prawa własności przez właściciela zabytkowego budynku (wpisanego do rejestru zabytków) na wskazanym terenie tj. budynku przy ul. [...] polegające na zakazie zmian bryły tego zabytkowego budynku; g) na pominięciu a co za tym idzie nie rozważeniu wszystkich istotnych okoliczności wskazanych w odwołaniu oraz na wybiórczej ocenie zgromadzonego materiału na potrzeby biznesowo-budowlane Spółki "[...]";

3. art. 107 §3 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie, czy decyzja Prezydenta [...] nr [...] zezwalająca na przebudowę poddasza oraz nadbudowę budynku Hotelu [...] o kolejne piętro co spowoduje zasłonięcie kominów na dachu budynku przy ul. [...] a co za tym idzie stanie się przeszkodą dla prawidłowego działania kominów narusza uzasadniane interesy współwłaścicieli tego budynku czy też narusza ich interes faktyczny: brak przytoczenia przepisów prawa tj. §1, §142 ust. 1 i 2 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie a także §10 ust. 3 pkt. 1 Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego dla rejonu [...] we [...]. Organ uporczywie wskazuje na przepis §10 ust. 3 pkt. 3, który nie dotyczy obiektu budowlanego wpisanego do rejestru zabytków; przepisem prawidłowym, który ma zastosowanie w niniejszej sprawie jest §10 ust. 3 pkt. 1

4. art. 6 k.p.a. i art. 32 ust. 1 i 2 Konstytucji RP w zw. z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 20 kwietnia 2011r. sygn. akt Kp 7/09 poprzez naruszenie zasady równości wobec prawa w tym Prawa budowlanego i nie dyskryminacji polegające na odmowie stwierdzenia nieważności decyzji [...] nr [...] z dnia [...] maja 2012r., podczas gdy w analogicznym stanie faktycznym i prawnym (pozwolenie na budowę jest niezgodne z przepisami techniczno- budowlanymi) Organ utrzymał w mocy decyzję Wojewody L. wydaną na wniosek właściciela sąsiedniej nieruchomości stwierdzającą nieważność decyzji Starosty [...] udzielającej Spółce [...] sp. z o. o. pozwolenie na budowę pawilonu a Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 23 lipca 2015r. (sygn. akt VII SA/Wa 2516/14) oddalił skargę tej Spółki na decyzję Organu a Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 17 listopada 2017r. (sygn. akt II OSK 2983/15) oddalił skargę kasacyjną Spółki od tego wyroku.

B. naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy a to:

1. §10 ust. 3 pkt. 3 (błędnie wskazany pkt. zamiast pkt. 1) i §16 ust. 11 Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego dla rejonu [...] we [...] (uchwała Rady Miejskiej [...] nr [...] z dnia [...] stycznia 2000r.) poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że ustalenia tych przepisów są niejasne i lakoniczne i w związku z tym zakaz zmian w zakresie architektury i wystroju elewacyjnego należy odczytywać jako zakaz względny tj. dopuszczenie takiego rodzaju robót budowlanych, które nie naruszają koncepcji i ładu architektonicznego oraz reprezentacyjnego charakteru przedmiotowego obiektu i jego otoczenia - podczas gdy przepis ten jest jasny i klarowny - zakaz zmian w zakresie architektury w tym zabytkowego budynku przy ul. [...] to zakaz zmian bryły tego budynku - przebudowa nieużytkowanego poddasza oraz nadbudowanie budynku o jedną kondygnację zatwierdzone ww. decyzją [...] to są oczywiste zmiany w zakresie architektury zabronione wskazanym przepisem Miejscowego Planu.

2. §10 ust. 3 pkt. 1 i §16 ust. 4 i 5 Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego dla rejonu [...] we [...] w zw. z art. 7 ust. 4 ustawy z dnia 23 lipca 2003r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami poprzez ich niezastosowanie i pominięcie, że budynek mieszkalno-usługowy przy ul. [...] jest zabytkiem w rozumieniu przepisów ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, posiada Kartę Ewidencyjną Zabytku Architektury i Budownictwa, jest wpisany do ewidencji zabytków prowadzonej przez [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków oraz jest ujęty w gminnej ewidencji zabytków i przeznaczony do wpisania do rejestru zabytków a Miejscowy Plan w przepisie §10 ust. 3 pkt. 3 i §16 ust. 4 i 5 ustala formę jego ochrony w postaci zakazu zmian w zakresie architektury i wystroju elewacyjnego w przypadku remontów, modernizacji lub przebudowy czyli ustala zakaz zmian bryły tego budynku;

3. art. 5 ust. 1 pkt. 9 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że fakt, iż inwestor w ramach wznowionego na wniosek [...] postępowania w sprawie pozwolenia na budowę wystąpił do Wspólnoty Mieszkaniowej [...] we [...] o zgodę na wykonanie remontu kominów wraz z ich przedłużeniem na co zgodę otrzymał uchwałą z dnia [...] kwietnia 2014r., jest zobowiązaniem się inwestora do usunięcia ewentualnych negatywnych skutków zrealizowania przedmiotowej decyzji oraz wyrażenie przez Organ przekonania że uzasadnione interesy mieszkańców budynku położonego przy ul. [...], zostaną zabezpieczone - podczas gdy bezsporne jest że projektowana nadbudowa zasłania cztery kominy na dachu zabytkowego budynku przy ul. [...] i tym samym jest przeszkodą do prawidłowego działania kominów a postępowanie nadzorcze jest samodzielnym postępowaniem administracyjnym ograniczonym do oceny legalności decyzji w aspekcie stanu prawnego i faktycznego istniejącego w dacie jej wydania czyli w dniu [...] maja 2012r. a okoliczności, które zaszły po tej dacie nie mają żadnego znaczenia dla ustalenia istnienia wadliwości decyzji o których mowa w art. 156 §1 k.p.a. /rzeczona uchwała nie istnieje co stwierdził Sąd Okręgowy we [...] z dnia [...] stycznia 2018r. (sygn. akt [...] C [...]) a sprawa zmiany bryły budynku nie należy do kompetencji Wspólnoty Mieszkaniowej, która nie jest właścicielką ww. budynku, ale do kompetencji jego współwłaścicieli, a zgoda na zmianę bryły budynku wymaga jednomyślności współwłaścicieli pod warunkiem, że taka zmiana jest dopuszczalna przez obowiązujące przepisy/;

4. §1, §142 ust. 1 i 2 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez ich błędną wykładnię i przyjęcie, że odnosząc się do zarzutów odwołania dotyczącego rażącego naruszenia wymogów §. 142 i nast. ww. rozporządzenia poprzez zabudowanie kominów wentylacyjnych budynku przy ul. [...] należy stwierdzić, że jest on oczywiście niezasadny; okoliczność, czy w wyniku spornej nadbudowy kominy na budynku przy ul. [...] spełniają wymogi określone w § 142 i nast. ww. rozporządzenia pozostaje bez wpływu na prawidłowość kontrolowanego pozwolenia na budowę, skoro w ramach spornej inwestycji nie wykonywano jakichkolwiek prac związanych z przedmiotowymi kominami - podczas gdy ściana szczytowa projektowanej przebudowy poddasza i nadbudowy kolejnego piętra budynku Hotelu [...] zasłania kominy na dachu budynku przy ul. [...] (cztery kominy z przewodami spalinowymi wentylacyjnymi oraz dymowym) (również [...]) a co za tym idzie rzeczona ściana szczytowa - w rozumieniu Polskiej Normy PN-89/B-10425 "Przewody dymowe spalinowe i wentylacyjne murowane z cegły - Wymagania techniczne i badania przy odbiorze" przywołaną w §142 ust. 1 i 2 ww. Rozporządzenia - jest przeszkodą/zasłoną dla prawidłowego działania przewodów kominowych a to stanowi zagrożenie bezpieczeństwa życia oraz zdrowia mieszkańców tych budynków oraz ich mienia a tym samym narusza prawo współwłaścicieli budynku przy ul. [...] do niezakłóconego korzystania z nieruchomości chronione art. 4 i art. 5 ust. 1 pkt. 9 ustawy Prawo budowlane, art. 64 ust. 1-3 Konstytucji RP oraz art. 1 Protokołu nr 1 do Konwencji O Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności sporządzanej w Paryżu dnia 16 września 1952r. stanowiącego w zdaniu pierwszy, że każda osoba fizyczna oraz prawna ma prawo do poszanowania swojego mienia;

5. §13 ust. 1 pkt. 1 lit a) i pkt. 2, §57 ust. 1 i §60 ust. 1 i 2 ww. Rozporządzenia Ministra Infrastruktury poprzez ich błędną wykładnię i przyjęcie, że usytuowanie spornego obiektu (południe) względem okien lokali znajdujących się w budynku przy ul. [...] (wschód) wyklucza uznanie, aby mogło dojść do naruszenia §13 (przesłanianie obiektów budowlanych) oraz §60 ust. 2 (m. in. nasłonecznienie pokoi mieszkalnych) ww. rozporządzania z 12 kwietnia 2002r. podczas gdy bryła budynku przy ul. [...] ma kształt zbliżony do litery L i jego część znajduje się we wnętrzu podwórkowym - elewacja z oknami w lokalach mieszkalnych jest równoległa do budynku Hotelu co oznacza, że budynek Hotelu zasłania budynek mieszkalny a tym samym pominięcie, że z uwagi na małą odległość budynku Hotelu [...] od budynku przy ul. [...] w części posadowionej we wnętrzu podwórkowym, projektowana zmiana bryły budynku (poszerzenie budynku o dobudowę o wymiarach 239 cm x 379 cm oraz podwyższenie o nadbudowę, wykonanie dachu mansardowego [obejmującego także dobudowę] z przesunięciem w kierunku podwórza kalenicy wraz z jej podwyższeniem) pozbawia dostępu do naturalnego oświetlenia lokal mieszkalny na parterze oraz na I piętrze budynku przy ul. [...] - w aktach sprawy brak jest analizy nasłonecznienia w oparciu o tzw. linijkę słońca;

6. naruszenie art. 35 ust. 1 pkt. 1 w zw. z art. 2 ust. 2 pkt. 3 i art. 5 ust. 1 pkt. 7 ustawy prawo budowlane poprzez ich pominięcie i przyjęcie, że nie można tracić z pola widzenia, że inwestor uzyskał decyzję Miejskiego Konserwatora Zabytków we [...] z dnia [...] maja 2012r. Nr [...] zezwalającą na prowadzenie robót budowlanych w obiekcie zabytkowym Hotel [...] przy ul. [...] w zakresie remontu, przebudowy i częściowej nadbudowy wraz z montażem reklamy - podczas gdy organ przed wydaniem decyzji ma obowiązek sprawdzić zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego;

7. art. 34 ust. 3 pkt. 1 i 2 i ust. 6 pkt. 1 ustawy Prawo budowlane, poprzez ich niezastosowanie i pominięcie, że w świetle przepisów Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 25 kwietnia 2012r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 2012. poz. 462): a) Projekt zagospodarowania działki w części opisowej nie zawiera danych określonych w §8 ust. 2 pkt. 5 i 7; w części rysunkowej danych określonych w §.8 ust. 3 pkt. 2; b) projekt architektoniczno-budowlany w opisie technicznym nie spełnia wymagań opisanych w § 11 ust. 2 pkt. 2, ust. 10 lit. d); w części rysunkowej nie spełnia wymagań opisanych § 12 ust. 2 pkt. lit. b);

8. art. 35 ust. 1 pkt. 1 ustawy Prawo budowlane z zw. z przepisem §.2 pkt. 2 ust. 4 i 7, §10 ust. 3 pkt. 1, §16 ust. 11 Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego dla rejonu [...] poprzez ich niezastosowanie i pominięcie, że projekt budowlany w zakresie remontu, przebudowy oraz częściowej nadbudowy budynku Hotelu [...] jest niezgodny z ustalonym w tym Planie zakazem zmian w zakresie architektury i wystroju elewacyjnego zabytkowego budynku przy ul. [...] (wpisanego do wykazu zabytków) w razie jego remontu, modernizacji lub przebudowy.

9. art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane w zw. z art. 5 ust. 1 pkt. 9 tej ustawy zw. z §1, §142 ust. 1 i 2 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz postanowień Polskiej Normy PN-89/B-10425 Przewody dymowe spalinowe i wentylacyjne murowane z cegły - Wymagania techniczne i badania przy odbiorze poprzez ich niezastosowanie i pominięcie, że Projekt zagospodarowania działki nr [...] przewidujący nadbudowę, która zasłania kominy na dachu sąsiedniego zabytkowego budynku przy ul. [...] wpisanego do ewidencji zabytków oraz na dachu zabytkowego budynku przy ul. [...] (przylegających bezpośrednio do ściany szczytowej budynku Hotelu [...] odpowiednio wschodniej oraz północnej) jest niezgodny ze wskazanymi przepisami techniczno-budowlanymi;

10. art. 35 ust. 1 pkt. 2 ustawy Prawo budowlane w zw. z art. 5 ust. 1 pkt. 9 tej ustawy i z §13 ust. 1 pkt. 1 lit a) i pkt. 2, §57 ust. 1 i §60 ust. 1 i 2 ww. Rozporządzenia Ministra Infrastruktury poprzez ich niezastosowanie i pominięcie, że Projekt zagospodarowania działki nr 42 przewidujący poszerzenie budynku o dobudowę, podwyższenie wysokości budynku o nadbudowę, przesunięcie kalenicy w kierunku podwórka (wnętrza blokowego) wraz z jej podwyższeniem pozbawia lokal mieszkalny na parterze oraz na I piętrze budynku przy ul. [...] (we wnętrzu blokowym usytuowanym równolegle w stosunku do bryły budynku Hotelu [...]) dostępu do naturalnego oświetlenia, a co za tym idzie jest niezgodny ze wskazanymi przepisami techniczno-budowlanymi;

11. art. 35 ust. 3 i 5 ustawy Prawo budowlane w zw. z art. 122 ust. 1 i 2 k.p.a w zw. z art 110 k.p.a. i art. 126 k.p.a. poprzez pominięcie znajdującego się w aktach sprawy zakończonej decyzją nr [...] wiążącego [...] własnego postanowienia Prezydenta [...] nr [...] z dnia [...].08.2011r. nakładającego na podstawie przepisu art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane na Spółkę "[...]" obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości występujących w przedłożonym do zatwierdzenia projekcie budowlanym poprzez: pkt. 1. doprowadzenie do zgodności z §10 ust. 3 pkt. 1 Miejscowego Planu w zakresie formy budynku - zgodnie z planem dla obiektów zabytkowych obowiązuje zakaz zmian w zakresie architektury i wystroju elewacyjnego (dotyczy nadbudowy budynku i zmiany geometrii dachu nie związanej z odtworzeniem elementów bryły istniejących pierwotnie) oraz faktu nie wykonania tego zobowiązania w wyznaczonym terminie,

12. art. 6, 7, 8, 9 i 10 k.p.a. poprzez pominięcie, że [...] nie powiadomił współużytkowników wieczystych działki nr [...] i współwłaściciel budynku przy ul. [...] oraz działki nr [...] i współwłaścicieli zabytkowego budynku przy ul. [...] w części [...] o wszczęciu postępowania administracyjnego na wniosek Spółki [...] a tym samym pozbawił ich prawa do czynnego udziału w postępowaniu, wypowiedzenia się przed wydaniem decyzji co do zgromadzonego materiału dowodowego i zgłoszonego żądania, prawa do wniesienia odwołania do Wojewody [...] oraz prawa do sądu tj. wniesienia skargi na decyzję Wojewody [...] utrzymującej w mocy decyzję [...].

Nadto Skarżący podnieśli zarzuty wydania decyzji GINB z naruszeniem art. 2, art. 9, art. 32 ust. 1- 3, art. 64 ust. 1-3 Konstytucji RP oraz wbrew wiążącej wykładni art. 5 ust. 1 pkt. 9 ustawy Prawo budowlane dokonanej przez Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 20 kwietnia 2011r. (sygn. akt Kp 7/09) a także art. 1 Protokołu nr 1 do Konwencji o Ochronie Prawa Człowieka i Podstawowych Wolności sporządzonej w Paryżu dnia 16 września 1952r. stanowiącego w zdaniu pierwszy, że każda osoba fizyczna oraz prawna ma prawo do poszanowania swojego mienia, jako że Organ przyjął standardy nieznane polskiemu i międzynarodowemu prawu: 1) akt prawa miejscowego i ustalone w nim zakazy nie mają żadnego znaczenia bowiem dowolnie w zależności od potrzeb można każdy zakaz interpretować jako względny: 2) ochrona zabytków nie ma żadnego znaczenia; 3) współwłaściciele zabytkowej nieruchomości budynkowej przy ul. [...] znajdującej w obszarze oddziaływania planowanej przebudowy oraz nadbudowy budynku Hotelu [...], których prawo do niezakłóconego korzystania z nieruchomości jest chronione bezwzględnie obowiązującymi przepisami, w tym przepisami Rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, muszą dostosować swoją nieruchomość do planowanej przez Spółkę "[...]" inwestycji, podczas gdy Prawo budowlane ustala zasadę, że planowana inwestycja nie może naruszać uzasadnionych interesów właścicieli sąsiednich nieruchomości.

Skarżący wnieśli także o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodów:

1. ze zdjęcia (wykonanego z lotu ptaka przez Komendę Policji we [...]) budynku Hotelu [...] przy ul. [...], budynku przy ul. [...] oraz budynku przy ul. [...] we [...] - na okoliczność jego przedmiotu i treści w tym usytuowania budynków przed wydaniem decyzji [...] nr [...] z dnia [...] maja 2012r. w tym położenia kominów na dachu budynku [...] w części [...] w tym komina na ścianie szczytowej tego budynku przy ścianie szczytowej Hotelu [...] i jej wysokości względem komina (poniżej czapy kominowej), kształtu dachu na budynku Hotelu [...] oraz kształtu bryły budynku przy ul. [...] w formie zbliżonej litery L w tym posiadania nie tylko elewacji wschodniej z oknami lokali mieszkalnych od strony ulicy [...], ale również elewacji południowej z takimi oknami (we wnętrzu blokowym) i zachodniej także z oknami.

2. z wyroku Sądu Okręgowego we [...] (sygn. akt [...] [...]) z dnia [...] stycznia 2018r. - na okoliczność jego przedmiotu i treści w tym ustalenia w pkt. I wyroku, że nie istnieje uchwała nr [...] z dnia [...] kwietnia 2014r. Wspólnoty Mieszkaniowej [...] we [...] oraz prawomocności pkt. I tego wyroku.

Mając na uwadze przedstawione wyżej zarzuty i wnioski, Skarżący wnieśli o:

1. uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy Organowi do ponownego rozpatrzenia ze zobowiązaniem Organu do uchylenia w wyznaczonym terminie zaskarżonej decyzji Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2016r. Nr [...] oraz do rozstrzygnięcia sprawy co do istoty poprzez stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] maja 2012r. Nr [...];

2. zasądzenie kosztów sądowych według norm prawem przypisanych.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity - Dz. U. z 2018 r. poz. 2107 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słusznościowych.

Sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity - Dz. U. z 2018r., poz. 1302 z późn. zm.), zwanej dalej p.p.s.a.

Mając powyższe kryteria na uwadze Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa.

Zaskarżona jest decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2018 r. (znak [...]) utrzymująca w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2016r. Nr [...], znak: [...], którą odmówiono stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] maja 2012r. Nr [...] znak: [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej "[...]" sp. z o. o. pozwolenia na remont, przebudowę i częściową nadbudowę budynku hotelu "[...]" zlokalizowanego przy ul. [...] we [...].

Zatem przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja podjęta w ramach postępowania nieważnościowego. Wymaga wobec tego podkreślenia, że prowadzone w trybie nadzoru postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji nie ma na celu ponownego merytorycznego rozpoznania sprawy, jakie ma miejsce w przypadku postępowania odwoławczego, a jedynie wyjaśnienie kwalifikowanej niezgodności z prawem. Wśród przesłanek wymienionych w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. jest rażące naruszenie prawa, które określa się jako oczywiste naruszenie przepisu prawa, a przy tym takie, które koliduje z zasadą praworządnego działania organów administracji publicznej w demokratycznym państwie prawnym urzeczywistniającym zasady sprawiedliwości społecznej. Rażące naruszenie prawa oznacza wadliwość decyzji skutkiem naruszenia norm prawnych regulujących działania administracji publicznej w indywidualnych sprawach, w szczególności przepisów prawa procesowego oraz materialnego, o szczególnym ciężarze gatunkowym. Zachodzi więc w przypadku, gdy czynność zmierzająca do wydania decyzji administracyjnej oraz treść załatwienia sprawy w niej wyrażona stanowią zaprzeczenie stanu prawnego sprawy w całości lub części. Nie chodzi przy tym o błędy w wykładni prawa, lecz o przekroczenie prawa w sposób jasny i niedwuznaczny (por. m. in. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 sierpnia 2001 r. II SA 1726/2000, z dnia 26 września 2000 r. V SA 2998/99, oraz z dnia 5 października 2000 r. III SA 2244/99 - treść dostępna w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych - http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Jak trafnie wskazuje Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, o rażącym naruszeniu prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia, charakter przepisu, który został naruszony, oraz skutki gospodarcze i społeczne, które wywołuje decyzja. Oznacza to, że aby została stwierdzona jej nieważność, kontrolowana decyzja musi okazać się dotknięta takim rodzajem i stopniem wadliwości, że niemożliwym jest jej pozostawienie w obiegu prawnym w demokratycznym państwie prawnym (zob. m.in. wyrok NSA z dnia 8 lutego 2013 r., sygn. akt I OSK 1683/11, wyrok NSA z dnia 2 marca 2011 r., sygn. akt II OSK 2226/10).

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że decyzja organu nadzoru budowlanego nie narusza prawa.

Organy wskazały bowiem, że zgodnie z dyspozycją przepisu art. 35 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2000r. Nr 243, poz. 1623 z późn. zm.), w brzmieniu obowiązującym na dzień wydania badanej decyzji, organ nie mógł odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę w przypadku spełnienia wymagań, określonych w art. 35 ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 tej ustawy. Spełnienie tych wymagań organ sprawdza przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę i w przypadku ich spełnienia zobligowany jest do wydania decyzji pozytywnej dla inwestora.

Z przywołanych przepisów wynika bowiem, że warunkami koniecznymi do wydania decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę są między innymi: złożenie przez inwestora oświadczenia, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane (art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy Prawo budowlane), zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu (art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane), zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi (art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane); kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, a także zaświadczenia, o którym mowa wart. 12 ust. 7 (art. 35 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane) oraz wykonanie – w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu – przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu – lub jego sprawdzenia – zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7 (art. 35 ust. 1 pkt 4 Prawa budowlanego).

Zarzuty wnioskodawcy koncentrowały się natomiast na tym, że decyzja Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] maja 2012r. Nr [...], w pierwszej kolejności w sposób rażący narusza przepisy prawa materialnego, poprzez:

1) niezgodność z ustaleniami obowiązującego planu miejscowego,

2) pogorszenie warunków działania kominów w budynku przy ul. [...],

3) oparcie decyzji na wadliwej decyzji Miejskiego Konserwatora Zabytków - tzw. pozwoleniu konserwatorskim.

W pierwszej kolejności należało zatem rozważyć, mając na uwadze okoliczność, że kontrola prawidłowości decyzji [...] odbywa się z punktów widzenia przesłanki rażącego naruszenia prawa, czy decyzja ta dotknięta jest tego rodzaju wadą, jeśli chodzi o niezgodność z ustaleniami obowiązującego planu miejscowego.

Rację mają tutaj Skarżący, że organy niekonsekwentnie przywołują w swoich decyzjach przepisy uchwały nr [...] Rady Miejskiej [...] z dnia [...] stycznia 2000 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu [...] we [...] (Dz. Urz. Woj. [...] Nr [...] z 2000r., poz. [...] z późn. zm., zwana dalej także "Planem"), wskazując: raz to na zastosowanie w sprawie §10 ust. 3 pkt 1 Planu, innym razem zaś na przepis §10 ust. 3 pkt 3 ww. uchwały. Wynikało to z tego, że budynek hotelu "[...]" przy ul. [...] wpisany jest jednostkowo do rejestru zabytków pod numerem [...] decyzją z dnia [...] grudnia 1982 r. Tak też jest oznaczony na rysunku planu. Dla tego typu obiektów co do zasady obowiązują ustalenia zawarte w § 10 ust. 3 pkt 1 Planu, zgodnie z którymi "Dla tych obiektów wprowadza się zakaz zmian w zakresie architektury i wystroju elewacyjnego. Należy uzupełnić zniszczony detal elewacji". Jednocześnie, przepis §16 ust. 11 Planu wprost odnosi się do budynku przy ul. [...], jako wpisanego w konserwatorski wykaz zabytków; co może wskazywać, że do tego obiektu zastosowanie znajdzie § 10 ust. 3 pkt 3 Planu.

W ocenie Sądu rozpoznającego sprawę, okoliczność ta nie ma jednak doniosłego znaczenia, albowiem obydwa przepisy wprowadzają w istocie rzeczy tożsamy – ogólny zakaz zmian w zakresie architektury i wystroju elewacyjnego obiektów. Tym samym, rozważenia wymaga, czy decyzja [...] z dnia [...] maja 2012r. Nr [...] naruszała w sposób oczywisty rzeczony zakaz, a w konsekwencji, czy organ dopuścił się rażącego naruszenia przepisów Prawa budowlanego, udzielając pozwolenia na budowę.

Niewątpliwie trafnie wskazuje Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego na niejasny i lakoniczny charakter przepisów uchwały Rady Miejskiej [...] z dnia [...] stycznia 2000r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu [...] we [...]. Wątpliwości nasuwa tu już choćby sama dyspozycja przepisu szczególnego zamieszczonego w §16 ust. 11 Planu, gdzie wskazano, że w przypadku remontu, modernizacji lub przebudowy obiektu położonego przy ul. [...] obowiązuje procedura opisana w części ogólnej tekstu planu.

Zapis ten może być zatem rozumiany dwuznacznie. Z jednej strony jako zastrzeżenie, że tylko w przypadku podjęcia któregoś z tych trzech typów inwestycji budowlanych (remontu, modernizacji lub przebudowy) obowiązują zakazy z części ogólnej Planu, a więc także wskazane w § 10. Z drugiej zaś strony, odniesienie to może być interpretowane jako ograniczenie możliwości ingerencji w substancję obiektu wyłącznie do wymienionych trzech rodzajów robót, ale i to pod warunkiem przestrzegania obostrzeń z części ogólnej.

Wątpliwości interpretacyjne potęguje tu jeszcze bardziej treść §16 ust. 12 Planu, w myśl którego, na terenie, o którym mowa w ust. 11, nakazuje się:

1) wzbogacenie wystroju elewacji, ze względu na rangę obiektu oraz na jego funkcję;

2) wprowadzenie w parterze budynku od ul. [...] podcieni dla ruchu pieszego o szer. 6,0 m od linii zabudowy.

Odnośnie budynku przy ul. [...], miejscowy prawodawca dopuścił zatem istotne odstępstwa od ograniczeń narzuconych w części ogólnej Planu.

Nie sposób natomiast doszukać się w Planie wyjaśnienia, jak rozumieć należy pojęcie "architektury i wystroju elewacyjnego". Zgodnie z odesłaniem zamieszczonym w § 4 ust. 2 Planu, niezdefiniowane pojęcia należy rozumieć zgodnie z:

1) ustawą z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym,

2) ustawą z dnia 7 lipca 1994r. prawo budowlane,

3) przepisami wykonawczymi do wyżej wymienionych ustaw oraz ustaw związanych z planowaniem przestrzennym i przepisami wykonawczymi do nich.

Niestety żaden ze wspomnianych aktów prawnych nie zawiera definicji legalnej "architektury" czy "wystroju elewacyjnego". Wobec tego należy podzielić argumentację organów nadzoru budowlanego wskazujących, że do naruszenia przepisów Planu mogłoby dojść przy założeniu, że Plan ten przewiduje absolutny zakaz wprowadzania jakichkolwiek zmian w jego bryłę lub wygląd elewacji, co ograniczałoby realną możliwość ingerencji w jego substancję tylko do działań remontowych lub konserwacji. Trudno jednak zgodzić się z tak rygorystycznym podejściem w sytuacji, gdy oczywistym jest, że niekiedy ingerencję taką wymuszają chociażby zaostrzone regulacje dotyczące ochrony przeciwpożarowej budynków, co ma szczególnie istotne znaczenie w przypadku obiektów użyteczności publicznej (np. hoteli).

Sąd rozpoznając sprawę podzielił zarazem zapatrywanie organu, że istotną wskazówkę przy interpretacji postanowień Planu stanowi przepis § 15 ust. 38, który dla budynku przy ul. [...] wyraźnie zastrzega, inaczej niż w przypadku obiektu objętego przebudową przy ul. [...], że jego remont, modernizacja oraz adaptacja jest dopuszczalna pod warunkiem zachowania dotychczasowych form brył budynków, form i pokryć dachów, podziałów i rysunków elewacji - szczególnie frontowych, oraz detali architektonicznych elewacji. W tym przypadku mamy więc do czynienia z jednoznacznym zakazem jakiejkolwiek ingerencji w bryłę budynku oraz – w szczególności – podział i rys elewacji.

Wypada zatem w tym miejscu przypomnieć, że w orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, iż zasadniczo celem miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego jest ochrona ładu przestrzennego, rozumianego, zgodnie z art. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, jako takie ukształtowanie przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia w uporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, społeczno-gospodarcze, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno-estetyczne (por. wyrok NSA z 25 sierpnia 2017 r., sygn. akt II OSK 2986/15).

Tym samym, za słuszną należy uznać ocenę GINB, że ogólne przepisy Planu trzeba odczytywać jako zakaz względny, tj. dopuszczenie takiego rodzaju robót budowlanych, które nie naruszają koncepcji i ładu architektonicznego oraz reprezentacyjnego charakteru przedmiotowego obiektu oraz jego otoczenia. Przy takim pojmowaniu powyższego zagadnienia, z całą pewnością nie są uzasadnione zarzuty oczywistego naruszenia postanowień Planu, w zakresie tych zmian, zatwierdzonych w projekcie przebudowy budynku przy ul. [...], które obejmowały przebudowę istniejącej klatki schodowej (Projekt budowlany - s. 12), zlokalizowanej od podwórza, oraz nadbudowę jednej kondygnacji użytkowej w traktach od strony podwórza (Projekt budowlany - s. 7). Jest to również uzasadnione tym, że według projektu budowlanego budowa nowej klatki schodowej wynikała z konieczności dostosowania do wymogów bezpieczeństwa pożarowego oraz była podyktowana potrzebami ewakuacyjnymi, których nie spełniała stara klatka schodowa (Projekt budowlany - s. 11). Z kolei prace dotyczące zabytkowej wieżyczki (owalny narożnik elewacji południowej oraz wschodniej) – według Planu stanowić miały odtworzenie stanu istniejącego przed wojną i nawiązywać do historycznego wyglądu obiektu (Projekt budowlany - s. 10 i 11).

Co więcej, jak wyjaśniono w decyzji GINB, budynki o podobnych parametrach (wysokość, liczba kondygnacji) znajdują się bliskim otoczeniu przedmiotowego obiektu przy ul. [...]. Dotyczy to budynków przy ul. [...] (Hotel [...]), ul. [...] (kawiarnia [...]), czy też przy ul. [...] we [...].

Jak wynikało z ustaleń organów nadzoru budowlanego, jedynie ingerencja w substancję budynku od strony elewacji uprzywilejowanych (ul. [...] oraz [...]), gdzie zaprojektowano na dachu lukarny, mogłaby tego rodzaju zarzuty uzasadniać, ale tylko przy założeniu, że wpływają one na ład architektoniczny obiektu i jego ważny oraz reprezentacyjny charakter dla jego otoczenia. Tymczasem, zbliżone wyglądem do zaprojektowanych w budynku przy ul. [...] lukarny od strony południowej znajdują się na dachu budynku przy ul. [...]. Jedynie od strony wschodniej lukarny nie nawiązują do istniejącej zabudowy, co – zdaniem organów – mogłoby stanowić ewentualne naruszenie zapisów miejscowego planu zagospodarowania terenu.

W tym zakresie konieczne jest więc wskazanie na dwie istotne kwestie wynikające z przepisów prawa miejscowego (Planu zagospodarowania tej części miasta [...]) oraz przepisów Prawa budowlanego i ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (t. jedn. – Dz. U. z 2018 r., poz. 2067 z późn. zm.).

Jak już bowiem wyżej zauważono, w §16 ust. 12 Planu, odnoszącym się do budynku przy ul. [...], zamieszczony został nakaz wzbogacenia wystroju elewacji obiektu, ze względu na jego rangę oraz funkcję.

Jeżeli zatem pojawiły się wątpliwości, co do dopuszczalności planowanej ingerencji w substancję budynku, a tym samym i naruszenie postanowień ww. Planu, to organ udzielający pozwolenia na budowę miał pełne prawo opierać się na opinii Miejskiego Konserwatora Zabytków we [...].

Przepis art. 5 ust. 1 pkt 7 Prawa budowlanego przewiduje, że obiekt budowlany jako całość oraz jego poszczególne części, wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi należy, biorąc pod uwagę przewidywany okres użytkowania, projektować i budować w sposób określony w przepisach, w tym techniczno-budowlanych, oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, zapewniając ochronę obiektów wpisanych do rejestru zabytków oraz obiektów objętych ochroną konserwatorską.

Norma ta koresponduje z przepisem art. 36 ust. 1 pkt 1 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, który przewiduje, że pozwolenia wojewódzkiego konserwatora zabytków wymaga prowadzenie prac konserwatorskich, restauratorskich lub robót budowlanych przy zabytku wpisanym do rejestru, w tym prac polegających na usunięciu drzewa lub krzewu z nieruchomości lub jej części będącej wpisanym do rejestru parkiem, ogrodem lub inną formą zaprojektowanej zieleni.

Jednocześnie, art. 39 ust. 1 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami przewiduje, że prowadzenie robót budowlanych przy obiekcie budowlanym wpisanym do rejestru zabytków lub na obszarze wpisanym do rejestru zabytków wymaga, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę, uzyskania pozwolenia na prowadzenie tych robót, wydanego przez właściwego wojewódzkiego konserwatora zabytków.

Sąd zobowiązany jest zatem podkreślić, że decyzją z dnia [...] maja 2012 r., Nr [...], znak: [...], Miejski Konserwator Zbytków we [...] zezwolił inwestorowi na prowadzenie robót budowlanych w obiekcie zabytkowym - Hotel [...] przy ul. [...] - w zakresie remontu, przebudowy i częściowej nadbudowy wraz z montażem reklamy, zgodnie z przedłożonym przez inwestora projektem budowlanym. Decyzja ta jest ostateczna i wywołuje doniosłe skutki prawne. Z tego też względu, organy architektoniczno-budowlane, zatwierdzając projekt budowlany i udzielając pozwolenia na budowę, mogły mieć w pełni uzasadnione przekonanie, że przewidywana ingerencja w substancję chronionego zabytku jest dopuszczalna i nie narusza w rażącym stopniu postanowień Planu zagospodarowania danego obszaru miasta [...].

W ocenie tutejszego Sądu, z przedstawionych powodów, nie sposób podzielić zarzutów skargi o rażącym naruszeniu przepisów ustawy Prawo budowlane, w tym w szczególności art. 5 ust. 1 pkt 7, art. 35 ust. 1 pkt 1 oraz art. 35 ust. 3 i ust. 4 tej ustawy.

Rozważenia wymagały ponadto zarzuty skargi dotyczące naruszenia przepisów art. 5 ust. 1 pkt 9, art. 35 ust. 1 pkt 2 oraz art. 35 ust. 3 i ust. 4 ustawy Prawo budowlane, w związku z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Skarżący podnieśli bowiem argumenty dotyczące pozbawienia lokali mieszkalnych na parterze oraz na I piętrze budynku przy ul. [...] dostępu do naturalnego oświetlenia, oraz, że nadbudowa budynku przy ul. [...] spowoduje zasłonięcie kominów na dachu budynków przy ul. [...] i ul. [...], a co za tym idzie stanie się przeszkodą dla prawidłowego działania przewodów kominowych na tych obiektach, co narusza uzasadniane interesy współwłaścicieli ww. budynków oraz ich interes faktyczny.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, że i w tym zakresie decyzja Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] maja 2012r. Nr [...] nie naruszała w sposób oczywisty, a zatem i rażący przywołanych wyżej przepisów prawa.

Wymaga w tym miejscu podkreślenia, że organ zatwierdzając projekt budowlany i udzielając pozwolenia na budowę zobowiązany był opierać się na dokumentacji przedłożonej przez inwestora oraz dokonać jej oceny z punktu widzenia rzeczonych przepisów ustawy Prawo budowlane oraz przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

GINB mając to na uwadze – w ocenie Sądu – zasadnie wskazał, że między innymi w tym zakresie sporządzony został projekt budowlany zamienny sporządzony i zweryfikowany przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane. Jednocześnie projektanci i sprawdzający złożyli oświadczenia o zgodności projektu z obowiązującymi normami i przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Projekt budowlany został również zaopiniowany bez uwag przez rzeczoznawcę do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych inż. [...].

Ponadto, w aktach sprawy znajduje się opinia – wyjaśnienie uprawnionego architekta – [...] – z dnia 15 lipca 2014r., z której wynika, że częściowa nadbudowa budynku przy ul. [...], nie zmienia zasad funkcjonowania kominów zlokalizowanych na dachu budynku przyległego od strony ul. [...].

Wypada zauważyć, że Skarżący w piśmie z dnia 19 września 2014r. podniósł, że opinia ta była błędna, albowiem wskutek nadbudowy budynku przy ul. [...], niektóre z kominów zlokalizowanych na dachu budynku przy ul. [...] zostały ostatecznie podniesione i wyprowadzone powyżej ściany nadbudowy, co miała potwierdzać załączona dokumentacja zdjęciowa. Trzeba jednak podkreślić, że Skarżący nie przedłożyli jakichkolwiek dowodów mogących podważyć trafność wniosków zawartych w ww. opinii, świadczących o tym, że podniesienie tych przewodów kominowych było rzeczywiście konieczne dla ich prawidłowego funkcjonowania.

Ponadto, rację mają organy wskazując, że część kominów na budynku przy ul. [...] już wcześniej była przesłaniana od strony zachodniej przez ścianę budynku przy ul. [...] i jak dotąd nie wpływało to negatywnie na funkcjonowanie tychże urządzeń. Co prawda inwestor dostrzegł na etapie realizacji budowy możliwość wystąpienia zakłóceń ich funkcjonowania poprzez nadbudowę Hotelu [...], która jednak jak dotychczas nie doszła do skutku. Tym niemniej, także i w tym przypadku brak jest w aktach jednoznacznych i przekonujących opinii, które wskazywałyby na utrudnienia w pracy ww. przewodów kominowych i wynikających z tego zagrożeń.

Sąd zobowiązany jest również zauważyć, że Skarżący nie przedłożyli jakichkolwiek dowodów mogących wskazywać na to, że nadbudowa budynku przy ul. [...] od strony podwórza kamienicy, wpłynęła na nasłonecznienie lokalu położonego na parterze budynku przy ul. [...]. Przyznać trzeba, że organ nie odniósł się w swojej decyzji odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] maja 2012r., do kwestii przesłaniania okien ww. lokalu na elewacji południowej budynku przy ul. [...], które to okna od południa wychodzą właśnie na przebudowaną kamienicę. Tym niemniej, jeszcze raz należy podkreślić, że organ udzielając pozwolenia na budowę opierał się na dokumentacji projektowej przedłożonej przez inwestora i sporządzonej przez osoby posiadające stosowne uprawnienia. Zobowiązany był więc działać w zaufaniu do oświadczeń składanych przez ww. osoby.

W ocenie Sądu, nie sposób uznać, że brak odniesienia się w decyzji GINB do powyższej kwestii – w okolicznościach rozpoznawanej sprawy – może być uznane za mające istotny wpływ na wynik sprawy. Trzeba bowiem zauważyć, że sytuacja, w której wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję, stanowi ewentualną przesłankę do wznowienia postępowania, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Nie jest to zatem wada kwalifikowania uzasadniająca konieczność stwierdzenia nieważności decyzji w oparciu o przepisy art. 156 § 1 i art. 158 § 1 k.p.a.

W tym stanie rzeczy, Sąd rozpoznając przedmiotową sprawę podzielił pogląd organu nadzoru budowlanego, że decyzja Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] maja 2012r. nie naruszała w sposób rażący przepisów prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.

W ocenie Sądu, GINB nie dopuścił się również naruszenia przepisów postępowania wskazanych w skardze, tj. art. 7 i 77 § 1 k.p.a. Materiał zebrany w sprawie pozwalał na wydanie decyzji ostatecznej. Należy bowiem ponownie przypomnieć, że postępowanie w sprawie toczyło się w trybie stwierdzenia nieważności, w którym organ nie prowadzi postępowania dowodowego w takim zakresie, jaki jest wymagany w zwykłym postępowaniu administracyjnym, a przede wszystkim nie orzeka ponownie co do istoty sprawy. W postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji nie ma proceduralnej możliwości poszerzenia materiału dowodowego sprawy. Tym samym, nie wchodzi tu w grę również poczynienie dodatkowych ustaleń faktycznych. W omawianym postępowaniu organ orzekający ogranicza się jedynie do poszukiwania uchybień i wadliwości, tak proceduralnych, jak i dotyczących prawa materialnego. Wbrew twierdzeniu Skarżących decyzja odpowiada także wymogom wskazanym w art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. Organ uzasadnił w sposób dostateczny swoje rozstrzygnięcie.

Mając powyższe na uwadze, wobec bezzasadności skargi, należało orzec, jak w sentencji, na podstawie art. 151 p.p.s.a.