Postanowienie WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 574/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2010-09-17 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6240 Zmiana  kategorii zdolności do służby wojskowej
Hasła tematyczne: Przywrócenie terminu
Skarżony organ: Wojskowa Komisja Lekarska
Treść wyniku: odmówiono przywrócenia terminu do wniesienia skargi
Powołane przepisy: article: Art. 53, 86, 87
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tadeusz Wołek po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 17 września 2010 r. wniosku P. J. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi P. J. na orzeczenie Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej nr [...] z dnia 2 marca 2007r. w przedmiocie zdolności do służby wojskowej postanawia: odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi


UZASADNIENIE

Rejonowa Wojskowa Komisji Lekarska orzeczeniem w sprawie zdolności do czynnej służby wojskowej nr [...] z dnia 2 marca 2007r. uchyliła orzeczenie Terenowej Wojskowej Komisji Lekarskiej z dnia [...] 2006r. nr [...] w całości, określając wobec P. J. kategorię "D" – niezdolny do służby wojskowej w czasie pokoju. Decyzja organu odwoławczego została doręczona P. J. w dniu 15 marca 2007r.

Pismem z dnia 19 marca 2010 r. P. J. zwrócił się do RWKL z wnioskiem o zmianę kategorii zdolności do służby wojskowej, określonej w decyzji z dnia 2 marca 2007 r. nr [...] na kategorię E w związku ze stanem zdrowia oraz nowymi okolicznościami. W odpowiedzi RWKL poinformowała P. J. pismem z dnia 30 marca 2010r., iż nie jest właściwa do rozpatrzenia tego wniosku, gdyż organem kierującym do WKL żołnierzy rezerwy, jest właściwy ze względu na miejsce zamieszkania żołnierza Wojskowy Komendant Uzupełnień.

P. J. wniósł skargę na orzeczenie RWKL z dnia 2 marca 2007r. nr [...], bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Skarga została nadana przesyłką pocztową w dniu 13 maja 2010r. Pismem z dnia 18 maja 2010r. Sąd przekazał skargę do RWKL.

RWKL przesłała skargę do Sądu wraz z odpowiedzią na skargę i aktami wnosząc o odrzucenie skargi. RWKL stwierdziła, że skarga została złożona z uchybieniem terminu.

W skardze zawarto wniosek o przywrócenie terminu, nie popierając go jednak żadnym uzasadnieniem.

Wezwano skarżącego o uzupełnienie wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi przez wskazanie okoliczności i przyczyn które uniemożliwiły skarżącemu wniesienie skargi w terminie 30 dni od dnia doręczenia zaskarżonego orzeczenia oraz daty ustania tych przyczyn pod rygorem odmowy przywrócenia terminu. Jednocześnie pouczono skarżącego o treści art. 87 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Skarżący w piśmie z 25 sierpnia 2010r. wyjaśnił, iż nie mógł dotrzymać terminu do złożenia skargi z uwagi na diagnostykę i leczenie oraz kompletowanie dokumentacji. Podniósł, że był wtedy chory i przebywał na zwolnieniu lekarskim. Skarżący wskazał, że "Zwolnienie to w połowie roku przekształciło się w świadczenia rehabilitacyjne, oraz szeroką rehabilitację pod koniec roku." Na te okoliczności przedłożył ksero informacji o przebytej rehabilitacji w ramach prewencji rentowej ZUS. Z dokumentu tego wynika, ze skarżący został przyjęty do ośrodka rehabilitacyjnego w dniu 26.11.2007 r., data wypisu 15.12.2007 r., dni pobytu 18. Skarżący podniósł, że następnie kontynuował rehabilitację z zakresu chirurgii i neurologii, oraz leczył się u psychiatry. Dalej, na przełomie czerwiec/lipiec 2009r. został umieszczony w szpitalu psychiatrycznym. Skarżący stwierdził, że dopiero po leczeniu szpitalnym i zmianie leków "doszedł do siebie" i był w stanie złożyć skargę. Na te okoliczności skarżący przedłożył dwa zaświadczenia lekarskie z dnia 29.04.2010 r. oraz 27.07.2010 r. potwierdzające jego zdaniem, że wymaga opieki osoby trzeciej oraz, że nie może dotrzeć na badania, ponieważ jest niezdolny do odbycia podróży celem udziału w posiedzeniu zespołu ds. orzekania o niepełnosprawności. Skarżący wskazał też, że większość spraw załatwia korespondencyjnie, lecz nie jest w stanie stawić się na badania. Korzysta z pomocy MOPS oraz jest osobą niepełnosprawną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 53 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r., nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a., termin do wniesienia skargi do sądu administracyjnego wynosi 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia (art. 58 §1 pkt 2 p.p.s.a.). Sąd odrzuca skargę postanowieniem. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym (art.58 § 3 p.p.s.a.).

W sprawie wobec doręczenia skarżącemu zaskarżonej decyzji w dniu 15 marca 2007r., termin do wniesienia skargi upłynął w dniu 16 kwietnia 2007 r. P. J. wniósł skargę na ostateczne orzeczenie RWKL z dnia 2 marca 2007r. nr [...], bezpośrednio do Wojewódzkiego sądu Administracyjnego w Krakowie w dniu 13 maja 2010r. Pismem z dnia 18 maja 2010r. Sąd przekazał skargę do RWKL, która przesłała skargę do Sądu wraz z odpowiedzią na skargę i aktami. Nie ulega, więc wątpliwości, że skarga została wniesiona z przekroczeniem 30 dniowego terminu, po upływie ponad 3 lat od doręczenia zaskarżonej decyzji. Zaskarżona decyzja zawierała prawidłowe pouczenie o terminie i sposobie wniesienia skargi.

Odnosząc się do wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, należy wskazać, że art. 86 i art. 87 p.p.s.a. określają okoliczności, w jakich sąd może tego dokonać. Jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Postanowienie o przywróceniu terminu albo odmowie jego przywrócenia może być wydane na posiedzeniu niejawnym (art. 86 § 1 p.p.s.a.). Przywrócenie terminu nie jest dopuszczalne, jeżeli uchybienie terminu nie powoduje dla strony ujemnych skutków w zakresie postępowania sądowego (§2). Na postanowienie o przywróceniu terminu albo o odmowie jego przywrócenia przysługuje zażalenie (§3).

Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (art. 87 § 1 p.p.s.a.). W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (§2). Wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (§3). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (§4). Po upływie roku od uchybionego terminu, jego przywrócenie jest dopuszczalne tylko w przypadkach wyjątkowych (§5).

Powyższa regulacja wskazuje, że na stronie wnioskującej o przywrócenie terminu do wniesienia skargi ciąży obowiązek uprawdopodobnienia okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu. Uprawdopodobnienie z art. 87 § 2 p.p.s.a. nie oznacza udowodnienia braku winy. Brak winy, jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu polega na dopełnieniu obowiązku maksymalnej w danych warunkach staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Natomiast do sądu należy ocena, czy uprawdopodobnienie braku winy nastąpiło czy nie. Okolicznościami faktycznymi, które uzasadniają brak winy w uchybieniu terminu, jest nagła choroba, ale tylko w sytuacji, gdy osoba ta nie mogła wyręczyć się inną osobą.

W sprawie warunkiem koniecznym było uprawdopodobnienie, że istniała przyczyna uniemożliwiająca skarżącemu dochowanie terminu do wniesienia skargi i wykazanie, że dochował siedmiodniowego terminu od ustania przeszkody do dokonania tej czynności, z uwzględnieniem także tego, że po upływie roku od uchybionego terminu, jego przywrócenie jest dopuszczalne tylko w przypadkach wyjątkowych.

Należy zauważyć, nie kwestionując złego stanu zdrowia skarżącego, że podniesione przez skarżącego okoliczności w ocenie Sądu, nie wskazują, że przez okres ponad trzech lat od daty doręczenia zaskarżonej decyzji stan zdrowia skarżącego uniemożliwił wniesienie skargi chociażby w drodze korespondencyjnej. W ustawie Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi brak jest przepisu nakazującego wniesienie skargi przez osobiste stawiennictwo w organie który wydał zaskarżoną decyzję. Nie można też nie zauważyć, że skarżący wie o tym skoro pismem z dnia 19 marca 2010 r. zwrócił się do RWKL z wnioskiem o zmianę kategorii zdolności do służby wojskowej, określonej w decyzji z dnia 2 marca 2007 r. nr [...] na kategorię E, a także przesyłką pocztową wniósł skargę do Sądu. Przywoływane przez skarżącego takie okoliczności jak okresowe pobyty w jednostkach leczniczych czy też kontynuacja rehabilitacji i leczenia nie można uznać za uprawdopodobnienie, że przez okres ponad trzech lat istniała przyczyna uniemożliwiająca skarżącemu dochowanie terminu do wniesienia skargi oraz, że ze względu na zły stan zdrowia nie mógł wyręczyć się inną osobą i wykazanie, że dochował siedmiodniowego terminu od ustania przeszkody do dokonania tej czynności.

Ponadto wobec upływu trzech od uchybionego terminu, przywoływane przez skarżącego okoliczności w ocenie Sądu, nie stanowią okoliczności przy zaistnieniu których można by uznać, że jego przywrócenie jest dopuszczalne i że jest to przypadek wyjątkowy w rozumieniu art. 87 § 5 p.p.s.a.

Dlatego też Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia na podstawie wskazanych przepisów.