Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Ka 2250/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2004-10-04 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Łucja Franiczek Sędzia WSA Włodzimierz Kubik( spr.) Asesor WSA Iwona Bogucka Protokolant st. sekretarz Małgorzata Orman po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 września 2004 r. sprawy ze skargi M. M. na uchwałę Rady Miasta M. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zarzutów do projektu planu miejscowego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Uchwałą Rady Miasta M. z dnia [...] nr [...] przystąpiono do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu dzielnicy tego miasta S. W oparciu o powyższą uchwałę Zarząd Miasta M. ogłosił w miejscowej prasie oraz poprzez obwieszczenia o możliwości składania przez zainteresowanych mieszkańców wniosków do przedmiotowego planu. Projekt planu wyłożono do publicznego wglądu w dniach od 24 lutego 2003 r. do 24 marca 2003 r., o czym skarżąca M. M. będąca właścicielką działki o numerze ewidencyjnym [...] leżącej w obszarze objętym projektowaną zmianą planu, została zawiadomiona przez zarząd miasta.

W złożonym przez skarżącą w dniu [...] w kancelarii Urzędu Miasta M. piśmie określonym jako zgłoszenie protestu, wniosła ona o zmianę strefy zielonej na strefę budowlaną na całej działce oraz o zlikwidowanie strefy ochronnej wokół cmentarza. Nie wyraziła także zgody na przewidziane w planie drogi przebiegające przez jej nieruchomość, bowiem spowoduje to problem dojazdu do drugiej części działki. Prezydent Miasta potraktował wniesione przez skarżącą pismo jako zarzut zgłoszony do projektu planu i nie uwzględnił go zawiadamiając jednocześnie skarżącą o terminie sesji Rady Miasta wyznaczonej na dzień [...] Rada Miasta uchwałą podjętą w tym dniu, odrzuciła wyżej opisany zarzut skarżącej. W uzasadnieniu uchwały podano, że w przyjętym studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego dla Miasta M. znalazły się zapisy dotyczące bezwzględnej ochrony gleb, terenów zieleni i ciągów ekologicznych na obszarze dzielnicy S. Z zapisami tymi związane było więc wprowadzenie zakazu zabudowy na części działki należącej do wnoszącej zarzut. Z kolei przeprowadzenie drogi oznaczonej symbolem [...] jest uzasadnione w celu poprawy komunikacyjnej nowych terenów przeznaczonych na lokalizację zabudowy mieszkaniowej. W uzasadnieniu uchwały Rada Miasta M. nie odniosła się wprost do zarzutu dotyczącego lokalizacji strefy ochronnej wokół cmentarza graniczącego z częścią nieruchomości skarżącej.

W skardze wniesionej do Naczelnego Sądu Administracyjnego skarżąca M. M. powtórzyła praktycznie tylko treść zgłoszonych zarzutów do projektu planu. Wniesiona skarga nie zawiera bowiem uzasadnienia. W czasie rozprawy oświadczyła ona dodatkowo, że przedmiotową działka jest użytkowana przez nią na cele produkcji rolnej, jednocześnie chciałaby, aby w całości została ona przeznaczona na działki budowlane.

W odpowiedzi na skargę Przewodniczący Rady Miasta M. wniósł o jej "odrzucenie". Podał on, że projektowana strefa ochronna wokół cmentarza wyznaczona została w oparciu o ustawę z dnia 31 stycznia 1959 r. o cmentarzach i chowaniu zmarłych (Dz. U. z 2000 r. nr 23, poz. 295 z późn. zm.), stąd ustanowienie tej strefy jest konsekwencją istnienia na tym obszarze cmentarza. Odnosząc się do lokalizacji projektowanej drogi lokalnej [...] Przewodniczący Rady Miasta wskazał, że projektowana droga ulokowana została w bezpośrednim sąsiedztwie cmentarza i znajduje się w jego strefie ochronnej, a więc terenie wyłączonym ustawowo z zabudowy mieszkaniowej. Projekt poprowadzenia drogi na tym odcinku zakłada tym samym maksymalne wykorzystanie terenów obejmujących tę strefę. Z kolei druga projektowana droga (o symbolu [...]) przebiegająca przez południową część nieruchomości skarżącej, ma służyć obsłudze terenów przeznaczonych w projekcie planu pod zabudowę mieszkaniową, zmiana ta dotyczy także części działki skarżącej. Wreszcie przewodniczący Rady Miasta wskazał, że zgodnie z art. 36 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80, poz. 717) po uchwaleniu planu właściciel nieruchomości może domagać się odszkodowania za poniesiona szkodę rzeczywistą, wykupienia nieruchomości bądź jej części czy wreszcie jej zamiany na inną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270) - dalej zwanej ustawą Popsa.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Dokonując kontroli zaskarżonej uchwały Sąd nie stwierdził bowiem naruszenia prawa w stopniu mającym wpływ na ostateczne rozstrzygnięcie. Procedura planistyczna została przeprowadzona zgodnie z art. 85 ust. 2 cytowanej ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w oparciu o przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r. nr 15 poz. 139 z późn. zm.). Prezydent Miasta M., a także działający wcześniej w miejsce tego organu Zarząd Miasta M. wyczerpał procedurę przewidzianą w art. 18 ostatnio wymienionej ustawy. Zasadnie też pismo skarżącej z dnia [...] zostało potraktowane jako zarzut do projektu planu o jakim jest mowa w art. 24 tej ustawy. Wniesiony przez skarżącą zarzut nie mógł jednak odnieść skutku w stosunku do przyjętych rozwiązań planistycznych. Ustawodawca w art. 2 ust. 1 i art. 4 ust. 1 przywoływanej już kilkakrotnie ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym upoważnił gminę do ustalania przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenu w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego z zachowaniem warunków określonych w ustawach. Powyższe upoważnienie, choć nie może być utożsamiane władztwem planistycznym, zezwala jednak gminie na ingerencję w sposób wykonywania prawa własności nieruchomości położonych na jej obszarze.

Zastrzeżenia Sądu budzi brak odniesienia się w uzasadnieniu zaskarżonej uchwały do sprzeciwu skarżącej dotyczącego objęcia części jej działki strefą ochronną wokół istniejącego cmentarza. Uchybienie to, jednak z uwagi na obowiązek ciążący na organach planistycznych wyznaczania wokół cmentarzy pasów izolujących tereny cmentarne od innych terenów, a w szczególności terenów mieszkalnych, nie można uznać za istotne w stopniu powodującym konieczność stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały . Wskazany obowiązek wynika bowiem wprost z przepisów §§ 1 i 3 rozporządzenia Ministra Gospodarki Komunalnej z dnia 25 sierpnia 1985 r. w sprawie określenia, jakie tereny pod względem sanitarnym są odpowiednie na cmentarze (Dz. U. nr 52, poz. 315) , które zachowało swoją moc prawną na podstawie art. 78 ustawy z dnia 22 grudnia 2000 r. o zmianie niektórych upoważnień ustawowych do wydawania aktów normatywnych oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. nr 120, poz. 1268). Dodatkowo zauważyć przyjdzie w tej kwestii, że teren cmentarza - co wynika ze znajdującego się w aktach sprawy odpisu wyrysu z projektu planu - wchodzi w działkę skarżącej co wyznacza jej nieregularny kształt.

Obowiązek ustalenia wokół cmentarza pasa izolacyjnego pociąga za sobą jednocześnie brak prawnych możliwości uwzględnienia głównego postulatu skarżącej, a to umieszczenia całej jej działki w strefie zabudowy mieszkaniowej. Wydaje się także, że wytyczenie w ramach tego pasa drogi lokalnej [...] jest uzasadnione, pozwala bowiem na gospodarcze wykorzystanie terenów znajdujących się w tym pasie, a skarżąca w przypadku realizacji tego zamierzenia, winna z tego tytułu uzyskać stosowną rekompensatę finansową.

Odnosząc się do sprzeciwu skarżącej o usytuowaniu w projekcie planu na południowym skraju jej działki drogi oznaczonej symbolem [...], należy stwierdzić, że zasadnie podniesione zostało w odpowiedzi na skargę, iż właśnie wytyczenie tej drogi pozwoliło na częściową realizację wniosku skarżącej dotyczącego objęcia jej nieruchomości strefą zabudowy mieszkaniowej, bowiem z przepisów prawa budowlanego wynika konieczność zapewnienia działkom budowlanym dostępu do drogi publicznej. Odcięta wymienioną drogą część działki, o kształcie zbliżonym do trójkąta, umieszczona została w strefie przeznaczonej pod zabudowę, a z uwagi na jej wielkość może stanowić samodzielną działkę budowlaną.

Z tych wszystkich względów skarga nie mogła odnieść skutku i podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy Poppsa.