Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 847/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2016-12-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Kręcichwost-Durchowska (spr.) Sędziowie WSA Maciej Busz WSA Józef Maleszewski Protokolant st.sekr.sąd. Agata Tyll-Szeligowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 grudnia 2016 r. sprawy ze skargi D. Z. na decyzję E.Sp. z o.o. w P. z dnia [...] lipca 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej oddala skargę


UZASADNIENIE

Wnioskodawcy pismem z dnia [...] kwietnia 2016 roku, zwrócił się do E. sp. z o.o. w P. z wnioskiem o udzielenie informacji publicznej poprzez przesłanie kserokopii dokumentacji techniczno - prawnej w tym dokumentacji prawnej stanowiącej podstawę lokalizacji i budowy infrastruktury elektroenergetycznej na działce nr [...], [...] i [...] zapisanych w księdze wieczystej KW nr [...] prowadzonej przez Sąd Rejonowy w G. W. V Wydział Ksiąg Wieczystych, w szczególności wszelkich ewentualnych decyzji stanowiących podstawę lokalizacji i budowy słupów i linii elektroenergetycznej na ww. działkach oraz innych dokumentów techniczno -prawnych (protokołów odbiorów technicznych i przekazania linii energetycznych i słupów do eksploatacji, protokołów zdawczo-odbiorczych linii energetycznych i słupów energetycznych, protokołów zdawczo - odbiorczych środków trwałych przekazania na rzecz ówczesnego państwowego przedsiębiorstwa energetycznego, dzienników budów linii energetycznych i słupów energetycznych, decyzji wydanych przez ówczesne organy administracji publicznych np. Urzędy Wojewódzkie, Burmistrzów Miast, Wojewódzkich Zarządów Rozbudowy Miast i Osiedli itp. ustalające miejsce i warunki realizacji budowy i lokalizacji urządzeń przesyłowych, decyzji zatwierdzających plan inwestycyjny w zakresie budowy i lokalizacji urządzeń przesyłowych, decyzji zatwierdzających plan inwestycyjny w zakresie budowy i lokalizacji urządzeń przesyłowych wraz z planem realizacyjnym obejmującym część opisową i graficzną wybudowanych urządzeń przesyłowych itp.).

Pismem z dnia [...] maja 2016 r., [...] organ, działając na podstawie art. 16 ust. 1, art. 17 ust. 1 w związku z art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia [...] września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.), odmówił udzielenia wnioskowanej informacji publicznej wskazując, że treść dokumentów dotyczących urządzeń elektroenergetycznych E. sp. z o.o. ma charakter tajemnicy przedsiębiorstwa, a więc takiej informacji, wobec której przedsiębiorca podjął kroki mające na celu zachowanie jej poufności, umieszczając je w obowiązującym w przedsiębiorstwie "Wykazie dokumentów zawierających informacje klasy C" (poz. 27 i 28), podlegających ochronie jako informacje poufne, przedstawiające wartość gospodarczą względu na to, że zawierają dane techniczne, finansowe, technologiczne, handlowe. Ochrona odbywa się na zasadach określonych w "Zasadach przetwarzania informacji w Grupie E. ", przewidujących, że dokumenty klasy C co do zasady nie podlegają ujawnieniu. Treść żądanych przez wnioskodawców dokumentów obejmuje przede wszystkim dotyczące infrastruktury elektroenergetycznej dane techniczne, technologiczne i finansowe, stanowiące tajemnicę przedsiębiorstwa E. O. sp. z o.o., podlegającą ochronie przed ujawnieniem.

Pismem z dnia [...] maja 2016 r. organ poinformował pełnomocnika wnioskodawcy, że nie posiada dzienników budów, decyzji lokalizacyjnych w zakresie linii, decyzji zatwierdzających plan inwestycyjny w zakresie budowy i lokalizacji urządzeń przesyłowych, planów realizacyjnych obejmujących część opisową i graficzną.

Pismem z dnia [...] czerwca 2016 r. strona złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy wskazując, że informacje których domagał się wnioskodawca, z uwagi na swój charakter nie podlegają utajnieniu.

Pismem z dnia [...] lipca 2016 r. organ na podstawie art. 17 ustawy o dostępie do informacji publicznej, po ponownym rozpatrzeniu wniosku D. Z. z dnia [...] kwietnia 2016 r., podtrzymał dotychczasowe stanowisko zawarte w rozstrzygnięciu z dnia [...] maja 2016. r. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ powtórzył argumenty zawarte w piśmie z dnia [...] maja 2016 r. i powołał się na treść art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Skargę na powyższe rozstrzygnięcie do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w P. wniósł D. Z. wnosząc o zobowiązanie E. O. sp. z o.o. z siedzibą w P. do udzielenia informacji w żądanym zakresie i w żądanej formie zgodnie z wnioskiem skarżącego D. Z. z dnia [...] kwietnia 2016r., w terminie 14 dni od dnia uprawomocnienia się wydanego orzeczenia w niniejszej sprawie oraz o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego.

W uzasadnieniu skargi skarżący po przytoczeniu orzecznictwa sądów administracyjnych wskazał, że nie ulega wątpliwości, iż żądanie w przedmiocie przedłożenia przez E. O. sp. z o.o. z siedzibą w P. dokumentacji techniczno - prawnej w tym dokumentacji prawnej stanowiącej podstawę lokalizacji i budowy infrastruktury elektroenergetycznej, w szczególności do przedłożenia decyzji stanowiących podstawę lokalizacji i budowy linii energetycznych oraz innych dokumentów techniczno - prawnych stanowi informację publiczną.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi wskazując, że żądana przez skarżącego informacja ma charakter tajemnicy przedsiębiorstwa, wobec której podmiot zobowiązany podjął kroki mające na celu zachowanie jej poufności. Przejawia się to w stosowaniu w Grupie E. jednolitych standardów zarządzania bezpieczeństwem wynikających z Polityki Bezpieczeństwa Grupy E. (zatwierdzona uchwałą Zarządu E. S.A. nr [...] z dnia [...] kwietnia 2015 r., obowiązująca od [...] maja 2015 r.), Zasad Przetwarzania Informacji w Grupie E. (zatwierdzone Uchwałą Zarządu E. S.A. nr [...] z dnia [...] kwietnia 2015 r. obowiązujące od [...] maja 2015 r.) oraz Wykazu dokumentów zawierających informacje klasy C (zatwierdzony uchwałą Zarządu E. O. sp. z o.o. nr [...] z [...] marca 2016r.). Dokumenty te regulują procedury związane z postępowaniem dotyczącym informacji nieujawnionych do wiadomości publicznej. Mowa w nich o informacjach powziętych w związku z czynnościami służbowymi albo wykonywaniem prac zleconych dotyczących bezpośrednio lub pośrednio Spółki, gdy ich nieuprawnione ujawnienie poza spółki wchodzące w skład Grupy E. mogą spowodować szkodę dla interesów Spółki i nie są podawane do wiadomości publicznej. Należą do nich w szczególności informacje techniczne, techno logiczne, organizacyjne przedsiębiorstwa a także posiadające dla Spółki wartość gospodarczą. Informacje i dokumenty o ujawnienie których wnosili skarżący z całą pewnością do grupy takich informacji należą, zawierają bowiem informacje techniczne dotyczące rodzaju, sposobu wykonania, stanu i wieku, sposobu zabezpieczenia urządzeń służących do wykonywania podstawowej działalności podmiotu zobowiązanego, polegającej na dystrybucji energii elektrycznej. E. O. sp. z o.o. jest przedsiębiorcą o szczególnym znaczeniu gospodarczo - obronnym, którego przedmiotem wykonywanej działalności jest m.in. wytwarzanie, dystrybucja i przesyłanie energii elektrycznej w rozumieniu ustawy z dnia [...] sierpnia 2001 r. o organizowaniu zadań na rzecz obronności (Dz. U. Nr 122, poz. 1320). Organ wskazał, iż potwierdza to fakt ujęcia spółki w wydanym na podstawie powyższej ustawy rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 4 października 2010 r. w sprawie wykazu przedsiębiorców o szczególnym znaczeniu gospodarczo - obronnym (Dz. U. z 2014 r., poz. 303 ze zm.). Budowa i utrzymywanie w należytym stanie technicznym urządzeń elektroenergetycznych jest szczególnie istotne z uwagi na kluczowe znaczenie infrastruktury elektroenergetycznej dla funkcjonowania gospodarki narodowej. Fakt ten znalazł odzwierciedlenie w ustawie z dnia 26 kwietnia 2007 r. o zarządzaniu kryzysowym (Dz. U. z 2013 r. poz. 1166), zgodnie z którą przez pojęcie infrastruktury krytycznej należy rozumieć systemy oraz wchodzące w ich skład powiązane ze sobą funkcjonalnie obiekty, w tym obiekty budowlane, urządzenia, instalacje, usługi kluczowe dla bezpieczeństwa państwa i jego obywateli oraz służące zapewnieniu sprawnego funkcjonowania organów administracji publicznej, a także instytucji i przedsiębiorców. Infrastruktura krytyczna obejmuje systemy zaopatrzenia w energię (art. 3 pkt 2 a ustawy o zarządzeniu kryzysowym). Według art. 6 ust. 5 ustawy o zarządzaniu kryzysowym właściciele obiektów energetycznych mają obowiązek ich ochrony, w szczególności przez przygotowanie i wdrażanie, stosownie do przewidywanych zagrożeń, planów ochrony infrastruktury krytycznej oraz utrzymywanie własnych systemów rezerwowych zapewniających bezpieczeństwo i podtrzymujących funkcjonowanie tej infrastruktury do czasu jej pełnego odtworzenia.

Organ wskazał ponadto, iż jak wynika z wyroku Sądu Najwyższego z dnia 6 czerwca 2003 r., sygn. akt IV CKN 211/01 (Lex nr 585877), informacja staje się tajemnicą, kiedy przedsiębiorca przejawia wolę zachowania jej jako niepoznawalnej dla osób trzecich. Pozostanie określonych informacji tajemnicą przedsiębiorstwa wymaga, aby przedsiębiorca podjął działania zmierzające do wyeliminowania możliwości ich dotarcia do osób trzecich w normalnym toku zdarzeń, bez konieczności podejmowania szczególnych starań. Należy stwierdzić, iż w odniesieniu do dokumentacji budowy linii elektroenergetycznych i dokumentacji eksploatacyjnej linii elektroenergetycznych E. O. sp. z o.o. podjęła niezbędne działania w celu zachowania poufności tych dokumentów i informacji.

Wniosek skarżącego o udostępnienie informacji publicznej został już zatem rozpoznany i uwzględniony w roku 2013.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Kontrola sądu administracyjnego, zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066) i art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 – dalej "Ppsa") polega na badaniu zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy w toku rozpoznania sprawy organy administracji publicznej nie naruszyły prawa materialnego i procesowego w stopniu istotnie wpływającym na wynik sprawy. Przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Na podstawie art. 134 § 1 Ppsa, w postępowaniu sądowoadministracyjnym obowiązuje zasada oficjalności. Zgodnie z jej treścią, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną.

Przedmiotem niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego jest kwestia odmowy udostępnienia przez E. O. sp. z o.o. z siedzibą w P. informacji publicznych w postaci dokumentów określonych w piśmie z dnia [...] kwietnia 2016 r.

Dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy niezbędne jest w pierwszej kolejności ustalenie, czy E. O. sp. z o.o. jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej oraz czy żądane przez stronę informacje są informacją publiczną.

Rozważając przedmiotowy aspekt niniejszej sprawy wskazać należy, iż pojęcie informacji publicznej określone jest w art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2016 r., poz.1764 – dalej "ustawa o dostępie do informacji publicznej", "u.d.i.p."), zgodnie z którym informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 tej ustawy. Ponieważ sformułowania te nie są zbyt jasne należy przy ich wykładni kierować się treścią art. 61 Konstytucji RP, przewidującego prawo obywateli do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej i podmiotów wykonujących zadania publiczne. Prawo dostępu do informacji publicznej ma charakter powszechny, bowiem jest przyznane każdemu (art. 2 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej). Nie wymaga się zatem od osoby wykonującej to prawo wykazania interesu prawnego lub faktycznego.

Zgodnie jednak z art. 5 ust. 2 powołanej ustawy, prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa.

Zatem informacją publiczną jest każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa, o ile odnosi się do faktów (por. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 3 września 2007r. sygn. akt IV SAB/Gl 28/07, dostępny w Internecie jw.). W myśl art. 6 ust. 1 pkt 4 ustawy o dostępie do informacji publicznej, udostępnieniu podlega informacja publiczna m.in. o danych publicznych, w tym treść i postać dokumentów urzędowych, w szczególności treść aktów administracyjnych i innych rozstrzygnięć. Informacją publiczną jest treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej i podmioty niebędące organami administracji publicznej, treść wystąpień, opinii i ocen przez nie dokonywanych niezależnie, do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą. Ponadto informację publiczną stanowi treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej lub podmiotu niebędącego organem administracji publicznej związanych z nimi bądź w jakikolwiek sposób dotyczących ich i są nimi zarówno treść dokumentów bezpośrednio przez nie wytworzonych jak i te, których używają przy realizacji przewidzianych prawem zadań nawet, jeżeli nie pochodzą wprost od nich. Niezależnie od powyższego, aby konkretna informacja posiadała walor informacji publicznej, to musi się odnosić do sfery faktów.

Mając na uwadze przywołane poglądy i przedstawioną wykładnię prawa, stwierdzić należy, że żądane przez stronę skarżącą informacje są informacjami publicznymi w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej, a zatem ustawa znajduje w sprawie zastosowanie, czego Spółka w niniejszej sprawie nie kwestionuje.

Odnosząc się do podmiotowego aspektu niniejszej sprawy, stwierdzić w pierwszym rzędzie należy, iż zgodnie z treścią art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Jest o tyle istotne, że jak wynika z odpisu aktualnego z rejestru przedsiębiorców (nr [...]) E. O. sp. z o.o. jest podmiotem którego jedynym udziałowcem jest Spółka Akcyjna ENEA (nr [...]). Jednocześnie jak wynika z informacji zamieszczonej na stronie internetowej Spółki Akcyjnej E. Skarb Państwa posiada 51,5 % udziału w kapitale zakładowym tej Spółki. E. O. sp. z o.o. z siedzibą w P. jest zatem spółką prawa handlowego, której jedynym akcjonariuszem jest inna Spółka, w której Skarb Państwa posiada 51,5 % akcji i co za tym idzie jest jej większościowym akcjonariuszem. Powyższe oznacza, że Skarb Państwa dysponuje pośrednio ilością akcji E. O. sp. z o.o. przekraczającą wartość graniczną przesądzającą o posiadaniu pozycji dominującej wynoszącą - zgodnie z art. 4 pkt 10 ustawy z dnia [...] lutego 2007 r. o ochronie konkurencji i konsumentów - 40%, co wskazuje, że jest ona objęta zakresem przedmiotowym ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Ponadto, z treści art. 4 ust. 1 u.d.i.p. wynika, że obowiązek udostępnienia informacji publicznej nałożony został na "władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne". Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę podziela w całości pogląd wyrażony w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 sierpnia 2010 r., sygn. I OSK 851/10 (http://orzeczenia.nsa.gov.pl), że termin "zadania publiczne" jest pojęciem szerszym od terminu "zadań władzy publicznej" (art. 61 Konstytucji RP). Pojęcia te różnią się przede wszystkim zakresem podmiotowym, bowiem zadania władzy publicznej mogą być realizowane przez organy tej władzy lub podmioty, którym zadania te zostały powierzone w oparciu o konkretne i wyrażone unormowania ustawowe. Pojęcie "zadanie publiczne" użyte w art. 4 u.d.i.p. zamiast pojęcia "zadanie władzy publicznej" użytego w art. 61 Konstytucji RP ignoruje element podmiotowy i oznacza, że zadania publiczne mogą być wykonywane przez różne podmioty niebędące organami władzy i bez konieczności przekazywania tych zadań. Tak rozumiane "zadanie publiczne" cechuje powszechność i użyteczność dla ogółu, a także sprzyjanie osiąganiu celów określonych w Konstytucji lub ustawie. Wykonywanie zadań publicznych zawsze wiąże się z realizacją podstawowych publicznych praw podmiotowych obywateli. Obowiązki operatora systemu dystrybucyjnego wymienia art. 9c ust. 3 Prawa energetycznego i z pewnością działalność przedsiębiorstwa energetycznego w tym zakresie dotyczy spraw publicznych w rozumieniu art. 4 u.d.i.p.

Dystrybucja energii elektrycznej i inne zadania wykonywane przez przedsiębiorstwo energetyczne ze względu na znaczenie energii elektrycznej dla rozwoju cywilizacyjnego i poziomu życia obywateli, a tym samym urzeczywistniania dobra wspólnego, o którym mowa w art. 1 Konstytucji RP, są "zadaniami publicznymi". O obowiązku udostępniania przez przedsiębiorstwa energetyczne żądanej informacji decyduje zatem to, czy dotyczy ona "sprawy publicznej" w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p.

Reasumując nie budzi wątpliwości, że przedsiębiorstwo energetyczne E. O. sp. z o.o. jest podmiotem objętym ustawą o dostępie do informacji publicznej.

Na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej przyjmuje się, że udostępnienie informacji publicznej następuje w formie czynności materialno-technicznej. Natomiast powiadomienie o tym, że żądana informacja nie jest informacją publiczną następuje w formie pisma. Obowiązek wydania decyzji administracyjnej ustawodawca przewidział natomiast w takich przypadkach, gdy żądana informacja jest informacją publiczną, lecz organ odmawia jej udostępnienia bądź zachodzą przesłanki do umorzenia postępowania (zob. art. 16 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej) – to jest, gdy istnieją ustawowe podstawy do odmowy udostępnienia informacji publicznej (art. 5 ust. 1 i 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej), bądź przeszkody do jej udostępnienia w określony sposób lub w określonej formie (zob. art. 14 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej).

Ustawodawca w art. 17ustawy o dostępie do informacji publiczne nakazuje do rozstrzygnięć podmiotów obowiązanych do udostępnienia informacji publicznej niebędących organami władzy publicznej odpowiednie stosowanie przepisu art. 16 tej ustawy. Oznacza to, że rozstrzygnięcia tych podmiotów winny odpowiadać wymogom określonym w art. 16 ust. 2 pkt 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej oraz w art. 107 § 1 i § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm.) w zakresie w jakim wymogi te są adekwatne dla sprawy udostępnienia informacji publicznej.

W orzecznictwie sądu administracyjnego ugruntowany jest pogląd, że treść, a nie forma, przesądza o tym, czy dany akt jest decyzją administracyjną, jeżeli więc sprawa administracyjna podlega załatwieniu w drodze decyzji, to za decyzję należy uznać pismo organu rozstrzygającego, zawierające co najmniej oznaczenie tego organu, oznaczenie adresata aktu, rozstrzygnięcie w sprawie oraz podpis upoważnionego pracownika organu, gdyż spełnia to minimum podstawowych warunków wymienionych w art. 107 § 1 k.p.a. (por. orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 marca 2002 r., sygn. akt II SA 2213/01, LEX nr 157973 oraz z dnia 21 lipca 2011 r., sygn. akt II OSK 1225/10, http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Oceniając pismo z dnia [...] lipca 2016 r. uwzględnieniem powyższych uwag należy stwierdzić, że zawiera ono oznaczenie podmiotu, od którego pochodzi, oznaczenie wnioskodawcy, w sposób władczy i jednostronny ustosunkowuje się ono do żądania strony, zawiera datę i podpis osoby reprezentującej organ oraz pouczenie o możliwości wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu. Pismo zostało doręczone pełnomocnikowi strony.

Reasumując powyższe pismo może być uznane za rozstrzygnięcie o jakim mowa w art. 17 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Jak wskazuje analiza akt sprawy oraz wniesionej skargi, istota sporu sprowadza się do rozstrzygnięcia, czy E. O. sp. z o.o. z siedzibą w P. mogła odmówić udzielenia informacji publicznej w powołaniu na konieczność zachowania tajemnicy przedsiębiorstwa (art. 5 ust. 2 w zw. z art. 17 ustawy o dostępie do informacji publicznej).

Skarżona spółka wskazuje w kwestionowanym rozstrzygnięciu, że stosownie do treści art. 5 ust. 2 u.d.i.p. prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Objęcie wnioskowanych informacji tajemnicą przedsiębiorcy, oznacza tym samym, że nie mogą być one udostępnione w trybie przewidzianym powołaną powyżej ustawą.

W tym miejscu zauważyć należy, że ustawa o dostępie do informacji publicznej nie zawiera definicji legalnej "tajemnicy przedsiębiorstwa". Definicję powyższą zawiera przepis art. 11 ust. 4 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji, gdzie wskazuje się, że przez tajemnicę przedsiębiorstwa rozumie się nieujawnione do wiadomości publicznej informacje techniczne, technologiczne, organizacyjne przedsiębiorstwa lub inne informacje posiadające wartość gospodarczą, co do których przedsiębiorca podjął niezbędne działania w celu zachowania ich poufności.

Na temat tajemnicy przedsiębiorstwa wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 5 lipca 2013 r., sygn. akt I OSK 511/13, (http://orzeczenia.nsa.gov.pl), wyjaśniając, że na tajemnicę przedsiębiorcy składają się dwa elementy: materialny (np. szczegółowy opis sposobu wykonania usługi, jej koszt) oraz formalny – wola utajnienia danych informacji. Tajemnicę przedsiębiorcy wyprowadza się z tajemnicy przedsiębiorstwa i pojęcia te w zasadzie pokrywają się zakresowo, choć tajemnica przedsiębiorcy w niektórych sytuacjach może być rozumiana szerzej. Tajemnicę przedsiębiorcy stanowią informacje znane jedynie określonemu kręgowi osób i związane z prowadzoną przez przedsiębiorcę działalnością, wobec których podjął on wystarczające środki ochrony w celu zachowania ich w poufności (nie jest wymagana przesłanka gospodarczej wartości informacji jak przy tajemnicy przedsiębiorstwa). Informacja staje się "tajemnicą", kiedy przedsiębiorca przejawi wolę zachowania jej jako niepoznawalnej dla osób trzecich. Nie traci natomiast swojego charakteru przez to, że wie o niej pewne ograniczone grono osób zobowiązanych do dyskrecji (np. pracownicy przedsiębiorstwa). Utrzymanie danych informacji jako tajemnicy wymaga podjęcia przez przedsiębiorcę działań zmierzających do wyeliminowania możliwości dotarcia do nich przez osoby trzecie w normalnym toku zdarzeń, bez konieczności podejmowania szczególnych starań.

Przenosząc powyższe rozważania do niniejszej sprawy zauważyć należy, że w sprawie spełniony jest formalny warunek objęcia wnioskowanej informacji tajemnicą przedsiębiorcy, gdyż wnioskowane informacje zostały zawarte w "Wykazie dokumentów zawierających informacje klasy C" w poz. 27 i 28. Ponadto należy mieć na uwadze, że zgodnie z "Wykazem dokumentów zawierających informacje klasy C" dokumenty wskazane w poz. 27 i 28 podlegają ochronie jako informacje poufne takie jak dane techniczne, finansowe, technologiczne i handlowe.

Przechodząc do drugiego z warunków objęcia określonych informacji tajemnicą przedsiębiorstwa, a więc wymogu materialnego, zauważyć należy, że w orzecznictwie sądów administracyjnych kształtuje się pogląd, iż złożone zastrzeżenie dotyczące objęcia określonej informacji tajemnicą przedsiębiorstwa może stać się skuteczne dopiero w sytuacji, gdy podmiot zobowiązany do ujawnienia informacji, po przeprowadzeniu stosownego badania, pozytywnie przesądzi, że zastrzeżone informacje mają powyższych charakter, w rozumieniu art. 11 ust. 4 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji. Jeżeli w wyniku weryfikacji okaże się, że zastrzeżona informacja nie stanowi tajemnicy przedsiębiorstwa, to zadeklarowane zastrzeżenie staje się bezskuteczne (wyrok WSA w Warszawie z dnia 12 października 2012 r. sygn. akt II SA/Wa 1483/12, wyrok WSA w Warszawie z dnia 4 kwietnia 2014 r., sygn. akt II SA/Wa 2406/13, w: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Oznacza to, że organ dysponujący żądaną informacją publiczną i jednocześnie przyjmujący zastrzeżenie, że stanowi ona tajemnicę przedsiębiorcy jest obowiązany dokonać oceny zasadności wyłączenia jawności żądanej informacji.

W przedmiotowej sprawie Spółka dokonała analizy zasadności wyłączenia jawności żądanej informacji. Na powyższe wskazuje fakt, iż część informacji żądanej przez skarżącego została mu udostępniona już na wcześniejszy wniosek. W załączeniu do pisma z dnia [...] czerwca 2013 r. organ przesłał skarżącemu protokół z odbioru technicznego linii energetycznej 15 kV oraz protokół odbioru technicznego linii 0,4 kV.

W piśmie tym jednocześnie organ wskazał, iż nie posiada decyzji administracyjnych dotyczących budowy spornych urządzeń elektroenergetycznych.

Ponadto należy mieć na uwadze, iż w piśmie z dnia [...] maja 2016 r. organ poinformował, że nie posiada dzienników budów, decyzji lokalizacyjnej, decyzji zatwierdzającej plan inwestycyjny w zakresie budowy i lokalizacji urządzeń przesyłowych, planów realizacji obejmujących część opisową i graficzną.

Skład orzekający w niniejszej sprawie, mając na uwadze całokształt okoliczności, uznał, że organ rozpoznając wniosek skarżącego dokonał oceny zasadności wyłączenia jawności żądanej informacji. Co prawda organ w uzasadnieniu zapadłego rozstrzygnięcia nie opisał w sposób jednoznaczny podjętych działań, to jednakże całokształt okoliczności sprawy, a przede wszystkim częściowe udostępnienie żądanej informacji wskazują, że organ stosownej analizy dokonał.

W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 151 Ppsa skargę oddalił.