Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 1073/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2014-11-06 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6210 Dodatek mieszkaniowy
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: Art. 2, art. 3, art. 5 , art. 6 do 7
journal: Dz.U. 2013 poz 966
law: Ustawa z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych - tekst jednolity.
article: Art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Zawadzka (spr.) Sędziowie WSA Tadeusz Wołek WSA Barbara Pasternak Protokolant Renata Nowak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 listopada 2014 r. sprawy ze skargi R. T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 8 kwietnia 2014r. nr [ ] w przedmiocie odmowy przyznania dodatku mieszkaniowego I. skargę oddala, II. przyznaje od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na rzecz adwokata Ł. K. - Kancelaria Adwokacka, ul. [ ] tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu kwotę 240 zł (słownie: dwieście czterdzieści złotych) podwyższoną o podatek od towarów i usług przewidziany dla tego rodzaju czynności.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 8 kwietnia 2014 r. sygn. akt: [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2012 r. poz. 267, dalej: k.p.a.), a także art. 5 ust 1, ust. 2 i ust. 5 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz.U. z 2013r. poz. 699) oraz art. 2, art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz.U. z 2001 r. Nr 79, poz. 856 ze zm.), utrzymało w mocy decyzję Burmistrza z dnia [...] 2013 r., znak: [...], którą odmówiono R. T. (dalej: skarżącemu) przyznania dodatku mieszkaniowego.

Powyższa decyzja została wydana w następujący stanie prawnym i faktycznym.

Wnioskiem z dnia 8 lipca 2013r. skarżący wystąpił o przyznanie dodatku mieszkaniowego dotyczącego lokalu mieszkalnego nr [...] położonego w R przy ul. O.

Organ l instancji rozpoznając powyższy wniosek, decyzją z dnia 7 sierpnia 2013 r., odmówił skarżącemu przyznania dodatku mieszkaniowego. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, iż powierzchnia użytkowa lokalu, zajmowana przez wnioskodawcę lokalu wynosi 34,20 m2 i jest mniejsza od powierzchni normatywnej lokalu która dla jednej osoby wynosi 35,00 m2. Z kolei dochód ustalony na podstawie średniego miesięcznego dochodu uzyskanego przez wnioskodawcę w kwietniu, maju i czerwcu 2013 r. z tytułu renty i stypendium socjalnego, wynosi miesięcznie 1.349,82 zł i przekracza 162,40% najniżej emerytury - tj. kwoty 831,15 zł. W tych okolicznościach organ ustalił, że wysokość dodatku mieszkaniowego to różnica pomiędzy wydatkami ponoszonymi za ten lokal 285,09 zł (172,53 zł czynsz + 112, 56 zł ryczałt za brak instalacji co, ccw, gazu przewodowego) a odpowiednią kwotą będącą 20% miesięcznych dochodów (czyli 20% z 1349,82 zł) tj. 269,96 zł. Powstała w wyniku tych obliczeń kwota to 15,13 zł. W tych warunkach przyjęto, że stosownie do art. 7 ust. 6 ustawy o dodatkach mieszkaniowych dodatek nie przysługuje ponieważ ustalony dodatek mieszkaniowy, jest niższy od kwoty stanowiącej 2% najniższej emerytury, tj. od kwoty 16,62 zł= 2% z 831,15 zł.

W odwołaniu R. T. podniósł, że nie zgadza się z wliczeniem do jego dochodu stypendium socjalnego z uczelni, (które wcześniej było stypendium mieszkaniowym), które takim nie jest, bo idzie na koszy zamieszkania w hotelu uniwersyteckim. Skarżący nadmienił, że od dwóch lat mieszka w hotelu Uniwersytetu z powodu podjęcia studiów doktoranckich na tej uczelni. Opłata za hotel w ubiegłym roku wynosiła ponad 960 zł miesięcznie, w roku 2013 r. wynosi średnio 360 zł miesięcznie, a w wakacje - 300 zł. Skarżący zaznaczył, że otrzymywane stypendium jest wypłacane tylko przez 9 miesięcy, a przez trzy miesiące (przerwa wakacyjna) opłaty za hotel ponosi z renty. Skarżący wniósł o ponowne rozpatrzenie sprawy i przyznanie mu do czasu rozstrzygnięcia sprawy pomocy w bieżącym uregulowaniu czynszu za mieszkanie z którego nie może korzystać i od dwóch lat nie używa i nie zamieszkuje.

Skarżący dodał, że mieszkanie w R, to mieszkanie znajdujące się na poddaszu bloku, obok zbiorczego komina w związku z czym utrzymuje się tam stałe zadymienie z otworów wentylacyjnych przez które przedostają się zanieczyszczenia zewnętrzne wygenerowane przez cały blok.

Ponadto skarżący podniósł, iż obecnie ma tylko rentę inwalidzką i do zapłaty czynsz za mieszkanie - 300 zł i za hotel - 340 zł za 3 miesiące, czyli 3 x 640 zł to daje 1920 zł i z renty nie pozostaje mu nic na jedzenie. Strona wyjaśniła, iż nie otrzymuje stypendium doktoranckiego tylko pomoc z uniwersytetu na opłatę hotelu.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpoznaniu odwołania utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazano, że skarżący jako osoba prowadząca jednoosobowe gospodarstwo domowe oraz będąca najemcą lokalu mieszkalnego o powierzchni 34,20 m2, spełnia warunki do przyznania dodatku mieszkaniowego określone w art. 2 ust. 1 i art. 5 ust. 5 w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o dodatkach mieszkaniowych (określającym normatywną powierzchnię dla 1 osoby na 35 m2).

W zakresie kryteriów dotyczących dochodów wnioskującego o przyznanie zasiłku mieszkaniowego podniesiono, że w okresie trzech miesięcy poprzedzających złożenie wniosku - tj. za kwiecień, maj, czerwiec 2013 r. - skarżący wskazał, że osiągnął dochód z tytułu renty (2.493,45 zł) oraz dodatku pielęgnacyjnego (610,50 zł) w łącznej kwocie 3.103,95 zł. Organ nadmienił jednak, że zgodnie z treścią uchwały składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 grudnia 2009 r. sygn. akt l OPS 8/09 kwota dodatku pielęgnacyjnego nie podlega wliczeniu do dochodu przy ustaleniu prawa do dodatku mieszkaniowego. Dodano też, że skarżący otrzymał w II kwartale 2013 r., czyli w miesiącach: kwiecień, maj, czerwiec 2013 r. stypendium socjalne jak i stypendium specjalne dla osób niepełnosprawnych oraz zapomogę, w kwotach:

* 242 zł stypendium socjalne i 98 zł stypendium specjalne dla osób niepełnosprawnych - kwiecień 2013 r,.

* 242 zł stypendium socjalne i 98 zł stypendium specjalne dla osób niepełnosprawnych - maj 2013 r.,

* 242 zł stypendium socjalne i 98 zł stypendium specjalne dla osób niepełnosprawnych, wyrównanie stypendium socjalnego w kwocie 139 zł, wyrównanie stypendium specjalnego dla osób niepełnosprawnych w kwocie 57 zł, ponadto 242 zł stypendium socjalnego i 98 zł stypendium specjalnego dla osób niepełnosprawnych (za lipiec 2013 r.) oraz zapomoga w kwocie 500 zł – czerwiec 2013 r.

Odnosząc się do zarzutu skarżącego dotyczącego niewliczania do dochodu stypendium socjalnego, organ stwierdził, że dochód ten wlicza się do dochodu zdefiniowanego w art. 3 ust. 3 ustawy o dodatkach mieszkaniowych dla potrzeb postępowania w przedmiocie przyznania dodatku mieszkaniowego. Dlatego też uznano, że organ l instancji prawidłowo ustalił dochód gospodarstwa domowego skarżącego, ujmując w nim rentę oraz stypendium socjalne i stypendium specjalne dla osób niepełnosprawnych, które strona uzyskała w okresie trzech miesięcy poprzedzającym miesiąc złożenia wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego tj. w okresie: kwietnia, maja .czerwca 2013 r. W konsekwencji organ odwoławczy powielił wyliczenia dokonane przez organ pierwszej instancji i doszedł do przekonania, że decyzji organu pierwszej instancji odpowiada prawu.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skarżący zarzucił naruszenie przepisów prawa procesowego poprzez błędne ustalenia faktyczne, a w szczególności błędy rachunkowe, które miały istotny wpływ na wynik sprawy poprzez uznanie, że wysokość dodatku mieszkaniowego wyniosłaby 15,13 zł, i jako, że jest to kwota niższa od wartości stanowiącej najniższej emerytury, tj. 16,62 zł -dodatek, zgodnie z art. 7 ust. 6 ustawy o dodatkach mieszkaniowych, nie przysługuje. Na tej podstawie pełnomocnik skarżącego wniósł uchylenie zaskarżonej decyzji wraz z poprzedzającą ją decyzją organu pierwszej instancji, oraz o zasądzenie kosztów pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu, które nie zostały uiszczone w całości lub części. W uzasadnieniu skargi zarzucono, że wyliczona przez organy kwota 1556 zł nie wynika z równania, które przeprowadził organ. Skoro, jak wskazuje organ kwoty stypendium socjalnego jak i stypendium socjalnego dla osób niepełnosprawnych należy ująć w dochodzie do ustalenia prawa do dodatku mieszkaniowego, to prawidłowe wyliczenie powinno wyglądać następująco: (242 zł stypendium socjalnego plus 98 zł stypendium socjalnego dla osób niepełnosprawnych) x 3 (za kwiecień, maj i czerwiec) + 139 zł wyrównania stypendium socjalnego + 57 zł wyrównania stypendium socjalnego dla osób niepełnosprawnych. Łącznie jest to kwota 1216 zł, za trzy miesiące poprzedzające złożenie wniosku (kwiecień, maj i czerwiec). Organ bezprawnie dodał do tej kwoty 242 zł stypendium socjalnego za lipiec oraz 98 zł stypendium socjalnego dla osób niepełnosprawnych za lipiec i w ten sposób otrzymał kwotę 1556 zł. W związku z powyższym wszystkie kolejne obliczenia zawarte w decyzjach obu instancji są nieprawidłowe, a uchybienie to ma istotny wpływ na wynik sprawy. Zdaniem skarżącego prawidłowe wyliczenie kwot będących podstawą obliczania dodatku mieszkaniowego tj. 3709,45 zł za trzy miesiące (2493,45 zł renta + 1216 zł stypendia), w przeliczeniu na jeden miesiąc wynosi 1236,48 zł. Stwierdzono, że organ odwoławczy, przy obliczaniu wysokości należnego dodatku, wziął pod uwagę art. 6 ust. 2 ustawy o dodatkach mieszkaniowych. Za wartość 150% najniższej emerytury uznano kwotę 1246,72 zł (831,15 x 150%). Przy wysokości dochodów postulowanych przez skarżącego, przepis ten - jego zdaniem nie będzie miał zastosowania, gdyż kwota dochodu za jeden miesiąc w wysokości 1236,48 zł jest niższa niż 1246,72 zł, czyli wysokość 150% najniższej emerytury. W tej sytuacji zastosować należy art. 6 ust 1 ww. ustawy, który brzmi: wysokość dodatku mieszkaniowego stanowi różnicę między wydatkami, o których mowa w ust. 3-6, przypadającymi na normatywną powierzchnię użytkową zajmowanego lokalu mieszkalnego, a kwotą stanowiącą wydatki poniesione przez osobę otrzymującą dodatek w wysokości 15% dochodów gospodarstwa domowego - w gospodarstwie jednoosobowym. W ocenie skarżącego sposób obliczenia dodatku mieszkaniowego powinien wyglądać więc następująco: 285,09 zł (suma wydatków) -185,47 zł (15% z 1236,48 zł) = 99,62 zł. Kwota powstała w wyniku przyjętych obliczeń wyłącza możliwość zastosowania art. 7 ust 6 ww. ustawy, na który powołał się organ, odmawiając przyznania dodatku. Uzyskana wartość 99,62 zł stanowi więc ostateczną wysokość dodatku mieszkaniowego, który powinien zostać przyznany skarżącemu.

Podsumowując, skarżący stwierdził, że doszło do naruszenia art. 77 i art. 80 K.p.a. bowiem, organy obu instancji nie rozpatrzyły w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, a jego ocenia była dowolna.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło ojej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153 poz.1269) Sąd ten sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym § 2 wspomnianego przepisu stanowi, iż kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z brzmienia art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270) wynika natomiast, że w przypadku, gdy Sąd stwierdzi, bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Cytowana regulacja prawna nie pozostawia zatem wątpliwości co do tego, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest zatem władny oceniać takich okoliczności jak pokrzywdzenie strony decyzją, czy decyzja wiąże się z negatywnymi skutkami dla strony i im podobnych. Sąd związany jest normą prawną odzwierciedlającą wolę ustawodawcy, wyrażoną w treści odpowiedniego przepisu prawa. Przy tym z mocy art. 134 § 1 cytowanej ustawy tejże kontroli legalności dokonuje także z urzędu , nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Rozpatrując przedmiotową skargę, Sąd nie stwierdził, aby wydana w sprawie decyzja została podjęta z naruszeniem prawa, o jakim mowa wyżej. Skarga zatem nie mogła odnieść skutku.

Obowiązująca ustawa z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. z 2013 r., poz. 966) w art. 2, art. 5 do 7 reguluje zasady przyznawania i wypłacania dodatków mieszkaniowych osobie spełniającej łącznie dwa kryteria -powierzchniowe i dochodowe. Zgodnie z treścią art. 7 ust. 1 ustawy o dodatkach mieszkaniowych, dodatek mieszkaniowy przyznaje, na wniosek osoby uprawnionej do dodatku mieszkaniowego, wójt, burmistrz lub prezydent miasta, w drodze decyzji administracyjnej. Do wniosku dołącza się deklarację o dochodach gospodarstwa domowego za okres 3 miesięcy kalendarzowych poprzedzających dzień złożenia wniosku oraz inne niezbędne dokumenty.

Zgodnie z art. 2, art. 3 i art. 5 tej ustawy, dodatek mieszkaniowy przysługuje osobom, które spełniają łącznie następujące warunki:

1. mają jeden z tytułów do zajmowania lokalu wymienionych w ust.1 art.2,

1. średni miesięczny dochód na jednego członka gospodarstwa domowego w

okresie trzech miesięcy poprzedzających datę złożenia wniosku o przyznanie dodatku nie przekracza 175% najniższej emerytury w gospodarstwie jednoosobowym i 125 % najniższej emerytury w gospodarstwie wieloosobowym,

3. powierzchnia użytkowa lokalu mieszkalnego nie przekracza powierzchni

normatywnej z art. 5 ust. 1 i ust. 2 o więcej niż 30% lub 50% pod warunkiem, że udział powierzchni pokoi i kuchni w powierzchni użytkowej tego lokalu nie przekracza 60%.

Przestrzeganie wyżej wymienionych kryteriów jest obligatoryjne, a niespełnienie chociażby jednego z nich nie pozwala organowi na przyznanie dodatku mieszkaniowego.

Z kolei w myśl art. 2 ust. 1 ustawy o dodatkach mieszkaniowych dodatek mieszkaniowy przysługuje:

1) najemcom oraz podnajemcom lokali mieszkalnych,

2) osobom mieszkającym w lokalach mieszkalnych, do których przysługuje im

spółdzielcze prawo do lokalu mieszkalnego,

3) osobom mieszkającym w lokalach mieszkalnych znajdujących się w budynkach stanowiących ich własność i właścicielom samodzielnych lokali mieszkalnych,

4) innym osobom mającym tytuł prawny do zajmowanego lokalu mieszkalnego

i ponoszącym wydatki związane z jego zajmowaniem,

5) osobom zajmującym lokal mieszkalny bez tytułu prawnego, oczekującym na przysługujący im lokal zamienny albo socjalny.

W rozpatrywanej sprawie nie było wątpliwości co do tego, że skarżący spełnia warunki dotyczące powierzchni mieszkania, oraz tytułu prawnego do jego zajmowania albowiem był najemcą mieszkania o pow. 34 m2.

Spór w sprawie sprowadzał się natomiast do kwestii spełniania przez skarżącego kryterium dochodowego określonego w art. 3 cyt. ustawy jako osoby, która prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe. Skarżący zakwestionował bowiem w skardze zasadność zaliczenia przez organy do dochodu jego gospodarstwa domowego za okres 3 miesięcy kalendarzowych poprzedzających dzień złożenia wniosku (8 lipiec 2013) należności jakie zostały mu wypłacone w czerwcu 2013 r. za miesiąc lipiec 2013 r., z tytułu stypendium socjalnego (242 zł) oraz stypendium socjalnego dla osób niepełnosprawnych (98 zł).

W ocenie Sądu zarzut skargi nie jest zasadny, a organy obu instancji dokonały prawidłowych wyliczeń biorąc za podstawę właściwe dane dotyczące dochodu skarżącego.

Zgodnie z treścią art. 3 ust. 3 cyt. ustawy za dochód uważa się wszelkie przychody po odliczeniu kosztów ich uzyskania oraz po odliczeniu składek na ubezpieczenie emerytalne i rentowe oraz na ubezpieczenie chorobowe, określonych w przepisach o systemie ubezpieczeń społecznych, chyba że zostały już zaliczone do kosztów uzyskania przychodu. Do dochodu nie wlicza się świadczeń pomocy materialnej dla uczniów, dodatków dla sierot zupełnych, jednorazowych zapomóg z tytułu urodzenia się dziecka, dodatku z tytułu urodzenia dziecka, pomocy w zakresie dożywiania, zasiłków pielęgnacyjnych, zasiłków okresowych z pomocy społecznej, jednorazowych świadczeń pieniężnych i świadczeń w naturze z pomocy społecznej, dodatku mieszkaniowego, dodatku energetycznego oraz zapomogi pieniężnej, o której mowa w przepisach o zapomodze pieniężnej dla niektórych emerytów, rencistów i osób pobierających świadczenie przedemerytalne albo zasiłek przedemerytalny w 2007 r.

Z powyższego wynika, że przy określaniu dochodu koniecznego dla ustalenia dodatku mieszkaniowego organy słusznie uwzględniły kwoty przyznanego skarżącemu w miesiącach od kwietnia do czerwca stypendium socjalnego oraz stypendium specjalnego dla osób niepełnosprawnych. Żaden z tych tytułów nie jest bowiem objęty wyłączeniem (określonym w cyt. wyż art. 3 ust. 3 ustawy o dodatkach mieszkaniowych) stanowiącym katalog zamknięty. Jednocześnie przy wyliczaniu dochodu przy ustaleniu prawa do dodatku mieszkaniowego prawidłowo pominięto kwotę uzyskanego (w okresie trzech miesięcy poprzedzającym złożenie wniosku) przez skarżącego dodatku pielęgnacyjnego albowiem stanowisko takie jednoznacznie wynika z treści uchwały składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 grudnia 2009 r. sygn. akt l OPS 8/09 gdzie stwierdzono, że kwota dodatku pielęgnacyjnego nie podlega wliczeniu do dochodu przy ustaleniu prawa do dodatku mieszkaniowego.

Odnosząc się do istoty sporu, tj. zasadności uwzględnienia przy określaniu dochodu skarżącego przy ustaleniu dodatku mieszkaniowego kwot stypendium socjalnego (242 zł) oraz stypendium socjalnego dla osób niepełnosprawnych (98 zł) należnych za lipiec 2013 r., a wypłaconych skarżącemu w czerwcu 2013 r., tj. miesiącu, który pod względem uzyskiwanego dochodu był brany pod uwagę przy ustalaniu prawa do dodatku mieszkaniowego, Sąd stwierdza, że organy słusznie uwzględniły te kwoty przy określaniu dochodu skarżącego przy ustalaniu prawa do dodatku mieszkaniowego.

Rozumienie cyt. wyż. art. 3 ust. 1 i 3 ustawy o dodatkach mieszkaniowych jednoznacznie wskazuje, że przy określaniu dochodu koniecznego dla ustalenia dodatku mieszkaniowego organy obowiązanie są wziąć pod uwagę wszelkie przychody uzyskane przez wnioskodawcę w okresie trzech miesięcy poprzedzających datę złożenia wniosku, za wyjątkiem dochodów enumeratywnie wymienionych w art. 3 ust. 3 cyt. ustawy. Zatem zasadnie uwzględniono też kwoty z tytułu stypendium socjalnego (242 zł) oraz stypendium socjalnego dla osób niepełnosprawnych (98 zł) należne skarżącemu za miesiąc lipiec 2013 r., a wypłacone w miesiącu czerwcu 2013 r.

W wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 18 lipca 2007 r. II SA/Go 346/2007 (Lex Polonica nr 2144656 http://orzeczenia.nsa.gov.pl), jednoznacznie wyjaśniono, że: "Określenie w ustawie o dodatkach mieszkaniowych dochodu jako "wszelkich przychodów" oznacza, że zaliczone są do niego wszystkie przysporzenia majątkowe (poza wyjątkami wskazanymi w ustawie) uzyskane faktycznie w okresie przyjmowanym do wyliczenia średniego dochodu rodziny. W konsekwencji powoduje to, iż nie tylko przychody uzyskiwane regularnie, ale także te o charakterze sporadycznym, incydentalnym podlegają zaliczeniu do dochodu w rozumieniu art. 3 ust. 3 ustawy." Sąd w składzie orzekającym zgadza się z poglądem wyrażonym w cytowanym orzeczeniu sądu, zatem podziela stanowisko organów co do sposobu obliczenia dochodów skarżącego w okresie trzech miesięcy poprzedzających datę złożenia wniosku o dodatek mieszkaniowy. Tożsame stanowisko wyrażone także zostało w wyroku Wojewódzkiego Sąd Administracyjnego w Gdańsku z dnia 25 listopada 2010 r., sygn. akt III SA/Gd 431/10 oraz wyrok tego sądu z dnia 19 grudnia 2006 r., sygn. akt III SA/Gd 588/06 (publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Dlatego też za w pełni prawidłowe należało uznać wyliczenia organów, z których wynikało, że średni miesięczny dochód skarżącego wyniósł (2493,45 zł z tytułu rent + 1 556 zł z tytułu wypłaconych stypendiów) : 3 miesiące = 1 349,82 zł miesięcznie. Kwota ta nie przekraczała 175% kwoty najniższej emerytury w gospodarstwie jednoosobowym - obowiązującej w miesiącu złożenia wniosku tj. w lipcu 2013 r., w wys. 831,15 zł (831,15 zł najniższa emerytura x 175% = 1454,51 zł) -będącej kryterium, przewidzianym w art. 3 ust 1. omawianej ustawy, uprawniającym do ubiegania się o dodatek mieszkaniowy.

W ocenie Sądu wysokość dodatku mieszkaniowego została prawidłowo obliczona zgodnie z uregulowaniem zawartym w art. 6 ust. 2 pkt 1 ustawy, czyli przyjęto 20 % dochodów gospodarstwa domowego z uwagi na fakt, że miesięczny dochód skarżącego w kwocie 1 349,82 zł przekraczał 150% kwoty najniższej emerytury (1.246,72 zł= 831,15 zł x 150%).

Nie budzi wątpliwości Sądu także prawidłowość obliczenia przez organy wydatków skarżącego. Szczegółowo opisany w zaskarżonej decyzji sposób tego wyliczenia odpowiada treści art. 6 ust. 7 ustawy o dodatkach mieszkaniowych oraz treści § 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 grudnia 2001 r. w sprawie dodatków mieszkaniowych. Dlatego suma wydatków, jakie uwzględniono przy określaniu wysokości dodatku mieszkaniowego, została prawidłowo obliczona na kwotę 285,09 zł.

Zgodnie z art. 6 ust 9 ustawy o dodatkach mieszkaniowych, jeżeli powierzchnia użytkowa lokalu mieszkalnego jest mniejsza lub równa normatywnej powierzchni, dodatek mieszkaniowy ustala się w wysokości różnicy między wydatkami ponoszonymi za ten lokal, a odpowiednią kwotą wymienioną w ust. 1 pkt 1-3 lub w ust. 2 pkt 1-3 cyt. ustawy.

W przedmiotowej sprawie powierzchnia użytkowa wynajmowanego przez skarżącego lokalu mieszkalnego była mniejsza od normatywnej powierzchni przewidzianej dla jednej osoby tj. od 35 m2, zatem dodatek mieszkaniowy należało ustalić jako różnicę między wydatkami ponoszonymi za ten lokal tj. wskazaną wyżej kwotą 285 09zł, a kwotą ustaloną na podstawie art. 6 ust. 2 pkt 1 ustawy, stanowiącą 20% dochodów gospodarstwa domowego strony.

Jednocześnie zgodnie z art. 7 ust. 6 ustawy o dodatkach mieszkaniowych dodatku mieszkaniowego nie przyznaje się jeżeli jego kwota byłaby niższa niż 2 % kwoty najniższej emerytury w dniu wydania decyzji. Tym samym następujący sposób obliczenia dodatku : 285,09 zł- 20 % z kwoty 1349,82 zł, organ odwoławczy słusznie stwierdził, że powstała w wyniku tych obliczeń kwota 15,13 zł jest niższa niż 2% kwoty najniższej emerytury w dniu wydania decyzji tj. kwoty 16,62 zł, a zatem słusznie odmówiono udzielenia wnioskowanej pomocy.

Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł jak w sentencji wyroku biorąc za podstawę art. 151 P.p.s.a.

O wynagrodzeniu wyznaczonego dla skarżącego adwokata orzeczono na podstawie art. 250 P.p.s.a. w związku z art. 29 ust. 1 ustawy z dnia z dnia 26 maja 1982 r. - Prawo o adwokaturze (t.j. Dz.U. z 2009 r, nr 146, poz. 1188 ze zm.), określając ich wysokość na podstawie §19 pkt 1 i §18 ust. 1 pkt 1 c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (t.j. Dz.U. z 2013 r., poz. 461).