Wyrok NSA, sygn. akt I GSK 1950/18
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2021-07-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 3 ust. 1-3
journal: Dz.U. 2017 poz 278
law: Ustawa z dnia 5 lutego 2015 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego - teskt jedn.
journal: Dz.U.UE.L 2014 nr 181 poz 48 art. 19 ust. 2
law: Rozporzadzenie Delegowane Komisji UE Nr 640/2014 z dnia 11 marca 2014 r. uzupełniające rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013  w odniesieniu do zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli oraz warunków odmowy lub wycofania płatności oraz do kar administracyjnych  mających zastosowanie do płatności bezpośrednich, wsparcia rozwoju obszarów wiejskich oraz zasady wzajemnej zgodności

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Hanna Kamińska Sędzia NSA Piotr Pietrasz Sędzia del. WSA Piotr Kraczowski (spr.) po rozpoznaniu w dniu 7 lipca 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej D. J. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 6 grudnia 2017 r. sygn. akt III SA/Lu 301/17 w sprawie ze skargi D. J. na decyzję Dyrektora Lubelskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...] w przedmiocie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z 6 grudnia 2017 r. III SA/Lu 301/17 oddalił skargę D. J. (dalej: skarżąca) na decyzję Dyrektora Lubelskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej: Dyrektor ARiMR) z [...] czerwca 2017 r. nr [...] w przedmiocie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego.

WSA orzekał w następującym stanie sprawy.

Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w [...] z siedzibą w [...] (dalej: Kierownik ARiMR) decyzją z [...] marca 2017 r. przyznał skarżącej na 2016 r.:

1. jednolitą płatność obszarową (JPO) - 3.026,43 zł;

2. płatność za zazielenienie (PZ) - 2.031,16 zł;

3. płatność redystrybucyjną (PR) - 613,40 zł

oraz odmówił przyznania płatności do powierzchni uprawy chmielu i nałożył sankcję w wysokości 8.294,86 zł.

Dyrektor ARiMR decyzją z [...]9 czerwca 2017 r. utrzymał w mocy ww. decyzję.

W uzasadnieniu decyzji wskazano, że w wyniku kontroli przeprowadzonej w gospodarstwie rolnym skarżącej, zakończonej 24 listopada 2016 r., stwierdzono nieprawidłowości: na działce rolnej A2 P_chmiel o powierzchni deklarowanej 2,88 ha - stwierdzono powierzchnię 1,32 ha oraz nieprawidłowości oznaczone kodami: DR 8 (Położenie ewidencyjne działki rolnej nie odpowiada danym we wniosku. Stwierdzono błąd oczywisty), DR 11 (Sadzonki chmielu nie są uprawiane z zachowaniem jednolitej gęstości, co najmniej 1300 sadzonek na hektar), DR 13+ (Zadeklarowana powierzchnia działki rolnej jest większa od powierzchni stwierdzonej); na działce rolnej A3 P_chmiel o powierzchni deklarowanej 1,56 ha - stwierdzono powierzchnię 0,86 ha oraz nieprawidłowości oznaczone kodami: DR 8 (Położenie ewidencyjne działki rolnej nie odpowiada danym we wniosku. Stwierdzono błąd oczywisty), DR 13+ (Zadeklarowana powierzchnia działki rolnej jest większa od powierzchni stwierdzonej). Tym samym choć powierzchnia deklarowana działek rolnych kwalifikowana do płatności do powierzchni uprawy chmielu wynosiła 4,44 ha (działka rolna A2 - 2,88 ha, A3 - 1,56 ha), to stwierdzona w toku prowadzonego postępowania powierzchnia wynosiła jedynie 0,86 ha. Stwierdzona powierzchnia została ustalona w oparciu o przeprowadzoną kontrolę na miejscu metodą FOTO z 26 sierpnia 2016 r.

Wyliczona procentowa różnica między powierzchnią działek rolnych zadeklarowanych we wniosku do płatności do powierzchni uprawy chmielu, a powierzchnią stwierdzoną wynosiła 100%. Zgodnie z art. 19 ust. 2 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) nr 640/2014 z dnia 11 marca 2014 r. uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 w odniesieniu do zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli oraz warunków odmowy lub wycofania płatności oraz do kar administracyjnych mających zastosowanie do płatności bezpośrednich, wsparcia rozwoju obszarów wiejskich oraz zasady wzajemnej zgodności (Dz. U. UE L z dnia 20 czerwca 2014 r., Nr 181, str. 48 ze zm.; dalej: rozporządzenie 640/2014), jeżeli różnica między powierzchnią zadeklarowaną do płatności do upraw owoców miękkich a powierzchnią stwierdzoną przekracza 50% płatność zostaje odmówiona, a na rolnika nakłada się karę administracyjną w wysokości przypadającej na różnicę między powierzchnią zadeklarowaną we wniosku, a powierzchnią stwierdzoną.

WSA zaskarżonym wyrokiem oddalił skargę na decyzję Dyrektora ARiMR.

W motywach wyroku wskazano, że w sprawie zastosowanie mają przepisy ustawy z dnia 5 lutego 2015 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. z 2017 r. poz. 278 ze zm.; dalej: ustawa o płatnościach), która nakłada na organy jedynie obowiązek rozpatrzenia całego materiału dowodowego w sposób wyczerpujący (art. 3 ust. 2 pkt 2). Natomiast to strony oraz inne osoby uczestniczące w postępowaniu są obowiązane przedstawiać dowody oraz dawać wyjaśnienia co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek; ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne (art. 3 ust. 3).

WSA uznał, że w sprawie organy nie naruszyły wskazanych reguł postępowania. Wniosek skarżącej poddany został kontroli administracyjnej w oparciu o bazę referencyjną systemu LPIS (Systemu Identyfikacji Działek Rolnych) oraz kontrolę na miejscu w gospodarstwie rolnym przeprowadzoną 26 sierpnia 2016 r. Wyniki kontroli zostały przedstawione w raporcie z czynności kontrolnych z zakresie kwalifikowalności powierzchni nr [...], do którego to dokumentu urzędowego skarżąca nie zgłosiła zastrzeżeń. Decyzja w części przyznania skarżącej JPO, PZ i PR nie była kwestionowana. Skarżąca zakwestionowała jedynie odmowę przyznania płatności do powierzchni upraw chmielu i nałożenie sankcji w wysokości 8.294,86 zł.

Analiza decyzji organów wskazuje, że przyczyną odmowy przyznania płatności była przekraczająca 50% różnica między powierzchnią zadeklarowaną do płatności do upraw owoców miękkich a powierzchnią stwierdzoną.

WSA wskazał, że płatność związana do powierzchni uprawy chmielu jest przyznawana rolnikowi do powierzchni tej uprawy prowadzonej w rejonie określonym w przepisach wydanych na podstawie art. 34 ust. 1 i 2 (art. 15 ust. 7 ustawy o płatnościach). Składając wniosek rolnik wskazuje powierzchnię, w stosunku do której ubiega się o przyznanie płatności na dany rok w ramach poszczególnych płatności. Powierzchnia ta jest następnie weryfikowana przez organy ARiMR i dopiero tak ustalony obszar użytkowany rolniczo oraz sposób jego zagospodarowania stanowi podstawę przyznania płatności. Narzędziem służącym weryfikacji podanych przez stronę w treści wniosku informacji są kontrole administracyjne i kontrole na miejscu. W taki też sposób, w oparciu o wyniki kontroli administracyjnej z wykorzystaniem systemu informacji geograficznej oraz wyniki kontroli na miejscu, organy zweryfikowały powierzchnię działek rolnych zadeklarowaną przez rolnika.

Powierzchnia działek rolnych zadeklarowana we wniosku o przyznanie płatności na 2016 r. do płatności związanej do powierzchni uprawy chmielu wynosiła 4,44 ha: działka rolna A2 - 2,88 ha, działka rolna A3 - 1,56 ha.

W trakcie kontroli na miejscu na ww. działkach stwierdzono jednak nieprawidłowości powodujące, że zakwalifikować jako powierzchnię uprawy chmielu można było nie 4,44 ha, a 0,86 ha, co oznacza, iż powierzchnia zadeklarowana przekraczała o ponad 50% powierzchnię stwierdzoną. W związku z tym uzasadnione było zastosowanie art. 19 ust. 2 rozporządzenia 640/2014 i nałożenie kary w wysokości 8.294,86 zł (4,4 ha – 0,86 ha = 3,58 ha; 3,58 ha • 2.317 zł/ha = 8.294,86 zł).

WSA nie stwierdził podstaw do zakwestionowania ustaleń przedstawionych w raporcie z czynności kontrolnych przeprowadzonych w terenie. Jednocześnie WSA za chybiony uznał zarzut pominięcia dokumentu w postaci "Porozumienia w sprawie przekazania sadzonek chmielu". Z dokumentu tego wynika, że skarżąca otrzymała 3.400 sztuk sadzonek chmielu odmiany "lubelski" od [...]. Dokument ten nie potwierdza jednak okoliczności obsadzenia działek rolnych otrzymanymi sadzonkami, co więcej nie potwierdza, że zachowano jednolitą gęstość obsadzenia.

WSA stwierdził także, że prawidłowości przeprowadzonej kontroli nie może podważać przedłożony przez skarżącą dokument w postaci mapy do celów prawnych sporządzonej 4 sierpnia 2017 r. przez geodetę W. M. Z dokumentu tego nie wynika w żaden sposób stan gęstości obsadzenia plantacji sadzonkami chmielu, a co istotniejsze mapa ta dotyczy stanu gruntów istniejącego w 2017 r., w sytuacji, gdy dla potrzeb przyznania przedmiotowych płatności w sprawie istotny był stan upraw chmielu istniejący w 2016 r.

Skargę kasacyjną od wyroku złożyła skarżąca skarżąc go w całości. Wniosła o jego uchylenie i przekazanie sprawy WSA do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Zaskarżonemu wyrokowi – na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej: ppsa) naruszenie:

I. przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 1 i art. 3 § 1 w zw. z art. 151 ppsa w zw. z art. 77 § 1, art. 80 i art. 7 kpa polegające na zebraniu, rozpatrzeniu oraz dokonaniu przez organ oceny materiału dowodowego w sposób niewszechstronny, nierozważeniu wszystkich przepisów prawa, które mają zastosowanie w ustalonymi stanie faktycznym oraz niezbadanie i nieuwzględnienie wszystkich okoliczności faktycznych niniejszej sprawy, w szczególności poprzez oparcie swego rozstrzygnięcia na raporcie sporządzonym w trakcie kontroli wadliwie, co w konsekwencji doprowadziło do oddalenia skargi na wydaną w sprawie decyzję administracyjną, która winna zostać uchylona;

II. przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 1 i art. 3 § 1 w zw. z art. 151 ppsa w zw. z art. 80 oraz art. 7 kpa poprzez uznanie, że ustalenia raportu są prawidłowe zarówno w zakresie ustaleń, co do powierzchni działek zajętych pod uprawę chmielu jak i ustalenia, że nie spełniony został wymóg ilości sadzonek na i ha, podczas gdy z ustaleń raportu nie można takiego wniosku wyprowadzić, zaś podczas kontroli na miejscu nikt z osób kontrolujących gospodarstwo nie liczył sadzonek, dodatkowo na plantacji były sadzonki 1-roczne, a tym samym słabo widoczne dla kontrolujących, którzy wykonali zdjęcia jedynie z poziomu wysokości człowieka;

III. przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 1 i art. 3 § 1 w zw. z art. 151 ppsa w zw. z art. 77 § 1, art. 80 i art. 7 kpa, poprzez uznanie, iż w sprawie skarżąca nie przedstawiła żadnych dowodów, które mogłyby podważyć prawidłowość ustaleń dokonanych przez organy w toku kontroli administracyjnej, w sytuacji gdy skarżąca przedstawiła dowód z mapy plantacji uprawy chmielu sporządzonej przez geodetę mgr inż. W. M. Z przedłożonej mapy wynika, że powierzchnia upraw plantacji chmielu wynosi 3,9028 ha, zaś powierzchnia obszarów technicznych 0,6027 ha. Dodatkowo, skarżąca przedstawiła dokument w postaci "Porozumienia w sprawie przekazania sadzonek chmielu", z którego to dokumentu wynika, że 11 czerwca 2015 r. zakupiła 3400 sadzonek chmielu odmiany "lubelski", który świadczy o zakupie, jak i posadzeniu chmielu, którego zasadzenia w chwili kontroli były niskie i nieuchwytne;

IV. przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, art. 1 i art. 3 § 1 w zw. z art. 151 ppsa w zw. z art. 6, art. 7 i art. 8 kpa, poprzez uznanie, iż przeprowadzenie kontroli 26 sierpnia 2016 r. w postaci wizytacji terenowej potwierdza, że deklarowana uprawa chmielu mniejsza jest od rzeczywistej, w sytuacji gdy kontrolujący nie sprawdzali powierzchni sadzonek chmielu, ani też nie obliczyli ilości nasadzeń - podczas kontroli obecnych było tylko dwóch kontrolujących, zaś cała plantacja ma powierzchnię 4,44 ha;

V. prawa materialnego, tj. art. 19 ust. 2 rozporządzenia 640/2014 poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie, co było wynikiem ustalenia, że różnica między powierzchnią zadeklarowaną do płatności a powierzchnią stwierdzoną przekracza 50%, dlatego też na skarżącą nałożono karę administracyjną w wysokości przypadającej na różnicę między powierzchnią zadeklarowaną we wniosku, a powierzchnią stwierdzoną, podczas gdy z materiału dowodowego akt sprawy wynika, iż powierzchnia sadzonek chmielu była taka jak powierzchnia zadeklarowana.

Organ nie złożył odpowiedzi na skargę kasacyjną.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w składzie trzyosobowym, na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 1842) oraz stosownego zarządzenia Przewodniczącej Wydziału I Izby Gospodarczej NSA z 31 maja 2021 r.

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Zgodnie z art. 183 § 1 ppsa Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Skład orzekający nie znalazł podstaw do stwierdzenia nieważności postępowania, w którym wydano zaskarżony wyrok.

Spór w sprawie dotyczy tego, czy WSA słusznie zaakceptował jako prawidłowe, działanie organów, które wydając decyzję o odmowie przyznania płatności do powierzchni upraw chmielu i nałożeniu sankcji, oparły swe rozstrzygnięcie o dane z systemu informacji geograficznej oraz wyniki kontroli przeprowadzonej na miejscu. Skarżąca podważa bowiem rozstrzygnięcie WSA wobec nieprawidłowego, jej zdaniem, działania organów opierających się, przy wydawaniu decyzji, na danych znajdujących się w Systemie Identyfikacji Działek Rolnych i zawartych w Raporcie z kontroli dokonanej na miejscu 26 sierpnia 2016 r. Skarżąca podważa również możliwość przeliczenia przez kontrolujących ilości sadzonek na tak dużej powierzchni, w tak krótkim czasie. Wybrana metoda FOTO, zdaniem skarżącej, nie jest w stanie uchwycić niższych sadzonek, które są zakryte przez sadzonki wyższe, posadzone wcześniej. Jednocześnie skarżąca zarzuca nieprawidłowe uznanie, że nie przedstawiła kontrdokumentów w postaci mapy plantacji uprawy chmielu sporządzonej przez geodetę mgr inż. W. M. i "Porozumienia w sprawie przekazania sadzonek chmielu".

W tym zakresie skarżąca podniosła szereg zarzutów przepisów postępowania, które jej zdaniem, miały istotny wpływ na wynik sprawy, mianowicie art. 1 i art. 3 § 1 w zw. z art. 151 ppsa w zw. z art. 77 § 1, art. 80 i art. 6, art. 7 i art. 8 kpa (pkt I, II, III i IV petitum skargi kasacyjnej).

Przed przystąpieniem do ich oceny, wskazać należy, że stanowią one niemalże powtórzenie zarzutów skargi wniesionej do WSA. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku WSA prawidłowo wyjaśnił, że w postępowaniu w sprawie płatności bezpośrednich zastosowanie znajdują przepisy ustawy o płatnościach, regulujące częściowo odmiennie niż Kodeks postępowania administracyjnego zasady prowadzenia postępowania w sprawie płatności i kwestie dowodowe.

Zgodnie bowiem z art. 3 ust. 1 ustawy o płatnościach – z zastrzeżeniem zasad i warunków określonych w przepisach Unii Europejskiej, o których mowa w art. 1 pkt 1, do postępowań w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, chyba że przepisy ustawy stanowią inaczej. Według art. 3 ust. 2 ustawy o płatnościach – w postępowaniach o których mowa w ust. 1 organ administracji publicznej: 1) stoi na straży praworządności; 2) jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy; 3) udziela stronom, na ich żądanie, niezbędnych pouczeń, co do okoliczności faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania; 4) zapewnia stronom, na ich żądanie, czynny udział w każdym stadium postępowania i na ich żądanie, przed wydaniem decyzji, umożliwia im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań; przepisu art. 81 Kodeksu postępowania administracyjnego nie stosuje się. Stosowanie do art. 3 ust. 3 ustawy o płatnościach – strony oraz inne osoby uczestniczące w postępowaniach, o których mowa w ust. 1, są obowiązane przedstawiać dowody oraz dawać wyjaśnienia co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek; ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne.

Z treści powołanego przepisu zasadnie wywodzi się w orzecznictwie, że regulacja ta – odmiennie od treści art. 7 i art. 77 § 1 kpa – zasadniczo ogranicza obowiązek działania organów z urzędu. Tak więc sytuacja procesowa stron w postępowaniach dotyczących przyznania płatności bezpośrednich w zakresie dowodzenia zasadności składanych wniosków została w sposób istotny zmodyfikowana. Odstąpiono bowiem od modelu przyjętego w Kodeksie postępowania administracyjnego, według którego obowiązek przeprowadzenia całego postępowania co do wszystkich istotnych okoliczności spoczywa na organie (por. np. wyroki NSA z 28 października 2015 r. II GSK 1884/14 i z 26 października 2017 r. II GSK 195/16; dostępne na: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Oznacza to, że obowiązek udowodnienia spełniania warunków do przyznania płatności spoczywa na stronie występującej o ich przyznanie.

Nie można więc zarzutem naruszenia art. 1, art. 3 § 1 w zw. z art. 151 ppsa w zw. z art. 7 i art. 77 § 1 kpa, przy równoczesnym braku sformułowania naruszenia art. 3 ust. 1 ustawy o płatnościach, skutecznie kwestionować prawidłowości zgromadzenia przez organ materiału dowodowego i oceny na podstawie całokształtu materiału dowodowego, w zakresie spełniania warunków przyznania płatności bezpośrednich.

Naczelny Sąd Administracyjny nie zgadza się z argumentacją, że ocena WSA została dokonana nieprawidłowo. W zaskarżonym wyroku WSA odniósł się bowiem w sposób szczegółowy do wszystkich okoliczności sprawy. Dokładnie opisał dowody, na podstawie których orzekały organy, wraz z ich podstawą prawną, oraz wskazaniem z jakiego powodu te, a nie inne (przedłożone przez skarżącą) miały kluczowe znaczenie dla sprawy. Odniósł się przy tym do dowodów podniesionych przez stronę oraz wytłumaczył dlaczego nie mogły one stanowić skutecznych kontrdowodów.

Jak wynika z uzasadnienia WSA głównym powodem, dla którego "Porozumienie w sprawie przekazania sadzonek chmielu" nie może skutecznie podważyć dowodów przyjętych w sprawie jest fakt, iż dokument ten potwierdza jedynie nabycie sadzonek, nie stanowi zaś potwierdzenia, że sadzonki te faktycznie zostały prawidłowo zasadzone na zgłoszonym obszarze. Powyższe potwierdza przeprowadzona kontrolna na miejscu w gospodarstwie skarżącej z 2016 r., udokumentowana raportem z kontroli, do którego skarżącą nie zgłosiła zastrzeżeń, a który stał się podstawą wydania decyzji w sprawie.

WSA zasadnie wskazał również, że prawidłowości przeprowadzonej kontroli nie może także podważać przedłożony przez skarżącą dokument w postaci mapy do celów prawnych sporządzonej 4 sierpnia 2017 r. przez geodetę W.M. Z dokumentu tego nie wynika bowiem stan gęstości obsadzenia plantacji sadzonkami chmielu. Ponadto – jak prawidłowo zauważył WSA – mapa ta dotyczy stanu gruntów istniejącego w 2017 r., w sytuacji, gdy dla potrzeb przyznania przedmiotowych płatności istotny był stan upraw chmielu istniejący w 2016 r.

W efekcie WSA prawidłowo zaakceptował ustalony przez organy stan faktyczny sprawy, z którego wynika, że wniosek skarżącej dotyczący płatności do powierzchni upraw chmielu został przedeklarowany o ponad 50% powierzchni.

W związku z tym, Naczelny Sąd Administracyjny za nieusprawiedliwione uznał zarzuty skarżącej kasacyjnie dotyczące naruszenia przepisów postępowania.

Oznacza to, że zaskarżony wyrok WSA poddawał się kontroli w zakresie zarzutu materialnego sformułowanego w pkt V petitum skargi kasacyjnej, a stan faktyczny sprawy służący do jego oceny nie został skutecznie podważony.

W ramach zarzutu naruszenia prawa materialnego podniesiono naruszenie art. 19 ust. 2 rozporządzenia 640/2014, poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie w wyniku ustalenia, że różnica między powierzchnią zadeklarowaną do płatności, a powierzchnią stwierdzoną przekracza 50%.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że nie można uznać za trafny zarzut niewłaściwego zastosowania ww. przepisu prawa. Błędne bowiem zastosowanie przepisów prawa materialnego zasadniczo pozostaje w ścisłym związku z ustaleniami stanu faktycznego sprawy. W rozpoznawanej sprawie zarzuty naruszenia przepisów postępowania, którymi kwestionowano przyjęty przez WSA stan faktyczny sprawy zostały uznane za bezzasadne. Powyższe oznacza, że skarżącej kasacyjnie nie udało się skutecznie zakwestionować przyjętych przez WSA ustaleń, iż nieprawidłowo zadeklarowała ona powierzchnię działek rolnych zgłoszonych do płatności do powierzchni uprawy chmielu jako 4,4, ha, podczas gdy powierzchnia stwierdzona to 0,86 ha. Powierzchnia zadeklarowana przekraczała o ponad 50% powierzchnię stwierdzoną. W związku z tym uzasadnione było zastosowanie przepisu art. 19 ust. 2 rozporządzenia 640/2014.

Zgodnie z art. 19 ust. 2 rozporządzenia 640/2014 – jeśli różnica między obszarem zgłoszonym do celów jakichkolwiek systemów pomocy obszarowej lub środków wsparcia obszarowego a obszarem zatwierdzonym zgodnie z art. 18 przekracza 50%, w odniesieniu do danej grupy upraw nie przyznaje się żadnej pomocy obszarowej ani wsparcia obszarowego. Ponadto beneficjent podlega dodatkowej karze równej kwocie pomocy lub wsparcia odpowiadającej różnicy między obszarem zgłoszonym a obszarem zatwierdzonym zgodnie z art. 18.

Różnica pomiędzy między obszarem zgłoszonym a obszarem zatwierdzonym wyniosła 3,58 ha (4,4 ha - 0,86 ha = 3,58 ha), co przy obowiązującej w 2016 r. stawce płatności do powierzchni upraw chmielu w wysokości 2.317 zł/ha dało kwotę kary w wysokości 8.294,86 zł (3,58 ha • 2.317 zł/ha = 8.294,86 zł).

Zatem zarzut niewłaściwego zastosowania przez WSA przepisów wskazanych w punkcie V petitum skargi kasacyjnej także okazał się bezzasadny.

Mając na względzie powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ppsa orzekł o oddaleniu skargi kasacyjnej.