Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt III SA/Wr 295/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2013-08-01 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: *Odmówiono przyznania prawa pomocy co do całości wniosku
Powołane przepisy: article: art. 245  par. 3,  art. 246  par. 2  pkt 2 w zw. z  art. 260
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodnicząca: Sędzia NSA Anna Moskała po rozpoznaniu w dniu 1 sierpnia 2013 r., na posiedzeniu niejawnym, wniosku A Sp. z o.o. w B.W., o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowego zwolnienia od kosztów sądowych, na skutek sprzeciwu od postanowienia referendarza sądowego, z dnia [...] r., sygn. akt [...], w sprawie ze skargi A Sp. z o.o. w B. W., na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W., z dnia [...] r. nr [...], w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej z tytułu prowadzenia działalności w zakresie urządzania gier na automacie poza kasynem gry bez wymaganej koncesji, postanawia: odmówić przyznania stronie skarżącej prawa pomocy we wnioskowanym zakresie.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia [...] r. strona skarżąca złożyła skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we W. z dnia [...] r. wydanego w sprawie o sygn. akt [...]. Strona skarżąca w treści skargi wniosła o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie jej od ponoszenia kosztów wpisu sądowego od skargi kasacyjnej w całości.

W uzasadnieniu wniosku strona skarżąca wskazała, że osiąga zysk umożliwiający utrzymanie zatrudnienia na dotychczasowym poziomie, natomiast rok 2012 zakończyła stratą. Ponadto jej obecny stan finansowy nie pozwala na poniesienie kosztów sądowych.

Z oświadczenia o majątku i dochodach oraz z przedłożonych dokumentów wynika, że kapitał zakładowy Spółki wynosi [...] zł, a wartość środków trwałych według bilansu za rok 2012 – [...] zł. Zgodnie z bilansem za 2012 r., strata wyniosła [...] zł, natomiast przychód w 2012 r. wyniósł – zgodnie z zeznaniem podatkowym – [...] zł. Spółka posiada jeden rachunek bankowy, którego saldo na koniec lutego 2013 r. wynosiło [...] zł. Do grudnia 2012 r. Spółka odnotowała przychód netto ze sprzedaży na poziomie [...] zł. Na koniec stycznia 2013 r. przychód Spółki wyniósł [...] zł, a strata [...] zł, na koniec lutego 2013 r. – przychód: [...] zł, strata – [...] zł, na koniec marca 2013 r. – przychód: [...] zł, strata – [...] zł.

Z dołączonych przez Spółkę wyciągów bankowych wynika, że suma blokad na rachunku na początku roku wynosiła [...] zł, a na koniec kwietnia bieżącego roku – [...] zł.

Postanowieniem referendarza sądowego z dnia [...] r. odmówiono stronie skarżącej przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie.

W ustawowym terminie strona skarżąca złożyła sprzeciw od powyższego postanowienia, zarzucając mu naruszenie art. 246 § 2 pkt 2 p.p.s.a. poprzez dowolne przyjęcie, że sytuacja materialna skarżącej nie uzasadnia przyznania jej prawa pomocy, podczas gdy szczegółowa i wnikliwa analiza sytuacji, prowadzi do wniosku, że nie ma ona dostatecznych środków na poniesienie pełnych kosztów postępowania. Wskazała także, że jest stroną w około 15 sprawach w tutejszym Sądzie co wiąże się z ponoszeniem wysokich kosztów wpisów sądowych. Okoliczność ta - w jej ocenie – negatywnie wpływa na jej i tak już złą sytuację majątkową. Strona skarżąca podkreśliła również, że wszystkie swoje przychody zmuszona jest wydatkować na bieżące utrzymanie i aktualną działalność.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 259 § 1 w zw. z art. 258 § 2 pkt 7 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity:

Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: "p.p.s.a.") od wydanego przez referendarza sądowego postanowienia w przedmiocie prawa pomocy przysługuje stronie sprzeciw do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego w terminie 7 dni. Z przepisu art. 260 p.p.s.a. wynika natomiast, że w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc,

a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przed sądem na posiedzeniu niejawnym. Konsekwencją zatem wniesienia przez skarżącą spółkę sprzeciwu od wydanego w niniejszej sprawie postanowienia referendarza sądowego z dnia [...] r., odmawiającego przyznania stronie skarżącej prawa pomocy, była utrata mocy wymienionego postanowienia i rozpoznanie wniosku przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we W.

W ocenie Sądu wniosek strony skarżącej o przyznanie prawa pomocy nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do brzmienia art. 245 § 1 p.p.s.a. prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (§ 2), natomiast prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (§ 3).

Zgodnie z brzmieniem art. 246 § 2 p.p.s.a. osobie prawnej, a także innej jednostce organizacyjnej nieposiadającej osobowości prawnej, prawo pomocy może być przyznane: 1) w zakresie całkowitym - gdy wykaże, że nie ma żadnych środków na poniesienie jakichkolwiek kosztów postępowania, 2) w zakresie częściowym - gdy wykaże, że nie ma dostatecznych środków na poniesienie pełnych kosztów postępowania. Osoba prawna oraz inna organizacja nieposiadająca osobowości prawnej powinna wykazać nie tylko, że nie ma środków na poniesienie tych kosztów, ale także, że nie ma ich, pomimo iż podjęła wszelkie niezbędne działania by zdobyć fundusze na pokrycie wydatków (J. P. Tarno, Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze Lexis Nexis, Warszawa 2010, s. 568).

Należy przy tym zaakcentować, że każdy kto wszczyna postępowanie sądowe, powinien liczyć się z koniecznością opłacenia kosztów sądowych, a co za tym idzie tak planować swój budżet, aby wygospodarować kwotę konieczną do ich uiszczenia. Podkreślenia także wymaga fakt, że udzielenie stronie prawa pomocy

w postępowaniu przed sądem administracyjnym jest formą jej dofinansowania

z budżetu państwa i przez to powinno się sprowadzać do wypadków, w których zdobycie przez stronę środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu sądowym jest rzeczywiście, obiektywnie niemożliwe. Przepisy dotyczące prawa pomocy stanowią odstępstwo od generalnej zasady ponoszenia kosztów postępowania sądowoadministracyjnego zawartej w art. 199 p.p.s.a., który stanowi, iż to strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie, natomiast rzeczą wnioskodawcy jest wykazanie własnej sytuacji materialnej na tyle trudnej, by uzasadniała wyjątkowe traktowanie, o którym mowa w przytoczonych powyżej przepisach. Wobec tego, to na stronie spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się

w sytuacji uprawniającej do skorzystania z prawa pomocy, zaś rozstrzygnięcie sądu w tej kwestii zależy od tego, co zostanie przez stronę wykazane.

Z powyższego, a także z poglądów doktryny i orzecznictwa wynika, że rozstrzygnięcie sądu w zakresie prawa pomocy ma charakter uznaniowy. To oznacza, że nawet jeżeli zostałaby spełniona przesłanka braku dostatecznych środków na poniesienie pełnych kosztów postępowania, sąd nie musi się przychylić do żądania strony, a jedynie może przyznać prawo pomocy, jeżeli w oparciu

o powyższy przepis uzna, że zachodzi taka potrzeba w świetle zapewnienia stronie realizacji zasady prawa do sądu. Strona występująca na drogę postępowania sądowego winna mieć świadomość obowiązku ponoszenia kosztów tego postępowania i wnosząc o zwolnienie od tego obowiązku uprawdopodobnić

w sposób wiarygodny i rzetelny, że zachodzą przesłanki do uwzględnienia wniosku. Jedynym kryterium oceny wniosku o przyznanie prawa pomocy jest bowiem kryterium finansowe, w związku z czym uznaniowość w zakresie przyznania czy też odmowy przyznania takiego prawa wymaga od sądu dokładnego przeanalizowania

i wnikliwej oceny sytuacji wnioskodawcy (por. postanowienia NSA: z dnia 19 stycznia 2010 r. o sygn. akt I GZ 1/10; z dnia 28 marca 2012 r. o sygn. akt II GZ 100/12).

W swoim sprzeciwie strona skarżąca argumentuje, iż odnotowuje systematyczne straty i nie posiada możliwości płatniczych oraz nie jest w stanie ponieść wydatków w niniejszej sprawie. Potwierdzeniem strat spółki są przedstawione na wcześniejszym etapie dokumenty. W tym miejscu należy jednak zauważyć, iż strata na którą strona skarżąca się powołuje jest jedynie wynikiem bilansowym nadwyżek kosztów nad przychodami, nie oznacza natomiast braku środków finansowych, a co za tym idzie, sama ta okoliczność nie warunkuje potrzeby udzielania pomocy w postaci zwolnienia od kosztów sądowych.

Powstanie bowiem straty nie oznacza jeszcze utraty możliwości płatniczych. (por. postanowienia NSA: z dnia 22 marca 2011 r., sygn. akt II GZ 112/11 oraz z dnia 24 czerwca 2008 r., sygn. akt I FZ 260/08., dostępne na http://orzeczenia.nsa.gov.pl, postanowienie NSA z dnia 24 czerwca 2008 r., sygn. akt I GZ 260/08, Lex nr 479125). O możliwościach płatniczych spółki świadczy choćby fakt, że w dalszym ciągu prowadzi ona działalność gospodarczą. Jak podnosi się w orzecznictwie przedsiębiorstwo, które nie wykazało, że utraciło płynność finansową i nadal funkcjonuje w obrocie gospodarczym, nawet pomimo trudności finansowych powinno partycypować w kosztach postępowania sądowego (por. postanowienie NSA z dnia 1 kwietnia 2008 r., I OZ 208/08, LEX nr 477191).

O braku środków finansowych nie świadczy również fakt posiadania niskiego salda na koncie. Wskazać należy, iż rachunek ten jest zajęty w postępowaniu egzekucyjnym, co oznacza stratę wszelkich wpłaconych środków do wysokości zajęcia, a brak stwierdzonych operacji finansowych na rachunku przy jednoczesnym wykazaniu przez stronę skarżącą miesięcznych przychodów ze sprzedaży w znacznej wysokości (stan na koniec grudnia 2012 r. – [...] zł, na koniec stycznia 2013 r. – [...] zł, na koniec lutego 2013 r. [...] zł, na koniec marca 2013 r. – [...] zł) jednoznacznie wskazuje, że spółka dysponuje uzyskiwanymi środkami z pominięciem wymienionego konta bankowego (por. postanowienia NSA: z dnia 24 czerwca 2008 r. o sygn. akt I FZ 260/08; z dnia 22 marca 2011 r. o sygn. akt II GZ 112/11; z dnia 9 marca 2011 o sygn. akt II FZ 43/11). Ponadto w strukturze kosztów uzyskania przychodów dominującą pozycję stanowią wynagrodzenia oraz usługi obce. W związku z powyższym uznać należy, iż strona skarżąca posiada środki finansowe na pokrycie tych kosztów. Dodatkowo, z analizy przedłożonego przez spółkę bilansu wynika, iż nie posiada ona zobowiązań długoterminowych lecz jedynie zobowiązania krótkoterminowe głównie z tytułu dostaw i usług.

Konkludując powyższe rozważania stwierdzić należy, że zestawienie danych rachunkowych z kwotą [...] zł tytułem wpisu od skargi kasacyjnej oraz z ewentualnymi dalszymi kosztami niniejszego postępowania sądowego, pozwala na przyjęcie założenia, iż koszty te nie przekraczają możliwości płatniczych skarżącej spółki, wbrew temu co twierdzi.

Nadto, jak słusznie przyjmuje się w orzecznictwie, osoba prawna, w celu wykazania spełnienia przesłanki uzasadniającej przyznanie prawa pomocy, obowiązana jest wykazać, że podjęła wszelkie możliwe kroki, aby zdobyć fundusze na pokrycie wydatków związanych z wszczynanym postępowaniem. Bezsprzecznym jest, iż przedstawione dokumenty nie tylko nie potwierdzają takich starań, ale też nie wskazują źródeł środków, z których spółka pokrywa ponoszone, przewyższające przychody koszty, ani możliwości pokrycia z tych źródeł kosztów postępowania.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 245 § 3, art. 246 § 2 pkt 2 w zw. z art. 260 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.