Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 582/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2007-02-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6136 Ochrona przyrody
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jan Jędrkowiak Sędziowie Sędzia WSA Wanda Antończyk Asesor WSA Katarzyna Krzysztofowicz (spr.) Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Katarzyna Gross po rozpoznaniu w dniu 22 lutego 2007 r. na rozprawie z udziałem Prokuratora Prokuratury Apelacyjnej sprawy ze skargi A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 26 lipca 2006 r., nr [...] w przedmiocie środowiskowego uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia oddala skargę.


UZASADNIENIE

Prezydent Miasta decyzją z dnia 19 stycznia 2006 roku,

nr [...], wydaną na podstawie art. 46 ust. 1 i art. 56 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 roku Prawo ochrony środowiska (Dz. U. nr 62, poz. 627 ze zm.), odmówił wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na rozbudowie stacji bazowej telefonii komórkowej nr [...] U. zlokalizowanej na działce nr [...] w G. przy ul. [...]. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, iż lokalizacja planowanego przedsięwzięcia nie jest zgodna z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, ponieważ "przedmiotowa inwestycja nie mieści się w ustaleniach ogólnych dla strefy [...] określonych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego U. rejon ulic [...] w mieście G. zatwierdzonym uchwałą Rady Miasta nr [...] z dnia 25 listopada 2004 roku (Dziennik Urzędowy Woj. Pomorskiego z 2005 roku, nr 5, poz. 87)".

W odwołaniu od powyższej decyzji A Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w W. wniosła o jej uchylenie i orzeczenie co do istoty sprawy lub przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia.

W uzasadnieniu odwołania stwierdziła, iż wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, zgodnie z art. 46 ust. 3 ustawy Prawo ochrony środowiska, wymaga obligatoryjnego przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, czego organ I instancji zaniechał, naruszając tym samym w sposób rażący ww. przepis.

Odwołująca się zarzuciła nadto, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie odpowiada wymogom wskazanym w art. 107 Kodeksu postępowania administracyjnego. Wskazała, iż z uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie wynika aby organ I instancji, zgodnie z art. 47 powołanej ustawy, dokonał analizy wpływu planowanego przedsięwzięcia m. in. na środowisko, zdrowie i warunki życia ludzi. W uzasadnieniu brak jest także informacji dotyczących uzgodnień przewidzianych

w art. 48 ust 2 ustawy Prawo ochrony środowiska, który stanowi, iż decyzje o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację inwestycji wydaje się po uzgodnieniu z organem ochrony środowiska, a w przypadkach wskazanych w art. 57 cyt. ustawy, także po uzgodnieniu z właściwym Państwowym Inspektorem Sanitarnym.

Odwołująca się stwierdziła również, iż "skoro cytowany jako podstawa rozstrzygnięcia art. 56 ust. 1 Prawa ochrony środowiska odnosi się jedynie do stwierdzenia zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z jego ustaleniami - to wskazać należy, iż w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego jak przywołane przez Organ i objęte uchwałą Rady Miasta nr [...] z dnia 25 listopada 2004 r. (...) nie ma mowy o przedsięwzięciu wymagającym uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia (o które wystąpił Wnioskodawca) lecz jest jedynie mowa o wyłączeniu niektórych rodzajów działalności. Jak wskazano wyżej zgodność lokalizacji, a funkcja są wyłączającymi się pojęciami".

Reasumując odwołująca się stwierdziła, iż zaskarżona decyzja narusza

art. 6 -12, 75 -80 oraz 89 § 1 i 2 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 46 ust. 3, 47 i 48 ust. 2 Prawa ochrony środowiska albowiem została wydana jedynie w oparciu o art. 56 ust. 1 Prawa ochrony środowiska, bez zbadania całokształtu sprawy.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 26 lipca 2006 roku, nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2000 roku, nr 98, poz. 1071 ze zm.) w związku z art. 46 ust. 1 i art. 56 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 roku Prawo ochrony środowiska, utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu Kolegium powołało się na art. 4 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego U. rejon ulic [...] w mieście G.. Analizując przedmiotowy plan Kolegium stwierdziło, iż teren, na którym planowane jest przedsięwzięcie, leży w strefie produkcyjno-usługowej [...], w której dopuszczalna jest wszelka działalność gospodarcza i produkcyjno-usługowa z wyjątkiem przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, wymagających obligatoryjnie sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko w świetle przepisów dotyczących ochrony środowiska, do których zalicza się także planowane przedsięwzięcie polegające na rozbudowie stacji bazowej telefonii cyfrowej (czego odwołujący się – zdaniem organu - nie kwestionuje).

Kolegium zaznaczyło przy tym, iż zgodnie z art. 56 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 roku Prawo ochrony środowiska, stanowiącym, że właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony, organy administracji w pierwszej kolejności zobowiązane są badać zgodność inwestycji z postanowieniami obowiązującego planu. Skoro zatem planowane przedsięwzięcie jest niezgodne z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego to prowadzenie dalszego postępowania w przedmiocie wydania decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych jest niecelowe.

W skardze na powyższą decyzję A Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w W. wniosła o jej uchylenie zarzucając zaskarżonej decyzji rażące naruszenie przepisów, a w szczególności:

▪ mające wpływ na wynik sprawy naruszenie przepisów prawa materialnego

- art. 46 ust. 1, art. 56 ust. 1 i art. 135 Prawa ochrony środowiska;

▪ mające istotny wpływ na wynik sprawy naruszenie przepisów postępowania

- art. 7-9, 10, 77 oraz 89 § 1 i 2 Kodeksu postępowania administracyjnego.

W uzasadnieniu skarżąca podtrzymała zawarte w odwołaniu zarzuty. Stwierdziła także, iż wydając zaskarżoną decyzję organ II instancji dokonał rażącej wykładni przepisu art. 56 ustawy Prawo ochrony środowiska albowiem skarżąca zamierza przeprowadzić rozbudowę istniejącej już, a więc już zlokalizowanej na terenie objętym planem, stacji bazowej telefonii komórkowej. Według skarżącej ww. przepis nie daje podstaw do zastosowania wykładni rozszerzającej tj. oceny zamierzeń inwestycyjnych z uwagi na lokalizację w przypadku gdy istnieje już (jest zlokalizowana) na danym terenie stacja bazowa telefonii komórkowej.

Skarżąca wskazała nadto, iż organ II instancji w ogóle nie odniósł się do zarzutów podniesionych w odwołaniu dotyczących obowiązku przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko oraz konieczności dokonania uzgodnień przy wydawaniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach z wskazanymi w nim organami. Według skarżącej w sprawie pozostały niewyjaśnione okoliczności wymagające przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, a zatem organ odwoławczy, wydając zaskarżoną decyzję, naruszył art. 138 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego. Zdaniem skarżącej kwestionowana decyzja narusza także art. 8 i 107 Kodeksu postępowania administracyjnego albowiem organ II instancji zaniechał uzasadnienia swojej decyzji w sposób przekonywujący i zgodny z zasadami wyrażonymi w art. 7 - 9 oraz art. 1 powołanej ustawy.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutów naruszenia przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego Kolegium stwierdziło, że są one niezasadne, ponieważ treść uzasadnienia zaskarżonej decyzji jest jasna, oczywista, całkowicie klarowna i jednoznacznie wyjaśnia kwestie istotne dla sprawy, stanowiąc jednolitą całość wraz z rozstrzygnięciem.

Na rozprawie, która odbyła się w dniu 22 lutego 2007 roku, swój udział w sprawie zgłosił Prokurator Prokuratury Apelacyjnej, który wniósł o oddalenie skargi.

Rozpoznając niniejszą sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta co do zasady sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.

Określony w powołanym wyżej art. 1 § 1 i 2 zakres sądowej kontroli powoduje, że Sąd bada, czy orzeczenie wydane zostało zgodnie z przepisami wskazanymi w podstawie prawnej decyzji oraz czy zostały one właściwie powołane i zinterpretowane.

Stosownie do treści art. 56 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 roku Prawo ochrony środowiska (tekst jednolity: Dz. U. z 2006 roku, nr 129, poz. 902), zwanej w dalszej części uzasadnienia ustawą, właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony. Przy czym decyzja ta – zgodnie z treścią art. 56 ust. 9 cyt. ustawy - wiąże organ wydający decyzje, o których mowa w art. 46 ust. 4 pkt 2-9, w tym organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę obiektu budowlanego, decyzję o zatwierdzeniu projektu budowlanego oraz decyzję o pozwoleniu na wznowienie robót budowlanych na podstawie ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane

(Dz. U. z 2003 roku, nr 207, poz. 2016, ze zm.) /art. 46 ust. 4 pkt 2 ustawy/.

Powyższa regulacja pozostaje w związku z treścią art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, który stanowi, iż przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, o której mowa w ustawie z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska.

Z treści cytowanych wyżej przepisów - zdaniem Sądu - jasno wynika, iż jedynie inwestor planujący inwestycję, której lokalizacja jest zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obowiązującego na danym terenie, może uzyskać pozytywną decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach (art. 56 ust. 1 ustawy Prawo ochrony środowiska) oraz decyzję o pozwoleniu na budowę (art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane).

To bowiem w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego - w myśl art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80, poz. 717 ze zm.) – ustala się przeznaczenie terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określa sposoby zagospodarowania i warunków zabudowy terenu.

W przedmiotowej sprawie wniosek o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia dotyczył rozbudowy stacji bazowej telefonii komórkowej, zlokalizowanej na terenie działki nr [...] w G. przy ul. [...].

Bezspornym w sprawie pozostawało, iż zgodnie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego U. rejon ulic [...] w mieście G., zatwierdzonego uchwałą Rady Miasta nr [...] z dnia 25 listopada 2004 roku (Dz. Urz. Woj. Pomorskiego z 2005 roku, nr 5, poz. 87), działka, na której zgodnie z wnioskiem planowane jest przedsięwzięcie, znajduje się w strefie funkcyjnej [...] stanowiącej strefę produkcyjno-usługową, w której dopuszczalna jest wszelka działalność gospodarcza i produkcyjno - usługowa z wyjątkiem przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, wymagających obligatoryjnie sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko w świetle przepisów dotyczących ochrony środowiska.

Zgodnie z art. 51 ust. 1 pkt 1 i ust. 3 ustawy Prawo ochrony środowiska sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko wymagają planowane przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko określone w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 roku w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. nr 257, poz. 2573 ze zm.). Z § 2 ust. 1 pkt 7 ww. rozporządzenia wynika, iż obligatoryjnie raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko sporządza się m. in. dla przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w postaci instalacji radiokomunikacyjnych, radionawigacyjnych i radiolokacyjnych, emitujących pola elektromagnetyczne, których równoważna moc promieniowana izotropowo wynosi nie mniej niż 100W, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 30 kHz do 300 GHz. Z § 2 ust. 2 pkt 2 tego rozporządzenia wynika zaś, iż sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko wymagają także przedsięwzięcia realizowane na terenie zakładu lub obiektu, będące przedsięwzięciami, których realizacja spowoduje zaliczenie zakładu lub obiektu do przedsięwzięć wymienionych w ust. 1.

Z dołączonego do wniosku A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w W. o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia raportu o oddziaływaniu na środowisko nr [...], dotyczącego rozbudowy stacji bazowej telefonii komórkowej w G. przy ul. [...], wynika, iż po rozbudowie stacja będzie emitowała pola elektromagnetyczne w paśmie częstotliwości 900 MHz,1800 MHz, 2100 MHz, 38 GHz, a ich moc równoważna izotropowo będzie wyższa od 100 W.

W świetle powyższych ustaleń i rozważań nie budzi wątpliwości Sądu, iż planowana inwestycja stanowi przedsięwzięcie mogące znacząco oddziaływać na środowisko, wymagające obligatoryjnie sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko według przepisów dotyczących ochrony środowiska, co zresztą nie było kwestionowane przez skarżącą spółkę w toku niniejszej sprawy. Niewątpliwie bowiem planowana rozbudowa stacji, powodująca powstanie instalacji radiokomunikacyjnej, której równoważna moc promieniowana izotropowo wynosi nie mniej niż 100W, emitującej pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 30 kHz do 300 GHz, stanowi nowe przedsięwzięcie mogące znacząco oddziaływać na środowisko, dla którego – zgodnie z przepisami § 2 ust. 1 pkt 7 i ust. 2 pkt 2 ww. rozporządzenia, obligatoryjnie należy sporządzić raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko.

Co za tym idzie lokalizacja tego przedsięwzięcia jest sprzeczna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego U. rejon ulic [...] w mieście G., zatwierdzonego uchwałą Rady Miasta nr [...] z dnia 25 listopada 2004 roku, który na terenie, na jakim planowana jest rozbudowa stacji, nie dopuszcza lokalizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, wymagających obligatoryjnie sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko w świetle przepisów dotyczących ochrony środowiska.

Bez znaczenia przy tym pozostaje, iż na terenie objętym wnioskiem zlokalizowana została już stacja telefonii komórkowej. Zgodnie bowiem z art. 35 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80, poz. 717) nawet tereny, których przeznaczenie plan miejscowy zmienia, mogą być wykorzystywane w sposób dotychczasowy do czasu ich zagospodarowania zgodnie z tym planem, chyba że w planie ustalono inny sposób ich tymczasowego zagospodarowania. Co za tym idzie na przedmiotowym terenie, objętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego U. rejon ulic [...] w mieście G., nadal może funkcjonować stacja telefonii komórkowej, zlokalizowana tam wcześniej, jednak jej rozbudowa, jako sprzeczna z ustaleniami planu, jest niedopuszczalna.

Powyższe ustalenia legły u podstaw wydania decyzji przez organy obu instancji, które zasadnie przyjęły, iż niezgodność lokalizacji planowanego przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, obowiązującego na terenie, na którym inwestycja ma zostać zrealizowana, obliguje organy – w świetle treści art. 56 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 roku Prawo ochrony środowiska, do omowy wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.

Zasadnie również organu uznały, że skoro z treści ww. przepisu wynika, iż decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach może zostać wydana jedynie po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, to w przypadku stwierdzenia niezgodności lokalizacji planowanej inwestycji z ustaleniami planu, dalsze prowadzenie postępowania w przedmiocie wydania tej decyzji jest zbędne i niecelowe.

Tym samym niezasadne były zarzuty podnoszone w skardze i odwołaniu dotyczące nie przeprowadzenia w przedmiotowej sprawie obligatoryjnego postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko z art. 46 ust. 3 ustawy oraz analizy wpływu planowanego przedsięwzięcia m. in. na środowisko, zdrowie i warunki życia ludzi przewidzianej w art. 47 ustawy, a także braku uzgodnień przewidzianych w art. 48 ust. 2 i 57 cyt. ustawy. Przeprowadzenie postępowania w powyższym zakresie byłoby bowiem celowe dopiero po stwierdzeniu zgodności lokalizacji planowanej inwestycji z ustaleniami obowiązującego planu.

W świetle powyższych rozważań za niezasadne należało uznać także zarzuty skarżącej dotyczące naruszenia przez organy administracji przepisów postępowania. Zdaniem Sądu organy obu instancji należycie zbadały niniejszą sprawę, czyniąc ustalenia dotyczące zgodności lokalizacji planowanej inwestycji z postanowieniami obowiązującego planu, czemu dały wyraz w uzasadnieniach swoich decyzji, prawidłowo rozstrzygając niniejszą sprawę na podstawie art. 56 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 roku Prawo ochrony środowiska oraz ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego U. rejon ulic [...] w mieście G., zatwierdzonego uchwałą Rady Miasta nr [...] z dnia 25 listopada 2004 roku (Dz. Urz. Woj. Pomorskiego z 2005 roku, nr 5, poz. 87), stanowiącego akt prawa miejscowego.

Sąd nie dopatrzył się również w niniejszej sprawie zarzucanego w skardze naruszenia art. 135 ustawy Prawo ochrony środowiska dotyczącego tworzenia obszarów ograniczonego użytkowania, które dla przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, dla których wymagane jest sporządzenie raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, lub dla zakładów i innych obiektów, gdzie jest eksploatowana instalacja, która jest kwalifikowana jako takie przedsięwzięcie, utworzyć może wojewoda, w drodze rozporządzenia.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, iż skarga A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w W. nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji nie naruszają prawa. Organy obu instancji rozstrzygając niniejszą sprawę dokonały prawidłowych ustaleń faktycznych, przeprowadziły postępowanie w zgodzie z przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego oraz zastosowały właściwe przepisy prawa materialnego. Z tych też przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny - na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), skargę oddalił.