Postanowienie WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt II SA/Go 603/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2022-11-10 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 § 3
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jarosław Piątek po rozpoznaniu w dniu 10 listopada 2022 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A.C. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A.C. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia [...] września 2022 r. A.C. reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] sierpnia 2022 r., nr [...] utrzymującą w mocy, po ponownym rozpoznaniu sprawy, decyzję Naczelnika Urzędu Celno-Skarbowego z dnia [...] lipca 2019 r., nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej w kwocie 20000 zł za niedokonanie przez przewoźnika obowiązku przesłania do rejestru zgłoszenia w przypadku przewozu towaru z jednego terytorium państwa członkowskiego na terytorium drugiego państwa członkowskiego albo państwa trzeciego oraz braku uzyskania numeru referencyjnego dla tego zgłoszenia.

W treści skargi strona skarżąca zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji skierowany do skarżonego organu oraz w przypadku nieuwzględnienia niniejszego wniosku przez organ do sądu. W uzasadnieniu wniosku pełnomocnik skarżącej powołał się na wykazanie przez skarżącą straty w prowadzonej działalności gospodarczej oraz kontynuowanie leczenia neurologicznego. Pełnomocnik zaznaczył, że jest to ponownie rozpatrywana sprawa przez ten sam organ, który pomimo posiadanej dokumentacji ponownie naraża skarżącą na koszty związane z niniejszym postępowaniem. W jego ocenie skarżąca wykazała ciężką sytuację zarówno majątkową jak i zdrowotną i obawia się utraty płynności finansowej. Zdaniem pełnomocnika przedstawione argumenty uzasadniają możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków. Na poparcie swojego stanowisko pełnomocnik strony skarżącej powołał również orzecznictwo sądowe.

W odpowiedzi na skargę organ wskazał, iż postanowieniem z 28 września 2022 r. odmówił skarżącej wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji na podstawie art. 61 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 329, dalej jako p.p.s.a.).

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Wniosek w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługiwał na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r. poz. 329, dalej jako p.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. W tym zakresie wyjątek od ww. zasady ustanawia art. 61 § 3 p.p.s.a., zgodnie z którym po przekazaniu sądowi skargi Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.

Rozstrzygając o wstrzymaniu wykonania aktu na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych. Instytucja wstrzymania wykonania aktu ma charakter wyjątkowy i jej zastosowanie może mieć miejsce wyłącznie w sytuacji stwierdzenia, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane. Użycie przez ustawodawcę w art. 61 § 3 p.p.s.a. zwrotów nieostrych wiąże się z koniecznością konkretyzacji zawartej w nich normy ogólnej. W postanowieniu z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04 (www.orzeczenia.nsa.gov.pl – dalej jako CBOSA) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że "znaczna szkoda" to taka, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu. Zaś trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. postanowienia NSA z 10 marca 2010 r., I FSK 1841/09 i 19 maja 2011 r., II OZ 415/11, CBOSA).

Interpretacja art. 61 § 3 p.p.s.a. nasuwa wniosek, iż strona skarżąca zgłaszając wniosek o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności winna wykazać istnienie prawdopodobieństwa doznania znacznej szkody lub wystąpienia trudnych do odwrócenia skutków jej wykonania. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu jest w stosunku do wnioskodawcy zasadne. Natomiast obowiązkiem Sądu jest dokonanie oceny wskazanych przez stronę skarżącą okoliczności. Zatem ciężar dowodu w zakresie wykazania przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. spoczywa zawsze na wnioskodawcy, ogólny wywód strony nie jest w tym względzie wystarczający. Wnioskodawca obowiązany jest wyjaśniać, na czym konkretnie polega niebezpieczeństwo powstania kwalifikowanych skutków, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a.

W ocenie Sądu w niniejszej sprawie strona skarżąca, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, w żaden sposób nie uprawdopodobniła, że wykonanie zaskarżonej decyzji mogłoby wyrządzić jej znaczną szkodę lub spowodować trudne do odwrócenia skutki. Weryfikacja twierdzenia, iż wykonanie zaskarżonej decyzji odbędzie się z utratą przez stronę skarżącą płynności finansowej, musi odbyć się z uwzględnieniem szczegółowych informacji o jej aktualnej sytuacji majątkowej (posiadanym majątku ruchomym i nieruchomym), wysokości środków pieniężnych zgromadzonych na rachunkach bankowych, kwotach posiadanych wierzytelności, wysokości uzyskiwanych dochodów i ponoszonych wydatków. Takich pełnych danych, zdaniem Sądu, zarówno skarżąca jak i jej pełnomocnik nie przedłożyli. Dodatkowo z aktualnego wpisu w CEIDG wynika, że skarżąca w dniu [...] lipca 2021 r. wznowiła wykonywanie działalności gospodarczej (NIP: [...]), co może świadczyć o tym, iż jej sytuacja zdrowotna oraz materialna uległa poprawie.

Wyjaśnienia również wymaga, że wykazanie straty w prowadzonej działalności gospodarczej nie jest okolicznością, która mogłaby przemawiać za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu. Strata stanowi jedynie różnicę pomiędzy przychodem osiągniętym w danym roku podatkowym a kosztami jego uzyskania. Wykazanie straty nie przekłada się jednak na stwierdzenie, że skarżąca nie dysponuje środkami finansowymi czy też majątkiem niezbędnym do pokrycia określonej decyzją należności publicznoprawnej. Dodać przy tym należy, że każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie jest to więc sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym (por. postanowienie NSA z dnia 18 października 2011 r., sygn. akt II GSK 1799/11, CBOSA).

Dodać także należy, iż skutki wykonania decyzji zobowiązującej do zapłaty określonej kwoty pieniężnej są z natury rzeczy odwracalne (por. postanowienie NSA z 27 października 2016 r., sygn. akt II GZ 1099/16 i powołane tam orzecznictwo; CBOSA). W przypadku uchylenia decyzji, uiszczona należność podlega bowiem zwrotowi (por. postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2011 r., sygn. akt I GZ 217/11, CBOSA). Z tej też przyczyny strona domagająca się wstrzymania wykonania decyzji nakładającej obowiązek zapłaty należności pieniężnej obowiązana jest wykazać, że występują szczególne okoliczności uzasadniające uwzględnienie jej wniosku.

Dlatego też mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.