Wyrok NSA, sygn. akt II FSK 1286/06
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2007-11-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 52 pkt 1 lit. b) w brzmieniu obowiązującym w 2003 roku
journal: Dz.U. 1991 nr 80 poz 350
law: Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Antoni Hanusz (sprawozdawca), Sędziowie NSA: Edyta Anyżewska, Sędzia del. WSA: Maria Tkacz-Rutkowska, Protokolant Agnieszka Lipiec, po rozpoznaniu w dniu 13 listopada 2007 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej M. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 19 kwietnia 2006 r. sygn. akt I SA/Po 170/05 w sprawie ze skargi M. P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia 26 listopada 2004 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2003 rok 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od M. P. na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w P. kwotę 1800 (tysiąc osiemset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

II FSK 1286/06

Uzasadnienie

1. Zaskarżonym wyrokiem z dnia 19 kwietnia 2006 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w sprawie o sygnaturze akt I SA/Po 170/05, oddalił skargę M.P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia 26 listopada 2004 roku w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2003 rok. Zaskarżoną do sądu decyzją utrzymano w mocy rozstrzygnięcie Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. z dnia 17 sierpnia 2004 roku odmawiające podatniczce stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2003 rok. W rozpoznawanej sprawie organy podatkowe ustaliły, że M.P. złożyła w dniu 23 marca 2004 roku zeznanie podatkowe PIT-36 w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2003 rok, w którym wykazała dochód podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym z kapitałów pieniężnych w wysokości 174.003,52 złotych. Z kolei w marcu 2004 roku podatniczka wystąpiła do właściwego urzędu skarbowego z wnioskiem o zwrot nienależnie pobranego podatku dochodowego od dochodu ze sprzedaży akcji spółki P.G.F.S.A. W ocenie podatniczki nadpłata powstała na skutek samoopodatkowania zwolnionych od podatku na podstawie art. 52 pkt.1 lit. b ustawy z dnia 26 lipca 1991 roku o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000 roku, Nr 14, poz. 176), dochodów uzyskanych ze sprzedaży akcji. M.P. w 1995 roku w związku z prywatyzacją Przedsiębiorstwa C.S.A. nabyła 210 akcji pracowniczych tego przedsiębiorstwa. W związku natomiast z połączeniem przedsiębiorstwa C.S.A. z P.G.F.S.A., w zamian za akcje C.S.A., spółka przejmująca to jest P.G.F.S.A., wydała 630 akcji na okaziciela skupionych na Giełdzie Papierów Wartościowych i nabytych w trybie art. 93 ustawy o Publicznym Obrocie Papierami Wartościowymi oraz 4718 akcji serii M pochodzących z emisji połączeniowej. Skarżąca, która nabyła w 1995 roku odpłatnie 210 akcji C.S.A. w wyniku podjętych uchwał połączeniowych została objęta możliwością nabycia akcji P.G.F.S.A., pochodzących zarówno z emisji połączeniowej (serii M), jak i skupionych na Giełdzie Papierów Wartościowych przez P.G.F.S.A. Podatniczka w 2003 roku dokonała odpłatnego zbycia posiadanych przez nią akcji serii M pochodzących z emisji połączeniowej, wskazanej powyżej spółki. Natomiast w marcu 2001 roku skarżąca sprzedała części 448 akcji P.G.F.S.A., z których dochód został zwolniony z podatku dochodowego od osób fizycznych, co potwierdza decyzja Urzędu Skarbowego w P. z dnia 16 kwietnia 2003 roku. Następnie skarżąca sprzedała drugą cześć posiadanych przez siebie akcji, w tym pochodzących z emisji połączeniowej (serii M) i z tego tytułu z ostrożności odprowadziła z tego tytułu podatek dochodowy od osób fizycznych w wysokości 33.060,50 złotych. W następstwie tych czynności podatniczka wystąpiła do naczelnika właściwego urzędu skarbowego o stwierdzenie nadpłaty w wysokości 33.060,50 złotych w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2003 roku. Nadpłata ta, w ocenie podatniczki, powstała w wyniku zapłaty powyżej określonego podatku.

W ocenie organów podatkowych, w rozpoznawanej sprawie podatniczka nie nabyła prawa do zwolnienia od podatku dochodowego od dochodu uzyskanego ze sprzedaży akcji serii M w 2003 roku, gdyż nie spełniła drugiej przesłanki wynikającej z art. 52 pkt 1 lit. b ustawy podatkowej uprawniającej do ulgi, stosownie do której nabycie akcji przez podatniczkę musiało nastąpić w drodze oferty publicznej. Organy podatkowe wskazały jednocześnie, iż o publicznym charakterze oferty w rozumieniu przytoczonego powyżej przepisu decydują normy art. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 roku o Publicznym obrocie papierami wartościowymi (Dz. U. z 1997 roku Nr 118, poz. 754).

2. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w zaskarżonym wyroku ocenił, że organy podatkowe nie naruszyły prawa wydając decyzję z dnia 26 listopada 2004 roku i odmawiając M.P. stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2003 rok. Sąd w uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia wskazał, że ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych w brzmieniu obowiązującym w 2003 roku przewiduje zwolnienia od podatku dochodowego miedzy innymi w art. 52 pkt 1 lit. b, na który powołuje się w rozpoznawanej sprawie skarżąca. Z treści tego przepisu wynika, że zwolnienie od podatku dochodowego uzależnione jest od spełnienia dwóch przesłanek. Akcje muszą być dopuszczone do publicznego obrotu oraz ich nabycie musi nastąpić na podstawie oferty publicznej. Sąd argumentował w dalszej kolejności, iż z akt rozpoznawanej sprawy wynika, że przedmiotowe akcje serii M zostały dopuszczone do publicznego obrotu. Natomiast w ocenie Sądu nie spełniona została przesłanka nabycia ich przez podatniczkę w drodze oferty publicznej. Sąd zwrócił także uwagę na brak na dzień orzekania definicji legalnej pojęcia "oferta publiczna" zarówno w przepisach podatkowych jak również w ustawie Prawo o publicznym obrocie papierami wartościowymi. W tej sytuacji, Sąd za słuszne ocenił stanowisko organów podatkowych, że w rozpoznawanej sprawie należało sięgnąć do ustalenia znaczenia pojęcia "oferta publiczna" za pomocą wykładni językowej. Zgodnie natomiast z Małym Słownikiem Języka Polskiego, wyd. PWN, W-wa 1995, s. 556, ofertą publiczną jest formalne zgłoszenie gotowości dokonania transakcji, które skierowane jest do ogółu ludzi. Sąd przywołał także regulację przepisów kodeksu cywilnego, stosownie do której ofertą publiczną jest każde oświadczenie woli zawierające stanowczą propozycję zawarcia jakiejkolwiek umowy, przy czym oferta powinna zawierać istotne postanowienia umowy (art. 66 § 1 Kodeksu cywilnego) oraz ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 roku Prawo o publicznym obrocie papierami wartościowymi. W ocenie Sądu nabycie przez podatniczkę przedmiotowych akcji serii M nastąpiło w trybie art. 463 pkt 1 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 26 czerwca 1937 roku – Kodeks handlowy. W wyniku połączenia spółek nastąpiło przeniesienie całego majątku spółki przejętej na inną spółkę przejmującą w zamian za akcje, które spółka przejmująca wydała dotychczasowym akcjonariuszom spółki przejętej. Sąd stwierdził zatem, że nie miało w rozpoznawanej sprawie miejsca nabycie akcji w drodze oferty publicznej, poprzez jej przyjęcie i zawarcie umowy, której stroną była skarżąca.

Sąd w zaskarżonej decyzji nie dopatrzył się również naruszenia art. 210 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 roku Nr 8, poz. 60). Zaskarżona decyzja oraz poprzedzające ją rozstrzygnięcie organu podatkowego pierwszej instancji zawierały wszystkie niezbędne elementy wskazane w tym przepisie. W konsekwencji Sąd pierwszej instancji zastosował art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) oraz orzekł o oddaleniu skargi podatniczki na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia 26 listopada 2004 roku.

3. W skardze kasacyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego M.P. zaskarżyła wskazany powyżej wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 19 kwietnia 2006 roku w całości, zarzucając mu naruszenie prawa materialnego, to jest art. 52 lit. b) ustawy z dnia 26 lipca 1991 roku o podatku dochodowym od osób fizycznych w związku z art. 2 ust. 1 ustawy Prawo o publicznym obrocie papierami wartościowymi. Do naruszenia tego dojść miało w wyniku przyjęcia, że dochód ze sprzedaży akcji serii M P.G.F.S.A. nie podlega zwolnieniu od podatku dochodowego, ze względu na fakt, że nabycie akcji serii M nie nastąpiło w drodze publicznej oferty. W dalszej kolejności, autor skargi kasacyjnej podniósł zarzut naruszenia przez Sąd art. 60 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 roku Kodeks cywilny w wyniku błędnego przyjęcia, że nabycie akcji serii M przez skarżącą nie nastąpiło w drodze osobnego oświadczenia woli, a pomiędzy emitentem a skarżącą nie została zawarta umowa w zakresie ich nabycia. Ostatni podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut dotyczył naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 7 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 roku Prawo o publicznym obrocie papierami wartościowymi poprzez błędne przyjęcie, że datą nabycia akcji serii M jest data podjęcia uchwał w sprawie połączenia spółek P.G.F.S.A. i Przedsiębiorstwa C.S.A.

Wskazując na powyższe zarzuty, autor skargi kasacyjnej domagał się uchylenia w całości wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 19 kwietnia 2006 roku oraz przekazania sprawy do ponownego rozpoznania temu Sądowi lub uchylenia zaskarżonego wyroku oraz rozpoznania skargi. W skardze kasacyjnej zawarto także wniosek o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej jej autor przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania w sprawie oraz nie zgodził się ze stanowiskiem Sądu pierwszej instancji stosownie do którego, w rozpoznawanej sprawie nie doszło do nabycia przez podatniczkę przedmiotowych akcji serii M w drodze oferty publicznej. W ocenie strony wnoszącej skargę kasacyjną, za publiczną ofertę należy uznać każdą ofertę nabycia papierów wartościowych złożoną w warunkach publicznego obrotu papierami wartościowymi, gdyż każde nabycie akcji za pośrednictwem środków masowego przekazu w związku z publikacją Prospektu emisyjnego należy uznać za "publiczną ofertę". W ocenie podatniczki bowiem, fakt publikacji prospektu emisyjnego w środkach masowego przekazu, co miało miejsce w rozpoznawanej sprawie świadczy, iż nabycie akcji nastąpiło w drodze publicznej oferty w rozumieniu art. 52 pkt 1 lit. b) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Podatniczka zanegowała tym samym stanowisko Sądu stosownie do którego, nie miało miejsca w rozpoznawanej sprawie nabycie przedmiotowych akcji w drodze oferty, poprzez jej przyjęcie i zawarcie umowy, której stroną była skarżąca. Wydany w marcu 2000 roku prospekt emisyjny stanowił jedynie ofertę, którą skarżąca przyjęła, wyrażając stosowne oświadczenie woli w rozumieniu art. 60 Kodeksu cywilnego. Strona wnosząca skargę kasacyjną podniosła również, że momentem nabycia przedmiotowych akcji nie była chwila podjęcia uchwał połączeniowych, a moment ich zapisania po raz pierwszy na rachunku papierów wartościowych, stosownie do art. 7 ustawy Prawo o publicznym obrocie papierami wartościowymi.

4. W złożonym podczas rozprawy w dniu 13 listopada 2007 roku piśmie z dnia 7 listopada 2007 roku Dyrektor Izby Skarbowej z P. domagał się oddalenia skargi kasacyjnej oraz zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej w P. skarga kasacyjna nie zawierała uzasadnionych podstaw, a zaskarżony wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 19 kwietnia 2006 roku nie naruszał prawa.

5. Rozpoznając niniejszą sprawę Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, wobec tego podlega oddaleniu. Zgodnie z treścią art. 176 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) (u.p.p.s.a.) skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom przewidzianym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany. Z przepisu tego wynika, iż wnoszący skargę kasacyjną powinien przytoczyć podstawy kasacyjne wskazując na przepisy prawa, których naruszenia dopuścił się sąd w zaskarżonym orzeczeniu. Natomiast w treści skargi kasacyjnej nie wskazano, które przepisy ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd naruszył badając legalność wydanych przez organy podatkowe.

W skardze kasacyjnej jej autor wskazuje natomiast na naruszenie przez sąd administracyjny pierwszej instancji przepisów materialnego prawa podatkowego, to jest art. 52 pkt 1 lit b) ustawy z dnia 26 lipca 1991r., o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz przepisów art. 60 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964r. Kodeks cywilny, a także art. 7 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. Prawo o publicznym obrocie papierami wartościowymi zarzucając Sądowi błędną ich wykładnię. Wskazując na zarzuty zawarte w petitum skargi kasacyjnej jej autor ograniczył więc je wyłącznie do naruszenia prawa materialnego podając jako ich podstawę art. 174 pkt 1 u.p.p.s.a.

Przytoczenie właściwych podstaw kasacyjnych, wskazanie zarzutów oraz ich uzasadnienie jest najistotniejszym elementem skargi kasacyjnej, gdyż Naczelny Sąd Administracyjny nie jest uprawniony do samodzielnego konkretyzowania zarzutów ani stawiania hipotez w zakresie przepisu stanowiącego podstawę skargi kasacyjnej. W myśl bowiem art. 183 § 1 u.p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej biorąc z urzędu po uwagę jedynie nieważność postępowania. W ocenie Sądu w rozpoznawanej sprawie sytuacja ta nie ma jednak miejsca.

Wobec tego jako pozbawione podstaw prawnych uznać należy zarzuty skierowane pod adresem sądu pierwszej instancji w przedmiocie błędnych i zbyt ogólnych, zdaniem autora skargi kasacyjnej, ustaleń dotyczących stanu faktycznego, które zawarto na str. 13 skargi kasacyjnej. Podobnie należy ocenić zarzuty nieuwzględnienia opinii organu podatkowego przez co autor skargi kasacyjnej rozumie pismo wice-dyrektora Departamentu Podatków Bezpośrednich z dnia 28 lutego 1997 roku do izb skarbowych ze str.12 skargi kasacyjnej.

Tak sformułowane zarzuty odnoszą się w istocie nie do postępowania sądu administracyjnego, lecz właściwie rozumianych organów podatkowych. Tymczasem zarzuty oparte na podstawach z art. 174 pkt 1, podobnie jak w pkt 2 u.p.p.s.a. muszą być skierowane przeciwko wyrokowi sądu, a nie przeciwko decyzji organu podatkowego. Należy przy tym zwrócić uwagę, iż stan faktyczny sprawy ustalają wyłącznie organy podatkowe. Sąd administracyjny bada natomiast prawidłowość tych ustaleń mając na względzie normy prawa procesowego zastosowane w danym stanie faktycznym przez organy podatkowe lub których nie zastosowały, mimo iż powinny były to uczynić.

Dokonując natomiast analizy zarzutów dotyczących naruszenia przez sąd administracyjny pierwszej instancji przepisów prawa materialnego powiedzieć należy, iż autor skargi kasacyjnej wskazując na naruszenie przytoczonych wyżej przepisów prawa cywilnego oraz Prawa o publicznym obrocie papierami wartościowymi nie powiązał ich w sposób konkretny z postępowaniem Sądu, który kontrolował legalność zaskarżonych decyzji podatkowych odmawiających podatniczce stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób prawnych za 2003 rok. Aby więc skutecznie zakwestionować prawidłowość sprawowanej kontroli przez sąd administracyjny pierwszej instancji należy wskazać na przepisy prawa, które naruszył sąd administracyjny, a następnie powiązać zarzuty z nimi związane z odpowiednimi normami prawa materialnego, które wadliwie zastosowano w postępowaniu podatkowym.

Wnoszący skargę kasacyjną wskazał na przepis art. 60 kodeksu cywilnego, który miał naruszyć sąd administracyjny pierwszej instancji. Nie sformułował jednak zarzutów wskazujących w jaki sposób ten przepis prawa cywilnego mógł zostać naruszony przez Sąd. Strona skarżąca nie wskazała czy przepis ten powinien być podstawą rozstrzygnięcia sądu kontrolującego zaskarżone decyzje podatkowe, czy też był on wadliwie przez niego zastosowany do ustalonego przez organy podatkowe stanu faktycznego. Skarżąca nie wykazała także związku tego przepisu prawa cywilnego z istotą sprawy podatkowej, a więc czy dla załatwienia sprawy celowe było badanie oświadczenia woli podatniczki przez organy podatkowe podczas nabywania przedmiotowych akcji. W skardze kasacyjnej nie wykazano na czym więc miał polegać błąd sądu pierwszej instancji, czy dlatego że nie zastosował tego przepisu mimo, iż Sąd powinien go zastosować oraz dlaczego powinien go zastosować.

Odnotować przy tym należy, iż przepis art. 60 kodeksu cywilnego nie był podstawą rozstrzygnięcia sądu pierwszej instancji, podobnie jak organów podatkowych podczas wydawania decyzji podatkowych w sprawie odmowy stwierdzenia nadpłaty. Nie wykazano również jakie znaczenie dla wykładni art. 52 pkt 1 lit b) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz ustalenia znaczenia zwrotu odnoszącego się do akcji nabytych na podstawie publicznej oferty ma treść przepisu art. 60 k.c. Tymczasem sąd kasacyjny, z uwagi na treść art. 183 § 1 u.p.p.s.a., nie jest uprawniony do samodzielnego uzasadniania wskazanych przez autora skargi kasacyjnej zarzutów.

Podobne uwagi należy odnieść do zarzutu naruszenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu art. 7 Prawa o publicznym papierami wartościowymi. Sąd ten nie stosował tego przepisu. Nie mógł więc dokonać jego błędnej wykładni. Natomiast w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wskazano przepis art. 66 § 1 kodeksu cywilnego. Jednak tego przepisu Sąd także nie stosował. Wskazał jedynie na niego podczas oceny poprawności rozumowania organów podatkowych przy ustalaniu znaczenia pojęciowego terminu "oferta publiczna". Podobnego zabiegu dokonały bowiem organy podatkowe analizując w drodze wykładni systemowej zewnętrznej przepisy Prawa o publicznym obrocie papierami wartościowymi próbując przybliżyć termin "publicznej oferty", nie stosując jednak przepisów art. 7 tej ustawy podczas postępowania zakończonego odmową stwierdzenia podatniczce nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2003 rok.

Rozpatrując natomiast spór co do prawa, a więc zarzut naruszenia przez sąd administracyjny pierwszej instancji art. 52 pkt 1 lit b) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w związku z art. 2 ust 1 Prawa o publicznym obrocie papierami wartościowymi powiedzieć należy, iż jest on całkowicie chybiony. Skarżąca nie wykazała, iż nabyła przedmiotowe akcje w drodze oferty publicznej.

Rację natomiast ma Sąd gdy twierdzi, iż z definicji publicznego obrotu papierami wartościowymi zawartej w art. 2 ust 1 Prawa o publicznym obrocie papierami wartościowymi nie można wywieźć definicji publicznej oferty. Dopuszczenie do publicznego obrotu papierami wartościowymi przedmiotowych akcji nie upoważnia do zajęcia stanowiska, iż akcje skarżącej podatniczki zostały przez nią nabyte w drodze oferty publicznej. Tymczasem aby dochody z odpłatnego zbycia papierów wartościowych, a więc akcji mogły być zwolnione z podatku dochodowego w 2003 roku musiały być nie tylko dopuszczone do publicznego obrotu, co miało miejsce, lecz jednocześnie nabyte w ofercie publicznej. Jednocześnie brak jest jakichkolwiek racjonalnych podstaw by twierdzić, że za publiczną ofertę należy uznać każdą ofertę nabycia papierów wartościowych złożoną w warunkach publicznego obrotu papierami wartościowymi. Z akt sprawy nie wynika również by podatniczka nabyła swe akcje za pośrednictwem środków masowego przekazu w związku z publikacją prospektu emisyjnego, co sugeruje autor skargi kasacyjnej na str. 7 i 8. Oceny tej nie zmienia także twierdzenie, iż treść oferty zawarta w wydanym prospekcie zawierała wszelkie istotne postanowienia przyszłej czynności prawnej jaką było, zdaniem autora skargi kasacyjnej, objęcie akcji serii M.

Z akt sprawy, podobnie jak fragmentów skargi kasacyjnej na str. 9, wynika wyraźnie, iż nabyte przez skarżącą podatniczkę akcje spółki P.G.F.S.A. serii M były przeznaczone dla pracowników Przedsiębiorstwa C.S.A. i nie zostały nabyte na podstawie publicznej oferty. W zamian bowiem za połączenie się spółek spółka przejmująca zobowiązana była do wydania dotychczasowym akcjonariuszom C.S.A. akcji przyłączeniowych P.G.F.S.A. Akcje te przeznaczone więc były dla uprawnionych akcjonariuszy C.S.A.

Słusznie zatem sąd pierwszej instancji uznał, iż w zamian za fuzję spółka przejmująca obowiązana była z mocy prawa do wydania akcjonariuszom spółki emitowanych akcji przyłączeniowych. Taki sposób nabycia przedmiotowych akcji nie mógł być uznany za nabycie w drodze oferty publicznej, gdyż tego rodzaju papiery wartościowe nie były dostępne dla wszystkich. Sąd orzekający prawidłowo uznał, logicznie to uzasadniając, że nie miało miejsca nie tylko nabycie przedmiotowych akcji w drodze oferty publicznej, lecz nabycie przedmiotowych papierów wartościowych nie nastąpiło w ogóle w drodze oferty. Wobec tego nie zaistniała sytuacja, która wypełniała by dyspozycję normy art. 52 pkt 1 lit b) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych upoważniającej skarżącą podatniczkę do skorzystania ze zwolnienia z podatku dochodowego od osób prawnych dochodu uzyskanego ze sprzedaży akcji serii M pochodzących z emisji połączeniowych w 2003 roku.

Z tych przyczyn na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę kasacyjną należało oddalić. Natomiast o kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono zgodnie z art. 204 pkt 1 tej ustawy i § 14 pkt 2 lit c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.).