Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 243/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2006-12-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Dnia 14 grudnia 2006 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Furmanek, Sędziowie Sędzia NSA Janusz Nowacki (spr.),, Sędzia NSA Teresa Rutkowska, Protokolant Referendarz sądowy Magdalena Sieniuć, po rozpoznaniu w dniu 1 grudnia 2006 roku na rozprawie sprawy ze skargi A. I. na orzeczenie Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie wydalenia ze służby oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym orzeczeniem z dnia [...] nr [...] Komendant Wojewódzki Policji w Ł. działając na podstawie art.135n ust. 4 pkt 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 roku o Policji (Dz. U. z 2002r. nr 7, poz. 58, z późn. zm.), utrzymał w mocy orzeczenie Komendanta Miejskiego Policji w Ł. nr [...] z dnia 17 stycznia 2006 roku w sprawie A. [...] obwinionego o to że:

1. Po uzyskaniu zaświadczenia lekarskiego stwierdzającego czasową niezdolność do służby z powodu choroby w dniach od 29.09.2005r. do 08.10.2005r. zaniechał niezwłocznego poinformowania o tym fakcie bezpośredniego przełożonego, jako o okoliczności uniemożliwiającej wykonywanie obowiązków służbowych - czym naruszył dyscyplinę służbową tj. czyn z § 13 ust. 2 zarządzenia nr 21 Komendanta Głównego Policji z dnia 20.05.1995r. w sprawie funkcjonowania organizacji hierarchicznej w policji w zw. z § 17 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 2 września 2002 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów w zw. z art. 132 ust. 1 i 2 ustawy o Policji.

2. Wbrew zakazowi wynikającemu z § 11 ust. 3d zarządzenia nr 6 Komendanta Głównego Policji z dnia 16 maja 2000 r. w sprawie szczegółowych zasad przyznawania i użytkowania broni palnej przez policjantów, posiadał przy sobie broń służbową w trakcie korzystania ze zwolnienia lekarskiego, które uzyskał w dniu 29.09.2005r. t.j. czyn z § 11 ust. 3d zarządzenia nr 6 Komendanta Głównego Policji z dnia 16 maja 2000 r. w sprawie szczegółowych zasad przyznawania i użytkowania broni palnej przez policjantów w zw. z art. 132 ust. 1 i 2 oraz ust. 3 pkt 3 ustawy o Policji.

3. Wbrew obowiązującym zasadom przechowywania broni palnej przez policjantów, bez powiadomienia przełożonego, przechowywał swoją broń służbową do dnia 4.10.2005r. w jednostce policji tj. Komisariacie Policji I, czym naruszył dyscyplinę służbową, tj. czyn z § 14 ust. 1 zarządzenia nr 6 Komendanta Głównego Policji z dnia 16 maja 2000 r. w sprawie szczegółowych zasad przyznawania i użytkowania broni palnej przez policjantów w zw. z art. 132 ust. 1 i 2 oraz ust. 3 pkt 3 ustawy o Policji.

4. W dniu 4.10.2005r. wprowadził w błąd przełożonego W. B. w ten sposób, że poinformował go o pobycie w jednym ze szpitali w Warszawie i oczekiwaniu na zabieg operacyjny co nie było zgodne z prawdą, a stało się przyczyną podjęcia licznych działań zmierzających do ustalenia miejsca pobytu w tym przez Komendę Stołeczną Policji tj. czyn z art. 132 ust. 1 i 2 oraz ust. 3 pkt 4 ustawy o Policji.

5. Będąc prowadzącym postępowanie przygotowawcze nr [...] w sposób rażący naruszył dyscyplinę służbową w ten sposób, że wprowadził w błąd przełożonego poprzez niezgodne ze stanem faktycznym statystyczne rozliczenie sprawy polegające na przedłożeniu formularzy [...]oraz rejestracji w bazie KSIP jako sprawy zakończonej aktem oskarżenia, co spowodowało, iż przedmiotowa sprawa pozostała bez dalszego biegu tj. czyn z art. 132 ust. 1 i 2 oraz ust. 3 pkt 4 ustawy o Policji.

6. Będąc wyznaczonym do prowadzenia postępowania przygotowawczego [...] nie wykonał polecenia przełożonego wydanego w dniu 31.08.2005r. zawartego w karcie nadzoru polegającego na przesłaniu do Prokuratury Rejonowej Ł.-Ś. akt postępowania celem podjęcia decyzji co do właściwości miejscowej tj. o czyn z art. 132 ust. 1 i 2 oraz ust. 3 pkt 1 w zw. z art. 27 ust. 1 ustawy o Policji oraz § 13 ust. 1 zarządzenia Nr 21 KGP z dnia 20 maja 1993r. w sprawie funkcjonowania organizacji hierarchicznej w Policji.

7. Będąc prowadzącym postępowanie przygotowawcze [...] nie dopełnił ciążącego na nim obowiązku prawidłowego przechowywania przedmiotów w postaci trzech banknotów o łącznej kwocie 160 USD, a w szczególności nie przechowywał ich w metalowej szafie, której był użytkownikiem, w wydzielonej części magazynu lub w odpowiednio zabezpieczonym innym pomieszczeniu nie będącym magazynem, albo nie oddał ich przechowanie osobie godnej zaufania, co doprowadziło do ich utraty tj. o czyn z art. 132 ust. 1 i 2 oraz ust. 3 pkt 2 ustawy o Policji w zw. z § 180 ust. 3 zarządzenia nr 1426 Komendanta Głównego Policji z dnia 23 grudnia 2004 r. w sprawie metodyki wykonywania czynności dochodzeniowo-śledczych przez służby policyjne wyznaczone do wykrywania przestępstw i ścigania ich sprawców.

8. W dniu 4.10.2005r. posiadając w prawej szufladzie biurka środki odurzające w postaci 4 torebek z zapięciem strunowym z zawartością 1,58 g siarczanu amfetaminy naruszył zasady etyki zawodowej wynikające z ogólnych wartości i norm moralnych uwzględniających specyfikę zawodu policjanta, a w szczególności przyczynił się swoim postępowaniem do osłabienia społecznego zaufania do policji nie dbając tym samym o społeczny jej wizerunek jako formacji w której służy tj. o czyn z art. 132 ust 1 ustawy o Policji w związku z § 1 ust. 1 i 2 oraz § 23 zasad etyki zawodowej stanowiącej załącznik do zarządzenia nr 805 Komendanta Głównego Policji z dnia 31 grudnia 2003r. w sprawie "zasad etyki zawodowej" (Dziennik Urzędowy nr 1 z dnia 7.01.2004r.).

Orzeczeniem Nr [...] z dnia 17 stycznia 2006 roku Komendant Miejski Policji w Ł.uznał A.[...]niewinnym czynów opisanych w pkt 4 i 8, a w zakresie zaś czynów opisanych w pkt 1 - 3 i 5 - 7 uznał obwinionego winnym zarzucanych czynów i wymierzył karę dyscyplinarną wydalenia ze służby.

Od powyższego orzeczenia A. I. odwołał się wskazując, iż orzeczona wobec niego kara jest niewspółmierna do popełnionego przewinienia dyscyplinarnego. A. I. podniósł, iż:

1. prowadzący postępowanie nie podjął praktycznie żadnych czynności dowodowych niezbędnych do wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy. Zarzucił, iż przesłuchani w sprawie świadkowie są mało wiarygodni i w sprawie winno się wykonać inne czynności zmierzające do ustalenia, czy obwiniony w przeszłości wykonywał czynności służbowe posiadając zwolnienie lekarskie;

2. nie zweryfikowano wyjaśnień obwinionego w zakresie jego konfliktu z przełożonymi;

3. nie ustalono na jakiej podstawie zostały wypełnione druki statystyczne STP 2 i 3;

4. nie wykonano żadnej czynności odnoszącej się do zeznań obwinionego złożonych w dniu 10 listopada 2005 r. w ramach czynności sprawdzających zmierzających do ustalenia okoliczności utraty banknotów z akt sprawy [...];

Komendant Wojewódzki Policji po zapoznaniu się z wnioskami komisji stwierdził, co następuje.

W dniu 3 października 2005r. około godz. 1300 A. I. wyszedł z terenu I Komisariatu Policji KMP w Ł., gdzie według grafiku służby miał pracować w godz. 1300 - 2100, wypisując się w książce wyjść, że udaje się do Polikliniki WAM. Następnie nie informując o ewentualnym uzyskaniu zwolnienia lekarskiego, lub wystąpienia okoliczności uniemożliwiających dalsze pełnienie służby w tym dniu, nie powrócił do jednostki. Około godz. 1630 widziany był przez D. B., gdy wychodził z pijalni piwa na ul. Gdańskiej. Był wówczas w obecności dwóch mężczyzn. Według relacji D. B. sierż. A. I. był w stanie po spożyciu alkoholu, o czym świadczył jego mocno chwiejny krok. Ponadto A. I. nie stawił się do służby w dniu [...]Jak ustalono w dniu [...]około godz. 750 A. I. skontaktował się telefonicznie z W. B. i oświadczył, że w chwili obecnej przebywa w jednym ze szpitali w Warszawie i oczekuje na zabieg operacyjny. A. I. nie podał nazwy szpitala, w jakim przebywa, a przebieg rozmowy oraz sposób wypowiadania się wskazywał na to, iż jest on w stanie po użyciu alkoholu lub w stanie silnego zdenerwowania. Kolejne próby nawiązania z policjantem kontaktu telefonicznego okazały się negatywne. W tej sytuacji Komendant I Komisariatu Policji KMP w Ł. P. R. wydał polecenie podjęcia czynności zmierzających do ustalenia miejsca pobytu sierż. A.I.ego. Ponieważ próby ustalenia miejsca pobytu się nie powiodły, a ponadto nie dysponowano wiedzą na temat miejsca, w którym znajduje się broń służbowa policjanta podjęto decyzję o dokonaniu przeszukania jego pokoju służbowego oraz znajdującej się w nim szafy metalowej i biurka.

W prawej szufladzie biurka ujawniono m. in. 4 torebki foliowe z zapięciem strunowym z zawartością proszku koloru białego, zwolnienie lekarskie AM 0440078 wystawione na personalia A. I., stwierdzające niezdolność do pracy od 29 września do 8 października 2005r. Na podstawie użycia testera narkotykowego stwierdzono, iż zawartość ujawnionych torebek foliowych stanowi amfetamina lub metaamfetamina. W szafie metalowej w pokoju służbowym A.[...]odnaleziono pistolet P-64 o nr WG 03952 należący do niego z dwoma magazynkami i 12 szt. amunicji.

Około godz. 2230 przeprowadzono przeszukanie mieszkania A.[...]przy ul. Olsztyńskiej 7 m. 22 w Ł.. W wyniku tej czynności w mieszkaniu policjanta ujawniono i zabezpieczono akta główne sprawy [...]. Na podstawie analizy odnalezionych akt sprawy ustalono, iż obwiniony dokonał niezgodnego ze stanem faktycznym statystycznego rozliczenia sprawy w ten sposób, że przedłożył przełożonemu P. J. formularze [...]oraz druki rejestracyjne PKR 2 i 3 jako sprawy zakończonej aktem oskarżenia, co spowodowało, że sprawa ta pozostała bez dalszego biegu. W dniu 5 października 2005 roku A. I. złożył pisemne oświadczenie, iż nie ma nic do powiedzenia w sprawie ujawnionych w jego mieszkaniu akt głównych postępowania przygotowawczego. W tym samym dniu tj. 5 października 2005r. Prokuratura Rejonowa Łódź-Śródmieście wszczęła śledztwo 1Ds. 4178/05 w sprawie ujawnionego w dniu [...]przekroczenia uprawnień i niedopełnienia obowiązków przez funkcjonariusza I Komisariatu Policji KMP w Ł. oraz posiadania przez niego w dniu [...]środków odurzających tj. o czyn z art. 231 § 1 kk oraz art. 48 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii.

W dniu 20 października 2005r. przeciwko sierż. A.owi I.emu wszczęto postępowanie dyscyplinarne, przedstawiając mu popełnienie czynów wymienionych w pkt 1 - 4 oraz zarzut dotyczący wprowadzenia w błąd przełożonego co do pobytu w jednym z warszawskich szpitali i oczekiwaniu na zabieg operacyjny.

W dniu 10 listopada 2005r. przesłuchano A.[...]w charakterze obwinionego. Policjant nie przyznał się do popełnienia zarzucanych mu czynów, złożył wyjaśnienia, odnosząc się do poszczególnych zarzutów.

Odnosząc się do pierwszego z zarzutów obwiniony wyjaśnił, że w dniu 30 września 2005 r. poinformował R. P.o fakcie uzyskania zwolnienia lekarskiego. Podczas tej rozmowy miał być obecny również naczelnik P. J.. Obwiniony stwierdził, że R.P.powiedział: "że jak się dobrze czuję to mam sobie to zwolnienie schować gdzieś, bo on nie będzie zmieniał grafiku służby na derby w sobotę". Po tej rozmowie A. I. schował zwolnienie lekarskie do szuflady biurka i wykonywał dalej czynności służbowe.

Odnośnie zarzutu drugiego obwiniony wyjaśnił, iż: "ponieważ nie korzystał ze zwolnienia lekarskiego, bo nikt go od niego nie chciał przyjąć nie mógł zdeponować broni na dyżurce, bo dyżurny by jej nie przyjął".

Odnosząc się do zarzutu trzeciego wyjaśnił, że broni służbowej nie przechowywał w depozycie na dyżurce jednostki, ponieważ nie napisał raportu, który pozwalałby na korzystanie z takiej możliwości. Jak stwierdził broń przechowywał w miejscu bezpiecznym, tak by nie dostała się w ręce osób niepowołanych tj. przy sobie, w miejscu swojego zamieszkania oraz sporadycznie w szafie metalowej w pokoju służbowym na terenie I Komisariatu Policji.

Odnośnie zarzutu piątego obwiniony oświadczył, że nie wprowadził w błąd przełożonego, a druki STP - 2 i STP - 3 musiał wypełnić na podstawie merytorycznej decyzji prokuratury tj. informacji telefonicznej uzyskanej z prokuratury osobiście lub za pośrednictwem naczelników. Stwierdził ponadto, iż bez wglądu w akta kontrolne sprawy nie jest w stanie stwierdzić, na jakiej podstawie w tym przypadku sporządził przedmiotowe druki statystyczne.

W przeddzień przesłuchania w charakterze obwinionego tj. 9 listopada 2005r. sierż. A. I. mimo braku zgody Komendanta Komisariatu na wejście do swojego pokoju służbowego wszedł do tego pomieszczenia z zamiarem zabrania rzeczy osobistych. Do pokoju wszedł za zgodą Kierownika Referatu I SDŚ Komisariatu I Policji, który nie wiedział o zakazie wydanym przez Komendanta. Fakt ten ujawnił Naczelnik i Z-ca Naczelnika Sekcji Dochodzeniowo-Śledczej, którzy po wyjściu obwinionego postanowili dokonać kontroli tego pomieszczenia. W wyniku tej czynności R.P.ujawnił za szafką dosuniętą do ściany teczkę raportówkę, w której znajdowały się akta dochodzenia nr D - 16084/05, dotyczące ujawnienia przesyłki zawierającej zabytek (ryciny). W przedmiotowej sprawie zabezpieczono pieniądze w kwocie 160 USD. Z załączonej do akt karty nadzoru z dnia 31 sierpnia 2005r. wynikało, że materiały miały być przesłane do Prokuratury Rejonowej Łódź- Śródmieście celem podjęcia decyzji, co do właściwości miejscowej. Podczas sprawdzania zabezpieczonych do sprawy dowodów rzeczowych, ujawniono brak banknotów dolarowych o nominałach 100, 50 i 10 USD.

Te okoliczności spowodowały, iż bezpośrednio po przesłuchaniu w charakterze obwinionego w dniu 10 listopada 2005r. obwiniony został przewieziony z KMP w Ł. do I Komisariatu Policji i formalnie zatrzymany. Następnie wraz z zatrzymanym udano się do miejsca jego zamieszkania w celu ponownego przeszukania pomieszczeń. W toku tej czynności zabezpieczono szereg dokumentów, w tym m.in. akta kontrolne do sprawy D-14456/01 (15 stron), kilka wypełnionych druków MKR i PKR, wypełniony druk wniosku do BEL-u do sprawy D-4996/01/28, kartę fotograficzną ze zdjęciami i negatywem do sprawy D - 14456/01 oraz 3 szt. kart daktyloskopijnych do tej sprawy. W trakcie prowadzonego przeszukania sierż. A. I. wyrwał z rąk jednego z policjantów i zjadł dokument ujawniony wcześniej w szafce regału. Na polecenie Prokuratury Rejonowej Ł.-Ś.sierż. A. I. został przesłuchany w trybie art. 183 kpk, a następnie zwolniony. W toku przesłuchania zeznał m.in., że nie wie, co działo się z przydzielonymi mu aktami sprawy z zabezpieczonymi dolarami. Nie wysłał ich do prokuratury, gdyż nie zgadzał się z podjętą w tym względzie przez przełożonego decyzją. Postępowanie miał zamiar wszcząć, jednak nie zrobił tego, ze względu na dużą ilość przydzielonych spraw. Zabezpieczone w sprawach dowody rzeczowe przechowywał w szafie metalowej lub w pokoju, na wierzchu. Oświadczył ponadto, że nie wie co się stało z zabezpieczonymi do sprawy dolarami.

W dniu 2 grudnia 2005r. Komendant Miejski Policji w Ł. postanowieniem Nr 166/05 uzupełnił obwinionemu zarzuty stawiane w postępowaniu dyscyplinarnym o zarzut wymieniony w pkt 5 i 6 oraz o zarzut posiadania narkotyków opisany w pkt 8. Obwiniony przesłuchany w dniu 2 grudnia 2005r. na okoliczność uzupełnionych zarzutów nie przyznał się do ich popełnienia oraz odmówił składania wyjaśnień. Oświadczył ponadto, iż wyjaśnienia takie złoży na piśmie. Wyjaśnień tych jednak nie złożył.

W okresie od 7 do 12 grudnia przesłuchano w charakterze świadków P.J. - Naczelnika Sekcji Dochodzeniowo-Śledczej I Komisariatu Policji oraz jego Zastępcę R. P.i Kierownika Referatu III SDŚ - W. B.. Przesłuchani świadkowie P. J. oraz R.P.stwierdzili zgodnie, że nie było takiej sytuacji, aby w dniu 30 września 2005r. obwiniony informował R. P.o uzyskaniu zaświadczenia lekarskiego stwierdzającego niezdolność do służby w okresie 29 września - 8 października 2005r. R.P.stwierdził ponadto, iż z całą pewnością przedmiotowe zwolnienie lekarskie zobaczył po raz pierwszy w dniu [...]podczas przeszukania pokoju służbowego obwinionego.

W świetle zeznań świadków oraz pozostałych dowodów zgromadzonych w toku postępowania dyscyplinarnego Komendant nie dał wiary wyjaśnieniom obwinionego, iż mimo przedłożenia zwolnienia lekarskiego przełożonym - został przez nich zmuszony do pełnienia służby. Zdaniem Komendanta zarzuty dotyczące nie zdeponowania broni służbowej, przechowywanie jej w szafie metalowej bez uprzedniej zgody przełożonego oraz nie powiadomienie przełożonych o przyczynach uniemożliwiających pełnienie służby (L - 4) zostały jednoznacznie potwierdzone w toku postępowania. W ocenie organu nie ulega również wątpliwości fakt, że obwiniony nie wykonał polecenia przełożonego przesłania akt postępowania przygotowawczego [...] do Prokuratury Rejonowej Łódź - Śródmieście. Nieodpowiedzialne, sprzeczne z obowiązującymi przepisami, zachowanie obwinionego w zakresie przechowywania dowodów rzeczowych, przyczyniło się do zagubienia 160 USD, stanowiących dowód rzeczowy w postępowaniu przygotowawczym.

Zdaniem Komendanta Wojewódzkiego Policji zgromadzone w sprawie dowody pozwalają na przyjęcie, iż obwiniony wprowadził w błąd przełożonego poprzez niezgodne ze stanem faktycznym rozliczenie statystyczne postępowania D - 18711/05, jako zakończonego aktem oskarżenia, podczas gdy akta główne tej sprawy zabezpieczono w czasie przeszukania jego mieszkania.

Komendant ocenił, iż wyjaśnienia obwinionego oraz podnoszone przez niego w odwołaniu zarzuty stanowią wyłącznie nieudolną linię obrony, nie znajdującą odzwierciedlenia w materiale dowodowym. A. I., jako doświadczony policjant winien, w ocenie organu, wiedzieć, że zgodnie z obowiązującymi przepisami w przypadku uzyskania zwolnienia lekarskiego mógł o tym fakcie powiadomić przełożonego telefonicznie, a druk L-4 dostarczyć w pierwszym dniu służby po jego zakończeniu. Jeśli jednak faktycznie doszłoby do przypadku zmuszenia kogoś przez przełożonego do pełnienia służby mimo choroby udokumentowanej zwolnieniem lekarskim, to każdy policjant wykazujący minimum inteligencji wiedziałby, iż o takiej sytuacji należałoby powiadomić raportem przełożonego właściwego w sprawach osobowych.

Jako kuriozalne Komendant ocenił żądanie obwinionego, by ustalać czy został on zapoznany z treścią zarządzenia nr 1426 Komendanta Głównego Policji z dnia 23 grudnia 2004r. w sprawie metodyki wykonywania czynności dochodzeniowe - śledczych przez służby policyjne wyznaczone do wykrywania przestępstw i ścigania ich sprawców. Można je pobrać z policyjnych stron internetowych. Nieznajomość tego aktu nie pozwala policjantowi realizującemu czynności procesowe właściwe wykonywanie obowiązków bez bieżącego dostępu do niego.

Analizując postępowanie dyscyplinarne pod względem formalnym, Komendant uznał, że przeprowadzono je prawidłowo. Dotrzymano terminów do wykonania określonych czynności w ramach postępowania wynikających z ustawy o Policji. Zagwarantowano obwinionemu czynny udział w postępowaniu. Mimo poinformowania go o wyznaczonym terminie czynności zapoznania z materiałami postępowania nie wziął on udziału w tej czynności. Obwinionemu doręczono postanowienie o zakończeniu czynności dowodowych w prowadzonym przeciwko niemu postępowaniu dyscyplinarnym oraz kopie sprawozdania z przedmiotowego postępowania. Poinformowano o wyznaczonym terminie stawienia się do raportu u Komendanta Miejskiego Policji w Ł. w związku z wnioskowaną przez rzecznika dyscyplinarnego karą wydalenia ze służby. A. I. stawił się w wyznaczonym terminie do raportu u Komendanta Miejskiego Policji w Ł.. Obwinionemu doręczono orzeczenie o ukaraniu.

Konkludując Komendant Wojewódzki stwierdził, iż okoliczności i charakter czynów jakich dopuścił się obwiniony oraz fakt, że część z nich w sposób istotny zakłóciła realizację ustawowych zadań Policji - Komendant Miejski Policji w Ł. słusznie wymierzył A.owi I.emu karę dyscyplinarną wydalenia ze służby.

Na powyższe orzeczenie Komendanta Wojewódzkiego Policji A. I. wniósł, w dniu 12 kwietnia 2006r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi zarzucając, iż postępowanie dyscyplinarne oraz zapadłe orzeczenia zostały wydane z naruszeniem obowiązujących przepisów.

Skarżący podniósł, iż Komendant Miejski Policji wydał orzeczenie o ukaraniu nr [...] z przekroczeniem 14-dniowego terminu, o którym mowa w art. 135j ustawy o Policji. Zarzucił, iż rzecznik dyscyplinarny nie podjął praktycznie żadnej czynności niezbędnej do wyjaśnienia sprawy do czego jest zobligowany przez art. 135e ust. 1 tej ustawy. Rzecznik nie przesłuchał żadnych bezstronnych świadków, nie zweryfikował wyjaśnień skarżącego z zeznaniami osób które go pomawiały. Skarżący wskazał, że jego przełożeni wiedzieli o zwolnieniu lekarskim, co znajduje potwierdzenie w wyjaśnieniach kierownika I Referatu SDŚ I Komisariatu KMP w Ł.T.W. stanowiące załącznik nr 2 do skargi.

Skarżący zarzuca również, że nie wyjaśniono przyczyn pozostawania dowodów rzeczowych w postaci pieniędzy w aktach sprawy i niezastosowania zabezpieczenia w postaci depozytu bankowego.

Zdaniem skarżącego naruszono także art. 135m ust. 1 bowiem przekroczony został 7 – dniowy termin do powołania komisji mającej zbadać zaskarżone orzeczenie.

W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji wniósł o jej oddalenie argumentując jak w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje.

Skarga A.[...] nie jest zasadna.

Zgodnie z treścią art.1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. prawo o ustroju sądów administracyjnych/Dz.U. nr 153 poz.1269/ sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej.

W myśl zaś art.1 § 2 wymienionej ustawy kontrola o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Zgodnie z treścią art.3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi/Dz.U. nr 153 poz.1270/ sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.

W myśl zaś art.145 § 1 wymienionej ustawy sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie:

1./ uchyla decyzje lub postanowienie w całości lub w części jeżeli stwierdzi:

a./ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy

b./ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego

c./ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy

2./ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art.156 kodeksu postępowania administracyjnego lub innych przepisach

3./ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach.

Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji czy jest ona zgodna z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.

Badając legalność zaskarżonego orzeczenia sąd nie stwierdził naruszenia przez organy administracji przepisów prawa materialnego bądź procesowego w stopniu uzasadniającym jej uchylenie.

Podstawą prawną rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 6 kwietnia 1990r. o Policji(Dz.U. nr 7 z 2002r. poz. 58 z późn. zm.). Zgodnie z treścią art.132 ust.1 wymienionej ustawy policjant odpowiada dyscyplinarnie za popełnienie przewinienia dyscyplinarnego polegającego na naruszeniu dyscypliny służbowej lub nieprzestrzeganiu zasad etyki zawodowej.

W myśl art.132 ust.2 cytowanej ustawy naruszenie dyscypliny służbowej stanowi czyn policjanta polegający na zawinionym przekroczeniu uprawnień lub niewykonaniu obowiązków wynikających z przepisów prawa lub rozkazów i poleceń wydanych przez przełożonych na podstawie tych przepisów.

Zgodnie z treścią art.132 ust.3 pkt.1,2,3 i 4 wymienionej ustawy naruszeniem dyscypliny służbowej jest w szczególności:

1. odmowa wykonania albo niewykonanie rozkazu lub polecenia przełożonego, względnie organu uprawnionego na podstawie ustawy do wydawania poleceń policjantom, z wyłączeniem rozkazów i poleceń o których mowa w art.59 ust.2

2. zaniechanie czynności służbowej albo wykonanie jej w sposób nieprawidłowy

3. niedopełnienie obowiązków służbowych albo przekroczenie uprawnień określonych w przepisach prawa

4. wprowadzenie w błąd przełożonego lub innego policjanta, jeżeli spowodowało to lub mogło spowodować szkodę służbie, policjantowi lub innej osobie

W myśl art.134 pkt.6 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990r. karą dyscyplinarną jest wydalenie ze służby.

Organy administracji obu instancji słusznie uznały, iż skarżący dopuścił się trzech pierwszych zarzuconych mu przewinień a mianowicie nie poinformowania przełożonych o uzyskaniu zaświadczenia lekarskiego, posiadanie przy sobie broni służbowej w czasie korzystania ze zwolnienia lekarskiego oraz przechowywanie broni służbowej w jednostce policji bez powiadomienia o tym przełożonego.

Zgodnie z treścią § 13 pkt.1 i 2 zarządzenia nr 21 Komendanta Głównego Policji z dnia 20 maja 1993r. w sprawie funkcjonowania organizacji hierarchicznej w Policji, wykonywanie czynności podwładnego w szczególności polega na:

1. terminowej, dokładnej i starannej realizacji zadań stałych określonych w indywidualnym zakresie czynności

2. niezwłocznego powiadamiania przełożonego o każdej okoliczności utrudniającej lub uniemożliwiającej realizację zadania stałego albo polecenia w sposób określony w pkt.1

W myśl § 11 pkt.3d.) zarządzenia nr 6 Komendanta Głównego Policji z dnia 16 maja 2000r. w sprawie szczegółowych zasad przyznawania i użytkowania broni palnej przez policjantów, zabrania się policjantowi posiadania przy sobie broni palnej podczas urlopu, pobytu w szpitalu lub sanatorium oraz w okresie korzystania ze zwolnienia lekarskiego.

Zgodnie z treścią § 14 ust.1 zarządzenia z dnia 16 maja 2000r. jeżeli policjant nie ma możliwości przechowywania broni palnej krótkiej w miejscu zamieszkania lub nie może jej tam przechowywać z innych względów, to po pisemnym powiadomieniu przełożonego jest zobowiązany tę broń przechowywać w jednostce Policji.

W myśl § 20 ust.4 zarządzenia z dnia 16 maja 2000r. policjanci, o których mowa w ust.3, zdają broń palną krótką na przechowanie przed udaniem się na urlop, zwolnienie lekarskie, leczenie szpitalne lub sanatoryjne oraz wyjazd służbowy do innej miejscowości niż ta, w której pełnią służbę jeżeli nie mają obowiązku zabrania broni ze sobą.

W myśl § 17 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 2 września 2002r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów(Dz.U. nr 151 poz.1261) policjant usprawiedliwia nieobecność w służbie z powodu choroby, przedstawiając bezpośredniemu przełożonemu zaświadczenie lekarskie o czasowej niezdolności do służby z powodu choroby.

Z zebranego materiału dowodowego wynika, iż A. I. nie poinformował swojego przełożonego o uzyskaniu zaświadczenia lekarskiego stwierdzającego niezdolność do służby w okresie od 29 września do 8 października 2005r. Wskazują na to relacje świadków R. P. i P.J.. Nie znalazła potwierdzenia wersja skarżącego, iż o fakcie zwolnienia powiadomił R. P. w obecności P. J.. R. P. zaprzeczył temu i, jak wyjaśnił, po raz pierwszy dowiedział się o zwolnieniu po znalezieniu zaświadczenia lekarskiego w dniu [...]Organy administracji w sposób przekonujący wyjaśniły dlaczego nie dały wiary wyjaśnieniom skarżącego i dlaczego oparły się w tej kwestii na relacjach R. P. i P.J.. W sposób logiczny wyjaśniono także w jaki sposób winien postąpić skarżący gdyby rzeczywiście został zmuszony do pełnienia służby w czasie zwolnienia lekarskiego. Zaniechanie powiadomienia przełożonego o okolicznościach uniemożliwiających wykonywanie czynności służbowych stanowi przewinienie dyscyplinarne, o którym mowa w § 13 pkt.2 zarządzenia z 20 maja 1995r. w związku z art.132 ust.3 pkt.2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990r.

Konsekwencją zaniechania powiadomienia przez skarżącego o zwolnieniu lekarskim jest dopuszczenie się przez niego przewinienia polegającego na posiadaniu przy sobie broni służbowej w czasie zwolnienia oraz przechowywanie broni w jednostce policji. Okolicznością niesporną jest, iż A. I. posiadał przy sobie broń służbową w trakcie zwolnienia lekarskiego. Również niespornym jest fakt, iż skarżący przechowywał broń w szafie metalowej w Komisariacie Policji, co ujawniono w czasie przeszukania [...]Zaznaczyć należy, iż policjantowi zabrania się posiadania przy sobie broni palnej w czasie korzystania przez niego ze zwolnienia lekarskiego zaś przed udaniem się na zwolnienie winien on zdać broń na przechowanie. Policjant może przechowywać broń w jednostce policji jedynie po uprzednim, pisemnym powiadomieniu o tym przełożonego. A. I. nie złożył raportu do swojego przełożonego o umożliwienie mu przechowywania broni palnej w Komisariacie Policji. Tym samym dopuścił się przewinienia służbowego określonego w § 11 pkt.3d.), § 14 ust.1 i § 20 ust.4 zarządzenia z 16 maja 2000r. w związku z art.132 ust.3 pkt.3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990r.

Organy administracji obu instancji trafnie uznały, iż skarżący popełnił przewinienie określone w punkcie 5-ym zaskarżonego orzeczenia.

Należy zaznaczyć, iż A. I. został wyznaczony do prowadzenia sprawy [...]i miał wykonać polecenia określone w karcie nadzoru wśród których było m.in. polecenie przesłania akt do prokuratury celem zarejestrowania i objęcia nadzorem. Skarżący rozliczył tę sprawę przedstawiając swojemu przełożonemu P. J. druki [...]oraz rejestrując sprawę w bazie KSIP jako sprawę zakończoną wniesieniem aktu oskarżenia. W formularzach [...]wpisał prokuratorski numer sprawy – Ds. 265/05, datę zakończenia postępowania – 31 marca 2005r. oraz jako wynik postępowania – wniesienie aktu oskarżenia. Dane te były niezgodne ze stanem faktycznym. W rzeczywistości sprawa [...] w ogóle nie została zarejestrowana w Prokuraturze Rejonowej Łódź – Śródmieście, nie wniesiono w niej aktu oskarżenia zaś pod sygnaturą [...] zarejestrowano inną sprawę. Akta [...] zostały odnalezione w mieszkaniu skarżącego w czasie przeszukania w dniu [...]Analiza wymienionych faktów wskazuje, iż A. I. poświadczył nieprawdę wpisując sygnaturę akt prokuratorskich i sporządzając adnotację, że 31 marca 2005r. wniesiono akt oskarżenia. Wprowadził także w błąd swojego przełożonego co do sposobu zakończenia tej sprawy zaś akta ukrył w swoim mieszkaniu. W sposób świadomy nie dopełnił zatem obowiązków służbowych i w sposób świadomy wprowadził w błąd swojego przełożonego co do sposobu zakończenia postępowania w tej sprawie.

Niewiarygodna jest wersja przedstawiona przez skarżącego, iż druki [...]sporządził on na podstawie informacji z prokuratury, osobistej lub za pośrednictwem naczelnika. Przede wszystkim należy podnieść, iż akta [...] do dnia [...] nie zostały przesłane do prokuratury celem ich zarejestrowania i objęcia nadzorem. Akta te nie mogły zatem posiadać numeru prokuratorskiego. Również nazwisko podejrzanego w tej sprawie, A.W., nie figurowało w repertorium prokuratorskim jako sprawcy przestępstwa z art.270 § 1 kk. W sprawie [...] nie mógł również zostać wniesiony akt oskarżenia w dniu 31 marca 2005r., jak wpisał to skarżący w drukach STP-2 i STP-3. W sytuacji gdyby rzeczywiście taki akt został sporządzony to akta tej sprawy wraz z aktem oskarżenia winny zostać przesłane do sądu. Tymczasem sprawa ta do dnia 4 października znajdowała się w mieszkaniu A.[...] co wskazuje, iż skarżący chciał uniemożliwić podjęcie dalszych czynności procesowych w tej sprawie. Wskutek zachowania skarżącego, od kwietnia 2005r. do momentu odnalezienia akt, nie podjęto żadnych czynności w tej sprawie. Zachowanie to stanowiło naruszenie dyscypliny służbowej, o której mowa w art.132 ust.3 pkt.3 i 4 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990r.

Organy administracji słusznie uznały, iż A. I. dopuścił się czynu określonego w punkcie 6-ym zaskarżonego orzeczenia.

Należy zaznaczyć, iż skarżącego wyznaczono do prowadzenia postępowania w sprawie [...]. W sprawie tej, w dniu 31 sierpnia 2005r., otrzymał on polecenie przesłania akt do prokuratury celem podjęcia decyzji odnośnie właściwości miejscowej i wszczęcia ewentualnego sporu. Wynika to z treści karty nadzoru tej sprawy. A. I. nie wykonał tego polecenia zaś akta tej sprawy odnaleziono dopiero w dniu 10 listopada 2005r. w czasie przeszukania jego pokoju służbowego. Znajdowały się one za szafką dosuniętą do ściany. Odnośnie tego zarzutu skarżący odmówił złożenia wyjaśnień zobowiązując się do ustosunkowania się do niego na piśmie. Pisemne wyjaśnienia co do tego zarzutu nie zostały jednak złożone. Zachowanie skarżącego stanowiło naruszenie dyscypliny służbowej, o którym mowa w § 13 pkt.1 zarządzenia z dnia 20 maja 1995r. w związku z art.132 ust.3 pkt.1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990r.

Organy administracji trafnie również przyjęły, iż skarżący popełnił czyn określony w punkcie 7-ym zaskarżonego orzeczenia.

Zgodnie z treścią art.179 ust.1 zarządzenia nr 1426 Komendanta Głównego Policji z dnia 23 grudnia 2004r. w sprawie metodyki wykonywania czynności dochodzeniowo – śledczych przez służby policyjne wyznaczone do wykrywania przestępstw i ścigania ich sprawców (Dz.Urz. Komendy Głównej Policji nr 1 z 2005r. poz.1) dowodem rzeczowym są przedmioty, dokumenty i ślady kryminalistyczne, o których mowa w § 122 regulaminu prokuratury, co do których policjant lub prokurator wydał postanowienie o uznaniu za dowód rzeczowy.

W myśl § 180 ust.3 wymienionego zarządzenia przedmioty lub dokumenty, których nie uznano za dowody, przed ich wydaniem osobie uprawnionej można przechowywać w metalowej szafie użytkowanej przez policjanta prowadzącego postępowanie, w wydzielonej części magazynu, w odpowiednio zabezpieczonym innym pomieszczeniu nie będącym magazynem albo oddać na przechowanie osobie godnej zaufania, z zaznaczeniem obowiązku przedstawienia ich na każde żądanie uprawnionego policjanta, prokuratora lub przedstawiciela organu.

Z zebranego materiału dowodowego wynika, iż 3-y banknoty w łącznej kwocie 160 USD zostały zabezpieczone do sprawy [...]. Akta tej sprawy odnaleziono za szafką dosuniętą do ściany w pokoju służbowym skarżącego i brak było w nim banknotów. A. I. nie przechowywał zatem banknotów w sposób określony w § 180 ust.3 zarządzenia z dnia 23 grudnia 2004r. Nie przechowywał ich bowiem ani w metalowej szafie ani wydzielonej części magazynu bądź innym odpowiednio zabezpieczonym pomieszczeniu ani też nie oddał banknotów na przechowanie osobie godnej zaufania. Wskutek takiego zachowania skarżącego doszło do utraty banknotów. Również co do tego zarzutu skarżący odmówił złożenia wyjaśnień co uniemożliwia ustalenie przyczyn naruszenia obowiązków służbowych określonych w § 180 ust.3 zarządzenia z 23 grudnia 2004r. w związku z art.132 ust.3 pkt.2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990r.

Organy administracji obu instancji trafnie oceniły zebrany materiał dowodowy i słusznie uznały, iż skarżący w sześciu przypadkach dopuścił się naruszenia obowiązków służbowych.

Odnośnie wymiaru kary to organy administracji uwzględniły głównie rodzaj naruszonych obowiązków służbowych oraz ich następstwa dla służby. Należy zgodzić się z tezą o szczególnie poważnych skutkach popełnienia przez skarżącego trzech ostatnich z zarzuconych mu czynów. Chodzi tu głównie o wprowadzenie w błąd przełożonego co do sposobu zakończenia postępowania w sprawie [...]. Podkreślić należy, iż jednym z głównych zadań Policji jest wykrywanie przestępstw oraz doprowadzenie ich sprawców do ukarania. W sprawie [...] skarżący swoim zachowaniem uniemożliwił realizację tego zadania. W drukach [...] wpisał bowiem nieprawdzie informacje, przedstawił je do zatwierdzenia swojemu przełożonemu zaś akta tej sprawy ukrył w swoim mieszkaniu. Do przypadkowego ich znalezienia doszło dopiero w czasie przeszukania mieszkania. Zachowanie skarżącego uniemożliwiało realizację podstawowego zadania Policji jakim jest ściganie sprawców przestępstw. Od kwietnia 2005r. w sprawie [...]nie podjęto żadnych czynności procesowych mimo, że ustalony był sprawca przestępstwa. Również czyn szósty i siódmy świadczy o istotnym naruszeniu obowiązków służbowych przez skarżącego. Ujawnienie akt [...] za szafką dosuniętą do ściany, nie przekazanie ich prokuratury przez A. [...] oraz brak w nich trzech banknotów świadczy o rażącym naruszeniu obowiązków służbowych przez skarżącego. Skutkiem takiego zachowania było zakłócenie realizacji zadań Policji i naruszenie jej dobrego imienia.

Uzasadniając wymiar kary organy administracji nie odniosły się do wszystkich okoliczności wymienionych w art.134h ust.1 ustawy z 6 kwietnia 1990r. W szczególności w uzasadnieniach decyzji organów obu instancji brak jest rozważań co do dotychczasowego przebiegu służby A.I. Z zebranego materiału dowodowego, a w szczególności z zeznań R. Piesiaka, wynika, iż dotychczasowy przebiego służby skarżącego można ocenić jako stosunkowo dobry. A. I. był funkcjonariuszem policji od 9 lat. W tym czasie był on trzy razy nagradzany i jeden raz karany choć od około półtora roku miały miejsce w stosunku do niego pewne uwagi prokuratorów nadzorujących poszczególne sprawy. Można zatem uznać, iż opinia o dotychczasowej służbie skarżącego była w miarę dobra. Skoro z akt administracyjnych wynika jaki był dotychczasowy przebiego służby skarżącego to organy administracji musiały uwzględnić tę okoliczność przy wymiarze kary choć nie znalazło to odzwierciedlenia w uzasadnieniach orzeczeń organów administracji obu instancji. W ocenie sądu, uwzględniając nawet dotychczasowy przebieg służby skarżącego to i tak waga obowiązków służbowych naruszonych przez A. [...] w odniesieniu do czynów opisanych w punktach 5-ym, 6-ym i 7-ym oraz poważne następstwa tych naruszeń uzasadniały wymierzenie za wszystkie przewinienia kary wydalenia ze służby w Policji.

Zarzuty skarżącego nie są zasadne.

Jeżeli chodzi o zarzut naruszenia 14-dniowego terminu, o którym mowa w art.135j ust.6 ustawy z 6 kwietnia 1990r. to postanowienie o zakończeniu czynności dowodowych zostało wydane 23 grudnia 2005r. zaś orzeczenie organu I instancji wydano w dniu 17 stycznia 2006r. Przekroczony został zatem 14-dniowy termin określony w art.135j ust.6. Naruszono również 7-dniowy termin, o którym mowa w art.135m ust.1 ustawy z 6 kwietnia 1990r. Odwołanie od orzeczenia organu I instancji wniesiono w dniu 8 lutego 2006r. zaś komisja do zbadania zaskarżonego orzeczenia została powołana dopiero 28 lutego 2006r. czyli po upływie 7 dni od dnia wniesienia odwołania. Przekroczenie terminów, o których mowa w art.135j ust.6 i art.135m ust.1 ustawy z 6 kwietnia 1990r. stanowiło naruszenie przepisów postępowania lecz nie miało to wpływu na wynik sprawy. Uchybienie przepisów procesowych stanowi podstawę uwzględnienia skargi tylko wówczas gdy mogło mieć ono istotny wpływ na wynik postępowania. W niniejszej sprawie sytuacja taka nie miała miejsca.

Niezasadny jest zarzut skarżącego niewyjaśnienia stanu faktycznego, gdyż nie przesłuchano bezstronnych świadków. W skardze A. I. podniósł, iż nie został przesłuchany kierownik Sekcji Dochodzeniowo – Śledczej T. W. Nadto na rozprawie załączył odpis zeznań tego świadka złożonych w sprawie karnej. Należy zaznaczyć, iż skarżący został pouczony o przysługujących mu uprawnieniach określonych w art.135f ust.1 ustawy z 6 kwietnia 1990r. w tym o prawie zgłaszania wniosków dowodowych. W czasie postępowania przed organami administracji A. I. nie złożył wniosku o przesłuchanie T.W. Uczynił to dopiero w skardze skierowanej do sądu. Analiza zeznań T.W. złożonych w postępowaniu karnym wskazuje, iż relacje te nie mają istotnego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. T.W. nie był bowiem obecny przy rozmowie skarżącego z Robertem Piesiakiem, w obecności P.J., w czasie której miał on informować swojego przełożonego o zwolnieniu lekarskim. Dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy istotne znaczenie ma przebieg tej rozmowy i na okoliczność tą przesłuchano skarżącego, R. P. i P.J.. Skoro T.W. nie był obecny przy tej rozmowie to, w ocenie sądu, jego zeznania nie mają istotnego znaczenia w sprawie. Jeżeli chodzi o zarzut, iż nie przesłuchano innych, poza T.W., bezstronnych świadków to skarżący nie wskazał nawet jacy świadkowie winni być jeszcze przesłuchani. Trudno zatem odnieść się do tego zarzutu skoro sam skarżący nie określił jacy jeszcze inni świadkowie winni być przesłuchani.

Zebrany materiał dowodowy wskazuje, iż A. I. nie został zapoznany z aktami postępowania dyscyplinarnego choć obowiązek taki wynika z art.135i ust.1 ustawy z 6 kwietnia 1990r. Termin zaznajomienia z aktami postępowania został wyznaczony na dzień 15 grudnia 2005r. zaś A.I. zobowiązał się do stawiennictwa w tym dniu(k.160). Miał też złożyć w dniu 15 grudnia pisemne wyjaśnienia w sprawie. Skarżący nie stawił się jednak w tym dniu ani nie powiadomił rzecznika dyscyplinarnego o przyczynach swojego niestawiennictwa. Próby rzecznika telefonicznego skontaktowania się ze skarżącym i wyjaśnienia tej kwestii okazały się bezskuteczne(k.162,165). W aktach sprawy znajduje się natomiast zwolnienie lekarskie, z którego wynika, iż A. I. jest niezdolny do pracy od dnia 1 grudnia do 22 grudnia 2005r. ze wskazaniem lekarskim "może chodzić"(k.164). Podkreślić należy, iż skarżący przez prawie cały okres postępowania dyscyplinarnego przebywał na zwolnieniu lekarskim a mimo to uczestniczył w czynnościach procesowych. W czasie ostatniego zwolnienia, tzn. od 1 do 22 grudnia 2005r., był on m.in. przesłuchiwany w dniu 2 grudnia zobowiązując się do złożenia pisemnych wyjaśnień oraz do stawiennictwa 15 grudnia celem zapoznania się z aktami sprawy. Mimo to nie powiadomił rzecznika dyscyplinarnego o przyczynach jego niestawiennictwa choć rzecznik w rozmowie telefonicznej z ojcem skarżącego prosił aby syn pilnie się z nim skontaktował(k.165). Zachowanie A. [...] wskazuje, iż skarżący celowo unikał wykonania czynności zaznajomienia go z aktami postępowania i zakończenia czynności dowodowych w sprawie. Zachowanie to, mimo trwania zwolnienia lekarskiego, w ocenie sądu można potraktować jako odmowę zapoznania się z aktami postępowania, o której mowa w art.135i ust.4 ustawy z 6 kwietnia 1990r. Dodać należy, iż skarżącemu doręczono postanowienie o zakończeniu czynności dowodowych oraz odpis sprawozdania z przeprowadzonego postępowania . Mógł on zatem jeszcze przed wydaniem orzeczenia zapoznać się aktami oraz złożyć ewentualne wnioski dowodowe . Wnioski takie mógł również złożyć w czasie raportu w którym uczestniczył w dniu 16 stycznia 2006r. lecz tego nie uczynił. Jedynym przejawem jego aktywności w postępowaniu było pismo z 11 stycznia 2006r., w którym w sposób ogólnikowy zakwestionował przebieg postępowania nie wskazując jacy, jego zdaniem, świadkowie winni zostać jeszcze przesłuchani oraz jakie materiały winny zostać jeszcze załączone do akt sprawy.

Odnośnie zarzutu, iż Komenda Miejska Policji winna zdeponować w banku banknoty załączone do sprawy [...] to należy stwierdzić, iż to skarżący został wyznaczony do prowadzenia tej sprawy. A. I. miał wykonać w tej sprawie tylko jedną czynność a mianowicie przesłać akta do prokuratury do czego został zobowiązany w dniu 31 sierpnia 2005r. Czynność tę powinien wykonać niezwłocznie a do tego czasu winien przechować akta wraz z banknotami w sposób określony w § 180 ust.3 zarządzenia z 23 grudnia 2004r. Wbrew twierdzeniom skarżącego to nie na Komendzie Miejskiej Policji spoczywa odpowiedzialność za zagubienie banknotów bo nie zdeponowano ich w banku lecz to A. I. doprowadził do zagubienia banknotów w sposób rażący naruszając obowiązek określony w § 180 ust.3 zarządzenia z 23 grudnia 2004r. Przypadkowe znalezienie akt [...] za szafką dosuniętą do ściany świadczy wyjątkowej niefrasobliwości i opieszałości A. [...]w wykonaniu polecenia służbowego wydanego mu w tej sprawie.

Reasumując sąd uznał, iż organy administracji nie naruszyły prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego mogących mieć wpływ na wynik sprawy. Mając to na uwadze, na podstawie art.151 ustawy z 30 sierpnia 2002r., sąd oddalił skargę A. I.