Postanowienie NSA, sygn. akt II OZ 761/16
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2016-08-02 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Odrzucenie zażalenia
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 220 § 3
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 2 sierpnia 2016 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Robert Sawuła po rozpoznaniu w dniu 2 sierpnia 2016 roku na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia D. i M. W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 31 marca 2016 r., sygn. akt VII SA/Wa 1970/14 o odrzuceniu zażalenia D. W. i M. W. od postanowienia Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 listopada 2014 r. w sprawie ze skargi D. W., M.W., J. W. i M. W. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2014 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności postanowienia postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 31 marca 2016 r., sygn. akt VII SA/Wa 1970/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny (dalej WSA) w Warszawie odrzucił zażalenie D. W. i M. W. od postanowienia WSA w Warszawie z dnia 3 listopada 2014 r. w sprawie ze skargi D. W., M. W., J. W. i M. W. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej GINB) z dnia [...] czerwca 2014 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności postanowienia.

W uzasadnieniu postanowienia sąd I instancji wskazał, że postanowieniem z dnia 3 listopada 2014 r. WSA w Warszawie oddalił wniosek D. W., M. W., J. W. i M. W. o wyłączenie sędziego WSA w Warszawie w osobie: H. E. Ś..

Pismem z dnia 3 listopada 2014 r. D. W. i M. W. wnieśli o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata.

Postanowieniem z dnia 19 grudnia 2014 r. starszy referendarz sądowy WSA w Warszawie odmówił D. W. i M. W. przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. W wyniku sprzeciwu od powyższego postanowienia WSA w Warszawie postanowieniem z dnia 18 lutego 2015 r. odmówił D. W. i M. W. przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym dotyczącym zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata.

Rozpoznając zażalenie od powyższego postanowienia WSA w Warszawie, Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 28 kwietnia 2015 r., sygn. akt II OZ 355/15 oddalił je.

W związku z ww. postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego D. W. i M. W. wezwani zostali zarządzeniem z dnia 9 października 2015 r. do uiszczenia solidarnie wpisu sądowego od zażalenia na postanowienie z dnia 3 listopada 2014 r. w kwocie 100 złotych.

W dniu 9 listopada 2015 r. (data nadania w Urzędzie Pocztowym) D. W. M. W. złożyli zażalenie na ww. zarządzenie.

Kwestia zażalenia wniesionego na ww. zarządzenie o wezwaniu do uiszczenia solidarnie wpisu sądowego, rozstrzygnięta została przez Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 1 grudnia 2015 r., wydanym w sprawie o sygn. akt II OZ 217/15.

W związku z powyższym postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, D. W. i M. W. wezwani zostali zarządzeniem z dnia 22 grudnia 2015 do wykonania solidarnie prawomocnego zarządzenia z dnia 9 października 2015 r. Powyższe wezwanie zostało prawidłowo doręczone stronie skarżącej w dniu 21 stycznia 2016 r. (zwrotne potwierdzenia odbioru przesyłki - k. 226 i 227 akt sądowych).

Z informacji Oddziału Finansowo-Budżetowego WSA w Warszawie z dnia 18 lutego 2016 r. wynika, że do dnia 16 lutego 2016 r. w dokumentach księgowych dotyczących opłat sądowych nie odnotowano wpłaty do niniejszej sprawy.

Wskazując na powyższe sąd I instancji stwierdził, że skoro skarżący nie uiścili wpisu sądowego od zażalenia, przez co nie uzupełnili braków formalnych zażalenia, to zachodziła podstawa do odrzucenia zażalenia.

Zażalenie na powyższe postanowienie wnieśli D. i M. W.

Żalący się negatywnie oceniając wydane postanowienie kwestionują działalność sądu I instancji, w ich przekonaniu stanowiące tolerowanie wadliwych działań lub bezczynności organów nadzoru budowlanego wobec istnienia - nielegalnie zdaniem żalących się – różnych obiektów budowlanych na działkach sąsiednich, do których tytuł posiadają p. Z.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Zażalenie podlega oddaleniu.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, sąd I instancji odrzucając zażalenie D. W. i M. W. z powodu braku uiszczenia w terminie wpisu sądowego od tego zażalenia orzekł prawidłowo. Z treści art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej Ppsa) wynika, że m.in. skarga, od której mimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd.

Należy zauważyć, że zarządzeniem wezwano skarżących do uiszczenia wpisu sądowego od zażalenia, pod rygorem jego odrzucenia. Przesyłkę zawierającą powyższe wezwanie doręczono D. W. oraz M. W. w dniu 3 listopada 2015 r. Próby uzyskania prawa pomocy zakończyły się dla skarżących odmową. Kwestia zażalenia wniesionego na ww. zarządzenie o wezwaniu do uiszczenia solidarnie wpisu sądowego, rozstrzygnięta została przez Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 1 grudnia 2015 r., wydanym w sprawie o sygn. akt II OZ 217/15. Z uwagi na powyższe wezwano skarżących do wykonania solidarnie prawomocnego zarządzenia wzywającego do uiszczenia wpisu sądowego od zażalenia. Pismo to doręczone zostało skarżącym w dniu 21 stycznia 2016 r. Tym samym skarżący powinni do 28 stycznia 2016 r. uiścić wpis od zażalenia, tego jednak nie uczynili. W związku z tym, skoro skarżący nie uiścili wpisu od zażalenia w ustawowym terminie, zaistniała przesłanka do jego odrzucenia na podstawie art. 220 § 3 Ppsa.

W tej sytuacji należy stwierdzić, że zaskarżone postanowienie jest zgodne z prawem, a zażalenie nie zawiera argumentacji mogącej podważyć prawidłowość rozstrzygnięcia sądu I instancji.

Mając na uwadze powyższe oraz treść art. 184 w zw. z art. 197 § 2 Ppsa, Naczelny Sąd Administracyjny postanowił jak w sentencji.