Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt III SA/Gd 34/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2013-03-28 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celny
Hasła tematyczne: Celne prawo
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151, art. 153
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 23 ust. 1, art. 51
journal: Dz.U. 2004 nr 68 poz 622
law: Ustawa z dnia 19 marca 2004 r. Prawo celne
journal: Dz.U.UE.L 1992 nr 302 poz 1 art. 67, art. 78, art. 201, art. 220 ust. ust. 1 i ust. 2 lit. b
law: Rozporządzenie Rady (EWG) NR 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Celny.
article: art. 17 ust. 1, at. 187
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jacek Hyla (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Felicja Kajut Sędzia WSA Bartłomiej Adamczak Protokolant starszy sekretarz sądowy Anna Zegan po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 marca 2013 r. sprawy ze skargi "A" Spółki Jawnej w D. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 21 listopada 2012 r. nr [...] w przedmiocie weryfikacji zgłoszenia celnego co do klasyfikacji taryfowej towaru oraz podatku od towarów i usług oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia 21 listopada 2012 r. (nr [...]) Dyrektor Izby Celnej utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia 21 lipca 2011 r. (znak: [...] oraz [...]) w sprawie: określenia klasyfikacji taryfowej towaru; określenia wysokości niezaksięgowanej kwoty cła podlegającej retrospektywnemu zaksięgowaniu; orzeczenia o poborze odsetek oraz określenia wysokości podatku od towarów i usług z tytułu importu.

Zaskarżone rozstrzygnięcie zostało wydane w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych:

W dniu 25 listopada 2008 r. "A" Spółka Jawna z siedzibą w D. (dalej: "spółka", "skarżąca") zgłosiła do Oddziału Celnego Baza Kontenerowa w G. celem objęcia procedurą dopuszczenie do obrotu towar opisany w polu 31 dokumentu SAD jako: "Ekran kolorowy diodowy (LED)", przypisując towar do kodu: 8531 80 20. Zgłoszenie zostało zaewidencjonowane pod nr [...].

Decyzją z dnia 21 lipca 2011 r. (znak: [...] oraz [...]) Naczelnik Urzędu Celnego - działając na podstawie art. art. 207 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (tj. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.), art. 65 ust. 5 i art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. - Prawo celne (Dz. U. nr 68, poz. 622 ze zm.), art. 20 ust. 1 i ust. 3 i 6, art. 78 ust. 1 i ust. 3, art. 214 ust. 1, art. 220 ust. 1 Rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. Urz. WE L 302 z 1992 r. ze zm.) – dalej: "WKC", Rozporządzenia Komisji (WE) nr 1214/2007 z dnia 20 września 2007 r. zmieniającego załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. UE L Nr 286 z 2007 r. ze zm.), art. 5 ust. 1 pkt 3, art. 19 ust. 7, art. 29 ust. 13, art. 33 ust. 2, art. 34 ust. 4, art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. nr 54, poz. 535 ze zm.) – orzekł o:

1/ określeniu klasyfikacji taryfowej towaru objętego ww. zgłoszeniem celnym – zewnętrzny, kolorowy monitor diodowy – zestaw [...] LED do kodu Taric 8528 59 90 90;

2/ określeniu niezaksięgowanej kwoty cła podlegającej retrospektywnemu zaksięgowaniu w wysokości 15.377 zł;

3/ poborze odsetek wynikających z art. 65 ust. 5 ustawy – Prawo celne;

4/ określeniu podatku od towarów i usług z tytułu importu towarów w wysokości 27.547 zł.

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że spółka w zgłoszeniu zaklasyfikowała towar do kodu Taric 8531 80 20 90 obejmującego pozostałe ekrany płaskie, z pozycji obejmującej elektryczną aparaturę do sygnalizacji dźwiękowej lub wzrokowej, ze stawką celną 0%.

Organ wyjaśnił, że w wyniku przeprowadzonej kontroli w spółce, funkcjonariusze celni Urzędu Celnego w P. poddali w wątpliwość prawidłowość klasyfikacji towaru – ekranów diodowych kolorowych LED do wskazanego kodu. W oparciu o przeprowadzone przez Urząd Celny w P. postępowanie kontrolne i przekazany materiał dowodowy Naczelnik Urzędu Celnego uznał, że zaistniały przesłanki do zmiany zgłoszenia celnego w zakresie klasyfikacji celnej towaru i wszczął postępowanie w sprawie zgłoszenia celnego oraz określenia podatku VAT w nowej wysokości.

Organ wskazał, że zastosowana pozycja 8531 - zgodnie z Notami wyjaśniającymi do Taryfy celnej - obejmuje wszystkie urządzenia elektryczne używane do celów sygnalizacyjnych, niezależnie od tego czy wykorzystują dźwięk do przekazywania sygnału (dzwonki, brzęczyki, buczki itp.), czy wykorzystują wskaźniki wizualne (lampki, klapki, oświetlone cyfry itp.) oraz niezależnie od tego czy są uruchamiane ręcznie czy też automatycznie. Ponadto pozycja obejmuje - tablice sygnalizacyjne i podobne.

Z dokumentów dołączonych do zgłoszenia celnego wynika, że towar obejmuje:

- wyświetlacz (kabinet) składający się z modułów 16x8 pikseli w ilości 16 sztuk,

- kontroler składający się z kart odbierających – 16 sztuk i karty wysyłającej - 1 sztuka,

- części zamienne, tj. karty odbierające, moduły LED, zasilacz.

Z opisu instalacji urządzenia wynika, że towar nie jest ekranem płaskim z podpozycji pozostałych urządzeń, klasyfikowanych w ramach pozycji 8531, jako aparatura do sygnalizacji wzrokowej albo dźwiękowej.

Kontrolujący sugerowali, że właściwym byłoby zaklasyfikowanie towaru do kodu Taric 8531 20 20 90, jako tablice sygnalizacyjne zawierające diody elektroluminescencyjne (LED) /.../ stosowane głównie jako numeryczne i/lub alfanumeryczne tablice sygnalizacyjne lub tablice wyposażone w ekrany, wykonane na przykład z komórek lub różnych diod emitujących światło.

Z pisma strony z dnia 1 lutego 2011 r. wynika, że urządzenia objęte zgłoszeniem celnym służą jako nośniki reklam wielkoformatowych. Zasada ich działania jest identyczna jak typowego monitora komputerowego. Działanie ekranu wymaga podłączenia do jednostki sterującej, tj. komputera dodatkowo wyposażonego w sterownik przetwarzający i wysyłający sygnały wizyjne do ekranu.

Z powyższego wynika, że towar nie jest tablicą sygnalizacyjną w rozumieniu Taryfy celnej.

Analizując budowę importowanego towaru, jego działanie i treść reguły 2a Ogólnych Reguł Interpretacji Nomenklatury Scalonej (dalej: "ORINS") organ uznał, że importowany w stanie rozmontowanym zestaw [...] LED należy klasyfikować do pozostałych z pozostałych monitorów, innych niż w rodzaju wyłącznie lub głównie stosowanych w systemach do automatycznego przetwarzania danych objętych pozycją 8471.

Mając na uwadze postanowienia 1, 2a i 6 reguł ORINS, opis kodów CN z podpozycji 8528, a także Noty wyjaśniające do Taryfy celnej oraz analizę dokumentów dołączonych do zgłoszenia celnego i zgromadzonych w toku kontroli organ uznał, że ekran – monitor LED winien być zaklasyfikowany do kodu Taric 8528 59 90 90 ze stawką celną 14% od wartości.

Organ orzekł o poborze odsetek na podstawie art. 65 ust. 5 ustawy – Prawo celne, wskazując, że zastosowanie przez zgłaszającego niewłaściwych kodów taryfy celnej spowodowało zaniżenie należności celnych; ponadto spółka nie uczestniczyła w postępowaniu i nie składała wyjaśnień ani dowodów.

Określenie prawidłowej kwoty podatku od towarów i usług nastąpiło na podstawie art. 33 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług.

W odwołaniu od tej decyzji, spółka zarzuciła organowi:

- naruszenie Rozporządzenia Komisji (WE) nr 1214/2007 z dnia 20 września 2007 r., przez niewłaściwe zastosowanie przejawiające się w przyjęciu, że towar winien być zaklasyfikowany do kodu Taric 8528 59 90 90, podczas gdy prawidłowy był kod Taric podany w zgłoszeniu celnym;

- naruszenie art. 220 ust. 2 lit. b/ WKC przez retrospektywne zaksięgowanie należności celnych mimo braku podstaw do dokonania takiej czynności;

- naruszenie art. 65 ust. 5 - Prawa celnego poprzez niezasadne rozstrzygnięcie o poborze odsetek;

- naruszenie art. 17 ust. 1 Ordynacji podatkowej poprzez wydanie decyzji przez organ niewłaściwy.

Spółka wniosła również o przeprowadzenie dowodu z przesłuchania wspólników spółki oraz agenta celnego na okoliczność braku podstaw do retrospektywnego zaksięgowania należności celnych. Podniosła, że obowiązkiem organu było stosowanie w pierwszym rzędzie Taryfy celnej a nie Not wyjaśniających, które maja charakter pomocniczy.

Zdaniem spółki brak jest podstaw do retrospektywnego zarejestrowania należności celnych, gdyż - jak przewiduje art. 220 ust. 2 lit. b/ WKC - kwota należności prawnie należnych zgodnie z przepisami prawa została zaksięgowana w następstwie błędu samych organów celnych, który to błąd nie mógł zostać w racjonalny sposób wykryty przez osobę zobowiązaną do uiszczenia należności działającą w dobrej wierze i przestrzegającą przepisów obowiązujących w zakresie zgłoszenia celnego.

Dalej podniosła, że wobec nieuregulowania zagadnienia właściwości miejscowej naczelników urzędów celnych na gruncie podatku od towarów i usług, zastosowanie winna znaleźć, zgodnie z art. 34 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług, reguła ogólna z art. 17 Ordynacji podatkowej, iż właściwym organem podatkowym jest organ właściwy ze względu na miejsce zamieszkania lub siedzibę podatnika. Dlatego organem właściwym do wydania decyzji określającej wysokość podatku winien być Naczelnik Urzędu Celnego w P.

Postanowieniami z 26 września 2011 r. oraz 16 listopada 2011 r., organ odwoławczy oddalił wnioski spółki o przeprowadzenie dowodów z przesłuchania jej wspólników na okoliczność braku podstaw do retrospektywnego zarejestrowania należności celnych oraz przesłuchania agenta celnego na okoliczność ustalenia danych, jakimi dysponowała strona w chwili dokonywania zgłoszenia celnego.

Dyrektor Izby Celnej decyzją z dnia 28 listopada 2011 r. (nr [...]) utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

Na powyższą decyzję spółka złożyła skargę, która została rozpoznana wyrokiem z dnia 4 kwietnia 2012 r. (sygn. akt III SA/Gd 79/12), którym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uchylił decyzję organu odwoławczego. W uzasadnieniu Sąd stwierdził, że postępowanie wyjaśniające w sprawie było wadliwe, w szczególności organy bezzasadnie odmówiły przeprowadzenia dowodów z przesłuchania wspólników spółki oraz agenta celnego, który dokonywał zgłoszenie celnego. W ocenie Sądu dopuszczenie wnioskowanych dowodów "pozwoliłoby dokładniej wyjaśnić formułowany przez spółkę zarzut, jakoby w sprawie brak było podstaw do retrospektywnego zarejestrowania należności celnych i obciążania nimi skarżącej, a także wątpliwości co do rozstrzygnięcia o poborze odsetek na podstawie art. 65 ust. 5 Prawa celnego". Sąd podzielił także wyrażany w orzecznictwie pogląd, że "przyjęcie zgłoszenia celnego bez skorzystania z możliwości jego weryfikacji przed zwolnieniem towaru, nie stanowi błędu organu celnego, który wyłącza możliwość retrospektywnego zaksięgowania długu celnego (por. wyrok NSA z dnia 14 października 2009 r., I GSK 875/08; z dnia 27 maja 2009 r., I GSK 449/08 publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, orzeczenia.nsa.gov.pl). Okoliczność, że zadeklarowany przez stronę w zgłoszeniu celnym kod nie został zakwestionowany przez organ przyjmujący to zgłoszenie, nie daje podstaw do przerzucenia na organ odpowiedzialności za wskazanie w nim wadliwego kodu (zob. wyrok NSA z dnia 22 maja 2007 r., I GSK 1608/06, publ. j.w.). Podkreślić przy tym należy, iż przyjęcie zgłoszenia celnego i zwolnienie towaru nie jest równoznaczne z uznaniem zgłoszenia celnego za prawidłowe. Wymienione czynności organu celnego nie wyłączają możliwości kontroli zgłoszenia celnego po zwolnieniu towarów, na podstawie art. 78 WKC". Sąd wyjaśnił także, że art. 65 ust. 5 ustawy – Prawo celne "zawiera wyjątek od ogólnej zasady poboru odsetek określając jednocześnie przesłanki, w których zasada ta znajduje zastosowanie. Co istotne, obowiązek ich wykazania spoczywa na dłużniku - stronie postępowania. Inaczej rzecz ujmując, to na spółce spoczywał ciężar dowodu, że w niniejszej sprawie, zaistniały okoliczności, niewynikające z jej zaniedbania lub świadomego działania podania nieprawidłowych lub niekompletnych danych w zgłoszeniu celnym. Zauważyć należy, że przywołany przepis nie określa, jakie okoliczności należy uznać za dające podstawę do uznania, że taki wyjątek zaistniał. Tym niemniej, w sposób precyzyjny ustawodawca wskazuje, że owe okoliczności nie mogą wynikać z zaniedbania dłużnika, ani jego świadomego działania". Odnosząc się do zarzutu naruszenia właściwości organu w zakresie określenia podatku od towarów i usług Sąd uznał ten zarzut za bezzasadny stwierdzając, że "będące przedmiotem weryfikacji zgłoszenie celne zostało złożone w Urzędzie Celnym w G. W konsekwencji organem właściwym w zakresie przeprowadzenia postępowania celnego, stosownie do art. 69 ust. 1 pkt 1 Prawa celnego oraz przepisów rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 23 kwietnia 2004 r. w sprawie właściwości miejscowej organów celnych (Dz. U. Nr 94 poz. 911 ze zm.) był Naczelnik Urzędu Celnego w G. Natomiast uprawnienie tego organu do podjęcia rozstrzygnięcia w przedmiocie wymiaru podatku od towarów i usług z tytułu importu wynikało z art. 33 ust. 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług. Przepis ten stanowi, że jeżeli organ celny stwierdzi, że w zgłoszeniu celnym kwota podatku została wykazana nieprawidłowo, naczelnik urzędu celnego wydaje decyzję określającą podatek w prawidłowej wysokości. Naczelnik urzędu celnego może określić kwotę podatku w decyzji dotyczącej należności celnych".

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Dyrektor Izby Celnej decyzją z dnia 21 listopada 2012 r. (nr [...]) utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu organ odwoławczy stwierdził, że przedmiotem importu nie było żadne z urządzeń wskazanych w pozycji 8531 Taryfy celnej ani też podobne urządzenie, na tym samym poziomie zaawansowania technologicznego. Z materiału dowodowego jednoznacznie wynika, że towar był monitorem LED o wymiarach ekranu 3,072 na 4,096 metrów, przeznaczonym do emisji reklam wielkoformatowych. Monitor ten został przystosowany do odbioru sygnałów video, których źródłem był komputer. Przedmiotowe urządzenie zostało zintegrowanie ze sterownikiem, zawierającym gniazdo DVI, gwarantujące bardzo wysoką jakość obrazu.

Odbiór obrazu video nie jest tym samym, co sygnalizacja za pomocą prostych znaków graficznych, literowych, cyfrowych lub dźwiękowych. Z tego powodu monitora nie można uznać za aparaturę sygnalizacyjną w znaczeniu pozycji 8531. Analiza parametrów oraz przeznaczenia monitora potwierdza ustalenia organu pierwszej instancji, że sprzęt ten należy klasyfikować do kodu z zakresu pozycji 8528, obejmującej "monitory i rzutniki, niezawierające aparatury odbiorczej dla telewizji; aparaturą odbiorczą dla telewizji, nawet zawierającą odbiorniki radiowe lub aparaturę do zapisu, lub odtwarzania dźwięku, lub obrazu". Niewątpliwie towar opisany w zgłoszeniu celnym jako ekran kolorowy diodowy był w rzeczywistości monitorem LED, służącym do wyświetlania obrazów video.

Odnosząc się do zarzutów odwołania organ wyjaśnił, że w treści uzasadnienia decyzji organu pierwszej instancji nietrafnie przytoczono fragment Noty wyjaśniającej do pozycji 8531, dotyczący elektrycznych znaków reklamowych, jednak nie wpłynęło to na prawidłowość rozstrzygnięcia. Jak wykazano importowany towar nie służy do sygnalizacji i nie może być uznawany za urządzenie sygnalizacyjne. Monitory podlegają klasyfikacji do pozycji 8528, co wynika bezpośrednio z brzmienia tej pozycji. Noty wyjaśniające do pozycji 8528 oraz 8531, zostały wskazane jako argument dodatkowy uzasadniający podjęte rozstrzygnięcie, ponieważ klasyfikacja towaru została ustalona zgodnie z regułą 1 ORINS.

Zdaniem organu odwoławczego, gdyby faktycznie przedmiotem importu była tablica sygnalizacyjna, zawierająca diody LED, prawidłowym kodem Taric dla towaru byłby kod z zakresu podpozycji 8531 20. Trudno zatem zgodzić się z twierdzeniem, że sporny towar stanowi tablicę sygnalizacyjną, zawierającą w sobie diody LED, przyjmując jednocześnie, że fakt ten stanowi potwierdzenie prawidłowości kodu Taric zadeklarowanego w zgłoszeniu celnym - podpozycja 8531 80. Ta ostatnia podpozycja nie obejmuje tablic sygnalizacyjnych, zawierających diody elektroluminescencyjne (LED).

Organ odwoławczy podkreślił, że przesłuchanie agenta celnego nie wykazało, że spółka nie wiedziała, iż importowany przez nią towar nie jest tablicą informacyjną. Świadek zeznał, że ustalenie przez niego klasyfikacji taryfowej importowanego towaru odbyło się w oparciu o dokumenty załączone później do zgłoszenia celnego. Wcześniej nie dokonywał oględzin towaru i nie posiadał wiedzy, jakie są jego rzeczywiste funkcje oraz do czego jest przeznaczony. Organ przypomniał także, że stosownie do art. 199 WKC spółka podnosi odpowiedzialność za prawidłowość danych deklarowanych w zgłoszeniu celnym, pomimo że działała przez agenta celnego.

Ponadto, na mocy art. 78 ust. 2 WKC, organ celny miał prawo do kontroli zgłoszenia celnego po jego przyjęciu i zwolnieniu towaru. Fakt, że błędna klasyfikacja taryfowa towaru nie została wykryta przez organ celny, w dniu przyjęcia zgłoszenia, nie zwalnia importera z odpowiedzialności za popełnione błędy. Co istotne, przyjęcie przez organ celny zgłoszenia celnego, które zawiera nieprawidłowe dane, nie może być traktowane jako błąd organu, skutkujący brakiem podstaw do retrospektywnego zaksięgowania należności celnych zgodnie z art. 220 ust. 2 lit. b/ WKC. Podstawą retrospektywnego zaksięgowania należności celnych, było dokonanie po zwolnieniu towaru, odmiennej interpretacji zasad określania preferencyjnego pochodzenia towaru i związanych z nimi norm zwalniania importowanych towarów z obowiązku zapłaty cła. W przedmiotowej sprawie podstawą retrospektywnego zaksięgowana cła było wykrycie błędnych danych zadeklarowanych w zgłoszeniu celnym. Deklarując niewłaściwy kod Taric, spółka naruszyła przepisy obowiązujące w zakresie zgłoszenia celnego.

Fakt, iż przyjęcie przez organ celny zgłoszenia celnego bez skorzystania z możliwości jego weryfikacji przed zwolnieniem towaru nie stanowi błędu organu skutkującego wyłączeniem możliwości retrospektywnego zaksięgowania długu celnego, został potwierdzony przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w wyroku o sygnaturze akt III SA/Gd 79/12. Organ wskazał także, że również treść zeznań członka zarządu B. B. nie może zmienić stanowiska organu odwoławczego w zakresie możliwości retrospektywnego zaksięgowania cła.

Zdaniem organu odwoławczego błędna sugestia zawarta w protokole kontroli przeprowadzonej przez funkcjonariuszy Urzędu Celnego w P. w żaden sposób nie mogła wpłynąć na deklarację spółki dotyczącą klasyfikacji taryfowej towaru z uwagi na to, że w dniu dokonania zgłoszenia nie istniała. Sugestia ta nie może zatem potwierdzać, że zaksięgowanie kwoty cła w niewłaściwej wysokości nastąpiło na skutek błędu organu celnego. W tej sytuacji należało uznać, że organ niższej instancji zasadnie orzekł o poborze odsetek.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia przez organ celny pierwszej instancji art. 17 ust. 1 Ordynacji podatkowej, Dyrektor Izby Celnej stwierdził, że zgodnie z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, wydanym w niniejszej sprawie, Naczelnik Urzędu Celnego w G. był właściwym organem do orzekania w kwestii wysokości podatku VAT należnego w związku z importem towaru.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku spółka wniosła o uchylenie opisanej decyzji Dyrektora Izby Celnej z dnia 21 listopada 2012 r., zarzucając jej naruszenie:

1/ Rozporządzenia Komisji (WE) nr 1214/2007 z dnia 20 września 2007 r. zmieniającego załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej przez niewłaściwe zastosowanie przejawiające się przyjęciu, iż towar stanowiący przedmiot odprawy celnej w postaci kolorowego monitora diodowego w formie zestawu winien być klasyfikowany do kodu Taric 8528 59 90 90, podczas gdy prawidłowe zastosowanie ww. przepisów winno doprowadzić do wniosku, iż zastosowanie znajduje kod uwidoczniony na zgłoszeniu celnym;

2/ art. 220 ust. 2 lit. b/ WKC przez retrospektywne zarejestrowanie należności celnych pomimo braku podstaw do dokonania takiej czynności;

3/ art. 65 ust. 5 ustawy - Prawo celne poprzez niezasadne rozstrzygnięcie o poborze odsetek;

4/ art. 17 ust. 1 Ordynacji podatkowej poprzez wydanie decyzji przez organ niewłaściwy;

5/ art. 187 Ordynacji podatkowej poprzez odmowę przeprowadzenia dowodu z zawnioskowanych świadków oraz strony.

W uzasadnieniu skarżąca stwierdziła, że same organy celne nie potrafiły konsekwentnie dokonać jednorodnej taryfikacji towarów. Inne w tym zakresie stanowisko przyjął Naczelnik Urzędu Celnego w P., inne Naczelnik Urzędu Celnego w G. Już zatem tylko ta okoliczność winna skutkować odstąpieniem od poboru odsetek. Ta okoliczność winna też stanowić podstawę do odmowy zaksięgowania należności celnych zgodnie z art. 220 ust. 2 lit. b/ WKC.

Dokonana przez organy klasyfikacja towarowa do kodu Taric 8528 59 90 90 (Pozostałe monitory kolorowe), zamiast do kodu Taric 8531 80 20 90 (Pozostałe ekrany płaskie) jest nieprawidłowa.

Do Nomenklatury Scalonej oraz Systemu Zharmonizowanego wydawane są noty wyjaśniające, które nie mają jednak charakteru wiążącego. Noty wyjaśniające do HS zostały opublikowane w obwieszczeniu Ministra Finansów z dnia 1 czerwca 2006 r. w sprawie wyjaśnień do Taryfy Celnej (M. P. z 2006 r. Nr 86 poz. 880), natomiast Noty wyjaśniające do CN opublikowane zostały w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej seria C z dnia 30 maja 2008 r. jako "Noty wyjaśniające do Nomenklatury Scalonej Wspólnot Europejskich" (Dz. Urz. UE C z 2008 r. Nr 133 poz. 1). Powyższe Noty wyjaśniające są ze sobą powiązane i zharmonizowane oraz pełnią jedynie rolę instrukcyjną jako swego rodzaju wskazówki interpretacyjne mające ułatwić precyzyjne i jednoznaczne zakwalifikowanie danego towaru do określonej pozycji Nomenklatury Scalonej.

Noty wyjaśniające nie mogą jednak zastąpić samej Nomenklatury Scalonej, która ma nad nimi charakter nadrzędny. Powyższe potwierdzają również zawarte w Rozporządzenia Komisji (WE) nr 1214/2007 Ogólne Reguły Interpretacji Nomenklatury Scalonej, zgodnie z którymi do celów prawnych klasyfikację towarów należy ustalać zgodnie z brzmieniem pozycji i uwag do sekcji lub działów. Obowiązkiem organu było zatem w pierwszej kolejności kierowanie się treścią Taryfy celnej, a nie - tak jak w niniejszej sprawie - treścią Not wyjaśniających.

Analiza dokonanego zgłoszenia celnego oraz innych dokumentów sprawy w ocenie skarżącej wskazuje, że dokonana przez nią klasyfikacja taryfowa jest prawidłowa. W sprawie nie mamy do czynienia z monitorem, lecz tablicą o charakterze sygnalizacyjnym zawierającą w sobie diody LED. Ewentualnie można by rozważać zgodność z prawem taryfikacji dokonanej przez Naczelnika Urzędu Celnego w P. do podpozycji 8531 20, która wyraźnie obejmuje tablice sygnalizacyjne zawierające urządzenia ciekłokrystaliczne (LCD) lub diody elektroluminescencyjne.

Zdaniem skarżącej doszło także do naruszenie art. 17 Ordynacji podatkowej, a sama decyzja w zakresie należności podatkowych wydana została przez organ do tego niewłaściwy.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.), dalej zwanej p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, gdyż w ocenie Sądu w przedmiotowej sprawie nie zaistniały jakiekolwiek okoliczności wskazane w art. 145 § 1 p.p.s.a.

W sprawie niniejszej niesporne było, że zgłoszenie celne, obejmujące przedmiotowy towar, przyjęto w dniu 25 listopada 2008 r. W zgłoszeniu towar został opisany jako "Ekran kolorowy diodowy (LED)".

Z uwagi na datę dokonania zgłoszenia celnego zastosowanie w sprawie mają przepisy rozporządzenia Komisji (WE) nr 1214/2007 z dnia 20 września 2007 r. zmieniające załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. U. UE. L. 2007.286.1). Załącznik I zawiera Nomenklaturę Scaloną (CN).

W zgłoszeniu celnym dla przedmiotowego towaru wskazano kod: 8531 80 20 90 - "Aparatura do sygnalizacji dźwiękowej lub wzrokowej (na przykład dzwonki, syreny, tablice sygnalizacyjne, urządzenia alarmowe przeciwwłamaniowe lub przeciwpożarowe), elektryczna, inna niż ta objęta pozycją 8512 lub 8530", - Pozostałe urządzenia, - - Ekrany płaskie.

Organy celne natomiast zaklasyfikowały przedmiotowy towar do kodu: 8528 59 90 90 – "Monitory i rzutniki, niezawierające aparatury odbiorczej dla telewizji; aparatura odbiorcza dla telewizji, nawet zawierająca odbiorniki radiowe lub aparaturę do zapisu lub odtwarzania dźwięku lub obraz", - Pozostałe monitory, - - Pozostałe, - - - Kolorowe.

Dla klasyfikacji taryfowej towaru istotne jest, czym towar jest w istocie, a nie to, w jaki sposób został nazwany czy opisany w zgłoszeniu celnym.

W ocenie Sądu organy prawidłowo ustaliły, że przedmiotowy towar to składający się z 16 modułów (wyświetlaczy, kabinetów) monitor LED przystosowany do odbioru sygnałów Video. Ze zgromadzonego przez organy celne materiału dowodowego wynika, że zakupiony towar został zakupiony w stanie rozmontowanym i obejmował: 1/ wyświetlacz (kabinet), składający się z modułów 16x8 pikseli w ilości 16szt.; 2/ kontroler, składający się z kart odbierających (16szt.) i karty wysyłającej (1szt.); 3/ części zamienne, tj. karty odbierające, moduły LED, zasilacz. Z wyjaśnień złożonych przez spółkę w piśmie z dnia 1 lutego 2011 r. wynika, że zakupiony towar służyć ma jako nośnik reklam wielkoformatowych, a jego zasada działania jest identyczna jak typowego monitora komputerowego – działanie ekranu wymaga podłączenia do jednostki sterującej, tj. komputera, wyposażonego dodatkowo w sterownik przetwarzający i wysyłający sygnał wizyjny do ekranu. Z instrukcji wynika, że towar posiada interfejs DVI (Digital Visual Interface), który jest stosowany pomiędzy monitorem a kartą graficzną w celu zapewnienia bardzo wysokiej jakości obrazu na cyfrowych wyświetlaczach.

Jak wynika z Reguły 1 Ogólnych Reguł Interpretacji Nomenklatury Scalonej (ORINS), przy dokonywaniu klasyfikacji dla celów prawnych istotne jest m.in. brzmienie poszczególnych pozycji. Pozycja przyjęta przez skarżącą w zgłoszeniu celnym, tj. 8531 – dotyczy aparatury do sygnalizacji dźwiękowej lub wzrokowej, np. dzwonków, syren, tablic sygnalizacyjnych, urządzeń alarmowych przeciwwłamaniowych lub przeciwpożarowych. Z brzmienia tej pozycji wynika, że dotyczy ona aparatury przeznaczonej do prostego działania i do szybkiego, nieskomplikowanego odbioru przekazywanych dźwięków i sygnałów. Zdaniem Sądu z budowy i możliwości technicznych przedmiotowego towaru wynika jednak, że jego techniczno-funkcjonalne właściwości wykraczają poza proste wyświetlanie punktów – sygnalizację, co potwierdza też wskazywane przez skarżącą przeznaczenie i zastosowanie tego towaru. Jest to urządzenie przeznaczone do wyświetlania ruchomych obrazów wizyjnych, spełniające rolę monitora wizyjnego, a nie tablicy sygnalizacyjnej. Powyższe okoliczności przemawiają za brakiem możliwości zaklasyfikowania przedmiotowego towaru do kodu wskazanego przez skarżącą 8531. Z budowy i funkcji spornego towaru wynika, że jest to monitor, wobec czego zasadne jest jego zakwalifikowanie do kodu przyjętego przez organy w decyzjach, obejmującego monitory, które mogą mieć także postać monitorów LED (8528).

Sposób klasyfikacji tego typu towarów był już przedmiotem oceny sądów administracyjnych, które przyjęły trafność klasyfikacji do kodu 8528 59 90 90 (por. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 7 lutego 2013 r., III SA/Gd 709/12; wyrok WSA w Gdańsku z dnia 5 grudnia 2012 r., III SA/Gd 615/12 oraz wyrok NSA z dnia 21 sierpnia 2012 r., I GSK 203/12 – wszystkie dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych; orzeczenia.nsa.gov.pl).

Mając powyższe na uwadze Sąd nie podzielił poglądu skarżącej o naruszeniu przez organy prawa materialnego w zakresie dokonanej klasyfikacji taryfowej przedmiotowego towaru. Kod taryfy celnej wskazany przez organy dla towaru objętego niniejszym postępowaniem jest prawidłowy - towar zgłoszony przez skarżącą w dniu 25 listopada 2008 r. do dopuszczenia do obrotu winien być sklasyfikowany do kodu Taric 8528 59 90 90, a w konsekwencji zostać objęty stawką celną 14% od wartości.

Zgodnie z art. 23 ust. 1 ustawy – Prawo celne zgłaszający oblicza i wykazuje w zgłoszeniu celnym kwotę należności przywozowych lub wywozowych. W myśl art. 78 WKC po zwolnieniu towarów organy celne mogą z urzędu lub na wniosek zgłaszającego dokonać kontroli zgłoszenia (ust. 1), przy czym jeżeli z kontroli zgłoszenia lub kontroli po zwolnieniu towarów wynika, że przepisy regulujące właściwą procedurę celną zostały zastosowane w oparciu o nieprawidłowe lub niekompletne dane, organy celne podejmują, zgodnie z wydanymi przepisami, niezbędne działania w celu uregulowania sytuacji, biorąc pod uwagę nowe dane, którymi dysponują (ust. 3). Zgodnie natomiast z art. 67 WKC jeżeli szczególne przepisy nie stanowią inaczej, datą, którą należy uwzględniać przy stosowaniu wszelkich przepisów regulujących procedurę celną, do której zgłaszane są towary, jest data przyjęcia zgłoszenia przez organy celne. W myśl art. 201 WKC dług celny w przywozie powstaje w wyniku: a/ dopuszczenia do swobodnego obrotu towaru podlegającego należnościom przywozowym, lub b/ objęcia takiego towaru procedurą odprawy czasowej z częściowym zwolnieniem z należności celnych przywozowych (ust. 1); dług celny powstaje w chwili przyjęcia zgłoszenia celnego (art. 201 ust. 2 WKC). Zgodnie natomiast z art. 51 ustawy – Prawo celne kwotę należności wynikającą z długu celnego: 1/ powstałego na podstawie art. 202-205, art. 210, art. 211 i art. 216 WKC; 2/ zaksięgowaną na podstawie art. 218 ust. 2 WKC; 3/ niezaksięgowaną - w przypadkach, o których mowa w art. 220 ust. 2 lit. a i b WKC - organ celny określa w drodze decyzji.

Z zacytowanych przepisów wypływa wniosek, że organy celne – co do zasady – w przypadku stwierdzenia już po zwolnieniu towarów, że zgłoszenie celne było nieprawidłowe (np. tak jak w przedmiotowej sprawie błędnie klasyfikowało towar i w konsekwencji też błędnie określało należność celną) zobligowane są do podjęcia działań mających na celu prawidłowe (zgodne z przepisami prawa) uregulowanie sytuacji towaru na dzień przyjęcia zgłoszenia celnego. Oznacza to konieczność wydania decyzji określającej wysokość długu celnego na dzień przyjęcia zgłoszenia, a zatem ze skutkiem wstecznym (tzw. zaksięgowanie retrospektywne). Artykuł 220 ust. 1 WKC stanowi, że jeżeli kwota należności wynikających z długu celnego nie została zaksięgowana zgodnie z art. 218 i 219 lub została zaksięgowana kwota niższa od prawnie należnej, to zaksięgowania kwoty należności do pokrycia lub pozostającej do pokrycia należy dokonać w terminie dwóch dni, licząc od dnia, w którym organy celne dowiedziały się o tej sytuacji i miały możliwość obliczyć kwotę prawnie należną, jak również określić dłużnika (zaksięgowanie retrospektywne). Instytucja retrospektywnego zaksięgowania należności celnych służy zatem doprowadzeniu do zgodności kwoty należności celnych wynikającej z przepisów prawa celnego z kwotą zaksięgowaną i wymaganą od zobowiązanego.

Artykuł 220 ust. 2 WKC określa przypadki, w których organy celne zobowiązane są odstąpić od zaksięgowania retrospektywnego należności celnych. I tak, zaksięgowania retrospektywnego nie dokonuje się m.in., gdy kwota należności prawnie należnych zgodnie z przepisami prawa nie została zaksięgowana w następstwie błędu samych organów celnych, który to błąd nie mógł zostać w racjonalny sposób wykryty przez osobę zobowiązaną do uiszczenia należności działającą w dobrej wierze i przestrzegającą przepisów obowiązujących w zakresie zgłoszenia celnego (art. 220 ust. 2 lit. b/ WKC). Retrospektywne zaksięgowanie kwoty długu celnego w sytuacji określonej w art. 220 ust. 2 lit. b/ WKC nie jest możliwe, gdy zostaną spełnione łącznie cztery warunki: 1/ zaniżenie kwoty zaksięgowanej lub brak zaksięgowania było następstwem błędu samych organów celnych; 2/ błąd ten nie mógł być w racjonalny sposób wykryty przez osobę zobowiązaną do uiszczenia należności; 3/ osoba zobowiązana działała w dobrej wierze i 4/ osoba zobowiązana przestrzegała przepisów obowiązujących w zakresie zgłoszenia celnego.

W ocenie Sądu organy prawidłowo przyjęły, że okoliczności sprawy nie dają podstawy do odstąpienia od retrospektywnego zaksięgowania kwoty długu celnego na podstawie art. 220 ust. 2 lit. b/ WKC. W szczególności nie mogą tego w żaden sposób uzasadniać ustalenia faktyczne dokonane przez organ odwoławczy w oparciu o przeprowadzone dowody z przesłuchania wspólnika spółki oraz agenta celnego, do czego organ został zobowiązany wytycznymi wynikającymi z wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 4 kwietnia 2012 r. (III SA/Gd 79/12). Należy przyjąć, że ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że Dyrektor Izby Celnej wykonał zalecenia wypływające z wyroku Sądu z dnia 4 kwietnia 2012 r. Z zeznań agenta celnego złożonych w dniu 5 września 2012 r. wynika, że nie dokonywał oględzin towaru i nie wiedział jakie są jego rzeczywiste funkcje i do czego jest przeznaczony, tak więc przy ustalaniu klasyfikacji taryfowej towaru w niniejszej sprawie kierował się informacjami zawartymi w dokumentach przekazanych mu przez spedytora, który kontaktował się z importerem. Z zeznań natomiast wspólnika spółki – B. B., złożonych w dniu 20 września 2012 r. wynika, że była to pierwsza odprawa celna takiego towaru i w tym zakresie spółka nie miała doświadczenia. Zleciła odprawę agencji celnej, która przygotowała dokumenty, a organ celny zaakceptował je i towar dopuścił do obrotu. O trudności w prawidłowym zaklasyfikowaniu przedmiotowego towaru świadczy też to, że pomiędzy organami celnymi istnieje rozbieżność, co do właściwej klasyfikacji tego towaru.

W ocenie Sądu, ze złożonych zeznań nie wynika, by w przedmiotowej sprawie wystąpiły okoliczności dające podstawę do odstąpienia od retrospektywnego zaksięgowania kwoty długu celnego, spowodowanego błędną taryfikacją dokonaną w zgłoszeniu celnym w dniu 25 listopada 2008 r. przez skarżącą spółkę. Sąd pragnie zwrócić uwagę na treść art. 199 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. U. UE. L. 1993.253.1 ze zm.), który stanowi, że bez uszczerbku dla ewentualnego stosowania przepisów karnych, złożenie w urzędzie celnym zgłoszenia podpisanego przez zgłaszającego lub jego przedstawiciela bądź też złożenie zgłoszenia tranzytowego przy wykorzystaniu technik elektronicznego przetwarzania danych czyni zgłaszającego lub jego przedstawiciela odpowiedzialnym, zgodnie z obowiązującymi przepisami, za: prawdziwość informacji podanych w zgłoszeniu, autentyczność załączonych dokumentów, oraz przestrzeganie wszelkich obowiązków odnoszących się do objęcia danych towarów procedurą. Przyjęcie przez organ celny zgłoszenia celnego i dopuszczenie towaru do obrotu nie dowodzi faktu potwierdzenia przez organ celny danych zawartych w zgłoszeniu. Należy wskazać, że organ celny przyjmując zgłoszenie celne bada je wyłącznie pod kątem spełnienia formalnych wymogów (prawidłowości wypełnienia zgłoszenia, załączonych dokumentów), a nie pod kątem merytorycznej weryfikacji treści zgłoszenia. Organ celny nie ma obowiązku przeprowadzania kompleksowej (a więc także merytorycznej) weryfikacji zgłoszenia w momencie przyjęcia lecz ma uprawnienie (z którego może skorzystać bądź nie) do przeprowadzenia po przyjęciu zgłoszenia celnego jego kontroli i załączonych doń dokumentów, bądź przeprowadzenia rewizji celnej towaru (art. 68 WKC). Zwolnienie zatem przez organ celny towaru do procedury dopuszczenia do obrotu nie może samo w sobie świadczyć o "błędzie organu", który skutkować miałby wyłączeniem retrospektywnego zaksięgowania długu. W wyroku z dnia 21 czerwca 2011 r. (I GSK 198/10, LEX nr 1082380) Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że "przyjęcie zgłoszenia celnego bez skorzystania z możliwości jego weryfikacji przed zwolnieniem towaru nie stanowi błędu organu celnego, który wyłącza możliwość retrospektywnego zaksięgowania długu celnego. Podkreślenia wymaga, że przyjęcie zgłoszenia celnego i zwolnienie towaru nie jest równoznaczne z uznaniem zgłoszenia celnego za prawidłowe. (...) Przyjęcie zgłoszenia celnego jest rodzajem czynności materialno-technicznej, "niedecyzyjnej", opartej na obliczeniu i wykazaniu przez zgłaszającego, którego obdarza się w ten sposób kredytem zaufania w zakresie rzetelnego i prawidłowego wypełniania zgłoszeń celnych, kwoty należności przywozowych lub wywozowych (art. 23 ustawy z 2004 r. - Prawo celne). Dokonanie tej czynności powoduje z mocy prawa objęcie towaru procedurą celną oraz stanowi podstawę do zaksięgowania kwoty należności celnych". W orzecznictwie sądowoadministracyjnym powszechnie wyrażany jest pogląd, że weryfikacja zgłoszenia celnego jest uprawnieniem organu, a nie jego obowiązkiem i nie można wykazywać błędu po stronie organu faktem, że organ nie skorzystał ze swoich uprawnień i nie dokonał weryfikacji danych zadeklarowanych w zgłoszeniu, chociaż mógł to uczynić (zob. wyrok WSA w Krakowie z dnia 9 lutego 2012 r., III SA/Kr 719/11, LEX nr 1116557; wyrok WSA w Szczecinie z dnia 25 listopada 2010 r., I SA/Sz 446/10, LEX nr 750336; wyrok WSA w Gliwicach z dnia 20 października 2009 r., III SA/Gl 916/09, LEX nr 573987). Za okoliczności uzasadniające w niniejszej sprawie odstąpienie od retrospektywnego zaksięgowania cła nie mogą zostać potraktowane takie, podnoszone przez skarżącą okoliczności, jak: brak doświadczenia w imporcie tego typu towarów, ewentualne błędy i zaniedbania agenta celnego czy "ujawnione" rozbieżności co do klasyfikacji przedmiotowego towaru pomiędzy Urzędem Celnym w P. a organami celnymi orzekającymi w niniejszym postępowaniu. Oczywistym być musi, że brak doświadczenia w imporcie danego towaru nie może stanowić okoliczności uzasadniającej błąd skarżącej, co do dokonania prawidłowej taryfikacji towaru, choćby z tego powodu, że skarżąca miała możliwość wystąpienia i uzyskania Wiążącej Informacji Taryfowej (WIT) odnośnie importowanego towaru. Należy przyjąć też, że agent celny działa w imieniu importera, a zatem wszelkie jego działania obciążają importera. W odniesieniu natomiast do zaistniałej "rozbieżności taryfikacyjnej" pomiędzy organami celnymi, należy zgodzić się ze stanowiskiem wyrażonym w zaskarżonej decyzji, jakoby "błędna sugestia zawarta w protokole kontroli przeprowadzonej przez funkcjonariuszy Urzędu Celnego w P. w żaden sposób nie mogła wpłynąć na deklarację skarżącej dotyczącą klasyfikacji taryfowej towaru z uwagi na to, że w dniu dokonania zgłoszenia nie istniała. Sugestia ta nie może zatem potwierdzać, że zaksięgowanie kwoty cła w niewłaściwej wysokości nastąpiło na skutek błędu organu celnego".

Skoro w sprawie nie zaistniały okoliczności wyłączające retrospektywne zaksięgowanie należności celnej, to konsekwencją takiego stanu rzeczy jest konieczność orzeczenia przez organy celne w przedmiocie poboru odsetek – "w sytuacji gdy w postępowaniu celnym dochodzi do retrospektywnego zaksięgowania kwoty należności wynikającej z długu celnego, będącego następstwem uprzedniego zaksięgowania długu celnego na podstawie przyjętego zgłoszenia celnego opartego na nieprawidłowych lub niekompletnych danych, konieczne jest rozstrzygnięcie przez organ celny również o obowiązku uiszczenia odsetek za zwłokę lub o jego braku" (wyrok NSA z dnia 26 maja 2011 r., I GSK 360/10, LEX nr 1080783). Stosownie natomiast do art. 65 ust. 5 ustawy – Prawo celne organ celny pobiera odsetki, w przypadku gdy kwota wynikająca z długu celnego została zaksięgowana na podstawie nieprawidłowych lub niekompletnych danych, podanych przez zgłaszającego w zgłoszeniu celnym, chyba że dłużnik udowodni, że podanie nieprawidłowych lub niekompletnych danych było spowodowane okolicznościami niewynikającymi z jego zaniedbania lub świadomego działania. W ocenie Sądu organy prawidłowo przyjęły, że w postępowaniu skarżąca nie przedstawiła dowodów potwierdzających fakt, że deklarując nieprawidłowy kod Taric dla importowanego towaru, nie miała świadomości popełnianego błędu oraz nie zaniedbała swoich obowiązków – "organy celne mogą odstąpić od pobierania odsetek jedynie w sytuacji, gdy dłużnik udowodni, że podanie nieprawidłowych lub niekompletnych danych spowodowane było okolicznościami niewynikającymi z jego zaniedbania lub świadomego działania" (wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 18 marca 2008 r., I SA/Go 784/07, LEX nr 469016). Organy słusznie przyjęły, że skoro importerem urządzenia, którego klasyfikacja stanowiła przedmiot rozstrzygnięcia, była firma, której profil działalności jest związany z emisją reklam wyświetlanych na wielkoformatowych monitorach z ekranami LED, to dokonując zamówienia i sprowadzając sporny towar z Chin, skarżąca musiała (a przynajmniej winna była) mieć pełną świadomość jego możliwości technicznych, tak więc wiedząc jaki towar sprowadza i do czego będzie wykorzystywany, skarżąca mogła w racjonalny sposób wykryć błąd zawarty w złożonym zgłoszeniu celnym.

Odnosząc się do podniesionych w skardze zarzutów naruszenia art. 17 ust. 1 Ordynacji podatkowej poprzez wydanie decyzji przez organ niewłaściwy oraz naruszenia art. 187 Ordynacji podatkowej poprzez odmowę przeprowadzenia dowodu z zawnioskowanych świadków oraz strony, to należy wskazać, że są one całkowicie bezzasadnie i świadczą o tym, iż skarżąca w sposób bardzo pobieżny zapoznała się z materiałem dowodowym zebranym w toku całego postępowania w rozpoznawanej sprawie. Mianowicie, w kwestii prawidłowości właściwości organów celnych orzekających w niniejszej sprawie w zakresie podatku od towarów i usług w sposób pełny i klarowny wypowiedział się Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w wyroku z dnia 4 kwietnia 2012 r. (III SA/Gd 79/12) i dokonana w tym zakresie przez ten Sąd ocena prawna – zgodnie z art. 153 p.p.s.a. – wiąże zarówno ten Sąd, jak też organ, którego działanie było przedmiotem zaskarżenia (czyli orzekające w niniejszej sprawie organy celne I i II instancji). Z kolei zarzut odmowy przeprowadzenia dowodu z przesłuchania świadka (agenta celnego) i strony (wspólników spółki) jest oczywiście bezzasadny wobec zrealizowania przez Dyrektora Izby Celnej wytycznych Sądu i przeprowadzenia wnioskowanego przez skarżącą dowodu z przesłuchania agenta celnego i wspólników spółki.

W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, uznając kontrolowane decyzje za zgodne z prawem, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł, jak w sentencji wyroku.