Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1868/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-03-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
638  Sprawy egzekucji administracyjnej;  egzekucja obowiązków o charakterze niepieniężnym
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 17 par. 1
journal: Dz.U. 2012 poz 1015
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Ewa Machlejd, Sędziowie sędzia WSA Bogusław Cieśla (spr.), sędzia WSA Krystyna Tomaszewska, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 16 marca 2016 r. sprawy ze skargi G. K. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2015 r., Nr [...] w przedmiocie uznania zarzutów za nieuzasadnione oddala skargę


UZASADNIENIE

Sygnatura akt VII SA/Wa 1868/15

UZASADNIENIE

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] postanowieniem z dnia [...] grudnia 2016r., na podstawie art. 17 § 1 i art. 34 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jednolity; Dz. U. z 2012 r., poz.1015 z późn. zm., w skrócie u.p.e.a.) uznał za bezzasadne zarzuty podniesione przez G. K. w sprawie postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego Nr [...] z dnia [...].11.2012 r.

W uzasadnieniu Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] podał, że decyzją Nr [...] z dnia [...].10.2010 r. nakazał G. K. na podstawie art. 48 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane, rozbiórkę budynku garażu z kotłownią dobudowanego do istniejącego budynku mieszkalnego zlokalizowanego na terenie działki nr ew. [...] przy ul. [...] w miejscowości [...], gmina [...].

Pomimo wezwań do wykonania rozbiórki określonej w decyzji, jak również zagrożenia wszczęciem postępowania egzekucyjnego, zobowiązany nie wykonał ciążącego na nim obowiązku.

W dniu [...].02.2012 r. skierowano do zobowiązanego upomnienie Nr [...], które zostało doręczone w dniu [...].02.2012 r.

Następnie w dniu [...].11.2012 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...], wystawił tytuł wykonawczy Nr [...] stosowany w egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym.

W dniu [...].12.2012 r. do organu wpłynęło pismo zobowiązanego (data nadania 29.11.2012 r.) w sprawie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym na podstawie ww. tytułu wykonawczego.

Organ wskazał, że zobowiązanemu przysługiwało prawo zgłoszenia w terminie 7 dni zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego.

Podstawą zarzutu może być stosownie do art. 33 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, tylko: wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku, odroczenie terminu wykonania obowiązku albo brak wymagalności obowiązku z innego powodu, rozłożenia na raty spłaty należności pieniężnej, określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, błąd co do osoby zobowiązanego, niewykonalność obowiązku, niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego, brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego, prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny, niespełnienie wymogów określonych w art. 27 ww. ustawy.

Zobowiązany wnosząc zarzuty, co do prowadzonego postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego Nr [...] z dnia [...].11.2012 r. stosowanego w egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym, powołał się na pkt 6 art. 33 tj. niedopuszczalność egzekucji administracyjnej oraz pkt 8 art. 33 tj. zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego.

W ocenie organu, wniesione zarzuty były bezzasadne, bowiem w stosunku do zobowiązanego nie był zastosowany przed wydaniem tytułu wykonawczego jakikolwiek środek egzekucyjny w postaci grzywny w celu przymuszenia bądź wykonania zastępczego mający na celu wyegzekwowanie obowiązku rozbiórki, zatem zarzut był bezpodstawny.

Odpowiadając na drugi zarzut, dotyczący niedopuszczalności egzekucji administracyjnej, to zgodnie z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z 16 lutego 2005 r., OSK 1148/04, LEX nr 164945, nakładając grzywnę w celu przymuszenia "organ (egzekucyjny) nie powinien kierować się takimi okolicznościami, jak : możliwości finansowe, sytuacja rodzinna czy życiowa zobowiązanego".

W związku z powyższym organ stwierdził brak przesłanek z art. 33 powołanej ustawy, do uznania zarzutów za zasadne.

G. K. wniósł zażalenie na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2014 r., którym uznano za bezzasadne zarzuty zgłoszone w postępowaniu egzekucyjnym, prowadzonym na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] z dnia [...] listopada 2012 roku.

Skarżonemu postanowieniu zarzucił, iż zostało wydane z rażącym naruszeniem prawa, które miało istotny wpływ na treść tego orzeczenia, tj. z naruszeniem:

- art. 33, 34 u.p.e.a. poprzez brak merytorycznego ustosunkowania się do zgłoszonych w piśmie z dnia [...] listopada 2012 r. oraz w zażaleniu z dnia [...] września 2014 r. zarzutów dotyczących postępowania egzekucyjnego, a świadczących o braku możliwości prowadzenia egzekucji;

- art. 138 § 2 k.p.a. poprzez niezastosowanie się do wytycznych organu II instancji z dnia [...] lutego 2013 r., nakładających na organ I instancji powinność odniesienia się w sposób niebudzący wątpliwości do wszystkich argumentów z pisma z dnia [...] listopada 2012 r.;

- art. 8 i art. 107 § 3 k.p.a. przez nienależyte uzasadnienie zaskarżonego postanowienia, zawarcie w nim zbyt ogólnych stwierdzeń, nie odnoszących się do zgłoszonych zarzutów.

Skarżący domagał się uchylenia zaskarżonego postanowienia w całości i umorzenia postępowania egzekucyjnego, względnie jego zawieszenia.

W uzasadnieniu zażalenia wskazał, że w piśmie z dnia [...] listopada 2012 r. złożył zarzuty w sprawie prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] postępowania egzekucyjnego. Zarzut dotyczył zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego, niewykonalności obowiązku oraz niedopuszczalności egzekucji i zastosowanego środka egzekucyjnego.

Wcześniej wydanym postanowieniem z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego uznał zarzuty za bezzasadne. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] lutego 2013 r. uchylił w całości powyższe postanowienie organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia.

W uzasadnieniu organ II instancji wskazał, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego nie ustosunkował się do wszystkich zarzutów i nakazał organowi I instancji, aby ten odniósł się do wszystkich argumentów zawierających odniesienie do przesłanek wskazanych w art. 33 u.p.e.a.

Zaskarżone obecnie postanowienie nie spełnia powyższych wytycznych. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego nie przeprowadził w sposób należyty postępowania wyjaśniającego w zakresie badania zarzutów dotyczących postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego nr [...].

Rozpoznając ponownie sprawę organ nie odniósł się do zarzutów, czym naruszył przepisy art. 33, 34 u.p.e.a. oraz art. 138 § 2 k.p.a. Nie ustosunkował się merytorycznie do zarzutów zgłoszonych w piśmie z dnia [...] listopada 2012 roku. Całość uzasadnienia dotyczy rozważań na temat jakiejś grzywny, która nie została jeszcze zastosowana. Organ posłużył się bardzo ogólnymi stwierdzeniami i nie odniósł się do powoływanych argumentów.

Pominął okoliczności i zarzuty przytoczone w zażaleniu na postanowienie z dnia [...] września 2014 r. nr [...], które świadczą o tym, że brak jest faktycznych i prawnych możliwości wykonania rozbiórki.

Skarżący ponownie wskazał, że rozbiórka garażu z kotłownią jest niemożliwa do wykonania, albowiem ta cześć budynku jest konstrukcyjnie połączona z budynkiem mieszkalnym i stanowi wzmocnienie budynku istniejącego. Ingerencja naruszy konstrukcję obiektu i będzie skutkowała zawaleniem ściany budynku mieszkalnego, co z kolei stanowi zagrożenie dla bezpieczeństwa mienia i ludzi. Nakaz rozbiórki jest zatem niewykonalny, gdyż istnieje zagrożenie spowodowania katastrofy budowlanej.

Nadto podnosił, że nie ma tytułu prawnego do nieruchomości, na której znajduje się budynek podlegający rozbiórce. Nie jest jej właścicielem, ani posiadaczem samoistnym. Posiadaczem samoistnym nieruchomości od 1982 roku jest B. K., która złożyła w Sądzie Rejonowym w [...] wniosek o stwierdzenie jej zasiedzenia.

B. K. stała się ex lege właścicielką przedmiotowej nieruchomości z upływem okresu 30- letniego jej posiadania. Nie wyraziła zgody na dokonanie jakichkolwiek czynności mających na celu ingerencję w strukturę budynku. W zaistniałej sytuacji zachodzi stała niewykonalność obowiązku określonego tytułem wykonawczym.

[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] maja 2015r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz.U. z 2013r., poz. 267) w związku z art. 144 Kpa oraz art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (tekst jednolity Dz.U. z 2014r., poz. 1409), po rozpatrzeniu zażalenia G. K. na postanowienie PINB w [...] z dnia [...].12.2014r. uznające za nieuzasadnione zarzuty wniesione przez G. K., w związku z prowadzonym na podstawie tytułu wykonawczego Nr [...] z dnia [...].11.2012r. postępowaniem egzekucyjnym wszczętym w celu wyegzekwowania obowiązku wynikającego z decyzji PINB w [...] Nr [...] z dnia [...].10.2010r., nakazującej G. K. całkowitą rozbiórkę budynku garażu z kotłownią dobudowanego do istniejącego budynku mieszkalnego na terenie działki nr ew. [...] przy ul. [...] w miejscowości [...], gm. [...] - utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.

W uzasadnieniu organ II instancji wskazał, że w związku z niewykonaniem przez G. K. obowiązku wskazanego w decyzji PINB w [...] Nr [...] z dnia [...].10.2010r., organ powiatowy, działając w oparciu o przepisy ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, prowadzi postępowanie mające na celu wyegzekwowanie obowiązku z niej wynikającego.

W dniu [...].02.2012r. do zobowiązanego zostało skierowane upomnienie wzywające do wykonania obowiązku. Upomnienie zostało skutecznie doręczone w dniu 29.02.2012r.

Następnie w dniu [...].11.2012r. PINB w [...] wystawił tytuł wykonawczy Nr [...], którego doręczenie G. K. wszczęło przedmiotowe postępowanie egzekucyjne.

W wyniku rozpatrzenia zarzutów zobowiązanego PINB w [...] postanowieniem Nr [...] z dnia [...].12.2012r., uznał je za nieuzasadnione.

G. K. pismem z dnia [...].01.2013r. wniósł zażalenie na w/w postanowienie organu I instancji.

Postanowieniem Nr [...] z dnia [...].02.2013r., [...]WINB uchylił postanowienie organu powiatowego i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia ze względu na to, że PINB w [...] nie ustosunkował się do wszystkich zarzutów podniesionych przez zobowiązanego w piśmie z dnia [...].11.2012r.

W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy organ I instancji w dniu [...].12.2014r. wydał postanowienie Nr [...], uznające zarzuty G. K. za bezzasadne.

Zobowiązany wniósł zażalenie na postanowienie Nr [...].

W ocenie organu II instancji Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] dokonał prawidłowej oceny stanu faktycznego i prawnego.

Zobowiązany w zarzutach wniesionych w piśmie z dnia [...].12.2014r., powołał się na przesłanki wskazane w art. 33 pkt 6 i 8 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, tj. niedopuszczalność egzekucji administracyjnej i zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego.

Organ powiatowy w uzasadnieniu postanowienia Nr [...] w sposób niebudzący wątpliwości odparł powołane przez zobowiązanego zarzuty i wykazał ich bezzasadność.

Podkreślenia wymaga to, że decyzja PINB w [...] Nr [...] z dnia [...].10.2010r., nakładająca egzekwowany obowiązek jest ostateczna wobec czego podlega wykonaniu w całości.

Organ odwoławczy podzieli stanowisko Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego, co do zarzutu zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego. W dacie wniesienia przez G. K. zarzutów, organ powiatowy nie zastosował względem niego żadnego środka egzekucyjnego, co przesądzało o bezzasadności tego zarzutu.

Nałożona postanowieniem Nr [...] z dnia [...].09.2014r., grzywna w celu przymuszenia została uchylona przez tut. organ postanowieniem Nr [...] z dnia [...].11.2014r.

Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego nie stwierdził również zaistnienia okoliczności, które świadczyłyby o niedopuszczalności prowadzenia postępowania egzekucyjnego w przedmiotowej sprawie. W ocenie organu prowadzenie egzekucji w niniejszej sprawie jest dopuszczalne.

Decyzja PINB w [...] Nr [...] z dnia [...].10.2010r. nakładająca egzekwowany obowiązek jest ostateczna wobec czego podlega wykonaniu w całości.

Odnosząc się do argumentów zawartych w zażaleniu ocenił, iż pozostają one bez wpływu na toczące się postępowanie egzekucyjne.

W myśl przepisu art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji organ egzekucyjny nie jest uprawniony do badania zasadności i wymagalności samego obowiązku objętego tytułem wykonawczym.

G. K. wniósł skargę na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego Nr [...] z dnia [...] maja 2015r.

Skarżonemu postanowieniu zarzucił, iż zostało wydane z rażącym naruszeniem prawa procesowego i materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. z naruszeniem:

1) art. 33, 34 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji i z art. 15 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a poprzez brak merytorycznego ustosunkowania się do zgłoszonych w piśmie z dnia [...] listopada 2012 roku oraz w 2015 roku zarzutów dotyczących postępowania egzekucyjnego, a świadczących o braku możliwości prowadzenia egzekucji (jej niedopuszczalności);

- art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 144 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie i utrzymanie w mocy postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2014 roku Nr [...];

- art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 144 k.p.a. w zw. z art. 18 i 34 § 4 u.p.e.a., poprzez jego niezastosowanie i nieuchylenie postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego oraz niewydanie postanowienia o umorzeniu postępowania egzekucyjnego;

- art. 124 § 2 k.p.a. oraz art. 126 k.p.a. w zw. z art. 7, 77 i 107 § 3 k.p.a. oraz art. 8 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a., przez nienależyte uzasadnienie zaskarżonego postanowienia zawarcie w nim zbyt ogólnych stwierdzeń, nie odnoszących się do zarzutów;

- art. 29 § 1. u.p.e.a. poprzez jego niezastosowanie i pominięcie, że zgłoszone zarzuty świadczą o tym, iż egzekucja w tej sprawie jest niedopuszczalna;

- art. 8 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. poprzez dopuszczenie się powyższych uchybień, i naruszenie zasady zaufania obywateli do organów państwa.

Skarżący wnosił o uchylenie postanowienia [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2015r. oraz uchylenie poprzedzającego go postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2014 r. oraz zobowiązanie organu I instancji do umorzenia postępowania egzekucyjnego.

W uzasadnieniu wskazał, że organy obu instancji dopuściły się rażącego naruszenia przepisów prawa wskazanych w zarzutach skargi.

Podniósł, że w piśmie z dnia [...] listopada 2012 r., jak również w zażaleniach z [...] stycznia 2013 r., [...] września 2014 r. i [...] stycznia 2015 r. zgłosił zarzuty tj. zarzut zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego, niewykonalności obowiązku oraz niedopuszczalności egzekucji i zastosowanego środka egzekucyjnego.

Organy obu instancji nie ustosunkowały się merytorycznie do argumentów zawierających odniesienie do przesłanek wskazanych w art. 33 i 59 u.p.e.a., czym naruszyły przepisy bowiem postępowanie egzekucyjne powinno zostać umorzone.

W uzasadnieniach wydanych orzeczeń organy posługują się bardzo ogólnymi stwierdzeniami, pasującymi do każdej sprawy.

Skarżący podnosił, że wskazywał dlaczego rozbiórka i sama egzekucja jest zbyt uciążliwa, niedopuszczalna i niewykonalna.

Rozbiórka garażu z kotłownią jest niemożliwa do wykonania, albowiem połączone są z budynkiem mieszkalnym i stanowią wzmocnienie tego budynku. Ingerencja skutkowała będzie zawaleniem ściany budynku mieszkalnego, co z kolei stanowi zagrożenie dla bezpieczeństwa mienia i ludzi. Nakaz rozbiórki jest niewykonalny, gdyż istnieje zagrożenie spowodowania katastrofy budowlanej. Brak jest instrumentów faktycznych i prawnych aby wykonać obowiązek rozbiórki. Skarżący nie jest właścicielem, ani posiadaczem działki nr [...] i nie może wykonać rozbiórki, a przystępując do jej wykonania naraziłby się na i odpowiedzialność cywilną i kamą.

Organ egzekucyjny powinien sprawdzić, czy obowiązek jest wykonalny, czy zobowiązany ma obiektywną możliwość jego wykonania. Organy jednak uchyliły się od zbadania czy obowiązek nałożony decyzją jest wykonalny.

W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko przedstawione w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2014r., poz.1647), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu.

Skarga jest niezasadna.

Na wstępie wskazać należy, iż rozpatrując zgłoszone w postępowaniu egzekucyjnym zarzuty organ egzekucyjny nie może badać sprawy od strony merytorycznej, gdyż stałby się trzecią instancją. Strona mogła podnieść zarzuty dotyczące meritum sprawy w postępowaniu zakończonym wydawaniem decyzji nakładającej obowiązek rozbiórki.

Podstawy wnoszenia zarzutów zostały enumeratywnie wyliczone w art. 33 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jednolity; Dz. U. z 2012 r., poz.1015 z późn. zm., w skrócie u.p.e.a.), to jest: wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku, odroczenie terminu wykonania obowiązku albo brak wymagalności obowiązku z innego powodu, rozłożenia na raty spłaty należności pieniężnej, określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, błąd co do osoby zobowiązanego, niewykonalność obowiązku, niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego, brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego, prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny, niespełnienie wymogów określonych w art. 27 ww. ustawy.

Wnoszenie zarzutów stanowi prawo, które zobowiązany może realizować jedynie w fazie wszczęcia postępowania egzekucyjnego. Do elementów koniecznych, jakie muszą spełniać zarzuty, należy zaliczyć wymogi formalne co do ich treści oraz co do czasu, w których wniesienie tego środka jest przewidziane przez ustawę.

Organ nie ma obowiązku z urzędu badać, czy w sprawie wystąpiły podstawy do sformułowania innych zarzutów niż zarzuty zgłoszone przez zobowiązanego. Dlatego powoływanie kolejnych czy nowych zarzutów, także w zażaleniu na postanowienie organu pierwszej instancji, wydane w przedmiocie zarzutów, nie stanowi o wadliwości wydanego postanowienia.

Po upływie terminu do wniesienia zarzutów nie jest dopuszczalne zgłaszanie nowych zarzutów lub uzupełnianie zarzutów już wniesionych o nowe podstawy faktyczne lub prawne (wyroki NSA: z dnia 4 kwietnia 2012 r., II FSK 2615/10, LEX nr 1410622; z dnia 6 marca 2012 r., II FSK 1441/10, LEX nr 1424264; z dnia 1 września 2011 r., II FSK 407/10, LEX nr 954961; z dnia 26 sierpnia 2011 r., II FSK 474/10, LEX nr 1068722).

Podstawy prawne zarzutów wymienione w art. 33 § 1 u.p.e.a. mają różnorodny charakter, wnoszący zarzuty może m.in. kwestionować dopuszczalność egzekucji lub zastosowanego środka egzekucyjnego ze względów formalnych (pkt 6) lub merytorycznych (pkt 1 i 2), zarzucać wierzycielowi lub organowi egzekucyjnemu istotne uchybienia proceduralne (art. 33 § 1 pkt 3-4, 6-7, 9-10) czy też podawać w wątpliwość celowość wszczęcia egzekucji lub zastosowania danego środka egzekucyjnego (art. 33 § 1 pkt 5 i 7-8).

Żadna inna przyczyna niż wymieniona w art. 33 § 1 pkt 1-10 u.p.e.a. nie może stanowić podstawy do uruchomienia postępowania w sprawie rozpatrzenia zarzutu i wydania rozstrzygnięcia w tym przedmiocie, a sądowa kontrola musi się odnosić do oceny wystąpienia konkretnego zarzutu.

Konieczność wskazania podstawy prawnej zarzutów (okoliczności wskazujących na tę podstawę) spoczywa na zobowiązanym. To na osobie, do której skierowano tytuł wykonawczy, spoczywa obowiązek wykazania na której z okoliczności wymienionych w art. 33 u.p.e.a. opiera swój zarzut.

W niniejszej sprawie skarżący poza gołosłownymi twierdzeniami nie wskazuje na żadne okoliczności z których wynikałoby, iż egzekucja rozbiórki jest niedopuszczalna. Od momentu wydania nakazu rozbiórki nie zamienił się bowiem ani stan prawny ani faktyczny sprawy - tak w zakresie status prawnego przedmiotowego obiektu jak i konstrukcji budynku i dobudowy. Twierdzenia skarżącego są w istocie kwestionowaniem nakazu rozbiórki i twierdzeniem, iż taka decyzja w odniesieniu do jego osoby nie mogła być wydana. Z kolei te okoliczności mogłyby być wzięte pod uwagę tylko w trybie weryfikacji nadzorczej, decyzji PINB w [...] Nr [...] z dnia [...].10.2010r. nakładającej egzekwowany obowiązek.

Organ egzekucyjny nie ma uprawnienia do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym i zarzut zobowiązanego oparty na twierdzeniu, że obowiązek nie istnieje (art. 33 § 1 pkt 1), nie może być uwzględniony przez organ egzekucyjny w sytuacji, gdy brak jest innych podstaw merytorycznych do uwzględniania zarzutu z urzędu, np. przedawnienia obowiązku.

Zobowiązany w zarzutach wniesionych w piśmie z dnia [...].12.2014r. powołał się na przesłanki wskazane w art. 33 pkt 6 i 8 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, tj. niedopuszczalność egzekucji administracyjnej i zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego.

Organy w sposób niebudzący wątpliwości odparły powołane przez zobowiązanego zarzuty i wykazały ich bezzasadność.

W dacie wniesienia przez G. K. zarzutów organ powiatowy nie stosował względem niego żadnego środka egzekucyjnego, co przesądzało o bezpodstawności zarzutu zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego. Nałożona postanowieniem Nr [...] z dnia [...].09.2014r., grzywna w celu przymuszenia została uchylona przez organ II instancji postanowieniem Nr [...] z dnia [...].11.2014r.

Brak jest okoliczności, które świadczyłyby o niedopuszczalności prowadzenia postępowania egzekucyjnego w przedmiotowej sprawie. W myśl przepisu art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji organ egzekucyjny nie jest uprawniony do badania zasadności i wymagalności samego obowiązku objętego tytułem wykonawczym, ma jednak obowiązek badania dopuszczalności prowadzenia postępowania egzekucyjnego w administracji pod względem formalnym.

W związku z powyższym prawidłowa była ocena organów, iż brak jest przesłanek z art. 33 powołanej na wstępie ustawy, do uznania zarzutów skarżącego za zasadne.

Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.