Wyrok NSA, sygn. akt II FSK 484/14
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2015-08-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 240 par. 1 pkt 1, art. 240 par. 1 pkt 4, art. 240 par. 1 pkt 5,
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Tomasz Zborzyński, Sędzia NSA Aleksandra Wrzesińska - Nowacka (sprawozdawca), Dariusz Kurkiewicz, Sędzia WSA del., Protokolant Alina Buwaj, po rozpoznaniu w dniu 25 sierpnia 2015 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej D. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 9 października 2013 r., sygn. akt I SA/Łd 409/13 w sprawie ze skargi D. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Łodzi z dnia 24 stycznia 2013 r., nr [...] w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie podatku dochodowego od osób fizycznych za 1999 r. 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od D. K. na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w Łodzi kwotę 240 (słownie: dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 21 marca 2006 r. Dyrektor Izby Skarbowej w Łodzi utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego L. z dnia 21 listopada 2005 r. określającą D. K. (dalej: "skarżąca") wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1999 r. Przeprowadzone postępowanie wykazało, iż w zeznaniu o wysokości dochodu osiągniętego w 1999 r. nie ujęła ona dochodu, uzyskanego ze sprzedaży akcji pracowniczych Banku [...] S.A. w W..

W następstwie rozpoznania skargi wniesionej przez podatniczkę wyrokiem z dnia 28 maja 2007 r. sygn. akt I SA/Łd 886/06 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uchylił decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Łodzi z dnia 21 marca 2006 r. Sąd za zasadny uznał zarzut nieuwzględnienia w zaskarżonej decyzji wydatków poniesionych przez podatniczkę na nabycie akcji i prowizję na rzecz domu maklerskiego. Za niezasadne natomiast uznano zarzuty przedawnienia zobowiązania podatkowego oraz naruszenia przez organy podatkowe art. 52 pkt 1 lit. a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Skarga kasacyjna podatniczki od tego wyroku została oddalona wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 czerwca 2009 r., sygn. akt II FSK 129/08.

W wyniku ponownego rozpoznania sprawy Dyrektor Izby Skarbowej w Łodzi przeprowadził postępowanie uzupełniające w zakresie wskazanym przez Sąd w wyroku o sygn. akt I SA/Łd 886/06, a następnie decyzją z dnia 15 października 2009 r. uchylił decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego L. z dnia 21 listopada 2005 r. i określił wysokość zobowiązania za 1999 r. w podatku dochodowym od osób fizycznych w kwocie 54.060 zł. Nie zgadzając się z tym rozstrzygnięciem podatniczka wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi zarzucając organowi braki w zakresie zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego.

Wyrokiem z dnia 24 września 2010 r., sygn. akt I SA/Łd 1173/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę. Wniesiona przez skarżącą skarga kasacyjna została oddalona wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 czerwca 2012 r., sygn. akt II FSK 489/11.

W dniu 23 sierpnia 2012 r. podatniczka wystąpiła do Dyrektora Izby Skarbowej w Łodzi o wznowienie postępowania podatkowego w sprawie zakończonej decyzją ostateczną, dotyczącą podatku dochodowego od osób fizycznych za 1999 r. Jako podstawę prawną żądania strona wskazała art. 240 § 1, pkt 1 pkt 4 i pkt 5 oraz art. 240 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm.), powoływanej dalej jako: "O.p.". Uzasadniając wniosek stwierdziła, że w toku postępowania naruszono jej prawa poprzez zaniechanie orzeczenia co do istoty sprawy oraz całkowite pozbawienie możliwości działania, co miało istotny wpływ na wynik sprawy. Zarzuciła, że orzekanie w sprawie oparte było na dokumencie poświadczającym nieprawdę oraz że nastąpiło późniejsze wykrycie takich okoliczności faktycznych oraz środków dowodowych, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu. W szczególności stwierdziła, iż przedmiot zabezpieczenia stanowił współwłasność strony i nie obejmował współwłasności małżeńskiej.

W dniu 24 września 2012 r. Dyrektor Izby Skarbowej w Łodzi wznowił postępowanie podatkowe, a w wyniku przeprowadzenia postępowania określonego w art. 243 § 2 O.p., decyzją z dnia 16 listopada 2012 r. Nr [...] odmówił uchylenia decyzji ostatecznej Dyrektora Izby Skarbowej w Łodzi z dnia 15 października 2009 r. W ocenie organu, postępowanie przeprowadzone w oparciu o ww. przepis nie potwierdziło zasadności argumentów podnoszonych przez podatniczkę, a zatem nie zachodziły podstawy faktyczne i prawne do uchylenia ww. decyzji ostatecznej.

W wyniku wniesionego odwołania decyzją z dnia 24 stycznia 2013 r. Nr [...], Dyrektor Izby Skarbowej w Łodzi utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Podatniczka złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, wskazując na konieczność wznowienia postępowania na podstawie art. 240 § 1 pkt 1, pkt 4 i pkt 5 oraz art. 240 § 2 O.p. W uzasadnieniu strona podniosła, że skarga dotyczy niezgodnego z prawem zajęcia zabezpieczającego, którego dokonał kierownik działu egzekucji w dniu 16.11.2005 r. Skarżąca stwierdziła, że urzędnik skarbowy wykreślił i przekreślił klauzulę pouczenia na protokole zajęcia i potwierdził to swoją pieczęcią i podpisem. W ocenie strony z treści protokołu wynika, że mogła w świetle prawa zbyć przedmiot zabezpieczenia, ale nie miała prawa, aby w przysługującym jej terminie 14 dni zaskarżyć niezgodne z prawem zabezpieczenie. Strona stwierdziła również, że komornik wydał fałszywe i nieprawdziwe zawiadomienia, a jego fałszerstwo jest oczywiste i ewidentne. Skarżąca podniosła, że protokół zajęcia zabezpieczającego pełnił funkcję zawiadomienia o zajęciu prawa majątkowego i jeżeli nie spełniał warunków wymaganych rozporządzeniem Ministra Finansów z 22 listopada 2001 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2001 r., Nr 137, poz. 1541 ze zm.), powinien zostać usunięty i nie stanowić źródła prawa. Dodatkowo strona stwierdziła, że przez 9 lat organ podatkowy pozbawia ją możliwości udziału w sprawie zaskarżenia czynności egzekucyjnej traktując zaskarżenie jako bezprzedmiotowe i niezasługujące na merytoryczne rozpatrzenie, co jest rażąco sprzeczne z prawem.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w Łodzi wniósł o jej oddalenie. Stwierdził, iż w niniejszej sprawie skarżąca nie uwiarygodniła przesłanki zawartej w art. 240 § 1 pkt 1 O.p., ponieważ nie przedłożyła organowi dowodu w postaci orzeczenia sądowego potwierdzającego, że kwestionowany dokument był sfałszowany. Odnośnie zarzutu dotyczącego pozbawienia strony możliwości działania w sprawie organ wskazał, że zarzuty skarżącej dotyczą postępowania egzekucyjnego, a nie postępowania prowadzonego w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych za 1999 r. Dodatkowo akta sprawy potwierdzają, że podatniczka brała czynny udział w toku postępowania, bowiem składała szereg pism procesowych, wniosków dowodowych oraz była informowana o terminach i miejscach przeprowadzenia czynności dowodowych, a wreszcie korzystała z przysługujących jej środków zaskarżenia. Ponadto organ wskazał, że zgodnie z art. 241 § 2 pkt 1 O.p., wznowienie postępowania z przyczyny wymienionej w art. 240 § 1 pkt 4 O.p. nastąpić może jedynie na żądanie strony wniesione w terminie miesiąca od dnia powzięcia wiadomości o wydaniu decyzji. Tymczasem z akt sprawy wynika, że decyzja ostateczna Dyrektora Izby Skarbowej w Łodzi z dnia 15 października 2009 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za rok 1999 została doręczona skarżącej w dniu 22 października 2009 r., zaś wniosek o wznowienie postępowania skierowany został do Dyrektora Izby Skarbowej w Łodzi w dniu 23 sierpnia 2012r., a więc z uchybieniem wskazanego terminu. Ponadto podkreślił, że dowody w postępowaniu egzekucyjnym, których wiarygodność skarżąca kwestionuje, istniały w dniu wydania decyzji ostatecznej Dyrektora Izby Skarbowej w Łodzi z dnia 15 października 2009 r. i były znane organowi podatkowemu. Jednocześnie, czynności egzekucyjne Naczelnika Urzędu Skarbowego L. były znane organom podatkowym i były przedmiotem analizy dokonanej przez sądy administracyjne oraz Ministra Finansów i nie zostały zakwestionowane.

Dodatkowo organ wskazał, że w kwestii prawidłowości podejmowanych wobec skarżącej czynności egzekucyjnych w odniesieniu do zobowiązania podatkowego za 1999 r. wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie, który wyrokiem z 9 czerwca 2009 r., sygn. akt II FSK 129/08 oddalił skargę kasacyjną skarżącej.

W piśmie procesowym złożonym na rozprawie w dniu 27 września 2013 r. skarżąca podtrzymała swoje stanowisko w sprawie i wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji z dnia 24 stycznia 2013 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę. W ocenie Sądu, badanie podstaw wznowieniowych zostało dokonane z uwzględnieniem regulacji zawartych w Dziale IV Ordynacji podatkowej. W ramach realizacji tego obowiązku organy podatkowe w myśl art. 187 § 1 O.p. w sposób wyczerpujący zebrały i rozpatrzyły cały materiał dowodowy, a następnie zgodnie z art. 191 O.p. dokonały oceny, na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Sąd stwierdził, że wbrew intencjom strony skarżącej procedura wznowieniowa nie może być wykorzystywana do pełnej i ponownej merytorycznej kontroli decyzji ostatecznej wydanej w postępowaniu zwykłym, bowiem nie jest to kontynuacja postępowania zwykłego. Skład orzekający w sprawie w całości podzielił stanowisko Dyrektora Izby Skarbowej w Łodzi stwierdzające brak podstaw do wznowienia postępowania na podstawie wystąpienia przesłanki wynikającej z art. 240 § 1 pkt 1 oraz art. 240 § 2 O.p. Sąd pierwszej instancji przypomniał, iż kwestia prawidłowości przeprowadzanych wobec podatniczki czynności egzekucyjnych była m.in. przedmiotem rozważań (w postępowaniu toczącym się w zakresie określenia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym za 1999 r.) zarówno Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi w wyroku z dnia 28 maja 2007 r., sygn. akt I SA/Łd 886/06, jak i Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w wyroku z dnia II FSK 129/08 które nie stwierdziły uchybień w tym zakresie. Za całkowicie chybiony uznano również zarzut naruszenia art. 240 § 1 pkt 4 O.p. Końcowo wskazano, że stanowisko skarżącej sprowadza się do kwestionowania wiarygodności dowodów dotyczących prowadzonego wobec niej postępowania egzekucyjnego, a wszystkie powoływane dowody zarówno istniały w dniu wydania decyzji ostatecznej z dnia 15 października 2009 r. były znane organowi podatkowemu.

Na powyżej powołane rozstrzygnięcie strona wniosła skargę kasacyjną, domagając się uchylenia zaskarżonego wyroku, umorzenia postępowania egzekucyjnego i zasądzenia od Dyrektora Izby Skarbowej w Łodzi zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucono, na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), powoływanej dalej jako: "p.p.s.a.", naruszenie art. 151 p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi w sytuacji, gdy w ocenie skarżącej Sąd winien zaskarżoną decyzję uchylić w oparciu o przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., albowiem Sąd w wyroku zaakceptował naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, w tym art. 144 § 4 p.p.s.a. przez niewystarczającą analizę stanu sprawy, w związku z:

- art. 122 O.p. przez niepodjęcie wszelkich niezbędnych działań w celu pełnej oceny stanu faktycznego, a w konsekwencji naruszenie art. 191 O.p. poprzez brak oceny, że wskazywane przez stronę okoliczności udowadniają żądania strony;

- art. 121 § 1 i art. 123 § 1 O.p. przez uznanie, że nie nastąpiło pozbawienie strony udziału w postępowaniu, podczas kiedy przekreślone postanowienie o możliwości wniesienia środka odwoławczego od zabezpieczenia o tym faktycznie stanowiło, a w konsekwencji postępowanie w tym zakresie zostało przeprowadzone w sposób podważający zaufanie do organów;

- art. 240 § 1 pkt 1, 4, 5 i § 2 O.p. poprzez brak akceptacji w zaskarżonym wyroku oczywistości sfałszowania dokumentu wynikającej z porównania dokumentu znajdującego się w posiadaniu strony, w którym wykreślona została możliwość odwołania się od zabezpieczenia i dokumentu znajdującego się w aktach, w którym pouczenie nie zostało wykreślone. Przy czym ochronę interesu publicznego należy rozumieć jako konieczność eliminowania wszelkich działań organów opartych na fałszowaniu dokumentów, także w związku z obowiązkiem działania na podstawie prawa sprecyzowanym w art. 120 O.p.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie, wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej oraz o zasądzenie od skarżącej kosztów postępowania według norm przepisanych.

Na rozprawie strony podtrzymały dotychczasowe stanowiska w sprawie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Przedmiotem kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, a pośrednio Naczelnego Sądu Administracyjnego jest decyzja odmawiająca uchylenia decyzji ostatecznej, wydana w postępowaniu nadzwyczajnym, po wznowieniu postępowania. Przedmiotem decyzji ostatecznej było określenie skarżącej zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 1999. Skarżąca, domagając się wznowienia postępowania wskazała na 3 podstawy wznowienia: dowody, na podstawie których ustalono istotne dla sprawy okoliczności okazały się fałszywe (art.240 § 1 pkt 1 O.p.), strona nie z własnej winy nie brała udziału w postępowaniu (art.240 § 1 pkt 4 O.p.), wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi w dniu wydania decyzji (art.240 § 1 pkt 5 O.p.). Istnienie wszystkich trzech wskazanych przesłanek strona wywodziła w faktu fałszerstwa protokołu zajęcia samochodu w postępowaniu zabezpieczającym i różnicy między treścią tego dokumentu, załączonego do akt sprawy i treścią dokumentu będącego w posiadaniu strony. Różnica ta polegała na tym, że w dokumencie posiadanym przez stronę wykreślona była część dotycząca pouczenia zobowiązanego, a przekreślenie to sygnowane było pieczątką i podpisem pracownika organu, a w dokumencie znajdującym się w aktach sprawy pouczenie nie było przekreślone.

Kwestia prawidłowości zajęcia pojazdu w postępowaniu zabezpieczającym, a następnie przekształcenia tego zajęcia w zajęcie egzekucyjne, była już przedmiotem oceny sądów administracyjnych, miała bowiem znaczenie dla możliwości określenia zobowiązania podatkowego i stwierdzenia, czy nie doszło do jego przedawnienia. W zaskarżonym wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny odwołał się trafnie do wyroków Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 czerwca 2009r., sygn. akt II FSK 129/08 i z dnia 28 czerwca 2012r., sygn. akt II FSK 489/11, wydanych w sprawie skarżącej, w których to wyrokach uznano, że doszło do przekształcenia zajęcia zabezpieczającego w egzekucyjne, a tym samym został przerwany bieg terminu przedawnienia zobowiązania. Wskazując na nowe, jej zdaniem okoliczności, skarżąca podjęła jednak próbę podważenia skuteczności czynności zajęcia zabezpieczającego. Ustalenie, że do zajęcia takiego nie doszło, mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy, powodowałoby bowiem, że doszłoby do wygaśnięcia zobowiązania podatkowego przed wydaniem decyzji określającej wysokość tego zobowiązania.

Przedstawiony przez skarżącą nowy dowód, za pomocą którego chciała ona wykazać, że w postępowaniu zabezpieczającym nie doszło do zajęcia samochodu z uwagi na fałszerstwo intelektualne protokołu (poprzez wykreślenie na jego odpisie pouczenia) nie daje jednakże podstawy do stwierdzenia, że istotne dla sprawy okoliczności zostały stwierdzone na podstawie fałszywego dowodu i to nie tylko z tego powodu, że sąd powszechny we właściwym trybie nie stwierdził jego sfałszowania i nie zostały spełnione warunki, o których mowa w art.240 § 2 O.p. Przesłanka, o której mowa w art.240 § 1 pkt 1 O.p. spełniona jest wówczas, gdy za pomocą sfałszowanego dowodu ustalono okoliczności istotne dla sprawy. Taka sytuacja nie miała natomiast miejsca w niniejszej sprawie. Zgodnie z 98 § 1 w zw. z art.164 § 4 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r.o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn. z 2014r.,poz. 1619 ze zm. w brzmieniu obowiązującym w dacie zajęcia), dalej "u.p.e.a.", zajęcie ruchomości następuje poprzez wpisanie jej do protokołu zajęcia i podpisanie tego protokołu przez poborcę. Protokół taki podpisują również zobowiązany lub świadkowie. Protokół służy formalnemu ujęciu czynności egzekucyjnej dokonanej przez poborcę skarbowego administracyjnego organu egzekucyjnego. Stanowi dowód jej przeprowadzenia i służy utrwaleniu dokonanej czynności egzekucyjnej. Nie ma czynności egzekucyjnej bez wpisania ruchomości do protokołu zajęcia ruchomości (por. W.Grześkiewicz, komentarz do art.98 u.p.e.a.,LEX 2014). Z chwilą podpisania przez poborcę skarbowego protokołu zajęcia dochodzi do zajęcia ruchomości. Czynność ta ma charakter konstytutywny. Obowiązująca procedura nie przewiduje możliwości żądania stwierdzenia nieważności protokołu zajęcia (por. wyrok NSA w Warszawie z dnia 30 marca 1999 r., III SA 5466/98, LEX nr 44825). Z kolei jeśli zajęte przedmioty zostały już sprzedane, to żądanie ich wyłączenia spod zajęcia lub uchylenia czynności ich dotyczących stałoby się bezprzedmiotowe. Uzasadniałoby to umorzenie postępowania (art. 105 § 1 k.p.a.) i skutkowało możliwością dochodzenia ewentualnego odszkodowania. Skarżąca nie neguje, że doszło do zajęcia opisanego w protokole pojazdu, że była ona obecna przy tej czynności, co wynika choćby z faktu podpisania protokołu zajęcia nie tylko przez poborcę, ale również przez skarżącą. Ewentualna wadliwość czynności poborcy nie dotyczyła samego zajęcia ruchomości, a pouczenia skarżącej o przysługujących jej w związku z zajęciem środkach zaskarżenia i zakazie sprzedaży pojazdu. Wadliwość ta, jak przyjmuje się w orzecznictwie, nie skutkuje jednakże bezskutecznością samej czynności zajęcia. A zatem nawet, jeżeli na odpisie protokołu (w aktach sprawy znajduje się bowiem protokół z podpisem skarżącej bez skreśleń) skreślono tekst pouczenia, dokonując fałszerstwa intelektualnego tego dokumentu, to taka nieprawidłowość nie powodowała, że zajęcie samochodu w trybie postępowania zabezpieczającego było nieskuteczne (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 stycznia 2013r., II FSK 1192/11, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Różnica między treścią protokołu znajdującego się w aktach i treścią odpisu protokołu, dotycząca wyłącznie pouczenia, nie ma zatem istotnego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, skoro samo zajęcie ruchomości w celu zabezpieczenia zostało skutecznie dokonane. Przekształciło się ono następnie z mocy prawa, po spełnieniu warunków w zajęcie egzekucyjne, a to z kolei wywołało skutek w postaci przerwy biegu terminu przedawnienia. Zasadnie w związku z tym uznały zarówno organy podatkowe, jak i Wojewódzki Sąd Administracyjny, że wskazana przez stronę nowa okoliczność- sfałszowania istotnego dla wyniku sprawy dowodu nie mogła stanowić podstawy do uchylenia decyzji ostatecznej. Nie zachodziła także przesłanka wymieniona w art.240 § 1 pkt 1 O.p., bowiem istotnym w sprawie ustaleniem było dokonanie zajęcia zabezpieczającego, a protokół zajęcia, w części jakiej dotyczył dokonania czynności zabezpieczenia ruchomości skarżącej potwierdzał rzeczywiste fakty. Stwierdzenie różnicy między oryginałem a odpisem protokołu wyłącznie w zakresie pouczenia nie miało zatem znaczenia dla rozstrzygnięcia.

Uchylenia decyzji ostatecznej określającej skarżącej zobowiązanie w podatku dochodowym nie uzasadniała także przesłanka, o której mowa w art.240 § 1 pkt 4 O.p. Prawidłowo organy, jak i Są pierwszej instancji wskazały na niemożność powoływania się na tę przesłankę z uwagi na upływ terminu na zgłoszenie żądania wznowienia postępowania z tego powodu. Termin ten wynika z art.241 § 2 pkt 1 O.p. Skarżąca nie zarzuciła w skardze kasacyjnej, że termin ten został przez nią zachowany i nie kwestionowała ustaleń organu podatkowego w tym zakresie. Ponadto należy zauważyć, że skarżąca wywodziła pozbawienie jej możliwości udziału w postępowaniu bez jej winy z tego, że nie pouczono jej właściwie o środkach zaskarżenia w postępowaniu zabezpieczającymi i pozbawiono możliwości złożenia skargi na czynności egzekucyjne. Jeżeli zatem strona nie brała bez swej winy udziału w postępowaniu poprzez zaniechanie pouczenia jej o środkach odwoławczych, to było to postępowanie zabezpieczające, a nie postępowanie zakończone decyzją ostateczną określającą jej zobowiązanie w podatku dochodowym, którego dotyczył wniosek o wznowienie.

Z tych względów nie są usprawiedliwione podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia art.145 § 1 pkt 1 lit.c i art.151 p.p.s.a. w zw. z art.240 §1 pkt 1,4 i 5 i § 2 O.p.

Nie jest także zasadny zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art.145 § 1 pkt 1 lit.c i art.151 p.p.s.a. w zw. z art.122, art.191, art.121 § 1 i art.123 § 1 O.p. strona skarżąca wymieniła te przepisy w podstawie kasacyjnej, jednakże nie wyjaśniła w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, na czym konkretnie polegać miało uchybienie im. Zarzut ten nie poddaje się zatem kontroli instancyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny, jako związany granicami skargi kasacyjnej (art.183 § 1 p.p.s.a.), nie może zastępować strony w precyzowaniu zarzutów, nie ma też podstaw, aby poszukiwać ewentualnych powodów, dla których strona zarzut taki podniosła.

Przytoczony w podstawach kasacyjnych jako naruszony art.144 § 4 p.p.s.a. jest natomiast przepisem nieistniejącym. Być może w tym przypadku doszło do omyłki pisarskiej, jednakże strona nie usunęła tej nieścisłości, a Naczelny Sąd Administracyjny, jak wskazano wyżej, nie może precyzować za stronę podstaw kasacyjnych.

Z tych względów skargę kasacyjną oddalono na podstawie art.184 p.p.s.a.

O kosztach postępowania, na które składały się wynagrodzenie pełnomocnika organu za sporządzenie odpowiedzi na skargę kasacyjną oraz za stawiennictwo na rozprawie orzeczono na podstawie art.209, art. 204 pkt 1, art.205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust.2 pkt 1 lit.c i pkt 2 lit.a rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (tekst jedn.Dz.U. z 2013r., poz. 490).