Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 80/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2021-11-04 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6113 Podatek dochodowy od osób prawnych
6560
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Treść wyniku: *Uchylono interpretację przepisów prawa podatkowego
Powołane przepisy: article: art. 12  ust. 4  pkt 3a  lit. b
journal: Dz.U. 2020 poz 1406
law: Ustawa z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dagmara Dominik-Ogińska, Sędziowie Sędzia WSA (del.) Małgorzata Dziemianowicz, Sędzia WSA Piotr Kieres (sprawozdawca) po rozpoznaniu w Wydziale I, na posiedzeniu niejawnym w dniu 4 listopada 2021 r. sprawy ze skargi: D. S.A. z/s we W. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 11 grudnia 2020 r., nr 0111-KDIB2-1.4010.353.2020.2.BKD w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych: I. uchyla zaskarżoną interpretację indywidualną w całości; II. zasądza od Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej na rzecz Strony skarżącej kwotę: 697,00 zł (sześćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowoadministracyjnego.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi D. S.A. z/s we W. (dalej jako: Strona, Spółka, Wnioskodawca) jest interpretacja indywidualna Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej (dalej jako: DKIS, Organ interpretujący) z 11 grudnia 2020 r. nr 0111 -KDIB2-1.4010.353.2020.2.BKD w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych.

Stosownie do przewidzianego w art. 141 § 4 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) – dalej jako p.p.s.a., obowiązku zwięzłego przedstawienia stanu sprawy w oparciu o akta (art. 133 p.p.s.a.) Sąd podaje, iż Spółka w złożonym wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej wskazała, że jako komandytariusz zamierza wycofać część swojego wkładu kapitałowego ze spółki komandytowej, poprzez jego obniżenie na podstawie uchwały wspólników. W związku z tym zamiarem Wnioskodawca sformułował dwa pytania:

1. Czy prawidłowe jest stanowisko Wnioskodawcy, zgodnie z którym otrzymanie przez Niego (jako komandytariusza) środków pieniężnych w związku z obniżeniem wysokości wkładu Wnioskodawcy w spółce komandytowej będzie stanowiło dla Wnioskodawcy zdarzenie neutralne podatkowo na gruncie przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych ?

2. W przypadku negatywnej odpowiedzi na pytanie 1 - czy prawidłowe jest stanowisko Wnioskodawcy, zgodnie z którym nie będzie stanowiła dla Wnioskodawcy przychodu podatkowego, otrzymana w związku ze zmniejszeniem wysokości udziału kapitałowego Wnioskodawcy w spółce komandytowej wartość pieniężna niższa od wartości ustalonej na podstawie art. 12 ust. 4 pkt 3a lit. b) ustawy z 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r., poz. 1406 ze zm.) – dalej jako u.p.d.o.p. i odpowiadająca wydatkom poniesionym przez Wnioskodawcę na objęcie prawa do udziałów w spółce komandytowej i uzyskanej przez Wnioskodawcę nadwyżce przychodów nad kosztami ich uzyskania, o których mowa w art. 5 u.p.d.o.p., pomniejszona o wypłaty dokonane z tytułu udziału w spółce komandytowej, w takiej proporcji, w jakiej wycofana część udziału kapitałowego Wnioskodawcy w spółce komandytowej pozostaje do całkowitej wartości tego udziału określonej bezpośrednio przed wycofaniem?

Zgodnie ze stanowiskiem Spółki otrzymanie przez Nią środków pieniężnych w związku z obniżeniem wysokości wkładu w spółce komandytowej będzie stanowiło dla Wnioskodawcy zdarzenie neutralne podatkowo na gruncie przepisów u.p.d.o.p. W szczególności nie jest objęte regulacjami art. w art. 12 ust. 4 pkt 3a i 3b tej ustawy. Zwrot wkładu nie skutkuje likwidacją spółki osobowej (komandytowej), jak również nie jest równoznaczny z wystąpieniem z niej (spółki komandytowej) przez Wnioskodawcę. Zaistniała więc w związku z tym nieuświadomiona (niezamierzona) przez ustawodawcę luka ustawowa, uniemożliwiająca stosowanie prawa. Otrzymanie przez Wnioskodawcę jakichkolwiek wypłat gotówkowych do czasu likwidacji spółki komandytowej lub wystąpienia Wnioskodawcy ze Spółki nie powinno być postrzegane jako zdarzenie powodujące jakiekolwiek skutki w sferze podatkowej wspólnika spółki osobowej.

Spółka mając jednakże na uwadze poglądy wskazujące, że wycofanie części wkładu kapitałowego w spółce komandytowej nie jest jednak neutralne podatkowo wnosiła, w przypadku negatywnej oceny stanowiska z pytania nr 1 o potwierdzenie stanowiska Spółki dotyczącego pytania nr 2 gdzie uznała, że nie będzie stanowiła przychodu podatkowego kwota otrzymana w związku ze zmniejszeniem wysokości udziału kapitałowego Spółki w spółce komandytowej o wartości pieniężnej niższej od wartości ustalonej na podstawie art. 12 ust.4 pkt 3a lit. b) u.p.d.o.p. i odpowiadająca wydatkom poniesionym przez Wnioskodawcę na objecie prawa do udziałów w spółce komandytowej i uzyskanej przez Wnioskodawcę nadwyżce przychodów nad kosztami ich uzyskania z art. 5 u.p.d.o.p., pomniejszona o wypłaty dokonane z tytułu udziałów w Spółce komandytowej, w takiej proporcji, w jakiej wycofana część udziału kapitałowego Wnioskodawcy w spółce komandytowej pozostaje do całkowitej wartości tego udziału określonej bezpośrednio przed wycofaniem. Zdaniem Wnioskodawcy, w przypadku uznania przez Organ, że regulacja art. 12 ust. 4 pkt 3a lit. b) u.p.d.o.p. powinna mieć zastosowanie, Wnioskodawca stoi na stanowisku, że kategorie kosztów niestanowiących kosztów uzyskania przychodów, nie powinny być uwzględniane przy kalkulacji wartości bezpodatkowej wypłaty środków ze spółki komandytowej, w związku z obniżeniem wartości wkładu kapitałowego Wnioskodawcy w takiej spółce. Stanowisko to zdaniem Wnioskodawcy jest uprawnione z uwagi na brak spełniania definicji "wydatku" przez kategorie kosztów wskazanych przez Wnioskodawcę.

Wnioskodawca stoi na stanowisku, zgodnie z którym przedmiotowy limit (jeśli w ogóle ma być stosowany) powinien zostać ustalony bez uwzględniania niepodatkowych kosztów uzyskania przychodów, z uwagi na fakt, iż ponowne wyłączenie kosztów bilansowych stanowiących niepodatkowe koszty uzyskania przychodów doprowadziłoby do podwójnego opodatkowania dochodu Wnioskodawcy w spółce komandytowej przez:

1. wyłączenie kosztów bilansowych stanowiących niepodatkowe koszty uzyskania przychodów po raz pierwszy na etapie opodatkowania dochodu Wnioskodawcy w Spółce;

2. po raz drugi poprzez pomniejszenie limitu wartości bezpodatkowej wypłaty środków ze Spółki.

Wnioskodawca wskazuje, że niestanowiąca przychodu Spółki wartość pieniężna uzyskana w związku wycofaniem części wkładu ze spółki komandytowej powinna zostać ustalona zgodnie ze wzorem: L= [(W1 + N) – W2] x % Gdzie: L - limit środków pieniężnych uzyskanych w zamian za wystąpienie ze spółki osobowej W1 - wydatki na nabycie lub objęcie prawa do udziałów w spółce osobowej N - nadwyżka przychodów podatkowych nad kosztami podatkowymi (dochód podatkowy) W2 - wypłaty z tytułu udziału w spółce osobowej, % - proporcja w jakiej wycofywana część udziału kapitałowego Wnioskodawcy w spółce komandytowej pozostaje do całkowitej wartości udziału określonej bezpośrednio przed wycofaniem części wkładu ze spółki komandytowej. Na wezwanie DKIS Spółka wskazała, że zgodnie z literalnym brzmieniem art. 12 ust. 4 pkt 3a lit. b) u.p.d.o.p. wartość środków pieniężnych będzie prezentować wartość wyższą aniżeli limit bezpodatkowej wypłaty środków ustalony na podstawie dosłownego brzmienia art. 12 ust. 4 pkt 3a lit. b) u.p.d.o.p.

W wydanej przez DKIS interpretacji indywidualnej nie zostało podzielone stanowisko Wnioskodawcy. Po przytoczeniu przepisów Kodeksu Spółek Handlowych i regulacji u.p.d.o.p. odnoszących się do spółek osobowych, ze szczególnym uwzględnieniem spółki komandytowej, Organ interpretujący zwrócił uwagę, że jakkolwiek przepis art. 12 ust. 4 pkt 3a u.p.d.o.p. nie odnosi się wprost do sytuacji częściowego obniżenia wkładu w spółce niebędącej osobą prawną, jednakże takie zdarzenie można porównać do wystąpienia ze spółki. Skoro, bowiem wystąpienie związane ze zwrotem wniesionego wkładu (wypłaconego w pieniądzu), określonym w ww. przepisie jest wyłączone z przychodów to podobnie należy traktować częściowe obniżenie wkładu i związaną z tym wypłatę środków pieniężnych. Powołany przepis szczególny należy zastosować w niniejszej sprawie na zasadzie analogii, ze względu na brak przepisu odnoszącego się wprost do tego typu sytuacji. Organ interpretujący wskazał, że takie stanowisko znalazło akceptację w orzecznictwie sądów administracyjnych. W przypadku spełnienia wymogów określonych w przepisie art. 12 ust. 4 pkt 3a u.p.d.o.p., częściowe obniżenie wkładu wspólnika w spółce niebędącej osobą prawną (dokonane w formie wypłaty środków pieniężnych) będzie, co do zasady, zdarzeniem neutralnym podatkowo dla wspólnika i nie będzie rodziło obowiązku rozpoznania przychodu. Podatnik nie otrzymuje bowiem w tym wypadku (tzn. w przypadku częściowego obniżenia wkładu w spółce osobowej) żadnego przysporzenia majątkowego. Kwota uzyskana jako zwrot części wkładu stanowi bowiem część wartości wcześniej wniesionego do spółki osobowej majątku podatnika, a jednocześnie pomniejsza jego udział kapitałowy w spółce osobowej. Równocześnie uzyskanie środków pieniężnych ze spółki niebędącej osobą prawną w wyniku wystąpienia z niej może generować po stronie wspólnika przychód do opodatkowania. Przychód ten analogicznie należy wykazać w przypadku częściowego obniżenia wkładu, przy zastosowaniu właściwej proporcji do wartości wniesionego wkładu oraz uzyskanej nadwyżki przychodów nad kosztami ich uzyskania, która to proporcja winna uwzględniać skalę obniżenia wkładu w stosunku do jego wartości pierwotnej. Tym samym nie można w omawianym przypadku mówić o bezwarunkowej neutralności podatkowej częściowego wystąpienia ze spółki niebędącej osobą prawną. Zdaniem Organu interpretującego skoro z przedstawionego opisu zdarzenia przyszłego jednoznacznie wynika, iż środki pieniężne z tytułu obniżenia wysokości wkładu Wnioskodawcy w Spółce komandytowej, otrzymane przez Wnioskodawcę będą wyższe od wydatków na nabycie lub objęcie prawa do udziału w Spółce komandytowej i uzyskanej przed obniżeniem udziału kapitałowego nadwyżce przychodów nad kosztami ich uzyskania, o których mowa w art. 5 u.p.d.o.p. pomniejszonej o wypłaty dokonane z tytułu udziału w Spółce komandytowej i wydatki niestanowiące kosztów uzyskania przychodów w takiej proporcji, w jakiej wycofana przez wspólników część udziału kapitałowego w spółce komandytowej pozostaje do całkowitej wartości tego udziału określonej bezpośrednio przed tym wycofaniem, to po stronie Wnioskodawcy powstanie przychód podatkowy w wysokości tej nadwyżki. Taka, a nie inna konstrukcja przepisu art. 12 ust. 4 pkt 3a lit. b) u.p.d.o.p, w sposób jednoznaczny wskazuje na obowiązek uwzględnienia "wydatków niestanowiących kosztów uzyskania przychodów" przy ustalaniu w jakiej części środki pieniężne otrzymane z tytułu obniżenia wkładu w spółce niebędącej osobą prawną – nie stanowią przychodu podatkowego. Tym samym, wartości tej nie można pominąć, jak tego oczekuje Wnioskodawca.

Ze stanowiskiem DKIS Strona się nie zgodziła i wniosła na interpretację indywidualną skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu podnosząc zarzuty o naruszeniu:

– art. 12 ust. 4 pkt 3a lit. b) u.p.d.o.p. przez jego błędną wykładnię i zastosowanie – uznanie, że otrzymanie przez Spółkę środków pieniężnych w rezultacie obniżenia wysokości wkładu w spółce komandytowej nie będzie stanowić zdarzenia neutralnego podatkowo na gruncie u.p.d.o.p., gdy ww. przepis nie reguluje skutków podatkowych związanych z wycofaniem części wkładu ze spółki osobowej, a w rezultacie nie powinien powodować skutków podatkowych w sferze majątkowej Spółki;

– art. 14c § 1 i § 2 w zw. z art. 120, 121 § 1 oraz art. 14h ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r., poz. 1325) – dalej jako o.p., przez brak należytego uzasadnienia stanowiska Organu interpretującego, zgodnie z którym wycofanie części wkładu ze spółki komandytowej nie stanowi zdarzenia neutralnego podatkowo, jak również brak przedstawienia w skarżonej interpretacji indywidualnej wyczerpującej oceny stanowiska Spółki, w zakresie sposobu kalkulacji limitu niestanowiącego przychodu w momencie wycofania części wkładu ze spółki komandytowej - błędne ustalenie, że w momencie wycofania przez Skarżącą części wkładu ze spółki komandytowej dojdzie po stronie Spółki do powstania przychodu podatkowego na podstawie art. 12 ust. 4 pkt 3a lit. b) u.p.d.o.p.

W oparciu o zarzuty skargi Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej interpretacji w całości i zasądzenie na rzecz Wnioskodawcy kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi Spółka wskazała, że przepisy u.p.d.o.p. nie zawierają norm prawnych, które w sposób jednoznaczny określałyby skutki prawne wycofania części wkładu ze spółki osobowej. Zdarzenie tego rodzaju nie zostało uregulowane w art. 12 ust. 4 pkt 3a lit. a) i b) ustawy u.p.d.o.p., które to przepisy określają wyłącznie skutki podatkowe związane odpowiednio z likwidacją spółki niebędącej osobą prawną i wystąpieniem z takiej spółki. Żadne z powyżej wymienionych zdarzeń, nie stanowi zdarzenia będącego przedmiotem wniosku Spółki, który w istocie dotyczył sytuacji planowanego wycofania przez Skarżącą części wkładu ze spółki komandytowej. Skutki podatkowe obniżenia wartości udziału kapitałowego wspólnika spółki osobowej nie zostały uregulowane w ramach polskiego systemu podatku dochodowego - zarówno w ramach podatku dochodowego od osób prawnych, jak i podatku dochodowego od osób fizycznych. Brak możliwości stosowania wykładni rozszerzającej przepisów prawa podatkowego było wielokrotnie wyrażane przez sądy administracyjne – wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22 listopada 2018 r., o sygn. II FSK 3239/16. Milczenie ustawodawcy co do opodatkowania określonych zdarzeń faktycznych, niezależnie z jakiego powodu ono wynika, jest traktowane jako obszar wolny od opodatkowania. W niniejszej sprawie brak jest uzasadnienia dla przypisywania częściowemu wycofaniu wkładu ze spółki osobowej skutków podatkowych przewidzianych stricte dla wystąpienia wspólnika ze spółki osobowej. Na poparcie stanowiska o neutralności podatkowej przedstawionego zdarzenia przyszłego powołano przykłady z orzecznictwa sądów administracyjnych. Zwrócono uwagę na nieodpowiadające wymogom wskazanych w skardze przepisów uzasadnienie zaskarżonej interpretacji indywidualnej.

W odpowiedzi na skargę DKIS wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko, które zawarł w zaskarżonej interpretacji, podkreślając, że dokonał prawidłowej wykładni przepisu art. art.12 ust. 4 pkt 3a lit. b) u.p.d.o.p.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył co następuje:

Zgodnie z art. 146 § 1 p.p.s.a. i przy odpowiednim zastosowaniu art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. p.p.s.a., sąd uchyla zaskarżoną interpretację w razie stwierdzenia, że narusza ona przepisy prawa materialnego lub procesowego w sposób - odpowiednio - mający lub mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy, lub w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa w sposób dający podstawę do wznowienia postępowania. W myśl art. 57a tej ustawy, skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczenia się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny, co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest przy tym związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Ponadto z istoty postępowania dotyczącego udzielenia indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego (art. 14b i art. 14c o.p.) wynika, że Organ interpretujący, a następnie także sąd administracyjny w ramach kontroli zaskarżonej interpretacji, są związani przedstawionym we wniosku opisem stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego. Specyfika postępowania w sprawie wydania interpretacji indywidualnej polega, bowiem przede wszystkim na tym, że organ wydający interpretację "porusza się" niejako tylko i wyłącznie w ramach stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawcę oraz wyrażonej przez niego oceny prawnej. Niniejsza sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w oparciu o art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 1842 ze zm.), w związku z zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału I z 30 lipca 2021 r., opartym na milczącej zgodzie stron.

Skarga została oceniona jako uzasadniona.

Dokonując oceny zaskarżonej interpretacji indywidualnej w kontekście podniesionego zarzutu naruszenia przepisu art. 12 ust. 4 pkt 3a lit. b) u.p.d.o.p. przez jego błędną wykładnię i zastosowanie – uznanie, że otrzymanie przez Spółkę środków pieniężnych w rezultacie obniżenia wysokości wkładu w spółce komandytowej nie będzie stanowić zdarzenia neutralnego podatkowo na gruncie u.p.d.o.p., gdyż ww. przepis nie reguluje skutków podatkowych związanych z wycofaniem części wkładu ze spółki osobowej, a w rezultacie nie powinien powodować skutków podatkowych w sferze majątkowej Spółki, Sąd uznaje ten zarzut za w pełni uzasadniony. Przedstawione we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej zdarzenie przyszłe w postaci obniżenia wysokości wkładu w spółce komandytowej i otrzymanie z tego tytułu przez Spółkę jako komandytariusza środków pieniężnych nie jest uregulowane u.p.d.o.p. Innymi słowy wskazany we wniosku podatkowo-prawny stan faktyczny mający wystąpić w przyszłości nie został objęty przez ustawodawcę konsekwencjami wynikającymi z przepisów u.p.d.o.p. – brak jest przepisu, którego hipoteza odpowiadałaby przedstawionemu przez Spółkę zdarzeniu przyszłemu. Okoliczność ta został przyznana również przez Organ interpretujący:

"Przepis ten nie odnosi się wprost do sytuacji częściowego obniżenia wkładu w spółce niebędącej osobą prawną, jednakże takie zdarzenie można porównać do wystąpienia ze spółki."

(str. 10 zaskarżonej interpretacji indywidualnej)

Organ interpretujący uznał jednakże, że w przedstawionym zdarzeniu przyszłym należy zastosować art. 12 ust. 4 pkt 3a lit. b) u.p.d.o.p., który zgodnie z jego treścią odnosi się do sytuacji otrzymania środków pieniężnych tytułem wystąpienia wspólnika ze spółki niebędącej osobą prawną. Organ interpretujący, jako podstawę zastosowania ww. przepisu wskazał wnioskowanie przez analogię:

"Powołany przepis szczególny należy zastosować w niniejszej sprawie na zasadzie analogii, ze względu na brak przepisu odnoszącego się wprost do tego typu sytuacji."

(str. 11 zaskarżonej interpretacji indywidualnej).

Sąd stoi na stanowisku, że stosowanie analogii w prawie podatkowym jest niedopuszczalne. W myśl art. 217 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej nakładanie podatków, innych danin publicznych, określanie podmiotów, przedmiotów opodatkowania i stawek podatkowych, a także zasad przyznawania ulg i umorzeń oraz kategorii podmiotów zwolnionych od podatków następuje w drodze ustawy. Z powyższych przepisów wynika zatem zasada wyłączności ustawowej w prawie podatkowym. Ponadto art. 217 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej określa elementy konstrukcji podatku, które objęte są obowiązkiem uregulowania w ustawie. Obligatoryjnie ustawa powinna regulować nakładanie podatków i innych danin publicznych oraz określanie podmiotów, przedmiotów opodatkowania i stawek podatkowych. Zgodnie z treścią art. 84 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej każdy jest obowiązany do ponoszenia ciężarów i świadczeń publicznych, w tym podatków, określonych w ustawie. Przestrzeganie wyrażonej w art. 84 w związku z art. 217 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, zasady "nullum tributum sine lege" przez organy podatkowe oraz kontrolujące ich działalność sądy administracyjne jest warunkiem koniecznym zapewnienia podatnikom niezbędnego poziomu bezpieczeństwa prawnego, co niewątpliwie sprzyja budowaniu zaufania do państwa i stanowionego przez nie prawa. Skoro zatem przedstawione przez Spółkę zdarzenie przyszłe nie jest objęte hipotezą przepisu z art. 12 ust. 4 pkt 3a lit. b) u.p.d.o.p. to jego zastosowania na zasadzie podobieństwa/analogii stanowiłoby naruszenie ww. zasady "nullum tributum sine lege" mającej swoje źródło w przepisach Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, co jest niedopuszczalne. Taki sam pogląd wyrażony został w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 20 stycznia 2021 r. o sygn. akt II FSK 2278/18 (dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych):

"W pierwszej kolejności należy zgodzić się z organem interpretacyjnym, że przepisy u.p.d.o.p. nie określają wprost zasad ustalania przychodu wspólnika z tytułu wycofania części wkładu ze spółki osobowej. Zdarzenie to nie zostało między innymi uregulowane w art. 12 ust. 4 pkt 3a u.p.d.o.p., który określa wyłącznie skutki podatkowe związane z likwidacją spółki niebędącej osobą prawną i wystąpienia z takiej spółki. Opisane we wniosku o wydanie interpretacji zdarzenie przyszłe nie odpowiada hipotezie wskazanej normy, zwrot wkładu nie powoduje bowiem ani likwidacji Spółki, ani nie jest równoznaczny z wystąpieniem z niej Skarżącej.

(...)

W przypadku więc, gdy ustawodawca nie zdecydował się wprowadzić w przepisach u.p.d.o.p. wyraźnej normy nakazującej opodatkowanie przekazania wspólnikowi środków pieniężnych z tytułu częściowego wycofania wkładu ze Spółki, to czynność taka nie spowoduje powstania przychodu podlegającego opodatkowaniu. Jest ona zatem neutralna podatkowo."

Skoro zatem błędna wykładnia art. art. 12 ust. 4 pkt 3a lit b) u.p.d.o.p. spowodował wadliwość stanowiska DKIS uznającego, że w przedstawionym zdarzeniu przyszłym przepis ten będzie mieć zastosowanie - pytanie nr 1 z wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej Spółki, to i stanowisko Organu interpretującego odnoszące się do pytania nr 2 dotyczącego stosowania ww. przepisu w zdarzeniu przyszłym, przedstawionym przez Skarżącą okazało się wadliwe, a wręcz zbędne.

Wobec powyższego Sąd uznał za uzasadniony zawarty w skardze zarzut o naruszeniu przepisu prawa materialnego – art. 12 ust. 4 pkt 3a lit. b) u.p.d.o.p. przez jego błędną wykładnię i zastosowanie. W ponownie prowadzonym postępowaniu Organ interpretacyjny winien uwzględnić stanowisko Sądu odnośnie wykładni ww. przepisu. Natomiast jakkolwiek błędne okazało się uzasadnienie stanowiska Organu interpretującego (wadliwa wykładnia art. 12 ust. 4 pkt 3a lit. b) u.p.d.o.p.), to w opinii Sądu nie doszło do naruszenia podnoszonych również przez Spółkę norm procesowych z przepisów art. 14c § 1 i § 2 w zw. z art. 120, 121 § 1 oraz art. 14h – art. 7 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. Skarżona interpretacja zawiera, bowiem wystarczający opis przedstawionego we wniosku zdarzenia przyszłego oraz ocenę stanowiska Spółki wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. DKIS zachował się zgodnie z obowiązującymi zasadami postępowania, a o odmienne stanowisko Organu interpretującego od przedstawionego we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej nie może być odczytywane za naruszenie zasady zaufania.

Wobec stwierdzonego naruszenia przepisu art. 12 ust. 4 pkt 3a lit. b) u.p.d.o.p. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu uchylił zaskarżoną interpretację indywidualną na podstawie art. 146 § 1, w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w całości. O kosztach postępowania sądowoadministracyjnego Sąd orzekł w oparciu o art. 200, w związku z art. 205 § 2 i § 4 p.p.s.a. uwzględniając uiszczony wpis od skargi oraz wynagrodzenie profesjonalnego pełnomocnika i opłatę od skargi.