Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 70/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2010-04-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Umorzenie postępowania
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zdzisław Kostka Sędziowie: Sędzia NSA Krzysztof Ziółkowski Sędzia WSA Tamara Dziełakowska (spr.) Protokolant Starszy sekretarz sądowy Katarzyna Gross po rozpoznaniu w dniu 28 kwietnia 2010 r. na rozprawie sprawy ze skargi M. Z. i M. Z. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 10 grudnia 2009 r., nr [...] w przedmiocie robót budowlanych oddala skargę.


UZASADNIENIE

Skarżący M. i M. Z. wnieśli skargę na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z 10 grudnia 2009 r. podjętą na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 kpa uchylającą rozstrzygnięcie organu I instancji i umarzającą postępowanie przed tym organem w sprawie robót budowlanych wykonanych na zlecenie uczestnika A. na nieruchomości skarżących.

Zaskarżona decyzja została podjęta w następującym stanie sprawy administracyjnej:

Skarżący są właścicielami działki nr [[...]] położonej w B. przy ul. M. Na działce tej zlokalizowana jest wieża stalowa, kratowa o wysokości 50 m na której zainstalowane są urządzenia i anteny stacji bazowej telefonii komórkowej A. Wieża ta wraz ze stacją została wzniesiona na podstawie pozwolenia na budowę z 10 maja 2000 r.

Pismami z 28 listopada 2008 r. i 4 maja 2009 r. skarżący powiadomili Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego, że w dniu 27 listopada 2008 r. A. "dokonała samowolnego montażu dodatkowej anteny" na stacji zlokalizowanej na wieży oraz że antena ta dotyczy najprawdopodobniej planowanej rozbudowy stacji o funkcję internetu radiowego. Świadczy o tym m. in. fakt rozszerzenia przez spółkę od grudnia 2008 r. oferty usług na terenie B. właśnie o usługę internetu radiowego. Zażądali w związku z tym wszczęcia stosownego postępowania administracyjnego, gdyż roboty te zostały wykonane bez pozwolenia na budowę, bądź zgłoszenia. Skarżący wskazali, że w sprawie rozbudowy stacji toczyło się postępowanie administracyjne o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego. Załączyli kserokopię decyzji Burmistrza z 3 kwietnia 2009 r. ustalającą lokalizację inwestycji celu publicznego polegającego na wzmocnieniu istniejącej wieży telefonii komórkowej A. wraz z montażem anten Internetu radiowego CDMA na działce nr [[...]] w B. i wyrazili stanowisko, że skoro dla inwestycji tej wymagana była w/w decyzja to tym samym prace nią objęte mogły być rozpoczęte dopiero po uzyskaniu pozwolenia na budowę. Dodatkowo zwrócili uwagę na art. 29 ust. 3 Prawa budowlanego zgodnie z którym "pozwolenia na budowę wymagają przedsięwzięcia mogące znacząco negatywnie oddziaływać na obszar Natura 2000, które nie są bezpośrednio związane z ochroną tego obszaru lub nie wynikają z tej ochrony, w rozumieniu ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko".

W toku wszczętego postępowania w sprawie rozbudowy stacji organ I instancji ustalił, że spółka A. w dniu 19 maja 2009 r. wystąpiła do Starosty Powiatowego z wnioskiem o udzielenie pozwolenia na budowę dla inwestycji polegającej na rozbudowie (wzmocnieniu) istniejącej wieży stalowej wraz z montażem anten Internetu radiowego systemu CDMA na działce skarżących. Kserokopie dokumentów , w tym wniosku i projektu budowlanego zostały włączone do akt sprawy prowadzonej przez organ nadzoru. Wynika z nich, że projektowana rozbudowa oprócz wzmocnienia stalowej wieży wspornikami polegać ma na "dołożeniu 3 anten sektorowych systemu CDMA, skrzynek ODU za antenami, kabli do nich oraz wymianie anteny 0.6 m". Następnie w dniu 27 lipca 2009 r. zostały przeprowadzone oględziny na działce skarżących. W protokole odnotowano stanowiska stron. Pełnomocnik inwestora przyznał fakt wykonania robót w listopadzie 2008 r. i oświadczył, iż ich przedmiotem było zdemontowanie jednego urządzenia radiolinii o średnicy Ø 60 cm i zainstalowanie innego urządzenia tego typu o średnicy Ø120 oraz że innych robót mających na celu wzmocnienie wieży ani innych objętych wnioskiem o pozwolenie na budowę nie wykonano. Przedstawiciel inwestora oświadczył, że wykonane prace nie wymagały ani pozwolenia na budowę, ani zgłoszenia. Z kolei pełnomocnik skarżących oświadczył, że prace zostały wykonane w warunkach samowoli budowlanej, albowiem instalacja tego urządzenia związana jest z montażem anten systemu internetowego CDMA, które to roboty są przedmiotem prowadzonego postępowania o pozwolenie na budowę. Wskazał, że montaż urządzenia umożliwił emisję sygnału internetowego systemu CDMA. Skarżący wskazał też, że trzy elementy (szpice) na szczycie wieży są również związane z montażem anten systemu internetowego CDMA. Właściciele działki przedstawili wówczas i złożyli do akt zdjęcia fotograficzne na płycie CD przedstawiające wykonywanie robót przez pracowników firmy inwestora.

W powyższych okolicznościach Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z 24 września 2009 r. stwierdził brak podstaw do wydania rozstrzygnięcia w trybie art. 51 Prawa budowlanego. W uzasadnieniu wskazał, że w wyniku czynności inspekcyjno – kontrolnych oraz oględzin ustalił, iż przedmiotem robót było zainstalowanie na istniejącej wieży stalowej ( H-50m) na wys. 46 m anteny radiolinii RLA15-12 o średnicy Ø 1,2 m w miejsce zlikwidowanej anteny radiolinii RLA15-06 o średnicy Ø 0,6 m. Stwierdził, że prace te nie spowodowały zmiany w zagospodarowaniu terenu, jak również nie spowodowały zmiany sposobu jego użytkowania. Wskutek ich wykonania nie zmieniły się także parametry użytkowe przedmiotowej wieży telefonii komórkowej takie jak wysokość czy też jej powierzchnia. W związku z tym stwierdził że przedmiotowe roboty stanowiły w rozumieniu Prawa budowlanego przebudowę obiektu budowlanego polegającą na wymianie urządzenia, co stosownie do art. 29 ust. 2 pkt 15 w związku z art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. b tej ustawy nie wymaga pozwolenia na budowę, ani zgłoszenia.

W odwołaniu skarżący nie zgadzając się z podjętym rozstrzygnięciem zarzucili organowi I instancji dokonanie wadliwych ustaleń. Wskazali, że inwestor utracił tytuł prawny do ich nieruchomości, gdyż w dniu 23 grudnia 2008 r. wypowiedzieli mu umowę stanowiącą podstawę do uznania, że posiada prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Ponownie podnieśli fakt, że przed właściwym organem prowadzone było postępowanie o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego dla inwestycji polegającej na wzmocnieniu wieży wraz z montażem anten Internetu radiowego CDMA i że w czasie jego trwania spółka A. "dokonała samowolnego montażu dodatkowej anteny na przedmiotowej nieruchomości, następnie uruchomiła Internet radiowy bez wymaganego pozwolenia". Skarżący zwrócili uwagę, że powołany przez organ art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. b Prawa budowlanego ma zastosowanie jednakże z zastrzeżeniem art. 29 ust. 3 tej ustawy, którego treść ponownie przytoczyli. Wskazali, iż okoliczności montażu sprzętu oraz uruchomienia usług internetowych objętych pozwoleniem na budowę są w sprawie bezsporne i przyznane przez przedstawiciela spółki w protokole oględzin. Podnieśli, że ustalenia organu zostały dokonane wyłącznie w oparciu o oświadczenia inwestora, kwestionowane przez nich, albowiem pracownicy organu przeprowadzający oględziny wskazywali, że nie mają wiadomości fachowych niezbędnych dla stwierdzenia czy zainstalowane urządzenia są urządzeniami objętymi postępowaniem zmierzającym do uzyskania pozwolenia na budowę. Zarzucili, że organ powinien był powołać biegłego i zweryfikować powyższe twierdzenie.

Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji odwołał się do projektu budowlanego złożonego przez inwestora z wnioskiem o pozwolenie na wzmocnienie wieży i instalację anten. Wyjaśnił, że projekt ten dotyczy montażu na wysokości 46 m trzech anten typu K80010403 i radiolinii typu RLA15-12 zamiast istniejącej radiolinii RLA15-06 (montaż ten jest przedmiotem tego postępowania), wykonanie dwóch wsporników podtrzymujących anteny typu K80010403 wraz z ramką na dwie anteny oraz trzech wsporników skrzynek ODU CDMA( na wysokości 43,5) z montażem tych skrzynek, drabinki typu DF-20 pod pomostem a także wzmocnienia segmentów S-4, S-6 i S-8 wieży. Wskazał też, że postępowanie w sprawie zatwierdzenia tego projektu zostało przez organ architektoniczno – budowlany zawieszone postanowieniem z 1 lipca 2009 r. właśnie z uwagi na prowadzone równolegle postępowanie przed organem nadzoru w trybie art. 51 Prawa budowlanego. Przytaczając przepisy art. 29 ust. 2 pkt 15, 29 ust. 3 oraz 30 ust. 1 pkt 3 ppkt b Prawa budowlanego wyjaśnił, że z ich zestawienia wynika, iż montaż urządzeń o wysokości mniejszej niż 3 m na obiektach budowlanych nie wymaga uzyskania pozwolenia na budowę ani nie podlega obowiązkowi zgłoszenia pod warunkiem, że roboty te nie podlegają pod działanie przepisu 29 ust. 3. Stwierdził, że przepis ten nie ma jednak zastosowania, gdyż działka skarżących ani nie leży na terenie obszaru Natura 2000, ani też urządzenia radiolinii nie są przedsięwzięciami mogącymi oddziaływać na środowisko stosownie do przepisów § 2 ust. 1 pkt 7 lit. b oraz § 3 ust. 1 pkt 8 lit. f rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. Nr 257, poz. 2573). Organ odwołał się do wskazywanej przez stronę decyzji Burmistrza o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego w treści której wskazano, że w dniu 2 października 2008 r. inwestor dostarczył dokumenty zawierające analizę środowiskową, kwalifikację przedsięwzięcia oraz oświadczenie, że przedsięwzięcie nie wymaga raportu o oddziaływaniu na środowisko co zwalnia go z obowiązku uzyskania decyzji środowiskowej i w konsekwencji z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. Dalej organ odwoławczy stwierdził, że montaż urządzenia radiolinii o średnicy Ø 120 cm w miejsce wcześniej istniejącej radiolinii o średnicy Ø 60 cm na stalowej wieży usytuowanej na działce nr [[...]] nie podlega pod działanie art. 29 ust. 3 i nie podlega zgłoszeniu w trybie art. 30 Prawa budowlanego. Wyraził stanowisko, że Starosta zbyt pochopnie zawiesił postępowanie dotyczące pozwolenia na budowę, gdyż wykonane prace nie są reglamentowane przepisami prawa budowlanego. Uznał, że w tych okolicznościach postępowanie w sprawie winno być umorzone w oparciu o art. 105 kpa. Wyjaśnił także, że w sprawie nie było podstaw do badania okoliczności związanych z utratą przez inwestora prawa do dysponowania nieruchomością skarżących na cele budowlane. Stwierdził naruszenie art. 10 kpa przez organ I instancji, lecz uznał że uchybienie to nie miało wpływu na wynik sprawy ponieważ zapewnił stronom udział w sprawie w toku postępowania odwoławczego.

W skardze na powyższą decyzję M. i M. Z. wnosząc o stwierdzenie nieważności podjętych przez organy nadzoru budowlanego decyzji zarzucili naruszenie prawa materialnego ( art. 29 ust. 3 i 51 Prawa budowlanego ) i przepisów postępowania ( art. art. 77, 78 § 1, 80 i 84 oraz 138 § 1 pkt 2 kpa). W uzasadnieniu skargi szeroko przedstawiono okoliczności sprawy akcentując fakt, że objęte przedmiotowym postępowaniem roboty budowlane polegające na montażu anten Internetu radiowego systemu CDMA są także przedmiotem prowadzonego równolegle z wniosku inwestora postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę. Zwrócono uwagę, że zasadność tego ostatniego nie była kwestionowana ani przez wnioskodawcę, ani przez organy architektoniczno – budowlane, a co istotne spółka wystąpiła z wnioskiem o pozwolenie na budowę dopiero po zainicjowaniu niniejszej sprawy przed organem nadzoru. Wywiedziono zatem, że "skoro przedmiotem postępowania o wydanie pozwolenia na budowę jest montaż anten Internetu radiowego systemu CDMA, pozwolenie na budowę nie zostało wydane a anteny te zostały zamontowane, o czym świadczy uruchomienie usługi Internetu radiowego w systemie CDMA, dla wnioskodawców, było oczywiste, że inwestor dopuścił się samowoli budowlanej". Podkreślono, że okoliczności montażu sprzętu oraz uruchomienia usług internetowych są bezsporne i zostały przyznane przez przedstawicieli spółki w trakcie oględzin. Dodatkowo dane dotyczące uruchomienia instalacji nadawania sygnału CDMA w nadajniku położonym w B. na działce skarżących publikowane są na należącej do Urzędu Komunikacji Elektronicznej stronie internetowej ( wydruk mapy skarżący załączyli do skargi). Wskazano, że fakt iż Internet radiowy systemu CDMA został przez inwestora uruchomiony może świadczyć o tym, że zainstalowane zostały także inne urządzenia objęte pozwoleniem na budowę. Zarzucono, że organ w zaskarżonej decyzji "pomija montaż anten systemu CDMA a zajmuje się w decyzji wyłącznie montażem radiolinii". Podniesiono, że zarówno ustalenie zakresu wykonanych robót, jak i zweryfikowanie twierdzenia inwestora o tym, iż wykonane prace nie wymagały pozwolenia na budowę, wobec braku wiadomości specjalnych pracowników organu wymagały skorzystania z art. 84 kpa i przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego. Wyrażono pogląd, że w sprawie powinien mieć zastosowanie art. 29 ust. 3 Prawa budowlanego. Zarzucono, że organ odwoławczy pominął kwestię związaną z utratą tytułu prawnego inwestora do nieruchomości skarżących.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wskazał, że w postępowaniu prowadzonym w oparciu o art. 51 Prawa budowlanego uprawnienie inwestora do dysponowania nieruchomością na cele budowlane nie podlega badaniu, a roszczeń w tym zakresie można dochodzić na podstawie przepisów prawa cywilnego. Odnosząc się do pozostałych zarzutów stwierdził, że ustalenia protokolarne dokonane w sprawie w przedmiocie wykonanych robót są jasne, wyraźnie określono, iż polegały one na zainstalowaniu radiolinii o Ø120 cm w miejsce radiolinii o Ø60 cm. Kwestionowany zakres robót w trakcie oględzin poprzez podnoszenie kwestii funkcjonowania systemu CDMA oraz istnienie trzech elementów ( szpic) na szczycie wieży nie znajduje potwierdzenia w zgromadzonym materiale dowodowym. Porównanie treści zatwierdzonego projektu budowlanego decyzją Starosty z 10 maja 2000 r. wraz ze zdjęciami wieży wykonanych przez skarżących i załączonych do akt sprawy wyraźnie wskazuje, że kwestionowane "szpice" są odgromnikami oraz że zamontowane urządzenia na wieży występujące na fotografiach znajdują odzwierciedlenie w zawartości projektu. Badanie ewentualnych zmian parametrów nadawczo – odbiorczych zamontowanych urządzeń teletechnicznych przez organy nadzoru budowlanego odbywałoby się z obrazą przepisów Prawa budowlanego. Wskazano także, że montaż dodatkowych urządzeń na istniejącej wieży ( które inwestor zamierza zamontować) powoduje konieczność wzmocnienia konstrukcji wieży i że to przede wszystkim ten fakt obliguje inwestora do uzyskania stosownego pozwolenia na budowę.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, a stwierdzone przez sąd uchybienia przepisom prawa jakich dopuściły się organy nie miały w ocenie Sądu wpływu na ostateczny wynik sprawy.

W pierwszej kolejności należy wyjaśnić, że rozstrzygając niniejszą sprawę organy obu instancji w istocie dokonały ustaleń faktycznych nie w oparciu o dowód z oględzin wykonanych robót budowlanych, ale w oparciu o oświadczenia stron i analizę dokumentacji związanej z wnioskiem inwestora o udzielenie pozwolenia na budowę oraz w oparciu o przedłożoną przez skarżących decyzję Burmistrza z 3 kwietnia 2009 r. Przeprowadzone bowiem oględziny trudno uznać za dowód wymieniony w art. 85 kpa skoro nie doprowadził on do naocznego stwierdzenia faktu wykonania robót budowlanych i ich rodzaju, lecz ograniczył się jedynie do zaprotokołowania oświadczeń stron w miejscu usytuowania wieży stalowej. Nie mniej jednak fakt wykonania w listopadzie 2008 r. przez inwestora pewnych robót instalacyjnych, czy montażowych na stacji bazowej zlokalizowanej na wieży stalowej jest bezsporny. Skoro zatem przedmiotem robót były prace, które jak ogólnie można określić polegały na instalowaniu urządzeń (wymianie, bądź ich doinstalowaniu, czy inaczej domontowaniu do istniejącej instalacji) na obiekcie budowlanym to zasadnym było ich zakwalifikowanie pod dyspozycję art. 29 ust. 2 pkt 15 Prawa budowlanego jako robót zwolnionych od obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. Nie mniej jednak wymagały one jeszcze analizy pod kątem art. 29 ust. 3 tej ustawy, który przewiduje taki obowiązek dla: 1/ przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz 2/ przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na obszar Natura 2000. Okoliczności sprawy wskazują, że wykonane przez inwestora prace niewątpliwie nie należą do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na obszar Natura 2000. W przeciwnym wypadku wątpliwym byłoby już samo usytuowanie wieży ze stacją bazową w istniejącym miejscu. Dodatkowo należy zauważyć, że aczkolwiek organ I instancji nie wypowiedział się w tej kwestii w uzasadnieniu swojej decyzji to z map znajdujących się w aktach sprawy wynika, że poddawał ją analizie. Z map tych obrazujących granice obszaru chronionego i usytuowanie wieży wynika, że inwestycja rzeczywiście tak jak stwierdził organ odwoławczy zlokalizowana jest poza obszarem Natura 2000. Skarżący zresztą tej okoliczności nie kwestionowali. Wyjaśnienia zatem wymagała jedynie kwestia ewentualnej przynależności robót inwestora do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Tylko dla porządku wskazać trzeba, że przedsięwzięcia te wymienia przywołane przez organ odwoławczy rozporządzenie Rady Ministrów z 9 listopada 2004 r. Są wśród niech także instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, emitujące pola elektromagnetyczne o określonej mocy promieniowania z wyłączeniem jednak anten radiolinii. W omawianej sprawie organy przyjęły że chodziło o radiolinię, a dokładniej o wymianę jednej radiolinii o średnicy 0,6 m na inną o średnicy 1,2 m. Na tej podstawie organ odwoławczy uznał, że postępowanie przed organem I instancji było bezprzedmiotowe, co uzasadniało zastosowanie art. 138 par. 1 pkt 2 kpa. To zasadnicze ustalenie oparto jak wskazano na wstępie na wyjaśnieniu przedstawiciela inwestora złożonym do protokołu oględzin, nie mniej jednak zweryfikowanym z dokumentami sprawy - dokumentacją projektową załączoną do wniosku o pozwolenie na budowę i do wniosku o pozwolenie na rozbudowę stacji oraz załączoną przez skarżących decyzję o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Odwołanie się do tej dokumentacji było także celowe i konieczne z tego względu iż to właśnie skarżący podnosili, że inwestor wykonał samowolnie właśnie roboty objęte częściowo decyzją Burmistrza o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Zaznaczyć należy, że dokumentacja projektowa w omawianej sprawie – właśnie z racji stawianych przez skarżących tez i zarzutów w kontekście wyjaśnień inwestora - mogła i powinna być podstawą ustalenia rodzaju wykonanych przez niego prac zwłaszcza pod kątem ich charakteru jako inwestycji mogących oddziaływać na środowisko. Wbrew ocenie skarżących rozstrzygnięcie niniejszej sprawy przez organy nie wymagało wiadomości specjalnych. Oczywiście Sąd dostrzega występującą niekiedy trudność w prawidłowym zakwalifikowaniu jakiegoś przedsięwzięcia i potrzebę zasięgnięcia w tym zakresie opinii biegłego, nie mniej jednak w okolicznościach niniejszej sprawy było to zbędne, zmierzałoby do nieuzasadnionego przedłużenia postępowania, a dodatkowo powodowałoby nieuzasadnione koszty. Zauważyć trzeba, że wskazywana przez inwestora wymiana zainstalowanej anteny radiolinii na inną tego typu antenę -pomimo że bezspornie nie wymaga pozwolenia na budowę z racji przywołanych w zaskarżonej decyzji przepisów w/w rozporządzenia- została przez inwestora objęta zakresem robót, które zamierza/zamierzał w ramach planowanej całościowo inwestycji wykonać. Zatem z samego faktu, że wykonany przez inwestora montaż został przez niego ujęty w przedłożonym organowi projekcie nie wynika, że wymagał pozwolenia na budowę. Również wskazywany fakt, iż w wyniku wykonanych robót uruchomiona została przez operatora usługa Internetu radiowego w systemie CDMA sam w sobie nie świadczy o przynależności wykonanych robót do przedsięwzięcia o którym mowa w art. 29 ust. 3 Prawa budowlanego. Należy bowiem wyjaśnić, że uruchomienie tej nowej usługi przez operatora opiera się na wykorzystaniu pasm radiowych posiadanych już od kilkunastu lat jeszcze dla analogowych sieci przy zastosowaniu radiowej technologii CDMA, co wcale nie oznacza że chodzi o przedsięwzięcie mogące znacząco oddziaływać na środowisko. Organ prawidłowo wyjaśnił skarżącym, że fakt iż spółka ubiega się o pozwolenie na budowę wynika głównie z konieczności wzmocnienia stalowych konstrukcji wieży pod zamontowanie planowanych przez operatora ( oprócz wymiany anteny radiolinii) jeszcze trzech anten sektorowych wraz z pozostałym oprzyrządowaniem. Trudno zakładać, że inwestor zdecydowałby się na montaż całości planowanej w ramach pozwolenia na budowę inwestycji bez wzmocnienia konstrukcji wieży. Wnioskowanie zatem przez skarżących, że skoro uruchomiono usługę Internetu radiowego w systemie CDMA to najprawdopodobniej wykonano również i wszystkie pozostałe prace instalacyjne objęte wnioskiem o pozwolenie na budowę jest nieuprawnione zwłaszcza mając na względzie, że prowadzone przez organy postępowanie administracyjne zainicjowały doniesienia skarżących mówiące o samowolnym montażu tylko jednej anteny. Po wyjaśnieniu, a dokładniej po potwierdzeniu przez inwestora tej okoliczności i wyjaśnieniu że chodziło o wymianę radiolinii wskazywany przez skarżących zakres wykonanych przez niego samowolnie prac uległ powiększeniu aż do postawionego w formie przypuszczającej zarzutu skargi, że najprawdopodobniej wykonano większość robót objętych decyzją Burmistrza z 3 kwietnia 2009 r. W ocenie Sądu nie sposób nie dostrzec, że podłożem niniejszej sprawy administracyjnej jest zapewne konflikt stron umowy zawartej w 1999 roku, która dawała inwestorowi tytuł prawny będący podstawą uznania iż przysługuje mu prawo do dysponowania nieruchomością skarżących na cele budowlane. Podnoszona przez skarżących okoliczność pozbawienia przez nich inwestora tego prawa – jak słusznie uznał organ – jest bez znaczenia dla rozpatrywanej sprawy.

Z powyższych względów Sąd orzekł o oddaleniu skargi na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. )