Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SA/Wr 85/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2019-05-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6330 Status  bezrobotnego
Hasła tematyczne: Bezrobocie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 71 ust.1 i ust.2
journal: Dz.U. 2018 poz 1265
law: Ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy.

SENTENCJA

|Sygn. akt IV SA/Wr 85/19 | | , [pic], , WYROK, , W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ, , Dnia 28 maja 2019 r., , , Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, w składzie następującym:, Przewodniczący, , Sędzia NSA Mirosława Rozbicka – Ostrowska, , Sędziowie, Sędzia WSA Ewa Kamieniecka, Sędzia WSA Wanda Wiatkowska - Ilków (spr.), , , Protokolant, sekretarz sądowy Katarzyna Leśniowska, , , po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 28 maja 2019 r., sprawy ze skargi L. G., na decyzję Wojewody D., z dnia [...], nr [...], w przedmiocie uznania za osobę bezrobotną i odmowy przyznania prawa do zasiłku, , oddala skargę w całości;, przyznaje adwokatowi P. W. od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu kwotę 295,20 (słownie: dwieście, dziewięćdziesiąt pięć 20/100) złotych, w tym 23 % podatku VAT, tytułem zwrotu kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu., ,


UZASADNIENIE

Wojewoda D. decyzją Nr [...] z dnia [...] grudnia 2018 r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 2096, dalej kpa), art. 2 ust. 1 pkt 2 oraz art. 71 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 1265, ze zm. zwanej dalej: ustawą), po rozpatrzeniu odwołania L. G. (dalej strona, skarżący, zainteresowany) od decyzji Starosty Ś. z dnia [...] listopada 2018 r., nr [...], orzekającej o uznaniu L. G. z dniem [...] października 2018 r. za osobę bezrobotną i odmowie przyznania prawa do zasiłku, w części dotyczącej odmowy przyznania prawa do zasiłku, zaskarżoną decyzję utrzymał w mocy w zaskarżonej części.

W uzasadnieniu podał, że decyzją administracyjną Starosty Ś. z dnia [...] listopada 2018 r., nr [...], uznano odwołującego się za osobę bezrobotną z dniem 18 października 2018 r. i odmówiono mu przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych, ponieważ uznano, że zainteresowany w dniu rejestracji spełnił warunki do uznania za osobę bezrobotną, jednak nie spełnił warunków do uzyskania prawa do zasiłku określonych w art. 71 ustawy, gdyż w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji nie posiada okresu warunkującego przyznanie prawa do zasiłku.

Od decyzji tej skarżący złożył odwołanie zaskarżając ww. decyzję w części dotyczącej odmowy przyznania prawa do zasiłku, co - według skarżącego - wiąże się jednocześnie z utratą prawa do świadczenia przedemerytalnego. Zainteresowany stwierdził, że na dzień 25 czerwca 2014 r. (tj. na dzień w którym syndyk masy upadłości A sp. z o. o. zajął nieruchomości firmy dzierżawione przez firmę B S.A. z M. i w konsekwencji czego 70 pracowników utraciło pracę) spełnił warunki, aby otrzymać zasiłek dla bezrobotnych (gdyż pracował od dnia 9 października 1989 r. do dnia 25 czerwca 2014 r. w ww. firmach) i świadczenie przedemerytalne (gdyż do 31 grudnia 2013 r. miał przepracowane 39 lat, 1 miesiąc i 16 dni). Wskazał też, że składa odwołanie od ww. decyzji Starosty Ś. z uwagi na sytuację życiową - w latach 2008 - 2012 r. opiekował się obojgiem rodziców, natomiast od 2013 r. opiekuje się tylko matką. Podał, że bliskie położenie zakładu pracy umożliwiło mu sprawowanie opieki nad rodzicami oraz nie ma nikogo, kto w tej opiece mógłby mu pomóc. Odwołujący się napisał, że szukał pracy, ale z uwagi na brak dyspozycyjności związany z tym, że jego matka jest osobą niezdolną do samodzielnej egzystencji nie może znaleźć pracy, ponieważ pracodawcy chcą, aby pracował po godzinach, a także w soboty. Oświadczył, że nie chce nic, co by mu się nie należało oraz podkreślił, że płacił składki na Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych i nie rozumie, dlaczego on oraz reszta pracowników muszą ponosić konsekwencje tego, że pracodawca ich porzucił, aby nie płacić odpraw. Zainteresowany nadmienił, że Prokuratura Rejonowa [...] nie widziała żadnego przekroczenia prawa i że jej stanowisko podzielił Sąd Rejonowy [...], oraz że pozwy zostały odrzucone lub wyrażono zgodę na zawarcie ugody. Ponadto skarżący stwierdził, że pierwsze świadectwo pracy otrzymał dopiero w dniu 17 października 2018 r. (z błędami w datach i jednym dotyczącym urlopu), a następne "niby poprawione" wydano mu w dniu 15 listopada 2018 r. z błędem istotnym w dacie oraz dotyczącym faktu, iż urlop został wykorzystany, chociaż powinno być wskazane, że wykorzystał 0 dni urlopu. Skarżący opisał okoliczności poprzedzające wystawienie ww. świadectw pracy i załączył kopie dokumentów, które w jego ocenie są istotne dla zrozumienia tego jak zostali "oszukani" oraz oświadczył, że dwa tomy akt jego i kolegów z pismem o pomoc zostały przekazane do organów państwa (m.in. Ministra Sprawiedliwości, Prokuratury Krajowej, Prokuratury Generalnej i Prokuratur Rejonowych w Ś. oraz w [...]).

Organ ustalił, że zainteresowany zgłosił się do Powiatowego Urzędu Pracy w Ś. w dniu 18 października 2018 r. w celu zarejestrowania jako osoba bezrobotna, złożył oświadczenie, że jest zdolny oraz gotowy do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy i przy wypełnianiu karty rejestracyjnej podał następujące okresy zatrudnienia, innej pracy zarobkowej oraz działalności:

- od dnia 1 września 1976 r. do dnia 30 września 1980 r. praca w pełnym wymiarze czasu pracy w C w Ś.,

- od dnia 3 listopada 1980 r. do dnia 14 marca 1981 r. praca w pełnym wymiarze czasu pracy w D,

- od dnia 1 kwietnia 1984 r. do dnia 30 września 1989 r. praca w pełnym wymiarze czasu pracy w E,

- od dnia 9 października 1989 r. do dnia 28 lutego 1990 r. praca w pełnym wymiarze czasu pracy w F w Ś.,

- od dnia 1 marca 1990 r. do dnia 31 marca 1990 r. praca w wymiarze % etatu w F w Ś.,

- od dnia 1 stycznia 1990 r. do dnia 30 kwietnia 1990 r. praca w wymiarze Vi etatu w F w Ś.,

- od dnia 1 maja 1990 r. do dnia 31 października 2014 r. praca w pełnym wymiarze czasu pracy w firmie B Spółka Akcyjna K.

Na potwierdzenie ostatniego okresu zatrudnienia zainteresowany przedstawił świadectwo pracy z dnia 10 października 2018 r. i sprostowanie świadectwa pracy z dnia 7 listopada 2018 r. (oba dokumenty zawierają błędy, ale omyłki te nie dotyczą daty rozwiązania stosunku pracy jest to 31 października 2014 r. czyli data tożsama z datą podaną przez zainteresowanego przy sporządzaniu karty rejestracyjnej). Żadnego okresu warunkującego przyznanie prawa do zasiłku w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania skarżący nie wykazał.

Na tej podstawie podjęto zaskarżoną decyzję. Rozpatrując sprawę organ odwoławczy zważył, co następuje.

Przedmiotem zaskarżonej decyzji jest uznanie skarżącego za osobę bezrobotną z dniem 18 października 2018 r. oraz odmowa przyznania prawa do zasiłku. Wyżej wymieniona decyzja nie rozstrzyga w przedmiocie odmowy przyznania prawa do świadczenia przedemerytalnego.

Podstawą materialnoprawną zaskarżonej decyzji w części dotyczącej odmowy przyznania prawa do zasiłku, którą zainteresowany odwołując się zakwestionował, organ pierwszej decyzji uczynił przepisy art. 71 ust. 1 oraz ust. 2 ustawy i organ odwoławczy nie stwierdził naruszenia tych przepisów.

Organ odwoławczy powołał treść tego przepisu.

Wskazał, że z art. 71 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy wynika, że dla przyznania zasiłku istotna jest data rejestracji oraz udokumentowanie jednego ze wskazanych w art. 71 ust.1 pkt 1 i 2 okresów uprawniających do zasiłku w okresie 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień zarejestrowania.

Odwołujący w okresie 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień zarejestrowania, tj. dzień 18 października 2018 r., czyli w okresie od dnia 17 kwietnia 2017 r. do dnia 17 października 2018 r. nie wykazał żadnego okresu uprawniającego do zasiłku. Przedstawione przez zainteresowanego dowody i podniesione zarzuty wobec byłego pracodawcy sporządzającego świadectwo pracy i jego sprostowanie nie pozwalają na dokonanie innych ustaleń. Zainteresowany był związany stosunkiem pracy do dnia 31. października 2014 r. Żadnego okresu warunkującego przyznanie prawa do zasiłku w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania skarżący nie wykazał.

Organ zauważył też, że sytuacja życiowa skarżącego, aczkolwiek istotna z jego punktu widzenia, nie może być podstawą do przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych, również fakt opłacania składek na Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych do 2014 r. nie może być argumentem, dla przyznania zainteresowanemu prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Skarżący nie spełnia warunków określonych w art. 71 ust. 1 i ust. 2 ustawy.

Tym samym rozstrzygnięcie organu I instancji jest prawidłowe i zgodne z obowiązującymi przepisami. W związku z powyższym organ odwoławczy nie znalazł podstaw faktycznych, ani prawnych dla odmiennego rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy.

Skargę na powyższą decyzję złożył zainteresowany.

Powtórzył w niej wszystkie twierdzenia i zarzuty zawarte w odwołaniu.

Wyznaczony dla strony pełnomocnik z urzędu, w piśmie z dnia 21 maja 2019 r. podtrzymał złożoną przez stronę skargę.

Podkreślił, że skarżący znajduje się w ciężkiej sytuacji materialnej i rodzinnej, sprawuje opiekę nad matką, bezskutecznie próbuje znaleźć pracę. Pozbawienie go świadczenia z tytułu zasiłku dla bezrobotnych pozbawia go w tej sytuacji jakichkolwiek dochodów.

Podał, że w dacie rejestracji w urzędzie pracy w dniu 22 grudnia 2014 r. strona z obiektywnych przyczyn nie miała możliwości przedłożenia świadectwa pracy z ostatniego miejsca pracy. Skarżący długi czas pozostawał w niejasności co do swojej sytuacji prawnej i dochodził swoich praw w drodze procesu. Wystąpił z powództwa o ustalenie stosunku pracy i wydanie świadectwa pracy przeciwko swojemu pracodawcy. W dniu 5 kwietnia 2018 r. Sąd Pracy [...] wydał wyrok, ustalił w nim, że skarżący w pracodawcą pozostawał w stosunku pracy do 31 października 2014 r. i zobowiązał pracodawcę do wydania skarżącemu świadectwa pracy.

Sąd II instancji oddalił apelację skarżącego, ale według strony wyrok Sądu I instancji nie odpowiada prawu.

Skarżący podnosił w toku postępowania powyższe okoliczności ale organ II instancji nie podjął żadnej inicjatywy w celu wszechstronnego zbadania sprawy, zaniechał nawet przesłuchania strony postępowania. Zaaprobował także identyczne działania organu I instancji. Organy nie umożliwiły skarżącemu wypowiedzenia się co do zebranego materiału w oparciu, o który wydane zostały decyzje, czy złożenia wniosków dowodowych. Prowadzone postępowanie w taki sposób godzi w zaufanie jednostki do organów państwowych.

W związku z powyższym wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie a uwzględniając ten wniosek przywołał argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 2107) sądy administracyjne powołane są do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Akt administracyjny nie jest zgodny z prawem, o ile przy jego wydaniu doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego. W takiej sytuacji sąd w oparciu o art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.) – dalej p.p.s.a. może w zależności od okoliczności uchylić decyzję, stwierdzić jej nieważność lub uznać, że została wydana z naruszeniem prawa.

Jednocześnie zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Kontrola Sądu oparta na wskazanych wyżej przepisach daje podstawę do stwierdzenia, że zaskarżona decyzja i decyzja organu I instancji nie narusza prawa.

Przedmiotem skargi jest decyzja Wojewody D. z dnia [...] grudnia 2018 r. [...] utrzymująca w mocy zaskarżoną decyzję Starosty Ś. z dnia [...] listopada 2018 r., nr [...] orzekającą o uznaniu skarżącego z dniem 18 października 2018 r. za osobę bezrobotną i odmowie przyznania prawa do zasiłku, w części dotyczącej odmowy przyznania prawa do zasiłku.

Podstawę materialnoprawną do rozpoznania skargi stanowi art. 71 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 1265 ze zm.)

Stanowi on: Prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy, z zastrzeżeniem art. 75, jeżeli nie ma dla niego propozycji odpowiedniej pracy, propozycji stażu, przygotowania zawodowego dorosłych, szkolenia, prac interwencyjnych lub robót publicznych oraz w okresie 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni był:

- zatrudniony i osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy, z zastrzeżeniem art. 104 a - 105; w okresie tym nie uwzględnia się okresów urlopów bezpłatnych trwających łącznie dłużej niż 30 dni.

- wykonywał pracę na podstawie umowy o pracę nakładczą i osiągał z tego tytułu dochód w wysokości co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę,

- świadczył usługi na podstawie umowy agencyjnej lub umowy zlecenia albo innej umowy o świadczenie usług, do których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny stosuje się przepisy dotyczące zlecenia, albo współpracował przy wykonywaniu tych umów, przy czym podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę w przeliczeniu na okres pełnego miesiąca, z zastrzeżeniem art. 104b ust. 2,

- opłacał składki na ubezpieczenia społeczne z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności lub współpracy, z zastrzeżeniem art. 104b ust. 2, przy czym podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę,

- wykonywał pracę w okresie tymczasowego aresztowania lub odbywania kary pozbawienia wolności, przy czym podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę,

- wykonywał pracę w rolniczej spółdzielni produkcyjnej, spółdzielni kółek rolniczych lub spółdzielni usług rolniczych, będąc członkiem tej spółdzielni, przy czym podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę,

- opłacał składkę na Fundusz Pracy w związku z zatrudnieniem lub wykonywaniem innej pracy zarobkowej za granicą u pracodawcy zagranicznego w państwie niewymienionym w art. 1 ust. 3 pkt 2 lit. a-c, w wysokości 9,75% przeciętnego wynagrodzenia za każdy miesiąc zatrudnienia,

- był zatrudniony za granicą i przybył do Rzeczypospolitej Polskiej jako repatriant,

- był zatrudniony, pełnił służbę lub wykonywał inną pracę zarobkową i osiągał wynagrodzenie lub dochód, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy.

Do 365 dni, o których mowa w ust. 1 pkt 2, zalicza się również okresy:

- zasadniczej służby wojskowej, przeszkolenia wojskowego, służby przygotowawczej, służby kandydackiej, kontraktowej zawodowej służby wojskowej, ćwiczeń wojskowych, okresowej służby wojskowej, terytorialnej służby wojskowej pełnionej rotacyjnie lub służby wojskowej pełnionej w razie ogłoszenia mobilizacji i w czasie wojny oraz zasadniczej służby w obronie cywilnej i służby zastępczej, a także służby w charakterze funkcjonariusza, o którym mowa w ustawie z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz. U. z 2016 r. poz. 708);

- urlopu wychowawczego udzielonego na podstawie odrębnych przepisów;

- pobierania renty z tytułu niezdolności do pracy lub służby, o której mowa w pkt 1, renty szkoleniowej oraz przypadające po ustaniu zatrudnienia, wykonywania innej pracy zarobkowej albo zaprzestaniu prowadzenia pozarolniczej działalności okresy pobierania zasiłku chorobowego, macierzyńskiego, zasiłku w wysokości zasiłku macierzyńskiego lub świadczenia rehabilitacyjnego, jeżeli podstawę wymiaru tych zasiłków i świadczenia, z uwzględnieniem kwoty składek na ubezpieczenia społeczne, stanowiła kwota wynosząca co najmniej minimalne wynagrodzenie za pracę;

- niewymienione w ust. 1 pkt 2, za które były opłacane składki na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy, jeżeli podstawę wymiaru składek stanowiła kwota wynosząca co najmniej minimalne wynagrodzenie za pracę;

- za które przyznano odszkodowanie z tytułu niezgodnego z przepisami rozwiązania przez pracodawcę stosunku pracy lub stosunku służbowego, oraz okres, za który wypłacono pracownikowi odszkodowanie z tytułu skrócenia okresu wypowiedzenia umowy o pracę;

- świadczenia usług na podstawie umowy uaktywniającej, o której mowa w art. 50 ustawy z dnia 4 lutego 2011 r. o opiece nad dziećmi w wieku do lat 3 (Dz. U. z 2016 r. poz. 157);

- pobierania renty rodzinnej, w przypadku gdy nastąpił zbieg prawa do tej renty z prawem do renty z tytułu niezdolności do pracy i wybrano pobieranie renty rodzinnej;

- sprawowania osobistej opieki nad dzieckiem przez osoby, o których mowa w art. 6a ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz.U. z 2015 r. poz. 121, z późn. zm.);

- pobierania świadczenia pielęgnacyjnego lub specjalnego zasiłku opiekuńczego na podstawie przepisów o świadczeniach rodzinnych, lub zasiłku dla opiekuna na podstawie przepisów o ustaleniu i wypłacie zasiłków dla opiekunów, jeżeli utrata prawa do nich była spowodowana śmiercią osoby, nad którą opieka była sprawowana.

Z powołanego wyżej przepisu wynika, że warunkiem uzyskania zasiłku dla bezrobotnych jest udokumentowanie jednego z wymienionych w tym przepisie okresów zatrudnienia uprawniających do zasiłku w okresie 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień zarejestrowania.

Stan faktyczny istotny dla rozpoznania skargi jest niesporny. Skarżący został zarejestrowany jako osoba bezrobotna decyzją Starosty Ś. z dnia 18 [...] 2018 r. Okres 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania trwał od dnia 17 kwietnia 2017 r. do dnia 17 października 2018 r. W tym czasie skarżący nie tylko nie podjął zatrudnienia określonego w art. 71 ust. 1 i 2 ustawy, ale w ogóle w tym okresie nie podjął żadnej pracy.

Ostatnim miejscem zatrudnienia zainteresowanego była firma B Spółka Akcyjna w K., w której pracował w pełnym wymiarze czasu pracy w okresie od 1 maja 1990 r. do dnia 31 października 2014 r.

Okres zatrudnienia w wyżej wymienionej spółce wynikał ze świadectwa pracy z dnia 10 października 2018 r., sprostowanego w dniu 7 listopada 2018 r.

Podstawą do wydania świadectwa pracy był wyrok Sądu Rejonowego w Ś. [...] Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] kwietnia 2018 r. sygn. akt [...], w którym ustalono, że między innymi skarżącego oraz B S.A. w K. łączył stosunek pracy do dnia 31 października 2014 r.

Skarżący decyzją Starosty Ś. z dnia [...] grudnia 2014 r. został uznany za osobę poszukującą pracy od dnia 22 grudnia 2014 r. Na wniosek skarżącego decyzją Starosty Ś. z dnia [...] października 2018 r. Nr [...] skarżący utracił ten status.

Powyższe okoliczności wskazują jednoznacznie, że skarżący nie spełnił warunku do przyznania zasiłku dla bezrobotnych, nie spełniał bowiem przesłanki zatrudnienia przez okres 18 miesięcy poprzedzających rejestrację jako osoba bezrobotna.

Tym samym należało uznać, że organy zastosowały właściwe przepisy art. 71 ustawy, właściwie je zinterpretowały w oparciu o prawidłowo ustalony stan faktyczny. Tym samym nie naruszyły przepisów prawa materialnego ani procesowego.

Odpowiadając na zarzuty skargi Sąd zauważa, że w aktach sprawy znajduje się doręczone przez skarżącego świadectwo pracy stwierdzające zatrudnienie skarżącego do 31 października 2014 r. Zostało ono wydane, jak wskazano wyżej, w oparciu o wyrok sądowy. Wyrok ten jest prawomocny i w zakresie tego o czym stanowi wiąże Sąd i organy, Sąd w tym postępowaniu nie może dokonywać własnych ustaleń dotyczących okresu zatrudnienia skarżącego w B. Nie posiada również uprawnień do badania przyczyn upadłości B S.A., odpowiedzialności zarządu czy ewentualnego działania wspólników spółki na szkodę Skarbu Państwa.

Obszerne wywody skargi w tym zakresie nie mają żadnego wpływu na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy. Podobnie jak opisana sytuacja skarżącego związana z opieką nad rodzicami, a obecnie matką, a także jego sytuacja majątkowa.

W niniejszym postępowaniu Sąd bada tylko, czy zostały spełnione przez skarżącego przesłanki określone w art. 71 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy i czy przy wydaniu decyzji organy nie naruszyły prawa. Sąd nie może stosować zasad współżycia społecznego i przyznać skarżącemu z uwagi na jego sytuację rodzinną i majątkową zasiłku dla bezrobotnych.

Brak było również podstaw do przesłuchania skarżącego w charakterze strony.

Zgodnie z art. 86 kpa przeprowadzenie dowodu z przesłuchania strony ma charakter posiłkowy i można go przeprowadzić wówczas gdy nie zostały wyjaśnione fakty istotne dla rozstrzygnięcia sprawy.

Taka sytuacja nie występuje w niniejszej sprawie. Istotne okoliczności – co stwierdzono wyżej, dotyczące zatrudnienia skarżącego w okresie 18 miesięcy przed rejestracją jako osoby bezrobotnej zostały wyjaśnione. Były niesporne. Z tego względu brak było również podstaw do prowadzenia dalszego postępowania dowodowego. Na żadnym etapie postępowania skarżący i jego pełnomocnik nie kwestionowali dokonanych w tym zakresie ustaleń faktycznych.

Ponownie należy zaś podkreślić, że okoliczności dotyczące zatrudnienia w spółce "B", działań tej spółki w stosunki do pracowników i innych organów nie mogą być przedmiotem oceny tutejszego Sądu.

Reasumując: należy uznać, że decyzje organu I i II instancji nie naruszają przepisów prawa, a zatem skarga na podstawie art. 151 p.p.s.a. podlega oddaleniu.