Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 1711/10
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2011-12-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6313 Cofnięcie zezwolenia na broń
Hasła tematyczne: Broń i materiały wybuchowe
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: journal: M.P. 2006 nr 86 poz 880 art.15 ust. 1 pkt 6
law: Obwieszczenie Ministra Finansów z dnia 1 czerwca 2006 r. w sprawie wyjaśnień do Taryfy celnej
article: art. 187 par.2, art. 269 par.1, art. 141 par.4, art. 204 pkt 1 art. 205 par.1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Dnia 9 grudnia 2011 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Anna Łuczaj (spr.) Sędziowie: sędzia NSA Joanna Banasiewicz sędzia del. WSA Grzegorz Czerwiński Protokolant asystent sędziego Agnieszka Chorab po rozpoznaniu w dniu 9 grudnia 2011 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej D. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 maja 2010 r. sygn. akt II SA/Wa 1911/09 w sprawie ze skargi D. K. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] września 2009 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną bojową i myśliwską oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 6 maja 2010 r., sygn. akt II SA/Wa 1911/09, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę D. K. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] września 2009 r., nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną bojową i myśliwską.

W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd podał, iż D. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] września 2009 r. nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Mazowieckiego Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] lipca 2009 r. o cofnięciu zezwolenia na broń palną bojową i myśliwską. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, iż organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji, że skazanie D. K. za popełnienie przestępstwa z art. 231 § 2 Kodeksu karnego w zw. z art. 305 § 2 k.k. oraz art. 231 § 1 k.k. (prawomocny wyrok Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] października 2008 r. sygn. akt II K [...]) stanowi wypełnienie dyspozycji art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 z późn. zm.).

Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Pełnomocnik skarżącego zarzucił w skardze, iż zaskarżona decyzja została wydana w związku z błędnym ustaleniem, że zachodzą przesłanki z art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji skutkujące cofnięciem pozwolenia na posiadanie broni palnej bojowej, bez przeprowadzenia wnikliwego postępowania dowodowego mającego na celu ustalenie związku przyczynowo – skutkowego między dotychczasowym postępowaniem skarżącego, faktem skazania za przestępstwo a obawą, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 powołanej ustawy, co miało istotny wpływ na treść zaskarżonej decyzji.

W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 127, z późn. zm.).

W ocenie Sądu stan faktyczny został ustalony w sposób niebudzący wątpliwości. Wykazano, iż skarżący został skazany za przestępstwo przeciwko mieniu. Zgodnie z art. 231 § 1 i 2 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny (Dz. U. Nr 88, poz. 553 z późn. zm.) funkcjonariusz publiczny, który przekraczając swoje uprawnienia lub nie dopełniając obowiązków działa na szkodę interesu publicznego lub prywatnego, podlega karze pozbawienia wolności do lat 3. Jeżeli sprawca dopuszcza się czynu określonego w § 1 w celu osiągnięcia korzyści majątkowej lub osobistej, podlega karze pozbawienia wolności od roku do lat 10.

Sąd przytoczył art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji i stwierdził, iż przepis ten nie rozróżnia rodzajów broni i wobec tego należy przyjąć, że dotyczy wszelkich rodzajów broni palnej objętej tą regulacją ustawową (art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy). Przepis ten nakłada na organy Policji obowiązek cofnięcia pozwolenia na broń w razie wystąpienia przypadków w nim określonych (uznanie związane) i jednoznacznie odsyła do art. 15 ust. 1 pkt 2 - 6 ustawy. Zgodnie z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanych prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu, albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Przepis ten, wylicza negatywne przesłanki wyłączające możliwość wydania pozwolenia na broń i mając charakter bezwzględnie wiążący - bez dopuszczenia luzów interpretacyjnych - narzuca organom Policji uznanie związane. W zestawieniu z art. 18 ust. 1 pkt 1 ustawy o broni i amunicji oznacza, że obligatoryjnemu cofnięciu podlega pozwolenie na broń wydane m.in. osobom, którym z określonych w tym przepisie przyczyn pozwolenie takie nie powinno być w ogóle wydane.

Sąd podkreślił, że w polskim systemie prawnym dostęp do broni ma charakter szczególnie reglamentowany, a od osób, które uzyskały to uprawnienie wymaga się szczególnych kwalifikacji moralno - etycznych. Dlatego też od osób starających się o pozwolenie na posiadanie broni lub posiadających takie pozwolenie należy wymagać bezwzględnego przestrzegania przepisów prawa. W stosunku do takich osób obowiązuje miernik najwyższej staranności. Oznacza to, że każde naruszenie przepisów prawa, a zwłaszcza prawa karnego, musi podlegać ocenie z punktu widzenia istnienia uzasadnionej obawy użycia broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przywołał stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone w uchwale z dnia 18 listopada 2009 r. sygn. akt II OPS 4/09 (ONSAiWSA 2010/1/5) i stwierdził, iż użycie słów "w szczególności", poprzedzające wymienienie osób, które zostały skazane za popełnienie przestępstw przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu oznacza, że co do tych osób ustawodawca sam rozstrzygnął, iż w stosunku do nich istnieje obawa sprzecznego z prawem użycia broni. Organ nie musi, więc wobec tych osób przeprowadzać oceny, czy obawa rzeczywiście istnieje, gdyż oceny tej dokonał już ustawodawca w sposób wiążący. Pozwolenia na broń nie wydaje się zatem osobom wymienionym po słowach "w szczególności", ale także innym osobom, które nie były wprawdzie skazane za wymienione przestępstwa, a co do których jednak z innych powodów, organ ustali okoliczności wskazujące na istnienie uzasadnionej obawy, że użyją broni w sposób sprzeczny z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego.

Zdaniem Sądu, skoro organy Policji w toku postępowania administracyjnego ustaliły w sposób niebudzący wątpliwości, że D. K. został skazany prawomocnym wyrokiem Sądu za popełnienie przestępstwa przeciwko mieniu, tj. czynu z art. 305 § 1 k.k., to fakt ten jest wystarczający do stwierdzenia, że skarżący należy do kręgu osób, które stwarzają zagrożenie użycia broni w sposób niezgodny z przepisami prawa i nie mogą tą bronią dysponować. Sąd zaznaczył, iż wprawdzie zaskarżona decyzja została wydana przed podjęciem wskazanej wyżej uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego, to jednak nie wyłącza to możliwości dokonania przez Sąd oceny zaskarżonej decyzji w kontekście treści uchwały. Nadto Sąd podkreślił, że organy Policji wykazały w rozpatrywanej sprawie istnienie bezpośredniego związku między popełnionymi przez skarżącego czynami, za które został skazany prawomocnymi wyrokami, i cechami jego charakteru oraz jego dotychczasowym postępowaniem, które uprawdopodobniło obawę, że skarżący może użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego. W ocenie Sądu organy Policji trafnie też uznały, że pozytywne opinie w miejscu zamieszkania oraz w środowisku łowieckim nie dają podstaw do zachowania skarżącemu prawa do posiadania broni palnej myśliwskiej.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł D. K., reprezentowany przez adwokata J. P.

Skarżący zaskarżając wyrok w całości zarzucił:

1) na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 127, z późn. zm.) naruszenie prawa materialnego tj. art. 15 ust. 1 pkt. 6 ustawy o broni i amunicji w zw. z art. 18 ust. 1 pkt. 2 ustawy o broni i amunicji, polegające na błędnym uznaniu, iż D. K. spełnia przesłanki do wydania decyzji o cofnięciu pozwolenia na broń z uwagi na popełnienie przestępstwa przeciwko mieniu, podczas gdy powołany przez Sąd art. 305 k.k. stanowiący jego zdaniem podstawę do bezwarunkowego cofnięcia pozwolenia na broń nie stanowi przestępstwa przeciwko mieniu ale przestępstwo p-ko obrotowi gospodarczemu, tak samo jak powołany art. 231 k.k., który jest przestępstwem przeciwko działalności instytucji państwowych oraz samorządu terytorialnego a nie mieniu, które to przestępstwa nie zostały przez ustawodawcę wskazane w treści art. 15 ust. 1 pkt. 6 ustawy o broni i amunicji.

2) na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na wynika sprawy, tj. art. 141 § 4 p.p.s.a. polegające na "nie wyjaśnieniu przez Sąd orzekający podstawy rozstrzygnięcia, a zwłaszcza nie wyjaśnieniu stronie jakież to dowody przemówiły za takim rozstrzygnięciem Sądu, a nadto nie wskazaniu stanu sprawy podlegającej rozpoznaniu, przez co wyjaśnieniu stanu faktycznego sprawy który Sąd brał pod uwagę wydając wyrok, co w sposób istotny uniemożliwia kontrolę prawidłowości rozumowania Sądu".

W oparciu o powyższe zarzuty kasacyjne D. K. wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztach postępowania zgodnie z przepisami prawa.

Zdaniem skarżącego Sąd dopuścił się naruszenia prawa materialnego, gdyż niewłaściwe uznał, iż zachodzi przesłanka pozwalająca na cofnięcie pozwolenia na broń bez uprzedniego badania czy istnieje uzasadniona obawa użycia tej broni sprzecznie z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego. Taki wniosek byłby uzasadniony (zgodnie z przywołaną przez Sąd uchwałą 7 sędziów) jeżeli faktycznie przestępstwo, którego dopuścił się D. K. należało do przestępstw z grupy przestępstw przeciwko życiu, zdrowiu oraz mieniu. Natomiast przestępstwo z art. 305 k.k. nie należy do żadnej z tych grup Zgodnie z Kodeksem karnym jest to przestępstwo przeciwko obrotowi gospodarczemu, a więc obowiązkiem Sądu i organu było zbadanie czy owo skazanie uzasadnia obawę użycia broni sprzecznie z interesem bezpieczeństwa i porządku. Tak samo nie należy do tej grupy przestępstwo z art. 231 k.k., które jest przestępstwem przeciwko działalności instytucji państwowych oraz samorządu terytorialnego. Skarżący zarzucił, iż Sąd w sposób niewłaściwy dokonał oceny istnienia przesłanek warunkujących cofnięcie pozwolenia na broń palną. Nadto WSA dopuścił się uchybień w sporządzeniu uzasadnienia zaskarżonego wyroku co w sposób istotny utrudnia ocenę prawidłowości rozumowania Sądu. Zgodnie z art. 141 § 4 ustawy -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 02.153.1270 z późn. zm.) Sąd był zobligowany do wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia. O ile postawa prawa rozstrzygnięcia została wskazana, to nie wyjaśniono dlaczego w tej konkretnej sytuacji Sąd uznał, iż skazanie z art. 305 k.k. stanowi podstawę do bezwzględnego cofnięcia pozwolenia na broń. Sąd nie wyjaśnił na jakich dowodach oparł swoje twierdzenie, że D. K. dopuścił się przestępstwa przeciwko mieniu, zwłaszcza, że wskazywany art. 305 k.k. oraz 231 k.k. takim przestępstwem nie jest. Zdaniem skarżącego Sąd miał obowiązek wykazać w treści uzasadnienia dlaczego uznaje te przestępstwa za przestępstwa z grupy wskazanej w treści art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Sąd, wbrew obowiązkowi, nie wskazał też w treści uzasadnienia zwięźle stanu faktycznego sprawy, wobec czego skarżący nie jest w stanie ustalić na jakim stanie faktycznym Sąd oparł swe rozstrzygnięcie.

Komendant Główny Policji w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu organ podał, że materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia sprawy stanowił art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Przepis ten wymienia, jako okoliczność budzącą uzasadnioną obawę użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, prawomocne skazanie orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu oraz toczące się wobec strony postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Oznacza to, że w przypadku przestępstw wskazanych w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji obawa ta wynika z mocy samego prawa.

Komendant Główny Policji podkreślił, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zasadnie podzielił pogląd organów Policji, że prawomocne skazanie D. K. przez Sąd Rejonowy w [...] wyrokiem z dnia [...] października 2008 roku, sygn. akt II K [...] za popełnienie trzech przestępstw, tj. z art. 231 § 2 k.k. w zb. z art. 290 § 1 k.k w zb. z art. 278 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. (nadużycie sprawowanej funkcji zastępcy nadleśniczego w celu osiągnięcia korzyści przez wyręb i kradzież drzewa) oraz z art. 231 § 2 w zb. z art. 305 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. (ujawnienie danych związanych z zorganizowanym przetargiem w okolicznościach nadużycia sprawowanej funkcji zastępcy nadleśniczego) a także z art. 231 § 1 k.k. (działanie na szkodę interesu publicznego poprzez przekroczenie uprawnień i niedopełnienie obowiązków funkcjonariusza publicznego) skutkuje stwierdzeniem istnienia obawy, o której mowa w art. 15 ust.1 pkt 6 ustawy. Pierwsze ze wskazanych przestępstw jest bowiem przestępstwem przeciwko mieniu, gdyż art. 290 i 278 k.k. znajdują się w rozdziale XXXV kodeksu karnego zawierającego przestępstwa przeciwko mieniu. Uznania wskazanych przestępstw za przestępstwa przeciwko mieniu nie sprzeciwia się fakt kumulatywnego zbiegu przepisów ustawy z przepisami określającymi przestępstwa inne niż przestępstwa przeciwko mieniu. Przyjęcie takiego rozumowania skutkowałoby nie uzasadnionym, w kontekście treści przepisu art. 15 ust. 1 pkt 6 ubia, faworyzowaniem sprawców przestępstw, którzy swoim zachowaniem naruszyli więcej niż jeden przepis ustawy karnej. Skoro ustawodawca nakazuje cofnięcie pozwolenia na broń osobie skazanej za przestępstwo przeciwko mieniu, to tym bardziej takie cofnięcie uzasadnione jest w przypadku, gdy sprawca przestępstwa swoim zachowaniem zrealizował znamiona nie tylko przestępstwa przeciwko mieniu, ale również innego przestępstwa, opisanego w innych niż rozdziały XIX i XXXV kodeksu karnego. Tym samym Sąd pierwszej instancji słusznie uznał, że organy Policji dysponując dowodami potwierdzającymi fakt skazania skarżącego zobligowane były cofnąć wydane pozwolenie na broń.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W świetle art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - dalej zwanej "p.p.s.a." – skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania.

W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. i nie zachodzi żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku. Wobec tego Naczelny Sąd Administracyjny przeszedł do zbadania zarzutów kasacyjnych.

Skarga kasacyjna wniesiona w niniejszej sprawie nie zasługuje na uwzględnienie.

Chybiony jest zarzut dotyczący naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji w związku z art. 18 ust. 1 pkt 2 tej ustawy.

Na wstępie należy podkreślić, iż Naczelny Sąd Administracyjny, rozpatrując przedstawione mu przez Rzecznika Praw Obywatelskich zagadnienie prawne: "Czy sam fakt skazania prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo wymienione w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r., Nr 52, poz. 525 ze zm.), uzasadnia cofnięcie pozwolenia na posiadanie broni, czy też niezbędne jest dodatkowo wykazanie, iż przestępstwo to realnie wskazuje na możliwość użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego?", w dniu 18 listopada 2009 r. podjął uchwałę, że: "Osoba skazana prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu jest osobą, co do której istnieje uzasadniona obawa, że może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, co uzasadnia cofnięcie pozwolenia na broń takiej osobie, na podstawie art. 15 ust. 1 pkt 6 i art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r., Nr 52, poz. 525 ze zm.)" (por. uchwała składu siedmiu sędziów z dnia 18 listopada 2009 r., sygn. akt II OPS 4/09, ONSAiWSA 2010/1/5).

Powyższe stanowisko znajduje zastosowanie w niniejszej sprawie, zarówno ze względu na jej przedmiot, jak i powołane w skardze kasacyjnej zarzuty. Należy wskazać, że w literaturze przedmiotu podkreśla się, iż niezależnie od tego, że uchwała składu siedmiu sędziów NSA jest wiążąca w danej sprawie (art. 187 § 2 p.p.s.a.), ma ona tzw. ogólną moc wiążącą, wynikającą z art. 269 § 1 p.p.s.a. Przepis ten nie pozwala bowiem żadnemu składowi sądu administracyjnego rozstrzygnąć sprawy w sposób sprzeczny ze stanowiskiem zawartym w uchwale powiększonego składu NSA. Skład, który nie aprobuje wspomnianego stanowiska, może jedynie ponownie przedstawić dane zagadnienie odpowiedniemu składowi powiększonemu (por. B. Gruszczyński [w:] B. Dauter, B.Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka - Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006, s. 441.).

Naczelny Sąd Administracyjny w niniejszym składzie podziela pogląd zawarty w powoływanej uchwale i nie znajduje podstaw do odstąpienia od stanowiska w niej wyrażonego.

Stosownie do art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (t.j. Dz. U. z 2004 r., Nr 52, poz. 525 ze zm.) właściwy organ cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano, należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 2 - 6 tej ustawy.

Jednoznaczne brzmienie przepisu art. 18 ust. 1 ustawy "cofa pozwolenie na broń" oznacza, iż decyzja w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń nie jest decyzją wydawaną w granicach uznania administracyjnego; ma charakter decyzji związanej. Przepis ten nakłada na organ Policji obowiązek wydania decyzji o cofnięciu pozwolenia na broń w przypadku zaistnienia przesłanek określonych w art. 15 ust. 1 pkt 2 - 6 ustawy. Przepis art. 18 ust. 1 ustawy nie pozostawia zatem organom Policji swobody przy podejmowaniu decyzji. Tym samym zastosowanie przez organ Policji przepisu art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy, tj. cofnięcie pozwolenia na broń jest obligatoryjne w każdym przypadku, gdy dana osoba należy do kategorii osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy.

Przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji – w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania decyzji zaskarżonej do Sądu pierwszej instancji - stanowi, iż pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw.

Naczelny Sąd Administracyjny, uzasadniając stanowisko zaprezentowane w powołanej uchwale wskazał, że użycie słów "w szczególności", poprzedzające wymienienie osób, które zostały skazane za popełnienie przestępstw przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu oznacza, że co do tych osób ustawodawca sam rozstrzygnął, iż co do nich istnieje obawa sprzecznego z prawem użycia broni. Organ nie musi więc wobec tych osób przeprowadzać oceny, czy obawa rzeczywiście istnieje, gdyż oceny tej dokonał już ustawodawca w sposób wiążący. Skoro organ prawidłowo ustalił, że określona osoba w dacie wydania decyzji była osobą skazaną za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu, to fakt ten przesądza, iż należy ona do kręgu osób, które zdaniem ustawodawcy stwarzają zagrożenie użycia broni w sposób niezgodny z przepisami prawa i nie mogą tą bronią dysponować. To z kolei oznacza to, że w razie zaistnienia takiej okoliczności organ Policji jest nią związany, jako przesłanką dla odmowy udzielenia pozwolenia na broń, i zarazem dla wydania decyzji w sprawie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni. Takie rygorystyczne stanowisko koresponduje również z treścią dyrektywy Rady 91/477/EWG z dnia 18 czerwca 1991 r. w sprawie kontroli nabywania i posiadania broni (Dz. U. UE L.91.256.51, 2008.179.5), a konkretnie z art. 5 lit. b tej dyrektywy, który stanowi, iż bez uszczerbku dla art. 3 państwa członkowskie zezwalają na nabywanie i posiadanie broni palnej wyłącznie osobom, które przedstawią ważną przyczynę i które nie stanowią zagrożenia dla samych siebie, dla porządku publicznego lub dla bezpieczeństwa publicznego.

W niniejszej sprawie D. K. – co potwierdza załączony do akt sprawy prawomocny wyrok Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] października 2008 r. sygn. akt II K [...] - został skazany za popełnienie trzech przestępstw: z art. 231 § 2 k.k. w zb. z art. 290 § 1 k.k. w zb. z art. 278 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k.; z art. 231 § 2 w zb. z art. 305 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. oraz z art. 231 § 1 k.k. Skarżącemu wymierzono odpowiednio kary: karę 2 lat pozbawienia wolności i grzywnę w wysokości 300 stawek dziennych, roku pozbawienia wolności i grzywnę w wysokości 200 stawek dziennych oraz roku pozbawienia wolności, przy czym Sąd połączył orzeczone wobec D. K. kary i wymierzył mu karę łączną 3 lat pozbawienia wolności, warunkowo zawieszając jej wykonanie na okres próby wynoszący 4 lata, oraz karę łączną 450 stawek dziennych grzywny, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 100 zł.

Należy wskazać, iż artykuł 278 §1 k.k. określa odpowiedzialność za kradzież, zaś art. 290 § 1 k.k. penalizuje odpowiedzialność za kradzież leśną. D. K. został skazany za wyrąb drzewa w lesie i jego zabór w celu przywłaszczenia. Przepis art. 290 § 1 k.k. jednoznacznie stanowi, iż ten kto w celu przywłaszczenia dopuszcza się wyrębu drzewa w lesie, podlega odpowiedzialności jak za kradzież. Kradzież leśna jest wyodrębnionym typem kradzieży. Wyodrębnienie tego typu przestępstwa kradzieży wiąże się ze szczególną ochroną lasów jako dobra narodowego. Przedmiotem ochrony przestępstwa z art. 278 §1 k.k. i art. 290 § 1 k.k. jest mienie. Z tego też względu przestępstwo te zostały zamieszczone przez ustawodawcę w Rozdziale XXXV - Przestępstwa przeciwko mieniu. Kradzież jest przestępstwem umyślnym o charakterze kierunkowym, którego można dopuścić się jedynie w zamiarze bezpośrednim - w celu przywłaszczenia.

Rację ma Komendant Główny Policji, iż uznaniu powyższych przestępstw za przestępstwa przeciwko mieniu nie sprzeciwia się fakt kumulatywnego zbiegu wskazanych wyżej przepisów ustawy z przepisami określającymi przestępstwa inne niż przestępstwa przeciwko mieniu. Jeżeli czyn wyczerpuje znamiona określone w dwóch albo więcej przepisach ustawy karnej, sąd skazuje za jedno przestępstwo na podstawie wszystkich zbiegających się przepisów - art. 11 § 2 k.k. Fakt, iż przestępstw przeciwko mieniu, w tym kradzieży leśnej, dopuścił się D. K. jako funkcjonariusz publiczny pełniący funkcję I Zastępcy Nadleśniczego Nadleśnictwa Ł. nie może – jak chciałby skarżący – zwalniać skarżącego z kwalifikacji danego przestępstwa jako przeciwko mieniu. Zachowanie skarżącego jest tym bardziej naganne, gdyż pełniąc funkcję związaną ze szczególną ochroną lasów jako dobra narodowego, dopuszczał się kradzieży drzewa i to na terenach podlegających Nadleśnictwu Ł. Z tego względu popełnione przestępstwa zostały jednocześnie zakwalifikowane jako przestępstwa z art. 231 § 1 i 2 k.k. (Rozdział XXIX - Przestępstwa przeciwko działalności instytucji państwowych oraz samorządu terytorialnego ), przy czym typem kwalifikowanym przestępstwa jest działanie funkcjonariusza w celu osiągnięcia korzyści majątkowej lub osobistej - art. 231 § 2 k.k. W celu osiągnięcia korzyści majątkowej popełniane jest także przestępstwo z art. 305 § 2 k.k. ( Rozdział XXXVI - Przestępstwa przeciwko obrotowi gospodarczemu ). Przedmiotem ochrony przepisu art. 305 § 2 k.k. jest nie tylko prawidłowa realizacja i rzetelność instytucji przetargu publicznego jako jednego ze sposobów zawierania umów cywilnoprawnych o cechach dużej przejrzystości dla zainteresowanych podmiotów, lecz także interes właściciela mienia, będącego przedmiotem przetargu, oraz osób, na rzecz których przetarg jest dokonywany (Marek Andrzej, Komentarz do art. 305 Kodeksu karnego, LEX 2010 ).

Skoro D. K. popełnił przestępstwa, w tym przeciwko mieniu to fakt skazania prawomocnym wyrokiem za te przestępstwa jest wystarczający do stwierdzenia, że skarżący należy do kręgu osób, o jakich mowa w art. 15 ust.1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji ( w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania decyzji zaskarżonej do Sądu pierwszej instancji ). Prawomocne skazanie za przestępstwo przeciwko mieniu jest równoznaczne z stwierdzeniem istnienia obawy, o której mowa w art. 15 ust.1 pkt 6 tej ustawy.

Z powyższych względów Sądowi pierwszej instancji nie można skutecznie zarzucić naruszenia art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji w związku z art. 18 ust. 1 pkt 2 tej ustawy.

Nie jest także usprawiedliwiony zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 141 § 4 p.p.s.a.

Zgodnie z art. 141 § 4 p.p.s.a. uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Uzasadnienie wyroku powinno być tak sporządzone, aby wynikało z niego dlaczego Sąd uznał zaskarżone orzeczenie za zgodne lub niezgodne z prawem. Zarzut naruszenia tego przepisu mógłby być skuteczny wówczas, gdyby Sąd pierwszej instancji nie wyjaśnił w sposób adekwatny do celu, jaki wynika z tego przepisu dlaczego nie stwierdził w rozpatrywanej sprawie naruszenia przez organy administracji przepisów prawa materialnego ani przepisów procedury w stopniu, który mógłby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia (por. wyrok NSA z dnia 13 grudnia 2005 roku, sygn. akt I FSK 299/05, publ. Lex, nr 187709). Nie każde naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. może stanowić skuteczną podstawę skargi kasacyjnej a jedynie takie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.).

W niniejszej sprawie uzasadnienie zaskarżonego wyroku odpowiada wymogom art. 141 § 4 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazał podstawę prawną wyroku ( art. 151 p.p.s.a.) i wyjaśnił przyczyny podjętego rozstrzygnięcia, przedstawił stan sprawy, istotę zarzutów skargi i ocenił zgodność z prawem zaskarżonej decyzji. Sąd pierwszej instancji wyjaśnił w sposób wystarczający i zrozumiały, dlaczego zaskarżona decyzja Komendanta Głównego Policji z dnia [...] września 2009 r. nie narusza prawa, a w konsekwencji - skarga jako nieuzasadniona podlega oddaleniu. Sąd pierwszej instancji uzasadnił swoje stanowisko i przytoczył stosowne przepisy ustawy o broni i amunicji. Okoliczność, że D. K. nie zgadza się z taką oceną Sądu pierwszej instancji nie uzasadnia powyższego zarzutu.

Zauważyć należy, iż D. K., podnosząc zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., zmierzał przede wszystkim do wykazania, iż Sąd orzekający w sposób niewłaściwy dokonał oceny istnienia przesłanek warunkujących cofnięcie pozwolenia na broń palną. Zarzut ten w aspekcie omówionego powyżej zarzutu naruszenia prawa materialnego jest niezasadny. Sąd pierwszej instancji zasadnie też powołał się w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku na rozważania zawarte w uzasadnieniu powołanej wyżej uchwały składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 listopada 2009 r., sygn. akt II OPS 4/09.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, oddalił skargę kasacyjną

O kosztach postępowania kasacyjnego Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a. i art. 205 § 1 p.p.s.a.