Postanowienie WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 990/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2018-12-18 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Asesor sądowy WSA Katarzyna Witkowicz-Grochowska po rozpoznaniu w dniu 18 grudnia 2018r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. N. na postanowienie Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 30 sierpnia 2018r. Nr [...] w przedmiocie wstrzymania robót budowlanych postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia.


UZASADNIENIE

Skarżąca Spółka S. N. (Cypr) wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na postanowienie Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 30 sierpnia 2018r. utrzymującą w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta Poznania z 30 stycznia 2018r. wstrzymujące inwestorowi S. H. L. prowadzenie robót budowlanych polegających na nadbudowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego w Poznaniu (działka [...]) nakładając na inwestora obowiązki dostarczenia wskazanych w postanowieniu dokumentów.

W skardze skarżąca Spółka zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia organu nadzoru budowlanego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.

Wniosek skarżącej Spółki nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z treścią art. 61 §3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018r., poz. 1302, zwanej dalej "P.p.s.a.") po przekazaniu skargi do sądu, na wniosek skarżącego sąd może wstrzymać wykonanie w całości lub części aktu bądź czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Z powyższego przepisu wynika, że ciężar dowodu w zakresie wykazania powyższych okoliczności, stanowiących podstawę do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, spoczywa na wnioskodawcy i sprowadza się do przedstawienia konkretnych zdarzeń, które mogłyby uprawdopodobnić, że wykonanie zaskarżonej decyzji (postanowienia) faktycznie spowoduje znaczną szkodę lub powstanie trudnych do odwrócenia skutków (zob. postanowienia NSA z dnia 7 lutego 2014 r., I OZ 66/14, dostępne na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Ocena, czy grożąca szkoda jest znaczna, możliwa jest wyłącznie na podstawie analizy okoliczności konkretnej sprawy i można o niej mówić wówczas, gdy rozmiary szkody wywołane wykonaniem zaskarżonego aktu są większe niż zwykle wywołane wykonaniem aktu tego rodzaju. Trudne do odwrócenia skutki to takie skutki wykonania zaskarżonej decyzji, które wprawdzie można odwrócić, ale przy podjęciu nadmiernego w danych warunkach wysiłku. Przyjmuje się, że niebezpieczeństwo to grozi szkodą, której nie wynagrodzi ani późniejszy zwrot spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie do stanu pierwotnego. Taką sytuacją okaże się w szczególności utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych cech nie może być zastąpiony innym przedmiotem. Dlatego zawarta we wniosku argumentacja winna być poparta faktami i ewentualnie odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu (zob. postanowienie NSA z dnia 26 lutego 2014 r., II OZ 186/14, dostępne j.w.). Ogólnikowe twierdzenia, pozbawione szerszego uzasadnienia, nie mogą stanowić podstawy do orzeczenia przez Sąd o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu.

Jednocześnie zauważyć należy, iż brak uzasadnienia takiego wniosku nie jest brakiem, którego uzupełnienia winien żądać Sąd (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 3 lipca 2014 r. o sygn. akt II OZ 661/14 – dostępne na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

W rozpoznawanej sprawie skarżąca nie wykazała, iż wykonanie zaskarżonego postanowienia polegającego, w najbardziej interesującej skarżącą części, na wstrzymaniu robót budowlanych mogłoby spowodować skutki, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. W treści skargi skarżąca Spółka nie przedstawiła żadnej argumentacji, ani dowodów uzasadniających wniosek. Podnosiła, że wstrzymanie robót budowlanych było bezzasadne, gdyż skarżąca nie dopuściła się stwierdzonej przez organ nadzoru budowlanego nadbudowy. Nadto wstrzymanie robót budowlanych dla przedmiotowego budynku powoduje ogromne straty materialne po stronie inwestora. Skarżąca poprzestając na tym ogólnym stwierdzenie nie wyjaśniła dodatkową argumentacją, ani dokumentami, jakiego rodzaju i rozmiaru to są straty oraz czego w istocie dotyczą. Skarżąca nie uprawdopodobniła zatem nawet, że brak wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia może spowodować trudne do odwrócenia skutki i niepowetowaną szkodę. Nie wyjaśniła na czym ta szkoda lub trudne do odwrócenia skutki miałyby polegać. Ograniczyła się głownie do podania, że zaskarżone postanowienie jest nieuzasadnione i z błahego powodu, co uznać należało za niewystarczające.

Skarżąca motywując wniosek skoncentrowała się na wykazaniu wadliwości zaskarżonego postanowienia. Tymczasem merytoryczne zarzuty skargi nie stanowią przesłanki wstrzymania wykonania aktu, badane są one bowiem dopiero na etapie rozpoznania skargi, a nie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia.

Sąd podkreśla, że nie dokonuje żadnych ustaleń faktycznych w zakresie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. Skoro nie wykazano w sposób jednoznaczny i nie budzący wątpliwości, że w sprawie zachodzi realna możliwość zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, to brak było podstaw do udzielenia skarżącej Spółce ochrony tymczasowej.

W tej sytuacji Sąd, nie znajdując podstaw do uwzględnienia wniosku, na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a. orzekł, jak w postanowieniu. Stosownie do art. 61 § 5 P.p.s.a. Sąd wydał postanowienie na posiedzeniu niejawnym.