Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 961/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2014-01-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 3  ust. 2
journal: Dz.U. 2012 poz 1164
law: Ustawa z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego - tekst jednolity.

SENTENCJA

Dnia 20 stycznia 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Włodarska Sędziowie: sędzia WSA Joanna Brzezińska (spr.) sędzia WSA Leszek Tyliński Protokolant: Asystent sędziego Magdalena Gadecka-Kauczor po rozpoznaniu w II Wydziale na rozprawie w dniu 9 stycznia 2014 roku sprawy ze skargi J. K. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w T. z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] w przedmiocie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu, 3. zasądza od Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w T. na rzecz skarżącego i kwotę [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] listopada 2010 r. nr [...] Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. przyznał J.K. płatność na rok 2010 r. w wysokości [...] zł w tym jednolitą płatność obszarową w wysokości [...] zł (do powierzchni [...] ha), uzupełniającą płatność obszarową do powierzchni grupy upraw podstawowych w wysokości [...] zł oraz uzupełniającą płatność obszarową do powierzchni roślin przeznaczonych na paszę uprawianych na trwałych użytkach zielonych w wysokości [...] zł oraz płatność cukrową – [...] zł.

Decyzją z dnia [...] lipca 2011 r. nr [...] Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR w T., na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., stwierdził nieważność ww. decyzji wskazując, że w decyzji tej niewłaściwie określona została powierzchnia działek kwalifikujących się do płatności nr [...] i [...].

Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w W. decyzją z dnia [...] lutego 2012 r. przyznał J.K. płatność na rok 2010 r. w wysokości [...] zł w tym jednolitą płatność obszarową w wysokości [...] zł (do powierzchni [...] ha), uzupełniającą płatność obszarową do powierzchni grupy upraw podstawowych w wysokości [...] zł, uzupełniającą płatność obszarową do powierzchni roślin przeznaczonych na paszę uprawianych na trwałych użytkach zielonych w wysokości [...] zł oraz płatność cukrową.

Następnie Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR w T. decyzją z dnia [...] kwietnia 2012 r., na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., stwierdził nieważność decyzji Kierownika BP ARiMR z dnia [...] lutego 2012 r. uznając, że w przypadku działek nr [...] i [...] nie ustalono prawidłowo powierzchni kwalifikowalnego obszaru wyznaczonego w systemie identyfikacji działek rolnych.

Ponownie rozpatrując wniosek J.K. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w W. przyznał mu płatność na rok 2010r. w wysokości [...] zł w tym jednolitą płatność obszarową w wysokości [...] zł, uzupełniającą płatność obszarową do powierzchni grupy upraw podstawowych w wysokości [...] zł oraz uzupełniającą płatność obszarową do powierzchni roślin przeznaczonych na paszę uprawianych na trwałych użytkach zielonych w wysokości [...] zł oraz płatność cukrową w wysokości [...] ha. W wyniku uwzględnienia odwołania wniesionego przez J.K., Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR w T. decyzja z dnia [...] listopada 2012r. uchylił decyzję organu pierwszej instancji, przekazując sprawę do ponownego rozpatrzenia w związku z niewyjaśnieniem przez Kierownika BP ARiMR wszystkich okoliczności sprawy.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Kierownik BP ARiMR w W., decyzją z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...], na podstawie art. 7 ust. 1 i 2, art. 19 ust. 1 i 2, art. 24 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz.U. z 2008 r. Nr 170 poz. 1051 ze zm.) oraz art. 58 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów wsparcia bezpośredniego przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia ustanowionego dla sektora wina (Dz. Urz. UE L 316 z 02.12.2009 r., str. 1, ze zm.), przyznał J.K. płatność na rok 2010 r. w wysokości [...] zł w tym jednolitą płatność obszarową w wysokości [...] zł (do powierzchni [...] ha), uzupełniającą płatność obszarową do powierzchni grupy upraw podstawowych w wysokości [...] zł, uzupełniającą płatność obszarową do powierzchni roślin przeznaczonych na paszę uprawianych na trwałych użytkach zielonych w wysokości [...] zł oraz płatność cukrową wysokości [...] zł.

W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że ponownie prowadząc postępowanie przeprowadził obszerne postępowanie dowodowe, dopuścił dowód z przeprowadzonych w dniu [...] marca 2012 r. czynności kontrolnych, dokumentację fotograficzną oraz dokonane pomiary na gruncie w gospodarstwie J.K.. Organ wskazał, że powodem uznania powierzchni ewidencyjno-gospodarczej ustalonej w dniu [...] marca 2012 r. jest fakt, iż podczas czynności kontrolnych inspektorzy terenowi ustalili, że zadeklarowane do płatności działki rolne D, E i F nie były w całości wykorzystywane rolniczo. Działki te porośnięte są trzciną oraz częściowo zalane wodą. Organ uznał, że działki te nie mogły być użytkowane rolniczo w 2010 r., co zdaniem organu potwierdzają zdjęcia ortofotomapy z 2010 r. Wyjaśniając motywy przyznania jednolitej płatności obszarowej organ wskazał, że w złożonym wniosku producent rolny zadeklarował powierzchnię działek rolnych wielkości [...] ha, a powierzchnia działek rolnych stwierdzona w kontroli administracyjnej wynosiła [...] ha i została ustalona w oparciu o system informacji graficznej , o którym mowa w art. 17 rozporządzenia Rady Nr 79/2009. Organ ustalił, że stwierdzona powierzchnia działek rolnych jest mniejsza, niż wskazana we wniosku, przedstawiając stosowne zestawienie. Wskazał, że zadeklarowana powierzchnia działki rolnej B to [...] ha - natomiast stwierdzona to [...] ha, zadeklarowana powierzchnia działki rolnej D to [...] ha - stwierdzona [...] ha, zadeklarowana powierzchnia działki rolnej E to [...] ha - stwierdzona [...] ha, zadeklarowana powierzchnia działki rolnej F to [...] ha - stwierdzona [...] ha, zadeklarowana powierzchnia działki rolnej G to [...] ha - stwierdzona [...] ha. Wykryte różnice pomiędzy powierzchnią deklarowaną we wniosku, a stwierdzoną wynosiły [...]1% co zdaniem organu uzasadniało zastosowanie zmniejszenia, o którym mowa w art. 58 rozporządzenia Komisji nr 1122/2009. Uzupełniająca płatność podstawowa została naliczona do zadeklarowanej we wniosku powierzchni działek rolnych tj. [...] ha. Z kolei stwierdzona powierzchnia trwałych użytków zielonych wynosi [...] ha, wobec [...] ha wskazany we wniosku.

W odwołaniu od powyższej decyzji J.K. zarzucił organowi naruszenie art. 10 w związku z art. 79 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez wydanie decyzji w oparciu o dowód przeprowadzony bez zawiadomienia strony o miejscu i terminie jego przeprowadzenia, co naruszyło ogólną zasadę podjęcia wszelkich działań w celu dokładnego ustalenia stanu faktycznego oraz zasadę praworządności określoną w art. 7 Konstytucji RP. Zdaniem strony decyzję wydano w oparciu o dowód potwierdzający stan z 2012 r., a nie z roku 2010, którego dotyczyło postępowanie. Dopiero po kilkunastu miesiącach prowadzonego postępowania organ zdecydował się przeprowadzić w dniu [...] kwietnia 2012 r. dowód, o którego przeprowadzenie wnioskował kilkakrotnie, o czym rolnik nie został zawiadomiony. Odwołujący się zakwestionował wykorzystanie przez organ zdjęć wykonanych w 2012 r. (w jednym z pierwszych dni wiosny i to szczególnie w tym okresie stan wód jest najwyższy w całym roku) jako dowodu potwierdzającego zalanie części działek w 2010 r. Organ nie wykazał z czego wynikały zmniejszenia i nie uzasadnił w sposób wiarygodny swojego działania. Nadto od roku 2011 r. przeznaczył część terenu działki D pod powierzchnię obory, płyty gnojowej i zbiornika na gnojowicę. Każda z wydanych w jego sprawie decyzji oparta jest o ten sam stan prawny i te same metody pomiarów, jednak w każdej z podejmowanych decyzji organ przyjmował inną powierzchnię działek.

Decyzją z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR w T., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, art. 3 i art. 7 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r. poz. 1164 ze zm.), utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ wskazał, że powierzchnia kwalifikowana do płatności ustalona została na podstawie powierzchni PEG, wyznaczonej w drodze pomiaru na ortofotomapie, stanowiącej podstawowy materiał wykorzystywany do oceny kwalifikowalności deklarowanych powierzchni. Odnosząc się do zarzutu J.K. dotyczącego braku powiadomienia go o dacie przeprowadzenia dowodu, organ powołując się na art. 3 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego wskazał, że nie ma obowiązku umożliwienia stronie wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów przez uznaniem danej okoliczności za udowodnioną. Nadto organ pismem z [...] lutego 2013 r. poinformował J.K. o dopuszczeniu dowodu z wyników weryfikacji terenowej i miał on możliwość zaznajomienia się z materiałem dowodowym. Organ waśnił również, że weryfikacja terenowa przeprowadzona w dniu [...] marca 2012 r. nie była samodzielną przesłanką do określenia powierzchni kwalifikowanej do płatności. Wyniki kontroli porównane zostały z obrazem ortofotomapy sporządzonej na podstawie zdjęć lotniczych wykonanych w dniu [...] września 2010 r. Dokumentacja sporządzona w wyniku weryfikacji terenowej potwierdza zdaniem organu stan widoczny na ortofotomapie. Porównanie zdjęć wykonanych w dniach [...] i [...] kwietnia 2012r. ze stanem widocznym na ortofotomapie wskazuje na zbieżność wyników uzyskanych na podstawie tych dwóch źródeł. Fakt nieużytkowania zakwestionowanych działek w całości w 2009 r. potwierdza dodatkowo ortofotomapa wykonana na podstawie zdjęć lotniczych z [...] kwietnia 2005r. W opinii organu zbieżność obrazów powoduje, iż zasadne jest twierdzenie o trwałym wyłączeniu z płatności powierzchni kwestionowanych działek. Przedłożone przez J.K. dokumenty – wyciąg z ewidencji gruntów przedstawiają jedynie stan prawny działek, w sprawie płatności natomiast zasadnicze znaczenie ma faktyczny stan użytkowania tych działek.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy J.K. zarzucił powyższej decyzji Dyrektora Oddziału Regionalnego ARiMR w T. naruszenie art. 3 ust. 2 pkt 2 ustawy o płatnościach do gruntów rolnych w związku z art. 107 K.p.a. poprzez dowolne działanie organu i przyjęcie stanu na rok 2012 r. jako stanu rzeczywistego mającego miejsce w 2010 r. oraz art. 7 i art. 10 K.p.a. w związku z art. 79 K.p.a. poprzez wydanie decyzji w oparciu o czynności przeprowadzonej bez zawiadomienia strony o miejscu i terminie przeprowadzenia dowodu co naruszyło ogólną zasadę podjęcia wszelkich działań w celu dokładnego ustalenia stanu faktycznego, przez co złamano również zasadę praworządności określoną w art. 7 Konstytucji RP. Skarżący poddał w wątpliwość rzetelność organów zajmujących się jego sprawą, bowiem każdy z dokonywanych przez organy pomiar wykazywał inną powierzchnię działek rolnych. Organ nie wskazał żadnych odczytów dokonanych pomiarów ani wyliczeń powierzchni jakiejkolwiek działki, nie porównał ich też z wyliczeniami powierzchni w oparciu o pomiary dokonane w trakcie kontroli. Porównując uznane przez organ powierzchnie działek w każdej z decyzji wskazał na oczywisty brak dokładności metod, którymi posługuje się organ. Nadto wskazał, że organ w decyzji z tego samego dnia dla płatności z 2009 r. przyjął inną powierzchnię działki C niż w decyzji zaskarżonej. Wobec tego pomiary wykonane metodą PEG nie mogą zostać uznane za wiarygodne, bowiem w metodzie tej istnieje duża uznaniowość organu. Podważa też stanowisko organu, iż wizytacji terenowej nie można utożsamiać z kontrolą na miejscu. Odnosząc się do jego zarzutów braku działu w przeprowadzeniu dowodu organ wskazuje iż czynności wykonane [...] marca 2012 r. miały charakter wizytacji terenowej, po czym w innym miejscu decyzji pisze o wynikach kontroli. Na załączonych do decyzji obrazach nie zaznaczono spornego obszaru, nie dokonano szczegółowego ich opisania. Podnosi, że ani organ pierwszej instancji ani też organ drugiej instancji nie podały konkretnych wyliczeń ani metod szacowania powierzchni wyłączonych z płatności, ograniczając się jednie do podania wartości zakwalifikowanych do płatności. Skarżący ponownie podważył wiarygodność zdjęć wykonanych w 2012 r. jako potwierdzających stan z 2010 r. zwracając uwagę na zmienność warunków pogodowych.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w skarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutów skargi organ podkreślił, że zgodnie z art. 3 ust. 2 pkt 2 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, na organie nie ciąży obowiązek aktywnego poszukiwania dowodów na poparcie uprawnienie wnioskodawcy do otrzymania płatności. Skarżący nie wyjaśnił jakich dowodów przez niego wskazanych organ nie wyjaśnił lub też który z przeprowadzonych dowodów nie znalazł odbicia w ustalonym stanie faktycznym, bądź organ nie ocenił jego wiarygodności.

Na rozprawie w dniu 9 stycznia 2013r. pełnomocnik organu, odnosząc się do różnic w wartościach PEG w poszczególnych decyzjach wyjaśnił, iż mogą one wynikać z faktu, że na terenie działek znajdują się oczka wodne. Oczywisty jest różnorodny stan wód w różnych okresach, co może wpływać na wielkość uzyskanych pomiarów. Nadto pełnomocnik wskazał, że organ nie miał obowiązku sporządzenia protokołu/raportu z wizytacji terenowej, ani też doręczenia go rolnikowi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej (art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych Dz.U. Nr 153, poz. 1269 z późn.zm.). Rozpoznawanie skarg na decyzje organów administracji nie ma charakteru merytorycznego orzekania w sprawie. W myśl art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r. poz. 270 z późn.zm.) - zwanej dalej "P.p.s.a.", decyzja administracyjna podlega uchyleniu wówczas, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego albo inne naruszenie przepisów postępowania jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W zakresie tak określonej kognicji Sąd stwierdził, że skarga jest zasadna, bowiem zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem norm postępowania w stopniu, który skutkować musi jej wyeliminowaniem z obrotu prawnego.

W niniejszym postępowaniu przedmiot sądowej kontroli stanowi decyzja Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w T. z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w W. z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...], którą organ pierwszej instancji, ponownie rozpatrując sprawę, przyznał skarżącemu płatność na rok 2010 r. w wysokości [...] zł w tym jednolitą płatność obszarową w wysokości [...]zł (do stwierdzonej powierzchni [...] ha), uzupełniającą płatność obszarową do grupy upraw podstawowych w wysokości [...] zł, uzupełniającą płatność obszarową do powierzchni roślin przeznaczonych na paszę uprawianych na trwałych użytkach zielonych ([...] ha) w wysokości [...] zł, a także płatność cukrową w wysokości [...] zł. W okolicznościach faktycznych sprawy podkreślenia jednakże wymaga, że sprawa przyznania skarżącemu płatności z tytułu systemów wsparcia bezpośredniego, zainicjowana jego wnioskiem z dnia [...] maja 2010 r., była już wielokrotnie rozpatrywana w trybie administracyjnym przez organy ARiMR.

Materialnoprawną podstawę powyższych decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 26 stycznia 2006 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r. poz. 1164), powoływanej dalej jako "ustawa o płatnościach" oraz przepisy rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów wsparcia bezpośredniego przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia ustanowionego dla sektora wina (Dz. Urz. UE L 316 z 02.12.2009 r.) powoływanego dalej jako "rozporządzenie 1122/2009".

Przesłanki od spełnienia, których uzależnione jest przyznanie jednolitej płatności obszarowej zawarte zostały w art. 7 ust. 1 ustawy o płatnościach. Stosownie do wskazanego przepisu rolnikowi przysługuje jednolita płatność obszarowa do będącej w jego posiadaniu w dniu 31 maja roku, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności, powierzchni gruntów rolnych wchodzących w skład gospodarstwa rolnego, kwalifikujących się do objęcia tą płatnością zgodnie z art. 124 ust. 2 akapit pierwszy rozporządzenia nr 73/2009, jeżeli posiada w tym dniu działki rolne o łącznej powierzchni nie mniejszej niż określona dla Rzeczypospolitej Polskiej w załączniku nr VII do rozporządzenia nr 1121/2009 (1ha), z tym że w przypadku zagajników o krótkiej rotacji działka rolna powinna obejmować jednolitą gatunkowo uprawę o powierzchni co najmniej 0,1 ha. Nadto od producenta rolnego wymaga się, ażeby wszystkie grunty rolne utrzymywane były zgodnie z normami przez cały rok kalendarzowy, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności oraz by przestrzegał wymogów przez cały rok kalendarzowy, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności. Do przyznania przedmiotowej płatności wymagane jest również wcześniejsze nadanie rolnikowi numeru identyfikacyjnego w trybie przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności.

Stosownie do ust. 1a art. 7 ww. ustawy, jednolita płatność obszarowa przysługuje rolnikowi do powierzchni gruntów rolnych nie większej niż maksymalny kwalifikowalny obszar, o którym mowa w art. 6 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia nr 1122/2009, określony w systemie identyfikacji działek rolnych, o którym mowa w przepisach o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności (dodany z dniem 15 marca 2010r.).

Płatności uzupełniające do wskazanych w ust. 2 art. 7 upraw przysługują rolnikowi, który spełnia warunki do przyznania jednolitej płatności obszarowej.

W art. 58 rozporządzenia nr 1122/2009 ustanowiono natomiast zmniejszenia płatności i wykluczenia z uwagi na zawyżenie danych podanych w deklaracji. W myśl tego przepisu jeśli w odniesieniu do danej grupy upraw obszar zadeklarowany na cele jakichkolwiek systemów pomocy obszarowej przekracza obszar zatwierdzony zgodnie z art. 57, wysokość pomocy oblicza się na podstawie obszaru zatwierdzonego, pomniejszonego o dwukrotność stwierdzonej różnicy, jeśli różnica ta wynosi więcej niż 3 % lub dwa hektary, ale nie więcej niż 20 % zatwierdzonego obszaru. Jeśli natomiast różnica ta przekracza 20 % zatwierdzonego obszaru, w odniesieniu do danej grupy upraw nie przyznaje się żadnej pomocy obszarowej.

Zasadnicze znaczenie w sprawach o przyznanie płatności bezpośrednich ma ustalenie, czy rolnik wnioskujący o przyznanie tych płatności spełnia przesłanki określone w art. 7 ust. 1 ustawy o płatnościach. Wysokość przyznawanych płatności uzależniona jest natomiast od powierzchni działek rolnych użytkowanych rolniczo będących w posiadaniu wnioskodawcy. Obowiązkiem rolnika wnioskującego o przyznanie płatności jest podanie rzeczywistej powierzchni działek rolnych uprawnionych do płatności. Składane wnioski przed przyznaniem płatności podlegają weryfikacji przez właściwy organ ARiMR. W tym celu w rozporządzeniu nr 1122/2009 przewidziano stosowne procedury kontrolne m.in. kontrole administracyjne i kontrole na miejscu. Podstawowym elementem kontroli administracyjnej w zakresie kontroli administracyjnej jest system identyfikacji działek rolnych o którym mowa w art. 17 rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 z dnia 19 stycznia 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającego określone systemy wsparcia dla rolników, zmieniające rozporządzenia (WE) nr 1290/2005, (WE) nr 247/2006, (WE) nr 378/2007 oraz uchylające rozporządzenie (WE) nr 1782/2003. W przepisie tym wyjaśniono, że system identyfikacji działek rolnych ustanawiany jest na podstawie map lub dokumentów ewidencji gruntów lub też innych danych kartograficznych. Korzysta się z technik skomputeryzowanego systemu informacji geograficznych, w tym najlepiej ortoobrazów lotniczych lub satelitarnych, przy zastosowaniu jednolitego standardu gwarantującego dokładność co najmniej równą dokładności kartografii w skali 1:10.000. W przypadku gdy kontrola administracyjna wniosków nie pozwala na prawidłowe ustalenia powierzchni działki rolnej kwalifikującej się do przyznania płatności organ ma możliwość przeprowadzenia kontroli na miejscu. Przepisy regulujące przeprowadzenie takiej kontroli zawarte zostały w rozporządzeniu nr 1122/2009.

Wskazać należy, że zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, z zastrzeżeniem zasad i warunków określonych w przepisach Unii Europejskiej, o których mowa w art. 1 pkt 1, do postępowań w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, chyba że przepisy ustawy stanowią inaczej. Stosownie do art. 3 ust. 2 ustawy, w postępowaniu w sprawach dotyczących płatności bezpośredniej, płatności uzupełniającej, płatności cukrowej, płatności do pomidorów oraz wsparcia specjalnego organ administracji publicznej stoi na straży praworządności, jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy, udziela stronom, na ich żądanie, niezbędnych pouczeń, co do okoliczności faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania i zapewnia stronom, na ich żądanie, czynny udział w każdym stadium postępowania i na ich żądanie, przed wydaniem decyzji, umożliwia im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań; przepisu art. 81 Kodeksu postępowania administracyjnego nie stosuje się.

W myśl art. 3 ust. 3 ustawy, strony oraz inne osoby uczestniczące w postępowaniu, o którym mowa w ust. 2, są obowiązane przedstawiać dowody oraz dawać wyjaśnienia co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek; ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne.

Z treści tego przepisu wynika więc, że wyłącza on zastosowanie niektórych zasad ogólnych postępowania administracyjnego, niemniej sam zawiera dyrektywę, stosownie do której organ administracji publicznej w toku postępowania stoi na straży praworządności. Uprawniony jest zatem pogląd, że organy administracji publicznej realizując zasadę praworządności, mimo, iż są związane zakresem wniosku strony, mają obowiązek precyzyjnie ustalić zakres tego żądania, a stwierdzając rozbieżność wniosku z danymi posiadanymi przez organ, winien przeprowadzić postępowanie wyjaśniające i o jego wynikach poinformować składającego wniosek z uwzględnieniem przy załatwianiu spraw słusznego interesu obywateli. Odejście od obowiązku dążenia przez organ do ustalenia prawdy obiektywnej, nie oznacza jednak, że organ jest uprawniony orzekać na podstawie niejednoznacznie ustalonego przez siebie stanu faktycznego, gdy wywodzi negatywne dla strony skutki prawne.

W okolicznościach sprawy podkreślenia wymaga, że w Wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 6 kwietnia 2011 r. o sygn. akt III SA/Po 757/2010 wyrażono pogląd, że nie można wykluczyć niedokładności ortofotomapy. Ortofotomapa wykonana na podstawie zdjęć lotniczych jest najlepszym narzędziem do pomiaru działek rolnych, ponieważ wykonane na jej podstawie obliczenia są równie dokładne jak kontrola na miejscu. Jednakże zdarzają się sytuacje, w których wektoryzacja nie została przeprowadzona wystarczająco precyzyjnie np. po cieniach zamiast po miedzach. Jednakże ze względu na obowiązek wizualizacji każdej działki rolnej, dla której rolnik deklaruje powierzchnię większą od powierzchni PEG (powierzchnia ewidencyjno- gospodarczej wyznaczonej przez agencję na podstawie pomiaru powierzchni użytkowej rolniczo na obrazie ortofotomapy) - wszystkie takie przypadki są weryfikowane w procesie kontroli administracyjnej przez pracowników ARiMR i zwracane wykonawcy danych LPIS jako reklamacja.

Odnosząc te spostrzeżenia do rozpoznawanej sprawy, zauważyć trzeba, że uzasadnienie decyzji organów obydwu instancji nie pozwala Sądowi na pełną weryfikację poprawności ustalenia powierzchni działek rolnych uprawnionych do płatności, a kwestia ta, stanowiąca spór między stronami, ma zasadnicze znaczenie dla prawidłowego zastosowania przepisów prawa materialnego. Jak słusznie podnosi skarżący, z uzasadnienia decyzji nie wynika z czego wynikały zastosowane przez organ zmniejszenia płatności. Owszem organ powołał podstawę prawną rozstrzygnięcia, jednak w żaden sposób nie wyjaśnił, z czego wynikają przyjęte w decyzji powierzchnie działek rolnych. Decyzja zawiera zestawienie powierzchni działek rolnych zadeklarowanych przez skarżącego w złożonym przez niego wniosku oraz powierzchni działek rolnych stwierdzonych przez organ w wyniku kontroli administracyjnej. Wartości te różnią się od siebie o [...] ha. Organ w tabeli przedstawił różnicę między powierzchnią zadeklarowaną, a stwierdzoną. Z tabeli tej wynika, że różnice dotyczyły działki rolnej B – powierzchnia zadeklarowana [...] ha, powierzchnia stwierdzona [...] ha, działki rolnej D – powierzchnia zadeklarowana [...] ha, powierzchnia stwierdzona [...] ha, działki rolnej E – powierzchnia zadeklarowana [...] ha, powierzchnia stwierdzona [...] ha, działki rolnej F – powierzchnia zadeklarowana [...] ha, powierzchnia stwierdzona [...] ha oraz działki rolnej G – powierzchnia zadeklarowana [...] ha, powierzchnia stwierdzona [...] ha. Łączna powierzchnia działek rolnych, która zdaniem organu była uprawniona do płatności wynosiła [...] ha, przy [...] ha zadeklarowanych we wniosku.

Zauważyć trzeba, że skarżący konsekwentnie akcentował we wszystkich swoich pismach, iż posiadane przez niego grunty PEG mają łącznie powierzchnię wskazaną we wniosku, a w skardze bardzo szczegółowo wykazał, iż w stosunku do części działek organ pierwszej instancji w każdej z czterech wydawanych w sprawie decyzji, przyjmował inne wielkości, powołując się każdorazowo na pomiary PEG. Co do niektórych działek organ dopiero w ostatniej decyzji odkrył różnice pomiędzy powierzchnią zadeklarowaną we wniosku z 2010r., a stwierdzoną.

Przedstawione przez organ dane, jak zasadnie zarzuca skarżący, nie zawierają jednak żadnego wyliczenia oraz uzasadnienia, z którego wynikałoby dlaczego właśnie taką powierzchnię organ uznał za uprawnioną do przyznania płatności. Za takie bowiem nie można uznać lakonicznego stwierdzenia, że powodem przyjętej powierzchni działek, jest stwierdzenie przez inspektorów w trakcie czynności kontrolnych w gospodarstwie skarżącego w dniu [...] marca 2012r., iż tereny nie są w całości wykorzystywane rolniczo gdyż działki D, E i F porośnięte są częściowo trzciną i zalane wodą. Bez jakiegokolwiek uzasadnienia pozostawiono niniejsze powierzchnie stwierdzone na działkach B i G. Nadto na uwadze należy mieć fakt, że organ prowadząc postępowanie dowodowe w 2012r. próbował udokumentować stan na rok 2010. W takim przypadku powoływanie się na zdjęcia wykonane w gospodarstwie skarżącego w dniu [...] marca 2012r. wymagało od organu zachowania należytej ostrożności. Stany uwiecznione na zdjęciach nie muszą bowiem potwierdzać, że widoczna na nich trzcina oraz oczka wodne znajdowały się na działce, tym bardziej że miały taką samą powierzchnię, uznaną następnie po dwóch latach jako niekwalifikowalną. Sąd nie podważa zasadności wykorzystania fotografii dla ustalenia stanu faktycznego na dzień złożenia wniosku, jednak przy dokonywaniu ustaleń organ winien wyjaśnić, a następnie stanowisko takie należycie uzasadnić, czy obszar porośnięty trzciną był taki sam w 2010 r. co w 2012 r. Wykazać stopień w jakim trzcina ta w przeciągu dwóch lat mogła zwiększyć zajmowaną powierzchnię. Przede wszystkim jednak organ powinien wyjaśnić jaki obszar porośnięty jest trzciną i podlega wyłączeniu, przedstawiając opis stanu zastanego na miejscu oraz stosowne wyliczenia powierzchni. Organ kwestionując argument skarżącego zawarty w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji wskazał, że analiza zdjęć ortofotmapy z 2005 r. i 2010 r. oraz fotografii wykonanych [...] i [...] kwietnia 2012 r. wykazuje, że stan użytkowania wskazanych obszarów nie ulegał zasadniczej zmianie. Twierdzenia te bez ich stosownego uzasadnienia uznać należy za gołosłowne. Dla potwierdzenia takiego stanowiska, wymagane byłoby omówienie obrazu widocznego na tych zdjęciach i udowodnienie, że rzeczywiście stan ten się nie zmieniał. W sytuacji gdy organ czwarty raz rozpatrując wniosek skarżącego, jednocześnie kwestionując zadeklarowane powierzchnie działek, po raz kolejny przyjmuje inne powierzchnie działek, obowiązany on był przede wszystkim wyjaśnić z czego wynikają przyjęte wartości. W rozpatrywanej sprawie organ w kolejnej decyzji zawarł gołosłowne twierdzenia o przedeklarowaniu powierzchni działek, nie wyjaśniając dlaczego akurat w tym przypadku zastosowane metody pomiaru są bardziej wiarygodne niż dokonane przez organ poprzednio i dlaczego poprzednie pomiary są nieprawidłowe. Skoro bowiem organ przy zastosowaniu tych samych metod pomiarowych, za każdym razem wydając decyzję w sprawie płatności oblicza inną powierzchnię działek rolnych, to zasadnym stają się zarzuty skarżącego dotyczące nierzetelności dokonywania takich pomiarów. Sytuacji takiej nie można akceptować w demokratycznym państwie prawa.

Dla uwidocznienia zakresu wątpliwości i skali dowolności organu pierwszej instancji w przyjmowaniu wartości powierzchni poszczególnych działek rolnych uznanych przez organ za "stwierdzoną" na podstawie art. 17 rozporządzenia Rady (WE) Nr 73/2009, wskazać przyjdzie, iż:

- we wniosku z dnia [...].05.2010r. skarżący ubiegał się o przyznanie płatności do działek oznaczonych A A1 B B1 C D E F G, na działkach ewid. [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...]. Deklarowane powierzchnie działek rolnych (w ha): A/A1- [...], B – [...], B1 – [...], C – [...], D- [...], E – [...], F- [...], G- [...], łącznie do jednolitej płatności obszarowej (JPO) skarżący zadeklarował powierzchnię [...] ha, do uzupełniającej płatności obszarowej (UPO) [...] ha, do tzw. płatności zwierzęcej [...] ha trwałych użytków zielonych

- decyzją pierwotną Kierownika BP ARiMR w W. z [...].11.2010r. po przeprowadzeniu wszystkich wymaganych kontroli przyznano, zgodnie z wnioskiem, JPO do powierzchni - [...] ha, UPO do powierzchni [...] ha, płatność zwierzęcą do powierzchni [...] ha,

- w uzasadnieniu decyzji z [...].07.2011r. stwierdzającej nieważność ww. decyzji Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR w T. wskazał, wyłącznie że Kierownika BP ARiMR w W. w przypadku działek ewidencyjnych nr [...],[...] nie uwzględnił powierzchni ewidencyjno-gospodarczej stanowiącej maksymalną kwalifikowaną powierzchnię na danych działkach ewidencyjnych, o którą może ubiegać się rolnik – PEG, wobec czego nieprawidłowo została określona powierzchnia kwalifikująca się do płatności. Podkreślenia wymaga, iż organ ARiMR stwierdził jednak nieważność decyzji w całości.

Dodać należy, iż zgodnie z wnioskiem na działkach ewidencyjnych nr [...] i [...] położone są częściowo działki rolne oznaczone literami B, B1, D, E.

- decyzją z dnia [...].02.2012r. Kierownik BP ARiMR w W. po przeprowadzeniu wszystkich wymaganych kontroli przyznał, w oparciu o system informacji geograficznej pomiary powierzchni ewidencyjno-gospodarczej PEG odpowiadającej powierzchni użytkowanej rolniczo w ramach danej działki ewidencyjnej wykonane na dostępnych w systemie informatycznym ARiMR zdjęciach, płatności na 2010r., JPO do powierzchni - [...] ha, UPO do powierzchni [...] ha, płatność zwierzęcą do powierzchni [...] ha. Organ wskazał na różnice pomiędzy powierzchniami deklarowanymi, a powierzchniami zmierzonymi w wyniku kontroli administracyjnej PEG dla działek rolnych (w ha): B – [...]/[...], G – [...]/[...], B1 – [...]/[...].

- następnie organ ARiMR ponownie powołując się na powierzchnię PEG stwierdził nieważność ww. decyzji o przyznaniu płatności - decyzją z dnia [...].04.2012r., tym razem wskazując na nieprawidłowości dotyczące pomiaru działek ewidencyjnych nr [...] i [...], po czym

- decyzją z dnia [...].08.2012r. Kierownik BP ARiMR w W. przyznał, w oparciu o system informacji geograficznej pomiary powierzchni ewidencyjno-gospodarczej PEG odpowiadającej powierzchni użytkowanej rolniczo w ramach danej działki ewidencyjnej wykonane na dostępnych w systemie informatycznym ARiMR zdjęciach, płatności na 2010r., JPO do powierzchni - [...] ha, UPO do powierzchni [...] ha, płatność zwierzęcą do powierzchni [...] ha. Organ wskazał na większe niż poprzednio stwierdzone różnice pomiędzy powierzchniami deklarowanymi, a powierzchniami zmierzonymi w wyniku kontroli administracyjnej PEG dla działek rolnych (w ha): B – [...]/[...]; D – [...]/[...]; G – [...]/[...], B1 – [...]/[...].

- decyzją z dnia [...].04.2013r. Kierownik BP ARiMR w W. przyznał, co wymaga podkreślenia wydaną po uchyleniu powyższej decyzji na skutek uwzględnienia odwołania skarżącego, płatności na 2010r., JPO do powierzchni - [...] ha, UPO do powierzchni [...] ha, płatność zwierzęcą do powierzchni [...] ha. Organ wskazał na różnice pomiędzy powierzchniami deklarowanymi, a powierzchniami zmierzonymi w wyniku kontroli z uwzględnieniem pomiarów na gruncie dla działek rolnych (w ha): B – [...]/[...]; D – [...]/[...]; E- [...]/[...]; F-[...]/[...],G – [...]/[...], co wpłynęło na kolejne zmniejszenie powierzchni uznanej przez organ, wobec powierzchni deklarowanej i zwiększenie procentowe zawyżenia– do [...]%.

Z akt sprawy pośrednio wynika, iż organ posługiwał się nowymi wartościami PEG, co oznaczać może, że nie były one tożsame z poprzednimi wartościami PEG na 2010, czy 2011r. przyjmowanymi przez system organu jako prawidłowe, co wymaga szczegółowego wyjaśnienia, mając na uwadze fakt, iż wniosek dotyczy płatności na rok 2010r., kiedy to był złożony i kontrolowany na podstawie ortofotomap i PEG przez organ ARiMR. Podkreślić przyjdzie, co zasadnie zarzuca skarżący, że w istocie na skutek uwzględnienia jego odwołania od uprzedniej decyzji organu pierwszej instancji, jego sytuacja uległa kolejny raz pogorszeniu, bowiem organ po ponad dwóch latach od złożenia wniosku, stwierdził przedeklarowanie powierzchni do działek, których wcześniej nie kwestionował – działki rolne oznaczone jako E i F.

Reasumując, na podstawie analizy akt sprawy oraz treści skargi i skarżonych decyzji, wskazać należy, że po wielokrotnych kontrolach przez upoważnionych pracowników ARiMR oraz dwukrotnym stwierdzaniu z urzędu nieważności decyzji organów wydawanych w wyniku rozpatrzenia sprawy o przyznanie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego z wniosku skarżącego z [...] maja 2010r., brak jednoznacznych i wiarygodnych dowodów potwierdzających które, spośród różnych wyników pomiarów powierzchni PEG dokonywanych przez organy są prawidłowe i zgodne z rzeczywiście użytkowaną rolniczo powierzchnią poszczególnych kwestionowanych działek rolnych. W ocenie Sądu trafne są zarzuty skargi co do tego, że organ pierwszej instancji nie wykazał w sposób niebudzący wątpliwości, że wskazane przez niego w decyzji z dnia [...] kwietnia 2013r. wielkości powierzchni działek kwestionowanych jako przedeklarowane, odpowiadają powierzchni ewidencyjno-gospodarczej na rok 2010.

Zauważyć należy, że decyzje wydawane w postępowaniu administracyjnym podlegają rygorom określonym w art. 107 § 1 K.p.a. Przepis ten wymienia elementy decyzji administracyjnej - do których należy między innymi jej uzasadnienie faktyczne i prawne. Z kolei § 3 cytowanego artykułu stanowi, iż uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Uzasadnienie decyzji spełnia szczególnie istotną rolę, pozwala ono bowiem na dokonanie oceny, czy decyzja nie została wydana z takim naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a w szczególności, czy organ nie pozostawił poza swoimi rozważaniami argumentów podnoszonych przez stronę, czy nie pominął istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy materiałów dowodowych lub też czy nie dokonał oceny tych materiałów wbrew zasadom logiki lub doświadczenia życiowego. Prawidłowe uzasadnienie decyzji wiąże się ponadto z realizacją zasady przekonywania, sformułowanej w art. 11 K.p.a. Wyjaśnianie stronom zasadności przesłanek, którymi kieruje się organ przy załatwieniu sprawy ma bowiem ograniczyć konieczność stosowania środków przymusu przy jej wykonaniu. Ponadto Dyrektor Oddziału przy rozpoznawaniu sprawy winien stać na straży praworządności i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć i ocenić cały materiał dowodowy (art. 21 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich, art. 80 K.p.a.).

Oceniając pod tym względem zaskarżoną decyzję stwierdzić należy, że uzasadnienie decyzji wydanej przez organ odwoławczy powyższych wymogów nie spełnia.

Organ drugiej instancji pomimo jednoznacznych zarzutów odwołania, w ogóle nie ustosunkował się do tych istotnych elementów stanu faktycznego sprawy, nie podaje jakie wielkości powierzchni poszczególnych kwestionowanych działek rolnych i na jakiej podstawie uznaje za prawidłowe. Z decyzji nie wynika jakie powierzchnie organ przyjął do rozliczenia, czy w ogóle prowadził własne rozliczenie, z uwzględnieniem poprzednio uzyskanych przez organ ARiMR wyników pomiarów, z jakich powodów organ zaakceptował stwierdzenie po tak znacznym upływie czasu zakwestionowanie powierzchni niekwestionowanych uprzednio działek rolnych. Powoduje to w istocie, iż zaskarżone rozstrzygnięcie uchyla się od możliwości pełnej sądowej jego kontroli.

Podkreślić należy, że organ odwoławczy winien ponownie rozpoznać sprawę w całości merytorycznie co do jej istoty. Jeżeli zgadza się z ustaleniami organu pierwszej instancji powinien wyraźnie to wskazać wraz z własnym szczegółowym uzasadnieniem, natomiast jeśli wykryte nieprawidłowości nie miały, zdaniem organu wpływu na wydana decyzję, to również winno być uzasadnione.

W kwestii dostrzeżonych przez Sąd uchybień natury procesowej, wypada zauważyć, że niewadliwe rozpatrzenie wniosku strony wymaga przede wszystkim poprawnego, nie budzącego wątpliwości ustalenia przez organy administracji publicznej wszystkich istotnych okoliczności stanu faktycznego konkretnej sprawy, niezbędnych do podjęcia poprawnego rozstrzygnięcia, na podstawie tych przepisów prawa, które w sprawie znajdują zastosowanie. Zdaniem składu orzekającego, postępowanie wyjaśniające przeprowadzone w rozpoznawanym przypadku nie doprowadziło do ustaleń odpowiadających temu standardowi, a także uzasadnienie decyzji nie odpowiada w pełni wymogom prawa, tzn. unormowaniu zawartemu w art. 107 § 3 K.p.a. Przepis ten pozostaje w korelacji z normą art. 80 K.p.a. statuującego zasadę swobodnej oceny dowodów. Ocena ta, by nie była uznana za dowolną, winna opierać się na wszechstronnym rozważeniu całokształtu zebranego materiału dowodowego, czemu należy dać wyraz w uzasadnieniu decyzji. Prawidłowo zredagowane, pod względem merytorycznym i prawnym, uzasadnienie decyzji administracyjnej ma podstawowe znaczenie dla stosowania zasady przekonywania, wyrażonej w art. 11 K.p.a., a realizowanej na podstawie art. 107 § 3 K.p.a. Mocą przywołanej zasady organ jest zobowiązany do wyjaśnienia stronom zasadności przesłanek, którymi kierował się przy załatwieniu sprawy. Uzasadnienie decyzji winno być elementem decydującym o przekonaniu strony, co do trafności rozstrzygnięcia. Zasada przekonywania nie zostanie zaś zrealizowana, gdy organ pominie milczeniem niektóre twierdzenia, nie odniesie się do faktów istotnych dla danej sprawy lub nie przedstawi w sposób wyczerpujący wykładni stosowanych przepisów prawa.

W dalszej kolejności, odnosząc się do materiału dowodowego sprawy Sąd wskazuje na poważne wątpliwości jakie wzbudził sposób przeprowadzonej przez organ wizytacji terenowej. Procedura dotyczące przeprowadzanych przez organ kontroli uregulowana została u ustawie o płatnościach oraz rozporządzeniu nr 1122/2009.

W myśl art. 31 ustawy, czynności kontrolne w ramach kontroli na miejscu określonej w przepisach Unii Europejskiej, o których mowa w art. 1 pkt 1, przeprowadzanej przez Agencję, są wykonywane przez osoby posiadające imienne upoważnienie wydane przez Prezesa Agencji (ust. 1). Upoważnienie, o którym mowa w ust. 1, zawiera wskazanie osoby upoważnionej do wykonywania czynności kontrolnych, miejsce i zakres oraz podstawę prawną do ich wykonywania (ust. 2). Przed przystąpieniem do czynności kontrolnych osoba upoważniona do ich wykonywania jest obowiązana okazać imienne upoważnienie rolnikowi, jeżeli jest on obecny podczas kontroli (ust. 3). Czynności kontrolne mogą być wykonywane podczas nieobecności rolnika także wówczas, gdy rolnik został zawiadomiony o kontroli zgodnie z art. 27 ust. 1 rozporządzenia nr 1122/2009 (ust. 4). Zgodnie z art. 31 ust. 5 ustawy, osoby upoważnione do wykonywania czynności kontrolnych mają prawo do: 1) wstępu na teren gospodarstwa rolnego; 2) żądania pisemnych lub ustnych informacji związanych z przedmiotem kontroli; 3) wglądu do dokumentów związanych z przedmiotem kontroli, sporządzania z nich odpisów, wyciągów lub kopii oraz zabezpieczania tych dokumentów; 4) pobierania próbek do badań; 5) żądania okazywania i udostępniania danych informatycznych. Z czynności kontrolnych sporządza się raport zgodnie z art. 32 i 54 ust. 1 i 3 rozporządzenia nr 1122/2009, który w przypadku stwierdzenia drobnej niezgodności, o której mowa w art. 24 ust. 2 akapit drugi rozporządzenia nr 73/2009, zawiera również informację, o której mowa w art. 54 ust. 2 akapit drugi rozporządzenia nr 1122/2009, oraz termin, o którym mowa w art. 71 ust. 3 rozporządzenia nr 1122/2009 (art. 31 ust. 6 ustawy). W przypadku gdy rolnik nie zgadza się z ustaleniami zawartymi w raporcie, może zgłosić umotywowane zastrzeżenia na piśmie, co do ustaleń w nim zawartych, dyrektorowi oddziału regionalnego Agencji, w terminie 14 dni od dnia doręczenia raportu, chyba że bezpośrednio po zakończeniu kontroli rolnik, który był obecny podczas kontroli, zgłosił umotywowane zastrzeżenia, co do ustaleń zawartych w raporcie, osobie, która go sporządziła (art. 31 ust. 7 ustawy).

Zgodnie z art. 35 ustawy, przepisy dotyczące kontroli administracyjnej i kontroli na miejscu określonych w przepisach Unii Europejskiej, o których mowa w art. 1 pkt 1, stosuje się odpowiednio do kontroli: 1) wielkości powierzchni, o których mowa w art. 7 ust. 2, zadeklarowanej przez rolnika we wniosku o przyznanie płatności uzupełniającej; 2) w zakresie spełniania warunków do przyznania płatności uzupełniającej.

Jak wskazuje się w piśmiennictwie, kontrola ma niezwykle doniosłe znaczenie dla skutecznego funkcjonowania systemu płatności bezpośrednich w całej Unii Europejskiej. Stanowi ona gwarancję rzetelnego wydatkowania wspólnotowych środków budżetowych przeznaczonych na finansowanie tego instrumentu wsparcia dochodowego producentów rolnych. Dopiero po zakończeniu procedury kontrolnej można wydawać decyzje dotyczące płatności (ich przyznania lub odmowy przyznania). Kontrola na miejscu polega przede wszystkim na sprawdzeniu zgodności danych podanych we wniosku o przyznanie płatności ze stanem faktycznym w gospodarstwie i przestrzegania zasad dobrej kultury rolnej. Kontrole na miejscu mają na celu: ustalenie granic i powierzchni działek rolnych, zweryfikowanie zadeklarowanej grupy upraw/uprawy na danej działce rolnej, sprawdzenie przestrzegania minimalnych wymagań (norm) utrzymania gruntów rolnych w dobrej kulturze rolnej (Bieluk Jerzy, Lobos-Kotowska Dorota – Komentarz do ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, Wolters Kluwer Polska – Oficyna, komentarz do art. 30 ustawy).

W świetle powyżej przywołanych reguł przyznawania płatności stwierdzić trzeba, że organ prowadzący postępowanie z wniosku rolnika o przyznanie płatności, w trakcie postępowania wyjaśniającego ma możliwość weryfikacji deklaracji zawartych we wniosku, jak i ustaleń systemowych, poprzez wykorzystanie wszelkich, zgodnych z prawem narzędzi, w tym kontroli na miejscu, która jest w stanie najpełniej oddać rzeczywisty obraz danych zadeklarowanych we wniosku.

W przywołanym powyżej art. 32 rozporządzenia nr 1122/2009 wskazano, że z każdej kontroli na miejscu sporządza się sprawozdanie, które umożliwia wgląd w szczegóły przeprowadzonych kontroli, wskazując wszelkie elementy jakie powinno zawierać sprawozdanie z kontroli. Z przepisu tego wynika również, że jeżeli kontrolę na miejscu przeprowadza się metodą teledetekcji zgodnie z art. 35, państwa członkowskie nie mają obowiązku umożliwiać rolnikowi lub jego przedstawicielowi podpisania sprawozdania z kontroli, o ile podczas kontroli z wykorzystaniem teledetekcji nie stwierdzono żadnych nieprawidłowości. Jeżeli kontrole takie wykazują nieprawidłowości, umożliwia się rolnikowi podpisanie sprawozdania z kontroli zanim właściwy organ wyciągnie wnioski z ustaleń w zakresie ewentualnych zmniejszeń płatności lub wykluczeń. Nadto z art. 35 ust. 1 ww. rozporządzenia wynika, że w przypadku gdy państwo członkowskie wykorzystuje możliwość przeprowadzania kontroli na miejscu metodą teledetekcji, wówczas wykonuje fotointerpretację obrazów satelitarnych lub zdjęć lotniczych wszystkich działek rolnych kontrolowanego wniosku w celu rozpoznania pokrycia gruntu i pomiaru powierzchni (a), przeprowadza fizyczne inspekcje terenowe na wszystkich działkach rolnych, których fotointerpretacja nie umożliwia sprawdzenia dokładności deklaracji w sposób zadowalający właściwe organy(b). Z powyższego jednoznacznie wynika, iż organ przeprowadzający kontrole za pomocą teledetekcji lub też fizycznej kontroli na miejscu nie ma obowiązku umożliwienia rolnikowi podpisania sprawozdania z przeprowadzonej kontroli, o ile kontrola ta nie wykaże nieprawidłowości. W sytuacji natomiast gdy kontrola na miejscu wykaże jakiekolwiek nieprawidłowości organ za każdym razem obowiązany jest umożliwić rolnikowi zapoznanie się z tym sprawozdaniem, jego podpisanie oraz powinien umożliwić mu ustosunkowanie się do dokonanych przez organ ustaleń, zanim ten wyciągnie z niej wnioski. Ponadto jak wynika z art. 31 ust. 7 ustawy o płatnościach w przypadku gdy rolnik nie zgadza się z ustaleniami zawartymi w raporcie, może zgłosić umotywowane zastrzeżenia na piśmie, co do ustaleń w nim zawartych, dyrektorowi oddziału regionalnego Agencji, w terminie 14 dni od dnia doręczenia raportu, chyba że bezpośrednio po zakończeniu kontroli rolnik, który był obecny podczas kontroli, zgłosił umotywowane zastrzeżenia, co do ustaleń zawartych w raporcie, osobie, która go sporządziła.

Jak wskazuje organ pierwszej instancji, stosownej kontroli na miejscu dokonał [...] marca 2012 r. O jej przeprowadzeniu nie zawiadomiono skarżącego. O ile działanie takie uznać należy za zgodne z obowiązującymi przepisami, które nie wymagają powiadomienia rolnika o zamiarze przeprowadzenia kontroli, to w ocenie Sądu w okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy, zasadnym byłoby przeprowadzenie tej kontroli w obecności skarżącego. Nie ulega wątpliwości, że organ w prowadzonym od maja 2010 r. postępowaniu w sprawie przyznania płatności J.K. ma problemy z ustaleniem powierzchni działek kwalifikujących się do przyznania płatności. Podejmowane przez organ czynności mające na celu określenie powierzchni tych działek okazywały się nieskuteczne, o czym świadczą wydane w sprawie z urzędu dwukrotnie decyzje o stwierdzeniu nieważności (decyzja Dyrektora Oddziału Regionalnego ARiMR w T. z dnia [...] lipca 2011 r. o stwierdzeniu nieważność decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w W. z dnia [...] listopada 2010 r. oraz decyzja Dyrektora Oddziału Regionalnego ARiMR w T. z dnia [...] kwietnia 2012 r. o stwierdzeniu nieważność decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w W. z dnia [...] lutego 2012 r.) oraz o uchyleniu decyzji organu pierwszej instancji (decyzja Dyrektora Oddziału Regionalnego ARiMR w T. z dnia [...] listopada 2012r. uchylająca decyzję Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w W. z dnia [...] sierpnia 2012 r.). W takiej sytuacji, w ocenie Sądu, organ winien przeprowadzić kontrolę na miejscu z udziałem skarżącego. Jego obecność w trakcie przeprowadzanej kontroli mogłaby w realny sposób przyczynić się do wiarygodnego ustalenia terenów podlegających wyłączeniu, z uwzględnieniem upływu czasu pomiędzy datą złożenia wniosku, a dokonaniem kontroli na miejscu. Jak słusznie wskazano w skardze, jako strona postępowania J.K. najlepiej zna stan faktyczny z 2010 r. i powinien mieć możliwość bycia obecnym przy wizytacji inspektorów lub kontroli w terenie w celu ułatwienia dokonania ustaleń najbardziej zbliżonych do stanu z 2010 r.

Wątpliwości budzi również data dokonania czynności kontrolnych na miejscu. Wedle twierdzeń organu terminem "weryfikacji terenowej PEG" był dzień [...] marca 2012 r. Fakt ten jednak nie znajduje pełnego odzwierciedlania w aktach sprawy, bowiem na dokumentacji fotograficznej załączonej do akt sprawy, przedstawiającej gospodarstwo skarżącego, widnieje data [...] kwietnia 2012 r., z kolei przekazany Sądowi wraz z aktami administracyjnymi raport z kontroli opatrzony jest datą [...]lipca 2012 r. Nadto raport ten zawiera jedynie 3 z 4 stron. Jeżeli jednak, tak jak twierdzi organ czynności na miejscu dokonywane były w dniu [...] marca 2012 r. to wybór daty uznać należy za nader niefortunny. Zasadnie wskazał skarżący, że z uwagi na datę kontroli – początek wiosny prawdopodobne jest, że stan wód w tym okresie mógł być wyższy niż w maju 2010r. gdy składał wniosek o przyznanie płatności. To właśnie zalanie części działek wodą uzasadniało zdaniem organu dokonanie dalszych zmniejszeń płatności. Nie należy również zapominać, iż czynności te dokonywane były po upływie prawie dwóch lat od złożenia wniosku, więc nie można uznać bezspornie, iż wykonane zdjęcia odzwierciedlają stan faktyczny z daty złożenia wniosku. Stanowić one mogły jedynie materiał pomocniczy. Jak już powyżej wskazano, nie można wyciągać wniosków z dokonanej z 2012 r. kontroli na miejscu co do okoliczności mających miejsce w 2010 r. bez dokładnego porównania ze sobą całego zebranego materiału dowodowego. Organ posiłkując się dokumentacją fotograficzną obowiązany był do wyjaśnienia rozmiarów powierzchni nieużytkowanej rolniczo w 2010r., w tym ewentualnych oczek wodnych i trzciny. W szczególności nie wyjaśniono w jakikolwiek sposób zakresu i czasu ekspansji tego rodzaju roślinności na spornych działkach, przez okres niemal 2 lat. Te same uwagi odnieść należy do wody stwierdzonej w toku kontroli na działce. Uznając natomiast, ze takowa się tam znajdowała obowiązkiem organu było dokładne porównanie zdjęć ortofotomapy z 2005 r. i 2010 r. oraz zdjęć z kontroli na miejscu i opisanie stwierdzonych nieprawidłowości.

O ile Sąd nie podziela zarzutu skarżącego w postaci naruszenia 79 K.p.a. to stoi na stanowisku, że raport z kontroli, wraz z opisem stwierdzonych nieprawidłowości powinien być bezwzględnie doręczony skarżącemu przed wydaniem decyzji w sprawie. Materiał dowodowy zebrany na podstawie wizytacji terenowej stanowił podstawę wydania decyzji i w ocenie Sądu w takiej sytuacji przepisy dotyczące kontroli na miejscu stosowane winny być odpowiednio. W szczególności te dotyczące powiadomienia rolnika o wykrytych nieprawidłowości, ażeby umożliwić mu odniesienie się do ustaleń dokonanych w czasie kontroli, przed wydaniem na ich podstawie decyzji. Takie prawo zapewnia skarżącemu art. 31 ust. 7 ustawy o płatnościach oraz art. 32 ust. 2 akapit drugi zdanie drugie rozporządzenia nr 1122/2009. Organ po dokonaniu weryfikacji terenowej powinien umożliwić rolnikowi zapoznanie się z dokonanymi ustaleniami przez przedłożenie mu sprawozdania z dokonanej kontroli, a przed wydaniem decyzji umożliwić mu wypowiedzenie się co do poczynionych ustaleń. W ocenie Sądu nie jest dopuszczalna sytuacja, w której organ stosuje procedury kontrolne, w sposób odmienny niż zostały one uregulowane w powszechnie obowiązujących przepisach, w tym wspólnotowych uznając, iż takiego obowiązku nie ma. W prawdzie organ pismem z dnia [...] lutego 2013 r. poinformował skarżącego o dopuszczeniu dowodu z wyników kontroli przeprowadzonej w dniu [...] marca 2012 r., to jednak w ocenie Sądu działanie takie nie było wystarczające. Organ winien przesłać skarżącemu raport z kontroli co umożliwiłoby zapoznanie się z jej wynikami i ewentualne ustosunkowanie się do poczynionych przez inspektorów terenowych ustaleń czy też zgłaszanie własnych dowodów i żądań.

Ponadto uwzględniając okoliczności przedmiotowej sprawy oraz przedmiot zaskarżenia zważyć przyjdzie, że na skutek zaniedbania skarżącego nie wzruszył on ani w trybie odwoławczym, ani następnie skargi do sądu administracyjnego decyzji stwierdzających nieważność uprzednich decyzji o przyznaniu mu płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego za rok 2010, co uniemożliwia Sądowi w niniejszym postępowaniu dokonanie pełnej kontroli legalności tych rozstrzygnięć oraz ich ewentualne wyeliminowanie z obrotu prawnego. Nie oznacza to jednakże, iż Sąd mając na uwadze całościową ocenę postępowania organów ARiMR w sprawie spornego wniosku rolnika o przyznanie płatności od daty jego złożenia, poprzez wszystkie kolejno wydawane decyzje, w tym dwukrotnie stwierdzaną nieważność decyzji z uwagi na błędy organu w weryfikacji wniosku, nie powinien wziąć tego pod uwagę. Mając bowiem na uwadze art. 7 Konstytucji i art. 6 K.p.a. zasada praworządności musi kierować działaniami organów administracji publicznej wobec obywatela.

Niezależnie zatem od zaistnienia skutku procesowego w postaci wyeliminowania ostatecznymi decyzjami z obrotu prawnego ze skutkiem ex tunc uprzednich decyzji o przyznaniu płatności, przy kolejnym rozstrzyganiu tej sprawy organ nie mógł pominąć milczeniem czy też lakonicznie zbyć konieczności szczegółowego wyjaśnienia gdzie i w czym tkwiły błędy przy uprzednim rozpatrywaniu sprawy, skąd wynikają różnice co do stanu działek użytkowanych w 2010r. i dlaczego kilkukrotne pomiaru organu powołującego się na PEG są tak rozbieżne. Nie można tu mówić o "nieznaczności", tak jak wskazał to pełnomocnik na rozprawie. To co bowiem organ zdaje się postrzegać jako nieznaczne rozbieżności wobec kilku działek, skutkować może, tak jak w niniejszej sprawie, zastosowaniem zgoła odmiennych sankcji dla rolnika, w postaci braku podstaw do pomniejszenia lub pomniejszeń, a następnie niejednokrotnie żądaniem zwrotu płatności po wielu latach jako nienależnie pobranych. W ocenie Sądu, ani przepisy prawa krajowego ani wspólnotowego nie przewidują w takich sytuacjach przerzucania na rolnika odpowiedzialności za błędy popełnione przez odpowiedzialną za prawidłowe rozpoznawanie wniosków Agencję państwową, dysponującą właściwymi programami, przeszkolonymi pracownikami, zwłaszcza w sytuacji, kiedy ustawodawca tak ograniczył prawa procesowe rolników w postępowaniach w sprawie przyznania płatności jak w art. 3 ustawy o płatnościach. Organy nie mogą nadużywać swojej uprzywilejowanej pozycji w tego typu sprawach, gdzie już 4-krotnie wydawały decyzje w sprawie, za każdym razem przyznając płatność w niższej wysokości, bez przekonywującej argumentacji i powołania nowych dowodów w tym zakresie. W okolicznościach sprawy należy zatem postawić pytanie, ile razy jeszcze organ dokona weryfikacji własnych błędnych pomiarów ortofotomap, PEG, ile jeszcze razy ograniczy przyznane wcześniej ostateczną decyzją płatności do wniosku z 2010r. i jak w takiej sytuacji ma bronić się rolnik przed takimi dowolnymi działaniami organów ARiMR, które winny działać tak aby nie naruszać zaufania do działania organów publicznych.

Mając na uwadze to, że kontrolą niniejszego postępowania nie są objęte decyzje Dyrektora Oddziału Regionalnego ARiMR w T. z dnia [...] lipca 2011 r. oraz z dnia [...] kwietnia 2012 r. o stwierdzeniu nieważność decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w W., które mają status decyzji ostatecznych, jedynie marginalnie godzi się podkreślić, że naruszenie przepisów postępowania w zakresie prawidłowego ustalenia wielkości działek, do których mogą być przyznane płatności, nie stanowi rażącego naruszenia prawa w rozumienia art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. Wskazane przez organy wady decyzji Kierownika Biura ARiMR w W. z dnia [...] listopada 2010 r. oraz z dnia [...] lutego 2012 r. będące wynikiem nieprawidłowego zweryfikowania przez organ powierzchni działek kwalifikujących się do przyznania płatności stanowiące naruszenie przepisów procedury administracyjnej, nie mogą stanowić podstawy do stwierdzenia nieważności rozstrzygnięcia organu administracyjnego o przyznaniu płatności. W orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, że naruszenia przez organ przepisów postępowania co do ustalenia stanu faktycznego sprawy nie stanowi przesłanki do zastosowania art. 156 § 1 K.p.a. (wyrok NSA z 23 października 2013 r. sygn. akt II GSK 1025/12, wyrok NSA z 21 listopada 2013 r. sygn. akt II GSK 1137/12, wyrok WSA w Warszawie z dnia 13 grudnia 2013 r. sygn. akt V SA/Wa 1718/13).

Pomimo wyżej poczynionych uwag w zakresie ustalenia przez organ stanu faktycznego sprawy, nie należy zapominać, że przepisy K.p.a. w postępowaniu w przedmiocie przyznania płatności z woli ustawodawcy mają ograniczone zastosowanie. O ile w wyniku wystąpienia takich rozbieżności w ustalenia stanu faktycznego na różnych etapach przedmiotowego postępowania, niewątpliwie rolą organu jest przeprowadzenie postępowania dowodowego mającego na celu weryfikację wcześniejszych ustaleń, a przede wszystkim rzeczywistej powierzchni działek rolnych, to nie oznacza to jednak, iż skarżący może pozostawać w tym zakresie bierny. Nie należy zapominać, że w postępowaniu prowadzonym na podstawie przepisów ustawy o płatnościach to na stronie, nie zaś na organie administracji publicznej, spoczywa obowiązek przedstawienia dowodów na poparcie jej stanowiska, w sytuacji, gdy strona kwestionuje materiał dowodowy zgromadzony przez organ. W konsekwencji w trakcie ponownie prowadzonego przez organ postępowania, to również na skarżącym będzie spoczywał obowiązek aktywnego poszukiwania i przedstawiania dowodów na poparcie podnoszonych przez niego argumentów.

Wprawdzie zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 1 powoływanej na wstępie ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego - rolnikowi przysługuje jednolita płatność obszarowa do będącej w jego posiadaniu w dniu 31 maja roku, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności, powierzchni gruntów rolnych wchodzących w skład gospodarstwa rolnego, kwalifikujących się do objęcia tą płatnością zgodnie z art. 124 ust. 2 akapit pierwszy rozporządzenia nr 73/2009, jeżeli spełnia ustawowe warunki – m.in. posiadany grunt utrzymuje zgodnie z należnymi normami, przestrzega określonych wymogów. Natomiast art. 17 tegoż rozporządzenia nr 73/2009 stanowi podstawę do przeprowadzania kontroli w oparciu o bazę referencyjną systemu LPIS. Powyższe jednak uwarunkowania prawne nie stoją na przeszkodzie przeprowadzeniu przez organ orzekający w sprawie postępowania dowodowego w oparciu o przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, do którego zresztą odsyła art. 3 w/w ustawy.

Reasumując przedstawione okoliczności faktyczne i prawne rozpoznawanej sprawy - w ocenie Sądu - nie można kategorycznie uznać w oparciu o rozbieżne pomiary ortofotomap, że skarżący nie spełnia przesłanek do przyznania wnioskowanej płatności w pełnej wysokości. Dla wydania bowiem prawidłowej decyzji w tym zakresie koniecznym jest zweryfikowanie wielkości powierzchniowych deklarowanych przez stronę działek ze szczególnym rozważeniem wskazywanych przez nią okoliczności. Dopiero szczegółowa analiza zebranego materiału dowodowego pozwoli na jednoznaczne ustalenie zasadności złożonego wniosku o przyznanie jednolitej i uzupełniającej płatności obszarowej.

Ponownie rozpatrując sprawę organ odwoławczy zastosuje się do zaleceń wynikających z niniejszego wyroku. Przede wszystkim dokona weryfikacji zgromadzonego materiału dowodowego i szczegółowej analizy dokonywanych uprzednio pomiarów wielkości działek rolnych zgłoszonych do płatności w 2010r., mając na uwadze stan obowiązujący właśnie wtedy. Doręczy również skarżącemu raport z kontroli na miejscu z pouczeniem o możliwości i terminie ustosunkowania się do niego i wniesienia zastrzeżeń. Organ w sposób prawidłowy ustali powierzchnię działek rolnych kwalifikujących się do przyznawania przedmiotowych płatności, a w przypadku uznania, że część z zadeklarowanych przez skarżącego działek nie kwalifikuje się do przyznania płatności, wskaże jaka część działki i dlaczego podlega wyłączeniu z płatności. Ponadto mając na uwadze dotychczasowe rozbieżności organ winien rozważyć potrzebę przeprowadzenia kolejnej kontroli na miejscu z udziałem skarżącego, celem ustalenia stanu faktycznego na gruncie aktualnego na 2010r.

Szczegółowe wskazanie i analiza porównawcza wszystkie uprzednio dokonanych pomiarów powierzchni PEG i wyjaśnienie różnic pomiędzy nimi, poprzedzać musi dalsze ustalenia. Istotne jest na jakiej podstawie organ uzna, że wobec wielokrotnej zmiany wyników ostatni pomiar wskazany przez organ pierwszej instancji jest prawidłowy. Jeżeli organ nie potrafi lub nie ma możliwości prawidłowo i jednoznacznie, na podstawie posiadanych systemów i instrumentów procesowych, ustalić powierzchni kwalifikowalnej spornych działek w 2010r., nie może wątpliwości w tym zakresie interpretować po upływie 2 lat na niekorzyść rolnika, który wszakże nie ma realnej możliwości przeciwstawienia skutecznych przeciwdowodów.

Organ odwoławczy jako organ administracji publicznej winien przestrzegać praworządności i zasad ogólnych dotyczących prowadzenia postępowania administracyjnego, które wymagają między innymi ustosunkowania się do wszystkich podnoszonych przez skarżącego okoliczności dotyczących istoty sprawy. Pełne przedstawienie toku rozumowania organu wydającego decyzję powinno być zawarte w uzasadnieniu decyzji zgodnym z art. 107 § 3 K.p.a. i realizującym zasadę przekonywania wyrażoną w art. 11 K.p.a. Uchybienia w tym zakresie - zależnie od ich stopnia - mogą skutkować nawet uchyleniem decyzji obarczonej taką wadą, z czym mamy do czynienia w niniejszym przypadku.

Organ orzekający, kierując się regułami postępowania wskazanymi w art. 3 ust. 2 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego i art. 80 K.p.a., ma obowiązek rozpatrzyć i ocenić całokształt zebranego materiału dowodowego, zwłaszcza w kontekście przesłanek, na które powołuje się skarżący. Przed wydaniem decyzji Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR zapewni, na żądanie skarżącego, czynny udział w postępowaniu.

W tym stanie rzeczy uznając, że wady postępowania mogą zostać usunięte w postępowaniu przed organem drugiej instancji, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w pkt 1 sentencji wyroku, a o wykonalności zaskarżonej decyzji na podstawie art. 152 ww. ustawy. O zwrocie kosztów postępowania w kwocie 200 zł Sąd orzekł na podstawie art. 200 ww. ustawy.