Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 664/21
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2021-09-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6030 Dopuszczenie pojazdu do ruchu
Hasła tematyczne: Drogi publiczne
Skarżony organ: Prezydent Miasta
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 74a, art. 77 ust. 2, 3a i 4
journal: Dz.U. 2020 poz 110
law: Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym - t.j.
article: art. 140, art. 155 par. 1 i 2, art. 195, art. 589
journal: Dz.U. 2020 poz 1740
law: Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny - t.j.
article: art. 31 par. 1
journal: Dz.U. 2020 poz 1359
law: Ustawa z dnia 25 lutego 1964 r. Kodeks rodzinny i opiekuńczy (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 1359).

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Rysz Sędzia NSA Andrzej Skoczylas Sędzia NSA Mirosław Trzecki (spr.) po rozpoznaniu w dniu 23 września 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej S.M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 grudnia 2020 r. sygn. akt VII SA/Wa 1045/20 w sprawie ze skargi S.M. na czynność Prezydenta m.st. Warszawy z dnia [...] lutego 2020 r. nr [...] w przedmiocie wydania wtórnika dowodu rejestracyjnego oraz karty pojazdu oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z 4 grudnia 2020 r., sygn. akt VII SA/Wa 1045/20, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę S.M. na czynność Prezydenta m.st. Warszawy z [...] lutego 2020 r. w przedmiocie odmowy wydania wtórnika dowodu rejestracyjnego i karty pojazdu.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył S.M. (dalej "skarżący"), wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Warszawie albo o jego uchylenie w całości i rozpoznanie skargi zgodnie z zawartymi w niej wnioskami w razie uznania, że istota sprawy została dostatecznie wyjaśniona, a także o zasądzenie kosztów postępowania. Skarżący zrzekł się rozprawy. Zarzucił naruszenie:

I. prawa materialnego:

a) w art. 74a ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2020 r., poz. 110; dalej "p.r.d.") w zw. z art. 140, art. 155 § 1 i 2, art. 195 i art. 589 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (Dz. U. z 2020 r. poz. 1740 ze zm.; dalej "k.c.") oraz z art. 31 § 1 ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. – Kodeks rodzinny i opiekuńczy (Dz. U. z 2020 r. poz. 1359; dalej "k.r.o.") przez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że organ zasadnie odmówił skarżącemu wydania wtórnika dowodu rejestracyjnego, gdyż jedynym właścicielem przedmiotowego pojazdu była nieżyjąca żona skarżącego M.M., natomiast skarżący w oparciu o przedstawione dokumenty nie wykazał w sposób niebudzący wątpliwości swojego prawa własności w sytuacji, gdy przedmiotowy pojazd został skutecznie nabyty przez skarżącego i jego żonę do ich majątku wspólnego, a zatem skarżący od początku legitymuje się tytułem prawnym do pojazdu jako jego współwłaściciel i jest uprawniony do otrzymania wtórnika dowodu rejestracyjnego,

b) w art. 77 ust. 2, ust. 3a i ust. 4 p.r.d. w zw. z § 7 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 20 października 2003 r. w sprawie warunków i trybu wydawania kart pojazdów, wzoru karty pojazdu oraz jej opisu (Dz. U. z 2014 r., poz. 451; dalej "rozporządzenie") oraz i z art. 140, art. 155 § 1 i 2, art. 195 i art. 589 k.c. oraz z art. 31 § 1 k.r.o. przez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że organ zasadnie odmówił skarżącemu wydania wtórnika karty pojazdu, gdyż jedynym właścicielem przedmiotowego pojazdu była nieżyjąca żona skarżącego M.M., natomiast skarżący w oparciu o przedstawione dokumenty nie wykazał w sposób niebudzący wątpliwości swojego prawa własności w sytuacji, gdy przedmiotowy pojazd został skutecznie nabyty przez skarżącego i jego żonę do ich majątku wspólnego, a zatem skarżący od początku legitymuje się tytułem prawnym do pojazdu jako jego współwłaściciel i jest uprawniony do otrzymania wtórnika karty pojazdu.

II. przepisów postępowania, uchybienie którym mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy w art. 3 § 2 pkt 4 w zw. z art. 146 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; dalej "p.p.s.a.") w zw. z art. 7, art. 77 § 1 i art. 76 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r., poz. 256 ze zm.; dalej "k.p.a.") przejawiające się w tym, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działalności administracji publicznej nie stwierdził bezskuteczności zaskarżonej czynności organu i nie uznał obowiązku organu wydania skarżącemu wtórników dowodu rejestracyjnego oraz karty przedmiotowego pojazdu, a to wskutek błędnego uznania, iż organ nie pominął dokumentów przedłożonych przez skarżącego, zaś w świetle materiału dowodowego nie było potrzeby przeprowadzania dowodu przeciwko będącej w obrocie prawnym decyzji o rejestracji pojazdu, mimo że wskutek błędnej oceny przez organ dokumentów potwierdzających własność pojazdu decyzja ta nie odpowiadała rzeczywistemu stanowi prawnemu pojazdu, a zatem konieczne i celowe było przeprowadzenie dowodu przeciwko tej decyzji.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, w składzie trzech sędziów. Wnosząc skargę kasacyjną, skarżący zażądał rozpoznania tego środka odwoławczego na posiedzeniu niejawnym, a strona przeciwna w terminie czternastu dni od dnia doręczenia skargi kasacyjnej nie zażądała przeprowadzenia rozprawy (art. 182 § 2 i 3 p.p.s.a).

Wyjaśnić na wstępie należy również, że według art. 193 zdanie drugie p.p.s.a. w brzmieniu nadanym na podstawie art. 1 pkt 56 ustawy z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. poz. 658; dalej "nowela"), a obowiązującym od 15 sierpnia 2015 r., uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. W ten sposób wyraźnie został określony zakres, w jakim Naczelny Sąd Administracyjny uzasadnia z urzędu wydany wyrok, w przypadku gdy oddala skargę kasacyjną. Regulacja ta, jako mająca charakter szczególny, wyłącza zatem przy tego rodzaju rozstrzygnięciach odpowiednie stosowanie do postępowania przed tym Sądem wymogów dotyczących elementów uzasadnienia wyroku, przewidzianych w art. 141 § 4 w związku z art. 193 zdanie pierwsze p.p.s.a. (por. wyroki NSA: z 25 listopada 2016 r., sygn. akt I FSK 1376/16, z 17 stycznia 2017 r., sygn. akt. I GSK 1294/16, z 8 lutego 2017 r., sygn. akt I GSK 1371/16, z 5 kwietnia 2017 r., sygn. akt I GSK 91/17; z 27 czerwca 2017 r., sygn. akt II GSK 1869/17; powołane w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia dostępne są na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl, chyba że inaczej podano). Omawiany przepis ogranicza wymogi, jakie musi spełniać uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną, wyłącznie do, niemającej swojego odpowiednika w art. 141 § 4 p.p.s.a., oceny zarzutów skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny uzyskał fakultatywne uprawnienie do przedstawienia, zależnie od własnej oceny, wyłącznie motywów zawężonych do aspektów prawnych świadczących o braku usprawiedliwionych podstaw skargi kasacyjnej albo o zgodnym z prawem wyrokowaniu przez sąd I instancji mimo nieprawidłowego uzasadnienia.

Z uwagi na powyższą regulację prawną Naczelny Sąd Administracyjny zauważył, że w niniejszej sprawie postępowanie sądowoadministracyjne zostało wszczęte po 15 sierpnia 2015 r., a skarga kasacyjna została uznana za niezasadną. Wobec tego do uzasadnienia niniejszego wyroku Sądu kasacyjnego znajduje zastosowanie art. 193 zd. 2 p.p.s.a.

Wskazać w tym miejscu należy, że S.M. złożył do Prezydenta m.st. Warszawy wniosek o wydanie wtórnika dowodu rejestracyjnego oraz wtórnika karty pojazdu dla pojazdu Volvo XC 60 nr rej. [...], VIN [...], z uwagi na kradzież tych dokumentów. Do wniosku załączył umowę – zamówienie nr [...] z [...] sierpnia 2010 r.; fakturę VAT zaliczkową nr [...] z [...] września 2010 r.; korektę nr [...] z [...] grudnia 2010 r. faktury VAT zaliczkowej nr [...] z [...] września 2010 r.; 2 potwierdzenia wpłaty: na sumę 126.497,00 zł z [...] grudnia 2010 r. oraz na sumę 25.000,00 zł z [...] grudnia 2010 r.; oświadczenie z [...] stycznia 2020 r., że: skarżący jest współwłaścicielem pojazdu, toczy się postępowanie o stwierdzenie nabycia spadku po drugim współwłaścicielu pojazdu (żonie skarżącego) oraz że dowód rejestracyjny oraz karta pojazdu zostały skradzione, z mieszkania skarżącego, o czym powiadomił on Komisariat Policji [...], w którym wszczęto dochodzenie pod nr [...]; akt zgonu drugiego współwłaściciela pojazdu – żony skarżącego M.M.; zaświadczenie o badaniu technicznym pojazdu z [...] grudnia 2019 r. przeprowadzonym w Okręgowej Stacji Kontroli Pojazdów w [...].

Pismem z [...] lutego 2020 r. Prezydent m.st. Warszawy odmówił wydania wtórnika dowodu rejestracyjnego i karty pojazdu.

Organ wyjaśnił, że z § 13 ust. 1-4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia 11 grudnia 2017 r. w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów oraz wymagań dla tablic rejestracyjnych (Dz. U. poz. 2355 ze zm.; dalej "rozporządzenie z 11 grudnia 2017 r.") oraz z § 7 rozporządzenia Ministra infrastruktury z dnia 20 października 2003 r. w sprawie warunków i trybu wydawania kart pojazdów, wzoru karty pojazdu oraz jej opisu (załącznik do obwieszczenia Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia 5 lutego 2014 r. poz. 451; dalej rozporządzenie z 20 października 2003 r.") wynika, że wydanie wtórnika dowodu rejestracyjnego oraz karty pojazdu może nastąpić wyłącznie na wniosek właściciela pojazdu, jeżeli pojazd ten jest na jego rzecz zarejestrowany.

WSA w Warszawie oddalił skargę na powyższą czynność, ponieważ nie naruszała ona prawa, mimo częściowo błędnego uzasadnienia.

Wskazał, że organ, odmawiając skarżącemu wydania wtórnika dowodu rejestracyjnego oraz karty pojazdu, błędnie wskazał, że oba te dokumenty mogą być wydane na wniosek właściciela pojazdu, jeżeli pojazd ten jest na jego rzecz zarejestrowany. Wymóg uprzedniego zarejestrowania pojazdu przewiduje bowiem jedynie § 7 ust. 1 rozporządzenia z 20 października 2003 r. Uprzednie uzyskanie dowodu rejestracyjnego jest koniecznym warunkiem uzyskania karty pojazdu i rzeczywiście w tym wypadku wymóg ten spełniony jest jedynie wobec właściciela pojazdu, na którego pojazd jest zarejestrowany. Takiego wymogu nie przewiduje natomiast tryb uzyskiwania dowodu rejestracyjnego.

W ocenie Sądu, z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie wynika w sposób niebudzący wątpliwości, że jedynym właścicielem przedmiotowego pojazdu była nieżyjąca żona skarżącego – M.M., natomiast skarżący w oparciu o przedstawione dokumenty nie wykazał swojego prawa własności. Wątpliwości, czy skarżący jest właścicielem przedmiotowego pojazdu, wynikają z następujących okoliczności: wniosek o rejestrację przedmiotowego pojazdu złożyła [...] grudnia 2010 r. tylko M.M., jedynie upoważniając skarżącego do czynności związanych z rejestracją pojazdu; podstawowym dowodem własności pojazdu była faktura [...] z [...] grudnia 2010 r., w której jako jedyny właściciel pojazdu figuruje M.M.; pozwolenie czasowe również wydane zostało wyłącznie na M.M.; skarżący nie figuruje także jako współwłaściciel w karcie informacyjnej pojazdu.

Sąd uznał, że z umowy – zamówienia nr [...] z [...] sierpnia 2010 r. nie wynikają żadne uprawnienia właścicielskie skarżącego. Również pozostałe złożone przez skarżącego dokumenty (faktura, jej korekta, wydruki potwierdzające przelewy) nie potwierdzają tego, że skarżący jest właścicielem spornego samochodu. W ocenie Sądu, największe zastrzeżenia budzi samo oświadczenie skarżącego z [...] stycznia 2020 r. Wbrew bowiem temu, co przedstawiono w skardze, z oświadczenia nie wynika, że "toczy się postępowanie o stwierdzenie nabycia spadku po drugim współwłaścicielu pojazdu (żonie skarżącego)", lecz że "w Sądzie Rejonowym dla [...] pod sygn. akt [...], toczy się postępowanie o ustalenie kręgu spadkobierców po drugim współwłaścicielu". Wynika z tego zatem, że nie jest przesądzone, że jedynym spadkobiercą, a zarazem właścicielem pojazdu, będzie skarżący. Treść powyższego oświadczenia skarżącego przemawiała za stwierdzeniem, że organ słusznie odmówił dokonania kwestionowanej czynności, bowiem byłaby ona przedwczesna. Konieczne jest bowiem najpierw zakończenie postępowania spadkowego, które definitywnie przesądzi czy skarżący będzie właścicielem lub współwłaścicielem przedmiotowego pojazdu.

Ponadto, Sąd wskazał, że Komisariat Policji [...] pod numerem [...] prowadzi postępowanie o czyn z art. 270 § 1 k.k. (podrobienie lub przerobienie dokumentu w celu użycia za autentyczny, lub używanie takiego dokumentu jako autentycznego ). Postępowanie to nie dotyczy zatem kradzieży z mieszkania. Niewątpliwie wskazane byłoby wyjaśnienie wszystkich wątpliwości w tym zakresie.

Wobec tego Sąd uznał, że czynność organu była uprawniona, bowiem skarżący nie wykazał prawa własności pojazdu jako warunku niezbędnego do wydania wnioskowanych dokumentów.

Zdaniem WSA, nieuzasadniony był również zarzut naruszenia art. 7, art. 77 § 1 i art. 76 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r., poz. 256 ze zm.; dalej "k.p.a."), organ bowiem nie pominął dokumentów przedłożonych przez skarżącego, zaś w świetle materiału dowodowego, nie było potrzeby przeprowadzania dowodu przeciwko będącej w obrocie prawnym decyzji o rejestracji pojazdu.

Ze stanowiskiem tym nie zgodził się skarżący, powołując zarówno zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego, jak również postępowania.

Z uwagi na związanie granicami skargi kasacyjnej art. 183 § 1 p.p.s.a.), wskazać należy, że autor skargi kasacyjnej może oprzeć zarzuty kasacyjne na naruszeniu prawa materialnego albo przepisów postępowania.

Naruszenie prawa materialnego (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.) może przejawiać się w dwóch postaciach: jako błędna wykładnia albo jako niewłaściwe zastosowanie określonego przepisu prawa. Podnosząc zarzut naruszenia prawa materialnego przez jego błędną wykładnię, autor skargi kasacyjnej powinien wykazać, że sąd mylnie zrozumiał stosowany przepis prawa, natomiast uzasadniając zarzut niewłaściwego zastosowania przepisu prawa materialnego – iż sąd, stosując przepis, popełnił błąd subsumcji, czyli że niewłaściwie uznał, iż stan faktyczny przyjęty w sprawie nie odpowiada stanowi faktycznemu zawartemu w hipotezie normy prawnej zawartej w przepisie prawa.

Stawiając zaś zarzut oparty na przepisie art. 174 pkt 2 p.p.s.a., autor skargi kasacyjnej powinien zaś nie tylko wskazać, jaki przepis postępowania został naruszony, lecz również uzasadnić, jaki wpływ na wynik sprawy miało to naruszenie. Przez "wpływ", o którym mowa na gruncie przywołanego przepisu, rozumieć należy istnienie związku przyczynowego pomiędzy uchybieniem procesowym stanowiącym przedmiot zarzutu skargi kasacyjnej a zaskarżonym orzeczeniem sądu pierwszej instancji, który to związek przyczynowy, jakkolwiek nie musi być realny, jednak musi uzasadniać istnienie hipotetycznej możliwości odmiennego wyniku sprawy (vide: wyrok NSA z 15 grudnia 2010 r., sygn. akt II FSK 1333/09).

W doktrynie trafnie wskazuje się, że podstawami skargi kasacyjnej w postępowaniu sądowoadministracyjnym są określone ustawowo uchybienia, które mogą być przedmiotem formułowania zarzutów przez skarżącą pod adresem wyroku WSA, prowadzących do uchylenia albo zmiany zaskarżonego wyroku (W. Piątek, Podstawy skargi kasacyjnej w postępowaniu sądowoadministracyjnym, Wolters Kluwer 2011, s. 45-46). Wzorcami kontroli, które winny być wskazane w zarzutach skargi kasacyjnej są normy odniesienia (wyprowadzane z przepisów nakazujących, zakazujących lub dozwalających, wyznaczających zakres, kryteria i zasady kontroli sprawowanej przez sądy administracyjne – np. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c bądź art. 151 p.p.s.a.) oraz normy dopełnienia (normy wynikające z przepisów normujących postępowanie przed organami administracji publicznej; por. uzasadnienie uchwały I OPS 10/09, ONSAiWSA 2010/1/1, cz. III.2, s. 21-23; cz. III.4, s. 38-39).

Autor skargi kasacyjnej błędnie sformułował zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego, ponieważ nie powiązał ich naruszenia z normami odniesienia, lecz jedynie wskazał, jakie normy dopełnienia zostały jego zdaniem naruszone. Ponadto, w odniesieniu do zarzutów w punktach I a) i b) petitum skargi kasacyjnej wskazać należy, że zarzucono naruszenie powołanych w nich przepisów przez ich błędną wykładnię. W takim przypadku zadaniem kasatora jest wskazanie, jak naruszony przepis zinterpretował sąd pierwszej instancji w zaskarżonym orzeczeniu, a jaka powinna być jego prawidłowa wykładnia. Taka zaś argumentacja w rozpoznawanej skardze kasacyjnej nie została zawarta, a z uzasadnienia skargi kasacyjnej wynika, że autorowi skargi kasacyjnej chodziło o błędne zastosowanie ww. przepisów. W takiej sytuacji jej autor powinien wyjaśnić, dlaczego przepis (hipoteza wyprowadzonej z tego przepisu normy prawnej), który sąd pierwszej instancji przyjął za mający zastosowanie w sprawie, "nie przystaje" do stanu faktycznego ustalonego w sprawie i jaki przepis powinien mieć zastosowanie (M. Niezgódka-Medek [w:] B. Dauter, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. II, LEX/el. 2021 i powołane w nim orzecznictwo).

W odniesieniu do zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. art. 74a i art. 77 ust. 2, 3a i 4 p.r.d., art. 140, art. 155 § 1 i 2, art. 195, art. 589 k.c. oraz art. 31 § 1 k.r.o., należy wskazać, że Sąd pierwszej instancji ani nie dokonywał ich wykładni, ani ich nie stosował, a skarżący nie sformułował zarzutów naruszenia tych przepisów przez ich niezastosowanie. W takiej sytuacji merytoryczne zbadanie postawionych zarzutów nie było możliwe z powodu niewłaściwie sformułowanego zarzutu. Ponadto, wyjaśnienia wymaga, że art. 74a ust. 1 p.r.d. w dacie wydawania zaskarżonej czynności nie obowiązywał. Przepis ten wszedł w życie dopiero 4 grudnia 2020 r., a więc dokładnie w dniu wydania przez Sąd pierwszej instancji wyroku. Wojewódzki Sąd Administracyjny nie stosuje zaś ponownie przepisów prawa materialnego, lecz jedynie kontroluje ich wykładnię bądź zastosowanie dokonane przez organ. Skoro zaś powołany przepis w dacie wydawania czynności przez Prezydenta m.st. Warszawy nie wszedł w życie, to organ nie mógł go zastosować, a Sąd skontrolować zaskarżonej czynności pod kątem zgodności z nim.

Niezasadny jest również zarzut naruszenia § 7 ust. 1 rozporządzenia z 20 października 2003 r. W zaskarżonym wyroku Sąd pierwszej instancji przytoczył jego treść i stwierdził, że z przepisu tego wynika, że warunkiem koniecznym uzyskania wtórnika karty pojazdu jest złożenie wniosku przez właściciela pojazdu. Wymóg ten został wprost sformułowany w tym przepisie, a Sąd prawidłowo odczytał jego treść i ocenił jego zastosowanie. Tym samym zarzut naruszenia tego przepisu okazał się być niezasadny.

Z postawionych w skardze kasacyjnej zarzutów naruszenia przepisów postępowania wynika, że – zdaniem jej autora – prowadząc postępowanie w przedmiocie wydania wtórnika dowodu rejestracyjnego i karty pojazdu, organ powinien był przeprowadzić kontrdowód wobec decyzji o rejestracji pojazdu i ustalić, czy skarżący był współwłaścicielem pojazdu. Skarżący podnosi przy tym, że organ pominął przedłożone przez niego dowody nabycie pojazdu na współwłasność, a jednocześnie w toku postępowania zażądał dowodów własności, wiedząc, że dysponuje wszystkim dokumentami pozwalającymi ustalić stan prawny pojazdu, tj. dokumentami w aktach organu, na podstawie których zarejestrowano pojazd, oraz dokumentami przedłożonymi przy wniosku o wydanie wtórników dokumentów. W tym stanie skarżący podał, że pojazd został zarejestrowany niezgodnie z rzeczywistym i istniejącym od początku stanem prawnym pojazdu, tj. pominięto współwłaściciela.

Należy w tym miejscu więc wyjaśnić, że okoliczności powołane przez skarżącego nie mogą być przedmiotem oceny w niniejszym postępowaniu.

Skarżący złożył wniosek o wydanie wtórnika dowodu rejestracyjnego i karty pojazdu. Zgodnie z definicją "wtórnik" oznacza "drugi egzemplarz dokumentu" (por. Słownik języka polskiego PWN, https://sjp.pwn.pl). Wydanie dokumentów określonych we wniosku skarżącego jest możliwe jedynie w przypadku, gdy poprzednie dokumenty zostały zagubione lub utracone, albo gdy są nieczytelne. Oznacza to, że wtórnik dokumentu może stwierdzać li tylko takie dane, które były zawarte w dokumencie pierwotnym, niezależnie od tego, czy były one prawidłowe czy też nie. W toku tego postępowania nie można dokonywać odmiennych ustaleń od tych, które były podstawą wydania przez organ pierwotnie karty czy dowodu rejestracyjnego.

Ze skargi kasacyjnej wynika zaś, że celem skarżącego było uzyskanie ww. dokumentów o zmienionej treści, uwzględniającej go jako współwłaściciela spornego pojazdu, co nie mogło nastąpić w postępowaniu o wydanie wtórnika dowodu rejestracyjnego i karty pojazdu.

Zmiana danych wynikających z decyzji o zarejestrowaniu pojazdu może nastąpić w innym postępowaniu administracyjnym dotyczącym zakwestionowania decyzji o rejestracji pojazdu albo wyniku postępowania spadkowego, które jak wynika z akt administracyjnych już się toczy. Przed sądem spadku skarżący będzie mógł przedstawiać dowody przemawiające za tym, że wraz ze zmarłą żoną był współwłaścicielem spornego pojazdu. Dowodów w tym zakresie nie mógł zaś uwzględnić, ani organ, ani tym bardziej sąd administracyjny w trybie zapoczątkowanym przez skarżącego.

Z tych powodów skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.