Wyrok WSA w Opolu, sygn. akt I SA/Op 213/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Data orzeczenia: 2005-03-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Gerard Czech Sędziowie: WSA Tomasz Zborzyński (spr.) Asesor sądowy Marzena Łozowska Protokolant st. sekretarz sądowy Iwona Bergiel po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 marca 2005 r. sprawy ze skargi J. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Opolu z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług oddala skargę


UZASADNIENIE

Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością A w O., której prezesem jednoosobowego zarządu od jej zawiązania w 1998 r. jest skarżący J. K., prowadziła działalność w zakresie pozyskiwania przepracowanych olejów i ich zbywania B S.A. W roku 2000 spółka osiągnęła sprzedaż netto w wysokości 5.395.345 zł. Decyzją z dnia 28 lutego 2002 r., doręczoną spółce tego samego dnia, Inspektor Kontroli Skarbowej w Urzędzie Kontroli Skarbowej w Opolu określił spółce zobowiązanie podatkowe i zaległość podatkową wraz z odsetkami za zwłokę w podatku od towarów i usług za okres od kwietnia do czerwca i od sierpnia do grudnia 2000 r. oraz ustalił dodatkowe zobowiązanie podatkowe – w łącznej kwocie 230.960,20 zł. Wydanie tej decyzji poprzedziło przeprowadzenie kontroli podatkowej, której efektem było ustalenie, że część faktur, na podstawie których spółka dokonywała obniżenia podatku należnego o podatek naliczony, nie była potwierdzona kopią u sprzedawcy, a inna część została wystawiona przez osobę nieuprawnioną. Dnia 17 kwietnia 2002 r. w wykonaniu decyzji dokonano zajęcia rachunku bankowego spółki. Decyzją z dnia 29 lipca 2002 r. Izba Skarbowa w Opolu decyzję tę uchyliła. Po uzupełnieniu postępowania wyjaśniającego Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w Opolu decyzją z dnia 15 listopada 2002 r. określił spółce zaległość podatkową w podatku od towarów i usług za wskazane wyżej okresy w kwocie 100.441,30 zł, odsetki w kwocie 68.414,30 zł oraz ustalił dodatkowe zobowiązanie podatkowe w kwocie 41.574 zł – łącznie na sumę 210.429,60 zł; decyzja ta doręczona została spółce dnia 19 listopada 2002 r. i nie wniesiono od niej odwołania.

Dnia 6 maja 2002 r. skarżący, jako prezes zarządu spółki, złożył wniosek o ogłoszenie upadłości spółki. Wniosek ten postanowieniem Sądu Rejonowego w Opolu z dnia [...], wydanym w sprawie o sygnaturze [...], został oddalony wskutek ustalenia, że majątek dłużnika nie wystarczy nawet na pokrycie kosztów postępowania. W uzasadnieniu Sąd ten zauważył, że zgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości w sytuacji, gdy zasadniczą część (83,89%) zobowiązań dłużnika stanowią zobowiązania o charakterze publicznoprawnym (podatki), przy jednoczesnym braku jakiegokolwiek majątku, w oparciu o który można by przeprowadzić postępowanie upadłościowe, pozwala przypuszczać, że uzyskanie przez dłużnika orzeczenia o postawieniu go w stan upadłości ma na celu jedynie uniknięcie przez członków zarządu spółki odpowiedzialności za zobowiązania podatkowe, przewidzianej w art. 116 § 1 Ordynacji podatkowej.

Postanowieniem z dnia 16 lutego 2004 r. Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w Opolu wszczął postępowanie w sprawie odpowiedzialności osoby trzeciej za zobowiązania spółki w podatku od towarów i usług za rok 2000 w związku z brakiem możliwości realizacji tego roszczenia podatkowego z jej majątku. Decyzją Nr [...] z dnia [...] orzekł o odpowiedzialności skarżącego, jako osoby trzeciej, z tytułu pełnienia funkcji członka zarządu spółki z ograniczoną odpowiedzialnością A w O., za zaległości podatkowe tej spółki w podatku od towarów i usług za czerwiec, sierpień, październik i grudzień 2000 r. w kwocie łącznej 74.933,04 zł, odsetki w kwocie 71.036,10 zł oraz dodatkowe zobowiązanie podatkowe w kwocie 41.574 zł. Jako podstawę prawną decyzji organ podatkowy wskazał art. 91, art. 107 § 1 i 2 pkt 2 i 4, art. 108 § 1 i 2 w związku z art. 116 § 1 i 2, art. 51 § 1, art. 53 § 1, § 3 i § 4 oraz art. 207 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.) w związku z art. 21 ustawy z dnia 12 września 2002 r. o zmianie ustawy – Ordynacja podatkowa oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 169, poz. 1387). W uzasadnieniu decyzji stwierdził, że spółka nie uregulowała wskazanych zobowiązań podatkowych, że nie wykazuje obrotów z tytułu prowadzenia działalności gospodarczej i nie ma majątku trwałego, co powoduje brak możliwości wyegzekwowania od niej należności budżetowych, że w okresie, gdy powstały zaległości podatkowe skarżący był jedynym członkiem zarządu spółki, że nie złożył on we właściwym czasie wniosku o ogłoszenie upadłości spółki, ponieważ wniosek ten został oddalony ze względu na brak środków na przeprowadzenie postępowania upadłościowego i że w tej sytuacji, na podstawie art. 116 § 1 Ordynacji podatkowej, za zaległości podatkowe spółki odpowiada solidarnie ze spółką całym swym majątkiem.

Skarżący odwołał się od tej decyzji zarzucając naruszenie art. 116 § 1 Ordynacji podatkowej i podnosząc, że członkowie zarządu spółki z ograniczoną odpowiedzialnością mogą być pociągnięci do odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki powstałe w czasie pełnienia przez nich funkcji tylko wtedy, gdy egzekucja tych należności z majątku spółki okaże się bezskuteczna i że z odpowiedzialności tej każdy członek zarządu może się uwolnić, jeśli udowodni, że we właściwym czasie zgłoszono upadłość lub że nie zgłoszenie upadłości nastąpiło bez jego winy, że w myśl art. 5 § 1 Prawa upadłościowego przedsiębiorca jest zobowiązany zgłosić wniosek o ogłoszenie upadłości w terminie 2 tygodni od dnia zaprzestania płacenia długów, a reprezentant przedsiębiorcy będącego osobą prawną – w terminie 2 tygodni od dnia, w którym majątek nie wystarcza na zaspokojenie długów, chyba że wcześniej rozpoczął bieg termin liczony od dnia zaprzestania płacenia długów, że wniosek taki złożył dnia 6 maja 2002 r., ale po tej dacie dokonano spłaty części zobowiązań podatkowych (dnia 15 maja 2002 r. zapłacono kwotę 4.437,26 zł, a dnia 9 kwietnia 2003 r. – kwotę 44.103 zł) i że w związku z tym bezzasadne jest twierdzenie, że wniosku o ogłoszenie upadłości nie złożył we właściwym czasie. Nadto skarżący podniósł, że przywoływanie w uzasadnieniu decyzji treści uzasadnienia postanowienia sądu nie ma znaczenia i jest "jawną nadinterpretacją zapisów art. 116 § 1" oraz że wyrokiem z dnia 27 kwietnia 2004 r. w sprawie o sygnaturze K 24/03 Trybunał Konstytucyjny uznał, iż nałożony na podatnika obowiązek dołożenia staranności poprzez kontrolowanie kontrahentów pod kątem posiadania przez nich kopii wystawionych faktur VAT jest niezgodny z Konstytucją, choć niekonstytucyjność tych przepisów nie stanowi podstawy zwrotu podatku uiszczonego w wyniku ich zastosowania lub określonego w ostatecznej decyzji organów podatkowych.

Decyzją Nr [...] z dnia [...] Dyrektor Izby Skarbowej w Opolu na podstawie art. 233 § 1 pkt 2a Ordynacji podatkowej uchylił decyzję organu pierwszej instancji w części dotyczącej orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej za dodatkowe zobowiązanie podatkowe w kwocie 41.574 zł oraz odsetek mu odpowiadających w kwocie 8.306,30 zł i umorzył postępowanie w tym zakresie, a w pozostałej części zaskarżoną decyzję utrzymał w mocy. W uzasadnieniu decyzji organ podatkowy podniósł, że na podstawie art. 21 cytowanej ustawy z dnia 12 września 2002 r. o zmianie ustawy – Ordynacja podatkowa oraz o zmianie niektórych innych ustaw do odpowiedzialności podatkowej osób trzecich z tytułu zaległości podatkowych, powstałych przed dniem wejścia w życie noweli, stosuje się przepisy ustawy w brzmieniu obowiązującym przed dniem jej wejścia w życie, to jest przepisy obowiązujące przed dniem 1 stycznia 2003 r. Na podstawie tych przepisów odpowiedzialność osób trzecich za zobowiązania podatkowe ma miejsce w przypadku niewykonania lub nienależytego wykonania zobowiązania podatkowego podatnika, podstawą do żądania spełnienia świadczenia przez osobę trzecią jest decyzja orzekająca o jej odpowiedzialności, a egzekucja zobowiązania wynikającego z tej decyzji może być wszczęta dopiero wtedy, gdy egzekucja z majątku podatnika okazała się w całości lub w części bezskuteczna. Podstawą odpowiedzialności osoby trzeciej za zaległości podatkowe spółki z ograniczoną odpowiedzialnością jest fakt członkostwa tej osoby w zarządzie spółki w okresie, w którym powstały zaległości podatkowe, jeżeli egzekucja z majątku spółki stała się bezskuteczna, chyba, że osoba ta wykaże, że we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości lub że niewszczęcie postępowania układowego nastąpiło bez jej winy, bądź też wskaże mienie spółki, z którego egzekucja jest możliwa. Egzekucja wobec spółki A okazała się bezskuteczna, o czym świadczy umorzenie z dniem 31 marca 2004 r. postępowania egzekucyjnego wskutek stwierdzenia zaprzestania prowadzenia działalności, niewykazywania jakichkolwiek przychodów oraz oddalenia wniosku o ogłoszenie upadłości z powodu braku środków z majątku spółki na pokrycie kosztów postępowania upadłościowego. W okresie, w którym powstały zobowiązania podatkowe spółki, prezesem jednoosobowego zarządu był skarżący. Aby doszło do skutecznego uwolnienia się członka zarządu od odpowiedzialności za zobowiązania podatkowe spółki nie wystarczy samo złożenie wniosku o ogłoszenie upadłości, ale konieczne jest rzeczywiste wszczęcie takiego postępowania, co w niniejszej sprawie nie nastąpiło ze względu na brak środków spółki na przeprowadzenie postępowania. Świadczy to o tym, że wniosku o ogłoszenie upadłości nie zgłoszono we właściwym czasie. Spłata części zobowiązań podatkowych spółki po złożeniu wniosku o ogłoszenie upadłości nie uwalnia skarżącego od odpowiedzialności. Przywołany przez skarżącego wyrok Trybunału Konstytucyjnego dotyczy stanu prawnego obowiązującego od dnia 1 stycznia 2003 r. – podczas gdy zobowiązania podatkowe spółki powstały wcześniej – a ponadto Trybunał zakreślił skutki prawne podjętego rozstrzygnięcia. Natomiast przesłanką uchylenia zaskarżonej decyzji organu podatkowego pierwszej instancji w części dotyczącej przeniesienia odpowiedzialności w zakresie kwot z tytułu dodatkowego zobowiązania podatkowego był fakt zaniechania wszczęcia egzekucji tego zobowiązania wobec spółki i w związku z tym niemożność stwierdzenia, że egzekucja w tej części była bezskuteczna.

Od powyższej decyzji w części utrzymującej w mocy decyzję organu podatkowego pierwszej instancji skarżący wywiódł skargę, zarzucając, że jest ona niezgodna z prawem i wnosząc o uchylenie obydwu decyzji. Podniósł, że decyzje naruszają art. 116 § 1 Ordynacji podatkowej, ponieważ spółka po złożeniu wniosku o ogłoszenie upadłości nie zaprzestała płacenia zobowiązań podatkowych, chociaż kwota zaległości określona decyzją organu kontroli skarbowej znacznie przekraczała posiadane przez spółkę środki finansowe; nie zaistniał zatem stan niewypłacalności. Podniósł także, że dnia 17 marca 2002 r. doznał zawału serca, dnia 18 lipca 2002 r. – drugiego zawału, później rozpoznano u niego dusznicę bolesną i ostry zespół wieńcowy, wskutek czego od dnia 17 marca 2002 r. do dnia 11 grudnia 2002 r. przebywał na zwolnieniu lekarskim, a od dnia 12 grudnia 2002 r. do dnia 6 grudnia 2003r. pobierał świadczenie rehabilitacyjne i został tym samym wyłączony z pracy na rzecz spółki. W konkluzji stwierdził, że nie jest odpowiedzialny za długi spółki i we właściwym czasie podjął działania wymagane przepisami prawa.

Dyrektor Izby Skarbowej w Opolu wniósł o oddalenie skargi. Powtórzył wywody i twierdzenia zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Zauważył, że poniesione przez skarżącego okoliczności dotyczące jego stanu zdrowia mogą być podstawą ubiegania się o ulgę podatkową w odrębnym postępowaniu, natomiast nie mogą mieć wpływu na rozstrzygnięcie w sprawie niniejszej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Art. 116 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.) nowelizowany był dwukrotnie. Po raz pierwszy na mocy art. 608 ustawy z dnia 15 września 2000 r. – Kodeks spółek handlowych (Dz. U. Nr 94, poz. 1037), która weszła w życie dnia 1 stycznia 2001 r., a po raz drugi na mocy art. 1 pkt 94 ustawy z dnia 12 września 2002 r. o zmianie ustawy – Ordynacja podatkowa oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 169, poz. 1387), która weszła w życie dnia 1 stycznia 2003 r. Art. 620 § 1 Kodeksu spółek handlowych stanowi, że do oceny skutków zdarzeń prawnych stosuje się przepisy obowiązujące w dniu, w którym zdarzenia te nastąpiły, a art. 21 ustawy z dnia 12 września 2002 r. o zmianie ustawy – Ordynacja podatkowa oraz o zmianie niektórych innych ustaw - że do odpowiedzialności podatkowej osób trzecich z tytułu zaległości podatkowych powstałych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy Ordynacji podatkowej w brzmieniu obowiązującym przed dniem wejścia w życie tej ustawy; rozumieć przez to należy także przepisy w brzmieniu sprzed nowelizacji Ordynacji podatkowej, obowiązującej od dnia 1 stycznia 2001 r.

Powyższe uwagi mają charakter jedynie porządkujący i nie wpływają na ocenę legalności zaskarżonej decyzji. Art. 116 Ordynacji podatkowej zarówno w wersji obowiązującej do dnia 31 grudnia 2000 r., jak i w wersji obowiązującej w okresie od dnia 1 stycznia 2001 r. do dnia 31 grudnia 2002 r., w części istotnej dla rozstrzygnięcia sprawy niniejszej zawiera regulacje w istocie identyczne. Art. 116 w brzmieniu pierwotnym stanowi w § 1, że za zaległości podatkowe spółki z ograniczoną odpowiedzialnością i spółki akcyjnej odpowiadają solidarnie całym swoim majątkiem członkowie jej zarządu, jeżeli egzekucja przeciwko spółce okaże się bezskuteczna, chyba że członek zarządu wykaże, że we właściwym czasie zgłoszono upadłość lub wszczęto postępowanie układowe albo że niezgłoszenie upadłości oraz brak postępowania układowego nastąpiły nie z jego winy, bądź też wskaże on mienie, z którego egzekucja jest możliwa. W § 2 stanowi, że odpowiedzialność członków zarządu spółki określonej w § 1 obejmuje zobowiązania podatkowe, które powstały w czasie pełnienia przez nich obowiązków członków zarządu spółki. W brzmieniu obowiązującym od dnia 1 stycznia 2001 r. do dnia 31 grudnia 2002 r. w § 1 dodano, że członkowie zarządu odpowiadają także za zaległości podatkowe spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w organizacji i spółki akcyjnej w organizacji oraz wprowadzono zmiany semantyczne do warunków uwolnienia się od tej odpowiedzialności zastępując słowa "zgłoszono upadłość lub wszczęto postępowanie układowe" słowami " zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości lub wszczęto postępowanie zapobiegające upadłości (postępowanie układowe)"; § 2 art. 116 pozostawiono bez zmian. W całym omawianym okresie, zarówno przed nowelizacją wprowadzoną Kodeksem spółek handlowych, jak i po tej nowelizacji, członkowie zarządów spółek kapitałowych odpowiadali za zaległości podatkowe spółek, którymi zarządzali, jeżeli zobowiązania podatkowe powstały w czasie pełnienia przez nich obowiązków członków zarządu spółek, a egzekucja przeciwko spółkom okazała się bezskuteczna. Od odpowiedzialności tej uwolnić się mogli w trzech przypadkach: jeżeli wykazali, że we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości (lub o wszczęcie postępowania układowego), lub jeżeli wykazali, że wniosków takich nie złożono nie z ich winy, lub też jeżeli wskazali mienie, z którego egzekucja jest możliwa.

Odnosząc przedstawione wyżej zasady odpowiedzialności członków zarządu spółek kapitałowych do sprawy będącej przedmiotem rozpoznania należy stwierdzić, że niewątpliwie w okresie, kiedy skarżący był prezesem zarządu takiej spółki, powstały zobowiązania podatkowe spółki, których egzekucja okazała się bezskuteczna i nie wskazano mienia, z którego egzekucja tych zobowiązań byłaby możliwa. Kwestią sporną jest to, czy skarżący wykazał okoliczności uwalniające go od odpowiedzialności za te zaległości. Stanowisko organów podatkowych, że okoliczności tych skarżący nie wykazał, zasługuje na pełną aprobatę.

Obowiązujące do dnia 30 września 2003 r. rozporządzenie Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 24 października 1934 r. – Prawo upadłościowe (Dz. U. z 1991 r. Nr 118, poz. 512 ze zm.) stanowiło w art. 5, że przedsiębiorca jest zobowiązany, nie później, niż w terminie dwóch tygodni od dnia zaprzestania płacenia długów, zgłosić w sądzie wniosek o ogłoszenie upadłości (§ 1) oraz że reprezentant przedsiębiorcy, będącego osobą prawną, jest zobowiązany zgłosić wniosek o ogłoszenie upadłości w ciągu dwóch tygodni od dnia, w którym majątek nie wystarcza na zaspokojenie długów, chyba że wcześniej rozpoczął się bieg terminu określonego w § 1 (§ 2). Skarżący, jako reprezentant przedsiębiorcy będącego osobą prawną, z obowiązku tego nie wywiązał się. Jakkolwiek spółka przez niego zarządzana istotnie płaciła niektóre długi – nawet po zgłoszeniu wniosku o ogłoszenie upadłości – ale wniosek ten został zgłoszony zbyt późno, bo po upływie dwóch tygodni od dnia, w którym majątek nie wystarczał na zaspokojenie długów. Za dzień taki można uznać dzień 28 lutego 2002 r., w którym doręczono skarżącemu decyzję Inspektora Kontroli Skarbowej w Urzędzie Kontroli Skarbowej w Opolu (k. 62 akt postępowania podatkowego) określającą zaległość podatkową spółki na kwotę przekraczającą 230.000 zł. Jak zauważa w skardze sam skarżący, kwota zaległości określona decyzją organu kontroli skarbowej znacznie przekraczała posiadane przez spółkę środki finansowe. Myli się zatem skarżący, gdy twierdzi, że nie zaistniał wówczas stan niewypłacalności spółki – przeciwnie, skoro jej majątek nie wystarczał na zaspokojenie długu podatkowego, jej reprezentant, którym był skarżący, miał obowiązek w ciągu dwóch tygodni, a więc do dnia 14 marca 2002 r., zgłosić wniosek o ogłoszenie upadłości spółki. Zgłoszenie takiego wniosku dopiero dnia 6 maja 2002 r. było oczywiście spóźnione.

Należy ponadto podkreślić, że o spóźnieniu tego wniosku świadczy także fakt niemożności pokrycia przez spółkę kosztów postępowania upadłościowego i oddalenia wniosku z tej przyczyny. Skutki w zakresie uwolnienia od odpowiedzialności członków zarządu spółki kapitałowej ma tylko takie zgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości, które umożliwia przeprowadzenie postępowania upadłościowego. Zgłoszenie wniosku dopiero wtedy, gdy spółka nie jest już w stanie pokryć nawet kosztów takiego postępowania, skutków takich nie ma. Jak wyjaśnił Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 16 października 1998 r. w sprawie o sygnaturze III CKN 650/97 (OSN 1999, Nr 3, poz. 64), dla określenia "właściwego czasu" dla wystąpienia o otwarcie postępowania układowego lub o ogłoszenie upadłości należy uwzględnić funkcje ochronne tych postępowań dla wierzycieli; nie może to być moment, w którym wniosek o upadłość musi zostać oddalony, bo majątek dłużnika nie wystarcza nawet na zaspokojenie kosztów postępowania upadłościowego. (Cytowany wyrok zapadł na tle sprawy dotyczącej odpowiedzialności członków zarządu spółki z ograniczoną odpowiedzialnością za długi spółki na podstawie art. 298 § 1 Kodeksu handlowego, ale pogląd w nim wyrażony można odnieść także do odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki na podstawie art. 116 Ordynacji podatkowej ze względu na tożsamość przesłanek takiej odpowiedzialności). W wyroku z dnia 28 września 1999 r. w sprawie o sygnaturze II CKN 608/98 (OSN 2000, Nr 4, poz. 67) Sąd Najwyższy dodał, że odpowiedzialność [członków zarządu spółki kapitałowej] jest sankcją za kierowanie sprawami spółki w sposób prowadzący do bezskuteczności egzekucji przeciwko spółce; niejako syntetycznym wyrazem kierowania sprawami spółki w wymieniony sposób jest niezłożenie we właściwym czasie wniosku o ogłoszenie upadłości lub wszczęcie postępowania układowego. W kontekście tych wypowiedzi Sądu Najwyższego, które Sąd orzekający w sprawie niniejszej w pełni podziela, oczywisty jest wniosek, że zgłoszenie przez skarżącego wniosku o ogłoszenie upadłości spółki z ograniczoną odpowiedzialnością A było spóźnione także dlatego, że w chwili złożenia tego wniosku spółka nie miała środków na koszty postępowania upadłościowego i że spóźnienie to zawinione zostało przez skarżącego.

Podniesiony przez skarżącego dopiero w toku postępowania skargowego argument o wpływie jego choroby na stan spraw spółki nie może prowadzić do wniosku o uwolnieniu skarżącego od odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki ze względu na brak winy w niezgłoszeniu wniosku o ogłoszenie upadłości. Jak już wyżej wskazano wniosek o ogłoszenie upadłości powinien być zgłoszony najpóźniej dnia 14 marca 2002 r., a skarżący zachorował później, bo dnia 17 marca 2002 r. Jakkolwiek legitymuje się on zaświadczeniami lekarskimi stwierdzającymi jego niezdolność do pracy do dnia 11 grudnia 2002 r., niemniej w okresie tym podejmował jednak czynności związane z prowadzeniem spółki, jak złożenie odwołania od decyzji Inspektora Kontroli Skarbowej, wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji czy – dnia 6 maja 2002 r. – wniosku o ogłoszenie upadłości.

W konkluzji stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w Opolu jest zgodna z prawem, a w szczególności nie narusza art. 116 § 1 Ordynacji podatkowej, co skarżący zarzuca. Jego odpowiedzialność za zaległości podatkowe zarządzanej spółki wynika z zaistnienia określonych w tym przepisie przesłanek odpowiedzialności i niewykazaniem przez skarżącego okoliczności uwalniających go od tej odpowiedzialności. Nie zgłoszono bowiem we właściwym czasie wniosku o ogłoszenie upadłości i nastąpiło to z winy skarżącego.

Wobec nieuwzględnienia skargi Sąd skargę oddalił na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.)