Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 35/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2007-08-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono decyzję II i I instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dorota Jadwiszczok (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Jan Jędrkowiak Sędzia NSA Andrzej Przybielski Protokolant Starszy Referent Marta Sankiewicz po rozpoznaniu w Gdańsku na rozprawie w dniu 29 sierpnia 2007 r. sprawy ze skargi Prokuratora Okręgowego na decyzję Wojewody z dnia 30 listopada 2006 r. nr [...] w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta z dnia 3 października 2006 r., nr [...].


UZASADNIENIE

Prezydent Miasta na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), art. 28, art. 32, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4, art. 36, art. 81 ust. 1 pkt 2, art. 82 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tj. Dz. U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016 ze zm.) oraz na podstawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego osiedla Z. w G., decyzją z dnia 13 kwietnia 2005 r. zatwierdził projekt budowlany i udzielił A Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością w G. pozwolenia na budowę pawilonu usługowo - handlowego, wewnętrznego układu drogowego, sieci kanalizacji deszczowej z przyłączami, przyłącza kanalizacji sanitarnej, sieci wodociągowej z przyłączem i przyłącza kablowego energetycznego na terenie nieruchomości dz. nr przy ul. [...] w G.

Następnie Prezydent Miasta decyzją z dnia 14 lipca 2006 r., wydaną na podstawie art. 104 i 163 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), art. 28, art. 32, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4, art. 36, art. 36a ust. 1, art. 81 ust. 1 pkt 2, art. 81 ust. 1 pkt 2 oraz art. 82 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tj. Dz. U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016 ze zm.), na wniosek inwestora uchylił swoją decyzję z dnia 13 kwietnia 2005 r. w części dotyczącej planu zagospodarowania terenu, projektu architektoniczno - budowlanego pawilonu oraz przebiegu przyłączy i zatwierdził zamienny projekt budowlany oraz udzielił inwestorowi pozwolenia na budowę tego pawilonu handlowego na terenie działki nr.

W uzasadnieniu organ stwierdził, że przedmiotowy projekt został sporządzony przez osoby posiadające stosowne uprawnienia budowlane oraz uzyskał wymagane opinie i zgody.

W kolejnej decyzji z dnia 2 października 2006 r. Prezydent Miasta, na podstawie art. 104 i 106 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) oraz art. 40 ust. 1 i 3, art. 81 ust. 1 pkt 2, art. 82 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tj. Dz. U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016 ze zm.) przeniósł powyższe pozwolenie na rzecz A Spółka Akcyjna w K.

Dnia 11 sierpnia 2006 r. Wspólnoty Mieszkaniowe w G. przy ul. [...] oraz przy ul. [...], reprezentowane przez Zarządy w osobach: E. M., M. P., J. T., R. W., J. D. wystąpiły do Wojewody o wznowienie postępowania poprzedzającego wydanie decyzji Prezydenta Miasta z dnia 14 lipca 2006 r.. Wskazano, iż przedmiotowa decyzja została wydana z naruszeniem prawa budowlanego, a w postępowaniu nie brali udziału mieszkańcy Osiedla - właściciele posesji i lokali mieszkalnych znajdujących się w bezpośrednim sąsiedztwie inwestycji.

Zarzucono także naruszenie zapisów planu zagospodarowania przestrzennego poprzez potraktowanie inwestycji o rozmiarach supermarketu równorzędnie z niewielką zabudową handlowo – usługową przewidzianą dla przedmiotowej działki w planie.

Przedstawiono wszelkie uciążliwości związane z wzniesieniem inwestycji w odległości kilku metrów od budynków mieszkaniowych wielorodzinnych, w tym naruszenie prawa do spokoju, bezpieczeństwa i możliwości wychowywania dzieci we właściwych warunkach sanitarnych i środowiskowych. Wskazano, iż projekt budowlany jest sprzeczny z podstawowymi przepisami dotyczącymi ochrony przed hałasem, ponadto przepisami sanitarnymi, ochrony pożarowej, emisji zanieczyszczeń oraz narusza przepisy określające minimalne odległości pomiędzy obiektami budowlanymi i odległości obiektów od granicy działki.

Wskazano również na bezpodstawną odmowę uznania Wspólnot za strony postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji.

Rozpatrując powyższy wniosek, Prezydent Miasta, na podstawie art. 104 i art. 149 § 3 w zw. z art. 147 K.p.a. decyzją z dnia 3 października 2006 r. odmówił wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Prezydenta Miasta z dnia 14 lipca 2006 r. zatwierdzającą projekt budowlany i wydającą pozwolenie na budowę pawilonu handlowego na terenie działki nr.

W uzasadnieniu decyzji organ powołał się na przepis art. 28 ustawy Prawo budowlane, zgodnie z którym stronami postępowania w sprawie o pozwolenia na budowę są inwestor, właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Natomiast wnioskodawcom, w ocenie organu status strony nie przysługuje.

Organ stwierdził, że inwestor planuje zrealizować obiekt handlowy w odległości 3 m od granicy z działką nr, 6,6 m od granicy z działką nr oraz od budynków mieszkalnych nr w odległości ok. 9 m, natomiast miejsca postojowe zostały zaprojektowane w odległości 6,5 m od granicy z działka nr oraz w odległości 11 m od budynku nr. Zdaniem organu odległości te są zgodne z warunkami określonymi w § 12, § 19 i § 271 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jaki powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.).

W ocenie organu brak jest podstaw do poszerzenia obszaru oddziaływania i tym samym do uznania współwłaścicieli nieruchomości nr i jako jego strony, zatem wznowienie postępowania z przyczyn podmiotowych jest niedopuszczalne, a odmowa uzasadniona.

Od powyższej decyzji dwa odrębne odwołania do Wojewody w imieniu Wspólnoty Mieszkaniowej przy ul[...] oraz [...] wniósł pełnomocnik Wspólnot r. pr. P. P. zarzucając naruszenie zarówno prawa materialnego - art. 5 ust. 1 pkt 1 b), d), e), ust. 8, 9, art. 28 ust. 2, art. 33 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawa budowlanego jak i procesowego - art. 7, art. 10, art. 28, art. 31, art. 145 § 1 pkt 4 i 6 oraz art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. Wniósł o wznowienie postępowania w przedmiotowej sprawie a w dalszej kolejności uchylenie decyzji o pozwoleniu na budowę w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ pierwszej instancji.

W uzasadnieniu odwołania wskazano na naruszenie szeregu przepisów o charakterze techniczno - budowlanym, w tym głównie traktujących o tzw. studium cienia, tj. § 57 - 60 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 13 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

Powołując się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 września 1989 r. sygn. akt II S.A. 437/89, zarzucono nieuwzględnienie interesu prawnego Wspólnot w okolicznościach, gdy na przedmiotowej nieruchomości ma być prowadzona działalność gospodarcza zagrażająca ich dobru osobistemu czy majątkowemu.

Decyzją z dnia 30 listopada 2006 r. wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 149 § 3 K.p.a. (tj. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071) oraz art. 80 ust. 1 pkt 2, art. 81 ust. 1 pkt 2 i art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1997 r. Prawo budowlane (tj. Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118) Wojewoda utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Prezydenta Miasta odmawiającą wznowienia postępowania.

W uzasadnieniu przedmiotowej decyzji Wojewoda wskazał, iż przepis art. 145 § 1 K.p.a. enumeratywnie wymienia przyczyny, z powodu których możliwe jest wznowienie postępowania. Wspólnoty, zdaniem organu odwoławczego nie zostały zakwalifikowana jako strony tego postępowania, ponieważ nie legitymują się interesem prawnym, uzasadniającym nadanie im przymiotu strony w postępowaniu przed organem pierwszej instancji.

Ponadto organ odwoławczy uznał zarzuty Wspólnot za bezzasadne, gdyż nie ujawniły się żadne istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji a nieznane organowi, który wydał decyzję. Wobec spełnienia przez inwestora wszystkich wymogów art. 35 ust. 1 i 2 oraz art. 32 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane decyzja Prezydenta Miasta została, w ocenie organu, wydana zgodnie z art. 35 ust. 4 powyższej ustawy i opatrzona prawidłową podstawą prawną.

Działając na podstawie art. 50 § 1 i art. 53 § 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Prokurator Prokuratury Okręgowej w G. zaskarżył decyzję Wojewody z dnia 30 listopada 2006 r. utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia 3 października 2006 r., zarzucając jej naruszenie art. 147 K.p.a. w zw. z art. 28 ust. 2 i art. 5 ust 1 pkt 2 lit "b" ustawy Prawo budowlane w zw. z § 23 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakimi powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. nr 75, poz. 690) oraz art. 144 Kodeksu cywilnego, wnosząc o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji.

Zdaniem skarżącego treść projektu budowlanego zatwierdzonego zaskarżoną decyzją pozwala na stwierdzenie, iż wskutek zatwierdzenia tego projektu został naruszony przepis § 22 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. poprzez niewskazanie w projekcie miejsc na pojemniki służące do czasowego gromadzenia odpadów stałych.

Skarżący podniósł, iż właściciele działki nr (Wspólnota Mieszkaniowa ul. [...]) znajdują się w bezpośrednim obszarze oddziaływania wiaty przeznaczonej do składowania odpadów - oddalonej o 3 m od granicy z działką nr i 8,5 m od okien usytuowanego na tej działce budynku mieszkalnego nr 16, oraz zostali ograniczeni w możliwościach jej zagospodarowania, gdyż nie mogą wybudować na swojej działce obiektu mieszkalnego z oknami i drzwiami bliżej niż 10 m od północnego narożnika pawilonu, co wynika z przepisu § 23 ust. 1 przytoczonego rozporządzenia wykonawczego. Ponadto w projekcie zagospodarowania działki, na której ma powstać inwestycja nie wskazano, gdzie zostaną ustawione kontenery i pojemniki na odpady opisane w projekcie architektonicznym, wobec czego skarżący wskazał, iż wszystkie sąsiednie nieruchomości znajdują potencjalnie w obszarze oddziaływania obiektu.

Wskazano również, że wzniesienie pawilonu handlowego o powierzchni zabudowy ponad 1246 m² powinno być uzasadnione przepisem prawa miejscowego znacznie bardziej precyzyjnym niż przeznaczenie działki w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego pod "handel detaliczny".

W odpowiedzi na skargę, Wojewoda wniósł o jej oddalenie i obciążenie strony skarżącej kosztami postępowania.

W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta wskazał, iż powołany w skardze przepis § 23 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakimi powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. nr 75, poz. 690) nie stosuje się do miejsc wymienionych w § 22 ust. 2 pkt 2) tego rozporządzenia, tj. wyodrębnionych pomieszczeń w budynku, mających posadzkę powyżej poziomu nawierzchni dojazdu środka transportowego odbierającego odpady, a takie właśnie pomieszczenie przewiduje projekt zatwierdzony kwestionowaną decyzją.

Organ wskazał również na przepis art. 34 ust. 3 ustawy Prawo budowlane oraz przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu (Dz. U. Nr 120, poz. 1133) stanowiące podstawę oceny kompletności projektu budowlanego. Powołując się na powyższą regulację prawną, organ stwierdził, że projekt technologii usuwania odpadów nie stanowi elementu projektu budowlanego i jako taki nie podlega zatwierdzeniu w decyzji o pozwoleniu na budowę.

Opierając się na części opisowej i rysunkowej planu zagospodarowania terenu, opisie technicznym projektu architektonicznego oraz rysunkach zawartych w części graficznej projektu, organ wskazał, iż odpady stałe gromadzone będą w wewnętrznej wiacie śmietnikowej, zaś wewnętrzna wiata śmietnikowa jest pomieszczeniem wyodrębnionym w budynku pawilonu, posiadającym pełne ściany od strony posesji wspólnot i od strony elewacji północnej, co w ocenie organu świadczy o bezpodstawności skargi.

Podniesiono także, że zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego osiedla Z. w G., zatwierdzonym Uchwałą Nr [...] Rady Miasta z dnia 20 marca 1997 r. (Dz. Urz. Woj. Gdańskiego Nr 20, poz. 62 z dnia 05 czerwca 1997 r.), teren inwestycji mieści się w strefie mieszanej usługowo - mieszkaniowej 32, natomiast zaprojektowany pawilon handlowy jest typowym obiektem towarzyszącym zabudowie mieszkaniowej i ze względu na powierzchnię handlową, nie można go utożsamiać z wielkopowierzchniowymi obiektami handlowymi o powierzchni sprzedażowej powyżej 2000 m².

Organ stwierdził, że w takim stanie rzeczy podtrzymuje dotychczasowe stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia oraz argumentację faktyczna i prawną w niniejszej sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył co następuje:

Zgodnie z art. 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.

Oznacza to, iż przedmiotem niniejszej sprawy jest ocena przez Sąd prawidłowości prowadzenia przez organy administracji publicznej postępowania oraz zapadłych w tym postępowaniu rozstrzygnięć.

Sąd administracyjny nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi, stosownie do treści art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) obowiązany jest do badania z urzędu, czy zapadłe w sprawie rozstrzygnięcie nie narusza prawa w stopniu skutkującym konieczność uchylenia zaskarżonego aktu.

Badając zaskarżoną decyzję pod kątem jej legalności, stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269), Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie, ponieważ decyzja Wojewody Pomorskiego w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania narusza prawo.

Istotą wznowienia postępowania jest umożliwienie ponownego rozpatrzenia sprawy administracyjnej zakończonej ostateczną decyzją z uwagi na istotne wady postępowania wymienione w przepisach art. 145 § 1 i 145 a § 1 K.p.a.

Wskazując na przyczynę wznowienia polegającą na braku udziału strony w postępowaniu bez własnej winy (art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a.) Wspólnoty Mieszkaniowe przy ul. [...] wniosły o wznowienie postępowania, co zostało negatywnie rozpatrzone przez organy obu instancji. Organy wskazały, że wnioskujące podmioty nie wykazały, aby kwestionowana decyzja o pozwoleniu na budowę dotyczyła ich sfery prawnej i na tej podstawie odmówiły wznowienia postępowania stwierdzając, że wniosek o wznowienie został złożony przez podmioty nie będące jego stronami.

Należy podkreślić, iż podmioty którym w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę przysługuje przymiot stron określa przepis art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. Stronami w takim postępowaniu są wyłącznie inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu.

Przywołany przepis stanowi lex specialis w stosunku do przepisu art. 28 K.p.a., w myśl którego stroną postępowania jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Szczególne rozumienie strony w ujęciu Prawa budowlanego będzie miało zatem zastosowanie zarówno w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę jak i postępowań nadzwyczajnych - postępowania w sprawie wznowienia postępowania oraz w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji w przedmiocie pozwolenia na budowę.

Konstrukcja strony w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę i postępowań nadzwyczajnych w tym przedmiocie odwołuje się do przepisu art. 3 pkt 20 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane definiującego pojęcie "obszaru oddziaływania obiektu". Zgodnie z treścią tego przepisu pod pojęciem tym należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu terenu. Tak skonstruowana definicja odsyła do licznych regulacji wprowadzających szczegółowe wymogi dotyczące odległości w zabudowie i zagospodarowania terenu, w tym do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakimi powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (vide: Z. Cieślik, LEX/el. 2003, Komentarz do art. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane).

Przepisem § 23 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakimi powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690) wprowadzono wymogi dotyczące minimalnych odległości między miejscami na pojemniki i kontenery na odpady stałe a oknami i drzwiami do budynków z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi oraz granicami sąsiednich działek.

Zgodnie z § 22 ust. 2 wskazanego rozporządzenia wykonawczego miejsca na pojemniki przeznaczone do czasowego gromadzenia odpadów stałych mogą stanowić:

- zadaszone osłony lub pomieszczenia ze ścianami pełnymi bądź ażurowymi (pkt 1);

- wyodrębnione pomieszczenia w budynku, mające posadzkę powyżej poziomu nawierzchni dojazdu środka transportowego odbierającego odpady, lecz nie wyżej niż 0,15 m, w tym także dolne komory zsypu z bezpośrednim wyjściem na zewnątrz, zaopatrzonym w daszek o wysięgu co najmniej 1 m i przedłużony na boki po co najmniej 0,8 m, mające ściany i podłogi zmywalne, punkt czerpalny wody, kratkę ściekową, wentylację grawitacyjną oraz sztuczne oświetlenie (pkt 2);

- utwardzone place do ustawiania kontenerów z zamykanymi otworami wrzutowymi (pkt 3).

Jednocześnie w przepisie § 23 ust. 1 rozporządzenia wprowadzono ograniczenia dotyczące minimalnych odległości między miejscami na pojemniki i kontenery na odpady stałe a oknami i drzwiami do budynków z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi oraz granicami sąsiednich działek.

Jak wynika z powyższego przepisu miejsca te muszą zostać usytuowane w odległości co najmniej 10 m od okien i drzwi do budynków z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi oraz co najmniej 3 m od granicy z sąsiednią działką. Wymogi te nie dotyczą jedynie miejsc wymienionych w § 22 ust. 2 pkt 2), tj. wyodrębnionych pomieszczeń w budynku, mających posadzkę powyżej poziomu nawierzchni dojazdu środka transportowego odbierającego odpady.

W ocenie Sądu należy zgodzić się ze stanowiskiem skarżącego, iż przewidziany w północno - zachodnim narożniku pawilonu handlowego boks na odpady organiczne nie może być uznany za wyodrębnione pomieszczenie w rozumieniu § 22 ust. 2 pkt 2) rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakimi powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, a w związku z tym nie spełnia wymogów dotyczących minimalnej odległości od jego położenia do sąsiedniego budynku mieszkalnego nr 16 wniesionego na działce nr 8/120.

Słusznie, zdaniem Sądu, podniesiono w skardze, że wskazanego boksu nie można traktować jako wyodrębnionego pomieszczenia w rozumieniu § 22 ust. 2 pkt 2) powyższego rozporządzenia. Z projektu wynika, że miejsce to jest osłonięte ścianami jedynie z dwóch stron i z pozostałych dwóch stron oddzielone metalową siatką, w związku z czym nie spełnia warunku wydzielenia z przestrzeni. Brak przegród budowlanych ze wszystkich stron uniemożliwia uznanie omawianego miejsca (boksu) za pomieszczenie wyodrębnione w budynku.

Zdaniem skarżącego zaprojektowany w północno - zachodniej części pawilonu boks na odpady organiczne znajduje się w odległości zaledwie 8,5 m od okien usytuowanego na tej działce budynku mieszkalnego nr 16, na o organ nie stosunkował się w odpowiedzi na skargę.

Organ administracyjny, stojąc na straży praworządności nie podjął wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i do załatwienia sprawy, mając na względzie słuszny interes strony, naruszając w ten sposób przepisy art. 7, art. 8, art. 9 i art. 80 K.p.a.

W rozstrzygnięciu, mimo powoływania się na warunki techniczne uregulowane w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. nie ustalono rzeczywistego zakresu obszaru oddziaływania planowanego obiektu na działki sąsiednie przy uwzględnieniu lokalizacji miejsc gromadzenia odpadów stałych i tym samym nie uznano za stronę postępowania Wspólnot Mieszkaniowych przy ul. [...] odmawiając wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności pozwolenia na budowę z dnia 14 lipca 2006 r.

W związku z powyższym, zaskarżone rozstrzygnięcie zostało wydane z naruszeniem przepisu art. 10 § 1 K.p.a. stanowiącego, że organy administracji publicznej obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a także przepisu art. 28 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane w związku z 23 § 1 w zw. z art. 22 § 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 w sprawie warunków technicznych, jakimi powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

Ponownie rozpatrując sprawę, organ powinien wnikliwie ocenić legitymację strony w postępowaniu zgodnie z treścią przepisu art. 28 Prawa budowlanego. Ocena ta powinna zostać dokonana po wyznaczeniu właściwego obszaru oddziaływania obiektu z uwzględnieniem miejsca gromadzenia odpadów stałych przewidziane w projekcie budowlanym.

Ponadto należałoby uzależnić ewentualne rozstrzygnięcie od ostatecznego zakończenia sprawy i prawomocności wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 29 sierpnia 2007 r. uchylającego decyzję Prezydenta Miasta z dnia 14 lipca 2006 r. zatwierdzającą zamienny projekt budowlany oraz udzielającą inwestorowi pozwolenia na budowę pawilonu handlowego na terenie działki nr w G. W przypadku uprawomocnienia się tego wyroku postępowanie w niniejszej sprawie stanie się bowiem bezprzedmiotowe.

Mając powyższe na uwadze, Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) oraz art. 135 ustawy dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji.