Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 394/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2010-07-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6274 Nabywanie nieruchomości przez cudzoziemca
Hasła tematyczne: Nieruchomości
Skarżony organ: Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 1 ust. 1, art. 1a ust. 6
journal: Dz.U. 2004 nr 167 poz 1758
law: ustawa z dnia 24 marca 1920 r. o nabywaniu nieruchomości przez cudzoziemców - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Mirosława Pindelska, Sędzia WSA - Krystyna Madalińska-Urbaniak (spr.), Sędzia WSA - Barbara Mleczko-Jabłońska, Protokolant - Tomasz Godlewski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 lipca 2010 r. sprawy ze skargi H. na postanowienie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie zgłoszenia sprzeciwu na wydanie zezwolenia na nabycie nieruchomości. oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z [...] grudnia 2009 r. o numerze [...] Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi utrzymał w mocy postanowienie własne z dnia [...] września 2009 r., w przedmiocie zgłoszenia sprzeciwu na nabycie nieruchomości przez cudzoziemca.

Orzeczenie wydane zostało w następującym stanie faktycznym:

Pismem z dnia [...] marca 2009 r. H. z siedzibą w [...], wystąpiła do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z wnioskiem o wydanie zezwolenia na nabycie nieruchomości rolnej o powierzchni 9,7887 ha, oznaczonej jako działka nr [...] położonej w P., gm. [...], woj. m., stanowiącej własność C. Spółki z o.o. z siedzibą w P. Wnioskodawca podał, iż był udziałowcem zbywającej Spółki, zbył udziały Spółce w lipcu 2007 r., zaś C. nabyło je w celu umorzenia. Dalej wskazał, że na nabywanej nieruchomości ma zamiar prowadzić taką samą działalność, jaka była prowadzona w ramach C., jednak wyłącznie na swój rachunek.

W toku postępowania w związku z powyższym wnioskiem Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji - pismem z [...] września 2009 r. - zwrócił się do Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi o zajęcie stanowiska w tej sprawie.

Postanowieniem z dnia [...] września 2009 r. nr [...] wydanym na podstawie art. 106 § 5 Kodeksu postępowania administracyjnego ( Dz. U. Nr 98 poz. 1071 ze zm.) oraz art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 24 marca 1920 r. o nabywaniu nieruchomości przez cudzoziemców (tekst jedn.: Dz. U. z 2004 r. nr 167, poz. 1758, ze zm.) Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi zgłosił sprzeciw na wydanie zezwolenia na nabycie nieruchomości rolnej wskazanej we wniosku. Uzasadniając takie stanowisko organ podniósł, iż dla wnioskowanej nieruchomości obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, który przewiduje wykorzystanie jej pod uprawy rolne. Zaznaczył, iż z wypisu z rejestru gruntów wynika, że działka stanowi grunt orny klasy [...] oraz rowy (0,8140 ha). Wnioskodawca zaś prowadzi działalność polegającą na "handlu hurtowym i detalicznym wyrobami szkółek drzewnych oraz świadczeniu usług związanych z występowaniem śniegu".

Dodatkowo wskazał, że wnioskująca spółka nie spełnia wymogów ustawy o kształtowaniu ustroju rolnego wskazując, iż preferowanym nabywcą nieruchomości rolnych jest rolnik prowadzący gospodarstwo rodzinne, posiadający kwalifikacje rolnicze i zamieszkały na terenie gminy, w której położona jest nabywana nieruchomość rolna.

Od powyższego rozstrzygnięcia strona wystąpiła (pismem z [...] września 2009 r.) z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, w którym wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i nie zgłaszanie sprzeciwu na nabycie nieruchomości. W uzasadnieniu pisma podniosła, iż argumenty podniesione przez Ministra Rolnictwa nie mają racji bytu, gdyż strona jako wspólnik C. prowadziła już działalność w ramach tej Spółki w takim samym zakresie w jakim prowadzi ją teraz. Skarżąca zaznaczyła, iż przedmiotowa nieruchomość będzie wykorzystywana w taki sam sposób w jaki korzystano z niej do tej pory.

Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2009 r. Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi utrzymał w mocy postanowienie własne z dnia [...] września 2009 r. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazał, iż w uzasadnieniu wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy nie zostały wskazane żadne nowe okoliczności przemawiające za wydaniem zezwolenia. Zwrócił uwagę na fakt, iż strona podając szczegółowo zakres działalności Centrum Dendrologicznego, nie przedstawiła zakresu własnej aktualnie prowadzonej działalności. Podał też, że Spółka H. nie wykazała też, że zachodzą okoliczności potwierdzające jej więzi z Polską – w myśl art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy z 24 marca 1920r. o nabywaniu nieruchomości przez cudzoziemców. Ponadto podkreślił, iż wnioskująca spółka nie spełnia wymogów ustawy o kształtowaniu ustroju rolnego. Wskazał, że [...] Izba Rolnicza negatywnie zaopiniowała możliwość zawarcia przedmiotowej transakcji, gdyż w Gminie [...] istnieje zapotrzebowanie na grunty rolne.

Minister uznał więc, iż nabycie przez Spółkę przedmiotowych gruntów rolnych byłoby sprzeczne z interesem rolnictwa. Wskazał, iż zgodnie z art. 23 ustawy z dnia 4 września 1997 r. o działach administracji rządowej (Dz. U. z 2003 r., nr 159, poz. 1548, ze zm.) do zadań Ministra Rolnictwa i rozwoju Wsi należą sprawy kształtowania ustroju rolnego państwa oraz ochrony gruntów przeznaczonych na cele rolne. Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi stosuje do nabywania nieruchomości rolnych przez cudzoziemców zasady wynikające z celów ustawy o kształtowaniu ustroju rolnego, które uwzględniają konieczność poprawy struktury obszarowej gospodarstw rolnych, przeciwdziałania nadmiernej koncentracji nieruchomości rolnych i zapewnienia prowadzenia działalności rolniczej przez osoby o odpowiednich kwalifikacjach.

Pismem z dnia 8 stycznia 2010 r. H. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na to postanowienie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi wnosząc o jego uchylenie. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła :

1. rażące naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 1a ust. 2 ustawy z dnia 24 marca 1920 roku o nabywaniu nieruchomości przez cudzoziemców (tekst jednolity Dz.U. z 2004 roku, Nr 167,poz. 1758) poprzez błędną interpretację, polegającą na przyjęciu, iż katalog okoliczności potwierdzających więź cudzoziemca z Rzeczpospolitą Polską wskazany w tym przepisie jest wyczerpujący i ma charakter zamknięty;

2. rażące naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 1 ustawy z dnia 11 kwietnia 2003 roku o kształtowaniu ustroju rolnego (Dz.U. Nr 64, poz. 592) w związku z art. 1a ust. 6 ustawy z dnia 24 marca 1920 roku o nabywaniu nieruchomości przez cudzoziemców poprzez błędną interpretację polegającą na przyjęciu, iż okoliczność, że wnioskodawca nie jest rolnikiem indywidualnym w rozumieniu ustawy o kształtowaniu ustroju rolnego stanowi obligatoryjną przesłankę sprzeciwu wobec wniosku o wydanie zezwolenia na zakup nieruchomości;

3. naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7 i 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego ( tekst jednolity: Dz.U. z 2000 roku, Nr 98, poz. 1071) poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy i niedokonanie szerokiego rozważenia stanu faktycznego, co skutkuje błędnym uznaniem, iż przedmiotowa nieruchomość nie będzie wykorzystywana przez nabywcę do działalności o charakterze rolniczy oraz uznaniem, że nabycie przez wnioskodawcę przedmiotowego gruntu rolnego byłoby sprzeczne z interesem rolnictwa;

4. naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 24 § 1 pkt 5 w związku z art. 127 § 3 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie skutkujące wydaniem postanowienia przez pracownika organu administracji podlegającego wyłączeniu;

5. naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 10 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz.U. z 2000 roku, Nr 98, poz. 1071) poprzez jego niezastosowanie, skutkujące brakiem poinformowania wnioskodawcy o treści opinii [...] Izby Rolniczej oraz brakiem wezwania wnioskodawcy do wypowiedzenia się co do zebranych dowodów.

W uzasadnieniu skargi wskazano, że użycie w treści art. la ust 2 ustawy o nabywaniu nieruchomości przez cudzoziemców zwrotu "w szczególności" powoduje, iż wyliczenie okoliczności, które mogą potwierdzać więzi cudzoziemca z Rzeczpospolitą Polską nie ma charakteru zamkniętego, a jedynie przykładowy i w związku z tym istnienie wymaganej przez ustawę więzi może zostać wykazane również w inny sposób. Więź ta w przypadku skarżącej polega na wieloletnim byciu wspólnikiem w spółce zbywcy nieruchomości.

Co do błędnego powołania się na przepisy ustawy o kształtowaniu ustroju rolnego skarżąca wskazała, że zapis art. 6 ust. 6 ustawy o nabywaniu nieruchomości przez cudzoziemców należy interpretować, iż nasady wynikające z ustawy o kształtowaniu ustroju rolnego, w tym w szczególności dotyczące prawa pierwokupu lub nabycia, stosuje się wprost do nabywania nieruchomości rolnych przez cudzoziemców. Realizacja ustawy o kształtowaniu ustroju rolnego następuje poprzez poprawę struktury obszarowej gospodarstw rolnych, przeciwdziałaniu nadmiernej koncentracji nieruchomości rolnych oraz zapewnieniu prowadzenia działalności rolniczej w gospodarstwach rolnych przez osoby o odpowiednich kwalifikacjach (art. 1 ustawy). Jest też bezsporne, iż z art. 23 Konstytucji RP wynika, iż podstawą ustroju rolnego państwa jest gospodarstwo rodzinne. Zdaniem skarżącego nie można jednak z przepisów tych wyciągnąć wniosku, iż obowiązuje zasada, zgodnie z którą cudzoziemiec nie będący rolnikiem indywidualnym nie może uzyskać zezwolenia na nabycie nieruchomości. Skoro zatem z obowiązujących przepisów nie można wyprowadzić generalnej zasady zakazu nabycia nieruchomości rolnej przez cudzoziemca niebędącego rolnikiem indywidualnym, to obowiązkiem organu było szczegółowe rozważenie, czy w okolicznościach niniejszej sprawy interes społeczny nie przemawia przeciwko temu nabyciu.

Ponadto strona skarżąca podniosła, że wbrew temu co wskazano w uzasadnieniu postanowienia z dnia [...] grudnia 2009 roku nie twierdziła, iż nabywana nieruchomość wykorzystana będzie do prowadzenia działalności w zakresie handlu hurtowego i detalicznego szkółek drzewnych oraz świadczenia usług związanych z występowaniem śniegu, a jedynie iż działalność taka stanowi w chwili obecnej przedmiot działalności wnioskodawcy. W pismach strona wielokrotnie podkreślała, iż nabywana nieruchomość wykorzystana zostanie zgodnie z jej dotychczasowym przeznaczeniem i w taki sam sposób, w jaki wykorzystywała i wykorzystuje ją Spółka C. Sp. z o.o, (poprzednia nazwa: S. Sp. z o.o.), zaś w piśmie z dnia 9 listopada 2009 roku wskazano, iż "C. Sp. z o.o. (...) od początku swej działalności w pierwszej połowie lat 90, prowadziła w przeważającej części i w podstawowym zakresie działalność polegającą na produkcji nasion, materiału roślinnego i szkółkarskiego". Nie ulega wątpliwości, iż produkcja nasion, materiału roślinnego szkółkarskiego stanowi działalność rolniczą, a zatem przedmiotowa nieruchomość wykorzystana będzie zgodnie z jej przeznaczeniem.

Po złożeniu skargi, a przed przesłaniem jej wraz z aktami administracyjnymi i odpowiedzią na skargę do Sądu, Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi postanowieniem z [...] stycznia 2010 r. wznowił z urzędu postępowanie zakończone postanowieniem z dnia [...] grudnia 2009r., znak: [...], na podstawie art. 149 § 1 w związku z art. 145 § 1 pkt 3 i art. 126 kodeksu postępowania administracyjnego, a następnie postanowieniem z [...] lutego 2010r. stwierdził że powyższe postanowienie zostało wydane z naruszeniem prawa oraz odmówił jego uchylenia, gdyż w wyniku wznowienia postępowania mogłoby zapaść wyłącznie postanowienie odpowiadające w swej istocie dotychczasowemu.

W odpowiedzi na skargę Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych; Dz. U. Nr 153, poz. 1269). W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny (w tym przypadku - postanowienie) konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a - c p.p.s.a.), lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).

Badając skargę z tego punktu widzenia sąd uznał, że skarga nie jest zasadna.

Zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy o nabywaniu nieruchomości przez cudzoziemców nabycie nieruchomości przez cudzoziemca wymaga zezwolenia. Zezwolenie jest wydawane w drodze decyzji administracyjnej, przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych, jeżeli sprzeciwu nie wniesie Minister Obrony Narodowej, a w przypadku nieruchomości rolnych, jeżeli sprzeciwu również nie wniesie minister właściwy do spraw rozwoju wsi. Sprzeciw ten jest wyrażany w ramach współdziałania organów, na podstawie art. 106 k.p.a., w formie postanowienia (art. 1 ust. 1a ww. ustawy). Postanowienia art. 1 pkt 1 i ust. 1a powyższej ustawy nie zawierają przesłanek uzasadniających wniesienie sprzeciwu przez ministra właściwego do spraw rozwoju wsi. Minister, załatwiając sprawę, kieruje się ogólną dyrektywą wynikającą z art. 7 k.p.a., a zatem powinien uwzględniać interes ogólny i słuszny interes obywatela.

Podkreślenia wymaga, iż podejmując rozstrzygnięcie na podstawie art. 1 ust. 1a ustawy o nabywaniu nieruchomości przez cudzoziemców, Minister działa w ramach uznania administracyjnego. Problematyka uznania administracyjnego została szeroko omówiona w doktrynie i orzecznictwie. Powszechnie panuje zgoda co do tego, że uznanie administracyjne nie powinno i nie może oznaczać dowolności (v. wyrok NSA z 2 lutego 1996 r., sygn. akt II SA 28754/95, Wokanda 1996, nr 6, s.36; wyrok NSA z 16 listopada 1999 r. sygn. akt III SA 7900/98 LEX nr 47243; wyrok NSA z 28 kwietnia 2003 r. sygn. akt II SA 2486/01 LEX nr 149543). Ograniczeniami swobody uznania są określone przez ustawodawcę dyrektywy wyboru. Organ przy wydawaniu decyzji o charakterze uznaniowym obowiązany jest do rzetelnej i wnikliwej analizy wszelkich okoliczności sprawy w celu stwierdzenia, czy zostały spełnione określone w przepisach przesłanki. Dopiero w ten sposób przeprowadzona, gruntowna analiza stanu faktycznego sprawy stanowi materiał będący podstawą wydania decyzji (postanowienia) o charakterze uznaniowym. Jest to szczególnie istotne w sytuacji, kiedy organ ma pozbawić obywatela pewnych praw, nałożyć na niego obowiązek bądź odmówić obywatelowi skorzystania z prawem przewidzianych uprawnień.

Ponadto nabycie nieruchomości rolnych przez cudzoziemców następuje, zgodnie z art. 1 ust. 6 ustawy o nabywaniu nieruchomości przez cudzoziemców, z zachowaniem przepisów ustawy o kształtowaniu ustroju rolnego. Stosownie do przepisu art. 2 pkt 1 ustawy o kształtowaniu ustroju rolnego ilekroć w ustawie jest mowa o nieruchomości rolnej, należy przez to rozumieć nieruchomość rolną w rozumieniu Kodeksu cywilnego, z wyłączeniem nieruchomości położonych na obszarach przeznaczonych w planach zagospodarowania przestrzennego na cele inne niż rolne.

Stosownie do przepisu art. 461 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93 z późn. zm.) nieruchomościami rolnymi (gruntami rolnymi) są nieruchomości, które są lub mogą być wykorzystywane do prowadzenia działalności wytwórczej w rolnictwie w zakresie produkcji roślinnej i zwierzęcej, nie wyłączając produkcji ogrodniczej, sadowniczej i rybnej. W tym miejscu Sąd wskazuje, iż zgodnie z utrwalonym orzecznictwem o rolniczym charakterze gruntu przesądza jego rolnicze przeznaczenie, a nie sposób jego aktualnego wykorzystywania (v. postanowienie SN z 28 stycznia 1999 r., sygn. akt III CKN 140/98, LEX nr 50652). Fakt rolniczego przeznaczenia nabywanych nieruchomości jest zresztą w sprawie bezsporny.

Wracając do zakresu orzekania przez Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi w sprawie niniejszej trzeba przypomnieć, iż jednolicie w doktrynie i orzecznictwie przyjmuje się, że zakres i przedmiot stanowiska organu współdziałającego ograniczony jest nie tylko przedmiotem sprawy administracyjnej ale przede wszystkim zakresem zadań organu współdziałającego ( por. wyrok NSA z 20 listopada 1997r., V S.A. 2699/96, ONSA 1998/4/123). Zgodnie z ustawą z dnia 4 września 1997r. o działach administracji rządowej ( t.j. z 2003r. Dz. U. Nr 159, poz. 1548 ze zm.) zakresem działu rozwoju wsi objęte są m.in. sprawy kształtowania ustroju rolnego państwa oraz ochrony gruntów przeznaczonych na cele rolne (art. 23 ustawy). Jak już wyżej wskazano Minister załatwiając sprawę kieruje się ogólną dyrektywą wynikającą z art. 7 k.p.a., zatem powinien uwzględniać interes ogólny i słuszny interes obywatela. Rozstrzygnięcie to nie może być jednak dowolne, a ocena czy sprzeciw Ministra nie naruszył art. 7 k.p.a. wymaga w tym konkretnym wypadku zdefiniowania pojęcia interesu ogólnego. Winno to, zdaniem sądu, odbyć się z uwzględnieniem treści cyt. art. 23 ustawy o działach administracji rządowej. Z kolei zasady kształtowania ustroju rolnego, zgodnie z art. 1 ustawy o kształtowaniu ustroju rolnego, uwzględniają konieczność poprawy struktury obszarowej gospodarstw rolnych, przeciwdziałania nadmiernej koncentracji nieruchomości rolnych oraz zapewnienie prowadzenia działalności rolniczej w gospodarstwach rolnych przez osoby o odpowiednich kwalifikacjach. Jest też bezsporne, iż z art. 23 Konstytucji RP wynika, iż podstawą ustroju rolnego państwa jest gospodarstwo rodzinne. Jak wynika z pisma [...] Izby Rolniczej na terenie gminy jest zapotrzebowanie na grunty rolne, jest więc realna możliwość, aby grunty te zostały użyte zgodnie z w/w celami ustawy o kształtowaniu ustroju rolnego.

W pierwszym rzędzie jednak należy zwrócić uwagę na fakt, iż wnioskodawca nie ma zakresie swojej działalności – w odróżnieniu od zbywcy – prowadzenia działalności rolniczej. Jego deklaracje, że chce kontynuować dotychczas prowadzoną tam działalność nie mają pokrycia w zapisach statutu, który wyznacza zakres działalności osoby prawnej. Wnioskodawca H. nie jest następcą prawnym Spółki C. Sp. z o.o, Udziały w tej spółce zostały zbyte w 2007 r. w celu umorzenia. Nie ma więc mowy o automatycznym kontynuowaniu działalności C. Należy podkreślić, iż osoba prawna ma obowiązek prowadzenia działalności zgodnej ze statutem ( art. 35 Kodeksu cywilnego ), to statut określa zakres prowadzonej przez osobę prawną działalności.

Reasumując: Minister Rolnictwa działając jako organ współdziałający zgodnie z art. 1 ust. 1 i 1a ustawy o nabywaniu nieruchomości przez cudzoziemców i oceniając wniosek o udzielenie zezwolenia na nabycie przez cudzoziemca nieruchomości rolnej jest uprawniony, na podstawie art. 7 k.p.a. do uwzględnienia interesu społecznego poprzez odwołanie się do postanowień ustawy z 11 kwietnia 2003 r. o kształtowaniu ustroju rolnego. Wobec tego sąd podziela stanowisko organu, iż za zgłoszeniem sprzeciwu przemawiają interesy rolnictwa, gdyż nieruchomość ma charakter rolny, a H. nie wykazał, że będzie na tej nieruchomości prowadził działalność rolniczą, skoro takiej działalności nie ma zapisanej w statucie.

Sąd nie podzielił również argumentacji wnioskodawcy dotyczącej zarzucanego w skardze naruszenia przepisów procesowych, w tym zasad ogólnych postępowania administracyjnego (art. 8,11,12, 77 i 107 k.p.a.), które mogłoby mieć wpływ na wynik postępowania. Wbrew twierdzeniom skargi organ podjął działania mające na celu wyjaśnienie sprawy i zakresu działalności wnioskodawcy. Wnioskodawca miał możliwość wyjaśnienia wszystkich kwestii związanych z prowadzoną działalnością obecnie i w przyszłości. Nie skorzystał z tej możliwości, powołując się jedynie na działalność prowadzoną przez C., którego jak już wyżej wspomniano nie jest następcą prawnym.

Nietrafny jest zarzut skargi dot., naruszenia art. 24 § 1 pkt 5 w zw. z art. 127 § 3 k.p.a. Po pierwsze wyłączeniu podlega pracownik, który brał udział w wydaniu zaskarżonej decyzji, a nie postanowienia. Z treści art. 126 k.p.a. nie wynika, że do postanowień stosuje się odpowiednio przepis art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a.

Z kolei słuszny jest zarzut naruszenia przez organ przy rozpatrywaniu środka odwoławczego art. 10 § 1 k.p.a. Jednak należy podkreślić, iż zgodnie z ukształtowanym orzecznictwem sądów administracyjnych, w każdej sprawie sąd indywidualnie bada, czy naruszenie art. 10 § 1 k.p.a. mogło mieć istotny wpływ na jej wynik. Co więcej w sytuacji postawienia organowi administracji publicznej zarzutu dotyczącego braku zawiadomienia strony przed wydaniem decyzji o zebraniu materiału dowodowego i możliwości składania wniosków dowodowych, koniecznym jest ustalenie, jakiej konkretnie czynności procesowej nie mogła strona dokonać, jakiego dowodu w sprawie nie mogła przedstawić i jaki wpływ na wynik sprawy mogło mieć tak stwierdzone uchybienie. Dopiero wykazanie, że naruszenie przez organ administracji publicznej zasady czynnego udziału strony w postępowaniu administracyjnym poprzez niepowiadomienie jej o zgromadzeniu materiału dowodowego i możliwości zapoznania się z tym materiałem oraz o możliwości składania wniosków dowodowych, uniemożliwiło stronie podjęcie konkretnie wskazanej czynności procesowej (najczęściej w sferze postępowania dowodowego), a także wykazanie, że uchybienie to miało istotny wpływ na wynik sprawy, daje podstawy do przyjęcia, że doszło do naruszenia art. 10 k.p.a. (por wyrok NSA z dnia 24 maja 2007 r., sygn. akt II GSK 4/07; LEX nr 351055). Ww. okoliczności nie zostały przez skarżącą wykazane, tak więc nie sposób uznać, że naruszenie to spełnia wymogi określone w art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.

Mając powyższe na względzie, należy stwierdzić, że sąd nie dopatrzył się naruszenia przepisów prawa materialnego ani takiego naruszenia przepisów postępowania, które mogłoby mieć istotny wpływ na wynika sprawy i z tych względów na podstawie przepisu art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.