Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 199/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-06-29 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6102 Nabycie mienia Skarbu Państwa z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. przez jednostki samorządu terytorialnego
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Minister Insfrastruktury i Budownictwa
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61  par. 3
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Skiba po rozpoznaniu w dniu 29 czerwca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku B. P. i D. P. sp. j. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi B. P. i D. P. sp. j. na decyzję Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] listopada 2016 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nabycia z mocy prawa własności nieruchomości z dniem 1 stycznia 1999 r. postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

B. P. i D. P. sp. j. złożyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] listopada 2016 r., nr [...], wydaną w przedmiocie stwierdzenia nabycia z mocy prawa własności nieruchomości.

W kolejnym piśmie procesowym skarżący wnieśli o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wskazując, że wykonanie decyzji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody i trudne do odwrócenia skutki. Ponadto opisali przebieg dotychczasowego sporu o przedmiotową nieruchomość, jak też wskazali na nieprawidłowości skarżonej decyzji. Strony podniosły, iż mogą zostać zobowiązane do zwrotu wypłaconej w 2014 r. kwoty zaliczki - a aktualnie nie posiadają pieniędzy, aby taką należność zwrócić. Wskazały też, iż odprowadziły od ww. kwoty wymagane prawem sumy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 718 ze zm.) – w brzmieniu obowiązującym do dnia 1 czerwca 2017 r., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Ze wskazanego powyżej przepisu wynika zatem, że strona powinna uprawdopodobnić istnienie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub wystąpienia trudnych do odwrócenia skutków w przypadku wykonania aktu administracyjnego. Ponadto z regulacji tej należy wywieść, że nawet mimo wywiązania się strony ze wskazanego uprzednio obowiązku, sąd nie jest zobligowany do wstrzymania wykonania aktu.

W piśmie, w którym zawarty został powyższy wniosek, skarżąca poza enigmatycznym stwierdzeniem, że "wykonanie grozi niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków" nie uzasadniła na czym w istocie polega niebezpieczeństwo wyrządzenia jej szkody, bądź powstania trudnych do odwrócenia skutków, przez wykonanie zaskarżonej decyzji - do czego była zobowiązana.

Za wykazanie powyższych przesłanek nie może być uznane ogólnikowe stwierdzenie wnioskodawczyni, że zobowiązana będzie zwrócić zaliczkę, a nie ma na ten cel nadwyżki gotówki, bowiem strona, w sposób konkretny nie wykazała, że powinność ta będzie miała bezpośrednią przyczynę w wykonaniu zaskarżonej decyzji i stanowi jej bezpośrednie następstwo, jak też dlaczego powstało dla niej niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Wskazać także należy, iż Sądowi znany jest z urzędu fakt, że B. P. wniósł zażalenie na postanowienie o odmowie wstrzymania wykonania aktu w sprawie ze skargi E. P., zarejestrowanej pod sygn. akt I SA/Wa 200/17, które to orzeczenie dotyczyło, zaskarżonej w niniejszym postępowaniu sądowym decyzji. Podniósł w nim, że działka oznaczona nr [...], objęta niniejszym postępowaniem została wydzierżawiona innej spółce, która zobowiązała się uiszczać corocznie czynsz dzierżawny w wysokości [...] netto, jednak z uwagi na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2015 r., stwierdzającą nabycie z dniem 1 stycznia 1999 r. z mocy prawa własności tej nieruchomości, nie chce uiszczać umownego czynszu dzierżawnego. Ponadto w 2007 r. została ustanowiona służebność drogi koniecznej na działce nr [...] za wynagrodzeniem w wysokości [...] zł, jednak na skutek apelacji kwota ta została ustalona w wysokości [...] zł. Po wystawieniu stosownej faktury przez sp. j. podmiot zobowiązany uiścił wskazaną w niej kwotę wraz z podatkiem. Na skutek wniesienia skargi kasacyjnej, postanowieniem z dnia 15 września 2016 r. Sąd Najwyższy uwzględnił tę skargę i uchylił zaskarżone postanowienie dotyczące wysokości wynagrodzenia z tytułu drogi koniecznej oraz przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu.

W związku z powyższym żalący wskazał, że sprawa jest w toku, wobec czego istnieje duże prawdopodobieństwo, iż w sprawie zapadnie krzywdzące rozstrzygnięcie w zakresie wyliczenia kwoty za ustanowienie drogi koniecznej, a ponadto skarżący są narażeni na niebezpieczeństwo wyrządzenia im znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, poprzez wydanie niekorzystnego wyroku w sprawie rozpoznawanej przez Sąd Okręgowy i w rezultacie, poprzez zwrot kwot z tytułu zapłaconych podatków i innych należności. Skutki niewstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji przerastają możliwości finansowe skarżących, a odmowa wstrzymania aktu powoduje komplikację w postaci zbędnych zwrotnych rozliczeń.

Odnosząc się zatem do podniesionych w zażaleniu okoliczności, stwierdzić należy, że wskazane powyżej stanowisko Sądu nie mogło zostać zmienione. Powołane okoliczności nie mają bowiem żadnego bezpośredniego związku z zaskarżoną decyzją, stwierdzającą nabycie nieruchomości, lecz są bezpośrednim następstwem działań, m.in. skarżącego, podejmowanych na gruncie prawa cywilnego. Strona w żaden sposób nie wykazała, w sposób konkretny, a nie hipotetyczny, że będzie zmuszona zapłacić jakąkolwiek kwotę na rzecz swojego kontrahenta, a konieczność ta będzie bezpośrednim następstwem zaskarżonej do Sądu decyzji.

Podkreślenia wymaga ponadto, iż na tym etapie postępowania Sąd nie mógł zbadać zarzutów, kwestionujących prawidłowość wydania zaskarżonego aktu, gdyż obecnie jego ocenie podlegać może tylko wystąpienie ustawowych przesłanek wstrzymania aktu.

Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie znajduje uzasadnienia, w związku z tym na podstawie art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji postanowienia.