Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SA/Wr 129/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2012-05-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6149 Inne o symbolu podstawowym 614
Hasła tematyczne: Oświata
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 70  lit. b ust. 6
journal: Dz.U. 2004 nr 256 poz 2572
law: Ustawa z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym Przewodniczący : Sędzia WSA Lidia Serwiniowska Sędziowie : Sędzia NSA Jolanta Sikorska Sędzia WSA Wanda Wiatkowska-Ilków ( spr.) Protokolant : Dorota Hurman po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 21 maja 2012 r. sprawy ze skargi Przedsiębiorstwa Komunikacji Samochodowej sp. z o.o. w K. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania dofinansowania kosztów nauki zawodu młodocianego pracownika oddala skargę.


UZASADNIENIE

Wójt Gminy C. B. decyzją z dnia [...] 2011 r. Nr [...] wydaną w oparciu o art. 70 b ust. 6 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (Dz. U. z 2004 r. Nr 256, poz. 2572 ze zm.), § 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 maja 1996 r. w sprawie przygotowania zawodowego młodocianych i ich wynagradzania (Dz. U. Nr 60, poz. 278 ze zm.) oraz § 10 ust. 5 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej w sprawie praktycznej nauki zawodu z dnia 15 grudnia 2010 r. (Dz. U. Nr 244, poz. 1626), odmówił P. [...] Spółka z o. o. w K. G. (zwanym dalej: pracodawcą) przyznania dofinansowania kosztów kształcenia młodocianego pracownika P. K. W uzasadnieniu decyzji organ podał, że wniosek o dofinansowanie został złożony w dniu [...] października 2010 r. i wynikało z niego, że pomiędzy pracodawcą a młodocianym pracownikiem została zawarta umowa, w której czas trwania przygotowania zawodowego, nauki w zawodzie blacharza samochodowego, określony został od dnia 1 września 2007 r. do 31 sierpnia 2010 r. Do wniosku dołączono między innymi świadectwo ukończenia zasadniczej szkoły zawodowej oraz świadectwo czeladnicze młodocianego pracownika w zawodzie blacharza samochodowego, a także oświadczenie, że wskazany zawód jest jego pierwszym wyuczonym zawodem. Pracodawca wskazał, że uczeń kwalifikacje zawodowe zdobywał pod opieką instruktora praktycznej nauki zawodu R. K.

W uzasadnieniu organ I instancji stwierdził, że zgodnie z powołanymi w sentencji decyzji przepisami prawa przygotowanie zawodowe młodocianych może prowadzić osoba zatrudniona u pracodawcy, pod warunkiem posiadania kwalifikacji wymaganych od instruktorów praktycznej nauki zawodu, określonych w przepisach dotyczących praktycznej nauki zawodu. Organ zakwestionował kwalifikacje zawodowe zatrudnionego u pracodawcy instruktora praktycznej nauki zawodu, bowiem stosowanie do § 10 ust. 5 rozporządzenia w sprawie praktycznej nauki zawodu - zwane dalej: rozporządzeniem, R. K. nie legitymuje się odpowiednim stażem pracy, w zawodzie blacharza samochodowego, którego nauczał. Organ I instancji wskazał na pismo pracodawcy z dnia 25 sierpnia 2011 r., w którym wymienione zostały stanowiska, na jakich był zatrudniony R. K. i jakie wykonywał obowiązki oraz jakie odbył kursy i szkolenia zawodowe w okresie zatrudnienia u pracodawcy. Zdaniem organu z przedstawionego wyjaśnienia nie wynikało, by instruktor praktycznej nauki zawodu w okresie zatrudnienia u pracodawcy, wykonywał obowiązki na stanowisku blacharza samochodowego.

Organ wskazał, że pracodawca w piśmie z dnia 29 września 2011 r. - w związku z wątpliwościami organu, jaką rolę pełni J. P. w procesie kształcenia ucznia - wyjaśnił, że nie nastąpiła zmiana instruktora praktycznej nauki zawodu. Młodociany pracownik kwalifikacje zawodowe zdobywał w warsztacie stacji obsługi od J. P., zatrudnionego na stanowisku blacharza – konserwatora, pod opieką instruktora praktycznej nauki zawodu R. K. Pomimo tego wyjaśnienia, organ I instancji w uzasadnieniu decyzji stwierdził, że analiza zgromadzonego materiału dowodowego w sprawie prowadzi do ustalenia, że J. P. nie posiada kwalifikacji do prowadzenia praktycznej nauki zawodu, zgodnie z § 10 ust. 4 i 5 rozporządzenia. Nie posiada bowiem dyplomu mistrza w zawodzie blacharz samochodowy, dokumentów wymienionych w § 10 ust. 5 pkt 1-4 wskazanego rozporządzenia, ani też przygotowania pedagogicznego, wymaganego od nauczycieli lub ukończonego kursu pedagogicznego uprawniającego do pełnienia funkcji instruktora praktycznej nauki zawodu.

W uzasadnieniu organ wskazał, że zgodnie ze wskazanymi przepisami przygotowanie zawodowe może prowadzić tylko jedna osoba. W umowie o pracę z młodocianym pracownikiem, jako instruktor praktycznej nauki zawodu został wymieniony R. K. i to dokumenty potwierdzające jego kwalifikacje, zostały dołączone do wniosku. Organ przyjął więc, że naukę zawodu prowadził R. K., zatrudniony u wskazanego pracodawcy od dnia 2 lipca 1984 r. na stanowisku Kierownik Stacji Obsługi - instruktor praktycznej nauki zawodu. Organ I instancji ustalił na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego, że R. K. uzyskał świadectwo ukończenia technikum zawodowego w zawodzie technika mechanika o specjalności "naprawa i eksploatacja pojazdów samochodowych", dyplom ukończenia studiów wyższych zawodowych na kierunku "Transport" w zakresie "Logistyka i Technologia Transportu", a także świadectwo ukończenia kursu pedagogicznego dla czynnych zawodowo nauczycieli. Organ I instancji potwierdził, na podstawie świadectw pracy wystawionych przez poprzednich pracodawców, że R. K. był zatrudniony na stanowisku mechanika samochodowego w P. W., na stacji obsługi w Ś. w okresie od 8 sierpnia 1979 r. do 20 maja 1981 r. oraz w P. W., na stacji obsługi w W. w okresie od 21 maja 1981 r. do 1 lipca 1981 r. Zatem organ podał, że łączny okres pracy R. K. na stanowisku mechanika pojazdów samochodowych wynosił 1 rok 10 miesięcy i 22 dni. W uzasadnieniu decyzji organ stwierdził, że okres ten jest niewystarczający, by uznać, że instruktor praktycznej nauki zawodu spełnia wymóg określony w § 10 ust. 5 rozporządzenia, tj. 3-letni, bądź 6-letni staż pracy w zawodzie, którego nauczał. Zgodnie z § 10 ust. 5 pkt 1 rozporządzenia instruktorzy praktycznej nauki zawodu, niemający tytułu mistrza w zawodzie, powinni posiadać przygotowanie pedagogiczne lub ukończony kurs oraz: świadectwo ukończenia technikum, technikum uzupełniającego lub szkoły równorzędnej albo świadectwo ukończenia szkoły policealnej lub dyplom ukończenia szkoły pomaturalnej lub policealnej i tytuł zawodowy w zawodzie, którego będą nauczać, lub w zawodzie pokrewnym do zawodu, którego będą nauczać, oraz co najmniej trzyletni staż pracy w zawodzie, którego będą nauczać. Obie przesłanki wymienione w tym przepisie, tzn. posiadanie przez instruktora praktycznej nauki zawodu odpowiedniego wykształcenia oraz co najmniej trzyletniego stażu pracy w zawodzie, którego będzie nauczać, muszą być spełnione łącznie. Organ stwierdził, że R. K. posiada również dyplom ukończenia studiów wyższych na kierunku "Transport" w zakresie "Logistyka i Technologia Transportu", który nie jest odpowiedni dla zawodu, którego nauczał, zatem jako instruktor praktycznej nauki zawodu, powinien posiadać, zgodnie z § 10 ust. 5 pkt 4 rozporządzenia co najmniej sześcioletni staż pracy w zawodzie, którego nauczał. Również i w tym przypadku obie przesłanki, tj. wykształcenie i staż w zawodzie, powinny być spełnione łącznie.

Wobec powyższych okoliczności, organ stwierdził, że pracodawcy nie przysługuje dofinansowanie kosztów kształcenia młodocianego ucznia, ponieważ R. K. nie spełniał wszystkich warunków koniecznych, by pełnić obowiązki instruktora praktycznej nauki zawodu albowiem nie posiadał kwalifikacji zawodowych w zawodzie, którego miał uczyć – nie posiadał odpowiedniego stażu pracy w zawodzie mechanika samochodowego.

Od powyższej decyzji pełnomocnik strony wniósł odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W., wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz przyznanie dofinansowania zgodnie z zasadami określonymi w przepisie art. 70 b ustawy o systemie oświaty lub uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie organowi I instancji celem ponownego rozpoznania. Pełnomocnik skarżącego zarzucił organowi I instancji:

1) naruszenie przepisów prawa materialnego, poprzez naruszenie przepisów prawa materialnego - art. 70b ust. 1 i ust. 7 ustawy o systemie oświaty, poprzez błędną wykładnie i niewłaściwe przyjęcie, że wraz z wnioskiem o dofinansowanie nie zostały złożone wszystkie wymagane dokumenty, w tym dokumenty potwierdzające posiadanie stosownych uprawnień przez osobę prowadzącą u skarżącego przygotowanie zawodowe młodocianych;

2) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 70 b ust. 1 i ust. 7 ustawy o systemie oświaty oraz § 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 maja 1996 r. w sprawie przygotowania zawodowego młodocianych i ich wynagradzania oraz § 10 ust. 5 Rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 15 grudnia 2010 r. w sprawie praktycznej nauki zawodu, poprzez błędną wykładnie i niewłaściwe zastosowanie ujawniające się bezpodstawnym przyjęciem, że R. K. - jako osoba prowadząca u skarżącego przygotowanie zawodowe młodocianych, nie posiada wymaganych uprawnień w przedmiotowym zakresie w sytuacji, gdy przedstawiony organowi I instancji materiał dowodowy w sposób jednoznacznie wskazuje, iż prowadzący kształcenie zawodowe stosowne uprawnienia posiada;

3) istotny błąd w ustaleniach faktycznych poczynionych przez organ I instancji polegający na bezpodstawnym przyjęciu, że młodociany pracownik zdobywał kwalifikacje zawodowe u skarżącego od J. P., zatrudnionego na stanowisku blacharz - konserwator, w sytuacji gdy ze zgromadzonego materiału dowodowego w niniejszej sprawie wynika, że faktyczne przygotowanie zawodowe młodocianego pracownika, przez cały okres nauki zawodu i zdobywania przez niego kwalifikacji zawodowych, prowadził R. K. - instruktor praktycznej nauki zawodu.

4) naruszenie przepisu art. 10 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez niezapewnienie stronie czynnego udziału w postępowaniu oraz wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów;

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. po rozpatrzeniu odwołania i analizie całości zebranej dokumentacji decyzją z dnia [...] 2011 r. Nr [...] utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy C. B. z dnia [...] 2011 r. Nr [...]. W uzasadnieniu organ odwoławczy stwierdził, że z wniosku strony o dofinansowanie praktycznej nauki zawodu wynika, że dotyczy on dofinansowania nauki zawodu blacharza samochodowego młodocianego pracownika, który zdobywał kwalifikacje zawodowe od J. P., pod opieką instruktora praktycznej nauki zawodu R. K. Wobec tej treści wniosku oraz dokumentów do niego dołączonych, prowadzenie przez organ I instancji postępowania w celu ustalenia, czy J. P. ma kwalifikacje instruktora praktycznej nauki zawodu do nauki zawodu młodocianego pracownika, było nieuzasadnione. Zatem ocenie spełnienia warunków do dofinansowania powinny podlegać dokumenty przedłożone do wniosku, jak też argumentacja strony dotycząca ich oceny. Zdaniem organu II instancji wynika z nich, że pracodawca zawarł z młodocianym uczniem umowę o pracę w celu przygotowania zawodowego, które odbywało się pod nadzorem R. K. R. K. ukończył studia wyższe w zakresie logistyki i technologii transportu, jak też posiada tytuł technika mechanika, ukończył kurs pedagogiczny dla czynnych zawodowo nauczycieli i pracuje u wnioskodawcy od 2 lipca 1984 r. na stanowisku Kierownika Stacji Obsługi - instruktora praktycznej nauki zawodu. Z przedłożonych w trakcie postępowania dokumentów wynika że R. K. pracował w zawodzie mechanika samochodowego 1 rok 10 miesięcy i 22 dni, zatem organ I instancji prawidłowo uznał, że R. K. nie posiada wymaganego stażu pracy w zawodzie, którego nauczał, określonego w § 10 ust. 5 rozporządzenia. Przepis ten wymaga, aby instruktor praktycznej nauki zawodu, nie posiadający tytułu mistrza w zawodzie, posiadał odpowiedni, w zależności od posiadanych kwalifikacji zawodowych, staż pracy w zawodzie, którego będzie nauczał.

Decyzja ostateczna z dnia [...] 2011 r. Nr [...] stała się przedmiotem skargi wywiedzionej przez pracodawcę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. Skarżący w złożonym piśmie wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i powtórzył wszystkie zarzuty stawiane w odwołaniu od decyzji organu I instancji.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko i argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli przepisy ustawy nie stanowią inaczej. Przedmiotem kontroli jest zbadanie, czy organy administracji publicznej w toku rozpoznania sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, gdy jest zgodna z przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Uchylenie jej przez sąd administracyjny następuje w sytuacjach określonych w art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), dalej zwane p.p.s.a., tj. w przypadku uchybienia przepisom prawa materialnego, jeżeli uchybienie to miało wpływ na wynik sprawy, w przypadku rozstrzygnięcia dotkniętego wadą uzasadniającą wznowienie postępowania, jak również w przypadku wad, jeżeli mogły mieć istotny wpływ za wynik sprawy.

Przy czym zgodnie z art. 134 § 1 tej ustawy sąd dokonuje również z urzędu kontroli rozstrzygnięć administracji publicznej pod względem ich zgodności z prawem i nie jest związany w tym zakresie zarzutami, podstawą prawną i wnioskami sformułowanymi w skardze.

W punkcie wyjścia rozważań nad zasadnością skargi należy zauważyć, że po raz trzeci sprawa z wniosku z dnia 27 października 2010 r. o dofinansowanie kosztów kształcenia młodocianego pracownika była przedmiotem rozstrzygnięcia przed Samorządowym Kolegium Odwoławczym w W. Organ odwoławczy decyzją z dnia [...] 2011 r. nr SKO [...] uchylił w całości decyzję Wójta Gminy C. B. z dnia [...] 2010 r. Nr [...] i umorzył postępowanie w sprawie przyznania Panu E. K. kosztów nauki zawodu młodocianego pracownika. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że decyzja organu I instancji została skierowana do osoby niebędącej stroną przedmiotowego postępowania – organ wskazał, że stroną niniejszego postępowania jest P. [...] Sp. z o. o., a nie członek zarządu E. K. Następnie decyzją z dnia [...] 2010 r. Nr [...] Wójt Gminy C. B. odmówił przyznania przedsiębiorstwu dofinansowania kosztów nauki zawodu młodocianego pracownika. Od wskazanej decyzji skarżący wniósł odwołanie, w wyniku którego Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia [...] 2011 r. nr SKO [...] uchyliło w całości zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że organ podjął zaskarżoną decyzję z naruszeniem zasad prawa proceduralnego tj. art. 7, art. 9 i art. 10 Kodeksu postępowania administracyjnego, a naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na podjęcie merytorycznego rozstrzygnięcia. W motywach tego orzeczenia organ wskazał, że prowadząc ponownie postępowanie organ winien ustalić od kiedy i jaki był zakres obowiązków R. K. i charakterystyka jego stanowiska pracy, bowiem właśnie te ustalenia mogą mieć istotny wpływ na podjęcie właściwej decyzji.

Przeprowadzając w oparciu o powyższe uregulowania i ustalenia ocenę zgodności z prawem zaskarżonej decyzji Sąd stwierdził, że nie narusza ona przepisów prawa materialnego, ani też przepisów prawa procesowego w taki sposób, który mógłby mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co musiało prowadzić do konkluzji, że zaskarżona decyzja nie podlegała wzruszeniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny podziela dokonane przez organ administracyjny ustalenia faktyczne i rozważania prawne, które legły u podstaw wydania zaskarżonej decyzji.

Przedmiotem zaskarżenia jest decyzja organu administracji o nieprzyznaniu dofinansowania kosztów kształcenia młodocianego pracownika, wydana na podstawie art. 70 b ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (Dz. U. z 2004 r. Nr 256, poz. 2572 ze. zm.). Zgodnie z ust. 1 wskazanego przepisu pracodawcom, którzy zawarli z młodocianymi pracownikami umowę o pracę w celu przygotowania zawodowego, przysługuje dofinansowanie kosztów kształcenia, jeżeli: pracodawca lub osoba prowadząca zakład w imieniu pracodawcy albo osoba zatrudniona u pracodawcy posiada kwalifikacje wymagane do prowadzenia przygotowania zawodowego młodocianych, określone w odrębnych przepisach; oraz młodociany pracownik ukończył naukę zawodu lub przyuczenie do wykonywania określonej pracy i zdał egzamin, zgodnie z odrębnymi przepisami. W myśl ust. 6 i 7 cytowanego przepisu dofinansowanie przyznaje wójt (burmistrz, prezydent miasta) właściwy ze względu na miejsce zamieszkania młodocianego pracownika, w drodze decyzji, po stwierdzeniu spełnienia warunków określonych w ust. 1. Dofinansowanie jest przyznawane na wniosek pracodawcy złożony w terminie 3 miesięcy od ukończenia przez młodocianego pracownika nauki zawodu lub przyuczenia do wykonywania określonej pracy. Do wniosku należy dołączyć kopie:

1) dokumentów potwierdzających spełnienie warunku, o którym mowa w ust. 1 pkt 1;

2) umowy o pracę z młodocianym pracownikiem w celu przygotowania zawodowego;

3)dyplomu, świadectwa lub zaświadczenia potwierdzającego spełnienie warunku określonego w ust. 1 pkt 2.

Zasady i warunki odbywania przygotowania zawodowego młodocianych zostały uregulowane w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 28 maja 1996 r. w sprawie przygotowania zawodowego młodocianych i ich wynagradzania (Dz. U. z 1996 r. Nr. 60, poz. 278 ze zm.). Zgodnie z § 2 wskazanego rozporządzenia przygotowanie zawodowe młodocianych może prowadzić: pracodawca, osoba prowadząca zakład pracy w imieniu pracodawcy, lub osoba zatrudniona u pracodawcy - pod warunkiem posiadania kwalifikacji wymaganych od instruktorów praktycznej nauki zawodu, określonych w przepisach dotyczących praktycznej nauki zawodu. W rozporządzeniu Ministra Edukacji Narodowej z dnia 15 grudnia 2010 r. w sprawie praktycznej nauki zawodu (Dz. U. z 2010 r. Nr 244, poz. 1626) zostały określone warunki i tryb organizowania praktycznej nauki zawodu oraz kwalifikacje wymagane od osób prowadzących praktyczną naukę zawodu i przysługujące im uprawnienia. Zgodnie § 10 ust. 1 rozporządzenia zajęcia praktyczne prowadzą nauczyciele. Jednakże kolejne dyspozycje tego paragrafu statuują zasadę, że zajęcia praktyczne realizowane u pracodawców i w indywidualnych gospodarstwach rolnych mogą także prowadzić:

1) pracownicy, dla których praca dydaktyczna i wychowawcza z uczniami lub młodocianymi stanowi podstawowe zajęcie i jest wykonywana w tygodniowym wymiarze godzin przewidzianym dla nauczycieli (ust. 2 pkt 1)

2) pracodawcy lub wyznaczeni przez nich pracownicy albo osoby prowadzące indywidualne gospodarstwa rolne, dla których praca dydaktyczna i wychowawcza z uczniami lub młodocianymi nie stanowi podstawowego zajęcia lub jest wykonywana w tygodniowym wymiarze godzin niższym niż przewidziany dla nauczycieli, w ramach obowiązującego ich tygodniowego czasu pracy (ust. 2 pkt 2);

Osoby prowadzące zajęcia praktyczne zwani są "instruktorami praktycznej nauki zawodu". Instruktorzy praktycznej nauki zawodu, o których mowa w ust. 2 pkt 1, powinni posiadać kwalifikacje wymagane od nauczycieli, określone w odrębnych przepisach. Zgodnie z ust. 2 pkt 4 cytowanego przepisu instruktorzy praktycznej nauki zawodu, o których mowa w ust. 2 pkt 2, powinni posiadać co najmniej tytuł mistrza w zawodzie, którego będą nauczać, lub w zawodzie wchodzącym w zakres zawodu, którego będą nauczać, i przygotowanie pedagogiczne wymagane od nauczycieli lub ukończony kurs pedagogiczny, którego program został zatwierdzony przez kuratora oświaty i obejmował łącznie co najmniej 70 godzin zajęć z psychologii, pedagogiki i metodyki oraz 10 godzin praktyki metodycznej, albo ukończony przed dniem 6 stycznia 1993 r. kurs pedagogiczny uprawniający do pełnienia funkcji instruktora praktycznej nauki zawodu.

Zgodnie z ust. 2 pkt 5 wskazanego przepisu instruktorzy praktycznej nauki zawodu, o których mowa w ust. 2 pkt 2, niemający tytułu mistrza w zawodzie, powinni posiadać przygotowanie pedagogiczne lub ukończony kurs pedagogiczny, o których mowa w ust. 4, oraz:

1) świadectwo ukończenia technikum, technikum uzupełniającego lub szkoły równorzędnej albo świadectwo ukończenia szkoły policealnej lub dyplom ukończenia szkoły pomaturalnej lub policealnej i tytuł zawodowy w zawodzie, którego będą nauczać, lub w zawodzie pokrewnym do zawodu, którego będą nauczać, oraz co najmniej trzyletni staż pracy w zawodzie, którego będą nauczać, lub

2) świadectwo ukończenia liceum zawodowego i tytuł robotnika wykwalifikowanego lub równorzędny w zawodzie, którego będą nauczać, oraz co najmniej czteroletni staż pracy w tym zawodzie nabyty po uzyskaniu tytułu zawodowego, lub

3) świadectwo ukończenia liceum ogólnokształcącego, liceum technicznego, liceum profilowanego, uzupełniającego liceum ogólnokształcącego, technikum i technikum uzupełniającego, kształcących w innym zawodzie niż ten, którego będą nauczać, lub średniego studium zawodowego i tytuł robotnika wykwalifikowanego lub równorzędny w zawodzie, którego będą nauczać, oraz co najmniej sześcioletni staż pracy w tym zawodzie nabyty po uzyskaniu tytułu zawodowego, lub

4) dyplom ukończenia studiów wyższych na kierunku (specjalności) odpowiednim dla zawodu, którego będą nauczać, oraz co najmniej trzyletni staż pracy w tym zawodzie nabyty po uzyskaniu dyplomu lub dyplom ukończenia studiów wyższych na innym kierunku (specjalności) oraz co najmniej sześcioletni staż pracy w zawodzie, którego będą nauczać.

Przechodząc od ogólnych rozważań na grunt rozpoznawanej sprawy, Sąd zauważa, że przedmiotem rozpoznania organu jest decyzja z dnia [...] 2011 r. Nr [...] odmawiająca przyznania dofinansowania kosztów nauki zawodu blacharza samochodowego młodocianego pracownika, ponieważ instruktor praktycznej nauki zawodu – R. K. – nie posiadał wymaganego stażu pracy w zawodzie którego nauczał.

Z zebranego w spawie materiału dowodowego przez organ I instancji wynika, że kwalifikacje zawodowe w okresie nauki młodociany uczeń zdobywał w warsztacie stacji obsługi od J. P. zatrudnionego na stanowisku blacharza konserwatora, pod opieką instruktora praktycznej nauki zawodu R. K. Dla przypomnienia należy w tym miejscu wskazać, że kwestią niesporną jest fakt, że R. K. – będący instruktorem praktycznej nauki zawodu - posiada świadectwo ukończenia technikum zawodowego w zawodzie technika mechanika o specjalności naprawa i eksploatacja pojazdów samochodowych, dyplom ukończenia studiów wyższych zawodowych na kierunku "Transport" w zakresie "Logistyka i Technologia Transportu", a także świadectwo ukończenia kursu pedagogicznego dla czynnych zawodowo nauczycieli. Organ I instancji potwierdził, na podstawie świadectw pracy wystawionych przez poprzednich pracodawców, że R. K. był zatrudniony na stanowisku mechanika samochodowego w P. W., na stacji obsługi w Ś. w okresie od 8 sierpnia 1979 r. do 20 maja 1981 r. oraz w P. W., na stacji obsługi w W. w okresie od 21 maja 1981 r. do 1 lipca 1981 r. Organ wskazał zatem, że łączny okres pracy R. K. na stanowisku mechanika pojazdów samochodowych wyniósł 1 rok 10 miesięcy i 22 dni.

W przedmiotowej sprawie spór sprowadza się do ustalenia, czy w świetle tak ustalonego stanu faktycznego R. K. posiada kwalifikacje zawodowe do bycia instruktorem praktycznej nauki zawodu blacharza samochodowego. Skarżący wywodzi bowiem, że R. K. spełniał wszystkie warunki wymagane w rozporządzeniu w sprawie praktycznej nauki zawodu. Natomiast organy administracyjne kwestionują posiadanie kwalifikacji zawodowych w zawodzie, którego instruktor nauczał, bowiem nie został spełniony warunek stażu pracy, w zawodzie blacharza samochodowego. Skoro nie budzi wątpliwości okoliczność, że R. K. jest wyznaczonym przez pracodawcę pracownikiem do prowadzenia zajęć praktycznych oraz nie posiada tytułu mistrza w zawodzie, to należy sięgnąć do § 10 ust. 5 rozporządzenia. Zgodnie z tym przepisem jeżeli instruktor praktycznej nauki zawodu nie posiada tytułu mistrza w zawodzie, to stosownie do wskazanego przepisu, powinien legitymować się przygotowaniem pedagogicznym lub ukończonym kursem pedagogicznym oraz w zależności od rodzaju wykształcenia odpowiednim świadectwem oraz odpowiednim stażem pracy. Analiza wykształcenia R. K. prowadzi do wniosku, że dyplom ukończenia studiów wyższych na kierunku "Transport" w zakresie "Logistyka i Technologia Transportu" nie jest pokrewny dla zawodu technik mechanik, którego nauczał, a zatem jeżeli instruktor legitymuje się dyplomem ukończenia studiów wyższych na innym kierunku (specjalności), którego będzie nauczał, to zgodnie z § 10 ust. 5 pkt 4 rozporządzenia wymagany jest od niego co najmniej sześcioletni staż pracy w zawodzie, którego będzie nauczał. R. K. posiada również świadectwo ukończenia technikum zawodowego w zawodzie technik mechanik, a więc w tej sytuacji będzie miał zastosowanie § 10 ust. 5 pkt 1 rozporządzenia, zgodnie z którym jeżeli instruktor legitymuje się świadectwem ukończenia technikum i tytuł zawodowy w zawodzie, którego będzie nauczał lub w zawodzie pokrewnym to zgodnie ze wskazanym przepisem wymagane jest również posiadanie co najmniej trzyletniego stażu pracy w zawodzie, którego będzie nauczał. Zgodnie z ustaleniami stanu faktycznego R. K. posiada udokumentowany staż pracy na stanowisku mechanika samochodowego, który wynosił łącznie 1 rok, 10 miesięcy i 22 dni i tym samym nie spełnia przesłanki posiadania co najmniej 3 letniego stażu pracy.

Ocena spełnienia powyższych przesłanek w przedmiotowej sprawie prowadzi do wniosku, że organy administracyjne zasadnie uznały, że R. K. nie posiada kwalifikacji zawodowych, nie legitymuje się bowiem co najmniej trzy letnim stażem pracy w zawodzie którego nauczał, tj. blacharza samochodowego lub w zawodzie pokrewnym technika mechanika. Zgodnie z § 10 ust. 5 instruktorzy praktycznej nauki zawodu, niemający tytułu mistrza w zawodzie, którego będą nauczać lub w zawodzie wchodzącym w zakres zawodu, którego będą nauczać i legitymujący się przygotowaniem pedagogicznym wymaganym od nauczycieli, określonym w odrębnych przepisach lub ukończonym kursem pedagogicznym, muszą posiadać odpowiedni staż pracy w zawodzie, którego będą nauczać. Wszystkie wymagane warunki posiadania kwalifikacji muszą zatem być zatem spełnione łącznie w czasie okresu przygotowania zawodowego (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 10 listopada 2010 r., sygn. akt IV SA/Po 321/10).

Sąd zauważa, że celem całego systemu kształcenia zawodowego młodocianych jest zapewnienie im takich warunków, które pozwalają im na zgłębienie praktyki danego zawodu pod okiem doświadczonego, spełniającego dokładnie określone warunki instruktora. W tym też celu prawodawca ukształtował bardzo wyraźne i restrykcyjne zasady jakie musi spełniać osoba, która chce nabyć uprawnienia do kształcenia młodocianych pracowników w danym zawodzie. Ustawodawca powołał do życia instytucję instruktora praktycznej nauki zawodu, aby zapewnić prawidłowy tok szkolenia młodocianego pracownika. Poza wszelkim sporem pozostaje fakt, że osoba prowadząca szkolenie powinna się legitymować odpowiednimi kwalifikacjami oraz posiadać takie doświadczenie zawodowe, aby w prawidłowy sposób ukształtować zawodowo przyszłego rzemieślnika. Osoba ta powinna posiadać takie uprawnienia w momencie wyznaczenia ją jako instruktora praktycznej nauki zawodu (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 12 grudnia 2008 r., sygn. akt IV SA/GL 426/08).

Przyjęta przez skład orzekający w niniejszej sprawie wykładnia, zgodna jest ze stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego wymienionym w uzasadnieniu wyroku z dnia 19 października 2010 r., sygn. akt I OSK 1140/10, który to pogląd Sąd podziela i uznaje za własny. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że "ze wszystkich instrumentów służących odczytaniu treści normy art. 70 b ust. 1 pkt 1 wynika zatem, że dofinansowanie przysługuje, gdy przygotowanie zawodowe było prowadzone przez osoby posiadające wymagane kwalifikacje, a więc młodociani uczestniczyli w zajęciach prowadzonych przez osoby mające kwalifikacje wymagane do prowadzenia przygotowania zawodowego (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 października 2011 r., sygn. akt II SA/Wa 587/11). Sąd zauważa, że decyzje orzekające o dofinansowaniu kosztów przyuczenia do wykonywania określonej pracy młodocianego pracownika są decyzjami, na mocy których strona nabywa prawa. Są również decyzjami o charakterze związanym, ponieważ przepis art. 70 b ustawy o systemie oświaty wyraźnie wskazuje sytuacje, w których organ ma obowiązek przyznać pracodawcy dofinansowanie kosztów przyuczenia młodocianego pracownika do wykonywania określonej pracy zawsze, gdy spełni on warunki przewidziane w określonych przepisach. Organ nie ma w takiej sprawie możliwości swobodnego decydowania o przyznaniu bądź nieprzyznaniu dofinansowania kosztów, gdyż jest związany w tym zakresie obowiązującymi przepisami (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 2 września 2010 r., sygn. akt II SA/Go 543/10).

Odnosząc się do zarzutu skarżącego zawartego w skardze, dotyczącego nieuzasadnionego przyjęciamącego nieuzasadnionymnego skutku.prowadząca u skarżacego przez organ administracyjny I instancji, że wraz z wnioskiem o dofinansowanie, nie zostały złożone wszystkie wymagane dokumenty, w szczególności potwierdzające posiadanie stosownych uprawnień przez osobę prowadzącą u skarżącego przygotowanie zawodowe młodocianych, zauważyć należy, że skarżący był kilkukrotnie wzywany do uzupełnienia braków formalnych wniosku. Z akt sprawy wynika, że przyczyną wezwań skarżącego była przede wszystkim konieczność udokumentowania stażu pracy R. K., w zawodzie blacharza samochodowego. Ostatecznie dokumenty potwierdzające staż pracy R. K. w zawodzie pokrewnym - mechanika samochodowego - zostały przedłożone przez skarżącego w dniu 17 października 2011 r. Zatem Sąd stwierdza, że zasadnie organ administracyjny dążył do wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, bowiem powyższe ustalenia miały zasadniczy wpływ na wydane rozstrzygnięcia przez organy administracyjne.

Odnosząc się do zarzutów spółki zawartych w skardze, dotyczących bezpodstawnego przyjęcia przez organ I instancji, że młodociany pracownik zdobywał kwalifikacje zawodowe u skarżącego od J. P., zatrudnionego na stanowisku blacharza – konserwatora, należy stwierdzić, że faktycznie organ dokonał analizy posiadanych kwalifikacji zawodowych przez J. P. w kontekście spełnienia przesłanek wymienionych w § 10 ust. 5 rozporządzenia. Jednak sąd stwierdza, że dokonana ocena nie stanowi istotnego błędu w ustaleniach faktycznych poczynionych przez organ, bowiem organ odmówił pracodawcy przyznania dofinansowania kosztów kształcenia młodocianego pracownika, w zawodzie blacharza samochodowego, z uwagi na to że to właśnie R. K., zatrudniony jako instruktor praktycznej nauki zawodu nie posiada kwalifikacji zawodowych, nie legitymuje się bowiem co najmniej trzy letnim stażem pracy, w zawodzie którego nauczał. Zatem dokonana przez organ ocena czy inny pracownik może, w myśl wskazanych przepisów, pełnić funkcję instruktora praktycznej nauki zawodu nie może być oceniana jako istotny błąd w ustaleniach faktycznych. Należy jednak podkreślić, że Sąd bada przede wszystkim legalność zaskarżonej decyzji, a naruszenie przepisów postępowania ma znaczenie i powoduje wyeliminowanie z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji tylko w przypadku istotnego naruszenia przepisów postępowania. Istotność naruszenia przepisów postępowania interpretuje się jako naruszenie mające wpływ na rozstrzygnięcie w sprawie. Inaczej mówiąc, tylko w przypadku, gdy z powodu naruszenia przepisów postępowania w sprawie mogłoby zapaść rozstrzygnięcie odmienne od zaskarżonego Sąd zobligowany jest uchylić zaskarżoną decyzję.

Zamierzonego skutku nie może również odnieść zarzut naruszenia art. 10 k.p.a., który stanowi, że organy administracyjne obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Na podstawie akt sprawy sąd stwierdza, że organ prowadzący postępowanie, przed wydaniem decyzji, zawiadomieniem z dnia 10 października 2011 r. pouczył stronę o przysługującym jej prawie, terminie oraz sposobie w jaki może zapoznać się z zebranym w sprawie materiałem dowodowym. Skarżący przedmiotowe pismo otrzymał w dniu 14 października 2011 r., co wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru. Zauważyć również należy, że strona brała udział w prowadzonym postępowaniu administracyjnych, co potwierdza prowadzona korespondencja z organem. Sąd stwierdza, że zarzut takiego naruszenia może odnieść skutek wówczas, gdy stawiająca go strona wykaże, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych (najczęściej w sferze postępowania dowodowego), a także wykaże, że uchybienie to miało istotny wpływ na wynik sprawy. Na stronie stawiającej zarzut spoczywa więc ciężar wykazania istnienia związku przyczynowego między naruszeniem przepisów postępowania a wynikiem sprawy (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia z dnia 1 lutego 2011 r. sygn. akt II OSK 1098/10, z dnia 2 lutego 2011 r., sygn. akt I OSK 575/10, z dnia 12 października 2010 r., sygn. akt II OSK 1279/09 wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 kwietnia 2011 r., sygn. akt VII SA/Wa 212/11, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 25 listopada 2010 r., sygn. akt II SA/Rz 928/10). W skardze nie wykazano natomiast w jaki sposób organ naruszył art. 10 k.p.a. oraz jakich czynności procesowych skarżący nie mógł dokonać, a które miały istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy.

W przedmiotowej sprawie Sąd doszedł do przekonania, że organy administracyjne prawidłowo dokonały subsumcji ustalonego w sprawie stanu faktycznego wyrażającego się w określeniu kwalifikacji R. K. do bycia instruktorem praktycznej nauki zawodu, do zastosowanej normy prawnej będącej podstawą żądania dofinansowania kosztów kształcenia młodocianego pracownika.

W świetle przytoczonych przepisów, przy uwzględnieniu zebranego w sprawie materiału dowodowego podkreślić należy, że skarga nie mogła odnieść pożądanego przez skarżącego skutku. Biorąc pod uwagę powyższe, z uwagi na fakt, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji nie naruszają prawa w stopniu uzasadniającym ich uchylenie, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzeczono o oddaleniu skargi.