Postanowienie WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt II SA/Go 572/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2012-10-04 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6330 Status  bezrobotnego
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 § 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marek Szumilas po rozpoznaniu w dniu 4 października 2012 r. na posiedzeniu niejawnym skargi A.S. na decyzję Wojewody z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie utraty statusu osoby bezrobotnej postanawia odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

A.S. zarejestrowała się w Powiatowym Urzędzie pracy w dniu [...] stycznia 2012 r. jako osoba bezrobotna bez prawa do zasiłku. W dniu rejestracji wyznaczono stronie termin kolejnej wizyty w urzędzie na dzień [...] lutego 2012 r. co strona potwierdziła własnoręcznym podpisem na karcie rejestracyjnej i na wezwaniu z dnia [...] stycznia 2012 r. Pomimo tego strona nie stawiła się w wyznaczonym dniu i następnie w dniu 1 marca 2012 r. do Powiatowego Urzędu Pracy wpłynęło zaświadczenie lekarskie z dnia [...] lutego 2012 r. z którego wynika, iż A.S. w okresie od [...] lutego 2012 r. stosowała kurację antybiotykową. Wraz z zaświadczeniem nadesłane zostało zwolnienie lekarskie wystawione na druku ZUS ZLA na okres od [...] lutego 2012 r. do [...] marca 2012 r.

W związku z powyższym decyzją z dnia [...] marca 2012 r. znak: [...] Starosta Powiatu orzekł o utracie przez A.S. statusu osoby bezrobotnej z dniem [...] lutego 2012 r., wskazując na brak przedstawienia zaświadczenia o niezdolności do pracy w wymaganej formie tj. na druku ZUS ZLA.

Następnie na skutek odwołania wniesionego przez A.S. decyzją z dnia [...] marca 2012 r., znak: [...] Wojewoda powołując się na treść art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), art. 2 ust. 1 pkt 2, art. 33 ust. 4 pkt 10 w związku z art. 80 ust. 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2008 r. nr 69, poz. 415 ze zm.) orzekł o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji.

Decyzja organu II instancji zawierała na końcu pouczenie o prawie strony do wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. w terminie 30 dni od dnia doręczenia decyzji. Powyższa decyzja doręczona została A.S. osobiście w dniu 2 kwietnia 2012 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru decyzji w aktach administracyjnych sprawy).

W dniu 2 lipca 2012 r. w siedzibie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. złożona została przez A.S. skargę od w/w decyzji, w której wskazuje, iż nie zgadza się z rozstrzygnięciem organu. Powyższa skarga w dniu 3 lipca 2012 r. przekazana została przez Sąd do organu – Wojewody, który następnie przesłał ją do tutejszego Sądu wraz z aktami administracyjnymi i odpowiedzią na skargę. W treści skargi z dnia [...] lipca 2012 r. strona zawarła wniosek o przyznanie prawa pomocy.

W odpowiedzi na skargę organ wskazał, iż wniesiona została ona po terminie i jednocześnie wnosi o oddalenie skargi przedstawiając stan sprawy i podtrzymując swoją dotychczasową argumentację.

Zarządzeniem Referendarza sądowego z dnia 28 sierpnia 2012 r. wniosek skarżącej o przyznanie prawa pomocy pozostawiono bez rozpoznania z uwagi na nieuzupełnienie braków formalnych wniosku w terminie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga podlegała odrzuceniu.

Na wstępie podkreślić należy, iż zgodnie z przepisami ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270), dalej p.p.s.a., skarga podlega merytorycznemu rozpoznaniu przez wojewódzki sąd administracyjny tylko wówczas, gdy Sąd ustali, że zostały zachowane przez skarżącego przesłanki dopuszczalności zaskarżenia określonego aktu lub czynności organu administracji publicznej. Jedną z takich przesłanek jest wymóg zachowania ustawowego terminu do złożenia skargi.

W myśl art. 53 § 1 p.p.s.a. skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Jednocześnie jednak należy zwrócić uwagę, iż zgodnie z treścią art. 54 § 1 p.p.s.a. skargę do sądu administracyjnego wnosi się nie wprost do Sądu, ale za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Stosownie bowiem do § 2 cyt. przepisu w/w organ dopiero przekazuje sądowi skargę wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia wniesienia skargi.

W niniejszej sprawie będąca przedmiotem skargi decyzja Wojewody z dnia [...] marca 2012 r., znak: [...] doręczona została skarżącej w dniu [...] kwietnia 2012 r. W treści zaskarżonej decyzji zawarte zostało pouczenie o możliwości jej zaskarżenia do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. za pośrednictwem organu, który ją wydał – w terminie 30 dni od daty doręczenia decyzji. Ostatnim dniem, w którym skarżąca mogła skutecznie złożyć swą skargę był dzień 2 maja 2012 r. Tymczasem A.S. wniosła przedmiotową skargę bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. w dniu 2 lipca 2012 r. (pieczęć wpływu na skardze – k. 3). Następnie z uwagi na nieprawidłowe wniesienie skargi naruszające treść art. 54 § 1 p.p.s.a., skarga została w dniu 3 lipca 2012 roku przekazana przez Sąd organowi – Wojewodzie wraz z załącznikami, celem nadania jej właściwego biegu. Po sporządzeniu odpowiedzi na skargę i doręczeniu akt administracyjnych organ ten w myśl art. 54 § 2 p.p.s.a. przekazał sprawę Sądowi.

W przedmiotowej sprawie fakt błędnego bezpośredniego złożenia skargi do tutejszego Sądu zamiast za pośrednictwem organu jak wskazywało pouczenie w zaskarżonej decyzji pozostaje bez wpływu na wynik niniejszego postępowania. Wskazać bowiem należy, iż orzecznictwo sądów administracyjnych zgodnie stoi na stanowisku, iż w sytuacji, gdy skarżący wniósł skargę bezpośrednio do wojewódzkiego sądu administracyjnego, a nie za pośrednictwem właściwego organu to za datę wniesienia skargi należy uznać datę przekazania skargi właściwemu organowi przez sąd (postanowienie WSA w Poznaniu z dnia 19 lutego 2008 r. IV SA/Po 46/08 oraz postanowienie WSA w Białymstoku z dnia 21 marca 2006 r. II SA/Bk 131/06). Zgodnie zaś z postanowieniem WSA w Gliwicach z dnia 31 marca 2008 r. I SA/GL 155/08 skoro strona wbrew wyraźnemu pouczeniu skierowała skargę do sądu za pośrednictwem niewłaściwego organu, to za datę nadania skargi należało przyjąć datę przekazania skargi właściwemu organowi.

Niezależnie jednak od powyższego Sąd uznał, iż skarga złożona w Sądzie w dniu 2 lipca 2012 r. i przekazana do organu 3 lipca 2012 r., wniesiona została ze znaczącym przekroczeniem ustawowego terminu do jej złożenia. Podkreślić należy, iż skarżąca została prawidłowo pouczona o terminie i trybie zaskarżenia przedmiotowej decyzji. W okolicznościach sprawy datą wniesienia skargi był bowiem dzień 3 lipca 2012 r. (data nadania przez Sąd), w sytuacji gdy termin do dokonania tej czynności upłynął z dniem 2 maja 2012 r.

Jednocześnie Sąd informacyjnie wskazuje, iż strona skarżąca nie złożyła do tutejszego Sądu wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, na podstawie art. 86 i 87 p.p.s.a. Zgodnie z powyższymi przepisami, jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny jego uchybienia. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania są przedmiotem skargi. Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 1, 2, 3 i 4 p.p.s.a).

Z uwagi na powyższe należało zgodnie z treścią art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a orzec jak w sentencji.