Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 1240/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2012-02-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6033 Zajęcie pasa drogowego (zezwolenia, opłaty, kary z tym związane)
Hasła tematyczne: Drogi publiczne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Ewa Partyka /spr./ Sędziowie NSA Maria Piórkowska WSA Magdalena Józefczyk Protokolant st. sekr. sąd Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 16 lutego 2012 r. sprawy ze skargi K. K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] września 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania -skargę oddala-


UZASADNIENIE

II SA/Rz 1240/11

UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi K. K. jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego (dalej jako SKO) z dnia [...] września 2011 r., nr [...] o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania przez K. K. od decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] sierpnia 2010 r., nr [...] w sprawie wymierzenia K. K. prowadzącemu działalność gospodarczą pod nazwą [...] w K. - kary pieniężnej w kwocie 15 345, 89 zł, za zajęcie bez zezwolenia zarządcy drogi pasa drogowego drogi krajowej ul. P. oraz drogi ul. M. w R., poprzez umieszczenie 1 szt. jednostronnej reklamy o treści: "[...]" wym. 5,04 m x 2,48 m, w pasie zieleni na terenie części działek nr 58/69 oraz 58/35 w obr. [...] w okresie od 17 maja do 23 sierpnia 2010 r.

W podstawie prawnej organ odwoławczy wskazał art. 58 i art. 59 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., określanej dalej jako k.p.a.) w zw. z art. 1 ust. 1 i art. 2 ustawy o Samorządowych Kolegiach Odwoławczych (tekst jednolity Dz. U. z 2001 r., Nr 79, poz. 856).

Z akt sprawy wynika, że Prezydent Miasta [...] decyzją z dnia [...] sierpnia 2010 r., nr [...] wymierzył K. K., prowadzącemu działalność gospodarczą pod nazwą [...] w K., karę pieniężną w kwocie 15 345, 89 zł, za zajęcie bez zezwolenia zarządcy drogi pasa drogowego drogi krajowej ul. P. oraz drogi powiatowej ul. M. w R., poprzez umieszczenie 1 szt. jednostronnej reklamy o treści: "[...]" wym. 5,04 m x 2,48 m, w pasie zieleni na terenie części działek nr 58/69 oraz 58/35 w obr. [...] w okresie od 17 maja do 23 sierpnia 2010 r.

W uzasadnieniu organ wskazał, że w wyniku kontroli odcinka pasa drogowego ul. P. stwierdzono, że w pasie zieleni na skrzyżowaniu z ul. M., umieszczona jest jednostronna reklama o treści: "[...]" z projektem graficznym domu mieszkalnego i numerem telefonu kontaktowego. Ustalono, że tablica znajduje się częściowo na działkach nr 58/69 oraz 58/35 pasa drogowego ul. P. – drogi krajowej w obr. [...]. Tablica reklamowa umieszczona była w okresie od 17 maja do 23 sierpnia 2010 r. Decyzja została doręczona pełnomocnikowi K. K. – S. K. w dniu 8 września 2010 r. Następnie w dniu 11 listopada 2010 r. (data podana zapewnie omyłkowo, bo ze stempla pocztowego na kopercie wynika, że był to 10 listopada) wpłynął do Urzędu Miasta wniosek K. K. o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Wnioskodawca wskazał, że w dniu 8 września 2010 r. jego pracownik S. K. odebrał w/w decyzję, która została wysłana na jego adres. Decyzję przekazał do biura w dniu 9 września 2010 r. K. K. podniósł, że S. K. nie był jego pełnomocnikiem w tej sprawie albowiem z przedłożonego pełnomocnictwa wynika, że upoważniony był on jedynie do wykonywania czynności w zakresie w nim wskazanym tj. czynności dotyczących wymienionych w pkt 1 i 2 działek oraz wybudowanych na nich mieszkań. Nadto podał, że decyzja nie została doręczona na wskazany adres do doręczeń tak jak poprzednia korespondencja. O fakcie opóźnienia dowiedział się dopiero w dniu 3 listopada 2010r. po odebraniu postanowienia SKO o stwierdzeniu uchybienia terminu do wniesienia odwołania. Wniósł o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania z uwagi na przekroczenie terminu bez jego winy.

SKO postanowieniem z dnia [...] września 2011 r., opisanym na wstępie odmówiło przywrócenia terminu do wniesienia odwołania.

W uzasadnieniu Kolegium wyjaśniło, że organ administracji publicznej jest obowiązany przywrócić termin do wniesienia odwołania, gdy uchybienie terminowi nastąpiło bez winy wnioskodawcy i brak winy zostanie uprawdopodobniony, wnioskodawca złożył wniosek o przywrócenie terminu w ciągu siedmiu dni od ustania przyczyn uchybienia terminu, wnioskodawca dopełnił czynności, dla której określony był termin jednocześnie ze złożeniem wniosku o przywrócenie terminu. Kolegium uznało za bezpodstawny zarzut wnioskodawcy dotyczący błędnego doręczenia decyzji organu I instancji S. K., gdyż miał on umocowanie do działania w imieniu wnioskodawcy, także do działania w przedmiotowym postępowaniu. Decyzja zawierała prawidłowe pouczenie o sposobie i terminie wniesienia odwołania. Odwołanie do SKO zostało złożone bezpośrednio w siedzibie Kolegium w dniu 23 września 2010r., tj. po upływie ustanowionego prawem terminu 14 dniowego do wniesienia odwołania, a termin do złożenia odwołania upłynął w dniu 22 września 2010 r.

SKO postanowieniem z dnia [...] października 2010 r., nr [...] stwierdziło uchybienie terminu do wniesienia odwołania przez K. K. od decyzji organu I instancji z dnia [...] sierpnia 2010 r. Na skutek skargi K. K. WSA w Rzeszowie postanowieniem z dnia 2 lutego 2011 r., sygn. akt II SA/Rz 1226/10 odrzucił skargę. Organ odwoławczy uznał za bezzasadne twierdzenie wnioskodawcy, że o fakcie opóźnienia dowiedział się dopiero w dniu 3 listopada 2010 r. po odebraniu postanowienia SKO o stwierdzeniu uchybienia terminu do wniesienia odwołania. Podniesiono, że organ I instancji przekazał do Kolegium dwa egzemplarze wniosku o przywrócenie terminu, na jednym z nich widnieje data 8 października 2010 r. W ocenie Kolegium wnioskodawca mógł przy zachowaniu należytej staranności złożyć odwołanie w terminie.

W skardze na to postanowienie K. K. wniósł o jego zmianę i przywrócenie terminu do złożenia odwołania od decyzji organu I instancji, względnie o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania SKO. Skarżący zarzucił naruszenie art. 58 § 1 i art. 59 k.p.a. poprzez przyjęcie, że skarżący nie uprawdopodobnił, że do ewentualnego uchybienia terminu do wniesienia odwołania od decyzji organu I instancji doszło bez jego winy. W uzasadnieniu skarżący nie zgodził z wydanym postanowieniem i podał, że nie doszło do prawidłowego doręczenia skarżącemu decyzji organu I instancji, gdyż doręczona została S. K. w dniu 23 sierpnia 2010 r. Skarżący wyeksponował, że S. K. nie był jego pełnomocnikiem w tej sprawie, gdyż z przedłożonego pełnomocnictwa wynika, że upoważniony on był jedynie do wykonywania czynności w zakresie w nim wskazanym, tj. czynności dotyczących wymienionych w pkt 1 i 2 działek oraz wybudowanych na nich mieszkań. Decyzja nie została doręczona na wskazany przez stronę adres do doręczeń, tak jak poprzednia korespondencja. Powtórzył jak wcześniej, że o fakcie opóźnienia dowiedział się dopiero w dniu 3 listopada 2010 r. po odebraniu postanowienia SKO o stwierdzeniu uchybienia terminu do wniesienia odwołania i od tego dnia należy liczyć termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do złożenia odwołania. W tej sytuacji brak jest podstaw do uznania, że z własnej winy uchybił terminowi do wniesienia odwołania.

SKO odpowiadając na skargę wniosło o jej oddalenie z przyczyn wskazanych w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Na rozprawie skarżący wskazał, że S. K. przedstawił organowi pełnomocnictwo bo został do tego wezwany. Jednak jego złożenie w sytuacji, gdy nie miał kontaktu ze skarżącym nie oznaczało, że został ustanowiony pełnomocnikiem w tej konkretnej sprawie do dalszych czynności. Zarzucił organom niekonsekwencję, gdyż mimo złożenia pełnomocnictwa do tej sprawy, w innych sprawach korespondencję kierowano bezpośrednio do skarżącego. Jeśli rzeczywiście był ustanowiony pełnomocnik to przecież do niego należało kierować korespondencję w pozostałych sprawach.

Zarzucił też, że adres podany w pełnomocnictwie był adresem prywatnym pana K., który został ustanowiony pełnomocnikiem w określonych sprawach do reprezentowania firmy nie mającej osobowości prawnej. Zarzucił, że znajdujące się w aktach pełnomocnictwo było pełnomocnictwem ogólnym.

Przedstawił niepotwierdzone "za zgodność z oryginałem" kserokopie kierowanych do niego przez organ w innych sprawach pism, wnosząc o dopuszczenie z nich dowodu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje;

Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269, ze zm.). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej w skrócie P.p.s.a. Stosownie do tego przepisu Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W myśl art. 145 P.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności

z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach.

W ramach kontroli legalności Sąd stosuje przewidziane prawem środki

w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 P.p.s.a.).

Stan faktyczny niezbędny dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy przedstawia się następująco;

O wszczęciu postępowania w przedmiocie samowolnego zajęcia pasa drogowego na skrzyżowaniu ulic P. (droga krajowa) i M. na pasie zieleni na części działek ewidencyjnych nr 58/35 i 58/69 w obr. [...] w związku z umieszczeniem tam jednostronnej reklamy o treści "[...]", zawiadomiono skarżącego pismem z dnia 19 maja 2010 r. Pismo to zostało doręczono do rąk własnych K. K. w dniu 24 maja 2010 r. i zawierało ono także informację o wyznaczonych na dzień 7 czerwca 2010 r. o godz. 9 00 oględzinach miejsca umieszczenia reklamy. W zamieszczonym na nim pouczeniu podano m.in., że strona może działać przez pełnomocnika, którym może być wyłącznie osoba fizyczna posiadająca pełną zdolność do czynności prawnych (pkt 2).

Jak wynika z protokołu oględzin – w imieniu strony stawił się S. K. – pracownik skarżącego, który jednak wówczas nie przedstawił żądanego dokumentu uprawniającego do występowania w imieniu strony. Mimo to został do oględzin dopuszczony. Następnie pismem z dnia 8 czerwca 2010 r. organ I instancji poprosił K. K. m.in. o załączenie do akt sprawy oryginału lub urzędowo poświadczonego odpisu pełnomocnictwa udzielonego S. K., z którego wynika umocowanie do działania w jego imieniu w przedmiotowej sprawie (pkt 4). Wezwano przy tym skarżącego do stawiennictwa w terminie 7 dni od dnia otrzymania tego pisma w Miejskim Zarządzie Dróg Wojewódzkich, ul. [...], pokój nr [...] lub przekazania w inny sposób wymienionych w pkt 1-4 dokumentów.

Pismo to zostało doręczone na adres [...] w R. w dniu 16 czerwca 2010 r.

W dniu 21 czerwca 2010 r., a więc w terminie wyznaczonym wyżej wymienionym pismem pod wskazany na wezwaniu adres stawił się S. K. i przedłożył umowę z dnia 25 sierpnia 2008 r. wraz z kopiami potwierdzenia przelewów oraz wypis z aktu notarialnego Rep. A nr [...] sporządzonego przez R. W. – notariusza z R. (w formie tej zostało sporządzone) – zawierający pełnomocnictwo, którego K. K. udzielił S. K. Według treści § 1 tego pełnomocnictwa S. K. został upoważniony do:

1. zawierania umów ustanowienia odrębnej własności lokali mieszkalnych i lokali o innym przeznaczeniu, oraz umów ich sprzedaży w całości bądź w udziałach (w tym umów przedwstępnych oraz przyrzeczonych), które będą znajdować się w nowowybudowanych budynkach posadowionych na działkach:

1) 267/3, 267/4, 267/5, 267/6, 267/7, 267/8, 267/9, 267/10, 266/5, 267/11, 267/12, 267//13, 267/14, 267/15, 267/16, 267/17, 267/18, 267/19, 267/20, 267/21, 267/22 lub działek powstałych po ich podziale w miejscowości R. obręb [...], dla której to nieruchomości Sąd Rejonowy w R. Wydział Ksiąg Wieczystych prowadzi księgę wieczystą Kw. Nr [...],

2) 266/5, 266/6, 266/7, 266/8, 266/9 lub działek powstałych po ich podziale w miejscowości R. obręb [...], dla której to nieruchomości Sąd Rejonowy w R. Wydział Ksiąg Wieczystych prowadzi księgę wieczystą Kw. nr [...] wraz ze związanymi z tymi lokalami udziałami we współwłasności w/w działek, oraz takimi samymi udziałami we współwłasności części wspólnych posadowionych na tych działkach budynków mieszkalnych, które nie służą wyłącznie do użytku właścicieli lokali, za cenę i na warunkach według uznania pełnomocnika,

2. ustalenia sposobu korzystania z nieruchomości wspólnej w w/w umowach,

3. poddania mocodawcy rygorowi egzekucji na podstawie art. 777 § 1 pkt 4 Kodeksu postępowania cywilnego w zakresie wydania przedmiotów nabywcy na warunkach określonych w stosownej umowie,

4. ustanawiania w imieniu mocodawcy ograniczonych praw rzeczowych (z wyjątkiem hipotek) na wyżej wymienionych nieruchomościach,

5. składania wniosków i pism procesowych, odbioru decyzji administracyjnych i orzeczeń sądowych,

6. reprezentowania mocodawcy na terenie całego kraju przed wszelkimi organami władzy, administracji, notariuszami, Bankami w tym w zakresie podpisywania umów o współpracę, urzędami, agencjami pośrednictwa nieruchomości w zakresie podpisywania umów o współpracę - we wszelkich sprawach związanych z tym pełnomocnictwem,

7. składania wszelkich wniosków, wyjaśnień, oświadczeń, zapewnień, do wnoszenia środków odwoławczych od niekorzystnych decyzji i orzeczeń oraz do dokonywania innych czynności faktycznych i prawnych jakie okażą się niezbędne do realizacji tego pełnomocnictwa,

8. zawierania aneksów do w/w umów na warunkach według uznania pełnomocnika.

Pismem z dnia 23 lipca 2010 r. pouczono stronę o prawie do zapoznania się z aktami sprawy i wypowiedzenia się co do zebranych dowodów przed wydaniem decyzji. Pismo to zostało doręczone S. K. w dniu 29 lipca 2010 r. na adres wynikający z przedłożonego pełnomocnictwa, zaś decyzja Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] sierpnia 2010 r. – została mu doręczona w dniu 8 września 2010 r.

W dniu 27 września 2010 r. do SKO wpłynęło odwołanie K. K. od tej decyzji, które zostało nadane w urzędzie pocztowym w dniu 23 września 2010 r.

Ostatecznym i prawomocnym postanowieniem z dnia [...] października 2010 r. organ II instancji stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie to zostało wysłane do K. K. i S. K.

Jak wynika z daty stempla na kopercie – w dniu 10 listopada 2010 r. , a nie 11 listopada, jak wskazuje Kolegium - w urzędzie pocztowym skarżący złożył wniosek o przywrócenie terminu do złożenia odwołania. W przedstawionych Sądowi aktach znajduje się kserokopia tego wniosku z datą 8.10.2010 r., a także drugiego wniosku, na którym widoczne jest odręczne poprawienie daty na "2.11".

We wniosku strona podała, że w dniu 8.09.2010 r. jego pracownik S. K. odebrał decyzję Prezydenta Miasta [...], która została wysłana na jego adres domowy – ul. [...] w R. i przekazał ją do biura skarżącego w dniu 9.09.2010 r. K. K. podał, że w/w nie był jego pełnomocnikiem w sprawie, gdyż z przedłożonego przez niego pełnomocnictwa wynika, iż upoważniony był jedynie do wykonywania czynności w zakresie w nim wskazanym, tj. czynności dotyczących wymienionych w punkcie 1 i 2 działek oraz wybudowanych na nich mieszkań. Zarzucił, że decyzja nie została doręczona stronie na wskazany przez nią adres dla doręczeń tak jak poprzednia korespondencja, lecz osobie, która nie była jego pełnomocnikiem.

Podał, że o fakcie opóźnienia dowiedział się dopiero w dniu 3.11.2010 r. po odebraniu postanowienia SKO o stwierdzeniu uchybienia terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tym ostatnim przedmiocie nie mieści się w granicach sprawy, która jest aktualnie rozpoznawana przez Sąd. Trzeba jednak podkreślić, że Sąd podziela stanowisko organu, że pełnomocnictwo, które zostało przedstawione przez S. K. uprawniało do przyjęcia, że w/w w tej konkretnej sprawie jest pełnomocnikiem K. K. Samo sformułowanie zapisów § 1, układ poszczególnych punktów, z których tylko niektóre (pkt. 2, 4, 8 i ewentualnie choć niekoniecznie pkt 3) można odnieść wyłącznie do umów bądź nieruchomości wymienionych w pkt 1 sprawia, że organy zasadnie przyjęły, że osoba, która w odpowiedzi na wezwanie kierowane do skarżącego – na jego adres do doręczeń przy ul. S. w R. - przedstawiła wypis z aktu notarialnego z pełnomocnictwem, była uprawniona do wymienionych w punktach 5, 6 i 7 działań, a więc m.in. do odbioru decyzji administracyjnych, reprezentowania mocodawcy "przed wszelkimi organami władzy i administracji". Zgodnie z treścią pełnomocnictwa pełnomocnikowi zostało doręczone zarówno pismo z dnia 23 lipca 2010 r., jak i decyzja z dnia [...] sierpnia 2011 r. Doręczenie ich pełnomocnikowi odnosiło skutek wobec osoby, którą ten pełnomocnik reprezentował. Zgodnie z art. 40 § 2 K.p.a. jeżeli strona ustanowiła pełnomocnika, pisma doręcza się bowiem pełnomocnikowi.

Wbrew zarzutowi skarżącego strona, mimo że ustanowiła pełnomocnika z zakresem, który uprawiałby go do reprezentowania w innych sprawach, nie jest zobligowana do korzystania z tej instytucji w każdej możliwej sprawie, która mieści się w tym zakresie. Jest to prawo, które może być przez stronę realizowane właśnie przez przedstawienie pełnomocnictwa w sprawie, w której chce z tego skorzystać. Tam, gdzie chce skorzystać – strona bądź pełnomocnik powinni pełnomocnictwo przedstawić. Przedłożenie pełnomocnictwa w jednej ze spraw nie oznacza, że organy są zobligowane do uznania, że strona chce być reprezentowana przez pełnomocnika we wszystkich sprawach, które toczą się przed tym organem, chyba że przy tym przedstawieniu zostanie wyrażona stosowna wola – a tak się w niniejszej sprawie nie stało. Nie jest zresztą przedmiotem oceny w niniejszej sprawie prawidłowość postępowania organów w innych sprawach administracyjnych. Rozważania powyższe mają więc charakter marginalny. Z tych samych powodów Sąd oddalił wniosek skarżącego o przeprowadzenie dowodu z pism kierowanych do niego w innych sprawach. Okoliczność ta nie miała żadnego znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Kwestią zasadniczą jest natomiast, że w piśmie z wnioskiem o przywrócenie terminu do złożenia odwołania skarżący nie podał okoliczności, które świadczyłyby o braku winy w zachowaniu terminu do jego złożenia. Zgodnie z art. 58 § 1 k.p.a. w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Przepis art. 58 § 2 stanowi, że prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Jednocześnie z wniesieniem prośby należy dopełnić czynności, dla której określony był termin.

W ocenie Sądu okoliczności związane ze złożeniem do akt pełnomocnictwa S. K. i jego treść przesądzają, iż organy zasadnie przyjęły, że strona w tej sprawie, prowadzonej w przedmiocie zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia ustanowiła pełnomocnika, który zresztą po wezwaniu samej strony m.in. do przedłożenia pełnomocnictwa, pełnomocnictwo to przedłożył. Znamienne jest przy tym, że z protokołu oględzin z dnia 7 czerwca 2010 r., na które stawił się S. K. jako pracownik skarżącego nie wynika, aby wówczas wzywano tę osobę do przedłożenia dokumentu, z którego wynikałoby umocowanie do reprezentowania strony. Pełnomocnictwo przedłożone zostało dopiero w dniu 21 czerwca 2010 r. wraz z umową z dnia 25.08.2008 r., o którą wezwał też organ w piśmie z dnia 8 czerwca 2010 r. Pisma z wezwaniem nie skierowano do S. K., mimo że w protokole oględzin wpisany był jego adres zamieszkania, lecz do skarżącego na adres w R., ul. S.

Zgodnie z wyżej cytowaną normą prawną wnoszący podanie o przywrócenie terminu musi uprawdopodobnić istnienie okoliczności, które spowodowały niemożność dokonania czynności w przewidzianym terminie. W prośbie o przywrócenie terminu powinien wykazać, że mimo całej staranności nie udało mu się zachować terminu. Wiąże się to z takimi sytuacjami, kiedy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (tak NSA w uzasadnieniu wyroku z dnia 14 stycznia 2000 r., I SA/Gd 794/99. niepubl.). Nie chodzi tutaj jednak o nadzwyczajny wysiłek, który stanowiłby zagrożenie dla zdrowia czy życia zainteresowanego (tak NSA w uzasadnieniu wyroku z dnia 18 lipca 2001 r., SA 431/00, niepubl.). Istnienie po stronie tej osoby niedbalstwa, czy chociażby winy nieumyślnej, powoduje niemożność przywrócenia terminu (tak NSA w uzasadnieniu wyroku z dnia 22 maja 1997 r., SA/Sz 630/96. niepubl.). Sama ocena, czy wystąpiły okoliczności powodujące niemożność zachowania terminu, należy do organu administracji publicznej rozpatrującego prośbę o przywrócenie terminu. Przeszkody powodujące uchybienie terminu powinny mieć charakter obiektywny, niezależny od zainteresowanego oraz trwać przez cały bieg terminu przewidzianego dla dokonania czynności procesowej (tak NSA w uzasadnieniu wyroku z dnia 13 października 1999 r., IV SA1656/97, niepubl.). Jeśli strona jest zastępowana przez pełnomocnika to, w zakresie braku winy w uchybieniu terminu do czynności procesowej, należy oceniać okoliczności dotyczące pełnomocnika (zastępcy procesowego).

Strona ustanawiając pełnomocnika w sprawie bierze na siebie ryzyko w zakresie, czy ma z nim kontakt, czy też nie.

W tej sytuacji doręczenia w dniu 8.09.2010 r. decyzji pełnomocnikowi, który przedłożył do akt pełnomocnictwo, i który – jak wynika z wyjaśnień samego skarżącego - następnego dnia przekazał tę decyzję stronie nie można w żadnej mierze uznać za okoliczność, która dawałaby podstawy do przywrócenia terminu do wniesienia odwołania i uznania, że uchybienie terminowi do wniesienia odwołania nastąpiło bez winy strony.

W ocenie Sądu zaskarżone postanowienie nie narusza prawa, dlatego skargę należało oddalić na podstawie art. 151 P.p.s.a.