Postanowienie WSA w Białymstoku, sygn. akt II SA/Bk 950/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2013-10-30 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6322 Usługi opiekuńcze, w tym skierowanie do domu pomocy społecznej
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Mirosław Wincenciak (spr.) po rozpoznaniu w dniu 30 października 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi J. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie zobowiązania do zapłaty tytułem zwrotu wydatków poniesionych zastępczo na poczet opłaty za pobyt L. P. w Domu Pomocy Społecznej w B. p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

W skardze na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z [...] sierpnia 2013 r. nr [...], wydaną w przedmiocie zobowiązania do zapłaty tytułem zwrotu wydatków poniesionych zastępczo na poczet opłaty za pobyt babci w Domu Pomocy Społecznej w B., J. K. wniosła o wstrzymanie jej wykonania. W skardze podkreśliła, że w obecnej chwili miesięczny dochód rodziny jest dużo niższy od tego jaki był brany pod uwagę przez organ przy wydawaniu decyzji. Podniosła, że z tytułu prowadzonej przez męża działalności gospodarczej rodzinę obciążają liczne zobowiązania finansowe - kredyt obrotowy w wysokości 250.000 zł, pożyczki na kwotę 815.037,12 zł, raty leasingowe w kwocie 1.978.531,27 zł. Strona powołała się również na oświadczenie o stanie majątkowym z 8 kwietnia 2013 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje.

Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie mógł zostać uwzględniony.

Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), Sąd może wstrzymać wykonanie aktu administracyjnego, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Rozstrzygnięcie w tym przedmiocie Sąd powinien oprzeć zarówno na ocenie wniosku strony skarżącej, jak i na materiale dowodowym zgromadzonym w aktach sprawy, w aspekcie wystąpienia, bądź też nie wystąpienia, przesłanek do zastosowania ochrony tymczasowej. Należy mieć przy tym na uwadze, katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest zamknięty, a wykazanie ich wystąpienia jest rzeczą wnioskodawcy, który powinien starannie uzasadnić swój wniosek i wskazać konkretne okoliczności świadczące, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest uzasadnione i konieczne. Skarżąca nie wskazała natomiast na jakiekolwiek okoliczności mogące świadczyć

o wystąpieniu tak daleko skutków wykonania decyzji jak niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

W aktach tej sprawy znajduje się dokumentacja obrazująca sytuację majątkową skarżącej i jej rodziny w 2011 i 2012 r. Skarżąca gospodaruje wraz

z mężem i ma na utrzymaniu dwoje dzieci. Dochód rodziny zabezpieczają działalności gospodarcze prowadzone przez małżonków. W roku 2011 r. skarżąca uzyskała dochód z pozarolniczej działalności gospodarczej w wysokości 23.575,17 zł. Z kolei jej mąż w roku tym uzyskał dochód z pozarolniczej działalności gospodarczej w wysokości 1.126.491,69 zł (pismo Naczelnika Urzędu Skarbowego

w W. z [...] września 2011 r.). Z księgi przychodów i rozchodów - raport od stycznia do lipca 2012 r. wynika, że skarżąca w okresie tym poniosła z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej stratę w wysokości 380,99 zł przy uzyskanym przychodzie na poziomie 62.716,01 zł (k. 13 akt adm.). Rachunek zysków i strat działalności gospodarczej prowadzonej przez męża skarżącej za okres od stycznia do czerwca 2012 r. pokazuje, że w okresie tym wygenerowany został zysk w wysokości 137.255,50 zł przy przychodzie netto rzędu niespełna 5.000.000 zł. Bilans tej działalności sporządzony na dzień 30 czerwca 2012 r. i pismo głównej księgowej wskazują, że mąż skarżącej posiada z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej następujące zobowiązania kredytowe: kredyt obrotowy - 250.000 zł, pożyczki udzielone na zakup ciągników siodłowych 815.037,12 zł, leasing na zakup ciągników siodłowych - 1.978.531,27 zł.

W oświadczeniu o stanie majątkowym sporządzonym 8 kwietnia 2013 r. skarżąca wykazała posiadane nieruchomości (lokal mieszkalny, dom i gospodarstwo rolne) i ruchomości (ciągniki siodłowe, naczepy i samochody osobowe). Powołała się również na zadłużenie z tytułu niezapłaconych faktur w łącznej kwocie ponad 1.000.000 zł.

Analizując powyższą dokumentację Sąd uznał, że zapłata kwoty wynikającej

z zaskarżonej decyzji (1.538,40 zł) nie doprowadzi do wystąpienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przychody generowane z działalności gospodarczych, mimo znacznych zobowiązań finansowych, nie wskazują na możliwość utraty płynności finansowej firm małżonków. Pamiętać trzeba, że zadłużenie z tytułu kredytu obrotowego, czy też leasingu spłacane jest w systemie ratalnym i związane jest

z inwestowaniem w prowadzoną działalność gospodarczą. Jak dotychczas nie wpływało też na pogorszenie kondycji finansowej firmy męża skarżącej. Ponadto, strata w zakresie prowadzonej przez skarżącą działalności w pierwszych siedmiu miesiącach 2012 r. jest wynikiem bilansowym nadwyżek kosztów nad przychodami, co skutkuje brakiem dochodu do opodatkowania. Nie musi natomiast oznaczać braku środków finansowych. Natomiast każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość w finansach podmiotu zobowiązanego do ich uiszczenia. Jest to typowe następstwo takiej decyzji.

Rzeczą wnioskującego o zastosowanie ochrony tymczasowej jest wskazanie następstw wykonania decyzji, które prowadzą do wystąpienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi o taką szkodę majątkową, a także niemajątkową, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, a który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu (zob. postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r. sygn. akt GZ 138/04). Strona nie wykazała zaś, że konieczność zapłaty kwoty wynikającej

z decyzji spowoduje tak daleko idące skutki. Należy wręcz wskazać, że zobowiązanie do zwrotu opłaty za pobyt w domu pomocy społecznej, nie wywołuje skutku nieodwracalnego, skoro chodzi o świadczenie pieniężne, którego spełnienie

z natury rzeczy jest odwracalne.

Skarżąca podniosła w skardze, że jej sytuacja materialna uległa znaczącemu pogorszeniu i miesięczny dochód rodziny jest obecnie dużo mniejszy. Nie przedstawiła jednak żadnej dokumentacji potwierdzającej wskazaną okoliczność. Ponadto pogarszająca się sytuacja materialna może mieć wpływ na przyznanie stronie prawa pomocy, nie stanowi zaś wystarczającej podstawy do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Przesłanki przyznania prawa pomocy nie są bowiem tożsame z przesłankami uzasadniającymi wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu administracyjnego (zob. np. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22 czerwca 2010 r. sygn. akt I FZ 189/10, LEX nr 643200).

W tym stanie rzeczy Sąd uznał zatem za zasadne odmówić udzielenia ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, orzekając w oparciu o art. 61 § 3 i § 5 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, jak w sentencji postanowienia.