Postanowienie WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 386/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2020-08-10 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6050 Obowiązek meldunkowy
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Marzenna Glabas po rozpoznaniu w dniu 10 sierpnia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. K. K. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi J. K. K. na decyzję Wojewody z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie wymeldowania postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia 27 lipca 2020 r. skarżący zwrócił się do tutejszego Sądu o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Wojewody z dnia "[...]" w przedmiocie wymeldowania. W uzasadnieniu wniosku wskazał, że zakwestionowana decyzja została wydana z elementarnym naruszeniem prawa, a wobec powyższego, negatywne skutki jakie decyzja może wyrządzić stronie postępowania, na niekorzyść której została podjęta, nie będą w żaden sposób mogły być zrekompensowane po oczywistym jej uchyleniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, dalej jako: p.p.s.a.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Natomiast po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania (art. 61 § 3 p.p.s.a.).

Rozstrzygając o wstrzymaniu wykonania aktu na podstawie powołanego przepisu Sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych. Należy przy tym podkreślić, że nie jest dopuszczalne w ramach tych przesłanek dokonywanie merytorycznej oceny zarzutów podniesionych w skardze. Na tym etapie postępowania sądowego nie dokonuje się bowiem oceny zasadności zarzutów, jak również legalności aktu będącego przedmiotem wniesionej skargi. Ponadto instytucja wstrzymania wykonania ma charakter wyjątkowy i jej zastosowanie może mieć miejsce wyłącznie w sytuacji stwierdzenia, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane. Z konstrukcji normy prawnej art. 61 § 3 p.p.s.a. wynika, że to na skarżącym spoczywa ciężar wykazania przesłanek zawartych w tym przepisie. W związku z tym, strona skarżąca, dążąc do wstrzymania wykonania decyzji, musi złożyć stosowny wniosek i uprawdopodobnić, że istnieją przesłanki uzasadniające odstąpienie od zasady wykonalności orzeczeń ostatecznych i wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia (por. postanowienie NSA z dnia 14 maja 2014 r., sygn. akt I OZ 363/14, LEX nr 1464732). Tym samym, strona składająca wniosek w trybie art. 61 § 3 p.p.s.a. jest zobowiązana nie tylko do wskazania przedmiotowych przesłanek, ale i do wykazania, że warunki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu w rzeczywistości zachodzą. Dokonując oceny wniosku o wstrzymanie zaskarżonego aktu sąd musi bowiem oprzeć się na materiale dowodowym, pozwalającym zająć stanowisko (por. postanowienie NSA z dnia 23 kwietnia 2014 r., sygn. akt II FZ 464/14, LEX nr 1452662). Przy czym do wykazania, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie jest wystarczający sam wywód strony. Uzasadnienie wniosku powinno bowiem odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji (postanowienia) jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Twierdzenia strony powinny być poparte dokumentami źródłowymi oraz skonkretyzowanymi danymi, obrazującymi jej sytuację. Natomiast brak wyczerpującego uzasadnienia wniosku uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (por. postanowienia NSA: z dnia 30 listopada 2004r., sygn. GZ 120/04 i z dnia 18 maja 2004r., sygn. FZ 65/04, dostępne w CBOSA).

W rozpoznawanej sprawie Sąd uznał, że wniosek strony skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia nie zasługuje na uwzględnienie.

W swoim wniosku strona skarżąca ograniczyła się do podania, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje trudne do odwrócenia skutki, gdyż w przypadku uwzględnienia skargi, nie będą one mogły być w żaden sposób zrekompensowane. Należy zatem podkreślić, jak wskazano to już wyżej, że na etapie wniosku o wstrzymanie Sąd nie może dokonywać merytorycznej oceny zasadności skargi i opierać swoje rozstrzygnięcie w przedmiocie wstrzymania zaskarżonego aktu o przewidywane orzeczenie co do skargi. Sąd dokonuje zatem wyłącznie oceny przesłanek wskazanych w art. 61 § 3 p.p.s.a. W tym kontekście należy zważyć, że celem decyzji o wymeldowaniu jest doprowadzenie do zgodności faktycznego miejsca pobytu osoby z miejscem rejestracji, ma więc ona charakter ewidencyjny i służy jedynie aktualizacji i doprowadzenia do zgodności pomiędzy miejscem zamieszkania a miejscem zameldowania. Decyzja ta nie powoduje powstania ani utraty jakichkolwiek praw właścicielskich, nie skutkuje też zakazem przebywania w lokalu osoby, która została wymeldowana. Takie skutki mogą wywoływać wyłącznie rozstrzygnięcia sądu powszechnego. Natomiast decyzja o wymeldowaniu potwierdza jedynie, że stałe miejsce pobytu osoby, niezależnie od przyczyn zmiany tego miejsca, jest inne niż dotychczas. Należy wskazać, że zgodnie z art. 28 ust. 4 ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności (Dz. U. z 2019 r., poz. 1397) zameldowanie na pobyt stały lub czasowy służy wyłącznie celom ewidencyjnym i ma na celu potwierdzenie faktu pobytu osoby w miejscu, w którym się zameldowała. W uzasadnieniu wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 maja 2002 r. (sygn. akt K 20/01, OTK-A 2002/3/34) podkreślono, że zameldowanie jest jedynie formą realizacji obowiązku meldunkowego przez zgłoszenie wymaganych danych właściwemu organowi. Oznacza to, że organ meldunkowy nie rejestruje uprawnień do lokalu osób występujących o zameldowanie, lecz gromadzi informacje w zakresie danych o miejscu pobytu, tak więc bada również wymeldowanie, które jest wyłącznie aktem rejestracji okoliczności ustania pobytu osoby w dotychczasowym miejscu (por. postanowienie NSA z 24 maja 2017 r., sygn. akt II OSK 1115/17, CBOSA).

W tym stanie rzeczy trudno przyjąć, by zachodziła wskazywana przez skarżącego przesłanka nieodwracalności skutków.

Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzeczono jak postanowieniu.