Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 540/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2017-11-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Prezydent Miasta
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność decyzji I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 6, art. 4 ust. 1, art. 1 ust. 1, art. 16 ust. 1
journal: Dz.U. 2016 poz 1764
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mariola Jaroszewska (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Dorota Jadwiszczok Sędzia WSA Katarzyna Krzysztofowicz Protokolant Starszy sekretarz sądowy Marta Sankiewicz po rozpoznaniu w dniu 16 listopada 2017 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi E. L. i K. L. na decyzję Prezydenta Miasta z dnia 14 lipca 2017 r. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji oraz decyzji Dyrektora Szkoły [...] z dnia 19 czerwca 2017 r. nr [...], 2. zasądza od Prezydenta Miasta solidarnie na rzecz skarżących E. L. i K. L. kwotę 200 dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

E. L. i K.L. wnieśli skargę na decyzję Prezydenta Miasta z dnia 14 lipca 2017 r. utrzymującą w mocy decyzję Dyrektora Szkoły Podstawowej z dnia 19 czerwca 2017 r. o odmowie udostępnienia informacji publicznej.

Zaskarżoną decyzję podjęto na podstawie art. 3 pkt 5 w związku z art. 5c pkt 3 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (Dz. U. z 2016 r., poz. 1943 ze zm.), po ustaleniu następującego stanu faktycznego i prawnego.

W dniu 19 czerwca 2017 r. Dyrektor Szkoły Podstawowej wydał decyzję odmawiającą wnioskodawcom udostępnienia informacji publicznej, na podstawie art. 104 k.p.a. oraz art. 16 w związku z art. 5 ustawy o dostępie do informacji publicznej Stanowisko uzasadnione zostało tym, że żądane informacje mają charakter informacji przetworzonych, a w myśl ustawy o dostępie do informacji publicznej, prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienia do uzyskania informacji publicznej, w tym uzyskania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego. Ponieważ wnioskodawcy nie wykazali istnienia interesu publicznego w uzyskaniu żądanych informacji przetworzonych, należało odmówić udostępnienia informacji publicznej.

W odwołaniu od tego rozstrzygnięcia wnioskodawcy zarzucili organowi bezczynność lub przewlekłe prowadzenie sprawy.

Rozpatrując odwołanie Prezydent Miasta stwierdził, że zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienia do uzyskania informacji publicznej, w tym uzyskania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego. Przedmiotem wniosku wnoszących odwołanie były liczne, chaotyczne i skrajnie nieprecyzyjne pytania dotyczące działań pracowników Szkoły podjętych od 2014 roku na rzecz przeciwdziałania przemocy w rodzinie oraz w ramach pracy w zespole interdyscyplinarnym. Według organu drugiej instancji prawidłowo, na podstawie art. 14 ust. 2 w związku z art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2016 r. poz. 1764 ze zm.) – wezwano skarżących do wykazania, w jakim zakresie występuje szczególna istotność dla interesu publicznego, by dokonać przetworzenia żądanych informacji publicznych. W odpowiedzi na to wezwanie w dniu 29 maja 2017 r. skarżący wskazali, że wnioskowana informacja ma na celu udowodnienie "pomawiania" ich przez Dyrektora szkoły. Zażądali wydania dokumentów, notatek służbowych "bez przerobienia" i kserokopii dokumentacji mającej związek z zadawanymi w poprzedniej korespondencji pytaniami, a także odpowiedzi na bardzo liczne pytania. W ocenie organu odwoławczego Dyrektor Szkoły prawidłowo przyjął, że żądane przez wnioskodawców informacje mają charakter informacji przetworzonych a do ich zebrania konieczna jest analiza wielu, rozproszonych po różnych zbiorach akt dokumentów, co wiązałoby się z pracochłonnymi działaniami pracowników jednostki. Zadośćuczynienie żądaniu wniosku oznaczałoby konieczność uprzedniej merytorycznej analizy dużej liczby dokumentów z okresu około czterech lat, w celu zidentyfikowania tych, które zawierają relewantne informacje według szerokiego i nieostrego kryterium merytorycznego podanego przez wnioskodawców.

Jak twierdzi Prezydent, w myśl przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej prawo do uzyskania informacji publicznej przetworzonej ma jedynie taki wnioskodawca, który jest w stanie wykazać w chwili składania wniosku swoje indywidualne, realne i konkretne możliwości wykorzystania dla dobra ogółu informacji publicznej, której przygotowania się domaga, tj. uczynienia z niej użytku dla dobra ogółu w taki sposób, który nie jest dostępny dla każdego posiadacza informacji publicznej. Według organu takie stanowisko zgodne jest z wykładnią tych i zostało wielokrotnie potwierdzone w rozstrzygnięciach administracyjnych.

W skardze na decyzję Prezydenta Miasta skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji Dyrektora Szkoły Podstawowej oraz zasądzenie kosztów postępowania.

Zarzucili skarżący naruszenie art. 61 ust. 1 Konstytucji RP poprzez zbyt daleko idące ograniczenie prawa do informacji publicznej, art. 61 ust. 2 Konstytucji RP poprzez ograniczenie dostępu do dokumentów na kanwie niniejszej sprawy oraz art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej poprzez błędne zastosowanie i uznanie, że przedmiotem wniosku była informacja przetworzona.

Jak wynika z uzasadnienia skargi skarżący jako wniosek o udostępnienie informacji publicznej powołują swoje pismo z dnia 19 kwietnia 2017 r. dotyczące działań Dyrektora Szkoły oraz B. B. zatrudnionej na stanowisku pedagoga szkolnego, zawierające pytania dotyczące nieprawdziwych wydarzeń, które organ przekazywał do kuratora społecznego w okresie od 16 kwietnia 2015 r. do 17 czerwca 2016 r., a także do kuratora sądowego oraz do Sądu Rodzinnego i Nieletnich. W skardze przedstawiono przebieg wydarzeń w związku ze sprawą toczącą się przed Sądem Rodzinnym, w której ustanowiono nadzór tymczasowy nad małoletnią córką skarżących, a wywołanych działaniem pedagoga szkolnego i Dyrektora Szkoły. Zdaniem skarżących pismo z dnia 19 kwietnia 2017 r. dotyczy tego, żeby organ pierwszej instancji wyjaśnił, że przedstawione zostały nieprawdziwe informacje.

Wskazują, że w odpowiedzi na wezwanie z dnia 19 maja 2017 r. o wykazanie szczególnej istotności dla interesu publicznego przetworzenia informacji w swoim piśmie z dnia 29 maja 2017 r. wyjaśnili, że informacja ma być przekazana dużemu kręgowi odbiorców – rodzicom, aby wykazać że szkoła może tworzyć nieprawdziwe informacje, ponadto uzyskane informacje stworzą możliwość wykorzystania danych dla poprawy funkcjonowania organu i lepszej ochrony interesu publicznego poprzez zwolnienie przedstawiciela szkoły lub wszczęcie wobec niego postępowania dyscyplinarnego za naruszanie dóbr osobistych.

Według skarżących wniosek dotyczył informacji prostej, która może być, w postaci dokumentów, wydana na podstawie żądanych pytań. Skarżący twierdzą, że wskazali o udostępnienie informacji co do tego, jak instytucja zezwoliła na piśmie przetwarzanie organowi nieprawdziwych informacji.

Zarzucają skarżący organowi pierwszej instancji, że nie wskazał dokładnie przepisu art. 16 w związku z art. 5 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. Na podstawie uzasadnienia organu pierwszej instancji oświadczają, że nie jest dla nich zrozumiałe, że pytania dotyczą procedury "Niebieskiej karty", twierdza, że pytania nie dotyczyły pracy zespołu interdyscyplinarnego. Zarzucają, że organ przetwarzał dane w ramach pracy na podstawie ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu przemocy w rodzinie, powołując się na art. 9c ust. 1 tej ustawy.

Według skarżących organ nie może zasłaniać się ograniczeniem, gdy pytania o kserokopię dokumentacji nie dotyczą ustawy o przeciwdziałaniu przemocy w rodzinie. Wyjaśniają, że chcieli w ten sposób wykazać organowi pierwszej i drugiej instancji, aby dostrzegli problem leżący w organie pierwszej instancji, polegający na tworzeniu przez jego pracowników nieprawdziwych informacji wobec obywateli do innej instytucji państwowej. Wnioskodawcy mieli nadzieję że organ drugiej instancji wpłynie poprzez rozmowę z Dyrektorem szkoły, aby na przyszłość niewytwarzano nieprawdziwych informacji. Według skarżących rozmowa lub wszczęcie postępowania dyscyplinarnego służy poprawie funkcjonowania placówki oświatowej dla interesu publicznego.

Skarżący nie zgadzają się stanowiskiem organów, że do udzielenia żądanej informacji konieczna jest analiza wielu rozproszonych po różnych zbiorach aktach dokumentów, a także zebranie wyczerpujących informacji od kadry pedagogicznej zaangażowanej w proces wychowawczy córki. Według nich wnosili o informację prostą, która już organ posiadał dokonując swoich czynności wobec kuratora sądowego. Domagali się także informacji, od jakiej instytucji państwowej organ dowiedział się, że odbyła się rozprawa sądowa, w sytuacji gdy żaden pracownik organu nie był przesłuchiwany w sądzie, a taką informację przekazywał organ pierwszej instancji do kuratora sądowego.

W uzasadnieniu skargi przywoływane są również inne okoliczności i dowody mające, według skarżących, potwierdzać nieprawdziwość stanowiska szkoły do co bezpodstawnego szkalowania dobrego jej imienia.

Podobne zarzuty postawiono decyzji organu drugiej instancji. Ponadto zarzucono Prezydentowi, że w swojej decyzji nie odniósł się do wyłączenia z art. 5 ustawy o dostępie do informacji publicznej, uzasadnienie zaskarżonej decyzji jest niepełne i niezrozumiałe oraz nie odnosi się do wszystkich twierdzeń wnioskodawców zawartych w odwołaniu. Ponadto organ drugiej instancji nie wziął pod uwagę przepisów art. 9c, art. 9b ust. 2 i 3 ustawy o przeciwdziałaniu przemocy w rodzinie, co było istotne dla prawidłowego rozpatrzenia sprawy.

Skarżący podkreślają, że żądana informacja publiczna jest informacja prostą, a nie przetworzoną.

W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta wniósł o jej oddalenie lub odrzucenie. Przedstawił organ dotychczasowy przebieg postępowania oraz podał, że zaskarżona decyzja została doręczona stronie w dniu 2 sierpnia 2017 r. Dnia 27 lipca 2017 r. skarżący wnieśli wniosek o uzupełnienie decyzji w trybie art. 111 § 1 k.p.a. w szeregu kwestii dotyczących rozstrzygnięcia. W dniu 31 lipca 2017 r. strona złożyła za pośrednictwem Prezydenta Miasta skargę do sądu administracyjnego od decyzji organu drugiej instancji. Postanowieniem z dnia 8 sierpnia 2017 r. Prezydent Miasta odmówił uzupełnienia decyzji z dnia 14 lipca 2017 r. Strona została pouczona o przysługującym jej prawie złożenia skargi za pośrednictwem tut. organu do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku w terminie 30 dni od dnia doręczenia. Z tych okoliczności organ wywodzi konieczność odrzucenia skargi, z uwagi na uchybienie terminu do jej wniesienia wobec złożonego wniosku o uzupełnienie decyzji w trybie art. 111 § 1 k.p.a, stosownie do treści art. 111 § 2 k.p.a.

Rozpoznając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna, lecz z innych przyczyn niż w niej podniesiono.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

W niniejszej sprawie przedmiotem kontroli są decyzje administracyjne wydane w trybie i na zasadach wynikających z ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2016 r., poz. 1764), zwanej dalej u.d.i.p.

Dla oceny zasadności wniesionej skargi należało przede wszystkim rozważyć aspekty podmiotowy i przedmiotowy sprawy o udostępnienie informacji publicznej. Informacja podlega bowiem udostępnieniu w trybie u.d.i.p., jeśli spełnione są warunki podmiotowe, czyli żądanie udostępnienia informacji skierowano do podmiotu zobowiązanego w rozumieniu art. 4 u.d.i.p., oraz przedmiotowe, czyli żądana informacja ma charakter informacji publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1, uszczegółowionego w art. 6 u.d.i.p.

W niniejszej sprawie bezspornym było, że dyrektor szkoły jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia będącej w jego posiadaniu informacji, mającej charakter informacji publicznej, zgodnie z art. 4 ust. 1 u.d.i.p. Na podstawie art. 39 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (Dz. U. z 2016 r., poz. 1943), zwanej dalej u.s.o., dyrektor szkoły lub placówki kieruje działalnością szkoły oraz reprezentuje ją na zewnątrz. Dyrektor szkoły kieruje zatem jednostką wykonującą zadania publiczne w zakresie oświaty. Wskazany przepis obowiązywał na dzień wydania decyzji przez Dyrektora Szkoły Podstawowej oraz Prezydenta Miasta, przy czym został uchylony z dniem 1 września 2017 r. przez art. 15 pkt 54 ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. – Przepisy wprowadzające ustawę Prawo oświatowe. Jest też niesporne, że organem prowadzącym dla tej szkoły (art. 3 pkt 5 u.s.o.) jest właściwa jednostka samorządu terytorialnego, w tym przypadku gmina G. Jak mowa jest w ustawie o systemie oświaty (art. 3 pkt 19 u.o.s.), zadaniami oświatowymi jednostek samorządu terytorialnego są zadania w zakresie kształcenia, wychowania i opieki, w tym profilaktyki społecznej. W tym kontekście oba rozstrzygające w sprawie organy są podmiotami właściwymi w sprawie udostępnienia informacji publicznej, dotyczącej zadania publicznego jakim jest oświata.

Zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p. każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. W orzecznictwie za informację publiczną uznaje się wiadomość wytworzoną lub odnoszoną do władz publicznych, a także wytworzoną lub odnoszoną do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne - w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Oznacza to w przypadku podmiotów niebędących władzami publicznymi, a jedynie wykonujących pewne funkcje publiczne, że walor informacji publicznej mają jedynie te informacje, które dotyczą wykonywania przez te jednostki zadań władzy publicznej.

Prawo obywatela do uzyskania informacji publicznej, ogólnie definiowanej przez Konstytucję RP jako informacja o działalności organów władzy publicznej, zostało zagwarantowane w art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP. Przepisy te stanowią, że obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Konstytucyjne prawo do informacji publicznej służy realizacji jednej z podstawowych wartości państwa demokratycznego – tj. jawności i przejrzystości działania instytucji publicznych.

Analiza przepisów u.d.i.p. skłania do wniosku, że celem ustawodawcy było zapewnienie obywatelom dostępu do konkretnych informacji o charakterze publicznym, a nie umożliwienie przeprowadzania kontroli funkcjonowania instytucji publicznych lub realizowanych przez nie zadań publicznych, do czego powołane są odrębne wyspecjalizowane służby państwowe. Oznacza to też, że wniosek o udostępnienie informacji publicznej winien być sprecyzowany, jakiego przedmiotu dotyczy w rozumieniu informacji publicznej. Taką informacją może być zarówno dokument urzędowy i prywatny, jak i jego treść. Informacją publiczną jest co do zasady wiedza o faktach, a zatem opis rzeczywistości, niezależnie od tego czy jest on zgodny z prawdą czy nie. Wnioskiem może być zatem objęte pytanie o określony stan istniejący na dzień udzielenia odpowiedzi, natomiast nie może on zmierzać do inicjowania działań ani dotyczyć przyszłych niesprecyzowanych zamierzeń. Nie mają więc charakteru informacji publicznej wnioski w sprawie indywidualnej oraz polemiki z dokonanymi ustaleniami (zob. Irena Kamińska, Mirosława Rozbicka-Ostrowska Ustawa o dostępie do informacji publicznej Komentarz, Wolters Kluwer Warszawa 2016, str. 22-23 oraz wyrok NSA z dnia 12 lipca 2012 r., sygn. akt I OSK 610/11, LEX nr 898000). W uzasadnieniu wyroku NSA Ośrodka Zamiejscowego w Katowicach z dnia 25 czerwca 2002 r., sygn. akt II SA/Ka 655/02 (niepubl., w ślad za Komentarzem j.w.) wyrażono m.in. pogląd, że sprawami publicznymi nie są indywidualne sprawy danej osoby, zwłaszcza o charakterze prywatnym. Nie jest też, zdaniem sądu, informacją publiczną informacja dotycząca osądów czy też procesu myślowego co do przyczyn określonego działania, nawet mieszczącego się w ramach zadania publicznego wykonywanego przez dany podmiot zobowiązany na gruncie u.d.i.p.

Uzasadniając kontrolowane decyzje oba organy nie przytoczyły dokładnie treści pytań zawartych we wniosku, opisując je natomiast w sposób ogólny, co nie oznacza, że nadając im sens zgodny z intencjami wnioskodawców, w świetle zarzutów stawianych w odwołaniu jak i w skardze. Wymaga zatem przytoczenia treść wniosku, w celu dokonania oceny, czy zasadne było uruchomienie trybu przewidzianego w u.d.i.p.

Pytania wniosku są zatem następujące (z zachowaniem oryginalnej stylistyki):

1.1 Dlaczego pani B. B. zniesławiła i upokorzyła szczególnie męża K. L., do kuratora społecznego M. M. ujęte w sprawozdaniu np. sprawozdaniu z dnia 08-09-2015r cyt.,, Z informacji uzyskanych od pedagoga szkolnego, że dziewczynka popada w agresję słowną jak również fizyczną. Nasilenie takiego zachowania dostrzega się w szczególności kiedy matka dziewczynki wyjeżdża za granicę "

cyt. " pani pedagog zwróciła szczególna uwagę na matkę dziewczynki. Pani L.dużo czasu spędza na wyjazdach. W tym czasie zespół nauczycieli dostrzega większa agresję u nieletniej, zaniedbania co do ubioru i higieny osobistej, dziecko nie jest dopilnowane pod względem nauki" czyli po dowiedzeniu się iż twierdzenia Szkoły nie prawdziwe oraz nie popartymi żadnymi dowodami

1.2 Dlaczego Pani B. B. zniesławiła i upokorzyła szczególnie męża K. L. na Komedzie Policji w zeznaniach a tym samym do Prokuratora Rejonowego ,co się nie potwierdziło w Sądzie Rodzinnym. W dniu czyli po dowiedzeniu się iż twierdzenia Szkoły nie są prawdziwe, niewiarygodne oraz nie popartymi żadnymi dowodami.

1.3 Dlaczego Pani B. B. oraz Pani dyrektor w piśmie z dnia 16-04-2015r użyli sformułowania iz nie jest respektowany przez dom gdy w piśmie o kontaktach z szkołą jest od września 2015r do kwietnia 2016r ponad 20 kontaktów telefonicznych oraz na terenie szkoły. Ponadto w sprawozdaniu z dnia 08-09-2015r. cyt " Podczas pobytu matki w domu nie ma zastrzeżeń co do kontaktowania się p. L.ze szkołą (ponadto kuratorium otrzymało z szkoły wykaz kontaktów również z mężem K. L. ) – dlaczego pani pedagog oraz pani dyrektor oczerniała nas przed Sądem w sprawie?

2) Dlaczego pani B. B.udzieliła następującej informacji do kuratora społecznego M. M. w okresie od 1 grudnia do 15 grudnia 2015r. iż państwo L. otrzymali od prawnika pracującego na rzecz Szkoły że jeśli nie przestana nękać pracowników Szkoły zostanie wszczęte wobec nich postępowanie na drodze cywilnej

wskazuję na brak pisma od prawnika - proszę o przedstawienie pisma od prawnika które niby otrzymaliśmy

3) Dlaczego pani B. B. przekazała nie prawdziwą wiadomość w dniu 28-01 -2016r cyt." Pani B. B.poinformowała ,że Państwo L. ze skarga na szkołę udali się do wydziału Edukacji w G." - Czy pani pedagog była w wydziale edukacji ze przyszliśmy złozyc skargę oraz czy była przy tej rozmowie w Wydziale Edukacji w G.

4) Dlaczego Pani B. B. przekazała nie prawdziwą wiadomość w dniu 28-01-2016r " Pedagog podała cyt." iż pan L. wobec inspektora wydziału edukacji p. P.był niegrzeczny, rozczeniowy zarzucał brak kompetencji" - czy pani pedagog była przy tej rozmowie że tworzy nie prawdę do kuratora społecznego i przez to poniża osobę męża a także skąd taką informację powzięła pani B.B.- Przedstawiciel Szkoły Podstawowej

5) Dlaczego Pani B. B. w dniu 28-01-2016r poinformowała panią kurator nie prawdziwe wiadomości cyt" ze do szkoły dzwonili pracownicy [..] ul. O. z powodu rozmowy z p. L., który kontaktował się z pracownikami , aby ci wpłynęli na Szkołę odnośnie wypełnienia kwestionariusza- co jest nie prawda ponieważ nie kładłem nacisku na pracowników [..] - jak zostało to powiedziane przez Pedagoga Szkolnego "

( który z pracowników szkoły został wezwany na rozprawę w sadzie rejonowym w dniu 04-04-2015r ze została taka informacja przekazana przez panią B. B. -Powodując zamieszanie oraz iż nie został powiadomiony i zostało zatajone to przez kuratora społecznego) 6) Dlaczego pani B. B. przekazała nie prawdziwą wiadomość w dniu 11-05-2016r. " Z informacji uzyskanych od pedagoga wynikało , ze p. L. w Wydziale Edukacji przedstawił się jako ojciec małoletniej . W wyniku tego naczelnik Wydziału p. P.ma spotkać się z p. L. i wyjaśnić sytuacje . " (proszę dokładnie wyjaśnienie od kogo pani B. B. miała taką informację -czy szkoła powiadomiła o tym Wydział Edukacji, że pani Naczelnik wezwała panią L. do swojego gabinetu czyli do wydziału Edukacji Ponadto proszę o informacje czy p. K. P. naczelnik wydziału Edukacji zwróciła się pisemnie do szkoły w tej sprawie.)

7) Dlaczego pani B. B. przekazała nie prawdziwą wiadomość do Kuratora społecznego p. M. M. w dniu 28-01-2016r " Pedagog informowała ,że ze Szkoły do Sądu będzie wystosowane pismo."

(Wskazujemy na pismo które zostało złożone w tej sprawie z zapytaniem do dyrektora szkoły w którym zaprzeczył powyższej informacji).

8) Skąd i od kogo wiedziała pani B. B. iż w dniu 04-04-2016r w jaki dzień odbywa się rozprawa w Sądzie Rodzinnym, oraz kto został wezwany z pracowników Szkoły wezwany na dzień 16-06-2016r r. że Pani B. B. przekazała taką informację do kuratora społecznego p. M.M. oraz czy przyszło wezwanie na adres szkoły ( a w kopercie wezwanie danej osoby ) czy imienne –przy czym podając nie prawdziwe informacje do kuratora społecznego czujemy się oburzeni, upokorzeni przez kuratora Społecznego oraz przed Sądem Rodzinnym podawania nie prawdziwych informacji przez przedstawiciela szkoły za którą jest odpowiedzialna P. Dyrektor Szkoły.

9) Skąd i od kogo wiedziała pani B.B. w jaki dzień odbywa się rozprawa w Sądzie Rodzinym ,oraz kto został wezwany z pracowników Szkoły wezwany na dzień 16-06-2016r. że pani B. B.przekazała taką informację w dniu 17-06-2016r. " iż sprawa się odbyła " do kuratora społecznego p. M.M. ( a w kopercie wezwanie danej osoby).

Dalej wniosek zawiera następujący tekst: "Prosimy o udzielenie odpowiedzi na każde pytania wraz z dokładnymi wyjaśnieniami z strony dyrektora szkoły ( również w nawiasach ) a także przejrzenie notatek służbowych swojego pracownika, oraz osobistego rozmowy z pracownikiem, a także wyciągnięcie konsekwencji wobec p. B. B. jeżeli pani dyrektor stwierdzi nieprawdziwe informacje. Przypominając jednocześnie iż za poświadczenie w dokumencie który zostaje wypuszczony w "obrót" np. do innej instytucji jak i za razem dla osób fizycznych "Poświadczony nie prawda osoba wystawiając dokument może odpowiadać karnie".

W związku iż dotyczy to pani pracownika który tworzył wielokrotnie nieprawdziwe wydarzenia proszę o szybka reakcję i udzielenie odpowiedzi zgodnie z kodeksem prawa cywilnego sprawa wymaga niezbędnego wyjaśnienia i rozpoznania w trybie natychmiastowym - ponieważ jest to sprawa pilna.- chodzi jak pani Dyrektor traktuje Rodziców dzieci - które chodzą do pani Szkoły oraz wz jakim w pilna.- m.in. o dobro dzieci skrzywdzonych przez pani dyrektor pracownika - które chodzą do pani Szkoły oraz w jakim czasie rozpoznaje pani sugestie, zażalenia, wnioski, skargi wobec dzieci i ich rodziców."

W ocenie sądu redakcja wniosku złożonego przez skarżących uniemożliwia jego właściwą weryfikację w świetle przepisów u.d.i.p. jako informacji publicznej. W tym kontekście błędne było stanowisko Dyrektora Szkoły co do kwalifikacji żądanej informacji jako informacji publicznej, co skutkuje wadliwością dalszego postępowania właściwego dla informacji przetworzonej. Tym samym organ rażąco naruszył przepis art. 16 u.d.i.p. będący podstawą dla odmowy udostępnienia informacji publicznej (przez organ władzy publicznej) i dalszego trybu odwoławczego, a w konsekwencji wadliwie Prezydent Miasta zaakceptował tryb przewidziany dla informacji publicznej w u.d.i.p. w sytuacji, gdy z taką informacją nie mamy do czynienia.

Jak to już sąd wyjaśnił, u.d.i.p. reguluje prawo dostępu do informacji pojmowanej jako prawo do uzyskania określonej wiadomości lub wiedzy, pewnego opisu rzeczywistości, faktu. Składając wniosek o udostępnienie informacji publicznej wnioskodawca winien zatem określić przedmiot żądanej informacji dotyczącej faktu mającego walor publiczny. Przedmiotowe żądanie dotyczy sprawy stricte prywatnej, związanej z osobami skarżących jako rodzicami małoletniej córki uczęszczającej do Szkoły Podstawowej, w stosunku do których szkoła, a następnie inne instytucje państwowe podjęły działania negatywnie ocenione przez wnioskodawców. Pytania zostały sformułowane w sposób z góry zakładający osąd co do nieprawdziwości wiadomości, która miałyby być w posiadaniu czy też zostałyby wytworzone przez podmiot zobowiązany. W tym kontekście sąd zgadza się z organami, że tego rodzaju informację trzeba dopiero wytworzyć, ponieważ ona nie istnieje ani w ogóle, ani tym bardziej w takim kształcie jak tego oczekują wnioskodawcy, co jednak nadal nie oznacza, że mamy do czynienia z informacją publiczną, a dalej idąc przetworzoną. Żądania zawarte we wniosku odnoszą się do faktów zaistniałych, dotyczących indywidualnej sytuacji wnioskodawców, którym zarzucono zaniedbania i przemoc w rodzinie, jednak w żaden sposób takie fakty, których nieprawdziwość ma potwierdzić organ, albo odpowiedzieć na pytania zaczynające się od słów: "dlaczego", "skąd", nie mogą być uznane za informację publiczną. Przy czym jak wynika z treści pytań skarżącym znana jest treść dokumentów pochodzących od innych podmiotów – kuratora, bądź Sądu Rodzinnego, natomiast od Dyrektora Szkoły domagają się wyjaśnienia treści tego, co w tych dokumentach się znalazło, z góry zarzucając nieprawdziwość udzielonych informacji.

Tak sformułowany wniosek, według sądu, powinien przede wszystkim podlegać ocenie organu, co do tego, czy w ogóle żądana informacja ma charakter informacji publicznej, a następnie ewentualnie kontroli sądowoadministracyjnej w przypadku skargi na bezczynność. Przy czym sądowi z urzędu znana jest skarga E. i K. L. na bezczynność Dyrektora Szkoły w udostępnieniu informacji publicznej, sprawa ta została umorzona postanowieniem sądu z dnia 17 października 2017 r., sygn. akt II SAB/Gd 55/17.

Z okoliczności niniejszej sprawy nie wynika, że w złożonym wniosku skarżący domagają się udostępnienia konkretnej, będącej w posiadaniu organu informacji publicznej, żądają natomiast udzielenia odpowiedzi na liczne pytania z góry oceniające jako błędny i krzywdzący sposób działania pracowników szkoły oraz Dyrektora Szkoły, podjęty wobec rodziców małoletniej córki, skutkujący wszczęciem innych niż administracyjne postępowań.

Na tak sformułowane pytania nie było możliwości, ażeby skarżący doprecyzowali wniosek na wezwanie organu, gdyż przepisy u.d.i.p. nie odsyłają do przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego w celu uzupełnienia podania poprzez jego doprecyzowanie w trybie art. 64 § 2 k.p.a. Wniosek o udzielenie informacji w trybie u.d.i.p. nie stanowi podania w indywidualnej sprawie administracyjnej w rozumieniu art. 63 k.p.a., a w konsekwencji jego uwzględnienie nie podlega rygorom k.p.a. Czynności proceduralne podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej poprzedzające ustalenie, że żądana informacja stanowi informację publiczną, nie są prowadzone w oparciu o przepisy k.p.a., gdyż wniosek nie wszczyna postępowania administracyjnego (por. wyrok NSA z dnia 10 stycznia 2007 r., sygn. akt I OSK 50/06, dostępny w CBOSA na stronie https://orzeczenia.nsa.gov.pl). W przypadku wadliwego i nieprecyzyjnego wniosku wnioskodawca może natomiast złożyć kolejny wniosek o udostępnienie informacji publicznej.

Całokształt działań skarżących, w tym uzasadnienie pisma zawierającego pytania, skłania do wniosku, że rzeczywistą ich wolą było przeprowadzenie kontroli działania Dyrektora Szkoły w zakresie dotyczącym ich indywidualnie oraz ukarania dyscyplinarnego pracownika szkoły, a nie chęć uzyskania wiedzy o konkretnych faktach, które miałyby walor informacji publicznej. Wobec tego nie było uprawnione zastosowanie trybu przewidzianego dla informacji publicznej przetworzonej, wymagającej od wnioskodawcy wykazania powodu, dla którego spełnienie żądania będzie szczególnie istotne dla interesu publicznego, jak o tym mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Zdaniem sądu nawet gdyby intencją wnioskodawców było żądanie udostępnienia informacji publicznej takiej, jak opisały to organy w uzasadnieniach decyzji, co zresztą jest przez skarżących kwestionowane, to w żaden sposób nie można wytworzyć tego rodzaju informacji, jakiej zażądano we wniosku. Zatem organ pierwszej instancji wadliwie uruchomił tryb przewidziany dla informacji publicznej w u.d.i.p.a, a w konsekwencji nie było podstaw do wydania decyzji administracyjnej na podstawie art. 16 ust. 1 w związku z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., bo jeżeli żądanie nie dotyczy informacji publicznej, to ustawa ta nie ma zastosowania w danej sprawie. Wydanie obu decyzji nastąpiło zatem bez podstawy prawnej, jak o tym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., wobec czego należało stwierdzić ich nieważność.

Sąd nie uwzględnił wniosku organu o odrzucenie skargi, ponieważ jak wynika z akt sprawy zaskarżona decyzja nie została uzupełniona na podstawie art. 111 § 1b i § 2 k.p.a. w zakresie żądanym przez skarżących. Postanowieniem z dnia 8 sierpnia 2017 r. Prezydent Miasta odmówił uzupełnienia decyzji z dnia 14 lipca 2017 r., jednak sąd uznał, że niniejsza skarga jest przedwczesna, skoro została wniesiona w terminie na decyzję z dnia 14 lipca 2017 r. Sąd przy tym zauważa brak w aktach administracyjnych dowodu doręczenia skarżącym postanowienia z dnia 8 sierpnia 2017 r.

Sąd nie odnosi się do pozostałych zarzutów skargi, ponieważ najdalej idąca wadliwość zaskarżonych decyzji ustalona przez sąd i skutkująca ich nieważnością czyni je nieistotnymi.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Dyrektora Szkoły Podstawowej. O kosztach sąd orzekł na podstawie art. 200 w związku z art. 202 § 2 i art. 205 § 1 p.p.s.a. ustalając, że na zasądzone solidarnie na rzecz skarżących koszty postępowania składa się uiszczony przez skarżących wpis sądowy w kwocie 200 zł.