Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 645/14
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2015-05-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
journal: Dz.U.UE.L 2004 nr 141 poz 18 art/ 73 ust. 5
law: Rozporządzenie Komisji (WE) nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. ustanawiające szczegółowe zasady wdrażania wzajemnej zgodności, modulacji  oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1782/2003 ustanawiającego wspólne zasady dla  systemów pomocy bezpośredniej w zakresie wspólnej polityki rolnej oraz określonych systemów wsparcia dla rolników

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Kabat-Rembelska Sędzia NSA Zofia Borowicz (spr.) Sędzia NSA Krystyna Anna Stec Protokolant Tomasz Haintze po rozpoznaniu w dniu 14 maja 2015 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Dyrektora P. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w B. z dnia 18 grudnia 2013 r., sygn. akt I SA/Bk 407/13 w sprawie ze skargi H. G. na decyzję Dyrektora P. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Łomży z dnia [...] czerwca 2013 r., nr [...] w przedmiocie przyznania pomocy finansowej z tytułu wspierania działalności rolniczej na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania oraz ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w B. wyrokiem z dnia 18 grudnia 2013 r. (sygn. akt I SA/Bk 407/13), wydanym w sprawie ze skargi H. G. na decyzję Dyrektora P. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. w przedmiocie przyznania pomocy finansowej z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania oraz ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności., na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) i art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r. poz. 270, dalej: p.p.s.a.) uchylił zaskarżoną decyzję, stwierdzając, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu.

W uzasadnieniu powyższego wyroku Sąd I instancji przedstawił następujący stan faktyczny sprawy.

Decyzją z [...] kwietnia 2013 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w S. przyznał H. G. płatność ONW na rok 2012 w łącznej wysokości 1.013,76 zł oraz ustalił kwotę nienależenie pobranych płatności ONW, w związku z niedotrzymaniem zobowiązania do prowadzenia działalności rolniczej na działkach rolnych będących w jej posiadaniu położonych na obszarach ONW przez okres 5 lat od dnia otrzymania pierwszej płatności z tytułu wsparcia działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania w wysokości 1.488,96 zł. Organ podniósł m.in., że w dniu [...] marca 2011 r. w gospodarstwie skarżącej została przeprowadzona kontrola na miejscu w zakresie kwalifikowalności powierzchni działek rolnych, zadeklarowanych do płatności na 2010 r., która stwierdziła nieprawidłowości polegające na zaniechaniu prowadzenia działalności rolniczej na działkach rolnych A i E o powierzchni odpowiednio 0,50 ha oraz 1,38 ha (kod błędu DR 18). Skutkowało to odmową przyznania pomocy ONW na rok 2010

Dyrektor P. Oddziału Regionalnego ARiMR w Ł. decyzją z [...] czerwca 2013 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji stwierdził, że skarżąca z chwilą otrzymania pierwszej płatności ONW zobowiązała się do prowadzenia działalności rolniczej na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania na powierzchni 3,89 ha przez okres 5 lat od dnia otrzymania tej pomocy, tj. [...] stycznia 2008 r., co wynikało z § 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 11 kwietnia 2007 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Wspieranie gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (ONW)" objętej Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. z 2007 r. Nr 68, poz. 448, ze zm., dalej: rozporządzenie MRiRW z 11 kwietnia 2007 r.), ponieważ w wyniku kontroli na miejscu stwierdzono zaniechanie prowadzenia działalności rolniczej na działkach rolnych A i E o powierzchni odpowiednio 0,50 ha oraz 1,38 ha., stosownie do § 9 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 11 marca 2009 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Wspieranie gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania", objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. Nr 40, poz. 329, ze zm., dalej: rozporządzenie MRiRW z 11 marca 2009 r.) skarżąca jest zobowiązana do zwrotu płatności ONW przyznanej za lata 2007-2009 w kwocie 1.488,96 zł. Organ odwoławczy wskazał, że w tej sytuacji organ I instancji zobowiązany był zgodnie z art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 9 maja 2008 r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (Dz. U. Nr 98, poz. 634 ze zm. – dalej: ustawa o Agencji) do wszczęcia postępowania w sprawie ustalenia nienależnie pobranych płatności. Zdaniem organu w sprawie nie występują przesłanki wykluczające obowiązek zwrotu nienależnie pobranych płatności ONW przewidziane w przepisach szczególnych.

Natomiast oceniając kwestię przedawnienia obowiązku zwrotu nienależnie pobranych płatności w kontekście przesłanek zastosowania czteroletniego okresu przedawnienia określonych w art. 73 ust. 5 rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. - ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania zasady współzależności, modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniach Rady (WE) nr 1782/2003 i (WE) nr 73/2009, oraz wdrażania zasady współzależności przewidzianej w rozporządzeniu Rady (WE) nr 479/2008 (Dz.U. UEL 141 z 30.04.2004 str. 18 – dalej: rozporządzenie nr 796/2004), organ stanął na stanowisku, że nie można było uznać, że strona działała w dobrej wierze, ponieważ świadomie zaprzestała prowadzenia działalności rolniczej na obszarach ONW na gruntach objętych zobowiązaniem na powierzchni 1,88 ha. Podniesiono, że skarżąca deklarowała posiadanie odpowiedniej wiedzy w zakresie wymagań dotyczących ubiegania się o dopłaty unijne, podpisując w pkt IX wniosku oświadczenie o znajomości zasad przyznawania płatności. Z tych względów, zdaniem organu, należało uznać po stronie skarżącej brak należytej staranności, który wyklucza dobrą wiarę, co uniemożliwia przyjęcie krótszego (czteroletniego) przedawnienia. W sprawie ustalono, że kwota płatności w wysokości 1.488,96 zł jest płatnością nienależną w rozumieniu art. 73 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) 796/2004 i jednocześnie nie zachodzą negatywne przesłanki obowiązku zwrotu tej płatności.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w B. uchylił zaskarżoną decyzję. Sąd podzielił argumentację organu, że skarżąca nie wypełniła zobowiązania do prowadzenia przez okres pięciu lat od dnia [...] stycznia 2008 r. (tj. od dnia otrzymania pierwszej płatności) działalności rolniczej na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania na zadeklarowanej powierzchni 3,89 ha. W tej sytuacji stosownie do § 9 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia MRiRW z dnia 11 marca 2009 r. zachodziły podstawy do zwrotu płatności. Stosowne ustalenia w tej kwestii poczynione przez organy w sprawie odmowy przyznania skarżącej płatności ONW na rok 2010, zostały podzielone w prawomocnym wyroku WSA w B. z dnia 12 stycznia 2012 r., sygn. akt I SA/Bk 371/11, którym oddalono skargę strony. Konsekwentnie w niniejszej sprawie organy były związane ustaleniem, że skarżąca w roku 2010 zaniechała prowadzenia działalności rolniczej na działkach A i E o pow. 0,50 ha i 1,38 ha. Jednakże, zdaniem Sądu I instancji, organy dokonały nieprawidłowej wykładni przepisu art. 73 ust. 5 rozporządzenia nr 796/2004, a w konsekwencji niewłaściwej oceny przesłanek zastosowania krótszego okresu przedawnienia obowiązku zwrotu nienależnie pobranych płatności. Zdaniem Sądu, w przypadku płatności wieloletnich przedawnienie rozpoczyna bieg odrębnie, poczynając od dat płatności pomocy za każdy rok, czego organy nie uwzględniły. Poza tym organy nie dokonały ustaleń co do przesłanki dobrej i złej wiary, co ma zasadnicze znaczenie dla określenia właściwego okresu przedawnienia (10 lat lub 4 lata). W pierwszej kolejności obowiązkiem organu było więc zbadanie czy beneficjent działał w dobrej wierze. Tego rodzaju działanie, to działanie związane z wnioskowaniem o przyznanie płatności, którego efektem jest ich wypłata. Kwestii dobrej wiary nie należy odnosić do późniejszego zaprzestania prowadzenia działalności rolniczej. Ustalenia co do tego, czy beneficjent działał w usprawiedliwionym przekonaniu, że przysługuje mu prawo do płatności, mimo że w rzeczywistości, jak następnie ustalono, przekonanie to było błędne, należy poczynić odrębnie odnośnie każdej płatności, która została oceniona jako nienależna. Natomiast organy w tej sprawie dokonały jedynie teoretycznych uwag odnośnie możliwości przypisania skarżącej działania w dobrej wierze. Błędnie odniosły kwestię dobrej wiary wyłącznie do faktu zaprzestania przez skarżącą prowadzenia działalności rolniczej na gruntach objętych zobowiązaniem ONW. Czym innym jest jednak ustalenie, czy dokonana płatność jest nienależna (w tym przypadku – czy skarżąca nie wypełniła zobowiązania ONW poprzez zaniechanie prowadzenia działalności rolniczej na części działek), a czym innym wskazanie odpowiedniego okresu przedawnienia. W tym drugim przypadku, badanie dobrej wiary winno być odnoszone do okoliczności przyznania płatności, a nie do zdarzeń, które wystąpiły już po tej dacie. W ocenie Sądu, w świetle zebranych dotychczas w aktach sprawy dowodów nie było podstaw do przyjęcia, że skarżąca występując o płatności za lata 2007-2009, a następnie te płatności uzyskując, nie działała w dobrej wierze. Skoro dopiero w ramach kontroli przeprowadzonej w 2011 r. ustalono, że skarżąca na części działek zaniechała prowadzenia działalności rolniczej i jednocześnie ustalenia te nie wskazywały, że zaniechanie to nastąpiło już przed 2010 r., trudno bronić stanowiska, że skarżąca ubiegając się o przyznanie płatności na lata 2007-2009 była świadoma (lub powinna przy zachowaniu należytej staranności zakładać), że w 2010 roku zaprzestanie prowadzenia działalności rolniczej. Sąd zwrócił uwagę, że jeżeli inne dowody nie pozwolą na podważenie tej tezy, nie ma podstaw by przyjąć, że skarżąca nie działała w dobrej wierze. Skoro tak, w sprawie miał zastosowanie czteroletni okres przedawnienia, który należało obliczać począwszy od daty płatności za poszczególne lata.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł organ, zaskarżając go w całości i zarzucając mu naruszenie:

I) przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

1) art. 3 § 1, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ i art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7 i 77 § 1 k.p.a. polegające na nieprawidłowym przeprowadzeniu przez Sąd I instancji kontroli legalności działalności administracji publicznej w sprawie i uchyleniu zaskarżonej decyzji z uwagi na naruszenie przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, podczas gdy zaskarżona decyzja odpowiada prawu ;

2) art. 133 § 1, art. 141 § 4, art.151, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. w zw. art. 7 i 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 73 ust. 5 rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 poprzez błędne uchylenie zaskarżonej decyzji w oparciu o przyjęcie, że organy nie dokonały ustaleń w zakresie tego, czy H. G. działała w dobrej lub złej wierze, podczas gdy zebrany w sprawie materiał dowodowy był wystarczający do tej oceny i przyjęcia złej wiary beneficjenta przyznania płatności;

II) prawa materialnego, to jest:

1) art. 73 ust. 5 rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 poprzez błędną wykładnię, a w rezultacie niewłaściwe zastosowanie i w konsekwencji przyjęcie, że:

- działanie beneficjenta, jakie ma charakteryzować się dobrą wiarą, to działanie związane z wnioskowaniem o przyznanie płatności, którego efektem jest ich wypłata,

- w sytuacji płatności wieloletnich przedawnienie rozpoczyna bieg odrębnie, poczynając od dat płatności pomocy za każdy rok,

2) art. 29 ust. 1 ustawy o Agencji w związku z § 9 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia MRiRW z 11 marca 2009 r. przez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na niezastosowaniu wyżej wymienionych przepisów w sprawie.

Wskazując na powyższe podstawy wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenie na rzecz Dyrektora P. Oddziału Regionalnego ARiMR w Ł. kosztów postępowania według norm przepisanych, ewentualnie o zmianę zaskarżonego wyroku w całości i zasądzenie na rzecz Dyrektora P. Oddziału Regionalnego ARiMR w Ł. kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej zarzucono, wskazując na treść art. 73 ust. 1 i 5 rozporządzenia nr 796/2004, że nie istnieje ustawowa definicja dobrej wiary, gdyż to, czy w określonej sytuacji faktycznej występuje dobra lub zła wiara beneficjenta płatności wiąże się ze sferą faktów i ich oceną. W ocenie organu skarżąca miała obowiązek powiadomić organ w momencie zaniechania prowadzenia działalności rolniczej o tych okolicznościach, czego nie uczyniła, a to oznacza niedbalstwo z jej strony i brak dobrej wiary. Kasator zakwestionował stanowisko Sądu I instancji co do tego, że działanie beneficjenta, jakie ma charakteryzować się dobrą wiarą, to działanie związane z wnioskowaniem o przyznanie płatności, którego efektem jest ich wypłata. Ponadto zarzucił, że nie jest poparty żadną argumentacją pogląd Sądu I instancji, iż w sytuacji płatności wieloletnich przedawnienie rozpoczyna bieg odrębnie, poczynając od dat płatności pomocy za każdy rok. W ocenie organu okres przedawnienia, o jakim mowa w art. 73 ust. 5 rozporządzenia nr 796/2004, powinien rozpoczynać swój bieg dopiero po zakończeniu pięcioletniego okresu zobowiązania ONW, gdyż obowiązkiem rolnika, który podjął się tego rodzaju zobowiązania, jest kontynuowanie działalności rolniczej na obszarach ONW przynajmniej przez 5 lat od otrzymania pierwszej płatności.

W skardze kasacyjnej argumentowano, że organy wyjaśniły wszystkie istotne okoliczności sprawy i chybione są zarzuty Sądu I instancji o nieprawidłowościach w postępowaniu dowodowym. W konsekwencji, Sąd wadliwie zarzucił, że organ zastosował przepisy prawa materialnego stanowiące podstawę wydania zaskarżonej decyzji.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną pełnomocnik z urzędu H. G. wniósł o jej oddalenie jako bezzasadnej oraz o przyznanie kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.

Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela zarzutów skargi kasacyjnej (pkt II ppkt 1) dotyczących błędnej wykładni art. 73 ust. 5 rozporządzenia nr 796/2004.

Zgodnie z art. 73 ust. 1 rozporządzenia nr 796/2004 w przypadku dokonania nienależnej płatności, rolnik zwraca daną kwotę powiększoną o odsetki obliczone zgodnie z ust. 3. Natomiast stosownie do ust. 5 art. 73 tego rozporządzenia obowiązek zwrotu określony w ust. 1 nie ma zastosowania, jeżeli okres między datą płatności pomocy a datą pierwszego powiadomienia beneficjenta przez właściwe władze o nieuzasadnionym charakterze danej płatności jest dłuższy niż 10 lat. Jednakże, jeśli beneficjent działał w dobrej wierze, okres wskazany w akapicie pierwszym jest ograniczony do 4 lat.

Z regulacji powyższych wynika, że rolnik zwraca daną kwotę jako dokonaną płatność nienależną powiększoną o odsetki obliczone zgodnie z ust. 3. Przy czym w ust. 5 art. 73 rozporządzenia nr 796/2004 dotyczącym już przedawnienia obowiązku zwrotu mowa jest wyłącznie o danej płatności objętej danym żądaniem jej zwrotu. Prawodawca unijny w ust. 5 art. 73 omawianego rozporządzenia odwołuje się bowiem do konkretnego zdarzenia, tj. "daty płatności pomocy", od którego to momentu rozpoczyna bieg termin przedawnienia. Chodzi więc w tym przepisie o płatność, która jest płatnością konkretną co do jej kwoty i daty dokonania (wypłacenia). Z regulacji odnoszących się do zobowiązania w ramach działania wspieranie gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania, na które powołuje się kasator, tj. art. 37 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 z dnia 20 września 2005 r. (Dz.U. UE L 277 z 21.10.2005, str. 1 ze zm.) wynika, że zobowiązanie to ma charakter pięcioletni, ale jednocześnie jest w nim mowa o płatnościach udzielanych rocznie (art. 37 ust. 1). Zobowiązanie ONW, realizacji którego podejmuje się producent rolny, stanowi źródło jego uprawnienia do corocznego uzyskania tej płatności. Zatem trafne jest stanowisko Sądu I instancji, że na gruncie art. 73 ust. 5 rozporządzenia nr 796/2004 w przypadku płatności wieloletnich, przedawnienie rozpoczyna bieg odrębnie, poczynając od daty płatności pomocy za każdy rok.

Nie są też trafne zarzuty skargi kasacyjnej kwestionujące pogląd Sądu I instancji, że działanie beneficjenta, jakie ma charakteryzować się dobrą wiarą, to działanie związane z wnioskowaniem o przyznanie płatności, którego efektem jest ich wypłata.

Odnosząc się do tej kwestii należy wskazać, że istota tego zagadnienia odnosi się do wykładni terminów "dobrej i złej wiary", których użył prawodawca unijny w art. 73 ust. 5 rozporządzenia nr 796/2004. Stanowisko Sądu I instancji odnośnie omawianej kwestii koresponduje z poglądem prawnym wyrażonym przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 18 stycznia 2012 r. (sygn. akt II GSK 1209/11 baza orzeczeń nsa.gov.pl), do którego odwołuje się też autor skargi kasacyjnej. W związku z tym należy tylko powtórzyć, że to czy w określonej sytuacji faktycznej występuje dobra lub zła wiara wiąże się ze sferą faktów i ich oceną. Pojęcia te wiążą się z tzw. klauzulami generalnymi w prawie. Ich istotą jest możliwość uwzględnienia w ocenie stanu faktycznego różnych okoliczności faktycznych, które w oderwaniu od konkretnej sprawy nie mogą być oceniane raz na zawsze i w jednakowy sposób według schematu o walorze bezwzględnym. Dla oceny dobrej lub złej wiary istotna jest świadomość beneficjenta. Generalnie przyjmuje się, że dobra wiara polega na usprawiedliwionym w danych okolicznościach przekonaniu, że podmiotowi przysługuje prawo, czyli że działał zgodnie z prawem. Może to być więc błędne ale w danych okolicznościach usprawiedliwione przekonanie, że działa zgodnie z prawem.

Dobra wiara jest oparta na przesłankach obiektywnych, wywodzących się ze stosunku będącego podstawą i przyczyną konkretnego stanu faktycznego. W dobrej wierze jest ten kto powołuje się na pewne prawo lub stosunek prawny, mniemając, że one istnieją, choćby mniemanie to było błędne, jeżeli tylko błędność mniemania można w danych okolicznościach uznać za usprawiedliwioną. W złej wierze jest zaś ten, kto powołując się na pewne prawo lub stosunek prawny wie, że owo prawo lub stosunek prawny nie istnieje, albo też wprawdzie tego nie wie, ale jego braku wiedzy w danych okolicznościach nie można uznać za usprawiedliwiony. Określenie dobrej lub złej wiary oparte jest więc na istnieniu mniemania, wiedzy o prawie, przy uwzględnieniu usprawiedliwionego błędu. Zła wiara występuje, gdy brak świadomości o nieistnieniu pewnego prawa lub stosunku jest wynikiem niedbalstwa, niezachowania normalnej w danych okolicznościach staranności.

Zważywszy na powyższe, za trafne należy uznać stanowisko Sądu I instancji, że w okolicznościach tej konkretnej sprawy na gruncie art. 73 ust. 5 rozporządzenia nr 796/2004 istotne znaczenie dla oceny czy skarżącej można przypisać działanie w dobrej wierze, ma analiza sytuacji co do tego, czy występując o przyznanie pomocy, a następnie odbierając tę płatność działała w usprawiedliwionym przekonaniu, że to prawo jej przysługiwało. Trafne jest też stanowisko Sądu I instancji, że w tej kwestii organ nie dokonał żadnych ustaleń i ocen, gdyż te skoncentrowane zostały w całości na moment zaprzestania przez skarżącą prowadzenia działalności rolniczej na gruntach objętych zobowiązaniem ONW.

Organ zobowiązany był zatem z uwagi na obowiązujące w tym postępowaniu zasady ogólne dotyczące działania organów administracji publicznej zawarte w art. 7 i 77 § 1 k.p.a. dokonać analizy, czy postępowaniu skarżącej, zważywszy na występujące okoliczności faktyczne sprawy, można przypisać działanie w dobrej, czy w złej wierze. Oczywiście nie można w tych działaniach nakładać na organ bliżej nieokreślonych obowiązków, gdyż zainteresowana strona powinna wskazywać na okoliczności, fakty, zdarzenia czy działania, które w jej ocenie organ powinien wziąć pod uwagę. Aczkolwiek oświadczenia skarżącej w tej kwestii składane w toku prowadzonego postępowania były lakoniczne, to jednakże w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie sposób dopatrzeć się stanowiska organu odnośnie pisma skarżącej z dnia 8 lutego 2013 r. Z tych wszystkich względów nietrafny był zarzut błędnej wykładni art. 73 ust. 5 rozporządzenia nr 796/2004, a w konsekwencji też zarzut sformułowany w pkt I petitum skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia przepisów postępowania.

Nie można mówić, że Sąd I instancji niewłaściwie zastosował art. 73 ust. 5 rozporządzenia nr 796/2004, w sytuacji gdy w podstawie prawnej rozstrzygnięcia opartej o treść art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. wskazał też na naruszenie przez organ przepisów art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. To zaś oznacza, że sprawa wymaga wnikliwego i wszechstronnego wyjaśnienia. W konsekwencji niezasadny jest zarzut sformułowany w pkt II ppkt 2 petitum skargi kasacyjnej. Formułowanie tego rodzaju zarzutu wskazuje na niezrozumienie stanowiska Sądu I instancji, który precyzyjnie wskazał, że skarżąca stosownie do § 9 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia MRiRW z dnia 11 marca 2009 r. jest zobowiązana do zwrotu części płatności ONW. Jednakże czym innym jest ustalenie czy dokonana płatność jest nienależna, a czym innym kwestia ustalenia i oceny, czy w sprawie nie zachodzą podstawy do zastosowania art. 73 ust. 5 rozporządzenia nr 796/2004. Ponieważ ta ostatnia kwestia wymaga jeszcze wszechstronnego wyjaśnienia, dlatego Sąd I instancji uchylił zaskarżoną decyzje. Nie oznacza to jednak, że Sąd I instancji naruszył art. 29 ust. 1 ustawy o Agencji w zw. z § 9 ust. 1 pkt 2 powoływanego rozporządzenia w sposób określony przez kasatora.

Z tych wszystkich względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną jako pozbawioną uzasadnionych podstaw.

O wniosku pełnomocnika z urzędu skarżącej w przedmiocie przyznania wynagrodzenia za zastępstwo prawne zostanie wydane odrębne orzeczenie w oparciu o art. 258 § 1 pkt 8 p.p.s.a.