Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 966/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2012-09-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 240 par. 1 pkt 5
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Dnia 27 września 2012 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Bogusław Klimowicz Sędziowie Sędzia WSA Paweł Kowalski (spr.) Sędzia WSA Cezary Koziński Protokolant Tomasz Furmanek po rozpoznaniu 27 września 2012 roku na rozprawie sprawy ze skargi Teatru A w Ł. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji w sprawie wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2010 rok. oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. po rozpatrzeniu wniosku A w Ł. o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] r. w sprawie wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2010 r., odmówiło uchylenia decyzji własnej z dnia [...] r.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze przedstawiając stan faktyczny sprawy, wyjaśniło, że decyzją z dnia [...] r. Prezydent Miasta Ł. określił A w Ł. wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2010 r. Wskazana decyzja została utrzymana w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] r. Prawomocnym wyrokiem z dnia 28 lutego 2012 r., sygn. akt I SA/Łd 1638/11, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę A w Ł. na decyzję Kolegium.

W dniu 3 kwietnia 2012 r. wpłynął do Urzędu Miasta Ł. wniosek A w Ł. o wznowienie postępowania podatkowego zakończonego ostateczną decyzją Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] r. na podstawie art. 240 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. – Dz.U. z 2005 r., nr 8, poz. 60 ze zm.), zwanej dalej Ordynacją podatkową. W uzasadnieniu wniosku wskazano, że [...] Wojewódzki Konserwator Zabytków decyzją z [...] r. orzekł o wpisie do rejestru zbytków województwa łódzkiego, pod numerem rejestru [...], nieruchomości gruntowych usytuowanych w Ł. przy ul. [...] i [...], jako otoczenie budynków A w Ł. Oznacza to, że wymienione we wskazanej decyzji nieruchomości podlegają na zasadzie art. 7 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jedn. – Dz.U. z 2010 r., nr 121, poz. 844 ze zm.), zwanej dalej u.p.o.l., zwolnieniu od podatku od nieruchomości. Decyzja [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków stanowi nową okoliczność faktyczną, istotną dla sprawy, która uzasadnia wznowienie postępowania. W konsekwencji strona wniosła o uchylenie decyzji Prezydenta Miasta Ł. i określenie ponowne zobowiązania podatkowego z wyłączeniem gruntów uznanych za zabytkowe.

Pismem z dnia 10 kwietnia 2012 r. Prezydent Miasta Ł. przekazał według właściwości wniosek podatnika do Kolegium. Postanowieniem z [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wznowiło na żądanie strony postępowanie podatkowe. Dokonując oceny wskazanej przez podatnika przesłanki wznowienia postępowania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze podniosło, że najistotniejszym warunkiem jest istnienie okoliczności faktycznych i dowodów w dacie podejmowania decyzji ostatecznej. Jeżeli okoliczności faktyczne i dowody nie istniały w dacie wydawania ostatecznej decyzji podatkowej, nie będą mogły stanowić podstawy wznowienia postępowania. Samorządowe Kolegium Odwoławcze swoje rozstrzygnięcie podjęło w dniu [...] r. Natomiast decyzja [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków została podjęta w dniu [...] r., co jednoznacznie oznacza, że rozstrzygnięcie to nie istniało w dniu wydania decyzji przez Kolegium. Decyzja o wpisie do rejestru zabytków ma cechy decyzji konstytutywnej, dlatego że to na jej podstawie dochodzi do wpisu do rejestru, a tym samym do objęcia konkretnego zabytku prawną formą ochrony konserwatorskiej, co przekłada się m.in. na zwolnienie od podatku od nieruchomości. Oznacza to, że zwolnienie od podatku od nieruchomości zabytków wpisanych do rejestru zabytków decyzją [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków będzie obowiązywało dopiero od określonego miesiąca 2012 r. Nie ujawniły się żadne nowe, istniejące w dniu wydania decyzji z [...] r., mające istotny charakter dla sprawy, okoliczności faktyczne lub dowody, które nie były znane Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu w Ł. Tym samym organ podatkowy zgodnie z art. 245 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej był zobligowany odmówić uchylenia decyzji z dnia [...] r., ponieważ nie stwierdził istnienia przesłanek określonych w art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej.

W odwołaniu od tej decyzji [...] w Ł. wniósł o jej uchylenie w całości, orzeczenie o uchyleniu decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] r. oraz wydanie rozstrzygnięcia, co do istoty sprawy.

Nie zgadzając się ze stanowiskiem organu zajętym w zaskarżonej decyzji, podatnik stwierdził, że przyczyny uzasadniające zwolnienie z obowiązku podatkowego na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 6 u.p.o.l. nieruchomości gruntowych i budynków przez [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków, istniało już w chwili wydania decyzji z dnia [...] r., czym wypełniono przesłankę z art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. Sama zaś decyzja została wydana w okresie późniejszym. Decyzja [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia [...] r. zalegalizowała jedynie stan faktyczny, który istniał od wielu lat i który w ocenie A unormowany został wcześniejszym pismem tego organu.

Decyzją z dnia [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu Samorządowe Kolegium Odwoławcze, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie, podkreśliło, że decyzja [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia [...] r. nie jest "nowym dowodem", ponieważ nie istniała w dniu wydania przez Kolegium decyzji z dnia [...] r. Zwolnienie z podatku od nieruchomości, o jakim stanowi art. 7 ust. 1 pkt 6 u.p.o.l. obejmuje wyłącznie budynki (np.: pałace, zamki, kamienice) i grunty (np.: ogrody, place, aleje) stanowiące wartości zabytkowe, które potwierdza wpis ich do rejestru zabytków. Jeśli jakiś obiekt spełnia przesłanki określone w art. 3 pkt 1 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz.U. nr 162, poz. 1568 ze zm.), jest on zabytkiem w znaczeniu materialnym, a fakt ten wynika z właściwości samego obiektu i wskazanego przepisu prawa. Zwolnieniem z podatku od nieruchomości na zasadach określonych w art. 7 ust. 1 pkt 6 u.p.o.l. objęte zostały wyłącznie grunty i budynki indywidualnie wpisane do rejestru zabytków. Czyli sam fakt, iż nieruchomość jest zabytkiem stanowi dopiero jedną z przesłanek zwolnienia od podatku od nieruchomości. Konieczny jest również indywidualny wpis do rejestru zabytków. Decyzja o wpisie do rejestru zabytków ma cechy decyzji konstytutywnej, dlatego że to na jej podstawie dochodzi do wpisu do rejestru, a tym samym do objęcia konkretnego zabytku prawną formą ochrony konserwatorskiej, co przekłada się m.in. na zwolnienie od podatku od nieruchomości. Decyzja o wpisaniu do rejestru zbytków tworzy nowy stan prawny, a jej skutki nie rozciągają się na okres przed jej wydaniem. Okoliczność, że nieruchomość podatnika była zabytkiem w rozumieniu art. 3 pkt 1 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami i mogła być wpisana do rejestru zabytków nie jest nowa w stosunku do uprzednio prowadzonego postępowania. Okoliczność tę podatnik podnosił w odwołaniu od decyzji wymiarowej i była ona znana również Kolegium. Istotne z punktu widzenia obowiązku podatkowego było jednak, czy w chwili wydawania decyzji podatkowej, nieruchomość była już indywidualnie wpisana do rejestru zabytków. W sprawie nie ujawniły się żadne nowe, istniejące w dniu wydania decyzji, mające istotny charakter okoliczności faktyczne lub dowody, które nie były znane Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu w Ł. w dniu wydania decyzji z dnia [...] r.

W skardze na powyższą decyzję A w Ł. wniósł o jej uchylenie wraz z decyzją organu pierwszej instancji i orzeczenie co do istoty sprawy.

Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił:

1. naruszenie art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, poprzez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, polegające na przyjęciu, że decyzja [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia [...] r. nie stanowi istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych i nowych dowodów, które istniały w dniu wydania decyzji ostatecznej Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r.;

2. naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., przez utrzymanie w mocy decyzji organu pierwszej instancji.

Zdaniem skarżącego okoliczność, że decyzja [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków została podjęta w dniu [...] r., zaś Samorządowe Kolegium Odwoławcze swoją decyzję wydało wcześniej, tj. w dniu [...] r., nie przesądza jednoznacznie, iż decyzji [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków nie można uznać za nowy dowód istniejący w dacie podejmowania decyzji ostatecznej. Okoliczności uzasadniające zwolnienie nieruchomości z obowiązku podatkowego w myśl art. 7 ust. 1 pkt 6 u.p.o.l. istniały bowiem wcześniej, zaś sama decyzja potwierdziła jedynie stan faktyczny uzasadniający zwolnienie.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

W pierwszej kolejności należy zaznaczyć, że zaskarżona decyzja została wydana w trybie wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] r. Wskazaną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] r. określającą skarżącemu wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2010 r.

Z tego względu podkreślić trzeba, że wznowienie postępowania stanowi wyjątek od ogólnej zasady trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych i może nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w przepisach prawa. Przepisy dotyczące wznowienia postępowania, mające charakter szczególnej i zupełnej regulacji prawnej, które w drodze wyjątku i tylko w określonych sytuacjach dopuszczają możliwość wzruszenia ostatecznej decyzji administracyjnej, podlegają ścisłej wykładni i nie mogą być interpretowane w sposób rozszerzający (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 lutego 2007 r., sygn. akt II FSK 278/06 – opubl. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych dostępnej pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Instytucja wznowienia postępowania umożliwia ponowne rozpatrzenie i rozstrzygnięcie sprawy podatkowej zakończonej ostateczną decyzją (od której nie służy odwołanie w administracyjnym toku postępowania), jeżeli postępowanie, w którym została ona wydana, było dotknięte jedną z kwalifikowanych wad procesowych, wyliczonych wyczerpująco w art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej. Prowadząc postępowanie w tym trybie można rozstrzygać wyłącznie sprawę tożsamą, pod względem podmiotowym i przedmiotowym, co sprawa zakończona uprzednią decyzją ostateczną. Niedopuszczalne jest także wykorzystanie postępowania wznowieniowego do pełnej merytorycznej kontroli decyzji ostatecznej wydanej w postępowaniu zwykłym, bowiem nie jest to kontynuacja postępowania zwykłego (por. wyrok NSA z dnia 19 stycznia 2010 r., sygn. akt I FSK 1848/08 – Lex nr 558849, opubl. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych dostępnej pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Jako podstawę wniosku o wznowienie postępowania skarżący wskazał art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej.

Przepis ten stanowi, że w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję.

Na tej podstawie wznawia się zatem postępowanie, gdy spełnione zostaną łącznie trzy przesłanki:

- wyjdą na jaw okoliczności faktyczne lub dowody, istotne dla sprawy i są one nowe. Pod tym pojęciem należy rozumieć zarówno okoliczności lub dowody nowo odkryte, jak również po raz pierwszy zgłoszone przez stronę. Nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody mogą stanowić podstawę wznowienia, o ile są dla sprawy istotne, a zatem muszą dotyczyć przedmiotu sprawy oraz mieć wpływ na zmianę decyzji w kwestiach zasadniczych,

- nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody muszą istnieć w dniu wydania decyzji ostatecznej,

- okoliczności faktyczne lub nowe dowody nie były znane organowi, który wydał decyzję (por. wyrok NSA z dnia 20 października 2010 r., sygn. akt II FSK 1015/09, Lex nr 745427, opubl. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych dostępnej pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Sformułowanie "wyjdą na jaw", użyte w art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, oznacza, że istotny jest moment ujawnienia danego dowodu lub okoliczności, czyli udostępnienia ich organowi, a nie moment faktycznego zapoznania się z nimi przez pracownika organu (por. wyrok NSA z dnia 26 kwietnia 2000 r., sygn. akt III SA 1454/99, ONSA 2001, nr 3, poz. 123). Z kolei wykładnia pojęcia "nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody" użytego w art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej prowadzi do wniosku, że nowe okoliczności faktyczne lub dowody to takie okoliczności lub dowody, które wprawdzie istniały w dacie orzekania w postępowaniu zwykłym, ale nie były one wówczas znane organowi orzekającemu. Przy czym bez znaczenia są przyczyny, z powodu których okoliczności te nie było organowi znane lub organ nie dysponował tymi dowodami.

Jeżeli jednak okoliczności lub dowody te były, a organ orzekający "ich nie zbadał", "nie uwzględnił", to nie można ich w postępowaniu wznowieniowym uznać za nowe, choćby organ w postępowaniu zwykłym się z nimi nie zapoznał albo niewłaściwie je ocenił.

Mając na względzie powyższe uwagi trzeba stwierdzić, że we wniosku o wznowienie postępowania skarżący, uzasadniając swoje żądanie, powołał się na okoliczność wydania przez [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w dniu [...] r. decyzji o wpisaniu do rejestru zabytków pod numerem [...] nieruchomości gruntowych usytuowanych w Ł. przy ul. [...] i ul. [...], jako otoczenia budynków A. W ocenie skarżącego okoliczność ta stanowić miała "nową okoliczność faktyczną" lub "nowy dowód" istotny dla sprawy.

Nie jest sporne w rozpatrywanej sprawie i nie budzi wątpliwości, że decyzja ta została wydana w późniejszym okresie niż decyzja ostateczna w przedmiocie zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2010 r. ([...]), co zdaniem Sądu ma istotne znaczenie dla rozpatrywanej sprawy.

W orzecznictwie i piśmiennictwie prezentowany jest pogląd, podzielany przez skład orzekający w tej sprawie, że decyzja o wpisie do rejestru zabytków, o jakiej stanowi art. 7 pkt 1 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz.U. nr 162, poz. 1568 ze zm.) jest decyzją administracyjną w rozumieniu przepisów K.p.a., przy czym ma ona cechy decyzji konstytutywnej, dlatego że to na jej podstawie dochodzi do wpisu do rzeczonego rejestru, a tym samym do objęcia konkretnego obiektu prawną formą ochrony konserwatorskiej, co przekłada się, m.in. ograniczeniem uprawnień właścicielskich dysponenta takiego obiektu (np. obowiązkiem uzyskiwania pozwoleń, o których mowa w art. 36 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami). Objęcie wspomnianą prawną ochroną, ze wszystkimi jej konsekwencjami, nie wynika zatem z mocy samego prawa, ale każdorazowo wymaga konkretyzacji w formie decyzji administracyjnej i następującej na jej podstawie czynności materialno – technicznej (czynności samego wpisu). Decyzja o wpisie do rejestru ma wprawdzie również pewne cechy deklaratoryjne, w tym sensie, że potwierdza istniejący stan "zabytkowości" danego obiektu w rozumieniu art. 3 pkt 1 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, ale do formalnego objęcia ochroną konserwatorską konieczna jest decyzja, o której wyżej była mowa (zob. P. Antoniak, M. Cherka, P. Antoniak, F. M. Elżanowski, K. A. Wąsowski (w:) M. Cherka, P. Antoniak, F. M. Elżanowski, K. A. Wąsowski "Ustawa o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami. Komentarz", LEX 2010, komentarz do art. 9 ustawy, wyrok NSA z dnia 27 stycznia 2010 r., sygn. akt II OSK 31/10 – Lex nr 953062, opubl. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych dostępnej pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Decyzja z dnia [...] r. o wpisie do rejestru zabytków ukształtowała więc przede wszystkim nowy stan prawny spornych nieruchomości gruntowych, ale wyłącznie na przyszłość. Z takim charakterem decyzji o wpisie do rejestru zabytków w pełni korespondują unormowania zawarte w u.p.o.l. W myśl w art. 7 ust. 1 pkt 6 u.p.o.l. zwalnia się od podatku od nieruchomości grunty i budynki wpisane indywidualnie do rejestru zabytków, pod warunkiem ich utrzymania i konserwacji, zgodnie z przepisami o ochronie zabytków, z wyjątkiem części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej. Z przepisu tego wynika, że zwolnieniem na jego podstawie zostały objęte wyłącznie te przedmioty opodatkowania, które zostały wpisane do rejestru zabytków. Zakresu tego zwolnienia nie można rozciągać również na inne nieruchomości stanowiące odrębny przedmiot opodatkowania.

Przesłanki zwolnienia od opodatkowania podatkiem od nieruchomości uregulowane w art. 7 ust. 1 pkt 6 stanowią:

- gruntu, budynku indywidualnie do rejestru zabytków,

- utrzymanie i konserwacja zgodnie z przepisami o ochronie zabytków (wszelkie prace remontowe, konserwacyjne i pielęgnacyjne odbywają się w uzgodnieniu z konserwatorem zabytków),

- wyłączenie części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej.

To wpis do rejestru zabytków gruntów i budynków, a nie ich sam "zabytkowy charakter", jest więc jednym z warunków koniecznych do skorzystania z tego zwolnienia. W uzasadnieniu wyroku z dnia 13 sierpnia 2010 r., sygn. akt II FSK 450/09 (Lex nr 602176, opubl. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych dostępnej pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl), Naczelny Sąd Administracyjny wyraził też pogląd, podzielany przez skład orzekający w tej sprawie, że zwolnienie to ma charakter przedmiotowy – odnosi się do gruntów i budynków posiadających dodatkową indywidualną cechę zaliczenia do kategorii zabytków ze względu na wpis do rejestru. Przyznane zwolnienie oznacza, że pomimo tego, iż mające indywidualną cechę grunty i budynki mieszczące się w zakresie przedmiotowym (art. 2 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.o.l.) nie będą brane pod uwagę przy wymiarze podatku. Określone w ten sposób zwolnienie przedmiotowe powinno być wyjaśniane w związku z przepisami wskazującymi przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości.

Zgodnie z przepisem art. 2 ust. 1 u.p.o.l. opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają wymienione w nim nieruchomości (grunty i budynki lub ich części) lub obiekty budowlane (budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej). Pojęcie nieruchomości użyte w przywołanym przepisie określone jest w art. 46 § 1 k.c. Zgodnie z tym przepisem nieruchomością są części powierzchni ziemskiej będące odrębnym przedmiotem własności (grunty), jak też budynki trwale z gruntem związane lub części tych budynków, jeżeli na mocy przepisów szczególnych stanowią odrębny od gruntu przedmiot własności (por.: art. 47 § 2 i art. 48 k.c.).

Dla celów opodatkowania podatkiem od nieruchomości w każdym przypadku grunty i budynki stanowią odrębne przedmioty opodatkowania. Stanowi o tym nie tylko podział wprowadzony w art. 2 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.o.l., lecz przede wszystkim te przepisy ustawy, zgodnie z którymi odrębnie dla każdego z tych przedmiotów opodatkowania określono podstawę opodatkowania, stawki podatkowe oraz warunki zwolnień podatkowych. W odniesieniu do gruntów stanowią o tym m.in. przepisy art. 2 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 1a ust. 1 pkt 3, art. 4 ust. 1 pkt 1, art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a-c u.p.o.l. z kolei w odniesieniu do budynków lub ich części przepisy 2 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 1a ust. 1 pkt 3, art. 4 ust. 1 pkt 1, art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a-c u.p.o.l. Taka konstrukcja w zakresie przedmiotu opodatkowania oznacza, że skorzystanie ze zwolnienia na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 6 u.p.o.l. wymaga w odniesieniu do każdego przedmiotu opodatkowania wymienionego w tym przepisie, tj. gruntu i budynku indywidualnego wpisu do rejestru zabytków. Potwierdzeniem takiego rozumienia omawianego przepisu stanowią regulacje wprowadzające zwolnienia przedmiotowe wskazując obok objętych zwolnieniem budowli lub budynków również "zajęte pod nie grunty" art. 7 ust. 1 pkt 1 (infrastruktura kolejowa), art. 7 ust. 1 pkt 2 (infrastruktura portowa), art. 7 ust. 1 pkt 3 (części lotnicze lotnisk).

Zwrócić też trzeba uwagę na regulację art. 9 ust. 2 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami. W myśl tego przepisu wpis do rejestru zabytków na wniosek właściciela lub użytkownika wieczystego gruntu może uzyskać również samo otoczenie zabytku.

Sam wpis do rejestru zabytków budynków nie może zatem zostać uznany za wystarczający do objęcia zwolnieniem także gruntów, na których takie budynki się znajdują.

Zwrócić też należy uwagę, iż jednocześnie w art. 6 ust. 3 u.p.o.l. przewidziano możliwość podwyższenia lub obniżenia podatku, jeżeli w trakcie roku podatkowego zaistniało zdarzenie mające wpływ na wysokość opodatkowania w tym roku. W takim wypadku, stosownie do art. 6 ust. 3 u.p.o.l. podatek ulega obniżeniu lub podwyższeniu, poczynając od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym nastąpiło to zdarzenie.

Fakt wpisania wymienionych w decyzji z dnia [...] r. [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków nieruchomości gruntowych do rejestru zabytków może mieć więc wyłącznie wpływ na wymiar podatku od nieruchomości za okres po jej wydaniu.

W tej sytuacji okoliczność wpisania nieruchomości gruntowanych skarżącego do rejestru zabytków na podstawie wskazanej decyzji nie może też być uznana za nową okoliczność faktyczną w rozumieniu art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, skoro wpis ten miał miejsce już po wydaniu w tej sprawie decyzji ostatecznej.

Z akt sprawy poza tym wynika, że już w postępowaniu poprzedzającym wydanie ostatecznej decyzji z dnia [...] r. kwestią sporną było określenie zobowiązania podatkowego od nieruchomości gruntowych usytuowanych w Ł. przy ul. [...] i ul. [...], gdyż zdaniem skarżącego nieruchomości te miały korzystać ze zwolnienia przewidzianego w art. 7 ust. 1 pkt 6 u.p.o.l. jako "zabytkowe".

Na okoliczność tę – "zabytkowy" charakter wskazanych nieruchomości gruntowych – skarżący powołał się zresztą już w odwołaniu od decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] r., i jak trafnie zauważyło Samorządowe Kolegium Odwoławcze w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, była mu ona znana w dacie wydawania decyzji z dnia [...] r. Tak więc nawet, gdyby okoliczność ta mogła mieć znaczenie w rozpatrywanej sprawie, choć z przedstawionych wyżej względów oczywiście takiego znaczenia mieć nie może, to i tak z uwagi na to, że wynikała z akt sprawy, a więc materiałów będących w dyspozycji organu w dacie orzekania w postępowaniu zwykłym, nie można przyjąć, iż była to nowa okoliczność faktyczna, o jakiej stanowi art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej.

Podsumowując stwierdzić należy, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze, wbrew zarzutom skargi, nie naruszyło 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej ani też art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. Ten ostatni przepis nie miał zresztą w ogóle zastosowania w rozpatrywanej sprawie, gdyż dotyczy on postępowania toczącego się w trybie przepisów K.p.a., a nie Ordynacji podatkowej, która w tym zakresie posiada własne unormowanie. Przepisem stanowiącym odpowiednik art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. w Ordynacji podatkowej jest art. 233 § 1 pkt 1. Jednakże, w ocenie Sądu, Samorządowe Kolegium Odwoławcze wydając zaskarżoną decyzję nie naruszyło również tego przepisu.

Z tych wszystkich wskazanych wyżej względów, Sąd uznając zaskarżoną decyzję za zgodną z prawem, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. – Dz.U. z 2012 r., poz. 270) skargę oddalił.

J.Z.