Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt II SA/Bk 567/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2012-10-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 38 ust. 2 pkt 4
journal: Dz.U. 2007 nr 43 poz 277
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Mirosław Wincenciak, Sędziowie sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska (spr.),, sędzia WSA Małgorzata Roleder, Protokolant Marta Anna Lawda, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 09 października 2012 r. sprawy ze skargi K. P. na rozkaz personalny P. Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. z dnia [...] maja 2012 r. nr [...] w przedmiocie przeniesienia funkcjonariusza na niższe stanowisko służbowe oddala skargę.


UZASADNIENIE

Rozkazem personalnym z dnia [...].04.2012 r. Nr [...] Komendant Miejski Policji w S., na podstawie art. 38 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 6.04.1990 r.

o Policji (t.j. Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 ze zm.) z dniem [...].04.2012 r. zwolnił

z zajmowanego stanowiska kom. K. P.- specjalistę Zespołu Dochodzeniowo-Śledczego Wydziału do Walki z Przestępczością Przeciwko Mieniu Komendy Miejskiej w S. i z dniem [...] maja 2012 r. mianował ww. na niższe stanowisko służbowe- asystenta Zespołu Dochodzeniowo-Śledczego Wydziału do Walki z Przestępczością Przeciwko Mieniu Komendy Miejskiej w S.

z jednoczesnym zachowaniem prawa do stawki uposażenia według stanowiska służbowego. Argumentując swoje stanowisko organ wskazał, że wydanie powyższego rozkazu było konsekwencją zmian organizacyjnych wynikających

z rozkazu organizacyjnego Komendanta Miejskiego Policji w S. z dnia [...].03.2012 r. nr [...], który wydany został w celu dostosowania struktury etatowej Komendy Miejskiej Policji w S. do limitu etatów określonych w zarządzeniu organizacyjnym P. Komendanta Wojewódzkiego Policji w B.

z dnia [...] marca 2012 r. nr [...]. Wyżej wymienionym rozkazem dokonano zmniejszenia o 5 liczby stanowisk w korpusie generałów oraz oficerów starszych

i młodszych Policji i włączono w ich miejsce 5 stanowisk w korpusie aspirantów Policji. Zmiany organizacyjne podyktowane były dostosowaniem struktur do zarządzenia nr [...] Komendanta Głównego Policji w sprawie szczegółowych zasad organizacji i zakresu działania komend, komisariatów i innych jednostek organizacyjnych Policji. W wyniku powyższych zmian z dniem 1.04.2012 r.

w Zespole Dochodzeniowo-Śledczym Wydziału do Walki z Przestępczością Przeciwko Mieniu Komendy Miejskiej w S. przekwalifikowano dwa stanowiska specjalisty na dwa etaty asystentów.

Od powyższego rozkazu odwołanie złożyła K. P. (zwana dalej Skarżącą), zarzucając organowi I instancji nieprzestrzeganie szeregu zasad postępowania administracyjnego mających wpływ na wynik sprawy oraz naruszenie art. 38 ust.2 pkt 4 ustawy o Policji poprzez jego niezastosowanie w sprawie pomimo braku rzeczywistego przeniesienia na niższe stanowisko. Wskazała, że nadal pełni dotychczasowe obowiązki.

Po rozpatrzeniu odwołania, rozkazem personalnym z dnia [...].04.2012 r.

nr [...]z dnia [...].05.2012 r. P. Komendant Wojewódzki Policji

w B. uchylił zaskarżony rozkaz personalny w części dotyczącej daty przeniesienia wymienionego funkcjonariusza na niższe stanowisko służbowe asystenta Zespołu Dochodzeniowo-Śłedczego Wydziału do Walki z Przestępczością Przeciwko Mieniu Komendy Miejskiej w S. i ustalił nowy termin przeniesienia na dzień [...]06.2012 r. W pozostałej części zaskarżony rozkaz personalny utrzymał

w mocy. W uzasadnieniu organ odwoławczy wyjaśnił, że decyzja wydana na podstawie art. 38 ust. 2 pkt 4 ustawy o Policji ma charakter uznaniowy. Zdaniem organu z powyższego przepisu wynika, że w przypadku wystąpienia łącznie dwóch przesłanek, tj. likwidacji zajmowanego stanowiska oraz braku możliwości mianowania na inne równorzędne stanowisko, organ uprawniony jest do przeniesienia policjanta bez jego zgody na niższe stanowisko służbowe. Mając powyższe na względzie organ odwoławczy stwierdził, że w niniejszej sprawie zostały spełnione obie przesłanki łącznie. Dwa etaty specjalistów w Zespole Dochodzeniowo- Śledczym Wydziału do Walki z Przestępczością Przeciwko Mieniu Komendy Miejskiej w S. zostały przekształcone w dwa etaty asystentów. Organ pierwszej instancji nie musiał zatem dokonywać wyboru specjalistów, których będzie dotyczyło przeniesienie na niższe stanowisko służbowe, bowiem wszystkie etaty specjalistów znajdujące się w strukturze zespołu zgodnie z rozkazem organizacyjnym podlegały przekwalifikowaniu na etaty asystentów. Ponadto organ odwoławczy zaznaczył, że organ I instancji w uzasadnieniu zaskarżonego rozkazu wyraźnie wskazał, że nie było możliwości mianowania Skarżącej na równorzędne stanowisko służbowego. Podniesiono, że na dzień [...].04.2012 r. wakowało 11 stanowisk (dzielnicowy w 4 grupie zaszeregowania, 5 referentów w 3 grupie zaszeregowania oraz 5 policjantów w 2 grupie zaszeregowania) i żadne z nich nie było stanowiskiem równorzędnym.

Odnosząc się do zarzutu, że przeniesienie na niższe stanowisko służbowe jest fikcyjne, gdyż Skarżąca nadal wykonuje dotychczasowe obowiązki, organ odwoławczy stwierdził, iż dopiero po uprawomocnieniu się decyzji o przeniesieniu na niższe stanowisko służbowe będzie możliwe stwierdzenie karty opisu stanowiska pracy.

Ponadto za bezzasadny organ uznał zarzut braku merytorycznego odniesienia się do uchwały Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego Policjantów województwa [...]. Podniesiono, że organ I instancji nie miał obowiązku brania pod uwagę treści uchwał związkowych, zwłaszcza, że żadna organizacja związkowa nie brała udziału w postępowaniu administracyjnym (art. 31 k.p.a.).

P. Komendant Wojewódzki Policji w B. nie stwierdził także naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, tj. art. 7, art. 8, art. 12, art.107 k.p.a.

Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem Skarżąca złożyła skargę do tutejszego Sądu, wnosząc jednocześnie o uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonego rozkazu personalnego nr [...] oraz poprzedzającego jego wydanie rozkazu personalnego nr [...]w całości i przekazanie sprawy Komendantowi Miejskiemu Policji w S. do ponownego rozpoznania. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucono:

1) naruszenie przepisów postępowania, w tym art. 140 k.p.a. w zw. art. 7 k.p.a.,

77 §1 k.p.a. 80 k.p.a. 107 § 3 k.p.a. poprzez nieodniesienie się w uzasadnieniu

skarżonego rozkazu nr [...]do kwestii naruszenia przez organ niższego

rzędu szeregu przepisów postępowania, na które powoływała się w swoim

odwołaniu Skarżący podczas, gdy zgodnie z obowiązującym prawem oraz jego

wykładnią dokonaną przez sądy administracyjne organ wyższego stopnia ma

obowiązek rozpoznać wszystkie żądania, wnioski i zarzuty strony oraz

ustosunkować się do nich w uzasadnieniu swej decyzji,

2) naruszenie przepisów postępowania administracyjnego w szczególności art. 7

k.p.a. w zw. z art. 107 § 1 i 3 k.p.a. poprzez brak wyczerpującego uzasadnienia

rozkazu nr [...] w zakresie uznania administracyjnego polegającego na całkowicie swobodnym, niczym nieuzasadnionym uznaniu, że to właśnie

2 stanowiska specjalisty z Zespołu Dochodzeniowo - Śledczego Wydziału do Walki

z Przestępczością Przeciwko Mieniu w S. powinny zostać zlikwidowane podczas, gdy w innych Zespołach Komendy Miejskiej Policji w S. istnieją stanowiska oficerskie które zostały zachowane bez podania żadnej przyczyny,

3) jako konsekwencja poprzedniego zarzutu, naruszenie przepisów postępowania

administracyjnego mających wpływ na treść rozkazu w szczególności art. 7, 8 i 12 §

1 k.p.a. poprzez dowolną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego, bez

jego dogłębnej analizy i rozważenia, jak również wnikliwego wyjaśnienia stanu

faktycznego - przejawiające się w braku rozważenia jakimi okolicznościami

i kryteriami kierował się przełożony wyznaczając właśnie Skarżącą do

przeniesienia na niższe stanowisko asystenta. W uzasadnieniu rozkazu tego typu

powinny znaleźć się informacje dotyczące sposobu i kryteriów wyboru

funkcjonariuszy, przewidzianych do przeniesienia na niższe stanowisko służbowe,

4) naruszenie przepisu art. 38 ust 2 pkt 4 cyt. ustawy o Policji poprzez jego zastosowanie w sprawie pomimo braku rzeczywistego przeniesienia na stanowisko niższe - Skarżąca pomimo formalnej zmiany zajmowanego stanowiska na nowo powstałe stanowisko asystenta od [...].06.2012 r. w dalszym ciągu pełni

w Komendzie Miejskiej Policji w S. dotychczasowe obowiązki - co

w rzeczywistości winno być traktowane jako przeniesienie na stanowisko równorzędne,

5) jako konsekwencja powyższego, naruszenie art. 8. k.p.a. w zw. z art. 33 Konstytucji RP poprzez prowadzenie postępowania w sposób nie budzący zaufania jego uczestników do władzy publicznej. Rozkaz personalny nr [...] z dnia [...].05.2012 r. oraz poprzedzający go rozkaz nr [...]z dnia [...].04.2012 r. są

w rzeczywistości niczym nieuzasadnioną próbą degradacji komisarz K.

P. bez jednoczesnej zmiany jej obowiązków służbowych co nosi

znamiona dyskryminacji pracownika ze względu na jego płeć.

W uzasadnieniu skargi Skarżąca podniosła dodatkowo, że twierdzenia, iż koniecznym była redukcja stanowisk etatów w Zespole Dochodzeniowo-Śledczym Wydziału do Walki z Przestępczością przeciwko Mieniu w S. są gołosłowne

i nie znajdują żadnego logicznego uzasadnienia. Zdaniem Skarżącej redukcja akurat dwóch etatów specjalisty w powołanym Zespole jest niezrozumiała

i niczym nieuzasadniona w kontekście istnienia wielkości etatów w charakterze cywilnym.

W odpowiedzi na skargę P. Wojewódzki Komendant Policji

w B. podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje.

Skarga okazała się niezasadna.

Stosownie do treści art. 3 ustawy z dnia 30.08.2002 r. prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270) zwanej dalej p.p.s.a., sąd administracyjny bada legalność zaskarżonej decyzji, to jest jej zgodność z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej i oceny tej dokonuje w oparciu o materiał dowodowy zgromadzony

w sprawie.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd orzeka w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Oznacza to, że sąd ma obowiązek dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji nawet wówczas, gdy dany zarzut nie zostanie podniesiony w skardze.

Rozpoznając skargę w tak zakreślonej kognicji, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku nie dopatrzył się, aby zarówno rozkaz personalny

P. Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. nr [...]z dnia [...].05.2012 r., jak i poprzedzający jego wydanie rozkaz personalny Komendanta Miejskiego Policji w S. nr [...]z dnia [...].04.2012 r. zostały wydane

z naruszeniem prawa materialnego oraz przepisów postępowania administracyjnego.

Podstawę materialnoprawną zaskarżonych rozkazów personalnych stanowił

art. 38 ust. 2 pkt 4 cyt. ustawy z dnia 6.04.1990 r. o Policji. Zgodnie z powołanym przepisem policjanta można przenieść na niższe stanowisko służbowe

w przypadkach: likwidacji zajmowanego stanowiska służbowego lub z innych przyczyn uzasadnionych potrzebami organizacyjnymi, gdy nie ma możliwości mianowania go na inne równorzędne stanowisko. Należy też zaznaczyć, że decyzja wydawana na podstawie art. 38 ust. 2 pkt 4 ustawy o Policji ma charakter uznaniowy. Naczelny Sąd Administracyjny m.in. w wyroku z dnia 28.09.2000 r. sygn. akt II SA 637/00, opubl. LEX nr 53769) stwierdził, że cyt. " na podstawie art. 38 ust. 2 pkt 4 ustawy z 1990 r. o Policji policjanta można przenieść na niższe stanowisko służbowe w przypadkach m.in. likwidacji zajmowanego stanowiska służbowego lub z innych przyczyn uzasadnionych potrzebami organizacyjnymi, gdy nie ma możliwości mianowania go na inne równorzędne stanowisko. Decyzja taka wydawana jest na podstawie uznania. Organ nie musi przy tym zaproponować policjantowi bezpośrednio niższego stanowiska, powinien jednak wydać rozstrzygnięcie w oparciu o prawidłowo przeprowadzone postępowanie, zgodnie z przepisami kodeksu postępowania administracyjnego". W świetle powyższego stanu prawnego organ może - zgodnie z art. 38 ust. 2 pkt 4 ustawy o Policji - przenieść policjanta bez jego zgody na niższe stanowisko służbowe w przypadku likwidacji zajmowanego stanowiska, gdy nie ma możliwości mianowania go na inne równorzędne stanowisko. Tym samym przeniesienie policjanta na niższe stanowisko służbowe może mieć miejsce wówczas, gdy kumulatywnie spełnione są dwie przesłanki: likwidacja zajmowanego stanowiska i brak możliwości mianowania na inne równorzędne stanowisko (zob. też wyroki NSA z dnia 8.01.2010 r., I OSK 952/09, opubl. LEX

nr 595640, I OSK 864/09, opubl. LEX nr 595580 wyrok WSA w Krakowie z dnia 13.10.2010 r. sygn. akt III SA/Kr 376/10, opubl. LEX nr 756938).

Przenosząc powyższe rozważania na grunt przedmiotowej sprawy Sąd stwierdził, że organy w sposób wyczerpujący uzasadniły, że przeniesienie Skarżącej na niższe stanowisko służbowe nastąpiło w związku z likwidacją zajmowanego stanowiska oraz brakiem możliwości mianowania na inne równorzędne stanowisko. W zaskarżonych rozkazach personalnych podniesiono, że zarządzeniem organizacyjnym P. Wojewódzkiego Komendanta Policji w B. nr [...]z dnia [...].03.2012 r. zmniejszono o 5 liczbę stanowisk policyjnych w korpusie generałów oraz oficerów starszych i młodszych, przy jednoczesnym zwiększeniu o 5 liczby stanowisk w korpusie aspirantów dla Komendy Miejskiej Policji w S. Wskazano również, że w celu realizacji dyspozycji określonych w powołanym zarządzeniu, rozkazem organizacyjnym nr 3/12 Komendanta Miejskiego Policji

w S. z dnia [...].03.2012 r. w Zespole Dochodzeniowo-Śledczym Wydziału do walki z Przestępczością Przeciwko Mieniu w S.z dniem [...].04.2012 r. przekwalifikowano dwa stanowiska specjalisty na dwa stanowiska asystenta. Organy wyraźnie wskazały też , że wszystkie etaty specjalistów znajdujące się w strukturze zespołu zgodnie z rozkazem organizacyjnym podlegały przekwalifikowaniu na etaty asystentów oraz, że nie było możliwości mianowania Skarżącej na równorzędne stanowisko służbowe. Podniesiono, że z notatki sporządzonej prze kom. M. B.- eksperta Zespołu Prezydialnego, Kadr i Szkolenia w S.wynika, że na dzień [...].03.2012 r. wakowało 11 stanowisk (dzielnicowy w 4 grupie zaszeregowania, przewodnik psa służbowego w 4 grupie zaszeregowania,

4 referentów w 3 grupie zaszeregowania oraz 5 policjantów w 2 grupie zaszeregowania) oraz, że żadne z nich nie było stanowiskiem równorzędnym ze stanowiskiem specjalisty. Organy dokonały też analizy informacji o wakujących stanowiskach według stanu na dzień [...].04.2012 r. W efekcie powyższego ustalono, że na dzień [...].04.2012 r. wakowało 11 stanowisk (dzielnicowy w 4 grupie zaszeregowania, 5 referentów w 3 grupie zaszeregowania oraz 5 policjantów w 2 grupie zaszeregowania) i żadne z nich nie było stanowiskiem równorzędnym ze stanowiskiem specjalisty. Zatem w ocenie Sądu, organy w sposób wyczerpujący wykazały wystąpienie łącznie dwóch przesłanek, o których mowa w art. 38 ust. 2 pkt 4 ustawy o Policji, umożliwiających przeniesienie Skarżącej na niższe stanowisko służbowe. Skarżąca sama przyznała (k. 23 protokół rozprawy sądowej), że w dacie przeniesienia jej na niższe stanowisko, nie było w Komendzie stanowiska równorzędnego.

Generalnym zarzutem Skarżącej było kwestionowanie potrzeby likwidacji w jej Zespole, dwóch stanowisk specjalisty, bowiem, jak stwierdziła: "w innych komendach były likwidowane inne stanowiska niż u nas". Należy wyjaśnić, że wszelkie zmiany organizacyjne, wynikające z rozkazów jednostek nadrzędnych w Policji, jak też sposób ich przeprowadzenia - są sprawami wewnętrznymi organów Policji. Sąd nie ma uprawnień do badania ich zasadności.

Nie znajduje uzasadnienia w zgromadzonym materiale dowodowym ani zarzut likwidacji stanowiska specjalisty, ani też zarzut naruszenia art. 33 Konstytucji RP. Należy zauważyć, że w Zespole Skarżącej zlikwidowano 2 stanowiska specjalisty (tylko dwa istniały), co oznacza, że oprócz Skarżącej również drugi funkcjonariusz został dotknięty reorganizacją. Przeczy to jednocześnie zarzutowi dyskryminacji Skarżącej jako jedynego oficera -kobiety.

Wydanie kwestionowanych rozkazów personalnych, wbrew zarzutom skargi, poprzedziło zatem dokładne wyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności mających znaczenie dla podejmowanego w sprawie rozstrzygnięcia (art. 7 i 77 k.p.a).

W przedmiotowej sprawie nie doszło też do naruszenia art. 8 i art. 12 § 1 k.p.a. Ocena ta nie nosi cech dowolności (art. 80 k.p.a.). Zgodnie zaś z art. 107 § 3 k.p.a.

w zaskarżonych decyzjach zawarto podstawowe elementy, wskazano uzasadnienie faktyczne i prawne. W szczególności uzasadniono stanowisko organu, wyjaśniono podstawy prawne rozstrzygnięcia z przytoczeniem przepisów prawa. Organy nie przekroczyły granic zasady uznaniowości.

Należy raz jeszcze zauważyć, że Sąd nie odniósł się do zasadności redukcji etatów specjalisty w Zespole Dochodzeniowo-Śledczym Wydziału do Walki

z Przestępczością Przeciwko Mieniu w S., gdyż nie należy to do kognicji sadów administracyjnych.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w pełni podziela argumentację rozstrzygnięć organów obu instancji, albowiem jest ona zgodna

z obowiązującym prawem.

Mając, zatem na uwadze, że zarzuty skargi nie znalazły oparcia w przepisach prawa oraz, że Sąd nie dostrzegł takich naruszeń przepisów prawa procesowego lub materialnego, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy - skargę należało oddalić.

Z przedstawionych wyżej względów, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.