Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 1649/16
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2016-10-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 30 ust.1, art.31
journal: Dz.U. 2013 poz 173
law: Ustawa z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju  Obszarów Wiejskich - tekst jednolity.
article: art 106 par 3
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Stanisław Gronowski Sędzia NSA Małgorzata Korycińska Sędzia del. WSA Barbara Mleczko-Jabłońska (spr.) po rozpoznaniu w dniu 18 października 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej M. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 3 grudnia 2015 r.; sygn. akt I SA/Ke 602/15 w sprawie ze skargi M. M. na decyzję Dyrektora Świętokrzyskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w K. z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie przyznania płatności rolnośrodowiskowej w pomniejszonej wysokości oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach wyrokiem z dnia 3 grudnia 2015r., sygn. akt I SA/Ke 602/15, po rozpoznaniu sprawy ze skargi M. M. na decyzję Dyrektora Świętokrzyskiego Oddziału Regionalnego ARiMR w K. z dnia [...] sierpnia 2015 r. w przedmiocie płatności rolnośrodowiskowej na rok 2013, oddalił skargę.

Sąd I instancji orzekał w następującym stanie sprawy:

w dniu [...] maja 2013 r. M M. złożył wniosek o przyznanie płatności rolnośrodowiskowej. Po zmianie dokonanej w dniu 29 maja 2013 r. wnioskodawca ubiegał się o przyznanie płatności rolnośrodowiskowej :

w pakiecie rolnictwo ekologiczne:

- w wariancie uprawy rolnicze do działek rolnych o łącznej powierzchni 10,80 ha,

- w wariancie trwałe użytki zielone do działek rolnych o łącznej powierzchni 11,17 ha,

w pakiecie ekstensywne trwałe użytki zielone:

- w wariancie ekstensywna gospodarka na łąkach i pastwiskach na obszarach Natura 2000 do działki rolnej o powierzchni 2,63 ha,

w pakiecie ochrona zagrożonych gatunków ptaków i siedlisk przyrodniczych poza obszarami Natura 2000:

-w wariancie ochrona siedlisk lęgowych ptaków do działki rolnej o powierzchni 11 ha,

w pakiecie zachowanie zagrożonych zasobów genetycznych zwierząt w rolnictwie do dwóch koni rasy huculskiej.

Wnioskodawca ponadto ubiegał się o przyznanie kosztów transakcyjnych w kwocie 2000 zł.

Decyzją z dnia [...] kwietnia 2015r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w K. z 10 kwietnia 2015r. przyznał M. M. płatność rolnośrodowiskową w pomniejszonej wysokości z sankcjami wieloletnimi na rok 2013.

W wyniku wniesionego odwołania Dyrektor Świętokrzyskiego Oddziału Regionalnego ARiMR w K.decyzją opisaną na wstępie utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Organ wskazał, że wnioski o przyznanie płatności rolnośrodowiskowej na rok 2013 rozpatrywane są w oparciu o ustawę z 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz.U.2013.173 ze zm.) dalej "Ustawa", Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 13 marca 2013 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Program rolnośrodowiskowy" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007 - 2013 (Dz.U.2013.361 ze zm.) dalej "Rozporządzenie" oraz przepisy unijne, które organ szczegółowo wymienił, w tym przywołał treść stosownych przepisów.

Organ odwoławczy wyjaśnił, że przedmiotem sporu stało się odmówienie i nałożenie sankcji z tytułu płatności rolnośrodowiskowej na rok 2013, w związku z ustaleniem, że powierzchnia zadeklarowana do płatności była większa niż faktyczna powierzchnia kwalifikująca się do płatności. W toku postępowania wnioskodawca dołączył dokumentację fotograficzną przedstawiającą działki ewidencyjne nr [...] i nr[...] mającą potwierdzić zalanie działek spowodowane przez tamy bobrowe.

Organ II instancji wskazał, że potencjalny beneficjent płatności rolnośrodowiskowej zobowiązuje się do niezwłocznego informowania na piśmie organów Agencji o każdej zmianie, która nastąpi od dnia złożenia wniosku do dnia przyznania płatności objętych wnioskiem, w szczególności gdy zmiana dotyczy: wykorzystywania gruntów rolnych, wielkości powierzchni upraw czy też przeniesienia posiadania gospodarstwa rolnego. Ponadto wnioskodawca zobowiązuje się do utrzymania wszystkich gruntów rolnych zgodnie z normami i przestrzegania wymogów przez cały rok kalendarzowy, w którym został złożony wniosek o przyznanie płatności. W przedmiotowej sprawie rolnik zaniechał poinformowania Agencji o zaistniałej sytuacji na działkach rolnych E, L i LL, położonych na działkach ewidencyjnych nr [...] i nr []...]. Zgłoszenie dokonane na obecnym etapie postępowania nie mogło odnieść pozytywnego dla skarżącego skutku, bowiem fakt, że łąki są zalewane od roku 2011, potwierdza strona w piśmie skierowanym do Świętokrzyskiego Zarządu Melioracji i Urządzeń Wodnych w K.z 22 lipca 2011 r. W ocenie organu trudno zatem przyjąć, że wystąpiło zjawisko nagłe i trudne do przewidzenia. Stąd brak jest zdaniem organu możliwości zastosowania art. 47 ust. 1 Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1974/2006 oraz § 45 Rozporządzenia określających kategorie siły wyższej.

W wyniku kontroli powierzchni zadeklarowanych stwierdzono, że na ww. działkach rolnych niespełnione zostały wymagania wymienione w § 1 ust. 1 pkt 5 Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 11 marca 2010 r. Skoro więc w trakcie kontroli na miejscu zostały wykryte nieprawidłowości na działkach zadeklarowanych do płatności, zasadnym było zredukowanie powierzchni zadeklarowanych poszczególnych działek rolnych do powierzchni spełniających wszystkie wymagania kwalifikujące je do płatności. Na gruncie przedmiotowej sprawy nieprawidłowości mające wpływ na płatność dotyczyły działek rolnych oznaczonych literami A, DD, F, E, L i LL, co uniemożliwiło przyznanie wnioskodawcy płatności w żądanej wysokości.

Ustalenia dokonane przez inspektorów terenowych w trakcie kontroli na miejscu odzwierciedlają zdaniem organu faktyczny sposób zagospodarowania działek rolnych, który zdecydowanie odbiega od danych zgłoszonych przez skarżącego we wniosku z [...] maja 2013 r., które to różnice organ szczegółowo opisał. Wyniki z kontroli na miejscu podlegały jak podkreślił organ odwoławczy wielokrotnej weryfikacji w oparciu dane zawarte w systemie identyfikacji działek rolnych, map i danych ewidencyjnych dostępnych w systemie informatycznym oraz ortofotomap, na podstawie, których dokonywano ponownej kontroli działek rolnych.

Organ odwoławczy nie dopuścił na żądanie strony dowodu z opinii biegłego na okoliczność dokonania pomiaru działek przez organ pierwszej instancji. W ocenie organu II instancji materiał zebrany w sprawie jest na tyle wystarczający, aby na tej podstawie wydać rozstrzygnięcie. Na znaczeniu zyskuje również fakt, że w obrocie prawnym znajdują się decyzje w przedmiocie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2013 oraz w przedmiocie przyznania pomocy finansowej z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunków gospodarowania na rok 2013, których rozstrzygnięcia oparto na tych samych protokołach z inspekcji terenowych co w niniejszej sprawie. Obie te decyzje podlegały sądowej kontroli legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych (prawomocny wyrok WSA w Kielcach z 30 grudnia 2014 r. sygn. Akt II SA/Ke 986/14).

Zdaniem organu odwoławczego rozstrzygnięcie w sprawie oparto na wynikach kontroli na miejscu oraz kontroli administracyjnej i w oparciu o nie zastosowano pomniejszenia. Przypomniano, że na podstawie wniosku z 9 maja 2013 r. oraz złożonej 29 maja 2013 r. zmiany do wniosku rolnik ubiegał się o płatność rolnośrodowiskową, m.in. do działki ewidencyjnej nr 647 położonej w części na obszarze Natura 2000 oraz w pozostałej części poza obszarem Natura 2000. Ograniczenie wynikające z wyodrębnienia danego gruntu rolnego ze względu na fakt jego położenia na obszarze Natura 2000 stanowiło, że producent rolny zadeklarował dwie działki rolne oraz zgłosił realizację dwóch wariantów: 2.3 - trwałe użytki zielone oraz 3.1.2 - ekstensywna gospodarka na łąkach i pastwiskach na obszarach Natura 2000 na działce rolnej L i 2.3 - trwałe użytki zielone na działce rolnej LL. Na załączniku graficznym dla działki ewidencyjnej nr [...] M. M. wyraźnie wskazał granicę działek rolnych L i LL. Dokonując analizy szkiców wykonanych podczas kontroli oraz załącznika graficznego, na którym strona wskazała położenie działek rolnych L i LL stwierdzono, że do działki rolnej LL zakwalifikowano powierzchnię użytkowaną rolniczo, którą strona deklarowała w ramach działki rolnej L oraz która jest położona na obszarze Natura 2000. Mając powyższe na uwadze ustalono, że działka rolna LL była użytkowana rolniczo na powierzchni 2,84 ha, natomiast działka rolna L była użytkowana na powierzchni 0,29 ha. zdaniem Dyrektora Oddziału brak możliwości określenia granic obszaru Natura 2000 podczas inspekcji terenowej, nie stanowiło przeszkody w określeniu tej granicy w dalszym postępowaniu administracyjnym.

W wyniku analizy dokumentacji pokontrolnej w zakresie działki rolnej L zgłoszonej w wariantach 2.3 i 3.1.2 oraz działki rolnej E w wariancie 4.1 stwierdzono, że zaznaczone przez stronę na załącznikach graficznych obszary jako powierzchnie niekoszone (10% powierzchni) stanowią grunty niekoszone przez okres dłuższy niż jeden rok, a dodatkowo na działce rolnej L stwierdzono nieużytek.

Podsumowując organ wskazał, że w ramach pakietu rolnictwo ekologiczne, w wariancie 2.1 - trwałe uprawy rolnicze, pakietu ekstensywne trwałe użytki zielone, w wariancie ekstensywna gospodarka na łąkach i pastwiskach na obszarach Natura 2000 do działki rolnej o powierzchni 2,63 ha oraz pakietu ochrona zagrożonych gatunków ptaków i siedlisk przyrodniczych poza obszarami Natura 2000 oraz w wariancie ochrona siedlisk lęgowych ptaków (działka rolna E o powierzchni 11 ha) stwierdzono różnice pomiędzy powierzchnią zadeklarowaną do płatności, a powierzchnią ustaloną. W przypadkach tych zastosowano art. 16 ust 5 oraz ust. 7 Rozporządzenia Nr 65/2011, w myśl którego, w przypadku gdy różnica wynosi więcej niż 50 % płatność zostaje odmówiona, a na wnioskodawcę zostają nałożone sankcje, które będą potrącane z płatności przysługujących na podstawie wniosku z kolejnego roku (maksymalnie trzech lat).

Ponadto strona ubiegała się o przyznanie płatności w ramach pakietu zachowanie zagrożonych zasobów genetycznych zwierząt w rolnictwie w ramach wariantu konie huculskie do 2 koni rasy huculskiej. Po przeprowadzeniu wymaganych kontroli, żądanie strony zostało uwzględnione w całości i przyznano płatność w wysokości 3000 zł. Uwzględniono również wniosek o przyznanie kosztów transakcyjnych w kwocie 2000 zł.

Na powyższą decyzję M. M. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach.

Skarżący zarzucił, że w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie zostało wyjaśnione w jaki sposób ustalono nowe powierzchnie i w konsekwencji dlaczego wykluczono powierzchnie zadeklarowane we wniosku. W ocenie skarżącego powierzchnia przyjęta przez organ jest mocno zaniżona. W poprzednich latach strona deklarowała takie same wielkości działek i nie były one kwestionowane.

Zdaniem skarżącego ponadto protokół kontroli z [..] listopada 2013 r. jest nierzetelny.

W ocenie strony uchybieniem organu jest powoływanie się na wyniki kontroli z 2013 r. Nie podano bowiem danych z konkretnych czynności. Warunku tego nie spełnia powoływanie się na zdjęcia wykonane w czasie kontroli.

Organ nie wyjaśnił ponadto przyczyn zmniejszenia powierzchni działek L i LL.

Zdaniem skarżącego organ powinien sam podjąć działania, a nie tylko opierać się na danych uzyskanych podczas kontroli[...] listopada 2013 r. i to bez porównania z danymi zadeklarowanymi we wniosku.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Agencji podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach wyrokiem z dnia 3 grudnia 2015r. skargę oddalił.

Na wstępie Sąd I instancji podkreślił, że istotę sporu w niniejszej sprawie stanowi kwestia odmówienia i nałożenia sankcji z tytułu płatności rolnośrodowiskowej na rok 2013, co zostało spowodowane w opinii organu ustaleniem, że powierzchnia zadeklarowana przez skarżącego była większa niż faktyczna powierzchnia kwalifikująca się do płatności.

W ocenie Sądu I instancji organ w sposób prawidłowy ustalił stan faktyczny czyniąc to na podstawie rzetelnie zebranych i ocenionych dowodów. Zarzuty skarżącego co do prawidłowości przeprowadzonej kontroli i rzetelności sporządzonego z niej raportu nie zasługują na uwzględnienie. Sąd I instancji wskazał, że raport z czynności kontrolnych, zawiera szczegółowe dane dotyczące każdej kontrolowanej działki z wykazem m.in. techniki pomiaru powierzchni, zastosowanej tolerancji, czy też wykazem kodów nieprawidłowości, które podlegały wnikliwej weryfikacji zarówno przez organ pierwszej instancji jak i organ odwoławczy Sąd podkreślił, że warunki wymagane przepisani prawa art. 31 ust 1, ust 2 i 3 ustawy z 7 marca 2007r o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich zostały spełnione w trakcie kontroli prowadzonych w listopadzie 2013 roku. Raporty z kontroli zostały skarżącemu doręczone.

Zgodnie z art. 27 ust.1 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 możliwe i dopuszczalne jest przeprowadzenie kontroli na miejscu bez udziału rolnika. Tym samym brak jest zdaniem Sądu orzekającego racjonalnych argumentów do podważania ustaleń organu wynikających z przeprowadzanych kontroli. Argumentu takiego nie może stanowić fakt, że inne kontrole wykazują inny obszar użytkowania wskazywanych działek gdyż, jak wyjaśnił powierzchnie te mogą się różnić z uwagi na różny sposób ich zagospodarowywania w różnym okresie.

Zdaniem Sądu I instancji skarżący zaniechał poinformowania Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w K. o zmianie sytuacji na działkach rolnych E, L i LL, położonych na działkach ewidencyjnych nr [...] i nr [...], a mianowicie o ich częściowym zalewaniu na skutek działalności bobrów. Są to bowiem okoliczności podnoszone dopiero po ustaleniach organów o wykrytych nieprawidłowościach. Zgłoszenie dokonane na tym etapie postępowania nie mogło , jak podkreślił Sąd odnieść pozytywnego dla skarżącego skutku, bowiem organom rozstrzygającym w sprawie znany był już fakt, że łąki są zalewane od roku 2011, co potwierdza strona w piśmie skierowanym do Świętokrzyskiego Zarządu Melioracji i Urządzeń Wodnych w K. w dniu 22 lipca 2011 r.

Za bezzasadny Sąd orzekający uznał też zarzut , że organy w sposób dowolny ustaliły obszary działek L i LL leżące na terenach obszaru Natura 2000.

Zdaniem Sądu I instancji okoliczność, że kontrolujący na gruncie nie byli w stanie ustalić na miejscu gdzie przebiega granica obszaru Natura 2000, a więc jaki obszar działek wnioskodawcy znajduje się na tym obszarze, nie może w prowadzić do stwierdzenia, że ustalenia organu w tym zakresie są całkowicie dowolne. Ustalenia te są prawidłowe i oparte na podstawie zgromadzonej dokumentacji.

Na koniec Sąd przedstawił przepisy w zakresie ustalania i identyfikowania działek rolnych - art. 6 ust. 1 Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r., zgodnie z którym system identyfikacji działek rolnych, o którym mowa w art. 17 Rozporządzenia (WE) Nr 73/2009, stosowany jest na poziomie działek referencyjnych takich jak działka katastralna lub na poziomie bloku produkcyjnego, co gwarantuje jednoznaczną identyfikację każdej działki referencyjnej. Na potrzeby systemu płatności jednolitej lub systemu jednolitej płatności obszarowej odnośnie do każdej działki referencyjnej określa się maksymalny kwalifikowany obszar. GIS funkcjonuje na podstawie krajowego systemu odniesienia za pomocą współrzędnych. W przypadku, gdy stosuje się różne systemy współrzędnych, w obrębie każdego z państw członkowskich są one kompatybilne. Państwa członkowskie zapewniają ponadto wiarygodny sposób identyfikacji działek rolnych, a w szczególności wymagają złożenia pojedynczego wniosku zawierającego szczegółowe dane lub wraz z określonymi przez właściwe organy dokumentami, umożliwiającymi lokalizację oraz pomiar każdej działki rolnej.

Ortofotomapy cyfrowe pozyskane w trybie art. 12 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2010 r. Nr 193, poz. 1287 ze zm.) po wykonaniu prac, podlegają przekazaniu do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego (zasobu centralnego) i gromadzone w Centralnym Ośrodku Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej stanowią własność Skarbu Państwa. Ortofotomapy cyfrowe wykonane w układzie współrzędnych płaskich prostokątnych "1992", tj. państwowym systemem odniesień przestrzennych stanowią najlepsze ogólnie dostępne źródło dokonywania pomiarów powierzchni oraz interpretacji w zakresie zagospodarowania i użytkowania grunów tj. stanowią podstawowy dokument do wykonywania pomiarów i kompleksowej oceny powierzchni kwalifikowanej w ramach działki. Wszystkie prace wykonywane na potrzeby systemu identyfikacji działek rolnych (LPIS) są zatwierdzane przez osoby posiadające stosowne uprawnienia geodezyjne (zgodnie z ustawą prawo geodezyjne i kartograficzne). Agencja posiada w stosunku do każdej działki ewidencyjnej informacje na temat źródła pochodzenia danych, terminu ich aktualności oraz daty wykonania zdjęcia lotniczego lub satelitarnego. Brak jest zatem, zdaniem Sądu orzekajacego podstaw do twierdzenia, że czynione w oparciu o powyższą dokumentację ustalenia są całkowicie dowolne i niewiarygodne.

W ocenie Sądu I instancji niezasadny okazał się też zarzut naruszenia art. 107 §3 kpa poprzez brak prawidłowego uzasadnienia faktycznego i prawnego decyzji.

Skargą kasacyjną wniesioną przez M. M., działającego poprzez profesjonalnego pełnomocnika, skarżący zrzekając się rozpoznania skargi kasacyjnej na rozprawie domagał się:

uchylenia zaskarżonego wyroku w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, a w przypadku nie podzielenia zarzutów skarżącego w przedmiocie uchybień procesowych Sądu I instancji uchylenia zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznania skargi co do istoty (art. 188 p.p.s.a.),

w obu zaś przypadkach zasądzenia od organu administracji na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych.

Na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zaskarżonemu wyrokowi autor skargi kasacyjnej zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

1. naruszenie art. 133 § 1 p.p.s.a., art. 134 § 1 p.p.s.a., art. 141 § 4 p.p.s.a., art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 34 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów wsparcia bezpośredniego przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu, poprzez zaakceptowanie w procesie oceny legalności decyzji faktu, że organ oparł swe rozstrzygnięcia na dowodzie w postaci protokołu z kontroli na miejscu z dnia [...] listopada 2013 r. (numer dokumentu [...]), pomimo, że przyjęto w nim strefę buforową w wartości 0,5 m zamiast 1,5 m przewidzianej przepisem art. 34 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009, co w konsekwencji doprowadziło do oddalenia skargi i nieuchylenia zaskarżonej decyzji, pomimo niewyjaśnienia wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności i dokonanie rozstrzygnięcia sprawy w oparciu o wadliwie wykonane pomiary spornego obszaru rolnego,

2. naruszenie art. 133 § 1 p.p.s.a., art. 134 § 1 p.p.s.a, art. 141 § 4 p.p.s.a., art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 69 rozporządzenia Komisji (WE) nr 817/2004 z dnia 29 kwietnia 2004, art. 33 akapit 2., art. 34 akapit 1 i 2. oraz art. 35 rozporządzenia Komisji nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów wsparcia bezpośredniego przewidzianej w wymienionym rozporządzeniu, poprzez uznanie, że wskazane przepisy w zakresie kontroli przeprowadzonej u skarżącego nie przewidują, aby dla uzyskania mocy dowodowej przez protokół z kontroli na miejscu koniecznym było okazanie producentowi rolnemu dokumentu certyfikującego dla danego urządzenia GPS, podczas gdy zachowanie tego wymagania nie jest pozostawione uznaniu organu, lecz stanowi jego bezwzględny obowiązek, niezależnie od treści i wagi przeprowadzanego dowodu, co w konsekwencji doprowadziło do oddalenia skargi i nieuchylenia zaskarżonej decyzji, pomimo niewyjaśnienia wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności i dokonanie rozstrzygnięcia sprawy w oparciu o wadliwie wykonane pomiary spornego obszaru rolnego,

3. naruszenie art. 133 § 1 p.p.s.a., art. 134 § 1 p.p.s.a, art. 141 § 4 p.p.s.a., art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 21 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 7.03.2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich, poprzez nie rozpatrzenie całego materiału dowodowego w sposób wyczerpujący, co spowodowało uznanie, że pomiary dokonane przy użyciu urządzeń GPS są prawidłowe i stanowią podstawowy dowód w sprawie, podczas gdy działki E, L i LL, znajdowały się pod wodą w wyniku działań bobrów, co uniemożliwiło faktyczne ich zmierzenie metodą GPS.

II. Na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. zaskarżonemu wyrokowi kasator zarzucił naruszenie prawa materialnego, tj.:

art. 6 ust. 1 Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r., art. 17 Rozporządzenia (WE) Nr 73/2009 w zw. z art. 12 ustawy z dnia 17 maja 1989r. prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2010 r. Nr 193, poz. 1287 ze zm.), poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że Ortofomapy cyfrowe wykonane w układzie współrzędnych płaskich prostokątnych "1992", tj. państwowym systemem odniesień przestrzennych stanowią najlepsze ogólnie dostępne źródło dokonywania pomiarów powierzchni oraz interpretacji w zakresie zagospodarowania i użytkowania gruntów tj. stanowią podstawowy dokument do wykonywania pomiarów i kompleksowej oceny powierzchni kwalifikowanej w ramach działki.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podano argumenty na poparcie przedstawionych zarzutów.

Dyrektor Świętokrzyskiego Oddziału Regionalnego ARiMR w K. nie skorzystał z możliwości wniesienia odpowiedzi na skargę kasacyjną.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.

Przystąpienie do merytorycznej oceny przedmiotowego środka odwoławczego było możliwe wobec tego, iż spełniał on wymagania formalne określone w art. 175 § 1 p.p.s.a., art. 176 p.p.s.a. i art. 177 § 1 p.p.s.a.

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nieważność postępowania w ujęciu art. 183 § 2 p.p.s.a. nie występowała.

Stosownie do treści art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na naruszeniu prawa materialnego, które może polegać na błędnej wykładni lub niewłaściwym zastosowaniu albo na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy.

Skarga kasacyjna oparta została na obu podstawach kasacyjnych z art. 174 p.p.s.a.

W sprawie, w której skargę kasacyjną oparto na obydwu podstawach kasacyjnych wymienionych w art. 174 p.p.s.a., a mianowicie na naruszeniu prawa materialnego oraz na naruszeniu przepisów postępowania, co do zasady, w pierwszej kolejności trzeba odnieść się do zarzutu naruszenia przepisów postępowania, bowiem dopiero wówczas, gdy zostanie przesądzone, że stan faktyczny przyjęty przez Sąd I instancji za podstawę orzekania jest prawidłowy albo nie został dostatecznie podważony, można przejść do oceny zasadności zarzutów prawa materialnego.

W sprawie niniejszej oparcie skargi kasacyjnej na podstawie przewidzianej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a., zarzuca w pierwszej kolejności naruszenie przepisów postępowania art. 133 § 1 p.p.s.a., art. 134 § 1 p.p.s.a., art. 141 § 4 p.p.s.a., art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 34 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 poprzez przyjęcie legalności decyzji w oparciu o protokół kontroli na miejscu pomimo, że przyjęto w nim strefę buforową w wartości 0,5 m zamiast 1,5 m przewidzianej przepisem art. 34 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009,. Zdaniem skarżącego kasacyjnie powyższe niezasadnie doprowadziło do oddalenia skargi pomimo niewyjaśnienia wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności.

W dalszej kolejności wiążąc zarzut naruszenia wskazanych wyżej przepisów ustawy p.p.s.a z zarzutem naruszenia art. 21 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich i art. 69 rozporządzenia Komisji (WE) nr 817/2004 z dnia 29 kwietnia 2004, art. 33 akapit 2, art. 34 akapit 1 i 2 oraz art. 35 rozporządzenia Komisji nr 1122/2009 skarżący kasacyjnie zarzuca nierozpatrzenie całego materiału dowodowego w sposób wyczerpujący i błędne przyjęcie, że pomiary dokonane przy użyciu urządzeń GPS są prawidłowe i stanowią podstawowy dowód w sprawie.

Podniesione zatem uchybienia proceduralne w istocie sprowadzają się do nieprawidłowego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, z powodu oparcia się na wadliwie przeprowadzonych czynnościach kontrolnych dokonanych 5 - 14 listopada 2013r. oraz wadliwej weryfikacji raportu z czynności kontrolnych, w tym nieuwzględnienia przez Sąd I instancji z urzędu nieprawidłowości w zakresie wyboru szerokości strefy buforowej. Takie działanie autor skargi kasacyjnej uznał za niezgodne z zasadami dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, zebrania materiału w sposób wyczerpujący i dokonania oceny na podstawie całokształtu materiału dowodowego.

Ustosunkowując się do tak sformułowanych zarzutów wskazać należy, że zakres niezbędnych ustaleń w sprawie przyznania pomocy finansowej w ramach działania "Program rolnośrodowiskowy" objętego PROW na lata 2007- 2013. wyznaczają przepisy prawa materialnego wymienione w podstawie prawnej zaskarżonej decyzji.

W związku z powyższym w niniejszej sprawie należało stosować ustawę z dnia 7 marca 2007 r., o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz. U. 2013 poz.173 ze zm. ) i wydane na jej podstawie - art. 29 ust. 1 pkt 1 rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 13 marca 2013r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Program rolnośrodowiskowy" objętego PROW na lata 2007 – 2013 (Dz.U z 2013 poz. 361 ze zm.),

Przechodząc do analizy zgłoszonych zarzutów należy podkreślić, że przeprowadzone w gospodarstwie skarżącego kontrole: zasadnicza metodą inspekcji terenowej w zakresie kwalifikowalności powierzchni( raport [...]) w zakresie programu rolnośrodowiskowego ( raport nr [...] ) oraz w zakresie wzajemnej zgodności (raport nr [...] stwierdziły rozbieżności pomiędzy danymi zawartymi we wniosku rolnika o przyznanie płatności, a stanem stwierdzonym w wyniku kontroli. Raporty z czynności kontrolnych zawierają szczegółowe dane dotyczące każdej kontrolowanej działki z wykazem techniki pomiaru, powierzchni, zastosowanej tolerancji czy też wykazem kodów nieprawidłowości, które podlegały weryfikacji przez organy obu instancji. Wyniki kontroli na miejscu ze szczególnym uwzględnieniem dokumentacji fotograficznej potwierdzają faktyczny sposób zagospodarowania działek rolnych. Wynika z nich, że największa część obszaru wyłączonego z płatności stanowią powierzchnie działek rolnych E, L , LL (5,96ha) z powodu występującego od 2011r. zalewania terenów w wyniku działalności bobrów. Przedeklarowanie (zadeklarowanie przez rolnika ) większej niż stwierdzona w czasie kontroli powierzchni kwalifikującej się do płatności spowodowało odnośnie wariantów 2.3 trwałe użytki zielone ( z certyfikatem zgodności ), 3.1.2. ekstensywna gospodarka na łąkach i pastwiskach na obszarze Natura 2000 oraz 4.1 ochrona siedlisk lęgowych ptaków odmówienie płatności rolnośrodowiskowej na rok 2013, a odnośnie wariantów 2.3 i 3.1.2. dodatkowo nałożenie na rolnika sankcji.

W tym stanie sprawy, należy zaakceptować stanowisko Sądu I instancji, iż organ nie popełnił nieprawidłowości w swoim działaniu.

Wskazać w tym miejscu należy, że na okoliczność ustalenia czy producenci spełniają warunki do przyznania wnioskowanej pomocy ustawodawca przewidział kontrole na miejscu i wizytacje w miejscu, stanowiąc jednocześnie, że z czynności kontrolnych osoba je przeprowadzająca sporządza raport. Świadczą o tym przepisy art. 30 ust. 1 i art. 31 ustawy z 7 marca 2007 r., o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich (...). Natomiast, zgodnie z art. 30 ust. 2 tej ustawy, Agencja płatnicza może powierzyć przeprowadzanie kontroli jednostkom organizacyjnym dysponującym odpowiednimi warunkami organizacyjnymi, kadrowymi i technicznymi. Do określenia w drodze rozporządzenia tych warunków ustawodawca upoważnił ministra właściwego do spraw rozwoju wsi (art. 32 ust. 2 pkt 1 ww. ustawy).

Wydane na tej podstawie rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 31 maja 2007 r., w sprawie warunków, jakie powinny spełniać jednostki organizacyjne, którym można powierzyć wykonywanie czynności kontrolnych w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. Nr 101, poz. 685) szczegółowo określa warunki organizacyjne, kadrowe i techniczne jednostek organizacyjnych, którym przeprowadzanie kontroli może być powierzone.

Z powyższych przepisów wynika, że kontrole na miejscu w niniejszej sprawie były nie tylko prawnie możliwe, ale także, że musiały być przeprowadzona przez osoby do tego fachowo przygotowane - tj. posiadające nie tylko odpowiedni sprzęt, ale również niezbędną wiedzę. Przepis art. 31 ust. 8 ww. ustawy przewiduje, że w przypadku, gdy podmiot kontrolowany nie zgadza się z ustaleniami zawartymi w raporcie, może zgłosić umotywowane zastrzeżenia co do tych ustaleń osobie, która sporządziła raport. Raport z kontroli spotkał się z zastrzeżeniami skarżącego rozpatrzonymi w piśmie z dnia 8 stycznia 2014r. i przedstawionymi w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

W wyroku z 4 kwietnia 2008 r., sygn. akt II GSK 492/07 Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił znaczenie dowodowe protokołu kontroli w sprawach dotyczących wniosku producenta o przyznanie płatności. Wskazał, iż o wadze dowodu z protokołu kontroli świadczy fakt, że kontrole przeprowadzane mogą być tylko przez określone podmioty. Dowodom tym, właśnie z racji przeprowadzania kontroli przez podmioty wyspecjalizowane (dysponujące odpowiednimi warunkami organizacyjnymi, kadrowymi i technicznymi) i bezstronne, co do zasady przypisać należy przymiot wiarygodności.

W tym miejscu wskazać należy, iż przepisy ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu obszarów wiejskich (...) nieco inaczej aniżeli zasady procedury administracyjnej określone w k.p.a. statuują pozycję strony w postępowaniu o przyznanie pomocy w ramach poszczególnych działań objętych programem. Art. 21 ust. 1 powołanej wyżej ustawy stanowi, iż do postępowań w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnej stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, chyba że przepisy ustawy stanowią inaczej.

W postępowaniu w sprawie dotyczącej przyznania pomocy organ, przed którym toczy się postępowanie stoi na straży praworządności, jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy.

Jednakże w myśl pkt 3 powyższego przepisu organ administracyjny udziela stronom, na ich żądanie, niezbędnych pouczeń co do okoliczności faktycznych prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania, jak również (pkt 4) zapewnia stronom, na ich żądanie, czynny udział w każdym stadium postępowania; przepisu art. 81 Kodeksu postępowania administracyjnego nie stosuje się.

W tym postępowaniu Agencja nie ma obowiązku aktywnego poszukiwania dowodu. To na stronie oraz innych osobach uczestniczących w tym postępowaniu, zgodnie z art. 21 ust. 3 ustawy ciąży obowiązek przedstawiania dowodów oraz dawania wyjaśnień co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek; ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne.

W toku postępowania kontrolnego wykonano zdjęcia działek. Ponadto wyniki te zweryfikowano w oparciu o dane zawarte w systemie identyfikacji działek rolnych map i danych ewidencyjnych dostępnych w systemie informatycznym oraz ortofotoap na podstawie których dokonywano ponownej kontroli działek rolnych. Również wzięto pod uwagę zdjęcia wykonane przez skarżącego na działkach rolnych E i L, które obrazują stan zagospodarowania powierzchni zgłoszonej do płatności. W tej sytuacji zasadnie Sąd I instancji uznał, akceptując stanowisko organów Agencji, że zebrany w sprawie materiał był na tyle wystarczający aby na jego podstawie wydać rozstrzygnięcie. Natomiast skorzystanie przez rolnika z prawa wniesienia zastrzeżeń, jak trafnie uznał Sąd I instancji, w rezultacie nie podważyło skutecznie ustaleń kontroli. Nie bez znaczenia pozostaje również fakt, że wyniki przeprowadzonych kontroli stały się też podstawą sądowej kontroli legalności zaskarżonych przez rolnika decyzji o przyznaniu mu płatności bezpośrednich i pomocy ONW na rok 2013.

W prawomocnych wyrokach z dnia 30 grudnia 2014r. sygn. akt II SA/ Ke 985/14 ( dot. pomocy ONW ) i sygn. akt. II SA/ Ke 986 /14 ( dot. płatności bezpośrednich) WSA w Kielcach uznał, że powierzchnie kwalifikujące się do płatności ustalone zostały prawidłowo, po rzetelnie i skrupulatnie przeprowadzonej kontroli na miejscu.

W tej sytuacji niezasadne stają się zarzuty naruszenia art. 133 § 1 p.p.s.a., art. 134 § 1 p.p.s.a., art. 141 § 4 p.p.s.a., art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 34 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009.

Przepis art. 133 § 1 p.p.s.a. stanowi, że Sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy. Orzekanie "na podstawie akt sprawy" oznacza, że sąd przy ocenie legalności zaskarżonej decyzji bierze pod uwagę okoliczności, które z akt tych wynikają i które legły u podstaw jej wydania. Naruszenie określonej w art. 133 § 1 p.p.s.a. zasady orzekania na podstawie akt sprawy mogłoby stanowić podstawę kasacyjną np. w sytuacji oddalenia skargi mimo niekompletnych akt sprawy, pominięcia istotnej części tych akt, przeprowadzenia postępowania dowodowego przez sąd z naruszeniem przesłanek zawartych w art. 106 § 3 p.p.s.a., czy oparcia orzeczenia na własnych ustaleniach sądu, tzn. dowodach lub faktach nieznajdujących odzwierciedlenia w aktach sprawy, o ile nie znajduje to umocowania w art. 106 § 3 p.p.s.a. (por. wyrok NSA z dnia 26 maja 2010 r. sygn. akt I FSK 497/09; LEX nr 594014). Żadna z wyżej wymienionych sytuacji w tej sprawie nie zaistniała.

Nie jest również zasadny zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 134 § 1 p.p.s.a., w związku z art. 34 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009. Obowiązek Sądu orzekającego wyjścia poza granice zarzutów, o którym stanowi art. 134 §1 p.p.s.a przez, jak podnosi skarżący kasacyjnie, nieuwzględnienie 1,5 metrowej szerokości strefy buforowej z urzędu, w miejsce przyjętej w kontroli szerokości 0,5 m, wymaga wykazania czy i w jaki sposób wskazane w skardze kasacyjnej uchybienie przepisowi prawa proceduralnego mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skarga kasacyjna wymogu tego nie spełnia. W istocie jej autor nie podnosi zarzutu naruszenia prawa materialnego - art. 34 ust 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009. Natomiast niepodważone ustalenia powierzchni faktycznie użytkowanej przez skarżącego wynikają zarówno z niekwestionowanych przez rolnika ustaleń co do zaniechania użytkowania działek rolnych na skutek ich zalewania jak i funkcjonujących w obrocie prawnym prawomocnych, poddanych sądowej kontroli decyzji organów w przedmiocie płatności bezpośrednich i pomocy ONW na rok 2013, wydanych w oparciu o wyniki przedmiotowych kontroli mających na celu zgodnie z art. 34 ust 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 określenie powierzchni działek rolnych uprawnionych do płatności. Z cyt. wyżej przepisu art. 34 ust 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 wynika, że maksymalna tolerancja w odniesieniu do każdej działki rolnej nie może przekroczyć wartości bezwzględnej 1,0 ha. Można wziąć pod uwagę całkowitą powierzchnię działki rolnej pod warunkiem, że jest ona w pełni użytkowana zgodnie z normami przyjętymi w danym Państwie Członkowskim lub regionie. W innych przypadkach brana jest pod uwagę powierzchnia faktycznie użytkowana. Wskazać należy, że skoro wskazana w cyt. przepisie rozporządzenia maksymalna tolerancja odnośnie każdej działki nie może przekroczyć wartości bezwzględnej 1 ha w sprawie niniejszej rozbieżności pomiędzy wartością zadeklarowaną, a faktycznie zmierzoną- działek poddanych niszczycielskim działaniom bobrów wyniosły dla działki A - 3 ha, dla działki L o pow. 2,63 ha cała jej powierzchnia, a dla działki LL o zadeklarowanej powierzchni 5,37 ha uprawnioną do płatności uznano powierzchnie 3,13ha. Dlatego też zarzut nieprawidłowości ustaleń dotyczący zadeklarowanych do płatności rolnośrodowiskowej powierzchni działek, poprzez brak uwzględnienia określonej art. 34 ust 1 rozporządzenia Komisji ( WE ) nr 1122/2009 szerokości strefy buforowej i tolerancji tolerancji nie mógł zostać uwzględniony.

Wadliwości dokonanego przez Sąd I instancji ustalenia nie uzasadnia też podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia wskazanych w pkt 2 petitum skargi przepisów ustawy p.p.s.a w zw. z art. 69 rozporządzenia Komisji (WE) nr 817/2004, art. 33 akapit 2, art. 34 akapit 1 i 2 oraz art. 35 rozporządzenia Komisji nr 1122/2009. Brak jest podstaw do przyznania racji autorowi skargi kasacyjnej by nie umieszczenie w protokole kontroli informacji dotyczących certyfikatu zgodności urządzenia pomiarowego wskazywało na wadliwość dokonanego procesu kontrolnego. Protokół kontroli z 7 listopada 2013r. zawierający informację dotyczącą techniki pomiaru spełniał wymogi określone w § 7 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 31 sierpnia 2007 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przeprowadzania kontroli na miejscu i wizytacji w miejscu w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013. (Dz.U.2014.1493 j.t.).

Natomiast wykonująca czynności kontrolne jednostka organizacyjna zgodnie z przepisami rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 31 maja 2007 r. w sprawie warunków, jakie powinny spełniać jednostki organizacyjne, którym można powierzyć wykonywanie czynności kontrolnych w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz.U. 2007 Nr 101 poz. 685) by móc czynności te przeprowadzić z racji wymogów określonych § 4 ust.1 tego aktu zobowiązana jest zapewnić sprzęt pomiarowy i informatyczny w ilości zapewniającej sprawne wykonywanie czynności kontrolnych, w tym pomiarów geodezyjnych i budowlanych, umożliwiający spełnienie wymagań, o których mowa w art. 34 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009. Zastosowanie przez nią pomiaru za pomocą GPS jako dającego wynik z dokładnością podobną do tych prowadzonych na podstawie prawa krajowego było też wystarczające na potrzeby prowadzenia weryfikacji wniosku o płatność.

W oparciu o powyższe za niezasadne uznać należy też zarzut naruszenia art. 141§4 p.p.s.a W myśl tego przepisu uzasadnienie wyroku winno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Omawiana regulacja określa niezbędne elementy konstrukcyjne uzasadnienia wyroku, który ma służyć wyjaśnieniu stronom powodów rozstrzygnięcia i umożliwić kontrolę instancyjną. Strona wnosząca skargę kasacyjną w istocie nie zarzuca, by uzasadnienie orzeczenia nie zawierało któregoś z niezbędnych elementów lub że sporządzono je w sposób uniemożliwiający kontrolę kasacyjną.

Analiza pisemnych motywów zaskarżonego wyroku prowadzi do wniosku, że uzasadnienie zawiera wszystkie wymienione przez ustawodawcę elementy, a przeprowadzenie kontroli instancyjnej orzeczenia jest w pełni możliwe.

Odnosząc się do podniesionego w skardze zarzutu naruszenia prawa materialnego tj. błędnej wykładni art. 6 ust. 1 Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r., art. 17 Rozporządzenia (WE) Nr 73/2009 w zw. z art. 12 ustawy z dnia 17 maja 1989r. prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2010 r. Nr 193, poz. 1287 ze zm.) również nie można uznać go za zasadny.

Zgodnie z treścią tego przepisu system identyfikacji działek rolnych, o którym mowa w art. 17 Rozporządzenia (WE) Nr 73/2009, stosowany jest na poziomie działek referencyjnych takich jak działka katastralna lub na poziomie bloku produkcyjnego, co gwarantuje jednoznaczną identyfikację każdej działki referencyjnej. Na potrzeby systemu płatności jednolitej lub systemu jednolitej płatności obszarowej odnośnie do każdej działki referencyjnej określa się maksymalny kwalifikowany obszar. GIS funkcjonuje na podstawie krajowego systemu odniesienia za pomocą współrzędnych. W przypadku, gdy stosuje się różne systemy współrzędnych, w obrębie każdego z państw członkowskich są one kompatybilne. Państwa członkowskie zapewniają ponadto wiarygodny sposób identyfikacji działek rolnych, a w szczególności wymagają złożenia pojedynczego wniosku zawierającego szczegółowe dane lub wraz z określonymi przez właściwe organy dokumentami, umożliwiającymi lokalizację oraz pomiar każdej działki rolnej. Odnosząc powyższe do zapisu art. 34 ust 1 Rozporządzenia Komisji ( WE) 1122/2009, który wskazuje, że powierzchnie działek rolnych określa się za pomocą dowolnych środków zapewniających jakość pomiaru przynajmniej równoważną wymaganej przez obowiązujące na poziomie Wspólnoty normy techniczne Sąd I nie popełnił błędu w interpretacji wskazanej przez kasatora normy.

Wyjaśnił natomiast dlaczego, jego zdaniem ortofotomapy cyfrowe pozyskane w trybie art. 12 ustawy z dnia 17 maja 1989r. prawo geodezyjne i kartograficzne jako podstawowy dokument do wykonywania pomiarów i kompleksowej oceny powierzchni kwalifikowanej w ramach działki zyskują w takiej sytuacji miano wiarygodnego, niemniej niewyłącznego ogólnie dostępnego źródła dokonywania pomiarów powierzchni oraz interpretacji w zakresie zagospodarowania i użytkowania gruntów i wobec przedstawionej w zaskarżonym wyroku argumentacji brak jest podstaw by odmówić słuszności tego stanowiska i twierdzenia, że na podstawie powyższej dokumentacji czynione ustalenia są dowolne i niewiarygodne.

Biorąc powyższe pod uwagę, uznając podniesione w skardze zarzuty za nieusprawiedliwione, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.