Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt III SA/Gl 151/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2017-04-04 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Podatek akcyzowy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 239 b
journal: Dz.U. 2015 poz 613
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Jużków, Sędzia WSA Magdalena Jankiewicz, Sędzia WSA Marzanna Sałuda (spr.), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 4 kwietnia 2017 r. sprawy ze skargi Zakładu Produkcyjno-Handlowego "A" sp. z o.o. w D. na postanowienie Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi jest postanowienie Dyrektora Izby Celnej w K. (dalej: organ odwoławczy, organ II instancji) z dnia [...] r. nr [...] utrzymujące w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Celnego w C. nr [...] z dnia [...]r. nadające rygor natychmiastowej wykonalności decyzji nr [...] z dnia [...] roku określającej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym w wysokości 55.053 zł z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego marki [...] o numerze nadwozia [...].

Naczelnik Urzędu Celnego w C. decyzją nr [...]z dnia [...] roku określił wysokość zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego marki [...] o nr nadwozia [...]w wysokości 55.053 zł. Jednocześnie w dniu 27 października 2016r. Naczelnik Urzędu Celnego w C. wydał postanowienie nr [...] nadające rygor natychmiastowej wykonalności ww. decyzji.

W zażaleniu Strona postawiła organowi zarzut naruszenia przepisu art. 239b §1 pkt 4 i §2 oraz art. 121 §1 i art. 124 Ordynacji podatkowej poprzez błędną interpretację i zastosowanie skutkujące przyjęciem, iż zaistniały okoliczności uprawdopodobniające, iż zobowiązanie podatkowe nie zostanie wykonane z uwagi na krótszy niż 3-miesięczny okres do przedawnienia w sytuacji gdy brak jest w niniejszej sprawie jakichkolwiek podstaw do przyjęcia, iż zobowiązanie nie zostanie wykonane, a sam zbliżający się upływ okresu przedawnienia nie skutkuje powstaniem jakiegokolwiek ryzyka niewykonania zobowiązania, bowiem automatyczne przyjmowanie tych okoliczności czyniłoby zbędną przesłankę wskazaną w art. 239b Ordynacji podatkowej toteż doszło do błędnego uznania, że zachodzą przesłanki do nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji, a ponadto nie wyjaśniono przesłanek którymi kierował się organ przy załatwieniu sprawy, uniemożliwiono załatwienie sprawy bez stosowania środków przymusu przez co prowadzone postępowanie nie budzi zaufania do organów podatkowych.

Po zapoznaniu się z aktami sprawy i zażaleniem Dyrektor Izby Celnej w K. utrzymał w mocy sporne postanowienie. W pierwszej kolejności stwierdził, iż zgodnie z art. 239a Ordynacji podatkowej "Decyzja nieostateczna, nakładająca na stronę obowiązek podlegający wykonaniu w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, nie podlega wykonaniu, chyba, że decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności".

Zgodnie z art. 128 cyt. ustawy decyzjami ostatecznymi są decyzje, od których nie służy odwołanie w postępowaniu podatkowym, a contrario - decyzje od których służy odwołanie są nieostateczne.

Jak stanowi art. 239b § 1 pkt 1 -4 Ordynacji podatkowej, decyzji nieostatecznej może być nadany rygor natychmiastowej wykonalności, gdy:

-organ podatkowy posiada informacje, z których wynika, że wobec strony toczy się postępowanie egzekucyjne w zakresie innych należności pieniężnych lub

-strona nie posiada majątku o wartości odpowiadającej wysokości zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę, na którym można ustanowić hipotekę przymusową lub zastaw skarbowy, które korzystałyby z pierwszeństwa zaspokojenia, lub

-strona dokonuje czynności polegających na zbywaniu majątku znacznej wartości, lub -okres do upływu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego jest krótszy niż 3 miesiące. Paragraf 2 ww. przepisu stanowi, iż przepis paragrafu 1 stosuje się, jeżeli organ podatkowy uprawdopodobni, że zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane.

Z powyższego wynika, iż przesłanki uzasadniające nałożenie rygoru natychmiastowej wykonalności to przesłanki, które związane są z sytuacją majątkową podatnika oraz przesłanki upływu terminu przedawnienia. W przypadku przesłanek wyliczonych w art. 239b § 1 Ordynacji podatkowej, organ podatkowy obowiązany jest ustalić ich wystąpienie przez udowodnienie, natomiast w przypadku przesłanki określonej w art. 239b § 2 wystarczy uprawdopodobnienie. Przesłanki wyliczone w art. 239b § 1 związane są z sytuacją majątkową, której zmiana (prowadzone jest postępowanie egzekucyjne, strona nie posiada majątku o wartości odpowiadającej zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę, na której można ustanowić hipotekę przymusową lub zastaw skarbowy, który korzystałby z pierwszeństwa zaspokojenia, strona zbywa majątek znacznej wartości) ma znaczenie dla wykonania obowiązku, jak i przesłanka przedawnienia stanowią uzasadnione racje nadania rygoru natychmiastowej wykonalności i stanowią w tym zakresie obiektywne okoliczności.

Dyrektor wskaza, iż zgodnie z art. 70 §1 Ordynacji podatkowej "Zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku".

Podał iż w myśl art. 101 ust. 2 pkt 1 ustawy obowiązek podatkowy z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego niezarejestrowanego wcześniej na terytorium kraju zgodnie z przepisami o ruchu drogowym powstaje z dniem nabycia prawa rozporządzania samochodem jak właściciel- jeżeli nabycie prawa rozporządzania samochodem jak właściciel nastąpiło przed przemieszczeniem samochodu osobowego na terytorium kraju.

Niemniej jednak w niniejszej sprawie Strona nie określiła dokładnej daty nabycia wewnątrzwspólnotowego w związku z powyższym organ podatkowy przyjął, iż pierwszą datą, którą należy przyjąć za dzień powstania obowiązku podatkowego jest dzień 24 marca 2011 r., stosując tym samym dyspozycje art. 101 ust. 5 ustawy o podatku akcyzowym.

Zgodnie z ust. 3 art. 106 ustawy o podatku akcyzowym podatnik z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego jest obowiązany po dokonaniu jego przemieszczenia na terytorium kraju, bez wezwania organu podatkowego dokonać obliczenia i zapłaty na rachunek właściwej izby celnej, akcyzy w terminie 30 dni, licząc od dnia powstania obowiązku podatkowego, nie później jednak niż w dniu rejestracji samochodu osobowego na terytorium kraju zgodnie z przepisami o mchu drogowym.

W związku z powyższym zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym w niniejszej sprawie powstało w 2011 r., a zatem jego przedawnienie winno nastąpić z dniem 31.12.2016r.

Zatem zdaniem organu II instancji w niniejszej sprawie, przesłanka przedawnienia stanowiła uzasadnioną rację nadania rygoru natychmiastowej wykonalności i stanowiła w tym zakresie obiektywną okoliczność. Z zaistniałych okoliczności wynika, że decyzja z dnia [...] r., której nadano rygor natychmiastowej wykonalności odnosiła się do zobowiązań z tytułu podatku akcyzowego, które przedawniają się z dniem 31 grudnia 2016 r. W momencie więc nadania rygom natychmiastowej wykonalności decyzji organu podatkowego I instancji do upływu okresu przedawnienia określonego w art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej pozostał okres krótszy niż 3 miesiące.

Odnośnie przesłanki wynikającej z art. 239b §2 Ordynacji podatkowej, Dyrektor Izby Celnej w K. zauważył, iż przepis § 1 stosuje się, jeżeli organ podatkowy uprawdopodobni, że zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane (§ 2). Zatem koniecznym warunkiem nadania klauzuli wykonalności nieostatecznej decyzji, w sytuacji wykazania istnienia jednej z czterech ww. przesłanek, jest dodatkowo - uprawdopodobnienie - że zobowiązanie podatkowe wynikające z takiej decyzji nie zostanie wykonane. Powyższe znajduje potwierdzenie w ugruntowanym już orzecznictwie sądów administracyjnych, które akcentuje tezę, że uprawdopodobnienie jest środkiem zastępczym dowodu i nie daje pewności lecz tylko wiarygodność (prawdopodobieństwo) istnienia jakiegoś faktu, a zatem nie oznacza konieczności udowodnienia danej okoliczności. Przesłanka uprawdopodobnienia niewykonania zobowiązania nie może być utożsamiana z udowodnieniem tej okoliczności, a jedynie sprowadza się do wykazania stosowną argumentacją istnienia uzasadnionej obawy (przypuszczenia), że zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane.

Zatem decyzji nieostatecznej może być nadany rygor natychmiastowej wykonalności m.in. gdy okres do upływu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego jest krótszy niż 3 miesiące; przy czym przepis ten stosuje się pod warunkiem uprawdopodobnienia przez organ, że zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane. Uprawdopodobnienie, o którym mowa oznacza, że obowiązkiem organu podatkowego nie jest dowodowe wykazanie, że podatnik nie zapłaci podatku wynikającego z nieostatecznej decyzji, ale wskazanie na okoliczności, fakty już istniejące, na podstawie których można obiektywnie i racjonalnie wnioskować, że podatek ten nie zostanie zapłacony (por. wyrok WSA w Lublinie z dnia 4 czerwca 2014 r., sygn. akt I SA/Lu 153/14). Przesłanka uprawdopodobnienia niewykonania zobowiązania nie może też być utożsamiana z udowodnieniem tej okoliczności, a jedynie sprowadza się do wykazania stosowną argumentacją istnienia uzasadnionej obawy (przypuszczenia), że dane zobowiązanie wygaśnie wskutek upływu terminu przedawnienia (por. wyrok NSA z dnia 19 kwietnia 2013 r., sygn. akt I GSK 1035/11). Tak więc okoliczność zbliżającego się upływu terminu przedawnienia może uprawdopodobnić obawę niewykonania zobowiązania dopiero łącznie z innymi okolicznościami faktycznymi danej sprawy, na podstawie których można wnioskować, że zobowiązanie nie zostanie jednak wykonane. Zatem nie dotyczy to okoliczności leżących po stronie podatnika, ale tych związanych z samym upływem czasu.

Skoro powołana została przesłanka z pkt 4, to przy tym uprawdopodobnieniu organ podatkowy nie musi odwoływać się do argumentacji i ustaleń, które miałyby na celu wykazanie braku wystarczającego majątku u podatnika, czy też podejmowania przez niego działań zmierzających do udaremnienia przyszłej egzekucji.

Zatem w sytuacji, gdy nadając decyzji rygor natychmiastowej wykonalności, organy wskazują, że okres do upływu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego jest krótszy niż trzy miesiące (art. 239b § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej), spełnienie przesłanki z § 2 tego przepisu, to jest uprawdopodobnienie niewykonania zobowiązania, powinno mieć za punkt odniesienia przesłankę wskazującą na zbliżający się termin przedawnienia zobowiązania. Konieczne jest zatem wskazanie takich okoliczności faktycznych, które potwierdzają, że z tego właśnie powodu zobowiązanie podatkowe z decyzji nie zostanie wykonane.

Dyrektor Izby Celnej w K. na poparcie swego stanowiska przywołał obszerne orzecznictwo sądowoadmnistracyjne.

Dyrektor Izby Celnej w K. stwierdził, iż organ I instancji uprawdopodobnił przesłanki pozwalające nadać decyzji rygor natychmiastowej wykonalności. Organ podatkowy I instancji powołując się na orzeczenie NSA o sygn.. akt I FSK 1316/13 wskazał, iż decyzja której nadano rygor natychmiastowej wykonalności nie posiada przymiotu ostateczności i w konsekwencji wykonalności wobec czego w niniejszej sprawie występuje prawdopodobieństwo niewykonania zobowiązania podatkowego z uwagi na uruchomienie postępowania odwoławczego co spowoduje przekroczenie okresu czasu pozostałego do przedawnienia zobowiązania podatkowego. Treść zaskarżonego postanowienia uzasadnia stwierdzenie, że organ uprawdopodobnił, iż zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane z uwagi na wskazany przez ustawodawcę krótki okres czasu do upływu terminu przedawnienia.

Dyrektor Izby Celnej w K. nie dopatrzył się także naruszenia przez organy podatkowe I instancji zasad ogólnych postępowania podatkowego. Organy podatkowe działały na podstawie przepisów prawa, postępowanie prowadzono w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych, które to organy podjęły wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy.

W skardze do WSA w Gliwicach pełnomocnik strony organowi zarzucił naruszenie art. 239b § 1 pkt 4 i § 2 oraz art. 121 § 1 i art. 124 Ordynacji podatkowej poprzez błędną wykładnię i zastosowanie i w efekcie przyjęcie, że zaistniały okoliczności uprawdopodabniające, że zobowiązanie podatkowe określone decyzją z dnia 26 października 2016 r. nie zostanie wykonane, podczas gdy w wyniku postępowania prowadzonego z naruszeniem sposobu budzenia zaufania do organów podatkowych oraz z naruszeniem zasady komunikowania stronie przesłanek, którymi kierują się organy podatkowe, doszło do uchybienia wskazanym powyżej normom w sytuacji, gdy brak jest w sprawie jakichkolwiek przesłanek uprawdopodabniających przyjęcie, że zobowiązanie nie zostanie wykonane, a sam zbliżający się upływ okresu przedawnienia nie skutkuje automatycznie uprawdopodobnieniem, bowiem przeciwna interpretacja czyniłaby zbędną przesłankę zapisaną przez ustawodawcę w art. 239b § 2 ordynacji podatkowej.

W świetle powyższych zarzutów wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego go postanowienia organu pierwszej instancji oraz zasądzenie od Dyrektora Izby Skarbowej w K. na rzecz Skarżącego kosztów postępowania, z uwzględnieniem kosztów zastępstwa adwokackiego, według norm prawem przepisanych.

Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie .

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów lub czynności wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270) – dalej: "p.p.s.a." sprawowana jest na zasadzie kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) – c) p.p.s.a.), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte są wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).

Sąd, mając na uwadze powołane wyżej kryteria stwierdza, że zaskarżone postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r. nie narusza prawa.

Badając legalność działań organów podatkowych należy w pierwszej kolejności wskazać, że zgodnie z art. 239b § 1 O.p., decyzji nieostatecznej może być nadany rygor natychmiastowej wykonalności gdy:

1) organ podatkowy posiada informacje, z których wynika, że wobec strony toczy się postępowanie egzekucyjne w zakresie innych należności pieniężnych lub

2) strona nie posiada majątku o wartości odpowiadającej wysokości zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę, na którym można ustanowić hipotekę przymusową lub zastaw skarbowy, które korzystałyby z pierwszeństwa zaspokojenia, lub

3) strona dokonuje czynności polegających na zbywaniu majątku znacznej wartości, lub

4) okres do upływu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego jest krótszy niż 3 miesiące.

Z uwagi na treść skargi i istotę sporu należy także podkreślić, iż zgodnie z dyspozycją art. 239b § 2 O.p. rygor natychmiastowej wykonalności zostanie nadany, gdy organ podatkowy uprawdopodobni, że zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane.

Zdaniem Sądu z brzmienia tych przepisów należy wywieść, że przesłanki uzasadniające nałożenie rygoru natychmiastowej wykonalności określone w art. 239b § 1 i § 2 O.p. dzielą się na dwie kategorie: pierwsza - związane z sytuacją majątkową podatnika; druga - z upływem terminu przedawnienia.

Wobec treści przytoczonych jednostek redakcyjnych przepisu art. 239b § 1 i § 2 O.p., musi wystąpić przynajmniej jedna z czterech przesłanek wymienionych w art. 239b § 1 O.p., przy czym, w przypadku tychże przesłanek wymienionych w art. 239b § 1 O.p. organ podatkowy obowiązany jest ustalić ich wystąpienie przez udowodnienie, natomiast w przypadku przesłanki określonej w art. 239b § 2 O.p. wystarczy uprawdopodobnienie, przez które należy rozumieć takie działanie, które ma na celu sprawienie, że coś stanie się prawdopodobne, czyli że przypuszczalnie nastąpi.

W ocenie Sądu uzasadniona jest zatem teza, że dla nadania decyzji nieostatecznej rygoru natychmiastowej wykonalności konieczne jest spełnienie łącznie dwóch przesłanek tj. jednej ze wskazanych w art. 239b § 1 pkt 1-4 O.p. oraz w § 2 art. 239b O.p. Warunkiem koniecznym dla nadania rygoru natychmiastowej wykonalności w trybie art. 239b § 1 O.p. jest bowiem jednoczesne uprawdopodobnienie przez organ podatkowy, że zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane (art. 239b § 2 O.p.).

Regulacje zamieszczone w § 1 i § 2 art. 239b O.p. powinny być odczytywane we wzajemnym powiązaniu, na co wskazuje choćby zawarte w § 2 bezpośrednie odniesienie do § 1. Oznacza to również, iż zakres, sposób i sens "uprawdopodobnienia" z § 2 powinny być odczytywane poprzez pryzmat przesłanek z pkt 1-4 § 1, a konkretnie rzecz biorąc tych, bądź tej z nich, na zaistnienie których organy podatkowe nadając decyzji rygor natychmiastowej wykonalności, w danej sprawie się powołały.

W wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 14 lipca 2010 r., (sygn. akt I SA/Sz 287/10), Sąd ten trafnie zauważył, iż "wymienione w art. 239b § 1 Ordynacji podatkowej przesłanki zastosowania rygoru natychmiastowej wykonalności należą do dwóch różnych kategorii. O ile przesłanki wymienione w pkt 1-3 związane są z sytuacją majątkową podatnika - a więc z istoty rzeczy wymagają ustaleń faktycznych i ich oceny co do możliwości wykonania zobowiązania - o tyle przesłanka wymieniona w pkt 4 dotyczy jedynie obiektywnego okresu pozostającego do upływu przedawnienia."

Podobnie wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 13 grudnia 2013 r. I FSK 1807/12 wyrażając pogląd, iż jeśli okres do upływu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego jest krótszy niż 3 miesiące (art. 239 § 1 pkt 4 O.p.) to uprawdopodobnienie przesłanki przewidzianej w § 2 tego przepisu polega na wykazaniu, że zachodzą takie okoliczności faktyczne, które potwierdzają, że z tego powodu zobowiązanie podatkowe z decyzji nie zostanie wykonane. W tym zakresie bez znaczenia są wszystkie te okoliczności odnoszące się do sytuacji majątkowej, czy też działań podatnika w stosunku do jego majątku. Okoliczności te mogłyby mieć wyłącznie znaczenie w przypadku zaistnienia pozostałych przesłanek z art. 239b § 1 pkt 1-3 O.p. Odmienna wykładnia analizowanego przepisu (...), jest nielogiczna i w istocie przekreśla znaczenie przesłanki z art. 239b § 1 pkt 4 O.p. Skoro bowiem do upływu terminu przedawnienia pozostał bardzo krótki okres, przez ustawodawcę wyznaczony na czas krótszy niż 3 miesiące, to w aspekcie prawdopodobieństwa niewykonania zobowiązania podatkowego nie mają żadnego znaczenia okoliczności faktyczne dotyczące wielkości majątku podatnika, jego zasobów finansowych, czy dotychczasowej postawy w zakresie uiszczania danin publicznoprawnych. Po prostu nawet przy bardzo dużym majątku, przekraczającym wielokrotnie wartość zobowiązań podatkowych określonych w decyzji organu pierwszej instancji, zobowiązanie to nie zostanie wykonane bez nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, albowiem wygaśnie na skutek przedawnienia.

W przypadku takim jak rozpatrywany, gdy organy podatkowe powołały się na zaistnienie przesłanki z pkt 4 (zbliżający się termin przedawnienia zobowiązania), uprawdopodobnienie niewykonania zobowiązania powinno mieć za punkt odniesienia tę właśnie przesłankę. Mając zatem na uwadze argumentację i zarzuty skargi należy podkreślić, że w takim jak analizowany przypadku, nie tyle chodzi o okoliczności leżące po stronie podatnika, ale te związane z samym upływem czasu. Skoro zatem powołana została przesłanka z pkt 4, a nie np. z pkt 2 lub 3, to przy tym uprawdopodobnieniu organ podatkowy nie musi odwoływać się do argumentacji i ustaleń, które miałyby na celu wykazanie braku wystarczającego majątku u podatnika, czy też podejmowania przez niego działań zmierzających do udaremnienia przyszłej egzekucji.

Skoro decyzja z dnia 26.10.2016 r., której nadano rygor natychmiastowej wykonalności w dniu 27.10.2016 r., odnosiła się do zobowiązania z tytułu podatku akcyzowego w kwocie 55053,00 zł z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia samochodu osobowego marki [...] W 2011r., które przedawniało się po 31 grudnia 2016 r., a istniało znaczne prawdopodobieństwo iż Skarżąca strona złoży od tej decyzji odwołanie, co też uczyniła to biorąc pod uwagę terminy określone w art. 227 § 1 i art. 139 § 3 O.p. nie sposób uznać w okolicznościach przedmiotowej sprawy, że organy podatkowe nie uprawdopodobniły tego, że zobowiązanie określone w nieostatecznej decyzji z dnia 26.10.2016r. nie zostanie wykonane. Ponadto prawdopodobne było, że Strona w okresie krótszym niż dwa miesiące, jaki pozostał do końca okresu przedawnienia tego zobowiązania nie wykona tego zobowiązania z uwagi na znaczna wysokość zobowiązania – 55053,00 zł . W ocenie Sądu, nie narusza zasad logiki i doświadczenia życiowego pogląd, który legł u podstaw rozstrzygnięcia organu podatkowego, iż jest prawdopodobne, że zobowiązanie wynikające z decyzji określającej Spółce wysokość zobowiązania w podatku akcyzowym z tytułu wewnątrzwspólnotwego nabycia samochodu osobowego w 2011r. nie zostanie wykonane do końca okresu przedawnienia tego zobowiązania.

W świetle przedstawionych wyżej okoliczności, ziszczenie się takiego wariantu dalszych zdarzeń było w ocenie Sądu całkowicie realne i możliwe a więc prawdopodobne, co stanowiło wypełnienie przesłanki wymienionej w art. 239b § 2 O.p., a jej zaistnienie organy podatkowe, zdaniem Sądu, wykazały w stopniu wystarczającym dla uznania, że ich działania nie naruszały prawa w stopniu uzasadniającym uchylenie zaskarżonego jak i poprzedzającego go postanowienia.

W ocenie Sądu, wbrew twierdzeniom Skarżącej, organy I i II instancji uprawdopodobniły w uzasadnieniu postanowień że zobowiązanie wynikające z nieostatecznej decyzji z dnia 26.10.2016 r. nie zostanie wykonane.

W tych okolicznościach Sąd za bezzasadne uznaje zarzuty naruszenie art. 239b § 1 pkt 4 i § 2 jak i art. 121 § 1 i art. 124 O.p. W ocenie Sądu uzasadnienie organu odwoławczego spełnia wszystkie przewidziane przepisami prawa wymogi jak i też nie narusza zasady prowadzenia postępowania podatkowego w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych i zasady przekonywania.

W tym stanie rzeczy, skoro skarga została uznana za nieuzasadnioną należało orzec o jej oddaleniu, na podstawie art. 151 p.p.s.a.