Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 1231/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-07-16 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Wstrzymano wykonanie zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący - Sędzia WSA Tomasz Zawiślak po rozpoznaniu w dniu 16 lipca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi S. P. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach o niskich wygranych bez zezwolenia postanawia: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji


UZASADNIENIE

Pismem z 20 lutego 2015 r. S. P. reprezentowany przez pełnomocnika wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...], w przedmiocie kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry.

W treści skargi jej autor zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku wskazał, że w chwili obecnej skarżący prowadzi działalność gospodarczą będącą na granicy zaspokojenia wyłącznie swoich podstawowych potrzeb życiowych. Wysokość średnich miesięcznych dochodów skarżącego wynosi ok. 1800 zł, wraz z żoną A. K. wychowują 2,5 roczne dziecko. Żona skarżącego pracuje na niepełny etat i zarabia ok. 2300 zł brutto. Jednocześnie, jak wskazał wnioskodawca, skarżący zaciągnął zobowiązanie kredytowe w [...] na zakup domu, w którym mieszka rodzina. Kredyt ma być spłacany do 2027 r., a obecna suma zadłużenia wynosi 271.000 zł. Wysokość miesięcznej raty to ok. 2.000 zł, zatem obecnie na ten cel skarżący przeznacza całość uzyskanych środków pozostałych po dokonaniu opłat za podstawowe, bieżące utrzymanie (wyżywienie, opłaty stałe). Pełnomocnik skarżącego zaznaczył, że w sytuacji braku możliwości spłaty kredytu, zostanie on wypowiedziany i natychmiast wymagalny, ponieważ skarżący nie będzie miał możliwości zapłaty raty bez uszczerbku dla utrzymania koniecznego dla siebie i swojej rodziny. A wówczas utrata domu zajmowanego przez rodzinę, byłaby niewątpliwie związana z trudnymi do odwrócenia skutkami, które raz zaistniałe spowodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Wnioskodawca przywołał na poparcie swoich argumentów orzecznictwo sądów administracyjnych i poglądy tam zawarte. Do skargi załączono zaświadczenie o kredycie z 17 lutego 2015r., zeznanie roczne PIT-36 za rok 2014 oraz zaświadczenie o dochodach żony skarżącego.

W piśmie z dnia 9 lipca 2015 r. skarżący uzupełnił przedmiotowy wniosek wskazując, iż w stosunku do niego został wydany tytuł wykonawczy, którego podstawą jest zaskarżona decyzja. Nadesłał również kserokopie dwóch postanowień - Sądu Rejonowego w P. Wydział [...] – umarzającego postępowanie karne w stosunku do jego osoby oraz postanowienia Sąd Okręgowego w P. Wydział [...] utrzymujące w mocy ww. postanowienie sądu rejonowego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Na wstępie wskazać należy, iż art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej "p.p.s.a."), przewiduje możliwość wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności na wniosek strony, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia stronie znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zgodnie z tym artykułem po przekazaniu skargi sądowi o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności orzeka ten sąd. Postanowienie w sprawie wstrzymania wykonania aktu lub czynności sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym, o czym stanowi art. 61 § 5 p.p.s.a. Orzekając o wstrzymaniu lub odmowie wstrzymania zaskarżonego aktu sąd ocenia czy w sprawie zaszły przesłanki określone w art. 61 § 3 p.p.s.a. - niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Z powyższego wynikają dwa rodzaje obowiązków. Z jednej strony wskazany przepis obciąża wnioskodawcę ciężarem uprawdopodobnienia przesłanek w nim określonych. Z drugiej zaś nakłada na Sąd obowiązek dokonania wszechstronnej i rzetelnej oceny wskazanych we wniosku okoliczności z uwzględnieniem zasad logicznego rozumowania, doświadczenia życiowego, dostępnej wiedzy oraz innych elementów, które pozwalają domniemywać, że wskazane okoliczności mieszczą się w hipotezie art. 61 § 3 p.p.s.a. (zob. postanowienie NSA z 15 grudnia 2005 r., sygn.akt I FZ 633/05, niepubl.).

Podkreślić należy także, iż instytucja wstrzymania wykonania decyzji powołana została do tymczasowej ochrony przed negatywnymi i nieodwracalnymi skutkami, jakie mogłaby dla strony wywołać taka decyzja, zanim zostanie zbadana przez sąd administracyjny pod kątem legalności. Wniesienie wniosku nie oznacza jednak automatyzmu w blokowaniu realizacji praw i obowiązków wynikających z decyzji administracyjnej. Sąd ocenia jedynie, czy podane przez stronę okoliczności w istocie wskazują na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Rozpoznając niniejszy wniosek należy przede wszystkim zwrócić uwagę, iż wymieniony w powyższym przepisie katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania danego rozstrzygnięcia jest zamknięty. Ustawodawca szczegółowo i rygorystycznie wyznaczył podstawy wstrzymania wykonania decyzji, uzależniając tę możliwość od wykazania istnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Niewykonywanie ostatecznych aktów administracyjnych jest bowiem stanem niepożądanym, zaś prawo wnoszenia skarg do sądu administracyjnego nie może zakłócać prawidłowego funkcjonowania procesu stosowania i realizowania norm prawa administracyjnego. Oznacza to zatem, iż o wstrzymaniu wykonania decyzji sąd może orzec tylko wtedy, jeżeli wykonanie tej decyzji rodzi niebezpieczeństwo spowodowania szkody (majątkowej, a także niemajątkowej), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego.

Sąd przenosząc powyższe na grunt przedmiotowej sprawy stwierdza, że argumenty i okoliczności przytoczone – w sposób jasny i przejrzysty - przez pełnomocnika strony skarżącej we wniosku dają podstawy do stwierdzenia, iż w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki wskazane w art. 61 § 3 p.p.s.a. - umożliwiające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. A okoliczności przedstawione we wniosku zostały poparte stosownymi dokumentami.

Sąd dokonując oceny zasadności wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wziął pod uwagę przede wszystkim sytuację finansową w jakiej obecnie znajduje się skarżący i jego rodzina, a także wysokość kary pieniężnej wynikającej z zaskarżonej decyzji w kwocie 24 000 zł. Należy zauważyć, iż skarżący uzyskuje dochód w wys. 1800 zł, żona skarżącego – zatrudniona na niepełny etat – otrzymuje 2300 zł brutto, a na ich utrzymaniu pozostaje małe dziecko. Wraz z żoną skarżący spłaca kredyt hipoteczny zaciągnięty na zakup domu (z miesięczną ratą ok. 2000 zł uzależnioną od kursu [...]).

Zważywszy więc na wysokość kary pieniężnej stwierdzić należy, że wykonanie zaskarżonej decyzji może narazić skarżącego i jego rodzinę na niebezpieczeństwo spowodowania poważnej szkody. Zdaniem Sądu, kwota dochodzonych zaległości jest kwotą znaczną, w zestawieniu z obecną sytuacją finansową strony.

Biorąc powyższe pod uwagę Sąd podkreśla, iż wykonanie zaskarżonej decyzji może narazić skarżącego i jego rodzinę na niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków i wyrządzić mu poważną szkodę, poprzez brak możliwości zaspokojenia bieżących potrzeb rodziny.

W związku z tym należało uznać, że w sprawie zaistniały podstawy do udzielenia skarżącej ochrony tymczasowej do czasu, gdy zaskarżona decyzja zostanie zbadana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny pod kątem zgodności z prawem.

Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 61 § 3 oraz § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.