Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 1122/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-09-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Planowanie przestrzenne
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność uchwały w części
Powołane przepisy: article: art 15 ust 2 pkt 7
journal: Dz.U. 2016 poz 778
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran (spr.), Sędziowie sędzia WSA Łukasz Krzycki, sędzia WSA Przemysław Żmich, Protokolant ref. Marika Bibrowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 września 2017 r. sprawy ze skargi T. S. na uchwałę Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] stycznia 2016 r. nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego 1. stwierdza nieważność § 33 ust. 2 tekstu zaskarżonej uchwały w zakresie słów "za wyjątkiem terenów Z" w odniesieniu do działki ewidencyjnej nr [...] położonej w obrębie [...] w [...] przy ul. [...]; 2. w pozostały zakresie skargę oddala; 3. zasądza od Miasta i Gminy [...] na rzecz skarżącej T. S. kwotę 300 (trzysta) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia [...] marca 2017 r. T. S. wniosła skargę na uchwałę Rady Miejskiej w S. nr [...] z dnia [...] stycznia 2016 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta S. - obszar B, powiat [...] w części dotyczącej nieruchomości składającej się z działek ew. o nr [...], [...] położonych w obrębie 07 i działek nr [...] i [...] położonych w obrębie 09 w S. przy ul. [...], stanowiącej jej własność. Skarżąca wniosła o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały, ewentualnie o stwierdzenie jej niezgodności z prawem w części dotyczącej jej nieruchomości oraz zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonej uchwale skarżąca zarzuciła naruszenie art. 28 ust. 1 w zw. z art. 19 i art. 17 oraz art. 20 ust.1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez jej podjęcie niezgodnie z ustaleniami studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta i gminy S. uchwalonego z dniu [...] stycznia 2009 r. uchwałą nr [...].

W uzasadnieniu skargi wskazano, iż w studium sporządzonym w 2009 roku dokonano zamiany dotychczasowych ustaleń w zakresie przeznaczenia nieruchomości skarżącej, składającej się z działek ew. nr [...] i [...], obr. 07, działki ew. nr [...] obr. 09 , które były przeznczone w poprzednio obowiązującym planie pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną niska nadwodną lub zabudowę letniskową. Działka nr [...] w obr. 09 przewidziana była pod zarośla i zieleń naturalną. Wprowadzając nowe ustalenia dla terenu nieruchomości skarżącej, jako położonej w strefie A – centrum administracyjno – handlowo - usługowe o zwartej średnio intensywnej zabudowie w pierzejach ulic i placów. Jednocześnie wprowadzając w części tekstowej studium ustalenia strefy A wykluczające nową zabudowę mieszkaniową między ulicą [...], brzegiem rzeki N. a ul. [...] na południu, który to obejmuje jej nieruchomość.

Zatwierdzony plan przewiduje przeznaczenie części nieruchomości skarżącej, na której znajduje się część budynku mieszkalnego jednorodzinnego, pod usługi (U3), natomiast pozostała cześć nieruchomości ( ok. 9/10 części) jest przeznaczona pod tereny zadrzewień i zakrzewień ( Z1) oraz wskazano ten teren jako obszar zagrożenia powodziowego z zakazem jakiejkolwiek zabudowy, rozbudowy oraz realizacji tymczasowych obiektów budowlanych, wyłączając ten teren praktycznie z jakiejkolwiek formy użytkowania i czyniąc go bezwartościowym, W obszarze tym znajduje się również część mojego domu mieszkalnego (garaż z tarasem), na którym w najbliższym czasie skarżąca planowała dobudowanie parteru i piętra dla swojej rodziny. Obecnie inwestycja ta stała się niemożliwa do realizacji. W ocenie skarżącej wprowadzone w planie ww. uwarunkowania są sprzeczne z zapisami obowiązującego studium. W części tekstowej studium wprowadzonym uchwałą [...] z dnia [...] stycznia 2009 r. Rady Miejskiej w S. w pkt 1.61.1 istnieje zapis " Na terenie gminy nie ma terenów bezpośredniego zagrożenia powodzią". Skarżąca zarzuciła organom gminy przekroczenie granic władztwa planistycznego poprzez wprowadzenie na obszarze, na którym znajduje się jej nieruchomość w całości (studium) i w części (plan) terenów przeznaczonych pod usługi (U3). Obszar ten jest obecnie zabudowany budynkami mieszkalnymi jednorodzinnymi. Tymczasem plan wprowadzili zakaz zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej na tym terenie, co np. w razie zaistnienia nagłych różnych sytuacji losowych (typu pożar) uniemożliwi właścicielom np. odbudowę budynków mieszkalnych. W odpowiedzi na skargę Burmistrz Miasta i Gminy S. wniósł o jej oddalenie, podnosząc w uzasadnieniu, że skarżona uchwała podlegała kontroli prawnej wojewody, który nie dopatrzył się uchybień w zakresie norm regulujących proces opracowania planu miejscowego. Podjęcie skarżonej uchwały zostało poprzedzone stwierdzeniem Rady Miejskiej o jej zgodności z ustaleniami studium uchwalonego uchwałą nr [...] z dnia [...] sierpnia 2009 r. oraz jego zmiana uchwaloną uchwała nr [...] z dnia [...] lutego 2012 r. Według stanu prawnego na dzień uchwalenia studium przepisy ustawy – Prawo wodne operowały pojęciami obszarów bezpośredniego oraz potencjalnego zagrożenia powodzią, których granice wyznaczane były w studium ochrony przeciwpowodziowej oprawkowym przez właściwego miejscowo dyrektora regionalnego zarządu gospodarki wodnej stosownie do treści art. 79 ustawy – Prawo wodne. Pojęcia te znalazły się w uchwalonym studium. W okresie opracowywania studium w obiegu prawnym nie funkcjonowało pojęcie obszarów szczególnego zagrożenia powodzią, a więc tereny te, nie mogły być wskazane w studium. Zgodnie z art. 14 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o zamianie ustawy Prawo wodne i innych ustaw ( Dz. U. nr 32, poz. 159) studium ochrony przeciwpowodziowej zachowuje ważność do dnia sporządzenia mapy zagrożenia powodziowego. Ustawa ta wprowadziła do systemu prawnego pojęcia obszarów szczególnego zagrożenia powodzią, granice których zgodnie z art. 15 ust.2 pkt 7 u.p.z.p. należy uwzględniać w miejscowych planach. Mapy zagrożenia powodziowego zostały Burmistrzowi przekazane w dniu [...] kwietnia 2015 r., tym samym dokumenty planistyczne opracowane po tej dacie powinny wskazywać granice obszarów szczególnego zagrożenia powodzią. W kontekście zmian regulacji prawnych nasuwa się wniosek, że uchwalony plan nie naruszał ustaleni studium w zakresie wskazania terenów zagrodzonych powodzią.

Organ wyjaśnił, iż niedopuszczenie do rozwoju zabudowy mieszkaniowej na terenie oznaczonym w planie symbolem U3 stanowi kontynuację przyjętych dla tego obszaru ustaleń studium, czego organ sporządzający plan był obowiązany dochować zgodnie z art. 9 ust. 4 u.p.z.p. Wprowadzone zapisy planu zgodnie z § 33 ust. 1 skarżonej uchwały wprowadzają zasadę ochrony istniejącej zabudowy na obszarze objętym planem, gwarantując jej właścicielom prawo podejmowania czynności niezbędnych do jej zachowania w stanie niepogorszonym. W tym zakresie przepisu skarżonej uchwały respektują zarówno prawo własności, jak i interesy prywatnych właścicieli nieruchomości położonych na terenach objętych rzeczonym planem, polegające na konieczności ochrony istniejącego stanu zagospodarowania terenu. Organ wskazał, iż znaczna część terenu będącego własnością skarżącej znajduje się w granicach obszarów szczególnego zagrożenia powodzią. Przepis art. 88l ust. 1 ustawy Prawo wodne zakazuje na tych terenach budowy obiektów budowlanych, z wyjątkiem dróg rowerowych oraz obiektów służących ochronie przeciwpowodziowej. Okoliczność ta przesadziła o konieczności zakwalifikowania przedmiotowego terenu w jednostce Z1 - teren z zakazem zabudowy. Granica terenu Z1 została wprowadzona w oparciu i granice obszaru szczególnego zagrożenia powodzią, której przebieg został wyznaczony na mapie zagrożenia powodziowego opracowanej przez Prezesa KZGW. Obszar szczególnego zagrożenia powodzią obejmuje całe działki nr [...] i [...] obręb 09 oraz przeważająca część działek ew. nr [...] i [...] obręb 07, co w praktyce uniemożliwia rozwój zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej na terenie nieruchomości skarżącej. Na terenach leżących między ulicami [...] a [...] w S., dla których w planie wprowadzono przeznaczenie terenu pod zabudowę usług (U1 i U2) a także tereny zadrzewień i zakrzewień (Z1) urządzona jest miejska plażą oraz bogata infrastruktura sportowa, społeczna i rekreacyjna, która w 2013 roku była przedmiotem poważnej rewitalizacji. Stworzone warunki sprawiają, że na terenach tych w sezonie wiosenno-letnim skupia się aktywność turystyczna i sportowo - rekreacyjna społeczności miasta i gminy. Obszary funkcjonalne oznaczone w planie symbolami U2, U3 i Z1 w znacznej części plan zalicza do tzw. obszaru przestrzeni publicznej, co przesądza o ich przewidywanych kierunkach rozwoju. Organ podkreślił, iż dalszy rozwój na tych terenach zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej byłby zarzewiem potencjalnych konfliktów między mieszkańcami tego terenu a osobami odwiedzającymi go rekreacyjnie i turystycznie, Podtrzymywanie tej funkcji zabudowy i zagospodarowania terenu postrzegane jest również jako potencjalna bariera w rozwoju przedmiotowych terenów w obranym kierunku. Obszar objęty planem wymagał wprowadzenia szczególnych ustaleń, które musiały w sposób osiągalny pogodzić interesy wszystkich zainteresowanych stron. Przedstawione okoliczności odpracowania planu a także przytoczone jego zapisy pozwalają uznać, zdaniem organu, że dokument ten nie narusza w żadnym stopniu obowiązujących przepisów prawa, zapewniając właścicielom nieruchomości położonych w jego granicach odpowiednią ochronę ich przedmiotu własności.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 1 i 2 pkt 5 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., dalej jako p.p.s.a.) w związku z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz. U. z 2016 r., poz. 1066) ze zm.), Sąd jest właściwy do kontroli zgodności z prawem aktów prawa miejscowego z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tych aktów. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. wskazana kontrola sądowa dokonywana jest w granicach sprawy administracyjnej, zaś sąd administracyjny nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Kontrola legalności zaskarżonej w niniejszej sprawie uchwały nr [...] Rady Miejskiej w S. z dnia [...] stycznia 2016 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta S. – obszar B, powiat [...], woj. [...] doprowadziła do częściowego uwzględnienia skargi poprzez stwierdzenie nieważności uchwały w części dotyczącej § 33 ust. 2 tekstu planu w zakresie słów "za wyjątkiem terenów Z" w odniesieniu do działki ewidencyjnej nr [...], obręb 07, w S. przy ul. [...], stanowiącej własność skarżącej, uznając, że w tym konkretnym przypadku doszło do naruszenia interesu prawnego skarżącej w istotny sposób. Natomiast w pozostałym zakresie odnoszącym się do działki ew. nr [...] z obrębu 07, działek ew. o nr [...] i [...] z obrębu 09, stanowiących własność skarżącej, Sąd oddalił skargę wobec stwierdzenia, że ustalenia planu wprawdzie naruszają interes skarżącej, jednak pozostaje to w zgodzie z obowiązującym porządkiem prawnym. Wniesiona skarga spełnia wszystkie wymogi formalne określone w art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591, ze zm.), według którego każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Skarżąca przed jej wniesieniem pismem z dnia [...] stycznia 2017 r. wezwała Radę Miejską w S. do usunięcia naruszenia prawa przedmiotową uchwałą, która w dniu [...] lutego 2017 r. podjęła uchwałę nr [...] o jego nieuwzględnieniu. Uchwała ta została skarżącej doręczona w dniu [...] marca 2017 r. W dniu [...] w kwietnia 2017 r. do organu wpłynęło pismo skarżącej z dnia [...] marca 2017 r. zawierające skargę na uchwałę nr [...] Rady Miejskiej w S. z dnia [...] stycznia 2016 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta S. – obszar B. Z powyższego wynika, że skarga została wniesiona z zachowaniem terminu określonego w art. 53 § 2 p.p.s.a.

Do ustalenia pozostaje zatem, czy skarżona uchwała dotyczy interesu prawnego skarżącej i czy narusza jej interes prawny. Skarżąca jest właścicielką nieruchomości, składającej się z działki ew. nr [...] , obr. 07 zabudowanej budynkiem mieszkalnym, z działki ew. nr [...], obr. 07, z działki ew. nr [...], obr. 09 i z działki ew. nr [...] , obr. 09, położonych na terenie objętym ustaleniami zaskarżonej uchwały. Stąd też jej interes prawny do zaskarżenia uchwały wynika z przysługującego jej prawa własności do wskazanych nieruchomości. Podkreślenia wymaga, że zaskarżeniu w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g. podlega uchwała organu gminy nie tylko niezgodna z prawem, ale i jednocześnie godząca w sferę prawną podmiotu, który wnosi skargę - wywołująca dla niego negatywne konsekwencje prawne np. zniesienia, ograniczenia, czy też uniemożliwienia realizacji jego uprawnienia lub interesu prawnego. Składający skargę podmiot, musi jednak wykazać naruszenie własnego interesu prawnego, polegające na istnieniu bezpośredniego związku pomiędzy zaskarżoną uchwałą, a własną, indywidualną i prawnie chronioną sytuacją. Dla uznania legitymacji skargowej podmiotu nie jest zatem wystarczające wykazanie, że uchwała podjęta przez organ gminy narusza jego pojmowany w sposób subiektywny interes faktyczny. Skarga złożona w trybie powyższego przepisu nie ma bowiem charakteru actio popularis, zatem do jej wniesienia nie legitymuje ani sprzeczność z prawem zaskarżonej uchwały, ani też stan zagrożenia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia (por. wyroki NSA z dnia 3 września 2004 r., sygn. akt OSK 476/04, z dnia 4 lutego 2005 r., OSK 1563/04, z dnia 1 marca 2005 r, sygn. akt OSK 1437/2004,dostępne w CBOSA). Wobec powyższego, stwierdzić należy, że o skuteczności skargi przesądza wykazanie przez podmiot, który wniósł skargę naruszenia przez zaskarżoną uchwałę jego interesu prawnego lub uprawnienia. Skarżący winien wykazać, iż rozwiązania planu w jakikolwiek sposób ograniczają sposób korzystania z przysługującego mu prawa własności. Dopiero wykazanie tegoż naruszenia umożliwia mu zgodnie z wolą ustawodawcy zaskarżanie uchwały. W rozpoznawanej sprawie Sąd uznał, iż skarżąca wykazała, że jej interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone zaskarżoną uchwałą. Wskazać przy tym należy, iż na mocy przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym z dnia 27 marca 2003 r. obowiązujących przy uchwalaniu kwestionowanego planu, organom gminy przysługuje prawo legalnej ingerencji w sferę wykonywania prawa własności lub użytkowania wieczystego (tzw. władztwo planistyczne gminy). Ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego kształtują wraz z innymi przepisami, sposób wykonywania prawa własności nieruchomości. Powyższe oznacza, że zapisy planu determinują sytuację właściciela (lub użytkownika wieczystego) nieruchomości między innymi w zakresie jej inwestycyjnego zagospodarowania i sposobu gospodarczego wykorzystania, czy też ewentualnego podziału nieruchomości w związku ze zniesieniem współwłasności. W rozpoznawanej sprawie nie jest sporne, że w obszarze szczególnego zagrożenia powodzią, oznaczonym w planie symbolem Z1 - przeznaczonym pod tereny zadrzewień i zakrzewień w całości położone są działki skarżącej o nr [...] i [...] z obrębu 09 i działka nr [...] z obrębu 07. W obszarze tym znalazła się również część zabudowanej domem mieszkalnym działki nr [...] z obrębu 07, który swoim zasięgiem obejmuje garaż z tarasem. Pozostała część tej działki wraz z pozostałą częścią domu mieszkalnego jednorodzinnego została oznaczona w planie symbolem U3 z przeznaczeniem pod usługi. Jak twierdzi skarżąca ustalenia planu w zakresie określenia obszarów zagrożenia powodziowego są sprzeczne z zapisem zawartym w pkt 1.6.1.1 studium przyjętym uchwałą z dnia [...] sierpnia 2009 r. uchwałą nr [...], zgodnie z którym na terenie gminy nie ma terenów bezpośredniego zagrożenia powodzią, jak również z rysunkiem studium, na którym brak jest zaznaczonych terenów zagrożenia powodziowego. Odnosząc się do powyższego zauważyć należy, że przepis art. 15 ust. 2 pkt 7 u. p. z. p., obowiązujący w dacie podjęcia zaskarżonej uchwały nakładał na gminę obowiązek określenia w planie miejscowym obszarów szczególnego zagrożenia powodzią. W dacie podjęcia uchwały nr [...] Rady Miejskiej w S. z dnia [...] lutego 2012 r. zmieniającej studium przyjęte uchwałą nr [...] z dnia [...] sierpnia 2009 r. zgodnie z art. 10 ust. 2 pkt 11 u.p.z.p. obowiązkiem było wyznaczenie obszarów narażonych na niebezpieczeństwo powodzi. Z analizy treści studium wynika, że w pkt 1.6.1. 1 pn. "Zagrożenia powodziowe" stwierdza się – "Na terenie gminy S. brak jest terenów zagrożenia powodzią. W północnej części gminy, miejscowość C., występuje potencjalne zagrożenie powodzią. Obecnie opracowane dokumenty Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej nie wskazują granicy tych obszarów, dlatego na planszy Studium nie są wskazane. W pkt 12 studium pn. "Obszary narażone na niebezpieczeństwo powodzi i osuwania się mas ziemnych" stwierdza się również "Brak jest terenów narażonych na bezpośrednie zagrożenie powodzią". Z treści tych zapisów wynika, że w dacie uchwalenia studium według danych RZGW na terenie gminy nie występowały tereny narażone na bezpośrednie zagrożenie powodzią. Obszary szczególnego zagrożenia powodzią pojawiły się dopiero z chwilą wejścia w życie ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o zmianie ustawy Prawo wodne oraz innych ustaw. Ustawa ta uchyliła dotychczasowe przepisy Działu V Prawa wodnego dotyczące ochrony przed powodzią oraz suszą, regulujące zagadnienie obszarów bezpośredniego zagrożenia powodzią, jednocześnie dodała nowy Dział Va zawierający przepisy dotyczące ochrony przed powodzią, tym regulacje dotyczące obszarów szczególnego zagrożenia powodzią. Nowe regulacje wprowadziły prawne obowiązek określenia w planie obszarów szczególnego zagrożenia powodziowego zgodnie z ich granicami wyznaczonymi na mapach zagrożenia powodziowego opracowanych przez Prezes Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej. Takie mapy zagrożenia powodziowego dla terenu gminy S. zostały przekazane przed datą uchwalenia planu, to też zgodnie z art. 15 ust. 2 pkt 7 u.p.z.p. organ planistyczny obowiązany był ich do uwzględnienia w projekcie planu, który to plan w tym kształcie został bez uwag uzgodniony przez Dyrektora RZGW. W tych warunkach, w ocenie Sądu nie można stwierdzić aby zachodziła w tym zakresie sprzeczność planu ze studium. Zatem skoro działki skarżącej położone są w obszarze szczególnego zagrożenia powodzią, dla terenów których art. 88l ust. 1 ustawy – Prawo wodne wprowadza zakaz budowy obiektów budowlanych, to nie można zarzucić organowi naruszenia art. 15 ust. 1 pkt 7 u.p.z.p., w sytuacji, gdy istnieje ustawowy obowiązek umieszczenia w planie obszarów szczególnego zagrożenia powodzią i wynikające z funkcjonowania takich obszarów ograniczenia we władaniu nieruchomością. Wobec tego nie zachodzą podstawy do stwierdzenia, że Rada dopuściła się naruszenia tzw. władztwa planistycznego w zakresie jakim tereny objęte obszarem szczególnego zagrożenia powodziowego przeznaczyła pod tereny zadrzewień i zakrzewień (Z1). Ustalenia te wprawdzie naruszają interes prawny skarżącej, jednakże przyjęte rozwiązania planistyczne dla tego obszaru wynikają wprost z przepisów ustawowych, które Rada obowiązana była uwzględnić. Natomiast Sąd uznał, że przyjęte w § 33 ust. 2 zaskarżonej uchwały ustalenie, zgodnie z którym dla wszystkich terenów, za wyjątkiem terenów Z, dopuszcza się rozbudowy istniejących budynków z zachowaniem istniejącej funkcji, liczby kondygnacji, wysokości, geometrii dachu, nachylenia połaci, w istniejącej linii zabudowy z uwzględnieniem pozostałych ustaleń dotyczących parametrów i wskaźników kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu określonych w przepisach szczegółowych dla poszczególnych terenów, narusza interes prawny skarżącej w sposób istotny, w zakresie jakim wyłącza od stosowania tej regulacji w stosunku do terenów Z, a więc w odniesieniu do tej części działki ew. nr [...] obręb 07, stanowiącej własność skarżącej, na której położony jest garaż z tarasem, będący częścią budynku mieszkalnego jednorodzinnego, położonego w obszarze U3. Dlatego też Sąd mając na względzie, że zamiarem skarżącej jest rozbudowa tej części domu, która stanowi garaż z tarasem, uznał, że w tym przypadku nie ma podstaw do pozbawienia skarżącej takiej możliwości, zwłaszcza że ta część nieruchomości skarżącej położona jest w znacznej odległości od rzeki, a granice obszaru szczególnego zagrożenia powodziowego przebiegają zaledwie przez połowę tarasu budynku. Dlatego też Sąd z tresci § 33 ust. 2 uchwały wyeliminował część jego zapisu poprzez stwierdzenie nieważności słów " za wyjątkiem terenów Z" w odniesieniu do wymienionej powyżej działki skarżącej. Z kolei w odniesieniu do tej części działki nr [...] z obrębu 07, która wedle planu położona jest na terenie oznaczonym symbolem U3 przeznaczonym zgodnie z § 42 ust. 1 uchwały pod zabudowę usługową Sąd uznał, że Rada przyjmując tego rodzaju ustalenia nie naruszyła tzw. władztwa planistycznego. Z ustaleń planu zawartych w § 33 ust. 1 wynika jasno, że uchwałodawca dla wszystkich terenów dopuszcza utrzymanie i przebudowę istniejącej zabudowy, zaś w ust. 2 tego paragrafu dopuścił rozbudowę istniejących budynków pod wskazanymi w nim warunkami. Oznacza to zatem, że skarżąca w dotychczasowy sposób może korzystać z tej części działki nr [...], obręb 07, a nawet dokonać rozbudowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego zlokalizowanego na tej działce w sposób określony w ust. 2 § 33 uchwały. W tych warunkach nie można uznać aby doszło naruszenia interesu prawnego skarżącej w sposób istotny, tym samym podniesione w skardze zarzuty w tym zakresie nie mogły odnieść oczekiwanego skutku. Mając na uwadze powyższe Sąd na podstawie art.147 § 1 p.p.s.a. orzekł, jak w pkt 1 wyroku, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w pkt 2 wyroku. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.