Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 256/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2019-12-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 70 par. 1, art. 70 par. 6 pkt 1, art. 70c
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Teresa Porczyńska Sędziowie: Sędzia NSA Wiktor Jarzębowski (spr.) Sędzia NSA Anna Świderska Protokolant: Sekretarz sądowy Anna Jaworska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 grudnia 2019 r. sprawy ze skargi K.F.– N. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. (obecnie: Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł.) z dnia [...] r. [...] w przedmiocie rozliczenia podatku od towarów i usług za okresy styczeń - grudzień 2009 r. 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. na rzecz strony skarżącej kwotę 7200 (siedem tysięcy dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z [...] Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł. z [...], określającą K, F,-N, (dalej także: "Stronie" albo "Podatniczce") nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy za okresy od stycznia do grudnia 2009 r. oraz kwotę zwrotu na rachunek bankowy za luty 2009 r., a także orzekającą o obowiązku zapłaty podatku w trybie art. 108 ust. 1 ustawy o VAT za styczeń, luty, marzec, kwiecień, maj, czerwiec, wrzesień, październik, listopad i grudzień 2009 r.

W wyniku postępowania kontrolnego stwierdzono, że Strona rozliczając podatek od towarów i usług za poszczególne okresy 2009 r.:

- nie ujawniła w księgach podatkowych, jak i w deklaracjach VAT-7 złożonych

za okres styczeń-grudzień 2009 r., całości obrotów osiągniętych we wskazanym okresie, ponieważ jej działalność była firmowana przez M. Ś.,

- zawyżyła podatek należny wykazany w deklaracjach VAT-7 na skutek ujęcia faktur VAT wystawionych w okresie styczeń-grudzień 2009 r., mających dokumentować dostawy dokonane przez Stronę na rzecz P. P. (16 faktur VAT

o nr [...] do [...]) oraz na rzecz M. Ś. (faktura VAT

z 2 stycznia 2009 r. nr [...]),

- zaniżyła podatek należny na skutek niezafakturowania równowartości wydatków związanych z eksploatacją samochodu Renault Master (nr rej. [...]) dzierżawionego przez firmę "A" J. P.,

- zawyżyła podatek naliczony na skutek ujęcia w ewidencji zakupów i deklaracjach VAT-7 za poszczególne okresy 2009 r. faktur wystawionych przez Administrację Nieruchomości Centrum [...] tytułem czynszu za najem lokalu użytkowego położonego w Ł. przy ul. B 55,

Uwzględniając ustalenia poczynione w toku przeprowadzonego postępowania kontrolnego, wspomnianym rozstrzygnięciem z [...], na podstawie m.in. art. 86 ust. 1, ust. 10 pkt 2 oraz art. 99 ust. 12, a także art. 108 ust. 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. Nr 54, poz. 535 ze zm., dalej w skrócie: "u.p.t.u."), organ I instancji rozliczył Podatniczce podatek od towarów i usług za poszczególne okresy 2009 r.

Ustalenia poczynione przez organ w ramach postępowania kontrolnego znalazły także swoje odzwierciedlenie w rozstrzygnięciach wydanych dla Strony

w zakresie wcześniejszych okresów rozliczeniowych w podatku od towarów i usług za 2008 r., jak również w zakresie podatku dochodowego za 2009 r.

W tym zakresie należy m.in. wskazać, że wyrokiem z 19 grudnia 2017 r.,

sygn. akt I SA/Łd 986/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, po ponownym rozpoznaniu sprawy, uchylił zaskarżoną decyzję z [...], określającą K. F. N. zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2009 r. w kwocie 920 zł oraz stratę na prowadzonej działalności gospodarczej za 2009 r. w kwocie 367.252,03 zł. Wyrok ten jest nieprawomocny.

Po rozpoznaniu odwołania Podatniczki od decyzji organu I instancji w zakresie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2009 r. organ II instancji utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie.

W obecnie rozpatrywanej skardze Podatniczka zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie zarówno przepisów prawa procesowego, jak i prawa materialnego. W zakresie procedury postępowania Strona wskazała na naruszenie:

- art. 201 § 1 pkt 2 i § 2 Ordynacji podatkowej (dalej w skrócie: "O.p."), poprzez jego niezastosowanie i pozbawienie Strony prawa wniesienia zażalenia,

- art. 70 § 1 w zw. z art. 211 i art. 212 O.p., na skutek doręczenia zaskarżonej decyzji w dniu 5 stycznia 2015 r., tj. po upływie terminu przedawnienia,

- art. 5, art. 7 § 1, art. 21 § 1 O.p., poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, prowadzące do uznania, że Strona jest podatnikiem z tytułu dostaw dokonanych przez inny podmiot,

- art. 121 § 1, art. 123 § 1, art. 124 w zw. z art. 193 § 6 O.p., poprzez brak wskazania w protokole badania ksiąg nieprawidłowości, na które organ powołał się dopiero w decyzji podatkowej, co doprowadziło do niemożności wypowiedzenia się co do nich i powołania wniosków dowodowych przed wydaniem decyzji,

- art. 127 ustawy O.p., na skutek pozbawienia Skarżącej prawa do odliczenia podatku naliczonego z faktur VAT dokumentujących wydatki w związku

z eksploatacją samochodu Renault Laguna nr rej. [...],

- art. 121 § 1 O.p., poprzez prowadzenie przez organy podatkowe postępowania w sposób niebudzący zaufania do organów podatkowych,

- art. 210 § 1 pkt 4 O.p., poprzez brak wskazania w podstawie prawnej decyzji art. 108 ust. 1 u.p.t.u., który stanowił faktyczną podstawę prawną orzeczenia

o obowiązku zapłaty podatku za okres od stycznia do grudnia 2009 r.,

- art. 233 § 2 O.p., poprzez jego niezastosowanie,

- art 193 § 1 O.p., poprzez brak obalenia domniemania rzetelności ksiąg podatkowych,

- art. 210 § 4 O.p., poprzez brak należytego uzasadnienia faktycznego

i prawnego decyzji,

- art. 188 i art. 122 ustawy O.p., poprzez nieprzeprowadzenie dowodów zgłaszanych przez Stronę w toku postępowania,

- art. 122 O.p., poprzez naruszenie zasady prawdy obiektywnej i brak dążenia do wszechstronnego wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności,

- art. 187 § 1 O.p., poprzez uchylanie się od wszechstronnego działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego,

- art. 191 O.p., poprzez rażące naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów,

- art. 113 O.p., poprzez bezzasadne uznanie, że M. Ś.

nie prowadziła rzeczywistej działalności gospodarczej,

- art. 21 § 3a O.p., poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, co doprowadziło do określenia zobowiązania w nieprawidłowej wysokości,

- art. 293 § 2 pkt 3 O.p., poprzez naruszenie tajemnicy skarbowej i włączenie do akt postępowania dokumentów z akt innych postępowań podatkowych dotyczących osób trzecich, tj. M. Ś. i P. P.,

W zakresie przepisów prawa materialnego Strona wskazała na naruszenie:

- art. 29 ust. 1 u.p.t.u., poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że Strona nie osiągnęła zakwestionowanych przez organ przychodów, natomiast uzyskała przychód ze sprzedaży towarów wyliczonych przez organ I instancji oraz ze sprzedaży towarów dokonanych przez M. Ś.,

- art. 5 ust. 1 i art. 15 ust. 1 u.p.t.u., poprzez ich błędną wykładnię

i niewłaściwe zastosowanie, w tym przyjęcie, że Strona dokonywała dostaw towarów w imieniu firmy "C" i z tego tytułu jest podatnikiem,

- zasady proporcjonalności podatku od towarów i usług określonej w art. 31 ust. 3 w zw. z art. 2 Konstytucji RP, wskutek przyjęcia, że Strona jest podatnikiem podatku od towarów i usług od dostaw dokonanych przez M. Ś.,

- art. 108 ust. 1 u.p.t.u., poprzez jego zastosowanie w sprawie, w sytuacji,

gdy faktury VAT wystawione na rzecz P. P. oraz M. Ś. stwierdzają czynności rzeczywiste,

- art. 86 ust. 1 u.p.t.u., poprzez przyjęcie, że Stronie nie przysługiwało odliczenie podatku od części zakupów,

- art. 26 ust. 1 i art. 27 ust. 1 ustawy o rachunkowości, poprzez przyjęcie,

że spisy z natury przygotowane na dzień 31 grudnia 2007 r., 29 lutego 2008 r.,

31 grudnia 2008 r. oraz 31 grudnia 2009 r. nie spełniały określonych tam wymogów,

- art. 99 ust. 12 u.p.t.u., poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, co doprowadziło do określenia zobowiązania w nieprawidłowej wysokości.

Postanowieniem z 3 lipca 2015 r. WSA w Łodzi zawiesił postępowanie sądowoadministracyjne o sygn. akt I SA/Łd 246/15, w sprawie ze skargi K. F.-N. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. w przedmiocie rozliczenia podatku VAT od stycznia do grudnia 2008 r.

Postanowieniem z 27 lipca 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zawiesił przedmiotowe postępowanie sądowoadministracyjne. Zdaniem Sądu, wynik postępowania sądowego o sygn. akt I SA 246/15 miał w niniejszej sprawie znaczenie, gdyż decyzja organu dotycząca rozliczenia podatku VAT za poszczególne okresy 2008 r., jak i zaskarżona w przedmiotowej sprawie decyzja dotycząca VAT za 2009 r., wydane zostały w oparciu o ten sam materiał dowodowy, podobnie oceniony przez organy w tych sprawach.

Postanowieniem z 25 września 2019 r. Sąd podjął zawieszone postępowanie.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, argumentując,

jak w treści zaskarżonej decyzji.

Odpowiadając na zarzut naruszenia art. 201 § 1 pkt 2 O.p. organ przyznał,

że przeoczył wniosek Strony z 5 listopada 2014 r., w treści którego wskazano m.in., że w przedmiotowej sprawie zachodzi podstawa do zawieszenia postępowania podatkowego, uznając za zagadnienie wstępne określenie nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za grudzie 2008 r., które – z uwagi na deklarację Podatniczki o jej przeniesieniu na styczeń 2009 r. – ma wpływ na zaskarżone rozstrzygnięcie. W tym zakresie organ uznał jednak, że przedmiotowy wniosek

nie miał wpływu na wydane rozstrzygnięcie, bowiem powoływany przepis dotyczy sytuacji, kiedy wydanie decyzji jest uzależnione od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ, tymczasem w analizowanej sprawie obydwa rozstrzygnięcia zależą od tego samego organu.

Organ wskazał jednak, że jeżeli jego rozstrzygnięcie dotyczące rozliczenia podatku VAT za poszczególne okresy 2008 r. zostałoby uchylone wyrokiem sądu, będzie to przesłanką do wznowienia postępowania za poszczególne okresy 2009 r.

W tym ostatnim zakresie, wyrokiem z 18 września 2019 r., sygn. akt I FSK 1933/17, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną Podatniczki

od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z 9 sierpnia 2017 r.

w sprawie o sygn. akt I SA/Łd 246/15, ze skargi K. F.-N.

na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za okresy od stycznia do grudnia 2018 r.

Zaskarżonym do NSA wyrokiem w sprawie I SA/Łd 246/15 WSA w Łodzi uchylił zaskarżoną decyzję w zakresie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2008 r. i przekazał sprawę organowi II instancji do ponownego rozpoznania.

Sąd zważył, co następuje.

Skarga jest uzasadniona. Zasadniczy spór dotyczy oceny, czy zaskarżona decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. została wydana przed upływem terminu przedawnienia zobowiązania w podatku od towarów i usług za poszczególne – wszystkie lub niektóre - okresy (miesiące) 2009r. Pozytywne ustalenie takiej okoliczności powodowałoby bezprzedmiotowość podnoszonych w skardze wielu zarzutów odnoszących się do: określenia rzeczywistej wielkości obrotów ze sprzedaży towarów, rozliczenia podatku związanego z wydzierżawieniem przez Podatniczkę samochodu Renault Master J. P. prowadzącemu działalność pod firmą "A" oraz zasadności odliczenia podatku naliczonego z faktur wystawionych przez Administrację Nieruchomości Centrum [...] tytułem czynszu za najem lokalu użytkowego położonego w Ł. przy ul. B 55.

Zgodnie z art. 70 § 1 O.p. zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Biorąc powyższe pod uwagę poza sporem jest to, że zobowiązania w podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do listopada 2009 r. przedawniałyby się z dniem 31 grudnia 2014 r., natomiast zobowiązanie za grudzień 2009 r. przedawniałoby się z dniem 31 grudnia 2015 r., chyba że bieg terminu przedawnienia uległby zawieszeniu lub przerwaniu. Przesłanki zawieszenia lub przerwania biegu tego terminu zostały określone w dalszych paragrafach art. 70 O.p. Spór w sprawie dotyczy tego, czy bieg terminu przedawnienia zobowiązania w podatku od towarów i usług został zawieszony na podstawie art. 70 § 6 pkt 1 O.p. Żadna ze stron nie wskazuje na inną podstawę zawieszenia biegu terminu przedawnienia lub jego przerwania.

Decyzja organu odwoławczego w tej sprawie wydana została [...] i doręczona pełnomocnikowi skarżącej 5 stycznia 2015 r. Nie powinno budzić wątpliwości, że warunkiem skutecznego określenia podatnikowi zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług jest nie tylko wydanie stosownej decyzji, czyli jej sporządzenie i podpisanie przed upływem terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego, ale także jej doręczenie stronie przed upływem tego terminu. Zgodnie z art. 211 i 212 O.p. decyzję doręcza się stronie na piśmie, a organ, który ją wydał, jest nią związany od chwili jej doręczenia. A zatem decyzja wchodzi do obrotu prawnego z chwilą jej doręczenia podatnikowi (jego pełnomocnikowi), a więc ta chwila jest miarodajna dla oceny, czy nie doszło do przedawnienia zobowiązania podatkowego. Istotne jest także, że w odniesieniu do decyzji określających wysokość zobowiązania podatkowego, przed upływem terminu przedawnienia powinna być doręczona podatnikowi nie tylko decyzja organu pierwszej instancji, ale także decyzja organu odwoławczego. Zobowiązanie w podatku od towarów i usług powstaje z dniem zaistnienia zdarzenia, z którymi ustawa o podatku od towarów i usług wiąże powstanie takiego zobowiązania, a bieg terminu przedawnienia takiego zobowiązania rozpoczyna się od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności zobowiązania podatkowego. Biegnie on także w czasie trwania postępowania podatkowego i po wydaniu decyzji podatkowej przez organ pierwszej instancji, co właśnie oznacza konieczność wydania przed upływem terminu przedawnienia także decyzji odwoławczej. Sąd nie zgadza się z wywodami organu na str. 6 odpowiedzi na skargę, że chwila doręczenia decyzji odwoławczej w tej sprawie nie ma żadnego znaczenia dla oceny, czy nie doszło do przedawnienia zobowiązania podatkowego.

Zgodnie z art. 70 § 6 pkt 1 O.p. w brzmieniu obowiązującym w dniu 31 grudnia 2014 r., a więc w chwili upływu terminu przedawnienia zobowiązań w podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do listopada 2009 r., bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego nie rozpoczyna się a rozpoczęty ulega zawieszeniu, z dniem wszczęcia postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe, o którym podatnik został zawiadomiony, jeżeli podejrzenie popełnienia przestępstwa lub wykroczenia wiąże się z niewykonaniem tego zobowiązania.

Zgodnie zaś z obowiązującym wtedy art. 70c O.p. organ podatkowy właściwy w sprawie zobowiązania podatkowego, z którego niewykonaniem wiąże się podejrzenie popełnienia przestępstwa skarbowego lub wykroczenia skarbowego, zawiadamia podatnika o nierozpoczęciu lub zawieszeniu biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w przypadku, o którym mowa w art. 70 § 6 pkt 1, najpóźniej z upływem terminu przedawnienia, o którym mowa w art. 70 § 1, oraz o rozpoczęciu lub dalszym biegu terminu przedawnienia po upływie okresu zawieszenia.

Interpretując ten przepis, Sąd ma na uwadze uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 marca 2019 r., I FPS 3/18 stanowiącą, że dla skuteczności zrealizowania obowiązku wynikającego z art. 70c O.p. zawiadomienie, o którym mowa w tym przepisie należy doręczyć pełnomocnikowi, który został ustanowiony w postępowaniu kontrolnym lub podatkowym, nawet jeżeli zawiadomienia tego dokonuje organ podatkowy, przed którym nie toczy się żadne postępowanie z udziałem pełnomocnika strony. Uchybienie zaś w realizacji powyższego obowiązku winno być traktowane jako brak ziszczenia się materialnoprawnego skutku przewidzianego w art. 70 § 6 pkt 1 O.p.

Sąd podziela pogląd wyrażony przez stroną skarżącą w piśmie procesowym z dnia 9 grudnia 2019 r. o znaczeniu normy prawnej z art. 70c O.p. Pogląd ten jest wywiedziony z treści powyższej uchwały NSA. A zatem należy podkreślić, że istotnym warunkiem koniecznym zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego jest doręczenie podatnikowi lub bezwzględnie jego pełnomocnikowi, jeżeli taki został ustanowiony w toku postępowania podatkowego lub skarbowego, zawiadomienia o nierozpoczęciu lub zawieszeniu biegu terminu przedawnienia. Obowiązek dla organu wynikający z tego przepisu musi być realizowany dokładnie, bowiem ewentualny skutek w postaci zawieszenia biegu terminu przedawnienia jest dla podatnika niewątpliwie dotkliwy. Obowiązek pisemnego powiadomienia podatnika nie może być zastąpiony innymi formami uzyskania przez podatnika wiedzy o toczącym się postępowaniu karnoskarbowym. Po pierwsze dlatego, że podatnik musi mieć nie tylko wiedzę o tym, że postępowanie karnoskarbowe się toczy, ale także o tym, jaki jest konkretny tego skutek w sferze prawa podatkowego. Po drugie podatnik musi mieć możliwość sprawdzenia, czy istnieje związek pomiędzy podejrzeniem popełnienia przestępstwa lub wykroczenia, a niewykonaniem zobowiązania podatkowego. Temu służy wymóg doręczenia stosownego postanowienia pełnomocnikowi podatnika, bo sprawdzenie, czy zaistniały prawne warunki zawieszenia postępowania może wymagać wiedzy fachowej, której może nie mieć sam podatnik.

Poza sporem jest to, że w toku postępowania kontrolnego w zakresie m.in. podatku od towarów i usług za 2009 r. Skarżąca była reprezentowania od lipca 2011 r. przez pełnomocnika w osobie radcy prawnego A. S., a zatem istniała konieczność doręczenia pełnomocnikowi Skarżącej zawiadomienia w trybie art. 70c Ordynacji podatkowej. Obowiązku tego nie mogło zastąpić ani przedstawienie Skarżącej zarzutów w postępowaniu karnoskarbowym, ani udostępnianie jej pełnomocnikowi akt sprawy i wywodzenie na tej podstawie, że pełnomocnik mógł uzyskać wiedzę o wszczęciu postępowania karnoskarbowego. Poglądy prezentowane w tym zakresie przez organ w piśmie procesowym z 28 listopada 2019 r., w tym zawarte w cytowanych orzeczeniach sądów administracyjnych, nie uwzględniają później przecież wydanej uchwały NSA z 18 marca 2019 r. Interpretacja art. 70c w zw. z art. 70 § 6 pkt 1 O.p. przedstawiona w tej uchwale ma zastosowanie do stanu faktycznego i prawnego w rozpatrywanej sprawie, skoro ma też zastosowanie do stanu faktycznego i prawnego w sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2008 r., co wynika z wyroku NSA z dnia 18 września 2019 r., sygn. akt I FSK 1933/17, wydanego w sprawie Skarżącej.

Należy zatem zgodzić się ze Skarżącą, że zaskarżona decyzja doręczona została już po upływie przedawnienia zobowiązania podatkowego za miesiące od stycznia do listopada 2009 r. Uzasadniony jest zarzut z pkt I.3 skargi. Organ nie przedstawił przekonywujących argumentów o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia. A zatem bezprzedmiotowe jest rozważanie pozostałych zarzutów skargi dotyczących rozliczenia podatku za te miesiące.

Zobowiązanie w podatku vat za grudzień 2009 r. w chwili doręczania tej decyzji, czyli w dniu 5 stycznia 2015 r., nie było przedawnione. Jednak należy mieć na uwadze, że na rozliczenie podatku vat za grudzień 2009 r. niewątpliwie wpływ ma rozliczenie podatku za miesiąc poprzedzający. Wysokość nadwyżki podatku naliczonego do przeniesienia z listopada na grudzień 2009 r. została odmiennie określona w deklaracji Podatniczki i w zaskarżonej decyzji. Skoro jednak zobowiązanie podatkowe w podatku vat za miesiące od stycznia do listopada 2009 r. przedawniło się przed wydaniem zaskarżonej decyzji, to organ ponownie rozliczając podatek za grudzień 2009 r. powinien uwzględnić kwotę nadwyżki z listopada 2009 r. wynikającą z deklaracji. Ponadto ewentualne, ponowne zakwestionowanie Podatniczce przez organy podatkowe rozliczenia podatku za grudzień 2008 r. na skutek wydania przez tutejszy Sąd wyroku z dnia 9 sierpnia 2017 r., sygn. I SA/Łd 246/15, uchylającego decyzję podatkową Dyrektora Izby Skarbowej w Ł., nie będzie miało wpływu na rozliczenie podatku za styczeń 2009 r., skoro właśnie zobowiązanie podatkowe za styczeń 2009 r. przedawniło się, a więc rozliczenie podatku wynikające z deklaracji podatkowej nie może być kwestionowane. Znaczna część wskazanych przez organy nieprawidłowości w rozliczeniu podatku dotyczy rozliczenia miesięcy od stycznia do listopada 2009 r., a więc ocena wskazanych w decyzjach nieprawidłowości jest obecnie bezprzedmiotowa, co dotyczy np. zaniżenia podatku należnego z tytułu niezafakturowania równowartości wydatków związanych z eksploatacją samochodu Renault Master.

A zatem w pierwszej kolejności organ podatkowy powinien wyjaśnić jak powinno wyglądać prawidłowe rozliczenie podatku vat za okres nieprzedawniony, czyli za grudzień 2009 r., uwzględniając, że zobowiązanie w tym podatku za wcześniejsze miesiące przedawniło się.

Z uwagi na powyższe należało uchylić zaskarżoną decyzję na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r., poz. 1302). O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 §2 tej ustawy.

Lp/