Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt I SA/Bk 45/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2022-04-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych, zabezpieczenie zobowiązań podatkowych
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Izba Skarbowa
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 29 § 1, art. 29 § 2 pkt 2, art. 29 § 2a, art. 36 § 1,
journal: Dz.U. 2020 poz 1427
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Andrzej Melezini, Sędziowie asesor sądowy WSA Justyna Siemieniako, sędzia WSA Dariusz Marian Zalewski (spr.), , po rozpoznaniu w Wydziale I na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 15 kwietnia 2022 r. sprawy ze skargi Burmistrza Miasta W. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w B. z dnia [...] grudnia 2021 r. nr [...] w przedmiocie nieprzystąpienia do egzekucji na podstawie tytułów wykonawczych wystawionych na spółkę z o.o. celem uregulowania należności pieniężnych z tytułu podatku od środków transportu oddala skargę


UZASADNIENIE

I. Rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym:

1. Burmistrz Miasta W. (dalej jako: Burmistrz), działając jako wierzyciel, skierował do Naczelnika Urzędu Skarbowego w W. (dalej jako: NUS, Naczelnik) tytuły wykonawcze o numerach: [...] wystawione na B. sp. z o. o. (dalej jako: B., Spółka) celem dochodzenia nieopłaconego podatku od środków transportu za okresy 1 lipca 2019 r. – 31 grudnia 2019 r. oraz 1 stycznia 2020 r. – 31 grudnia 2020 r.

2. Naczelnik pismem z dnia [...] kwietnia 2021 r. Nr [...] zawiadomił wierzyciela o nieprzystąpieniu do egzekucji wobec Spółki. Po przeprowadzeniu badania dopuszczalności egzekucji administracyjnej, w oparciu o zebrany materiał dowodowy Naczelnik stwierdził, iż w ewentualnej egzekucji nie jest możliwe wyegzekwowanie środków pieniężnych przewyższających koszty egzekucyjne.

3. Wierzyciel, korzystając z uprawnienia przysługującego mu na podstawie art. 29 § 2a ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t. j. Dz. U. z 2020 r., poz. 1427 z późn. zm., dalej jako: u.p.e.a.), złożył do organu egzekucyjnego wniosek o wydanie przez Naczelnika postanowienia o nieprzystąpieniu do egzekucji.

4. W związku z wnioskiem Naczelnik w dniu [...] maja 2021 r. wydał postanowienie Nr [...] o nieprzystąpieniu do egzekucji. Organ egzekucyjny przyjął, iż ustalenia odnośnie stanu majątkowego Spółki poczynione w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym na podstawie innych tytułów wykonawczych wystawionych celem dochodzenia należności pieniężnych w podatku od towarów i usług i podatku od osób fizycznych mają przełożenie na przedmiotową sprawę i skutkują odmową przystąpienia do egzekucji. Organ egzekucyjny poinformował, iż w latach 2019 - 2020 kierował do Banku Spółdzielczego w W., Alior Banku, Banku Spółdzielczego w O., Banku PKO BP S.A. zawiadomienia o zajęciu należnych Spółce wierzytelności z rachunków bankowych i wkładów oszczędnościowych. Umowy o prowadzenie rachunków bankowych z ww. bankami zostały rozwiązane, a Bank PKO BP S.A. poinformował o zbiegu egzekucji administracyjnych, których prowadzenie przejął Dyrektor Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w B.

Organ wskazał, że w ramach poszukiwania majątku, z którego możliwe byłoby prowadzenie egzekucji, delegowano również poborcę skarbowego do siedziby Spółki. Z protokołu o stanie majątkowym Spółki z dnia [...] października 2020 r. oraz z raportów poborcy skarbowego z dnia [...] marca 2021 r. i [...] maja 2021 r. wynika, iż Spółka zajmuje wynajmowane pomieszczenia przy ul. [...] w W. Pod tym adresem Spółka nie posiada jednakże żadnych ruchomości ani nieruchomości bądź też wierzytelności lub praw majątkowych mogących podlegać egzekucji administracyjnej. Pod wskazanym adresem nie jest prowadzona działalność gospodarcza, a zgromadzony asortyment stanowi własność Spółki B. Naczelnik na podstawie danych uzyskanych z systemu e-ORUS wykazał również, iż w deklaracjach podatkowych za lata 2018 i 2019 Spółka deklarowała straty, a obecnie nie osiąga dochodów.

5. Nie zgadzając się ze stanowiskiem organu egzekucyjnego, wierzyciel pismem z dnia [...] czerwca 2021 r. wniósł zażalenie do Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w B. (dalej jako: DIAS).

W zażaleniu zarzucił zaskarżonemu postanowieniu naruszenie art. 29 § 2a w związku z art. 36 § 1 u.p.e.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na niedostatecznym zbadaniu dopuszczalności egzekucji.

6. Organ odwoławczy postanowieniem z dnia [...] lipca 2021 r. znak: [...] uchylił zaskarżone postanowienie i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi egzekucyjnemu.

W ocenie organu II instancji działania NUS mające na celu ustalenie majątku zobowiązanej Spółki były niewystarczające. Organ odwoławczy nakazał organowi egzekucyjnemu, aby przy ponownym rozpatrzeniu sprawy, zanim orzeknie, czy w sprawie zaistniały przesłanki do odmowy przystąpienia do egzekucji wyjaśnił, czy informacje zawarte w systemie CEPIK odnośnie posiadanych przez Spółkę pojazdów są aktualne i czy w związku z tym istnieje możliwość przeprowadzenia egzekucji z ruchomości.

7. Naczelnik, po ponownym rozpatrzeniu sprawy, postanowieniem z dnia [...] października 2021 znak: [...] ponownie orzekł o nieprzystąpieniu do egzekucji.

8. Nie zgadzając się z powyższym Burmistrz pismem z dnia [...] października 2021 r. wniósł zażalenie do DIAS. W ocenie odwołującego ze zgromadzonego materia dowodowego wynika, że Spółka jest właścicielem samochodów ciężarowych, które posiadają wartość rynkową i z których można przeprowadzić skuteczną egzekucję.

9. Organ odwoławczy postanowieniem z dnia [...].. grudnia 2021 r. utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy.

Po przytoczeniu treści art. 29 § 1 u.p.e.a. organ ocenił, iż w sprawie zaistniały przesłanki do odmowy przystąpienia do egzekucji. Zdaniem DIAS organ egzekucyjny uprawdopodobnił, że egzekucja administracyjna będzie bezskuteczna z powodu braku majątku i źródła dochodu Spółki. Wskazał, że Naczelnik ponownie rozpatrując sprawę dokonał analizy już zgromadzonego materiału dowodowego, jak też przeprowadził czynności mające na celu wykazanie, czy możliwe jest przeprowadzenie egzekucji z posiadanych przez Spółkę ruchomości. NUS zwrócił się z wnioskiem do Sądu Rejonowego w W. I Wydział Cywilny o wyjawienie majątku Spółki. Z przesłanego przez sąd protokołu z rozprawy (przeprowadzonej z udziałem Pana J. P. i Pani W. P. tj. osób wchodzących w skład zarządu Spółki i ich pełnomocnika) z dnia [...] sierpnia 2021 r., sygn. akt [...], wynika, iż część samochodów została zezłomowana. Wyżej wymienione osoby zeznały przy tym (po okazaniu im wykazu pojazdów), iż nie są w stanie określić, które pojazdy zostały zezłomowane. Członkowie Spółki poinformowali, że w pkt E wykazu majątku Spółki sporządzonego w dniu [...] czerwca 2021 r. nie wymienili pojazdów posiadanych przez Spółkę, bowiem należało wskazać ich wartość, a pojazdy te przedstawiają wartość "zerową".

W ocenie DIAS dołączone do zażalenia wydruki z serwisu OLX, dotyczące pojazdów podobnych do tych, które posiada Spółka, a które znajdują się w ewidencji podatkowej UM w W., są ogłoszeniami jakie zamieścili właściciele tych pojazdów, podając przy tym cenę, jaką chcieliby uzyskać za wystawiony na sprzedaż pojazd. Nie oznacza to jednak, że takie kwoty zostaną przez nich uzyskane w przypadku sprzedaży, i że rzeczywiście taka jest ich wartość. Organ stwierdził, że fakt, iż podobne do pojazdów z ogłoszeń samochody znajdują się w posiadaniu Spółki nie oznacza, że ich wartość jest taka sama bądź zbliżona do tych z ogłoszenia. Jak oświadczyli przedstawiciele Spółki w trakcie rozprawy dotyczącej wyjawienia jej majątku, pojazdy znajdujące się w posiadaniu Spółki mają wartość "zerową", a dodatkowo część z nich została zezłomowana. Zdaniem DIAS nie ma przy tym podstaw do uznania tych informacji za nieprawdziwe, bowiem przedstawiciele Spółki przed rozprawą zostali pouczeni o odpowiedzialności karnej za podanie nieprawdy lub zatajenie prawdy.

Organ odwoławczy podzielił stanowisko wierzyciela, że skuteczna egzekucja nie jest dokonywana tylko z rachunków bankowych, na których są środki finansowe, ale można i należałoby ją przeprowadzić także z ruchomości. Stwierdził jednak, iż egzekucja z ruchomości może być prowadzona w sytuacji, gdy Zobowiązany taki majątek ruchomy posiada. W jego ocenie w przedmiotowej sprawie organ egzekucyjny wykazał zaś, że bezskuteczne będzie prowadzenie egzekucji zarówno z rachunków bankowych Spółki, z nieruchomości jak i z ruchomości. Spółka bowiem nie uzyskuje dochodów i nie posiada majątku, z którego możliwe byłoby prowadzenie skutecznej egzekucji.

Ponadto DIAS zgodził się, iż spółka B. uchylając się od płacenia podatku od środków transportu narusza obowiązujące przepisy prawa. Dodał też, że ciężar poszukiwania majątku zobowiązanego ciąży nie tylko na organie egzekucyjnym, lecz także na wierzycielu. Burmistrz Miasta W. natomiast oprócz ponownego powoływania się na posiadane przez Spółkę pojazdy, nie wskazał na istnienie jakichkolwiek innych składników majątku Spółki.

10. Zaskarżając ww. postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku Burmistrz zarzucił mu:

1) naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. 2021 poz. 73, dalej jako: k.p.a.) w zw. z art. 80 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. poprzez dowolną ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego polegającą na uznaniu za wiarygodne zeznań członków Zarządu zobowiązanej Spółki, iż wartość posiadanych przez nią pojazdów jest "zerowa", w sytuacji, gdy:

- Spółka nie dokonała dotychczas zezłomowania tych pojazdów, mimo iż zobowiązana jest do ponoszenia kosztów ich utrzymania tj. składki OC, okresowych badań technicznych, podatku od środków transportu,

- oferty sprzedaży pojazdów podobnych do posiadanych przez Spółkę z portalu internetowego, które stanowią podstawę do obliczeń wartości pojazdów przez biegłych rzeczoznawców majątkowych wskazują, iż wartość jednego pojazdu może wahać się w granicach 32 - 55 tys. zł, w konsekwencji czego błędnie uznano, że zobowiązana Spółka nie posiada majątku, z którego można skutecznie przeprowadzić egzekucję. Skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia jak również poprzedzającego go postanowienia Naczelnika oraz o zasądzenie od DIAS kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych.

11. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

II. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje:

1. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.: Dz. U. z 2021 r. poz. 137 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. 2022 poz. 329, dalej jako: p.p.s.a.) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, stosując środki przewidziane w ustawie.

W myśl art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Wykładnia powołanego przepisu wskazuje, że sąd ma nie tylko prawo, ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Z drugiej jednak strony, granicą praw i obowiązków sądu, wyznaczoną w art. 134 § 1 p.p.s.a. jest zakaz wkraczania w sprawę nową. Granice te zaś wyznaczone są dwoma aspektami, mianowicie: legalnością działań organu oraz całokształtem aspektów prawnych tego stosunku prawnego, który był objęty treścią zaskarżonego rozstrzygnięcia.

2. Istota sporu w przedmiotowej sprawie sprowadza się do kwestii, czy organ egzekucyjny zasadnie nie przystąpił egzekucji na podstawie tytułu wykonawczego wystawionego przez Burmistrza m. W. wobec B. sp. z o.o.

Na wstępie należy wskazać, że celem postępowania egzekucyjnego w administracji jest doprowadzenie do realizacji przez zobowiązanego jego obowiązków. A zatem zadaniem organu egzekucyjnego jest szybko, skutecznie i jak najmniejszym nakładem środków (bo ma to wpływ na koszty egzekucyjne) doprowadzić do wykonania obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Jednakże w praktyce postępowanie egzekucyjne może zakończyć się w różny sposób, zarówno przez wykonanie obowiązku, jak i jego brak. Poza przymusowym zrealizowaniem obowiązku występują także przeszkody uniemożliwiające osiągnięcie podstawowego celu tego postępowania. Przyczyną takiego stanu rzeczy jest niekiedy zaistnienie jednej z ujemnych przesłanek obligujących organ egzekucyjny do wydania postanowienia o nieprzystąpieniu do egzekucji na podstawie art. 29 § 2 u.p.e.a. Zgodnie z pkt 2 ww. przepisu, jeżeli organ egzekucyjny uprawdopodobni, że nie uzyska się kwoty przewyższającej wydatki egzekucyjne, to właśnie nie przystępuje do egzekucji i zawiadamia wierzyciela o przyczynach tego nieprzystąpienia.

W kontrolowanej sprawie jako podstawę nieprzystąpienia do egzekucji organy obu instancji powołały przesłankę zawartą właśnie w art. 29 § 2 pkt 2 u.p.e.a. która została wprowadzona nowelizacją dokonaną na podstawie art. 39 pkt 9 lit. a ustawy z 10 lipca 2015 r. o administracji podatkowej (Dz. U. 2015, poz. 1269). Jak zostało to wyjaśnione w uzasadnieniu projektu ustawy nowelizującej, przesłanka ta wystąpi w razie przypuszczenia, że stosowanie środków przymusu wobec zobowiązanego będzie nieskuteczne, co powinno zapobiec nieefektywnym działaniom naczelników urzędów skarbowych i zwiększeniu efektywności działań tych organów w innych sprawach, w których możliwe jest osiągnięcie celu egzekucji administracyjnej (zob. Postępowanie egzekucyjne w administracji. Komentarz, red. prof. zw. dr hab. Roman Hauser, prof. zw. dr hab. Andrzej Skoczylas, C.H. Beck, 2018).

Organ egzekucyjny wydając zaskarżone postanowienie podał, że prowadził postępowanie egzekucyjne wobec Spółki na rzecz innych wierzycieli, w toku których dokonał czynności zmierzających do wyegzekwowania należności polegających na zajęciu rachunków bankowych i ustanowienie na nich blokady środków. Podał także, że do ww. rachunków wystąpił zbieg egzekucji administracyjnych i sądowych. Tym samym nie można podzielić stanowiska Skarżącego, że organ błędnie zastosował art. 29 § 2 pkt 2 u.p.e.a., jeżeli bezskuteczność egzekucji wynikała z wcześniej prowadzonych postępowań egzekucyjnych. Uznając, że celem wprowadzenia ww. przepisu było dążenie przez ustawodawcę do zracjonalizowania kosztów postępowania egzekucyjnego, w ocenie Sądu, zasadnie organ egzekucyjny nie przystąpił do egzekucji.

Przypuszczenie organu, że nie uzyska z egzekucji kwoty przekraczającej wydatki egzekucyjne zostało również poparte zgromadzonymi informacjami oraz dowodami, które uprawdopodabniałyby jego prawdziwość. Należy wskazać, że samo uprawdopodobnienie, iż w trakcie egzekucji nie uzyska się kwoty przewyższającej wydatki egzekucyjne, nie jest równoznaczne z koniecznością udowodnienia przez organ egzekucyjny niekorzystnej sytuacji majątkowej zobowiązanego. Jednak odmowa przystąpienia do egzekucji nie może oczywiście następować w sposób dowolny i uznaniowy (por. W. Piątek, Obowiązkowe a odpowiedzialne wszczęcie administracyjnego postępowania egzekucyjnego, P. Podatkowy 2016/ 9, s. 38 i n.).

3. W toku czynności poprzedzających wydanie zaskarżonych postanowień organy ustaliły, że w ramach poszukiwania majątku, z którego możliwe byłoby prowadzenie egzekucji, delegowano również poborcę skarbowego do siedziby Spółki. Z protokołu o stanie majątkowym Spółki z dnia [...] października 2020 r. oraz z raportów poborcy skarbowego z dnia [...] marca 2021 r. i [...] maja 2021 r. wynika, iż Spółka zajmuje wynajmowane pomieszczenia przy ul. [...] w W.. Pod tym adresem Spółka nie posiada jednakże żadnych ruchomości ani nieruchomości bądź też wierzytelności lub praw majątkowych mogących podlegać egzekucji administracyjnej. Pod wskazanym adresem nie jest prowadzona działalność gospodarcza, a zgromadzony tam asortyment towarów stanowi własność Spółki B. Naczelnik na podstawie danych uzyskanych z systemu e-ORUS wykazał również, iż w deklaracjach podatkowych za lata 2018 i 2019 Spółka deklarowała straty, a obecnie nie osiąga dochodów.

Odnosząc się natomiast do dokonanych przez organ egzekucyjny ustaleń dotyczących mienia zobowiązanej należy podkreślić, że z brzmienia art. 29 § 2 pkt 2 u.p.e.a., wynika, iż przesłankę braku prawdopodobieństwa w uzyskaniu kwoty przewyższającej wydatki egzekucyjne należy odnosić jedynie do egzekucji należności pieniężnych. Tym samym wskazanie przez organ egzekucyjny, że na rachunkach bankowych zobowiązanej brak środków umożliwiających realizacji zajęć egzekucyjnych, stanowi wystarczającą podstawę do wydania postanowienia o nieprzystąpieniu do egzekucji, szczególnie w sytuacji, gdy pod adresem jej siedziby, nie prowadzi ona żadnej działalności ani nie posiada majątku oprócz ruchomości w postaci samochodów ciężarowych, naczepy oraz przyczepy tj.: naczepa marki [...] SN 24 rok produkcji 1993, przyczepa marki [...] AP 120i rok produkcji 1976, samochód ciężarowy marki [...] P93 rok produkcji 1992, samochód ciężarowy marki [...], ciągnik siodłowy marki [...] rok produkcji 2000, samochód ciężarowy marki [...] rok produkcji 1997.

Kwestią sporną jest ustalenie, jaką wartość przedstawiają te samochody, których wartość przedstawiciele Spółki B. określili jako "zerową", informując przy tym, iż część pojazdów została zezłomowana. Celem ustalenia składników majątku Spółki, Naczelnik Urzędu Skarbowego w W. zwrócił się z wnioskiem do Sądu Rejonowego w W. I Wydział Cywilny o wyjawienie jej majątku. Z przesłanego przez sąd protokołu z rozpraw (przeprowadzonej z udziałem Pana J. P. i Pani W. P. tj. osób wchodzących w skład zarządu Spółki i ich pełnomocnika) z dnia [...] sierpnia 2021 r. sygn. akt [...] wynika, iż część samochodów została zezłomowana. Ponadto ww. osoby zeznały (po okazaniu im wykazu pojazdów w formie wydruku z CEPIK), iż nie są w stanie określić, które pojazdy zostały zezłomowane, a w pkt E wykazu majątku Spółki, sporządzonego [...] czerwca 2021 r. nie wymienili pojazdów posiadanych przez Spółką, bowiem należało wskazać ich wartość, a pojazdy te przedstawiają wartość "zerową".

W ocenie Sądu nie można uznać za nieprawdziwe informacji podanych przez członków zarządu Spółki. Informacje te członkowie zarządu podali bowiem pouczeni o odpowiedzialności karnej za podanie nieprawdy bądź zatajenie prawdy. Fakt powoływania się przez pełnomocnika Skarżącego na to, że podobne do znajdujących się w posiadaniu Spółki pojazdy znajdują się też w ogłoszeniach OLX i mają pewną wartość, nie oznacza, że ich wartość jest taka sama bądź zbliżona do tych z ogłoszenia.

Zauważyć należy, iż z ustaleń Naczelnika Urzędu Skarbowego w W. wynika bezsprzecznie, że Spółka nie tylko nie posiada pojazdów samochodowych, z których możliwe byłoby prowadzenie skutecznej egzekucji, ale też nie posiada żadnego innego majątku. W toku wcześniej prowadzonego do majątku Spółki postępowania egzekucyjnego mającego na celu wyegzekwowanie nieuregulowanych należności pieniężnych z tytułu podatku od towarów i usług i podatku dochodowego od osób fizycznych, organ egzekucyjny zajął rachunki bankowe w Banku Spółdzielczym w W., w Alior Banku, w Banku Spółdzielczym w S., w Banku Spółdzielczym w O. oraz w PKO BP. Prowadzona egzekucja z rachunków bankowych okazała się bezskuteczna, ponieważ umowy o prowadzenie rachunków w bankach spółdzielczych w S., w W. i O. dla Spółki B. zostały rozwiązane, zaś do rachunku bankowego w PKO BP. doszło do zbiegu egzekucji administracyjnych i egzekucję przejął Dyrektor Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w B.

Dodatkowo, z protokołu o stanie majątkowym z [...] października 2020 r. wynika, iż Spółka B. nie uzyskuje dochodów. Zajmuje wynajmowane pomieszczenie przy ul. [...] w W.. Asortyment towarów sprzedawanych w znajdującym się pod tym adresem sklepie "Mrówka" stanowi własność Spółki z o. o. "[...]", która jest właścicielem tego sklepu. Nie jest więc możliwa egzekucja z majątku innej spółki, ani też ustalanie w tym postępowaniu w jaki sposób spółka "[...]" weszła w posiadanie majątku spółki B. i czy ten asortyment towarów stanowił faktycznie wcześniej własność spółki B.. Z protokołu wynika również, iż Spółka nie posiada majątku nieruchomego.

Ustalenia udokumentowane ww. protokołem z dnia [...] października 2020 r. potwierdza sporządzony [...] czerwca 2021 r. wykaz majątku Spółki. Postępowania egzekucyjne prowadzone na podstawie tytułów wykonawczych wystawionych przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w W. zostały umorzone postanowieniem z 30 grudnia 2020 r. na podstawie art. 59 § 2 u.p.e.a., w związku z brakiem majątku, z którego możliwe byłoby prowadzenie egzekucji.

Tym samym biorąc pod uwagę, że bezskuteczność egzekucji oraz brak składników majątkowych, z których można byłoby tę egzekucję przeprowadzić wynikał z wcześniej prowadzonych postępowań egzekucyjnych, umorzonych również z uwagi na ich bezskuteczność, zaś organ egzekucyjny nie dysponuje nowymi informacjami odnośnie zmiany stanu faktycznego należy uznać, że zasadnie organ egzekucyjny nie przystąpił do egzekucji z uwagi, że nie ma szans na uzyskanie z niej kwoty przekraczającej wydatki egzekucyjne. Zdaniem Sądu zebrany w sprawie materiał okoliczność tę w pełni uprawdopodabnia.

Podkreślić również należy, że w postępowaniu egzekucyjnym w administracji ciężar poszukiwania majątku zobowiązanego ciąży nie tylko na organie egzekucyjnym, lecz także na wierzycielu. Zasada wypływająca z art. 7 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a., nakładająca na organ egzekucyjny obowiązek podejmowania w toku postępowania egzekucyjnego, jak i na etapie wniosku o wszczęcie egzekucji, wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz do załatwienia sprawy, nie ma charakteru absolutnego. Wynika to ze specyfiki postępowania egzekucyjnego, w którym podmiotem zainteresowanym jest wierzyciel, zaś organ egzekucyjny jest właściwy do stosowania środków egzekucyjnych. Innymi słowy, w interesie wierzyciela jest to, czy i w jakim stopniu organ egzekucyjny znajdzie się w posiadaniu informacji na temat wierzytelności i innych praw majątkowych zobowiązanego. Nie mniej powinny to być informacje na tyle sprawdzone by egzekucja z tak wskazanego majątku mogła być skuteczna. Co w tej sprawie nie miało miejsca.

Ponadto obowiązki wierzyciela w jednakowym stopniu odnoszą się zarówno do poszukiwania majątku zobowiązanego, jak i zlokalizowania miejsca zamieszkania bądź pobytu albo prowadzenia działalności gospodarczej zobowiązanego. To wierzyciel doręcza zobowiązanemu – w pierwszej kolejności – upomnienie, które jest warunkiem dopuszczalności wszczęcia egzekucji, a następnie wskazuje w tytule wykonawczym firmę zobowiązanego i jego adres (art. 27 § 1 pkt 2 u.p.e.a.), przekazując równocześnie organowi egzekucyjnemu dane, na podstawie których wierzyciel ustalił właściwość miejscową organu egzekucyjnego. Oznacza to, że wierzyciel jest obowiązany przed wszczęciem egzekucji do ustalenia: aktualnego miejsca zamieszkania lub siedziby zobowiązanego, miejsca położenia przysługujących mu składników majątkowych, względnie – miejsca zamieszkania lub siedziby dłużnika zajętej wierzytelności. Należy tym samym przyjąć, że również w gestii wierzyciela było ustalenie wskazanych okoliczności, które umożliwiłyby wszczęcie postępowania egzekucyjnego.

4. W związku z powyższym nie można uznać, że sposób prowadzenia przez organ egzekucyjny postępowania celem wyjaśnienia spornych w niniejszej sprawie kwestii nie odpowiada wymogom, jakie nakładają na niego normy prawne wynikające z przepisów kodeksu postępowania administracyjnego. Przede wszystkim organ dokonał wszelkich możliwych czynności w toku postępowania wyjaśniającego, które wykazały brak informacji na temat składników majątkowych zobowiązanego oraz miejsca faktycznie prowadzonej działalności gospodarczej, czym uprawdopodobnił wystąpienie w sprawie przesłanki z art. 29 § 2 pkt 2 u.p.e.a.

W tym stanie rzeczy Sąd stwierdził, że w świetle ustalonych okoliczności, organy obu instancji prawidłowo uprawdopodobniły, że w postępowaniu egzekucyjnym, którego wszczęcia żąda Burmistrz Miasta W., nie uzyska się kwoty przewyższającej wydatki egzekucyjne, co w istocie stanowiło przesłankę do wydania postanowienia o nieprzystąpieniu do egzekucji.

5. Zważywszy powyższe, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.