Postanowienie WSA w Bydgoszczy, sygn. akt I SA/Bd 57/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2013-04-11 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: ustanowiono doradcę podatkowego, oddalono wniosek w pozostałym zakresie
Powołane przepisy: article: art. 246 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy Mariusz Pawełczak po rozpoznaniu w dniu 11 kwietnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. A. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym w sprawie ze skargi J. A. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] 2012r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania postanowił: 1. ustanowić doradcę podatkowego, 2. oddalić wniosek w pozostałym zakresie.


UZASADNIENIE

W dniu 09 kwietnia 2013r. wpłynął do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie doradcy podatkowego.

Z oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach, sporządzonym

na urzędowym formularzu PPF wynika, że skarżący prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe, osiągając dochód ze świadczenia emerytalno-rentowego w wysokości [...] zł, przy czym, jak wskazał skarżący, świadczenie to zostało zmniejszone z powodu egzekucji komorniczej o kwotę [...] zł. Skarżący nie zadeklarował żadnego posiadanego majątku.

Mając na uwadze powyższe zważono, co następuje:

Na wstępie wyjaśnić należy, że żądanie zwolnienia od kosztów sądowych jest bezzasadne, gdy strona postępowania nie jest zobowiązana do uiszczenia jakichkolwiek opłat lub wydatków. Zgodnie bowiem z art. 239 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270) - zwana dalej p.p.s.a. nie ma obowiązku uiszczania kosztów sądowych strona, której przyznane zostało prawo do pomocy w postępowaniu przed sądem administracyjnym, w zakresie określonym w prawomocnym postanowieniu o przyznaniu tego prawa.

Jak wynika z akt sprawy prawomocnym postanowieniem referendarza sądowego z dnia 27 lutego 2013r. skarżącemu zostało przyznane prawo pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. Stwierdzić, zatem należy, że skarżący na obecnym etapie postępowania nie ma obowiązku uiszczania kosztów sądowych, a jego wniosek o przyznanie prawa pomocy podlega oddaleniu bez względu na sytuację majątkową i rodzinną, czyli niezależnie od posiadanych zdolności płatniczych.

Wniosek skarżącego należało, więc rozpoznać w kontekście przesłanki określonej w art. art. 246 § 1 pkt p.p.s.a. zgodnie z którym przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie częściowym - gdy wykaże, że nie jest

w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Intencją wprowadzenia przepisów dotyczących prawa pomocy było stworzenie możliwości dochodzenia swoich praw przed sądem osobom, które znajdując się w trudnej sytuacji finansowej nie mogą uiścić kosztów sądowych. Instytucja prawa pomocy stanowi wyjątek od ogólnej zasady ponoszenia przez stronę kosztów postępowania i zapewnia osobie znajdującej się w ciężkich warunkach materialnych możność obrony swoich praw przed sądem, mimo braku środków finansowych potrzebnych do poniesienia należnych kosztów sądowych. Udzielenie stronie prawa pomocy w postępowaniu sądowym jest formą dofinansowania z budżetu państwa i przez to powinno się sprowadzać do przypadków, w których zdobycie przez stronę środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu sądowym jest rzeczywiście, obiektywnie niemożliwe. Instytucja zwolnienia od kosztów sądowych stanowi w istocie pomoc państwa dla osób, które z uwagi na ich trudną sytuację materialną nie mogą uiścić kosztów bez wywoływania uszczerbku w koniecznych kosztach utrzymania siebie

i rodziny.

W świetle powyższych ogólnych rozważań stwierdzić należało, że wnioskodawca spełnia przesłanki wskazane w art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Zaważył na tym przede wszystkim fakt, że skarżący utrzymuje się ze świadczenia emerytalno-rentowego które po potrąceniu wynosi [...] zł. Tym samym nie jest w stanie opłacić kosztów ustanowienia doradcy podatkowego.

Z tych powodów na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w związku z art. 245 § 3 i art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.