Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 766/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2011-01-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6320 Zasiłki celowe i okresowe
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 7, 77 par. 1, 80
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 2 ust. 1, art. 3 ust. 3 i 4, art. 8, art. 39 ust. 1 i 2
journal: Dz.U. 2008 nr 115 poz 728
law: Ustawa z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Witold Falczyński, Sędziowie Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec (sprawozdawca), Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski, Protokolant Stażysta Paulina Gąsławska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 18 stycznia 2011 r. sprawy ze skargi D. M. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] września 2010 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpatrzeniu odwołania D. M. G. od decyzji z dnia 16 lipca 2010 r. wydanej z upoważnienia Burmistrza przez kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku celowego przeznaczonego na opłatę abonamentu za internet w wysokości 20 zł , utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, iż pismem z dnia 1 czerwca 2010 r. D. G. zwrócił się m.in. o przyznanie mu zasiłku celowego przeznaczonego na opłatę abonamentu za internet w wysokości 20 zł. Z akt sprawy wynika , iż dochód strony wyniósł 247,47 zł i wynikał z posiadania gospodarstwa rolnego o powierzchni 1.1955 ha przeliczeniowych.

Z treści art. 8 ust. 9 ustawy o pomocy społecznej wynika, iż przyjmuje się, że z 1 ha przeliczeniowego uzyskuje się dochód miesięczny w wysokości 194 zł. Kwota ta podniesiona została do 207 zł rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 29 lipca 2009 r. w sprawie zweryfikowanych kryteriów dochodowych oraz kwot świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej (Dz.U. z 2009 r., Nr 127, poz. 1055). Stąd też dochód skarżącego ustalono na 247,47 zł (1.1955 ha x 207 zł).

W dalszej części organ odwoławczy zacytował treść art. 39 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej, wymieniając rodzaje potrzeb bytowych, na które ma być przyznany zasiłek celowy.

Ponadto, Kolegium podniosło, iż do oceny organów administracji należy czy w konkretnej sprawie przyznanie określonego świadczenia jest uzasadnione ze względu na okoliczności sprawy i mieści się w celach pomocy społecznej (art. 3 ust. 2 i 4 ustawy o pomocy społecznej).

Organ nie neguje, iż jednym ze sposobów poszukiwania pracy jest zapoznawanie się z ofertami pracy i wysyłanie dokumentów aplikacyjnych za pośrednictwem łącza internetowego. Z uwagi jednak na to, iż do tej pory taka droga poszukiwania pracy była w przypadku skarżącego nieskuteczna, nie można uznać, że przyznanie takiego świadczenia spełni cele pomocy społecznej.

Dodatkowo podniesiono, że z pisma Dyrektora Powiatowego Urzędu Pracy z dnia 22 października 2009 r., wynika, że bezrobotni mają możliwość w ramach tzw. Otwartego Klubu Pracy korzystania ze stanowisk komputerowych z dostępem do stron internetowych zawierających oferty pracy. W sytuacji, gdy strona ma możliwość bezpłatnego skorzystania z Internetu do poszukiwania pracy w ramach tzw. Otwartego Klubu Pracy nie można też uznać, że wnioskowane świadczenie jest niezbędną potrzebą bytową w rozumieniu art. 39 ustawy o pomocy społecznej.

Kolegium podkreśliło także, iż skarżący nie próbuje rozwiązać swojej trudnej sytuacji życiowej, co przejawia się w tym, iż nie podejmuje prac społecznie użytkowych zleconych jej przez właściwy powiatowy urząd pracy. Natomiast podnoszona przez skarżącego w piśmie z dnia 24 września 2010 r. okoliczność kwestionowania prawidłowości zaświadczenia lekarskiego, nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy.

W skardze na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego skarżący podnosi, że decyzje są niezgodne z prawem , naruszają zasady współżycia społecznego. Ponadto "organy nie zwracają uwagi czy osoba trwale bezrobotna ma możliwość obrony, czy posiada środki na papier, aby godnie reprezentować swoją osobę".

W odpowiedzi na skargę Kolegium wnosi o oddalenie skargi, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Skarga jest niezasadna, bowiem zaskarżona decyzja nie narusza przepisów postępowania ani przepisów prawa materialnego. W rozpoznawanej sprawie organy administracji przeprowadziły postępowanie zgodnie z zasadami wynikającymi z art. 7, 77 § 1 i 80 kpa i prawidłowo ustaliły stan faktyczny sprawy.

Z uwagi na to, że skarżący domagał się zasiłku celowego, zastosowanie mają przepisy ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz.U. z 2008 r. Nr 115, poz. 728 ze zm.), powoływanej w dalszej części uzasadnienia jako " ustawa". Pomoc społeczna jest instytucją polityki społecznej państwa, mającą na celu umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężanie trudnych sytuacji życiowych, których nie są one w stanie pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości (art. 2 ust. 1 ustawy). Rodzaj, forma i rozmiar świadczeń z pomocy społecznej powinny być odpowiednie do okoliczności uzasadniających udzielenie pomocy, a potrzeby osób i rodzin korzystających z pomocy, powinny zostać uwzględnione, jeżeli odpowiadają celom i mieszczą się w możliwościach pomocy społecznej (art. 3 ust. 3 i 4 ustawy). Jedną z form pomocy społecznej jest świadczenie pieniężne w postaci zasiłku celowego.

Zgodnie z art. 39 ust. 1 i 2 ustawy, w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej może być przyznany zasiłek celowy. Zasiłek ten może być przyznany w szczególności na pokrycie części lub całości kosztów zakupu żywności, leków i leczenia, opału, odzieży, niezbędnych przedmiotów użytku domowego, drobnych remontów i napraw w mieszkaniu, a także kosztów pogrzebu.

Z kolei art. 8 ust. 1 pkt 1 ustawy i § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 29 lipca 2009 r. w sprawie zweryfikowanych kryteriów dochodowych oraz kwot świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej (Dz. U. Nr 127, poz. 1055) stanowią, że prawo do świadczeń z pomocy społecznej przysługuje osobie samotnie gospodarującej, której dochód nie przekracza kwoty 477 zł.

Organy administracji orzekające w niniejszej sprawie prawidłowo ustaliły, że dochód skarżącego w miesiącu poprzedzającym złożenie wniosku (art. 8 ust. 3 ustawy) wyniósł 247,47 zł. Na dochód ten składa się dochód z gospodarstwa rolnego o powierzchni 1,955 ha przeliczeniowych w wysokości 247,47 zł miesięcznie, obliczony zgodnie z art. 8 ust. 9 ustawy i § 1 pkt 2 litera "e" rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 29 lipca 2009 r. w sprawie zweryfikowanych kryteriów dochodowych. Skarżący prowadzi samodzielnie gospodarstwo domowe. Dochód skarżącego obliczony zgodnie z przepisami ustawy nie przekroczył zatem kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej, warunkującego przyznanie pomocy społecznej. Skarżący jest także osobą bezrobotną i niepełnosprawną w stopniu lekkim, spełnia więc kryteria przyznawania pomocy społecznej, określone w art. 7 ustaw.

Podkreślenia wymaga fakt, że zasiłek celowy, w przeciwieństwie do zasiłku okresowego czy zasiłku stałego, o jakich mowa w art. 37 i 38 ustawy, jest świadczeniem uznaniowym. Organ administracji ma w tej sytuacji zapewniony pewien zakres swobody, co do oceny, czy wnioskodawcy spełniającemu kryterium dochodowe należy przyznać zasiłek celowy oraz – w przypadku uznania zasadności udzielenia tej formy pomocy – w jakiej wysokości to świadczenie ustalić.

Działanie organu w ramach uznania administracyjnego oznacza zatem załatwienie sprawy, zgodnie ze słusznym interesem obywatela, o ile nie stoi temu na przeszkodzie interes społeczny i możliwości organu w zakresie posiadanych uprawnień i środków. Kontrola takiej decyzji dokonana przez sąd administracyjny sprowadza się do oceny, czy w toku wydawania decyzji organ nie przekroczył granic uznania administracyjnego. W szczególności sąd kontroluje, czy wydanie decyzji poprzedzone zostało prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem dowodowym oraz wyjaśnieniem stanu faktycznego sprawy zgodnie z obowiązkami nałożonymi na organy administracji w przepisach art. 7, 77 § 1 i 80 kpa.

Organy administracji obu instancji orzekające w tej sprawie, nie przekroczyły granic uznania administracyjnego, uznając, że brak jest podstaw do przyznania skarżącemu zasiłku celowego z przeznaczeniem na pokrycie abonamentu na internet.

Organy administracji uwzględniły bowiem wskazane wyżej przepisy ustawy i przeprowadziły postępowanie zgodnie z regułami wynikającymi z kodeksu postępowania administracyjnego, rozważając wszystkie okoliczności mające znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Uzasadnienia decyzji organów obu instancji są wyczerpujące, szczegółowo przedstawiają przyczyny odmowy pomocy.

Sąd w całości podzielił stanowisko Kolegium, że opłaty za internet nie można uznać za zaspokojenie niezbędnej potrzeby życiowej w rozumieniu przepisów ustawy oraz, że poszukiwanie pracy przez internet w przypadku skarżącego nie było skuteczne. A zatem przyznanie takiego świadczenia nie spełni celów pomocy społecznej. Ponadto, jak ustaliły organy administracji bezrobotni mają możliwość korzystania ze stron internetowych zawierających oferty pracy w ramach Otwartego Klubu Pracy.

Reasumując, skoro opłaty abonamentu za internet nie można zakwalifikować jako niezbędnej potrzeby życiowej w rozumieniu art. 39 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej, decyzje organów obu instancji odmawiające przyznania zasiłku celowego tym zakresie należało uznać za zgodne z prawem.

Podkreślenia wymaga także fakt, że skarżący jest objęty systematyczną pomocą Ośrodka Pomocy Społecznej, co wynika z dowodów zawartych w aktach organu I instancji.

Wbrew twierdzeniom skarżącego zawartym w skardze nie wykazał on by został pozbawiony "możliwości obrony" i uchybienie to miało wpływ na wynik sprawy.

Mając zatem na względzie wszystkie powyższe okoliczności Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z e zm.).