Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 1362/13
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2014-12-12 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6219 Inne o symbolu podstawowym 621
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Prezes Wojskowej Agencji Mieszkaniowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 29
journal: Dz.U. 2005 nr 41 poz 398
law: Ustawa z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej - tekst jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Pocztarek (spr.) sędzia NSA Aleksandra Łaskarzewska sędzia del. WSA Agnieszka Miernik Protokolant asystent sędziego Marcin Rączka po rozpoznaniu w dniu 12 grudnia 2014 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej B.M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 marca 2013 r. sygn. akt II SA/Wa 1512/12 w sprawie ze skargi B.M. na decyzję Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej z dnia 14 czerwca 2012 r. nr [..] w przedmiocie odmowy przyznania prawa zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym 1. oddala skargę kasacyjną; 2. odstępuje od zasądzenia od B.M. na rzecz Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 12 marca 2013 r., sygn. akt II SA/Wa 1512/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, oddalił skargę B.M. na decyzję Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej z dnia 14 czerwca 2012 r. nr BP-[..]w przedmiocie odmowy przyznania prawa zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym.

Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że Prezes Wojskowej Agencji Mieszkaniowej, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) oraz art. 13 ust. 7 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2010 r. nr 206, poz. 1367 z późn. zm.), po rozpatrzeniu odwołania B.M. od decyzji Dyrektora Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w Krakowie o odmowie przyznania ww. prawa zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym położonym w [..]przy ul. [..], w trybie art. 29 przedmiotowej ustawy, w dniu 14 czerwca 2012 r. wydał decyzję nr BP-[..], którą utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

Organ odwoławczy w uzasadnieniu decyzji podał, że B.M. w dniu 3 listopada 2009 r. złożył wniosek o wydanie decyzji o prawie zamieszkiwania na czas określony w powyżej określonym lokalu mieszkalnym.

Organ pierwszej instancji wniosku nie uwzględnił i wydał decyzję odmowną, którą Prezes Wojskowej Agencji Mieszkaniowej decyzją z dnia 14 maja 2011 r. nr [..]uchylił i przekazał sprawę organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia.

Organ pierwszej instancji, po ponownym rozpatrzeniu sprawy, uznał że ustalony stan faktyczny, a w szczególności sytuacja materialna i zdrowotna rodziny wnioskodawcy nie przemawia za wyjątkowością sytuacji, o której mowa w art. 29 przedmiotowej ustawy i zasadne jest wydanie decyzji o odmowie przyznania prawa zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym będącym w dyspozycji Agencji.

W przedmiotowej sprawie odwołujący się, jako źródło swojej wyjątkowej sytuacji wskazał fakt tymczasowego aresztowania. Zdarzenie to skutkowało zwolnieniem go ze służby, utratą mieszkania oraz problemami finansowymi, rodzinnymi i zdrowotnymi.

Organ odwoławczy stwierdził, iż organ I instancji zasadnie uznał, że sytuacja, w której znalazł się B.M. i jego rodzina nie jest sytuacją wyjątkową, uzasadniającą wydanie decyzji o prawie zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym w trybie art. 29 przedmiotowej ustawy.

Organ podkreślił, że wyjątkowość sytuacji jest warunkiem koniecznym, lecz niewystarczającym. Daje on możliwość przyznania prawa zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym, a nie obowiązek przyznania takiego prawa. Organ musi wyważyć pomiędzy słusznym interesem strony, a interesem społecznym. Oceniając interes społeczny należy wziąć pod uwagę, że wszelkie działania organu powinny być podporządkowane realizacji uprawnień żołnierzy zawodowych. Obowiązek ten, co do zasady, ma pierwszeństwo przed zaspokojeniem potrzeb lokalowych innych osób, nawet jeżeli są one uzasadnione.

Zdaniem organu, przyznanie B.M. prawa zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym byłoby sprzeczne z interesem społecznym.

Decyzja Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej stała się przedmiotem skargi wniesionej przez ww. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

Skarżący zarzucił, że zaskarżona decyzja jest niezgodna z prawem, tj. art. 29 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2005 r. nr 41, poz. 398 z późn. zm.).

Z uzasadnienia skargi wynika, że skarżący dopatruje się naruszenia powyżej określonego przepisu w dowolnej interpretacji przez organ terminu "sytuacja wyjątkowa".

Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Sąd I instancji uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

W pierwszej kolejności Sąd I instancji podniósł, że skarżący wniosek o przydział lokalu mieszkalnego złożył w dniu 3 listopada 2009 r., co przesądza o tym, że podstawą materialnoprawną zaskarżonej decyzji był art. 29 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej w brzmieniu obowiązującym przed nowelizacją wprowadzoną ustawą z dnia 22 stycznia 2010 r. o zmianie ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. nr 28, poz. 143).

Zgodnie z brzmieniem tego przepisu, w sytuacji wyjątkowej dyrektor oddziału regionalnego Agencji za zgodą Ministra Obrony Narodowej, może wydać decyzję o prawie zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym na czas oznaczony innej osobie niż żołnierz służby stałej.

Przytoczony przepis uzależnia możliwości wydania pozytywnej decyzji od zaistnienia łącznie dwóch przesłanek, tj. wykazania przez wnioskodawcę wyjątkowej sytuacji, w której się znalazł oraz wyrażenia zgody na wydanie takiej decyzji przez Ministra Obrony Narodowej, przy czym jej uzyskanie jest wymagane wówczas, gdy organ Wojskowej Agencji Mieszkaniowej po dokonaniu wstępnej oceny uzna, że w sprawie zachodzi sytuacja wyjątkowa i jest możliwe pozytywne załatwienie przedmiotowego wniosku. Sądowa kontrola tego rodzaju decyzji jest ograniczona, gdyż nie obejmuje ona celowości zaskarżonej decyzji. Sąd bada jedynie, czy organ zebrał cały materiał dowodowy i dokonał wyboru określonego sposobu załatwienia sprawy, po wszechstronnym i dogłębnym rozważeniu wszystkich okoliczności faktycznych sprawy.

Następnie Sąd wskazał, iż interpretacja art. 29 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP prowadzi do wniosku, że wydanie takiej decyzji na korzyść strony nie jest obligatoryjne - a zatem pozostawione jest uznaniu administracyjnemu, którego ramy zakreślają trzy wiodące dyrektywy: równość, proporcjonalność oraz wyważenie interesu strony i interesu społecznego.

Przechodząc do oceny merytorycznej zaskarżonej decyzji Sąd I instancji wyjaśnił, iż na wyjątkowość sytuacji składa się - bardzo rzadkie, wyróżniające się czymś, szczególne, osobliwe - położenie w jakim się ktoś znajduje. "Wyjątkowo" oznacza w sposób niezwykły, szczególny, bardzo rzadko, w szczególnych przypadkach – "Nowy Słownik Języka Polskiego: Wydawnictwo Naukowe PWN Warszawa 2003 r.

W wyroku z dnia 10 października 2008 r., sygn. akt I OSK 1519/07 (publik. LEX nr 512273) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, iż adresatem decyzji o prawie do lokalu mieszkalnego na podstawie art. 29 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP są osoby, które z uwagi na wyjątkowe okoliczności, takie jak ciężka choroba, kalectwo, brak jakichkolwiek środków finansowych, szczególnie trudna sytuacja życiowa, znaczne zasługi zmarłego żołnierza uprawnionego do lokalu, wymagają swoistej opieki organu WAM w postaci zabezpieczenia potrzeb mieszkaniowych.

Z literalnego brzmienia art. 29 powołanej ustawy wynika, iż podmiotem ubiegającym się w tym trybie o prawo zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym na czas określony może być tylko osoba nie będąca żołnierzem w służbie stałej. Przepis ten w istocie ma na celu zabezpieczenie potrzeb mieszkaniowych tym osobom, które zamieszkują w lokalu mieszkalnym z zasobów mieszkaniowych WAM bez tytułu prawnego, a z uwagi na szczególną sytuację życiową (o której mowa powyżej), bądź zasługi dla Obrony Narodowej, wymagają pomocy tego resortu. Innymi słowy, tryb przewidziany w art. 29 powołanej ustawy winien mieć zastosowanie do tej kategorii osób, które ubiegają się o prawo zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym z zasobów WAM, a którym nie przysługuje prawo do lokalu mieszkalnego na innej podstawie. To na osobie składającej wniosek o wydanie decyzji o prawie zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym, pozostającym w zasobie mieszkaniowym WAM, w trybie art. 29 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP, ciąży obowiązek wykazania, że znajduje się ona w "sytuacji wyjątkowej".

W ocenie Sądu, organy orzekające w sprawie właściwie oceniły sytuację, w jakiej znalazł się skarżący, zasadnie odmawiając jej cech wyjątkowości. Nie zasługuje bowiem na akceptację pogląd prezentowany przez skarżącego, że znajduje się on w sytuacji wyjątkowej.

Sąd I instancji podkreślił, że nadrzędnym ustawowym celem organów wojskowych jest zaspokajanie potrzeb mieszkaniowych żołnierzy zawodowych w miejscowości, w której pełnią oni służbę wojskową, zaś wydanie decyzji o prawie zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym innym podmiotom stanowi odstępstwo od tej reguły i może być realizowane tylko w sytuacji wyjątkowej. Adresatami decyzji o prawie zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym z zasobów WAM winny być osoby, które z uwagi na wyjątkowe okoliczności, jak ciężka choroba, kalectwo, brak jakichkolwiek środków finansowych, szczególnie trudna sytuacja życiowa, znaczne zasługi, wymagają zabezpieczenia potrzeb mieszkaniowych, swoistej opieki organu Wojskowej Agencji Mieszkaniowej.

Zdaniem Sądu, okoliczności, na które powoływał się skarżący w toku postępowania administracyjnego, jak i w skardze do Sądu, nie dają podstaw do zakwalifikowania ich jako "sytuacji wyjątkowej".

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł B.M., zaskarżając go w całości zarzucił mu naruszenie przepisów prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj.

1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) P.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie skargi pomimo naruszenia przez organ art. 29 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, poprzez błędną wykładnię terminu "sytuacja wyjątkowa", co w konsekwencji spowodowało wydanie decyzji o odmowie przyznania prawa zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym w trybie ww. przepisu;

2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie skargi, mimo że organ administracyjny dopuścił się naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, tj. art. 7, art. 77 § 1, art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego (dalej jako K.p.a.), mającego istotny wpływ na treść zaskarżonej decyzji poprzez przyjęcie, że zebrany w sprawie materiał dowodowy nie świadczy o wyjątkowości sytuacji.

W konkluzji skargi kasacyjnej wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez pełnomocnika z urzędu.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że skarżący znajduje się w wyjątkowej sytuacji. Tymczasowe aresztowanie B.M. spowodowało nie tylko zakończenie z nim kontraktu wojskowego, ale przede wszystkim znacząco wpłynęło na drastyczne pogorszenie się jego sytuacji prawnej (konieczność prowadzenia licznych postępowań), zdrowotnej (przeżycia psychiczne, rany odniesione podczas służby) oraz osobisto - rodzinnej. Splot tych wszystkich okoliczności spowodował u skarżącego pojawienie się niespotykanej sytuacji życiowej. Nadto problemy zdrowotne skarżącego i członków jego rodziny również należą do wyjątkowych. Zgodnie z informacjami uzyskanymi od skarżącego, został on uznany przez Rejonową Wojskową Komisję Lekarską w Krakowie za inwalidę trzeciej grupy z ogólnego stanu zdrowia (ostateczna decyzja - orzeczenie Terenowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w [..]nr [..]z dnia 24 września 2012 r.). Jednocześnie zgodnie z podanymi przez skarżącego informacjami, stara się on o zaliczenie swojego inwalidztwa do drugiej grupy (sygn. akt [..]Sądu Rejonowego w [..]), natomiast przed Sądem Rejonowym w [..]V Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w chwili obecnej toczą się postępowania o ustalenie niepełnosprawności małoletnich dzieci skarżącego, które zostały wszczęte z powodu przewlekłej choroby małoletnich (sygn. akt [..]).

Pełnomocnik skarżącego dodał, iż zgodnie z uzyskaną od skarżącego informacją, w Departamencie Spraw Socjalnych Ministerstwa Obrony Narodowej toczy się postępowanie o nr [..]o przyznanie skarżącemu statusu weterana, poszkodowanego za rany i kontuzje odniesione podczas służby poza granicami państwa w czasie udziału w misji stabilizacyjnej. Jednocześnie należy podkreślić, że skarżący był wielokrotnie wyróżniany i odznaczany medalami za udział w misjach pokojowych oraz wzorową, blisko piętnastoletnią, służbę dla Polski. Wobec czego przyznanie prawa zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym B.M. jest nadto zgodne z interesem społecznym.

Podkreślono również, że zgodnie z przepisami procedury administracyjnej, to na organie spoczywa obowiązek zgromadzenia pełnego materiału dowodowego, a następnie dokonania jego oceny w sposób wyczerpujący. Wskazać nadto należy, iż obowiązek ustalenia stanu faktycznego w oparciu o pełny materiał dowodowy obowiązuje również w przypadku, gdy organ działa w ramach uznania administracyjnego. Organ w sposób sprzeczny ze zgromadzonym materiałem dowodowym, w szczególności z wyjaśnieniami skarżącego oraz z dokumentacją zgromadzoną w sprawie, jak również wbrew zasadom doświadczenia życiowego, uznał, iż skarżący nie znajduje się w szczególnie trudnej sytuacji życiowej, świadczącej ojej wyjątkowości

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. z 2012 r. Dz. U. poz. 270) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod uwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W przedmiotowej sprawie nie zachodzą przesłanki nieważności postępowania określone w art. 183 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Naczelny Sąd Administracyjny skontrolował więc zgodność zaskarżonego orzeczenia z prawem materialnym i procesowym w granicach skargi kasacyjnej.

Skarga kasacyjna nie zawiera uzasadnionych zarzutów. Wojewódzki Sąd Administracyjny dokonał bowiem właściwej i prawidłowej wykładni przepisów prawa powołanych w uzasadnieniu wydanego rozstrzygnięcia oraz nie naruszył powołanych w skardze kasacyjnej przepisów postępowania.

W ocenie skarżącego kasacyjnie Sąd I instancji naruszył art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 kpa. Zarzut ten uznać należy za całkowicie niezasadny. Zgodnie z treścią art. 145 § 1 pkt 1 lit. c powołanej ustawy sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie, jeżeli stwierdzi takie naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zatem warunkiem uwzględnienia skargi na podstawie tego przepisu jest ustalenie przez Sąd I instancji istnienia naruszenia przepisów postępowania przez organ administracji publicznej rozpatrujący daną sprawę oraz stwierdzenie, że naruszenie to miało lub mogło mieć wpływ na wynik sprawy, a więc gdyby nie było stwierdzonego naruszenia przepisów prawa, to rozstrzygnięcie sprawy najprawdopodobniej byłoby inne. Oznacza to, że można zarzucić Sądowi I instancji naruszenie wyżej wymienionego przepisu tylko wówczas, gdy Sąd ten stwierdził takie naruszenie prawa, a mimo to Sąd ten nie spełnił dyspozycji powołanej normy prawnej i nie uchylił zaskarżonego orzeczenia. Natomiast w rozpatrywanej sprawie przedstawione przez Sąd I instancji przesłanki oddalenia skargi nie pozwalały na zastosowanie w tej sprawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, gdyż Sąd I instancji nie stwierdził takich naruszeń prawa, które mogły mieć wpływ na sposób jej rozpatrzenia przez organ. Sąd dokonał wnikliwej, merytorycznej oceny zaskarżonej decyzji i zasadnie uznał, że powołane w skardze przepisy prawa nie zostały przez organ naruszone. Organ administracji publicznej we właściwie przeprowadzonym postępowaniu administracyjnym prawidłowo ustalił stan faktyczny sprawy, który znajduje potwierdzenie w zebranym materiale dowodowym oraz dokonał oceny całokształtu zebranego w sprawie materiału dowodowego i nie przekroczył przy tym przysługujących mu granic uznania administracyjnego. Jeśli zatem z uzasadnienia wyroku wynika, że Sąd I instancji nie dopatrzył się naruszenia przepisów prawa, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, to uznać należy, że rozstrzygnięcie wydane w oparciu o treść art. 151 powołanej ustawy jest zgodne z dyspozycją stosowanej przez Sąd I instancji normy prawnej. Podkreślić przy tym należy, że samo wydanie wyroku niezgodnego z oczekiwaniem skarżącego kasacyjnie nie może być utożsamiane z uchybieniem powołanym normom. Analiza skargi kasacyjnej w zakresie uzasadnienia rozpatrywanego zarzutu wskazuje zaś, że w istocie sprowadza się ono jedynie do polemiki z ustaleniami stanu faktycznego i jego oceną dokonaną przez organ orzekający w sprawie, którą Sąd I instancji zaaprobował.

Także drugi z podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów nie jest trafny, Sąd dokonał bowiem prawidłowej wykładni art. 29 ustawy z dnia 22 czerwca 1995r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP ( Dz. U. z 2005r. Nr. 41, poz. 398 ze zm.).

Zgodnie z brzmieniem tego przepisu ( w dacie podejmowania decyzji ), w sytuacji wyjątkowej dyrektor oddziału regionalnego Agencji, za zgodą Ministra Obrony Narodowej, może wydać decyzję o prawie zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym, na czas oznaczony, innej osobie niż żołnierz służby stałej.

Jak trafnie uznały w sprawie organy administracji i Sąd I instancji, niewątpliwie trudna sytuacja w jakiej znalazł się skarżący nie może być uznana za wyjątkową. Ustawodawca nie zdefiniował co prawda tego pojęcia i nie wskazał kryteriów, jakimi należy kierować się przy odkodowaniu jego znaczenia. Należy jednak mieć na uwadze, że punktem wyjścia wszelkiej interpretacji prawa jest wykładnia językowa. Jedną z podstawowych zasad takiej wykładni jest zaś domniemanie języka potocznego, co oznacza, że jak długo to jest możliwe, należy nadawać zwrotom prawnym znaczenie występujące w języku potocznym, chyba że istnieją dostateczne racje przypisywania im swoistego znaczenia prawnego (W. Lang, J. Wróblewski, S. Zawadzki: Teoria państwa i prawa, Warszawa 1986 r., s. 444). Odwołując się do słownikowego znaczenia słów "wyjątkowy" i "sytuacja", przyjąć należy, że na wyjątkowość sytuacji składa się bardzo rzadki, wyróżniający się czymś, szczególny, osobliwy zespół okoliczności, położenie, w jakim ktoś się znajduje, ogół warunków (Słownika Języka Polskiego PWN, 1978, t. 3, s. 803 i 387). Wyjątkowości sytuacji należy zatem upatrywać w takich stanach, zdarzeniach, które w sposób oczywisty odbiegają od typowych czy dość powszechnie występujących. Przyjmuje się, że adresatem decyzji o prawie do lokalu mieszkalnego na podstawie art. 29 ww. ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych są zatem osoby, które z uwagi na wyjątkowe okoliczności, takie jak ciężka choroba, kalectwo, brak jakichkolwiek środków finansowych, szczególnie trudna sytuacja życiowa, znaczne zasługi zmarłego żołnierza uprawnionego do lokalu, wymagają swoistej opieki organu WAM w postaci zabezpieczenia potrzeb mieszkaniowych. Żadna z tych sytuacji nie zaistniała zaś w niniejszej sprawie. Nie może być bowiem za nią uznany ani fakt tymczasowego aresztowania skarżącego i związane z tym negatywne konsekwencje dla jego rodziny, ani choroba dzieci. Jak wynika z akt sprawy tymczasowe aresztowanie skarżącego miało związek z prowadzonym przeciwko niemu postępowaniem karnym w sprawie o przestępstwa pozostające w związku ze służbą wojskową. Z pism skarżącego wynika też, że został on skazany ( jak twierdzi niesłusznie ) orzeczeniami sądu garnizonowego oraz sądu powszechnego za popełnione przestępstwa. Niestety na pytanie Naczelnego Sądu Administracyjnego zadane na rozprawie odnośnie rodzaju popełnionych przestępstw oraz wymiaru kary, pełnomocnicy stron nie potrafili udzielić odpowiedzi.

Powyższe fakty wskazują jednak na to, że sam skarżący spowodował sytuację w jakiej się znalazł i wskutek której m. in. został tymczasowo aresztowany i nie wyrażono zgody na przedłużenie z nim kontraktu na dalsze pełnienie zawodowej służby wojskowej, przez co został pozbawiony środków finansowych. To zachowanie skarżącego doprowadziło do powstania zaległości z tytułu opłat za mieszkanie oraz alimentacyjnych.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego określana przez skarżącego jako wyjątkowa jego sytuacja osobista i rodzinna w istocie taką nie jest, skoro wynikła z przyczyn, na które skarżący miał wpływ, bowiem z przyczyn przez niego zawinionych. Nie można uznać za okoliczności wyjątkowe w rozumieniu art. 29 ustawy zawinionych czynów popełnionych przez skarżącego , które spowodowały utratę prawa do lokalu przydzielonego skarżącemu jako żołnierzowi służby terminowej.

Należy zauważyć, że decyzja – oparta na art. 29 cyt. ustawy – jest decyzją uznaniową, o czym świadczy posłużenie się przez ustawodawcę słowem "może" (por. M. Jaśkowska [w:] System prawa administracyjnego, t. 1. Instytucje prawa administracyjnego, red. R. Hauser, Z. Niewiadomski, A. Wróbel, Warszawa 2010, s. 265–267). Rolą zatem orzekającego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie nie mogło być zastępowanie organu administracji w ocenie, lecz kontrola przestrzegania przez organ granic uznania administracyjnego. Taki też prawidłowy charakter ma zakres kontroli, dokonanej w sprawie przez Sąd I instancji.

Należy zauważyć, że ocena legalności zaskarżonej decyzji została oparta na obszernym materiale dowodowym zgromadzonym przez organ administracji publicznej. W rozpoznawanej sprawie organ poszukiwał dowodów na każdą z okoliczności podnoszonych przez skarżącego, a mających uzasadniać wyjątkowość sytuacji w jakiej się znalazł. Badany był stan zdrowia skarżącego, jego żony i dzieci, a także sytuacja materialna rodziny. Zgromadzone dowody potwierdzają prawidłowość oceny Sądu I instancji, co do tego że organ prowadząc postępowanie dowodowe wyjaśnił wszystkie istotne okoliczności sprawy i tym samym nie naruszył art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 Kpa. Stan zdrowia skarżącego i członków jego rodziny, chociaż nie jest dobry, to jednak nie można go ocenić jako szczególny, wyjątkowy, stawiający tę rodzinę w sytuacji dalece odbiegającej od występującej w innych rodzinach. Rodzina skarżącego ma zapewnione środki utrzymania. Sam fakt, iż nie są one wystarczające do zaspokojenia potrzeb rodziny, nie stawia tej rodziny w pozycji wyjątkowej. Okoliczność, że skarżący w ramach Misji Wojskowej poza granicami kraju odniósł obrażenia będzie miała ewentualne znaczenie w postępowaniu o przyznanie statusu weterana, pozostaje jednak bez wpływu na ocenę w niniejszej sprawie.

Należy w tym miejscu jeszcze raz powtórzyć za Wojewódzkim Sądem Administracyjnym, że decyzje wydawane na podstawie art. 29 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej mają charakter uznaniowy. Oznacza to, że to organowi pozostawiony został wybór określonego sposobu załatwienia sprawy. Sądowa kontrola tego rodzaju decyzji jest ograniczona, nie obejmuje celowości zaskarżonej decyzji. Sąd bada jedynie, czy organ orzekający zebrał cały materiał dowodowy i po jego wszechstronnej ocenie i należytym wyważeniu interesu społecznego i indywidualnego podjął właściwe rozstrzygnięcie. Ocena, że organy należycie wypełniły swoje obowiązki, a interes żołnierzy zawodowych oczekujących na realizację swoich ustawowych uprawnień góruje nad interesem skarżącego, który nie pełni już służby i który nie znajduje się w sytuacji, której wyjątkowość przemawiałaby za przyznaniem prawa do zamieszkiwania w lokalu należnym żołnierzom zawodowym, pozwalała na podjęcie zaskarżonej decyzji, co prawidłowo ocenił Sąd I instancji.

Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił skargę kasacyjną. Na podstawie art. 207 § 2 Ppsa Naczelny Sąd Administracyjny, z uwagi na trudną sytuację materialną skarżącego, odstąpił od zasądzenia od niego kosztów postępowania kasacyjnego.