Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt III SAB/Gd 93/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2021-11-04 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6272 Wizy, zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, na osiedlenie się, wydalenie z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
658
Hasła tematyczne: Cudzoziemcy
Inne
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Stwierdzono bezczynność postępowania
Powołane przepisy: article: art. 12, art. 35, art. 36
journal: Dz.U. 2018 poz 2096
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
article: art. 3 pkt 11a, art. 240, art. 229, art. 235
journal: Dz.U. 2018 poz 2094
law: Ustawa z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach - tekst jedn.
article: art. 149 § 1-2, art. 149 § 1 pkt 3, art. 149 § 1a
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Paweł Mierzejewski Sędziowie: Sędzia WSA Alina Dominiak Sędzia WSA Jolanta Sudoł (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 4 listopada 2021 r. sprawy ze skargi O. T. na bezczynność Wojewody [...] w sprawie wydania karty pobytu 1. stwierdza, że Wojewoda [...] dopuścił się bezczynności, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 2. oddala skargę w pozostałej części; 3. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącej O. T. kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

O. T. (zwana dalej także jako: "wnioskodawczyni" lub "skarżąca") wniosła w dniu 27 listopada 2020 r., za pośrednictwem Wojewody [...], do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na przewlekłe prowadzenie przez Wojewodę [...] postępowania w sprawie wydania jej karty pobytu.

Zarzuciła organowi naruszenie art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 12 § 1 i art. 35 § 1 i 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2018 r., poz. 2096, dalej jako: "k.p.a.") w związku z art. 3 pkt 11a, art. 226, art. 229 oraz art. 240 pkt 1 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (Dz. U. z 2018 r., poz. 2094, dalej także jako: "u.c.") poprzez prowadzenie postępowania dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy oraz poprzez niezałatwienie sprawy w terminach i w sposób określony w art. 35 i 36 k.p.a., a w konsekwencji niewygenerowanie oraz niewydanie karty pobytu mimo udzielonego zezwolenia na pobyt czasowy, przez okres ponad 4 miesięcy od dnia wydania decyzji. Zarzuciła również organowi naruszenie art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 12 § 1 i 2 oraz art. 36 § 1 i 2 k.p.a. poprzez niezawiadomienie skarżącej o przekroczeniu terminu do załatwienia sprawy, nie wskazania nowego terminu jej rozpatrzenia oraz nie pouczenia skarżącej o możliwości złożenia ponaglenia.

Przedmiotowa skarga została przekazana do Sądu przez organ w dniu 17 sierpnia 2021 r., po złożeniu przez skarżącą wniosku o wymierzenie Wojewodzie [...] grzywny za niewykonanie obowiązku przekazania skargi.

W skardze wskazano, że skarżąca w dniu 19 sierpnia 2019 r. złożyła wniosek o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę wraz z kompletem załączników, wśród których było potwierdzenie dokonania opłaty w kwocie 50 zł za wydanie karty pobytu. Decyzją z dnia 13 lipca 2020 r., po upływie 11 miesięcy, Wojewoda [...] udzielił skarżącej zezwolenia na pobyt czasowy i pracę na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej do dnia 12 lipca 2023 r. Mimo upływu 4 miesięcy od dnia wydania decyzji, skarżącej nie wydano karty pobytu. W związku z tą sytuacją skarżąca złożyła w dniu 28 października 2020 r. ponaglenie, które pozostało bez odpowiedzi. Dodatkowo skarżąca monitowała wydanie karty pobytu również za pośrednictwem poczty elektronicznej. Również tą drogą nie udało jej się uzyskać żadnych informacji dotyczących jej sprawy. Skarżąca wielokrotnie wskazywała organowi, że potrzeba posiadania karty pobytu jest dodatkowo motywowana tym, że zamierza ona nabyć nieruchomość w Polsce, na co chciałaby zaciągnąć zobowiązanie kredytowe, a banki wymagają od niej okazania karty pobytu, a nie decyzji.

Podkreślono, że wydanie karty pobytu jest następstwem wydania decyzji o udzieleniu zezwolenia na pobyt czasowy cudzoziemca. Obowiązek wyrobienia i wydania cudzoziemcowi karty pobytu wynika wprost z art. 226 oraz art. 229 ustawy o cudzoziemcach. Pierwsza karta pobytu (art. 3 pkt 11a ustawy o cudzoziemcach) jest wydawana bezpośrednio po udzieleniu zezwolenia na pobyt czasowy, zezwolenia na pobyt stały, zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego Unii Europejskiej, zgody na pobyt ze względów humanitarnych albo po uzyskaniu statusu uchodźcy lub ochrony uzupełniającej). Organ udzielający zezwolenia na pobyt czasowy ma zatem obowiązek wyrobić (spersonalizować) i wydać kartę pobytu cudzoziemcowi bezpośrednio po wydaniu decyzji o zezwoleniu na pobyt czasowy cudzoziemca. Wydanie pierwszej karty pobytu następuje z urzędu. Oznacza to, że wydanie pierwszej karty pobytu stanowi realizację uprawnienia cudzoziemca i obowiązku organu.

Mając na uwadze powyższe wniesiono o: stwierdzenie, że Wojewoda [...] dopuścił się przewlekłego prowadzenia postępowania; stwierdzenie, że przewlekłość postępowania nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa; zobowiązanie organu do wygenerowania oraz wydania karty pobytu w terminie 3 dni od daty otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; przyznanie skarżącej od organu sumy pieniężnej w wysokości 2.500 zł. Wniesiono również o zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, a także o rozpoznania skargi w trybie uproszczonym.

W odpowiedzi na wniesioną skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie. Przedstawiając przebieg postępowania organ wskazał, że w dniu 19 sierpnia 2019 r. O. T. (obywatelka Ukrainy) wystąpiła do Wojewody [...] z wnioskiem o udzielenie, na podstawie art. 114 ust 1 i 2 ustawy o cudzoziemcach, zezwolenia na pobyt czasowy i pracę w dopełniając jednocześnie obowiązku osobistego złożenia wniosku. W dniu 13 lipca 2020 r. Wojewoda [...] orzekł o udzieleniu O. T. zezwolenia na pobyt czasowy i pracę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej do dnia 12 lipca 2023 r., kończąc tym samym postępowanie administracyjne w sprawie o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę. W dniu 28 października 2020 r. do Wojewody [...] wpłynęło ponaglenie na niewydrukowanie w terminie karty pobytu w związku z uzyskaniem zezwolenia na pobyt czasowy i pracę.

Odnosząc się do zarzutów podniesionych w skardze Wojewoda [...] wskazał, że czynność wydania karty pobytu jest w istocie czynnością materialno-techniczną. Karta pobytu potwierdza tożsamość cudzoziemca podczas jego pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz uprawnia wraz z dokumentem podróży, do wielokrotnego przekraczania granicy bez uzyskania wizy (art. 242 ustawy o cudzoziemcach). W wyżej wymienionej ustawie w art. 226 ustawodawca wskazuje katalog dokumentów wydawanych cudzoziemcom jednak nie określa terminu w jakim dokument powinien zostać cudzoziemcowi wydany.

Organ poinformował przy tym, że karta pobytu została odebrana przez skarżącą w dniu 10 grudnia 2020 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2020 r., poz. 137) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie.

Na mocy art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 p.p.s.a., to jest mających za przedmiot w szczególności decyzje administracyjne, postanowienia w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie, a także inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 p.p.s.a.

Zgodnie z art. 149 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4 a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania

(§ 1). Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1b). Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, może ponadto orzec

o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego. Zgodnie zaś z § 2 omawianego przepis sąd, w przypadku,

o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony

o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6.

W niniejszej sprawie skarżąca zarzuciła Wojewodzie [...] przewlekłość w prowadzeniu postępowania w przedmiocie wydania karty pobytu. Jednak Sąd analizując treść wniesionej skargi oraz jej uzasadnienia uznał, że skarżąca de facto zarzuca Wojewodzie [...] bezczynność w przedmiotowej sprawie, bowiem jej zdaniem organ nie załatwił sprawy w terminach, wynikających z przepisów prawa.

Wskazać w tym miejscu należy, że dokonując rozgraniczenia zakresu skarg na bezczynność i przewlekłość postępowania, pojęcie "bezczynności" należy rozumieć jako niewydanie w terminie decyzji lub postanowienia, względnie aktu lub czynności. Organ administracji publicznej pozostaje w bezczynności w każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a., jeżeli nie dopełnił czynności określonych w art. 36 k.p.a. lub nie podjął innych działań wynikających z przepisów procesowych mających na celu usunięcie przeszkody w wydaniu decyzji. Z bezczynnością mamy więc do czynienia w sytuacji, gdy brak jest aktywności organu w danej sprawie, w tym również gdy nie wywiązuje się on z obowiązku zawiadomienia strony o przyczynach niezałatwienia sprawy w terminie i wyznaczenia nowego terminu jej rozpatrzenia. Z taką też sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie.

Przedmiotem więc skargi na bezczynność jest brak wydania określonego aktu w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Skarga ta stanowi zatem środek prawny mający na celu ochronę praw jednostki poprzez przymuszenie organu do podjęcia żądanego działania, a w następstwie tego likwidację stanu opieszałości występującą po stronie tego organu. W związku z tym w sprawach, w których przedmiotem badania sądu administracyjnego jest bezczynność organu, sąd kontroluje, czy organ administracji w terminie zakreślonym przepisami prawa procesowego załatwił sprawę, czy też nie.

Przed przystąpieniem jednak do dalszych rozważań należy podnieść, że rozpoznając zasadność tak skonstruowanej skargi, że co do zasady warunkiem dopuszczalności skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego jest, jak to wynika z przepisu art. 52 § 1 p.p.s.a., wyczerpanie środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed właściwym organem administracji publicznej, przy czym dotyczy to także skargi na bezczynność (i przewlekłość organu), o której mowa w art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. Przepis art. 53 § 2b p.p.s.a. wyraźnie wskazuje, że skargę na bezczynność (lub przewlekłe prowadzenie postępowania) można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu.

Poza sporem było, że skarżąca spełniła formalny wymóg wniesienia skargi, gdyż poprzedziła ją wniesieniem ponaglenia do właściwego organu. Tym samym przesłanka do wniesienia skargi w niniejszej sprawie została spełniona.

Przepisy ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (tekst jednolity: Dz. U. z 2020 r., poz. 35, dalej także w skrócie jako: u.c.") nie określają terminu załatwienia sprawy dotyczącej wydania karty pobytu. Zatem należy odwołać się w tym zakresie do przepisów k.p.a.

Stosownie do art. 35 k.p.a. organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki (§ 1); niezwłocznie powinny być załatwiane sprawy, które mogą być rozpatrzone w oparciu o dowody przedstawione przez stronę łącznie z żądaniem wszczęcia postępowania lub w oparciu o fakty i dowody powszechnie znane albo znane z urzędu organowi, przed którym toczy się postępowanie, bądź możliwe do ustalenia na podstawie danych, którymi rozporządza ten organ (§ 2); załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym - w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania (§ 3).

Zgodnie z art. 36 § 1 i 2 k.p.a. o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 organ administracji publicznej obowiązany jest zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy, ten sam obowiązek ciąży na organie administracji publicznej również w przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu.

Wskazane przepisy są konsekwencją przyjęcia w Kodeksie postępowania administracyjnego szeregu zasad mających wyrównywać relacje między organem, a stronami postępowania. Wśród zasad tych istotne znaczenie ma zasada szybkości postępowania, którą statuuje art. 12 k.p.a.

Organ administracji publicznej powinien prowadzić postępowanie w sposób sprawny, bez nieuzasadnionego wstrzymywania i przewlekania czynności procesowych, tak by zakończenie postępowania nastąpiło w najkrótszym możliwym terminie. Aczkolwiek w orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że art. 35 § 1 k.p.a. należy rozumieć jako wskazówkę, by terminy załatwienia sprawy w nim określone traktować jako terminy maksymalne, należy mieć na uwadze, że ze względu na stopień skomplikowania spraw, nie każde przekroczenie przez organ ustalonych przez ustawodawcę terminów załatwiania spraw oznacza per se, że organ pozostaje w stanie bezczynności lub prowadzi postępowanie w sposób przewlekły. Konieczne jest bowiem poddanie ocenie istotnych okoliczności konkretnej sprawy, w tym w szczególności stopnia jej skomplikowania (zarówno w aspekcie prawnym, jak i przede wszystkim faktycznym), zaniechań lub wadliwości działań podejmowanych przez organ, a także postawy stron (zob. wyrok NSA z dnia 24 lipca 2018 r., sygn. akt II OSK 3021/17).

Oceniając postępowanie Wojewody [...] w świetle powyższych wytycznych Sąd stwierdził, że w niniejszej sprawie mamy do czynienia z bezczynnością organu.

Zgodnie z przepisami ustawy o cudzoziemcach karta pobytu jest wydawana

- w konsekwencji wydania - między innymi decyzji o udzieleniu cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt czasowy. Przy czym, art. 3 pkt 11a u.c. stanowi, że pierwsza karta pobytu jest wydawana bezpośrednio po udzieleniu zezwolenia na pobyt czasowy, zezwolenia na pobyt stały, zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego Unii Europejskiej, zgody na pobyt ze względów humanitarnych albo po uzyskaniu statusu uchodźcy lub ochrony uzupełniającej.

Z treści art. 240 i art. 229 u.c. wynika obowiązek wyrobienia i wydania przez organ cudzoziemcowi karty pobytu po wydaniu decyzji o zezwoleniu na jeden z rodzajów pobytu. Zatem wydanie karty pobytu, będące konsekwencją ostatecznej decyzji o zezwoleniu na pobyt cudzoziemca w Polsce, stanowi zakończenie procedury legalizującej pobyt cudzoziemca w Polsce. Dokument ten stanowi jednocześnie potwierdzenie prawa pobytu cudzoziemca na terenie kraju, tj. Polski i jego tożsamości, uprawnia go też do przekraczania granicy bez konieczności uzyskania wizy. Dodać należy, że stosownie do treści art. 235 ust. 1 u.c. kartę pobytu wydaje się po uiszczeniu opłaty.

Okoliczności faktyczne sprawy pozostawały poza sporem w niniejszej sprawie. I tak, nie jest w sprawie sporne, że Wojewoda [...] decyzją wydaną w dniu 13 lipca 2020 r. orzekł o udzieleniu O. T. zezwolenia na pobyt czasowy i pracę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej do dnia 12 lipca 2023 r. w celu wykonywania pracy dla i na rzecz: A. Sp. z o. o. w G.

Nie jest w sprawie również kwestionowane, że skarżąca wraz ze złożonym wnioskiem o wydanie ww. zezwolenia przedłożyła potwierdzenie uiszczenia opłaty za wydanie karty pobytu. Wobec tego postępowanie w sprawie wydania karty pobytu powinno zostać zakończone w terminie wynikającym z art. 35 § 2 k.p.a. w związku z art. 35 § 3 k.p.a., tj. niezwłocznie, najpóźniej w terminie miesięcznym, gdyż postępowanie to nie wymagało przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego. Jak zaznaczył sam organ w odpowiedzi na skargę wyrobienie karty pobytu jest czynnością materialno-techniczną. Tak zakreślony termin upłynął jednak bezskutecznie z dniem 13 sierpnia 2020 r. Przy czym, na co należy zwrócić uwagę, organ nie skorzystał z możliwości przedłużenia terminu, jaką daje art. 36 § 1 k.p.a. Nie zareagował również na ponaglenie skarżącej, które wpłynęło do niego w dniu 29 października 2020 r. Natomiast, jak wynika z odpowiedzi na skargę oraz przedłożonych Sądowi akt sprawy, karta pobytu została wydana skarżącej w dniu 10 grudnia 2020 r. Powyższe oznacza, że od dnia "wszczęcia" postępowania, tj. od dnia wydania decyzji udzielającego skarżącej zezwolenia na pobyt czasowy i pracę, co miało miejsce w dniu 13 lipca 2020 r., do dnia wydania karty w dniu 10 grudnia 2020r. upłynęło niecałe pięć miesięcy. Załatwienie sprawy nastąpiło zatem z przekroczeniem terminu zakreślonego przez ustawodawcę w art. 35 § 3 k.p.a. dla spraw nieskomplikowanych - bez jednoczesnego dochowania aktu staranności przewidzianego w art. 36 § 1 k.p.a. Nie ulega wobec tego wątpliwości, że Wojewoda [...] dopuścił się zarzucanej mu przez skarżącą bezczynności, która istniała nadal w dniu wniesienia skargi, co miało miejsce dnia 27 listopada 2020 r.

W tym miejscu należy ponownie wskazać, że po wniesieniu skargi Wojewoda [...] wydał w dniu 10 grudnia 2020 r. skarżącej kartę pobytu. Tym samym Sąd nie był uprawniony do zobowiązania organu do wydania aktu w określonym czasie, czego domagała się skarżąca, wnosząc niniejszą skargę. Ponadto, trzeba pamiętać, że przepis art. 149 § 1 i § 2 p.p.s.a. jednoznacznie określa obligatoryjne elementy orzeczenia sądowego w przypadku uwzględnienia skargi na bezczynność organu. Należy również zaznaczyć, że Sąd oparł swoje rozstrzygnięcie na stanie faktycznym, wynikającym z przedstawionych akt sprawy. Stosownie bowiem do treści przepisu art. 133 § 1 p.p.s.a. sąd administracyjny wydaje wyrok na podstawie akt sprawy.

Sąd jednocześnie uznał, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, o czym orzekł jak w punkcie pierwszym wyroku na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 i § 1a p.p.s.a. Sąd uwzględnił, że przy ocenie, czy naruszenie prawa jest rażące, należy wziąć pod uwagę nie tylko proste zestawienie terminów rozpoczęcia postępowania i jego zakończenia, względnie braku zakończenia, lecz także warunkowane okolicznościami materialnoprawnymi sprawy czynności, jakie powinien podjąć organ, dążąc do merytorycznego rozstrzygnięcia konkretnej sprawy. Rażącym naruszeniem prawa jest naruszenie ciężkie, które nosi cechy oczywistej i wyraźnej sprzeczności z obowiązującym prawem, niepozwalające na zaakceptowanie w demokratycznym państwie prawa i wywołujące dotkliwe skutki społeczne lub indywidualne. Kwalifikacja naruszenia jako rażącego musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego jako zwykłe naruszenie. Dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych terminów załatwienia sprawy. Wspomniane przekroczenie musi być znaczne i niezaprzeczalne. Rażące opóźnienie w podejmowanych przez organ czynnościach ma być oczywiście pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia (por. postanowienie NSA z dnia 27 marca 2013 r., sygn. akt II OSK 468/13). Taka sytuacja nie zaistniała w niniejszej sprawie. Skoro bowiem organ wydał skarżącej kartę pobytu, a termin na jej wydanie nie został przekroczony w sposób znaczny, wynosząc niecałe pięć miesięcy, to nie było podstaw do stwierdzenia, że bezczynność miała charakter rażącego naruszenia prawa. Należy jednak podkreślić, że Sąd miał przy tym na uwadze, a co wynika z akt sprawy, że skarżąca była w posiadaniu wydanej jej wcześniej karty pobytu (karta ta została jej wydana w związku z zezwoleniem na pobyt czasowy i pracę dla innego pracodawcy), której termin ważności upływał 6 września 2021 r. Przedmiotowa karta została zwrócona przez skarżącą w przy odbiorze nowej karty, co miało miejsce w dniu 10 grudnia 2020 r.

Odnosząc się natomiast do żądania skargi, dotyczącego przyznania skarżącej sumy pieniężnej wskazać należy, że suma pieniężna przyznawana stronie skarżącej to forma rekompensaty za doznaną szkodę w związku z bezczynnością organu. Podkreślenia jednak wymaga, że przyznanie stronie sumy pieniężnej ma charakter fakultatywny (art. 149 § 2 p.p.s.a.). Z treści bowiem przepisu art. 149 § 2 p.p.s.a. wprost wynika, że Sąd "może" przyznać od organu sumę pieniężną, ale nie jest do tego zobligowany w każdej sytuacji nawet gdy strona wykaże doznanie uszczerbku, straty lub krzywdy. Sąd ma tutaj swobodę odnośnie przyznania sumy pieniężnej, jak i możliwość jej miarkowania. Mając na uwadze poczynione powyżej uwagi, w tym opisany powyżej fakt posiadania przez skarżącą ważnej karty pobytu, Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia wniosku o zasądzenie na rzecz skarżącej od organu sumy pieniężnej. W tym stanie rzeczy w oparciu o art. 151 p.p.s.a, Sąd w punkcie drugim wyroku, oddalił skargę w pozostałej części.

O kosztach postępowania Sąd orzekł w punkcie trzecim wyroku na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a., zasądzając od Wojewody [...] na rzecz skarżącej kwotę 597 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania, na które oprócz wpisu sądowego od skargi (100 zł), opłaty skarbowej od pełnomocnictwa (17 zł), składa się również wynagrodzenie pełnomocnika w osobie radcy prawnego w wysokości 480 zł ustalone na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2018 r., poz. 265).

Sąd rozpoznał niniejszą sprawę na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym stosownie do treści art. 119 pkt 4 p.p.s.a., który stanowi, że sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania.

Powołane w treści niniejszego uzasadnienia orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są w Internetowej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl)