Postanowienie WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt II SA/Go 132/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2013-03-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Rada Gminy
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 § 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Michał Ruszyński po rozpoznaniu w dniu 18 marca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym skargi L S.A. na uchwałę Rady Gminy z dnia [...] r., Nr XIX/116/2005 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi [...] postanawia 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić z urzędu skarżącej – L S.A. od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. kwotę 300 zł (trzysta złotych) tytułem uiszczonego wpisu sądowego od skargi.


UZASADNIENIE

W dniu [...] lutego 2005 r. Rada Gminy podjęła uchwałę nr XIX/116/2005 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania wsi [...], ogłoszoną w Dzienniku Urzędowym Województwa Nr 46 pod poz. 1005.

Pismem z dnia [...] września 2012 r. L S.A. reprezentowana przez pełnomocnika – R.L. wezwała Radę Gminy do usunięcia naruszenia prawa poprzez stwierdzenie nieważności uchwały z dnia [...] lutego 2005 r. oraz do podjęcia ustawowych działań w celu dostosowania do wymogów ustawowych. W wezwaniu wskazano na szereg uchybień zawartych w kwestionowanym akcie prawym domagając się ich usunięcia.

Pismem z dnia [...] września 2012 r. Rada Gminy udzieliła stronie odpowiedzi na wezwanie, wskazując na brak podstaw prawnych do stwierdzenia nieważności uchwały. Przewodniczący Rady przyznał, iż podczas przepisywania uchwały do Dziennika Urzędowego Województwa doszło omyłki pisarskiej polegającej na publikacji innej niż w uchwale zapisu § 1 ust. 1. Na skutek wniosku Gminy Wojewoda w Dzienniku Urzędowym Województwa z dnia [...] marca 2012 r. pod poz. 619 sprostował w formie obwieszczenia omyłki pisarskie dostrzeżone w w/w uchwale. Organ nie uwzględnił także pozostałych zarzutów zawartych w wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa.

W/w odpowiedź odebrana została przez stronę skarżącą w dniu 4 października 2012 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru – k. 7).

Następnie w dniu 11 stycznia 2013 r. (data osobistego złożenia w siedzibie organu – k.3) L S.A. reprezentowana przez pełnomocnika w osobie R.L. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. na w/w uchwałę.

W odpowiedzi na skargę organ wskazał na przebieg postępowania w sprawie podtrzymując uprzednio wyrażone stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga podlegała odrzuceniu.

Na wstępie podkreślić należy, iż zgodnie z przepisami ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270), dalej p.p.s.a., skarga podlega merytorycznemu rozpoznaniu przez wojewódzki sąd administracyjny tylko wówczas, gdy Sąd ustali, że zostały zachowane przez skarżącego przesłanki dopuszczalności zaskarżenia określonego aktu lub czynności organu administracji publicznej. Takimi przesłankami są wymóg zachowania ustawowego terminu do złożenia skargi i wyczerpania środków zaskarżenia.

W rozpoznawanej sprawie przedmiotem zaskarżenia jest uchwała Rady Gminy z dnia [...] lutego 2005 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi [...]. Uchwała ta stanowi akt prawa miejscowego, który podlega kognicji sądów administracyjnych na mocy art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a.

Zgodnie z art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.) skargę na uchwałę lub zarządzenie podjęte przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej może po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa wnieść każdy czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone daną uchwałą lub zarządzeniem.

W myśl art. 52 § 1 p.p.s.a. skargę wnieść można po wyczerpaniu środków zaskarżenia jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (§ 2). Zgodnie zaś z art. 52 § 4 p.p.s.a. w przypadku innych aktów niż te określone w art. 3 § 2 pkt 4 i 4 a p.p.s.a. (inne niż określone w pkt 1-3 czyli decyzje i postanowienia, akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa oraz pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach), jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi i nie stanowi inaczej, należy również przed wniesieniem skargi do sądu wezwać na piśmie właściwy organ do usunięcia naruszenia prawa (bez ograniczenia terminem do złożenia w/w wezwania).

Stosownie zaś do art. 53 § 2 p.p.s.a. w przypadku aktów innych niż decyzja lub postanowienie, a zatem także w odniesieniu do aktu prawa miejscowego, skargę wnosi się w terminie w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa.

Zatem przepis ten wprowadza dwa terminy do wniesienia skargi. Przy czym wniesienie wezwania o usunięcie naruszenia prawa uruchamia pierwszy termin – sześćdziesięciodniowy termin do wniesienia skargi, chyba że termin ten przerwany zostanie udzieleniem przez organ odpowiedzi na wezwanie, wówczas trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi liczony jest od dnia doręczenia stronie odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa (por. uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 kwietnia 2007 r., sygn. akt II OPS 2/0; postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 maja 2008 r., sygn. akt II OSK 671/08; postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 czerwca 2009 r., sygn. akt I OSK 696/09; postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 marca 2012 r., sygn. akt II OSK 522/12).

W przedmiotowej sprawie strona skarżąca złożyła wezwanie do Rady Gminy domagając się usunięcia naruszenia prawa w odniesieniu do uchwały nr XIX/116/05 z dnia [...] lutego 2005 r. Organ udzielił stronie odpowiedzi pismem z dnia [...] września 2012r., które zostało doręczone pełnomocnikowi strony w dniu 4 października 2012r.

Zatem mając na uwadze wcześniejsze rozważania uznać należało, iż termin do wniesienia skargi na uchwałę z dnia [...] lutego 2005 r. nr XIX/116/05 upływał z dniem 5 listopada 2012 r. Tymczasem skarga L S.A złożona została w dniu dopiero w dniu 11 stycznia 2013 r. (data osobistego złożenia w siedzibie organu). Nie ulega zatem wątpliwości, iż przedmiotowa skarga złożona została z uchybienie ustawowego terminu do jej wniesienia.

Jednocześnie Sąd informacyjnie wskazuje, iż strona skarżąca nie złożyła do tutejszego Sądu wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, na podstawie art. 86 i 87 p.p.s.a. Zgodnie z powyższymi przepisami, jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny jego uchybienia. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania są przedmiotem skargi. Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 1, 2, 3 i 4 p.p.s.a).

Z uwagi na powyższe należało zgodnie z treścią art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a orzec jak w sentencji. W przedmiocie kosztów Sąd orzekł w oparciu o treść art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.