Postanowienie NSA, sygn. akt II FSK 1710/07
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2009-04-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Koszty sądowe
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Odrzucono wniosek
Powołane przepisy: article: art. 83 par.1,  art. 157 par. 1, art. 204 pkt 1, art. 207 par. 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 111 par. 2
journal: Dz.U. 1964 nr 16 poz 93
law: Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Stanisław Bogucki (sprawozdawca), Sędziowie: Sędzia NSA Stefan Babiarz Sędzia WSA (del.) Tomasz Zborzyński po rozpoznaniu w dniu 16 kwietnia 2009 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej wniosku o uzupełnienie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 marca 2009 r., sygn. akt II FSK 1710/07 w sprawie ze skarg kasacyjnych J. W. od wyroków Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 17 kwietnia 2007, sygn. akt I SA/Łd 17/07, I SA/Łd 18/07, I SA/Łd 19/07 w sprawach ze skarg J. W. na decyzje Dyrektora Izby Skarbowej w L. z dnia 28 września 2006 r., nr [...], [...], [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodu za lata 1999, 2000, 2001 postanawia: odrzucić wniosek.


UZASADNIENIE

1. Wyrokiem z dnia 13 marca 2009 r. o sygn. II FSK 1710/07 Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu skarg kasacyjnych J. W. od wyroków Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 17 kwietnia 2007 r. o sygn. I SA/Łd 17/07, I SA/Łd 18/07, I SA/Łd 19/07 w sprawach ze skarg J. W. (dalej: skarżący) na decyzje Dyrektora Izby Skarbowej w L. z dnia 28 września 2006 r., nr [...], [...], [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodu za lata 1999, 2000, 2001 - (1) oddalił skargi kasacyjne, (2) zasądził od J. W. na rzecz Dyrektora IS w L. 1.200 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, (3) przyznał adwokatowi skarżącego od Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi - tytułem wynagrodzenia za nieopłaconą pomoc prawną udzieloną z urzędu 1.800 zł, powiększoną o należny podatek od towarów i usług.

2. W dniu 16 marca 2009 r. wyznaczony z urzędu pełnomocnik skarżącego wniósł o uzupełnienie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 marca 2009 r. w zakresie "przyznania" na jego rzecz jedynie częściowo kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w zakresie sporządzenia i wniesienia skarg kasacyjnych w w.w. sprawach.

Uzasadniając wniosek, powołano § 18 ust. 1 pkt 2 lit. b/ rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.; dalej: rozporządzenie MS), wskazując, że w sprawach: (1) sygn. I SA/Łd 17/07 przedmiotem zaskarżenia objęta była należność pieniężna w kwocie 4.947,80 zł, zatem 75% stawka minimalna określona na podstawie § 6 pkt 3 rozporządzenia MS winna wynieść 450 zł, (2) sygn. I SA/Łd 18/07 przedmiotem zaskarżenia objęta była należność pieniężna w kwocie 5395,50 zł, zatem 75% stawka minimalna określona na podstawie § 6 pkt 4 rozporządzenia MS winna wynieść 900 zł, (3) sygn. I SA/Łd 19/07 przedmiotem zaskarżenia objęta była należność pieniężna w kwocie 13.082,30 zł, zatem 75% stawka minimalna określona na podstawie § 6 pkt 5 rozporządzenia MS winna wynieść 1.800 zł. Dodano, że z uwagi na powyższe łączna kwota kosztów z tytułu sporządzenia i wniesienia skarg kasacyjnych winna wynieść 3.150 zł powiększone o należny podatek od towarów i usług.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

3. Wniosek pełnomocnika skarżącego o uzupełnienie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego należy uznać za niedopuszczalny. W myśl art.157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej: P.p.s.a.), strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu zgłosić wniosek o jego uzupełnienie, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu.

Jak wynika z akt sprawy w dniu złożenia w.w. wniosku przez pełnomocnika tj. 16 marca 2009 r. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 marca 2009 r. nie został jeszcze doręczony skarżącemu, zatem w.w. wniosek należy uznać za przedwczesny, złożony został bowiem, zanim termin do jego złożenia rozpoczął swój bieg (art. 157 § 1 w związku z art. 83 § 1 P.p.s.a. i art. 111 § 2 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93 ze zm.; dalej: K.c.). Stąd wniosek o uzupełnienie wyroku podlega odrzuceniu z uwagi na jego niedopuszczalność.

Niezależnie od powyższego nadmienić trzeba, że wniosek ten jest bezzasadny. Z przywołanego wyżej art. 157 § 1 P.p.s.a. wynika, że wniosek o uzupełnienie wyroku zasadny jest, o ile sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. W w.w. wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 marca 2009 r., w pkt 3 zasądzono na rzecz pełnomocnika skarżącego kwotę 1.800 zł tytułem wynagrodzenia za nieopłaconą pomoc prawną udzieloną z urzędu, wskazując jako podstawę prawną art. 204 pkt 1 w związku z art. 207 § 2 P.p.s.a., wyjaśniając, że wynagrodzenie za nieopłaconą pomoc prawną świadczoną z urzędu przyznano w wysokości uwzględniającej tożsamość spraw i skarg kasacyjnych w sprawach połączonych do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia. W efekcie nie zachodzą zatem w.w. przesłanki do uzupełnienia wyroku określone w art. 157 § 1 P.p.s.a.

4. Kierując się wyżej wymienionymi względami, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji, działając na podstawie art. 64 § 3 w związku z art. 58 § 1 pkt 6 i art. 193 P.p.s.a.