Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 2281/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2021-01-28 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6102 Nabycie mienia Skarbu Państwa z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. przez jednostki samorządu terytorialnego
Hasła tematyczne: Komunalizacja mienia
Skarżony organ: Minister Rozwoju
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art 73 ust 1
journal: Dz.U. 1998 nr 133 poz 872
law: Ustawa z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną.
article: art 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Monika Sawa (spr.) Sędziowie WSA Iwona Kosińska WSA Elżbieta Lenart po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 28 stycznia 2021r. sprawy ze skargi Z. W., B. G., C. P. i M. R. na decyzję Ministra Rozwoju z dnia [...] lutego 2020 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nabycia z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. prawa własności nieruchomości oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z [...] lutego 2020 r., nr [...] Minister Rozwoju działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r., poz. 2096) po rozpatrzeniu odwołań B. G., M. R., C. P. i Z. W. utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2018 r., znak [...], stwierdzającej nabycie z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. przez Gminę [...], prawa własności nieruchomości położonej w gminie [...], obręb [...], zajętej pod drogę gminną nr [...], oznaczonej jako działka nr [...] o powierzchni [...] ha.

Decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Wojewoda [...], działając w trybie art. 73 ustawy z dnia 13 października 1998r. - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. Nr 133, poz. 872 ze zm.), decyzją z dnia [...] stycznia 2018 r., znak [...], stwierdził nabycie z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. przez Gminę [...], prawa własności nieruchomości położonej w gminie [...], obręb [...], zajętej pod drogę gminną nr [...], oznaczonej jako działka nr [...] o powierzchni [...] ha. Pismami z dnia [...] stycznia 2018 r., [...] stycznia 2018 r. oraz [...] stycznia 2018 r., odwołanie od ww. decyzji Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2018 r., znak [...], wniosły B. G., M. R., C. P. i Z. W..

Po rozpatrzeniu odwołania Minister wskazał, że zgodnie z art. 73 ust. 1 ww. ustawy z dnia 13 października 1998 r. nieruchomości pozostające w dniu 31 grudnia 1998 r. we władaniu Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego, nie stanowiące ich własności, a zajęte pod drogi publiczne z dniem 1 stycznia 1999 r. stają się z mocy prawa własnością Skarbu Państwa lub właściwych jednostek samorządu terytorialnego za odszkodowaniem. Nabycie własności nieruchomości z mocy prawa na podstawie ww. art. 73 ust. 1 nastąpiło zatem, jeżeli w dniu 31 grudnia 1998 r., spełnione zostały łącznie następujące przesłanki:

- nieruchomość nie była własnością Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego,

- nieruchomość była zajęta pod drogę publiczną,

- nieruchomość pozostawała we władaniu Skarbu Państwa, bądź jednostek samorządu terytorialnego.

Organ wskazał, że w dniu 31 grudnia 1998 r. przedmiotowa nieruchomość nie stanowiła własności, ani Skarbu Państwa, ani jednostki samorządu terytorialnego gdyż z treści księgi wieczystej nr [...] wynika, że w dniu 31 grudnia 1998 r. właścicielami nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] (wydzielonej z działki nr [...]) byli W. P. i J. P., na podstawie aktu własności ziemi z dnia [...] maja 1980 r., nr [...], zgodnie z kolei postanowieniem Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] kwietnia 2004 r., sygn. akt [...], o stwierdzenie nabycia spadku po J. P., zmarłym dnia [...] września 2003 r., ww. nieruchomość została nabyta przez W. P., L. R., H. L., Z. W., C. P., B. G., E. T. i M. R.;

L. R. zmarła w dniu [...] czerwca 2012 r., a spadek po niej, na podstawie aktu poświadczenia dziedziczenia z dnia [...] lipca 2012 r. nabyli J. R., A. L. oraz B. B.;

Organ wskazał, że aktualnie właścicielem działki nr [...] (wydzielonej z działki nr [...]), na podstawie postanowienia Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] maja 2013 r., sygn. akt [...], o dział spadku po J. P. i zniesienie współwłasności, jest B. G.; Powyższe potwierdza treść księgi wieczystej nr [...].

W. P. zmarła w dniu [...] października 2018 r. Organ wskazał, że w związku z tym, że zbyła za życia przysługujące jej prawo własności na rzecz innych osób nie może być ono przedmiotem dziedziczenia (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 września 2017 r., sygn.. akt I SA/Wa 931/17, publ. CBOSA). Organ podał, że w związku z powyższym nie było konieczności ustalania następców prawnych po W. P..

Odnoszą się do przesłanki zajętości organ podniósł, że w dniu 31 grudnia 1998 r. przedmiotowa nieruchomość była zajęta pod drogę publiczną, co ustalono na podstawie:

- rozporządzenia Wojewody [...] nr [...] z dnia 31 grudnia 1998 r. w sprawie zmiany zaliczenia do kategorii dróg gminnych na terenie województwa [...] (Dz. Urz. Województwa Nowosądeckiego z 1998 r., nr 63, poz. 345) droga nr [...] relacji [...], zaliczona została do kategorii dróg gminnych;

- art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 13 października 1998 r. – Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną, droga nr [...] relacji [...] z dniem 1 stycznia 1999 r., pozostała drogą gminną, obecnie oznaczoną nr [...];

- mapy z projektem podziału nieruchomości, sporządzonej przez geodetę uprawnionego M. J., wraz z wykazem zmian danych ewidencyjnych, przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego w dniu [...] grudnia 2015 r. pod nr [...], z której wynika zajęcie działki nr [...] (wyodrębnionej z działki nr [...]) pod drogę publiczną;

- oświadczenia z dnia [...] marca 2019 r. złożonego przez autora ww. mapy - geodetę uprawnionego M. J., z którego wynika, iż przedstawiona na mapie z dnia [...] grudnia 2015 r. działka nr [...], została zajęta pod drogę publiczną, na dzień 31 grudnia 1998 r. Organ odwołał się do stanowiska Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażonego w wyroku z dnia 11 października 2006 r., sygn. akt I OSK 1331/05 (publ. CBOSA) gdzie wskazano, że operat techniczny, sporządzony przez upoważnionego funkcjonariusza publicznego - geodetę, korzysta - jako dokument urzędowy - z domniemania prawdziwości zawartych w nim oświadczeń i zapisów, w tym także oświadczeń woli o charakterze cywilnoprawnym. Tym samym brak jest podstaw aby odmawiać mocy dowodowej dokumentowi sporządzonemu przez uprawnionego geodetę i włączonemu do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Dokument ten ma charakter dokumentu urzędowego, o którym mowa w art. 76 Kpa i wzruszenie mocy dowodowej tego dokumentu jest możliwe wyłącznie przez przeprowadzenie przeciwdowodu. Należy przy tym podkreślić, iż jako że dokumenty urzędowe są najbardziej wiarygodnymi środkami dowodowymi, dowody przeciwne muszą być zdecydowanie przekonywujące (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 marca 2011 r., sygn. akt II OSK 398/10, publ. CBOSA).

Odnosząc się natomiast do przesłanki władania przedmiotową nieruchomością organ wskazał, że w dniu 31 grudnia 1998 r. przedmiotowa nieruchomość pozostawała we władaniu publicznym, o czym świadczą protokoły przesłuchań świadków: - B.J. (mieszkaniec wsi [...]), który zeznał, że nawierzchnia asfaltowa drogi "[...]" w [...], została wykonana przed dniem 31 grudnia 1998 r. Droga posiadała przynajmniej jedną studzienkę kanalizacyjną; - C. K. (mieszkaniec wsi [...]), który wskazał, że droga "[...]" w [...], była urządzona od początku lat osiemdziesiątych. Potwierdził wykonanie nawierzchni utwardzonej w latach dziewięćdziesiątych ubiegłego wieku. Ponadto zostały ułożone korytka przy drodze; - K. S., który był pracownikiem Zakładu Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej w [...] zeznał, że jako operator koparki 31 grudnia 1998 r. wykonywał roboty ziemne związane z urządzeniem drogi, "[...]" na rzecz Gminy [...]; - A. S., który był pracownikiem Zakładu Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej w [...], na stanowisku kierowcy, wskazał, iż gmina również utwardziła drogę materiałem kamiennym, który osobiście woził z Kopalni Surowców Skalnych w [...], przed 31 grudnia 1998 r.; Ponadto, wszyscy świadkowie zgodnie stwierdzili, że gmina [...] utrzymywała przedmiotową drogę oraz zapewniała jej zimowe utrzymanie. Organ podkreślił, że wszystkie ww. oświadczenia zostały złożone pod rygorem odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań. Ponadto, organ wskazał, że władztwo publicznoprawne dotyczy całego odcinka drogi, a nie poszczególnych działek gruntu. Trudno bowiem uznać, że istnieje możliwość wykazania dokonywania czynności tylko na konkretnych działkach. Nie można natomiast wymagać, aby zarządca drogi wskazywał wykonawcy numery ewidencyjne działek, które mają być odśnieżane. Ze wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego wynika, iż służby drogowe wykonują czynności odśnieżania na całym odcinku drogi jako pasa terenu przeznaczonego do ruchu i postoju pojazdów i pieszych. Organ podniósł, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądowoadministracyjnym dla wykazania władztwa publicznoprawnego nie jest konieczne wymienienie w dokumentach mających je potwierdzać numerów ewidencyjnych poszczególnych działek wchodzących w skład danej ulicy (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 kwietnia 2012 r., sygn. akt I SA/Wa 381/12, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 grudnia 2012 r., sygn. akt I SA/Wa 1961/12, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 czerwca 2012 r., sygn. akt I SA/Wa 601/12. Zdaniem organu nie można się zgodzić z twierdzeniem odwołujących się, że obecna działka nr [...] o pow. [...] ha, powstała w wyniku podziału działki nr [...], stanowi fragment drogi wewnętrznej. Z dołączonej przez odwołujących się kopii mapy uzupełniającej z dnia [...] grudnia 2001 r. wynika, że drogę wewnętrzną (która jest prostopadła do ulicy "[...]") tworzą jedynie dwie działki nr [...] i nr [...]. Z powyższego wynika, że działka nr [...] nie tworzyła drogi wewnętrznej, a tym samym obecna działka nr [...] nie może być częścią tej drogi. W konsekwencji organ uznał, że przesłanki określone w ww. art. 73 ustawy z dnia 13 października 1998 r., zostały spełnione.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosły Z. W., B. G., C. P., M. R. ( dalej: skarżące) zaskarżając ją w całości.

Zaskarżonej decyzji zarzuciły naruszenie prawa poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 73 wskazując, że brak jest jakichkolwiek przesłanek w zastosowaniu tego artykułu polegające na stwierdzeniu nabycia przez Gminę [...] z mocy prawa własności nieruchomości położonej w gminie [...], obręb [...], zajętej pod drogę gminną nr [...], oznaczonej jako działka nr [...] o powierzchni [...] ha. Skarżące wskazały, że błędnie uznano, że Gmina władała przedmiotową nieruchomością przed dniem 1 stycznia 1999 r. Zaprzeczyły, że przedmiotowa działka była wykorzystywana przed dniem 1 stycznia 1999 r. jako droga gminna. W uzasadnieniu skargi wskazały, że wskazując, że brak jest jakichkolwiek przesłanek w zastosowaniu przepisu art. 73 ustawy polegającego na stwierdzeniu nabycia przez Gminę [...] z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. prawa własności nieruchomości położonej w obrębie [...] , oznaczonej jako działka ew. nr [...] o pow. [...] ha powstałej z działki [...] stanowiącej własność B. G. i działki [...] oraz [...] powstałej z działki [...] stanowiącej własność Z. W.. Skarżące podniosły, że błędnie ustalono, że w dniu 1 stycznia 1999 r. Gmina [...] władała tą nieruchomością. Zaprzeczyły aby działka nr [...] była wykorzystywana przed 1 stycznia 1999 r. jako droga gminna tzw. "[...]". Skarżące przedstawiły również zarzuty do biegłego geodety zarzucając, że zostały wprowadzone w błąd, a geodeta dokonała zmian numerów ich działek. Podniosły także, ze droga dojazdowa [...] i wewnętrzna [...] jest drogą wewnętrzną i kończy się na ogrodzeniu. Skarżące zarzuciły także, że zeznania złożone przez świadków m.in. A.– L. i sołtysa oraz innych osób są niewiarygodne ponieważ są to osoby powiązane i zależne do Wójta Gminy [...], który był osobiście zainteresowany aby ta droga powstała. Skarżące podniosły także, że ze znajdujących się dokumentów nie wynika, jaki na dzień 31 grudnia 1998 r. był stan zajętości tej nieruchomości pod drogę publiczną i nie zostało należycie udokumentowane władanie w tej dacie przez samorząd. Skarżące zarzuciły ponadto, że Gmina nie przedstawiła dokumentacji powykonawczej, w tym protokołów zdawczo - -odbiorczych inwestycji , metryki drogi wskazującej na prowadzeni robót w okresie obejmującej 31 grudnia 1998 r. orz pozwolenia na budowę, zgody na zajęcie pasa drogowego, rozliczeń finansowych z tytułu budowy urządzeń infrastruktury technicznej.

Wskazując na powyższe zarzuty skarżące wniosły o uchylenie zaskarżonej decyzji i zobowiązanie Gminy do przedstawienia wyżej wymienionych dokumentów .

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie w całości i podtrzymał stanowisko wyrażone w uzasadnieniu decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego. Oznacza to, że kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy organ administracji wydając zaskarżony akt nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.

Zgodnie z treścią art. 7 k.p.a.: w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Według tej zasady organ prowadzący postępowanie ma obowiązek zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, aby ustalić stan faktyczny sprawy zgodny z rzeczywistością. W szczególności jest obowiązany dokonać wszechstronnej oceny okoliczności konkretnego przypadku na podstawie analizy całego materiału dowodowego, a stanowisko wyrażone w decyzji uzasadnić w sposób wymagany przez przepisy kodeksu postępowania administracyjnego (np. wyrok NSA z dnia 26 maja 1981 r., SA 810/81, ONSA 1981, Nr 1, poz. 45).

Analiza zebranego w niniejszej sprawie materiału dowodowego wskazuje, że skarga nie jest zasadna. Organy obu instancji wydając kwestionowane decyzje wymienionym przepisom prawa nie uchybiły.

Materialnoprawną podstawę wydanej decyzji stanowił art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. Nr 133, poz. 872, z późn. zm.).

Zgodnie z jego treścią nieruchomości pozostające w dniu 31 grudnia 1998 r. we władaniu Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego, nie stanowiące ich własności, a zajęte pod drogi publiczne, z dniem 1 stycznia 1999 r. stały się z mocy prawa własnością Skarbu Państwa lub właściwych jednostek samorządu terytorialnego za odszkodowaniem.

Powołany przepis określa zatem normatywne przesłanki, których łączne wystąpienie powoduje, że określone w nim grunty stały się z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. własnością Skarbu Państwa lub właściwej jednostki samorządu terytorialnego.

Przesłanki te to: władanie w dniu 31 grudnia 1998 r. przez Skarb Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego gruntami zajętymi pod drogi publiczne - niestanowiącymi ich własności i faktyczne zajęcie tych gruntów pod drogi, istniejące w tej dacie.

W niniejszej sprawie niesporne jest, że w dniu 31 grudnia 1998 r. przedmiotowa nieruchomość nie stanowiła własności Skarbu Państwa ani jednostki samorządu terytorialnego. Ustalenia organu w tym zakresie w konsekwencji uznanie spełnienia tej przesłanki nie było przez skarżące kwestionowane.

Skarżące zakwestionowały fakt zajętości pod drogę publiczną i fakt publicznego władania przedmiotową nieruchomością.

Przepis art. 73 nie zawiera definicji drogi publicznej w związku z tym wyjaśnienia tego pojęcia należy szukać w ustawie z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (w brzmieniu obowiązującym w 1998 r.) Zgodnie z art. 1 tej ustawy za drogę publiczną może być uznana droga spełniająca dwa warunki: po pierwsze musi to być droga zaliczona do jednej z kategorii dróg publicznych, po drugie z drogi tej może korzystać każdy zgodnie z jej przeznaczeniem, z ograniczeniami i wyjątkami określonymi w ustawie lub innych przepisach szczególnych. Nie każda zatem droga spełniająca funkcję ciągu komunikacyjnego może być uznana za drogę publiczną. By droga zyskała taki status, musi zostać zaliczona w trybie przewidzianym ustawą o drogach publicznych do jednej z kategorii dróg wymienionych w art. 2 ust. 1 pkt 1-4 tej ustawy i jednocześnie spełniać warunek możliwości powszechnego z niej korzystania.

Zatem zawarte w art. 73 ust. 1 przepisów wprowadzających sformułowanie "nieruchomości zajęte pod drogi publiczne" oznacza nieruchomości, na których urządzono drogę, którą następnie zaliczono do odpowiedniej kategorii dróg publicznych, przy czym fakt ten musiał mieć miejsce przed 1 stycznia 1999 r. (zob. także wyrok NSA z dnia 30 lipca 2001 r., sygn. akt I SA 513/00).

Z materiału dowodowego zgromadzonego w niniejszej sprawie wynika, że na mocy rozporządzenia Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] grudnia 1998 r. w sprawie zmiany zaliczenia do kategorii dróg gminnych na terenie województwa nowosądeckiego (Dz. Urz. Województwa [...] z 1998 r., nr [...], poz. [...]) droga nr [...] relacji [...], zaliczona została do kategorii dróg gminnych.

Na podstawie art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 13 października 1998 r. – Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną, droga nr [...] relacji [...] z dniem 1 stycznia 1999 r. pozostała drogą gminną, zaś na podstawie uchwały Nr [...] Zarządu Województwa [...] w sprawie nadania numerów dla dróg gminnych na obszarze powiatu [...] w województwie [...] dorga ta otrzymała nowy numer [...] dotychczasowym przebiegu.

Sąd zwraca uwagę, że w orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalony jest pogląd, że przestrzenny zasięg działania powołanego przepisu art. 73 w odniesieniu do zajęcia nieruchomości pod drogę publiczną determinowany jest możliwością zakwalifikowania danego stanu faktycznego z dnia 31 grudnia 1998 r. do definicji pasa drogowego jako urządzenia technicznego, stanowiącego zorganizowaną całość funkcjonalną, podporządkowaną utrzymaniu i eksploatacji ciągów ruchu pojazdów i pieszych. O przestrzennych granicach zajęcia nieruchomości pod drogę publiczną rozstrzyga zatem stan jej urządzenia w dacie 31 grudnia 1998 r. bądź sposób korzystania z niej (wyrok WSA w Warszawie z 31 sierpnia 2018 r., sygn. akt I SA/Wa 1191/15). Zgodnie art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy o drogach publicznych, w brzmieniu obowiązującym w dniu 31 grudnia 1998 r., pojęcie drogi utożsamiane z pojęciem pasa drogowego, to także "wydzielony pas terenu przeznaczony do ruchu lub postoju pojazdów oraz do ruchu pieszych, wraz z leżącymi w jego ciągu obiektami inżynierskimi, placami, zatokami postojowymi oraz znajdującymi się w wydzielonym pasie terenu chodnikami, ścieżkami rowerowymi, drogami zbiorczymi, drzewami i krzewami oraz urządzeniami technicznymi związanymi z prowadzeniem i zabezpieczeniem ruchu". Z kolei ulica oznaczała drogę na terenach zabudowy miast i wsi, łącznie z torowiskiem pojazdów szynowych komunikacji miejskiej, wydzielonymi liniami rozgraniczającymi, która jest przeznaczona do obsługi bezpośredniego otoczenia oraz umieszczenia urządzeń technicznych na związanych z ruchem pojazdów lub pieszych (art. 4 pkt 2 ustawy o drogach publicznych). W przypadku dróg publicznych od dawna istniejących, granice zajęcia pod drogę odpowiadają granicom jej urządzenia w ramach normatywnie zdefiniowanego pasa drogowego, a więc jezdnie wraz z poboczami, zatokami, ciągami dla pieszych, rowami odwadniającymi i pasem izolacyjnym.

W aktach administracyjnych znajduje się mapa z projektem podziału nieruchomości oraz z wykazem zmian danych ewidencyjnych, przyjęta do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego w dniu [...] grudnia 2015 r. pod nr [...]. Z mapy tej wynika, że działka nr [...] (wyodrębniona z działki nr [...]) zajęta była pod drogę publiczną w dniu 31 grudnia 1998 r. W ocenie Sądu przedmiotowa mapa w kształcie w jakim znajduje się w aktach administracyjnych pozwala na jednoznaczne stwierdzenie, że działka nr [...] o pow. [...] znajdowała się w pasie drogi publicznej według stanu na dzień 31 grudnia 1998 r. Na mapie znajduje się wyraźne oznaczenie pasa drogi publicznej na dzień 31 grudnia 1998 r. z wyraźnym oznaczeniem nieruchomości. Z akt administracyjnych wynika także, że operat podziału nieruchomości wykonano w trybie art. 73 ustawy Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną, co poświadcza zamieszczona uwaga na mapie podziału w skali 1:2000. Organ słusznie zwrócił uwagę, że sporządzenie projektu podziału nieruchomości dla tego postępowania administracyjnego w trybie art. 73 oznacza wydzielenie w granicach użytkowania pasa drogowego według stanu na 31 grudnia 1998 r. Powyższe dokumenty potwierdzają fakt zajętości nieruchomości na dzień 31 grudnia 1998 r. Ponadto z oświadczenia z dnia 11 marca 2019 r. złożonego przez geodetę uprawnionego M. J., wynika, ze sporządzonej przez nią mapy z projektem podziału nieruchomości została wykonana zgodnie z wskazaniem zarządcy co do przebiegu drogi i zajęcia pod drogę na dzień 31 grudnia 1998 r. Sąd podziela stanowisko zawarte w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 października 2006 r., sygn. akt I OSK 1331/05 (publ. CBOSA) zgodnie z którym operat techniczny, sporządzony przez upoważnionego funkcjonariusza publicznego - geodetę, korzysta - jako dokument urzędowy - z domniemania prawdziwości zawartych w nim oświadczeń i zapisów, w tym także oświadczeń woli o charakterze cywilnoprawnym. Tym samym brak jest podstaw aby odmawiać mocy dowodowej dokumentowi sporządzonemu przez uprawnionego geodetę i włączonemu do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego.

O fakcie władania tą nieruchomością zajętą pod drogę publiczną świadczą natomiast zeznania świadków: B. J., C. K., K. S., A. S.. Ze zeznań tych świadków wynika, ze droga ta była uprządzona przed 31 grudnia 1998 r., już w latach osiemdziesiątych XX wieku. Na drodze tej w tamtym okresie została wykonana m.in. nawierzchnia asfaltowa, droga posiadała przynajmniej jedną studzienkę kanalizacyjną, wykonano nawierzchnię utwardzoną . Ponadto zostały ułożone korytka przy drodze. Wszyscy świadkowie zgodnie stwierdzili, że gmina [...] utrzymywała przedmiotową drogę oraz zapewniała jej zimowe utrzymanie. Wymienieni świadkowie złożyli zeznania pouczeni o obowiązku mówienia prawdy pod rygorem odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań na podstawie art. 233 kk. Skarżące nie przedstawiły żadnych dowodów, które poddawałyby w wątpliwość wiarygodność powyższych zeznań świadków i pozwoliłyby je zakwestionować. Samo twierdzenie, że są to osoby powiązane z Wójtem jest niewystarczające do podważenia ich wiarygodności

Ponadto, należy wskazać, że władztwo publicznoprawne dotyczy całego odcinka drogi, a nie poszczególnych działek gruntu. Trudno bowiem uznać, że istnieje możliwość wykazania dokonywania czynności tylko na konkretnych działkach. Nie można wymagać, aby zarządca drogi wskazywał wykonawcy numery ewidencyjne działek, które mają być odśnieżane. Ze wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego wynika, iż służby drogowe wykonują czynności odśnieżania na całym odcinku drogi jako pasa terenu przeznaczonego do ruchu i postoju pojazdów i pieszych. Zgodnie bowiem z utrwalonym orzecznictwem sądowoadministracyjnym dla wykazania władztwa publicznoprawnego nie jest konieczne wymienienie w dokumentach mających je potwierdzać numerów ewidencyjnych poszczególnych działek wchodzących w skład danej ulicy (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 kwietnia 2012 r., sygn. akt I SA/Wa 381/12, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 grudnia 2012 r., sygn. akt I SA/Wa 1961/12, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 czerwca 2012 r., sygn. akt I SA/Wa 601/12. Jednocześnie nie można się zgodzić z twierdzeniem odwołujących się, że obecna działka nr [...] o pow. [...] ha, powstała w wyniku podziału działki nr [...], stanowi fragment drogi wewnętrznej. Z dołączonej przez odwołujących się kopii mapy uzupełniającej z dnia [...] grudnia 2001 r. wynika, że drogę wewnętrzną (która jest prostopadła do ulicy "[...]") tworzą jedynie dwie działki nr [...] i nr [...]. Z powyższego wynika, że działka nr [...] nie tworzyła drogi wewnętrznej, a tym samym obecna działka nr [...] nie może być częścią tej drogi. Należy więc uznać, że przesłanki określone w ww. art. 73 ustawy z dnia 13 października 1998 r., zostały spełnione. W niniejszej sprawie nie przedłożono wprawdzie metryki drogi, niemniej fakt władania nieruchomością przez zarządcę został wykazany materiałem dowodowym w postaci zeznań świadków, których prawdziwości skarżące skutecznie nie podważyły. Przedstawiona przez skarżące mapa uzupełniająca z projektem podziału z [...] grudnia 2001 r. obrazuje tożsamy przebieg drogi nr [...] jednak bez precyzyjnego oznaczenia nieruchomości stanowiących pas drogowy .

Jak zasadnie zatem wskazały organy obu instancji istotny jest sam fakt wykonywania władztwa. Dla wywołania zaś skutku rzeczowego względem gminy w dniu 1 stycznia 1999 r. znaczenie posiada jedynie fakt zaliczenia drogi do kategorii drogi publicznej. Droga gminna nr [...] do chwili obecnej stanowi drogę publiczną – drogę gminną.

Sąd podziela także stanowisko wyrażone w orzecznictwie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie min. w wyroku z 27 lutego 2008 r. sygn. akt: I SA/Wa 1785/07, w którym wskazano, że "(...) Z istoty zarządu sprawowanego na podstawie przepisów art. 19 - 22 ustawy z 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115), a wykonywanego wobec drogi publicznej przez jej zarządcę, wynikają określone czynności, jakie ten zarządca musi wykonywać wobec zarządzanej przez siebie drogi, które to czynności świadczą w sposób niebudzący wątpliwości o władaniu nieruchomością, o którym mowa w art. 73 ust. 1 ustawy z 13 października 1998 r. przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną ".

Tym samym w ocenie Sądu zarzuty skargi są nieuzasadnione bowiem organy dokonały wszechstronnej oceny dowodów i w konsekwencji prawidłowo przyjęły na podstawie analizy całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, że zostały spełnione wszystkie przesłanki art. 73 ustawy, w tym został wykazany zarówno element zajętości jak i władania przedmiotową nieruchomością na dzień 31 grudnia 1998 r.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ppsa skargę oddalił. Rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym nastąpiło na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 1842 ze zm.).