Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 14/05
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2005-03-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6250 Rozpowszechnianie programów telewizyjnych i radiowych
Hasła tematyczne: Radiofonia i telewizja
Skarżony organ: Krajowa Rada Radiofonii i Telewizji
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Powołane przepisy: article: art. 185 § 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jan Bała, Sędziowie NSA Edward Kierejczyk, Andrzej Kuba (spr.), Protokolant Marcin Chojnacki, po rozpoznaniu w dniu 9 marca 2005 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej "I. C." Sp. z o.o. w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 października 2004r. sygn. akt 6 II SA 3158/03 w sprawie ze skargi W. Sp. z o.o. w K. na decyzję Przewodniczącego Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z dnia [...] lipca 2003 r. Nr [...] w przedmiocie koncesji na rozpowszechnianie programów radiowych 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, 2. zasądza od Spółki z o.o. "W." z siedzibą w K. na rzecz I. C. Spółki z o.o. z siedzibą w W. kwotę 5600 zł (pięć tysięcy sześćset złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 13 października 2004 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny uchylił decyzję Przewodniczącego Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z dnia [...] lipca 2003 r. Nr [...] i decyzję z dnia [...] marca 2002 r. Nr [...] oraz poprzedzające te decyzje uchwały Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji o odmowie udzielenia koncesji radiowej spółce z o.o. "B." z siedzibą w K. i udzielenie tej koncesji spółce z o.o. I. C. z siedzibą w W.

Z akt sprawy wynika, że Przewodniczący KRRiT udzielił na podstawie art. 33 ust. 2 i 3 i art. 36 ust. 1 oraz art. 37 ust. 3a ustawy z dnia 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji (tekst jednolity Dz. U. z 2004 r. Nr 253 poz. 2531) koncesji spółce I. C. sp. z o.o. i odmówił udzielenia tej koncesji spółce "B.", uzasadniając swoje rozstrzygnięcie tym, że przedłożona przez spółkę "B." propozycja programowa nie stanowi oferty wzbogacającej program, gdyż program o charakterze uniwersalnym już na terenie objętym wnioskiem jest nadawany. Powyższą decyzję zaskarżyła do Naczelnego Sądu Administracyjnego spółka "W." z siedzibą w K. (poprzednio "B." Sp. z o.o. w K.) zarzucając decyzji naruszenie art. 2 Konstytucji RP, art. 36 ust. 1 pkt 1, 4 i 5 ustawy o radiofonii i telewizji oraz szeregu przepisów kodeksu postępowania administracyjnego. Skarżąca nie zgadzała się z oceną KRRiT, iż jej program, jako rzekomo podobny do programu Radia K., nie będzie stanowił wzbogacenia oferty programowej na terenie Warszawy. Zdaniem skarżącej to właśnie spółka I. C., która otrzymała koncesję, tworzy program bardzo podobny do już występujących na rynku.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylając zaskarżone decyzje Przewodniczącego KRRiT stwierdził, że zgodnie z art. 36 ust. 1 pkt 1 ustawy o radiofonii i telewizji w postępowaniu o udzielenie koncesji KRRiT ocenia w szczególności stopień zgodności zamierzonej działalności programowej z zadaniami określonymi w art. 1 ust. 1 tej ustawy, z uwzględnieniem stopnia realizacji tych zadań przez innych nadawców działających na obszarze objętym koncesją. W rozpoznawanej sprawie organ administracji zdaniem WSA nie dokonał powyższej oceny, a także nie rozpatrzył i nie ocenił wniosku skarżącego pod kątem dalszych przesłanek występujących w art. 36 ust. 1 ustawy o radiofonii i telewizji czym naruszył powyższy przepis oraz art. 7, 77 § 1, 80 i 107 § 3 k.p.a. Sąd nie mógł odnieść się do zasadności zaskarżonej decyzji, albowiem jej motywy nie spełniają wymagań art. 107 § 3 k.p.a., natomiast przeprowadzone postępowanie z wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy nie odpowiada wymogom art. 7, art. 77 § 1 k.p.a. w związku z art. 127 §3 k.p.a.

W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżący I. C. spółka z o.o. z siedzibą w W. wnosił o stwierdzenie nieważności postępowania i uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i zasądzenie kosztów postępowania zgodnie z obowiązującymi przepisami. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów postępowania t. j. art. 12, art. 33 § 1, art. 91 § 1, art. 141 w związku z art.. 142 §1 i art. 183 § 2 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), zwanej dalej P.p.s.a., opierając skargę kasacyjną na podstawie wynikającej z art. 174 pkt 2 cytowanej wyżej ustawy. Skargę kasacyjną spółka I. C. uzasadniała tym, że nie została w żaden sposób zawiadomiona o postępowaniu przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym i w związku z tym nie miała możliwości obrony swoich praw. Zgodnie z art. 33 § 1 P.p.s.a. osoba, która brała udział w postępowaniu administracyjnym, a nie wnosiła skargi, jeżeli wynik postępowania sądowego dotyczy jej interesu prawnego, jest uczestnikiem tego postępowania na prawach strony, zaś art. 12 P.p.s.a. wprost stanowi, że ilekroć w ustawie jest mowa o stronie rozumie się przez to również uczestnika postępowania, co powinno ze strony sądu skutkować obowiązkiem doręczenia skargi i zawiadomienia o wyznaczeniu terminu rozprawy (art. 91 § 2 P.p.s.a.) jak również doręczeniem wyroku wraz z uzasadnieniem (art. 141 w związku z art. 142 § 1 P.p.s.a.). Poprzez niezawiadomienie spółki I. C. o toczącym się postępowaniu Sąd doprowadził do stanu, w którym spółka została pozbawiona możności obrony swych praw co zgodnie z art. 183 § 1 i 2 pkt 5 skutkuje nieważnością postępowania. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Przewodniczący KRRiT przyłączył się do skargi wnosząc również o uchylenie zaskarżonego wyroku z powodu nieważności postępowania na podstawie art. 183 § 1 i 2 pkt 5 P.p.s.a.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga kasacyjna została oparta na usprawiedliwionej podstawie wynikającej z art. 174 pkt 2 P.p.s.a. a mianowicie naruszeniu przepisów postępowania, które skutkowało nieważnością postępowania sądowego przewidzianą w art. 183 § 1 i 2 pkt 5 P.p.s.a. dlatego należało ją uwzględnić. Niespornym jest w sprawie, że skarżąca spółka I. C. była stroną postępowania administracyjnego – koncesyjnego prowadzonego przez Przewodniczącego KRRiT, gdyż to na jej rzecz udzielono przedmiotowej koncesji na rozpowszechnianie programu radiowego odmawiając jednocześnie pozostałym wnioskodawcom i uczestnikom procesu koncesyjnego. Zgodnie w treścią przepisu art. 33 § 1 P.p.s.a. osoba która brała udział w postępowaniu administracyjnym, a nie wnosiła skargi, jeżeli wynik postępowania sądowego dotyczy jej interesu prawnego jest uczestnikiem tego postępowania na prawach strony (art. 12 P.p.s.a.)

Nie ulega wątpliwości, że uchylenie przez WSA decyzji koncesyjnej wydanej na rzecz skarżącej spółki I. C. dotyka interesu prawnego tej spółki i dlatego miała ona prawa strony w postępowaniu sądowym, a na skutek naruszenia przepisów postępowania a w szczególności art. 91 § 2 i art. 142 § 1 P.p.s.a. została ona pozbawiona możności obrony swych praw.

Z akt sprawy wynika bowiem, że strona ta nie została zawiadomiona o terminie rozprawy mimo takiego obowiązku Sądu wynikającego z art. 91 § 2 P.p.s.a. i nie doręczono jej uzasadnienia wyroku sporządzonego z urzędu w oparciu o przepis art. 141 § 1 P.p.s.a. co było również obowiązkiem Sądu wynikającym z art. 141 § 2 P.p.s.a. Zatem nie brała ona udziału w postępowaniu sądowym bez własnej winy i została pozbawiona możności obrony swych praw. W tych warunkach zachodzą przesłanki z art. 183 § 1 i § 2 pkt 5 do stwierdzenia nieważności postępowania sądowego i uchylenia zaskarżonego wyroku w całości w oparciu o przepis art. 185 § 1.

Orzeczenie o kosztach postępowania kasacyjnego uzasadnia przepis art. 203 pkt 2 P.p.s.a.