Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 260/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-05-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6239 Inne o symbolu podstawowym 623
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 104 par 1, art. 189a par 2, art. 189f par 1 pkt 1, art. 189d
journal: Dz.U. 2018 poz 2096
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
article: art. 9a ust. 1 i 2, art. 35a pkt 4, art. 35c ust. 1, art. 35d ust. 1 pkt 1, art. 20 ust. 2
journal: Dz.U. 2018 poz 427
law: Ustawa z dnia 25 sierpnia 2006 r. o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw - tekst jedn.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Kozik (spr.) Sędzia WSA Jakub Linkowski Protokolant st. sekr. sąd. Karolina Pilecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 maja 2019 r. sprawy ze skargi U. P. na decyzję Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z dnia [...] grudnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę


UZASADNIENIE

Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów (dalej: "Prezes UOKiK", "organ") decyzją z "(...)" grudnia 2018 r. nr "(...)", na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096, dalej: "K.p.a."), art. 9a ust. 1 i ust. 2, art. 35a pkt 4, art. 35c ust. 1, art. 35d ust. 1 pkt 1 ustawy z 25 sierpnia 2006 r. o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw (Dz. U. z 2018 r. poz. 427, z późn. zm., dalej: "ustawa o jakości paliw") oraz art. 5 ust. 2 ustawy z 15 grudnia 2000 r. o Inspekcji Handlowej (Dz. U. z 2018 r. poz. 1930), po rozpatrzeniu odwołania z 6 listopada 2018 r., przedsiębiorcy U. P. prowadzącej działalność gospodarczą pod nazwą "(...)"w "(...)" (dalej: "Strona", "Skarżąca"), utrzymał w mocy decyzję "(...)"Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej z "(...)" października 2018 r., wymierzającą Stronie administracyjną karę pieniężną w wysokości 5000 zł.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, Prezes UOKiK wyjaśnił, że Inspektorzy reprezentujący "(...)"Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej, "(...)"września 2018 r., przeprowadzili kontrolę dotyczącą jakości paliw ciekłych, dokumentów pochodzenia i jakości badanego paliwa, zamieszczania informacji o zawartości biokomponentów w paliwach ciekłych oraz zamieszczania informacji o zawartości dodatków metalicznych w paliwach ciekłych - na stacji paliw przy ul. "(...)""(...)"w "(...)", należącej do Strony.

W toku kontroli stwierdzono, że Strona nie zamieściła na kontrolowanej stacji paliw informacji dotyczącej zawartości biokomponentów w paliwach ciekłych wprowadzanych do obrotu na ww. stacji, co stanowi naruszenie obowiązku wynikającego z art. 9a ustawy o jakości paliw. Powyższe ustalenia udokumentowano w protokole kontroli z "(...)" września 2018 r. nr "(...)" oraz poprzez dokumentację zdjęciową załączoną do akt sprawy.

Decyzją z "(...)" października 2018 r., nr "(...)","(...)"Wojewódzki Inspektor Inspekcji Handlowej, wydaną na podstawie art. 35a pkt 4, art. 351: ust. 1, art. 35d ust. 1 pkt 1 ustawy o jakości paliw oraz art. 104 § 1 K.p.a., wymierzył Stronie administracyjną karę pieniężną w wysokości 5000 zł, z uwagi na niezamieszczenie na należącej do kontrolowanego przedsiębiorcy stacji paliw, w miejscu ogólnodostępnym, w sposób widoczny dla klientów, czytelnych informacji dotyczących zawartości biokomponentów w paliwach ciekłych wprowadzanych do obrotu na tej stacji.

Prezes UOKiK rozpatrując odwołanie od powyższej decyzji wyjaśnił, że z treści protokołu kontroli jednoznacznie wynika, iż na kontrolowanej stacji paliw nie zamieszczono informacji dotyczącej zawartości biokomponentów w paliwach ciekłych wprowadzanych do obrotu na tej stacji. Inspektorzy w toku kontroli, stwierdzili brak omawianej informacji, która nie była zamieszczona w żadnym widocznym i ogólnodostępnym miejscu. Pracownik obsługujący stację paliw poproszony o wskazanie miejsca umieszczenia informacji o zawartości biokomponentów, nie był w stanie tego uczynić. Jednocześnie dokumentacja fotograficzna zawarta w protokole oględzin, nie pozostawia wątpliwości, iż na kontrolowanej stacji paliw nie zamieszczono informacji dotyczących zawartości biokomponentów.

Organ wskazał, że zarówno w treści odwołania, jak i pisma z 2 października 2018 r., Strona prezentuje stanowisko, iż informacja o zawartości biokomponentów znajdowała się na stacji w widocznym i ogólnodostępnym miejscu przed rozpoczęciem kontroli, jednakże "chwilę przed pojawieniem się kontrolerów" została "najprawdopodobniej umyślnie zerwana i to w taki sposób, że niemożliwe było zauważenie tego oderwania".

Organ stwierdził, że na poparcie tego stanowiska, Strona nie przedstawia jednak żadnych dowodów. Za taki nie można uznać wniosku, zawartego w piśmie z 2 października 2018 r. - o przesłuchanie w charakterze świadka pracownika stacji obecnego w trakcie kontroli, który w ocenie Strony dysponował "pełną i wyczerpującą wiedzą na temat usunięcia wymaganej informacji przez osoby trzecie". Z treści bowiem protokołu kontroli z "(...)" września 2018 r. nr "(...)", że inspektorzy poprosili ww. pracownika stacji o wskazanie informacji o zawartości biokomponentów, zaś pracownik ten "nie wskazał miejsca, w którym znajdowała się ta informacja. Protokół kontroli został następnie podpisany przez tego pracownika stacji paliw, który tym samym potwierdził brak wymaganej informacji o zawartości biokomponentów.

Organ wskazał ponadto, że upoważnienie do kontroli wraz z pouczeniem o prawach i obowiązkach Strony oraz protokołem kontroli, doręczono Stronie 11 września 2018 r. Pomimo prawidłowego pouczenia Strony o możliwości zgłoszenia uwag do protokołu, na podstawie art. 20 ust. 2 ustawy o Inspekcji Handlowej, Strona nie wniósł żadnych uwag do treści protokołu, w tym do ustaleń dotyczących niezamieszczenia informacji o zawartości biokomponentów w paliwach ciekłych wprowadzanych do obrotu na tej stacji. Strona do czasu wszczęcia postępowania administracyjnego - w przedmiocie wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej za niezamieszczenie w miejscu ogólnodostępnym, w sposób widoczny, czytelnych informacji dotyczących zawartości biokomponentów - nie tylko nie kwestionował faktu braku wymaganej informacji na kontrolowanej stacji paliw, ale też nie przedstawiał wersji jej zerwania przez osoby trzecie na chwilę przed pojawieniem się kontrolerów.

Zdaniem organu, gdyby faktycznie informacja była zamieszczona na kontrolowanej stacji i została zerwana "w taki sposób, że niemożliwe było zauważenie tego oderwania", to pracownik poproszony przez kontrolerów o jej wskazanie, zaprowadziłby ich w miejsce zamieszczenia informacji, co zostałoby odnotowane w protokole kontroli.

Organ podkreślił, że w interesie Strony jest takie umieszczanie wymaganych przepisami prawa informacji, aby nawet gdy dojdzie do nieprzewidzianych zdarzeń, informacja znajdowała się w miejscu ogólnodostępnym i widocznym.

Prezes UOKiK stwierdził, że odpowiedzialność administracyjna ma charakter obiektywny i przesłanką jej przyjęcia jest sam fakt stwierdzenia naruszeń prawa. Zatem samo stwierdzenie - udowodnienie faktu niedopełnienia przez Stronę obowiązku wynikającego z przepisu, jest przesłanką wystarczającą do nałożenia stosownej kary. Nie mają przy tym znaczenia przyczyny stwierdzonych nieprawidłowości. Samo udowodnienie, że Strona, nie umieściła wymaganych art. 9a ust. 1 ustawy o jakości paliw, powoduje konieczność nałożenia kary pieniężnej, która jest karą administracyjną. Bezsprzeczne jest więc zdaniem organu, że w przedmiotowej sprawie istniały przesłanki do wymierzenia Stronie kary z art. 35a pkt 4 ustawy o jakości paliw.

Prezes UOKiK, nie dopatrzył się w niniejszej sprawie naruszenia przez organ I instancji, przepisów postępowania.

Organ stwierdził, że w niniejszej sprawie nie miał zastosowania art. 7a K.p.a., ponieważ nie ma tu żadnych wątpliwości co do treści przepisu art. 9a ust. 1 i ust. 2 ustawy o jakości paliw, a ponadto, rozstrzygnięciu na korzyść Strony sprzeciwiają się interesy osób trzecich, a mianowicie konsumentów, gdyż brak omawianych informacji pozbawia konsumenta możliwości dokonania właściwego - dla jego pojazdu - wyboru paliwa.

Organ stwierdził również, że w sprawie nie ma zastosowania art. 189d K.p.a., ponieważ przepisy ustawy o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw nie przewidują miarkowania kary za niezamieszczenie informacji o zawartości biokomponentów, która została określona w kwocie 5000 zł. Analogicznie, zdaniem organu, nie może mieć zastosowania w niniejszej sprawie art. 189f § 1 pkt 1 K.p.a., który przewiduje odstąpienie od nałożenia kary administracyjnej. Dyrektywy wymiaru kar administracyjnych przewidziane w Kodeksie postępowania administracyjnego nie znajdują zastosowania w przypadku kar nakładanych decyzjami związanymi, czyli takimi, w stosunku do których ustawodawca nakazuje stosować pewien jednoznaczny mechanizm sankcji pieniężnej.

W skardze z 7 stycznia 2019 r., do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżąca, zaskarżając decyzję Prezesa UOKiK z "(...)" grudnia 2018 r. w całości, wniosła o jej uchylenie w całości i nakazanie organowi przeprowadzenie wszechstronnego i wnikliwego postępowania dowodowego oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji Skarżąca zarzuciła naruszenie:

1) art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 K.p.a., poprzez oparcie decyzji na niepełnym i niewyczerpująco zebranym materiale dowodowym, a przez to wadliwe uzasadnienie decyzji,

2) art. 8 § 1 K.p.a., poprzez prowadzenie postępowania w sposób niepogłębiający zaufania do władzy publicznej i z naruszeniem zasady proporcjonalności,

3) art. 7a § 1 K.p.a., poprzez rozstrzygnięcie wątpliwości co do treści normy prawnej na niekorzyść Skarżącej,

4) art. 189d K.p.a., poprzez jego niezastosowanie i nie wzięcie pod uwagę szeregu ważnych okoliczności mogących mieć wpływ na sam fakt wymierzenia kary pieniężnej, jak i jej wysokość,

5) art. 189f § 1 pkt 1 K.p.a., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie wynikające z błędnej oceny, iż waga naruszenia przez Skarżącą normy prawnej nie nosiła cechy znikomości,

6) art. 35c ust. 1 i art. 35a pkt 4 ustawy o jakości paliw w zw. z art. 189d i art. 189f § 1 pkt 1 K.p.a., poprzez wadliwą wykładnię i błędne przyjęcie, iż w sytuacji gdy ustawa przewiduje możliwość odstąpienia od wymierzenia kary pieniężnej, to nie jest możliwe wymierzenie kary w wysokości mniejszej niż maksymalna,

7) art. 9a ust. 1 i ust. 2 ustawy o jakości paliw, poprzez niewłaściwe zrozumienie w wyniku błędnego przyjęcia, iż norma ta zostaje naruszona nawet w sytuacji, gdy zerwanie stosownej informacji o biokomponentach nastąpiło na skutek działania osób trzecich i trwało niezwykle krótki okres czasu, a przez to przyjęcie odpowiedzialności absolutnej, bez możliwości ekskulpacji i egzoneracji.

W uzasadnieniu skargi Skarżąca wskazała, że pracownik obsługujący stację paliw poproszony o wskazanie miejsca umieszczenia informacji o zawartości biokomponentów nie był w stanie tego uczynić, gdyż jest to okoliczność oczywista. Skoro stosowna informacja została zerwana, to pracownik ten nie mógł wskazać czegoś czego nie ma. Tym samym znajduje potwierdzenie ustalenie, iż z treści protokołu kontrolnego z "(...)" września 2018 r., wynikało, iż inspektorzy poprosili pracownika stacji o wskazanie informacji o zawartości biokomponentów, zaś pracownik ten nie wskazał miejsca w którym znajdowała się ta informacja.

Zdaniem Skarżącej, niezrozumiały jest powtarzany wielokrotnie w uzasadnieniu decyzji zarzut, iż fakt umyślnego zerwania informacji Strona przedstawiła dopiero po wszczęcie postępowania administracyjnego. Nie można czynić Stronie zarzutu, iż miała nadzieję na rozsądne działanie organów administracji publicznej i niewszczynanie postępowania sankcyjnego w sytuacji niezwykle wątłych do tego podstaw.

Skarżąca zgodziła się z organem, że informacja o zawartości biokomponentów w paliwach ciekłych jest istotna z punktu widzenia konsumenta. Organ jednak, jak wskazała Skarżąca, nie przesłuchał żadnego z klientów stacji tak, aby przekonać się czy chwilowy, dosłownie kilkuminutowy, brak wywieszenia na stacji informacji o zawartości biokomponentów wprowadził ich w błąd i wyrządził im szkodę w tankowanych pojazdach.

Zdaniem Skarżącej, stanowisko Prezesa UOKiK o obiektywnej odpowiedzialności administracyjnej byłoby może i trafne, ale tylko w stanie prawnym obowiązującym przed wprowadzeniem do polskiego porządku prawnego działu IVa Kodeksu postępowania administracyjnego, czyli art. 189a - 189k. Za wadliwą uznać należy, zdaniem Skarżącej, przyjętą przez Prezesa UOKiK wykładnię wzajemnego powiązania przepisów art. 189a - 189k K.p.a. oraz art. art. 35c ust. 1 i art. 35a pkt 4 ustawy o jakości paliw. Skarżąca stwierdziła, że jak stanowi art. 189a § 2 K.p.a., przepisów działu IVa nie stosuje się tylko wtedy, gdy wymienione w tej normie kwestie nakładania administracyjnych kar pieniężnych zostały uregulowane w przepisach odrębnych. Tymczasem w art. 35a pkt 4, art. 35c ust. 1 oraz art. 9a ust. 1 i ust. 2 ustawy o jakości paliw, uregulowana została tylko jedna kwestia wymieniona w art. 189a § 2 K.p.a, a mianowicie przesłanki wymiaru administracyjnej kary pieniężnej, a więc pkt 1 tej normy. Wobec braku uregulowania w ustawie o jakości paliw szeregu kwestii ważnych dla procesu nakładania i wymierzania administracyjnych kar pieniężnych, znajdą zastosowanie odpowiednie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego.

Skarżąca stwierdziła, że do sytuacji jaką powstała w niniejszej sprawie znajdzie zastosowanie instytucja odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej uregulowana w art. 189f § ust. 1 pkt 1 K.p.a.

Skarżąca dodała, że jeśli organy miały wątpliwości odnośnie wzajemnej relacji pomiędzy przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego, a unormowaniami ustawy o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw, to powinny zastosować art. 7a § 1 K.p.a. i rozstrzygnąć te wątpliwości co do treści norm prawnych na korzyść Skarżącego.

Skarżąca podniosła również, że z art. 189d K.p.a. wynika, że podczas wymierzania administracyjnej kary pieniężnej organ administracji publicznej jest obowiązany wziąć pod uwagę szereg przesłanek, okoliczności i czynników mogących mieć wpływ na wymiar kary, a w szczególności czas trwania naruszenia prawa, stopień przyczynienia się strony do powstania naruszenia prawa, działania strony podjęte w celu usunięcia naruszenia prawa oraz wysokość korzyści jaką strona osiągnęła w wyniku naruszenia prawa. Zdaniem Skarżącej, w działaniach organów obu instancji brak jest w ogóle rozważań tych przesłanek, co stanowi o istotnej wadliwości podjętych decyzji o ukaraniu. Jeśli brak informacji o biokomponentach na chwilę sporządzania protokołu kontroli nastąpił w następstwie umyślnego działania osób trzecich, to jest istotna i ważna okoliczność dla całego postępowania. Wskutek kilkuminutowego, formalnego stanu niezgodności z prawem, nie doszło do zagrożenia życia i zdrowia ludzkiego, bądź też mienia w znacznych rozmiarach lub ważnego interesu publicznego.

Za błędną, zdaniem Skarżącej, należy uznać ocenę organów obu instancji, iż naruszenie przez Skarżącą przepisu prawnego nie nosiło cechy znikomości w rozumieniu art. 189f § 1 pkt 1 K.p.a. Naruszenie prawa, jak wskazała Skarżąca, miało charakter jednostkowy i krótkotrwały, a także nastąpiło wskutek złośliwego i umyślnego działania osób trzecich. Poprzez to uchybienie, ani nie doszło do uszczuplenia w budżecie Skarbu Państwa, ani też Skarżąca nie odniosła żadnej korzyści finansowej.

Zdaniem Skarżącej, organ nie uwzględnił również w dostatecznym stopniu, iż na szybie gdzie widniała informacja o zawartości biokomponentów pozostały ślady po zerwanej naklejce. Ta okoliczność jest ważna, gdyż potwierdza niezbicie, iż informacja o biokomponentach w paliwach ciekłych była ogólnie dostępna i widoczna na stacji, jednak została umyślnie zerwana przez osoby trzecie.

Zdaniem Skarżącej, niezasadne jest twierdzenie organu, iż treść art. 35c ust. 1 ustawy o jakości paliw, nie pozostawia organowi kontroli możliwości obniżenia nakładanej kary pieniężnej, gdyż ustawodawca określił jedynie wysokość kary pieniężnej w kwocie 5000 zł, a inspektor Inspekcji Handlowej nie ma prawnej możliwości zastosowania innej sankcji niż określona w przepisie art. 35c ust. 1 tej ustawy. Zdaniem Skarżącego, wykładnię tego przepisu należy powiązać z treścią art. 189f. § 1 pkt 1 K.p.a. oraz art. 189d K.p.a., które regulują zarówno dyrektywy wymiaru kary administracyjnej, jak i możliwość odstąpienia od jej nałożenia. Jeśli organ miał wątpliwości co do treści art. 35c ust. 1 oraz art. 35a. pkt 4 ustawy o jakości paliw, to winien, kierując się dyrektywą z art. 7a § 1 K.p.a., rozstrzygnąć te wątpliwości na korzyść obywatela, a nie odwrotnie.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskrzonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje

Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja, jak również decyzja I instancji, nie naruszają przepisów prawa w sposób uzasadniający ich uchylenie.

Materialnoprawną podstawę wymierzonej Skarżącej kary pieniężnej stanowiły art. 9a ust. 1 i ust. 2, art. 35a pkt 4 i art. 35c ust. 1 ustawy o jakości paliw.

Zgodnie z art. 9a ust. 1 ustawy o jakości paliw, przedsiębiorcy wykonujący działalność gospodarczą w zakresie wprowadzania do obrotu paliw ciekłych na stacjach paliwowych są obowiązani do zamieszczenia na stacjach paliwowych czytelnych informacji dotyczących zawartości biokomponentów w paliwach ciekłych wprowadzanych do obrotu na tych stacjach, w szczególności informacji o zawartości bioetanolu w benzynach silnikowych. Z ust. 2 tego artykułu wynika, że informacje, o których mowa w ust. 1, należy umieścić na stacji paliwowej w miejscu ogólnodostępnym, w sposób widoczny.

Zgodnie z art. 35a pkt 4 ustawy o jakości paliw, karze pieniężnej podlega przedsiębiorca, który nie zamieszcza na stacji paliwowej lub stacji zakładowej informacji dotyczących zawartości biokomponentów w paliwach ciekłych wprowadzanych do obrotu na tej stacji w sposób określony w art. 9a. Z art. 35c ust. 1 ustawy o jakości paliw, wynika natomiast, że wysokość kary pieniężnej wymierzonej w przypadkach, o których mowa w art. 35a pkt 1-4, 6 i 8, wynosi 5000 zł.

Sąd stwierdza, że stan faktyczny ustalony przez właściwy, w świetle art. 35d pkt 1 ustawy o jakości paliw, organ I instancji, uzasadnia wymierzoną w niniejszej sprawie karę pieniężną. W świetle bowiem tych ustaleń Skarżąca nie wywiązała się z obowiązku wynikającego z art. 9a ust. 1 i ust. 2 ustawy o jakości paliw i nie zamieściła w miejscu ogólnodostępnym, w sposób widoczny, na należącej do Niej stacji paliwowej, prowadzonej w ramach działalności gospodarczej pod nazwą "(...)"w "(...)", informacji dotyczących zawartości biokomponentów w paliwach ciekłych wprowadzanych do obrotu na tej stacji paliwowej, w szczególności informacji o zawartości bioetanolu w benzynach silnikowych. Okoliczność ta została stwierdzona przez inspektorów "(...)"Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej, podczas kontroli przeprowadzonej "(...)" września 2018 r., na powyższej stacji paliwowej i zaprotokołowana w protokole kontroli z "(...)" września 2018 r. nr "(...)", podpisanym przez obecnego w trakcie kontroli pracownika stacji paliwowej oraz udokumentowana materiałem zdjęciowym wykonanym w trakcie kontroli.

Sąd stwierdza, że organy obu instancji prawidłowo uznały za niewiarygodne wyjaśnienia Skarżącej złożone w toku postępowania administracyjnego o tym, że informacja dotycząca zawartości biokomponentów w paliwach ciekłych wprowadzanych do obrotu na stacji paliw została przez kogoś umyślnie zerwana chwilę przed pojawieniem się kontrolerów, co miał potwierdzać pozostały na drzwiach ślad naderwanej plakietki. W protokole kontroli znajduje się wzmianka o sprawdzeniu przez inspektorów przestrzegania art. 9a ust. 1 i ust. 2 ustawy o jakości paliw i o tym, że inspektorzy poprosili pana D. M. o wskazanie informacji o zawartości biokomponentów w paliwach ciekłych umieszczonej na stacji, a w/wym. nie wskazał miejsca, w którym znajdowała się ta informacja. W protokole kontroli brak jest wzmianki o powyższym incydencie (zerwaniu przez kogoś na chwilę przed pojawieniem się inspektorów powyższej informacji) oraz o pozostałym na drzwiach śladzie naderwanej plakietki.

W ocenie Sądu, w tych okolicznościach nie można uznać za przekonywujące powyższe wyjaśnienia Skarżącej, jak również ewentualnych zeznań świadka – pracownika stacji paliwowej, który w trakcie kontroli nie zaznaczył w protokole kontroli, że wymagana informacja była zamieszczona na drzwiach lecz została zerwana o czym świadczy ślad naderwanej plakietki. Tym bardziej, że inspektorzy sporządzali szereg zdjęć stacji paliwowej, pracownik zatem mógł domagać się sfotografowania również pozostałego na drzwiach śladu naderwanej plakietki. Organy obu instancji prawidłowo uznały zatem bezcelowość przesłuchiwania pracownika stacji w charakterze świadka, ponieważ Jego wyjaśnienia nie mogły stanowić wiarygodnego dowodu na okoliczność zerwania wymaganej informacji przed przybyciem inspektorów, skoro pracownik ten nie podniósł tej okoliczności w trakcie kontroli, pomimo prośby inspektorów o wskazanie tej informacji.

Biorąc to pod uwagę, Sąd stwierdza, że niezasadne są zarzuty skargi dotyczące naruszenia przez organ art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 K.p.a., poprzez oparcie decyzji na niepełnym i niewyczerpująco zebranym materiale dowodowym, a przez to wadliwe uzasadnienie decyzji. W niniejszej sprawie stan faktyczny został przez organy obu instancji dokładnie wyjaśniony w oparciu o wyczerpujący materiał dowodowy, na podstawie którego organy miały pełne podstawy do uznania, że Skarżąca nie wywiązała się z obowiązku wynikającego z art. 9a ust. 1 i ust. 2 ustawy o jakości paliw i nie zamieściła w miejscu ogólnodostępnym, w sposób widoczny wymaganej informacji, co też zostało w wyczerpujący sposób wyjaśnione w uzasadnieniach decyzji obu instancji.

Oznacza to również niezasadność zarzutu skargi dotyczącego naruszenia przez organy art. 9a ust. 1 i ust. 2 ustawy o jakości paliw, poprzez niewłaściwe zrozumienie w wyniku błędnego przyjęcia, iż norma ta zostaje naruszona nawet w sytuacji, gdy zerwanie stosownej informacji o biokomponentach nastąpiło na skutek działania osób trzecich i trwało niezwykle krótki okres czasu, a przez to przyjęcie odpowiedzialności absolutnej, bez możliwości ekskulpacji i egzoneracji. Skarżąca bowiem nie wykazała w wiarygodny sposób okoliczności, na której opiera ten zarzut.

Sąd stwierdza również niezasadność zarzutów dotyczących naruszenia przez organy art. 189d K.p.a., poprzez jego niezastosowanie i nie wzięcie pod uwagę szeregu ważnych okoliczności mogących mieć wpływ na sam fakt wymierzenia kary pieniężnej, jak i jej wysokość, art. 189f § 1 pkt 1 K.p.a., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie wynikające z błędnej oceny, iż waga naruszenia przez Skarżącą normy prawnej nie nosiła cechy znikomości oraz art. 35c ust. 1 i art. 35a pkt 4 ustawy o jakości paliw w zw. z art. 189d i art. 189f § 1 pkt 1 K.p.a., poprzez wadliwą wykładnię i błędne przyjęcie, iż w sytuacji gdy ustawa przewiduje możliwość odstąpienia od wymierzenia kary pieniężnej, to nie jest możliwe wymierzenie kary w wysokości mniejszej niż maksymalna.

Nie można zgodzić się z twierdzeniem Skarżącej, że waga naruszenia art. 9a ust. 1 i ust. 2 ustawy o jakości paliw, była w niniejszej sprawie znikoma, co uzasadniałoby odstąpienie od nałożenia na Skarżącą kary pieniężnej i poprzestanie na pouczeniu na podstawie art. 189f § 1 pkt 1 K.p.a. Z okoliczności faktycznych niniejszej sprawy wynika, że Skarżąca nie wywiązała się z obowiązku wynikającego z art. 9a ust. 1 i ust. 2 ustawy o jakości paliw, co zostało powyżej wyjaśnione. Norma wynikająca z tego przepisu, nakłada na przedsiębiorcę wprowadzającego do obrotu paliwa ciekłe na stacjach paliwowych, jednoznaczny obowiązek zamieszczenia na tych stacjach informacji dotyczących zawartości biokomponentów w paliwach ciekłych wprowadzanych do obrotu na tych stacjach. Nie zamieszczenie takiej informacji na stacji paliwowej jest zatem działaniem niezgodnym z prawem, które z woli ustawodawcy podlega administracyjnej karze pieniężnej na podstawie art. 35a pkt 4 ustawy o jakości paliw, niezależnie od tego, czy z niezamieszczeniem na stacji paliw powyższej informacji wiążą się jakiekolwiek następstwa faktyczne. Sam zatem fakt niezamieszczenia wymaganej informacji na stacji paliwowej, podlega administracyjnej karze pieniężnej. Skarżąca prowadząc działalność gospodarczą w zakresie wprowadzania do obrotu paliw ciekłych na stacji paliwowej jest jako profesjonalistka zobowiązana do znajomości przepisów prawa regulujących tą działalność, a więc i omawianych przepisów ustawy o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw. W świetle tego obowiązku, związanego z zawodowym wykonywaniem działalności w zakresie wprowadzania do obrotu paliw ciekłych na stacji paliwowej, nie można uznać, że działanie sprzeczne z regulacją prawną wynikającą z art. 9a ust. 1 i ust. 2 ustawy o jakości paliw, jest naruszeniem tego przepisu, którego waga jest znikoma. Organ słusznie wskazał, że obowiązek zamieszczenia czytelnych informacji o zawartości biokomponentów wynika z konieczności zapewnienia konsumentom możliwości weryfikacji, czy oferowane na danej stacji paliwo może być stosowane w użytkowanym przez konsumenta pojeździe. Brak wymaganej informacji naraża konsumentów na zatankowanie niewłaściwego paliwa i nie ma tu znaczenia, czy faktycznie doszło do takiej sytuacji, czyli zatankowania niewłaściwego paliwa na skutek braku spornej informacji. Sama taka możliwość stanowi na tyle istotne zagrożenie, że ustawodawca usankcjonował nieumieszczenie przedmiotowej informacji na stacji paliwowej karą pieniężną w wysokości 5000 zł.

Z powyższych względów, a więc zawodowego charakteru działalności Skarżącej, jak również możliwych skutków niezamieszczenia spornej informacji na stacji paliwowej, nie można uznać naruszenia przez Skarżącą art. 9a ust. 1 i ust. 2 ustawy o jakości paliw, za naruszenie, którego waga jest znikoma.

Z tych samych względów nie miały w niniejszej sprawie znaczenia przesłanki wskazane w art. 189d K.p.a., takie jak waga i okoliczności naruszenia art. 9a ust. 1 i ust. 2 ustawy o jakości paliw, w szczególności potrzeba ochrony życia lub zdrowia, ochrony mienia w znacznych rozmiarach lub ochrony ważnego interesu publicznego lub wyjątkowo ważnego interesu strony oraz czas trwania tego naruszenia, częstotliwość niedopełniania w przeszłości tego obowiązku, uprzednie ukaranie za to samo zachowanie, stopień przyczynienia się Skarżącej do powstania naruszenia art. 9a ust. 1 i ust. 2 ustawy o jakości paliw, działania podjęte przez Skarżącą dobrowolnie w celu uniknięcia skutków naruszenia art. 9a ust. 1 i ust. 2 ustawy o jakości paliw, wysokość korzyści, którą Skarżąca osiągnęła.

Celem regulacji zawartej w art. 9a ust. 1 i ust. 2 ustawy o jakości paliw, jest ochrona interesu konsumentów paliw płynnych nabywanych na stacjach paliwowych. Ryzyko negatywnych skutków dla konsumentów wynikające z niewywiązania się przez przedsiębiorcę zawodowo zajmującego się wprowadzaniem do obrotu paliw ciekłych na stacji paliwowej, z obowiązku zamieszczenia na stacji paliwowej informacji dotyczących zawartości biokomponentów w paliwach ciekłych wprowadzanych do obrotu na tej stacji, zostało usankcjonowane przez ustawodawcę karą pieniężną nie podlegającą miarkowaniu. Kara ta ma nie tylko sankcyjny charakter ale również prewencyjny. Kara pieniężna w wysokości 5000 zł, za samo naruszenie omawianego obowiązku, bez względu na faktyczne skutki tego naruszenia, czy czas trwania tego naruszenia, ma również dyscyplinować przedsiębiorcę do działań zgodnych z wymogami art. 9a ust. 1 i ust. 2 ustawy o jakości paliw. Dlatego też nie można zgodzić się ze stanowiskiem Skarżącej, że organ ma możliwość dokonania miarkowania powyższej kary pieniężnej uwzględniając przesłanki z art. 189d K.p.a. Ryzyko wykorzystania niewłaściwego paliwa i poniesienia negatywnych skutków z tego wynikających, skutkuje tym, że niewywiązanie się przez przedsiębiorcę z obowiązku wynikającego z art. 9a ust. 1 i ust. 2 ustawy o jakości paliw, stanowi istotne naruszenie tego przepisu uzasadniające wymierzenie kary pieniężnej w wysokości 5000 zł.

Sąd stwierdza, że niezasadne są również pozostałe zarzuty skargi, dotyczące naruszenia art. 7a § 1 K.p.a., poprzez rozstrzygnięcie wątpliwości co do treści normy prawnej na niekorzyść Skarżącej oraz art. 8 § 1 K.p.a., poprzez prowadzenie postępowania w sposób niepogłębiający zaufania do władzy publicznej i z naruszeniem zasady proporcjonalności.

Nie można zgodzić się ze Skarżącą, że w niniejszej sprawie wystąpiły wątpliwości odnośnie wzajemnej relacji pomiędzy przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego, a unormowaniami ustawy o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw, które organ powinien rozstrzygnąć na korzyść Skarżącego. Prezes UOKiK wyjaśniła w zaskarżonej decyzji charakter odpowiedzialności administracyjnej przedsiębiorcy wprowadzającego do obrotu paliwa ciekłe na stacjach paliwowych, za naruszenie obowiązku wynikającego z art. 9a ust. 1 i ust. 2 ustawy o jakości paliw. Skarżący nie zgodził się z tym stanowiskiem, ale nie oznacza to obiektywne istnienie wątpliwości co do treści normy prawnej, o której mowa w art. 7a § 1 K.p.a. Taka bowiem wątpliwość występuje wówczas gdy treść normy prawa nie jest nadal jasna pomimo zastosowania różnych metod wykładni prawa. Trudno uznać aby taka sytuacja miała miejsce w analizowanej sprawie co potwierdzają wcześniejsze wyjaśnienia Sądu dotyczące zastosowania w niniejszej sprawie art. 189d i art. 198f § 1 pkt 1 K.p.a.

Okoliczność, iż Skarżąca nie zgadza się z rozstrzygnięciem podjętym przez organ oraz jego argumentacją, nie jest także równoznaczna z naruszeniem zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufania do władzy publicznej. Naruszenie tej zasady miałoby miejsce w sytuacji, w której rozstrzygnięcie organu naruszałoby przepisy prawa, czego w niniejszej sprawie Sąd nie stwierdził.

W ocenie Sądu w przedmiotowej sprawie nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego mającego wpływ na wynik sprawy, jak również przepisów postepowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302) orzekła jak w sentencji.