Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt IV SA/Gl 912/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2005-12-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
Skarżony organ: Burmistrz Miasta
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia NSA Wiesław Morys Sędziowie: WSA Beata Kalaga - Gajewska NSA Tadeusz Michalik (spr.) Protokolant: sekr. sądowy Agnieszka Wita po rozpoznaniu w dniu 14 grudnia 2005 r. sprawy ze skargi H.S. na czynność materialno – techniczną (pismo) Burmistrza Miasta M. z dnia [...]r. Nr [...] w przedmiocie informacji publicznej oddala skargę


UZASADNIENIE

Pismem z dnia [...]r. Nr [...] skierowanym do H.S. Burmistrz M. powołując się na przepis art. 64 § 2 kodeksu postępowania administracyjnego oraz w związku z art. 52 ust. 2 i art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wezwał wymienionego do usunięcia braków zawartych we wniosku z dnia [...]r. o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji pn. : "[...]" na działce o nr ewid. [...] położonej w M. przy ul. [...],informując, że nieusunięcie braków w terminie 7 dni od dnia otrzymania pisma, spowoduje pozostawienie wniosku bez rozpoznania.

Następnie Burmistrz M. pismem z dnia [...]r. skierowanym do H.S. poinformował wymienionego, że w związku z niekompletnym uzupełnieniem w podanym terminie dokumentów, wymienionych w piśmie z dnia [...]r. wniosek pozostaje bez rozpatrzenia.

Po otrzymaniu wskazanego wyżej pisma H.S. skierował do Burmistrza Miasta M. imiennie wniosek "w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej" z dnia [...]r. W jego treści nawiązał do pisma Burmistrza M. z dnia [...]r. o pozostawieniu jego wniosku bez rozpatrzenia, wnosił o udzielenie mu odpowiedzi na pytanie " jakimi brakami opatrzony był ten wniosek i na jakiej podstawie materialnej, nie zaś podstawie formalnoprawnej jaką jest art. 64 § 2 k.p.a. Pan ich zażądał?".

Pismem z dnia [...]r. Nr [...] Burmistrz M. poinformował H.S., że jego wniosek zgodnie z obowiązującymi przepisami Pana wniosek nie może być rozpatrywany w trybie ustawy z dnia [...]r. o dostępie do informacji publicznej ( Dz. U. z 2001 r. Nr 112 poz. 1198 ), albowiem pytanie dotyczy sfery stosowania prawa w ramach zindywidualizowanego i skonkretyzowanego postępowania administracyjnego, którego jest on stroną. Jednocześnie poinformował adresata pisma, że "braki zawarte we wniosku z [...]r. o ustalenie warunków zabudowy dla "[...]" na działce nr ewid. [...] położonej w M. przy ul. [...], zostały określone w piśmie wzywającym do ich usunięcia -pismo z dnia [...]r. Nr [...], a podstawą wezwania do usunięcia braków są przepisy wymienione w w/wym. piśmie".

Następnie pismem z dnia [...]r. H.S. wezwał Burmistrza M. do usunięcia naruszenia prawa "poprzez udzielenie mu jasnej, jednoznacznej i pełnej odpowiedzi na wniosek z dnia [...]r., złożony w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej (...)".

Pismem z dnia [...]r. Burmistrz M. poinformował H.S., że odpowiedź na jego pismo z dnia [...]r. zostało udzielona pismem z dnia [...]r. Nr [...]. Podkreślił, że ponieważ pismo z dnia [...]r. nie stanowiło, w świetle obowiązujących przepisów, wniosku w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej, tym samym odpowiedź na to pismo została udzielona zgodnie z obowiązującymi przepisami ustawy kodeksu postępowania administracyjnego. Konkludując wskazał, że jego zdaniem nie doszło do naruszenia prawa i wezwanie do usunięcia jego naruszeń należy uznać za bezzasadne.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego H. S. domagał się zobowiązania Burmistrza M. do udzielenia odpowiedzi na jego wniosek z dnia [...]r. o udzielenie informacji publicznej. Zarzucił organowi obrazę art. 61 ust. 1 i 3 Konstytucji RP w zw. z art. 1- 6 oraz art. 13 ustawy z dnia 06 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej poprzez nie udzielenie odpowiedzi na pytanie zawarte we wniosku skarżącego z dnia [...]r. i uznanie, że wniosek o udzielenie dostępu do informacji publicznej nie może być rozpoznawany w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej, pomimo nie wskazania przepisu ustawy z dnia 06 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej lub jakiejkolwiek innej ustawy. Domagał się także "ukarania Burmistrza M. zgodnie z normami przypisanymi". W uzasadnieniu powołując się na orzecznictwo NSA wywodził, że Burmistrz Miasta M. złamał prawo, bezzasadnie odmawiając udzielenia odpowiedzi na wniosek skarżącego o udzielenie informacji publicznej.

W odpowiedzi na skargę Burmistrz M. wniósł o oddalenie skargi. Podniesiono jednocześnie zarzut niedopuszczalności przedmiotowej skargi. Wskazał, że odpowiedź na zadane pytanie została udzielona skarżącemu pismem z dnia [...]r. Nr [...],a zadane pytanie dotyczyło konkretnej, indywidualnej sprawy skarżącego, w przedmiocie której toczyło się odrębne postępowanie, w którym skarżący na każdym etapie brał udział. Podkreślił, że taka sytuacja wskazuje na brak podstawy prawnej do zastosowania ustawy o dostępie do informacji publicznej i udzielenie odpowiedzi w trybie w/wym. ustawy. Na poparcie swoich twierdzeń powołał się orzecznictwo sądów administracyjnych. Podkreślił nadto, iż skarżący został poinformowany pismem z dnia [...]r. o tym, że pytanie nie dotyczy informacji publicznej, lecz sfery stosowania prawa w ramach zindywidualizowanego i skonkretyzowanego postępowania administracyjnego, którego był stroną. Nadto zaznaczył, że w tym samym piśmie została skarżącemu udzielona żądana odpowiedź na zadane pytanie, a odrębną kwestią pozostaje sprawa zaakceptowania przez skarżącego treści udzielonej odpowiedzi. Nadmienił, że w ocenie organu udzielona odpowiedź była jednoznaczna i wyczerpywała treść wniosku złożonego przez skarżącego. Zdaniem Burmistrza skarżący bezzasadnie wezwał Burmistrza M. do usunięcia naruszeń prawa, gdyż w ocenie Burmistrza nie doszło do jego naruszenia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.

Skarga nie mogła ona odnieść skutku.

W punkcie wyjścia należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153 poz.1269) Sąd ten sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym § 2 wspomnianego przepisu stanowi, iż kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z brzmienia art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) /zwaną dalej p.p.s.a./ wynika natomiast, że w przypadku, gdy Sąd stwierdzi, bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję ,postanowienie lub inny akt w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Cytowana regulacja prawna nie pozostawia zatem wątpliwości co do tego, że zaskarżona decyzja , postanowienie lub inny akt mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest zatem władny oceniać takich okoliczności jak pokrzywdzenie strony, czy dany akt administracyjny wiąże się z negatywnymi skutkami dla strony i im podobnych. Sąd związany jest normą prawną odzwierciedlającą wolę ustawodawcy, wyrażoną w treści odpowiedniego przepisu prawa. Przy tym z mocy art. 134 § 1 cytowanej ustawy tejże kontroli legalności dokonuje także z urzędu , nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W pierwszym rzędzie , a to z uwagi na treść odpowiedzi na skargę, gdzie wskazano na bezzasadność wezwania Burmistrza M. do usunięcia naruszeń prawa i jak się wydaje niedopuszczalność przedmiotowej skargi, zauważyć przyjdzie co następuje.

Badanie merytorycznej zasadności skargi poprzedza sprawdzenie wymagań formalnych skargi, w tym dopuszczalności wniesienia skargi , co wynika z treści art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270). Do warunków dopuszczalności skargi należy wyczerpanie środków zaskarżenia - art. 52 § 1 - 4 tej ustawy. Udostępnienie informacji na wniosek następuje w formie czynności materialno-technicznej, a odmowa w formie decyzji (art. 10 ust. 1 oraz art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 06 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej – Dz.U. Nr 112 poz. 1198). Istnieje jeszcze trzecia forma załatwienia sprawy udostępnienia informacji, a mianowicie możliwa jest także odpowiedź organu, wskazująca, iż żądana informacja nie ma cech informacji publicznej, co stanowi czynność materialno-techniczną (patrz wyrok NSA z dnia 11 grudnia 2002 r. sygn. akt II SA 2867/02, "Wokanda" 2003, nr 6, s. 33). Zatem w danej sytuacji wnioskodawca musi liczyć się także z odmową udzielenia informacji w drodze decyzji administracyjnej lub pismem o nienależeniu sprawy do zakresu informacji publicznych. W przypadku , gdy organ dojdzie do wniosku, iż żądana informacja nie ma cech informacji publicznej, ocena ta powinna być przez organ, do którego skierowano wniosek, każdorazowo dokonywana w trakcie postępowania o udostępnienie informacji. W takim przypadku organ, do którego wniesiono żądanie, powinien wystosować do wnioskodawcy pismo informujące o nienależeniu żądanej informacji do zakresu przedmiotowego ustawy, a pismo takie, jako inny akt z zakresu administracji publicznej, może być po wyczerpaniu środków zaskarżenia zaskarżone do sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (patrz wyrok WSA w Opolu , sygn. akt SAB/Op (ONSAiWSA 2005/2/33). Przeto należy uznać, że przedmiotowa skarga jest dopuszczalna, a złożenie jej winno było być poprzedzone (co w istocie miało miejsce w przedmiotowej sprawie) wezwaniem organu do usunięcia naruszenia prawa w trybie art. 52 § 3 omawianej ustawy.

Co do meritum sprawy wskazać należy co następuje.

Podtrzymując w całości wyżej naprowadzony wywód, który częściowo odnosi się także do meritum sprawy zauważyć należy, że ustawa z dnia 06 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.) odnosi się jedynie do udzielania informacji publicznej w rozumieniu tej ustawy. Przepis art. 1 ust. 1 tej ustawy stanowi, że każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. Zgodnie z art. 1 ust. 2 przepisy jej nie naruszają także przepisów innych ustaw określających odmienne zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi.

Informacja publiczna może być zatem udzielona, gdy wchodzi w grę zakres podmiotowy i przedmiotowy ustawy. Także na podstawie tej ustawy decyzja może być wydana tylko wówczas, gdy wchodzi w grę zakres podmiotowy i przedmiotowy ustawy, następuje jednak odmowa udzielenia informacji i to tylko z uwagi na ochronę danych osobowych, tajemnicę zawodową, służbową, państwową, skarbową, statystyczną czy inną tajemnicę ustawowo chronioną bądź prawo do prywatności albo umorzenie postępowania (art. 1, 4, 6, 16, 22 tej ustawy).

Zauważyć trzeba, że z całą pewnością zawarte we wniosku z dnia [...]r. żądanie strony skarżącej nie dotyczyło informacji o obowiązującym prawie, za czym przemawia stwierdzenie skarżącego zawarte w tym wniosku, że nie budzi wątpliwości strony podstawa formalno – prawna działania organu administracji.

Zdaniem Sądu Administracyjnego strona skarżąca w istocie w treści swojego wniosku domagała się wyjaśnień dotyczących zastosowania prawa w konkretnej sprawie indywidualnej w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji pn.: "[...]" na działce o nr ewid. [...] położonej w M. przy ul. [...].

W tej sytuacji – zdaniem Sądu - przedmiotowa sprawa nie ma charakteru informacji publicznej, nie dotyczy bowiem faktów, lecz stosowania prawa w indywidualnej sprawie z zakresu administracji publicznej, w ramach zindywidualizowanego i skonkretyzowanego postępowania administracyjnego

Nie może być więc załatwiona przez udostępnienie informacji w formie czynności materialno - technicznej . Nie może także być rozstrzygana decyzją wydaną na podstawie art. 16 ustawy o dostępie do informacji publicznej, który to przepis nie znajduje w tym przypadku zastosowania, a to z uwagi, że nie jest spełniony zakres podmiotowy i przedmiotowy omawianej ustawy.

Na poparcie tych wywodów godzi się przytoczyć pogląd zaprezentowany w postanowieniu NSA z dnia 11 grudnia 2002 r. , sygn. akt II SAB 105/02 (zbiór orzeczeń LEX nr 137863) , gdzie wprost wskazano, iż nie mają charakteru informacji publicznej wnioski w sprawie indywidualnej czy polemiki z dokonanymi ustaleniami.

Prawidłowo zatem organ administracji procedujący w niniejszej sprawie dokonał stosownej czynności materialno – technicznej, a to poinformował skarżącego pismem z dnia [...]r. , że sprawa nie dotyczy informacji publicznej.

Tym samym Sąd w składzie rozpoznającym przedmiotową sprawę w całości podziela stanowisko zaprezentowane w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 grudnia 2002 r. , sygn. akt II S.A. 3301/02 (M.Prawn. 2003/5/195). Zatem w opisanym stanie rzeczy jako bezzasadne jawią się twierdzenia skarżącego o naruszeniu przepisów prawa wymienionych w treści skargi. Prowadzi to z kolei do uprawnionego wniosku, że w świetle całokształtu zgromadzonego materiału sprawy i wyżej naprowadzonych okoliczności , pomimo subiektywnych odczuć skarżącego, należy uznać podjęte w sprawie rozstrzygnięcie za prawidłowe.

Uwzględniając powyższe i mając na uwadze, iż w świetle materiałów sprawy nie naruszono przepisów prawa materialnego, które miałyby wpływ na wynik sprawy, oraz przepisów prawa procesowego w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, Sąd orzekł jak w sentencji, z mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270).