Postanowienie WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 1708/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2018-01-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6537 Egzekucja należności pieniężnych, do których  nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 ust. 3  ustawy o f
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par.1 pkt 3 oraz par.3
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Krzysztof Przasnyski po rozpoznaniu w dniu 17 stycznia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. C.- Ł. na postanowienie Wojewody z dnia 22 września 2017 r. nr [...] w przedmiocie stanowiska wierzyciela w zakresie zarzutów zgłoszonych w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego postanawia: 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić stronie skarżącej wpis sądowy uiszczony od skargi w kwocie 100 (sto) złotych.


UZASADNIENIE

A. C. – Ł., reprezentowany przez adwokata, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na postanowienie Wojewody z dnia 22 września 2017 r. w przedmiocie stanowiska wierzyciela w zakresie zarzutów zgłoszonych w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego.

Na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału I z dnia 14 grudnia 2017 r. zobowiązano pełnomocnika skarżącego do usunięcia braków formalnych skargi poprzez złożenie pełnomocnictwa lub jego uwierzytelnionego odpisu do działania w imieniu skarżącego przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi - zgodnie z art. 35 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm. – dalej jako "p.p.s.a."). Ponadto zarządzeniem z tej samej daty zobowiązano pełnomocnika skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w wysokości 100 zł. W obu tych zarządzeniach zakreślono termin 7 dni na ich wykonanie oraz wskazano rygor odrzucenia skargi.

Przesyłka, zawierająca powyższe zarządzenia, została doręczona w dniu 27 grudnia 2017 r.

W dniu 27 grudnia 2017 r. uiszczono wpis od skargi.

Ponadto pismem z dnia 27 grudnia 2017 r. pełnomocnik skarżącego złożył odpis pełnomocnictwa do działania w imieniu strony w sprawie administracyjnej, dotyczącej szczepienia dzieci z wniosku Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego, jak również w postępowaniu egzekucyjnym dotyczącym egzekucji obowiązku szczepienia prowadzonym przez Wojewodę, jak również w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym przez Naczelnika Urzędu Skarbowego, dotyczącym egzekucji nałożonej grzywny oraz innych opłat i kosztów.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 57 § 1 p.p.s.a. skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Wobec tego do skargi znajduje zastosowanie art. 46 § 1 pkt 4 i § 3 p.p.s.a. Ustawodawca w ramach objętych tymi przepisami regulacji ustanawia dla stron wnoszących pisma w postępowaniu sądowoadministracyjnym wymogi podpisania skargi przez jeden z uprawnionych podmiotów, to jest stronę albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika, a jeżeli pismo wnosi pełnomocnik, który przedtem nie złożył pełnomocnictwa, także dołączenia pełnomocnictwa.

Mając na względzie zakres omawianej regulacji, obowiązek określony w art. 46 § 3 p.p.s.a. należy odnosić do konieczności przedłożenia pełnomocnictwa do zastępowania strony w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Odczytywane łącznie regulacje zawarte w art. 46 § 1 pkt 4 i § 3 p.p.s.a. mają na celu usunięcie wątpliwości, czy pismo zostało wniesione przez uprawnioną osobę. Na etapie wstępnego badania pisma procesowego brak pełnomocnictwa jest kwalifikowany jako brak formalny przy przyjęciu założenia, że udzielono pełnomocnictwa, a do pisma nie dołączono dokumentu potwierdzającego udzielenie pełnomocnictwa (por. H. Knysiak-Molczyk, Glosa do postanowienia NSA z dnia 23 czerwca 2005r., sygn. akt II OZ 519/05, OSP 2006/5/63). W konsekwencji w takiej sytuacji znajduje zastosowanie art. 49 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którym jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod odpowiednim rygorem.

Wskazać należy, że w niniejszym sprawie skarga wniesiona do Sądu dotknięta była brakiem formalnym w postaci braku pełnomocnictwa.

Wezwaniem z dnia 15 grudnia 2017 r. zobowiązano pełnomocnika skarżącego do przedłożenia pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu strony skarżącej przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi. Tymczasem pełnomocnik skarżącego złożył odpis pełnomocnictwa, upoważniającego do reprezentowania strony skarżącej w sprawie administracyjnej, dotyczącej szczepienia dzieci z wniosku Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego, jak również w postępowaniu egzekucyjnym dotyczącym egzekucji obowiązku szczepienia prowadzonym przez Wojewodę, jak również w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym przez Naczelnika Urzędu Skarbowego, dotyczącym egzekucji nałożonej grzywny oraz innych opłat i kosztów.

W związku z powyższym uznać należy, że złożone pełnomocnictwo jest nieprawidłowe. Tym samym, w ocenie Sądu, nie został usunięty brak formalny skargi w postaci braku pełnomocnictwa do reprezentowana skarżącego w postępowaniu przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w sprawie ze skargi na postanowienie Wojewody z dnia 22 września 2017 r. w przedmiocie stanowiska wierzyciela w zakresie zarzutów zgłoszonych w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego.

Stosownie do art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Sąd odrzuca skargę, gdy w wyznaczonym terminie nie uzupełniono jej braków formalnych, za które niewątpliwie należy uznać złożenie niewłaściwego pełnomocnictwa. Zgodnie z art. 58 § 3 Sąd odrzuca skargę postanowieniem. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym.

Jedynie na marginesie wypada zauważyć, że nawet w przypadku uzupełnienia braków formalnych w terminie, skarga w niniejszej sprawie nie mogła być rozpoznana merytorycznie, gdyż kognicja sądu administracyjnego nie obejmuje w aktualnym stanie prawnym orzekania w sprawie postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu. Zgodnie bowiem z art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a., sądy administracyjne orzekają w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu.

Nowelizacja art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a. nie doprowadziła do ograniczenia standardów ochrony sądowej w stosunku do orzeczeń administracji publicznej. Jak zostało to bowiem wyjaśnione w uzasadnieniu projektu ustawy nowelizującej, postanowienia wierzyciela zapadające w ramach rozpoznania wniesionego zarzutu mają charakter incydentalny. W tych przypadkach w pełni skuteczna ochrona praw jednostki jest zapewniona przez możliwość zaskarżenia do sądu administracyjnego rozstrzygnięć wydanych w sprawie głównej, to znaczy postanowień organu egzekucyjnego w sprawie zgłoszonych zarzutów.

Innymi słowy, rezygnacja przez ustawodawcę z możliwości bezpośredniego zaskarżenia postanowienia wierzyciela zapadłego w przedmiocie zgłoszonych zarzutów nie oznacza, że rozstrzygnięcie to zostało wyłączone spod sądowej kontroli. Na zasadzie wyrażonej w art. 135 p.p.s.a. podlega ono weryfikacji z punktu widzenia jego zgodności z prawem w ramach kontroli postanowienia organu egzekucyjnego w sprawie zgłoszonych zarzutów (vide postanowienie NSA z 28 września 2016 r., sygn. akt II OSK 2013/16; J. Drachal, M. Jagielska, R. Stankiewicz [w:] Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, red. R. Hauser, M. Wierzbowski, Warszawa 2015, s. 61).

W tym stanie rzeczy Sąd, na mocy art. 58 § 1 pkt 3 oraz § 3 p.p.s.a., orzekł, jak w punkcie 1 sentencji.

O zwrocie stronie skarżącej uiszczonego wpisu sądowego orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.