Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SA/Wr 454/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2014-01-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 10
journal: Dz.U. 2006 nr 139 poz 992
law: Ustawa z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący : Sędzia NSA Julia Szczygielska (sprawozdawca), Sędziowie : Sędzia WSA Lidia Serwiniowska, Sędzia WSA Wanda Wiatkowska-Ilków, Protokolant : Aleksandra Markiewicz, po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 16 stycznia 2014 r. sprawy ze skargi [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] 2013 r. nr [...] w przedmiocie przyznania zasiłku rodzinnego oraz odmowy przyznania prawa do dodatku do zasiłku rodzinnego z tytułu opieki nad dzieckiem w okresie korzystania z urlopu wychowawczego. oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] 2013 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W., po rozpatrzeniu odwołania [...] od decyzji Kierownika Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w [...] z dnia [...] 2013 r. nr [...] w sprawie przyznania zasiłku rodzinnego na [...] w kwocie 77 zł miesięcznie na okres od dnia 1 kwietnia 2013 r. do dnia 31 października 2013 r. oraz odmowy przyznania prawa do dodatku do zasiłku rodzinnego z tytułu opieki nad dzieckiem w okresie korzystania z urlopu wychowawczego, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Kolegium wskazało, że wnioskiem z dnia 2 kwietnia 2013r. strona zwróciła się do organu pierwszej instancji o ustalenie na syna [...] prawa do zasiłku rodzinnego oraz dodatku z tytułu opieki nad dzieckiem w okresie korzystania z urlopu wychowawczego.

Opisaną na wstępie decyzją organ pierwszej instancji przyznał stronie zasiłek rodzinny w kwocie 77 zł miesięcznie na w/w okres, odmawiając jednocześnie przyznania prawa do dodatku z tytułu opieki nad dzieckiem w okresie korzystania z urlopu wychowawczego. Organ wskazał, że strona spełnia ustawowe kryterium dochodowe do korzystania ze świadczeń rodzinnych, w związku z tym przyznał zasiłek rodzinny. Odmówił natomiast, powołując się na art. 10 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2006 r. nr 139, poz. 992 ze zm.), przyznania dodatku do zasiłku z tytułu opieki nad dzieckiem w okresie korzystania z urlopu wychowawczego, z uwagi na fakt, że dodatek taki wnioskodawczyni otrzymała na drugiego syna – [...].

Od tej decyzji strona złożyła odwołanie, w którym wniosła o przyznanie dodatku z tytułu opieki nad dzieckiem w okresie korzystania z urlopu wychowawczego na syna [...]. Na potwierdzenie zasadności swego żądania, skarżąca do odwołania załączyła wyrok WSA w Poznaniu z dnia 24 stycznia 2008 r., sygn. akt IV SA/Po 848/07.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze rozpatrując sprawę w trybie odwoławczym, stwierdziło, że z akt sprawy wynika, iż w dniu [...] 2011 r. strona urodziła dwóch synów: [...]. Pracodawca udzielił wnioskodawczyni urlopu wychowawczego w celu zapewnienia osobistej opieki nad dziećmi w okresie od dnia [...] 2013 r. do dnia [...] 2015 r.

Decyzją z dnia [...] 2013r., Nr [...] organ pierwszej instancji przyznał odwołującej się zasiłek rodzinny i dodatek z tytułu opieki nad dzieckiem w okresie korzystania z urlopu wychowawczego na syna [...], na okres od dnia 1 kwietnia 2013r. do dnia 31 października 2013r. Z kolei, zakwestionowaną odwołaniem decyzją organ przyznał wnioskodawczyni zasiłek rodzinny na syna [...] na okres od dnia 1 kwietnia 2013r. do dnia 31 października 2013r., odmawiając przyznania dodatku z tytułu opieki nad dzieckiem ([...]) w okresie korzystania z urlopu wychowawczego.

W ocenie odwołującej się dodatek z tytułu opieki nad dzieckiem w okresie korzystania z urlopu wychowawczego przysługuje jej na każdego z synów. Kolegium nie podzieliło tego stanowiska. Zdaniem organu odwoławczego, przepisy art. 10 ust. 1 i 2 w/w ustawy ustalają w sposób jednoznaczny i kategoryczny zasady przyznawania dodatku z tytułu opieki nad dzieckiem lub dziećmi w okresie korzystania z urlopu wychowawczego, nie dając organowi żadnych uprawnień do ustalania tego świadczenia w inny sposób i nie uzależniając kwoty dodatku od liczby dzieci wychowywanych przez osobę uprawnioną do jego uzyskania. Od liczby dzieci i stanu ich zdrowia przepisy uzależniają jedynie długość okresu pobierania dodatku. Ustawodawca w sposób jednoznaczny określił, iż w przypadku urodzenia podczas jednego porodu więcej niż jednego dziecka (a co ma miejsce w przedmiotowej sprawie), osobie opiekującej się przysługuje dodatek do zasiłku rodzinnego (nie dodatki) z tytułu opieki nad dzieckiem przez okres 36 miesięcy kalendarzowych. W przypadku urodzenia podczas jednego porodu więcej niż jednego dziecka dodatek przysługuje przez okres dłuższy o 12 miesięcy. Dodatek ten ma stanowić rodzaj rekompensaty dla matki lub ojca utraty dochodów po przejściu na urlop wychowawczy. Podobne stanowisko zajął Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 5 czerwca 2012 r., sygn. akt VIII SA/Wa 152/12, wywodząc: "artykuł 10 ustęp 1 i 2 ustawy o świadczeniach rodzinnych ustala w sposób jednoznaczny i kategoryczny kwotę przysługującego świadczenia, nie dając organowi żadnych uprawnień do określenia jej w innej wysokości i nie uzależniając w żaden sposób kwoty dodatku od ilości dzieci wychowywanych przez osobę uprawnioną do jego uzyskania. Zrozumienie treści powyższego przepisu nie nasuwa wątpliwości i nie wymaga żadnych zabiegów interpretacyjnych" (LEX nr 1212298).

Dalej Kolegium wskazało, że stosownie do art. 6 k.p.a., organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa. Świadczenie przyznawane na postawie art. 10 ust. 1 omawianej ustawy nie należy do świadczeń o charakterze uznaniowym. Możliwość jego przyznania uzależniona jest ściśle od określonych przesłanek ustawowych i organ rozpatrujący wniosek o jego przyznanie nie ma swobody w wyborze rozstrzygnięcia. Skoro odwołująca się uzyskała prawo do dodatku z tytułu opieki nad dzieckiem w okresie korzystania z urlopu wychowawczego na syna [...], to brak było podstaw do przyznania jej takiego dodatku na drugie dziecko.

Na powyższą decyzję strona złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. Skarżąca podniosła, że uzasadnienia decyzji obu instancji nie spełniają wymogów art. 107 § 1 i 3 k.p.a. w zakresie uzasadnienia faktycznego i prawnego. Lakoniczne uzasadnienie decyzji pierwszoinstancyjnej pozbawione jest ustaleń faktycznych. Owa wada została zaakceptowana i powielona przez Kolegium.

Zdaniem skarżącej, organy orzekające naruszyły prawo materialne dokonując błędnej interpretacji art. 8 pkt 2 w związku z art. 10 ust. 1 i ust. 2 ustawy. Przyjęły, że urodzenie więcej niż jednego dziecka podczas jednego porodu uprawnia wyłącznie do jednego dodatku wychowawczego w wysokości 400 zł na wszystkie dzieci. Wskazała, że w ustawie przewidziano siedem sytuacji uzasadniających jednorazowe lub okresowe zwiększenie zasiłku rodzinnego w formie dodatku do tegoż zasiłku. Jedną z takich sytuacji jest opieka nad dzieckiem w okresie korzystania z urlopu wychowawczego (art. 8 pkt 2 ustawy). Ustawodawca uznał, że wydatki ponoszone przez rodzinę tuż po urodzeniu się dziecka, a także utracone korzyści związane z niewykonywaniem pracy w okresie trwania stosunku pracy, usprawiedliwiają ich kompensację ze środków publicznych w formie dodatku do zasiłku rodzinnego . Zdaniem skarżącej, w systemie świadczeń rodzinnych dodatki zostały związane z zasiłkiem rodzinnym (art. 8 ustawy). Do każdego zasiłku, w sytuacjach opisanych w art. 9-15 ustawy, przysługują dodatki i nie ulega wątpliwości, że mogą być one kumulowane . Wobec przyznania zasiłków rodzinnych na każde z dwojga dzieci i spełnienia - w stosunku do każdego dziecka - warunków określonych w art. 10 ust. 1 ustawy, w tym korzystania z urlopu wychowawczego na każdego z synów, do każdego z przyznanych zasiłków rodzinnych przysługuje skarżącej dodatek wychowawczy.

Skarżąca podkreśliła, że wykładnia art. 10 ust. 1 i 2 ustawy dokonana przez organy zdaje się nawiązywać do zasad przyznawania zasiłków wychowawczych uregulowanych ustawą z dnia 1 grudnia 1994 r. o zasiłkach rodzinnych, pielęgnacyjnych i wychowawczych, którą zastąpiła ustawa z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych. W poprzednio obowiązującym stanie prawnym sytuacja osób uprawnionych do zasiłku wychowawczego opiekujących się więcej niż jednym dzieckiem urodzonym podczas jednego porodu, została szczegółowiej uregulowana niż obecnie. Zasiłek wychowawczy przysługiwał w jednej wysokości, ale przez okres 36 miesięcy na każde dziecko urodzone podczas jednego porodu. Wysokość zasiłku była zróżnicowana i m.in. uzależniona od ilości wychowywanych dzieci. Podobnych, szczegółowych rozwiązań brakuje w obecnej ustawie o świadczeniach rodzinnych; rozporządzeniu MPS z dnia 2 czerwca 2005r. w sprawie sposobu i trybu postępowania w sprawach o świadczenia rodzinne (Dz.U. 105/05/881 ze zm.); rozporządzeniu RM z dnia 18 lipca 2006r. w sprawie wysokości dochodu rodziny albo dochodu osoby uczącej się stanowiących podstawę ubiegania się o zasiłek rodzinny oraz wysokości świadczeń rodzinnych (Dz.U 130/06/903). Brakuje zatem podstaw do odnoszenia wcześniejszych rozwiązań do obecnej regulacji i interpretacji przepisów ustawy o świadczeniach rodzinnych w duchu zasad określonych w poprzednim stanie prawnym.

Nadto skarżąca podniosła, że ustawodawca w art. 11a ust. 3 ustawy zastosował odmienną technikę legislacyjną niż w art. 10 ust. 1 i 2 ustawy, wyraźnie stanowiąc, że dodatek z tytułu samotnego wychowywania dziecka przysługuje w wysokości 170 zł miesięcznie na dziecko, nie więcej jednak niż 340 zł na wszystkie dzieci. W przypadku dodatku wychowawczego ustawodawca ograniczenia takiego nie wprowadził, choć w art. 10 ust. 4 ustawy wskazał, że w przypadku równoczesnego korzystania z urlopu wychowawczego przez oboje rodziców lub opiekunów prawnych dziecka przysługuje jeden dodatek. Zgodnie z założeniem racjonalności prawodawcy, gdyby chciał wprowadzić ograniczenie analogiczne do regulacji zawartej w art. 10 ust. 4 bądź art. 11a ust. 3 ustawy, wówczas wyraźnie postanowiłby, np., że dodatek wychowawczy przysługuje tylko na jedno dziecko.

Związanie dodatku wychowawczego (art. 10 ust. 1 i 2 ustawy) z zasiłkiem rodzinnym, przyznawanym na każde dziecko, uprawnia zdaniem skarżącej do poglądu, że na gruncie ustawy o świadczeniach rodzinnych - przy uwzględnieniu rezultatów wykładni językowej, systemowej i celowościowej - dodatek ów przysługuje do każdego zasiłku. Wtedy tylko spełnia swe funkcje zaopatrzeniowe umożliwiając zaspokojenie, choć w części, potrzeb każdego z wychowywanych przez osobę uprawnioną dzieci. W odróżnieniu od zasiłku macierzyńskiego, funkcją dodatku wychowawczego nie jest wyrównanie utraconego dochodu (art. 29-31 w zw. art. 47 i art. 36 - 42, art. 45 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa, lecz częściowe pokrycie wydatków na utrzymanie dziecka w związku z przebywaniem osoby uprawnionej na urlopie wychowawczym (art. 4 ust. 1 w zw. z art. 8 pkt 2 i art. 10 ustawy). Tym samym przyznanie jednego dodatku w kwocie 400 zł łącznie na wszystkie urodzone przez nią dzieci, nie spełnia zdaniem skarżącej woli ustawodawcy - swej funkcji zaopatrzeniowej. Za taką wykładnią art. 10 ust. 1 ustawy w związku z art. 10 ust. 2 ustawy przemawia zdaniem skarżącej także art. 71 ust. 1 i 2 Konstytucji. W orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego i w doktrynie podkreśla się normatywne znaczenie art. 71 ust. 1 zd.1 Konstytucji, bo naruszenie konstytucyjnego postanowienia określającego cele działalności organów władzy publicznej następuje m.in. wówczas, gdy ustawodawca niewłaściwie zinterpretował przepis konstytucji wyznaczający określony cel czy zadanie władzy publicznej, a w szczególności uchwalając ustawę, zastosował takie środki, które nie mogły doprowadzić do realizacji tego celu (wyrok z 4 kwietnia 2001r., sygn. akt K 11/00, publ. OTK 3/01/54 s. 358 i powołany tam pogląd J. Trzcińskiego). Art. 71 ust. 1 zdanie 2 formułuje prawo podmiotowe, którego adresatem są władze publiczne zarówno organy państwowe, jak i samorządowe (L.Garlicki w: Konstytucja RP. Komentarz, t. III Wyd. Sejm. 2003 uw. 5-7 do art. 71).

Skarżąca powołała się również na art. 3 ust. 1 Konwencji o Prawach Dziecka, zgodnie z którym we wszystkich działaniach dotyczących dzieci, podejmowanych przez publiczne lub prywatne instytucje opieki społecznej, sądy, władze administracyjne lub ciała ustawodawcze, sprawą nadrzędną będzie najlepsze zabezpieczenie interesów dziecka. Organy obu instancji winny dokonywać prokonstytucyjnej, zgodnej także z wiążącymi Polskę umowami międzynarodowymi, wykładni obowiązujących przepisów. Przy czym skarżąca podniosła, że sądy winny stosować Konstytucję wprost kierując się podstawową dyrektywą wykładni, dyrektywą wykładni przepisu w zgodzie z Konstytucją.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko i argumentację zwartą w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2002 r. nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności organów administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że zadaniem sądu administracyjnego jest zbadanie zgodności zaskarżonej decyzji z przepisami zarówno prawa materialnego, jak i procesowego, w odniesieniu do stanu faktycznego istniejącego w chwili wydania zaskarżonej decyzji.

Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną i stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 134 § 1 i art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.).

Rozpatrując stan faktyczny i prawny niniejszej sprawy stwierdzić trzeba, że skarga nie może być uwzględniona, bowiem zarówno decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego, jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji, nie naruszają prawa w stopniu uzasadniającym ich uchylenie.

Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowią przepisy ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (t.j. Dz.U. z 2006 r., nr 139, poz. 992 ze zm.), zwaną dalej: ustawa.

Niewątpliwe jest w sprawie, że w/w ustawa ustanawia ogólną zasadę prawa osób uprawnionych do otrzymania świadczeń rodzinnych, w tym zasiłków rodzinnych oraz dodatków do zasiłków rodzinnych.

Spór w niniejszej sprawie sprowadza się do rozstrzygnięcia kwestii, czy w przypadku, gdy podczas jednego porodu urodzi się więcej niż jedno dziecko, rodzicom (matce lub ojcu) przysługuje jeden dodatek do zasiłku rodzinnego z tytułu opieki nad dziećmi w okresie korzystania z urlopu wychowawczego, czy też dodatek ten przysługuje na każde z narodzonych dzieci.

W ocenie Sądu, na tak postawione pytanie, należy odpowiedzieć, że w niniejszej sprawie w świetle regulacji w/w ustawy o świadczeniach rodzinnych, matce lub ojcu przysługuje jeden dodatek do zasiłku rodzinnego z tytułu opieki nad dzieckiem w okresie korzystania z urlopu wychowawczego, niezależnie od liczby dzieci urodzonych podczas jednego porodu.

Wprawdzie w art.8 pkt.2 omawianej ustawy, ustawodawca postanowił, że do zasiłku rodzinnego przysługuje dodatek z tytułu opieki nad dzieckiem w okresie korzystania z urlopu wychowawczego, jednakże regulacja ta nie oznacza, iż przy przyznawaniu i wypłacaniu przedmiotowego dodatku pomija się zasady i warunki oraz wysokość przewidzianych w unormowaniach regulujących poszczególne, konkretne dodatki, a które stanowią normy o charakterze przepisów szczególnych, co zaś oznacza, że mają pierwszeństwo stosowania w stosunku do zasad ogólnych ustawy.

I tak zgodnie z art.10 w/w ustawy, dodatek z tytułu opieki nad dzieckiem w okresie korzystania z urlopu wychowawczego przysługuje matce lub ojcu, opiekunowi faktycznemu dziecka albo opiekunowi prawemu dziecka, jeżeli dziecko pozostaje pod jego faktyczną opieką, uprawnionemu do urlopu wychowawczego, nie dłużej jednak niż przez okres:

1) 24 miesięcy kalendarzowych;

2) 36 miesięcy kalendarzowych, jeżeli sprawuje opiekę nad więcej niż jednym

dzieckiem urodzonym podczas jednego porodu;

3) 72 miesięcy kalendarzowych, jeżeli sprawuje opiekę nad dzieckiem legitymującym

się orzeczeniem o niepełnosprawności albo o znacznym stopniu niepełnosprawności

(ust. 1).

Dodatek ten przysługuje w wysokości 400 zł miesięcznie (ust. 2), przy czym dodatek przysługujący za niepełne miesiące kalendarzowe wypłaca się w wysokości 1/30 dodatku miesięcznego za każdy dzień. Kwotę dodatku przysługującą za niepełny miesiąc zaokrągla się do 10 groszy w górę (ust. 3). W przypadku równoczesnego korzystania z urlopu wychowawczego przez oboje rodziców lub opiekunów prawnych dziecka przysługuje jeden dodatek (ust.4).

W świetle powyższego, stwierdzić należy, że orzekające w niniejszej sprawie organy, trafnie wywiodły, powołując się na cyt. wyżej art. 10 ustawy, że niezależnie od liczby dzieci urodzonych podczas jednego porodu, stanu ich zdrowia, okresu pobierania zasiłku, wysokość przedmiotowego dodatku została ukształtowana na jednolitym poziomie wynoszącym 400 zł.

Podkreślić przy tym należy, że gdyby wolą ustawodawcy było przyznanie prawa do przedmiotowego dodatku – w okresie korzystania z urlopu wychowawczego z tytułu opieki nad wszystkimi dziećmi urodzonymi podczas jednego porodu – to prawo do tegoż dodatku przysługujące na każde z dzieci urodzonych podczas jednego porodu musiałoby być jednoznacznie określone w ustawie. Ustalając zaś przedmiotowy dodatek w jednej ściśle określonej kwocie, a to 400 zł, ustawodawca uniezależnił tym samym jego wysokość od liczby dzieci urodzonych podczas jednego porodu.

Natomiast liczba dzieci urodzonych podczas jednego porodu ma istotne znaczenie przy ustalaniu okresu (czasu) przysługiwania tego dodatku, a który wynosi 36 miesięcy kalendarzowych, jeżeli dana osoba sprawuje opiekę nad więcej niż jednym dzieckiem urodzonym podczas jednego porodu (art.10 ust.1 pkt 2 ustawy). Oznacza to, że w przypadku urodzenia więcej niż jednego dziecka podczas jednego porodu, formą szczególnego wsparcia władzy publicznej nad taką rodziną to przyznanie prawa do wydłużonego czasu pobierania przedmiotowego dodatku, a nie zwielokrotnienia jego wysokości.

Podobnie ma się sprawa w sytuacji sprawowania opieki nad dzieckiem lub dziećmi legitymującymi się orzeczeniem o niepełnosprawności, gdzie także ustawodawca wydłużył okres pobierania przedmiotowego dodatku, tj. do 72 miesięcy kalendarzowych, jednakże i tu dodatek ten wynosi 400 zł, niezależnie od liczby niepełnosprawnych dzieci poddanych pieczy rodziców.

W tym stanie rzeczy, zarzuty skargi nie znajdują - zdaniem Sądu żadnego uzasadnienia, tym bardziej, że zajęte w niniejszej sprawie stanowisko składu orzekającego jest zgodne linią orzeczniczą prezentowaną przez Naczelny Sąd Administracyjny. I tak w wyroku z dnia 11 lipca 2013r., sygn.akt I OSK 2692 Naczelny Sąd Administracyjny dodatkowo odwołując się do uzasadnienia projektu ustawy o świadczeniach rodzinnych (Sejm RPIV kadencji nr druku 1555) – stwierdził, że w odniesieniu do dodatku z tytułu opieki nad dzieckiem w okresie korzystania z urlopu wychowawczego podano: "wysokość dodatku do zasiłku rodzinnego dla tych rodzin wyniesie 400 zł miesięcznie", podkreślając, iż zaproponowano w ustawie jednakową wysokość świadczenia, odnotowując m.innymi jednocześnie, że w przypadku sprawowania opieki nad więcej niż jednym dzieckiem urodzonym, podczas jednego porodu zasiłek wypłacany będzie nie dłużej niż przez trzy lata. Zapisy te w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego potwierdzają prawidłowość wykładni i w konsekwencji prawidłowość zaakceptowania przyznania jednego dodatku do zasiłku rodzinnego z tytułu opieki nad dzieckiem w okresie korzystania z urlopu wychowawczego, pomimo, że skarżąca sprawuje w tym okresie opiekę nad kilkorgiem dzieci urodzonych podczas jednego porodu.

Z tego to również powodu, w niniejszej sprawie - wbrew zarzutom skarżącej, nie może być mowy o dokonanej przez organy orzekające błędnej wykładni powołanych przepisów ustawy o świadczeniach rodzinnych. Podkreślić należy, że wybór metody wykładni przepisów nie należy do sfery swobodnego uznania interpretatora. Zgodnie z panującym poglądem nauki teorii prawa, jako podstawową przyjmuje się kategorię językowych dyrektyw interpretacyjnych. Dopiero w razie wątpliwości co do możliwych znaczeń tekstu prawnego należy odwołać się do innych dyrektyw. W rozważanej sytuacji przypadek takiej wieloznaczności nie zachodzi. Przepis art. 10 omawianej ustawy, na tle brzmienia jej innych unormowań, w sensie językowym nie budzi żadnych wątpliwości.

Nie podziela Sąd także zarzutu w zakresie naruszenia przepisów Konstytucji z tej to przede wszystkim przyczyny, że Konstytucja jest ustawą zasadniczą i odsyła do unormowań szczególnych. W niniejszej sprawie przepisem szczególnym jest powołana wyżej ustawa o świadczeniach rodzinnych i regulacje tam zawarte, co oznacza, że kwestie związane z prawem do przedmiotowego dodatku, jako kompleksowo uregulowane w tejże ustawie rozstrzygane były prawidłowo w oparciu o przepisy tejże ustawy, stąd Sąd nie znalazł podstaw do zakwestionowania wydanych w sprawie rozstrzygnięć.

W konsekwencji powyższych ustaleń, stwierdzić należy, że kontrola zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, a do czego ograniczają się kompetencje sądu administracyjnego, jako że Sąd nie może oprzeć kontroli o kryterium słuszności czy sprawiedliwości społecznej, nie wykazała by zaskarżoną decyzja, jak poprzedzająca ją decyzja o organu pierwszej instancji wydana została z naruszeniem przepisów, o którym stanowi art. 145 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny nie mógł zatem uwzględnić skargi z braku uzasadnionych ku temu podstaw i wobec tego oddalił ją w myśl art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.