Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 175/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2017-06-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Ochrona środowiska
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 84 ust 2, art. 85 ist1, art. 64 ust 1, art. 63 ust 2, art. 63 ust 1 pkt 1 lit b, art. 66
journal: Dz.U. 2016 poz 353
law: Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko
article: art. 41
journal: Dz.U. 2016 poz 1440
law: Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Arkadiusz Windak (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Barbara Gebel,, Sędzia NSA Danuta Strzelecka-Kuligowska, Protokolant sekretarz sądowy Alicja Poznańska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 7 czerwca 2017 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oddala skargę.


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia [...] r. D. N. zwróciła się do Wójta Gminy o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na wydobywaniu kopaliny ze złoża piasku "W. na działce nr [...], obr. W, gmina W.

Decyzją z dnia [...]r., nr [...] Wójt Gminy W., powołując się na art. 71 ust. 1 i 2 pkt 2, art. 75 ust. 1 pkt 4, art. 84 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2016 r., poz. 353 ze zm. - dalej "u.u.i.o.ś.") oraz § 3 ust. 1 pkt 40a tiret trzecie i czwarte rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. (Dz. U. z 2016 r., poz. 71), stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia pod nazwą "Koncesjonowane wydobycie piasku ze złoża W. zlokalizowanego na działce nr [...], gm. W. o pow. [...] ha". Mając na uwadze skalę i usytuowanie przedsięwzięcia oraz potencjalne uciążliwości związane z jego realizacją i eksploatacją organ przyjął, że przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko planowanej inwestycji nie jest uzasadnione.

Od decyzji tej odwołanie złożyły: S. oraz S. . S. zarzuciło decyzji naruszenie: art. 7 i 77 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23, dalej – k.p.a.) poprzez błędne ustalenia rodzaju i skali oddziaływania planowanego przedsięwzięcia, art. 63 ust. 1 u.u.i.o.ś. poprzez brak uwzględnienia wszystkich uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, art. 63 u.u.i.o.ś. poprzez brak wskazania tego przepisu w podstawie prawnej decyzji oraz art. 66 u.u.i.o.ś. poprzez niewłaściwe jego zastosowanie i objęcie wymogiem wskazania opinii zarządcy nowo budowanej drogi znajdującej się w okolicy przedsięwzięcia, w zakresie określenia faktycznego zapotrzebowania kopaliny do budowy drogi. Z kolei Stowarzyszenie na Rzecz Zrównoważonego Rozwoju wskazało na fakt nieuwzględnienia, że w bliskim sąsiedztwie planowanej inwestycji znajdują się obszary chronione, grunty rolniczo użytkowane i prawdopodobieństwo przebiegania przez teren inwestycji tras przelotowych dzikiego ptactwa.

W wyniku rozpoznania sprawy na skutek złożonych odwołań Samorządowe Kolegium Odwoławcze, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 59 ust. 1 pkt 2, art. 63 ust. 2, art. 64, art. 71 ust. 1 i 2 pkt 2, art. 73

ust. 1, art. 84 i art. 85 u.u.i.o.ś., decyzją z dnia [...] r.,

nr [...] , utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu decyzji Kolegium wskazało, że planowana inwestycja kwalifikuje się do zaliczenia do przedsięwzięć wymienionych w § 3 ust. 1 pkt 40 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 r. poz. 71), bowiem dotyczy wydobywania kopalin ze złoża metodą odkrywkową. W takiej sytuacji przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko nie jest obligatoryjne, lecz zostało uzależnione od stwierdzenia tego obowiązku przez Wójta Gminy W., przy uwzględnieniu warunków określonych w art. 63 ust. 1 ustawy. Z karty informacyjnej przedłożonej przez inwestora wynika, że planowana inwestycja będzie realizowana na obszarze [...] m2 stanowiącym część dz. nr [...] o całkowitej pow. [...] m2. Wydobywanie będzie się odbywało metodą odkrywkową, bez użycia materiałów wybuchowych. Na terenie przedmiotowej działki jest już zlokalizowana kopalnia piasku "W".

Dalej Kolegium podało, że po zasięgnięciu opinii Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska organ I instancji, postanowieniem z dnia [...] r., nie stwierdził potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Tymczasem wydanie na podstawie art. 63 ust. 1 u.u.i.o.ś. postanowienia stwierdzającego brak konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko w zasadzie przesądza o tym, że przedsięwzięcie nie będzie wywierało znaczącego oddziaływania na środowisko, a zatem nie ma przeciwwskazań do jego realizacji, co skutkuje wydaniem decyzji w oparciu o art. 84, a nie art. 63 u.u.i.o.ś.

Organ odwoławczy podkreślił, że w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, biorąc pod uwagę uwarunkowania wymienione w art. 63 ust. 1 u.u.i.o.ś., przeanalizowano: rodzaj, skalę i charakter inwestycji, wielkość zajmowanego terenu, zakres robót związanych z jej realizacją, rodzaj, zasięg i skalę oddziaływania planowanego przedsięwzięcia, emisję i uciążliwości związane z eksploatacją inwestycji, usytuowanie przedsięwzięcia względem obszarów wymagających specjalnej ochrony ze względu na występowanie gatunków roślin i zwierząt, ich siedlisk lub siedlisk przyrodniczych objętych ochroną. Z tego wynika, że organ I instancji dokonał analizy załączonej do wniosku karty informacyjnej przedsięwzięcia pod względem uwarunkowań wymienionych w art. 63 ust. 1 ustawy, która to analiza doprowadziła do stwierdzenia, że nie przewiduje się, aby eksploatacja planowanej kopalni mogła wiązać się z naruszeniami standardów jakości środowiska. Z tego też powodu zarzut naruszenia art. 63 ustawy uznany został za bezpodstawny, a podjęte rozstrzygnięcie za uzasadnione.

Kolegium stwierdziło, że zawarta w karcie informacyjnej analiza wpływu planowanego przedsięwzięcia na środowisko pozwala ocenić potencjalny wpływ na środowisko planowanej działalności. Planowane przedsięwzięcie nie zalicza się do zakładów stwarzających zagrożenie wystąpienia awarii, teren inwestycji znajduje się poza istniejącymi obszarami objętymi ochroną na podstawie ustawy o ochronie przyrody, w miejscu realizacji inwestycji nie stwierdzono występowania stanowisk chronionych gatunków zwierząt, roślin i grzybów (vide: opinia RDOŚ). Planowane przedsięwzięcie nie jest też przedsięwzięciem pionierskim, którego oddziaływanie na środowisko jest trudne do przewidzenia. Jest to dość powszechna działalność na terenie kraju jak i województwa, a zatem jej skutki w zależności od zakresu przedsięwzięcia jak i jego lokalizacji są przewidywalne. Zdaniem Kolegium, nie bez znaczenia jest fakt, że prowadzona obecnie eksploatacja złoża "W", nie powoduje konfliktów społecznych ani też nie wystąpiły w związku z tą działalnością jakiekolwiek niekorzystne zmiany w środowisku oraz w infrastrukturze technicznej (drogi). Z uwagi na zakres i charakter decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, przedmiotem rozważań organu nie mogły być kwestie bezpieczeństwa w ruchu drogowym, czy też stan dróg. Na obecnym etapie planowane jest wykorzystanie do transportu kopaliny drogi gminnej prowadzącej z W. do W. i C. Przewiduje się ruch pojazdów ciężarowych na poziomie około 10 dziennie (natężenie ruchu będzie zależało od zapotrzebowania na surowiec).

Nadto organ zaznaczył, że realizację inwestycji "W." uzależniono od zakończenia działalności obecnie działającej kopalni, w związku z czym nie nastąpi kumulacja ewentualnych oddziaływań. W opinii RDOŚ, planowane przedsięwzięcie nie znajduje się na obszarze, na którym standardy jakości środowiska zostały przekroczone, a biorąc pod uwagę zakres przedsięwzięcia nie spowoduje ono istotnych zmian w charakterze całego kompleksu, a przez to nie zmieni w istotny sposób skali oddziaływania.

W odniesieniu do zarzutu naruszenia prawa materialnego organ odwoławczy podniósł, że art. 66 u.u.i.o.ś. nie był podstawą rozstrzygnięcia zaskarżonej decyzji, zaś dla określenia środowiskowych uwarunkowań dla planowanego przedsięwzięcia nie jest istotne jaka ilość kopaliny (piasku) będzie potrzebna wykonawcom nowo budowanej drogi znajdującej się w okolicy przedsięwzięcia. Jak wynika z akt teren działki nr 367 nie jest objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Od strony wschodniej działka graniczy z drogą asfaltową, za którą znajduje się obszar leśny, od strony północnej graniczy z dz. nr [...] stanowiącą teren leśny. Granice południową i zachodnią stanowią grunty rolne (pola uprawne). Najbliższa zabudowa znajduje się w odległości około 600 m od południowej granicy planowanego wyrobiska. Pasy ochronne wzdłuż obszaru wyrobiska, mające na celu zabezpieczenie obiektów stałych i terenów położonych w pobliżu, zostały ustalone zgodnie z obowiązującą w tym zakresie normą PN-G-02100:1996 "Górnictwo odkrywkowe", a analizę akustyczną przeprowadzono na podstawie danych uzyskanych od inwestora, obliczeń przeprowadzonych zgodnie z instrukcją ITB 338/2003 opartą na normie PN ISO 9613-2 "Akustyka - Tłumienie dźwięku w podczas propagacji w przestrzeni otwartej" oraz rozporządzenia Ministra Gospodarki z 21 grudnia 2005 r. w sprawie wymagań dla urządzeń używanych na zewnątrz pomieszczeń w zakresie emisji hałasu do środowiska. Przeprowadzono również symulację komputerową w oparciu o program ZewHałas. Z wykonanych obliczeń wynika, że poziom dźwięku w punkcie obserwacyjnym odzwierciedlającym zabudowę mieszkaniowa nie przekroczy 30,1 dB.

Zdaniem organu odwoławczego, odwołujący się nie przedstawili żadnych uzasadnionych twierdzeń, czy dowodów, które mogłyby podważyć rzetelność

i prawdziwość podanych przez inwestora informacji o oddziaływaniach związanych

z planowaną działalnością, a ich zarzuty w istocie dotyczą ewentualnego, opartego na przypuszczeniach, a nie realnego oddziaływania związanego z planowanym przedsięwzięciem. W postępowaniu poprzedzającym wydanie zaskarżonej decyzji analizowano i oceniano bezpośredni i pośredni wpływ inwestycji na środowisko, a organ I instancji nie ma obowiązku dołączania do decyzji postanowień organów uzgadniających. Natomiast o możliwości zapoznania się z treścią decyzji jak

i postanowieniami informuje się społeczność poprzez obwieszczenie, co też organ I instancji uczynił. Według Kolegium, nie można też uznać za wadliwość postępowania odstąpienie organu od nałożenia na wnioskodawcę obowiązku sporządzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko.

S. zaskarżyło powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, wnosząc o jej uchylenie. W skardze strona skarżąca zarzuciła naruszenie:

1) przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

- art. 7 k.p.a. oraz art. 77 § 1 k.p.a. polegające na nie rozpatrzeniu całego materiału dowodowego w sprawie, a w konsekwencji błędnym ustaleniu rodzaju i skali oddziaływania planowanego przedsięwzięcia co doprowadziło do tego, że decyzja organu I instancji została oparta na błędnie ustalonym stanie faktycznym, przez co powinna zostać uchylona przez organ II instancji;

- art. 107 k.p.a., poprzez brak wskazania art. 63 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji i jego ochronie, udziale społeczeństwa

w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko jako podstawy prawnej wydanej decyzji,

2) przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.:

- art. 63 ust 1 u.u.i.o.ś. poprzez jego niezastosowanie i nieprzeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko pomimo tego, iż zgodnie ze zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym zachodzą przesłanki do dokonania takiej oceny;

- art. 66 u.u.i.o.ś. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i nieobjęcie wymogiem wskazania opinii zarządcy nowo budowanej drogi, znajdującej się w okolicy przedsięwzięcia, w zakresie określenia faktycznego zapotrzebowania kopaliny do budowy drogi.

W uzasadnieniu skargi dodatkowo Stowarzyszenie wskazało na:

- zaniechanie dołączenia do decyzji opinii RDOŚ z dnia [...] r.,

- błędnie określenie we wniosku, iż eksploatacja zakładu górniczego prowadzona będzie z zachowaniem pasów ochronnych o szerokości 6 m od sąsiednich użytków rolnych oraz 10 m od drogi, a zabudowa mieszkalna znajduje się w odległości ponad 0,6 km,

- brak możliwości założenia, że kopalnie piasku położone w sąsiednich obszarach nie będą prowadziły procesu wydobywania kruszywa równolegle,

- nieuwzględnienie, iż wydobycie kruszywa będzie mieć wpływ na pobliskie gospodarstwa rolne czy tereny zalesione oraz obszary wymagające specjalnej ochrony,

- brak możliwości rzeczywistego ustalenia zakresu planowanego przedsięwzięcia,

- nieokreślenie wartości w zakresie poziomu hałasu,

- niewykazanie, czy i w jaki sposób prowadzenie planowanej inwestycji miałoby negatywnie wpłynąć na powstanie konfliktów społecznych,

- nierozważenie wpływu planowanego przedsięwzięcia na infrastrukturę gminy oraz na codzienne funkcjonowanie jej mieszkańców,

- pominięcie faktu, iż przemieszczanie się pojazdów oraz praca samej kopalni spowoduje całkowitą degradację środowiska i spowoduje nieodwracalne szkody,

- niewystąpienie o opinię zarządcy drogi.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje.

Przeprowadzona kontrola zaskarżonej decyzji pod kątem jej zgodności z prawem (art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych – Dz. U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm.), także w zakresie wykraczającym poza zarzuty skargi i wnioski w niej zawarte (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. – dalej "p.p.s.a."), doprowadziła do uznania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie bowiem decyzja nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym jej wyeliminowanie z obrotu prawnego.

Podstawę materialnoprawną wydania kwestionowanej decyzji stanowiły przepisy art. 84 i 85 u.u.i.o.ś. Zgodnie z art. 84 ust. 1 ww. ustawy w brzmieniu obowiązującym na dzień wydania zaskarżonej decyzji, w przypadku gdy nie została przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach właściwy organ stwierdza brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Charakterystyka przedsięwzięcia stanowi załącznik do decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (art. 84 ust. 2 u.u.i.o.ś.). Stosownie do postanowień art. 85 ust. 1 u.u.i.o.ś., decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach wymaga uzasadnienia. Według art. 85 ust. 2 pkt 3 u.u.i.o.ś., uzasadnienie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, niezależnie od wymagań wynikających z przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, powinno zawierać, w przypadku gdy nie została przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko - informacje o uwarunkowaniach, o których mowa w art. 63 ust. 1, uwzględnionych przy stwierdzaniu braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko.

W ocenie Sądu, wydana w sprawie decyzja stwierdzająca brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko spełnia podstawowe wymogi stawiane jej przytoczonymi przepisami prawa.

Z akt sprawy wynika, że pismem z dnia [...] r. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska działając w trybie przewidzianym przez art. 64 ust. 1 u.u.i.o.ś., wyraził opinię, że dla przedsięwzięcia polegającego na koncesjonowanym wydobyciu piasku ze złoża W., zlokalizowanego na działce nr [...] obręb W., gm. W., nie istnieje konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko (k. 112-113 akt administracyjnych). W związku z tym, postanowieniem z dnia [...] r. Wójt Gminy Wałcz, stosownie do wymogu wynikającego z art. 63 ust. 2 u.u.i.o.ś., postanowił odstąpić od obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia.

Następnie w wydanej decyzji z dnia [...] r. Wójt Gminy, mając na uwadze rodzaj i charakterystykę przedsięwzięcia, uwzględnił usytuowanie przedsięwzięcia w kontekście możliwego zagrożenia dla środowiska oraz rodzaj i skalę możliwego oddziaływania (art. 64 ust. 1 u.u.i.o.ś.).

W złożonej skardze Stowarzyszenie sformułowało wobec Samorządowego Kolegium Odwoławczego zarzut naruszenia przy wydaniu decyzji art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., polegającego na nierozpatrzeniu całego materiału dowodowego w sprawie

i w konsekwencji błędnym ustaleniu rodzaju i skali oddziaływania planowego przedsięwzięcia. Oceniając trafność ww. zarzutu Sąd stwierdził przede wszystkim, że skarżące Stowarzyszenie nie poparło go stosowną argumentacją. W uzasadnieniu zarzutów skargi, które stanowić winny ich rozwinięcie, Stowarzyszenie stwierdziło jedynie, że wnioskodawca – D. N. podała błędną informację o tym, że eksploatacja zakładu górniczego prowadzona będzie z zachowaniem pasów ochronnych o szerokości 6 m od sąsiednich użytków rolnych oraz 10 m od drogi oraz

że zabudowania mieszkalne znajdują się w odległości ponad 0,6 km, podczas gdy odległości ta jest mniejsza.

Wyjaśnić zatem należy, że próba zakwestionowania określonego we wniosku obszaru eksploatacji w ramach działalności zakładu górniczego i zachowania pasów ochronnych nie mogła zostać uznana za uzasadnioną zważywszy na fakt, że informacje zawarte we wniosku mają charakter deklaracyjny, zaś decyzja organu jedynie je weryfikuje. Ponadto, samo ogólnikowe wskazanie w skardze, że zabudowania znajdują się w odległości mniejszej niż podano we wniosku, bez konkretnego wskazania lokalizacji tychże zabudowań mieszkalnych, trudno uznać jako twierdzenie weryfikowalne. W ten sam ogólnikowy sposób sformułowano zarzut błędnego określenia odległości terenu inwestycji od terenów gospodarstw rolnych i zalesionych oraz wpływu przedsięwzięcia na obszary wymagające specjalnej ochrony, w tym na obszar Natura 2000.

W ramach zarzutów związanych z naruszeniem przepisów postępowania w skardze sformułowano również zarzut wybiórczego potraktowania materiału dowodowego. Strona skarżąca nie wskazała jednak jakie konkretnie dowody zostały

w jej ocenie pominięte lub nieuwzględnione przez organy orzekające.

Nie mógł być również uznany za zasadny zarzut nieuwzględnienia przy rozpoznawaniu sprawy możliwości równoczesnego prowadzenia prac wydobywania kopalin na sąsiednich obszarach, skoro z wniosku inwestora wynika, że pomimo dysponowania kopalnią piasku "W.", eksploatacja z obu kopalni nie będzie odbywać się jednocześnie, w związku z tym nie nastąpi skumulowanie oddziaływań. Prowadzenie zaś rozważań na temat skutków wydobywania kopalin

z pozostałych, sąsiadujących obszarów, jako zagadnienie czysto teoretyczne na dzień wydawania decyzji, było niecelowe, a przede wszystkim niewykonalne do uwzględnienia przy braku możliwości odniesienia do nieplanowanych przedsięwzięć. Przy tym w art. 63 ust. 1 pkt 1 lit. b u.u.i.o.ś. prawodawca wyraźnie odwołuje się do konieczności uwzględnienia istniejących ("znajdujących się na obszarze") a nie potencjalnych przedsięwzięć.

Sąd stwierdził, ze wbrew zarzutom skargi, w ramach postępowania wyjaśniającego przedstawiono i przeanalizowano przewidywany poziom i wartości hałasu, pyłów oraz spalin. Organ w tym zakresie odwołał się do analizy akustycznej

i symulacji hałasu, wedle których poziom dźwięku w punkcie odzwierciedlającym zabudowę mieszkaniową nie przekroczy 30,1 dB. Organ wskazał przy tym,

że w związku z eksploatacją kruszywa w stanie naturalnej wilgotności nie przewiduje się znacznej emisji pyłów. Ewentualna emisja pyłów może wystąpić podczas ruchu pojazdów transportujących kruszywo. W związku z tym pojazdy będą wyposażone

w plandeki.

Ustosunkowując się do zarzutu naruszeniu prawa materialnego, tj. art. 63 ust. 1 u.u.i.o.ś. poprzez jego niezastosowanie i nieprzeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko pomimo tego, iż według skarżącego Stowarzyszenia, zgodnie ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym zachodzą przesłanki do dokonania takiej oceny, Sąd zauważył, że strona skarżąca nie wykazała, jakie to dowody zebrane w ramach postępowania zasadnym czyniły przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko. Skarżące Stowarzyszenie również przy formułowaniu tego zarzutu poprzestało jedynie na ogólnym stwierdzeniu, bez przedstawienia argumentacji odwołującej się do konkretnych dowodów.

W skardze zarzucono naruszenie art. 107 k.p.a. poprzez brak podania

w podstawie prawnej rozstrzygnięcia przepisu art. 63 u.u.i.o.ś. Po pierwsze, Sąd stwierdził, że w sentencji zaskarżonej decyzji organ odwoławczy przywołał m.in. art. 63 ust. 2 u.u.i.o.ś. Po drugie, co do zasady, nawet brak powołania w decyzji wszystkich przepisów prawnych stanowiących podstawę jej podjęcia nie stanowi uchybienia, które automatycznie skutkować musi uznaniem za wadę mogącą mieć istotny wpływ na wynik sprawy i uzasadniającym jej uchylenie w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. Po trzecie, jak wskazano wyżej, zasadniczym przepisem, który stanowił podstawę wydania zaskarżonej decyzji, był art. 84 ust. 1 u.u.i.o.ś.

Nie jest uzasadniony zarzut skargi braku dołączenia do decyzji organu I instancji opinii Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...]r., bowiem wymogu takiego nie przewidują przepisy prawa. Z opinią tą zainteresowane podmioty miały możliwość zapoznać się w trakcie prowadzonego postępowania, w tym m.in. przed wydaniem zaskarżonej decyzji, o czym świadczy m.in. zawiadomienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. (karta 30 akt administracyjnych), informujące o uprawnieniach wynikających z art. 10 § 1 k.p.a., doręczone skarżącemu Stowarzyszeniu w dniu 29 listopada 2016 r.

Kolejny zarzut skargi dotyczył naruszenia art. 66 u.u.i.o.ś. i miał polegać na jego niewłaściwym zastosowaniu i braku uzyskania opinii zarządcy nowo budowanej drogi znajdującej się w okolicy przedsięwzięcia w zakresie określenia faktycznego zapotrzebowania kopaliny do budowy drogi.

Wskazany przez stronę skarżącą art. 66 u.u.i.o.ś. określa elementy jakie winien uwzględniać raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Przepis ten zatem nie mógł zostać przez organy niewłaściwie zastosowany w ramach prowadzonego postępowania wobec stwierdzenia braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Ponadto, okolicznością pozostającą bez znaczenia prawnego dla wydania zaskarżonej decyzji była kwestia faktycznego zapotrzebowania kopaliny dla budowy konkretnej drogi i uzyskania w tym zakresie opinii zarządcy drogi, który takie przedsięwzięcie drogowe realizuje.

Prowadzenie analizy możliwych konfliktów społecznych związanych

z planowanym przedsięwzięciem, którego brak zarzucono w uzasadnieniu skargi, jest elementem wymaganym przy sporządzaniu raportu oddziaływania na środowisko

(art. 66 ust. 1 pkt 15 u.u.i.o.ś.), nie zaś decyzji stwierdzającej brak potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko.

Wobec zarzutu braku dokonania oceny wpływu przedsięwzięcia na infrastrukturę techniczną gminy (drogi) zauważyć należy, że w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia zagadnienie to stało się przedmiotem oceny organu, który wskazał, że kopaliny będą transportowane drogami gminnymi oraz na dzienną intensywność ruchu pojazdów ciężarowych. Organ uwzględnił zatem obciążenia istniejącej infrastruktury technicznej, mając na uwadze rodzaj i skalę możliwego oddziaływania planowanego przedsięwzięcia wynikającą z wielkości i złożoności oddziaływania, z uwzględnieniem obciążenia istniejącej infrastruktury technicznej. Zdaniem Sądu, okoliczność zwiększonego od dotychczasowego ruchu pojazdów i obciążenia dróg gminnych nie stanowi przy tym samodzielnej i wystarczającej podstawy do wydania decyzji określającej potrzebę przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko przy założeniu, że transport kopalin będzie odbywał się zgodnie z obowiązującymi przepisami ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2017, poz. 128) oraz z przepisami ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1440), w tym m.in. art. 41 tej ustawy. Zauważyć przy tym należy, że skutki niezorganizowanej emisji spalin i pyłów oraz hałasu, były rozważane w kontekście działania kopalni na środowisko naturalne i jej usytuowania względem terenów podlegających ochronie akustycznej. Przedmiotem analizy nie mogło być natomiast funkcjonowanie i oddziaływanie na środowisko istniejących już dróg publicznych (gminnych), mogących być użytkowanymi zgodnie z przeznaczeniem przez pojazdy wykorzystywane przy działalności zakładu.

Podsumowując Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie nie dostrzegając podstaw do uwzględnienia skargi, na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.