Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 101/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2012-07-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 50 ust. 1, art. 51 ust. 1
journal: Dz.U. 2010 nr 243 poz 1623
law: Ustawa  z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tamara Dziełakowska Sędziowie: Sędzia WSA Janina Guść Sędzia WSA Mariola Jaroszewska (spr.) Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Małgorzata Kuba po rozpoznaniu w dniu 18 lipca 2012r. na rozprawie sprawy ze skargi J. H. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 21 grudnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie budowy obiektu budowlanego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia 14 października 2011 r. nr [...]. stwierdził brak podstaw do podjęcia rozstrzygnięcia w oparciu o przepisy art. 50 i art. 51 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, w przedmiocie budowy budynku mieszkalno - usługowego na działce nr [...] w S.

Organ pierwszej instancji ustalił, że na działce nr [...] położonej w S. L. i D. F. realizują budowę budynku mieszkalno – usługowego w oparciu o pozwolenie na budowę nr [...], wydane przez Starostę w dniu 10 września 2007 r. i decyzja ta została utrzymana w mocy przez Wojewodę decyzją z dnia 18 grudnia 2007 r. nr [...]. Decyzją z dnia 9 maja 2008 r. nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego orzekł o braku podstaw do rozstrzygnięcia sprawy, w oparciu o przepisy art. 50 i art. 51 ustawy Prawo budowlane z 1994 r. w przedmiocie budowy budynku mieszkalno-usługowego na terenie działki nr [...] w S. Decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 1 października 2008 r. nr [...].

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 20 maja 2008 r., sygn. akt II SA/Gd 131/08 uchylił decyzję Wojewody z dnia 18 grudnia 2007 r. oraz decyzję Starosty z dnia 10 września 2007 r. w przedmiocie pozwolenia na budowę na działce nr [...] w S. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 15 września 2009 r. sygn. akt II OSK 1371/08 oddalił skargę kasacyjną wniesioną od tego wyroku.

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego przeprowadził w dniu 27 maja 2008 r. kontrolę na działce nr [...], w celu ustalenia stanu zrealizowanych robót budowlanych. Podczas kontroli ustalono, że przedmiotowy budynek mieszkalno – usługowy został zrealizowany na etapie pomurowania ścian parteru z wykonanym szalunkiem oraz ułożeniem zbrojenia wieńca oraz części zbrojenia na szalunku stropu. Wpisem do dziennika budowy wstrzymano roboty budowlane na działce nr [...] w S.

Starosta decyzją z dnia 16 grudnia 2010 r. nr [...], ponownie wydał L. i D. F. pozwolenie na budowę budynku mieszkalno - usługowego na działce nr [...] w S., a Wojewoda, decyzją z dnia 27 maja 2011 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję Starosty.

Organ pierwszej instancji w dniu 11 sierpnia 2011 r. kolejną kontrolę na działce nr [...], podczas której stwierdził, że wymiary zabudowy, lokalizacja, wysokość, poziom posadowienia nie odstępują w sposób istotny od warunków określonych w pozwoleniu na budowę. Ustalono, że roboty budowlane nie stwarzają zagrożenia bezpieczeństwa ludzi i mienia. Na dzień kontroli przedmiotowy budynek mieszkalno – usługowy został zrealizowany na etapie wykonywania konstrukcji dachowej i nie został powiązany konstrukcyjnie z sąsiadującym budynkiem. Po przeanalizowaniu zatwierdzonej dokumentacji projektowej (rys. rzut połaci dachowej str. nr 35A) organ stwierdził, że część istniejącej połaci zlokalizowanej nad działką nr [...] w S. przeznaczona jest do demontażu. Z dokumentacji projektowej wynika, że komin spalinowy winien być zlokalizowany w bezpośrednim sąsiedztwie ściany szczytowej budynku mieszkalnego małżonków H. i tak został wykonany. Roboty budowlane nie zostały jeszcze zakończone, więc wysokość komina ponad dachem winna zostać jeszcze zwiększona do projektowanych 60 cm ponad wysokością kalenicy.

W dniu 16 sierpnia 2011 r. J. i Z. H. złożyli w Starostwie Powiatowym podanie o rozbiórkę budowanego budynku mieszkalno - usługowego na działce nr [...] w S., w oparciu o przepis art. 48, art. 49b i 50a, gdyż w ich ocenie, roboty te stanowią samowolę budowlaną.

W uzasadnieniu decyzji organ wyjaśnił, że omawiany budynek mieszkalno - usługowy budowany jest w oparciu o ostateczną decyzję pozwolenie na budowę. Tym samym brak jest podstaw do zastosowania przez organ nadzoru budowlanego przepisów art. 48, art. 49b i 50a Prawa budowlanego z 1994 r. W trakcie kontroli nie stwierdzono na obecnym etapie budowy, aby realizowane roboty budowlane wykonywane były w sposób istotnie odbiegający od warunków określonych w pozwoleniu na budowę, to znaczy w sposób określony w art. 36a ust. 5 Prawa budowlanego. Nie stwierdzono również, aby wykonywane roboty budowlane mogły powodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia bądź zagrożenie środowiska. Wobec tego, że w przedmiotowym przypadku nie zostały naruszone przepisy art. 50 ustawy Prawo budowlane, brak jest podstaw do zastosowania art. 51 tej ustawy.

Odwołanie od tej decyzji wnieśli J. i Z. H., domagając się jej uchylenia. W ocenie odwołujących się decyzja organu pierwszej instancji wydana została z naruszeniem art. 156, art. 145, art. 145a a także art. 10 kpa. Odwołujący podnoszą, że trudno przyjąć, że organ pierwszej instancji toleruje odstępstwa od projektu i pozwolenia na budowę, o ile nie są to odstępstwa istotne, nie wskazując jakie to są odstępstwa.

Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia 21 grudnia 2011 r. podjętą na podstawie art. 50 i art. 51 ustawy Prawo budowlane z dnia 7 lipca 1994 r. (Dz. U. z 2010 r., nr 243, poz. 1623, ze zm.), utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy ponowił ustalenia dokonane uprzednio przez pierwszą instancję. W szczególności zwrócił uwagę na wstrzymanie, co wynika z wpisu w dzienniku budowy, robót budowlanych prowadzonych przy spornej inwestycji w związku z ostateczną decyzją o pozwoleniu na budowę z dnia 18 grudnia 2007 r., uchyloną wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 20 maja 2008 r., sygn. akt II SA/Gd 131/08, w którym zawarto orzeczenie o wstrzymaniu wykonania tej decyzji. Ustalono dalej, że w trakcie kontroli obiektu przeprowadzonej w dniu 11 sierpnia 2011 r. wymiary zabudowy, lokalizacja, poziom posadowienia nie odstępują w sposób istotny od warunków pozwolenia na budowę, a budowa nie stwarza zagrożenia bezpieczeństwa ludzi i mienia. Na dzień kontroli budynek małżonków F. znajduje się na etapie wykonywania konstrukcji dachowej, ponadto nie został powiązany konstrukcyjnie z budynkiem sąsiednim. Część połaci dachowej, jak wynika z projektu, jest przeznaczona do demontażu, nadto komin spalinowy usytuowany w bezpośrednim sąsiedztwie budynku mieszkalnego małżonków H. również jest zlokalizowany zgodnie z zatwierdzonym projektem.

W ocenie organu odwoławczego twierdzenie, że przedmiotowy obiekt budowlany stanowi samowolę budowlaną jest bezpodstawny. Inwestor posiada ostateczną decyzję o pozwoleniu na budowę przedmiotowego obiektu, a realizacja obiektu nie narusza art. 50 ust. 1 Prawa budowlanego.

Odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu organ wyjaśnił, że samo wystąpienia zmian nie musi automatycznie stanowić odstąpienia istotnego. Dokonanie w trakcie realizacji inwestycji zmian nieodstępujących w sposób istotny od zatwierdzonego projektu lub warunków pozwolenia na budowę nie upoważnia organu nadzoru budowlanego do podjęcia działań w trybie przepisów Prawa budowlanego. Ustalenie, że zmiany te mają charakter nieistotny, skutkuje uznaniem, ze postępowanie legalizacyjne jest zbędne.

Na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wnieśli J. i Z. H., domagając się uchylenia decyzji obu instancji. Według skarżących projekt budowlany nie jest zgodny z prawem i miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego oraz narusza ład przestrzenny. Plan dopuszcza lokalizację zabudowy na granicy działki z zachowaniem ustalonych linii zabudowy, która wynosi: z frontowej strony 6 metrów a ogrodowej strony 10 metrów w głąb działki. Projekt odstępuje w sposób istotny od nieruchomości skarżących, albowiem przekracza linię zabudowy. Projekt jest ponadto niezgodny z planem w części dotyczącej parametrów i wskaźników kształtowania zabudowy ochrony środowiska i zagospodarowania terenu, charakterystycznych parametrów kubatury, obiektu budowlanego tj. powierzchni zabudowy, wysokości, długości, szerokości i liczby kondygnacji. Przedstawione wady projektu budowlanego powodują, że decyzja o pozwoleniu na budowę jest nieważna z mocy prawa i wydana została w wyniku przestępstwa. Skarżący wskazali ponadto, że w aktach sprawy brak jest zaświadczenia Wójta Gminy o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku prawomocnym postanowieniem z dnia 5 kwietnia 2012 r. odrzucił skargę wniesioną przez Z. H. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 21 grudnia 2011 r. sygn. akt [...], z uwagi na jej wniesienie po terminie przewidzianym w art. 54 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Do pisma procesowego z dnia 10 kwietnia 2012 r. skarżąca dołączyła fotokopie decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 7 lutego 2012 r. i z dnia 9 marca 2012 r., stwierdzające nieważności decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 1 października 2008 r. oraz Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 9 maja 2008 r.

W piśmie procesowym z dnia 16 lipca 2012 r. skarżąca wniosła o uwzględnienie jako dowodu opinii technicznej sporządzonej przez dra inż. M. N. na zlecenie J. H., celem wykazania, że projekt budowlany dotyczący budynku mieszkalno - usługowego małżonków F. pozostaje w sprzeczności z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje.

Kontrolując zaskarżoną decyzję pod kątem jej legalności, stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), Sąd uznał, że nie narusza ona prawa, w tym przepisów postępowania w sposób, który miałby istotny wpływ na wynik sprawy.

W ocenie Sądu, stan faktyczny sprawy ustalony został przez organy administracji prawidłowo. Jak wynika z tych ustaleń, istotnych dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, budowa budynku mieszkalno - usługowego na granicy działki inwestorów z działką należących do skarżących (ul. [...] w S.) objęta została decyzją Starosty z dnia 16 grudnia 2010 r. nr [...], zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą L. i D. F. pozwolenie na budowę budynku mieszkalno - usługowego na działce nr [...] w S., utrzymaną w mocy przez Wojewodę decyzją z dnia 27 maja 2011 r. nr [...] (vide: projekt budowlany i konstrukcyjny, w aktach administracyjnych). Sądowi orzekającemu w niniejszej sprawie znany jest z urzędu fakt, że nieprawomocnym wyrokiem z dnia 15 grudnia 2011 r., sygn. akt II SA/Gd 588/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę na opisaną ostateczną decyzję Wojewody z dnia 27 maja 2011 r. w przedmiocie pozwolenia na budowę. Niewątpliwie zatem, jak ustalił organ odwoławczy, na dzień skarżonej decyzji udzielone pozwolenie na budowę miało charakter ostateczny i pozostawało w obrocie prawnym. Ustalenie to ma zasadnicze znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy o tyle, że inwestorowi nie można w związku z realizacją przedmiotowego budynku mieszkalno – usługowego przypisać samowoli budowlanej w rozumieniu art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r., Nr 243, poz. 1623, ze zm.), a kwestia zgodności budowy z postanowieniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wobec faktu istnienia w obrocie prawnym ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę została przesądzona w postępowaniu administracyjnym przed organem architektoniczno – budowlanym. Organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę zgodność tę zbadał wszechstronnie i prawidłowo, jak wynika z treści przywołanego wyroku z dnia 15 grudnia 2011 r., sygn. akt II SA/Gd II SA/Gd 588/11, będąc związanym oceną prawną i wytycznymi Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku zawartymi w wyroku z dnia 20 maja 2008 r., sygn. akt II SA/Gd 131/08 oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 września 2009 r., sygn. akt II OSK 1371/08. Jak wynika zatem z projektu, budynek małżonków F. może być wysunięty o ok. 5,5 m w stronę północno – zachodnią poza lico obiektu małżonków H., z którym styka się ścianą szczytową. Również funkcja spornego budynku, mieszkalno – usługowa, pozostaje w zgodzie z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Sąd orzekający w niniejszej sprawie nie może zatem uwzględnić jako dowodu podważającego prawidłowość decyzji organu nadzoru budowlanego prywatnej ekspertyzy, stanowiącej w istocie polemikę z treścią ostatecznej i pozostającej w obrocie prawnym na dzień skarżonego rozstrzygnięcia decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę.

Rozważając dalej wskazać trzeba, że powiatowy inspektor nadzoru budowlanego (jako organ pierwszej instancji) kontroluje prawidłowość przebiegu procesu inwestycyjnego, posiadając między innymi uprawnienie do kontroli tego, czy inwestycja nie jest samowolą budowlaną. W związku z tym podejmuje odpowiednie działania służące doprowadzeniu budowy do stanu zgodnego z przepisami prawa. Zarówno art. 48, art. 49b jak i art. 50 ustawy Prawo budowlane dotyczą samowoli budowlanej, lecz o zróżnicowanym charakterze. W przypadku art. 48 (oraz art. 49b) zachodzi sytuacja, w której inwestor ignoruje władcze uprawnienia organów budowlanych do oceny w zakresie zgodności z prawem zamierzenia inwestycyjnego oraz udzielenia formalnej zgody na jego realizację (bądź niewniesienia sprzeciwu). Takie sytuacje w kontrolowanej sprawie nie miały miejsca, jak prawidłowo ustaliły organy nadzoru budowlanego. Tym samym żądania skargi potraktowania działań inwestora jako samowoli budowlanej, o której mowa w art. 48 i art. 49b ustawy Prawo budowlane żadną miarą nie mogły zostać zrealizowane. Natomiast w art. 50 ust. 1 tej ustawy przewidział postępowanie dotyczące o innej samowoli budowlanej niż wynikająca z tych ostatnio wskazanych przepisów. Zgodnie z treścią przepisu art. 50 ust. 1 "W przypadkach innych niż określone w art. 48 ust. 1 lub w art. 49b ust. 1 właściwy organ wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych wykonywanych: 1) bez wymaganego pozwolenia na budowę albo zgłoszenia lub 2) w sposób mogący spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia bądź zagrożenie środowiska, lub 3) na podstawie zgłoszenia z naruszeniem art. 30 ust. 1, lub 4) w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę bądź w przepisach".

W okolicznościach niniejszej sprawy, gdy wszczęcie postępowania przed organem nadzoru budowlanego nastąpiło z inicjatywy właścicieli działki sąsiadującej z działką, na której prowadzone są kwestionowane roboty budowlane, rzeczą organu nadzoru budowlanego było zatem sprawdzenie, czy nie zachodzi któraś z przesłanek warunkujących przeprowadzenie postępowania w trybie określonym w art. 50 i 51 ustawy Prawo budowlane.

Ustalenie, że roboty budowlane prowadzone są w oparciu o ostateczną decyzję zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę, tak jak zasadnie stwierdziły to organy rozstrzygające niniejszą sprawę, wykluczały przesłankę określoną w art. 50 ust. 1 pkt 1 i 3 Prawa budowlanego. Jak wynika z dalszych ustaleń organów, wykonywane i na dzień rozstrzygnięcia niezakończone roboty budowlane nie były prowadzone w sposób mogący spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia bądź zagrożenie środowiska, a stanowisko takie nie było przez skarżących kwestionowane ani podważane. Ustalenie zaś, że nie nastąpiło samowolne istotne odstąpienie od warunków określonych w decyzji o pozwoleniu na budowę, nie nakładały na organy nadzoru budowlanego obowiązku wymuszenia na inwestorze dokonania zmian lub przeróbek koniecznych do doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z warunkami i wymogami określonymi w pozwoleniu na budowę lub w przepisach. Tymczasem dopiero niewykonanie takiego obowiązku uprawniałoby organ do nakazania zaniechania dalszych robót bądź rozbiórki obiektu lub jego części.

Wyjaśnić trzeba, że zgodnie z art. 36a ust. 5 ustawy Prawo budowlane, w brzmieniu obowiązującym w dacie rozstrzygnięcia organu drugiej instancji, nieistotne odstąpienie od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę nie wymaga uzyskania decyzji o zmianie pozwolenia na budowę i jest dopuszczalne, o ile nie dotyczy: zakresu objętego projektem zagospodarowania działki lub terenu; charakterystycznych parametrów obiektu budowlanego: kubatury, powierzchni zabudowy, wysokości, długości, szerokości i liczby kondygnacji; zapewnienia warunków niezbędnych do korzystania z tego obiektu przez osoby niepełnosprawne; zmiany zamierzonego sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części; ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz nie wymaga uzyskania opinii, uzgodnień, pozwoleń i innych dokumentów, wymaganych przepisami szczególnymi.

Przytoczony przepis został wprowadzony w celu zdyscyplinowania procesu inwestycyjnego. Inwestor dysponujący nieruchomością do celów budowlanych jest uprawniony podczas robót budowlanych do zmian, przeróbek i odstępstw, jeśli nie pozostaje to w kolizji z przepisami prawa, jednakże nie może to prowadzić do powstania innej nowej inwestycji, pozbawionej charakterystycznych parametrów i cech właściwych dla obiektu zatwierdzonego w pierwotnym pozwoleniu na budowę. Z treści przepisu wyprowadzić można wniosek, że generalnie odstępstwa mają charakter nieistotny, o ile nie dotyczą wymienionych w ust. 5 przypadków, kiedy to odstąpienie od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę jest istotne. Zatem organ nadzoru budowlanego stwierdzając odstępstwo, o którym mowa w art. 36a Prawa budowlanego, dokonuje w pierwszej kolejności jego oceny pod kątem "istotności" bądź "nieistotności", bowiem skutkiem budowy z istotnymi odstępstwami i bez uzyskania decyzji o zmianie pozwolenia na budowę jest samowola budowlana w części obejmującej te odstępstwa. Zwrócić należy uwagę, że od konkretnych okoliczności sprawy zależy uznanie, czy odstąpienie od projektu będzie miało charakter istotny, czy nieistotny.

Na podstawie zatwierdzonego projektu budowlanego oraz dowodu z oględzin przeprowadzonego w dniu 11 sierpnia 2011 r. organ pierwszej instancji porównał stan istniejący z zatwierdzoną dokumentacją projektową, ustalając, że w związku z wykonywaniem robót budowlanych na działce nr [...] nie doszło do odstępstw o charakterze istotnym. Stanowisko to zostało zaaprobowane przez organ odwoławczy. Nie było zatem podstaw do nakładania obowiązku, o którym mowa w art. 51 ust. 1 pkt 3. W świetle ustaleń organów nie było również podstaw do zastosowania art. 51 ust. 1 pkt 1 i 2, lecz przede wszystkim przedstawione ustalenia nie nakładały na organ nadzoru budowlanego obowiązku wstrzymania wykonywanych robót budowlanych na podstawie art. 50 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, co musiałoby nastąpić w sytuacjach określonych w tym przepisie po ustaleniu, że roboty te były niezakończone.

Pozostaje niewątpliwe, że skarżący kwestionują zgodność wykonywanej budowy budynku mieszkalno – usługowego na działce sąsiedniej nr [...], należącego do inwestorów małżonków F., z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, podważając zarówno usytuowanie obiektu przy granicy z ich działką, jak i jego wysunięcie ok. 5,5 m poza lico ich własnego budynku. Tymczasem jak to już zaznaczono, kwestia ta była przedmiotem badania w związku z kolejną decyzją o pozwoleniu na budowę, z dnia 16 grudnia 2010 r., utrzymaną w mocy ostateczną decyzją Wojewody z dnia 27 maja 2011 r. nr [...]. Póki ostateczna decyzja o pozwoleniu na budowę, uprawniająca do rozpoczęcia i kontynuowania robót budowlanych, pozostaje w obiegu prawnym, organ nadzoru budowlanego nie prowadzi postępowania odnośnie zgodności wykonywanej budowy z treścią obowiązującego (tego samego, który był podstawą do badania dla organu architektoniczno – budowlanego przy wydaniu pozwolenia na budowę) miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, o ile nie dochodzi do istotnych odstępstw od zatwierdzonego projektu budowlanego bądź warunków pozwolenia na budowę. W ustalonych przez organ nadzoru okolicznościach taka zaś sytuacja nie miała miejsca.

Powoływane przez skarżącą i znajdujące się w aktach decyzje Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego podjęte w postępowaniu nieważnościowym nie mają znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Przede wszystkim dotyczą decyzji organów nadzoru budowlanego obu instancji orzekających o braku podstaw do prowadzenia postępowania w oparciu o przepisy art. 50 i 51 ustawy Prawo budowlane wydanych w roku 2008, w innym stanie faktycznym. Natomiast zaskarżone w obecnie kontrolowanym postępowaniu decyzje wydane zostały w sytuacji istniejącej w obrocie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę z dnia 27 maja 2011 r. Zgodność prowadzonej spornej budowy z zatwierdzonym projektem budowlanym oraz przepisami nie daje tym samym podstaw do prowadzenia postępowania legalizacyjnego w trybie art. 50 i 51 ustawy Prawo budowlane. Niemniej, cała istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do kwestionowania przez skarżącą i uczestnika postępowania Z. H. decyzji o pozwoleniu na budowę oraz zatwierdzonego projektu budowlanego. Tymczasem w niniejszym postępowaniu administracyjnym, prowadzonym przez organy nadzoru budowlanego, nie ma miejsca na kontrolę zatwierdzonego ostateczną decyzją projektu budowlanego. Co do tego projektu przeprowadzona zaś została kontrola sądowa przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, który we wspomnianym już wyroku z dnia 15 grudnia 2011 r., sygn. akt II SA/Gd skargę małżonków H. na decyzję Wojewody z dnia 27 maja 2011 r. oddalił.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) skargę jako niezasadną oddalił.