Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt V SA 1848/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2004-03-26 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 605  Ewidencja ludności, dowody tożsamości, akty stanu cywilnego, imiona i nazwisko, obywatelstwo, paszporty
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janina Kosowska Sędzia WSA Hanna Raszkowska Asesor WSA Katarzyna Matczak (spr.) Protokolant Grzegorz Klimek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 marca 2004 r., sprawy ze skargi D. G. na decyzję Wojewody z dnia "[...]" r. Nr "[...]" w przedmiocie wymeldowania – - oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 16 grudnia 2002r. Nr "[...]" Prezydent Miasta E. orzekł o wymeldowaniu J. S. z pobytu stałego w lokalu mieszkalnym położonym przy ul. P. w E. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że w toku przeprowadzonego postępowania ustalił, iż właścicielką mieszkania przy ul. P. w E. jest D. G., która wystąpiła z wnioskiem o wymeldowanie J. S. z tegoż lokalu. Wyjaśniono, iż z informacji uzyskanych z Komendy Miejskiej Policji II Rewir Dzielnicowych w E. wynika, że wymeldowany opuścił lokal i nie przebywa w nim od ponad 20 lat. Z dokumentów ewidencyjnych wynika, że nie zamieszkuje na terenie E. od 1977 r. Od tego okresu, z małymi przerwami, J. S. posiadał zameldowanie na pobyt czasowy na terenie S. Fakt niezamieszkiwania został potwierdzony w toku kontroli meldunkowej. Z wyjaśnień uzyskanych podczas tej kontroli od C. G. i R. G. wynika, że J. S. nie ponosi żadnych kosztów utrzymania lokalu, jak również nie ma w nim żadnych jego rzeczy.

Od powyższej decyzji odwołanie wniosła M. P., pełnomocnik wymeldowanego, wskazując na naruszenie art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, poprzez przyjęcie, że J. S. opuścił dotychczasowe miejsce pobytu stałego bez wymeldowania. Zarzuciła, iż organ w toku postępowania w tej sprawie nie ustalił w sposób nie budzący wątpliwości, czy odwołujący się opuścił miejsce pobytu stałego trwale i dobrowolnie. Podniosła także, iż organ nie wyjaśnił charakteru pobytu J. S. poza terenem E. Nadto wskazała na zasadę czynnego udziału strony w toczącym się postępowaniu administracyjnym gwarantującym przed wydaniem decyzji zapoznanie się z aktami sprawy, która w przedmiotowej sprawie została naruszona. Podniosła, iż organ wiedząc o udzielonym jej pełnomocnictwie nie umożliwił wcześniejszego zapoznania się z podjętą decyzją w tej sprawie.

Zaskarżoną decyzją z dnia 18 kwietnia 2003r. Nr "[...]" Wojewoda, działając na podstawie art. 138 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (tj. z 2001r. Nr 87, poz. 960, ze zm.) uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że zasadny jest zarzut podniesiony w odwołaniu w kwestii uniemożliwienia J. S. zapoznania się z zebranym w sprawie materiałem dowodowym, bowiem po myśli art. l O § l Kpa organ winien wyznaczyć stronie termin do zapoznania się z aktami sprawy co najmniej na 7 dni od dnia doręczenia zawiadomienia w tej sprawie. Nadto wydana decyzja o wymeldowaniu jest przedwczesna z uwagi na sprzeczne informacje zebrane w tej sprawie, wobec czego zasadnym jest ponowne jednoznaczne wyjaśnienie, czy w lokalu mieszkalnym przy ul. P. w E. znajdują się rzeczy osobiste odwołującego, w jakich okolicznościach opuścił lokal oraz należy ustalić, gdzie znajduje się jego centrum życiowe.

Powyższą decyzję organu odwoławczego D. G. zaskarżyła do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnosząc o jej uchylenie. Zarzuciła, iż odwołanie od decyzji organu I instancji zostało złożone po terminie, zaś ustalenia dokonane w toku postępowania administracyjnego pozwalały na jednoznaczne ustalenie, że centrum życiowe J. S. znajduje się w S., gdzie zamieszkuje wraz z żoną. Nadto wskazała, iż wcześniejsze próby kontaktowania się z wymeldowanym pod adresem, którym obecnie posługuje się w kontaktach z urzędem nie odnosiły skutku.

W uzupełnieniu skargi D.G. wskazała na okoliczność, iż pełnomocnictwo przedłożone do akt sprawy administracyjnej, zgodnie z którym J. S. umocował w dniu 11 grudnia 2002r. do działania w jego imieniu M. P., nie dotyczy sprawy jego wymeldowania z lokalu przy ul. P. w E., gdyż pełnomocnictwo to obejmuje "zarządzanie będącym jego własnością lokalem mieszkalnym, położonym w E. przy ul. P. Skarżąca podała także adres aktualnego miejsca pracy J. S.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie. Zdaniem organu odwoławczego z materiału dowodowego zebranego w sprawie nie wynika jednoznacznie aby J. S. opuścił trwale i dobrowolnie lokal mieszkalny położony w E. przy ul. P., gdyż mimo nie zamieszkiwania w nim od ponad 20 lat poinformował, że opuszczenie mieszkania było związane z wykonywaną pracą poza miejscem stałego zameldowania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: W myśl art. 97 § l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę -Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271, ze zm.) na skutek reformy sądownictwa

administracyjnego skargi wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem l stycznia 2004r. podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne.

Zgodnie z art. l § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) stosownie do przysługujących sądowi administracyjnemu kompetencji, Sąd kontroluje zaskarżone decyzje pod kątem ich zgodności z prawem, przy czym nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi w granicach danej sprawy - art. 134 § l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270).

Skarga nie jest zasadna. Zaskarżona decyzja bowiem odpowiada prawu.

Przepisami prawa materialnego, na podstawie których orzekały organy administracji publicznej w sprawie są przepisy ustawy z dnia 10 kwietnia 1974r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2001 r. Nr 87, poz. 960, ze zm.). Sprawę wymeldowania osoby z pobytu stałego reguluje unormowanie zawarte w art. 15 ust. 2 tej ustawy. W myśl tego przepisu wymeldowanie osoby z miejsca pobytu stałego, na wniosek strony lub z urzędu następuje wówczas, gdy osoba bez wymeldowania się faktycznie opuściła dotychczasowe miejsce pobytu stałego, bądź też opuściła dotychczasowe miejsce stałego pobytu i nie przebywa w nim co najmniej przez okres 6 miesięcy, a nowego miejsca jej pobytu nie można ustalić. Z wyżej przytoczonych przepisów wynika, że istnieją dwie grupy przesłanek uzasadniających wymeldowanie, przy czym przepis ten reguluje dwie samodzielne podstawy do wymeldowania osoby. Spełnienie tylko przesłanek z jednej grupy upoważnia organ do wymeldowania osoby.

Jak wskazano, organ odwoławczy uznał, że kwestia opuszczenia przez J. S. spornego lokalu nie została dostatecznie wyjaśniona i z tego względu uchylił decyzję organu pierwszej instancji orzekającą o jego wymeldowaniu. Rozstrzygnięciu temu nie można zarzucić naruszenia prawa, gdyż w świetle zawartego w aktach materiału procesowego i rozbieżności w wyjaśnieniach D. G. podanych we wniosku o wymeldowanie oraz wyjaśnieniach udzielonych na piśmie w dniu 18 listopada 2002r. przez J. S. nie można przyjąć, jak podnosi skarżąca, że sprawa opuszczenia lokalu przez J. S. została dostatecznie wyjaśniona. W tym celu organ winien w trybie art. 7 i 77 Kpa dokonać jednoznacznych ustaleń, korzystając ze środków dowodowych w postaci przesłuchania stron i świadków wskazanych przez zainteresowanych.

Z uwagi na zakres niezbędnych ustaleń w tej sprawie organ odwoławczy nie miał możliwości sam w trybie art. 136 Kpa dokonać uzupełnienia zebranego w sprawie materiału dowodowego.

Nie zasługuje na uwzględnienie podnoszony przez skarżącą zarzut, iż odwołanie zostało rozpatrzone przez Wojewodę po upływie terminu do jego wniesienia, gdyż nie można uznać awizowanej przez Urząd Pocztowy S. 4 w dniu 19 grudnia 2002r. przesyłki zawierającą decyzję organu I instancji za skutecznie doręczoną J. S. Stosownie do art. 44 Kpa w razie niemożności doręczenia pisma w sposób określony w art. 42 i 43 pismo składa się na okres siedmiu dni w placówce pocztowej lub w urzędzie gminy, a zawiadomienie o tym umieszcza się w skrzynce na korespondencję lub, gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata albo biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w miejscu widocznym na nieruchomości, której postępowanie dotyczy; w tym przypadku doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia tego okresu. Nie umieszczenie na drzwiach mieszkania adresata albo biura lub innego pomieszczenia, w którym wykonuje swoje czynności zawodowe zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej oznacza, iż korespondencja skierowana do strony postępowania nie została prawidłowo doręczona - brak skutecznego doręczenia zastępczego z art. 44 Kpa. Stanowisko to znajduje potwierdzenie w orzecznictwie sądowym - m.in. w postanowieniu Sądu Najwyższego z 9 czerwca 1999r. sygn. akt III RN 17/99 opublikowanym w OSNP 2000/10/379. Taka sytuacja ma miejsce w omawianej sprawie, gdyż brak jest informacji o pozostawieniu zawiadomienia J. S. o nadesłanej korespondencji w miejscach wyżej wskazanych.

Także brak jest podstaw do uwzględnienia zarzutu, iż treść udzielonego M. P. pełnomocnictwa nie upoważniała jej do występowania w sprawie wymeldowania J. S. z pobytu stałego w E. przy ul. P., gdyż wprawdzie w treści pełnomocnictwa mocodawca powołał się na swój tytuł do rozporządzania spornym lokalem, jednakże w dalszej treści tego pełnomocnictwa zapisano, iż upoważnia ono do reprezentowania go przed wszystkimi urzędami i organami administracji samorządowej i rządowej jakie okażą się konieczne przy wykonywaniu tego pełnomocnictwa. Jest to zatem bardzo szerokie pełnomocnictwo, które w ocenie Sądu uprawnia także do występowania w sprawie jego wymeldowania ze spornego lokalu mieszkalnego.

Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem.

W tym stanie prawnym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie na zasadzie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.