Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 337/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-11-23 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6072 Scalenie oraz podział nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono postanowienie I i II instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Skiba Sędziowie: WSA Elżbieta Lenart (spr.) WSA Elżbieta Sobielarska Protokolant referent Monika Bodzan po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 listopada 2011 r. sprawy ze skargi R. Sp. z o. o. z siedzibą w W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] grudnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie podziału nieruchomości 1. uchyla zaskarżone postanowienie oraz postanowienie Prezydenta W. z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...]; 2. stwierdza, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu; 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. na rzecz skarżącej R. Sp. z o. o. z siedzibą w W. kwotę 357 (trzysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2010 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. utrzymało w mocy postanowienie Prezydenta W. z dnia [...] czerwca 2010 r., nr [...] negatywnie opiniujące wstępny projekt podziału działki nr [...].

Zaskarżone orzeczenie zostało wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.

Wnioskiem z dnia 19 maja 2009 r., następnie zmienionym w dniu 31 marca 2010 r., R. sp. z o.o. z/s w W. wystąpiła o zaopiniowanie wstępnego projektu podziału nieruchomości działki nr [...], z obrębu [...] o powierzchni [...] ha.

Prezydent W. postanowieniem z dnia [...] czerwca 2010 r., nr [...] negatywnie zaopiniował wstępny projekt podziału działki nr [...] o powierzchni [...] ha uregulowanej w księdze wieczystej [...] z obrębu [...] (dawny nr obrębu [...]) stanowiącej nieruchomość położoną w W. przy ul. [...], dla której księga wieczysta prowadzona jest przez Sąd Rejonowy dla W. - ze względu na brak zgodności projektu podziału z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu pod [...] - część I.

W uzasadnieniu postanowienia organ podniósł, że przedstawiony podział działki nr [...], z obrębu [...] nie jest w pełni zgodny z ustaleniami uchwalonego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu pod [...] - część I, zatwierdzonego uchwałą Rady W. z dnia [...]października 2008 r., nr [...]. Zaproponowana służebność od ulicy [...] nie jest zgodna z ww. planem miejscowym, a ponadto ul. [...] jest w planie miejscowym ciągiem pieszym [...], od którego nie wyznacza się służebności. W związku z realizacją zapisów planu ulica [...] będzie musiała być wykreślona z aktualnego rejestru ulic publicznych. Zatem na wstępnym projekcie podziału przedmiotowej nieruchomości przedstawione są projektowane działki bez dostępu do drogi publicznej.

Dodał, iż art. 93 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami nakłada warunek, że podział nieruchomości nie jest dopuszczalny, jeżeli projektowane do wydzielenia działki gruntu nie mają bezpośredniego dostępu do drogi publicznej. Za dostęp do dogi publicznej uważa się również ustanowienie dla tych działek innych służebności drogowych, jeżeli nie ma możliwości wydzielenia drogi wewnętrznej z nieruchomości objętej podziałem.

Podniósł także, iż postępowanie administracyjne w sprawie podziału nieruchomości zgodnie z ustawą z dnia 27 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami odbywa się w dwóch etapach. Na podstawie art. 93 ust 1,4, i 5 ww. ustawy w pierwszym etapie wydaje się postanowienie o zgodności projektu podziału nieruchomości z ustaleniami planu miejscowego.

Zażalenie na powyższe postanowienie złożył wnioskodawca podziału, kwestionując rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji i wskazując, iż przedstawiony projekt podziału nieruchomości jest zgodny z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego pod [...] - część I. Umożliwia on realizację założeń planu, poprzez uwzględnienie przewidzianego w planie układu komunikacyjnego (jezdny i pieszy). Dodał, że zaproponowane służebności są rozwiązaniem tymczasowym, które będzie obowiązywało do czasu zrealizowania docelowego układu komunikacyjnego.

Po rozpoznaniu zażalenia Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. postanowieniem z dnia [...] grudnia 2010 r., nr [...] utrzymało w mocy postanowienie Prezydenta W. z dnia [...]czerwca 2010 r., nr [...].

Organ podniósł, że zgodnie z art. 93 ust. 1-3 ustawy o gospodarce nieruchomościami, podziału nieruchomości można dokonać, jeżeli jest on zgodny z ustaleniami obowiązującego planu miejscowego. Zgodność ta dotyczy zarówno przeznaczenia terenu, jak i możliwości zagospodarowania wydzielonych działek. Zgodność proponowanego podziału nieruchomości z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego opiniuje - na zasadzie art. 93 ust. 4 ustawy - m. in. prezydent miasta. Postanowienie wydane w tym zakresie ma zatem charakter opinii i stanowi jeden z etapów podziału nieruchomości. Zatwierdzenie projektu podziału nieruchomości następuje w drodze decyzji. Zgodność z ustaleniami planu miejscowego dotyczy zarówno przeznaczenia terenu, jak i możliwości zagospodarowania wydzielonych działek gruntu. Powyższe oznacza, iż organ w ramach dokonywanej oceny zgodności podziału z ustaleniami planu musi udzielić odpowiedzi na pytanie, czy proponowany przez wnioskodawcę projekt podziału służy realizacji celu i przeznaczenia określonego w planie, a więc czy projekt podziału stwarza hipotetyczną możliwość realizacji celu i przeznaczenia terenu, określonego w planie miejscowym, po zatwierdzeniu podziału nieruchomości (tak: G. Bieniek i in. - ustawa o gospodarce nieruchomościami. Komentarz, Wydawnictwo Lexis Nexis, Warszawa 2007, wyd. 2, s. 354 i nast.).

Drugim niezbędnym warunkiem dopuszczalności dokonania podziału jest zapewnienie wydzielanym działkom gruntu dostępu do drogi publicznej. Kryterium dostępu do drogi publicznej pozostaje w sferze zapewnienia możliwości zagospodarowania wydzielonych działek gruntu. Zapewnienie dostępu do drogi publicznej związane jest więc z faktem, iż wydzielona działka gruntu będzie mogła stać się w przyszłości odrębną nieruchomością, a wtedy jej samodzielne zagospodarowanie bez dostępu do drogi publicznej będzie niemożliwe, nawet w przypadku spełnienia pozostałych warunków wynikających z obowiązującego dla danego planu zagospodarowania przestrzennego.

Jak stanowi art. 93 ust. 3 ww. ustawy podział nieruchomości nie jest dopuszczalny, jeżeli projektowane do wydzielenia działki gruntu nie mają dostępu do drogi publicznej; za dostęp do drogi publicznej uważa się również wydzielenie drogi wewnętrznej wraz z ustanowieniem na tej drodze odpowiednich służebności dla wydzielonych działek gruntu albo ustanowienie dla tych działek innych służebności drogowych, jeżeli nie ma możliwości wydzielenia drogi wewnętrznej z nieruchomości objętej podziałem.

Dodał, że zapewnienie dostępu do drogi publicznej, zgodnie z ww. przepisem ustawy o gospodarce nieruchomościami, samo w sobie nie podlega, co do zasady, ocenie na etapie wstępnego projektu podziału. Organ jest uprawniony jedynie do oceny, czy podział jest zgodny z planem miejscowym. Badanie przesłanek z art. 93 ust. 3 ww. ustawy następuje dopiero na podstawie mapy podziałowej i podlega ocenie w ramach decyzji o zatwierdzeniu podziału bądź jego odmowie. Przy czym w przepisie tym chodzi o faktyczny dostęp do istniejącej drogi publicznej.

Kolegium uznało, że z akt przedmiotowej sprawy wynika, iż - przedstawione we wstępnym projekcie podziału nieruchomości nr [...]- projektowane działki są działkami bez dostępu do istniejącej drogi publicznej. Również z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu pod [...] część I uchwalonego Uchwałą nr [...] Rady W. wynika, że zaproponowana służebność dla wydzielonych działek, która została ustalona do ulicy [...], nie jest zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Ulica Inspektowa jest w tym planie oznaczona jako ciąg pieszy [...]. Zatem, projektowane do wydzielenia działki gruntu z działki nr [...] nie mają dostępu do istniejącej drogi publicznej. Również zaproponowana służebność jest służebnością, która zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego jest ustanowiona do ciągu pieszego, dla którego nie ustala się służebności. Ciąg pieszy nie stanowi drogi publicznej w rozumieniu ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, dlatego też – w ocenie Kolegium - organ I instancji miał prawo badać kwestię dostępu do istniejącej drogi publicznej, jako element zgodności z ustaleniami planu, co do możliwości zagospodarowania wydzielonych działek. Zaś zaproponowany podział nieruchomości nie zapewnia nowotworzonym działkom dostępu do drogi publicznej – nie będzie więc możliwości zagospodarowania wydzielonych działek.

Kolegium odniosło się też do zarzutu naruszenia § 18 ust. 1 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu pod [...] część I wskazując, iż określa on możliwość dotychczasowego użytkowania terenów do czasu ich zagospodarowania zgodnie z przeznaczeniem określonym w planie. Oznacza to, iż ulica [...] - do czasu zagospodarowania zgodnie z planem - może być użytkowana w dotychczasowy sposób (obecnie jest użytkowana jako ulica dojazdowa) i zgodnie z powyższym zapisem może być w taki sposób użytkowana do czasu zagospodarowania jej zgodnie z uchwalonym planem, tj. przebudowy w ciąg pieszy. Zapisy powyższego paragrafu planu nie budzą wątpliwości interpretacyjnych. Nie wynika z nich bowiem, aby do czasu zagospodarowania terenów zgodnie z przeznaczeniem w planie, miały one inne przeznaczenie niż jest to wskazane w zatwierdzonym planie. Z powyższego zapisu wynika jedynie możliwość korzystania z ulicy [...] - która zgodnie z planem jest ciągiem pieszym - na dotychczasowych zasadach (ulica dojazdowa) do czasu przebudowy jej zgodnie z planem w ciąg pieszy.

Skargę na powyższe postanowienie do wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Warszawie złożyła R. Sp. z o.o. z/s w W. wnosząc o jego uchylenie i zarzucając mu:

naruszenie przepisów kodeksu postępowania administracyjnego w szczególności art. 107 kpa oraz art. 7, art. 8, art., 10 i art. 35 § 3 kpa,

naruszenie prawa materialnego w szczególności:

- art. 93 ust. 1, 2, 3 i 4 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, poprzez jego wadliwą wykładnię i w jej wyniku przyjęcie, iż projekt podziału jest niezgodny z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego rejonu pod [...] - część I. oraz przez przyjęcie, iż badanie przesłanek z art. 93 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami następuje wyłącznie dopiero na podstawie mapy podziałowej i podlega ocenie w ramach decyzji o zatwierdzeniu podziału bądź jego odmowie,

- § 18 ust. 1 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu pod [...] - część I, przez jego wadliwą interpretację.

W uzasadnieniu skarżąca zarzuciła, iż organ administracji nie poczynił ustaleń i nie wykazał na czym ma polegać odstępstwo proponowanego podziału od planu - poza brakiem jakoby dostępu do drogi publicznej i w konsekwencji arbitralnie stwierdził, że wniosek dotyczący podziału nie spełnia przesłanki o której mowa w art. 93 ust. 1 i ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami.

Dodała, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w wyroku z dnia 9 kwietnia 2008 roku (sygn. akt II SA/OL 112/08), stwierdził, iż: "organ wydając ponownie opinię zobowiązany jest do zbadania proponowanego podziału gruntu ściśle pod kątem zgodności z przyjętym planem zagospodarowania przestrzennego. Ewentualna niezgodność z takim planem musi być precyzyjnie wykazana."

Zebrany w sprawie materiał pozwala wyłącznie w zakresie objętym dyspozycją art. 93 ust. 1 i 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami na poczynienie następujących ustaleń:

- projektowana działka [...] w planie [...] przeznaczona jest pod tereny usług sportu, kultury, oświaty, zdrowia, zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej ekstensywnej - we wstępnym projekcie podziału nieruchomości działka ta jest przewidywana pod zabudowę mieszkaniową,

- projektowana działka [...] zarówno jak i w planie i w projekcie podziału jest przeznaczona na drogę dojazdową - [...],

- projektowana działka [...] w planie [...] przeznaczona jest pod tereny usług, sportu, kultury, oświaty zdrowia, obiektów sakralnych i zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej ekstensywnej - we wstępnym projekcie podziału nieruchomości działka ta jest przewidywana pod zabudowę mieszkaniową.

Jak z powyższego wynika wstępny projekt podziału jest zgodny z planem (art. 93 ust. 1) i realizuje cele określone w art. 93 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami.

Skarżąca podkreśliła, iż zaproponowany podział wychodzi naprzeciw możliwości realizacji postanowień planu, ponieważ uwzględnia, m.in. przewidywany w planie układ komunikacyjny (pieszo/jezdny), a poprzez wydzielenie na potrzeby komunikacyjne osobnych działek umożliwia miastu realizację postanowień planu w zakresie układu komunikacyjnego. Bez podziału działki wg spornego projektu Miasto nie mogłoby zrealizować planu w zakresie układu komunikacyjnego.

Dodała, że tak sformułowane uzasadnienie pozbawia stronę możliwości poddania go wnikliwej i krytycznej analizie.

Podniosła również, iż wstępny podział nieruchomości w pełni spełnia wymogi określone zarówno postanowieniami ustawy (art. 93 ust. 3) jak i prawa miejscowego (§18 planu). Skarżąca bowiem uregulowała dostęp do drogi publicznej, poprzez zapewnienie ustanowienia dla tych działek odpowiednich służebności drogowych do czasu zrealizowania przez miasto docelowego układu komunikacyjnego. Na takie rozwiązanie pozwala m.in. § 18 planu, co potwierdził również główny projektant planu miejscowego obszaru [...] dr arch. K. D.

Przebudowa ulicy Inspektowej w ciąg pieszy musi być poprzedzona zbudowaniem przez miasto docelowego układu komunikacyjnego, umożliwiającego użytkownikom i właścicielom działek położonych wzdłuż ulicy Inspektowej, dojazd do drogi publicznej. Budowę natomiast układu komunikacyjnego należy poprzedzić podziałem działek zgodnym z projektem będącym przedmiotem niniejszej sprawy.

Poza tym zaskarżone postanowienie narusza art. 93 ust. 4 ustawy o gospodarce nieruchomościami, bowiem przyjmuje, iż opinia organu pierwszej instancji winna dotyczyć jedynie zgodności z planem (art. 93 ust. 1) z uwzględnieniem realizacji celów (art. 93 ust. 2), natomiast problematyka związana z dostępem do drogi publicznej (art. 93 ust. 3), winna być rozważana w drugim etapie. Zarówno organ pierwszej instancji, jak i Kolegium w swojej negatywnej opinii, oparli się wyłącznie na ustaleniu, iż nowopowstałe działki nie miałyby dostępu do drogi publicznej, a zaproponowana służebność nie jest zgodna z planem - nie przytaczając przy tym ani jednego argumentu, który byłby potwierdzeniem, iż ustanowienie czasowej służebności jest sprzeczne z postanowieniami planu, a § 18 planu nie daje możliwości ustanowienia proponowanych służebności.

Organ odwoławczy wadliwie odczytuje treść art. 93 ust. 4 ustawy o gospodarce nieruchomościami. E. Mzyk w Komentarzu do ustawy o gospodarce nieruchomościami pod red. G. Bieńka. Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis. Wydanie 3. Warszawa 2008 str. 371 stwierdził, że: " W art. 93 ust. 4 przewidziano opiniowanie przez wójta (burmistrza, prezydenta miasta) zgodności podziału z ustaleniami planu miejscowego. Przepis ten nie daje odpowiedzi na pytanie, czy organ jest związany i w jakim terminie - postanowieniem opiniującym, a także, czy wydanie postanowienia jest częścią (etapem) postępowania administracyjnego zatwierdzającego podział nieruchomości, czy też samodzielnym postępowaniem administracyjnym. Przede wszystkim należy przyjąć założenie, że organ wydający opinię będzie nią związany przy orzekaniu o podziale nieruchomości."

Ponadto skarżąca podniosła, że w obecnym kształcie działka nr [...] nie może być racjonalnie wykorzystana, ponieważ właściciel musi uwzględniać konieczność jej podzielenia, poprzez wydzielenie części działki na potrzeby układu komunikacyjnego, a zebrany materiał w sprawie pozwala Kolegium wydać, w oparciu o art. 138 § 1 pkt. 2, orzeczenie uchylające postanowienie Prezydenta W. i orzec co do istoty sprawy.

Do skargi skarżąca załączyła opinię dr arch. K. D., głównego projektanta planu miejscowego [...] dotyczącą możliwości realizacji dojazdu od strony ul. [...] do budynku jednorodzinnego na działkach ewidencyjnych nr [...].

Z opinii tej wynika, że teren objęty inwestycją przylega do istniejącej drogi publicznej – ul. [...] , która może być użytkowana jako ulica dojazdowa do czasu realizacji docelowego układu drogowego (planowane ulice [...] i [...] , które obecnie nie istnieją) oraz przebudowy ul. [...] w ciąg pieszy (zmiana organizacji ruchu). Dodał, że zgodnie z ustaleniami planu nie zabrania się wykorzystania ciągów pieszych jako dojazdów do poszczególnych posesji (organizacja ruchu ustalająca zakaz wjazdu z wyłączeniem dojazdów mieszkańców do posesji). Poza tym projektowany ciąg pieszy [...] o szerokości 10 m spełnia warunki dojazdu do nieruchomości również w przypadku, kiedy nie jest drogą publiczną w rozumieniu przepisów ustawy o drogach publicznych.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując w całości stanowisko przedstawione w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości, przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że kontrola sądowo – administracyjna sprowadza się do zbadania, czy organy wydając zaskarżone orzeczenie nie naruszyły przepisów prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Ocena dokonywana jest według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tego orzeczenia, na podstawie materiału dowodowego zebranego w toku postępowania administracyjnego. Sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Może zatem wyeliminować z obrotu prawnego zaskarżony akt także z powodów, które w skardze nie zostały podniesione, a stanowią o wydaniu aktu z naruszeniem prawa.

Rozpoznając sprawę w ramach wskazanych kryteriów stwierdzić należy, że skarga jest zasadna, bowiem zaskarżone orzeczenie narusza prawo

W niniejszej sprawie postanowieniem z dnia [...]grudnia 2010 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. utrzymało w mocy postanowienie Prezydenta W. z dnia [...]czerwca 2010 r. negatywnie opiniujące projekt podziału nieruchomości oznaczonej nr [...], położonej w W. przy ul. [...].

W myśl art. 93 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami podziału nieruchomości można dokonać, jeżeli jest on zgodny z ustaleniami planu miejscowego. W razie braku tego planu stosuje się art. 94. Zgodność z ustaleniami planu w myśl ust. 1 dotyczy zarówno przezneczenia terenu, jak i możliwości zagopoadarowania wydzielonych działek gruntu (ust. 2).

Natomiast z ustępu 4 ww. art. wynika, że zgodność proponowanego podziału nieruchomości z ustaleniami planu miejscowego, z wyjątkiem podziałów, o których mowa w art. 95, opiniuje wójt, burmistrz albo prezydent miasta.

Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 6 marca 2003 r., sygn. akt II SA/Gd 674/00, LEX nr 203449 dokonał wykładni powyższych przepisów i uznał, że ustawodawca przewidział trzy warunki podziału (zgodność z ustaleniami planu miejscowego, zgodność z przepisami szczególnymi, zapewnienie wydzielonej działce gruntu dostepu do drogi publicznej), które muszą zostać spełnione łącznie, aby możliwe było zatwierdzenie projektu podziału, a uprzednio pozytywne zaopiniowanie proponowanego podziału nieruchomości. Sąd ten dodał, iż zasadne jest tworzenie w wyniku podziału tylko takich nieruchomości, które od samego początku będą spełniały wszystkie wskazane wyżej warunki. Brak jest natomiast podstaw do przyjęcia za dopuszczalne wyłaniania w drodze podziału nieruchomości, które dopiero w przyszłości będzie należało doprowadzić do zgodności z przepisami szczególnymi lub zapewnić im dostęp do drogi publicznej.

Powyższe oznacza, że w orzeczeniu opiniującym podział nieruchomości organ winien rozważyć wszystkie przesłanki warunkujące możliwość podziału, a nie - jak twierdzą organy obu instancji rozpatrujące niniejszą sprawę - tylko jedną z nich tj. zgodność z planem zagospodarowania przestrzennego (co jednak sam organ I instancji następnie podważył rozważając dostęp projektowanych działek do drogi publicznej).

Plan zagospodarowania przestrzennego określony uchwałą Rady Miasta W. z dnia [...] października 2008 r., nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu pod [...] – część I w § 18 ustalił zasady tymczasowego zagospodarowania, urządzenia i użytkowania terenów oraz dopuścił dotychczasowe użytkowanie terenów (objętych tym planem) do czasu ich zagospodarowania zgodnie z przeznaczeniem w nim określonym.

Jednocześnie strona wnioskująca o podział przestawiła dokument, iż została ustanowiona odpowiednia służebność dostępu do drogi publicznej, to jest do ul. [...], stanowiącej aktualnie ulicę dojazdową - co zresztą ustalił także organ administracji.

Z akt sprawy wynika ponadto, że dostęp do nowoprojektowanego układu komunikacyjnego określonego w planie także został zachowany. Nieruchomość zachowa zatem dostęp do projektowanych dróg publicznych.

Podsumowując Sąd uznał, że działki powstałe w wyniku podziału działki nr [...] mają obecnie zapewniony dostęp do istniejącej drogi publicznej - ul. [...], która może być użytkowana jako ulica dojazdowa aż do czasu realizacji docelowego układu drogowego. Natomiast, gdy układ ten zostanie już zrealizowany, to wówczas będą miały dostęp do drogi publicznej poprzez ulice [...].

Z tych powyższych względów Sąd uznał, że organ - wydając zaskarżone postanowienie - działał z naruszeniem art. 7, art. 77 i art. 80 kpa. Nie wyjaśnił dokładnie stanu faktycznego oraz nie rozpatrzył w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego.

Ponownie rozpoznając sprawę organ uwzględni przestawione stanowisko Sądu i oceni wystąpienie wszystkich trzech przesłanek warunkujących podział nieruchomości, tj. zgodność z ustaleniami planu miejscowego, zgodność z przepisami szczególnymi i zapewnienie wydzielonej działce gruntu dostepu do drogi publicznej - z uwzględnieniem całokształtu materiału dowodowego.

Mając powyższe na względzie, Sąd orzekł jak w wyroku na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 tej ustawy.