Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt II SA/Bk 666/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2021-11-04 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6030 Dopuszczenie pojazdu do ruchu
Hasła tematyczne: Ruch drogowy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 79 ust. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2021 poz 450
law: Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym - t.j.
article: § 15 ust. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2017 poz 2355
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia 11 grudnia 2017 r w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów oraz wymagań dla  tablic rejestracyjnych
article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marek Leszczyński (spr.), Sędziowie sędzia WSA Elżbieta Lemańska, sędzia WSA Małgorzata Roleder, Protokolant sekretarz sądowy Katarzyna Derewońko, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 4 listopada 2021 r. sprawy ze skargi E. SA we W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] lipca 2021 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wyrejestrowania pojazdu oddala skargę


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. decyzją z dnia [...] lipca 2021 r., nr [...], utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta B. z dnia [...] maja 2021 r., znak: [...], w sprawie odmowy wyrejestrowania pojazdu marki M., numer identyfikacyjny VIN: [...], nr rejestracyjny [...] na rzecz E. S.A. we W. (dalej: Spółka).

Decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. wydana została przy następujących ustaleniach stanu faktycznego i ocenie prawnej sprawy.

W dniu [...] lutego 2021 r., pełnomocnik Spółki złożył wniosek o wyrejestrowanie przedmiotowego pojazdu na podstawie art. 79 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym.

Prezydent Miasta B. decyzją z dnia [...] maja 2021 r., znak: [...], odmówił wyrejestrowania ww. pojazdu. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ opisał przebieg prowadzonego postępowania a także wskazał m.in., że z treści postanowienia Prokuratury Rejonowej w G. o umorzeniu śledztwa w sprawie przywłaszczenia pojazdu wynika, że powodem umorzenia był brak danych dostatecznie uzasadniających podejrzenie popełnienia przestępstwa. W tym stanie rzeczy, oświadczenie z dnia [...] stycznia 2021 r. P. L. Wiceprezesa Zarządu Spółki i E. H. - członka zarządu, pozostaje w sprzeczności z postanowieniem Prokuratury o umorzeniu postępowania w tej sprawie. Organ stwierdził więc, że skoro nie jest możliwe potwierdzenie przywłaszczenia pojazdu, to w tej sprawie nie jest związany treścią oświadczenia, przede wszystkim, gdy nie odpowiada ono rzeczywistości, a wiec nie może stanowić podstawy do wyrejestrowania wnioskowanego pojazdu.

Odwołanie od powyższej decyzji wniosła Spółka.

Po rozpoznaniu odwołania SKO w B. decyzją z dnia [...] lipca 2021 r., nr [...], utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję Prezydenta Miasta B. z dnia [...] maja 2021 r., znak: [...].

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy opisał dotychczasowy przebieg postępowania oraz wskazał i omówił przepisy regulujące omawianą materię. Wyjaśnił też, że w niniejszej sprawie stan faktyczny przedstawia się w ten sposób, że w dniu [...] lutego 2021 r. do organu I instancji wpłynął wniosek strony o wyrejestrowanie przedmiotowego pojazdu. Do wniosku dołączono m.in. kartę pojazdu serii [...], potwierdzoną za zgodność z oryginałem kopię postanowienia o umorzeniu śledztwa z dnia [...] marca 2012 r., sygn. akt: [...] oraz oświadczenie o utracie w wyniku przywłaszczenia przedmiotowego pojazdu z dnia [...] stycznia 2021 r. Do podtrzymania oraz potwierdzenia swojego stanowiska strona powołała się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 września 2004 r., sygn. akt II SA 3115/03 oraz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 kwietnia 2006 r., sygn. akt I OSK 773/05.

W dniu [...] marca 2021 r. organ I instancji wezwał pełnomocnika Spółki do dostarczenia zaświadczenia wydanego przez właściwy organ Policji, potwierdzającego zgłoszenie kradzieży/przywłaszczenia albo postanowienie o umorzeniu dochodzenia w sprawie kradzieży/przywłaszczenia pojazdu uzupełnionego o dane identyfikujące pojazd, tj. numer identyfikacyjny VIN lub numer rejestracyjny, ewentualnie dostarczenie umowy leasingu nr [...] z dnia [...] października 2007 r., z uwagi na brak w/w danych identyfikujących pojazd w postanowieniu. W odpowiedzi na wezwanie - pełnomocnik strony przedłożył umowę leasingu wraz z protokołem zdawczo-odbiorczym zawierającym dane pojazdu.

Ponadto organ I instancji w dniu [...] marca 2021 r. wystąpił do Prokuratury Rejonowej w G. o udzielenie informacji, czy na postanowienie sygn. akt: [...] z dnia [...] marca 2012 r. wniesiono zażalenie czy też podjęto inne czynności mające na celu rozstrzygnięcie czy doszło do przywłaszczenia niniejszego pojazdu. W dniu [...] marca 2021 r. do organu wpłynęły akta główne [...], udostępnione przez Prokuraturę Rejonową w G. - celem zapoznania się ze zgromadzony materiałem.

W dniu [...] kwietnia 2021 r. w związku z ww. otrzymanymi aktami głównymi z Prokuratury Rejonowej w G., organ ponownie wezwał pełnomocnika strony do dostarczenia zaświadczenia wydanego przez właściwy organ Policji potwierdzającego zgłoszenie kradzieży/przywłaszczenia albo postanowienie o umorzeniu dochodzenia w sprawie kradzieży/przywłaszczenia pojazdu, z uwagi na fakt, że z otrzymanych akt oraz postanowienia o umorzeniu śledztwa z dnia [...] marca 2012 r., następnie zatwierdzonego przez Prokuratora Prokuratury Rejonowej w G. w sporządzonym uzasadnieniu wyraźnie odmawia uznania zachowana leasingobiorcy jako przestępnego. W odpowiedzi na wezwanie, wnioskodawca reprezentowany przez pełnomocnika zaznaczył, że nie jest w posiadaniu dokumentów, które literalnie poświadczają zgłoszenie kradzieży pojazdu bądź też umorzenie dochodzenia w sprawie kradzieży. Zaznaczono również, że nie jest w posiadaniu pojazdu, jednocześnie wskazując, że nie jest w stanie ustalić, gdzie się znajduje pojazd.

Zdaniem Kolegium, w niniejszej sprawie nie zachodzą przesłanki do wyrejestrowania pojazdu na żądanej podstawie prawnej. Z treści przedłożonego postanowienia Komendy Powiatowej Policji w G. z dnia [...] marca 2012 r., nr [...] o umorzeniu śledztwa w sprawie przywłaszczenia w okresie od [...] maja 2011 roku do [...] lipca 2011 r. w G. powierzonego na mocy umów leasingu mienia o łącznej wartości ok. 250 000 złotych na szkodę E. S.A., tj. o czyn z art. 284 § 2 kk. - na podstawie art. 17 § 1 pkt 1 k.p.k. - wobec braku danych dostatecznie uzasadniających podejrzenie popełnienia czynu. W postanowieniu opisano przebieg zdarzenia zauważając, że przestępstwo określone w art. 284 § 2 k.k. należy do kategorii tzw. przestępstw kierunkowych. Wymagane jest zatem, aby działanie sprawcy było ukierunkowane na określony cel, którym jest włączenie powierzonej rzeczy do majątku sprawcy lub postępowanie z nią jak z własną. Sam fakt odmowy wydania rzeczy powierzonej nie stanowi przestępstwa przywłaszczenia, istotne są powody niezwrócenia, tj. wola sprawcy postępowania z nią jak z własną i osiągnięcie celu definitywnego pozbawienia osoby uprawnionej jej własności. Materiał dowodowy zebrany w niniejszej sprawie nie wskazuje na zaistnienie powyższej sytuacji. Brak jest dostatecznych dowodów świadczących o tym, że leasingobiorca rozporządził należącym do E. S.A. mieniem jak właściciel. Pozostawienie sprzętu bez opieki na terenie obiektu, gdzie w/w wykonywał prace, również nie przesądza o tym, że doszło do przestępstwa przywłaszczenia. Stwierdzić zatem należy, że brak jest dostatecznych danych uzasadniających podejrzenie popełnienie przestępstwa przywłaszczenia przez leasingobiorcę, wobec czego zasadnym było na podstawie art. 17 § 1 pkt 1 k.p.k. - umorzenie przedmiotowego postępowania. Uznano, że korzystanie ze sprzętu po rozwiązaniu umowy, czy też pozostawienie sprzętu bez nadzoru, jest działaniem niezgodnym z treścią zawartych umów, jednak egzekwowanie przysługujących pokrzywdzonemu praw ma wymiar cywilny i nastąpić powinno na gruncie postępowania cywilnego. W tym stanie rzeczy oświadczenie z dnia [...] stycznia 2021 r. złożone przez P. L. - Wiceprezesa Zarządu Spółki i E. H. - członka zarządu, pozostaje w sprzeczności z postanowieniem Komendy Powiatowej Policji w G. z dnia [...] marca 2012 r., nr [...] wydanym na podstawie art. 17 § 1 pkt 1 k.p.k.

Dalej organ odwoławczy stwierdził, że skoro nie jest możliwe potwierdzenie kradzieży pojazdu, to organy orzekające w tej sprawie nie są związane treścią oświadczenia o przywłaszczeniu pojazdu i oświadczenie takie nie odpowiadające rzeczywistości nie może stanowić podstawy do wyrejestrowania tego pojazdu. W sprawie nie zostały spełnione przesłanki określone w art. 79 ust. 1 pkt 2 p.r.d. - do wyrejestrowania pojazdu. W ocenie organu nie można zgodzić się z przytaczanym przez Spółkę stanowiskiem, iż organowi winno wystarczyć oświadczenie skarżącego o tym, że skradziono mu pojazd, przy czym należy stwierdzić, że ustawa nie nakłada na wnioskującego o wyrejestrowanie pojazdu, obowiązku ustalania, że kradzież o której traktuje oświadczenie, wypełnia znamiona przestępstwa kradzieży w rozumieniu kodeksu karnego. Należy bowiem podkreślić, że obowiązkiem organów administracyjnych jest ocena całego zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego według ogólnych zasad postępowania administracyjnego wynikających z art. 7, 75 § 1, 76 § 1 i 77 § 1 k.p.a. Dokumenty urzędowe sporządzone w przepisanej formie przez powołane do tego organy państwowe w ich zakresie działania stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone (art. 76 § 1 k.p.a.). Zdaniem Kolegium art. 79 ust. 1 pkt 2 Prawo o ruchu drogowym ustanawia normę prawną dotyczącą postępowania wyjaśniającego, w świetle której do wydania decyzji o wyrejestrowaniu pojazdu z powodu kradzieży wystarczające jest oświadczenie właściciela złożone z uprzedzeniem o odpowiedzialności karnej za fałszywe zeznania, o ile nie jest ono sprzeczne z rzeczywistym stanem rzeczy. Przepis ten nie eliminuje prowadzenia postępowania dowodowego w szerszym zakresie i nie uchyla zasady prawdy obiektywnej postępowania administracyjnego, która nakazuje wydawać rozstrzygnięcia administracyjne na podstawie ustaleń zgodnych z rzeczywistością - art. 7 k.p.a.

Organ odniósł się też do wszystkich zarzutów podniesionych w odwołaniu i stwierdził, że są one niezasadne. Wskazał też, że cytowane przez Spółkę w odwołaniu wyroki zapadły w odmiennych stanach faktycznych. Natomiast w przywołanym wyroku WSA w Białymstoku z dnia 27 marca 2018 r., sygn. akt II SA/Bk 36/18, wyjaśniono, że oświadczenie, o którym mowa w art. 79 ust. 1 pkt 2 Prawa o ruchu drogowym istotnie jest elementem wniosku w sprawie wyrejestrowania pojazdu i jednocześnie wystarczającym warunkiem do otrzymania pozytywnej dla strony decyzji, ale tylko wówczas, gdy organ administracyjny nie dysponuje przeciwnymi dowodami w tej sprawie.

Skargę na powyższą decyzję, do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, wniosła Spółka, w której zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie prawa materialnego, tj. przepisu art. 79 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym poprzez jego błędną wykładnię, w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy - tj. przyjęcie, że oświadczenie skarżącej o kradzieży pojazdu złożone pod odpowiedzialnością karną za fałszywe zeznania nie obejmuje wszystkich przypadków utraty fizycznego władztwa nad pojazdem.

W oparciu o powyższy zarzut skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji.

W uzasadnieniu skargi skarżąca wyjaśniła, że zgodnie z przepisem art. 79 ust 1 pkt 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym pojazd podlega wyrejestrowaniu przez organ właściwy ze względu na miejsce ostatniej rejestracji pojazdu, na wniosek jego właściciela, w przypadku: kradzieży pojazdu, jeżeli jego właściciel złożył stosowne oświadczenie pod odpowiedzialnością karną za fałszywe zeznania. Przepisy k.p.a. nie przyznają oświadczeniom szczególnej mocy dowodowej, zatem muszą one być traktowane - poza dowodem z dokumentu - na równi z innymi środkami dowodowymi. W niniejszej sprawie Spółka złożyła stosowne oświadczenia w formie pisemnej wraz z wnioskiem o wszczęcie postępowania.

Zdaniem skarżącej, przepis art. 79 ust. 1 pkt 2 ustawy - Prawo o ruchu drogowym nie wymaga żadnych, poza oświadczeniem wnioskującego o wyrejestrowanie, dowodów lub innych dokumentów stwierdzających fakt popełnienia kradzieży w rozumieniu przepisów prawa karnego. Także organ nie był uprawniony do stwierdzania, czy dany czyn wskazany w oświadczeniu wypełnia znamiona przestępstwa kradzieży czy też nie. Tymczasem organ odmawiając wyrejestrowania pojazdu wdał się bez podstawy prawnej w ocenę, czy wnioskowany pojazd został ukradziony i czy kradzież ta była czynem w rozumieniu przepisów prawa karnego.

Dalej skarżąca wskazała, że wykazała przesłanki do wyrejestrowania pojazdu, tj. wykazała utratę pojazdu wbrew jej skarżącego. Organ miał prawo weryfikowania złożonego oświadczenia woli kierując się zasadą prawdy obiektywnej, jednak ocena ta w niniejszej sprawie została dokonana błędnie. Istotna jest bowiem kwestia utraty pojazdu wbrew woli skarżącego jako leasingodawcy. Stąd też nie można zawężać potwierdzenia złożenia oświadczenia wyłącznie do dokumentu zgłoszenia kradzieży lub umorzenia postępowania w sprawie kradzieży i brak tych konkretnych dokumentów wyklucza wyrejestrowanie pojazdu. Organ administracji przyjmując, że do wyrejestrowania pojazdu niezbędne jest zaświadczenie policji potwierdzające zgłoszenie kradzieży lub postanowienie o umorzeniu dochodzenia w sprawie kradzieży wyszedł poza dyspozycje przepisu art. 79 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Jednocześnie organ administracyjny bezpodstawnie stwierdził nieprawdziwość oświadczenia wnioskodawcy. Doprowadziło to do błędnego rozstrzygnięcia i odmowy wyrejestrowania wskazanego przez skarżącą pojazdu. Czynność ta stanowi oczywiste naruszenie prawa. Wniosek o wyrejestrowanie pojazdu był kompletny i uzasadniał wyrejestrowanie ww. pojazdu.

Zdaniem skarżącej, biorąc pod uwagę stan faktyczny ustalony z uwzględnieniem treści łączącej strony umowy leasingu widać niezbicie, że leasingobiorca wbrew łączącej strony umowie nie zwrócił przedmiotu leasingu. Taka zaś sytuacja wypełnia znamiona przepisów ustawy Prawo o ruchu drogowym pozwalających na wyrejestrowanie pojazdów. Zatem złożone przez Spółkę oświadczenie nie jest sprzeczne ze stanem faktycznym, bo utrata pojazdu nastąpiła ze względu na pozostawanie prawa własności przy skarżącym i brak zwrotu pojazdu sprzeczny z treścią zobowiązania wynikającego z umowy leasingu. Jednocześnie w oświadczeniu tym wnioskodawca wskazał, że pojazd uległ utracie w wyniku przywłaszczenia mienia, tj. kradzieży w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym, a nie przepisów prawa karnego.

Dalej skarżąca wyjaśniła, że w jej ocenie złożone oświadczenie jest zatem prawdziwe. Spółka nie ma bowiem obowiązku ustalania czy kradzież stanowi czyn zabroniony w rozumieniu przepisów prawa karnego czy nie. Co więcej - sam przepis art. 79 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym nie posługuje się tu pojęciem kradzieży w rozumieniu przepisów Kodeksu karnego. W rozumieniu potocznym funkcjonuje właściwie jedynie pojęcie "kradzież" jako określenie zaboru mienia. Jeżeli miałaby być to kradzież w rozumieniu przepisów ustawy kodeks karny, to należałoby oczekiwać orzeczenia sądu karnego stwierdzającego ten fakt. Jeśli jednak ustawa wymagała wyłącznie oświadczenia właściciela, że pojazd do niego należący został skradziony, należy stwierdzić, iż mógł on tego dokonać wyłącznie przez stwierdzenie, że ukradziono mu samochód lub że został wbrew swej woli, pozbawiony własności pojazdu. Zgodnie z powyższym przepisem - ani wnioskodawca ani też organ administracyjny nie jest uprawniony do stwierdzania, czy dany czyn wypełnia znamiona przestępstwa kradzieży czy też nie. Oznacza to więc, że dla wyrejestrowania pojazdu na podstawie art. 79 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym winno wystarczyć organowi oświadczenie skarżącego o tym, iż ukradziono mu pojazd, przy czym ustawa nie nakłada na wnioskującego o wyrejestrowanie pojazdu, obowiązku ustalenia, że kradzież, o której traktuje oświadczenie, wypełnia znamiona przestępstwa kradzieży w rozumieniu kodeksu karnego. Podobnie organ administracyjny wdając się w ocenę, czy czyn określony przez wnioskodawcę wypełnia znamiona kradzieży z przepisów prawa karnego czyni to bez podstawy prawnej.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje:

Skarga jest niezasadna i podlega oddaleniu.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2167) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325; dalej: "p.p.s.a.") sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, stosując środki przewidziane w ustawie. Natomiast stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Przedmiotem kontroli dokonywanej przez Sąd w niniejszej sprawie, z punktu widzenia kryterium legalności, jest zaskarżona decyzja SKO w B. z dnia [...] lipca 2021 r., nr [...], która utrzymała w mocy decyzję Prezydenta Miasta B. z dnia [...] maja 2021 r., znak: [...], w sprawie odmowy wyrejestrowania pojazdu marki M., numer identyfikacyjny VIN: [...], nr rejestracyjny [...] na rzecz E. S.A. we W.

Materialnoprawną podstawę dla wydania przedmiotowych decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 450; dalej: p.r.d.) oraz przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia 11 grudnia 2017 r. w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów oraz wymagań dla tablic rejestracyjnych (Dz.U. z 2017 r., poz. 2355; dalej: rozporządzenie).

Zgodnie z art. 79 ust. 1 pkt 2 p.r.d. pojazd podlega wyrejestrowaniu przez organ właściwy ze względu na miejsce ostatniej rejestracji pojazdu, na wniosek jego właściciela, w przypadku kradzieży pojazdu, jeżeli jego właściciel złożył stosowne oświadczenie pod odpowiedzialnością karną za fałszywe zeznania. Natomiast zgodnie z § 21 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia, w celu wyrejestrowania pojazdu właściciel pojazdu składa do organu rejestrującego właściwego ze względu na miejsce ostatniej rejestracji pojazdu wniosek o wyrejestrowanie pojazdu na formularzu, którego wzór jest określony w załączniku nr 1 do rozporządzenia, a w przypadku pojazdu, o którym mowa w art. 73 ust. 2a ustawy, na formularzu, którego wzór jest określony w załączniku nr 2 do rozporządzenia, do którego dołącza w przypadku określonym w art. 79 ust. 1 pkt 2 ustawy - dowód rejestracyjny i kartę pojazdu, jeżeli była wydana, oświadczenie złożone pod rygorem odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań oraz zaświadczenie wydane przez właściwy organ Policji potwierdzające zgłoszenie kradzieży pojazdu albo postanowienie o umorzeniu dochodzenia w sprawie kradzieży pojazdu wystawione przez właściwy organ.

W sprawie niniejszej poza sporem jest ustalony przez organy stan faktyczny, zgodnie z którym Spółka jako leasingodawca, na podstawie umowy leasingu oddała w posiadanie leasingobiorcy przedmiotowy pojazd, który pomimo ustania umowy, nie został jej zwrócony, a ponadto, że postanowieniem Komendy Powiatowej Policji w G. z dnia [...] marca 2021 r., nr [...], zatwierdzonym przez Prokuratora Prokuratury Rejonowej w G. z dnia [...] marca 2012 r., nr [...], umorzono śledztwo w sprawie przywłaszczenia przedmiotowego pojazdu wobec braku danych dostatecznie uzasadniających podejrzenie popełnienia czynu.

Spór w sprawie sprowadza się natomiast do kwestii, czy w zaistniałym stanie faktycznym, tj. formalnym brakiem zaświadczenia wydanego przez właściwy organ Policji potwierdzającym zgłoszenie kradzieży pojazdu albo postanowienia o umorzeniu dochodzenia w sprawie kradzieży (przywłaszczenia) pojazdu wystawionego przez właściwy organ (Spółka nie spełniła warunków z § 21 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia), złożenie samego oświadczenia o takiej kradzieży (przywłaszczeniu) jest przesłanką wystarczającą do wyrejestrowania tego pojazdu na podstawie przepisu art. 79 ust. 1 pkt 2 p.r.d.

Zdaniem Sądu rację mają organy, które twierdzą, że samo złożenie oświadczenia nie wiąże organów i gdy nie odpowiada ono rzeczywistości (jak w sprawie niniejszej), to nie może ono stanowić podstawy do wyrejestrowania tego pojazdu. W orzecznictwie sądów administracyjnych funkcjonuje jednolita linia orzecznicza, zgodnie z którą nie jest dopuszczalna taka interpretacja art. 79 ust. 1 pkt 2 p.r.d., wedle której na organie ciąży obowiązek wydania decyzji o wyrejestrowaniu pojazdu nawet wówczas, gdy oświadczenie złożone przez właściciela jest niezgodne z zaistniałym stanem rzeczy (por. wyrok WSA w Białymstoku z dnia 27 marca 2018 r., sygn. akt II SA/Bk 37/18). Podkreślenia bowiem wymaga, że § 15 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia stanowi uzupełnienie procedury dotyczącej wyrejestrowania pojazdu z powodu jego kradzieży. Tym samym sprawa wszczęta na wniosek Spółki wymagała rozpatrzenia przy uwzględnieniu zarówno art. 79 ust. 1 pkt 2 p.r.d., jak i § 15 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia (por. wyrok WSA w Białymstoku z dnia 27 marca 2018 r., sygn. akt II SA/Bk 36/18). Tymczasem, jak wynika z zebranego materiału dowodowego, przedłożone przez Spółkę postanowienie KPP w G. nie spełnia przesłanek wymienionych w przywołanym przepisie § 15 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia.

Sąd podziela także stanowisko organu odwoławczego, że przywołany przez skarżącą wyrok NSA z dnia 18 kwietnia 2018 r., sygn. akt I OSK 1513/16, w którym stwierdzono, że dla uwzględnienia wniosku o wyrejestrowanie pojazdu w związku z jego kradzieżą wystarczy, aby właściciel złożył stosowne oświadczenie pod odpowiedzialnością karną za fałszywe zeznania, nie miał zastosowania w sprawie niniejszej. Podkreślenia bowiem wymaga, że w stanie faktycznym tamtej sprawy decyzje organów zostały wydane przed wejściem w życie rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia 11 grudnia 2017 r. w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów oraz wymagań dla tablic rejestracyjnych (Dz.U. z 2017 r., poz. 2355) i wtedy organy rozstrzygały wyłącznie na podstawie przepisu art. 79 ust. 1 pkt 2 p.r.d. W niniejszym zaś stanie faktycznym przedmiotowe rozporządzenie ma zastosowanie, a zatem pogląd wyrażony przez NSA w tamtej sprawie jest nieaktualny w sprawie niniejszej.

Reasumując, zdaniem Sądu, podniesione w skardze zarzuty okazały się niezasadne, gdyż postępowanie przed organami zostało przeprowadzone w sposób wyczerpujący i należyty, zaś zgromadzony w sprawie materiał oceniono właściwie. Zostały także prawidłowo zinterpretowane, mające zastosowanie w sprawie, przepisy. Sąd nie doszukał się też innych naruszeń przepisów prawa materialnego, czy procesowego, które skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonych decyzji.

Mając powyższe na uwadze, na mocy art. 151 p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji.