Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 2243/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-04-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6239 Inne o symbolu podstawowym 623
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Prezes Głównego Urzędu Miar
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 21 par. 4.
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
article: art. 24 par. 1, ust. 2 pkt 2 i ust. 6, art. 24a ust. 2 i ust. 3, art. 4 pkt 13, art. 8n ust. 4 pkt 3.
journal: Dz.U. 2004 nr 243 poz 2441
law: Ustawa z dnia 11 maja 2001 r. Prawo o miarach - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Wdowiak Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Grzelak (spr.) Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki Protokolant sekr. sąd. Agnieszka Gajewiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 kwietnia 2011 r. sprawy ze skarg B. C. na decyzje Prezesa Głównego Urzędu Miar z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...] oraz nr [...] w przedmiocie ustalenia opłaty za legalizację przyrządów pomiarowych oddala skargi


UZASADNIENIE

Decyzjami z dnia [...] sierpnia 2010 r. Nr [...] oraz [...], Prezes Głównego Urzędu Miar, po rozpatrzeniu odwołań z dnia [...] czerwca 2010r. wniesionych przez B. C. od dwóch decyzji Naczelnika Obwodowego Urzędu Miar w W. z dnia [...] maja 2010r. Nr [...] oraz Nr [...], na podstawie art. 24 ust. 1, ust. 2 pkt 2 i ust. 6 oraz na art. 24a ust. 2 i ust. 3 ustawy z dnia 11 maja 2001 r. Prawo o miarach (j. t. Dz. U. z 2004 r. Nr 243, poz. 2441 ze zm.) utrzymał w mocy powyższe decyzje Naczelnika Obwodowego Urzędu Miar w W. z dnia [...] maja 2010r. ustalające wysokość opłaty za legalizację przyrządów pomiarowych.

Skargi wniesione przez B. C. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzje Prezesa Głównego Urzędu Miar z dnia [...] sierpnia 2010r.zostały zarejestrowane pod sygnaturami VI SA/Wa 2244/10 (decyzja Nr [...]) oraz VI SA/Wa 2243/10 (decyzja Nr [...]).

Postanowieniem z dnia 15 lutego 2010r. wydanym na rozprawie Sąd zarządził połączenie obydwu spraw do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia oraz dalszego prowadzenia pod sygnaturą VI SA/Wa 2243/10.

Do wydania zaskarżonych decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym:

W dniach [...] i [...] marca 2010 r. do Obwodowego Urzędu Miar w W. wpłynęły wnioski skarżącego B. C. Nr [...] oraz [...] o przeprowadzenie legalizacji ponownej taksometrów w liczbie po 100 sztuk w każdym wniosku. Wraz z wymienionymi wnioskami został przyjęte formularze ustalenia opłaty, zgodnie z rozporządzeniem Ministra Finansów z dnia 14 października 2004 r. w sprawie opłat za czynności urzędowe wykonywane przez organy administracji miar i podległe im urzędy (Dz. U. Nr 229, poz. 2309 i z 2005 r. Nr 182, poz. 1530), na podstawie którego została obliczona stawka opłaty za legalizację przyrządów pomiarowych. Wnioskodawca był obowiązany uiścić opłatę w terminie 7 dni od daty przyjęcia wniosku.

W związku z tym, że opłata nie została uiszczona we wskazanym wyżej terminie, w dniu [...] maja 2010 r. Naczelnik Obwodowego Urzędu Miar w W. wydał wnioskodawcy dwie decyzje w której określił wysokość zobowiązania w opłacie za legalizację przyrządów pomiarowych w kwocie po 2 000 zł, za każdy wniosek wraz z odsetkami za zwłokę w wysokości 28 zł, obliczonymi jak od zaległości podatkowych, naliczonymi za okres od dnia następującego po dniu upływu terminu płatności, do dnia wydania decyzji.

W uzasadnieniu podano, iż na podstawie art. 24 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 2001 r. - Prawo o miarach za czynności urzędowe wykonywane przez organy administracji miar i podległe im urzędy pobierane są opłaty. Natomiast obowiązujące stawki z tytułu opłat zawarte zostały w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 14 października 2004 r. w sprawie opłat za czynności urzędowe wykonywane przez organy administracji miar i podlegle im urzędy. Stwierdzono, że wysokość opłat, stosownie do art. 24a ust. 2 ustawy - Prawo o miarach, wnioskodawca ustala we własnym zakresie na podstawie obowiązujących stawek i wpłaca je bez wezwania na rachunek właściwego urzędu. Wskazano, że w związku ze złożonym wnioskiem w sprawie legalizacji ponownej - przewzorcowania taksometrów B. C.zobowiązany był do uiszczenia opłaty z tytułu legalizacji przyrządów pomiarowych, w kwocie 2 000 zł, za każdy wniosek tj. po 20 złotych za każdy taksometr. Ponieważ wnioskodawca nie uiścił opłaty w terminie, wobec tego organ uznał, że zasadnym jest wydanie decyzji określającej wysokość zobowiązania na podstawie , art. 21 § 4, w związku z § 3, ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.)

W odwołaniach od powyższych decyzji skarżący podniósł, że w przedmiotowej sprawie miała miejsce zmiana układu taryf, która nie jest czynnością legalizacyjną o jakiej mowa w art. 4 pkt 13 ustawy z dnia 11 maja 2001 r. - Prawo o miarach. Zdaniem odwołującego się, zmiana układu taryf nie powoduje zmiany parametrów metrologicznych, a w związku z tym legalizacja nie jest konieczna. B. C. stwierdził również, że nie jest zobowiązany do uiszczenia opłaty z uwagi na fakt, że zmiana układu taryf nie jest czynnością legalizacyjną a jedynie techniczną do której dokonania nie jest wymagana obecność organów administracji. Skarżący zaakcentował także, iż ustawa - Prawo o miarach nie zawiera przepisu, który ustanawiałby obowiązek uiszczenia opłaty za zmianę układu taryf. W tym zakresie odwołał się do art. 24 ust. 2 pkt 2 ustawy, stwierdzając że ustawodawca wprowadził jedynie obowiązek opłaty za wydanie dowodu legalizacji oraz za wykonanie czynności sprawdzenia w przypadku, gdy przyrząd pomiarowy nie spełnia wymagań i nie może być zalegalizowany. Podkreślił, że zgodnie z art. 217 Konstytucji RP nakładanie podatków, innych danin publicznych, określenie podmiotów, przedmiotów opodatkowania i stawek podatkowych, a także zasad przyznawania ulg i umorzeń oraz kategorii podmiotów zwolnionych od podatków następuje w drodze ustawy. Wobec powyższego, z uwagi na fakt, iż ingerencja ustawodawcy w sferę praw majątkowych obywatela może odbywać się jedynie w formie ustawy, a żaden przepis ustawy - Prawo o miarach me przewiduje opłaty za potwierdzenie czynności przewzorcowania taksometru w zakresie zmiany opłat lub układu taryf na nowe, brak jest podstaw prawnych do pobierania opłat za te czynności.

Przekazując powyższe odwołania Prezesowi Głównego Urzędu Miar, organ I instancji dołączył dodatkowe dokumenty tj. wniosek o przeprowadzenie legalizacji ponownej - przewzorcowania, formularz ustalenia opłaty, końcowe rozliczenie wniosku, załącznik do wniosku, zapiski z czynności zmiany układu taryf taksometru elektronicznego oraz kopie świadectw legalizacji ponownej poświadczające dokonanie legalizacji ponownej w zakresie zmiany układu taryf na nowy.

Utrzymując zaskarżone rozstrzygnięcia w mocy Prezes Głównego Urzędu Miar zważył, że zgodnie z art. 24 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 2001 r. - Prawo o miarach czynności urzędowe, wykonywane przez organy administracji miar i podległe im urzędy, podlegają opłacie, przy czym art. 24 ust. 2 pkt 2 ustawy stanowi, że opłaty pobiera się za wydanie dowodu legalizacji albo za wykonanie czynności sprawdzenia w przypadku, gdy przyrząd pomiarowy nie spełnia wymagań i nie może być zalegalizowany. Z kolei w myśl art. 24a ust. 2 i 3 omawianej ustawy wysokość należnych opłat ustala we własnym zakresie wnioskodawca na podstawie obowiązujących stawek i uiszcza należność w terminie 7 dni od dnia złożenia wniosku. Wysokość opłaty za wydanie dowodu legalizacji ponownej w zakresie sprawdzenia zmiany układu taryf na nowy została ustalona w uwadze nr 1 do pkt 13 działu IV załącznika do rozporządzenia Ministra Finansów w wysokości 20 zł. W związku z powyższym, zdaniem organu, B. C. zobowiązany był do zapłacenia 2000 złotych za wydanie 100 świadectw legalizacji taksometrów elektronicznych, poświadczających legalizację ponowną w zakresie zmiany układu taryf na nowy, co zostało ustalone prawidłowo przez samego Wnioskodawcę na każdym z dwóch formularzy ustalenia opłaty za czynności wykonywane przez organy administracji miar i podległe im urzędy.

Organ podkreślił, że w rozpatrywanych sprawach, w związku ze zmianą układu taryf, aby mogły mieć zastosowanie nowe taryfy, niezbędne było dokonanie czynności obejmujących sprawdzenie taksometru w zakresie zmian układu taryf, co powinno być stwierdzone i potwierdzone w tabeli zawartej w wydanym świadectwie legalizacji ponownej. Tym samym stwierdzono i poświadczono, że przyrząd pomiarowy - taksometr elektroniczny z nowym układem taryf spełnia wymagania. Zgodnie bowiem z załącznikiem nr 7 "Wzór świadectwa legalizacji ponownej" do rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 7 stycznia 2008 r. w sprawie prawnej kontroli metrologicznej przyrządów pomiarowych (Dz. U. Nr 5, poz. 29 i z 2010 r. Nr 110, poz. 728), potwierdzenie zmiany układu taryf na nowy nie dotyczy jedynie taksometrów elektronicznych wprowadzonych do obrotu lub użytkowania po ocenie zgodności. W tej zaś sprawie nie mamy do czynienia z taksometrami elektronicznymi wprowadzonymi do obrotu po ocenie zgodności, lecz - biorąc pod uwagę ich rok produkcji - z taksometrami, które zostały wprowadzone do obrotu na podstawie decyzji zatwierdzenia typu. Ponadto, z przedstawionych świadectw legalizacji taksometrów elektronicznych wynika, że powinny one spełniać wymagania określone w rozporządzeniu Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 16 czerwca 2003 r. w sprawie wymagań metrologicznych, którym powinny odpowiadać taksometry elektroniczne (Dz. U. Nr 108, poz. 1014). Zatem taksometry elektroniczne objęte zatwierdzeniem typu podczas legalizacji ponownej podlegają sprawdzeniu pod względem zgodności z wymaganiami wskazanymi w wymienionym rozporządzeniu oraz w zakresie wskazanym w art. 8m ust. 4 ustawy - Prawo o miarach i rozporządzeniu Ministra Gospodarki z dnia 27 grudnia 2007 r. w sprawie wymagań, którym powinny odpowiadać taksometry elektroniczne, oraz szczegółowego zakresu sprawdzeń wykonywanych podczas prawnej kontroli metrologicznej tych przyrządów pomiarowych (Dz. U. z 2008 r. Nr 4, poz. 24).

Organ odwoławczy nie zgodził się z Wnioskodawcą, że sprawdzenie taksometru w zakresie zmiany układu taryf jest tylko czynnością techniczną, do której dokonania nie jest wymagana obecność organów administracji, oraz że sprawdzenie w zakresie zmiany układu taryf na nowe nie jest legalizacją. Zgodnie bowiem z art. 8m ust. 4 ustawy - Prawo o miarach, podczas legalizacji ponownej sprawdzenie obejmuje oględziny przyrządu, w celu stwierdzenia, czy przyrząd pomiarowy nie jest uszkodzony i czy istnieją wymagane oznaczenia i znaki oraz zgodność charakterystyk metrologicznych z wymaganiami. Przy sprawdzeniu w zakresie zmiany układu taryf na nowy wszystkie czynności legalizacji występują. Organ podkreślił również, iż należy mieć także na uwadze, że podczas zmiany układu taryf nie są co do zasady zmieniane pozostałe charakterystyki metrologiczne, jednak mogą ulec zmianie, a wtedy niemożliwa byłaby legalizacja ponowna taksometrów elektronicznych. Gdyby uległy zmianie pozostałe charakterystyki metrologiczne i zostało stwierdzone, że nie spełniają wymagań, którym te taksometry podlegają, świadectwo legalizacji ponownej nie mogłoby być wydane, ponieważ byłoby to niezgodne z wymaganiami określonymi w rozporządzeniu Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 16 czerwca 2003 r. w sprawie wymagań metrologicznych, którym powinny odpowiadać taksometry elektroniczne. Organ zauważył przy tym, iż rozporządzenie to wprawdzie utraciło moc prawną z dniem 1 stycznia 2008 r., ale wymagania z niego wynikające mają nadal zastosowanie do legalizacji przyrządów pomiarowych, które od dnia 7 stycznia 2007 r. podlegają ocenie zgodności i które przed tym dniem uzyskały na podstawie ustawy z dnia 11 maja 2001 r. - Prawo o miarach decyzje zatwierdzenia typu.

Organ wskazał, że w ramach legalizacji ponownej taksometru elektronicznego pracownik organu administracji miar sprawdza, czy świadectwo legalizacji taksometru jest ważne, czy dane w nim zawarte zgadzają się ze stanem faktycznym i czy cechy zabezpieczające są nienaruszone, a ponadto sprawdza wartość stałej "k" taksometru i układu taryf. Odwołując się do § 18 i 19 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 27 grudnia 2007 r. organ stwierdził, że z uregulowań tych jednoznacznie wynika, że sprawdzenie czy informacja o układzie taryf zawiera określone wartości (opłaty początkowej, opłaty za jeden kilometr drogi przebytej we wszystkich położeniach taryfowych zespołu przełącznika, opłaty za jedną godzinę postoju we wszystkich położeniach taryfowych zespołu przełącznika, jednostki taryfowej, stałej taryf c, jednostki dopłaty w przypadku stosowania zespołu dopłat), wchodzi w zakres sprawdzeń wykonywanych podczas legalizacji ponownej taksometrów elektronicznych, objętych zatwierdzeniem typu.

W celu dokonania zmiany opłat lub taryf na nowe usuwana jest cecha zabezpieczająca. Czynności zmiany układu taryf na nowy dokonują wyłącznie pracownicy serwisu.

Następnie pracownicy organu administracji miar sprawdzają, czy wprowadzono wartości nowego układu taryf. O ile nie uległy zmianie pozostałe charakterystyki metrologiczne taksometru elektronicznego i stwierdzono, że taksometr spełnia wymagania, nowe wartości układu taryf są wpisywane do świadectwa legalizacji taksometru elektronicznego oraz zostają opatrzone pieczęcią organu i podpisem pracownika urzędu. Aby można było posługiwać się taksometrem po dokonaniu sprawdzeń w zakresie zmiany układu taryf na nowe, nakładane są cechy zabezpieczające. Końcowym etapem legalizacji ponownej elektronicznego taksometru w zakresie zmiany układu taryf na nowy jest wydanie świadectwa legalizacji ponownej taksometru z nowym układem taryf. Świadectwo legalizacji ponownej wydawane jest za potwierdzeniem odbioru. W ten sposób wnioskodawca taksometru elektronicznego otrzymuje ważny dowód legalizacji.

Biorąc pod uwagę powyższe, czynność polegająca na sprawdzeniu taksometru w zakresie zmiany układu taryf podlega stwierdzeniu i potwierdzeniu w wydanym świadectwie legalizacji, na dowód czego dokonywane są odpowiednie wpisy we właściwej tabeli, przy czym dla ich ważności niezbędna jest pieczątka organu administracji miar albo jednostki upoważnionej, wystawiającej świadectwo, i podpis osoby upoważnionej. Konieczność taka wynika również z faktu, iż dokonanie zmiany układu taryf nie jest możliwe, po pierwsze - bez stwierdzenia, że nie zostały uszkodzone cechy zabezpieczające, po drugie - bez sprawdzenia, jaki był układ taryf przed rozpoczęciem wprowadzania w tym zakresie zmian do taksometru, pod nadzorem osoby stwierdzającej zmianę układu w świadectwie legalizacji, po trzecie - bez sprawdzenia, czy taksometr prawidłowo działa po wprowadzeniu zmian układu. Sprawdzenie zmiany układu taryf, o ile taksometr prawidłowo działa, jest wpisywane do świadectwa legalizacji, a ponadto ponownie jest umieszczana cecha zabezpieczająca.

Reasumując organ stwierdził, że zgodnie z obowiązującymi przepisami nie jest prawnie możliwa zmiana układu taryf na nowe bez ściągnięcia cechy zabezpieczającej w taksometrach elektronicznych. Zmiana układu taryf na nowe bez ściągnięcia cechy zabezpieczającej stanowiłaby naruszenie prawa. Istotny w zakresie zmiany w taksometrach elektronicznych układu taryf na nowy jest również art. 8n ust. 4 pkt 3 ustawy - Prawo o miarach, który stanowi, że legalizacja traci ważność w przypadku uszkodzenia albo zniszczenia cechy legalizacji lub cechy zabezpieczającej. Zgodnie z § 6 pkt 2 lit. a i b rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 16 czerwca 2003 r. w sprawie wymagań metrologicznych, którym powinny odpowiadać taksometry elektroniczne, taksometr elektroniczny powinien być skonstruowany i wykonany w sposób umożliwiający nałożenie cech zabezpieczających, które uniemożliwią, bez ich naruszenia, dostęp do wnętrza taksometru, w szczególności do wnętrza taksometru oraz do urządzenia programującego, i ingerencję w program taksometru. W związku z powyższym nie jest możliwa zmiana układu taryf na nowy bez usunięcia cech zabezpieczających.

W rozpatrywanych sprawach w celu dokonania zmiany układu taryf na nowe nastąpiło usunięcie cechy zabezpieczającej oraz dokonanie stosownych sprawdzeń, w wyniku czego nastąpiło poświadczenie dowodem legalizacji, poprzez wpis w świadectwach legalizacji ponownej 2 x 100 taksometrów elektronicznych, że spełniają one wymagania, i wydanie takich dowodów legalizacji ponownej. Fakt ten został potwierdzony w (2 x 100 szt) dokumentach "Zapiska z czynności zmiany układu taryf taksometru elektronicznego" przez pracownika organu administracji miar oraz pracownika Strony odwołującej się.

Organ zwrócił również uwagę na stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 kwietnia 2009 r. sygn. akt II GSK 886/08, wydanego w sprawie ze skargi wnioskodawcy, w którym to wyroku Sąd ten stwierdził, że istotne znaczenie ma ustalenie, czy dokonanie zmiany układu taryf, a następnie sprawdzenie prawidłowości tej zmiany przez organ, wymagało zdjęcia cech zabezpieczających, czy też nie. Zakładając, iż taksometry zostały w celu wprowadzenia nowego układu taryf pozbawione cechy zabezpieczającej, przyjąć należałoby, iż w konsekwencji nie posiadały ważnego dowodu legalizacji - w tym przypadku legalizacji ponownej. Tak więc dokonanie sprawdzenia co do prawidłowości działania taksometru po zmianie układu taryf i niezmienności innych danych, skutkujące wpisem upoważnionego organu administracji miar, nie może być potraktowane inaczej niż jako dokonanie nowej legalizacji.

W jednobrzmiących skargach na powyższe decyzje B. C. wnosząc o stwierdzenie ich nieważności zarzucił niekonstytucyjność rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 14 października 2004r. w sprawie opłat za czynności urzędowe wykonywane przez organy miar i podległe im urzędy (Dz. U. Nr 229, poz. 2309 ze zm). Podniósł, że w ustawie o miarach nie ma wyraźnej delegacji, która obligowałaby do uiszczenia opłaty za zmianę układu taryf. Podtrzymał także swoje dotychczasowe stanowisko, że w przedmiotowych sprawach miała miejsce zmiana układu taryf, która nie czynnością legalizacyjną. Podkreślił, że w świetle obowiązujących przepisów gdyby zmiana układu taryf była rzeczywiście czynnością legalizacyjną to wówczas powinno towarzyszyć tej czynności wydanie nowego świadectwa legalizacji i wyznaczenia nowej daty jego ważności. W tej sprawie wpisano nowy układ taryf na drugiej stronie ważnego świadectwa legalizacji, w tabeli dotyczącej układu taryf, co nie może być uznane, zdaniem strony, za wydanie nowego świadectwa.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

W ocenie organu administracyjnego przedstawione w skardze zarzuty nie zasługują na uwzględnienie. Organ nadmienił, iż przedstawione przez stronę dowody stoją w sprzeczności ze stanowiskiem skarżącego i wspierają argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wykazującą, że w rozpatrywanej sytuacji wykonane czynności nie mogły być potraktowane inaczej niż dokonanie legalizacji ponownej obejmującej sprawdzenie w zakresie zmiany układu taryf na nowy, stwierdzenie niezmienności innych danych po zmianie układu taryf oraz wydanie dowodu poświadczającego jej dokonanie.

Organ podkreślił, iż wniosek o legalizację ponowną został wniesiony w trybie przewidzianym dla zgłoszenia przyrządów pomiarowych do prawnej kontroli metrologicznej w zakresie legalizacji ponownej określonym w rozporządzeniu Ministra Gospodarki z dnia 7 stycznia 2008 r. w sprawie prawnej kontroli metrologicznej przyrządów pomiarowych (Dz. U. Nr 5, poz. 29). W Obwodowym Urzędzie Miar w Warszawie potwierdzono przyjęcie ww. wniosku jako wniosku o przeprowadzenie legalizacji. Ponadto, skarżący składając ww. wniosek zgodnie z rozporządzeniem Ministra Finansów, ustalił wysokość należnej opłaty za żądaną czynność urzędową o przeprowadzenie legalizacji w formularzu ustalenia opłaty należnej za wydanie przez organ administracji miar dowodów legalizacji przyrządów pomiarowych.

Odnosząc się do argumentacji skarżącego, co do możliwości zmiany układu taryf na nowy w taksometrach typu C., organ podkreślił, że przedmiotem wniosku z dnia 1 marca 2010 r. nie były taksometry elektroniczne o nazwie C., których typ został zatwierdzony decyzją Nr [...] wydaną przez Prezesa GUM, lecz taksometry elektroniczne C., których typ został zatwierdzony inną decyzją. Niemniej, odnosząc się do stanowiska strony w zakresie możliwości zmiany układu taryf na nowy w tego typu taksometrach elektronicznych (C.), organ podkreślił, że zgodnie z posiadaną dokumentacją techniczno-konstrukcyjną "Opis budowy i działania taksometru elektronicznego C.", dołączoną do wniosku o wydanie decyzji zatwierdzenia typu taksometru elektronicznego C., produkcji C. inż. B. C., przycisk (s) zabezpieczony plombą zakładaną podczas legalizacji ponownej służy do wprowadzania taksometru w stan programowania. Warunkiem koniecznym uaktywnienia trybu programowania jest użycie przycisku (s) przy podłączonym do taksometru urządzeniu programującym. Powyższe wymagania budowy wynikały z faktu, że taksometr elektroniczny C.., objęty zatwierdzeniem typu, podlega wymaganiom określonym w pkt 2 lit. a i b rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 16 czerwca 2003 r. w sprawie wymagań metrologicznych, którym powinny odpowiadać taksometry elektroniczne (Dz. U. Nr 108, poz. 1014). Dlatego też, zdaniem organu nie jest możliwa zmiana układu taryf na nowy bez użycia przycisku (s) znajdującego się pod cechą zabezpieczającą. Dodatkowo należy stwierdzić, że w sprawie objętej zaskarżoną decyzją, z przedstawionych Prezesowi GUM 100 dokumentów zatytułowanych "Zapiska z ilości zmiany układu taryf" wynika, że w celu zmiany układu taryf były zdejmowane cechy zabezpieczające.

Odnosząc się do kwestii opłaty, której dotyczy rozpoznawana sprawa, organ nadmienił, iż jest to opłata, o której mowa w art. 24 ust. 2 pkt ustawy Prawo o miarach. Z treści przepisu art. 24a ust. 2 ww. ustawy wynika, iż zobowiązanie, którego przedmiotem jest opłata, powstaje z mocy prawa i termin jej zapłaty, na podstawie art. 24a ust. 3 pkt 1 ustawy wynosi 7 dni od dnia złożenia wniosku o przeprowadzenie legalizacji. W ocenie organu z treści przytoczonych przepisów wynika, że opłata za czynności wymienione w art. 24 ust. 2 pkt 2 ustawy są należnościami publicznoprawnymi i zobowiązanie do ich uiszczenia powstaje z mocy prawa z dniem złoże wniosku o legalizację. Opłaty te objęte są obowiązkiem samoobliczenia przez podmiot składający wniosek o legalizację. W świetle tych rozważań, w ocenie organu, należało stwierdzić, że w rozpoznanej sprawie brak było przesłanek do uchylenia zaskarżoną decyzją, decyzji organu pierwszej instancji i umorzenia postępowania w sprawie, gdyż w obrocie prawnym nadal funkcjonował wniosek - zgłoszenie legalizacji ponownej, formularz ustalenia opłaty z których wynikała kwota należnej opłaty, świadectwa legalizacji ponownej z nowym układem taryf, a zatem organ miał obowiązek prowadzić postępowanie w celu wydania decyzji. W rozpoznanej sprawie nie wystąpiła bezprzedmiotowość postępowania, gdyż w sprawie istniał obowiązek materialnoprawny w postaci obowiązku uiszczenia opłaty za legalizację, którą zobowiązany określił w formularzu ustalenia opłaty zgodnie z pkt 13 uwaga 1 dział IV załącznika do rozporządzenia Ministra Finansów.

Odnosząc się do zarzutu niekonstytucyjności przepisów rozporządzenia Ministra Finansów organ podkreślił, iż zobowiązany jest stosować przepisy prawa obowiązujące w dacie wydania decyzji administracyjnej i nie jest uprawniony do badania ich konstytucyjności, jak też ich zgodności z ustawą, na podstawie której przepisy aktu wykonawczego zostały wydane.

W ocenie organu, przedstawiona w zaskarżonej decyzji jak i odpowiedzi na skargę argumentacja potwierdza brak podstaw do zarzucenia zaskarżonej decyzji Prezesa GUM naruszenia prawa.

W pismach procesowych, złożonych przez każdą ze stron po odroczeniu rozprawy dla uzupełnienia materiału dowodowego, zarówno wnioskodawca jak i organ podtrzymali swoje stanowiska.

Prezes Głównego Urzędu Miar ponownie podkreślił, iż konieczność zdejmowania cechy zabezpieczającej przy dokonywaniu zmiany układu taryf wynika z przepisów rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 16 czerwca 2003 r. w sprawie wymagań metrologicznych, którym powinny odpowiadać taksometry metrologiczne (Dz. U nr 108, poz. 1014). Zmiana układu taryf jest dopuszczalna za pośrednictwem interfejsu przy użyciu układu programującego, a więc nie powinna być możliwa bez naruszenia cech zabezpieczających. Organ zauważył, iż w postępowaniu w sprawie zatwierdzenia typu taksometru elektronicznego C. skarżący nie wskazał, że dostęp do urządzenia programującego jest możliwy za pośrednictwem interfejsu, bez użycia przycisku, który miał znajdować się pod cechą zabezpieczającą. Gdyby wówczas skarżący podał taką informację to dostęp do urządzenia programującego za pośrednictwem interfejsu również zostałby zabezpieczony cechą. Z dokumentacji dostarczonej przez skarżącego wynikało, iż zmiana układu taryf jest możliwa jedynie przy "użyciu przycisku s zabezpieczonego plombą zakładaną podczas legalizacji ponownej służącego do wprowadzenia taksometru w stan oprogramowania.

Na rozprawie strony podtrzymały swoje stanowiska.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skargi B. C. nie zasługują na uwzględnienie.

Przedmiotem oceny Sądu są dwie decyzje Prezesa Głównego Urzędu Miar z dnia [...] sierpnia 2010 r. utrzymujące w mocy decyzje Naczelnika Obwodowego Urzędu Miar w W. z dnia [...] maja 2010 r., określające wysokość zobowiązania B. C. w opłacie za legalizację przyrządów pomiarowych w kwocie po 2000 złotych. Decyzje Naczelnika Obwodowego Urzędu Miar w W. zostały wydane w związku z nieuiszczeniem w terminie ustawowym opłaty z tytułu legalizacji ponownej mimo, iż B. C. złożył wniosek o przeprowadzenie legalizacji ponownej taksometrów (łącznie w dwóch sprawach - 200 sztuk) wraz z formularzem ustalenia opłaty, zgodnie z rozporządzeniem Ministra finansów z dnia 14 października 2004 r. w sprawie opłat za czynności urzędowe wykonywane przez organy administracji miar i podległe im urzędy (Dz. U. nr 229, poz. 2309 i z 2005 r. nr 182, poz. 1530).

Decyzje Naczelnika Obwodowego Urzędu Miar w W. ustalające wysokość zobowiązania B. C. w opłacie za legalizację przyrządów pomiarowych, utrzymane następnie w mocy przez Prezesa Głównego Urzędu Miar zapadły na podstawie art. 21 § 4 w związku z § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm.); art. 24 ust. 1, ust. 2 pkt 2 i ust. 6, art. 24a ust. 2 i ust. 3 ustawy z dnia 11 maja 2001 r. Prawo o miarach (Dz. U. z 2004 r., Nr 243, poz. 2441, ze zm.), rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 14 października 2004 r. w sprawie opłat za czynności urzędowe wykonywane przez organy administracji miar i podległe im urzędy (Dz. U. Nr 229, poz. 2309, ze zm.).

Zgodnie z art. 24 ust. 2 pkt 2 Prawa o miarach opłaty pobiera się za czynności wydania dowodu legalizacji albo za wykonanie czynności sprawdzenia w przypadku, gdy przyrząd pomiarowy nie spełnia wymagań i nie może być zalegalizowany.

Legalizacja, stosownie do art. 4 pkt 13) Prawa o miarach oznacza zespół czynności obejmujących sprawdzenie, stwierdzenie i poświadczenie dowodem legalizacji, że przyrząd pomiarowy spełnia wymagania techniczne i metrologiczne. Każdy przyrząd pomiarowy stosowany przy pobieraniu opłat podlega prawnej kontroli metrologicznej, a więc sprawdzeniu, czy dany przyrząd spełnia wymagania metrologiczne i techniczne określone w przepisach. Kontrola ta wykonywana jest przez uprawnione organy administracji miar i może mieć ona postać legalizacji pierwotnej (jednostkowej) lub ponownej.

Ze stanu faktycznego w jakim orzekał organ wynika, iż wnioski, które złożył do organu administracji miar skarżący B. C. dotyczyły przyrządów pomiarowych - taksometrów - już użytkowanych i posiadających legalizację. Okoliczność ta nie jest sporna między stronami, tak jak niesporne jest, iż skarżący domagał się sprawdzenia taksometru w zakresie zmiany układu taryf, wnioskując o legalizację ponowną. W aktach administracyjnych znajdują się wnioski skarżącego o legalizację ponowną taksometrów wraz z załącznikami obejmującymi oznaczenie taksometrów i formularze uiszczenia opłaty.

Analizując treść art. 24 ust. 2 pkt 2 ustawy, to poza opłatami za dokonanie wszystkich czynności prowadzących do uzyskania dowodu legalizacji (świadectwa legalizacji zgodnie z art. 4 pkt 20 ustawy), przepis przewidział opłaty za czynności sprawdzenia przyrządu pomiarowego, ograniczając je do tych, kiedy z uwagi na niespełnienie wymagań czy to technicznych czy metrologicznych (art. 4 pkt 8 ustawy) przez przyrząd pomiarowy nie może on zostać zalegalizowany. Organ stwierdził, że sprawdzenie taksometru co do zmiany taryf nie wymaga wydawania odrębnego świadectwa legalizacji ponownej, lecz dokumentowane jest wyłącznie potwierdzeniem w wydanym już świadectwie legalizacji.

Zasadniczy wpływ w przedmiotowej sprawie ma zastosowanie przepisu § 11 rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 16 czerwca 2003 r. w sprawie wymagań metrologicznych, którym powinny odpowiadać taksometry elektroniczne (Dz.U.03.108.1014), zgodnie z którym zmiana układu taryf powinna zostać potwierdzona w świadectwie legalizacji ponownej. Ujawnienie, o którym mowa w § 11 cyt. rozporządzenia może być wyłącznie wpisem w ważnym cały czas świadectwie legalizacji ponownej, a może poprzez potwierdzenie zmiany w świadectwie legalizacji ponownej, które utraciłoby ważność, stanowić nowe, zaktualizowane świadectwo.

W akt administracyjnych znajdują się dowody w postaci legalizacji ponownej wraz z zapiskami czynności zmiany układu taryf taksometru elektronicznego, stwierdzenie niezmienności innych danych po zmianie układu taryf oraz wydanie dowodu poświadczającego ich wykonanie. Stanowią one materialny wyraz dokonanej przez organ czynności, za który naliczona została opłata.

Z obowiązujących przepisów wynika, że czynności organu administracji miar w zakresie sprawdzenia zmiany układu taryf mogą być czynnościami podlegającymi opłacie. Dokonane w niniejszej sprawie czynności sprawdzenia zmiany układu taryf mieszczą się, zdaniem Sądu, w zakresie czynności sprawdzenia z art. 24 ust. 2 pkt 2 ustawy o miarach, za które pobierane są opłaty.

Zarzuty skarżącego podniesione w skardze sprowadzają się do naruszenia przez organ prawa materialnego polegające na błędnym przyjęcia, że czynność zmiany taryf jest wyłącznie czynnością techniczną, co powoduje, iż nie mieści się ona w wśród wyszczególnionych w art. 24 ust. 2 pkt 2 Prawa o miarach czynności, a zatem nie dotyczy jej delegacja z art. 24a ust. 4 Prawa o miarach, co oznacza, że opłata za te czynności nie znajduje podstawy prawnej w ustawie. Zdaniem wnoszącego skargę gdyby w przypadku zmiany układu taryf była dokonana rzeczywiście legalizacja, a nie jedynie czynność techniczna polegająca na zmianie układu taryf, powinno tej czynności towarzyszyć wydanie nowego świadectwa legalizacji i wyznaczenie nowej daty jego ważności. W świetle powyższego, w ocenie skarżącego, nie można zgodzić się ze stanowiskiem Prezesa GUM, że wpisanie nowego układu taryf na drugiej stronie ważnego świadectwa legalizacji, w tabeli dotyczącej układu taryf jest wydaniem nowego świadectwa legalizacji ponownej.

B. C. podkreślił, że w taksometrach C. produkowanych w jego układ taryf może być zmieniony bez naruszenia cech zabezpieczających, co powoduje brak możliwości zmiany innych parametrów w tym metrologicznych taksometru, nawet w stosunku do służb metrologicznych. Zaakcentował, że zmiany układu taryf w taksometrach C. dokonuje się za pośrednictwem interfejsu przez złącze wykorzystywane do transmisji danych między taksometrem i kasą fiskalną, przenosząc dane definiujące układ taryf z przyrządu pomiarowego (układu programującego) o nazwie T. do rejestrów pamięci taksometru. T. co umożliwia zmianę układu taryf w taksometrze bez zdejmowania zabezpieczeń wkładanych po legalizacji, chroniących dostęp do wnętrza taksometru i elementów regulacyjnych, wykorzystując do tego zabezpieczone elektronicznie złącze normalnie używane do komunikacji taksometru z kasą rejestrująca. Przyrząd ten jest dopuszczony przez Główny Urząd Miar do stosowania w serwisach taksometrów. T. używają Urzędy Miar w procesie legalizacji taksometrów oraz autoryzowane zakłady serwisowe do kontroli metrów, kalibracji taksometrów po naprawach i do zmiany układu taryf. Zatem zmiana układu taryf polegająca wprowadzeniu do rejestrów pamięci taksometru danych definiujących układ taryf nie jest ingerencją w jego oprogramowanie i nie ma wpływu na właściwości metrologiczne taksometru, ponieważ taksometr powinien zachować parametry metrologiczne dla dowolnej zastosowanej taryfy. Nie występuje również koniczność zdejmowania zabezpieczeń zakładanych po legalizacji taksometru.

Zgodnie z § 2 pkt 1) rozporządzenia w sprawie wymagań metrologicznych, taksometrem jest elektroniczny przyrząd pomiarowy, który służy do obliczania według ustalonych taryf, należności za długość drogi przebytej przez taksówkę, a poniżej prędkości granicznej, za czas wynajęcia taksówki. Rozporządzenie precyzuje wymagania, jakim powinien odpowiadać taksometr i tak między innymi § 6 pkt 2 lit "a" i "b" stanowią, iż taksometr powinien być skonstruowany i wykonany w sposób umożliwiający nałożenie cech zabezpieczających, które uniemożliwią, bez ich naruszenia: dostęp do wnętrza taksometru, a w szczególności do urządzeń przeznaczonych do regulacji (...) oraz dostęp do urządzenia programującego i ingerencję w program taksometru. Ten elektroniczny przyrząd pomiarowy ma zaprogramowane wszystkie właściwe mu elementy składowe określone w § 3 rozporządzenia w sprawie wymagań metrologicznych, m.in. zespół drogi do obliczania według ustalonych taryf należności za długość drogi przebytej, a nałożona cecha zabezpieczająca, o której mowa w § 6 pkt 2) tego rozporządzenia ma uniemożliwiać dostęp do programatora. Usunięcie cechy zabezpieczającej powoduje, że taksometr przestaje odpowiadać wymaganiom mu stawianym przez obowiązujące przepisy i podlega na podstawie art. 8k ust. 2 pkt 5) legalizacji ponownej.

Konfrontując taki stan faktyczny z czynnościami, które podejmuje organ administracji miar, a które na podstawie art. 24 ust. 2 pkt 2 Prawa o miarach podlegają opłacie, stwierdzić należy, że jeżeli przyrząd pomiarowy, który przestał spełniać wymagania i w związku z tym nie może być zalegalizowany podlega sprawdzeniu, to opłata za dokonaną czynność sprawdzenia będzie zgodna z prawem. Jeżeli więc, w zależności od rodzaju taksometru, wprowadzenie nowego układu taryf związane jest z usunięciem cechy zabezpieczającej, to czynność sprawdzenia, której dokonuje organ administracji miar polega na ocenie, czy w trakcie dokonywania zmiany układu taryf nie uległy zmianie inne, stałe dane metrologiczne. W zależności od wyniku sprawdzenia, organ administracji miar może odmówić legalizacji i tak się dzieje jeśli przyrząd pomiarowy nie spełnia wymagań, lub może w przypadku gdy przyrząd odpowiada wymaganiom, wydać nowy dowód legalizacji, a w każdym przypadku czynności sprawdzenia zakończone jednym ze wskazanych zdarzeń będą podlegały opłacie (wyrok NSA z 23 kwietnia 2009 r. II GSK 886/08).

Co w przedmiotowej sprawie jest istotne i ma podstawowe znaczenie dla jej wyniku, ocena okoliczności czy taksometry poddane zmianie układu taryf, a następnie sprawdzeniu przez organ, wymagały dla dokonanej zmiany zdjęcia lub uszkodzenia cech zabezpieczających, czy też nie. Warto w tym miejscu zauważyć, iż zgodnie z art. 8n ust. 4 pkt 3 ustawy legalizacja traci ważność w przypadku uszkodzenia albo zniszczenia cechy legalizacyjnej lub cechy zabezpieczającej.

Taksometry skarżącego zostały w celu wprowadzeniu nowego układu taryf pozbawione cechy zabezpieczającej, zatem przyjąć należało, iż nie posiadały ważnego dowodu legalizacji - w tym przypadku legalizacji ponownej. Dokonane sprawdzenie co do prawidłowości działania taksometru po zmianie układu taryf i niezmienności innych danych, skutkujące wpisem upoważnionego organu administracji miar nie może być w takiej sytuacji traktowane inaczej, niż nowy dowód legalizacji ponownej. Wniosek, iż po uszkodzeniu cech zabezpieczających przyrządu pomiarowego posiadającego przed uszkodzeniem legalizację ponowną, przyrząd taki podlega ponownej legalizacji, należy wyprowadzić również z obowiązującego w dacie wydania zaskarżonych decyzji § 34 rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 2 kwietnia 2004 r. w sprawie kontroli metrologicznej przyrządów pomiarowych (Dz. U. Nr 77, poz. 730). Zgodnie z tym przepisem przyrządy pomiarowe powinny być zgłaszane do legalizacji ponownej po uszkodzeniu cech legalizacji lub zabezpieczających nałożonych na przyrząd podczas poprzedniej legalizacji.

Jak wynika z uzupełniających wyjaśnień organu, zmiana układu taryf w taksometrach zatwierdzenia typu, jak w niniejszej sprawie, jest dopuszczalna za pośrednictwem interfejsu przy użyciu układu programującego, ale zmiana ta może być dokonana przez urządzenie programujące, a więc nie powinna być możliwa, w świetle § 6 pkt 2 rozporządzenia bez naruszenia cech zabezpieczających. W przypadku dokonania zmiany układu taryf za pośrednictwem interfejsu przy użyciu układu programującego, taksometr powinien posiadać odpowiednie zabezpieczenie interfejsu za pośrednictwem którego możliwy jest dostęp do urządzenia programującego.

W postępowaniu w sprawie zatwierdzenia typu taksometru elektronicznego C., skarżący nie wskazał, że dostęp do urządzenia programującego jest możliwy za pośrednictwem interfejsu, bez użycia przycisku, który miał znajdować się pod cechą zabezpieczającą. Gdyby taka informacja została podana, to dostęp do urządzenia programującego za pomocą interfejsu również zostałby zabezpieczony cechą. Z dokumentacji dostarczonej przez skarżącego wynikało, że zmiana układu taryf jest możliwa jedynie przy użyciu "przycisku s zabezpieczonego plombą zakładaną podczas legalizacji ponownej służącego do wprowadzenia taksometru w stan oprogramowania (załącznik 16 str. 3).

W świetle powyższych rozważań, w rozpatrywanej sprawie wnioski skarżącego o przeprowadzenie legalizacji ponownej taksometrów elektronicznych wraz z formularzem ustalenia wysokości opłaty oraz wykonane czynności skutkujące wydaniem świadectw legalizacji ponownej z wpisami nowego układu taryf taksometrów elektronicznych nie mogły być potraktowane inaczej niż jako wydanie dowodów legalizacji ponownej, w związku ze zdjęciem plomby zabezpieczającej i sprawdzeniem taksometrów elektronicznych w zakresie zmiany układu taryf na nowe. Zatem opłata, której mowa jest w art. 24 ust. 2 pkt 2 ustawy Prawo o miarach jest opłatą, której dotyczy rozpoznawana sprawa.

Mając powyższe na uwadze na zasadzie art. 151 p.p.s.a. Sąd oddalił skargi.