Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 400/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2006-09-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Felicja Kajut, Sędziowie Sędzia WSA Alina Dominiak,, Sędzia WSA Elżbieta Kowalik-Grzanka (spr.), Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Agnieszka Januszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 września 2006 r. sprawy ze skargi J. P. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 4 kwietnia 2005 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 17 maja 2004 r. nr [...]Inspektor Nadzoru Budowlanego, na podstawie art. 48 ust. 2 i 3, art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2003 r., Nr 207, poz. 2016 ze zm.) oraz art. 123 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.) nakazał wstrzymać roboty budowlane prowadzone na działce nr [...]położonej w K. B. Gmina K. należącej do J. P. oraz zobowiązał w/w do przedstawienia w terminie do 15 lipca 2004 r.: zaświadczenia Wójta Gminy o zgodności obiektu budowlanego z przepisami o planowaniu przestrzennym, w szczególności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego; nadto organ zobowiązał do przedstawienia 4 egzemplarzy projektu budowlanego wraz z niezbędnymi opiniami, uzgodnieniami i innymi dokumentami wymaganymi przez przepisy szczególne oraz oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

W dniu 7 lipca 2004 r. J. P. zwróciła się do Inspektora Nadzoru Budowlanego o wydłużenie terminu do przedstawienia żądanych dokumentów.

Decyzją z dnia 2 sierpnia 2004 r. nr [...]Inspektor Nadzoru Budowlanego, na podstawie art. 48 ust. 1i ust. 4, art. 83 ust. 1 ustawy - Prawo budowlane oraz art. 104 k.p.a. nakazał J. P. rozbiórkę obiektu budowlanego o konstrukcji drewnianej pełniącego funkcję rekreacji indywidualnej o wymiarach w rzucie poziomym po obrysie 6,00 m x 7,00 m na terenie działki nr [...] wraz z urządzeniem sanitarnym(WC) o wymiarach w rzucie poziomym 0,95 m x 1,0 m, wzniesionych bez wymaganego pozwolenia na budowę na terenie działki nr [...] położonej w K. B. gmina K.

W uzasadnieniu przedmiotowego rozstrzygnięcia organ I instancji wskazał, iż stosownym postanowieniem z dnia 17 maja 2004 r. wstrzymano prowadzenie robót przy budowie w/w obiektu budowlanego, nakładając jednocześnie na inwestora obowiązek przedstawienia w terminie do 15 lipca 2004 r. ) stosownych dokumentów. Z uwagi na okoliczność, iż zobowiązany nie wykonał nałożonego obowiązku, organ nadzoru budowlanego w świetle dyspozycji art. 48 ust. 1 i 4 Prawa budowlanego zobligowany był nakazać rozbiórkę istniejącego obiektu budowlanego, wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę.

W odwołaniu od w/w decyzji J. P. wniosła o uchylenie decyzji nakazującej rozbiórkę obiektu budowlanego. Zarzuciła, iż wyznaczony dwumiesięczny okres do złożenia żądanych dokumentów jest za krótki, akcentując brak własnej winy w zakresie niemożności wywiązania się z nałożonego na nią obowiązku. Zarzuciła organowi nieprawidłowe ustalenie, że obiekty powstały po 1 stycznia 2004r.

Decyzją z dnia 4 kwietnia 2005 r. nr [...]Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz art. 48 ust. 1 w zw. z art. 48 ust. 4 i art. 80 ust. 2 pkt 2, art. 83 ust. 2 ustawy – Prawo budowlane z dnia 7 lipca 1994r. zaskarżoną decyzję utrzymał w mocy w części dotyczącej rozbiórki obiektu budowlanego o konstrukcji drewnianej pełniącego funkcję rekreacji indywidualnej o wymiarach w rzucie poziomym po obrysie 6,00 m x 7,00 m na terenie działki nr [...] położonej w K. B. gmina K. Natomiast uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej rozbiórki urządzenia sanitarnego.

W uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia organ odwoławczy uznając decyzję organu I instancji za prawidłową w części wyżej opisanej, wskazał, iż postanowieniem z dnia 17 maja 2004r. organ I instancji nałożył na skarżącą obowiązek przedstawienia zaświadczenia Wójta Gminy o zgodności przedmiotowego obiektu budowlanego z przepisami o planowaniu przestrzennym, w szczególności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Organ stwierdził, że strona nie może uzyskać pozytywnego zaświadczenia o zgodności przedmiotowych obiektów z przepisami o planowaniu przestrzennym na skutek braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Odnośnie zarzutu, że organ I instancji ustalił nieprawidłowo, iż obiekty wybudowano po 1 stycznia 2004r. organ odwoławczy stwierdził że w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazano datę 1 stycznia 1995r. Jednocześnie uznał, na podstawie dowodów zebranych w sprawie, że ustalenia daty wybudowania obiektów po 1 stycznia 1995r. są prawidłowe, gdyż z protokołu oględzin z dnia 21.06.2001r. podpisanego przez strony wynika, że domek letniskowy wybudowano w 2000r. natomiast usytuowanie drugiego obiektu stwierdzono po przeprowadzeniu ponownej wizji w dniu 02.04.2004r.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku J. P. zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane. Naruszenie to polegać miało na błędnej wykładni tych przepisów i ich niewłaściwym zastosowaniu.

Nadto skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 77 k.p.a., polegające na sprzeczności ustaleń dokonanych przez organy z treścią materiału dowodowego. W reasumpcji wniosła o uchylenie w całości decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego.

W uzasadnieniu skargi podniesiono, że organy całkowicie bezpodstawnie i niezgodnie z prawdą przyjęły, iż obiekt budowlany, którego dotyczy postępowanie powstał po 1995r. Skarżąca zaprzeczyła jakoby organy od niej mogły uzyskać taką informację. Zaskarżając decyzję organu odwoławczego w całości, jednocześnie w uzasadnieniu skargi J. P. podzieliła stanowisko organu II instancji w zakresie rozstrzygnięcia dotyczącego urządzenia sanitarnego. Nadto zarzuciła naruszenie konstytucyjnej zasady równości obywateli wobec prawa czego przejawem jest wszczęcie postępowań administracyjnych wobec niektórych tylko właścicieli obiektów budowlanych.

W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Postanowieniem z dnia 2 sierpnia 2005 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił wniosek skarżących o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji (k. 12 -13).

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.

Postępowanie przed sądami administracyjnymi prowadzone jest zaś na podstawie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 28 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane, w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji, co do zasady prace budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Zgodnie z materiałem zebranym w postępowaniu administracyjnym właściciel przedmiotowego obiektu budowlanego winien był wykazać się pozwoleniem na budowę.

W nawiązaniu do w/w przepisu art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego wymaga aby właściwy organ nakazał, z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego, lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę. Z kolei ust. 2 tego przepisu w brzmieniu obowiązującym w dacie orzekania przez organ odwoławczy przewidywał, że jeżeli budowa jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzenny, a w szczególności:

a) ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo

b) ustaleniami ostatecznej, w dniu wszczęcia postępowania, decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego,

i nie narusza przepisów, w tym techniczno – budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem, właściwy organ wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych.

Postanowieniem z dnia 17 maja 2004r. organ I instancji nałożył na skarżących obowiązek przedstawienia w wyznaczonym terminie m.in. zaświadczenia Wójta Gminy o zgodności przedmiotowego obiektu budowlanego z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania terenu nadto organ zobowiązał do przedstawienia 4 egzemplarzy projektu budowlanego wraz z niezbędnymi opiniami, uzgodnieniami i innymi dokumentami wymaganymi przez przepisy szczególne oraz oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane (art. 48 ust. 3 Prawa budowlanego).

Przepis art. 48 ust. 4 Prawa budowlanego stanowi, że w przypadku nie spełnienia w wyznaczonym terminie obowiązku dostarczenia dokumentów, o których mowa w ust. 3 art. 48, stosuje się przepis ust. 1. Skarżąca w/w obowiązków nie spełniła.

Biorąc pod uwagę wskazane wyżej przepisy oraz postępowanie organów obu instancji nie można im zarzucić działania z naruszeniem przepisów prawa.

Sąd uznał zarzut naruszenia przepisów postępowania przez bezpodstawne przyjęcie, iż obiekt powstał po 1995r. za całkowicie chybiony, na podstawie zebranego materiału dowodowego. Otóż wbrew stanowisku skarżącej organom nie sposób zarzucić dowolności w tym zakresie, gdyż powyższe ustalenie zostało dokonane na podstawie oświadczenia samej skarżącej złożonego do protokołu oględzin nieruchomości w dniu 21 czerwca 2001r./dowód:k.4 akt adm./ Zresztą tę samą datę wybudowania obiektu skarżąca wskazała przed Sądem w dniu rozprawy, dopiero w związku z pytaniem Sądu uświadomiwszy sobie niekonsekwencję swojego stanowiska podała, że przy jego budowie wykorzystała pozostały częściowo szkielet szopy, bez przekonującego uzasadnienia w jaki sposób było to możliwe, zważywszy rodzaj obiektu.

Odnosząc się do zarzutów skargi należy stwierdzić, że błędny jest zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Samowola budowlana miała w tym przypadku miejsce w 2000r. zatem zasadnie organy orzekające w sprawie zastosowały do jej rozpatrzenia przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane, w tym art. 48 ustawy, w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania decyzji. Nie można zatem zarzucić organom błędnej wykładni powołanych w skardze przepisów oraz ich niewłaściwego zastosowania.

Sąd nie uwzględnił również zarzutu naruszenia przepisów art. 77 k.p.a. polegającego na sprzeczności ustaleń dokonanych przez organy z treścią materiału dowodowego, bowiem skarżąca, poza w/w twierdzeniem, nie wykazała na czym naruszenie to miałoby polegać, zaś Sąd ze swej strony takich naruszeń w działaniu organów obu instancji się nie dopatrzył. Jak wyżej bowiem wskazano zarzuty co do ustaleń daty wybudowania obiektu nie są trafne. Podobnie jak zarzut naruszenia konstytucyjnej zasady równości obywateli wobec prawa. Sąd zwraca uwagę, iż przepisy obowiązujące w tym zakresie są jasne i mają zastosowanie do wszystkich właścicieli obiektów budowlanych powstałych w takich samych stanach faktycznych. Zatem o naruszeniu powyższej zasady nie może być mowy. Dla oceny legalności podjętych decyzji w niniejszej sprawie nie ma także znaczenia brak winy w niewykonaniu obowiązków nałożonych postanowieniem z 17 maja 2004r.

Sąd nie dopatrzył się również naruszenia innych przepisów postępowania wskazanych w skardze.

Z uwagi na podane wyżej okoliczności Sąd na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.