Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 1800/02
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2005-03-11 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: *Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Julia Szczygielska /sprawozdawca/, Sędzia NSA Halina Kremis, Asesor WSA Alicja Palus, Protokolant Iwona Borecka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 lutego 2005r. sprawy ze skargi D. B. i R. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. G. z dnia [...]r. Nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu na działce nr [...] w J. oddala skargę


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi D. B. i R. B. jest w/w decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. G. z dnia [...]r., Nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Wójta Gminy Z. z dnia [...]r., Nr [...] odmawiającą ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie stacji paliw, motelu, parkingu do 50 miejsc postojowych, garaży i niezbędnej infrastruktury w J. w granicach działki nr [...].

W uzasadnieniu organ wskazał, że w dniu [...]r. R. B. oraz D. B. wystąpili z wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla budowy motelu ze stacją paliw na działce nr [...] w J . W uzupełnieniu wniosku określili, że zakres funkcji projektowanej inwestycji dotyczy usług turystyczno-hotelowych z możliwością parkowania pojazdów o napędzie spalinowym, tankowania paliwa i usług motoryzacyjnych, handlowych. W zagospodarowaniu terenu przewiduje się zielony pas ochronny środowiska, drogi przejazdowe, parking i garaże.

Organ pierwszej instancji decyzją z dnia [...]r. nr [...] odmówił ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla budowy stacji paliw, motelu, parkingu do 50 miejsc postojowych, garaży i niezbędnej infrastruktury na działce nr [...] w J . W uzasadnieniu decyzji stwierdził, że z obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego J. wynika, że na wnioskowanym terenie oznaczonym symbolem "U" mogą być lokalizowane usługi komercyjne i handel. Z dalszych zapisów zawartych w § 6 uchwały zatwierdzającej plan wynika, że na terenach oznaczonych symbolem "U" dopuszcza się wyłącznie utrzymanie i lokalizację obiektów mieszkalnych, usługowych i produkcji nieuciążliwych, nie wywołujących stałych lub okresowych uciążliwości dla środowiska i mieszkańców przenikających poza granice działki lokalizacji obiektu. Natomiast wyklucza się na tak oznaczonych terenach lokalizowania nowych obiektów usługowych, produkcyjnych oraz infrastruktury technicznej, zaliczanych do inwestycji szczególnie szkodliwych dla środowiska oraz zaliczonych do inwestycji mogących pogorszyć stan środowiska, wymienionych w § 3 pkt 2,3,4,5,8 ( z wyjątkiem oznaczonych lit. d, k, ł) i pkt 10 (z wyjątkiem oznaczonych lit. c, d, e, k, p i r) rozporządzenia Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 13.05.1995r. ( Dł U. Mr 52, poz. 284 ze zm.). W cytowanym rozporządzeniu stacje paliw płynnych zostały wymienione w § 3 pkt 8 lit. 1 skutkiem tego stacje paliw zaliczyć należy do inwestycji mogących pogorszyć stan środowiska.

W świetle uregulowań planu zagospodarowania przestrzennego na terenie objętym wnioskiem wykluczona jest zdaniem organu lokalizacja nowych obiektów w postaci stacji paliw a dopuszczona jest budowa motelu, parkingu, garaży i niezbędnej infrastruktury. Uznając, że motel może funkcjonować niezależnie od stacji paliw strona ma prawo złożyć odrębny wniosek o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla motelu, parkingu do 50 miejsc postojowych, garaży i niezbędnej infrastruktury.

Od decyzji tej wnieśli odwołanie R. B. i D. B., podnosząc, że organ wydał decyzję odmowną w odniesieniu do wszystkich zamierzeń inwestycyjnych (motel, parkingi, garaże) bez zbadania istnienia pomiędzy poszczególnymi częściami inwestycji funkcjonalnego powiązania. Zbadanie winno uwzględniać uzyskanie w tej materii stanowiska zainteresowanej strony, gdyż z samego faktu zamiaru budowy stacji paliw nie wynika, że nieodłącznym elementem tego zamierzenia jest budowa moteli, garaży i parkingu. Również odmowa wydania warunków zabudowy działki stacją paliw wydaje się nieuzasadniona. Organ nie zwrócił bowiem uwagi, że w sprawie nie chodzi o nową inwestycję, lecz o inwestycję, w której istnieje faktyczna kontynuacja, poprzedzona wydanymi już wcześniej decyzjami. Nie jest także jasnym zastosowany automatyzm pomiędzy oznaczeniem w planie zagospodarowania przestrzennego oznaczenia terenu symbolem U i zakazem wzniesienia tam stacji paliw. Rozporządzenie nie zakazuje bowiem budowy takich obiektów lecz wymienia warunki jakim powinny odpowiadać oceny oddziaływania inwestycji na środowisko. Plan zagospodarowania przestrzennego nie zawiera bezwzględnego zakazu budowy stacji paliw na działce nr [...] w J .

Organ pierwszej instancji przekazując odwołanie nie znalazł podstaw do zmiany decyzji w trybie art. 132 kodeksu postępowania administracyjnego. Wyjaśnił ponadto, że wnioskowana inwestycja nie jest kontynuacją wcześniejszych zamierzeń, albowiem decyzja pozwolenia na budowę z [...] roku już dawno straciła ważność, ponieważ inwestor w terminie nie przystąpił do realizacji inwestycji. Fakt ten potwierdzają zdjęcia fotograficzne wykonane wiosną [...] roku.

W świetle powyższego Samorządowe Kolegium Odwoławcze w J. G. stwierdziło, iż w myśl przepisu art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 07.07.1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999r. Nr 15, poz. 139 ze zm.) ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu następuje na wniosek zainteresowanego. Do tego wniosku organ ustalający warunki zabudowy i zagospodarowania terenu winien ustosunkować się mając na względzie ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i przepisy szczególne. O zakresie planowanej przez inwestora inwestycji, a więc i o treści wniosku może zadecydować jedynie wnioskodawca. Uprawnionym do zmiany wniosku o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu jest tylko i wyłącznie wnioskodawca. Skoro wnioskodawca w toku postępowania nie wystąpił ze zmienionym wnioskiem to organ obowiązany był rozpatrzyć go w całości.

Stosownie do przepisów art. 40 ust. 1 w/w ustawy w sprawach ustalania warunków zabudowy i zagospodarowania terenu orzeka się na podstawie ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Artykuł 43 ustawy stanowi, że nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli zamierzenie jest zgodne z przepisami prawa i ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Oznacza to, że w postępowaniu o ustalanie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu organ orzekający w sprawie nie jest uprawniony ani do badania celowości zamierzonej inwestycji, ani możliwości technicznych jego realizacji, ani też uprawnień wnioskodawcy do terenu. Jedynym kryterium decydującym o wydaniu decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu lub decyzji odmawiającej ustalenia warunków, jest ocena zamierzonej inwestycji z punktu widzenia jej zgodności z obowiązującym planem zagospodarowania przestrzennego i przepisami prawa.

Na obszarze objętym wnioskiem obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego wsi J. zatwierdzony uchwałą nr [...] Rady Gminy Z. z dnia [...]r. opublikowaną w Dzienniku Urzędowym Województwa J. nr 53, poz. 110.

Na podstawie rysunku planu zagospodarowania przestrzennego ustalono, że działka nr [...] objęta wnioskiem, położona jest w jednostce oznaczonej symbolem "U", dla którego w § 3 pkt 4 uchwały określono przeznaczenie jako tereny usług komercyjnych i handlu. Jednocześnie w § 6 pkt 3 uchwały określającym przepisy ogólne obowiązujące dla całego obszaru objętego planem wykluczono możliwość lokalizowania nowych obiektów usługowych, produkcyjnych infrastruktury technicznej, zaliczanych do inwestycji szczególnie szkodliwych środowiska w § 2 oraz zaliczonych do inwestycji mogących pogorszyć stan środowiska, wymienionych w § 3 pkt 2, 3, 4, 5 i 8 ( z wyjątkiem oznaczonych lit.d, k i ł) i pkt 10 ( z wyjątkiem oznaczonych lit. c, d, e, k, p i r) rozporządzenia Ministra Ochrony Środowiska. Zasobów Naturalnych i Leśnictwa ( Dz. U. Nr 52. poz. 284 z dnia 13 maja 1995r.).

Zgodnie z § 3 pkt 8 lit. 1 rozporządzenia Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 13.05.1995r. w sprawie określenia rodzajów inwestycji szkodliwych dla środowiska i zdrowia ludzi oraz ocen oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 52, poz. 284) stacje paliw płynnych zaliczone były do inwestycji mogących pogorszyć stan środowiska. Dla inwestycji takich zgodnie z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego wykluczono możliwość ich lokalizacji na terenach wymienionych w § 3 uchwały, a więc między innymi na obszarach oznaczonych symbolem "U".

Zdaniem organu odwoławczego zakaz lokalizacji stacji paliw na terenie objętym wnioskiem wynika wprost z ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i organ pierwszej instancji nie mógł, mając na względzie przepisy art. 46 a pkt 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, ustalić warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla takiej inwestycji. Zgodnie bowiem z cytowanym przepisem decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu sprzeczna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego byłaby nieważna.

Jednocześnie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w J. G. wyjaśnia, że z dokumentacji fotograficznej sporządzonej przez organ pierwszej instancji wynika, że na terenie objętym wnioskiem nie są prowadzone żadne prace budowlane. Skoro odwołujący się nie rozpoczęli robót budowlanych to powołane przez odwołujących się pozwolenie na budowę stacji paliw wydane przez Kierownika Urzędu Rejonowego w L. w dniu [...]r., na mocy art. 32 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 24.10.1974r. Prawo budowlane (Dz. U. Nr 38, poz. 229 ze zm.) utraciło swą ważność. Trudno zatem uznać, że w rozpatrywanym przypadku chodzi o kontynuację inwestycji, a nie o nową inwestycję.

Biorąc powyższe pod uwagę Kolegium orzekło jak wyżej.

W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego D. B. i R. B. wnieśli o uchylenie wydanych w sprawie decyzji.

Skarżący zarzucili, iż decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. G. z dnia [...]r. jest niezgodna z prawem, gdyż błędnie interpretuje zapisy planu zagospodarowania przestrzennego.

Wynika to w szczególności z pominięcia zapisu § 6 uchwały, iż na terenie oznaczonym symbolem "U" dopuszcza się wyłącznie utrzymanie i lokalizację obiektów mieszkalnych, usługowych i produkcyjnych, nie wywołujących stałych lub okresowych uciążliwości dla środowiska i mieszkańców, przenikających poza granice działki lokalizacji obiektu.

Zapis ten trzeba więc zdaniem skarżących traktować jako uzupełniający treść postanowienia o wykluczeniu nowych obiektów zaliczanych do inwestycji szczególnie szkodliwych i przyjmować, że nie jest wykluczona budowa na omawianych terenach stacji paliw, jeżeli tylko spełni ona warunki techniczne wykluczające przenikanie uciążliwości poza granice działki, tym bardziej, że działka [...] znajduje się na peryferiach wsi J. i w dużej odległości od skupisk mieszkalnych.

Nadto skarżący podkreślili, że już wcześniej otrzymali wskazanie lokalizacyjne i pozwolenie na budowę w obrębie działki [...] również stacji paliw. Z przyczyn losowych nie zdołali dokończyć budowy i po upływie ważności uzyskanych decyzji administracyjnych są zmuszeni ponownie o nie występować.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko oraz argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył, co następuje

Na wstępie podkreślić należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny kontroluje legalność zaskarżonej decyzji administracyjnej oceniając prawidłowość zastosowania przepisów i ich wykładnię, a więc zgodność z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa na tle stanu faktycznego ustalonego w chwili wydania decyzji.

Biorąc pod uwagę tak ograniczony zakres kognicji, Sąd rozpatrując niniejszą skargę uprawniony jest jedynie w tym postępowaniu do zbadania, czy zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. G. z dnia [...]r., Nr [...] odpowiada prawu, czy też to prawo narusza i w zależności od tej oceny orzec w sposób przewidziany w art.145 § 1 lub art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz.1270/.Wskazać przy tym należy, że zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz.1271 ze zm./ - sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym, co oznacza, że cyt. wyżej ustawa z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ma zastosowanie w niniejszej sprawie.

Rozpatrując stan faktyczny i prawny niniejszej sprawy Sąd stwierdził, że skarga D. B. i R. B. nie może być uwzględniona, jako że ocena przeprowadzonego postępowania oraz stanowisko organów nie dają podstaw do uchylenia tak decyzji organu odwoławczego, jak i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji.

Uchylenie bowiem decyzji administracyjnej względnie stwierdzenie jej nieważności przez Sąd następuje tylko w razie istnienia istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego mającego wpływ na wynik sprawy /art.145 & 1 w/w ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi/.

Takie zaś wady i uchybienia nie występują w niniejszej sprawie.

Materialno-prawną podstawę rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowią przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 89, poz.414 ze zm.), w brzmieniu obowiązującym na dzień wydania zaskarżonej decyzji.

I tak zgodnie z przepisem art.2 ust.1 tej ustawy ustalenie przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenu dokonywane jest w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego z zachowaniem warunków określonych w ustawach.

W myśl zaś art. 7 ustawy, miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest przepisem gminnym.

Omawiana ustawa w art. 40 ust. 1 stanowi, że ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu następuje w drodze decyzji, na podstawie ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku braku planu z zastrzeżeniem art. 13 ust. 1 ustawy, na podstawie przepisów szczególnych.

Z powyższej regulacji wynika zatem obowiązek zgodności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Zasadę tę potwierdza również art. 43 ustawy, w myśl którego nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli zamierzenie jest zgodne z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Z cyt. wyżej przepisów wynika zatem obowiązek organu stosującego prawo, czyli organu ustalającego warunki zabudowy i zagospodarowania terenu do każdorazowej oceny czy zamierzona inwestycja zgodna jest z przepisem gminnym, czyli ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Jedynie bowiem pozytywna ocena w powyższym względzie, to jest zgodność zamierzonej inwestycji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w myśl art. 43 omawianej ustawy obliguje uprawniony organ do wydania dla zamierzonej inwestycji decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu.

Podkreślić przy tym należy, że decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu jest warunkiem wstępnym, podstawowym i niezbędnym dla rozpoczęcia procesu inwestycyjnego, co znajduje potwierdzenie w przepisie art. 47 ustawy, zgodnie z którym warunki zabudowy i zagospodarowaniu terenu ustalone w decyzji wiążą organ wydający pozwolenie na budowę.

Niesporne jest w sprawie, że skarżący D. B. i R. B. wnioskiem z dnia [...]r. zwrócili się do organu pierwszej instancji o wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu działki o numerze [...] położonej w obrębie wsi J., gm.Z. dla inwestycji polegającej na budowie stacji paliw, motelu, parkingu do 50 miejsc postojowych, garaży i niezbędnej infrastruktury.

Z akt sprawy niewątpliwie również wynika, że w czasie wydawania zaskarżonych decyzji, obowiązywał miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego wsi J., przyjęty uchwałą Rady Gminy Z. Nr [...] z dnia [...]r., opublikowany w Dzienniku Urzędowym Województwa . Nr 53, poz.110.

Zgodnie z ustaleniami tegoż planu, opisany wyżej teren, wnioskowany przez skarżących pod lokalizację zamierzonej inwestycji, oznaczony jest w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego wsi J.

symbolem " U " . Teren ten zgodnie z zapisem § 3 pkt.1 ppkt.4 w/w planu, to teren usług komercyjnych i handlu.

Istotny jest przy tym zapis § 6 omawianego planu, ustalający ściśle określone warunki zagospodarowania terenów wymienionych w cyt. wyżej § 3 planu, wynikające z potrzeb ochrony środowiska. Ustalone w/w przepisem § 6 warunki obowiązują dla całego obszaru objętego planem.

Organ pierwszej instancji odmawiając skarżącym ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie stacji paliw, motelu, parkingu do 50 miejsc postojowych, garaży i niezbędnej infrastruktury w J. w granicach działki nr [...], stwierdził, iż z zapisów zawartych w § 6 wynika, że między innymi na terenach oznaczony symbolem "U" dopuszcza się wyłącznie utrzymanie i lokalizację obiektów mieszkalnych, usługowych i produkcyjnych nieuciążliwych, nie wywołujących stałych lub okresowych uciążliwości dla środowisk i mieszkańców przenikających poza granice działki lokalizacji obiektu, natomiast wyklucza się na tak oznaczonych terenach lokalizowanie nowych obiektów usługowych, produkcyjnych oraz infrastruktury technicznej, zaliczanych do inwestycji szczególnie szkodliwych dla środowiska oraz zaliczonych do inwestycji mogących pogorszyć stan środowiska, wymienionych w § 3 pkt 2, 3, 4, 5, 8 (z wyjątkiem oznaczonych lit. d, k i ł) i pkt 10 (z wyjątkiem oznaczonych lit. c, d, e, k, p i r) Rozporządzenia z dnia 13 maja 1995r. Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa (Dz.U. Nr 52 poz. 284 ze zm.).

Niewątpliwe jest w sprawie, że stacje paliw płynnych zaliczone zostały, zgodnie z § 3 pkt.8 lit.l rozporządzenia Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 13 maja 1995r. w sprawie określenia rodzajów inwestycji szczególnie szkodliwych dla środowiska i zdrowia ludzi, albo mogących pogorszyć stan środowiska oraz wymagań, jakim powinny odpowiadać oceny oddziaływania na środowisko tych inwestycji /Dz.U. Nr 52, poz.284 ze zm./ do inwestycji mogących pogorszyć stan środowiska.

W świetle powyższego, wbrew twierdzeniu skarżących, zarówno organ pierwszej instancji , jak i organ odwoławczy zasadnie przyjęły, że zamierzona inwestycja w postaci budowy stacji paliw płynnych nie jest zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi J., skoro z cyt. wyżej przepisu § 6 pkt.3 planu – jako prawa miejscowego - jednoznacznie wynika, iż na obszarze objętym wnioskiem skarżących obowiązuje zakaz lokalizowania nowych obiektów usługowych – zaliczonych do inwestycji mogących pogorszyć stan środowiska.

Wbrew zatem zarzutom skarżących, trafnie organ pierwszej instancji odmówił ustalenia dla przedmiotowej działki warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla zamierzonej przez skarżących inwestycji, powołując się w tym względzie na w/w zapisy obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi J .

Podkreślić przy tym należy, że stosownie do przepisu art.46a ust.1pkt.1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym, decyzja o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu sprzeczna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego jest nieważna.

Organy wydając w sprawie zaskarżone decyzje nie naruszyły zatem tak przepisów prawa materialnego, jak i przepisów prawa procesowego.

Wskazać także należy, że wydana odmowa nie uchybia także – wynikającym z art. 140 i n.k.c. – uprawnieniom prawa własności do działki, bowiem już w treści tego artykułu wprowadza się ograniczenie do korzystania przez właściciela z przedmiotu własności w granicach określonych przez ustawy.

Zagospodarowanie działki, między innymi pod względem budowlanym ogranicza bowiem właścicielowi ustawa o zagospodarowaniu przestrzennym i prawo budowlane, a także miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, zaś kontrole działań inwestorów pod względem zgodności z ustawą powierzono organom administracji.

W konsekwencji powyższych ustaleń, zgodzić się w pełni należy ze stanowiskiem organu odwoławczego, że dla organu wydającego decyzję w sprawie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu – wiążące są ustalenia obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Oznacza to zatem, że powoływane przez skarżących wskazanie lokalizacyjne z dnia [...]r., Nr [...], jak i decyzja Kierownika Urzędu Rejonowego w L. z dnia [...]r., Nr [...] o pozwoleniu na budowę stacji paliw, nie ma znaczenia w niniejszej sprawie, z tej to przede wszystkim przyczyny, że:

- po pierwsze akty te wydane zostały w innym stanie prawnym niż skarżone w niniejszej sprawie decyzje,

- po drugie postępowanie w niniejszej sprawie, zgodnie z art.41 ust.1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym, wszczęte zostało na wniosek skarżących,

- po trzecie przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie, było zbadanie skarżonych decyzji pod kątem ich zgodności z przepisami stanowiącymi podstawę prawną ich wydania.

W świetle powyższego stwierdzić należy, iż kontrola zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, a do czego ograniczają się kompetencje Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, jako, że Sąd nie może oprzeć kontroli o kryterium słuszności czy sprawiedliwości społecznej - nie wykazała, by tak decyzja organu pierwszej instancji, jak i decyzja organu odwoławczego wydane zostały z naruszeniem przepisów prawa o którym stanowi cyt.wyżej przepis art.145 & 1 w/w ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Z braku zatem uzasadnionych podstaw, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie mógł uwzględnić skargi D. B. i R. B. i wobec tego oddalił ją w myśl art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.