Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1119/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2021-07-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6032 Inne z zakresu prawa o ruchu drogowym
Hasła tematyczne: Ruch drogowy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 72
journal: Dz.U. 2020 poz 110
law: Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym - t.j.
article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. a i c, art. 135, art. 200, art. 205 par. 1 i 2, art. 209
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 15zzs (4)
journal: Dz.U. 2020 poz 1842
law: Ustawa z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych  chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zdzisław Romanowski (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Pamela Kuraś - Dębecka Sędzia WSA Grzegorz Nowecki po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 20 lipca 2021 r. sprawy ze skargi M. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lutego 2021 r. nr [...] w przedmiocie odmowy rejestracji pojazdu 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Starosty Powiatu [...] z dnia [...] listopada 2020 r.; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz skarżącego M. C. kwotę 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną w tej sprawie do Sądu decyzją z [...] lutego 2021 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. (dalej też SKO, organ odwoławczy), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r., poz. 256 ze zm., dalej k.p.a.), po rozpoznaniu odwołania złożonego przez M. C. (dalej skarżący), utrzymało w mocy decyzję Starosty Powiatu [...] (dalej też organ I instancji) z [....] listopada 2020 r., wydaną na podstawie art. 72 ust. 1 pkt 1 i pkt 5 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2020 r., poz. 110 ze zm.) oraz 104 k.p.a., odmawiającą skarżącemu rejestracji pojazdu marki [...] o numerze nadwozia [...], numerze rejestracyjnym [...], rok produkcji [...].

10 września 2020 r. do Starostwa Powiatu [...] wpłynął wniosek skarżącego o rejestrację ww. pojazdu - przyczepy rolniczej (ciągnikowej) marki [...] rok produkcji [...], o numerze identyfikacyjnym VIN/numerze nadwozia, podwozia lub ramy – [...], o dotychczasowym numerze rejestracyjnym [...]. Jako datę nabycia przyczepy wskazano [...] sierpnia 1993 r. Do wniosku załączono umowę nabycia przyczepy z [...] sierpnia 1993 r., zawartą przez skarżącego ze zbywcą/sprzedającym Z. M., oświadczenie Z. M. z [...] września 2020 r., w którym podał on, że przyczepę nabył w 1993 r. od Państwowego Gospodarstwa Ogrodniczego w [...] (dalej też PGO), nie posiada faktury kupna/sprzedaży tej przyczepy - została zagubiona, a ze względu na likwidację PGO również brak jakichkolwiek dokumentów; przyczepę odsprzedał [...] sierpnia 1993 r. M. C. (skarżący). Do wniosku załączono też książkę pojazdu/przyczepy Seria [...] wydaną [...] listopada 1983 r., w której figuruje PGO - właściciel przyczepy.

Pismem z 14 września 2020 r. Starostwo Powiatowe w [...] zwróciło się do Archiwum Zakładowego Agencji Nieruchomości Rolnych w W. o odnalezienie dokumentacji i/lub potwierdzenie danych przyczepy, która była własnością Państwowego Gospodarstwa Ogrodniczego w [...] (PGO), została sprzedana w 1993 r., a poprzedni właściciel oświadczył, że zagubił fakturę nabycia.

W odpowiedzi Dyrektor Krajowego Ośrodka Wsparcia Rolnictwa (KOWR) Oddział Terenowy w W. poinformował, że Oddział Terenowy KOWR w zasobach archiwalnych nie posiada dokumentacji potwierdzającej dane przyczepy zakupionej przez Państwowe Gospodarstwo Ogrodnicze w [...].

Pismem z 2 października 2020 r. skarżący został zawiadomiony przez Starostwo Powiatowe w [...] o zakończeniu postępowania administracyjnego w sprawie oraz poinformowany (zgodnie z art. 79a k.p.a.), że w sprawie nie są spełnione (lub wykazane) przesłanki zależne od strony, tj. brak umowy kupna – sprzedaży przyczepy między Z. M. a Państwowym Gospodarstwem Ogrodniczym w [...], dowodu rejestracyjnego bądź oświadczenia o jego zagubieniu, co może skutkować wydaniem decyzji niezgodnej z żądaniem strony.

W piśmie z 13 października 2020 r. skarżący, reprezentowany przez pełnomocnika, podtrzymał wniosek o rejestrację ww. pojazdu/przyczepy i zwrócił uwagę, że dotyczy on pojazdu/przyczepy nabytego [...] sierpnia 1993 r., co wpływa na możliwość zgromadzenia potrzebnych dokumentów. W okresie nabycia pojazdu kwestie związane z nabyciem pojazdu i rejestracją pojazdu, w tym przekazaniem dokumentów niezbędnych do rejestracji, regulowała ustawa z dnia 1 lutego 1983 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 1992 r. Nr 11, poz. 41), obecnie zaś reguluje ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2020 r., poz. 110) oraz rozporządzenie Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia 11 grudnia 2017 r. w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów oraz wymagań dla tablic rejestracyjnych. W ocenie skarżącego przedłożone dokumenty stanowią bezsporny dowód własności pojazdu – wnioskodawca złożył umowę sprzedaży, z której bezspornie wynika jaki pojazd był przedmiotem obrotu, jakie były strony umowy, jakie dokumenty zostały wydane przy zawarciu umowy, oraz oświadczenie zbywcy pojazdu z 1 września 2020 r., z którego bezsprzecznie wynika, że pojazd nabył od Państwowego Gospodarstwa Ogrodniczego w [....]. Skarżący zwrócił uwagę, że przedmiotowa przyczepa rolnicza została zarejestrowana przez poprzednika prawnego organu, tj. Urząd Rejonowy w [...] i tym samym organ z urzędu posiada wiedzę na jaki podmiot uprzednio był zarejestrowany pojazd - Państwowe Gospodarstwo Ogrodnicze w [...]. Podmiot ten nie istnieje; na podstawie rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 24 czerwca 1994 r. w sprawie wysokości stawek dotacji dla rolnictwa oraz szczegółowych zasad i trybu ich udzielania w 1994 r. został przekształcony w [...] Sp. z o.o. (ostatecznie zlikwidowaną i wykreśloną z rejestru przedsiębiorców KRS [...] lipca 2002 r.). Brak zatem prawnych możliwości uzyskania odpisu umowy zawartej pomiędzy Z. M. a Państwowym Gospodarstwem Ogrodniczym w [...].

Decyzją z dnia [...] listopada 2020 r. Starosta Powiatu [...] odmówił rejestracji pojazdu marki [...] o nr nadwozia [...] nr rej [...] rok produkcji [...] r. Organ wyjaśnił, że na wniosek właściciela może dokonać rejestracji pojazdu na podstawie dokumentów, które zostały enumeratywnie wymienione w art. 72 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Zgodnie zaś z § 6 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia 11 grudnia 2017 r. w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów oraz wymagań dla tablic rejestracyjnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2355 ze zm., dalej rozporządzenie w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów) dowodem własności pojazdu lub jego pojedynczych zespołów jest w szczególności jeden z następujących dokumentów: 1) umowa sprzedaży, 2) umowa zamiany, 3) umowa darowizny, 4) umowa dożywocia, 5) faktura potwierdzająca nabycie pojazdu, 6) prawomocne orzeczenie sądu rozstrzygające o prawie własności. W przypadku gdy dane odnoszące się do zbywcy pojazdu zawarte w dowodzie własności pojazdu dołączonym do wniosku o rejestrację są niezgodne z danymi właściciela pojazdu zawartymi w dowodzie rejestracyjnym i karcie pojazdu, jeżeli była wydana, dowodem własności są wszystkie dokumenty potwierdzające fakt przeniesienia prawa własności pojazdu. W ocenie organu nie jest możliwe dokonanie rejestracji przedmiotowego pojazdu bez przedstawienia wszystkich wymaganych do rejestracji dokumentów własności pojazdu, o których mowa w art. 72 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym oraz przepisach ww. rozporządzenia w sprawie rejestracji i oznaczenia pojazdów.

W odwołaniu od powyższej decyzji skarżący przedstawił argumentację zbliżoną do zaprezentowanej w ww. piśmie z 13 października 2020 r.; wniósł o uchylenie decyzji i dokonanie rejestracji pojazdu.

Organ odwoławczy wskazaną na wstępie decyzją z [...] lutego 2021 r. utrzymał w mocy ww. decyzję organu I instancji z [...] listopada 2020 r. Rozpoznając sprawę wskazał w szczególności, że zgodnie z przepisem art. 73 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym rejestracji pojazdu dokonuje właściwy starosta na wniosek właściciela pojazdu. W razie złożenia wniosku o rejestrację organ zobowiązany jest zażądać dokumentów, o których mowa w art. 72 ustawy Prawo o ruchu drogowym, które stanowią podstawę do rejestracji. W toku prowadzonego postępowania organ uznał, że przedstawione dokumenty w sposób niewystarczający potwierdzają fakt przeniesienia własności pojazdu na skarżącego. Organ odwoławczy nie znalazł podstaw do zakwestionowania stanowiska przedstawionego w przedmiotowej sprawie przez organ I instancji. Jeżeli złożona dokumentacja w sposób niedostateczny dowodzi, że osoba zamierzająca zarejestrować pojazd jest jego właścicielem, to organowi nie pozostaje inna możliwość niż odmowa rejestracji pojazdu. Ponadto dokonując rejestracji pojazdu organ w żaden sposób nie może dokonać regulacji stosunków własnościowych, nie jest uprawniony do prowadzenia ustaleń w zakresie prawa własności, a rejestracji pojazdu dokonuje wyłącznie w oparciu o przedłożone dokumenty; na osobie domagającej się rejestracji pojazdu ciąży obowiązek udowodnienia prawa własności pojazdu.

W skardze na powyższą decyzję skarżący, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika będącego adwokatem, zarzucił zaskarżonej decyzji:

- naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na wynik sprawy:

a) art. 8 k.p.a. w zw. z art. 77 § 4 k.p.a. poprzez uznanie, że "fakty znane organowi I instancji z urzędu, tj. informacji zawartych w dowodzie rejestracji pojazdu, podczas gdy informacje te są znane organowi z urzędu, albowiem rejestracja została dokonana przez poprzednika prawnego organu",

b) art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 - 2 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie stanu faktycznego i prawnego niniejszej sprawy oraz niewyczerpujące rozpoznanie i błędne zbadanie materiału dowodowego zebranego w aktach sprawy, w tym w szczególności dowodów złożonych przez wnioskodawcę, tj. umowy sprzedaży pojazdu oraz informacji znajdujących się w dyspozycji organu i uznanie, że przedmiotowe dowody były niewystarczające do dokonania rejestracji pojazdu oraz uznanie, że organ I instancji nie był obowiązany do przeprowadzenia wyczerpującego postępowania dowodowego;

- naruszenie przepisów prawa materialnego:

a) art. 72 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym poprzez błędną wykładnię i przyjęcie, że skarżący nie legitymuje się dokumentami niezbędnymi do dokonania rejestracji przedmiotowego pojazdu,

b) art. 72 ust. 4 ustawy Prawo o ruchu drogowym poprzez jego niezastosowanie i przyjęcie, że przedłożone przez skarżącego dokumenty nie spełniają wymogów określonych w tym przepisie, zobowiązujących organ administracji do dokonania rejestracji pojazdu,

c) § 6 ust. 2 rozporządzenia w sprawie rejestracji i oznaczenia pojazdów poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, polegające na przyjęciu, że przedstawione przez wnioskodawcę (skarżącego) dokumenty są niewystarczające do rejestracji pojazdu.

Wobec tak sformułowanych zarzutów skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z odpisu dowodu rejestracyjnego pojazdu, który załączył do skargi, zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.

Skarżący nie podzielił stanowiska organu co do braku możliwości rejestracji pojazdu z powodu nieprzedstawienia wszystkich niezbędnych dokumentów, powtórzył argumentację z postępowania administracyjnego. W ocenie skarżącego przedłożone w postępowaniu dokumenty stanowią bezsporny dowód własności pojazdu. Do skargi skarżący załączył potwierdzoną za zgodność z oryginałem kopię dowodu rejestracji pojazdu. Jest to dowód rejestracyjny przedmiotowego pojazdu/przyczepy numer rejestracyjny [...], w którym wskazany właściciel to ww. Państwowe Gospodarstwo Ogrodnicze w [...], z datą pierwszej rejestracji – [...] listopada [...] r. i zapisami/datami badań technicznych.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie; podtrzymał zajęte w sprawie stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem kontroli Sądu jest ww. decyzja SKO z [...] lutego 2021 r. utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji z [...] listopada 2020 r. odmawiającą skarżącemu rejestracji pojazdu (przyczepy) marki [...], rok produkcji [...]. Jak wynika z opisanych wyżej okoliczności stanu faktycznego i prawnego sprawy, które organy miały na uwadze rozstrzygając o wniosku skarżącego w tym zakresie, odmowa wnioskowanej rejestracji wynikła w istocie na tej podstawie, że – według organów - postępowanie w sprawie nie potwierdziło ciągłości własności przedstawionego do rejestracji pojazdu/przyczepy; w szczególności brak w sprawie umowy kupna – sprzedaży/faktury przyczepy między Z. M. a Państwowym Gospodarstwem Ogrodniczym w [...] (PGO), czyli dowodu potwierdzającego przejście własności spornej przyczepy z PGO na Z. M., który ww. umową z [...] sierpnia 1993 r. sprzedał tę przyczepę skarżącemu. Istota sporu w sprawie sprowadza się zatem do odpowiedzi na pytanie, czy mimo braku umowy kupna – sprzedaży/faktury przyczepy między Z. M. a PGO (jest tylko umowa z [...] sierpnia 1993 r. nabycia tej przyczepy przez skarżącego od Z. M., oświadczenie Z. M. z 1 września 2020 r. o nabyciu w 1993 r. przyczepy od PGO, kopia dowodu rejestracyjnego pojazdu/przyczepy – numer rejestracyjny [...], wystawionego dla PGO jako właściciela pojazdu z datą pierwszej rejestracji [...] listopad 1983 r. i datami badań technicznych, przedłożonego przy skardze z wnioskiem dowodowym uwzględnionym przez Sąd oraz ww. książka pojazdu) skarżący skutecznie wykazał, że legitymuje się prawem własności tego pojazdu/przyczepy, której rejestracji na swoją rzecz się domaga. Osoba, na rzecz której ma być dokonana rejestracja, musi być bowiem właścicielem pojazdu. Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ww. ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym oraz rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia 11 grudnia 2017 r. w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów oraz wymagań dla tablic rejestracyjnych. Przepisy tych aktów normatywnych określają zasady rejestracji pojazdów oraz dopuszczenia ich do ruchu. Zgodnie z art. 73 ust. 1 ustawy, rejestracji pojazdu dokonuje się na wniosek właściciela, zaś do zarejestrowania niezbędne jest przedstawienie odpowiednich dokumentów.

Dokumenty niezbędne do rejestracji pojazdu wskazano w art. 72 ustawy, przy czym zawarty w tym unormowaniu katalog tych dokumentów (które muszą być prawdziwe w znaczeniu formalnym oraz zgodne ze stanem faktycznym) jest wyczerpujący. Obowiązek ich przedstawienia ciąży na składającym wniosek o zarejestrowanie pojazdu; nieprzedstawienie skutkuje odmową rejestracji. Wśród dokumentów niezbędnych do dokonania rejestracji ustawa wymienia dowód własności pojazdu, który dla organów rejestracyjnych stanowi faktyczną podstawę wydania decyzji o zarejestrowaniu pojazdu na rzecz podmiotu legitymującego się prawem własności, kartę pojazdu, jeżeli była wydana i dowód rejestracyjny, jeżeli pojazd był zarejestrowany (art. 72 ust. 1 pkt 1 ustawy).

Stosownie natomiast do § 6 ust. 1 ww. rozporządzenia w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów, dowodem własności pojazdu lub jego pojedynczych zespołów jest w szczególności jeden z następujących dokumentów: umowa sprzedaży, umowa zamiany, umowa darowizny; umowa o dożywocie, faktura potwierdzająca nabycie pojazdu, prawomocne orzeczenie sądu rozstrzygające o prawie własności. Katalog ten, tj. katalog dowodów wskazujących na tytuł własności pojazdu, nie jest zamknięty, co wynika wprost z literalnego brzmienia § 6 ust. 1 rozporządzenia, w którym użyto słowa/zwrotu "w szczególności". Zwrot ten nie może być interpretowany inaczej, jak wyraźne zaznaczenie przykładowego jedynie wyliczenia dokumentów, będących dowodem własności pojazdu, a wyliczenie to nie zamyka drogi do wykazania własności pojazdu innymi jeszcze dokumentami, jako że dowody wskazane w rozporządzeniu są najbardziej typowe i najczęściej występują w obrocie prawnym. Dowodem własności są zatem wszystkie dokumenty potwierdzające fakt przeniesienia prawa własności pojazdu, natomiast organ może dokonać rejestracji w oparciu o ustalony na ich podstawie jednoznaczny stan własności pojazdu, przy czym ustalenie tego stanu może być dokonane z wykorzystaniem różnych środków dowodowych.

W okolicznościach stanu faktycznego niniejszej sprawy oraz w świetle wskazanych wyżej unormowań prawnych ustawy i rozporządzenia nie jest uprawnione - zdaniem Sądu orzekającego – stanowisko organu odwoławczego, że przedstawione dokumenty w sposób niewystarczający potwierdzają fakt przeniesienia własności spornego pojazdu/przyczepy na skarżącego. Prawidłowość/oryginalność tych dokumentów (wyżej wymienionych) nie została zakwestionowana przez organ, a obejmują one dowód własności w postaci umowy sprzedaży przyczepy skarżącemu przez Z. M.. Jest to umowa z dnia [...] sierpnia 1993 r. poparta oryginalnym oświadczeniem Z. M. z [...] września 2020 r., w którym podał on, że przyczepę nabył w 1993 r. od Państwowego Gospodarstwa Ogrodniczego w [...](PGO), nie posiada faktury kupna/sprzedaży tej przyczepy - została zagubiona, ze względu na likwidację PGO również brak jakichkolwiek dokumentów; przyczepę odsprzedał skarżącemu [...] sierpnia 1993 r., jak również książką pojazdu/przyczepy Seria [...].

Prawdziwość i oryginalność tego oświadczenia nie została podważona przez organy wydające decyzje w sprawie, w tym nie wykazano, żeby zbywca Z. M. nie był właścicielem przyczepy, którą według oświadczenia nabył od PGO. Natomiast wskazaną umowę sprzedaży należy oceniać przez pryzmat tego oświadczenia, które wskazuje na zródło pochodzenia przyczepy; oświadczenie to potwierdza przede wszystkim nabycie przyczepy od PGO i jej odsprzedaż skarżącemu. Z materiałów sprawy nie wynikają też jakiekolwiek dane/informacje o toczącym się obecnie lub w przeszłości postępowaniu karnym w sprawie przedmiotowej przyczepy, czy o pojawieniu się osób trzecich roszczących sobie do tej przyczepy prawo. Brak też informacji na temat zakłóconego roszczeniami takich osób posiadania przyczepy przez skarżącego w okresie od daty nabycia jej od Z. M. (i wcześniejszym) do daty wystąpienia do organu o jej rejestrację.

Zatem umowa ta i oświadczenie pozwalają (przy braku innych dowodów oraz w kontekście wieloletniego niezakłóconego posiadania przyczepy przez skarżącego) na prześledzenie ciągu zmian dotyczących własności przedmiotowej przyczepy/ pojazdu. Pozostając w ścisłym i bezpośrednim związku umowa i oświadczenie ujmowane razem składają się bowiem na dokumenty dowodzące prawa własności przyczepy przynależnego Z. M., a następnie skarżącemu. W okolicznościach stanu faktycznego sprawy nie wykazano podstaw do podważenia tych dokumentów, tym bardziej że do skargi dołączono ww. dowód rejestracyjny spornego pojazdu/przyczepy numer rejestracyjny [...] wystawiony dla PGO z datą pierwszej rejestracji [...] listopad 1983 r. i datami badań technicznych, z treści którego nie wynika wprawdzie przejście własności przyczepy na Z. M., jednak fakt dysponowania tym dowodem, tak samo jak ww. książką pojazdu, w połączeniu z pozostałymi dowodami, tj. umową sprzedaży przyczepy i oświadczeniem, na takie przejście wskazuje.

W każdym bądź razie fakt wieloletniego niekwestionowanego przez kogokolwiek dysponowania przyczepą przez skarżącego (a wcześniej przez Z. M.) powinien prowadzić do wniosku, że w drodze ww. umowy ze Z. M. z [...] sierpnia 1993 r. skarżący nabył własność tej przyczepy, zaś sam fakt, że w okolicznościach tej sprawy nie można ustalić wcześniejszej umowy/faktury sprzedaży/nabycia przez Z. M. przyczepy od PGO, przy istnieniu innych ww. dowodów i uwarunkowań, które ustalenie takiego nabycia uzasadniają, nie może skutkować odmową jej zarejestrowania.

Rozpatrując ponownie sprawę organ I instancji, uwzględni wskazane wyżej uwagi Sądu w zakresie ustalenia prawa własności pojazdu/przyczepy, a następnie dokona ponownej analizy zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego w aspekcie przesłanek rejestracji przewidzianych w ww. przepisach art. 72 ustawy Prawo o ruchu drogowym oraz przepisach wykonawczych rozporządzenia w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów.

Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł, jak w pkt 1 sentencji wyroku, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) w zw. z art. 135 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.).

O kosztach postępowania (pkt 2 sentencji), na które złożyły się - wpis w kwocie 200 zł, wynagrodzenie pełnomocnika w kwocie 480 zł i opłata od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł, orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 i 2 oraz art. 209 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust.1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. z 2015 r., poz. 1800), gdyż skarżący reprezentowany był przed Sądem przez adwokata.

Wyrok w sprawie niniejszej Sąd wydał na posiedzeniu niejawnym, na podstawie art. 133 § 1 zdanie drugie p.p.s.a. w zw. z art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 1842 z późn. zm.) w brzmieniu nadanym przez art. 4 pkt 3 ustawy z dnia 28 maja 2021 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania cywilnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1090), gdyż mimo zmiany przepisów, należało mieć na uwadze konieczność rozpoznania sprawy, wynikającą z art. 7 p.p.s.a. i § 26 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 5 sierpnia 2015 r. Regulamin wewnętrznego urzędowania wojewódzkich sądów administracyjnych (Dz. U. poz. 1177), przy jednoczesnym braku możliwości przeprowadzenia rozprawy na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku.