Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 692/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-04-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6553
Skarżony organ: Prezes Agencji Rynku Rolnego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Tomasz Zawiślak (spr.), Sędzia NSA - Piotr Piszczek, Sędzia WSA - Jarosław Stopczyński, Protokolant referent - Maryla Wiśniewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 kwietnia 2017 r. sprawy ze skargi M. Sp. z o.o. z siedzibą w M. na decyzję Prezesa Agencji Rynku Rolnego z dnia ... stycznia 2016 r. nr ... w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie rozłożenia na raty należnej opłaty za przekroczenie kwoty indywidualnej; 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Dyrektora Oddziału Terenowego Agencji Rynku Rolnego we W. z dnia ... grudnia 2015 r.; 2. zasądza od Prezesa Agencji Rynku Rolnego na rzecz M. Sp. z o.o. z siedzibą w M. kwotę 697 zł (sześćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi M. Sp. z o.o. w M. (dalej: spółka, skarżąca lub strona) jest decyzja Prezesa Agencji Rynku Rolnego (dalej: Prezes ARR, organ odwoławczy lub II instancji z ... stycznia 2016r., nr ... utrzymująca w mocy decyzję Dyrektora Oddziału Terenowego Agencji Rynku Rolnego we W. (dalej: Dyrektor Oddziału lub organ I instancji) z ... grudnia 2015r., nr ... umarzającą postępowanie w sprawie rozłożenia na oprocentowane raty opłaty za przekroczenie kwoty indywidualnej. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym.

Decyzją z ... sierpnia 2015 r., nr ... Dyrektor Oddziału ustalił spółce należną opłatę w wysokości ... zł w związku z przekroczeniem przysługującej kwoty indywidualnej dostawo o ... kg. Ustalona kwota opłaty miała zostać wpłacona przed dniem ... października 2015 roku.

Wnioskiem z ... sierpnia 2015 r. (data złożenia) skarżąca zwróciła się o przyznanie pomocy polegającej na rozłożeniu na nieoprocentowane raty należnej opłaty za przekroczenie kwoty indywidualnej w roku kwotowym 2014/2015. Wniesiono o rozłożenie tej opłaty na 3 raty po ... zł każda.

Decyzją z ... września 2015 r., nr ... Dyrektor Oddziału rozłożył ustaloną opłatę na raty w następujący sposób: I płatność w kwocie ... zł płatna do dnia ... września 2015 r., II płatność w kwocie ... zł płatna do dnia ... września 2016 r., III płatność w kwocie ... zł płatna do dnia ... września 2017 r.

W wyniku złożonego odwołania Prezes ARR decyzją z ... października 2015r., nr ... utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji wyjaśniono, że wyłącznie co do kwoty ... zł istnieje możliwość odroczenia jej płatności (rata) z uwagi na okoliczność, że spółka była beneficjentem pomocy de minimis w rolnictwie w kwocie ... Euro - w okresie trzech lat obrotowych, zaś maksymalny pułap tej pomocy to kwota 15.000 Euro. W związku z tym, spółce można było odroczyć termin płatności wyłącznie co do kwoty ... zł do dnia ... września 2017 roku.

Wnioskiem z ... listopada 2015 r. (data złożenia) skarżąca zwróciła się o przyznanie pomocy polegającej na rozłożeniu na oprocentowane raty należnej opłaty za przekroczenie kwoty indywidualnej w roku kwotowym 2014/2015. Wniesiono o rozłożenie tej opłaty na 3 raty po ... zł każda.

Decyzją z ... grudnia 2015 r. organ I instancji umorzył postępowanie w sprawie wniosku o przyznanie pomocy polegającej na rozłożeniu na oprocentowane raty należnej opłaty za przekroczenie kwoty indywidualnej w roku kwotowym 2014/2015.

W wyniku rozpoznani odwołania spółki, Prezes ARR zaskarżoną decyzją z ... stycznia 2016r. utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Oddziału.

Organ odwoławczy powołał się na art. 15 ust. 1 rozporządzenia 595/2004 z dnia 30 marca 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1788/2003 ustanawiającego opłatę wyrównawczą w sektorze mleka i przetworów mlecznych (Dz. U. UE. L. Nr 82 z dnia 31.03.2004 r., str. 73 ze zm., dalej: rozporządzenie 595/2004) oraz rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 29 lipca 2015 r. w sprawie realizacji przez Agencję Rynku Rolnego zadania polegającego na rozkładaniu na raty opłaty należnej od producentów mleka za przekroczenie kwot indywidualnych w roku kwotowym 2014/2015 (Dz. U. z 2015 r. poz. 1507 ze zm., dalej: rozporządzenie RM). W szczególności wskazał na § 9a rozporządzenia RM, który stanowi, że w przypadku gdy dostawca hurtowy nie może otrzymać pomocy de minimis w rolnictwie, Agencja może rozłożyć na raty opłaty za przekroczenie kwot indywidualnych przy zastosowaniu oprocentowania, które nie może być w stosunku rocznym niższe niż stopa dyskontowa stanowiąca stopę bazową ogłaszaną w komunikacie Komisji Europejskiej, powiększona o 1 punkt procentowy.

W ocenie Prezesa ARR brzmienie tego przepisu jasno określa krąg beneficjentów, którzy mogli ubiegać się o przyznanie pomocy polegającej na rozłożeniu należnej opłaty na oprocentowane raty. Są to producenci, którzy nie mogli otrzymać pomocy de minimis w rolnictwie. Wobec powyższego producentom mleka, którym przyznano pomoc de minimis w postaci rozłożenia należnej opłaty na nieoprocentowane raty nie mogła być jednocześnie przyznana pomoc polegająca na rozłożeniu opłaty na oprocentowane raty.

Organ II instancji wyjaśnił, że wniosek spółki o przyznanie pomocy polegającej na rozłożeniu na oprocentowane raty należnej opłaty za przekroczenie kwoty indywidualnej w roku kwotowym 2014/2015 nie mógł zostać rozpatrzony pozytywnie, z uwagi na to, że sprawa rozłożenia na raty należnej opłaty ustalonej w decyzji Dyrektora Oddziału była już rozstrzygnięta ostateczną decyzją Prezesa ARR z ... października 2015 r. Rozpatrzenie wniosku strony z ... listopada 2015 r. i wydanie decyzji co do istoty sprawy spowodowałoby, że decyzja taka obarczona byłaby wadą nieważności opisaną w art. 156 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2016r., poz. 23 ze zm., dalej: k.p.a.), tj. stwierdzenie nieważności decyzji, która dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną. Prezes ARR stanął na stanowisku, że w sprawie mamy do czynienia z tożsamością sprawy. Podkreślił, że wniosek strony z ... listopada 2015 r. dotyczy tego samego podmiotu tj. spółki M., tego samego przedmiotu tj. należnej opłaty i niezmienionego stanu faktycznego sprawy, co wniosek strony z ... sierpnia 2015 r., na podstawie którego spółce została przyznana pomoc w postaci rozłożenia należnej opłaty na nieoprocentowane raty. Wobec powyższego w sprawie właściwym sposobem procedowania było wydanie decyzji o umorzeniu postępowania w sprawie wniosku strony o rozłożenie opłaty na oprocentowane raty, z uwagi na jego bezprzedmiotowość.

Pismem z ... lutego 2016r. skarżąca złożyła skargę wnosząc o uchylenie decyzji organów obydwu instancji wydanych w przedmiocie umarzeni postępowania w sprawie przyznania pomocy polegającej na rozłożeniu na oprocentowane raty opłaty za przekroczenie kwoty indywidualnej (mlecznej) w roku kwotowym 2014/2015. Wniosła również o zasądzenie kosztów postępowania sądowego.

Zaskarżonej decyzji zarzuciła obrazę przepisów kodeksu postępowania administracyjnego i przepisów materialnych, w tym w szczególności:

1) brak rozpoznania istoty sprawy i naruszenie art. 105 k.p.a. poprzez wadliwe jego zastosowanie skutkujące bezzasadnym umorzeniem postępowania w sytuacji, kiedy istniały wszelkie przesłanki materialnoprawne (podstawa prawna i faktyczna) do władczej ingerencji organu administracyjnego;

2) art. 7 i 8 k.p.a. poprzez brak należytego wyjaśnienia praw i obowiązków skarżącej w tym brak przeprowadzenia merytorycznego postępowania i umożliwienia stronie korekty wniosku zgodnego z jej oczekiwaniami i uregulowaniami prawnymi;

3) art. 107 § 3 w zw. z art. 140 k.p.a. poprzez nieuprawnione zaniechanie organu II instancji odniesienia się w uzasadnieniu decyzji do wszystkich uwag skarżącej dotyczących normy § 9a rozporządzenia RM wskazanego w lit. d);

4) wadliwą wykładnię normy prawnej wynikającej z § 9a rozporządzenia RM poprzez przyjęcie, że uprawnionym do domagania się rozłożenia opłaty na oprocentowane raty może być tylko producent hurtowy mleka, w stosunku do którego nie wydano decyzji rozkładającej na nieoprocentowane raty jakiejkolwiek części należnej opłaty wyrównawczej (nawet w stopniu minimalnym) oraz, który wyczerpał już w całości limit dopuszczalnej pomocy publicznej.

W uzasadnieniu spółka rozwinęła powyższe zarzuty.

W odpowiedzi na skargę Prezes ARR wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna.

Zanim sąd w sprawie merytorycznie odniesie się do istoty sprawy, konieczne jest naświetlenie kontekstu w jakim umożliwiono dostawcom hurtowym mleka ubieganie się o pomoc w postaci rozłożenia na raty opłaty należnej za przekroczenie kwot indywidualnych w roku obrotowym 2014/2015.

W uzasadnieniu do rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 29 lipca 2015 r. w sprawie realizacji przez Agencję Rynku Rolnego zadania polegającego na rozkładaniu na raty opłaty należnej od producentów mleka za przekroczenie kwot indywidualnych w roku kwotowym 2014/2015 (http://legislacja.rcl.gov.pl/projekt/12273550/katalog/12295035#12295035) wskazano, że sytuacja na rynku mleka jest bardzo napięta i niepewna, w szczególności w kontekście zniesienia kwotowania produkcji mleka z dniem 1 kwietnia 2015 r., wzrostu podaży mleka, spadku globalnego popytu i wprowadzenia w sierpniu 2014 r. rosyjskiego embarga na przetwory mleczne. Dlatego też prawodawca zdecydował się na udzielenie pomocy o charakterze pomocy de minimis w rolnictwie. Pomoc ta miała polegać na rozłożeniu na nieoprocentowane raty należnej kwoty tej opłaty (co oznacza że nie będą od tych rat naliczane odsetki), będzie udzielana zgodnie z przepisami rozporządzenia Komisji (UE) nr 1408/2013 oraz przepisami o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej.

Skarżąca po wejściu w życiu tego rozporządzenia złożyła stosowny wniosek, który został rozpoznany i ostateczną decyzją z ... października 2015r. Prezes ARR rozłożył tę opłatę na wskazane w tej decyzji raty. W decyzji tej wyjaśniono, że z całej wnioskowanej kwot ... zł, tylko co do kwoty ... zł istnieje możliwość odroczenia jej płatności (rata) z uwagi na okoliczność, że spółka była beneficjentem pomocy de minimis w rolnictwie w kwocie ... Euro - w okresie trzech lat obrotowych, zaś maksymalny pułap tej pomocy to kwota 15.000 Euro. W związku z tym, spółce można było odroczyć termin płatności wyłącznie co do kwoty ... zł do dnia ... września 2017 r.

Po wejściu w życie powyższych przepisów prawodawca jednakże zwrócił uwagę na fakt, że nie wszyscy producenci mleka skorzystają z dobrodziejstwa tego rozporządzenia, gdyż nie skorzystają z niego producenci mleka, którzy już wyczerpali limit pomocy de minimis określony dla jednego gospodarstwa rolnego w okresie trzech lat (15 tys. euro). Zatem skoro jednym z celów było umożliwienie utrzymania płynności finansowej producentom mleka (patrz uzasadnienie projektu zmian do rozporządzenia RM - http://legislacja.rcl.gov.pl/docs//3/12275952/12304908/dokument184895.pdf) koniecznym stało się rozwiązanie polegające na rozłożenia na raty opłat za przekroczenie kwot mlecznych z oprocentowaniem, którego wysokość gwarantuje, że nie będzie w stosunku do tych rolników stosowana pomoc publiczna.

W związku z tym dokonano zmian rozporządzenia RM. Zmian tych dokonano rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 25 września 2015 r. zmieniającym rozporządzenie w sprawie realizacji przez Agencję Rynku Rolnego zadania polegającego na rozkładaniu na raty opłaty należnej od producentów mleka za przekroczenie kwot indywidualnych w roku kwotowym 2014/2015 (Dz.U. z 2015r., poz. 1507), które to zmiany weszły w życie w dniu 1 października 2015r. Dodano bowiem § 9a, który stanowi, że w przypadku gdy dostawca hurtowy nie może otrzymać pomocy de minimis w rolnictwie, Agencja może rozłożyć na raty opłaty za przekroczenie kwot indywidualnych przy zastosowaniu oprocentowania, które nie może być w stosunku rocznym niższe niż stopa dyskontowa stanowiąca stopę bazową ogłaszaną w komunikacie Komisji Europejskiej, powiększona o 1 punkt procentowy. Przepisy § 3 i § 6-9 stosuje się odpowiednio.

Strona w odpowiedzi na zmianę rozporządzenia złożyła wniosek o rozłożenie należnej opłaty na 3 oprocentowane raty. We wniosku zaproponowała raty w kwocie ... zł każda. Organ w odpowiedzi na ten wniosek umorzył postępowanie jako bezprzedmiotowe.

Obecnie przedmiotem sporu jest stwierdzenie, czy postępowanie wywołane wnioskiem z ... listopada 2015r. jest postępowaniem bezprzedmiotowym, jak twierdzą organy ARR, gdyż dotyczy ono tego samego podmiotu i przedmiotu (należnej opłaty) oraz niezmienionego stanu faktycznego sprawy, co wniosek strony z ... sierpnia 2015 r., czy też nie ma charaktery bezprzedmiotowego, jak wskazuje strona skarżąca ?

Sąd rozpoznając sprawę stoi na stanowisku, że rację w tym sporze należy przyznać stronie skarżącej. W piśmiennictwie podkreśla się, że z bezprzedmiotowością postępowania administracyjnego w rozumieniu art. 105 § 1 k.p.a. mamy do czynienia wówczas, gdy odpadł jeden z konstytutywnych elementów sprawy administracyjnej, o której mowa w art. 1 pkt 1. Przyczyny, dla których sprawa będąca przedmiotem postępowania administracyjnego utraciła charakter sprawy administracyjnej dzieli się na podmiotowe i przedmiotowe. Postępowanie staje się bezprzedmiotowe w rozumieniu art. 105 § 1 k.p.a., gdy jedna strona postępowania administracyjnego utraciła przymioty bycia stroną (np. śmierć), bądź też gdy sprawa indywidualna nie podlegała i nie podlega załatwieniu w drodze decyzji administracyjnej.

W wyrok Sądu Najwyższego z 20 stycznia 2011 r., III SK 20/10 (LEX nr 794506), zasadnie stwierdzono, że: "ze względu na ustrojową zasadę prawa strony do merytorycznego rozpatrzenia jej żądania w postępowaniu administracyjnym i prawa do rozstrzygnięcia sprawy decyzją art. 105 § 1 k.p.a. nie może być interpretowany rozszerzająco. Przepis ten ma bowiem zastosowanie tylko w tych sytuacjach, w których w świetle prawa materialnego i ustalonego stanu faktycznego brak jest sprawy administracyjnej mogącej być przedmiotem postępowania. Oznacza to, że postępowanie administracyjne, inaczej niż postępowanie cywilne, staje się bezprzedmiotowe w rozumieniu art. 105 § 1 k.p.a. tylko wtedy, gdy brak jest sprawy administracyjnej, która może być załatwiona decyzją, nie zaś wtedy, gdy wydanie decyzji staje się z zbędne".

Sąd w żaden sposób nie zgadza się z organami ARR, że przedmiotowe postępowanie jest postępowaniem bezprzedmiotowym, gdyż przedmiot sprawy został rozstrzygnięty decyzją ostateczną Prezesa ARR z ... października 2015r. Mimo, że przedmiot sprawy dotyczy rozłożenia na raty należnej opłaty określonej decyzją ostateczną, to po pierwsze istnieją dwie odrębne podstawy prawne dotyczące tego zagadnienia i po wtóre treść obydwu decyzji będzie odmienna, gdyż w postępowaniu o rozłożenie na oprocentowane raty oprócz kwoty głównej, wskazana będzie również wysokość odsetek, które będzie musiała uregulować strona.

Trzeba podkreślić, że decyzją z ... października 2015r. Prezes ARR utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Oddziału rozpoznającego wniosek o przyznanie pomocy polegającej na rozłożeniu na nieoprocentowane raty należnej opłaty za przekroczenie kwoty indywidualnej w roku kwotowym 2014/2015. Natomiast obecnie przedmiotem sporu jest rozłożenie na oprocentowane raty tej opłaty. Tym samym są to dwie odmienne sprawy dotyczące rozłożenia na raty określonej należności. Jedna sprawa dotyczy rozłożenia na nieoprocentowane raty kwoty tej opłaty i była ona rozpoznawana w ramach pomocy de minimis w rolnictwie, druga sprawa natomiast dotyczy wniosku o rozłożenie należności na oprocentowane raty i jak wskazano w uzasadnieniu do zmiany rozporządzenia RM, jest ona dopuszczalna w świetle art. 107 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej. A więc mamy dwie odmienne podstawy prawne rozpoznanie dwóch różnych wniosków o rozłożenie należności na raty.

Zaznaczenia wymaga również, że ostateczne rozstrzygnięcie organu z ... października 2015r. rozstrzygnęło konkretną sprawę indywidualnego podmiotu. Od daty doręczenia jakakolwiek zmiana decyzji pod względem treści lub formy może nastąpić tylko na zasadach i w trybie przewidzianym przepisami postępowania administracyjnego. Z regulacji tej wynika związanie organu wydaną przez siebie decyzją w znaczeniu proceduralnym. A więc z punktu widzenia granic związania wydaną przez organ decyzją, nie jest obojętna podstawa prawna sprawy, przedmiot rozstrzygnięcia, tożsamość uczestników postępowania administracyjnego.

W postępowaniu administracyjnym gwarancje trwałości decyzji, należy rozumieć w ten sposób, że organ, który wydał decyzję, jest nią związany od chwili doręczenia, jeżeli w nowej sprawie wszczętej przed tym organem, nie zmieniły się istotne elementy poprzednio wydanej decyzji: nadal występują te same strony lub ich następcy, nie zmieniła się podstawa prawna decyzji, podmiot inicjujący nowe postępowanie domaga się rozstrzygnięcia odmiennego od tego, jakie zapadło w poprzedniej decyzji (por. wyrok SN z 3 czerwca 1993 r. sygn. akt III ARN/93). Istota omawianej zasady nie daje podstaw do przyjęcia, że stanowisko wyrażone przez organ w jednej konkretnej sprawie, wiąże ten organ także w innych sprawach (por. wyrok NSA z 22 maja 1998 r. sygn. akt I SA/Lu 494/97). W świetle powyżej przedstawionych argumentów nie budzi wątpliwości kwestia, że decyzje w sprawie rozłożenia należności na nieoprocentowane raty oraz w sprawie rozłożenia należności na oprocentowane raty wydawane są w oparciu o różne podstawy prawne, nie występuje również tożsamość rozstrzygnięcia. Podkreślić bowiem należy, na co słusznie również zwraca uwagę skarżąca, że pierwsza z wymienionych spraw kształtowana jest treścią materialnoprawnej regulacji zwartej w § 2 i następne rozporządzenia RM, druga zaś regulacją o takim samych charakterze, która zwarta została w § 9a rozporządzenia RM. Rozstrzygnięcia również będą inne, w pierwszej hipotetycznej sytuacji cała kwota rozłożona zostanie na 3 nieoprocentowane raty, w drugiej raty te będą oprocentowane i zostanie określona wysokość odsetek. Zatem w sprawach tych nie jest zachowana tożsamość przedmiotowa determinowana tożsamą podstawą prawną, stanem faktycznym oraz prawami i/lub obowiązkami stron, które z nich wynikają. Tym samym rozstrzygniecie sprawy w sprawie rozłożenia należności na oprocentowane raty nie jest rozstrzygnięciem tożsamym rozstrzygnięciu podejmowanemu w sprawie rozłożenia na nieoprocentowane raty.

Sąd także zauważa, że określona przez organ decyzją z ... sierpnia 2015r. opłata w wysokości ... zł miała zostać uregulowana w całości do ... września 2015r. Prezes ARR ostateczną decyzję rozstrzygną, że do ... września 2015r. miała zostać uregulowana kwota w wysokości ... zł, a pozostała kwota w wysokości ... zł miała zostać uregulowana do ... września 2017r., jako trzecia rata. Tym samym trzeba zwrócić uwagę, że kwota w wysokości ... zł w żaden sposób nie została rozłożona na nieoprocentowane raty, gdyż termin zapłaty jest analogiczny do pierwotnego terminu uiszczenia opłaty za przekroczenie kwoty indywidualnej w roku kwotowym 2014/2015.

Słusznie zatem wskazuje skarżąca, że przynajmniej w stosunku do tej kwoty strona mogła złożyć wniosek o rozłożenie na oprocentowane raty. Zauważyć bowiem należy, że to strona kształtuje swoim wnioskiem zakres żądania i nie ma obowiązku zgłaszania całości należności do rozłożenia na raty. Może bowiem zgłosić swoje żądanie, co do określonej przez siebie części.

W tym miejscu trzeba także wskazać, że w wypadku nie uznania przez organ całości zgłoszonego wnioskiem z ... listopada 2015r. żądania, organ winien zwrócić się do strony o sprecyzowanie tego żądania, wyjaśniając stronie powody dla których nie może jego uwzględnić w całości. Takie obowiązki nakłada na stronę art. 9 k.p.a.

Mając powyższe na względzie w ocenie sądu organ w sposób nieprawidłowy dokonał wykładni art. 105 § 1 k.p.a., gdyż treść tego przepisu nie sprzeciwia się merytorycznemu rozpoznaniu sprawy. Rozpoznaniu sprawy nie sprzeciwia się także treść § 9a rozporządzenia RM, gdyż zagadnienie czy strona spełnia przesłanki wskazane w tym przepisie nie może być rozpoznane w postępowaniu w przedmiocie umorzenia postępowania jako bezprzedmiotowe. Jest to bowiem materia zastrzeżona dla rozstrzygnięć merytorycznych, a nie formalnych. Skoro nieprawidłowości w tym zakresie zostały popełnione zarówno przez organ I jak i II instancji, sąd stosując art. 135 p.p.s.a. uchylił obydwie decyzje.

Rozpoznając ponownie sprawę Dyrektor Oddziału uwzględni ocenę prawną zawartą w wyroku i rozpozna sprawę merytorycznie. Przy rozpoznawaniu sprawy uwzględni również cel wprowadzenia powyższych rozwiązań, który został uwidoczniony w uzasadnieniu projektów rozporządzenia i jego zmiany.

Sąd nie mógł natomiast odnieść się do twierdzeń skarżącej dotyczących merytorycznego rozpoznania wniosku o rozłożenie na oprocentowane raty, gdyż przedmiotem postępowania była jedynie kwestia formalna, tj. bezprzedmiotowość postępowania.

W związku z powyższym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję i decyzję ją poprzedzającą. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 i 205 p.p.s.a. zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzeniem Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U.2015r., poz. 1804 ze zm.). Na łączną kwotę ... zł przysługujących do zwrotu stronie kosztów postępowania sąd zaliczył ... zł tytułem uiszczonego wpisu stałego od skargi, ... zł tytułem kosztów zastępstwa procesowego oraz ... zł tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa.