Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 2454/00
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2004-04-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 611  Podatki  i  inne świadczenia pieniężne, do  których   mają zastosowanie przepisy Ordynacji  podatkowej, oraz egzekucja t
Skarżony organ: Izba Skarbowa

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Edyta Anyżewska (spr.) Sędziowie NSA Elżbieta Rischka NSA Małgorzata Tomaszewska Protokolant Monika Orska po rozpoznaniu w dniu 29 kwietnia 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi "A" Spółki cywilnej na decyzję Izby Skarbowej z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zaległości podatkowej w podatku od towarów i usług za miesiące: kwiecień, maj, czerwiec, lipiec, wrzesień, październik, listopad i grudzień 1998 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

I SA/Gd 2454/00

U z a s a d n i e n i e

Decyzją z dnia [...], nr [...] Inspektor Kontroli Skarbowej w Urzędzie Kontroli Skarbowej określił Spółce Cywilnej "A" zajmującej się działalnością handlową (hurt i detal artykułami do produkcji rolnej, głównie materiałem siewnym) wysokość zaległości podatkowych w podatku od towarów i usług wraz z odsetkami za zwłokę za poszczególne miesiące od kwietnia do lipca 1998 r. oraz od września do grudnia 1998 r.

Decyzja ta została wydana w oparciu o ustalenia kontroli, przeprowadzonej przez Inspektora Kontroli Skarbowej w zakresie rozliczenia z budżetem podatku od towarów i usług za okresy rozliczeniowe: kwiecień, maj, czerwiec, lipiec, wrzesień, październik, listopad i grudzień 1998 r. W toku przeprowadzonej kontroli ustalono bowiem, że we wskazanych wyżej okresach Spółka ponosiła wydatki na zakup opracowań przygotowanych przez firmę "[...]" W.B. oraz na zakup usług od tej samej firmy, polegających na dystrybucji ulotek z ofertą "A", których na podstawie art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 1993 r. nr 90, poz. 416 z późn. zm.) nie uznano za koszt uzyskania przychodu.

W związku z powyższym organ pierwszej instancji stwierdził na podstawie art. 25 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz.U. nr 11, poz. 50 z późn. zm.), że Spółce nie przysługiwało prawo do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony wynikający z faktur dokumentujących zakup wyżej wymienionych towarów i usług.

W odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji Spółka przedstawiła argumenty mające uzasadnić stanowisko, iż wydatki zakwestionowane przez Inspektora Kontroli Skarbowej w toku prowadzonej kontroli stanowią koszty uzyskania przychodów, a zatem Spółka prawidłowo obniżała podatek należny o podatek naliczony wynikający z faktur wystawionych przez firmę "[...]" W.B. Zarzuty Spółki prowadziły zatem do wykazywania naruszenia art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Izba Skarbowa decyzją z dnia [...], nr [...] utrzymała w mocy decyzję organu pierwszej instancji, uznając, że jest ona zgodna z prawem.

W uzasadnieniu wydanej decyzji Izba Skarbowa podzieliła pogląd organu pierwszej instancji, że pozbawienie Spółki prawa do obniżenia podatku należnego wynika jednoznacznie z treści art. 25 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku od towarów i usług, zgodnie z którym obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego nie stosuje się do nabywanych przez podatnika towarów i usług, którymi rozporządzono w sposób nie pozwalający na zaliczenie poniesionych wydatków do kosztów uzyskania przychodów w rozumieniu przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Przy czym w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Izba Skarbowa wskazała, iż zakwestionowane przez Inspektora Kontroli Skarbowej wydatki zostały poniesione na zakup opracowań mających charakter podręcznikowy i uniwersalny i nie miały żadnego związku przyczynowo – skutkowego z przychodem uzyskanym przez Spółkę. Podobnie wydatki dotyczące dystrybucji ofert Spółki nie stanowią kosztów uzyskania przychodów, gdyż Spółka nie przedstawiła żadnych dowodów potwierdzających, udokumentowane zakwestionowaną fakturą VAT zdarzenie gospodarcze oraz jego związek z osiąganymi przychodami.

W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego Spółka Cywilna "A" wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji Izby Skarbowej, zarzucając jej naruszenie przepisów art. 120, 122, 124 i 210 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. nr 137, poz. 926 z późn. zm.).

Zdaniem skarżącej organ odwoławczy w wydanej decyzji nie ustosunkował się do zarzutów, argumentów i dowodów przedstawionych przez podatnika w zakresie nie uznania za koszt uzyskania przychodów wydatków udokumentowanych fakturami wystawionymi przez firmę "[...]".

Odpowiadając na wniesioną skargę Izba Skarbowa wniosła o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

W piśmie procesowym z dnia 9 lipca 2001 r. skarżąca ponownie przedstawiła swoje stanowisko w kwestii niezaliczenia poniesionych wydatków w ciężar kosztów uzyskania przychodów, a ponadto podniosła przeciwko zaskarżonej decyzji zarzut naruszenia przepisu art. 25 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku od towarów i usług.

Zdaniem skarżącej ww. przepis ma zastosowanie do okoliczności związanych z rozporządzeniem wcześniej zakupionymi towarami. Zatem nie do przyjęcia jest pogląd, iż każdy przypadek niezaliczenia wydatku do kosztów uzyskania przychodu wyklucza prawo podatnika do obniżenia podatku naliczonego.

Izba Skarbowa w odpowiedzi na złożone pismo procesowe wskazała, iż w myśl art. 25 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku od towarów i usług jedyną istotną przesłanką do pozbawienia podatnika prawa do odliczenia kwoty podatku naliczonego jest fakt niezaliczenia wydatków poniesionych w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą do kosztów uzyskania przychodów i podtrzymała wniosek o oddalenie skargi.

Na podstawie art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1271) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270), zwanej dalej p.s.a.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Podstawę prawną rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonej decyzji stanowił art. 25 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz.U. nr 11, poz. 50 z późn. zm.), który stanowi, że obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego nie stosuje się do nabywanych przez podatnika towarów i usług, którymi rozporządzono w sposób nie pozwalający na zaliczenie poniesionych wydatków do kosztów uzyskania przychodów w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym.

Przesądzające znaczenie w sprawie miała zatem ocena wydatków wykazanych powołanymi wyżej fakturami, wystawionymi przez W.B., prowadzącego Firmę "[...]", pod względem możliwości zaliczenia poniesionych wydatków do kosztów uzyskania przychodu roku podatkowego 1998 przez osoby fizyczne prowadzące działalność w ramach Spółki cywilnej "A".

Sąd równolegle ze skargą Spółki cywilnej "A" na decyzję w sprawie VAT badał, wskutek skargi wniesionej przez małżonków I. i L.B. – legalność decyzji wydanej przez ten sam organ odwoławczy w przedmiocie podatku dochodowego. Wyrokiem z tej samej daty sygn. akt I SA/Gd 2212/00 Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę wspólników Spółki cywilnej, podzielając stanowisko Izby Skarbowej, że wydatki na zakup opracowań i usług od W. B. nie stanowiły kosztu uzyskania przychodu.

Sąd przy rozpatrywaniu nin. skargi uwzględnia z urzędu materiał dowodowy zawarty w aktach sprawy podatku dochodowego i wydany w tej sprawie wyrok.

Sąd uznaje zatem, że w zaskarżonej decyzji prawidłowo zastosowano przepis art. 25 ust. 1 pkt 3 ustawy o VAT, wyłączający funkcjonowanie uprawnienia podatnika do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony (wynikające z art. 19 ust. 1 ustawy o VAT).

Podatnik nie wykazał bowiem, że nabyte opracowania były przydatne i zostały wykorzystane w prowadzonej działalności gospodarczej dla uzyskania z niej przychodu.

Wobec niezasadności skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny – na podstawie

art. 151 p.s.a. orzekł o jej oddaleniu.