Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 1407/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2014-01-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 8 c ust. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2012 poz 1314
law: Ustawa z dnia 13 października 1995 r. o zasadach ewidencji i identyfikacji podatników i płatników - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zbigniew Romała, Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Przasnyski (spr.), Sędzia WSA Irena Wesołowska, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Monika Fabińska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 22 stycznia 2014 r. sprawy ze skargi A Sp. z o.o. z siedzibą w na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w z dnia 13 sierpnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy nadania numeru identyfikacji podatkowej NIP 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana; 3. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w na rzecz strony skarżącej kwotę 457 (czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia 13 sierpnia 2013 r., Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 9 maja 2013 r. odmawiającą "A" Sp. z o.o. z siedzibą w S. nadania Numeru Identyfikacji Podatkowej.

Rozstrzygnięcie to zapadło na tle następującego stanu faktycznego:

Sąd Rejonowy w dniu 20 marca 2013r. przesłał do Urzędu Skarbowego następujące dokumenty: odpis postanowienia Sądu Rejonowego z dnia 13 marca 2013r. o wpisie do Krajowego Rejestru Sądowego: Rejestru Przedsiębiorców pod numerem KRS: [...] podmiotu działającego pod firmą "A" Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością, wypis aktu założycielskiego tej spółki, umowę z dnia 22 stycznia 2013r. dotyczącą użyczenia lokalu na cele prowadzenia działalności gospodarczej - zawartą pomiędzy "B" z siedzibą w S. a "A" Spółką z o.o. w organizacji z siedzibą w S. oraz zgłoszenie identyfikacyjne osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, będącej podatnikiem lub płatnikiem - NIP-2.

Po przeprowadzeniu postępowania, w ramach którego dokonano oględzin miejsca wskazywanego przez spółkę jako jej siedziba, decyzją z dnia 9 maja 2013 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego odmówił jej nadania Numeru Identyfikacji Podatkowej, powołując jako podstawę rozstrzygnięcia m.in. art. 8c ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 13 października 1995 r. o zasadach ewidencji i identyfikacji podatników i płatników (Dz. U. 2012 r., poz. 1314 ze zm., zwanej dalej jako "u.z.e.i.p.p.").

W ocenie organu I instancji, siedziba spółki jest nierzeczywista i nie wiąże się z jej faktyczną działalnością. W miejscu określanym jako siedziba, trudno będzie zastać osobę, która reprezentuje spółkę w jej codziennej działalności, odpowiadającą np. za tak podstawowe kwestie, jak podpisywanie kontraktów, wyszukiwanie nowych kontrahentów i akceptację tego, czy zostanie z nimi nawiązana współpraca (spółka - jak wynika z przedmiotu działalności - ma zajmować się wytwarzaniem energii elektrycznej).

Nie bez znaczenia w sprawie jest ponadto okoliczność, że adres siedziby spółki: S., ul. W. [...] jest wskazywany przez około 30 innych podmiotów gospodarczych. W ocenie organu trudno sobie wyobrazić, aby w tym samym dniu kilka podmiotów jednocześnie w tym samym pomieszczeniu mogło wykonywać jakiekolwiek czynności.

W odwołaniu od tej decyzji spółka podniosła zarzut naruszenia art. 8c ust. 1 u.z.e.i.p.p. polegający na nie wystąpieniu w sprawie jakiejkolwiek przesłanki odmowy nadania numeru identyfikacji podatkowej.

Tożsamość i istnienie spółki zostały wykazane postanowieniem sądu o wpisie wnioskodawcy do KRS, z którego wynika firma i siedziba spółki, zgodnie z art. 41 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (Dz.U. Nr 16, poz. 93 ze zm.), zwanej dalej "k.c."

Stanowisko organu pierwszej instancji opiera się na błędnym założeniu, iż spółka prowadzić będzie działalność gospodarczą w szerokim zakresie, wiążącą się z wykonywaniem czynności faktycznych w pomieszczeniach znajdujących się w jej siedzibie, do której niezbędne jest posiadanie odpowiednich warunków lokalowych. Tymczasem odwołująca jest podmiotem nowym, organizującym się, którego potrzeby w omawianym zakresie sprowadzają się jedynie do posiadania adresu do korespondencji, pod którym możliwe będzie dokonywanie doręczeń. Jedynie w interesie spółki leży zapewnienie sobie pomieszczeń, które pozwolą na zaspokojenie jej potrzeb lokalowych. Powyższe pozostaje bez znaczenia dla określenia adresu siedziby, który w razie potrzeby może zostać zmieniony.

Uzasadniając utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, Dyrektor Izby Skarbowej przywołał brzmienie przepisów u.z.e.i.p.p., regulujących zasady i tryb nadawania NIP. Zacytował także przepis zawarty w art. 19b ust. 2 ustawy z dnia 20 sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym (Dz. U. z 2007 r. Nr 168, poz. 1186 ze zm.), art. 2 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz.U. z 2010 r. Nr 220, poz. 1447 ze zm.) oraz art. 41 k.c. Odwołał się także do uregulowań zawartych w prawie europejskim – art. 10 ust. 3 rozporządzenia wykonawczego Rady Unii Europejskiej Nr 282/2011 z dnia 15 marca 2011 r. ustanawiającego środki wykonawcze do Dyrektywy 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej oraz stanowiska TSUE przedstawionego w wyroku z 28.06.2007 r. w sprawie Planzer Luxembourg Sari v. Bundeszentralamt für Steuern (C-73/06).

Następnie Dyrektor Izby Skarbowej przedstawił ustalenia stanu faktycznego, w świetle których skarżąca spółka zawiązana została aktem notarialnym z 21 stycznia 2013 r., Repertorium A nr [...] Kapitał zakładowy spółki wynosił 5.000 zł i dzielił się na 10 równych i niepodzielnych udziałów po 500 zł każdy, które objęte zostały przez jedynego wspólnika O. B.-R. Zarząd spółki był jednoosobowy i stanowił go Prezes Zarządu M. J.B.

Postanowieniem z 13 marca 2013 r. Sąd Rejonowy wpisał skarżącą do Krajowego Rejestru Sądowego pod numerem [...]. W rubryce 2 Działu 1 postanowienia jako siedziba spółki wskazana została miejscowość S. [...]-[...], ul. W. [...]. Takie też dane ujawnione zostały w akcie założycielskim spółki w złożonym przez nią zgłoszeniu identyfikacyjnym NIP-2, przy czym w uzupełnionym NIP-2 skarżąca dodatkowo podała prowadzenie działalności na terenie całego kraju jako adres nietypowy. W pozycji dotyczącej rodzaju przeważającej działalności skarżąca wskazała wytwarzanie energii elektrycznej.

Z załączonej do akt sprawy umowy użyczenia lokalu z 22 stycznia 2013 r. zawartej na czas nieokreślony pomiędzy "B" z siedzibą w S. przy ul. W. [...]a skarżącą wynika, że przedmiotem umowy jest użyczenie i oddanie w bezpłatne użytkowanie skarżącej przestrzeni biurowej w lokalu przy ul. W. [...] w S. na cele prowadzonej przez nią działalności gospodarczej, przy czym skarżąca nie może oddawać przedmiotu umowy do korzystania innym osobom bez uprzedniej pisemnej zgody użyczającego.

Oględziny ww. lokalu, przeprowadzone 27 marca 2013 r. wykazały, że w pomieszczeniu znajdowały się dwa biurka, jeden fotel, komputer z monitorem oraz regał z półkami; na biurkach i regale leżały segregatory i dokumenty. Jednocześnie w lokalu nie zastano nikogo ze strony skarżącej, obecny był jedynie pracownik "B" L. D., która oświadczyła, że spółka "B" wynajęła przedmiotowy lokal również sześciu innym spółkom z ograniczoną odpowiedzialnością.

W piśmie z 9 kwietnia 2013 r. Prezes Zarządu skarżącej, będący także Prezesem Zarządu pozostałych sześciu spółek z ograniczoną odpowiedzialnością, tj. "C", "D", "E", "F", "G" i "H", złożył wyjaśnienia, z których wynika, że budynek przy ul. W.[...] w S. nie ma wyodrębnionych lokali, w związku z czym siedziby powyższych spółek mieszczą się budynku położonym przy ul. W. [...]. W umowie użyczenia lokalu na cele prowadzenia działalności przez każdą ze spółek jest mowa o lokalu jednakże rzeczywistości chodzi o budynek położony pod ww. adresem.

Z dokonanych ustaleń wynika także, korespondencja, której adresatem jest skarżąca, przychodząca na sporny adres odbierana była przez ww. pracownika spółki "B", bądź przez współwłaściciela nieruchomości G. K. W obu przypadkach na zwrotnych potwierdzeniach odbioru przy nazwiskach odbierających wpisywano pełnomocnik. W ocenie organu odwoławczego okoliczność ta dowodzi, że użyczający świadczy dodatkowo na rzecz skarżącej usługi w zakresie obsługi korespondencji.

Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, że przedstawione okoliczności wskazują, że skarżąca nie posiada wydzielonego miejsca w lokalu do wykonywania działalności, a zatem nie ma rzeczywistych możliwości dokonywania, w sposób ciągły i stały, czynności związanych z prowadzeniem przez nią działalności gospodarczej. Powyższe wyklucza realną możliwość wykonywania w przedmiotowym miejscu zarządu spółką, w tym podejmowania istotnych decyzji dotyczących ogólnego zarządu, czy też centralnych zadań administracyjnych, które to czynności świadczyłyby o działaniu w siedzibie skarżącej. Nadto, zdaniem organu odwoławczego, fakt odbioru korespondencji przez pełnomocników w różnych datach potwierdza, że w miejscu zgłoszonym jako siedziba skarżącej członkowie jej zarządu nie przebywają, a świadczone przez spółkę Graham na rzecz skarżącej usługi sprowadzają się do udostępnienia jej adresu lokalu wyłącznie do celów korespondencyjnych i rejestracyjnych. Za takim stanowiskiem dodatkowo przemawia okoliczność, że w uzupełnionym 8 kwietnia 2013 r. NIP-2 w poz. B.3. sporny adres został wpisany nie tylko jako adres siedziby skarżącej, ale również jako miejsce prowadzenia przez nią działalności gospodarczej (poz. B.11).

W konsekwencji podany przez skarżącą adres Dyrektor Izby Skarbowej uznał za adres wirtualny, a nie miejsce, w którym skarżąca faktycznie może wykonywać czynności w celu osiągnięcia przychodu w sposób zorganizowany i ciągły lub chociaż częstotliwy. Nie wypełnia on definicji miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, a tym samym nie spełnia warunków ustanowienia siedziby określonych w art. 157 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 15 września 2000 r. – Kodeks spółek handlowych (Dz. U. z 2000 Nr 94, poz. 1037 ze zm.), zwanej dalej "k.s.h.", zgodnie z którym siedzibą każdej spółki jest miejscowość, gdzie wykonywana jest funkcja prowadzenia spraw spółki przez organ, jakim jest zarząd. Podobną regulację tej kwestii zawiera art. 41 k.c.

Mając na uwadze powyższe organ odwoławczy stwierdził, że skarżąca nie wykazała faktycznego wykorzystania nieruchomości położonej w S. przy ul. W. [...] na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej. Nie tylko nie udowodniła, ale nawet nie uprawdopodobniła faktu wykonywania pod ww. adresem działalności gospodarczej, w tym działań jej Zarządu. Podkreślił przy tym, że – w myśl powołanych regulacji zarówno prawa krajowego jak i europejskiego – adres pocztowy nie może być utożsamiany z miejscem siedziby działalności gospodarczej podmiotu.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 13 sierpnia 2013 r. spółka podniosła zarzut naruszenia art. 8c ust. 1 pkt 1 u.z.e.i.p.p., polegający na odmowie nadania numeru identyfikacji podatkowej, pomimo możliwości potwierdzenia tożsamości skarżącej oraz jej istnienia.

W ocenie skarżącej, organ błędnie przyjął, że podejmowanie przez zarząd spółki decyzji, zawieranie umów oraz dokonywanie innych zadań administracyjnych musi wiązać się z przebywaniem w pomieszczeniach znajdujących się pod adresem siedziby skarżącego, a zatem uwarunkowane jest dysponowaniem odpowiednimi – zdaniem organu - warunkami lokalowymi i technicznymi.

Siedziba skarżącej znajduje się w budynku stanowiącym własność "B" z S., w którym koncentruje się aktywność zawodowa członków rodziny, w skład której wchodzą m.in. wspólnicy i prezes zarządu skarżącej. W budynku tym znajdują się m.in. pomieszczenia biurowe, które zgodnie z istniejącymi potrzebami wykorzystywane są przy prowadzeniu działalności przez podmioty, w których wspólnikami i członkami organów są te osoby.

Skarżąca spółka została utworzona w celu prowadzenia działalności dotyczącej wytwarzania energii elektrycznej w ramach małych instalacji odnawialnych źródeł energii (ogniwa fotowoltaiczne). Aktualnie spółka prowadzi szczątkową działalność związaną jedynie z podejmowaniem starań o uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy, pozwalających na budowę instalacji odnawialnych źródeł energii.

Ocena przez organ warunków lokalowych pod kątem ich wystarczalności dla deklarowanego przez skarżącą rodzaju przeważającej działalności jest nieuprawniona. Prezes zarządu skarżącej oraz pozostałych spółek funkcjonuje na co dzień w miejscu siedziby spółki i dogodnym dla niego jest koncentracja w jednym miejscu siedziby wszystkich kontrolowanych przez niego podmiotów zwłaszcza, że obecnie są to czynności biurowe, a obecnie spółka nie zatrudnia pracowników. Działalność jest zgodna z prawem, a faktyczne narzucanie spółce warunków lokalowych do prowadzenia działalności godzi w konstytucyjną zasadę wolności gospodarczej.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 184 Konstytucji RP w związku z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 p.p.s.a., sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a - c p.p.s.a.) lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).

Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W tak określonym zakresie kognicji Sąd uznał, że skarga jest zasadna.

Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest zasadność odmowy nadania skarżącej numeru identyfikacji podatkowej NIP. W ocenie organów orzekających w niniejszej sprawie, podstawą takiego rozstrzygnięcia jest ustalenie, że skarżąca spółka nie wykazała faktycznego wykorzystania nieruchomości w której znajduje się lokal wskazywany jako jej siedziba, na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej. Zdaniem organów, skarżąca nie tylko nie udowodniła, ale nawet nie uprawdopodobniła faktu wykonywania w spornej nieruchomości działalności gospodarczej, w tym działań zarządu spółki.

W pierwszej kolejności podkreślić należy, że w myśl art. 2 ust. 1 u.z.e.i.p.p., osoby fizyczne, osoby prawne oraz jednostki organizacyjne nie mające osobowości prawnej, które na podstawie odrębnych ustaw są podatnikami, podlegają obowiązkowi ewidencyjnemu oraz otrzymują numery identyfikacji podatkowej zwane "NIP".

Zgodnie z art. 5 ust. 3 u.z.e.i.p.p., zgłoszenie identyfikacyjne podatników niebędących osobami fizycznymi zawiera w szczególności pełną i skróconą nazwę (firmę), formę organizacyjno-prawną, adres siedziby, numer identyfikacyjny REGON, organ rejestrowy lub ewidencyjny i numer nadany przez ten organ, wykaz rachunków bankowych, adres miejsca przechowywania dokumentacji rachunkowej oraz przedmiot wykonywanej działalności określony według obowiązujących standardów klasyfikacyjnych.

Stosownie do art. 5 ust. 5 u.z.e.i.p.p., minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia, wzory formularzy zgłoszeń identyfikacyjnych i formularzy zgłoszeń aktualizacyjnych, z wyjątkiem zgłoszeń osób fizycznych będących przedsiębiorcami, biorąc pod uwagę kompletność przekazywanych danych niezbędnych do ewidencji i identyfikacji podatników i płatników.

Minister Finansów, rozporządzeniem z dnia 27 grudnia 2011 r. w sprawie wzorów formularzy zgłoszeń identyfikacyjnych i zgłoszeń aktualizacyjnych (Dz. U. Nr 298, poz. 1765 ze zm.) określił m. in. wzór formularza zgłoszenia identyfikacyjnego/zgłoszenia aktualizacyjnego osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, będącej podatnikiem lub płatnikiem (NIP-2), stanowiący załącznik nr 1 do rozporządzenia.

W ocenie Sądu, organy podatkowe dopuściły się w niniejszej sprawie naruszenia przepisów postępowania oraz przepisów prawa materialnego.

Skarżąca spółka dopełniła bowiem obowiązku dokonania zgłoszenia identyfikacyjnego, wynikającego z przepisu art. 5 ust. 1 u.z.e.i.p.p.

Przechodząc do wskazanego w skardze zarzutu naruszenia przepisu art. 8c ust. 1 pkt 1 u.z.e.i.p.p., stanowiącego podstawę prawną kwestionowanych decyzji, zauważyć należy, że organy orzekające nie wykazały, że w realiach niniejszej sprawy brak było możliwości potwierdzenia tożsamości lub istnienia podmiotu składającego zgłoszenie identyfikacyjne, o którym mowa w art. 5 ust. 1 u.z.e.i.p.p.

Nie mają racji organy podatkowe, uzależniając nadanie numeru NIP od wyniku oceny zdatności wskazanego w zgłoszeniu lokalu do funkcji siedziby spółki. Sąd rozpoznający niniejszą sprawę podziela wyrażony zarówno w orzecznictwie sądów administracyjnych oraz Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, pogląd wskazujący, że postępowanie w sprawie nadania numeru NIP powinno sprowadzać się jedynie do sprawdzenia spełnienia warunków formalnych, o których mowa w rozdziale drugim ustawy o zasadach ewidencji i identyfikacji podatników i płatników (por. wyrok WSA w Łodzi z dnia 7 sierpnia 2013 r. sygn. akt I SA/Łd 436/13, wyrok WSA w Krakowie z dnia 31 października 2013 r. sygn. akt I SA/Kr 1450/13, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, orzeczenia.nsa.gov.pl).

Zgodnie z art. 5 ust. 3 u.z.e.i.p.p. zgłoszenie identyfikacyjne podatników niebędących osobami fizycznymi powinno zawierać m.in. adres siedziby, lecz żaden przepis ustawy nie nakłada na podmiot zobowiązany do rejestracji obowiązku wykazania, że znajdujący się pod wskazanym adresem lokal spełnia warunki do prowadzenia zgłoszonej działalności gospodarczej. Wynika to nie tylko z opartego na wykładni językowej faktu milczenia ustawodawcy w tym zakresie, ale także i z tego powodu, że nie sposób utożsamiać pojęcia "siedziby" z pojęciem "miejsca prowadzenia działalności". Na podstawie art. 157 § 1 pkt 1 k.s.h. w związku z art. 41 k.c., siedzibą spółki jest miejscowość, gdzie wykonywana jest funkcja prowadzenia spraw spółki przez zarząd. Prowadzenie działalności musi zatem dotyczyć realizowania działań gospodarczych prowadzących do osiągania zysku, natomiast za prowadzenie spraw spółki należy rozumieć podejmowanie czynności kierowania i organizowania tych działań. W konsekwencji, brak normatywnej podstawy do badania przez organ, czy lokal wskazany jako siedziba spółki spełnia warunki do prowadzenia działalności gospodarczej.

Organ uprawniony do reprezentacji spółki nie ma obowiązku ciągłego przebywania pod adresem siedziby. Założenie, jakoby pod adresem siedziby stale powinny być obecne osoby odpowiedzialne za sprawy spółki (lub pracownicy) nie znajduje żadnego oparcia w obowiązujących przepisach prawa, a także może naruszać zasadę swobody prowadzenia działalności gospodarczej.

Podkreślić nadto należy, że kwestia poprawności formalnej wskazania adresu siedziby spółki była także przedmiotem badania w postępowaniu rejestrowym, prowadzonym w związku z koniecznością wpisu spółki do rejestru przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego. Skoro zaś spółka została zarejestrowana w KRS, to z faktem tym należy wiązać domniemanie poprawności umieszczonych w rejestrze danych, w tym również dotyczących siedziby spółki.

Natomiast przepisy Rozporządzenia Wykonawczego Rady (UE) nr 282/2011 z dnia 15 marca 2011r. ustanawiającego środki wykonawcze do Dyrektywy 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej nie mają zastosowania w sprawie nadania NIP. Określone w art. 10 tego Rozporządzenia "miejsce siedziby działalności gospodarczej podatnika" ma zastosowanie tylko na użytek stosowania art. 44 i 45 Dyrektywy 2006/112/WE. W toku postępowania o nadanie NIP organy nie są uprawnione do badania, czy pod wskazanym adresem wykonywane są (lub mogą być wykonywane) funkcje zarządcze spółki.

Skoro, zatem w okolicznościach przedmiotowej sprawy spółka dopełniła obowiązku wskazania w zgłoszeniu adresu swojej siedziby, nie można przyjąć, aby uzasadniona była odmowa nadania numeru NIP na podstawie art. 8c ust. 1 pkt 1 u.z.e.i.p.p.

Tożsamy pogląd wyraził TSUE w zapadłym na kanwie przepisów dotyczących podatku VAT wyroku z dnia 14 marca 2013 r. w sprawie o sygn. C-527/11, z którego wynika, że "artykuły 213, 214 i 273 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie temu, by organ skarbowy państwa członkowskiego odmawiał nadania numeru identyfikacji podatkowej do celów podatku od wartości dodanej spółce z tego tylko powodu, że w mniemaniu tego organu nie posiada ona środków materialnych, technicznych i finansowych do wykonywania zgłaszanej działalności gospodarczej".

Bez znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy pozostają podnoszone przez organ okoliczności możliwych do wystąpienia trudności w kontakcie ze spółką, czy ewentualne problemy związane z użytkowaniem lokalu wskazanego jako siedziba skarżącej przez różne podmioty.

Ze wskazaniem danego adresu jako siedziby spółki wiążą się konsekwencje procesowe. Jeśli więc spółka nie zapewni odpowiedniego odbioru korespondencji pod wskazanym adresem, narazi się na negatywne konsekwencje wynikające chociażby z treści art. 151a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.) zwanej dalej jako "O.p.". Przepisy procesowe przewidują przy tym rozwiązania korzystne dla organu podatkowego zapobiegające sytuacjom unikania kontaktu z organem przez podatnika.

Jedynie na marginesie wypada zauważyć, że przeprowadzone w dniu 27 marca 2013 r. przez pracowników organu I instancji oględziny wskazanego w zgłoszeniu identyfikacyjnym lokalu jako siedziby spółki, zostały nieprawidłowo udokumentowane w formie adnotacji. Nie ulega bowiem wątpliwości, że przepis art. 172 § 2 pkt 3 O.p. w zw. z art. 8d u.z.e.i.p.p. nakłada na organ obowiązek sporządzenia protokołu oględzin dokonywanych przy udziale pracownika organu podatkowego.

Ponadto z akt sprawy nie wynika by organ wywiązał się z obowiązku zawiadomienia strony o miejscu i terminie przeprowadzenia dowodu z oględzin (art. 190 § 1 O.p. w zw. z art. 8d u.z.e.i.p.p.). Naruszenie przez organ podatkowy realizacji normy nakazu wynikającej z tego przepisu musi być kwalifikowane, jako naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istoty wpływ na wynik sprawy. Obowiązek ten jest korelatem uprawnienia strony do czynnego udziału w toczącym się postępowaniu, co wprost potwierdza przepis art. 123 § 1 oraz art. 190 § 2 O.p., z którego wynika, że strona ma prawo brać udział w przeprowadzaniu dowodu, może zadawać pytania świadkom i biegłym oraz składać wyjaśnienia.

Ponownie rozpoznając sprawę, organy winny ocenić prawidłowość złożonego przez spółkę zgłoszenia rejestracyjnego z uwzględnieniem stanowiska, że nie jest podstawą odmowy nadania numeru NIP negatywna ocena organu co do możliwości prowadzenia przez zgłaszającego działalność gospodarczą pod adresem wskazanym jako siedziba spółki i wpisanym do Krajowego Rejestru Sądowego.

Mając na uwadze powyższe, Sąd, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a., orzekł jak w punkcie 1 sentencji wyroku.

Rozstrzygnięcie w przedmiocie wykonalności zaskarżonej decyzji uzasadnia art. 152 p.p.s.a.

O kosztach Sąd rozstrzygnął na podstawie art. 200 p.p.s.a., zgodnie z którym w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Na podstawie art. 205 § 2 p.p.s.a. zasądzono zwrot kosztów obejmujący wpis od skargi w kwocie 200 zł, wynagrodzenie pełnomocnika ustalone w wysokości 240 zł, zgodnie z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (tekst jednolity Dz.U. z 2013 r. poz.461) oraz opłatę skarbową od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł.