Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 1134/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2021-04-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 70 § 4, art. 118 § 1, art. 116 § 1, art. 52 § 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2019 poz 900
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
article: art. 11 ust. 2
journal: Dz.U. 2012 poz 1112
law: Ustawa z dnia 28 lutego 2003 r. Prawo upadłościowe i naprawcze - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Radosław Teresiak, Sędziowie Sędzia WSA Aneta Trochim-Tuchorska, Asesor WSA Piotr Dębkowski (sprawozdawca), , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 20 kwietnia 2021 r. sprawy ze skargi W. G. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] lutego 2020 r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności członka zarządu wraz ze spółką za zaległości podatkowe spółki w podatku od towarów i usług za sierpień, listopad, grudzień 2014 r. i sierpień 2015 r. oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z [...] lipca 2019 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w M. (dalej NUS) orzekł o solidarnej odpowiedzialności W.G.za zaległości Zakładu [...] sp. z o.o. z/s w D. w podatku od towarów i usług za sierpień, listopad i grudzień 2014 r. oraz za sierpień 2015 r.

Decyzją z [...] lutego 2020 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. (dalej DIAS), na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 w zw. z art. 220 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r., poz. 900 ze zm., dalej Op), utrzymał w mocy orzeczenie organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu DIAS wskazał, że zaległości podatkowe spółki D. były na moment rozstrzygania tej sprawy wymagalne, gdyż celem wyegzekwowania przedmiotowych zaległości zostały zastosowane środki egzekucyjne, o których spółka była powiadamiana. Doszło zatem do przerwania biegu terminu przedawnienia. DIAS dodał, że nie przedawniło się również prawo do wydania decyzji wobec W.G., bowiem NUS wydał swoją decyzję przed upływem 2019 r.

DIAS stwierdził następnie, że zaległości Spółki za 2014 r. powstały wskutek skorygowania uprzednio złożonych deklaracji, w których to korektach zmniejszone zostały kwoty otrzymanych wcześniej zwrotów nadwyżki podatku naliczonego nad należnym. Z kolei zaległość za sierpień 2015 r. była efektem nieregulowania zadeklarowanej kwoty zobowiązania podatkowego. Organ odwoławczy podkreślił, że zanim NUS wszczął postępowanie wobec W.G. wspomniane zaległości były objęte postępowaniem egzekucyjnym wszczętym wobec Spółki. Tym samym został również spełniony formalny wymóg wynikający z art. 108 § 2 pkt 3 Op, umożliwiający wszczęcie postępowania w niniejszej sprawie.

W zakresie przesłanek pozytywnych orzekania orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej DIAS wskazał, że W.G.pełnił funkcję Prezesa Zarządu Spółki od 28 marca 2014 r. do chwili obecnej. Z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynikało, że Sąd Rejonowy w M. Wydział [...] Cywilny postanowieniem z [...] czerwca 2016 r. w przedmiocie rozstrzygnięcia zbiegu egzekucji sądowej prowadzonej wobec Spółki przez Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w M. J.J., Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w M. C. F. z egzekucją administracyjną prowadzoną przez Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w R. (dotyczącą przedmiotowych zaległości w podatku od towarów i usług) do zajętego rachunku bankowego dłużnika i innych składników majątku postanowił wyznaczyć Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w M. J.J. do dalszego łącznego prowadzenia zbiegających się egzekucji w trybie egzekucji sądowej. Pismem z 29 czerwca 2017 r. Komornik Sądowy przy Sądzie Rejonowym w M. J.J. zawiadomił Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w R. o stanie egzekucji prowadzonej przeciwko dłużnikowi i wskazał, że postępowanie egzekucyjne jest całkowicie bezskuteczne z uwagi na stały brak środków. Przeciwko Spółce prowadzone były wówczas liczne postępowania egzekucyjne, w tym na rzecz podmiotów uprzywilejowanych m. in. Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych oraz wierzycieli hipotecznych. Konsekwencją powyższego była decyzja Komornika Sądowego J.J., który umorzył postępowanie egzekucyjne.

DIAS nawiązał następnie do przepisów ustawy z 28 lutego 2003 r. Prawo upadłościowe i naprawcze (Dz. U. z 2012 r., poz. 1112 ze zm., Dalej Pun), w oparciu o które należało ustalić, czy w czasie kadencji W.G.wystąpił właściwy czas do złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości Spółki.

Ze zgromadzonego materiału dowodowego wynikało, że Spółka, oprócz przedmiotowych zaległości, posiadała także nieuregulowane zobowiązanie podatkowe z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za styczeń 2016 r. W ocenie DIAS niewypłacalność Spółki wystąpiła co najmniej w grudniu 2014 r., gdyż w listopadzie 2014 r. Spółka przestała wywiązywać się terminowo ze zobowiązań w zakresie podatku od towarów i usług (termin płatności w związku z dokonanym zwrotem i złożoną korektą za sierpień 2014 r. upływał 6 listopada 2014 r.).

DIAS podkreślił, że w 15 lipca 2015 r. Spółka złożyła do Sądu Rejonowego w P. [...] Wydział Gospodarczy wniosek o upadłość, który w 16 września 2015 r. uległ modyfikacji z upadłości obejmującej likwidację majątku dłużnika na wniosek dotyczący upadłości z możliwością zawarcia układu. W dniu [...] listopada 2019r. Sąd Rejonowego w P. [...] Wydział Gospodarczy postanowił wniosek oddalić, gdyż wolny od zabezpieczeń majątek Spółki nie wystarczał na zaspokojenie kosztów postępowania.

DIAS uznał zatem, że nie można było stwierdzić, iż wniosek został złożony we właściwym czasie.

Końcowo DIAS stwierdził, że strona nie wykazała, iż niezłożenie we właściwym czasie wniosku o ogłoszenie upadłości było niezawinione. W.G.nie wskazał również w toku postępowania majątku Spółki, pozwalającego na zaspokojenie powstałych zaległości przynajmniej w znacznej części.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie W.G.wniósł o uchylenie decyzji DIAS w całości.

Skarżący zarzucił organowi odwoławczemu naruszenie:

1) art. 116 § 1 pkt 1 Op, poprzez błędne określenie czasu, w którym powinno nastąpić zgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości;

2) art. 116 § 2 Op, poprzez niezastosowanie tego przepisu w sytuacji, gdy wskazuję inne mienie Spółki;

3) art. 121 § 1 Op, poprzez dokonanie przez organ administracji wykładni przepisów prawa upadłościowego niezgodnie z zasadą działania w sposób pogłębiający zaufanie do organów podatkowych;

4) art. 122 Op, poprzez niepodejmowanie działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego;

5) art 180 § 1 i art. 188 Op, poprzez niedopuszczenie dowodu w postaci przesłuchania J.N. - byłej księgowej spółki D., a także nieprzeprowadzenie dowodu z szeregu dokumentów znajdujących się w aktach postępowania;

6) art. 187 § 1 Op, poprzez niezebranie i nie wyczerpujące rozpatrzenie całości materiału dowodowego;

7) art. 210 § 4 w zw. z art. 235 Op, poprzez rażące braki w uzasadnieniu decyzji, polegające na całkowitym nieustosunkowaniu się do części zarzutów odwoławczych, nieocenieniu istotnej części materiału dowodowego oraz nieprzeprowadzeniu należytej interpretacji przepisów, zwłaszcza tych, które wskazują na brak odpowiedzialności skarżącego;

8) art. 229 Op, poprzez nieprzeprowadzenie dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie mimo wyraźnych ku temu podstaw.

DIAS w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Skarga jest zasadna, aczkolwiek nie wszystkie postawione w niej zarzuty zasługiwały na uwzględnienie.

Sąd stwierdza, że DIAS prawidłowo wyjaśnił kwestię przedawnienia wskazanych w zaskarżonej decyzji zobowiązań spółki D.. Doszło bowiem do przerwania biegu terminu przedawnienia wskutek zastosowania środka egzekucyjnego, o którym podatnik został zawiadomiony (art. 70 § 4 Op). W przypadku zobowiązań za 2014 r. NUS dokonał zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego zawiadomieniem z 7 lipca 2016 r., które doręczono Spółce 14 lipca 2016 r. W przypadku zaś zobowiązania za sierpień 2015 r. organ dokonał wspomnianych zajęć zawiadomieniami z 13 września 2017 r., które doręczono Spółce 18 października 2017 r. Zatem na moment orzekania przez DIAS, tj. [...] lutego 2020 r. zobowiązania spółki D. były nadal wymagalne. Z kolei NUS wydając decyzję w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności skarżącego za te zobowiązania w dniu [...] lipca 2019 r. dochował 5 letniego terminu, o którym mowa w art. 118 § 1 Op. Zatem przedawnieniu nie uległo również prawo do wydania decyzji o odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej.

Sąd zauważa, że zobowiązania spółki D. powstały wskutek zawyżenia w sierpniu, listopadzie i grudniu 2014 r. kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do zwrotu na rachunek bankowy oraz zaniżenia kwoty zobowiązania za sierpień 2015 r. Spółka w złożonych korektach zmniejszyła kwoty rzeczonych zwrotów oraz zwiększyła kwotę zobowiązania podatkowego, jednakże nie uregulowała powstałych zaległości. NUS wystawił w związku z tym trzy tytuły wykonawcze z [...] lipca 2016 r. (zaległości za 2014 r.) oraz jeden tytuł wykonawczy z [...] września 2017 r. (zaległość za 2015 r.) i na ich podstawie przystąpił do egzekucji. Postanowieniem z [...] czerwca 2019 r. NUS wszczął natomiast postępowanie wobec skarżącego w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności solidarnej za wymienione powyżej zaległości podatkowe. Tym samym organ działał zgodnie z art. 108 § 2 pkt 3 w zw. z § 3 Op, który przewiduje, że postępowanie w niniejszej sprawie nie mogło zostać wszczęte przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego, zaś wobec wystawienia tytułów egzekucyjnych na podstawie złożonych deklaracji, nie było potrzeby wydawania wobec spółki D. decyzji wymiarowej.

Przechodząc do kwestii podstaw odpowiedzialności skarżącego w przedmiotowej sprawie należy stwierdzić, że organy podatkowe obu instancji prawidłowo powołały się na art. 116 § 1 Op.

Zgodnie z tym przepisem, za zaległości podatkowe spółki akcyjnej, odpowiadają solidarnie całym swoim majątkiem członkowie jej zarządu, jeżeli egzekucja z majątku spółki okazała się w całości lub w części bezskuteczna, a członek zarządu: nie wykazał, że we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości lub wszczęto postępowanie zapobiegające ogłoszeniu upadłości (postępowanie układowe) albo niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości lub niewszczęcie postępowania zapobiegającego ogłoszeniu upadłości (postępowania układowego) nastąpiło bez jego winy (pkt 1 a i b), bądź nie wskazuje mienia spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części (pkt 2).

Przy tym odpowiedzialność członków narządu, określona w § 1, obejmuje między innymi, zaległości podatkowe z tytułu zobowiązań, których termin płatności upływał w czasie pełnienia przez nich obowiązków członka zarządu (art. 116 § 2).

Przesłanki związane z odpowiedzialnością osób trzecich można więc podzielić na dwie kategorie:

a) przesłanki pozytywne orzeczenia odpowiedzialności członka zarządu, które muszą być spełnione, aby wydanie decyzji w tym przedmiocie było możliwe,

b) przesłanki negatywne (egzoneracyjne), które nie mogą zaistnieć, aby organ podatkowy mógł orzec o tej odpowiedzialności.

Warunkiem sine qua non orzeczenia względem konkretnej osoby odpowiedzialności za zaległości spółki kapitałowej jest pełnienie przez nią obowiązków członka zarządu w czasie, w którym te zaległości powstały, tj. w czasie, gdy upłynął termin płatności zobowiązań, z tytułu których ta osoba ma odpowiadać.

W rozpoznawanej sprawie jest to okoliczność niesporna. W.G. pełnił funkcję Prezesa Zarządu Spółki od 28 marca 2014 r. do chwili obecnej.

Organy podatkowe prawidłowo także ustaliły, że postępowanie egzekucyjne prowadzone do majątku spółki okazało się bezskuteczne, co wywiodły ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego.

Pojęcie "bezskutecznej egzekucji" w rozumieniu art. 116 § 1 Op, to sytuacja, w której nie zachodzi możliwość zaspokojenia egzekwowanej wierzytelności z jakiejkolwiek części majątku spółki. Bezskuteczność egzekucji oznacza, że w wyniku wszczęcia i przeprowadzenia przez organ egzekucji skierowanej do majątku podatnika (spółki), nie doszło do przymusowego zaspokojenia roszczeń wierzyciela. Jednocześnie orzecznictwo i doktryna jednoznacznie wskazują, że postanowienie o umorzeniu egzekucji, czy to wydane przez komornika, czy przez organy egzekucji administracyjnej, a nadto postanowienie o umorzeniu postępowania upadłościowego, względnie o oddaleniu wniosku o ogłoszenie upadłości, wyczerpują pojęcie bezskuteczności egzekucji.

Zgodnie natomiast z uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego z 8 grudnia 2008 r. (sygn. akt. II FPS 6/08, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl), stwierdzenie bezskuteczności egzekucji ustala się na podstawie każdego prawnie dopuszczalnego dowodu.

W powyższej uchwale skład orzekający wskazał ponadto, że postępowanie w sprawie odpowiedzialności członków zarządu spółek kapitałowych toczy się z uwzględnieniem zasad ogólnych (art. 120 i nast. Op). Oznacza, to, że organ podatkowy prowadzący postępowanie obowiązany jest do podjęcia wszelkich działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym (art. 122 Op) a także do wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego (art. 187 § 1 Op) także w odniesieniu do ustalenia przesłanki bezskuteczności egzekucji w całości lub w części w tym także w zakresie dotyczącym oceny dowodów stwierdzających tę przesłankę (art. 191 Op).

W ocenie Sądu, przesłanka bezskuteczności egzekucji została w niniejszej sprawie wykazana.

Z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynikało, że Sąd Rejonowy w M. Wydział [...] Cywilny postanowieniem z [...] czerwca 2016 r. w przedmiocie rozstrzygnięcia zbiegu egzekucji sądowej prowadzonej wobec Spółki przez Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w M. J.J., Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w M. C.F. z egzekucją administracyjną prowadzoną przez Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w R. (dotyczącą przedmiotowych zaległości w podatku od towarów i usług) do zajętego rachunku bankowego dłużnika i innych składników majątku postanowił wyznaczyć Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w M. J.J. do dalszego łącznego prowadzenia zbiegających się egzekucji w trybie egzekucji sądowej. Pismem z 29 czerwca 2017 r. Komornik Sądowy przy Sądzie Rejonowym w M. J.J. zawiadomił Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w R.o stanie egzekucji prowadzonej przeciwko dłużnikowi i wskazał, że postępowanie egzekucyjne jest całkowicie bezskuteczne z uwagi na stały brak środków. Przeciwko Spółce prowadzone były wówczas liczne postępowania egzekucyjne, w tym na rzecz podmiotów uprzywilejowanych m. in. Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych oraz wierzycieli hipotecznych. Konsekwencją powyższego była decyzja Komornika Sądowego J.J., który umorzył postępowanie egzekucyjne.

Skarżący nie wykazał również następstwa przesłanki egzoneracyjnej, dotyczącej złożenia we właściwym czasie wniosku o ogłoszenie upadłości, bądź wykazania, że niezłożenie tego wniosku we właściwym czasie byłoprzezeń niezawionione.

Odnotować jednocześnie należy, że definicja pojęcia niewypłacalności została unormowana w przepisach Pun.

Przesłanka, na którą powołały się organy w kontekście stwierdzenia niewypłacalności Spółki, dotyczyła sytuacji, w której dłużnik nie wykonuje swoich wymagalnych zobowiązań pieniężnych, o czym stanowi art. 11 ust. 1 Pun. Natomiast w ust. 2 tego przepisu była mowa o zobowiązaniach przekraczających wartość jego majątku, nawet wówczas, gdy na bieżąco te zobowiązania wykonuje.

Użycie w art. 11 ust. 2 Pun sformułowania "dłużnika (...) uważa się za niewypłacalnego także wtedy, gdy (...)" prowadzi do wniosku, że nie mamy tu do czynienia z rozwinięciem ust. 1, lecz z dwiema odrębnymi przesłankami, z których pierwsza nie odnosi się do sytuacji materialnej dłużnika. Stąd też uprawniony był wniosek organów, że sam fakt nieregulowania wymagalnych zobowiązań pieniężnych był wystarczający do uznania, iż dłużnik będący osobą prawną jest niewypłacalny, co powinno skłonić jego zarząd do podjęcia stosownych kroków przewidzianych w powołanej ustawie.

Sąd zauważa, że strona sama poniekąd przyznaje, iż wniosek o ogłoszenie upadłości Spółki był spóźniony. Skarżący podnosi, że ów wniosek zgłosił w lipcu 2015 r. i Sąd Gospodarczy wniosek oddalił, gdyż Spółce brakowało środków nawet na samo postępowanie upadłościowe. Strona przyznaje, że nawet gdyby zgłosiła ów wniosek w grudniu 2014 r., to wówczas decyzja Sądu byłaby taka sama. Z postanowienia Sądu Gospodarczego wynika, że Spółka posiadała kilkunastomilionowe zaległości na rzecz licznych wierzycieli, które wielokrotnie przekraczały wartość jej majątku. Należy zatem uznać, że obie wskazane wcześniej przesłanki niewypłacalności już dawno były spełnione. Orzeczenie Sądu potwierdziło jedynie, że wniosek z lipca 2015 r. ponad wszelką wątpliwość nie został zgłoszony we właściwym czasie.

Skarżący mylnie odnosi się również do momentu powstania zaległości podatkowych objętych zaskarżoną decyzją. Wszakże w sierpniu, listopadzie i grudniu 2014 r. Spółka deklarowała kwoty zwrotu na rachunek bankowy, które wygenerowała z nieuregulowanych faktur zakupowych. Zarząd Spółki winien zatem liczyć się z tym, że jeśli nie zapłaci należności na rzecz kontrahentów w terminie wskazanym w art. 89b ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, to wówczas będzie konieczność ich skorygowania, zaś zadeklarowane kwoty zwrotu przerodzą się w zaległości podatkowe. Zgodnie bowiem z art. 52 § 1 pkt 1 Op zwrotowi podlegają uprzednio dokonane zwroty podatku, które zostały wykazane w deklaracji nienależnie lub w wysokości wyższej od należnej. W niniejszej sprawie zaległości Spółki nie powstały zatem z chwilą złożenia deklaracji korygujących w trybie art. 89b ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, lecz z chwilą otrzymania zwrotów. Od dat otrzymania przez Spółkę zwrotów organ miał również obowiązek naliczać odsetki za zwłokę, stosownie do art. 53 § 5 Op. Wbrew temu co twierdzi strona, dla momentu powstania zaległości nie było istotne, że dopiero w 2016 r. Spółka złożyła stosowne korekty.

W ocenie Sądu, zważywszy na sytuację finansową Spółki, organy twierdząc, że niewypłacalność Spółki wystąpiła co najmniej w grudniu 2014 r. przyjęły termin dla strony i tak nader korzystny, który powiązały z otrzymanym przez Spółkę nienależnym zwrotem za sierpień 2014 r. w dniu 6 listopada 2014 r. Z akt sprawy wynika jednak, że Spółka posiadała już wówczas znacznie więcej zobowiązań, zaś jej majątek (głównie nieruchomości obciążone hipotekami) nie pozwalał na ich uregulowanie. Dodać należy, że o niewypłacalności Spółki świadczą również okoliczności złożenia korekt deklaracji za sierpień, listopad i grudzień 2014 r., czyli ujęte w tych miesiącach faktury kosztowe, które nie zostały przez Spółkę zapłacone.

Reasumując Sąd stwierdza, że strona nie złożyła wniosku o ogłoszenie upadłości Spółki we właściwym czasie i nie wykazała, iż niezłożenie tego wniosku we właściwym czasie było niezawinione. Przesłanki egzoneracyjne sprowadzają się bowiem do wykazania należytej staranności w działaniach zmierzających do zgłoszenia upadłości lub wszczęcia postępowania układowego albo do udowodnienia braku winy w razie niewszczęcia tych postępowań. Wystarczające jest skuteczne złożenie wniosku o ogłoszenie upadłości we właściwym czasie. W tym kontekście dla odpowiedzialności członka zarządu nie ma znaczenia, czy zaległości powstały z przyczyn od niego zawinionych, czy też niezawinionych. Niewątpliwie też nie wyłącza odpowiedzialności członka zarządu nieznajomość stanu finansów spółki, czy też subiektywna ocena sytuacji majątkowej spółki, a w szczególności nadzieja na przyszłe wpływy i zyski. Skarżący po objęciu funkcji w zarządzie winien niezwłocznie podjąć działania zmierzające do ogłoszenia upadłości Spółki, bowiem jak sam przyznał w piśmie z 1 lipca 2019 r., gdy zostawał prezesem sytuacja już była trudna. Strony nie tłumaczy niewiążąca dla niej decyzja Nadzwyczajnego Zgromadzenia Wspólników, bowiem to nie na wspólnikach ciążyło ryzyko bycia pociągniętym do odpowiedzialności za zaległości podatkowe. Pożądanych skutków nie przyniosło podwyższenie kapitału zakładowego, zaś poszukiwanie inwestora strategicznego okazało się bezowocne. W tym też okresie powstały objęte decyzją zaległości podatkowe, za które, wobec podjętego ryzyka i kontynuowania działalności Spółki, odpowiedzialność spada na skarżącego.

Sąd nie dopatruje się również podstaw do uwzględnienia skargi w oparciu o okoliczności, które w decyzjach organów obu instancji w ogóle nie zostały wyjaśnione, a mianowicie wskazanie przez stronę rzekomego depozytu pieniężnego i wierzytelności wobec P.T. o wartości 236.908,71 zł oraz dokonywanie częściowej spłaty zaległości w VAT przez Spółkę.

Należy wskazać, że w piśmie z 4 listopada 2019 r. strona podniosła, że na poczet zaległości w VAT Spółka wpłaciła 10.511 zł, 3.800 zł oraz 1.000 zł. Podkreślenia wymaga, że pierwsza z rzeczonych wpłat została dokonana przed wystawieniem tytułów wykonawczych za zaległości za 2014 r. Sąd zauważa, że zaległość za sierpień 2014 r. została w tytule wykonawczym zmniejszona do kwoty 22.247 zł, choć pierwotnie, po skorygowaniu in minus kwoty otrzymanego zwrotu, wynosiła znacznie więcej (44.867 zł – 7.928 zł = 36.939 zł). Oznacza to, że organ przed wystawieniem tytułu wykonawczego jakieś wpłaty na poczet zobowiązania za sierpień 2014 r. uwzględniał. Zresztą Spółka, którą w toku postępowania egzekucyjnego zarządzał skarżący, mogła zgłaszać zarzuty w postępowaniu egzekucyjnym co do wysokości zobowiązania za sierpień 2014 r., wskazanego w tytule wykonawczym. Natomiast pozostałe dwie wpłaty w łącznej kwocie 4.800 zł miały być dokonane w sierpniu 2016 r., zatem po wystawieniu tytułu wykonawczego. W zaskarżonej decyzji organ całkowicie pomija tę kwestię, choć wskazuje jakie wpłaty i zaliczenia spowodowały, że zobowiązanie za sierpień 2014 r. z tytułu wykonawczego (22.247 zł) uległo zmniejszeniu do kwoty 19.560 zł. Wśród dokonanych wpłat i zaliczeń organ nie wymienił wpłat z sierpnia 2016 r., na które powołuje się cały czas skarżący. Strona w rzeczonym piśmie z 4 listopada 2019 r. wniosła o przesłuchanie J.N. (byłej księgowej D.), celem wyjaśnienia okoliczności związanych z dokonywaniem wpłat. Organ w ogóle nie odniósł się do wniosku dowodowego strony. Nie wydał postanowienia w przedmiocie tego wniosku dowodowego. Nie ustosunkował się także do jego zasadności w treści wydanej decyzji. Nie mniej jednak Sąd zauważa, że wspomniane wpłaty pochodziły od innego podmiotu niż spółka D. zatem nie można stwierdzić, iż organ winien je uwzględnić określając zakres odpowiedzialności skarżącego za zobowiązania tej konkretnie spółki.

Niezrozumiałym dla Sądu jest natomiast wskazanie w analizowanym piśmie, że za sierpień 2015 r. Spółka wykazała zwrot w wysokości 5.350 zł, który służył skompensowaniu kwoty 525 zł z deklaracji PIT 4R, zatem posiadała jeszcze możliwą do zaliczenia nadpłatę z tego okresu w kwocie 4.825 zł. Z akt sprawy wynika bowiem, że Spółka w pierwotnej deklaracji VAT za sierpień 2015 r. wykazała zobowiązanie 277 zł, które zwiększyła w wyniku korekty do kwoty 2.122 zł, co doprowadziło do powstania zaległości za ten miesiąc w wysokości 1.845 zł.

Z kolei w piśmie z 23 sierpnia 2019 r. strona wskazała, że prawomocnym wyrokiem z 15 grudnia 2015 r. Sąd Rejonowy w M. zasądził na rzecz Spółki od P.T. kwotę 236.908,71 zł tytułem naprawienia szkody. W odwołaniu od decyzji NUS skarżący wskazał ponadto, że w Sądzie Rejonowym w M. znajduje się depozyt pieniężny związany ze sprzedażą mienia Spółki, co miał rzekomo potwierdzić w rozmowie ze skarżącym Komornik Sądowy J. J..

Powyższe informacje DIAS całkowicie pominął uznając, że strona nie wskazała w toku postępowania jakiegokolwiek mienia Spółki, z których możliwe byłoby zaspokojenie powstałych zaległości podatkowych. Sąd zgadza się z tą konstatacją organu, bowiem w przypadku przesłanki egzoneracyjnej to na stronie ciąży obowiązek wykazania, że dany składnik majątku może doprowadzić do zaspokojenia powstałych zaległości podatkowych.

Sąd nie znajduje zatem podstaw do stwierdzenia, że w zaskarżonej decyzji naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy. Sąd nie dopatruje się wystąpienia okoliczności naruszających prawo i mogących być podstawą wznowienia postępowania. Sąd nie znajduje też przesłanek uzasadniających stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w całości lub w części.

Z tych względów, działając na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej Ppsa), należało skargę oddalić.