Postanowienie WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SAB/Rz 128/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2017-10-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6197 Służba Celna
658
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 § 1 pkt 4
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie: Przewodniczący – Sędzia WSA Marcin Kamiński po rozpoznaniu w dniu 26 października 2017 r. w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi RM na bezczynność Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] w przedmiocie odwołania od decyzji zwolnienia ze służby - p o s t a n a w i a - odrzucić skargę


UZASADNIENIE

W dniu 4 października 2017 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie wpłynęła skarga RM (skarżącego). Jako przedmiot zaskarżenia skarżący wskazał "bezczynność Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] polegającą na braku czynności procesowych w sprawie odwołania od decyzji administracyjnej o zwolnieniu go ze służby zawartej w propozycji pracy złożonej dnia 30 maja 2017 r. nr [...]".

Skarżący wniósł o uznanie, że przedstawiona mu propozycja pracy jest w swej istocie decyzją administracyjna o zwolnieniu go ze służby, a w konsekwencji o stwierdzenie bezczynności Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] (DIAS) w sprawie zainicjowanej wniesionym odwołaniem i zobowiązanie organu do przekazania odwołania do Szefa Krajowej Administracji Skarbowej, względnie zobowiązanie organu do rozpatrzenia odwołania.

Skarżący wskazał że w 1997 r. zaczął pełnić służbę w Służbie Celnej w Oddziale Celnym w [...]. Do końca lutego 2017 r. pełnił służbę w Referacie Akcyzy i Gier Urzędu Celnego w [...]na stanowisku eksperta Służby Celnej, w stopniu podkomisarza celnego. W dniu 30 maja 2017 otrzymał propozycję pracy będącą w jego ocenie w istocie decyzją o zwolnieniu go ze służby, gdyż – jak podał – każda jego decyzja w stosunku to tej propozycji, tj. zarówno jej przyjęcie jak i ewentualne nieprzyjęcie, skutkowała w efekcie zwolnieniem go ze służby i utratą statusu funkcjonariusza. Skarżący podniósł, że nie przyjął przedstawionej mu propozycji i w dniu 31 maja 2017 r. wniósł od niej odwołanie. Wobec bezczynności organu, w dniu 5 lipca 2017 r. skarżący wniósł zażalenie do Szefa Krajowej Administracji Skarbowej na bezczynność DIAS, a następnie, wobec uzyskania informacji, że od ww. propozycji zatrudnienia nie przysługuje odwołanie, skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...].

W uzasadnieniu skargi skarżący w oparciu o literaturę i orzecznictwo dowodził, iż złożona mu pisemna propozycja określająca warunki zatrudnienia stanowi w istocie decyzję administracyjną o zwolnieniu go ze służby w Służbie Celno-Skarbowej. Podniósł, iż rzeczona propozycja ingeruje bezpośrednio w jego prawa, bowiem niezależnie od podjętej przez skarżącego decyzji odnośnie przyjęcia bądź odmowy przyjęcia propozycji, ta każdorazowo pozbawia go statusu funkcjonariusza i zwalnia ze służby. W obliczu powyższego skarżący uzasadnia istnienie bezczynności po stronie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej, przejawiającej się w braku podjęcia przez organ czynności procesowych w stosunku do odwołania, które wniósł w swojej ocenie od decyzji administracyjnej. Zdaniem skarżącego, z art. 276 ust. 2 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej, wynika, iż właściwym do rozpoznania wniesionego odwołania jest Szef Krajowej Administracji Skarbowej, co obligowało Dyrektora Izby Administracji Skarbowej do przekazania mu odwołania. Skarżący wskazał nadto na potencjalną możliwość rozpoznania przez DIAS rzeczonej sprawy we własnym zakresie, jako wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, względnie oddalenie skargi.

Organ podał, że wobec odmowy przyjęcia propozycji nowych warunków zatrudnienia, stosunek pracy skarżącego wygasł z dniem 31 sierpnia 2017 r. DIAS podniósł, że zarzut bezczynności mógłby być uznany za dopuszczalny i podlegający rozpoznaniu w postępowaniu sądowo administracyjnym, jedynie w sytuacji istnienia obowiązku działania organu w ramach stosunku administracyjnego i – dodatkowo – w przypadku istnienia po stronie tego organu obowiązku rozpatrzenia sprawy w określony sposób, tj. poprzez przekazanie odwołania od złożonej propozycji zatrudnienia. Organ wskazał, że brak jest natomiast regulacji prawnych obligujących organ do przedłożenia żądanej przez skarżącego propozycji pełnienia służby w formie decyzji administracyjnej, co wyklucza tym samym podstawy żądania podjęcia przez DIAS określonych działań w ramach stosunku administracyjnego, polegających na przekazaniu pisma zatytułowanego jako "odwołanie" organowi wyższej instancji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny rozważył, co następuje:

Przed merytorycznym rozpoznaniem skargi Sąd zobowiązany jest zobowiązany ocenić jej dopuszczalność. Zgodnie bowiem z art. 58 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.), sąd odrzuca skargę jeżeli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie osądzoną.

Sąd z urzędu ustalił, że w dniu 12 września 2017 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie wpłynęła skarga RM, w której jako przedmiot zaskarżenia skarżący wskazał "bezczynność Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] w sprawie odwołania od decyzji administracyjnej o zwolnieniu go ze służby, zawartej w propozycji pracy z 19 maja 2017 r. o nr [...]". Sprawa została zarejestrowana pod sygn. akt II SAB/Rz 94/17 i do dnia wydania niniejszego postanowienia, nie została prawomocnie osądzona. W niniejszej sprawie, prowadzonej pod sygn. akt II SAB/rz 128/17 skarżący wskazał zarówno taki sam przedmiot zaskarżenia, jak i skarżony organ, co w sprawie II SAB/Rz 94/17. Oznacza to, że sprawa sądowoadministracyjna będąca przedmiotem postępowania wszczętego wcześniej pod sygn. II SAB 94/17 jest w toku. Powstaje zatem negatywna przesłanka dopuszczalności zaskarżenia w postaci stanu zawisłości tożsamej sprawy.

W związku z powyższym, Sąd, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.