Wyrok NSA, sygn. akt I FSK 1596/19
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2022-11-29 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
6560
Hasła tematyczne: Interpretacje podatkowe
Skarżony organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 14b par. 1, art. 14b par. 3, art. 14c par. 1 i 2, art. 165a par. 1,
journal: Dz.U. 2017 poz 201
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
article: art. 106b ust. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2017 poz 1221
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Arkadiusz Cudak, Sędzia NSA Marek Kołaczek, Sędzia WSA del. Elżbieta Olechniewicz (sprawozdawca), po rozpoznaniu w dniu 29 listopada 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 7 maja 2019 r., sygn. akt I SA/Gd 442/19 w sprawie ze skargi L. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w G. na postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 4 grudnia 2018 r., nr 0115-KDIT1-3.4012.544.2018.4.AT w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej na rzecz L. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w G. kwotę 240 (słownie: dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

1. Wyrok Sądu pierwszej instancji.

1.1. Zaskarżonym wyrokiem z dnia 7 maja 2019 r., sygn. akt I SA/Gd 442/19, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, po rozpoznaniu skargi L. sp. z o.o. z siedzibą w G. (dalej: Strona lub Skarżąca) na postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej (dalej: organ lub DKIS) z dnia 4 grudnia 2018 r. w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej: p.p.s.a.), uchylił zaskarżone postanowienie jak i postanowienie je poprzedzające (opisany wyrok i powołane w uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są na: www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

1.2. Sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku stwierdził, że organ interpretacyjny naruszył przepisy art. 14b § 1 oraz art. 165a § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j.: Dz.U. z 2017 r. poz. 201 ze zm., dalej: Ordynacja podatkowa), gdyż w niniejszej sprawie nie było przyczyn, które uniemożliwiałyby wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego na wniosek złożony przez uprawniony podmiot.

Ocena organu o braku podstaw do merytorycznego rozpatrzenia sprawy została oparta na stanowisku, że musiałby on dokonać "weryfikacji" zdarzeń opisanych we wniosku pod kątem ich zgodności z obowiązującymi przepisami prawa, co nie jest możliwe w ramach postępowania, dotyczącego wydania interpretacji indywidualnej. Ponadto wszczęcie postępowania w niniejszej sprawie wymagałoby oceny, czy nie wystąpiły w niej okoliczności, na podstawie których Strona mogłaby domniemywać, że działania kontrahenta, który zażądał faktury z NIP, mają na celu obejście prawa, co byłoby równoznaczne z ustaleniem stanu faktycznego, dotyczącego tej transakcji, a to wykracza poza zakres uprawnień organu w postępowaniu interpretacyjnym.

Sąd wojewódzki, nie podzielając stanowiska prezentowanego przez organ stwierdził, że treść wniosku wyczerpuje opis stanu faktycznego i organ nie musi niczego ustalać, a wręcz przeciwnie związany jest opisem przedstawionym przez wnioskodawcę i tylko do opisanego przez niego stanu faktycznego powinien się odnieść. Wniosek interpretacyjny dotyczył przede wszystkim przepisów ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1221, ze zm., dalej: ustawa o VAT), Skarżąca przedstawiła pytanie, czy zgodna z przepisami prawa podatkowego, w szczególności art. 106b ust. 1 pkt 1 tej ustawy byłaby sytuacja, w której Skarżąca będzie dokumentowała zakupy realizowane z wykorzystaniem Karty Dużej Rodziny przy pomocy faktur zawierających NIP nabywcy, czyli ww. faktury będą wystawione dla osób prowadzących działalność gospodarczą?

WSA podkreślił, że pojęcia "przepisy prawa podatkowego", o którym mowa w art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej, nie można ograniczać wyłącznie do ustaw, które w swoim tytule zawierają takie pojęcie, lecz chodzi o rzeczywistą treść zawartych w ustawach regulacji mających wpływ na opodatkowanie, a zgodnie z utrwalonymi w orzecznictwie poglądami, organy podatkowe, dokonując interpretacji przepisów prawa podatkowego, zobowiązane są do posiłkowania się przepisami z innych dziedzin prawa dla wyjaśnienia znaczenia występujących w przepisach ustaw podatkowych pojęć i instytucji z tych innych dziedzin prawa. Sąd podkreślił także, że z uwagi na specyfikę podatku od towarów i usług, zainteresowanym w otrzymaniu indywidualnej interpretacji prawa podatkowego może być podatnik tego podatku, zarówno w zakresie podatku należnego, jak i naliczonego. Przy czym faktura stanowi podstawowy funkcjonujący w obrocie gospodarczym dowód, którym dokumentowane są wszystkie czynności podlegające opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

W świetle powyższego, Sąd pierwszej instancji ocenił, że okoliczność, iż w uzasadnieniu wniosku akcentowano skutki podatkowe, mogące pojawić się po stronie osób posługujących się Kartą Dużej Rodziny nie stanowi dostatecznej podstawy do odmowy wszczęcia postępowania interpretacyjnego.

Z uwagi na powyższe Sąd stwierdził, że odmawiając wszczęcia postępowania w zakresie wniosku Skarżącej o wydanie interpretacji indywidualnej, organ naruszył art. 165a § 1 Ordynacji podatkowej, poprzez jego bezpodstawne zastosowanie, a w konsekwencji tego doszło do naruszenia art. 14b § 1 tej ustawy.

2. Skarga kasacyjna.

2.1. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiódł organ, zaskarżając wyrok w całości, wnosząc o rozpoznanie skargi, ewentualnie wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, a także rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie.

W skardze kasacyjnej na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zarzucono naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

- art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 134 § 1 i art. 135 p.p.s.a. w zw. z art. 14b § 1-3 oraz art. 14c § 1-2 Ordynacji podatkowej w powiązaniu z art. 106b ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT poprzez ich błędną wykładnię i w konsekwencji niezastosowanie przez Sąd pierwszej instancji art. 165a § 1 w zw. z art. 14h Ordynacji podatkowej, z pominięciem okoliczności, że wniosek o wydanie interpretacji indywidulanej odnosił się w sferze uzasadnienia stanowiska Skarżącej do ustawy niepodatkowej, a ponadto dotyczył sfery obowiązków podatkowych kontrahenta Skarżącej i wymagał przeprowadzenia postępowania dowodowego (ustalenia stanu faktycznego). Powyższe stanowi przyczynę uniemożliwiającą wydanie wnioskowanej interpretacji, a tym samym przyczynę uniemożliwiającą wszczęcie postępowania w tym zakresie, które w konsekwencji zakończyć się powinno wydaniem postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania w przedmiocie wydania interpretacji indywidulanej na podstawie art. 165a § 1 w zw. z art. 14h Ordynacji podatkowej;

- art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 135 w powiązaniu z art. 141 § 4 w zw. z art. 153 p.p.s.a., poprzez sporządzenie uzasadnienia zaskarżonego wyroku zawierającego stwierdzenia wzajemnie sprzeczne, a więc w sposób uchybiający regułom przekonywania, które w konsekwencji uniemożliwia organowi poznanie motywów podjętego przez ten Sąd rozstrzygnięcia, w tym przede wszystkim niedostateczne wyjaśnienie i uzasadnienie zasadniczej dla prawidłowego rozstrzygnięcia kwestii, tzn. przesłanek uzasadniających wydanie postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania w przypadku wystąpienia innych przyczyn, o których mowa w art. 165a Ordynacji podatkowej;

- art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i art. 135 oraz art. 151 p.p.s.a. w powiązaniu z art. 14b § 1 oraz art. 165a § 1 Ordynacji podatkowej poprzez przyjęcie, że zaskarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem wskazanych przepisów prawa procesowego, mimo że do takich naruszeń nie doszło i w konsekwencji nieuzasadnione uchylenie zaskarżonego oraz poprzedzającego go postanowienia zamiast oddalenia skargi.

2.2. Skarżąca w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniosła o jej oddalenie oraz o zasądzenie kosztów postepowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

2.3. Przedmiotowa skarga kasacyjna została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym zgodnie z regulacjami zawartymi w art. 15zzs4 ust. 3 w zw. z ust. 1 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r., poz. 1842, ze zm.). Zgodnie z tym przepisem przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów.

3. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

3.1. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej (podstaw kasacyjnych), chyba że zachodzą przesłanki nieważności postępowania sądowego, wymienione w § 2 powołanego artykułu. Takiego rodzaju przesłanek w niniejszej sprawie z urzędu nie odnotowano. Podobnie w trybie tym nie ujawniono podstaw do odrzucenia skargi ani umorzenia postępowania przed sądem pierwszej instancji, które obligowałyby Naczelny Sąd Administracyjny do wydania postanowienia przewidzianego w art. 189 p.p.s.a.

3.2. Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.

3.3. Przedmiotem oceny Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku w zaskarżonym wyroku było postanowienie organu w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie udzielenia interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego.

Organ odmówił wszczęcia postępowania w sprawie interpretacji indywidualnej z wniosku Skarżącej, albowiem uznał, że wniosek o wydanie interpretacji indywidulanej odnosił się w sferze uzasadnienia stanowiska Skarżącej do ustawy niepodatkowej (ustawy z dnia 5 grudnia 2014 r. o Karcie Dużej Rodziny, Dz. U. z 2017 r., poz. 1832, ze zm.), a ponadto dotyczył sfery obowiązków podatkowych kontrahenta Skarżącej i wymagał przeprowadzenia postępowania dowodowego (ustalenia stanu faktycznego).

W zaskarżonym wyroku Sąd pierwszej instancji nie podzielił stanowiska organu i w konsekwencji stwierdził, że organ zobowiązany był udzielić odpowiedzi na pytanie Skarżącej, a tym samym wydać interpretację indywidualną.

3.4. Zgodnie z art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej, Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, na wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej sprawie, interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). Z kolei w myśl przepisu art. 165a § 1 Ordynacji podatkowej (stosowanego odpowiednio w sprawach dotyczących interpretacji na podstawie art. 14h Ordynacji podatkowej), gdy żądanie, o którym mowa w art. 165, zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z jakichkolwiek innych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ podatkowy wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania.

3.4. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego zasadnie przyjął Sąd pierwszej instancji, że organ interpretacyjny naruszył art. 14b § 1 oraz art. 165a § 1 Ordynacji podatkowej, a zatem bezzasadnie odmówił wszczęcia postępowania w sytuacji, w której powinien był wydać interpretację przepisów prawa podatkowego. Powyższe naruszenie stanowiło konsekwencję błędnego odczytania przez ów organ charakteru przepisów powołanych przez Skarżącą we wniosku, a także błędnego uznania, że stan faktyczny przedstawiony we wniosku obligował organ do ustalenia stanu faktycznego. Niezasadne było także przyjęcie, że z uzasadnienia wniosku o interpretację wynikało, że Skarżąca zwraca się z pytaniem o skutki podatkowe, mogące pojawić się po stronie osób posługujących się Kartą Dużej Rodziny, a nie jej samej.

3.5. Celem Strony było uzyskanie odpowiedzi na pytanie: "czy zgodna z przepisami prawa podatkowego, w szczególności art. 106b ust. 1 pkt 1 u.p.t.u., byłaby sytuacja, w której spółka będzie dokumentowała zakupy realizowane z wykorzystaniem Karty Dużej Rodziny przy pomocy faktur zawierających NIP nabywcy, czyli ww. faktury będą wystawione dla osób prowadzących działalność gospodarczą ?".

Zgodnie z art. 106b ust. 1 pkt 1 tej ustawy podatnik jest obowiązany wystawić fakturę dokumentującą sprzedaż, a także dostawę towarów i świadczenie usług, o których mowa w art. 106a pkt 2, dokonywane przez niego na rzecz innego podatnika podatku, podatku od wartości dodanej lub podatku o podobnym charakterze lub na rzecz osoby prawnej niebędącej podatnikiem.

Natomiast ze stanu faktycznego wniosku wynikało, że Skarżąca poddała w wątpliwość sytuację, w której zgłaszają się do niej nabywcy towarów i usług korzystający z Karty Dużej Rodziny, tj. otrzymujący przy zakupie rabat zgodnie z zakresem szczególnych uprawnień dla członków rodziny wielodzietnej, z żądaniem udokumentowania zakupów z wykorzystaniem Karty Dużej Rodziny, fakturą zawierającą numer identyfikacji podatkowej nabywcy.

A zatem to do tego opisu stanu faktycznego, wskazanego we wniosku, należało się odnieść w interpretacji indywidulanej. Nie budzi przy tym wątpliwości Naczelnego Sądu Administracyjnego, że pytanie Skarżącej dotyczyło bezpośrednio sfery jej praw i obowiązków wynikających z przepisów prawa podatkowego, a mianowicie obowiązku związanego z dokumentowaniem obrotu poprzez wystawienie faktury VAT, jak stanowi art. 106b ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT. Jak zasadnie zauważył autor skargi kasacyjnej: "konieczne jest istnienie pomiędzy sprawą, w której wystąpiono z wnioskiem o wydanie interpretacji a wnioskodawcą związku wyrażającego się w tym, że przedstawiony we wniosku problem musi dotyczyć praw i/lub obowiązków podatkowych, np. sfery opodatkowania lub ewentualnego opodatkowania wnioskodawcy". Dodać należy, że do sfery opodatkowania, o której mowa w powyższym fragmencie skargi kasacyjnej zaliczyć też należy obowiązki dokumentacyjne, obciążające podatników podatku od towarów i usług, w tym obowiązek wynikający z ww. art. 106b ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT.

Ponadto autor skargi kasacyjnej nie uzasadnił powodów, dla których w niniejszej sprawie organ uznał, że pytanie Skarżącej dotyczyło innego pomiotu niż Skarżąca, poprzestając na ogólnych wywodach dotyczących rozumienia pojęcia "zainteresowany" w postępowaniu interpretacyjnym.

W konsekwencji powyższego stanowisko organu, że pytanie Skarżącej dotyczyło innego podmiotu niż Skarżąca, nie znajduje oparcia w stanie faktycznym wniosku, ani w uzasadnieniu zarzutu kasacyjnego.

3.6. Podobnie twierdzenie organu o konieczności przeprowadzenia "weryfikacji" zdarzeń opisanych we wniosku pod kątem ich zgodności z obowiązującymi przepisami prawa, jest niezasadne w świetle przedstawionego we wniosku stanu faktycznego, który pozwalał na wydanie interpretacji indywidualnej i odpowiedź na zadane pytanie.

Wypada przypomnieć, że stosownie do art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Z kolei zgodnie z art. 14c § 1 i 2 Ordynacji podatkowej interpretacja indywidualna zawiera ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny, a w razie negatywnej oceny stanowiska wnioskodawcy interpretacja zawiera wskazanie prawidłowego stanowiska wraz z uzasadnieniem prawnym. W konsekwencji podany we wniosku stan faktyczny stanowi jedyną podstawę faktyczną wydanej interpretacji i tym samym wyznacza granice, w jakich interpretacja będzie mogła wywołać określone w ustawie skutki prawne. Skutkiem tego, ani organ wydający interpretację, ani sąd administracyjny ją kontrolujący, nie mogą przyjmować własnych ustaleń faktycznych, odmiennych od okoliczności przedstawionych przez wnioskodawcę.

Zgodzić się należy z organem, że zakres postępowania interpretacyjnego, uregulowanego przepisami Działu II - rozdział 1a Ordynacji podatkowej, wyklucza możliwość prowadzenia przez organ interpretacyjny jakiegokolwiek postępowania dowodowego, co jest zastrzeżone do kompetencji organu podatkowego uprawnionego do prowadzenia postępowania podatkowego (uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 stycznia 2011 r., sygn. akt II FPS 6/10). Przez wyczerpująco przedstawiony (art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej) rozumie się taki stan faktyczny (zdarzenie przyszłe), na podstawie którego można w sposób pewny i niewątpliwy udzielić jednoznacznej informacji w zakresie możliwości określonego zastosowania prawa podatkowego w odniesieniu do przedstawionego zdarzenia.

Z uzasadnienia zarzutów skargi kasacyjnej nie wynika, aby podstawą odmowy wydania interpretacji indywidualnej, były braki w zakresie przedstawionego stanu faktycznego, uniemożliwiające wydanie interpretacji, a jedynie ocena organu, że przedstawione we wniosku zagadnienie wymagałoby "oceny czy nie wystąpiły w niej okoliczności, na podstawie których Skarżąca mogłaby domniemywać, że działania kontrahenta, który zażądał faktury z NIP, mają na celu obejście prawa".

Stanowisko organu mogłoby zostać uznane za prawidłowe w przypadku, gdyby wykazał on, że nie dysponuje instrumentami prawnymi pozwalającymi na analizę i rozstrzygnięcie przedstawionego zagadnienia prawnego bez przeprowadzenia postępowania dowodowego, co w postępowaniu interpretacyjnym jest niedopuszczalne. Nie jest w tym względzie wystarczające stwierdzenie, że organ nie dysponuje narzędziami "umożliwiającymi potwierdzenie określonych zdarzeń gospodarczych". Nie jest bowiem rolą organu interpretacyjnego potwierdzanie zdarzeń opisanych w stanie faktycznym wniosku o wydanie interpretacji. W razie natomiast wątpliwości organu co do przedstawionego we wniosku stanu faktycznego jest on władny do wezwania podmiotu występującego o wydanie interpretacji indywidualnej o podanie wszystkich okoliczności mających znaczenie dla oceny prawidłowości zastosowania określonego przepisu prawa podatkowego. W niniejszej sprawie organ o takie wyjaśnienia nie występował do Skarżącej.

Na akceptację zasługuje więc ocena Sądu pierwszej instancji, że treść wniosku wyczerpywała opis stanu faktycznego i brak było konieczności dokonywania przez organ jakichkolwiek ustaleń. Organ był związany opisem przedstawionym przez wnioskodawcę i tylko do opisanego przez niego stanu faktycznego powinien się odnieść. Podane przez Stronę we wniosku interpretacyjnym fakty nie podlegają bowiem weryfikacji, ani konfrontacji, ponieważ w oparciu o wydaną w indywidualnej sprawie interpretację wnioskodawca zyskuje jedynie informację o poglądzie organu w sprawie przedstawionej we wniosku.

3.7. Za trafne należy także uznać stanowisko Sądu pierwszej instancji dotyczące pojęcia "przepisy prawa podatkowego", o którym mowa w art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej. Zasadnie Sąd wyjaśnił, że pojęcia tego nie można ograniczać wyłącznie do ustaw, które w swoim tytule zawierają takie pojęcie, lecz chodzi o rzeczywistą treść zawartych w ustawach regulacji mających wpływ na opodatkowanie. Zgodnie natomiast z wolą ustawodawcy, organ zobligowany jest, w świetle art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej, na wniosek zainteresowanego, wydać w jego indywidualnej sprawie indywidualną interpretację przepisów prawa podatkowego, w sytuacji, gdy dotyczy ona przepisów mogących mieć znaczenie dla sytuacji prawnopodatkowej zainteresowanego. W efekcie wnioskodawca ma uzyskać rzetelną informację, jak w określonym stanie faktycznym organ podatkowy interpretuje przepisy podatkowe znajdujące w nim zastosowanie, co może mieć wpływ na prawidłowość dokonania przez niego rozliczenia danego podatku.

Nie ulega wątpliwości, że pytanie Strony dotyczyło przepisu prawa podatkowego. W związku z tym obowiązkiem organu interpretacyjnego było wydanie wnioskowanej interpretacji z uwzględnieniem także tych regulacji, które zostały powołane w uzasadnieniu wniosku, szczególnie w sytuacji gdy mogą one mieć wpływ na obowiązki podatkowe (w niniejszej sprawie dokumentacyjne) wnioskodawcy. W przeciwnym wypadku instytucja interpretacji indywidulanej i możliwość wnioskowania o jej wydanie – w takiej sprawie jak niniejsza – nie zapewnienia podatnikom pomocy w procesie stosowania prawa podatkowego.

3.8. Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny nie znalazł podstaw do uwzględnienia zarzutów podnoszonych w skardze kasacyjnej, ponieważ Sąd pierwszej instancji prawidłowo orzekł, że odmawiając wszczęcia postępowania w zakresie wniosku Strony o wydanie interpretacji indywidualnej, organ naruszył art. 165a § 1 Ordynacji podatkowej, poprzez jego bezpodstawne zastosowanie, a w konsekwencji tego doszło do naruszenia art. 14b § 1 tej ustawy.

3.9. Za pozbawiony podstaw należało uznać zarzut dotyczący naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 141 § 4 p.p.s.a. w związku z art. 153 p.p.s.a., gdyż w świetle uzasadnienia zaskarżonego wyroku wskazania dla organów co do dalszego postępowania są jednoznaczne: w okolicznościach rozpatrywanej sprawy należy wydać indywidualną interpretację poprzez udzielenie odpowiedzi na zadane przez Skarżącą pytanie, co zostało wyartykułowane przez Sąd w przedostatnim akapicie uzasadnienia zaskarżonego wyroku.

3.10. Mając na względzie wszystkie powyższe okoliczności, Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.

O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono natomiast na podstawie art. 209, art. 204 pkt 2 w zw. z art. 205 § 2 i § 4 oraz 207 § 1 p.p.s.a.

Elżbieta Olechniewicz Arkadiusz Cudak Marek Kołaczek

Sędzia WSA (del.) Sędzia NSA Sędzia NSA