Postanowienie WSA w Gdańsku, sygn. akt III SA/Gd 128/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2014-04-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6209 Inne o symbolu podstawowym 620
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3 par. 2 pkt w zw. z art. 146, art. 58 par. 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 15 ust. 2 pkt 8 w zw. z art. 33 ust. 1, art. 33 ust. 2, art. 98 ust. 1 pkt 4 i ust. 3 w zw. z art. 107 ust. 1
journal: Dz.U. 2008 nr 164 poz 1027
law: Ustawa z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bartłomiej Adamczak po rozpoznaniu w dniu 25 kwietnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym skargi W. D. na czynność Dyrektora [...] Oddziału Narodowego Funduszu Zdrowia .z dnia 30 grudnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy potwierdzenia skierowania na leczenie uzdrowiskowe postanawia: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Dnia 15 października 2013 r. do [...] Oddziału Narodowego Funduszu Zdrowia w G. wpłynęło wystawione przez lekarza Zakładu Opieki Zdrowotnej [...] w G. skierowanie W. D. na leczenie uzdrowiskowe. Skierowanie to zostało zarejestrowane pod nr ewidencyjnym: [...].

Pismem z dnia 7 listopada 2013 r. [...] Oddział Narodowego Funduszu Zdrowia w G. odesłał do Zakładu Opieki Zdrowotnej [...] w G. ww. skierowanie wyjaśniając, że nie może ono zostać potwierdzone z powodu przeciwwskazania. Pismo to zostało skierowane także do wiadomości B. D. - opiekuna prawnego W. D.

W dniu 27 listopada 2013 r. do [...] Oddziału Narodowego Funduszu Zdrowia w G. wpłynęło pismo B. D. stanowiące wezwanie do usunięcia naruszenia prawa poprzez uchylenie odmowy potwierdzenia skierowania na leczenie uzdrowiskowe W. D. i potwierdzenie skierowania jej na leczenie uzdrowiskowe.

W odpowiedzi na ww. pismo, działający z up. Dyrektora - zastępca Dyrektora ds. Medycznych [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia w G., w piśmie z dnia 30 grudnia 2013 r. (nr [...]) wyjaśnił, że lekarz specjalista w dziedzinie balneologii i medycyny fizykalnej, lekarz rehabilitacji zatrudniony w Funduszu dokonał oceny skierowania W. D. pod względem celowości leczenia uzdrowiskowego i nie aprobował skierowania z powodu przeciwwskazania wynikającego z § 4 pkt 5 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 5 stycznia 2012 r. w sprawie sposobu kierowania i kwalifikowania pacjentów do zakładów lecznictwa uzdrowiskowego (Dz. U. Nr 4, poz. 14), tj. z powodu niezdolności do samoobsługi i samodzielnego przemieszczania się na wózku inwalidzkim.

Pismem z dnia 6 lutego 2014 r. W. D. – reprezentowana przez przedstawiciela ustawowego-B. D. – wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na odmowę potwierdzenia skierowania na leczenie uzdrowiskowe W. D. wyrażoną w piśmie [...] Oddziału Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia 7 listopada 2012 r. i podtrzymaną w piśmie z dnia 30 grudnia 2012 r. zarzucając: 1/ bezzasadne uznanie braku celowości skierowania W. D. na leczenie uzdrowiskowe, co skutkowało odmową potwierdzenia skierowania na leczenie uzdrowiskowe; 2/ naruszenie przepisów prawa polegające na niewydaniu decyzji odmawiającej potwierdzenia skierowania na leczenie uzdrowiskowe; 3/ naruszenie przepisów prawa w zakresie rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie poprzez wydanie odmowy potwierdzenia skierowania na leczenie uzdrowiskowe w oparciu o nieobowiązujące przepisy prawa; 4/ poświadczenia nieprawdy w piśmie nr [...] z dnia 30 grudnia 2013 r. Skarżąca wniosła o stwierdzenie bezskuteczności odmowy skierowania na leczenie uzdrowiskowe W. D. i przyznanie jej uprawnienia wynikającego z przepisów prawa.

Zarządzeniem z dnia 25 marca 2014 r. Sąd wyłączył do odrębnego rozpoznania pkt 2. ww. skargi, tj. skargę na bezczynność Dyrektora [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia w przedmiocie potwierdzenia skierowania na leczenie uzdrowiskowe (sygn. akt III SAB/Gd 13/14).

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Zgodnie z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej: "p.p.s.a.", kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:

1) decyzje administracyjne;

2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;

3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;

4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;

4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;

5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;

6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;

7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;

8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a.

Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest czynność Dyrektora [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia odmawiająca potwierdzenia skierowania na leczenie uzdrowiskowe W. D.

Mając powyższe na uwadze należy w pierwszej kolejności ustalić, czy zaskarżone działanie organu można zakwalifikować jako przejaw działalności administracji publicznej określony w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., i czy sprawa ta podlega kontroli sądu administracyjnego.

W tym kontekście należy zwrócić uwagę, że w dniu 16 grudnia 2013 r. siedmioosobowy skład sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego podjął uchwałę (sygn. akt II GPS 2/13, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, https://orzeczenia.nsa.gov.pl/doc/A315C34C26), w której stwierdził, że: "Potwierdzenie skierowania na leczenie uzdrowiskowe wydane na podstawie art. 33 ust. 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz. U. z 2008 r. Nr 164, poz. 1027 ze zm.) jest czynnością, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), natomiast odmowa potwierdzenia skierowania na leczenie uzdrowiskowe nie jest czynnością przewidzianą w art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.)".

W obszernym uzasadnieniu Sąd zwrócił m.in. uwagę na to, że zasadniczy etap realizacji uprawnienia do świadczenia opieki zdrowotnej, o którym mowa w art. 15 ust. 2 pkt 8 w związku z art. 33 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych, dalej zwanej "ustawą" (tj. świadczenia polegającego na leczeniu uzdrowiskowym) uznać należy ten, który następuje po - określonym w § 2 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 lipca 2011 r. w sprawie kierowania na leczenie uzdrowiskowe albo rehabilitację uzdrowiskową (Dz. U. z 2011 r. Nr 142, poz. 835), dalej zwanym "rozporządzeniem" - etapie wystawienia przez lekarza ubezpieczenia zdrowotnego skierowania na leczenie. Jest to mianowicie etap weryfikacji skierowania wieńczony jego zaaprobowaniem albo niezaaprobowaniem, a w konsekwencji jego potwierdzeniem albo odmową potwierdzenia przez oddział wojewódzki NFZ. Na tym bowiem etapie, lekarz specjalista zatrudniony w komórce organizacyjnej wojewódzkiego oddziału NFZ dokonuje - jak wynika z § 3 ust. 2 rozporządzenia - aprobaty skierowania pod względem celowości leczenia uzdrowiskowego albo rehabilitacji uzdrowiskowej.

Na gruncie rozporządzenia - z uwagi wynik dokonanej przez lekarza specjalistę NFZ oceny (aprobaty) skierowania pod względem celowości leczenia uzdrowiskowego albo rehabilitacji uzdrowiskowej – wyróżnić można trzy sytuacje – sytuację, w której oddział wojewódzki NFZ dokonuje: 1) potwierdzenia skierowania na leczenie uzdrowiskowe (§ 4 rozporządzenia); 2) odmowy potwierdzenia skierowania, jeżeli lekarz specjalista nie zaaprobował celowości leczenia (§ 5 rozporządzenia); 3) niepotwierdzenia skierowania z powodu braku miejsc w odpowiednich zakładach lecznictwa uzdrowiskowego (§ 6 i § 8 rozporządzenia).

Mając to na uwadze Sąd uznał, że z punktu widzenia realizacji uprawnienia do świadczenia opieki zdrowotnej, o którym mowa w art. 33 ust. 1 i 2 w związku z art. 15 ust. 2 pkt 8 ustawy, konsekwencja opisanej w punkcie 1. sytuacji polega wprost na wykonaniu normy prawnej dekodowanej z przywołanych przepisów ustawy i zindywidualizowanej skierowaniem wydanym przez lekarza. Wykonanie tej normy wyraża się w potwierdzeniu przez oddział wojewódzki NFZ skierowania na leczenie uzdrowiskowe. Konsekwencją natomiast zaistnienia sytuacji opisanej w punkcie 2. (tj. uznania braku celowości skierowania i podjęcia na tej podstawie odmowy jego potwierdzenia) jest definitywnie pozbawienie możliwości skorzystania przez świadczeniobiorcę z prawa do gwarantowanego świadczenia opieki zdrowotnej w postaci leczenia uzdrowiskowego. Z kolei wskazana w punkcie 3. sytuacja niepotwierdzenia skierowania z powodu braku miejsc w odpowiednich zakładach lecznictwa uzdrowiskowego albo rehabilitacji uzdrowiskowej, nie niweczy w sposób ostateczny - a więc tak, jak w odniesieniu do sytuacji opisanej w punkcie 2. - możliwości skorzystania z uprawnienia do świadczenia zdrowotnego, o którym mowa w art. 33 ust. 1 ustawy, lecz oddala tę możliwość w czasie. Oznacza to, że w takim przypadku organ upoważniony do potwierdzenia skierowania niejako odkłada w czasie zajęcie stanowiska w tej sprawie.

W konsekwencji Sąd przyjął, że wyraźne wyodrębnienie na gruncie przywołanej regulacji sytuacji: 1/ potwierdzenia skierowania, 2/ odmowy potwierdzenia skierowania oraz 3/ niepotwierdzenia skierowania, przy jednoczesnym zróżnicowaniu, gdy chodzi o drugą i trzecią spośród nich, ich konsekwencji dla możliwości realizacji uprawnienia do świadczenia zdrowotnego w postaci leczenia uzdrowiskowego albo rehabilitacji uzdrowiskowej - co bezpośrednio determinowane jest przesłankami określonymi w § 4 w związku z § 5 i § 6 rozporządzenia – nie może pozostawać bez wpływu na ocenę odnośnie do prawnego charakteru działania podejmowanego przez NFZ na podstawie art. 33 ust. 2 ustawy.

Mając powyższe rozróżnienie na uwadze Sąd wywiódł, że potwierdzenie skierowania na leczenie uzdrowiskowe jest czynnością, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Powołując się na poglądy prezentowane w doktrynie wskazano, że za akty lub czynności, o których mowa w 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. uznaje się te, które: 1) w rozumieniu przepisów prawa materialnego i procesowego nie są decyzją lub postanowieniem; 2) mają charakter indywidualny, co wynika z określenia ich przedmiotu, a mianowicie uprawnień lub obowiązków, których dotyczą; 3) podejmowane są na podstawie przepisów prawa, które nie wymagają ich autorytatywnej konkretyzacji, a jedynie potwierdzenia uprawnienia lub obowiązku wynikającego z przepisów powszechnie obowiązującego prawa, co oznacza również, że stanowią one przejaw wiedzy organu wykonującego administrację publiczną; 4) są podejmowane w zakresie administracji publicznej, charakteryzując się, między innymi, jednostronnością działania; 5) są podejmowane przez podmiot wykonujący administrację publiczną (zob. B. Adamiak, Z problematyki właściwości sądów administracyjnych, ZNSA 2006 nr 2, s. 18–19).

W świetle powyższego Sąd przyjął, że sekwencja działań związanych z potwierdzeniem skierowania na leczenie uzdrowiskowe prowadzi do rezultatu w postaci urzeczywistnienia normy prawnej dekodowanej z art. 33 ust. 1 i 2 w związku z art. 15 ust. 2 pkt 8 ustawy, która wraz ze skierowaniem wystawionym przez lekarza ubezpieczenia społecznego kreuje uprawnienie świadczeniobiorcy do określonych nim świadczeń opieki zdrowotnej w oparciu o potwierdzone skierowanie wystawione przez lekarza ubezpieczenia zdrowotnego. Ponadto, czynność potwierdzenia skierowania ma charakter indywidualny w tym sensie, że jej przedmiotem jest konkretne uprawnienie konkretnego świadczeniobiorcy do konkretnego świadczenia zdrowotnego z zakresu lecznictwa uzdrowiskowego. Okoliczność zaś, że charakteryzuje się ona cechą jednostronności oznacza, że jest podejmowana w zakresie administracji publicznej. Natomiast z punktu widzenia art. 98 ust. 1 pkt 4 i ust. 3 w związku z art. 107 ust. 1 ustawy nie może budzić żadnych wątpliwości również i to, że omawiana czynność potwierdzenia skierowania na leczenie podejmowana jest przez organ administracji, tj. przez dyrektora oddziału wojewódzkiego NFZ.

Inaczej należy jednak ocenić sytuację, w której następuje odmowa potwierdzenia skierowania na leczenie uzdrowiskowe. Takie działanie organu nie jest czynnością, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Mianowicie, odmowa potwierdzenia skierowania na leczenie z powodu braku celowości tego skierowania, która podejmowana jest na podstawie przywołanych powyżej przepisów rozporządzenia w sprawie kierowania na leczenie, stanowi formę władczej konkretyzacji normy materialnego prawa administracyjnego, której adresatem jest jednostka. Wyraża się to, w autorytatywnej odmowie przyznania uprawnienia do świadczenia zdrowotnego w postaci leczenia uzdrowiskowego. Tego rodzaju akt powinien przybrać formę decyzji administracyjnej. Sąd stwierdził, że w demokratycznym państwie prawnym nie można dopuścić do sytuacji, w której wnioski jednostek mające znaczenie dla realizacji ich praw byłyby rozpatrywane poza procedurą. Jednostka powinna mieć gwarancję rozpoznania jej wniosku w formie decyzji, wydawanej w odpowiedniej procedurze, która następnie podlega kontroli (B. Adamiak, Prawo do procesu w świetle regulacji prawa procesowego administracyjnego [w:] B. Adamiak, J. Borkowski, A. Skoczylas, System Prawa Administracyjnego, t. 9, Prawo procesowe administracyjne, Warszawa 2010, s. 94). Odnieść to należy w szczególności do rozstrzygnięć, które m.in. oparte są na ocenie nieostrych przesłanek - przesłanką braku celowości skierowania na leczenie uzdrowiskowe. Z zasady demokratycznego państwa prawnego wywieść należy więc, że w sytuacji, gdy ustawodawca lub prawodawca nie wypowiedział się w jednoznaczny sposób odnośnie do formy działania organu administracji publicznej, a skutek tego działania ma znaczenie dla realizacji praw jednostki, to należy przyjmować, iż załatwienie sprawy następuje w formie decyzji administracyjnej – ma miejsce tzw. domniemanie rozstrzygnięcia sprawy w formie decyzji administracyjnej. Zasadność stanowiska, że w sytuacji określonej w art. 33 ust. 2 ustawy w związku z § 5 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia mamy do czynienia z decyzyjną formą działania organu, potwierdza w ocenie Sądu także ten argument, że stosunkowo często przepisy prawa materialnego przewidują załatwienie sprawy w formie decyzji administracyjnej także w sposób pośredni. Mianowicie, polega to na operowaniu, w odniesieniu do opisu kompetencji organu administracji do rozstrzygnięcia sprawy, np. zwrotem "zezwala", "przydziela", "wyraża zgodę", czy też w końcu "potwierdza", którym to właśnie ustawodawca i prawodawca operują na gruncie przywołanych powyżej unormowań.

W przypadku natomiast niepotwierdzenia skierowania z powodu braku miejsc w odpowiednich zakładach lecznictwa uzdrowiskowego albo rehabilitacji uzdrowiskowej Sąd podkreślił, że w tego rodzaju sytuacji nie dochodzi do zanegowania celowości samego skierowania na leczenie uzdrowiskowe, a więc do definitywnego pozbawienia prawa do takiego leczenia. Tym samym, jest to tylko i wyłącznie odłożenie (odroczenie) w czasie możliwości jego realizacji. Tego rodzaju skierowanie jest bowiem składane do dokumentacji prowadzonej przez oddział, i podlega potwierdzeniu na warunkach określonych w § 8 ust. 4 rozporządzenia, co oznacza, że jest ono potwierdzane później w pierwszej kolejności, jeżeli są miejsca w odpowiednich zakładach lecznictwa uzdrowiskowego, przewidziane w umowach z tymi zakładami. Oznacza to, że skoro w omawianej sytuacji skierowanie na leczenie zostało zaaprobowane pod względem jego celowości - co ma podstawowe znaczenie z punktu widzenia realizacji prawa do świadczenia zdrowotnego w postaci leczenia uzdrowiskowego - a obiektywną przyczyną niepotwierdzenia tego skierowania jest tylko i wyłącznie brak miejsc w zakładach lecznictwa uzdrowiskowego, to przyjąć należy, że wobec wskazanego powyżej trybu jego potwierdzania w pierwszej kolejności, sprawa dotycząca skierowania nie zostaje jeszcze ostatecznie załatwiona.

W rozpoznawanej sprawie pismem z dnia 7 listopada 2013 r. lekarz specjalista [...] Oddziału Narodowego Funduszu Zdrowia w G. odesłał do Zakładu Opieki Zdrowotnej [...] w G. ww. skierowanie wyjaśniając, że nie może ono zostać potwierdzone z powodu przeciwwskazania. Z kolei pismem z dnia 30 grudnia 2013 r. (nr [...]), działający z upoważnienia Dyrektora – zastępca Dyrektora ds. Medycznych [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia, wyjaśnił powody nie zaaprobowania przez lekarza specjalistę NFZ w piśmie z dnia 7 listopada 2013 r. celowości skierowania W. D. na leczenie uzdrowiskowe oraz wskazał, że uznanie celowości udzielenia świadczenia lub stwierdzenia braku celowości jest podstawa odmowy potwierdzenia skierowania na leczenie uzdrowiskowe.

Powyższe wskazuje, iż zamiarem (wolą) organu – po rozpoznaniu ww. skierowania W. D. – była autorytatywna odmowa przyznania jej uprawnienia do świadczenia zdrowotnego w postaci leczenia uzdrowiskowego. Tego rodzaju czynność organu (tj. nie potwierdzenie przez oddział wojewódzki NFZ skierowania w przypadku niezaaprobowania jego celowości przez lekarza specjalistę) – jako mająca istotne znaczenie dla realizacji praw jednostki - powinna przybrać szczególna formę aktu administracyjnego czyli formę decyzji administracyjnej.

W tym kontekście Sąd pragnie stwierdzić, że zarówno pismo z dnia 30 grudnia 2013 r., jak też z dnia 7 listopada 2013 r., nie mogą zostać uznane za decyzję organu (Dyrektora [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia) rozstrzygającą o odmowie potwierdzenia skierowania na leczenie uzdrowiskowe W. D.

W doktrynie i orzecznictwie wyrażany jest pogląd, że dla uznania konkretnego aktu za decyzję administracyjną wystarczające jest stwierdzenie, że zawiera on minimum formalnych elementów, do których zalicza się: oznaczenie organu administracyjnego, wskazanie adresata tego aktu, rozstrzygnięcie o istocie sprawy oraz podpis osoby reprezentującej organ (zob. A. Kabat [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wolters Kluwer, Warszawa 2011, s. 29; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 lipca 1981 r., sygn. akt SA 1163/81, OSPiKA 1982, z. 9–10, poz. 169, z glosą J. Borkowskiego, tamże, s. 351 i n.). Pismo organu administracji publicznej charakteryzujące się wskazanymi cechami stanowi decyzję (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 stycznia 2004 r., sygn. akt III SA 1642/03, POP 2005/3/65).

Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że pismo z dnia 30 grudnia 2013 r. (nr [...]) nie czyni zadość wymogom koniecznym dla uznania go za decyzję administracyjną. W ocenie Sądu pismo to nie zawiera w istocie rozstrzygnięcia, czyli w sposób stanowczy nie kształtuje sytuacji prawnej skarżącej, gdyż nie dokonuje władczej konkretyzacji normy materialnego prawa administracyjnego, której adresatem jest skarżąca. W piśmie tym organ jedynie wyjaśnia, że lekarz specjalista zatrudniony w Funduszu dokonał oceny skierowania W. D. pod względem celowości leczenia uzdrowiskowego i nie zaaprobował skierowania z powodu przeciwwskazania wynikającego z § 4 pkt 5 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 5 stycznia 2012 r. w sprawie sposobu kierowania i kwalifikowania pacjentów do zakładów lecznictwa uzdrowiskowego (Dz. U. Nr 4, poz. 14), tj. z powodu niezdolności do samoobsługi i samodzielnego przemieszczania się na wózku inwalidzkim. Z takiego sformułowania nie można wywieść, że organ w sposób władczy (autorytatywny) dokonuje rozstrzygnięcia o odmowie przyznania skarżącej uprawnienia do świadczenia zdrowotnego w postaci leczenia uzdrowiskowego. Z kolei pismo z dnia 7 listopada 2013 r. – niezależnie od braku rozstrzygnięcia – nie wskazuje skarżącej jako adresata (adresatem tego pisma jest Zakład Opieki Zdrowotnej [...] w G. natomiast skarżąca otrzymała je jedynie do wiadomości). Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że ww. pisma nie mogą zostać uznane za decyzje administracyjne wydane przez właściwy organ (Dyrektora [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia) rozstrzygające o odmowie potwierdzenia skierowania na leczenie uzdrowiskowe W. D.

Z przekazanego przez organ materiału dowodowego nie wynika, by w przedmiotowej sprawie została przez organ wobec skarżącej wydana jakakolwiek decyzja administracyjna.

Z tego powodu złożona pismem z dnia 6 lutego 2014 r. skarga na odmowę potwierdzenia skierowania na leczenie uzdrowiskowe W. D. – w części dotyczącej punktu 2. – została przez Sąd wyłączona do odrębnego rozpoznania jako skarga na bezczynność Dyrektora [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowie w G. w przedmiocie potwierdzenia skierowania na leczenie uzdrowiskowe (sygn. akt III SAB/Gd 13/14).

W pozostałym zakresie skarga ta została rozpoznana w niniejszym postępowaniu. Jako, że – jak to wynika z ww. uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego – odmowa potwierdzenia skierowania na leczenie uzdrowiskowe jest decyzją administracyjną, a więc nie jest czynnością przewidzianą w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., przeto zaskarżona czynność odmowy potwierdzenia skierowania na leczenie uzdrowiskowe nie podlega kognicji Sądu na tej podstawie. Brak jest zatem w opisanym stanie faktycznym podstaw do merytorycznego rozpoznawania w oparciu o art. 3 § 2 pkt 4 w zw. z art. 146 p.p.s.a. złożonej skargi i stwierdzenia bezskuteczności czynności polegającej na odmowie potwierdzenia skierowania na leczenie uzdrowiskowe W. D.

W myśl art. 58 § 1 pkt 6 oraz § 3 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę postanowieniem, które może zostać wydane na posiedzeniu niejawnym, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne.

W ocenie Sądu taka sytuacja zachodzi w niniejszej sprawie, a zatem orzeczono tak jak w sentencji.