Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 1006/11
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2012-07-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6229 Inne o symbolu podstawowym 622
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Komisja Nadzoru Finansowego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: Art. 134 par. 1, art. 135 , art. 141 par. 4
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: Art. 50 par. 1, art. 64 par. 2
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: Art. 35 ust. 3
journal: Dz.U. 2003 nr 124 poz 1151
law: Ustawa z dnia 22 maja 2003 r. o działalności ubezpieczeniowej

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Cezary Pryca (spr.) Sędzia NSA Zofia Przegalińska Sędzia del. WSA Dorota Wdowiak Protokolant Ewa Czajkowska po rozpoznaniu w dniu 19 lipca 2012 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej K. S. K. O. –K. w S., S. H. S.A.R.L. w L. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 grudnia 2010 r. sygn. akt VI SA/Wa 2016/10 w sprawie ze skargi S. H. S.A.R.L. w L, K. S. K. O. –K. w S. na decyzję Komisji Nadzoru Finansowego z dnia 18 listopada 2008 r. nr [..] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od K. S. K. O.K. w S. i S. H.S.A.R.L. w L. na rzecz Komisji Nadzoru Finansowego kwotę 120 (sto dwadzieścia) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sad Administracyjny w W. wyrokiem z dnia 8 grudnia 2010 r. o sygn. akt VI SA/Wa 2016/10 oddalił skargę S. H. S.A.R.L. z siedzibą w Luksemburgu i K. K. O. – K. w S. na decyzję Komisji Nadzoru Finansowego z dnia 18 listopada 2008 r. w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego.

Sąd I instancji orzekł w następującym stanie faktycznym:

W dniu 18 grudnia 2007 r. S. H. S.A.R.L. w Luksemburgu wraz ze S. w S. złożyły do Komisji Nadzoru Finansowego, dalej Komisji, zawiadomienie o zamiarze:

a) bezpośredniego zbycia 14.584.800 udziałów T. U. W. S. K. O. –K. SA (zwanego dalej Towarzystwem) przez K. S. K. O. –K. z siedzibą w S., w wyniku którego udział K. w liczbie głosów w walnym zgromadzeniu i w kapitale zakładowym spadnie poniżej 10%

b) pośredniego nabycia 14.584.800 udziałów Towarzystwa przez S. H. S.A.R.L z siedzibą w L. powodujących przekroczenie przez S. H. 50% głosów na walnym zgromadzeniu i 50% udziału w kapitale zakładowym Towarzystwa

c) pośredniego nabycia 14.584.800 udziałów Towarzystwa przez podmiot bezpośrednio dominujący wobec S. H. , tj. K. , podmiot posiadający 100 udziałów w kapitale zakładowym

W związku z tym, że organ stwierdził braki w zakresie wymaganej dokumentacji, jaka powinna być załączona do wniosku, pismem z dnia 26 lutego 2008 r. na podstawie art. 50 § 1 k.p.a. wezwał Wnioskodawców do złożenia w terminie 7 pisemnych wyjaśnień. Organ zobowiązał Wnioskodawców m. in. do potwierdzenia terminowości uregulowania zobowiązań podatkowych, wykazania, że środki przeznaczone na nabycie udziałów nie pochodzą z nielegalnych lub nieujawnionych źródeł. W odpowiedzi na wezwanie Wnioskodawcy w piśmie z dnia 6 marca 2008 r. złożyli stosowne wyjaśnienia. W tej sytuacji organ pismem z dnia 10 marca 2008 r. poinformował Skarżących, że 3 - miesięczny termin, o którym mowa w art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 22 maja 2003 r. o działalności ubezpieczeniowej (Dz. U. Nr 124, poz. 1151) na wydanie decyzji zaczyna biec od dnia 6 marca 2008 r. Zgodnie z treścią art. 35 ust. 3 ustawy organ nadzoru może, w drodze decyzji, w terminie 3 miesięcy od dnia złożenia zawiadomienia zgłosić sprzeciw co do nabycia albo objęcia akcji lub praw z akcji albo co do podjęcia innych działań powodujących, że krajowy zakład ubezpieczeń stanie się podmiotem zależnym podmiotu składającego zawiadomienie. W przypadku, gdy organ nadzoru nie zgłasza sprzeciwu, może, w drodze decyzji, ustalić maksymalny termin nabycia albo objęcia akcji lub praw z akcji lub podjęcia innych działań.

Następnie pismem z dnia 28 maja 2008 r. organ wezwał Wnioskodawców do przekazania w terminie 7 dni kolejnych pisemnych wyjaśnień w sprawie dotyczących metody wyceny aportu, przyjętego planu mającego na celu uproszczenie struktury organizacyjnej systemu S. poprzez utworzenie podmiotu poza granicami Polski. Pismem z dnia 8 maja 2008 r. Wnioskodawcy odpowiedzieli na powyższe wezwanie i w konsekwencji organ poinformował ich, że 3 - miesięczny zaczyna biec od nowa od dnia 12 maja 2008 r. Pismem z dnia 28 maja 2008 r. organ po raz kolejny wezwał Wnioskodawców do uzupełnienia pozostałych braków formalnych we wspomnianym powyżej terminie. Natomiast w piśmie z dnia 4 czerwca 2008 r. T. U. W. poinformowało Komisję, iż uzyskało informację o wniesieniu aportem w dniu 29 kwietnia 2008 r. przez KS. do S. H. 14.584,800 udziałów, stanowiących 86,81 % kapitału Zakładowego Towarzystwa.

W tych okolicznościach faktycznych Komisja Nadzoru Finansowego decyzją z dnia 11 lipca 2008 r. na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. w związku z art. 11 ust. 5 ustawy o nadzorze nad rynkiem finansowym (Dz. U. NR 157, poz. 1119) umorzyła postępowanie wszczęte zawiadomieniami S. H. i K., jako bezprzedmiotowe. W uzasadnieniu decyzji organ podał, że Wnioskodawcy nabyli udziały przed rozstrzygnięciem sprawy przez organ w trybie art. 35 ust. 3 ustawy o działalności ubezpieczeniowej, zatem nie jest możliwe zgłoszenie przez organ nadzoru sprzeciwu wobec notyfikowanej transakcji ani wyznaczenie maksymalnego terminu nabycia udziałów przez obydwie Spółki. Wnioskodawcy realizując transakcję naruszyli, w ocenie organu, art. 35 ust. 2 w zw. z art. 35 ust. 3 w zw. z art. 47 ustawy, ponieważ od dnia 29 kwietnia 2008 r. nie można było już mówić o zamiarze nabycia udziałów, podczas, gdy zamiar taki jest warunkiem skuteczności zawiadomienia.

Komisja Nadzoru Finansowego rozstrzygnięciem z dnia 18 listopada 2008 r. po rozpoznaniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy utrzymała w mocy zaskarżoną decyzję.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. uchylił powyższe decyzje i stwierdził, że organ dopuścił się naruszenia art. 35 ust. 3 i 3a oraz art. 35 ust. 7 ustawy o działalności ubezpieczeniowej poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe ich zastosowanie. Naczelny Sąd Administracyjny uwzględnił skargę kasacyjną Komisji Nadzoru Finansowego na orzeczenie Sądu I instancji i wyrokiem z dnia 21 lipca

2010 r. o sygn. akt II GSK 704/09 uchylił zaskarżony wyrok przekazując sprawę do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że postępowanie w tej sprawie zostało wszczęte z urzędu, gdyż działając na podstawie art. 35 ust. 3 w zw. z art. 47 ustawy o działalności ubezpieczeniowej Komisja Nadzoru Finansowego nie przyznaje Skarżącym żadnego uprawnienia, gdyż jej rozstrzygnięcie ogranicza się jedynie do wyrażenia sprzeciwu odnośnie zamiaru nabycia udziałów. Sąd wywiódł, że skoro przepisy k.p.a. nie rozstrzygają sposobu ustalenia daty wszczęcia postępowania z urzędu, to za datę taką można uznać dzień dokonania przez organ działający w granicach przysługujących mu kompetencji pierwszej czynności w oparciu o art. 50 § 1 k.p.a. pod warunkiem, że o czynności tej powiadomiono stronę. Zdaniem Sądu kasacyjnego decydujące znaczenie dla biegu

3 - miesięcznego terminu w tej konkretnej sprawie miało to, czy podmiot zawiadamiający przedstawił wymagane dokumenty oraz informacje, o jakich mowa w art. 35 ust. 3a ustawy a nie to, kiedy i ile razy składano wyjaśnienia w trybie art. 50 § 1 k.p.a. Ponadto Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że wprawdzie w art. 35 ust. 3 ustawy zostały w sposób jednoznaczny i wyczerpujący określone rodzaje rozstrzygnięć, co do istoty sprawy jednakże nie oznacza to, iż organ nie może wydać decyzji o umorzeniu postępowania na podstawie art. 105 § 1 k.p.a., skoro kwestia ta nie została w ustawie uregulowana, a zgodnie z art. 11 ust. 5 ustawy z dnia 21 lipca 2006 r. o nadzorze nad rynkiem finansowym do postępowania przed Komisją stosuje się przepisy k.p.a.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. po ponownym rozpatrzeniu sprawy uznał, że datą wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie jest dzień 6 marca 2008 r., gdyż dopiero w tym dniu organ dysponował zawiadomieniem wraz z wymaganymi dokumentami i informacjami, o których mowa w art. 35 ustawy o działalności ubezpieczeniowej. Z tą datą zaczął, zatem biec 3 - miesięczny termin określony w art. 35 ust. 3 ustawy o działalności ubezpieczeniowej do wydania decyzji administracyjnej. W związku z tym, że zamiar zbycia udziałów, którego dotyczyło zawiadomienie w sprawie został wykonany przed upływem terminu 3 miesięcy, dlatego brak było podstaw do wydania władczego rozstrzygnięcia w postaci sprzeciwu albo do wyznaczenia maksymalnego terminu do nabycia tych udziałów w rozumieniu art. 35 ust. 3 ustawy o działalności ubezpieczeniowej. Z tych powodów, w ocenie Sądu I instancji, postępowanie w sprawie stało się bezprzedmiotowe i należało je umorzyć na podstawie art. 105 k.p.a.

W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku Sądu I instancji K. S. K. O. – K. oraz S. H. S.A.R.L. zarzuciły na podstawie art. 174 p.p.s.a.:

1) Naruszenie przepisów postępowania tj.:

-art. 141 § 4 p.p.s.a. mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy poprzez brak zawarcia w uzasadnieniu do zaskarżonego wyroku podstawy prawnej jej rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienia

-art. 190 p.p.s.a. mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy poprzez niezastosowanie w zaskarżonym wyroku wykładni dokonanej przez Naczelny Sąd Administracyjny w orzeczeniu z dnia 21 lipca 2010 r.

-art. 134 § 1 p.p.s.a. mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy poprzez nierozstrzygnięcie istoty spraw

2) Naruszenie prawa materialnego tj.:

- art. 35 ust. 3 oraz ust. 3a oraz 4 w zw. z art. 47 ustawy z dnia 22 maja

2003 r. o działalności ubezpieczeniowej polegające na ich błędnej wykładni i niewłaściwym zastosowaniu:

I. poprzez przyjęcie, że po złożeniu zawiadomienia, o którym mowa w tych przepisach, ustawowy termin 3 miesięcy, w którym KNF winna podjąć decyzję określoną przepisami prawa, rozpoczyna swój bieg każdorazowo na skutek złożenia organowi nadzoru wyjaśnień w trybie art. 50 § 1k.p.a. nie zaś z chwilą uzupełnienia zawiadomienia w trybie art. 64 § 2 k.p.a. tj. na skutek wezwania do usunięcia braków formalnych zawiadomienia. Interpretacja przepisów zaproponowanych przez organ prowadzi do przyjęcia, iż omawiany termin 3 - miesięczny rozpoczyna swój bieg dopiero po merytorycznym rozpoznaniu sprawy przez organ

II. poprzez uznanie, że dokumenty, informacje i dowody, o których mowa w art. 35 ust. 3a ustawy i od których złożenia łącznie z zawiadomieniem zależy rozpoczęcie biegu 3 miesięcznego terminu są to tego rodzaju dokumenty, informacje i dowody, o które organ wzywał w toku trwającego postępowania administracyjnego w trybie 50 § 1 k.p.a. Błędne rozumowanie przyjęte przez WSA doprowadziło do uznania przez ten Sąd, iż postępowanie administracyjne w sprawie zostało wszczęte dopiero po upływie 3 - miesięcy od daty złożenia zawiadomienia.

- art. 50 § 1 k.p.a. polegające na błędnej wykładni i niewłaściwym zastosowaniu, które prowadzi do przyjęcia, iż w oparciu o ten przepis organ nadzoru może żądać uzupełnienia braków formalnych, w tym wypadku elementów koniecznych zawiadomienia. Zgodnie z rozumowaniem Sądu stosując art. 50 § 1 k.p.a. organ nadzoru mógł wzywać do złożenia dokumentów, informacji, dowodów, które były zdaniem WSA konieczne do skutecznego złożenia zawiadomienia, o którym mowa w art. 35 ust. 2 ustawy o działalności ubezpieczeniowej i tym samym rozpoczęcia biegu 3 - miesięcznego terminu do wydania decyzji.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej Skarżący podnieśli, że strona nie może zostać przymuszona lub ukarana za niestosowanie się do wezwań organu. W rozpoznawanej sprawie należało przyjąć, że termin 3 - miesięczny do rozpatrzenia sprawy organu nadzoru biegnie już od momentu złożenia zawiadomienia. Jeżeli organ w trakcie rozpoznawania sprawy uzna, że nie ma wszystkich informacji, które pozwalają mu na tę ocenę lub jeżeli nie zachodzą przesłanki do zgłoszenia sprzeciwu, powinien wezwać stronę do złożenia dodatkowych wyjaśnień. W sytuacji, gdy strona uchyla się od złożenia wymaganych wyjaśnień powinna ponieść negatywne skutki w postaci wydania przez Komisję negatywnej decyzji o sprzeciwie. Skarżący podnieśli, że skoro Sąd uznał, że uchybienia w zakresie dokumentacji powinny być naprawiane w oparciu o art. 64 § 2 k.p.a., tj. na skutek wezwania organu do uzupełnienia braków formalnych a nie zaś na podstawie art. 50 § 1 k.p.a. Tym bardziej, że dokumenty i wyjaśnienia, których żądał organ nie były niezbędne do rozstrzygnięcia sprawy, co stanowiło naruszenie art. 50 § 1 k.p.a. Nie można również, zdaniem Skarżących, zaakceptować postępowania organu, który wielokrotnie wzywał Spółki do przedkładania dokumentów i na nowo informował o zmianie 3 -miesięcznego terminu do załatwienia sprawy, o którym mowa w

art. 35 ust. 3 ustawy o działalności ubezpieczeniowej, przy czym wezwania te były kierowane do Skarżących na krótko przed upływem terminu do rozpatrzenia sprawy przez Komisję Nadzoru Finansowego.

Z wymienionych powodów Skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.

W odpowiedzi na skargę Komisja nadzoru Finansowego wniosła o oddalenie skargi kasacyjnej i zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie jest zasadna i podlega oddaleniu.

W szczególności należy podkreślić, że zgodnie z treścią art.174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270, powoływanej dalej jako p.p.s.a.) skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem stosownie do treści art.183 § 1 p.p.s.a. rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania.

Wobec takich regulacji poza sporem winna pozostawać okoliczność, iż wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, a uzasadnione jest odniesienie się do poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych.

Skarga kasacyjna w niniejszej sprawie została oparta na obu podstawach kasacyjnych określonych w art. 174 pkt .1 i pkt. 2 p.p.s.a.

Przed przystąpieniem do oceny zasadności zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej należy podkreślić, że w wyroku z 21 lipca 2010 r. o sygn. akt II GSK 704/09 Naczelny Sąd Administracyjny wyraźnie stwierdził, że istota sporu w rozpoznawanej sprawie sprowadza się do oceny czy zasadnie organ umorzył postępowanie na podstawie art.105 § 1 k.p.a. uznając, że postępowanie stało się bezprzedmiotowe z uwagi na nabycie przez stronę skarżącą udziałów Towarzystwa przed upływem terminu 3 miesięcy, o którym mowa w art. 35 ust. 3 ustawy z 22 maja 2003 r. o działalności ubezpieczeniowej. Niewątpliwie z treści uzasadnienia w/w wyroku NSA wynika jednoznacznie, iż zasadniczą kwestią dla rozstrzygnięcia tego sporu będzie określenie daty początkowej biegu wskazanego wyżej terminu.

Poza przytoczonym już wyżej przepisem art. 183 § 1 p.p.s.a. dalsze zawężenie zakresu kontroli dokonywanej przez sąd kasacyjny wynika z

art. 190 p.p.s.a. Stosownie do treści wymienionego wyżej przepisu art. 190 p.p.s.a. Sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. W orzecznictwie i piśmiennictwie nie budzi wątpliwości, że "wiążąca" wykładnia prawa, w sprzeczności, z którą nie mogą pozostawać podstawy skargi kasacyjnej, dotyczy zarówno wykładni przepisów prawa materialnego jak i procesowego. Nie ma też rozbieżności w poglądach, co do tego, że związanie wykładnią prawa nie obejmuje swym zakresem ocen dotyczących stanu faktycznego.

Zgłoszony w ramach podstawy kasacyjnej opisanej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zarzut wskazujący na naruszenie przez Sąd I instancji przepisu art. 190 p.p.s.a. dotyczy niezastosowania w zaskarżonym wyroku wykładni dokonanej przez Naczelny Sąd Administracyjny w orzeczeniu z dnia 21 lipca 2010 r. Wbrew twierdzeniom zawartym w skardze kasacyjnej przy ponownym rozpatrywaniu sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. ocenił i wskazał, w jakiej dacie rozpoczął bieg

3 - miesięczny termin, o jakim mowa w art. 35 ust. 3a ustawy o działalności ubezpieczeniowej. Podkreślić w tym miejscu należy, że Sąd I instancji wskazał, iż w jego ocenie postępowanie w sprawie wszczęte zostało z dniem 6 marca 2008 r., wskazał także, jakie dokumenty winny być załączone do zawiadomienia składanego przez stronę skarżącą. W tym miejscu należy przypomnieć, że w wyroku z 21 lipca 2010 r. Naczelny Sąd Administracyjny wyraźnie podkreślił, iż decydujące znaczenie dla początku biegu terminu określonego w art. 35 ust. 3 ustawy ma wyłącznie to, czy podmiot zawiadamiający wraz z zawiadomieniem lub później przedstawił wymagane dowody, dokumenty oraz informacje, o jakich mowa w art. 35 ust. 3a wskazanej wyżej ustawy, a nie to, czy organ wzywał, kiedy i ile razy podmiot zawiadamiający do złożenia wyjaśnień w trybie art. 50 § 1 k.p.a.

Poza sporem winna pozostawać okoliczność, że rozpoznając ponownie sprawę Sąd I instancji wyraźnie stwierdził, iż podmiot zawiadamiający nie wywiązał się z nałożonych na niego mocą ustawy obowiązków w dacie składnia zawiadomienia i nie przedstawił dowodów oraz dokumentów wskazujących, że nie zachodzą w sprawie przesłanki do zgłoszenia przez organ sprzeciwu. Podkreślić w tym miejscu należy, że posługiwanie się przez ustawodawcę pojęciem "..wykaże.." wyraźnie wskazuje, iż ciężar dowodzenia spoczywa wyraźnie na podmiocie opisanym w art. 35 ust. 4 w/w ustawy. Uwzględniając stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego zawarte w wyroku z 21 lipca 2010 r., Sąd I instancji odwołując się do treści art. 35 ust. 4 pkt 1-3 w/w ustawy podniósł, iż w piśmie z dnia 26 lutego

2008 r. w 18 punktach organ nadzoru wezwał podmiot składający zawiadomienie do złożenia wyjaśnień oraz złożenia wskazanych w tym piśmie dokumentów. Trafnie Sąd I instancji ocenił, że koniecznym było złożenie wyjaśnień na okoliczność ustalenia warunków planowanego podwyższenia kapitału zakładowego S. H. S.A.R.L., wyjaśnień dotyczących rękojmi należytego prowadzenia spraw T. U. na Ż.S. S.A., jak również wykazania, że środki przeznaczone na nabycie udziałów od dnia zawiadomienia do dnia nabycia nie pochodzą z kredytu, pożyczki albo w inny sposób nie są obciążone lub nie pochodzą z nielegalnych źródeł lub źródeł nieujawnionych.

Zasadnie także Sąd I instancji uznał, że podmiot składający zawiadomienie pismem z dnia 6 marca 2008 r. wywiązał się z nałożonych na niego obowiązków i przedstawił wyjaśnienia oraz dokumenty, o których mowa w art. 35 ust. 3a w/w ustawy.

W tym stanie rzeczy nie jest także zasadny kolejny zarzut skargi kasacyjnej zgłoszony w ramach podstawy kasacyjnej opisanej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a., a odnoszący się do naruszenia przez Sąd I instancji przepisu art.134 p.p.s.a. poprzez nierozstrzygnięcie istoty sprawy. Przy czym podkreślić należy, że strona wnosząca skargę kasacyjną stawiając Sądowi I instancji ten zarzut, kwestionuje zasadność zastosowania się przez Sąd I instancji do wytycznych zawartych w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 21 lipca 2010 r. Odwołując się do wcześniej poczynionych uwag dotyczących ograniczenia zakresu kontroli dokonywanej przez sąd kasacyjny należy także pamiętać o tym, że w orzecznictwie wyraźnie wskazuje się, iż przy ponownym rozpoznaniu sprawy przez wojewódzki sąd administracyjny, "granice sprawy", o których mowa w art. 134 § 1 i art. 135 p.p.s.a. podlegają zawężeniu do granic, w jakich rozpoznał skargę kasacyjną Naczelny Sąd Administracyjny i wydał orzeczenie na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. Oznacza to, że Sąd I instancji ponownie rozpoznając sprawę, która została mu przekazana przez Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o powyższy przepis, nie może stosować postanowień art. 134 § 1 p.p.s.a. i art. 135 p.p.s.a. bez uwzględnienia brzmienia przepisów art. 168 § 3 p.p.s.a., art. 183 § 1 p.p.s.a. oraz art. 190 p.p.s.a. (vide wyrok NSA z 20 września 2006 r. sygn. akt II OSK 1117/05, wyrok NSA z 3 września 2008 r. sygn. akt II OSK 1311/07).

W związku z powyższym uznać należy, że zasadnie postąpił Sąd I instancji uwzględniając wiążącą wykładnię Naczelnego Sądu Administracyjnego oraz koncentrując swoją ocenę na wytycznych zawartych w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 21 lipca 2010 r.

Odnosząc się natomiast do sformułowanego zarzutu naruszenia przez Sąd I instancji art. 141 § 4 p.p.s.a. należy zauważyć, że przywołany przepis stanowi, że uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania, co do dalszego postępowania. Zatem przepis ten wskazuje na elementy, które muszą się znaleźć w uzasadnieniu wyroku. Nie ulega, zatem żadnej kwestii to, że pisemne uzasadnienie wyroku ma charakter czynności następczej (wtórnej) w stosunku do samego wydania konkretnego wyroku (podjęcia rozstrzygnięcia). W dotychczasowym orzecznictwie sądowym utrwalił się pogląd, iż zarzut wadliwego sporządzenia uzasadnienia zaskarżonego orzeczenia może okazać się zasadny wówczas, gdy z powodu braku w uzasadnieniu elementów wymienionych w art. 141 § 4 p.p.s.a. zaskarżone orzeczenie nie poddaje się kontroli kasacyjnej (vide wyroki NSA: z 26 stycznia 2004 r. sygn. akt FSK 602/04 i z ·27 stycznia 2006 r. sygn. akt I FSK 289/05).

W rozpoznawanej sprawie brak jest podstaw do przyjęcia, że uzasadnienie Sądu I instancji posiada opisane wyżej wady, co czyni bezzasadnym sformułowany w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art.141 § 4 p.p.s.a.

Za niezasadne należy także uznać zarzuty skargi kasacyjnej zgłoszone w ramach podstawy kasacyjnej określonej w art. 174 pkt 1 p.p.s.a. i zawarte w punkcie 2 a (i) (ii) 2b petitum skargi kasacyjnej. Poza sporem winna pozostawać okoliczność, że w wyroku z 21 lipca 2010 r. Naczelny Sąd Administracyjny wprost stwierdził, iż "... termin 3 miesięcy do podjęcia przez organ decyzji, o jakich mowa w art. 35 ust. 3 ustawy z 2003 r. o działalności ubezpieczeniowej, to termin ten zgodnie z art. 35 ust. 3a tej ustawy biegnie od dnia złożenia zawiadomienia wraz z przedstawieniem dowodów, w tym przekazaniem dokumentów, zgodnie ze zdaniem poprzedzającym i innych informacji wymaganych przepisami ustawy. Okoliczność, że ustawodawca w taki właśnie sposób określił początek terminu do podjęcia przez organ decyzji w żaden sposób nie wyłącza stosowania przez organ przepisów k.p.a., w tym

art. 50 § 1. Decydujące znaczenie dla początku biegu tego terminu ma, bowiem wyłącznie to, czy podmiot zawiadamiający wraz z zawiadomieniem lub później przedstawił wymagane dowody, dokumenty oraz informacje, o jakich mowa w art. 35 ust. 3a ustawy o działalności ubezpieczeniowej". Strona wnosząca skargę kasacyjną nie wykazała, aby Sąd I instancji dokonał odmiennej wykładni art. 35 ust. 3 i 3a od tej, jaką był związany stosownie do brzmienia w/w art.190 p.p.s.a.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art.184 p.p.s.a. oraz art.204 pkt 1 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.