Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1243/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-10-04 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6312 Odmowa   wydania       pozwolenia    na       broń
Hasła tematyczne: Broń i materiały wybuchowe
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 15 ust. 1 pkt 2 i 4
journal: Dz.U. 1999 nr 53 poz 549
law: Ustawa z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Marcinkowska Sędziowie WSA Przemysław Szustakiewicz (spr.) Sławomir Antoniuk Protokolant asystent sędziego Bożena Dąbkowska-Mastalerek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 października 2011 r. sprawy ze skargi S.W. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania pozwolenia na broń palną myśliwską 1. uchyla zaskarżoną decyzję 2. zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości


UZASADNIENIE

Komendant Główny Policji, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy

z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. z 2000 r. Dz. U. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) oraz art. 15 ust. 1 pkt 4 w związku z art. 12 ust. 1 oraz art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania S. W. od decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] grudnia 2010 r. nr [...], odmawiającej wydania pozwolenia na broń palną myśliwską do celów łowieckich w ilości czterech egzemplarzy.

Do wydania decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Pismem z dnia [...] kwietnia 2006 r. S. W. złożył wniosek o wydanie pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej. Wniosek uzasadnił tym, iż jest członkiem Polskiego Związku Łowieckiego i członkiem Koła Łowieckiego [...] w K. i posiadanie broni myśliwskiej jest mu niezbędne do wypełniania statutowych obowiązków. Do wniosku skarżący dołączył orzeczenie lekarskie z dnia [...] marca 2006 r. nr [...] i orzeczenie psychologiczne z dnia [...] marca 2006 r. nr [...] o braku przeciwwskazań do posiadania broni myśliwskiej, oraz zaświadczenie o członkostwie w Polskim Związku Łowieckim i kole łowieckim, oświadczenie małżonki popierające wniosek o wydanie przedmiotowego pozwolenia, a także pozytywną opinię wydaną przez Kapelana Myśliwych Archidiecezji [...]. Organ podał, iż w prowadzonym postępowaniu administracyjnym dopuszczono jako dowody materiały z postępowania administracyjnego w sprawie cofnięcia wnioskodawcy pozwolenia na broń palną myśliwską. Podstawą wydanego wówczas rozstrzygnięcia był art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 2-4 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji. Wskazał, że wnioskodawca w dniu [...] marca 2004 r. będąc pod wpływem alkoholu groził popełnieniem samobójstwa oraz zastrzeleniem członków swojej rodziny z posiadanej broni myśliwskiej. Organ uznał, że okoliczność ta dostatecznie uzasadnia podejrzenie, iż osoba posiadająca pozwolenie na broń należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 2-4, zobowiązano stronę do poddania się badaniom lekarskim i psychologicznym i przedstawienia orzeczeń.

Komendant Wojewódzki Policji w [...] skorzystał z uprawnienia określonego w § 8 ust. 3 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 września 2000 r. w sprawie badań lekarskich i psychologicznych osób ubiegających się lub posiadających pozwolenie na broń (Dz. U. Nr 79, poz. 898 ze zm.) i w dniu [...] kwietnia 2006 r. odwołał się od orzeczenia lekarskiego z dnia [...] marca 2006 r. nr [...], jak i od orzeczenia psychologicznego z dnia [...] marca 2006 r. nr [...].

W dniu [...] czerwca 2006 r. do organu I instancji wpłynęło orzeczenie psychologiczne nr [...] z dnia [...] maja 2006 r. wydane w trybie odwoławczym, stwierdzające, że skarżący nie należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 3 ustawy o broni i amunicji i może dysponować bronią. Ponadto w dniu [...] czerwca 2006 r. organ I instancji otrzymał orzeczenie lekarskie nr [...] wydane w dniu [...] czerwca 2006 r. przez lekarza odwoławczego, stwierdzające, że wymieniony nie należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 2-4 ustawy o broni i amunicji i może dysponować bronią.

Decyzją [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] grudnia 2006 r. nr [...] odmówiono S. W. wydania pozwolenia na posiadanie czterech egzemplarzy broni palnej myśliwskiej w celu uprawiania łowiectwa. Organ uznał, iż ustalony w sprawie stan faktyczny w pełni pozwala na zakwalifikowanie skarżącego do kategorii osób, co do których istnieje obawa, że mogą użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. W jego ocenie, nie można było uznać, że określona w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji uzasadniona obawa sprzecznego z prawem użycia broni związana musi być tylko i wyłącznie ze wskazanym katalogiem przestępstw popełnionych lub zarzuconych. Tym samym należało wziąć pod uwagę zachowanie, dotychczasowe życie i sposób postępowania wnioskującego. Zdaniem organu uzasadniona obawa sprzecznego z prawem użycia broni palnej przez skarżącego wynika właśnie z okoliczności związanych z jego dotychczasowym życiem, tj. z opisanym wyżej zdarzeniem z dnia [...] marca 2006 r., a ponadto z podjętymi działaniami Gminnej Komisji d/s Rozwiązywania Problemów Alkoholowych w G. zakończonymi wydaniem postanowienia Sądu Rejonowego w G. zobowiązującego go do podjęcia leczenia odwykowego, które kontynuuje do chwili obecnej, a także stwierdzeniem biegłego psychiatry, że w 2004 r. przechodził fazę krytyczną uzależnienia od alkoholu. Organ podkreślił, iż w literaturze dotyczącej problemu alkoholizmu wskazuje się, iż faza krytyczna, nazywana również stadium ostrym, jest trzecim z czterech etapów uzależnienia od alkoholizmu. Charakteryzuje się tym, że w owym czasie chory traci kontrolę nad piciem, zachowuje się niefrasobliwie i coraz bardziej agresywnie.

Od powyższej decyzji S. W. wniósł odwołanie, wnosząc o jej uchylenie.

Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] lutego 2007 r. nr [...] uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. W ocenie organu odwoławczego organ I instancji w sposób istotny naruszył art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji oraz art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 107 § 3 kpa, albowiem wydając zaskarżoną decyzję pominął ustalone o stronie opinie z miejsca zamieszkania oraz jej macierzystego koła łowieckiego, a nadto protokoły przesłuchania świadków, z których wynikało, że poza jednorazowym incydentem, strona nie nadużywa alkoholu, a pod jego wpływem nie wywołuje awantur i uważana jest za osobę bezkonfliktową. Ponadto Komendant Główny Policji wskazał, iż organ I instancji powinien ustalić, na jakim etapie leczenia skarżący znajduje się oraz jaki jest stopień jej uzależnienia od alkoholu, albowiem brak powyższych ustaleń stanowi naruszenie art. 80 kpa. Wskazano także na konieczność zaktualizowania materiału dowodowego o potwierdzenie członkowstwa skarżącego w Polskim Związku Łowieckim, opinię macierzystego koła łowieckiego oraz informację z Krajowego Rejestru Karnego. Ponadto zdaniem Komendanta Głównego Policji zebrany materiał dowodowy nakazywał zasięgnięcia opinii biegłego w kwestii uzależnienia skarżącego od alkoholu.

Po uzupełnieniu postępowania dowodowego, Komendant Wojewódzki Policji w [...] decyzją z dnia [...] lipca 2007 r. nr [...] ponownie odmówił skarżącemu wydania pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej. W ocenie organu ze zgromadzonego materiału dowodowego bezsprzecznie wynika, iż skarżący jest osobą uzależnioną od alkoholu, co stanowi w świetle art. 15 ust. 1 pkt 4 ustawy o broni i amunicji obligatoryjną przesłankę do odmowy wydania pozwolenia na broń. Świadczy o tym w szczególności opinia zespołu biegłych, a ponadto dowód z opinii biegłego uzyskany w trakcie postępowania przed Sądem Rejonowym w G., orzeczenie tego Sądu zobowiązujące stronę do podjęcia leczenia odwykowego w systemie ambulatoryjnym oraz podjęcie przez skarżącego tego leczenia.

Podkreślił, iż ustawodawca w wyżej wymienionym przepisie nie wskazał, jakoby wyłącznie aktywna faza uzależnienia miała stanowić podstawę negatywnego rozpatrzenia kwestii uprawnienia do posiadania broni, a tym samym nie ma wpływu na treść rozstrzygnięcia okoliczność, iż aktualny stan zdrowia strony nie wskazuje na występowanie aktywnej formy uzależnienia. W związku z tym organ odmówił mocy dowodowej orzeczeniom lekarskim przedstawionym przez skarżącego.

Zdaniem organu bez znaczenia dowodowego jest okoliczność podnoszona przez skarżącego jakoby opinia biegłych nie przedstawiała wiarygodnej wartości dowodowej, albowiem opinia ta została sporządzona przez biegłe sądowe, uznane za ekspertów w zakresie swojej działalności. Ponadto wskazał, iż posiadanie przez skarżącego orzeczenia lekarskiego oraz psychologicznego potwierdzających zdolność do dysponowania bronią, pozytywnej opinii z miejsca zamieszkania oraz członkowstwo w Polskim Związku Łowieckim i kole łowieckim nie dają podstaw dla pozytywnego rozpatrzenia sprawy.

W wyniku przeprowadzonego postępowania w trybie odwoławczym Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] września 2007 r. nr [...] utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

Wskazana decyzja stała się przedmiotem skargi S. W. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

Po rozpoznaniu sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 14 stycznia 2008 r. sygn. akt VI SA/Wa 2048/07 uchylił zaskarżoną decyzję Komendanta Głównego Policji, oraz stwierdził, iż uchylona decyzja nie podlega wykonaniu. W uzasadnieniu Sąd zobowiązał organ do przeprowadzenia postępowania uzupełniającego oraz wezwania skarżącego do przedłożenia aktualnych badań lekarskich i psychologicznych. Sąd wskazał również, iż niezbędnym jest zaktualizowanie przynależności skarżącego do Polskiego Związku Łowieckiego, zebranie o skarżącym opinii w macierzystym kole łowieckim, oraz z miejsca zamieszkania, a także uzyskanie informacji z Krajowego Rejestru Karnego.

Komendant Główny Policji realizując wytyczne Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie uchylił decyzję organu I instancji, i przekazał mu sprawę do ponownego rozpatrzenia.

Komendant Wojewódzki Policji w [...] decyzją z dnia [...] grudnia 2010 r. nr [...] odmówił S. W. wydania pozwolenia na posiadanie czterech egzemplarzy broni palnej myśliwskiej w celu uprawiania łowiectwa.

W uzasadnieniu organ wskazał, że w ramach przeprowadzonego postępowania uzyskał pozytywną opinię strony z miejsca zamieszkania oraz Polskiego Związku Łowieckiego, jak również z macierzystego koła łowieckiego [...] w K., potwierdzając tym samym jej członkostwo w tym kole. Organ ustalił, że strona nie figuruje w Krajowym Rejestrze Karnym. S. W. wezwany został także, do przedłożenia aktualnego orzeczenia lekarskiego i psychologicznego określającego jego zdolność do posiadania broni. Z przedłożonych orzeczeń wynika, iż strona może dysponować bronią. Pismami z dnia [...] listopada 2008 r. organ na podstawie § 8 ust. 3 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 września 2000 r. w sprawie badań lekarskich i psychologicznych osób ubiegających się lub posiadających pozwolenie na broń, odwołał się od wskazanych orzeczeń.

W wyniku odwołań wydano ponownie pozytywne dla strony ostateczne orzeczenie lekarskie i psychologiczne.

Organ podał, iż z uwagi na zgromadzony materiał dowodowy uznał jednak, że wskazane orzeczenia pozostają w sprzeczności z art. 15 ust. 1 pkt 4 ustawy o broni i amunicji. Wskazał, że skorzystał z uprawnienia wynikającego z art. 84 kpa, zgodnie z którym, gdy w sprawie wymagane są wiadomości specjalne, organ administracji publicznej może zwrócić się do biegłego lub biegłych o wydanie opinii. Zgodnie z uzyskaną przez organ opinią psychiatryczno-psychologiczną z dnia [...] października 2010 r. wydaną przez biegłą sądową z zakresu psychologii klinicznej oraz biegłą sądową z zakresu psychiatrii, stwierdzono u strony zespół uzależnienia od alkoholu w remisji i uznano, iż jest on uzależniony od alkoholu w rozumieniu art. 15 ust. 1 pkt ustawy o broni i amunicji.

Od wskazanej decyzji strona wniosła odwołanie do Komendanta Głównego Policji, wnosząc o jej zmianę i orzeczenie co do istoty sprawy oraz wskazując, iż jest ona niesłuszna i wydana wbrew ustaleniom faktycznym, a także narusza prawo. W ocenie odwołującego, fakt przedstawienia aktualnego, pozytywnego orzeczenia lekarskiego i psychologicznego potwierdzającego brak przeciwwskazań do posługiwania się bronią sprawia, że organ nie ma prawa zobowiązywać go do poddania się kolejnym badaniom. Odwołujący powołał wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 marca 2005 r. sygn. akt OSK 1273/04, w którym stwierdzono, (...) iż wydane w wyniku rozpatrzenia odwołania od orzeczeń biegłych mają charakter ostateczny i są wiążące dla organów Policji.

Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] marca 2011 r. nr [...], nie znajdując podstaw do uchylenia decyzji organu I instancji, utrzymał ją w mocy. W uzasadnieniu organ wskazał, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, w tym również opinia biegłych, nie pozostawia żadnej wątpliwości, że strona jest osobą uzależnioną od alkoholu i nie zmienia tego fakt, że obecnie deklaruje ona, że alkoholu nie pije. W ocenie organu opinia biegłych, iż strona jest osoba uzależnioną od alkoholu w rozumieniu art. 15 ust. 1 pkt 4 ustawy o broni i amunicji wypełnia przesłankę, o której w tym przepisie mowa, a zatem uzasadnia odmowę wydania mu pozwolenia na broń. Organ podał, iż wskazany przepis ma charakter obligatoryjny, a zatem inne korzystnie świadczące o stronie dowody – dobra opinia w miejscu zamieszkania i w Polskim Związku Łowieckim, poprawne relacje z rodziną, deklaracje o niespożywaniu alkoholu od kliku lat, a także pozytywne orzeczenia lekarskie i psychologiczne wydane na podstawie wskazanego przepisu – nie mogą mieć wpływu na rozstrzygnięcie sprawy. Odnosząc się do powołanego przez stronę w odwołaniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 marca 2005 r. sygn. akt OSK 1273/04, organ wyjaśnił, iż sąd w uzasadnieniu wskazał, że okoliczność, iż orzeczenia lekarskie i psychologiczne nie podlegają weryfikacji przez organy Policji, w kontekście kpa nie eliminuje w sposób bezwzględny udziału biegłych w ustalaniu merytorycznej poprawności tycz orzeczeń. O tym, jaki dowód jest niezbędny, mają prawo decydować organy prowadzące postępowanie administracyjne na podstawie zebranego w sprawie materiału dowodowego.

Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi S. W. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

Skarżący zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie prawa poprzez oparcie jej na niedopuszczalnym prawnie dowodzie z biegłych, wydanej w przedmiocie już ostatecznie opinii o stanie zdrowia, oraz wniósł o jej uchylenie jako sprzecznej z prawem.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości swoje dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Na podstawie art. 13 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) do rozpoznania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona.

Natomiast zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania.

Rozpoznawana pod tym względem skarga zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie należy wskazać, że podstawą materialnoprawną zaskarżonych decyzji jest art. 15 ust. 1 pkt 4 ustawy o broni i amunicji, wedle którego pozwolenia na broń nie wydaje się osobom uzależnionym od alkoholu lub substancji psychotropowych. Natomiast zgodnie z art. 15 ust. 1 pkt 2 cyt. ustawy, pozwolenia na broń nie wydaje się osobom z zaburzeniami psychicznymi, o których mowa w ustawie z dnia 19 sierpnia 1994 r. o ochronie zdrowia psychicznego lub o znacznie ograniczonej sprawności psychofizycznej.

Interpretując wskazane przepisy ustawy o broni i amunicji należy mieć na uwadze także ich wykładnię celowościową. Dostęp do broni palnej jest ściśle reglamentowany. Poza wypadkami określonymi w ustawie, nabywanie, posiadanie oraz zbywanie broni i amunicji jest zabronione (art. 2 ustawy). Ustawa ściśle reglamentuje cele, na które może być wydane pozwolenie na broń (art. 10 ust. 3), jak również określa szereg właściwości osób fizycznych, np. limit wieku, określone właściwości psychiczne, które muszą być spełnione, aby osoba ubiegająca się o pozwolenie na broń mogła je otrzymać.

Jednym z warunków negatywnych posiadania pozwolenia na broń jest warunek, że pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których zachodzi uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Jest to warunek w dużej części uznaniowy, ale jednocześnie organ prowadzący postępowanie powinien zbadać wszelkie okoliczności sprawy, szczególnie zaś spoczywa na nim obowiązek przeprowadzenia postępowania w sposób zgodny z prawem.

Podstawą decyzji organów orzekających w sprawie jest fakt, iż w wedle opinii z dnia [...] października 2010 r. powołanych w sprawie biegłych rozpoznano u skarżącego objawy uzależnienia od alkoholu. Opinia ta została sporządzona przez biegłą sądową z zakresu psychologii klinicznej oraz biegłą sądową z zakresu psychiatrii.

Tymczasem w sprawie istnieją dwa orzeczenia lekarskie wydane w trybie określonym przez rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 7 września 2000 r. w sprawie badań lekarskich i psychologicznych osób ubiegających się lub posiadających pozwolenie na broń (Dz. U. Nr 79, poz. 898 ze zm.) wskazujące, iż S. W. nie należy do osób, którym nie może być przyznane pozwolenie na broń.

W tym miejscu wskazać należy, że orzeczenia lekarskie i psychologiczne wiążą organy w zakresie ustalenia przesłanek faktycznych i prawnych odmowy wydania lub cofnięcia pozwolenia na broń. Nie podlegają one dalszej weryfikacji przez organy Policji w prowadzonych przez nie postępowaniach o wydanie lub cofnięcie pozwolenia na broń. Ustawodawca nie przewidział bowiem takiej weryfikacji. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 17 marca 2005 r., sygn. akt OSK 1273/04, (LEX nr 189224), wypowiadając się na temat charakteru i mocy wiążącej orzeczeń lekarskich i psychologicznych wydawanych w oparciu o § 8 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 września 2000 r. "dokonywanie oceny stanu zdrowia fizycznego i psychicznego osób ubiegających się o pozwolenie na broń lub posiadających takie pozwolenie zostało przekazane upoważnionym do tego lekarzom i psychologom. Zakres i sposób przeprowadzania badań poprzedzających wydanie stosownego orzeczenia został ściśle określony w przepisach ww. rozporządzenia. Przewidziany tam został swoistego rodzaju tryb postępowania, który - jak to już wyżej wspomniano - przewiduje możliwość składania przez osobę podlegającą badaniom, a także organ Policji odwołań od orzeczeń lekarskich i psychologicznych. Tego rodzaju regulacja dotycząca czynności specjalistycznych, jakimi są niewątpliwie badania lekarskie, stanowi procedurę odrębną od procedury administracyjnej. Ostateczne orzeczenia lekarskie wydawane w trybie § 8 cyt. rozporządzenia nie podlegają więc weryfikacji przez organy Policji w prowadzonych przez nie postępowaniach o wydanie lub cofnięcie pozwolenia na broń. Związanie organów Policji ostatecznym orzeczeniem lekarskim i psychologicznym wydanym na podstawie § 8 cyt. rozporządzenia, wyklucza zatem możliwość przeprowadzenia w postępowaniu o wydanie lub cofnięcie pozwolenia na broń dowodu z opinii biegłego na okoliczności objęte treścią tych orzeczeń". Organ zatem nie mógł przeprowadzić dodatkowej weryfikacji orzeczeń lekarskich wydanych w trybie określonym w ww. rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 7 września 2000 r. Przepisy ustawy o broni i amunicji nie przewidują, bowiem żadnej możliwości kwestionowania wydanych orzeczeń lekarskich. Nadto organ oparł swoją decyzję na jednej opinii lekarskiej podczas, gdy skarżący legitymuje się dwoma pozytywnymi dla niego orzeczeniami lekarskimi, z których jedno zostało wydane po złożeniu odwołania przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...]. Została dokonana, zatem weryfikacja pozytywnego orzeczenia lekarskiego, które co należy przypomnieć zgodnie z treścią § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 września 2000 r. w sprawie badań lekarskich i psychologicznych osób ubiegających się lub posiadających pozwolenie na broń, obejmuje nie tylko ogólną ocenę stanu zdrowia, w tym również psychicznego, ale również konsultacje lekarzy specjalistów, jeżeli lekarz prowadzący ogólną ocenę stanu zdrowia (lekarz upoważniony) uzna to za konieczne (w tym miejscu należy zwrócić uwagę, że przepisy przewidują wydanie jednego orzeczenia lekarskiego, obejmującego łącznie ocenę zdolności fizycznej i psychicznej do dysponowania bronią). W takiej sytuacji, gdy organ miał dwa pozytywne dla skarżącego orzeczenia lekarskie wydane w toku postępowania określonego przez przepisy prawa oraz jedną opinię negatywną, to powinien wziąć pod uwagę orzeczenia, którymi jest związany. Niezrozumiałym jest zatem dlaczego organy Policji orzekające w sprawie pominęły orzeczenia komisji lekarskich, a oparły się jedynie na opinii powołanych przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] biegłych.

Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji. O wykonalności zaskarżonej decyzji Sąd orzekł na podstawie art. 152 powołanej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.