Postanowienie WSA w Lublinie, sygn. akt III SA/Lu 389/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2007-10-23 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celny
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Odmówiono przyznania prawa pomocy
Powołane przepisy: article: art. 160 w zw. z przepisem art. 260
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jacek Czaja po rozpoznaniu w dniu 23 października 2007 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi "S." spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w I. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] czerwca 2007 r. nr [...] w przedmiocie klasyfikacji taryfowej oraz długu celnego w zakresie wniosku strony skarżącej o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym – zwolnienia od kosztów sądowych w całości na skutek sprzeciwu strony skarżącej od postanowienia z dnia 12 września 2007r. postanawia: odmówić przyznania prawa pomocy.


UZASADNIENIE

Dnia 4 września 2007 r. skarżąca spółka "S." złożyła wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitego zwolnienia od kosztów sądowych.

W uzasadnieniu tego wniosku skarżąca spółka podniosła, że dominującym przedmiotem jej działalności jest sprzedaż soli drogowej. Z uwagi na bardzo lekką zimę 2006/2007 sprzedaż soli była na bardzo niskim poziomie, co przy uwzględnieniu stałych kosztów pogorszyło wyniki firmy.

Dodano, że problemy się pogłębiają, gdyż stali odbiorcy nie chcą przedłużać umów licząc na pogodną zimę w roku bieżącym.

Postanowieniem z dnia 12 września 2007 r. odmówiono skarżącej przyznania prawa pomocy.

W związku z powyższym skarżąca spółka wniosła sprzeciw, w którym podniosła, że zaskarżone postanowienie jest bezzasadne, zostało oparte jedynie na niektórych faktach, przy jednoczesnym braku uwzględnienia przesłanek przemawiających za całkowitym zwolnieniem z ponoszenia kosztów sądowych. Skarżąca podniosła, że bez uszczerbku dla swoich finansów nie jest w stanie uiścić wpisu w kwocie 100 zł od sprawy tj. [...] zł w [...] sprawach. Skarżąca spółka dodała, że uiszczono już wpis w [...] sprawach chcąc nadać im jak najszybszy bieg, jednakże w pozostałych brak jest takiej możliwości, pomimo posiadanych na rachunkach bankowych kwot, które przeznaczone są na bieżącą działalność. Dodatkowo podniesiono, że posiadane środki przez cały czas są w obrocie i w trudnej sytuacji finansowej, w jakiej znajduje się skarżąca spółka, w żadnym razie nie mogą być skierowane na pokrycie kosztów postępowania.

Zdaniem skarżącej spółki skarga jest zasadna i powinna być poddana kontroli sądowej. Niezwolnienie z kosztów sądowych pozbawia ją możliwości dochodzenia słusznych i w pełni uzasadnionych praw.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z przepisem art. 246 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153. poz.1270 ze zm.) osobie prawnej, a także innej jednostce organizacyjnej nieposiadającej osobowości prawnej, prawo pomocy może być przyznane w zakresie częściowym gdy wykaże, że nie ma dostatecznych środków na poniesienie pełnych kosztów postępowania.

Zwolnienie od opłat sądowych w całości lub w części jest żądaniem przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym, co jest zgodne z przepisem art. 245 § 3 powołanej ustawy.

Zasadą postępowania sądowoadministracyjnego jest pokrywanie wynikłych z niego kosztów. Obowiązek ten spoczywa na każdym podmiocie, który inicjuje takie postępowanie, co jest zgodne z przepisem art. 241 powołanej ustawy.

Ta sama ustawa dopuszcza możliwość zwolnienia, lub częściowego zwolnienia od kosztów postępowania, jednakże strona, która o to wnosi musi wykazać, że nie ma dostatecznych środków na poniesienie pełnych kosztów postępowania – przepis art. 246 § 2 pkt 2 cytowanej ustawy.

Spełnienie tej przesłanki polega na udowodnieniu, że strona znajduje się w sytuacji, która uniemożliwia poniesienie jej jakichkolwiek kosztów postępowania lub poniesienie pełnych kosztów postępowania.

Co do zasady podstawę do przyznania prawa pomocy stanowią informacje wynikające z oświadczenia zawartego na wniosku składanym przez strony na urzędowym formularzu.

Należy podnieść, że z oświadczenia o majątku i dochodach złożonym przez skarżącą spółkę we wniosku o przyznanie prawa pomocy wynika, że spółka ta dysponuje określonymi kwotami pieniężnymi zdeponowanymi na kontach bankowych. Wynika z niego również, że w ostatnim roku obrotowym nie zanotowano strat, czego zresztą skarżąca nie kwestionowała w swoim sprzeciwie od postanowienia z dnia 12 września 2007 r.

Biorąc powyższe pod uwagę należy stwierdzić, że żądanie skarżącej spółki o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym przez zwolnienie od kosztów sądowych nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ sytuacja majątkowa i finansowa spółki wskazuje, że prowadzona przez nią działalność przynosi zyski, a stan środków pieniężnych zgromadzonych na rachunkach bankowych uzasadnia stwierdzenie, że jest ona w stanie ponieść koszty sądowe w sprawie.

W odniesieniu do argumentu skarżącej, jakoby niezwolnienie jej od kosztów sądowych pozbawia ją możliwości dochodzenia słusznych i w pełni uzasadnionych praw należy zauważyć, że obowiązek zagwarantowania prawa do sądu nie oznacza konieczności przyznania bezwarunkowego prawa do uzyskania pomocy prawnej, ani prawa do zwolnienia od kosztów sądowych. Wymóg ponoszenia tych kosztów nie stanowi ograniczenia prawa do sądu i jest usprawiedliwiony koniecznością zapewnienia właściwego funkcjonowania wymiaru sprawiedliwości, a strona posiadająca środki na pokrycie kosztów sądowych jest obowiązana uczestniczyć w ponoszeniu tych kosztów.

`Z tej przyczyny, na podstawie art. 160 w związku z przepisem art. 260 cytowanej ustawy, należało orzec jak w sentencji.