Postanowienie WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 1170/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2014-06-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 645  Sprawy nieobjęte symbolami podstawowymi 601644 oraz od 646-652
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odrzucono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grażyna Radzicka Sędziowie WSA Anna Jarosz (spr.) WSA Tomasz Grossmann Protokolant st.sekr.sąd. Krystyna Pietrowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 czerwca 2014 r. sprawy ze skargi [...] sp. z o.o. w [...] na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] października 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wyjaśnienia treści postanowienia postanawia 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić skarżącej [...] sp. z o.o. w [...] uiszczony wpis w kwocie [...] zł ([...] złotych)


UZASADNIENIE

Postanowieniem nr [...], z dnia [...] września 2013r., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] (dalej SKO), na podstawie art. 37 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013r. poz. 267 - dalej kpa), po rozpatrzeniu zażalenia [...] Sp. z o.o. w [...] (dalej [...] lub skarżący) na bezczynność Burmistrza [...] i niezałatwienie sprawy w terminie - uznał zażalenie za uzasadnione (pkt 1), wyznaczył organowi I instancji termin załatwienia sprawy - dwa miesiące od daty otrzymania postanowienia (pkt 2) i stwierdził, że niezałatwienie sprawy w terminie nie miało miejsca z rażącym naruszeniem prawa (pkt 3).

Wnioskiem z dnia [...] września 2013r. [...] wniosła o wyjaśnienie treści w/w postanowienia w kontekście pkt 3 i jednoczesnego stwierdzenia, że organ I instancji nie podjął żadnych czynności od [...] kwietnia 2013r., kiedy to otrzymał komplet akt administracyjnych.

Postanowieniem nr [...], z dnia [...] września 2013r., SKO w [...], na podstawie art. 113 § 2 i 126 kpa odmówiło wyjaśnienia treści postanowienia, podnosząc, iż stronie w istocie nie chodzi o wyjaśnienie treści orzeczenia, które jest jasne, nie zawiera skrótów i innych niejasności lecz wniosek jest polemiką z rozstrzygnięciem, a wniosek o wyjaśnienie treści postanowienia nie może prowadzić do ponownego rozpatrzenia sprawy bezczynności.

Po złożonym przez [...] wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, SKO postanowieniem z dnia [...] października 2013r., nr [...] utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie powołując argumenty jak w postanowieniu z dnia [...] września 2013r.

Na postanowienie to skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wniosła [...] wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia i zasądzenie od SKO w [...] zwrot kosztów postępowania według norm przepisanych.

W skardze podniesiono, że SKO w [...] w uzasadnieniu postanowienia z dnia [...] września 2013r. wzięło pod uwagę fakt, iż Burmistrz przez długi czas nie dysponował aktami postępowania i dlatego stwierdziło, że nie załatwiając sprawy w terminie nie naruszył rażąco prawa, jednocześnie organ podzielił stanowisko doktryny i orzecznictwa, że brak akt nie usprawiedliwia bezczynności. Skarżący wskazał, że SKO nie wskazało innych przesłanek i podstawy zasadności zażalenia na bezczynność niż brak akt. W skardze podniesiono również, iż organ wydaje postanowienia w formie elektronicznej niezgodnie z obowiązującymi przepisami prawa.

W odpowiedzi na skargę organ o odrzucenie skargi jako niedopuszczalnej w świetle przepisu art. 37 § 1 kpa. Niedopuszczalność skargi dotyczy wszystkich postanowień podjętych na podstawie tego przepisu, w tym również podejmowanych w przedmiocie udzielenia wyjaśnienia wątpliwości co do treści takiego postanowienia.

Na wypadek nieuwzględnienia tego wniosku organ wniósł o oddalenie skargi jako nieuzasadnionej, podając argumenty zawarte w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Kontrola sądu administracyjnego, zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) i art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. 2012..270, dalej ppsa) polega na badaniu zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy w toku rozpoznania sprawy organy administracji publicznej nie naruszyły prawa materialnego i procesowego w stopniu istotnie wpływającym na wynik sprawy. Przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Na podstawie art. 134 § 1 ppsa, w postępowaniu sądowoadministracyjnym obowiązuje zasada oficjalności. Zgodnie z jej treścią, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną.

Orzekanie, w myśl art. 135 ppsa następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa.

Stosownie do treści art. 3 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej ppsa), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na:

1. decyzje administracyjne,

2. postanowienia wydawane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty,

3. postanowienia wydawane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie,

4. inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa

oraz na bezczynność organów w wyżej wymienionych przypadkach.

Postanowienie z dnia [...] września 2013r. SKO w [...], nr [...] w sprawie uznania za uzasadnione zażalenia skarżącej Spółki na bezczynność Burmistrza [...] wydane zostało na podstawie art. 37 § 1 kpa.

Zgodnie z tym przepisem na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 lub ustalonym w myśl art. 36 stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia.

Organ administracyjny właściwy do rozpoznania zażalenia wniesionego na podstawie art. 37 § 1 kpa wydaje w celu jego załatwienia postanowienie, o jakim mowa w art. 123 kpa. Jest to postanowienie zaliczane do grupy wydawanych w toku postępowania administracyjnego dotyczące poszczególnych kwestii - jak w tym przypadku bezczynności organu - wynikających w toku tego postępowania lecz nie rozstrzygające o istocie sprawy. Nie jest to też postanowienie kończące postępowanie, a także nie przysługuje od niego zażalenie. Tego rodzaju postanowienia nie podlegają zaskarżeniu do sądu administracyjnego (vide: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 stycznia 2006 r. sygn. akt I OSK 306/05. LEX nr 196463, postanowienie WSA w Warszawie z dnia 6 grudnia 2007r., sygn. akt II SA/Wa 1955/07).

Jak już była o tym mowa postanowienie SKO w [...] z dnia [...].10.2013r., jak i poprzedzające je postanowienie z dnia [...].09.2013r. zostały wydane na podstawie art. 37 § 2 kpa. Przepis ten ma na celu likwidację bezczynności organu w trybie administracyjnym. Przepis ten nie przewiduje w jakiej formie organ wyższego stopnia rozpoznający zażalenie ma zażalenie to rozstrzygnąć. Zarówno w doktrynie jak i w orzecznictwie sądowo-administracyjnym przyjęto, że organ w celu załatwienia zażalenia wniesionego w trybie art 37 § 1 kpa - wydaje postanowienie, o jakim mowa w art. 123 kpa. Jest to postanowienie zaliczane do grupy wydawanych w toku postępowania administracyjnego dotyczące poszczególnych kwestii - w tym przypadku bezczynności organu - wynikających w toku tego postępowania, ale nie rozstrzygające o istocie sprawy.

Niedopuszczalność skargi dotyczy wszystkich postanowień wydawanych

w powyższym zakresie, w tym podejmowanych w przedmiocie udzielenia wyjaśnienia wątpliwości co do treści takiego postanowienia. Dotyczy zatem również zaskarżonego postanowienia z dnia [...] października 2013r., nr [...].

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 58 § 3 ppsa powołanej wyżej ustawy orzekł, jak w punkcie 1 sentencji.

O zwrocie wpisu Sąd orzekł na podstawie art. 232 ppsa (punkt 2 sentencji).