Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 253/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2008-09-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celny
Hasła tematyczne: Celne prawo
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 2 § 1; art. 3 § 1 pkt 2; art. 64, art. 65, art. 70 § 4, art. 209 § 2 , art. 242 § 6, 262
journal: Dz.U. 2001 nr 75 poz 802
law: Ustawa z dnia 9 stycznia 1997 r. Kodeks celny - t.j.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Dnia 18 września 2008 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Teresa Rutkowska (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Irena Krzemieniewska Asesor WSA Ewa Alberciak Protokolant asystent sędziego Tomasz Godlewski po rozpoznaniu w dniu 4 września 2008 roku na rozprawie sprawy ze skargi A. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w Ł. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia [..] nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę bg


UZASADNIENIE

III SA/Łd 253/08

U Z A S A D N I E N I E

W dniu 25 lutego 1999 r. spółka A zgłosiła do procedury dopuszczenia do obrotu towary opisane w zgłoszeniu celnym nr [...], opisane jako "odżywki dla sportowców, odżywki – mieszaniny witamin".

Decyzją z dnia [...] Dyrektor Urzędu Celnego w Ł. uznał ww. zgłoszenie celne za nieprawidłowe w części dotyczącej klasyfikacji taryfowej oraz określił kwotę wynikającą z długu celnego. Pismem z dnia 18 lutego 2002 r. Spółka wniosła odwołanie od ww. decyzji. Postanowieniem z dnia [...] Dyrektor Izby Celnej w Ł. stwierdził niedopuszczalność tego odwołania.

Następnie, pismem z dnia 10 sierpnia 2007 r. Spółka A, powołując się na art. 248 § 2 pkt 2 i art. 247 § 1 pkt 3 w zw. z art. 70 § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tj. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm. – dalej Ordynacja podatkowa) wniosła o stwierdzenie nieważności decyzji ostatecznej Dyrektora Urzędu Celnego w Ł. z dnia [...]. Wskazanej decyzji zarzuciła rażące naruszenie prawa tj. przepisów Taryfy celnej stanowiącej załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 grudnia 2000 r. w sprawie ustanowienia Taryfy celnej (Dz. U. nr 119, poz. 1253 ze zm.) oraz rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 24 sierpnia 1999 r. w sprawie wyjaśnień do Taryfy celnej (Dz. U. nr 74, poz. 830 ze zm.) które miały wpływ na treść i konsekwencje finansowe decyzji wydanej przez organ I instancji z dnia [...]. Decyzją z dnia [...] wydaną na podstawie art. 207 § 1, art. 248 ustawy Ordynacja podatkowa oraz art. 262 i 265² ust. 1 ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. – Kodeks celny ( tekst jedn. Dz. U. Nr 75, poz. 802 z 2001 r. ze zm.), Dyrektor Izby Celnej w Ł. odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Dyrektora Urzędu Celnego w Ł. z dnia [...].

Od tego rozstrzygnięcia, pismem z dnia 5 grudnia 2007 r., Spółka złożyła odwołanie wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i orzeczenie o stwierdzeniu nieważności decyzji z dnia [...]. Zaskarżonej decyzji spółka zarzuciła naruszenie: art. 70 § 4 Ordynacji podatkowej poprzez nie odniesienie się do jego treści pomimo powołania go przez Spółkę jako podstawy złożenia wniosku z dnia 10.08.2007 r. w kontekście faktów i okoliczności dotyczących postępowań celnych z przedmiotowego zgłoszenia celnego; art. 247 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej poprzez niezastosowanie i nierozpoznanie zarzutów Spółki wskazanych na podstawie tego przepisu, pomimo że na podstawie art. 262 ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. – Kodeks celny (tj. Dz. U. z 2001 r. Nr 75, poz. 802 ze zm. – dalej Kodeks celny) przepis art. 247 znajdujący się w dziale IV Ordynacji podatkowej ma zastosowanie w niniejszej sprawie; art. 2652 w zw. z art. 230 § 5 Kodeksu celnego w sytuacji, gdy przepis ten jako lex specialis nie sprzeciwia się instytucji przerwania biegu przedawnienia zobowiązania podatkowego.

Po rozpoznaniu odwołania, Dyrektor Izby Celnej w Ł. decyzją z dnia [...], działając jako organ II instancji, utrzymał w mocy swoją decyzję z dnia [...] o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Dyrektora Urzędu Celnego w Ł. Nr [...] z dnia [...]. W podstawie prawnej rozstrzygnięcia organ wskazał art.233 § 1 pkt 1, art. 248 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy Ordynacja podatkowa, art. 262, ar. 265² pkt 1 ustawy Kodeks celny, art. 26 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. – Przepisy wprowadzające ustawę Prawo celne ( Dz. U. nr 68 z 2004 r. poz.623).

W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ wskazał na wstępie na treść art. 2652 pkt 1 Kodeksu celnego, zgodnie z którym, jeżeli upłynęły 3 lata od dnia powstania długu celnego, organ celny nie wszczyna bądź odmawia wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji. Organ podkreślił, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym prezentowany jest pogląd, że przepis art. 2652 pkt 1 Kodeksu celnego jest przepisem szczególnym dotyczącym stwierdzenia nieważności decyzji, wyłącza on również w zakresie w nim unormowanym stosowanie przepisów Ordynacji podatkowej. Przepis ten wszedł w życie 21 maja 1999 r.( został dodany do kodeksu celnego ustawą z dnia 10 kwietnia 1999 r. o zmianie ustawy _ Kodeks celny – Dz. U. Nr 40, poz. 402). W kwestii liczenia 3-letniego terminu do wszczęcia, bądź odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności, przewidzianego w art. 2652 Kodeksu celnego, organ powołał się na ocenę prawną zawartą w Uchwale Składu Siedmiu Sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 czerwca 2002 r., sygn. akt FPS 7/2002, w której sąd stwierdził, że w stosunku do postępowań zakończonych decyzją ostateczną termin 3 letni należy liczyć od dnia wejścia w życie art. 265² Kodeksu celnego.

W tej sytuacji, jak skonstatował organ, dług celny w przywozie powstaje - zgodnie z art. 209 § 1 pkt 1 Kodeksu celnego - w wypadku dopuszczenia do obrotu towaru podlegającego należnościom celnym przywozowym. Paragraf 2 ww. artykułu stanowi natomiast, że dług celny powstaje w chwili przyjęcia zgłoszenia celnego.

Wskazując na dokumenty zgromadzone w aktach sprawy organ ustalił, że dług celny powstał w dniu 25 lutego 1999 r., tj. w dniu przyjęcia zgłoszenia celnego zawartego w dokumencie [...], tym samym 3-letni termin do skutecznego wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...], liczony od dnia wejścia w życie art. 2652 Kodeksu celnego upłynął z dniem 21 maja 2002 r. Jak w związku z tym stwierdził dalej organ, złożony przez spółkę wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji wniesiony został po terminie i skutkuje odmową wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności przedmiotowej decyzji

W odniesieniu do zarzutu naruszenia art. 70 § 4 Ordynacji podatkowej organ wyjaśnił, że zgodnie z art. 262 Kodeksu celnego "do postępowania w sprawach celnych stosuje się odpowiednio przepis art. 12 oraz przepisy działu IV ustawy - Ordynacja podatkowa". Zatem, powoływany przez Spółkę art. 70 § 4 Ordynacji podatkowej jest wyłączony od stosowania w zakresie postępowań w sprawach celnych. Wobec powyższego, z uwagi na brak możliwości prawnych zastosowania w postępowaniu w sprawie celnej art. 70 § 4 Ordynacji podatkowej nie znajduje także uzasadnienia zarzut naruszenia art. 230 § 5 Kodeksu celnego,

Odnośnie natomiast zarzutu spółki, że zaskarżona decyzja obciążona jest wadą o charakterze rażącego naruszenia prawa wskutek wydania przez organy celne różnych rozstrzygnięć w przedmiocie ustalenia właściwej klasyfikacji towarowej w identycznych stanach prawnych, co – jak stwierdziła spółka – sprzeciwia się zasadzie identycznego rozstrzygania w takich samych stanach faktycznych, organ wyjaśnił, że rozważając wszczęcie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności w pierwszej kolejności brał pod uwagę kwestie proceduralne określone w art. 2652 Kodeksu celnego. Jak dalej stwierdził dopiero po spełnieniu kryteriów formalnych przewidzianych w ww. artykule, możliwa byłaby do podjęcia merytoryczna analiza przesłanek stwierdzenia nieważności decyzji określonych w art. 247 §1 Ordynacji podatkowej.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi spółka wniosła o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia [...] oraz poprzedzającej ją decyzji z dnia [...] w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Zaskarżonej decyzji zarzuciła rażące naruszenie norm prawa procesowego, tj. art. 121 § 1 i § 2 oraz art. 122 Ordynacji podatkowej oraz art. 242 § 6 Kodeksu celnego, poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy w szczególności w zakresie ustalenia przesłanek warunkujących przerwanie biegu przedawnienia i skutków prawnych tego przerwania; naruszenie zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych w sytuacji, gdy będąc do tego zobligowanym ustawowo, organ celny nie przeprowadził postępowania celnego w zakresie stwierdzenia przesłanek warunkujących możliwość wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji z uwagi na rażące naruszenie prawa; nie zastosowanie, pomimo ustawowej dyspozycji w tym zakresie, instytucji przerwania biegu przedawnienie dokonaną przez organ egzekucyjny czynnością egzekucyjną w postaci ściągnięcia ostatniej wpłaty w trybie egzekucji administracyjnej.

W uzasadnieniu skargi strona skarżąca wskazała przede wszystkim, iż w toku postępowania przed organem celnym organ egzekucyjny dokonał czynności prawnej w postaci egzekucji z konta bankowego spółki. Spółka powołała się w związku z tym na treść art. 70 § 4 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którym "bieg terminu przedawnienia zostaje przerwany wskutek zastosowania środka egzekucyjnego, o którym podatnik został zawiadomiony. Po przerwaniu biegu terminu przedawnienia biegnie on na nowo od dnia następującego po dniu, w którym zastosowano środek egzekucyjny". Jak dalej skonstatowała spółka, organ celny wydając zaskarżaną decyzję uznał nieprawidłowo, iż powołany przepis nie ma zastosowania w rozstrzyganej sprawie. Zdaniem spółki mamy do czynienia z luką prawną polegającą na braku precyzyjnych uregulowań skutków dokonanych czynności egzekucji administracyjnej w odniesieniu do należności celnych, w zakresie przerwania biegu przedawnienia. Ponieważ uregulowania zawarte w powołanym przepisie art. 70 § 4 Ordynacji podatkowej dotyczą należności podatkowych w istocie swej identycznych z należnościami celnymi, Spółka zastosowała je przez analogię.

Niezależnie od powyższego spółka podniosła dalej, jako argument potwierdzający postawiony organowi zarzut, niepodjęcie wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, zgodnie z treścią art. 242 § 6 Kodeksu celnego, który stanowi o przerwaniu biegu przedawnienia.

Spółka stoi także na stanowisku, iż termin przedawnienia oznaczony przez organ celny na dzień 21 maja 2002 r. jest niewłaściwy, albowiem dług celny określony w dniu 25 lutego 1999 r. został przez Spółkę uregulowany w tej dacie. Natomiast dług celny wynikający z decyzji Dyrektora Urzędu Celnego w Ł. z dnia [...] był – jak to określiła spółka – nowym długiem celnym, w stosunku do którego termin przedawnienia upływał w dniu 30 stycznia 2005 r.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w Ł. podtrzymał dotychczasowe stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem oceniając legalność zaskarżonej decyzji Sąd nie stwierdził naruszenia przepisów prawa materialnego ani takiego naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. W myśl zaś § 2 art. 1 cyt. ustawy kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Zgodnie z treścią art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. ) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.

W myśl zaś art. 145 § 1 wymienionej ustawy, sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie:

1/ uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi:

a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,

b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,

c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy;

2/ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach;

3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach.

Z wymienionych przepisów wynika, że sąd bada legalność zaskarżonej decyzji, czy jest ona zgodna z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji.

Zgodnie z art. 26 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo celne (Dz. U. Nr 68, poz. 623 ze zm.), przepisy dotychczasowe stosuje się do spraw dotyczących długu celnego, jeżeli dług celny powstał przed dniem uzyskania przez Rzeczpospolitą Polską członkostwa w Unii Europejskiej.

Przez przepisy dotychczasowe w ujęciu art. 26 powołanej ustawy należy rozumieć nie tylko przepisy prawa materialnego. Powołany przepis mówi generalnie o przepisach dotychczasowych, bez jakiegokolwiek rozumienia ich rodzaju (przynależności do norm prawa materialnego) – por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 maja 2007 roku sygn. akt I GSK 1518/06, Lex nr 351017.

Niniejsza sprawa dotyczy długu celnego powstałego przed dniem 1 maja 2004 roku (zgłoszenia celnego dokonano w dniu 25 lutego 1999 r.), a zatem mają zastosowanie przepisy ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. – Kodeks celny (tj. Dz.U. z 2001 r. Nr 75, poz. 802 ze zm.).

Art. 262 zamieszczony w dziale III tytule IX Kodeksu celnego stanowi, iż do postępowania w sprawach celnych stosuje się odpowiednio art. 12 oraz przepisy działu IV ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.). Przepisy Kodeksu celnego o postępowaniu celnym stanowią lex specjalis w odniesieniu do norm działu IV Ordynacji podatkowej. Art. 2652 Kodeksu celnego, zamieszony także w dziale III tytułu IX Kodeksu celnego, dodany ustawą z dnia 10 kwietnia 1999 r. o zmianie ustawy – Kodeks celny (Dz.U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) – z mocą obowiązującą od dnia 21 maja 1999r., jest przepisem szczególnym dotyczącym stwierdzenia nieważności decyzji lub wznowienia postępowania i również wyłącza w zakresie w nim unormowanym stosownie przepisów Ordynacji podatkowej (podobnie wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 maja 2008 roku sygn. akt I GSK 650/07, niepublikowany). Do wniosku strony skarżącej z dnia 10 sierpnia 2007 r. o stwierdzenie nieważności decyzji organu I instancji z dnia [...] należało więc zastosować art. 2652 Kodeksu celnego.

Zgodnie z art. 2652 pkt 1 Kodeksu celnego organ celny nie wszczyna bądź odmawia wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, jeżeli upłynęły 3 lata od dnia powstania długu celnego. Stosownie zaś do treści art. 209 § 2 Kodeksu celnego, dług celny powstaje w chwili przyjęcia zgłoszenia celnego. Jak już zaznaczono powyżej przepis art. 2652 Kodeksu celnego wszedł w życie w dniu 21 maja 1999 r. , a zatem już po powstaniu długu celnego w rozpoznawanej sprawie i dlatego, zgodnie z jednolitymi poglądami orzecznictwa – termin 3- letni wskazany w tym przepisie należało liczyć od tej daty. Pogląd taki wyraził m.in. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 25 maja 2004 r. GSK 67/04 (LEX nr 158809) stwierdzając, że w stosunku do postępowań zakończonych ostateczną decyzją termin 3-letni należy liczyć od dnia wejścia w życie art. 2652 Kodeksu celnego, gdyż przepis ten zawiera samodzielne uregulowanie niezależnie od treści przepisów Ordynacji podatkowej.

W art. 2652 Kodeksu celnego określona została zatem szczególna przesłanka negatywna wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji - termin - i stanowi ona podstawę wydania decyzji odmawiającej wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji. Przepis art. 2652 Kodeksu celnego nie wiąże natomiast skutków upływu przewidzianego w nim terminu z merytoryczną wagą zarzutów stawianych decyzji, o stwierdzenie nieważności, której strona wnosi. Podkreślić także należy, że przyjęcie zgłoszenia celnego przez organ nie oznacza ostatecznego ustalenia kwoty należności celnych.

W niniejszej sprawie dług celny, rozumiany zgodnie z treścią art. 3 § 1 pkt 2 Kodeksu celnego, jako powstałe z mocy prawa zobowiązanie do uiszczenia należności celnych przywozowych, powstał w chwili przyjęcia zgłoszenia celnego w dniu 25 lutego 1999 r., ale 3 – letni termin z art. 2652 Kodeksu celnego rozpoczął swój bieg dopiero 21 maja 1999 r. i upłynął w dniu 21 maja 2002 r.

Wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] strona skarżąca złożyła w dniu 10 sierpnia 2007 r., a więc z uchybieniem powyższego terminu. Zasadnie więc Dyrektor Izby Celnej w Ł., rozpatrując wniosek strony skarżącej, po ustaleniu, iż od dnia powstania długu celnego upłynęły 3 lata, odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji na podstawie art. 2652 pkt 1 Kodeksu celnego.

Za niezasadne należy uznać stanowisko strony skarżącej, że dług celny wynikający z decyzji Dyrektora Urzędu Celnego w Ł. z dnia [...] był nowym długiem i od tej daty należałoby liczyć 3 – letni termin określony w art. 2652 Kodeksu celnego. Zauważyć bowiem należy, że wprowadzenie towaru na polski obszar celny następuje w chwili faktycznego przywozu towaru na polski obszar celny (czyli terytorium Rzeczypospolitej Polskiej - art. 2 § 1 i art. 3 § 1 pkt 13 Kodeksu celnego). Wprowadzenie towaru na polski obszar celny powoduje powstanie z mocy prawa uprawnień i obowiązków, wynikających z przepisów prawa celnego (art. 2 § 2 Kodeksu celnego). Jednym z nich jest obowiązek dokonania zgłoszenia celnego na właściwym formularzu. Organ celny zobowiązany jest przyjąć zgłoszenie celne, jeżeli spełnia ono wymogi formalne, określone w art. 64 Kodeksu celnego oraz jeżeli (poza wyjątkiem przewidzianym w art. 80 § 2) wraz z nim przedstawiony jest towar (art. 65 § 1 Kodeksu celnego). Użyte w art. 65 § 1 Kodeksu celnego wyrażenie "przyjmuje" określa moment, który ustawodawca w art. 209 § 2 tej ustawy uznał za moment przyjęcia zgłoszenia celnego i powstania długu celnego. Czynności zaś dokonywane przez organ celny po przyjęciu zgłoszenia celnego (65 § 2, 3 i 4 Kodeksu celnego) są czynnościami po przyjęciu zgłoszenia celnego, a zatem w myśl art. 209 § 2 Kodeksu celnego nie są już tym momentem, z którym ustawodawca wiąże powstanie długu celnego. Zgłoszenie celne może być z urzędu lub na wniosek strony poddane przez organ celny kontroli po zwolnieniu towarów. Organ celny może wydać decyzję (65 § 4 pkt 2 Kodeksu celnego), w której w przypadku uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe w całości lub w części rozstrzyga o nadaniu towarowi właściwego przeznaczenia celnego (lit. a), określa kwotę wynikającą z długu celnego (lit. b), zmienia elementy zawarte w zgłoszeniu celnym inne niż określone w lit. a i lit. b. Decyzja wydana w oparciu o art. 65 § 4 pkt 2 Kodeksu celnego, w tym także decyzja, o której stanowi art. 65 § 4 pkt 2 lit. b i c nie rozstrzyga o czasie powstania długu celnego. Zatem wiązanie terminu, o którym stanowi art. 2652 Kodeksu celnego z datą wydania decyzji, która weryfikuje zgłoszenie celne jest niezasadne i nie znajduje oparcia w przepisach Kodeksu celnego (podobnie wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 maja 2008 roku sygn. akt I GSK 650/07, niepublikowany). A zatem wydanie przezDyrektora Urzędu Celnego w Ł. decyzji w dniu [...] w oparciu m. in. o art. 65 § 4 pkt 2 lit. b i c Kodeksu celnego, wobec powyższych rozważań, nie oznacza, iż z datą jej wydania powstał dług celny.

Za niezasadne należy uznać stanowisko skarżącej Spółki, iż w sprawie niniejszej może mieć zastosowanie, ze względu na lukę prawną polegającą na braku uregulowań skutków dokonanych czynności egzekucji administracyjnej w odniesieniu do należności celnych, w zakresie przerwania biegu przedawnienia, art. 70 § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa. Zauważyć należy, że art. 262 zamieszczony w dziale III tytule IX Kodeksu celnego stanowi, iż do postępowania w sprawach celnych stosuje się odpowiednio art. 12 oraz przepisy działu IV ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa. Tymczasem art. 70 Ordynacji podatkowej, dotyczący przedawnienia zobowiązań podatkowych i przerwania biegu przedawnienia znajduje się w rozdziale 8 działu III tej ustawy. A zatem art. 70 § 4 ustawy Ordynacja podatkowa nie ma zastosowania w sprawach celnych.

Zakreślony w art. 2652 Kodeksu celnego termin jest terminem zawitym i jego przekroczenie ma ten skutek, że wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji nie podlega merytorycznemu rozpoznaniu. Przepisy Kodeksu celnego nie przewidują zawieszenia ani przerwania biegu terminu określonego w art. 2652 w związku z dokonaną czynnością egzekucyjną.

Zasadne w tym miejscu będzie przywołanie poglądu J. Ignatowicza wyrażonego w glosie do uchwały Sądu Najwyższego z dnia 10 marca 1992 r. III CZP 10/92 (OSP 1993/2/30), że terminy zawite mają charakter bardziej rygorystyczny, aniżeli terminy przedawnienia. W szczególności brak bliższego uregulowania powoduje, że bieg ich w zasadzie nie podlega – odmiennie aniżeli bieg terminów przedawnienia – takim zakłóceniom jak zawieszenie, przerwa czy wstrzymanie. Łagodzenie skutków terminów zawitych nie powinno mieć miejsca na korzyść podmiotów prowadzących działalność gospodarczą, powinny one bowiem korzystać, w ramach dbałości o swe interesy, z fachowej pomocy. Pogląd ten Sąd orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela.

Powołany w skardze przez Spółkę art. 242 § 6 Kodeksu celnego odnosi się do przerwania biegu przedawnienia terminu do dochodzenia kwot należności, natomiast nie odnosi się do terminu wskazanego w art. 2652 Kodeksu celnego. Do biegu terminu z art. 2652 Kodeksu celnego nie ma więc także zastosowania instytucja zawieszenia biegu terminu z art. 230 § 1, 4,4a i 5 Kodeksu celnego , gdyż dotyczy zawieszenia biegu terminu do powiadomienia dłużnika o zarejestrowaniu kwoty należności celnej

Reasumując, Sąd nie stwierdził więc naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Mając to na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił skargę.

DR