Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 2738/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-01-27 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA - Mirosława Pindelska, Sędzia WSA - Jarosław Stopczyński, Sędzia WSA - Arkadiusz Tomczak (spr.), , Protokolant specjalista - Marcin Wacławek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 stycznia 2015 r. sprawy ze skargi P. Sp. z o.o. w P. na decyzję Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej ze środków unijnych; oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargi pełnomocnika P. Sp. z o.o. (dalej także: skarżąca lub spółka) z dnia 10 września 2014 r. jest informacja zawarta w piśmie Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej: ARiMR, Agencja) nr [...] znak [...] z dnia [...] lipca 2014 r. w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej w ramach działania "Zwiększenie wartości dodanej podstawowej produkcji rolnej i leśnej".

W rozpoznawanej sprawie ustalono następujący stan faktyczny:

W dniu 10 maja 2013 r. do [...] Oddziału Regionalnego ARiMR wpłynął wniosek skarżącej o przyznanie pomocy w ramach działania "Zwiększanie wartości dodanej podstawowej produkcji rolnej i leśnej" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich 2007-2013. Wnioskowi został nadany numer [...]. Pismem nr [...] z dnia [...] lipca 2013 r. skarżąca została poinformowana o odmowie przyznania pomocy.

Na skutek wezwania ARiMR do usunięcia naruszenia prawa, wniosek w wyniku ponownej analizy został przywrócony do rozpatrywania.

Po dokonaniu wstępnej analizy wniosku pod kątem spełnienia podstawowych wymogów formalnych, wniosek został uznany za kwalifikujący się do dalszej oceny. Kolejny etap rozpatrywania wniosku stanowiła weryfikacja jego kompletności i poprawności, zgodności z zasadami przyznawania pomocy, weryfikacja krzyżowa oraz weryfikacja limitu pomocy. W toku procedowania wniosku skarżąca była wzywana do uzupełnienia szeregu braków (dowód: pismo [...] z dnia [...] października 2013 r). Wezwano wtedy m. in. skarżącą do obligatoryjnego złożenia opinii sanitarnej dopuszczającej do rzeczywistej działalności określonej kodem [...] (wytwarzanie produktów przemiału zbóż) P. Sp. z o.o. (k. 535 – 534 akt administracyjnych). Pismem z dnia 18 listopada 2013 r. skarżąca złożyła wyjaśnienia oraz przedłożyła dokumenty w ramach pierwszego uzupełnienia braków.

W wyniku analizy przedłożonej dokumentacji stwierdzono, iż wniosek o przyznanie pomocy w dalszym ciągu wymaga uzupełnienia oraz złożenia wyjaśnień. Zidentyfikowane braki, tak jak wcześniej, dotyczyły m.in. niedostatecznego wykazania, iż przedsiębiorstwa P. Sp. z o.o. i G. Sp. z o.o. prowadziły działalność w zakresie kodu [...].Z. (wytwarzanie produktów przemiału zbóż).

W tej sytuacji pismem z dnia 4 stycznia 2014 r. ([...]) skarżąca została ponownie wezwana do uzupełnienia wniosku, złożenia poprawnych dokumentów oraz wyjaśnień w terminie 21 dni kalendarzowych od dnia otrzymania pisma. W korespondencji wskazano, jakie dokumenty należy dostarczyć oraz jakie wyjaśnienia należy złożyć (dowód: pismo [...] z dnia [...] stycznia 2014 r.). W szczególności w związku z dostarczeniem faktur na sprzedaż produktu przemiału zbóż na niewielką skalę wezwano skarżącą do dostarczenia szerszej dokumentacji, na podstawie której bez wątpienia będzie można stwierdzić, że oba przedsiębiorstwa rzeczywiście prowadziły taką działalność w sposób ciągły, a nie jednostkowy i sporadyczny. Poinformowano, że konieczne będzie dostarczenie dokumentacji dotyczącej istniejących zakładów, t.j. m. in. opinii sanitarnej wystawionej przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego.

Pismem z dnia 18 lutego 2014 r. skarżąca skierowała do ARiMR wyjaśnienia wraz z dokumentami, stanowiącymi drugie uzupełnienie wniosku o przyznanie pomocy.

Pomimo dwukrotnego wezwania skarżącej do uzupełnienia braków w zakresie udokumentowania, iż oba podmioty, tj. P. Sp. z o.o. i G. Sp. z o.o. prowadziły w sposób ciągły działalność w zakresie kodu [...].Z (wytwarzanie produktów przemiału zbóż), skarżąca nie udowodniła tej okoliczności co do G. Sp. z o.o. W tej sytuacji ARiMR wystąpiła do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego (PPIS) w G. z pytaniem, czy G. Sp. z o.o. zgłosiła do właściwego miejscowo PPIS prowadzenie działalności polegającej na wytwarzaniu produktów przemiału zbóż lub/i ich magazynowaniu i sprzedaży hurtowej. Skarżąca została poinformowany przez organ o wystąpieniu do PPIS.

Wobec uzyskania informacji, że G. Sp. z o.o. nie była wpisana do rejestru zakładów podlegających kontroli organów PPIS w G., ARiMR po raz kolejny pismem z dnia [...] maja 2014 r. wezwała skarżącą do złożenia wyjaśnień i dokumentów potwierdzających prowadzenie przez G. Sp. z o.o. w sposób ciągły działalność w zakresie kodu [...].Z (dowód: pismo [...] z dnia [...] maja 2014 r.). Pismem z dnia 3 lipca 2014 r. skarżąca wniosła o przedłużenie terminu na wykonanie uzupełnień, na co organ nie wyraził zgody (dowody: pismo z dnia 3 lipca 2014 r. z kopertą, pismo [...] z dnia [...] czerwca 2014 r.).

W wyniku analizy zgromadzonej dokumentacji stwierdzono, że wniosek o przyznanie pomocy nie kwalifikuje się do dalszej oceny z uwagi z uwagi na niedostarczenie w zakreślonym terminie kompletu uzupełnień.

W tej sytuacji pismem z dnia [...] lipca 2014 r. ([...]) Zastępca Dyrektora Departamentu Projektów Inwestycyjnych ARiMR, działający na podstawie pełnomocnictwa udzielonego przez Prezesa ARiMR, w oparciu o art. 22 ust. 3 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz. U. z 2013 r. poz. 173) odmówił skarżącej przyznania pomocy finansowej w ramach działania 123 "Zwiększanie wartości dodanej podstawowej produkcji rolnej i leśnej" objętego PROW na lata 2007-2013, uzasadniając wydanie takiego rozstrzygnięcia.

Pismem z dnia 25 lipca 2014 r. skarżąca wezwała Prezesa ARiMR do usunięcia naruszenia prawa, wskazując na nieprawidłowości w wydaniu rozstrzygnięcia odmawiającego przyznania pomocy finansowej.

Pismem z dnia [...] sierpnia 2014 r. ([...]) Dyrektor Departamentu Działań Inwestycyjnych ARiMR, działający na podstawie pełnomocnictwa udzielonego przez Prezesa ARiMR podtrzymał wcześniejsze rozstrzygnięcie w przedmiocie odmowy przyznania pomocy. W wyniku przeprowadzonej analizy wezwania do usunięcia naruszenia prawa stwierdzono, że w sprawie nie doszło do naruszenia prawa przez Agencję Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, w związku z czym brak jest podstaw do zmiany rozstrzygnięcia o odmowie przyznania pomocy.

W dniu 1 września 2014 r. do Centrali ARiMR wpłynęła kierowana do Prezesa ARiMR skarga "na działanie Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w sprawie wniosku o przyznanie pomocy w ramach działania 123 PROW 2007-2013", a następnie w dniu 12.09.2014r. wpłynęła kierowana do WSA w Warszawie skarga na rozstrzygnięcie Prezesa.

W skardze wniesionej przez pełnomocnika spółki sformułowano zarzuty naruszenia następujących przepisów prawa:

1. art. 22 ust. 3 ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (tekst jednolity: Dz. U. 2013 r. poz. 173) poprzez bezzasadne przyjęcie, iż wniosek nie spełnia warunków przyznania pomocy;

2. § 10 ust. 5 Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 17 października 2007 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Zwiększanie wartości dodanej podstawowej produkcji rolnej i leśnej", objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (tj. Dz. U. z 2014 r., poz. 261) dalej rozporządzenie - poprzez jego bezpodstawne zastosowanie;

3. § 6 ust. 1 rozporządzenia poprzez jego bezpodstawne zastosowanie;

4. nierozpoznanie istoty sprawy przez Prezesa ARiMR w postępowaniu zainicjowanym wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa i utrzymanie w mocy rozstrzygnięcia o odmowie przyznania pomocy z innych przyczyn niż wskazane w piśmie o odmowie przyznania pomocy z dnia [...] lipca 2014r.

W uzasadnieniu skargi wskazano, że zgodnie z § 10 ust. 5 rozporządzenia jeżeli wnioskodawca, pomimo ponownego wezwania do usunięcia braków, nie usunął w terminie wszystkich braków, Agencja nie przyznaje pomocy. Przepisy rozporządzenia przewidują możliwość dwukrotnego wzywania wnioskodawcy do usunięcia braków. Pierwsze wezwanie do usunięcia braków przewiduje §10 ust. 3 rozporządzenia. Natomiast ponowne wezwanie (drugie i ostatnie) przewiduje §10 ust. 4 rozporządzenia. W toku postępowania prowadzonego w niniejszej sprawie Agencja wezwała wnioskodawcę dwukrotnie do usunięcia określonych braków.

Zobowiązania Agencji zostały zdaniem skarżącego przez stronę zrealizowane, zatem ARiMR miała obowiązek przekazać wniosek do oceny ekonomicznej. Obowiązujące przepisy nie przewidują możliwości wezwania przez Agencję wnioskodawcy po raz trzeci do usunięcia braków wniosku. Agencja wzywając spółkę po raz trzeci do usunięcia braków naruszyła obowiązujące przepisy. Trzecie wezwanie do usunięcia braków nastąpiło bez podstawy prawnej. Konsekwentnie eliminacja wnioskodawcy z postępowania aplikacyjnego z uwagi na przekroczenie terminu do realizacji trzeciego wezwania agencji również nastąpiła bez podstawy prawnej. Bezprawna i bezzasadna jest również weryfikacja już uprzednio uzyskanych przez agencję dokumentów w formie trzeciego wezwania do uzupełnienia wniosku.

Podkreślono także, że wskazanie w skarżonym piśmie obok § 10 ust. 5 także § 6 ust. 1 rozporządzenia należy ocenić jako niezrozumiałe. Zgodnie z § 6 ust. 1 rozporządzenia: Prezes Agencji podaje do publicznej wiadomości, na stronie internetowej Agencji oraz w najmniej jednym dzienniku o zasięgu ogólnokrajowym, informację o możliwości składania iv danym roku wniosków o przyznanie pomocy. Jest to przepis statuujący określony obowiązek Prezesa Agencji i skierowany wyłącznie do tego organu. Nie wskazuje on żadnego obowiązku skierowanego do podmiotów składających wnioski z działania 123. Trudno zatem uznać, iż strona postępowania naruszyła ten przepis. Agencja nie tylko uznała, iż wnioskodawca naruszył ten przepis (wbrew jego wyraźnemu brzmieniu), ale wskazała go jako podstawę prawną rozstrzygnięcia o odmowie przyznania pomocy, co także jest naruszeniem obowiązujących przepisów.

Zdaniem skarżącej pomimo bezprawnego wezwania jej po raz trzeci do uzupełnienia braków wniosku, podejmował wszelkie czynności zmierzające do zadośćuczynienia żądaniom ARiMR pomimo, że działanie Agencji było w tym zakresie pozbawione podstawy prawnej. Wnioskodawca współpracował z ARiMR starając się usunąć wszelkie ewentualne wątpliwości organu związane ze złożonym wnioskiem o przyznanie pomocy. Wnioskodawca nie tylko złożył trzecie uzupełnienia, ale również składając trzecie uzupełnienia samodzielnie zmniejszył wnioskowaną kwotę pomocy, co nie zostało w żaden sposób uwzględnione, czy choćby skomentowane przez Agencję w uzasadnieniu odmowy przyznania pomocy, pomimo iż jest to okoliczność o najwyższej wadze w niniejszej sprawie.

W piśmie odebranym przez wnioskodawcę w dniu 2 czerwca 2014. (trzecie wezwanie do uzupełnień) Agencja zobowiązała spółkę m.in. do dostarczenia dla obu podmiotów stosownych decyzji zatwierdzających do prowadzenia działalności w zakresie przetwarzania produktów przemiału zbóż. Zdaniem skarżącej Agencja nie wskazała zatem do przedłożenia jakich konkretnie decyzji wzywa skarżącą, która nie posiadała precyzyjnych informacji, czego oczekuje Agencja. Z kontekstu pisma wynikało, iż chodzi o decyzje Państwowej Inspekcji Sanitarnej. Strona zwróciła się zatem do tego organu w celu realizacji zobowiązania nałożonego przez ARiMR. Jednocześnie z uwagi na istotne okoliczności, m.in. to, że G. Sp. z o.o. obecnie nie istnieje, bowiem została inkorporowana przez P. Sp. z o.o. co utrudnia uzyskanie informacji oraz konieczność oczekiwania na odpowiedź Państwowej Inspekcji Sanitarnej, wnioskodawca zwrócił się do ARiMR o przedłużenie o 14 dni terminu do realizacji zobowiązania. Wnioskodawca uzasadnił wniosek o przedłużenie terminu wskazując m.in., że:

- wniosek o przedłużenie terminu wynika z przyczyn zewnętrznych, niezależnych od wnioskodawcy - konieczności oczekiwania na wydanie przez Państwowy Powiatowy Inspektorat Sanitarny w E. oraz Państwowy Powiatowy Inspektorat Sanitarny w G. informacji na temat spółki G. Sp. z o. o.;

- wnioskodawca w ramach przygotowania przedmiotowej inwestycji ujętej we wniosku o przyznanie pomocy dołożył wszelkich starań przy przygotowaniu dokumentacji koniecznej do załączenia do wniosku o przyznanie pomocy. Z uwagi na kolejne pismo ARiMR dotyczące uzupełnień wniosku oraz wynikającą z niego konieczność przygotowania dokumentacji dla nieistniejącej spółki, szczególnie przedłożenia dokumentacji sanitarnej oraz w związku z nieposiadaniem stosownej dokumentacji przez P. Sp. z o.o. zwracano się do właściwych inspektoratów sanitarnych z prośbą o informację lub wydanie koniecznej dokumentacji dotyczącej G. Sp. z o. o. W związku z problemami formalno-prawnymi wynikającymi z przejęcia G. Sp. z o. o. przez skarżącą, zwrócono się w formie pisemnej do właściwych Inspektoratów Sanitarnych z wnioskiem o wydanie informacji i dokumentacji celem przedłożenia w ARiMR;

- obecnie skarżąca oczekuje na uzyskanie odpowiedzi z właściwych Inspektoratów Sanitarnych.

Podkreślono, że agencja odmówiła przedłużenia terminu wskazując w uzasadnieniu, iż już uzyskała od Państwowej Inspekcji Sanitarnej informacje, które są zawarte we wnioskach skarżącej skierowanych do PIPS. To stwierdzenie Agencji jest zdaniem skarżącej niezgodne ze stanem faktycznym. W niniejszej sprawie mamy do czynienia z sytuacją, w której Agencja podejmuje działania, których jedynym celem wydaje się być znalezienie jakiejkolwiek podstawy do wyeliminowania spółki z postępowania aplikacyjnego w działaniu "Zwiększanie wartości dodanej...". Są one pozbawione podstawy prawnej (trzecie wezwanie) oraz całkowicie niepotrzebne (wzywanie do przedstawienia informacji i dokumentów, które ARiMR już posiada). Trudno oprzeć się wrażeniu, iż celem tych działań jest wyłącznie dążenie Agencji do wykreowania sytuacji umożliwiającej wydanie rozstrzygnięcia o odmowie przyznania pomocy z uwagi na dużą liczbę złożonych wniosków oraz ograniczoną liczbę środków finansowych.

Należy wyraźnie podkreślić, iż jest to zupełnie inna przyczyna niż wskazana w piśmie o odmowie przyznania pomocy.

W pismach Agencji doręczanych spółce w toku niniejszego postępowania brakuje konsekwencji i wewnętrznej logiki. Argumenty na odmowę przyznania pomocy są dobierane przypadkowo w zależności od potrzeby i nie składają się na jakąkolwiek spójną argumentację. Jedynym łącznikiem pomiędzy nimi jest widoczny cel ich przedstawiania, tj. uzasadnienie w dowolny sposób odmowy przyznania pomocy.

Skarżąca podkreśliła, że żadne z przyczyn odmowy przyznania pomocy, tj. wskazane w piśmie z dnia [...] lipca 2014r. oraz w piśmie z dnia [...] sierpnia 2014r. nie znajdują oparcia w stanie faktycznym niniejszej sprawy.

Agencja w toku postępowania stawiała skarżącej, że nie spełnia kryteriów przewidzianych przepisami rozporządzenia dla uzyskania wsparcia dedykowanego podmiotom skonsolidowanym.

W dniu 19 kwietnia 2013r. Sąd Rejonowy w O. wydał postanowienie o połączeniu spółek P. i G.. Połączenie spółek nastąpiło przez przeniesienie całego majątku G. jako spółki przejmowanej, na P. P. jako spółkę przejmującą, będąca jednocześnie jedynym wspólnikiem posiadającym 100% kapitału zakładowego spółki przejmowanej. W spółce przejmującej nie nastąpiło podwyższenie kapitału zakładowego. Dotychczasowa działalność spółki G. zgodnie z załączonym odpisem KRS sprzed konsolidacji oraz zgodnie z dokumentem Regon obejmowała wytwarzanie produktów przemiału zbóż (PKD 10.61.Z). Działalność polegająca na przemiale zbóż na mąkę prowadzona była w okresie działalności spółki w latach 2011-2013. Wykazano to zdaniem skarżącej na podstawie załączonych zestawień sprzedaży produktów/zakupu surowców spółki oraz potwierdzono załączonymi fakturami VAT Działalność P. zgodnie z załączonym odpisem KRS oraz zgodnie z dokumentem Regon obejmuje wytwarzanie produktów przemiału zbóż (PKD 10.61.Z).

Podnosząc tak formułowane zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonego aktu i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej p.p.s.a., sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych ustawach. Taką ustawą szczególną jest ustawa z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz.U. z 2013 r., poz. 173 ze zm. – dalej jako "ustawa"). Zgodnie z art. 22 ust. 3 ustawy w przypadku, gdy nie są spełnione warunki przyznania pomocy, podmiot wdrażający informuje wnioskodawcę, w formie pisemnej, o odmowie jej przyznania z podaniem przyczyn odmowy. Natomiast ust. 4 przewiduje, że w przypadku, o którym mowa w ust. 3, wnioskodawcy przysługuje prawo wniesienia do sądu administracyjnego skargi na zasadach i w trybie określonych dla aktów lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a.

Sąd rozpoznając skargę korzysta ze wszystkich dowodów zebranych w toku postępowania administracyjnego, gdyż rozpoznaje sprawę na podstawie akt sprawy (art. 133 § 1 p.p.s.a.).

Dokonując oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia zawartego w piśmie Prezesa ARiMR z dnia [...] lipca 2014 r. sąd stwierdza, że odpowiada ono prawu.

Na podstawie art. 6 ust. 1 pkt 3 ustawy, ARiMR wykonuje zadania instytucji zarządzającej w zakresie wdrażania m.in. działania Zwiększanie wartości dodanej podstawowej produkcji rolnej i leśnej. Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy, pomoc w ramach działania Zwiększanie wartości dodanej podstawowej produkcji rolnej i leśnej przyznawana jest na podstawie umowy zawieranej pod rygorem nieważności w formie pisemnej. Na szczególną uwagę zasługują przepis art. 22 ust. 2 ustawy, który wyłącza stosowanie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego w prowadzonych przez podmioty wdrażające postępowaniach w sprawach przyznawania pomocy.

Szczegółowe zasady dotyczące przyznawania pomocy w ramach działania Zwiększanie wartości dodanej podstawowej produkcji rolnej i leśnej określa rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 17 października 2007 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania Zwiększanie wartości dodanej podstawowej produkcji rolnej i leśnej objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. Nr 200, poz. 1444 ze zm.) - zwane dalej "rozporządzeniem", wydane na podstawie delegacji zawartej w art. 29 ust. 1 pkt 1 ustawy.

Na gruncie przedmiotowej sprawy podkreślenia wymaga, iż uprawnione do składania wniosków o przyznanie pomocy były podmioty określone w § 4 ust. 5a pkt 1 wskazanego rozporządzenia, tj. wykonujące nie wcześniej niż od 1 czerwca 2009 r. działalność, o której mowa w art. 28 ust. 1 lit. b tiret pierwsze rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (Dz. Urz. UE L 368 z 23.12.2006, str. 15 ze zm – dalej rozporządzenie Rady nr 1698/2005), w zakresie co najmniej jednego z rodzajów działalności wymienionych w wykazie określonym w załączniku nr 3 do rozporządzenia - utworzony w wyniku połączenia spółek prawa handlowego co istotne: wykonujących działalność w ramach przetwarzania produktów rolnych w zakresie jednego z rodzajów działalności wymienionych w tym załączniku.

Podstawą odmowy przyznania pomocy skarżącej zawartą w piśmie [...] z dnia [...] lipca 2014 r. jest art. 22 ust. 3 ustawy w związku z zaistnieniem okoliczności określonych w § 10 ust. 5 w kontekście - jak wadliwie wskazano - § 6 ust. 1 rozporządzenia. Stosownie do art. 22 ust. 3 ustawy, w przypadku, gdy nie są spełnione warunki przyznania pomocy, podmiot wdrażający informuje wnioskodawcę, w formie pisemnej, o odmowie jej przyznania z podaniem przyczyn odmowy. Zgodnie natomiast z przepisem § 10 ust. 5 rozporządzenia: jeżeli wnioskodawca, pomimo ponownego wezwania do usunięcia braków nie usunął w terminie wszystkich braków, Agencja nie przyznaje pomocy.

Zarówno wskazane przepisy, jak i pozostałe zasady przyznawania pomocy określone są w przepisach rozporządzenia oraz w Instrukcji wypełniania wniosku o przyznanie pomocy, w tym zasady refundacji kosztów kwalifikowalnych określonych we wniosku, poniesionych w związku z realizacją operacji. Znajomość obowiązujących przepisów prawa oraz zapisów Instrukcji potwierdzona została przez skarżącą, poprzez podpisanie stosownego oświadczenia, pkt 2 części VII "Oświadczenia wnioskodawcy" wniosku o przyznanie pomocy.

Zgodzić należy się ze skarżącą, że w treści pisma [...] wadliwie i zbędnie wskazano także § 6 ust. 1 jako podstawie do odmowy przyznania pomocy. Okoliczność ta nie ma jednak istotnego znaczenia dla wyniku sprawy. Dzieje się tak w szczególności dlatego, że prawidłowo powołano pierwszą podstawę odmowy- tj. nieuzupełnienia braków wniosku o przyznanie pomocy finansowej (§ 10 ust. 5 rozporządzenia).

Na gruncie stanu faktycznego sprawy podnieść należy, iż nie przekonują zarzuty skarżącej o naruszeniu przez ARiMR art. 22 ust.3 ustawy poprzez bezzasadne przyjęcie, iż wniosek nie spełnia warunków przyznania pomocy wynikających z § 10 ust. 5 rozporządzenia poprzez jego bezpodstawne zastosowanie oraz o nierozpoznaniu istoty sprawy przez Prezesa ARiMR i utrzymaniu w mocy rozstrzygnięcia o odmowie przyznania pomocy rzekomo z innych przyczyn niż wskazane w piśmie o odmowie przyznania z dnia [...] lipca 2014 r.

W piśmie z dnia [...] lipca 2014 r. w przedmiocie odmowy przyznania pomocy ([...] organ, uzasadniając swoje rozstrzygnięcie wskazał, iż skarżąca była dwukrotnie wzywana (pismem z dnia [...].10.2013 r. oraz pismem z dnia [...].01.2014 r.) do dostarczenia stosownych dokumentów potwierdzających prowadzenie przez oba podmioty działalności w zakresie kodu [...] - wytwarzanie produktów przemiału zbóż, tj. działalności, w zakresie której doszło do konsolidacji podmiotów. Organ podkreślił, że "na potwierdzenie prowadzenia działalności w zakresie przemiału zbóż przez G. Sp. z o.o. wnioskodawca dostarczył fakturę (...) na zakup oraz mielenie 2000 kg kukurydzy, fakturę zakupu 2000 kg żyta (...), umowy zakupu ziarna pszenicy i kukurydzy oraz umowy sprzedaży mąki pszennej i kukurydzianej. (...) Z dostarczonej dokumentacji oraz wyjaśnień wynika, iż wskazany podmiot prowadził działalność w zakresie przemiału zbóż w G. przy ul. [...]. W celu potwierdzenia działalności polegającej na wytwarzaniu produktów przemiału zbóż i/lub ich magazynowaniu i sprzedaży hurtowej przez G. Sp. z o.o., Agencja skierowała pismo do Państwowego Inspektora Sanitarnego w G. (...) Z informacji uzyskanych od wskazanego organu wynika, że G. Sp. z o.o. nie był wpisany do rejestru zakładów podlegających urzędowej kontroli Państwowej Inspekcji Sanitarnej w G. Mając na uwadze wyjaśnienia oraz dokumenty przedłożone przez wnioskodawcę oraz informacje uzyskaną od PIS, ARiMR pismem [...] z dnia [...].05.2014 r. wezwała ponownie wnioskodawcę do udokumentowania spełniania przez podmiot skonsolidowany warunków określonych w § 4 ust. 5a rozporządzenia wykonawczego dla dz. 123". Żądanie złożenia takiego dokumentu nie mogło być przy tym zaskoczeniem dla skarżącej, skoro była o nim mowa we wcześniejszych pismach kierowanych do spółki. Profesjonalny podmiot stale i realnie prowadzący deklarowaną działalność w zakresie określonym jako [...] - wytwarzanie produktów przemiału zbóż nie powinien mieć trudności w uzyskaniu stosownej informacji od właściwego miejscowo PPIS. W sytuacji, w której G. Sp. z o.o prowadziło deklarowaną działalność na terenie innym niż G. – jego udziałowcy (co do zasady ci sami, co w P. Sp. z o.o.) czy osoby reprezentujące powinni mieć wiedzę, do którego Inspektoratu Sanitarnego się zwrócić (miejsce prowadzenia działalności przez G. Sp. z o.o. także wymagało wyjaśniania).

W tej sytuacji uznać należy, iż trzecie wezwanie skarżącego do uzupełnienia braków było w zasadne. Działanie takie przeczy zarzutom skarżącej, jakoby organ nie rozpoznał istoty sprawy. Skierowanie trzeciego wezwania miało bowiem na celu zweryfikowanie pozyskanych w trakcie oceny wniosku o pomoc informacji, dotyczących prowadzenia rzeczywistej działalności przez skonsolidowane podmioty. Skoro skarżąca przekazywał organowi - w odpowiedzi na wezwania do uzupełnienia braków- zapewnienia o prowadzeniu rzeczywistej działalności z zakresu kodu [...].Z przez obydwa podmioty przed dniem konsolidacji - a informacja otrzymana od Państwowego Inspektora Sanitarnego w G. wskazywała, że G. Sp.z o.o. nie był wpisany do rejestru zakładów podlegających urzędowej kontroli organów PIS, to ARiMR dochowała najwyższej staranności w ustaleniu rzeczywistego stanu faktycznego. Co więcej. organ umożliwił tym samym skarżącej uzupełnienie wszelkich koniecznych dokumentów do wykazania, iż stanowi on podmiot wskazany w przepisach rozporządzenia (por. fragment uzasadnienia orzeczenia WSA w Warszawie sygn. akt V Sa/Wa 914/10 z dnia 14.07.2010 r. "organ w niniejszej sprawie wezwał skarżącą po raz trzeci do uzupełnienia wniosku mimo, iż zgodnie z § 10 rozporządzenia winien odmówić przyznania pomocy finansowej po złożeniu uzupełnień w ramach drugiego wezwania. Powyższe świadczy o jak najbardziej prawidłowym przestrzeganiu zasad dotyczących postępowania z wnioskami"). Podkreślenia wymaga, iż pomimo dwukrotnych wezwań do złożenia dokumentacji potwierdzającej, że G. Sp. z o.o. prowadziła rzeczywistą działalność w zakresie kodu [...].Z - wytwarzanie produktów przemiału zbóż, skarżąca nie udowodniła tej okoliczności, mimo że ciężar dowodu w tym zakresie spoczywał na niej. Obowiązek przedstawiania stosownych dowodów oraz przekazywania wyjaśnień co do okoliczności sprawy - zgodnie z dyspozycją art. 21 ust. 3 ustawy- spoczywał wszak na wnioskodawcy. Skarżąca przedstawiła jedynie szczątkowe dokumenty, które miałyby świadczyć o prowadzeniu przez G. Sp. z o.o. rzeczywistej i stałej działalności w zakresie przemiału zbóż - wymienione w piśmie [...] (przykładowo: faktura na zakup i mielenie kukurydzy, umowy zakupu ziarna pszenicy i kukurydzy). Zgodnie z art. 61 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 roku o bezpieczeństwie żywności i żywienia (Dz. U. 2006 nr 171 poz. 1225) Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny jest organem właściwym w sprawach rejestracji oraz zatwierdzania, warunkowego zatwierdzania, przedłużania warunkowego zatwierdzania, zawieszania oraz cofania zatwierdzenia zakładów, które produkują lub wprowadzają do obrotu żywność pochodzenia niezwierzęcego. Art. 63 tej ustawy stanowi, że zakład może rozpocząć działalność po jego zatwierdzeniu lub jego warunkowym zatwierdzeniu. W tej sytuacji wskazana informacja w przedmiocie wpisania podmiotu do rejestru prowadzonego przez PPIS miała doniosłe znaczenie. Nie budzącym wątpliwości jest fakt, iż informacja taka winna być przedłożona przez skarżącą, będącego nota bene profesjonalnym podmiotem w obrocie gospodarczym. Pomimo trzykrotnego wezwania organu Skarżąca nie udowodniła, że spółka G. Sp. z o.o. prowadziła rzeczywistą działalność oznaczoną kodem [...]. Odmowa przyznania pomocy finansowej przez organ w oparciu o zaistnienie okoliczności wskazanych w § 10 ust. 5 rozporządzenia (określającego konsekwencje nieuzupełnienia braków pomimo ponownego wezwania do ich usunięcia) jest w pełni uzasadniona, wbrew odmiennym zarzutom skarżącą.

Nawet w złożonym po terminie uzupełnieniu braków skarżąca nie udowodniła jakoby spółka była zarejestrowana jako podmiot podlegający kontroli PPIS w G. (lub inną powiatową jednostkę tej Inspektoratu Sanitarnego).

Oczywistym jest przy tym, że ARiMR nie miała prawnego obowiązku, by wzywać skarżącą po raz trzeci do uzupełnienia złożonej przez nią dokumentacji. Agencja czyniła to w celu pełnego umożliwienia wykazania przez spółkę zasadności jej twierdzeń. Czynienie z tej okoliczności zarzutu działania na niekorzyść skarżącej nie może przekonywać. Żadne uprawnienia spółki nie tylko nie zostały naruszone, ale w pełni umożliwiono jej zaprezentowanie swoich racji.

Niezrozumiałym jest zarzut skarżącej, jakoby Prezes ARiMR utrzymał w mocy rozstrzygnięcie o odmowie przyznania pomocy z innych przyczyn niż wskazane w piśmie o odmowie przyznania pomocy z dnia [...] lipca 2014 r. Pismo odmawiające przyznania pomocy [...] z [...] lipca 2014 r. wskazuje jako podstawę prawną art. 22 ust. 3 ustawy z uwagi na zaistnienie okoliczności określonych w § 10 ust. 5 w kontekście § 6 ust. 1 rozporządzenia. W uzasadnieniu organ szczegółowo opisuje nieuzupełnienie przez skarżącego braków - w postaci braku udowodnienia rzeczywistej działalności G. Sp. z o.o. w zakresie objętym kodem [...] Identyczne wskazanie zawiera pismo [...] z dnia [...] sierpnia 2014 r. stanowiące o negatywnym wyniku rozpatrzenia wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Organ rozszerzył jedynie swoje stanowisko o ustosunkowanie się do zarzutów skarżącej zawartych w wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa (m.in. w zakresie braku przedłużenia przez ARiMR trzeciego uzupełnienia braków, czy wyjaśnienia z jakich przyczyn organ zwrócił się do PPIS. Nie może przekonywać wnioskowanie skarżącej - opierające się na wskazaniu jednego zdania z pisma z dnia [...].08.2014 r., w którym wskazano jako przyczynę odmowy przyznania pomocy brak złożenia dokumentacji dowodzącej że G. Sp. z o.o. prowadziła przed konsolidacją rzeczywistą działalność z zakresu kodu [...] - mające przemawiać za tezą, jakoby ARiMR wskazał inną przyczynę odmowy pomocy w piśmie [...]. Oczywistym jest tymczasem zasadność odmowy pomocy finansowej z uwagi na nieuzupełnienie braków - właśnie w zakresie braku udokumentowania, pomimo trzykrotnego wezwania w tym zakresie - prowadzenia rzeczywistej działalności z zakresu kodu [...], co wskazuje zarówno pismo P-9, jak i pismo P-5 organu.

Odnosząc się do zarzutu nieprzedłużenia skarżącej terminu na złożenie trzecich uzupełnień wskazać należy, że zgodnie z dyspozycją § 13 rozporządzenia Agencja może, na uzasadnioną prośbą wnioskodawcy, wyrazić zgodę na przedłużenie terminu wykonania przez wnioskodawcę określonej czynności w toku postępowania w sprawie przyznania pomocy, przy czym przedłużenie terminów wykonania przez wnioskodawcę określonych czynności nie może przekroczyć łącznie 30 dni. W tym miejscu należy wskazać za wyrokiem WSA w Warszawie z dnia 08.09.2011 r. sygn. akt VIII Sa/Wa 464/2011, że konstrukcja przepisu § 21 rozporządzenia (na gruncie rozporządzenia w niniejszej sprawie identycznie brzmiący § 13) wskazuje, iż ,,Agencja może wyrazić zgodę", co oznacza, że powyższa norma prawna ma charakter dyspozytywny, a zatem nie zobowiązuje Agencji w sposób imperatywny do określonego postępowania, tj. uwzględnienia nawet prawidłowo udokumentowanego, co do przyczyny, wniosku o przedłużenie terminu na wykonanie przez wnioskodawcę określonych czynności. Oznacza to, iż wydanie decyzji dotyczącej przedłużenia terminu jest poprzedzone analizą dokumentacji i indywidualnym podejściem do każdej sprawy przez organ. Agencja przede wszystkim bada, czy wnioskodawca nie działał ze zbytnim opóźnieniem mimo, iż znacznie wcześniej miał świadomość co do konieczności dostarczenia odpowiednich dokumentów (podobnie WSA w Warszawie, wyrok z dnia 25.08.2010r. sygn. akt V Sa/Wa 491/10).

W przedmiotowym przypadku czynności związane z kompletowaniem dokumentów niezbędnych do rozpatrzenia wniosku, a dotyczących potwierdzenia warunków rozporządzenia w zakresie udokumentowania prowadzenia działalności polegającej na przemiale zbóż i sprzedaży wytworzonych produktów przez P. Sp. z o.o. oraz G. Sp. z o.o. przed dniem konsolidacji - w szczególności zmierzające do uzyskania przez skarżącą stosownej informacji z PPIS zostały podjęte przez spółkę dopiero po trzecim piśmie organu wzywającym go do uzupełnienia dokumentów i to w ostatnim dniu wyznaczonym na złożenie uzupełnień. Jako załącznik do wniosku o wydłużenie terminu przekazano złożone w PPIS w G. i E. wnioski o wydanie informacji dotyczącej G. Sp.z o.o. Podnoszony zatem we wniosku argument o "konieczności oczekiwania na wydanie przez PPIS w E. oraz PPIS w G. informacji na temat spółki G. Sp. z o.o. oraz "konieczność przygotowania dokumentacji dla nieistniejącej spółki, szczególnie przedłożenia dokumentacji sanitarnej (...)", w sytuacji, w której wnioskodawca wystąpił do PPIS w ostatnim dniu na złożenie uzupełnień, nie znajdował uzasadnienia co do konieczności wydłużenia terminu.

Podkreślić należy, że Agencja Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, pełniąca funkcję Agencji Płatniczej w zakresie uruchamiania środków finansowych pochodzących z Europejskiego Funduszu Rolnego Gwarancji oraz Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich jest jednostką administracji publicznej, która działa na podstawie i w granicach prawa. Jako dysponent środków publicznych Agencja jest obowiązana stać na straży tego. aby przyznanie pomocy finansowej z udziałem tych środków nastąpiło z poszanowaniem regulacji obowiązujących w polskim porządku prawnym. Środki pomocowe pochodzące z Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 finansowane z budżetu Unii Europejskiej podlegają ochronie zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE, Euroatom) nr 1988/95 z dnia 18.12.1995 r. w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich (Dz. U. L 312 z 23.12.1995 r.) i muszą być wydatkowane zgodnie z zasadami rzetelnego zarządzania finansami, ogólną zasadą słuszności i proporcjonalności. Już na etapie ubiegania się o uzyskanie wsparcia obowiązujące przepisy nakładają na wnioskodawcę, jako osobę ubiegającą się o wsparcie finansowe ze środków publicznych, obowiązek zachowania należytej staranności w uzyskaniu i przedłożeniu właściwych dokumentów niezbędnych do oceny spełniania kryteriów przyznania pomocy, w tym wykazania iż spełnia on wszystkie warunki uzyskania dofinansowania. W tym kontekście nieuzupełnienie braków - w postaci dostatecznego udokumentowania rzeczywistego prowadzenia działalności w zakresie kodu [...] oraz wobec treści informacji organu Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego, potwierdzającego wątpliwości organu w tym zakresie - rozstrzygnięcie ARiMR jest w pełni uzasadnione i konieczne.

Wskazać wreszcie należy, że zmiana oczekiwanej przez skarżącej wartości dofinansowania i złożenie korekty wniosku w tym zakresie nie mogły być skuteczne z uwagi na etap postępowania, na którym zostały złożone.

Reasumując, nie sposób uznać, aby na etapie obsługi przez Agencję Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa wniosku o przyznanie pomocy w przedmiotowej sprawie doszło do naruszenia prawa. Rozstrzygnięcie Agencji o odmowie przyznania skarżącej pomocy finansowej w ramach przedmiotowego działania było w świetle ustalonego stanu faktycznego i prawnego sprawy jak najbardziej zasadne. Działania Agencji należy uznać za prawidłowe zarówno co do treści, jak i formy - Agencja zachowała formę pisemną, zgodnie z przepisami ustawy.

Skarga podlega oddaleniu, jeżeli zaskarżonemu aktowi lub czynności nie można postawić zarzutu naruszenia prawa zarówno procesowego, jak i materialnego. W rozpoznawanej sprawie tak się nie dzieje. Z tej przyczyny sąd na podstawie art.151 p.p.s.a. oddalił skargę jako niezasadną.