Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 781/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2020-11-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 138 par. 2
journal: Dz.U. 2020 poz 256
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
article: art. 64e,  art. 64d,  art. 151a
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Chybicki po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 19 listopada 2020 r. sprawy ze sprzeciwu D. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie warunków zabudowy I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego kwotę 100,00 zł (słownie: sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. WSA/wyr.1 – sentencja wyrok


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia "[...]" Samorządowe Kolegium Odwoławcze (Kolegium), działając na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r., poz. 256, dalej: k.p.a.), po rozpatrzeniu odwołania Spółki A od decyzji z dnia "[...]", wydanej z upoważnienia Wójta Gminy "[...]’ przez Sekretarza Gminy ustalającej na rzecz D. D. warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr "[...]" wraz z infrastrukturą techniczną w obrębie geodezyjnym "[...]", gm. "[...]" - uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia.

Zakwestionowana decyzja została podjęta w następujących okolicznościach faktycznych sprawy.

W dniu 17 kwietnia 2020 r. do Urzędu Gminy w "[...]" wpłynął wniosek D. D. o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego z poddaszem użytkowym i wewnętrznymi instalacjami (wod-kan, gaz z butli, elektryczna) na działce nr "[...]", obręb "[...]", gmina "[...]’.

Decyzją z dnia "[...]", organ I instancji ustalił na rzecz D. D. warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. W decyzji określono następujące parametry techniczne: szerokość elewacji frontowej - od 10,48 m do 15,72 m; wysokość głównej kalenicy - od 8 m do 9,1 m; układ połaci dachowych – dach dwuspadowy lub wielospadowy; kąt nachylenia dachu - od 38o do 45o; wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki - od 3 m do 3,5 m; kierunek głównej kalenicy w stosunku do frontu działki - w przybliżeniu równolegle lub prostopadle; wskaźnik wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki - od 0,83% do 1,92 %. Nieprzekraczalną linię zabudowy wyznaczono w odległości 20 m od zewnętrznej krawędzi jezdni drogi powiatowej nr "[...]". Przedstawiono ustalenia dotyczące obsługi w zakresie komunikacji i infrastruktury technicznej: działka posiada dostęp do drogi powiatowej nr "[...]" zlokalizowanej na działce nr "[...]" w obrębie "[...]", gm. "[...]"; zaopatrzenie w wodę z ujęcia własnego; odprowadzanie ścieków do przydomowej oczyszczalni ścieków, odprowadzanie wód opadowych z powierzchni dachów - powierzchniowo do gruntu, w granicach nieruchomości, której dotyczy projektowana zabudowa. Zaopatrzenie w energię elektryczną z sieci energetycznej, zaopatrzenie w ciepło - indywidualne systemy ogrzewania budynku; gromadzenie odpadów stałych w pojemnikach usytuowanych na działce z zapewnieniem ich wywożenia, stosownie odo przepisów odrębnych. W uzasadnieniu decyzji podano, że w wyniku przeprowadzenia analizy urbanistycznej stwierdzono, że spełnione zostały przesłanki wymienione w art. 61 ust. 1 pkt 1-5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Wskazano na poczynione w toku postępowania uzgodnienie projektu decyzji z właściwymi w sprawie organami.

Odwołanie od powyższej decyzji wniosła Spółka B zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, tj,:

- art. 10 § 1 k.p.a. poprzez niezapewnienie odwołującemu możliwości czynnego udziału w postępowaniu;

- art. 7, 8, 77 § 1 k.p.a. poprzez niedostateczne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy

i okoliczności jej towarzyszących oraz niewszechstronną ocenę materiału dowodowego,

przejawiające się uznaniem, że projektowane uzbrojenie zamierzenia budowlanego jest

wystarczające, podczas gdy wnioskodawca nie wykazał bezsprzecznie, że wskazane przez niego rozwiązania indywidualne w postaci przydomowej oczyszczalni ścieków zapewnią wymagane przepisami prawa uzbrojenie, co w konsekwencji skutkowało uznaniem, że w przedmiotowej sprawie zostały spełnione wszelkie przesłanki pozwalające na wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy;

- art. 8 i 9 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w sposób niepogłębiający zaufania obywateli do organów państwa, przejawiający się wydaniem decyzji ustalającej warunki zabudowy, pomimo braku spełnienia wymaganych prawem przesłanek, z naruszeniem zasady dobrego sąsiedztwa.

Dodatkowo wskazała, że przedmiotowa inwestycja nie spełnia kryteriów należytego uzbrojenia. Proponowany przez wnioskodawcę sposób odprowadzania ścieków do przydomowej oczyszczalni budzi wątpliwości, organ nie zweryfikował, czy to rozwiązanie nie wpłynie negatywnie na nieruchomości sąsiadujące.

W uzasadnieniu decyzji z dnia "[...]" Kolegium podniosło, że wątpliwości budzi, czy spełniona została zasada dobrego sąsiedztwa w odniesieniu do poszczególnych parametrów planowanego budynku, w tym zwłaszcza wskaźnika powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki. W odniesieniu do tego ostatniego wskaźnika podano, że w obszarze analizowanym wynosi on od 0,83% do 62,2 %, a średni wskaźnik wynosi 15,7 %. Dla przedmiotowej inwestycji ustalono go zaś na poziomie do 0,83% do 1,92%. Zasady ustalania omawianego parametru uregulowane są w § 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r.. Nr 164, poz. 1588 – dalej: rozporządzenie), z którego wynika, że wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu wyznacza się na podstawie średniego wskaźnika tej wielkości dla obszaru analizowanego (ust. 1). Dopuszcza się wyznaczenie innego wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu,

jeżeli wynika to z analizy, o której mowa w § 3 ust. 1 (ust. 2). Zasadą jest zatem ustalanie tego parametru na podstawie średniej z obszaru analizowanego, z możliwością zastosowania odstępstwa od średniej, jeżeli wynika to analizy. Z tej możliwości skorzystał organ ustalając omawiany wskaźnik na poziomie od 8,17 do 18,91 razy niższym od średniej w obszarze analizowanym. Zastosowanie tak dużego odstępstwa od średniej uzasadnił tym, że działka, na której ma być zlokalizowana inwestycja ma powierzchnię 0,9 ha, zatem ustalenie dla niej wskaźnika zabudowy na poziomie średnim z obszaru analizowanego doprowadziłoby do jej zabudowy budynkiem o powierzchni 1428,7 m2. Wskazano również na fakt, że wskaźnik ten w obszarze analizowanym jest zróżnicowany, co jest spowodowane zróżnicowaniem wielkości działek oraz charakterem zabudowy. Dlatego też uznano, że odstąpienie od ogólnej reguły zapewni zachowanie właściwych relacji przestrzennych. Ponadto, organ nie wykazał jednak zasadności zastosowania tak dużego odstępstwa od średniej. Nie można przy tym zgodzić się ze stanowiskiem organu co do tego, że uzasadnieniem tym może być duże zróżnicowanie omawianego wskaźnika w obszarze analizowanym. Działka, na której planowana jest przedmiotowa inwestycja ma dużą powierzchnię (0,91 ha), w związku z czym wskaźnik zabudowy w przypadku posadowienia na niej budynku mieszkalnego jednorodzinnego będzie bardzo niski, kilkukrotnie, a nawet kilkunastokrotnie niższy od średniego z obszaru analizowanego. W ocenie Kolegium okoliczność ta (tj. wielkość działki stanowiącej teren inwestycji) oraz fakt, że zastosowanie średniego wskaźnika powierzchni zabudowy doprowadziłoby do posadowienia na przedmiotowej działce budynku o powierzchni 1428,7 m2, nie mogą stanowić podstawy do zastosowania tak dużego odstępstwa od średniej z obszaru analizowanego. Z powyższego wynika, że organ nie wykazał zasadności zastosowania odstępstwa od średniej dla omawianego parametru, co skutkuje tym, że nie można również stwierdzić, czy spełniona jest przesłanka tzw. dobrego sąsiedztwa, o której mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Za nieuzasadnione natomiast Kolegium uznało zarzuty odwołania, dotyczące braku weryfikacji, czy wybudowanie przydomowej oczyszczalni ścieków nie wpłynie negatywnie na nieruchomości sąsiadujące z nieruchomością będącą przedmiotem postępowania. Kwestie te nie są bowiem przedmiotem ustaleń w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy. Nie można zgodzić się również z tym argumentem, że organ nie wykazał, że budowa sieci kanalizacyjnej jest technicznie lub ekonomicznie nieuzasadniona, co w ocenie odwołującego - może uzasadniać zastosowanie przydomowej oczyszczalni ścieków. W aktach sprawy znajduje się bowiem kierowane do inwestora pismo z dnia 7 kwietnia 2020 r., w którym Kierownik Referatu Gospodarki Komunalnej w Urzędzie Gminy "[...]" podaje, że w najbliższym sąsiedztwie nie ma kanalizacji sanitarnej, zatem nie ma warunków technicznych do włączenia się. Powyższe uzasadnia zatem zastosowanie przydomowej oczyszczalni ścieków.

W skardze wywiedzionej do tut. Sądu na decyzję z dnia "[...]" D. D. zarzucił Kolegium, że nie odniosło się do zarzutów wniesionych przez Spółkę i nie ustosunkowało się do analizy dokonanej przez organ I instancji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Kontrola sądu administracyjnego, zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 2167) i art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, dalej: p.p.s.a.) polega na badaniu zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Kontrola ta sprowadza się do analizy, czy w toku rozpoznania sprawy organy administracji publicznej nie naruszyły prawa materialnego i procesowego w stopniu istotnie wpływającym na wynik sprawy, przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu.

Zgodnie zaś z art. 64e p.p.s.a. rozpoznając sprzeciw od decyzji, sąd ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji kasacyjnej, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a., a więc decyzji organu odwoławczego uchylającej w całości decyzję organu I instancji i przekazującej mu sprawę do ponownego rozpatrzenia. Ograniczony zakresu kontroli decyzji objętej sprzeciwem jest zatem szczególną cechą odróżniającą postępowanie zainicjowane wniesieniem sprzeciwu od zwykłego postępowania skargowego, w którym sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rola sądu administracyjnego kontrolującego decyzję o charakterze kasacyjnym sprowadza się jedynie do analizy przyczyn, dla których organ odwoławczy uznał za konieczne skorzystanie z unormowania przewidzianego w przepisie art. 138 § 2 k.p.a. Nie jest zatem władny odnosić się do meritum sprawy.

Stosownie do art. 138 § 2 k.p.a., organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Z przytoczonego przepisu jasno wynika, że organ odwoławczy może wydać decyzję kasatoryjną i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia jedynie wtedy, gdy postępowanie w pierwszej instancji zostało przeprowadzone z naruszeniem norm prawa procesowego, a więc gdy organ I instancji nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego w takim zakresie, czy w taki sposób, że wadliwość ta miała istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia. Zwrot "konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy", będący podstawą zastosowania art. 138 § 2 k.p.a., jest równoznaczny z brakiem przeprowadzenia przez organ I instancji postępowania wyjaśniającego w całości lub znacznej części, bądź też z przeprowadzeniem go w sposób niezgodny z podstawowymi zasadami tego postępowania, co uniemożliwia rozstrzygnięcie sprawy przez organ odwoławczy zgodnie z zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. Zauważyć należy, że brak poprawnie przeprowadzonego przez organ I instancji postępowania uniemożliwia rozstrzygnięcie sprawy przez organ odwoławczy, ponieważ w celu naprawienia błędu organu I instancji organ odwoławczy musiałby przeprowadzić postępowanie wyjaśniające w całości albo w znacznej części, a do tego nie jest uprawniony.

Mając zatem na uwadze art. 64e w zw. z art. 151a § 1 p.p.s.a. w zw. z 138 § 2a k.p.a., sąd administracyjny rozpoznający merytorycznie sprzeciw zobligowany jest dokonać zindywidualizowanej kontroli:

1) czy decyzja uchylana decyzją kasatoryjną została wydana z naruszeniem dokładnie wskazanych przez organ odwoławczy przepisów postępowania;

2) czy istnieje zakres sprawy wymagający wyjaśnienia, a jeżeli tak, czy jest ono konieczne, oraz czy ma wpływ na rozstrzygnięcie sprawy;

3) czy decyzja kasatoryjna zawiera wskazanie konkretnych okoliczności, jakie powinien organ pierwszej instancji wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy, oraz czy odpowiadają one prawu.

Ponadto wskazać jeszcze należy, że przepis art. 64e p.p.s.a. nie pozostawia wątpliwości, że sąd rozpoznając sprzeciw od decyzji ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a., a nie także wytyczne w zakresie wykładni przepisów, które - w myśl art. 138 § 2a k.p.a. - mogą znaleźć zastosowanie w danej sprawie. Jednak, w ocenie sądu, prawnie koniecznym warunkiem podjęcia rozstrzygnięcia, o którym stanowi art. 138 § 2 k.p.a., jest uprzednie zrekonstruowanie normy prawa materialnego, adekwatnej dla danej sprawy administracyjnej (przedmiotu postępowania) i następcze dokonanie jej interpretacji. Dopiero wówczas możliwe będzie poprawne zidentyfikowanie faktów prawotwórczych dla danej sprawy administracyjnej, których niewyjaśnienie w zakresie istotnym dla rozstrzygnięcia sprawy będzie przesłanką kasatoryjnego rozstrzygnięcia. W świetle art. 138 § 2 k.p.a. konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy, mający istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie, należy oceniać przez pryzmat przepisów prawa materialnego mogących mieć zastosowanie w danej sprawie, co oznacza, że art. 64e p.p.s.a. należy rozumieć w ten sposób, że sąd administracyjny rozpoznając sprzeciw od decyzji ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a., ale czyni to w świetle przepisów prawa materialnego, mogących mieć zastosowanie w danej sprawie (zob. wyrok NSA z 26 listopada 2019 r., sygn. II OSK 3311/19, orzeczenia.nsa.gov.pl). Reasumując, w ramach badania przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a., do czego uprawnia art. 64e p.p.s.a., mieści się ocena materialnoprawna warunkująca przyjęcie, że zaistniała przesłanka konieczności wyjaśnienia zakresu sprawy mającego wpływ na rozstrzygnięcie (wyrok NSA z 29 marca 2019 r., II OSK 662/19).

Jak wynika z orzecznictwa, organ odwoławczy nie jest uprawniony do wydania kasacyjnego rozstrzygnięcia, jeśli organ I instancji nieprawidłowo ocenił zebrany w sprawie materiał dowodowy, gdyż decyzja kasacyjna nie może zostać wydana, jeśli kwestią sporną będzie tylko ocena prawna zebranego materiału dowodowego w danej sprawie. Podobnie, organ odwoławczy błędnie zastosuje art. 138 § 2 k.p.a., gdy postępowanie wyjaśniające przeprowadzone przez organ I instancji jest dotknięte niewielkimi brakami, które z powodzeniem można uzupełnić w postępowaniu odwoławczym na podstawie art. 136 k.p.a. Sąd administracyjny w ramach kontroli zgodności z prawem rozstrzygnięcia wydanego na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. ocenia, czy organ odwoławczy winien był podjąć merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy, czy też zaszła konieczność uzupełnienia postępowania dowodowego w takim zakresie, który z uwagi na obowiązek zachowania dwuinstancyjności postępowania (art. 15 k.p.a.) oraz obowiązek wyjaśnienia podstawowych okoliczności stanu faktycznego sprawy (art. 7 k.p.a.) - uzasadniał przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, a jednocześnie w postępowaniu przed organem I instancji doszło do uchybień natury proceduralnej, które można określić jako istotne (zob. wyrok NSA z 16 października 2019 r., sygn. II OSK 3080/19, dostępny na stronie: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Jak wynika z powyższego, konstrukcja sprzeciwu implikuje daleko idące ograniczenia w zakresie sposobu i kryteriów dokonywanej przez sąd kontroli decyzji kasacyjnej. Ograniczeniu uległa możliwość badania i weryfikacji materialnoprawnych aspektów zaskarżonego rozstrzygnięcia. Taka ocena stałaby się determinantą przyszłego rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej. Kreowania takiej determinanty w postępowaniu prowadzonym pod nieobecność wszystkich podmiotów, których interesu prawnego jego wynik może dotyczyć i przy braku pełnej kontroli instancyjnej nie można pogodzić ani z podstawowymi zasadami porządku prawnego, ani z wymogami sprawiedliwości proceduralnej. W konsekwencji kontrola decyzji kasacyjnej musi się sprowadzać do oceny, czy przy przyjętych przez organ odwoławczy założeniach materialnoprawnych przesłanki z art. 138 § 2 k.p.a. jawią się jako spełnione - natomiast to, czy owe założenia są trafne, pozostać musi kwestią otwartą. Weryfikacja tych założeń będzie mogła nastąpić dopiero w razie wniesienia skargi na decyzję merytoryczną. Oceniając legalność decyzji kasacyjnej obowiązkiem sądu administracyjnego jest jedynie ustalenie, czy zachodziły przesłanki do zastosowania art. 138 § 2 k.p.a., a więc odstąpienia od zasady ogólnej ponownego, merytorycznego rozpoznania sprawy albo zakończenia jej w inny sposób. Dokonując kontroli rozstrzygnięcia wydanego na podstawie 138 § 2 k.p.a. sąd nie jest natomiast władny odnosić się do meritum sprawy w kierunku jej przesądzenia, skoro na skutek uchylenia decyzji organu I instancji sprawa wraca do merytorycznego rozpatrzenia przed tym organem (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 maja 2017 r., sygn. akt II OSK 2219/15). Także w wyroku z dnia 5 listopada 2019 r. II OSK 3238/19 Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, iż przepisy art. 64e oraz art. 151a § 1 p.p.s.a. należy wykładać w ten sposób, że określony w tych przepisach zakres rozpoznania sprawy przez sąd administracyjny na skutek sprzeciwu od decyzji wydanej na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. nie może obejmować oceny tej decyzji w takim zakresie, w jakim przesądzałoby to o prawach podmiotów, które z uwagi na art. 64b § 3 p.p.s.a. nie mogą brać udziału w postępowaniu przed sądem administracyjnym. Innymi słowy zasadniczo przyjmuje się, że przepis art. 64e p.p.s.a. ogranicza zakres kontroli sądu do oceny "istnienia przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a." (por. wyroki NSA z: 29 sierpnia 2019, II OSK 2030/19; z 21 sierpnia 2018 r., II OSK 2182/18; z 7 czerwca 2018 r., II OSK 1319/18; z 7 grudnia 2017 r., II OSK 3011/17; z 27 sierpnia 2018 r., II OSK 2226/18; z 18 października 2018 r., I OSK 3632/18; Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, pod red. R. Hausera, M. Wierzbowskiego, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2017, s. 430; Postępowanie sądowoadministracyjne, pod red. T. Wosia, Wolters Kluwer, Warszawa 2017, s. 340-345; J.G. Firlus, T. Woś, Sprzeciw od decyzji kasacyjnej organu odwoławczego wydanej na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. Przegląd Prawa Publicznego 2017, nr 6; M.J. Czubkowska, J. Siemieniako, Sprzeciw jako sposób zmniejszenia ilości decyzji kasatoryjnych, ZNSA 2018, nr 4, s. 50-70), a zatem bez badania meritum sprawy administracyjnej.

W niniejszej sprawie organ odwoławczy wydanie decyzji kasacyjnej uzasadnia tym, że w ocenie organu wielkość działki stanowiącej teren inwestycji oraz fakt, że zastosowanie średniego wskaźnika powierzchni zabudowy doprowadziłoby do posadowienia na przedmiotowej działce budynku o powierzchni 1428,7 m2, nie mogą stanowić podstawy do zastosowania tak dużego odstępstwa od średniej z obszaru analizowanego. Z powyższego wynika zdaniem Kolegium, że organ I instancji nie wykazał zasadności zastosowania odstępstwa od średniej dla omawianego parametru, co skutkuje tym, że nie można również stwierdzić, czy spełniona jest przesłanka tzw. dobrego sąsiedztwa.

W ocenie Sądu żadna, że wskazanych przez organ przyczyn wydania decyzji kasacyjnej nie uzasadnia tego typu rozstrzygnięcia, a wynikają one ze sposobu interpretacji przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i stanowią polemikę z poglądem prawnym organu I instancji. Przede wszystkim organ odwoławczy nie wskazał, jakie to przepisy postępowania naruszył organ I instancji, co jest podstawową przesłanką, wydania decyzji w oparciu o przepis art. 138 § 2 k.p.a., oczywiście poza wykazaniem dodatkowego warunku – zakresu sprawy koniecznego do wyjaśnienia, który ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie, nie wspominając o braku wskazania konkretnych okoliczności, jakie powinien organ pierwszej instancji wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. W istocie rzeczy powodem kasatoryjnego rozstrzygnięcia było zakwestionowanie wykładni § 5 rozporządzenia poprzez jego błędną interpretację, a tymczasem – jak powyżej wyłożono - naruszenie prawa materialnego nie mieści się w hipotezie art. 64e p.p.s.a.

Jak wykazano powyżej, w niniejszej sprawie sąd nie może orzekać poza zakresem przekraczającym kontrolę przesłanek, o których mowa w art. 138 § 2 k.p.a., z związku z czym, sąd nie podejmuje merytorycznej kontroli odnośnie do prawidłowości decyzji organu I instancji, lecz jedynie bada, czy organ odwoławczy słusznie zastosował art. 138 § 2 k.p.a., zamiast wydać decyzję merytoryczną, ewentualnie uzupełniając postępowanie wyjaśniające we własnym zakresie.

Biorąc pod uwagę wszystkie powyżej wskazane okoliczności sąd uznał, że sprzeciw jest uzasadniony. W konsekwencji, Sąd Administracyjny na podstawie art. 151a § 1 p.p.s.a., uchylił zaskarżoną decyzję organu odwoławczego (punkt 1 wyroku). O kosztach postępowania sąd orzekł w punkcie 2 wyroku, zasądzając na rzecz sprzeciwiającego się kwotę 100 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Sąd rozpoznał sprzeciw na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 64d § 1 p.p.s.a.