Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1692/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-11-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Minister Infrastruktury
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Ostrowska, , Sędzia WSA Maria Tarnowska (spr.), Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska, Protokolant Spec. Monika Pietruszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 listopada 2014 r. sprawy ze skargi M. Ż. na decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] czerwca 2014 r. znak: [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego skargę oddala


UZASADNIENIE

I. Stan sprawy

1. Minister Infrastruktury i Rozwoju decyzją z dnia [...] czerwca 2014 r. znak: [...] po rozpoznaniu odwołania M. Ż. od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...] zezwalającej na realizację inwestycji drogowej pn.: "Trasa [...] - odcinek [...] w osi ul. [...] do ul. [...],[...]" - umorzył postępowanie odwoławcze w zakresie ww. odwołania.

Decyzja została wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 w zw. z art. 28 kpa oraz art. 11 g ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (j.t. Dz. U. z 2013 r. poz. 687, z późn. zm.).

2. W uzasadnieniu decyzji Minister Infrastruktury i Rozwoju podał, że Prezydent Miasta [...] - inwestor, działając na podstawie art. 11 a ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, wystąpił do Wojewody [...] wnioskiem z dnia [...] lipca 2013 r. skorygowanym pismem z dnia [...] lipca 2013 r. o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej pn.: "Trasa [...] - odcinek [...] w osi ul. [...] do ul. [...],[...]"; wniósł także o nadanie decyzji, na podstawie art. 17 ust 1 ustawy, rygoru natychmiastowej wykonalności, z uwagi na ważny interes społeczny i gospodarczy.

Pismem z dnia [...] lipca 2013 r. Wojewoda [...] zawiadomił wnioskodawcę, właścicieli oraz użytkowników wieczystych nieruchomości objętych wnioskiem o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o zezwoleniu na realizację przedmiotowej inwestycji; pozostałe strony zostały powiadomione o wszczęciu postępowania w drodze obwieszczeń.

Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] listopada 2013 r., na podstawie art. 11a ust. 1, art. 11f, art. 11i ust. 1, art. 12 ust. 1-4, 4c-e, art. 16 i art. 17 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, zezwolił na realizację inwestycji drogowej pn.: "Trasa [...] - odcinek [...] w osi ul. [...]do ul. [...],[...]" oraz nadał rygor natychmiastowej wykonalności.

Od decyzji tej odwołanie do Ministra Infrastruktury i Rozwoju wniósł, m.in., M. Ż., domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji i przekazania sprawy

1

Sygn. akt VII SA/Wa 1692/14

organowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania, jak również uchylenia rygoru natychmiastowej wykonalności.

Zaskarżonej decyzji odwołujący się zarzucił naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 107 § 3 kpa w zw. z art. 8, 9 i 11 kpa, poprzez brak należytego uzasadnienia faktycznego i prawnego decyzji, a w szczególności niewskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, a także brak wyjaśnienia podstawy prawnej; podniósł, że uzasadnienie powinno być realne i adekwatne, nie zaś pozorne oraz podkreślił, że postępowanie administracyjne powinno być prowadzone zgodnie z zasadami wskazanymi w art. 8, 9 i 11 kpa. Wskazał, że planowana inwestycja znajduje się w bezpośrednim sąsiedztwie, tj. w odległości około 150 metrów od budynku przy ul. [...] w [...], w którym mieszka; wskazał, że na budynku tym skumulują się wszelkie negatywne oddziaływania wynikające z realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia - hałas, zanieczyszczenia, wibracje w trakcie budowy, ftp., oraz podniósł, że w przypadku rozpoczęcia prac budowlanych, do czego daje prawo rygor natychmiastowej wykonalności, skutki inwestycji będą niemożliwe do odwrócenia.

3. W uzasadnieniu decyzji Minister Infrastruktury i Rozwoju stwierdził, że postępowanie odwoławcze jest oparte w pełni na zasadzie skargowości; podstawowym obowiązkiem organu odwoławczego, przed merytorycznym rozstrzygnięciem sprawy, jest ustalenie, czy odwołanie zostało wniesione przez podmiot mający legitymację do skorzystania z takiego środka zaskarżenia. Za niedopuszczalne należy uznać rozpatrzenie odwołania, które zostało złożone przez podmiot nie będący stroną postępowania administracyjnego w rozumieniu art. 28 kpa.

Minister Infrastruktury i Rozwoju wyjaśnił, że przepisy ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych nie zawierają definicji strony postępowania prowadzonego w sprawie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej. Z przepisów ustawy tej wynika jedynie, iż stronami tego postępowania są inwestor, jak również "pozostałe strony". Zatem w sprawach, których przedmiotem jest zezwolenie na realizację inwestycji drogowej zastosowanie ma art. 28 kpa, gdyż zgodnie z art. 11c ustawy, do postępowania w sprawach dotyczących wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej stosuje się przepisy kpa, z zastrzeżeniem przepisów tej ustawy.

Sygn. akt VII SA/Wa 1692/14

Organ stwierdził, że stosownie do art. 28 kpa, stroną postępowania administracyjnego jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Interes prawny strony postępowania administracyjnego w rozumieniu art. 28 kpa powinien wynikać z konkretnej i zindywidualizowanej normy prawa materialnego wpływającej na sytuację prawną wnoszącego dany wniosek, żądanie, czy środek zaskarżenia. Źródło uprawnienia lub obowiązku, o którym mowa w art. 28 kpa, musi dotyczyć bezpośrednio podmiotu domagającego się czynności organu. Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 19 stycznia 1996 r. (S.A./Ł 1843/95 niepubl.) wskazał, że "mieć interes prawny w postępowaniu administracyjnym znaczy to samo, co ustalić przepis prawa powszechnie obowiązującego, na którego podstawie można skutecznie żądać czynności organu z zamiarem zaspokojenia jakiejś potrzeby albo żądać zaniechania lub ograniczenia czynności organu sprzecznych z potrzebami danej osoby". W doktrynie, jak i w orzecznictwie podkreślany jest w szczególności realny i aktualny charakter interesu prawnego strony postępowania administracyjnego wynikający z zastosowania konkretnej normy prawnej. Przy tym interes prawny powinien mieć charakter obiektywny, a nie wynikać z subiektywnego przekonania podmiotu o jego naruszeniu, czy wreszcie jego woli prowadzenia określonego postępowania. Od tak pojmowanego interesu prawnego należy bowiem odróżnić interes faktyczny, to jest sytuację, w której dana osoba jest wprawdzie bezpośrednio zainteresowana rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, nie może jednak tego zainteresowania poprzeć przepisami prawa powszechnie obowiązującego, mającego stanowić podstawę skierowanego żądania stosownych czynności organu administracji (zob. np. postanowienie NSA z dnia 19 lutego 2009 r. II OZ 157/09; wyrok NSA z dnia 13 grudnia 1999 r. IV SA 1996/97, z dnia 7 lipca 2011 r. I OSK 1278/10, z dnia 7 lipca 2010 r. II OSK 1081/09 i z dnia 24 czerwca 2010 r. II OSK 1827/09, wyrok WSA w Warszawie z dnia 13 stycznia 2012 r. sygn. akt I SA/Wa 2077/10).

Organ stwierdził, że skarżący nie wykazał przed organem odwoławczym posiadania indywidualnego interesu prawnego, który uprawniałby go do złożenia odwołania od przedmiotowej decyzji Wojewody [...].

Na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego organ odwoławczy ustalił, że M. Ż. nie jest właścicielem lub użytkownikiem wieczystym nieruchomości objętych wnioskiem o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację przedmiotowej inwestycji drogowej. W aktach sprawy brak jest również

Sygn. akt VII SA/Wa 1692/14

dokumentów potwierdzających przysługiwanie mu ograniczonego prawa rzeczowego do nieruchomości znajdujących się w obszarze objętym liniami rozgraniczającymi teren projektowanej inwestycji, lub podlegających ograniczeniu w korzystaniu dla realizacji obowiązku przebudowy istniejącej sieci uzbrojenia terenu.

Z uwagi na powyższe, Minister Infrastruktury i Rozwoju pismem z dnia [...] marca 2014 r., działając na podstawie art. 136 kpa, wezwał skarżącego do wykazania interesu prawnego w przedmiotowej sprawie; skarżący w piśmie z dnia [...] kwietnia 2014 r. wskazał, że swój interes prawny wywodzi z przysługującego mu prawa własności nieruchomości lokalowej położonej w [...] przy ul. [...].

Mając powyższe na względzie organ drugiej instancji ocenił, że M. Ż. nie wykazał, iż posiada interes prawny do zaskarżenia przedmiotowej decyzji Wojewody [...].

W ocenie Ministra nie wystarczy bowiem samo przekonanie właściciela nieruchomości sąsiadującej z inwestycją, iż ma on w postępowaniu o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej interes prawny, a tym samym powinien być traktowany przez organ jako strona. O posiadaniu przez właścicieli bądź użytkowników wieczystych innych nieruchomości niż te objęte wnioskiem inwestora legitymacji do występowania w charakterze strony postępowania można mówić wówczas, gdy planowana inwestycja będzie oddziaływać negatywnie na nieruchomości tychże osób.

Właściciele czy użytkownicy wieczyści nieruchomości sąsiadujących z projektowanym przedsięwzięciem, aby uzyskać status strony w postępowaniu w sprawie, muszą wskazać konkretny przepis prawa, przewidujący w konkretnej sytuacji ograniczenie w swobodnym korzystaniu z nieruchomości, wprowadzone ze względu na powstanie w ich sąsiedztwie określonego obiektu budowlanego. W niniejszej sprawie skarżący w ogóle nie wykazał, w jaki sposób przedmiotowa decyzja i zawarte w niej rozstrzygnięcie negatywnie oddziałuje na jego interes prawny, w jakiej sferze doznaje on uszczerbku i na czym ten uszczerbek w ocenie skarżącego polega, powołując się jedynie na niedogodności związane z realizacją przedmiotowej inwestycji, takie jak potencjalny hałas, zanieczyszczenia, czy wibracje w trakcie budowy.

Organ podkreślił, że o posiadaniu przez dany podmiot przymiotu strony można mówić jedynie w przypadku istnienia indywidualnego, aktualnego, konkretnego i obiektywnie sprawdzalnego interesu prawnego, który musi znajdować potwierdzenie w okolicznościach faktycznych danej sprawy i przesłankach zastosowania w niej

Sygn. akt VII SA/Wa 1692/14

określonego przepisu prawa materialnego. Ewentualne zdarzenia przyszłe, niepewne, mogą stanowić nie o interesie prawnym, a jedynie o interesie faktycznym, który nie daje uprawnień strony w postępowaniu administracyjnym (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 października 2012 r. II GSK 1427/11). Stąd też obawy dotyczące zwiększenia poziomu hałasu czy zanieczyszczenia w związku z realizacją przedmiotowej inwestycji nie mogą świadczyć o posiadaniu interesu prawnego w przedmiotowym postępowaniu. Dodać również należy, mając na względzie orzecznictwo doktryny, że właściciel nieruchomości nie ma zagwarantowanego przepisami prawa określonego status quo, czy też pewnej gwarancji niezmienności otoczenia, zwłaszcza położonego nie w bezpośredniej bliskości planowanej inwestycji. Wskazywał na to wyraźnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w wyroku z dnia 30 września 2008 r. sygn. akt: II SA/Kr 561/08, podkreślając, że żaden przepis prawa materialnego nie przyznaje całkowitej ochrony przed jakimkolwiek pogorszeniem obecnej sytuacji. W konsekwencji uznać należy, że argumentacja skarżącego, zgodnie z którą realizacja przedmiotowej inwestycji może wpływać niekorzystnie na jego warunki mieszkaniowe, świadczy wyłącznie o posiadaniu przez niego interesu faktycznego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 grudnia 2011 r. II OSK 61/11 oraz z dnia 28 września 2006 r. II OSK 726/06, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 11 lipca 2013 r. sygn. akt II SA/Rz 116/13).

Mając na uwadze fakt, że odwołanie zostało wniesione przez podmiot nie posiadający przymiotu strony w rozumieniu art. 28 kpa, organ odwoławczy stwierdził, że zachodzi przesłanka bezprzedmiotowości postępowania w rozumieniu art. 105 kpa. Zgodnie z uchwałą siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 lipca 1999 r. (opubl. OPS 16/98, ONSA 1999, nr 4, poz. 119), stwierdzenie przez organ odwoławczy, że wnoszący odwołanie nie jest stroną w rozumieniu art. 28 kpa skutkuje koniecznością wydania przez organ decyzji o umorzeniu postępowania odwoławczego, na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 kpa. Z tego względu brak jest przesłanek do rozpatrzenia zarzutów skarżącego zawartych w odwołaniu i merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy.

4. Zdaniem Sądu, stan faktyczny przyjęty za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia nie budzi wątpliwości.

II. Zarzuty podniesione w skardze i stanowiska pozostałych stron

1. Skargę na decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju Wojewódzkiego z dnia [...]

5

Sygn. akt VII SA/Wa 1692/14

czerwca 2014 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył M. Ż.; zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów postępowania mających istotne znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, tj. art. 28 kpa w zw. z art. 140 kc poprzez uznanie, że skarżący nie jest stroną postępowania, gdyż nie posiada interesu prawnego, podczas gdy skarżący, jako właściciel nieruchomości bezpośrednio sąsiadującej z inwestycją ma interes prawny uzasadniający uznanie go za stronę postępowania wynikający z ograniczenia jego prawa do korzystania ze swojej nieruchomości -

- wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy organowi drugiej instancji do ponownego rozpoznania.

2. W odpowiedzi na skargę Minister Infrastruktury i Rozwoju wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

III. Podstawa prawna rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

1. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekając w sprawie nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.

Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

2. Zaskarżoną decyzją Minister Infrastruktury i Rozwoju umorzył postępowanie odwoławcze w zakresie odwołania M. Ż. od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2013 r., którą to decyzją organ zezwolił na realizację inwestycji drogowej pn.: "Trasa [...] - odcinek [...] w osi ul. [...] do ul. [...],[...]", z uwagi na fakt, że M. Ż. nie jest stroną postępowania w sprawie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej prowadzonej na podstawie przepisów ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. z 2008 r. Nr 193, poz. 1194, z późn. zm.).

Sąd podziela stanowisko organu przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej

Sygn. akt VII SA/Wa 1692/14

decyzji jak również powołane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji orzecznictwo.

Artykuł 11 i ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych stanowi, że w sprawach dotyczących zezwolenia na realizację inwestycji drogowej nieuregulowanych w niniejszej ustawie stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, z wyjątkiem art. 28 ust. 2 tej ustawy, zgodnie z którym stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu.

Przepisy ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych nie zawierają definicji strony postępowania prowadzonego w sprawie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej. Z przepisów tych wynika jedynie, iż stronami tego postępowania są: inwestor - wnioskodawca, właściciele lub użytkownicy wieczyści nieruchomości objętych wnioskiem, jak również "pozostałe strony". Zatem w sprawach, których przedmiotem jest zezwolenie na realizację inwestycji drogowej zastosowanie będzie miał art. 28 kpa (v. wyrok NSA z dnia 25 stycznia 2013 r. II OSK 2763/12, LEX nr 1354938), gdyż zgodnie z art. 11c ustawy do postępowania w sprawach dotyczących wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej stosuje się przepisy kpa, z zastrzeżeniem przepisów tej ustawy.

Skarżący M. Ż. nie wykazał przed organem odwoławczym posiadania indywidualnego interesu prawnego, który uprawniałby go do złożenia odwołania od przedmiotowej decyzji Wojewody [...]. Na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego organ odwoławczy ustalił, że nie jest on właścicielem lub użytkownikiem wieczystym nieruchomości objętych wnioskiem o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację przedmiotowej inwestycji drogowej. W aktach sprawy brak jest również dokumentów potwierdzających przysługiwanie mu ograniczonego prawa rzeczowego do nieruchomości znajdujących się w obszarze objętym liniami rozgraniczającymi teren projektowanej inwestycji, lub podlegających ograniczeniu w korzystaniu dla realizacji obowiązku przebudowy istniejącej sieci uzbrojenia terenu. Z uwagi na powyższe Minister Infrastruktury i Rozwoju wezwał skarżącego do wykazania interesu prawnego w przedmiotowej sprawie, w odpowiedzi na co skarżący w piśmie z dnia [...] kwietnia 2014 r. wskazał, że swój interes prawny wywodzi z przysługującego mu prawa własności nieruchomości lokalowej położonej w

Sygn. akt VII SA/Wa 1692/14

[...] przy ul. [...]. Planowana inwestycja znajduje się w bezpośrednim sąsiedztwie tj. w odległości około 150 metrów od budynku w którym mieszka, położonego przy ul. [...] w [...], a wobec powyższego, zdaniem skarżącego, na budynku tym skumulują się wszelkie negatywne oddziaływania wynikające z realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia, takie jak hałas, zanieczyszczenia, wibracje w trakcie budowy.

Zdaniem Sądu, Minister Infrastruktury i Rozwoju słusznie ocenił, że M. Ż. nie wykazał, iż posiada interes prawny do zaskarżenia przedmiotowej decyzji Wojewody [...]. Nie wystarczy bowiem samo subiektywne przekonanie właściciela nieruchomości sąsiadującej z inwestycją, iż ma on w postępowaniu o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej interes prawny, a tym samym powinien być traktowany przez organ jako strona. O posiadaniu przez właścicieli bądź użytkowników wieczystych innych nieruchomości niż te objęte wnioskiem inwestora legitymacji do występowania w charakterze strony postępowania można mówić wówczas, gdy planowana inwestycja będzie oddziaływać negatywnie na nieruchomości tychże osób.

Właściciele czy użytkownicy wieczyści nieruchomości sąsiadujących z projektowanym przedsięwzięciem, aby uzyskać status strony w postępowaniu w sprawie, muszą wskazać konkretny przepis prawa, przewidujący w konkretnej sytuacji ograniczenie w swobodnym korzystaniu z nieruchomości, wprowadzone ze względu na powstanie w ich sąsiedztwie określonego obiektu budowlanego, jednakże skarżący w ogóle nie wykazał, w jaki sposób przedmiotowa decyzja i zawarte w niej rozstrzygnięcie negatywnie oddziałuje na jego interes prawny, w jakiej sferze doznaje on uszczerbku i na czym ten uszczerbek w ocenie skarżącego polega, powołując się jedynie na niedogodności związane z realizacją przedmiotowej inwestycji, takie jak potencjalny hałas, zanieczyszczenia, czy wibracje w trakcie budowy.

O posiadaniu przez dany podmiot przymiotu strony można mówić jedynie w przypadku istnienia indywidualnego, aktualnego, konkretnego i obiektywnie sprawdzalnego interesu prawnego, który musi znajdować potwierdzenie w okolicznościach faktycznych danej sprawy i przesłankach zastosowania w niej określonego przepisu prawa materialnego. Ewentualne zdarzenia przyszłe, niepewne, nie mogą stanowić o interesie prawnym, lecz jedynie o interesie faktycznym, który nie daje uprawnień strony w postępowaniu administracyjnym. Stąd też obawy skarżącego dotyczące zwiększenia poziomu hałasu czy zanieczyszczeń w związku z realizacją

8

Sygn. akt VII SA/Wa 1692/14

przedmiotowej inwestycji nie świadczą o posiadaniu przez niego interesu prawnego w przedmiotowym postępowaniu. W związku z tym, jak słusznie wskazał organ, nie można skarżącemu przyznać statusu strony w postępowaniu dotyczącym realizacji przedmiotowej inwestycji drogowej.

IV. Zdaniem Sądu postępowanie administracyjne zostało przeprowadzone wnikliwie, zgromadzony w sprawie materiał dowodowy oceniony został właściwie, a mające zastosowanie w sprawie przepisy zostały prawidłowo zinterpretowane.

Sąd nie doszukał się naruszeń przepisów prawa materialnego czy procesowego, w tym podniesionych w skardze, które skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji.

V. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 270), orzekł jak w sentencji.