Postanowienie WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SO/Po 8/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2009-08-11 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Prezes Sądu
Treść wyniku: Pozostawiono wniosek o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania
Powołane przepisy: article: art. 260 w zw. z art. 257
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Popowska po rozpoznaniu w dniu 11 sierpnia 2009 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi K.T. na Prezesa Sądu Apelacyjnego w P. w przedmiocie wymierzenia organowi grzywny postanawia: pozostawić wniosek o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania /-/B. Popowska j.a.


UZASADNIENIE

K. T. złożył skargę na Prezesa Sądu Apelacyjnego w P. w przedmiocie wymierzenia organowi grzywny. Skarżący złożył również wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Wniosek ten został jednak złożony z uchybieniem art. 252 §2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej p.p.s.a.), zgodnie z którym wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru.

W takim stanie rzeczy, Sąd pismem z dnia 8 czerwca 2009 r. (odebranym w dniu 18 czerwca 2009r. k. 15) przesłał Skarżącemu urzędowy formularz i pod rygorem pozostawienia wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania wezwał do jego wypełnienia i złożenia w terminie 7 dni.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu postanowieniem referendarza sądowego z dnia 14 lipca 2009 r. pozostawił wniosek o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania.

W ustawowym terminie skarżący wniósł sprzeciw od zarządzenia referendarza. W sprzeciwie K. T. wskazał, iż został on już zwolniony z uiszczania opłat sądowych prawomocnymi postanowieniami Sądu Administracyjnego w Poznaniu w całości. Zdaniem Skarżącego, formularz o przyznanie prawa pomocy wraz z rygorem został przez Sąd Administracyjny przesłany Skarżącemu bez podstawy prawnej. Zatem błędnie zostało ustalone, jakoby Skarżący złożył w wadliwy sposób wniosek o przyznanie prawa pomocy.

W myśl art. 260 p.p.s.a., w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym.

Skuteczne wniesienie sprzeciwu przez skarżącego, w myśl cytowanego przepisu powoduje utratę mocy postanowienia referendarza sądowego z dnia 14 lipca 2009 r. i konieczność rozpoznania sprawy będącej przedmiotem sprzeciwu przez Sąd.

Mając to na względzie Sąd ponownie ocenił sytuację Skarżącego. K. T. mimo przesłania mu przez Sąd urzędowego formularza PPF, nie zastosował się do zarządzenia Sądu i nie wypełnił go.

Zgodnie z treścią przepisu art. 257 p.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania.

Stosownie do powyższego przepisu, jeżeli wniosek o przyznanie prawa pomocy nie został złożony przez osobę fizyczną na urzędowym formularzu, sąd wraz z wezwaniem do usunięcia braków przesyła jej formularz w celu jego wypełnienia, wyznaczając termin, którego niedochowanie spowoduje pozostawienie wniosku bez rozpoznania.

Wniosek o przyznanie prawa pomocy można pozostawić bez rozpoznania dopiero po wezwaniu wnioskodawcy do uzupełnienia jego braków przez złożenie go na odpowiednim formularzu w zakreślonym przez Sąd terminie. Do wezwania powinien być dołączony formularz. Inna wykładnia art. 257 prowadziłaby do pozbawienia strony konstytucyjnego prawa do sądu (por. J.P. Tarno: Prawo..., s.335-336). Złożenie wniosku o przyznanie prawa pomocy w formie innej niż przewidują przepisy prawa stanowi jego brak formalny (patrz postanowienie NSA z 10.04.2006 r. sygn. I FZ/06).

Sąd wyjaśnia, iż zwolnienie Skarżącego od kosztów we wcześniejszych sprawach każdorazowo odnosiło się do danej sprawy i nie wywiera ono skutku w zakresie kolejnych spraw.

Zgodnie z powyższym na podstawie art. 260 w zw. z art. 257 p.p.s.a. postanowiono jak w sentencji.

/-/ B. Popowska

j.a.