Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt I SA/Ol 873/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2011-02-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
Hasła tematyczne: Podatek od środków transportowych
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art.8 pkt 1,2,3,4, art.2 pkt 42a, 54;
journal: Dz.U. 1991 nr 9 poz 31
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Włodzimierz Kędzierski Sędziowie Sędzia WSA Zofia Skrzynecka Sędzia WSA Renata Kantecka (spr.) Protokolant Monika Gajowniczek po rozpoznaniu w Olsztynie na rozprawie w dniu 16 lutego 2011r. sprawy ze skargi J. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od środków transportowych za 2010r. oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia "[...]" Samorządowe Kolegium Odwoławcze, utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy z dnia "[...]". w sprawie określenia J.B.wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od środków transportowych za rok 2010.

W motywach zaskarżonej decyzji organ odwoławczy stwierdził, iż z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie wynika, że J. B. jest właścicielem dwóch ciągników siodłowych marki Scania:

– nr rej. "[...]", rok produkcji 1999, liczba osi - 2, zawieszenie pneumatyczne, dopuszczalna masa całkowita pojazdu – 18000 kg i dopuszczalna masa całkowita zespołu pojazdów – 40000 kg,

- nr rej. "[...]", rok produkcji 1996, liczba osi - 2, zawieszenie pneumatyczne, dopuszczalna masa całkowita pojazdu – 18000 kg i dopuszczalna masa całkowita zespołu pojazdów – 40000 kg.

Dane te wynikają z kserokopii dowodów rejestracyjnych oraz informacji uzyskanej ze Starostwa Powiatowego w D.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, iż zgodnie z art.8 pkt 3 i 4 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jedn.: Dz.U. z 2010r., nr 95, poz.613 ze zm.), zwanej dalej w skrócie u.p.o.l., opodatkowaniu podatkiem od środków transportowych podlegają m.in. ciągniki siodłowe i balastowe przystosowane do używania łącznie z naczepą lub przyczepą o dopuszczalnej masie całkowitej zespołu pojazdów od 3,5 tony i poniżej 12 ton oraz o dopuszczalnej masie całkowitej zespołu pojazdów równej lub wyższej niż 12 ton. Nadto w przepisie tym ustawodawca wymienił samochody ciężarowe o określonej dopuszczalnej masie całkowitej, przyczepy i naczepy, które łącznie z pojazdem silnikowym posiadają określoną dopuszczalną masę całkowitą oraz autobusy.

Organ wskazał, że każdy z wymienionych w art.8 u.p.o.l. środków transportowych podlega opodatkowaniu niezależnie od tego, czy wchodzi w skład zespołu pojazdów (pojazd plus przyczepa lub naczepa), czy też jest wykorzystywany samodzielnie. Opodatkowaniu nie podlega zespół pojazdów, lecz każdy ze środków transportowych, który może składać się na ten zespół. Niedopuszczalne jest traktowanie ciągnika siodłowego i przyczepy jako jednego pojazdu podlegającego opodatkowaniu. Przedmiotem podatku jest zarówno ciągnik, jak i przyczepa. Oba te pojazdy mają odrębne stawki, których wysokość jest uzależniona m. in. od dopuszczalnej masy całkowitej zespołu pojazdów. Zespół pojazdów nie jest zatem przedmiotem podatku, a jedynie wielkością, od której ustawodawca uzależnił wysokość płaconego podatku od niektórych środków transportowych podlegających opodatkowaniu. Organ podkreślił, że w przypadku ciągników siodłowych warunkiem decydującym o objęciu opodatkowaniem oraz o wysokości stawki jest dopuszczalna masa całkowita zespołu pojazdów.

W konsekwencji powyższego organ odwoławczy stwierdził, że prawidłowo organ I instancji przyjął, że opisane ciągniki siodłowe są przystosowane do używania w zespole pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej 40000 kg, skoro wniosek taki można wyprowadzić ze zgromadzonych w sprawie dowodów. Prawidłowo więc przyjęto, że przy określeniu wysokości zobowiązania podatkowego za 2010r. powinna zostać zastosowana stawka podatku w wysokości 1484 zł, wynikająca z załącznika nr 2 do uchwały nr XXV/138/41/2009 Rady Gminy z dnia 13 listopada 2009r. w sprawie określenia stawek podatku od środków transportowych, tj. jak dla ciągnika siodłowego o dopuszczalnej masie całkowitej zespołu pojazdów: ciągnik siodłowy plus naczepa powyżej 31 ton.

W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie na opisaną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego, J. B.wniósł o jej uchylenie i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Skarżący zarzucił, że decyzja narusza jego interes prawny, gdyż prowadzi do podwójnego opodatkowania podatkiem od środków transportowych tego samego zespołu pojazdów, a nadto nakłada obowiązek sprzecznie z przepisami prawa materialnego, tj. z załącznikiem do uchwały nr XXV/138/41/2009 Rady Gminy z dnia 13 listopada 2009r. Skarżący wskazał, że jest właścicielem tylko dwóch ciągników samochodowych, nie jest właścicielem żadnej naczepy lub przyczepy. Dopuszczalna masa całkowita pojazdu to 18 ton. Stawka podatku zgodnie z załącznikiem do ww. uchwały zawiera przedział od 18 do 25 ton, przy uwzględnieniu dwóch osi pojazdu. To jest podstawą, zdaniem skarżącego, do naliczenia podatku od środków transportowych. Od przyczepy, którą użytkuje skarżący, podatek od środka transportu płaci jego właściciel. Zaskarżona decyzja jest rażąco sprzeczna z prawem, bowiem dopuszcza do podwójnego opodatkowania tego samego środka transportu.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Sąd administracyjny bada zgodność zaskarżonej decyzji organu odwoławczego z punktu widzenia jej legalności, tj. z punktu widzenia zgodności tej decyzji z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Z brzmienia art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), powoływanej dalej jako p.p.s.a, wynika zaś, że zaskarżona decyzja ulega uchyleniu wtedy, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W rozpoznanej sprawie okoliczności faktyczne nie są sporne. Skarżący jest właścicielem dwóch ciągników samochodowych (ciągników siodłowych) marki Scania. Z dowodów rejestracyjnych przedmiotowych ciągników samochodowych wynika wprost, iż posiadają one dopuszczalną masę całkowitą 18000 kg (pole F2 w dowodzie rejestracyjnym) oraz dopuszczalną masę całkowitą zespołu pojazdów – 40000 kg (pole F3 w dowodzie rejestracyjnym).

Spór dotyczy interpretacji art.8 pkt 3 i 4 u.p.o.l., który stanowi, iż opodatkowaniu podatkiem od środków transportowych podlegają ciągniki siodłowe i balastowe przystosowane do używania łącznie z naczepą lub przyczepą o dopuszczalnej masie całkowitej zespołu pojazdów od 3,5 tony i poniżej 12 ton oraz równej lub wyższej niż 12 ton.

Użyte w art.8 u.p.o.l. pojęcia różnych środków transportowych oraz dopuszczalnej masy całkowitej, wobec braku odmiennych definicji w u.p.o.l., należy stosować w oparciu o przepisy ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. Prawo o ruchu drogowym (tekst jedn.: Dz.U z 2005r. nr 108, poz.908 ze zm.) w drodze wykładni systemowej (por. wyrok NSA z dnia 14 listopada 2003r., sygn. akt III SA 2670/02, publ. Lex nr 162446). Zgodnie z art.2 pkt 42a tejże ustawy przez ciągnik samochodowy należy rozumieć pojazd samochodowy przeznaczony konstrukcyjnie wyłącznie do ciągnięcia przyczepy; określenie to obejmuje ciągnik siodłowy i ciągnik balastowy. Definicja "dopuszczalnej masy całkowitej" określona została w art.2 pkt 54 ww. ustawy i zgodnie z nią jest to największa określona właściwymi warunkami technicznymi masa pojazdu z jego normalnym wyposażeniem, paliwem, olejami, smarami i cieczami w ilościach nominalnych, bez kierującego oraz największa masa ładunku i osób, jaką może przewozić pojazd po drodze. Na dopuszczalną masę całkowitą zespołu pojazdów składa się natomiast masa własna ciągnika siodłowego i dopuszczalna masa całkowita naczepy albo dopuszczalna masa całkowita ciągnika balastowego i dopuszczalna masa całkowita przyczepy.

Podstawowym dokumentem, na podstawie którego można ustalić rodzaj i parametry środka transportowego na potrzeby opodatkowania podatkiem od środków transportowych, jest dowód rejestracyjny. Organ podatkowy nie jest uprawniony do samodzielnych ustaleń odnoszących się do cech przedmiotu opodatkowania, gdyż nie dysponuje niezbędną w tym zakresie wiedzą. Dowód rejestracyjny jest zaś decyzją administracyjną stwierdzającą dopuszczenie do ruchu pojazdu samochodowego. Jest on więc dokumentem urzędowym sporządzonym w formie określonej przepisami prawa przez powołane do tego organy władzy publicznej, a zatem stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone (art.194 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa – tekst jedn. Dz.U. z 2005r. nr 8, poz.60 ze zm.).

Podkreślenia wymaga, że dopuszczalna masa całkowita zespołu pojazdów jest podstawowym parametrem decydującym o opodatkowaniu ciągnika samochodowego. Powyższe wynika wprost z treści art.8 pkt 3 i 4 u.p.o.l.. Przepis ten nie uzależnia natomiast opodatkowania ciągnika samochodowego od jego dopuszczalnej masy całkowitej. Organy podatkowe nie mają zatem podstaw prawnych do sięgania do takiego parametru w przypadku ciągników samochodowych. Parametr ten dotyczy natomiast samochodów ciężarowych, co wynika z treści art.8 pkt 1 i 2 u.p.o.l.

Nadto wskazać także należy, iż w punktach 5 i 6 art.8 u.p.o.l ustawodawca wymienił, iż opodatkowaniu podatkiem od środków transportowych podlegają przyczepy i naczepy, z wyjątkiem związanych wyłącznie z działalnością rolniczą prowadzoną przez podatnika podatku rolnego. W takim przypadku opodatkowanie również zależy od dopuszczalnej masy całkowitej przyczepy/naczepy wraz z pojazdem silnikowym.

Z powyższego wynika zatem, że każdy z wymienionych w ustawie środków transportowych podlega opodatkowaniu niezależnie od tego czy wchodzi w skład zespołu pojazdów, czy też jest wykorzystywany samodzielnie. Przedmiotem opodatkowania nie jest zespół pojazdów, ale ciągnik samochodowy (ciągnik siodłowy bądź balastowy) i przyczepy lub naczepy, czyli środki transportowe, które składają się na zespół pojazdów. Środki te mają odrębne stawki podatkowe uzależnione m.in. od dopuszczalnej całkowitej masy zespołu pojazdów. Tym samym bezzasadne są podnoszone w skardze twierdzenia odnoszące się do podwójnego opodatkowania środków transportowych. Jak już wskazano powyżej przedmiotem opodatkowania podatkiem od środków transportowych są wyłącznie ciągniki siodłowe, ciągniki balastowe, naczepy, przyczepy, a nie zespoły pojazdów. Dopuszczalna masa całkowita zespołu pojazdów jest natomiast jednym z parametrów decydującym o ich opodatkowaniu.

Taki też pogląd jest wyrażany w orzecznictwie (por. wyroki: WSA w Gdańsku z dnia 19 czerwca 2008r., sygn. akt I SA/Gd 235/08 i I SA/Gd 239/08 oraz WSA w Kielcach z dnia 24 stycznia 2008r., sygn. akt I SA/Ke 583/07 - publ. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych - orzeczenia.nsa.gov.pl ) oraz w doktrynie (vide "Podatki i opłaty lokalne. Podatek rolny. Podatek leśny. Komentarz" L.Etel, S.Presnarowicz, G.Dudar, Wydawnictwo ABC 2008r.).

W świetle powyższego niezasadny jest zatem zarzut skarżącego dotyczący naruszenia załącznika do uchwały nr XXV/138/41/2009 Rady Gminy z dnia 13 listopada 2009r., bowiem obowiązek podatkowy został nałożony na skarżącego zgodnie z art.8 pkt 4 u.p.o.l. i w stawce określonej w załączniku nr 2 do ww. uchwały Rady Gminy.

Stwierdzając, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa materialnego ani procedury podatkowej w stopniu uzasadniającym jej uchylenie Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi , orzekł jak w sentencji.