Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 3871/17
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2018-01-25 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 40 § 2, art. 44
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: § 2 ust. 2 pkt 1 lit. a), § 3 ust. 5, § 18 ust. 1 pkt 2a, § 20 ust. 3 pkt 1
journal: Dz.U. 2007 nr 200 poz 1443
law: ROZPORZĄDZENIE MINISTRA ROLNICTWA I ROZWOJU WSI z dnia 17 października 2007 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu  przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Ułatwianie startu młodym rolnikom" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na  lata 2007-2013
article: art. 176
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Kabat-Rembelska Sędzia NSA Andrzej Skoczylas (spr.) Sędzia del. WSA Małgorzata Grzelak po rozpoznaniu w dniu 25 stycznia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej K. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 maja 2017 r., sygn. akt V SA/Wa 1686/16 w sprawie ze skargi K. S. na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] kwietnia 2016 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu ułatwiania startu młodym rolnikom 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od K. S. na rzecz Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa kwotę 4.050 (cztery tysiące pięćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 23 maja 2017 r., sygn. akt V SA/Wa 1686/16, oddalił skargę K. S. na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] kwietnia 2016 r. w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności finansowych z tytułu ułatwiania startu młodym rolnikom.

K. S. złożyła skargę kasacyjną od powyższego wyroku, zaskarżając orzeczenie w całości oraz wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, a także o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych.

Na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm. ; powoływanej dalej jako: p.p.s.a.) zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła naruszenie:

1. przepisów prawa materialnego, w postaci:

a) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w zw. z § 18 pkt 2a rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy w ramach działania "Ułatwianie startu młodym rolnikom", objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (dalej: rozporządzenia wykonawczego), poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i oddalenie skargi oraz nieuchylenie zaskarżonej decyzji wskutek bezpodstawnego uznania, że skarżąca nie spełniła warunku osiągnięcia minimalnej powierzchni użytków rolnych w gospodarstwie, tj. 10,15 ha mimo, że z analizy stanu faktycznego niniejszej sprawy wynika, że warunek ten został spełniony (w zakresie wyszczególnionych w uzasadnieniu niniejszej skargi kasacyjnej poszczególnych działek);

b) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w zw. z § 20 pkt 3 ppkt 1 rozporządzenia wykonawczego, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i oddalenie skargi oraz nieuchylenie zaskarżonej decyzji pomimo błędnego uznania, że skarżąca winna zwrócić 100% uzyskanej kwoty pomocy;

c) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w zw. z § 20 pkt 4 w zw. z § 19 pkt 7 rozporządzenia wykonawczego, poprzez jego niewłaściwe niezastosowanie i oddalenie skargi oraz nieuchylenie zaskarżonej decyzji w sytuacji, gdy ewentualny zwrot kwoty pomocy winien być rozpatrywany w zakresie zwrotu 3% kwoty pomocy, w związku z nieprzedłożeniem w terminie określonych dokumentów;

2. przepisów postępowania, mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, w postaci art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 40 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1257; powoływanej dalej jako: k.p.a.), polegające na oddaleniu skargi oraz nieuchyleniu zaskarżonej decyzji pomimo, że organ doręczał wszelkie pisma w toku toczącego się postępowania bezpośrednio do skarżącej, z pominięciem ustanowionego w sprawie pełnomocnika.

Szczegółową argumentację na poparcie zarzutów postawionych w petitum skargi kasacyjnej przedstawiono w jej uzasadnieniu.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie w całości oraz o zasądzenie zwrotu niezbędnych kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zarzuty skargi kasacyjnej nie są uzasadnione i dlatego skarga nie może być uwzględniona.

Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Dodać należy, że w przypadku oparcia skargi kasacyjnej na naruszeniu prawa procesowego (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.) wnoszący skargę kasacyjną musi mieć na uwadze, że dla ewentualnego uwzględnienia skargi kasacyjnej niezbędne jest wykazanie wpływu naruszenia na wynik sprawy.

Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Ze wskazanych przepisów wynika, że wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania.

Wychodząc z tego założenia, należy na wstępie zaznaczyć, że wobec niestwierdzenia z urzędu nieważności postępowania (art. 183 § 2 p.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny ogranicza swoje rozważania do oceny zagadnienia prawidłowości dokonanej przez Sąd I instancji wykładni wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów prawa. Sformułowane w skardze kasacyjnej zarzuty oparte zostały na obu podstawach kasacyjnych wymienionych w art. 174 p.p.s.a. W tej sytuacji, co do zasady, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje w pierwszej kolejności zarzuty naruszenia przepisów postępowania, ponieważ ich uwzględnienie mogłoby uczynić przedwczesnym albo bezprzedmiotowym odniesienie się do zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego. Do kontroli subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przepis prawa materialnego można zatem przejść dopiero wówczas, gdy okaże się, że stan faktyczny przyjęty w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy albo nie został skutecznie podważony (por. wyroki NSA z 27 czerwca 2012 r., sygn. akt II GSK 819/11, LEX nr 1217424 oraz wyrok z 26 marca 2010 r., sygn. akt II FSK 1842/08, LEX nr 596025).

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 40 § 2 k.p.a., polegającego na oddaleniu skargi oraz nieuchyleniu zaskarżonej decyzji pomimo, że organ doręczał wszelkie pisma w toku toczącego się postępowania bezpośrednio do skarżącej, z pominięciem ustanowionego w sprawie pełnomocnika, należy uznać, że nie ma on usprawiedliwionych podstaw.

W tej mierze podnieść bowiem należy, że z dwukrotnie załączonego do akt sprawy pełnomocnictwa wynika wyraźnie, że Pan S. S. został ustanowiony pełnomocnikiem K. S. w sprawach: złożenia oświadczenia wyrażającego zgodę na przyjęcie od niego gospodarstwa rolnego w zamian za uzyskanie renty strukturalnej, przyjęcia darowizny nieruchomości wchodzących w skład gospodarstwa rolnego w zamian za uzyskanie renty strukturalnej oraz związanych z tym czynności (np. odbioru nieruchomości, zapłaty należnych podatków od darowizny, wniosków i oświadczeń w postępowaniu wieczystoksięgowym), sprzedaży należących do mocodawczyni nieruchomości, gospodarstwa rolnego lub ich części (oraz związanych z tym czynności), wykonywania czynności zwykłego zarządu, a także do występowania w imieniu mocodawczyni przed wszelkimi władzami, sądami i urzędami (w tym Agencją Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa) "we wszystkich sprawach dotyczących nieruchomości wchodzących w skład gospodarstwa rolnego". Zdaniem NSA, nie ma wątpliwości, że wskazane pełnomocnictwo nie obejmuje swym zakresem sprawy ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności finansowych z tytułu ułatwiania startu młodym rolnikom, bowiem sprawa ta dotyczy zobowiązania beneficjenta do zwrotu uzyskanej pomocy, a nie spraw dotyczących nieruchomości wchodzących w skład gospodarstwa rolnego, do których odnosi się załączone pełnomocnictwo.

Dodatkowo należy zauważyć, że ocena Sądu I instancji, iż w rozpatrywanej sprawie nie doszło do naruszenia także innych przepisów prawa regulujących zasady doręczania pism w postępowaniu administracyjnym (art. 44 k.p.a.) mogłaby zostać skutecznie podważona tylko wówczas, gdyby w sposób korespondujący i czyniący zadość wymogom określonym w art. 174 pkt 2 w związku z art. 176 p.p.s.a. uzasadnienie omawianego zarzutu, a mianowicie naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 40 § 2 k.p.a., wykazywało istnienie istotnego wpływu tego naruszenia na wynik sprawy. O skuteczności zarzutów kasacyjnych stawianych na podstawie określonej w pkt 2 art. 174 p.p.s.a. nie decyduje każde uchybienie przepisów postępowania, lecz tylko i wyłącznie takie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przez "wpływ", o którym mowa na gruncie wymienionego przepisu, rozumieć należy istnienie związku przyczynowego pomiędzy uchybieniem procesowym stanowiącym przedmiot zarzutu skargi kasacyjnej, a wydanym w sprawie zaskarżonym orzeczeniem sądu administracyjnego I instancji, który to związek przyczynowy, jakkolwiek nie musi być realny, to jednak musi uzasadniać istnienie hipotetycznej możliwości odmiennego wyniku sprawy. Wynikającym z przepisu art. 176 p.p.s.a. obowiązkiem strony wnoszącej skargę kasacyjną jest więc, nie tylko wskazanie podstaw kasacyjnych, lecz również ich uzasadnienie, co w odniesieniu do zarzutu naruszenia przepisów postępowania powinno się wiązać z uprawdopodobnieniem istnienia wpływu zarzucanego naruszenia na wynik sprawy. Należy więc uzasadnić, że następstwa zarzucanych uchybień były na tyle istotne, że kształtowały lub współkształtowały treść kwestionowanego orzeczenia, a w sytuacji, gdyby do nich nie doszło, wyrok sądu administracyjnego I instancji byłby inny.

Z punktu widzenia przedstawionych uwag stwierdzić należy, że omawiany zarzut nie mógł odnieść skutku oczekiwanego przez stronę także i z tego względu, że z jego uzasadnienia nie wynika, na czym miałby polegać istotny wpływ zarzucanego naruszenia wymienionych przepisów na wynik sprawy i to w sytuacji, gdy w sprawie nie jest jednocześnie kwestionowane, że adresowane do strony przesyłki (poza kolejnym pismem informującym o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów w sprawie) skutecznie dotarły do Beneficjentki z wszystkimi konsekwencjami tego stanu rzeczy, zaś strona przedstawiła swoje stanowisko w sprawie wraz z dokumentami, które uważała za poświadczające spełnienie warunku dotyczącego minimalnej powierzchni użytków rolnych w gospodarstwie.

Odnosząc się natomiast od wskazanych w skardze kasacyjnej zarzutów naruszania prawa materialnego, należy w pierwszej kolejności zauważyć, że K. S., występując o przyznanie wsparcia finansowego ze środków publicznych jednocześnie nałożyła na siebie obowiązki, których niezachowanie obwarowane jest negatywnymi konsekwencjami. Wsparcie w postaci płatności w ramach działania "Ułatwianie startu młodym rolnikom" nie jest udzielane każdemu młodemu rolnikowi posiadającemu działki rolne, ale tylko takiemu, który zobowiąże się do prowadzenia określonej działalności rolnej i spełnienia wymagań, w tym także formalnych, które nałożył na niego prawodawca, a do respektowania których, rolnik zobowiązał się składając wniosek o przyznanie płatności.

Niezasadny jest zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w zw. z § 18 pkt 2a rozporządzenia wskutek uznania, że skarżąca nie spełniła warunku osiągnięcia minimalnej powierzchni użytków rolnych w gospodarstwie, tj. 10,15 ha mimo, że zdaniem autorki skargi kasacyjnej z analizy stanu faktycznego sprawy wynika, że warunek ten został spełniony.

Omawiany zarzut jest niejasno sformułowany, gdyż wskazane w petitum skargi kasacyjnej rozporządzenie nie zawiera takiej jednostki redakcyjnej jak § 18 pkt 2a, ale z uzasadnienia skargi kasacyjnej wynika, że kasatorowi chodzi w istocie o § 18 ust. 1 pkt 2a tego rozporządzenia. W związku z powyższym należy przyjąć, że skarga kasacyjna nie w pełni odpowiada wymogom określonym w art. 176 p.p.s.a. Jednak w świetle uchwały pełnego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 października 2009 r. (sygn. akt I OPS 10/09, ONSAiWSA 2010, nr 1, poz. 1), zgodnie z zasadą falsa demonstratio non nocet, nie ma przeszkód, dla których Naczelny Sąd Administracyjny nie mógłby - korzystając z przytoczonych w uzasadnieniu skargi kasacyjnej jednostek redakcyjnych tekstu prawnego - samodzielnie zidentyfikować zarzutu naruszenia prawa przez sąd I instancji i tak przedstawiony zarzut rozpoznać merytorycznie.

Zdaniem NSA, analiza akt sprawy prowadzi do wniosku, że zarówno organ administracji, jak i Sąd I instancji prawidłowo przyjęły, że skarżąca nie spełniła warunku osiągnięcia minimalnej powierzchni użytków rolnych w gospodarstwie, tj. 10,15 ha.

Jak zwrócono uwagę w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku oraz rozstrzygnięciach organów administracji, Skarżąca (z wnioskiem o płatność) przedłożyła dokument w postaci umowy darowizny z [...] września 2011 r., zawartej pomiędzy nią, a S. S., zgodnie z którą Skarżąca otrzymała działki o nr: [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...], o łącznej powierzchni 8,0983 ha (w tym użytków rolnych – 7,6476 ha). Jednakże nie przedłożyła do Łódzkiego Oddziału Regionalnego ARiMR dokumentu potwierdzającego spełnienie warunku dotyczącego minimalnej powierzchni użytków rolnych w gospodarstwie, nie mniejszej niż średnia powierzchnia gruntów rolnych w gospodarstwie rolnym w kraju, tj. 10,15 ha (mimo otrzymania stosownego pisma z [...] lutego 2013 r., informującego o terminach wypełnienia zobowiązań, Skarżąca nie dokonała wymaganej czynności w przewidzianym do tego terminie, tj. do dnia 26 lipca 2014 r.).

Wbrew zatem twierdzeniom skarżącej kasacyjnie, Sąd I instancji słusznie przyjął, że grunty stanowiące przedmiot umowy sprzedaży nieruchomości położonej w miejscowości W. w gminie Ł., tj. działki o nr ew. [...] i [...] o powierzchni 2,53 ha (2,50 użytków rolnych), nie mogą zostać uwzględnione przy wyliczeniu minimalnej powierzchni użytków rolnych w gospodarstwie, z uwagi na fakt, iż zostały zakupione w dniu [...] września 2014 r., czyli po terminie wypełnienia zobowiązania określonego w § 18 ust. 1 pkt 1a, który upłynął w dniu [...] maja 2014 r. Natomiast grunty użytkowane przez Skarżącą na podstawie umowy użyczenia z dnia [...] marca 2012 r., tj. działki o nr [...] i [...] o łącznej powierzchni użytków rolnych 0,32 ha, nie mogą podlegać wliczeniu do powierzchni gospodarstwa, o której mowa w § 2 ust. 2 pkt 1 lit. a) rozporządzenia wykonawczego, gdyż przedłożona umowa użyczenia nie spełnia warunku określonego w § 3 ust. 5 rozporządzenia wykonawczego, który stanowi, iż przy ustalaniu minimalnej powierzchni użytków rolnych w gospodarstwie, o której mowa w § 2 ust. 1 pkt 1 lit. a) tiret pierwsze, sumuje się powierzchnię użytków rolnych stanowiących przedmiot własności, użytkowania wieczystego, dzierżawy z Zasobu Własności Rolnej Skarbu Państwa lub od jednostek samorządu terytorialnego, jeżeli umowa dzierżawy została zawarta na czas nieoznaczony lub na okres co najmniej 5 lat, jednak nie krótszy niż do dnia upływu 5 lat od dnia wypłaty pomocy, dzierżawy od podmiotów innych niż wymienione w pkt 3, jeżeli umowa dzierżawy została zawarta w formie aktu notarialnego albo ma datę pewną na okres co najmniej 10 lat.

Z powyższych względów prawidłowa jest konstatacja WSA, iż przedstawiona umowa użyczenia nie mieściła się w katalogu dokumentów niezbędnych przy wyliczeniu minimalnej powierzchni użytków rolnych w gospodarstwie. Trafnie również podkreślono w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia, że zgodnie z poświadczeniem notarialnym, osoby zawierające ww. umowę złożyły pod nią podpisy w obecności notariusza dopiero w dniu [...] kwietnia 2015 r., a więc po terminie wypełnienia zobowiązania określonego w § 18 ust. 1 pkt 1a, tj. po dniu [...] maja 2014 r. Natomiast grunty użytkowane przez Skarżącą na podstawie umowy ustnej, tj. działki o nr [...], [...], [...], [...] o pow. 2,1925 ha, również nie mogły zostać uwzględnione przy wyliczeniu minimalnej powierzchni użytków rolnych w gospodarstwie, z uwagi na fakt, iż Skarżąca nie przedłożyła dokumentu potwierdzającego, iż stanowią one przedmiot posiadania, określony w § 3 ust. 5 rozporządzenia wykonawczego, ustna umowa zaś nie mieści się w katalogu dokumentów branych pod uwagę przy ustalaniu minimalnej powierzchni użytków rolnych w gospodarstwie.

Rację ma także Sąd I instancji, że wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej grunt dzierżawiony na podstawie umowy dzierżawy z dnia [...] września 2009 r., tj. działka o nr [...] o powierzchni 0,4 ha, również nie mogła zostać uwzględniona przy wyliczeniu minimalnej powierzchni użytków rolnych w gospodarstwie, z uwagi na fakt, iż zgodnie z umową dzierżawy właścicielami działki są Skarżąca i S. S. (ojciec Skarżącej). Prawidłowo zatem podkreślono, że nie został w tym przypadku spełniony warunek wynikający z § 2 ust. 1 pkt 1 lit. a) rozporządzenia wykonawczego, wskazujący, iż użytki rolne w gospodarstwie wykorzystywane do prowadzenia działalności rolniczej nie będą stanowiły przedmiotu współwłasności lub współposiadania, z wyjątkiem małżeńskiej wspólności majątkowej.

Prawidłowo zatem zarówno organ, jak i Sąd I instancji uznały, iż przy wyliczeniu minimalnej powierzchni użytków rolnych w gospodarstwie, mogą zostać uwzględnione jedynie działki stanowiące przedmiot dzierżawy (na mocy umowy dzierżawy z dnia [...] marca 2012 r., tj. działki nr [...], [...] i [...] o łącznej powierzchni 2,2972 ha) 2772 ha, co uwzględniając pozostałą niesporną powierzchnią w gospodarstwie rolnym Skarżącej wynosi 9,9248 ha. Oznacza to, że do dnia upływu 3 lat od dnia doręczenia decyzji o przyznaniu pomocy nie została osiągnięta minimalna powierzchnia użytków rolnych w gospodarstwie, nie mniejsza niż średnia powierzchnia gruntów rolnych w kraju, tj. 10,15 ha. Zatem należy uznać, iż nie spełniony został przez Skarżącą warunek wynikający z § 18 ust. 1 pkt 1a rozporządzenia wykonawczego.

Z tych przyczyn zarzut naruszenia § 18 ust. 1 pkt 2a rozporządzenia jest nietrafny.

Mając na uwadze powyższe okoliczności, niezasadne są pozostałe zarzuty prawa materialnego zawarte w skardze kasacyjnej. Nie mógł zostać zastosowany w sprawie § 20 ust. 4 w zw. z § 19 pkt 7 rozporządzenia. Przepis § 20 ust. 4 stanowi, że w przypadku nieprzedłożenia w terminie dokumentów, o których mowa w § 19, zwrotowi podlega 3% kwoty pomocy za nieprzedłożenie każdego z dokumentów określonych w tym przepisie, przy czym w przypadku nieprzedłożenia w terminie dokumentów, o których mowa w § 19 pkt 2, 6 oraz 7, zwrotowi podlega 3% kwoty pomocy - niezależnie od liczby nieprzedłożonych dokumentów.

Przepis ten będzie miał zastosowanie w przypadku gdy beneficjent wypełnił warunki przewidziane w § 18 ust. 1 pkt 2a rozporządzenia, a jedynie nie udokumentował w terminie trzech lat od dnia wypłaty pomocy spełnienia warunku dotyczącego minimalnej powierzchni użytków rolnych w gospodarstwie. Należy zgodzić się z autorem skargi kasacyjnej, że ustawodawca nie zawarł żadnych ograniczeń czasowych, co do możliwego opóźnienia, po których upływie spóźnione dokumenty uznać można byłoby za nieistniejące i że beneficjent do czasu zakończenia postępowania administracyjnego ma prawo złożyć brakujące dokumenty. Jednakże w rozpoznawanej sprawie, czemu dał wyraz organ w skarżonej decyzji, a co zostało zaaprobowane przez Sąd I instancji, a także Naczelny Sąd Administracyjny, skarżąca nie wypełniła zobowiązania z § 18 ust. 1 pkt 2a rozporządzenia. Wobec tego w stosunku do niej miał zastosowanie § 20 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia, zgodnie z którym zwrotowi podlega 100% kwoty pomocy. Zarzut naruszenia tego przepisu też jest zatem niezasadny.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.

O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b) i w zw. z § 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r., poz. 1804 ze zm.). W rozpoznawanej sprawie zwrot kosztów postępowania kasacyjnego na rzecz organu należny jest z tytułu złożenia odpowiedzi na skargę kasacyjną w przewidzianym do tego terminie 14 dni od dnia doręczenia odpisu skargi kasacyjnej.