Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 1407/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2007-12-06 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6140 Nadanie stopnia i tytułu naukowego oraz potwierdzenie równoznaczności dyplomów, świadectw i tytułów
Hasła tematyczne: Stopnie i tytuły naukowe
Skarżony organ: Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 17, 18, 34  ust. 5
journal: Dz.U. 1990 nr 65 poz 386
law: Ustawa z dnia 12 września 1990 r. o tytule naukowym i stopniach naukowych.
article: par. 3  ust. 2  pkt 1,  ust.  3 i 4
journal: Dz.U. 1991 nr 69 poz 296
law: Rozporządzenie Prezesa Rady Ministrów z dnia 22 lipca 1991 r. w sprawie zasad i trybu nostryfikacji stopni naukowych uzyskanych za granicą.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Daniela Kozłowska Sędziowie : Sędzia WSA Jolanta Rudnicka Asesor WSA Przemysław Żmich (spr.) Protokolant Jolanta Dominiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 grudnia 2007 r. sprawy ze skargi J. S. na decyzję Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z dnia [...] maja 2007 r. nr [...] w przedmiocie odmowy nostryfikacji stopnia naukowego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Centralna Komisja Do Spraw Stopni i Tytułów, po rozpoznaniu wniosku J. S. o ponowne rozpatrzenie sprawy, decyzją z dnia [...] maja 2007 r., nr [...] utrzymała w mocy swoją decyzję z dnia [...] kwietnia 2006 r., nr [...] o odmowie zatwierdzenia uchwały Rady Wydziału [...] z dnia [...] marca 2002 r. o uznaniu stopnia doktora habilitowanego nadanego dr J. S. w dniu [...] września 2000 r. przez Uniwersytet w S. i Instytut [...] w W. za równorzędny ze stopniem naukowym doktora habilitowanego nadawanym w Rzeczypospolitej Polskiej.

Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie sprawy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 28 lutego 2005 r., sygn. akt I SA/Wa 113/04 uchylił decyzję Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z dnia [...] listopada 2003 r., nr [...] i poprzedzającą ją decyzję Centralnej Komisji do Spraw Tytułu Naukowego i Stopni Naukowych z dnia [...] listopada 2002 r., nr [...] o odmowie zatwierdzenia uchwały Rady Wydziału [...] z dnia [...] marca 2002 r. o uznaniu stopnia doktora habilitowanego nadanego dr J. S. w dniu [...] września 2000 r. przez Uniwersytet w S. i Instytut [...] w W. a równorzędny ze stopniem naukowym doktora habilitowanego nadawanym w Rzeczypospolitej Polskiej. U uzasadnieniu Sąd stwierdził, że w rozpatrywanej sprawie recenzentem w postępowaniu nostryfikacyjnym, które zostało przeprowadzone przez Radę Wydziału [...]. Centralna Komisja była więc obowiązana powiadomić recenzenta o czynnościach, celem umożliwienia wzięcia udziału w posiedzeniach, na których rozpatrywana była sprawa, a w aktach brak dowodu, że prof. W. T. został zgodnie z wymogami art. 39 KPA, powiadomiony o terminie i miejscu posiedzenia organów Komisji.

Centralna Komisja Do Spraw Stopni i Tytułów decyzją z dnia [...] kwietnia 2006 r. ponownie odmówiła zatwierdzenia uchwały Rady Wydziału [...] z dnia [...] marca 2002 r. W uzasadnieniu organ wskazał, że nie ma żadnych podstaw by uznać, że rozprawa habilitacyjna J. M. stanowi znaczny wkład w rozwój nauki wymagany przy ubieganiu się o stopień naukowy doktora habilitowanego. W ocenie Komisji wszyscy recenzenci powołani w Centralnej Komisji wskazują na zasadnicze niedociągnięcia warsztatowe, a także rażące braki metodologiczne wykluczające możliwość uzyskania wartościowych wyników przyczyniających się do rozwoju [...]. Recenzenci Centralnej Komisji wskazali ponadto i udokumentowali fakt niewłaściwego korzystania w rozprawie habilitacyjnej przez jej autora z tekstów cudzych prac, przez co w sposób rażący naruszył on normy akademickie i własność intelektualną innych osób. Rozprawa habilitacyjna dr J. S. zawiera fragmenty tekstów innych badaczy dosłownie lub niemal dosłownie przepisanych z tekstów publikacji innych autorów bez wskazania, np. przez opatrzenie cudzysłowem, który tekst jest autorstwa habilitanta, który zaś innej osoby. Niezależnie, więc od zasadniczych wad merytorycznych opracowania stanowiącego rozprawę habilitacyjną rozprawa ta nie jest w pełni dziełem samodzielnym, co wyklucza możliwość uznania jej za rozprawę habilitacyjną spełniającą wymagania ustawowe. Rada Wydziału nie przeprowadziła w sposób wnikliwy oceny rozprawy habilitacyjnej w świetle polskich wymagań habilitacyjnych. Rada Wydziału ograniczyła się tylko do powołania jednego specjalisty z zakresu psycholingwistyki. Analiza rozprawy habilitacyjnej, jak i pozostałego dorobku naukowego prowadzi do wniosku, iż należało powołać również specjalistów z zakresu językoznawstwa kognitywnego i z zakresu leksykologii. Ograniczenie do jednego liczby recenzentów powołanych przez Radę Wydziału utrudniło Radzie Wydziału możliwość ujawnienia, rażącego naruszenia przez Habilitanta norm akademickich w przygotowaniu jego rozprawy habilitacyjnej, które zostało ujawnione i udokumentowane dopiero w postępowaniu Centralnej Komisji.

Od powyższej decyzji J. S. złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy.

Centralna Komisja Do Spraw Stopni i Tytułów decyzją z dnia [...] maja 2007 r. utrzymała w mocy swoją decyzję z dnia [...] kwietnia 2006 r. W uzasadnieniu organ wskazał, że ponad wszelką wątpliwość udowodniono, że ani rozprawa habilitacyjna dr J. M. , ani też jego pozostały dorobek naukowy nie przyczyniają się znacząco do rozwoju wiedzy naukowej. Ze szczególną niską oceną spotkała się jego rozprawa habilitacyjna, która - zdaniem ekspertów - nie jest dojrzałym dziełem naukowym, a ponadto budzi zasadnicze zastrzeżenia natury etycznej i prawnej; występują tam liczne fragmenty tekstów kilkunastu innych autorów bez odpowiedniego oznaczenia zapożyczeń. Jak wykazali recenzenci powołani przez Centralną Komisję, zwłaszcza ostatni i z nich, część teoretyczna rozprawy habilitacyjnej w znacznej części składa się ze zmontowanych fragmentów tekstów cudzych prac wykorzystanych w sposób nie pozwalający czytelnikowi ustalić co jest myślą autora, co zaś zaczerpnięto z innych, cudzych prac. Wprawdzie przytaczanie urywków rozpowszechnionych utworów lub drobnych utworów w całości w zakresie uzasadnionym wyjaśnieniem, analizą krytyczną lub prawami gatunku twórczości jest dozwolone, lecz musi mieć ono charakter jawny i nie może pozostawiać wątpliwości co do autorstwa przytoczeń.

Od decyzji Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z dnia [...] maja 2007 r. J. S wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W uzasadnieniu podniósł, że decyzje Centralnej Komisji opierają się na opiniach niewiarygodnych [...] ([...]), na przesłankach totalnego wypaczania faktów, nieprawdy i przekłamań wielokrotnie powtarzanych na różnych etapach procesu nostryfikacyjnego. Obie decyzje zawierają nieprawdę o nadaniu stopnia naukowego doktora habilitowanego przez Uniwersytet w S. i Instytut [...] w W., w sytuacji, gdy stopień doktora habilitowanego został nadany przez dwa uniwersytety. Zdaniem skarżącego, w treści wyroku Sądu z dnia 28 lutego 2005 r. brak wytycznych w zakresie ponownego rozpatrzenia sprawy i powołania reprezentanta dyscypliny pedagogika oraz specjalisty psycholingwistyki, a więc z zakresu nauki, którego dotyczy znaczna część pracy habilitanta. Poza tym praca habilitacyjna nie dotyczyła [...] ani [...] , tylko [...] i to w obrębie[...] . Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie zalecając powołania dwóch recenzentów tym samym nie określał też specjalności nowo powoływanych recenzentów. W ocenie J. M. , zgodnie z art. 34 ust. 4 ustawy z dnia 12 września 1990 r. o tytule naukowym i stopniach naukowych (Dz. U. Nr 65, poz. 386 ze zm.), recenzenci powinni reprezentować daną lub pokrewną dyscyplinę naukową. Daną dyscypliną w niniejszej sprawie jest [...], a macierzą [...]. Skarżący stwierdził, że habilitował się według kryterium [...] i niezrozumiałym są dla niego tryby psychologiczne. Zauważył, że żaden z recenzentów Centralnej Komisji nie uczestniczył w toczącej się od lat dyskusji na temat terminologii [...]. Skarżący sformułował również szereg zarzutów pod adresem opinii jednego z recenzentów Centralnej Komisji. W jego ocenie opiniująca błędnie podaje, że habilitant ukończył jeden uniwersytet; że z wnioskiem o nostryfikację dyplomu zwrócił się Rektor [...] w K.; że uchwała Rady Wydziału [...] z dnia [...] marca 2002 r. dotyczy nadania stopnia naukowego doktora habilitowanego zwłaszcza w zakresie [...]; że wkład habilitanta w rozwój dyscypliny naukowej jest niewystarczający, skoro nie wymienia ona rodzaju tej dyscypliny. Ponadto skarżący zauważył, że jako [...] brak jej rozeznania metodologicznego w zakresie [...]; że w swojej opinii przemilcza różne przejawy jego działalności naukowej: czynne uczestnictwo w międzynarodowych konferencjach naukowych, kształcenie [...] L. [...] polskojęzycznych, prowadzenie warsztatów i konsultacji [...] dla społeczności polskojęzycznej; że w opinii nie dotyka żadnego istotnego szczegółu dotyczącego jego rozprawy habilitacyjnej i lakonicznie oraz subiektywnie kwalifikuje jego ogólny dorobek naukowy. Poza tym bezpodstawnie stawia zarzuty: powołania w postępowaniu nostryfikacyjnym tylko jednego specjalisty-recenzenta, niestworzenia przez autora rozprawy habilitacyjnej podstaw teoretycznych tezauryzacji w dziedzinie [...], braku w rozprawie spójnego układu strategii opracowywania pojęć [...], braku przedstawiania przez habilitanta odautorskich komentarzy do przytaczanych fragmentów prac innych autorów, zamieszczania fragmentów obcych prac bez oznaczania, że są to cytaty, ukazywania w rozprawie chaosu terminologicznego, braku pogłębionych komentarzy autora do przytaczanych koncepcji i uporządkowania terminologii [...] , braku w pracy hasła [...]. Skarżący stwierdził również, że opiniująca neguje jego działalność w dziedzinie indeksacji terminów [...]. Nie zgodził się ze stanowiskiem Centralnej Komisji, że jego praca zawiera zasadnicze niedociągnięcia warsztatowe i błędy metodologiczne, skoro w całym procesie habilitacyjnym i nostryfikacyjnym uczestniczyło ponad dwudziestu profesorów, którzy wysoko ocenili jego dorobek, a na obronie pracy habilitacyjnej kontrowersji nie było. Zdaniem skarżącego nieprawdą jest również to, że rozprawa habilitacyjna nie jest w pełni dziełem samodzielnym i ma wady merytoryczne, co wyklucza możliwość uznania jej za rozprawę spełniającą wymagania ustawowe, z tego względu, że w postępowaniu nostryfikacyjnym recenzenci Centralnej Komisji wskazali i udokumentowali fakt niewłaściwego korzystania w rozprawie habilitacyjnej przez jej autora z tekstów cudzych prac, a także, że rozprawa zawiera fragmenty tekstów innych badaczy dosłownie lub niemal dosłownie przepisanych z tekstów publikacji innych autorów.

W odpowiedzi na skargę Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów wniosła o jej oddalenie i jednocześnie podtrzymała stanowisko prezentowane dotychczas w sprawie. Dodatkowo organ wskazał, że w postępowaniu nostryfikacyjnym przedstawiono łącznie 8 opinii specjalistów, które były dla skarżącego negatywne. Zdaniem Komisji, kierowane pod adresem recenzentów krytyczne uwagi mają charakter wyłącznie subiektywny. Kwestionowanie zaś, że uzasadnienia wydanych w sprawie decyzji są ograniczone w swej treści jest bezzasadne, ponieważ objętość przedstawionego przez organ stanowiska uwarunkowana jest specyfiką postępowania prowadzonego przez Centralną Komisję.

W piśmie z dnia 26 listopada 2007 r. J. S. podtrzymał skargę. Ustosunkowując się do odpowiedzi na skargę zauważył, że recenzenci powoływani przez Komisję, powinni reprezentować daną lub pokrewną dyscyplinę naukową, podczas gdy w sprawie tylko jeden recenzent prof. dr hab. A. P. reprezentuje [...] - dziedzinę naukową zbieżną z dysertacją habilitacyjną, jednakże jest to [...] społeczna a nie [...]. W ocenie skarżącego zarówno prof. dr hab. B. B. , dr hab. J. P. – P. , jak i doc. dr hab. M. S. reprezentują dziedziny, które przy tak wąskiej specjalizacji, trudno obiektywnie uznać za pokrewne. W związku z tym, powołani przez Komisję recenzenci nie dawali gwarancji właściwej oceny merytorycznej. Podkreślił również, że zagraniczny stopień doktora habilitowanego został nadany przez dwa uznane w świecie uniwersytety: Uniwersytet w S. i Uniwersytet w W..

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po ponownym rozpoznaniu sprawy zważył, co następuje.

Skarga nie jest uzasadniona.

Na wstępie należy zauważyć, że zgodnie z art. 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), kontrola sądu administracyjnego sprowadza się wyłącznie do kontroli działań Rady Wydziału i Centralnej Komisji, z punktu widzenia ich zgodności z przepisami prawa powszechnie obowiązującego, a nie merytorycznej oceny celowości i słuszności wydanych w sprawie rozstrzygnięć. Ze specyfiki spraw z zakresu stopni naukowych wynika, że sąd administracyjny nie jest także uprawniony do merytorycznej kontroli recenzji stanowiących podstawę decyzji Prezydium Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 26 kwietnia 1996 r., sygn. akt III ARN 86/95, OSNP 1996/21/315).

Z uwagi na to, że postępowanie nostryfikacyjne ma charakter ekspercki, kontrola Sądu obejmowała jedynie zbadanie, czy w postępowaniu nostryfikacyjnym Rada Wydziału [...] oraz organy Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów nie naruszyły uprawnień stron oraz, czy dochowały nałożonych na nie obowiązków procesowych i trybu postępowania wynikającego, z mających zastosowanie w niniejszej sprawie, przepisów: rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 22 lipca 1991 r. w sprawie zasad i trybu nostryfikacji stopni naukowych uzyskanych za granicą (Dz. U. Nr 69, poz. 296); stosowanych wprost i odpowiednio (§ 3 ust. 2 pkt 1, ust. 3 i 4 rozporządzenia) przepisów art. 17 i 18 ustawy z dnia 12 września 1990 r. o tytule naukowym i stopniach naukowych; wydanego na podstawie art. 34 ust. 5 powołanej wyżej ustawy statutu Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów przyjętego w dniu 19 kwietnia 1991 r.; stosowanych odpowiednio przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Przy czym Sąd uwzględnia skargę, tylko wtedy, gdy ustalone w toku postępowania uchybienia są tego rodzaju, iż mogą mieć wpływ na wynik sprawy.

Oceniając działalność Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w oparciu o wskazane wyżej przepisy prawa oraz ocenę prawną i wytyczne zawarte w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 28 lutego 2005 r. (ze względu na treść § 9 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 3 czerwca 2005 r. w sprawie nostryfikacji stopni naukowych i stopni w zakresie sztuki uzyskanych za granicą - Dz. U. Nr 104, poz. 874, wyrok ten wiąże w sprawie), Sąd nie dopatrzył się naruszeń, które mogły by mieć wpływ na wynik niniejszej sprawy.

W postępowaniu prowadzonym na etapie "pierwszoinstancyjnym" powołano czterech recenzentów z danej i pokrewnych dla skarżącego dziedzin nauki: prof. dr hab. A. P ([...]) oraz prof.P. Ł. , prof. J. B. ([...]) i prof. dr hab. B. B. ([...]). W przedstawionych opiniach jednoznacznie negatywne oceniono wartość naukową rozprawy habilitacyjnej skarżącego. Na posiedzeniu Sekcji Nauk Humanistycznych i Społecznych przeprowadzonym w dniu 4 kwietnia 2006 r., o którym eksperci i recenzent Rady Wydziału prof. W. T. byli zawiadomieni (zawiadomienie dla prof. J. B. wróciło z adnotacją, że adresat wyprowadził się), po zapoznaniu się z dokumentacją całego dotychczasowego postępowania i przeprowadzeniu dyskusji, w głosowaniu tajnym, bezwzględną większością głosów, przy obecności ponad połowy uprawnionych do głosowania opowiedziano się za odmową (29 głosów przeciwnych na 31 głosujących spośród 47 uprawnionych) zatwierdzenia uchwały Rady Wydziału [...] z dnia [...] marca 2002 r. Na posiedzeniu Prezydium Komisji przeprowadzonym w dniu 24 kwietnia 2006 r., po wnikliwym zapoznaniu się z całą dokumentacją i opiniami wszystkich recenzentów i przeprowadzeniu dyskusji, w głosowaniu tajnym, bezwzględną większością głosów, przy obecności ponad połowy uprawnionych do głosowania również opowiedziano się za odmową (11 głosów przeciwnych na 11 głosujących spośród 11 uprawnionych) zatwierdzenia wspomnianej wyżej uchwały Rady Wydziału [...].

W postępowaniu "odwoławczym" powołano czterech recenzentów z danej i pokrewnych dla skarżącego dziedzin nauki: prof. dr hab. S. G. ([...]), prof. zw. dr hab. J. L ([...]), dr hab. M. S. ([...]) oraz dr hab. J. P.- P. (specjalistę z zakresu [...]). Przedstawiona bardzo obszerna opinia trzeciego z recenzentów zdecydowanie krytycznie oceniła działalność kandydata określając wręcz jego rozprawę jako plagiat. Pozostali recenzenci jednoznacznie negatywnie ocenili wartość naukową rozprawy habilitacyjnej skarżącego. Na posiedzeniu Sekcji Nauk Humanistycznych i Społecznych przeprowadzonym w dniu 8 maja 2007 r., o którym eksperci i recenzent Rady Wydziału prof. W. T. byli zawiadomieni (zawiadomienie dla prof. J. B. wróciło z adnotacją, że adresat wyprowadził się), po zapoznaniu się z dokumentacją całego dotychczasowego postępowania, wysłuchaniu opinii recenzentów i przeprowadzeniu dyskusji, w głosowaniu tajnym, bezwzględną większością głosów, przy obecności ponad połowy uprawnionych do głosowania opowiedziano się za odmową (38 głosów przeciwnych na 42 głosujących spośród 49 uprawnionych) zatwierdzenia uchwały Rady Wydziału [...] z dnia [...] marca 2002 r. Na posiedzeniu Prezydium Komisji przeprowadzonym w dniu 28 maja 2007 r., po dyskusji nad zgromadzoną dokumentacją i stanowiskiem Sekcji, w głosowaniu tajnym, bezwzględną większością głosów, przy obecności ponad połowy uprawnionych do głosowania również opowiedziano się za odmową (11 głosów przeciwnych na 11 głosujących spośród 11 uprawnionych) zatwierdzenia wspomnianej wyżej uchwały Rady Wydziału [...] Bydgoskiej.

Trzeba również wskazać, że zarówno w decyzji z dnia [...] maja 2007 r. jak i poprzedzającej ją decyzji z dnia [...] kwietnia 2006 r. Centralna Komisja wskazała motywy które legły u podstaw uznania za zasadnego negatywnego stanowiska Sekcji i odmowy zatwierdzenia uchwały Rady Wydziału [...] z dnia [...] marca 2002 r. W decyzjach tych zwraca się uwagę na podnoszony w opiniach recenzentów brak równoważności osiągnięć naukowych J. S. za który uzyskał on stopień naukowy w republice L. z wymaganiami stawianymi kandydatom do stopnia doktora habilitowanego nadawanego w Rzeczypospolitej Polskiej. Zdaniem Centralnej Komisji rozprawa habilitacyjna nie stanowi znacznego wkładu w rozwój nauki wymagany przy ubieganiu się o stopień naukowy doktora habilitowanego, recenzenci Centralnej Komisji wskazują w szczególności na: zasadnicze niedociągnięcia warsztatowe, rażące braki metodologiczne wykluczające możliwość uzyskania wartościowych wyników przyczyniających się do rozwoju [...], niesamodzielność rozprawy i korzystanie z tekstów cudzych prac bez odpowiedniego oznaczania zapożyczeń, świadczące o montowaniu tekstu, z rażącym naruszeniem norm akademickich i praw autorskich innych osób.

Warto podkreślić, że nawet w najbardziej pozytywnych dla skarżącego opiniach sporządzonych przez prof. zw. dr hab. J. L. i dr hab.J. P.– P. zwrócono uwagę na walory rozprawy habilitacyjnej pt. "Podstawy metodologiczne budowy [...]", lecz tylko w zakresie wiedzy encyklopedycznej i jako interesującej propozycji badawczej służącej bardziej dydaktyce, niż nauce. W ocenie tych recenzentów rozprawa ta nie wnosi niczego nowego dla teorii i praktyki na polu terminologii i rozwoju [...]. Z kolei najbardziej negatywne opinie recenzentów prof. dr hab. S. G. i doc. dr hab. M. S. akcentują zawłaszczanie przez skarżącego myśli, słów innych autorów, ostatni z recenzentów stwierdza wręcz, że rozprawa habilitacyjna nosi znamiona plagiatu.

Kwestionowane w sprawie decyzje Centralnej Komisji są prawidłowe również i z tego powodu, że, jak słusznie zauważył organ i recenzenci Komisji prof. dr hab. A. P i dr hab. J. P. - P. , w postępowaniu nostryfikacyjnym prowadzonym na etapie Rady Wydziału [...] powołano tylko jednego recenzenta, podczas, gdy z przepisu § 3 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia w sprawie zasad i trybu nostryfikacji stopni naukowych uzyskanych za granicą w związku z art. 18 ust. 3 ustawy o tytule naukowym i stopniach naukowych wynikał bezwzględny wymóg uczestniczenia w postępowaniu nostryfikacyjnym co najmniej trzech recenzentów. Uchybienie to świadczy o istotnej wadliwości uchwały Rady Wydziału [...] z dnia [...] marca 2002 r., skutkującej odmową jej zatwierdzenia przez Centralną Komisję. Istotne znaczenie mają bowiem uwagi powołanych w sprawie ekspertów, którzy uznali, że w postępowaniu nostryfikacyjnym prowadzonym na etapie Rady Wydziału rozprawa habilitacyjna powinna być oceniona

przez recenzentów - specjalistów z zakresu [...],[...] i języków [...] (prof.J. L. ), [...] i językoznawstwa [...] (prof. B. B. ), [...] (prof. A. P.), językoznawstwa [...] i [...] (dr hab. J.P. – P.).

Odnosząc się do zarzutów skargi skierowanych przeciwko uzasadnieniom wydanych w sprawie decyzji Centralnej Komisji trzeba wskazać, że uzasadnienie decyzji tego organu stanowi podsumowanie postępowania, w którym kluczowe znaczenie ma element fachowy (opinie recenzentów), a uczestnictwo habilitanta ograniczone jest do możliwości złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Samo zaś postępowanie ma charakter niejawny (§ 14 statutu), a zapadające w jego toku uchwały podejmowane są w glosowaniu tajnym (§ 7 ust. 2 statutu). Dlatego też brak przedstawienia szczegółowych motywów podjęcia decyzji - z uwagi na specyfikę tych rozstrzygnięć – nie może być uznany za naruszenie prawa dające podstawę do uwzględnienia skargi. Zwraca na to uwagę również orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. wyrok NSA z dnia 7 października 1999 r., sygn. akt I SA 813/99, LEX nr 46279).

Jeżeli zaś chodzi o podnoszony zarzut powołania recenzentów [...], a nie [...], to w ocenie Sądu, powołanie jako opiniujących: [...] - prof. dr hab. S. G. i prof. dr hab. A. P. (patrz: http://[...].pl), specjalistów z danej dziedziny nauki co habilitant ([...]) oraz specjalistów [...], a więc znawców zagadnień związanych z przetwarzaniem [...] przez człowieka (patrz: http://pl.[...]) w osobach: prof. P. Ł., prof. dr hab. B. B. , dr hab. M. S. , dr hab. J. P. – P. (patrz: http[...]pl) oraz biegłych z zakresu [...] w osobach: prof. J. B. i prof. zw. dr hab. J. L. (patrz: http[...].pl) mieści się w wyznaczeniu biegłych z pokrewnej dziedziny nauki (art. 18 ust. 4 ustawy o tytule naukowym i stopniach naukowych) jaką jest [...] – nauka o [...] (patrz: http[...]), czy [...] – nauka o kształtowaniu [...] (patrz: http[...]). Dyscypliny te mają bowiem wspólny obszar badań jakim jest [...] ([...]). Jak zaznaczył w swej opinii prof. dr hab. S. G. [...] jest nie tylko powiązana z [...], ale ma swe źródło także w naukach biologicznych, medycznych, psychologii i [...] . Sąd zauważa, że wskazane wyżej dwie ostatnie dziedziny nauki są właściwe powoływanym w sprawie recenzentom, zwłaszcza, że – jak zauważa prof. dr hab. B. B. - rozprawa habilitacyjna przedstawiona w procesie nostryfikacyjnym podejmuje zagadnienia o interdyscyplinarnym charakterze.

Odpowiadając natomiast na zarzut skarżącego, co do powołania przez Centralną Komisję dodatkowych recenzentów w postępowaniu nostryfikacyjnym prowadzonym po wyroku Sądu trzeba mieć na uwadze, że mające zastosowanie w sprawie przepisy nie formułują ograniczeń, co do maksymalnej liczby powoływanych recenzentów. Poza tym, skoro wszystkie wydane w sprawie opinie były dla skarżącego negatywne, to powołania "nowych" recenzentów nie można oceniać jako zarzutu, lecz jako działanie organu w słusznym interesie strony (art. 7 KPA). Mogło się bowiem okazać, że kolejni recenzenci przedstawią w procesie nostryfikacyjnym opinie pozytywne.

Oceniając podnoszone w sprawie zarzuty w zakresie błędów i pomyłek zawartych w istniejących w sprawie recenzjach trzeba wskazać, że nie pozbawiają one przedmiotowych opinii waloru dowodowego. Z treści wszystkich wydanych w sprawie recenzji wynika, że dotyczą one sprawy nostryfikacji stopnia naukowego doktora habilitowanego uzyskanego [...] L., choć rację ma skarżący, że w dwóch niektórych opiniach eksperci dość niefortunnie posługują się słowem "nadanie", zamiast "uznanie". W recenzjach tych, czego nie zauważa skarżący, pojawia się również słowo "nostryfikacja". Opinie te wskazują motywy mające wpływ na takie, a nie inne stanowiska recenzentów, są także wewnętrznie spójne, jeżeli chodzi o ich merytoryczne uzasadnienia i konkluzje.

Biorąc pod uwagę powyższe Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł, jak w sentencji.