Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1594/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-02-06 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6197 Służba Celna
Hasła tematyczne: Służba celna
Skarżony organ: Szef Krajowej Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 10 par 1, art. 6 i 7 w zw. z art. 8  par. 1 i art. 9
journal: Dz.U. 2020 poz 256
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
article: art. 170 ust. 1
journal: Dz.U. 2016 poz 1948
law: Ustawa z dnia 16 listopada 2016 r. Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowej Administracji Skarbowej

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa, Sędzia WSA Andrzej Góraj, Sędzia WSA Janusz Walawski (spr.), , Aleksandra Weiher, Protokolant specjalista, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 lutego 2020 r. sprawy ze skargi E.K. na decyzję Szefa Krajowej Administracji Skarbowej z dnia [...] kwietnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby - oddala skargę -


UZASADNIENIE

Dyrektor Izby Celnej w [...] pismem z dnia [...] lutego 2017 r. poinformował E.K. (dalej także jako "skarżąca"), że na podstawie art. 165 ust. 6 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. przepisy wprowadzające ustawę o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2016 r., poz. 1948 ze zm. – dalej jako "PwKAS") z dniem 1 marca 2017 r. miejscem wykonywania jej obowiązków służbowych będzie Urząd Skarbowy w [...].

Wobec powyższego skarżąca złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy i wydanie w stosunku do niej decyzji nakazującej pełnienie obowiązków służbowych

w dotychczasowym miejscu. Ponadto pismem z dnia 31 maja 2017 r. skarżąca wezwała Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] (dalej także jako "DIAS w [...]") do złożenia jej propozycji służby wskazując, że w dniu [...] lutego 2017 r. otrzymała propozycję pracy, co w jej ocenie stanowi oczywistą pomyłkę lub jest rażącym błędem prawnym z uwagi na fakt, że na mocy przepisu art. 165 ust. 3 i 7 PwKAS dotychczasowi funkcjonariusze Służby Celnej stają się funkcjonariuszami Służby Celno-Skarbowej oraz otrzymują do dnia 31 maja 2017 r. propozycje służby.

Kolejnym pismem z dnia 31 maja 2017 r. skarżąca wezwała DIAS w [...] do przedłożenia jej propozycji służby.

W następnym piśmie z dnia 9 czerwca 2017 r. skarżąca wezwała DIAS w [...] do usunięcia naruszenia prawa i przedstawienia jej propozycji służby na podstawie art. 165 ust. 7 PwKAS.

W odpowiedzi na powyższą korespondencję, DIAS w [...] poinformował skarżącą, że ustawa z dnia 16 listopada 2016 r. PwKAS w art. 165 ust. 7 oraz w art. 170 ust. 1 wskazuje ustawowe przesłanki, którymi pracodawca winien się kierować przedkładając propozycję pracy lub służby. Dodał, iż ani w ustawie PwKAS, ani w ustawie o KAS nie wskazano przesłanek, którymi należy się kierować propozycji nie przedkładając. W związku z tym, DIAS posiada uprawnienie zarówno do przedłożenia propozycji (oceniając przesłanki wskazane w art. 165 ust. 7 ustawy PwKAS), jak i jej nieprzedłożenia, bez obowiązku uzasadnienia swojego stanowiska. Nawiązując natomiast do pisma z dnia 9 czerwca 2017 r., zawierającego wezwanie do usunięcia naruszenia prawa poprzez przedstawienie propozycji służby, DIAS w [...] wskazał, iż przepisy ww. ustawy przewidują sytuację nieotrzymania przez pracownika lub funkcjonariusza do dnia 31 maja 2017 r. pisemnej propozycji określającej nowe warunku zatrudnienia albo pełnienia służby, jak również nie przewidują formy decyzji dla propozycji pracy dla funkcjonariusza i uznał tym samym wezwanie za bezprzedmiotowe.

Nadto DIAS odpowiadając na pismo z dnia 31 maja 2017 r. w sprawie wydania decyzji administracyjnej w przedmiocie wydania decyzji administracyjnej w postaci propozycji służby w Służbie Celno-Skarbowej, stwierdził, iż brzmienie art. 165 ust. 7 wyżej cytowanej ustawy wskazuje, że ustawodawca pozostawił kierownikom jednostek organizacyjnych autonomiczne prawo w zakresie rodzaju propozycji, jaka składana jest pracownikom i funkcjonariuszom jednostki.

Organ stwierdził również, że brak jest podstaw prawnych do wydania decyzji administracyjnej w postaci propozycji służby w Służbie Celno-Skarbowej, zgodnie z wezwaniem skarżącej.

E.K. w dniu 28 czerwca 2017 r. złożyła zażalenie na bezczynność i niezałatwienie sprawy w terminie, wyrażającą się w braku złożenia propozycji służby. Wniosła jednocześnie o zobligowanie Dyrektora do złożenia propozycji służby.

Następnie skarżąca wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim skargę na bezczynność DIAS w [...] wyrażającą się w braku złożenia propozycji służby w Służbie Celno-Skarbowej.

Wyrokiem z dnia 28 grudnia 2017 r. sygn. akt II SAB/Go 104/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim zobowiązał DIAS w [...] do złożenia E.K. pisemnej propozycji określającej nowe warunki zatrudnienia albo pełnienia służby, która uwzględni posiadane kwalifikacje i przebieg dotychczasowej służby, także dotychczasowe miejsce zamieszkania, w terminie 14 dni od dnia doręczenia akt organowi wraz z odpisem prawomocnego wyroku, stwierdzając jednocześnie, iż organ dopuścił się bezczynności, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, iż w stosunku do skarżącej

zastosowanie miał przepis art. 165 ust. 7 PwKAS dotyczący postępowania właściwego

organu Krajowej Administracji Skarbowej, w stosunku do funkcjonariusza Służby Celno-Skarbowej, w zakresie jego stosunku służbowego. Brzmienie tego przepisu wyrażające się w sformułowaniu "składają" (a nie "mogą złożyć"), wskazuje na ustawowy obowiązek właściwego organu do złożenia funkcjonariuszowi pisemnej propozycji określającej nowe warunki zatrudnienia albo pełnienia służby. Ponadto obowiązek ten jest następstwem zastrzeżenia z art. 170 ustawy PwKAS, do którego odsyła art. 165 ust. 3 tej ustawy. W świetle tego przepisu pracownicy zatrudnieni w izbach celnych oraz urzędach kontroli skarbowej oraz funkcjonariusze celni pełniący służbę w izbach celnych albo w komórkach urzędu obsługującego ministra właściwego do spraw finansów publicznych, stali się z dniem wejścia w życie ustawy (tj. z dniem 1 marca 2017 r.), z zastrzeżeniem art. 170, odpowiednio pracownikami zatrudnionymi w jednostkach Krajowej Administracji Skarbowej, albo funkcjonariuszami Służby Celno-Skarbowej, pełniącymi służbę w jednostkach KAS i zachowują ciągłość pracy i służby. Zastrzeżenie z art. 170 ustawy przepisy wprowadzające ustawę o Krajowej Administracji Skarbowej, wskazuje natomiast, że kontynuacja pracy i służby po dniu 31 sierpnia 2017 r. uzależniona jest, po pierwsze, od otrzymania do dnia 31 maja 2017 r. pisemnej propozycji określającej nowe warunki zatrudnienia albo pełnienia służby, a po drugie, od przyjęcia propozycji zatrudnienia albo pełnienia służby.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył DIAS w [...].

Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 18 grudnia 2018 r. sygn. akt I OSK 1310/18 uchylił zaskarżony wyrok i zobowiązał Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] do wydania decyzji w przedmiocie zwolnienia ze służby, w terminie 14 dni od otrzymania przez organ odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami oraz stwierdził, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał za prawidłowe stanowisko i argumentację Sądu I instancji, w zakresie interpretacji przepisu art. 165 ust. 7 Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowej Administracji Skarbowej, iż nie wynika z niego, aby dotychczasowi funkcjonariusze mogli otrzymać wyłącznie propozycje służby, mogła być im także przedstawiona propozycja pracy. Zdaniem Sądu potwierdza to regulacja art. 171 ust. 1 ww. ustawy, który przewiduje przekształcenie jednego rodzaju stosunku w inny. Nie potwierdził natomiast prawidłowości stanowiska w zakresie obowiązku organu do złożenia takiej propozycji każdemu z dotychczasowych funkcjonariuszy. Jednocześnie wskazał, iż przy stosowaniu art. 170 ust. 1 pkt 1 PwKAS każdorazowo należy uwzględniać kryteria określone art. 165 ust. 7 tej ustawy. Kryteria te są istotne z punktu widzenia przyczyn, dla których nie przedstawiono funkcjonariuszowi propozycji pracy/służby, konsekwencją czego było wygaśnięcie dotychczasowego stosunku służbowego. Ponadto zdaniem Sądu wygaśnięcie stosunku służbowego zgodnie z art. 170 ust. 3 ww. ustawy traktować należy jak zwolnienie ze służby, które następuje zawsze w drodze decyzji administracyjnej. Decyzja ta wymaga uzasadnienia podjętego rozstrzygnięcia, podania zastosowanych kryteriów oceny, wskazania okoliczności faktycznych przy uwzględnieniu przesłanek określonych w art.

165 ust. 7 PwKAS.

Kierując się zasadą związania wynikającą z treści art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 – dalej jako "P.p.s.a."), w wykonaniu zobowiązania nałożonego przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 18 grudnia 2018 r. sygn. akt I OSK 1310/18, DIAS w [...], działając w oparciu o treść art. 170 ust. 1 pkt 1 i ust. 3 w związku z art. 165 ust. 7 PwKAS, decyzją z dnia [...] lutego 2019 r. nr [...] zwolnił E.K. ze Służby Celno-Skarbowej z dniem [...] sierpnia 2017 r.

W uzasadnieniu decyzji wskazał, że E.K. nie otrzymała w terminie do dnia 31 maja 2017 r. propozycji pracy bądź służby, czego konsekwencją jest wygaśnięcie jej stosunku służbowego z dniem [...] sierpnia 2017 r. Przyczyną zaś niezłożenia stronie jakiejkolwiek propozycji w kontekście art. 165 ust. 7 PwKAS, był przebieg dotychczasowej służby, cechujący się wysoką absencją, niechęć do wykonywania bieżących poleceń przełożonych, niska ocena przełożonych dotychczasowej służby skutkująca brakiem awansu w stopniu innym niż obligatoryjny, niska ocena możliwości współpracy przy wykonywaniu zadań skutkująca brakiem możliwości wskazania skarżącej jakiejkolwiek komórki organizacyjnej do dalszego świadczenia pracy.

E.K. w piśmie z dnia 1 marca 2019 r. wniosła odwołanie od decyzji DIAS w [...] z dnia [...] lutego 2019 r., zaskarżając przedmiotową decyzję w całości.

Następnie Szef Krajowej Administracji Skarbowej (dalej także jako "Szef KAS"), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz.U. z 2020 r. poz. 256 – dalej jako "K.p.a."), decyzją z dnia [...] kwietnia 2019 r. nr [...] , utrzymał w mocy decyzję DIAS w [...] z dnia [...] lutego 2019 r. nr [...] .

Szef KAS wskazał, że nieprzedstawienie skarżącej do dnia 31 maja 2017 r. propozycji pracy/służby w Krajowej Administracji Skarbowej znajduje oparcie w przepisach ustawy - PwKAS. Ustawodawca pozostawił bowiem kierownikom jednostek organizacyjnych KAS pełne prawo co do tego, komu zostanie przedstawiona propozycja, a w przypadku złożenia propozycji określającej nowe warunki zatrudnienia, wybór rodzaju zatrudnienia, jaki zostanie zaproponowany poszczególnym pracownikom i funkcjonariuszom danej jednostki, tj. czy będzie to zatrudnienie na podstawie umowy o pracę, czy też propozycja pełnienia służby. Ustawa nie zawiera nakazu złożenia pracownikom propozycji zatrudnienia, zaś funkcjonariuszom propozycji pełnienia służby. Ustawodawca umożliwił dostosowanie zasobów kadrowych do potrzeb kierowanych jednostek i realizowanych zadań. Stąd też, w ocenie organu, DIAS w [...] nie był zobowiązany do przedłożenia skarżącej propozycji pracy lub służby. W świetle regulacji zawartej w art. 165 ust. 7 PwKAS organ uznał także, że DIAS w [...] zobowiązany był również - dokonując oceny potrzeb kadrowych w perspektywie tego komu z dotychczasowych funkcjonariuszy należy złożyć propozycję zatrudnienia lub pełnienia służby - uwzględnić kryteria określone w art. 165 ust 7 ww. ustawy. Zdaniem Szefa KAS kryteria te są istotne z punktu widzenia przyczyn, dla których nie przedstawiono E.K. służbowego.

Dokonując analizy regulacji zawartych w ustawie o Krajowej Administracji Skarbowej, która przewiduje zarówno obligatoryjne (art. 179), jak i fakultatywne (art.180) przyczyny zwolnienia funkcjonariusza ze służby w Służbie Celno-Skarbowej Szef KAS wskazał, że istotne jest zatem, czy długotrwała nieobecność funkcjonariusza w służbie, wynikająca z korzystania przez niego ze zwolnień lekarskich, stanowi ważną przyczynę, o której mowa w art 180 ust. 1 pkt 8 wyżej powołanej ustawy.

Szef KAS podał, że uzasadnienie skarżonej decyzji w przedmiocie zwolnienia ze służby, zawiera analizę spełniania ustawowych przesłanek, z powodu których zaniechano przedstawienia E.K. propozycji pracy/służby.

W ocenie organu analiza materiałów zebranych w sprawie wskazuje, iż przebieg dotychczasowej służby E.K. cechował się wyjątkowo dużą absencją. W latach 2011-2017 skarżąca przebywała na długotrwałych zwolnieniach lekarskich: w roku 2017 (do 31 sierpnia 2017 r.) - przez 213 dni, w roku 2016 - 234 dni, w roku 2015 - przez 25 dni, w roku 2014 - przez 120 dni, w roku 2013 - przez 277 dni, w roku 2012 - przez 73 dni, w roku 2011 - przez 87 dni. Długotrwała absencja chorobowa skarżącej, powodowała dezorganizację służby w byłej Izbie Celnej w [...] . Dlatego DIAS w [...], decydując o złożeniu propozycji pracy bądź służby w terminie do dnia 31 maja 2017 r., musiał kierować się dobrem Krajowej Administracji Skarbowej oraz skutecznością postawionych przed nią zadań, w związku z czym nie złożył propozycji E.K.

Zgadzając się z powyższym twierdzeniem, Szef KAS stanął stanowisku, że dla prawidłowej i terminowej realizacji zadań nałożonych na Służbę Celno-Skarbową istotne jest efektywne wykorzystanie posiadanych zasobów kadrowych przy uwzględnieniu potrzeb oraz spełnieniu odpowiednich kryteriów i warunków, w tym przypadku przesłanek określonych w art. 165 ust. 7 PwKAS. Biorąc pod uwagę, iż w latach 2011-2017 (do sierpnia 2017 r.) E.K. uznał, że pozostawienie jej w strukturach Krajowej Administracji Skarbowej nie pozwoli na właściwą organizację pracy podległych mu komórek organizacyjnych i stwierdził brak możliwości wskazania E.K. jakiejkolwiek komórki organizacyjnej do dalszego świadczenia pracy.

Szef KAS wskazał, że przy podjęciu decyzji o nieprzedłożeniu skarżącej propozycji służby/pracy i w konsekwencji wydaniu decyzji o zwolnieniu ze Służby Celno-Skarbowej, DIAS wziął pod uwagę przede wszystkim przebieg dotychczasowej służby, której analiza w kontekście długotrwałych nieobecności, w ocenie Szefa Krajowej Administracji Skarbowej, dała podstawę do podjęcia zaskarżonej decyzji. Dodatkowo, przy podjęciu decyzji uwzględnił niską ocenę dotychczasowej służby skutkującą brakiem awansów stanowiskowych i w stopniu (poza obligatoryjnymi), niską ocenę możliwości współpracy przy wykonywaniu zadań skutkującą brakiem możliwości wskazania Skarżącej jakiejkolwiek komórki organizacyjnej do dalszego świadczenia pracy.

Decyzja Szefa KAS z dnia [...] kwietnia 2019 r. stała się przedmiotem skargi E.K. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

Skarżąca zaskarżonej decyzji zarzuciła:

a) obrazę art. 165 ust. 7 w zw z art. 170 ust. 1 pkt. 1 PwKAS poprzez wadliwe zastosowanie przesłanek tam wskazanych i uznanie, że posiadane przez skarżącą kwalifikacje, przebieg dotychczasowej służby oraz miejsce zamieszkania nie przemawiały za tym, aby złożyć jej propozycję pracy lub służby, podczas gdy prawidłowo zastosowany w/w przepis powinien obligować DIAS w [...] do wręczenia jej propozycji służby (lub w ostateczności pracy).

b) obrazę przepisu art. 165 ust.7 PwKAS w zw. z art 180 ust. 1 pkt. 5 i 8 poprzez uznanie przez Szefa KAS, że liczba absencji skarżącej w pracy mogła być powodem niewręczenia jej propozycji służby, w sytuacji w której ów przepis takich kryteriów nie przewidywał i nie powinny mieć one zastosowania, a ponadto zastosowanie tego kryterium jest niesprawiedliwe i sprzeczne z podstawowymi zasadami współżycia społecznego, gdyż nieobecności skarżącej wynikały z rozstroju zdrowia jakiego doznała na służbie;

c) obrazę przepisu art. 6 i 7 w zw. z art. 8 § 1 i art. 9 K.p.a. oraz art 77 § 1 K.p.a. poprzez wadliwą ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego prowadzącego do nieuzasadnionej konkluzji, że wydanie wobec skarżącej decyzji o zwolnieniu ze służby (i tym samym brak wręczenia propozycji służby) było działaniem prawidłowym, zgodnym z prawem;

d) obrazę przepisu art. 10 § 1 K.p.a. poprzez brak wysłuchania racji skarżącej i faktyczny brak jej udziału w postępowaniu administracyjnym.

Z ostrożności skarżąca zarzuciła także nieważność zaskarżonej decyzji z uwagi na podpisanie zaskarżonej decyzji przez Zastępcę Dyrektora Departamentu Budżetu, Logistyki i Kadr, zamiast Szefa KAS, w sytuacji gdy ustawa właściwość decyzyjną w takich sprawach przyznaje Szefowi Krajowej Administracji Skarbowej.

Mając na uwadze powyższe zarzuty wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości.

Szef KAS w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2019 r. poz. 2167 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie natomiast do art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm. - dalej jako "P.p.s.a.") uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie decyzji następuje, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania, inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy.

W myśl art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze - w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu. Sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności (art. 134 § 2 P.p.s.a.).

Mając na uwadze tak zakreślony zakres kognicji, Sąd orzekający w niniejszej sprawie uznał, że wniesiona przez E.K. skarga nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. W zaskarżonej decyzji nie sposób bowiem dopatrzyć się naruszenia prawa, które w świetle wyżej wskazanego art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a. obligowałoby Sąd do jej uchylenia. Nie zachodzą również w kontrolowanym postępowaniu wady kwalifikowane, uzasadniające stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji.

W pierwszej kolejności wskazać należy, że zaskarżona decyzja wydana została w następstwie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 grudnia 2018 r. sygn. akt I OSK 1310/18, który zobowiązał Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] do wydania decyzji w przedmiocie zwolnienia skarżącej ze służby. Wydanie przez organy administracji w niniejszej sprawie decyzji z dnia [...] kwietnia 2019 r. oraz z dnia [...] lutego 2019 r. nastąpiło zatem zgodnie ze wskazaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego. Organy administracji uwzględniły jednocześnie wywód prawny Sądu oraz rozważyły okoliczności sprawy zgodnie z art. 165 ust. 7 PwKAS.

Podstawę prawną zaskarżonej decyzji z dnia [...] kwietnia 2019 r. stanowił przepis art. 165 ust. 7 PwKAS, zgodnie z którym Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, dyrektor izby administracji skarbowej oraz dyrektor Krajowej Szkoły Skarbowości składają odpowiednio pracownikom oraz funkcjonariuszom, w terminie do dnia 31 maja 2017 r., pisemną propozycję określającą nowe warunki zatrudnienia albo pełnienia służby, która uwzględnia posiadane kwalifikacje i przebieg dotychczasowej pracy lub służby, a także dotychczasowe miejsce zamieszkania.

Stosownie natomiast do art. 170 ust. 1 pkt 1 PwKAS stosunki pracy osób zatrudnionych w jednostkach KAS, o których mowa w art. 36 ust. 1 pkt 2, 3 i 6 ustawy, o której mowa w art. 1, oraz stosunki służbowe osób pełniących służbę w jednostkach KAS, o których mowa w art. 36 ust. 1 pkt 1, 2, 3 i 6 ustawy, o której mowa w art. 1, wygasają z dniem 31 sierpnia 2017 r., jeżeli osoby te w terminie do dnia 31 maja 2017 r., nie otrzymają pisemnej propozycji określającej nowe warunki zatrudnienia albo pełnienia służby. W przypadku, o którym mowa w ust. 1, wygaśnięcie stosunku służbowego funkcjonariusza traktuje się jak zwolnienie ze służby (art. 170 ust. 3 PwKAS).

Skoro ustawodawca nakazuje traktować wygaśnięcie stosunku służbowego jak zwolnienie ze służby, a zwolnienie ze służby dokonywane jest w trybie decyzji i obwarowane gwarancjami procesowymi oraz możliwością stosowania środków zaskarżenia, to w przypadku wygaśnięcia stosunku służbowego ze względu na brak propozycji dla funkcjonariusza, o jakiej mowa w art. 165 ust. 7 PwKAS, zachodzi podstawa do wydania przez właściwy organ decyzji stwierdzającej zwolnienie funkcjonariusza ze służby wskutek wygaśnięcia stosunku służbowego (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia z dnia 22 października 2019 r. sygn. akt I OSK 2096/18, Lex nr 2735656).

Orzekanie w formie decyzji wyklucza przy tym jakąkolwiek arbitralność organu. Decyzja jest zaprzeczeniem arbitralności, wymaga uzasadnienia podjętego rozstrzygnięcia, podania zastosowanych kryteriów oceny, wskazania okoliczności faktycznych. Przesłankami wymagającymi rozważenia będą w tym przypadku przesłanki dokonywania selekcji funkcjonariuszy, określone w art. 165 ust. 7 PwKAS.

Przy stosowaniu art. 170 ust. 1 pkt. 1 PwKAS każdorazowo należy zatem uwzględniać kryteria określone w art. 165 ust. 7 tej ustawy. Kryteria te są istotne z punktu widzenia przyczyn, dla których nie przedstawiono funkcjonariuszowi propozycji określonej w ostatnio wymienionym przepisie, brak której doprowadził do wygaśnięcia dotychczasowego stosunku służbowego.

W niniejszej sprawie organy administracji wydając decyzje w toku postępowania administracyjnego wskazały, że przyczyną niezłożenia skarżącej jakiejkolwiek propozycji w kontekście art. 165 ust. 7 PwKAS był przebieg dotychczasowej służby E.K., cechujący się bardzo dużą absencją, niechęcią do wykonywania bieżących poleceń przełożonych, niską oceną przełożonych dotychczasowej służby skutkującą brakiem awansu w stopniu innego niż obligatoryjny (związanego z upływem określonego w ustawie okresu czasu), niską oceną możliwości współpracy z innymi pracownikami/funkcjonariuszami skutkującą brakiem możliwości wskazania przez koordynatora ds. związanych z utworzeniem [...] Urzędu Celno-Skarbowego w [...] miejsca wykonywania zadań. Organy administracji obu instancji wykazały, że skarżąca w latach 2011-2017 r. przebywała na długotrwałych zwolnieniach lekarskich – łącznie przez okres 1029 dni. Długotrwała nieobecność w służbie powodowała dezorganizację służby w byłej Izbie Celnej w [...] . Dlatego też decydując o złożeniu pracy bądź propozycji służby w terminie do dnia 31 maja 2017 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w [...] musiał kierować się dobrem Krajowej Administracji Skarbowej. Dla prawidłowego i terminowego wykonania zadań nałożonych na służbę celno-skarbową istotne jest bowiem efektywne wykorzystanie posiadanych zasobów kadrowych przy uwzględnieniu potrzeb oraz spełnieniu odpowiednich kryteriów i warunków, tj. przesłanek z art. 165 ust. 7 PwKAS. Z tej przyczyny, w świetle przepisu art. 165 ust. 7 ustawy o KAS skarżąca nie mogła otrzymać propozycji służby lub zatrudnienia w KAS. Konsekwencją zaś braku propozycji, w myśl art. 170 ust. 1 ustawy wprowadzającej KAS było wygaśnięcie stosunku służbowego w terminie określonym w tym przepisie, tj. z dniem 31 sierpnia 2017 r.

W tej sytuacji organ zobligowany wskazaniami Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 grudnia 2018 r., wydał decyzję w przedmiocie zwolnienia Skarżącej ze służby.

Reasumując wskazać należy, że zaskarżona decyzja Szefa Krajowej Administracji Skarbowej z dnia [...] kwietnia 2019 r. oraz utrzymana nią w mocy decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] lutego 2018 r. nr [...] odpowiadają prawu, a podniesione przez skarżącą w skardze z dnia 5 czerwca 2019 r. zarzuty nie zasługują na uwzględnienie. Skarżona decyzja zawiera wyjaśnienie przesłanek, którymi kierowano się przy podejmowaniu rozstrzygnięcia o nieprzedłożeniu skarżącej propozycji pracy bądź służby. Nadto strona nie wskazała żadnych nowych okoliczności ani dowodów, które miałyby wpływ na podjęcie rozstrzygnięcia. Decyzję w przedmiotowej sprawie podjęto w oparciu o akta osobowe strony oraz obowiązujące w tym zakresie przepisy prawa.

W zakresie niezasadności zarzutu skargi w kwestii nieważności skarżonej decyzji z uwagi na to, że decyzję tę podpisała inna osoba niż Szef Krajowej Administracji Skarbowej, Sąd wskazuje, że Szef Krajowej Administracji Skarbowej załączył do akt administracyjnych sprawy upoważnienie dla Zastępcy Dyrektora J.W. do wydania w jego imieniu zaskarżonej decyzji.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w wyroku.