Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 1496/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2016-04-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Ochrona środowiska
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargi
Powołane przepisy: journal: Dz.U. 2013 poz 1235
law: Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko - tekst jednolity.
journal: Dz.U. 2010 nr 213 poz 1397
law: Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko
article: art. 104 Kpa, art. 107 par. 3 Kpa, art. 7, art. 8, art. 75, art. 77, art. 80, art. 107 par. 1 i 3 kpa
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: par. 3 ust. 1 pkt 7
journal: Dz.U. 2010 nr 213 poz 1397
law: Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko
article: art. 151 P.p.s.a.
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Mysiak, Sędziowie Sędzia WSA Renata Bukowiecka-Kleczaj,, Sędzia NSA Danuta Strzelecka-Kuligowska (spr.), Protokolant starszy sekretarz sądowy Katarzyna Skrzetuska-Gajos, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 6 kwietnia 2016 r. sprawy ze skarg J. P., A. P. oraz K. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia oddala skargi.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] Burmistrz na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. 2013 r. poz. 267 ze zm.), art. 71 ust. 1 i 2 pkt 2, art. 75 ust. 1 pkt 4, art. 82 i art. 85 ust. 2 pkt 2 i ust. 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2013 r. poz. 1235), § 3 ust.1 pkt 7 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2010 r. Nr 213, poz. 1397 ze zm.), po rozpatrzeniu wniosku Spółki A. oraz po przeprowadzeniu postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, ustalił środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia polegającego na: "Budowie stacji GPZ ", w której skład wchodzić będzie: pięciopolowa rozdzielnia wyposażona w wyłączniki izolacyjne, dwa stanowiska transformatorów mocy, budynek stacji wraz z infrastrukturą towarzyszącą.

Organ I instancji ustalił między innymi, że w sąsiedztwie przedsięwzięcia po stronie zachodniej (w odległości od głównych źródeł hałasu, a więc transformatorów mocy) zostały wybudowane, są rozpoczęte, bądź też planowane nowe budynki mieszkaniowe. Najbliżej położona zabudowa o charakterze zagrodowym jest w odległości ok. od planowanego przedsięwzięcia. Wzdłuż granic nieruchomości wprowadzony zostanie zwarty drzewostan zimozielonych form średnich i wysokich. Działka przeznaczona pod inwestycję oraz jej bezpośrednie sąsiedztwo nie są objęte ustaleniami żadnego obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy, a także długoletnich opracowaniach planistycznych teren działki zawsze był przeznaczony pod budowę stacji. Na etapie realizacji i eksploatacji, w zakresie środowiska gruntowo–wodnego, stanowiska transformatorów należy dodatkowo wyposażyć w szczelne misy olejowe zabezpieczające przed przeciekiem zanieczyszczeń do gruntu w razie sytuacji awaryjnej (wyciek oleju). Do chłodzenia transformatorów należy używać oleje transformatorowe nieszkodliwe dla środowiska. W zakresie zminimalizowania emisji zanieczyszczeń pyłowych i gazowych do powietrza, ograniczenia emisji hałasu, wartości składowych pola elektrycznego i magnetycznego, na etapie eksploatacji, należy dokonać analizę porealizacyjną w zakresie emisji oddziaływań akustycznych. Poziom hałasu, którego głównym źródłem będą transformatory 110Kv/15 nie może przekraczać dopuszczalnych poziomów zwłaszcza dla terenów zabudowy mieszkaniowej określonych w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz.U. z 2014 r. poz. 112). W razie stwierdzenia przekroczeń dopuszczalnych poziomów hałasu dla terenów podlegających ochronie akustycznej należy zastosować rozwiązania techniczne np. ekrany akustyczne. W razie stwierdzenia pomiarami kontrolnymi dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych dla miejsc dostępnych dla ludności określonych w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobu sprawdzania dotrzymania tych poziomów (Dz.U. Nr 192, poz. 1883), konieczna będzie modyfikacja parametrów pracy stacji lub zastosowanie dodatkowych rozwiązań technicznych mających na celu zmniejszenie oddziaływań poniżej poziomów dopuszczalnych. W zakresie ochrony przyrody, w przypadku rozpoczęcia prac budowlanych w sezonie lęgowym lub przedłużenie się ich trwania do sezonu lęgowego ptaków, należy przeprowadzić konsultacje z doświadczonym specjalistą ornitologiem, który przeprowadzi wizytę na terenie budowy celem wykluczenia ewentualnej możliwości zniszczenia miejsc lęgowych wykorzystywanych aktualnie przez ptaki.

Organ I instancji ustalił również, że przedsięwzięcie nie jest zlokalizowane na terenie obszarów wodno-błotnych (), brak jest obszarów objętych ochroną,

w tym strefy ujęć wody i obszary ochronne wód śródlądowych. W odległości ok. [..] m płynie rzeka. Najbliższe ujęcie wody pitnej z wód podziemnych znajduje się

w odległości ok. km. Miejsce przeznaczone pod planowaną inwestycję zlokalizowane jest w granicach obszaru N., tj. Lasy Puszczy nad [...]. Jednak jak wynika z analizy zapisów przedłożonych w Karcie informacyjnej oraz jej uzupełnieniu, w miejscu planowanej inwestycji, nie stwierdzono bytowania gatunków ptaków będących przedmiotem ochrony w granicach obszaru N. Z uwagi na charakter oraz lokalizację inwestycji nie przewiduje się wpływu na obszar N. W celu zabezpieczenia przed porażeniem ptaków zachowane będą odpowiednie odległości pomiędzy elementami aparatury będącymi pod napięciem. Teren działki przeznaczony pod zamierzoną inwestycję zlokalizowany jest również w granicach obszaru mającego znaczenie dla Wspólnoty N., t.j. D. [...] Jak wynika z zapisów Waloryzacji Przyrodniczej Województwa (BKP [...]r.) na terenie tym brak jest siedlisk przyrodniczych, jak również stanowisk gatunków fauny i flory, będących przedmiotem ochrony ww. obszaru. Brak jest gatunków podlegających ochronie, a zinwentaryzowane gatunki roślin wykluczają możliwość występowania siedlisk przyrodniczych chronionych. Teren inwestycji zlokalizowany jest również w granicach Obszaru Chronionego Krajobrazu "". Na terenie tym obowiązują zakazy określone w uchwale Nr XXXII/375/09 Sejmiku Województwa z dnia 15 września 2009 r. w sprawie obszarów chronionego krajobrazu, jednakże z uwagi na fakt, że przedmiotowa inwestycja jest inwestycją celu publicznego, na podstawie art. 24 ust. 2 pkt 3 ustawy o ochronie przyrody, ww. zakazy jej nie dotyczą.

Organ I instancji określił także wymagania jakie należy uwzględnić

w dokumentacji wymaganej do wydania decyzji wymienionej w art. 72 ust. 1 pkt 1-14 ustawy o udostępnieniu informacji o środowisku (...) oraz, że przedsięwzięcie nie wymaga prowadzenia postępowania dotyczącego transgranicznego oddziaływania na środowisko. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że w ramach postępowania Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska wyraził opinię, że dla przedsięwzięcia pod nazwą "Budowa stacji GPZ " nie istnieje konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko oraz sporządzania raportu o oddziaływaniu na środowisko. PWIS pismem z dnia [...] r. wyraził opinię, że istnieje potrzeba przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Wobec dokonanej analizy uwarunkowań środowiskowych, biorąc pod uwagę ww. opinie, postanowieniem z dnia [...] r. stwierdził obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia i określił zakres raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, zgodnie z art. 66 ww. ustawy, ze szczególnym uwzględnieniem oddziaływania przedsięwzięcia na zdrowie ludzi. Postanowienie o nałożeniu raportu otrzymały wszystkie strony postępowania, zawiadomienie zostało podane do publicznej wiadomości w Biuletynie Informacji Publicznej Urzędu Miejskiego oraz poprzez wywieszenie na tablicach ogłoszeń Urzędu Miejskiego. W dniu 10 marca 2015 r. wpłynął Raport

o oddziaływaniu na środowisko dla przedsięwzięcia. Zgodnie z art. 77 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko wystąpił do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska oraz do Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z wnioskiem o uzgodnienie warunków oraz wyrażenie opinii w sprawie realizacji przedsięwzięcia załączając raport. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny pismem z dnia [...] r. wskazał na rozbieżności w zapisach raportu w zakresie odległości planowanej inwestycji od zabudowy przeznaczonej na pobyt ludzi. Wobec tego Burmistrz wezwał autora raportu do jednoznacznego ustalenia dotyczącego odległości planowanej inwestycji od zabudowy przeznaczonej na pobyt ludzi, gdyż w raporcie na str. 7 widnieje zapis "w sąsiedztwie planowanej inwestycji (powyżej m) zostały wybudowane, są rozpoczęte bądź planowane nowe budynki mieszkaniowe", na stronie 67 raportu widnieje zapis "najbliżej położona zabudowa o charakterze zagrodowym położona jest w odległości ok. m od planowanego przedsięwzięcia". O powyższym fakcie powiadomił strony postępowania. W dniu 2 kwietnia 2015 r. wpłynęło wyjaśnienie dotyczące zapisów raportu, że należy przyjąć odległość m, które przesłał do Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego. W dniu 8 kwietnia 2015 r. wpłynęła pozytywna opinia sanitarna (znak). W dniu 15 kwietnia 2015 r. wpłynęło postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska uzgadniające realizację przedsięwzięcia i określające warunki jego realizacji. Warunki te zostały zawarte w decyzji.

Organ I instancji podał dalej, że ogłoszeniem z dnia 17 kwietnia 2015 r. poinformował o rozpoczęciu procedury udziału społeczeństwa w postępowaniu

w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach oraz o przystąpieniu do przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oraz na zdrowie mieszkańców. Poinformował o możliwości zapoznania się z niezbędną dokumentacją sprawy i o terminie składania uwag i wniosków (od [...] r. do [...]). W dniu 28 kwietnia 2015 r. zaprosił mieszkańców oraz strony postępowania na spotkanie konsultacyjne dotyczące przedsięwzięcia. W dniu 7 maja 2015 r. na spotkaniu w trakcie omawiania "zagrożeń" związanych funkcjonowaniem stacji Z. G.

( ) podkreślił, że zgodnie z przyjętymi i obwiązującymi obecnie normami wynikającymi z rozporządzenia Ministra Środowiska w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektroenergetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów, planowana stacja GPZ spełniać będzie normy poziomów pól elektromagnetycznych zarówno dla terenów przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową jak i miejsc dostępnych dla ludności. Poinformował, że oddziaływanie stacji GPZ w zakresie wytwarzania pola elektromagnetycznego zgodnie z obliczeniami zawartymi w raporcie ograniczać się będzie do granic działki inwestycyjnej. Nadto planowana stacja GPZ, spełniać będzie normy poziomów hałasu dla terenów przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową.

W dyskusji A. P. – K. zapytała przedstawiciela inwestora J. W., czy budowa stacji GPZ nie wpłynie na obszary chronione N. lub ptaki jakie w tym miejscu mogą występować. Inwestor odpowiedział, że budowa stacji GPZ w żadnym wypadku nie wpływa negatywnie na środowisko, ptaki czy nietoperze. Teren całej stacji będzie obsadzony krzewami typu cyprysy i praktycznie będzie ona nie widoczna. Inspektor A.H. podkreślił, że organ jakim jest RDOŚ uzgodnił warunki realizacji przedsięwzięcia nie widząc zagrożeń dla środowiska. Jednoznacznie poinformował, że w decyzji środowiskowej zobowiąże inwestora do dokonania nasadzeń dwoma szpalerami roślin zimozielonych a także wykonania i przedstawienia badań pól elektroenergetycznych w otoczeniu stacji po jej zrealizowaniu i w okresie pracy. Pełnomocnik Państwa P. zadała pytanie, czy stacja GPZ emitująca pole elektromagnetyczne wybudowana na działce nr ewid. [...] będzie negatywnie oddziaływać na budynki mieszkalne zlokalizowane na działce [...]. Autorzy raportu odpowiedzieli, że zawarte w raporcie odległości stacji GPZ od miejsc przebywania ludzi na pobyt stały spełniają wszystkie normy odległościowe. Jeszcze raz podkreślili, że oddziaływanie stacji GPZ w zakresie hałasu jak i emisji pola elektromagnetycznego ograniczać się będzie do granicy działki inwestycyjnej.

Burmistrz wskazał dalej, że zgodnie z art. 10 § 1 Kpa w dniu 18 maja 2015 r. zawiadomił strony o zebranym materiale, również poprzez ogłoszenie na www.bip..pl oraz na tablicy informacyjnej Urzędu Miejskiego. W wyznaczonym terminie nie wniesiono żadnych uwag i wniosków. Żadna ze stron postępowania nie zapoznawała się z zebranymi materiałami i dowodami w postępowaniu.

Podsumowując organ I instancji stwierdził, że ewentualne oddziaływania związane z emisją hałasu będą lokalne i okresowe. W odległości ok. [..] w kierunku zachodnim zlokalizowana jest zabudowa o charakterze zagrodowym, natomiast w odległości [..] m zostały wybudowane, są rozpoczęte lub planowane nowe budynki mieszkaniowe. Faza budowy przedmiotowej stacji nie powinna znacząco oddziaływać na tereny podlegające ochronie akustycznej, z uwagi na powyższe, jak również fakt, że będą to krótkotrwałe, standardowe prace budowlane. Jednak z uwagi na stosunkowo bliskie sąsiedztwo zabudowy mieszkaniowej, w celu minimalizacji uciążliwości związanych z wykonywanymi pracami powinny być wykorzystywane maszyny i urządzenia budowlane o możliwie niskim poziomie emisji hałasu. Zastosowany będzie odpowiedni system organizacji pracy. Ponadto zobowiązano inwestora do lokalizacji bazy sprzętu budowlanego w możliwie największej odległości od zabudowań mieszkalnych. Również wpływ na środowisko związany z emisją zanieczyszczeń gazowych i pyłowych do powietrza będzie znikomy, lokalny i krótkotrwały. Środowisko gruntowo-wodne zabezpieczone będzie poprzez odprowadzanie wód opadowych do systemu kanalizacji deszczowej, a wody opadowe z fundamentów pod transformatory będą dodatkowo oczyszczane na separatorze oleju. Ponadto pod transformatorami posadowione zostaną misy olejowe. Funkcjonowanie stacji elektroenergetycznej nie będzie związane z emisjami gazów i pyłów do powietrza. Jak wynika z przedłożonego raportu oddziaływanie przedmiotowej stacji ograniczy się do terenu działki inwestycyjnej również w zakresie emisji pola elektrycznego i magnetycznego. Z załącznika przedstawiającego prognozowany rozkład izofon hałasu na etapie eksploatacji inwestycji wynika, że w granicach terenów podlegających ochronie akustycznej nie wystąpią przekroczenia dopuszczalnych poziomów hałasu. Ze względu na rodzaj

i charakterystykę przedsięwzięcia oraz jego powiązania z innymi przedsięwzięciami nie istnieje możliwość kumulowania się oddziaływań przedsięwzięć znajdujących się na obszarze, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie, nie istnieje też możliwość oddziaływania przedsięwzięcia na obszary wymagające specjalnej ochrony ze względu na występowanie gatunków roślin i zwierząt lub ich siedlisk lub siedlisk przyrodniczych objętych ochroną, w tym obszary N. oraz pozostałe formy ochrony przyrody, nie nastąpi wpływ na spójność i integralność obszarów N. Etap użytkowania inwestycji nie powinien powodować przekroczeń standardów jakości środowiska, tym samym pogorszenia stanu środowiska w znacznych rozmiarach lub zagrożenia życia lub zdrowia ludzi, wynika to z art. 141 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska.

Od powyższego rozstrzygnięcia odwołania złożyli K. D. oraz J. i A. P. W odwołaniu K.D. wskazała, że zaskarżona decyzja posiada błędy mogące świadczyć o poświadczeniu nieprawdy. Najbliżej istniejące ujęcia wody pitnej znajdują się w odległości ok. m od działki, na której posadowiona ma być inwestycja, a nie - jak twierdzi inwestor - w odległości ok. km. Kwestia indywidualnych ujęć wody podziemnej z przeznaczeniem do picia oraz faktycznej odległości od planowanej inwestycji nie była poddana weryfikacji Państwowemu Wojewódzkiemu Inspektorowi Sanitarnemu. Nie wykluczono, czy inwestycja może zagrażać pobliskim ujęciom wody pitnej pod względem sanitarnym oraz czy może powodować nagły, czasowy lub stały brak wody z uwagi na ingerowanie w głąb ziemi podczas budowy lub na skutek zmiany cieków wodnych. Nadto pominięto rów przy, który łączy się z rowem [...] (melioracji szczegółowej) przy, który dochodzi. Przedmiotowe odwołanie zostało uzupełnione pismem z dnia 10.10.2015 r., w którym skarżąca powołała się na decyzję nr [...] o warunkach zabudowy dla działki [...] wskazując, iż lokalizacja inwestycji celu publicznego względem tej decyzji jest aktem łamania prawa i nieprzestrzegania zasad dobrego sąsiedztwa.

J. i A. P. zarzucili w odwołaniu naruszenie przepisów postępowania mających wpływ na wynik sprawy, a w szczególności art. 7, art. 77

i art. 80 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego, poprzez brak należytej oceny materiału dowodowego oraz brak wszechstronnego rozważenia materiału dowodowego skutkującego przyjęciem, że na nieruchomości nr obręb możliwa jest budowa stacji GPZ. W uzasadnieniu skarżący podnieśli,

że nie odniesiono się do żadnej podstawy prawnej dotyczącej wymaganej odległości budynków mieszkalnych od tego rodzaju inwestycji, nie powołano żadnych badań wykazujących, że takie usytuowanie inwestycji nie zagraża życiu i zdrowiu mieszkańców oraz nie przeprowadzono weryfikacji odnośnie ujęć wody pitnej

w sąsiedztwie stacji GPZ. Nadto nie zbadano dokładnie obszaru, na którym posadowiona ma być inwestycja pod względem występowania na nim gatunków roślin i zwierząt oraz ich siedlisk przyrodniczych objętych ochroną, podczas gdy z uwagi na lokalizację inwestycji w granicach obszaru specjalnej ochrony ptaków N. winno to być wykonane. Nie odniesiono się do występującego na tym obszarze gatunku nietoperzy będących pod ochroną. Następnie pismem z dnia 17.09.2015 r. skarżący uzupełnili swoje odwołanie podnosząc dodatkowo zarzuty naruszenia art. 66 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (u.i.ś.), w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 85 ust. 2 pkt 1 u.i.ś. w zw. z art. 7 k.p.a. w zw. z art. 8 k.p.a. w zw. z art. 11 k.p.a. Odwołujący się zarzucili m.in. organowi I instancji brak poczynienia i przedstawienia własnych ustaleń co do okoliczności i uwarunkowań jakie winny zostać uwzględnione przy wydawaniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, ogólnikowe uzasadnienie wynikające m.in. z pominięcia istotnych kwestii związanych z charakterem przedsięwzięcia, brak wskazania w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji w jaki sposób zostały wzięte pod uwagę przez organ I instancji i w jakim zakresie zostały uwzględnione uwagi i wnioski zgłoszone w związku z udziałem społeczeństwa, brak odniesienia się przez organ I instancji do przedstawionych przez inwestora wariantów realizacji przedsięwzięcia oraz wskazania i uzasadnienia dlaczego za prawidłowy uznano wariant proponowany przez inwestora. Nadto skarżący zarzucili naruszenie art. 28 k.p.a. w zw. z art. 10 § 1 k.p.a. w zw. z art. 140 k.c. w zw. z art. 144 k.c. poprzez brak prawidłowego ustalenia stron postępowania, za które winni zostać uznani właściciele nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania przedsięwzięcia z uwagi na wskazany powyżej brak właściwego ustalenia terenu objętego oddziaływaniem przedsięwzięcia oraz naruszenie art. 107 § 1 k.p.a. w zw. z art. 8 k.p.a. w zw. z art. 11 poprzez brak prawidłowego wskazania podstawy prawnej zaskarżonej decyzji z uwagi na przytoczenie przepisów u.i.ś. regulujących dwa różne, wzajemnie wykluczające się tryby wydawania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach oraz naruszenie art. 82 ust. 1 pkt 4 u.i.ś. w zw. z art. 82 ust. 2 u.i.ś. poprzez brak nałożenia obowiązku przeprowadzenia ponownej oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 u.i.ś., pomimo istniejących ku temu przesłanek.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego w związku z art. 71 ust. 2, art. 73 ust. 1, art. 74 ust. 1, art. 77 ust. 1, art. 80 ust. 1, art. 85 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2013 r. poz. 1235 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołań K. D. oraz z J. i A. P. od decyzji Burmistrza ustalającej środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji GPZ– utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że zamierzenie inwestycyjne Wnioskodawcy polegające na budowie stacji GPZ zostało zaklasyfikowane jako przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko stosownie do § 3 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. Nr 213, poz. 1397 ze zm.). Wniosek inwestora spełnia wymogi formalne, tj. załączono do niego kartę informacyjną (art. 74 ust. 1 pkt 1 u.i.ś.), poświadczoną przez właściwy organ kopię mapy ewidencyjnej obejmującej przewidywany teren, na którym będzie realizowane przedsięwzięcie (art. 74 ust. 1 pkt 3 u.i.ś.), a także wypis z ewidencji gruntów obejmujący przewidywany teren, na którym będzie realizowane przedsięwzięcie oraz obszar, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie (art. 74 ust. 1 pkt 6 u.i.ś.). W myśl art. 64 ust. 1 u.i.ś. organ I instancji zwrócił się do RDOŚ oraz P. Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego o wyrażenie opinii w przedmiocie potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia. W odpowiedzi Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska wyraził opinię o braku konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowiska planowanego przedsięwzięcia, zaś Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny wskazał, iż istnieje potrzeba przeprowadzenia takiej oceny. W związku z powyższym organ I instancji nałożył na inwestora obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowiska planowanego przedsięwzięcia - stosownie do postanowień art. 3 ust. 1 pkt 8 u.i.ś.

Organ I instancji uzyskał wymagane uzgodnienia i opinię. Zapewniona w ustawie o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa

w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko gwarancja udziału społeczeństwa w ochronie środowiska wyrażona została m.in. w art. 33 ust. 1 u.i.ś., który przewiduje obowiązek podawania do publicznej wiadomości informacji dotyczących postępowania w sprawie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. W aktach przedmiotowej sprawy znajduje się obwieszczenie z dnia

17 kwietnia 2015 r. skierowane do wszystkich zainteresowanych dotyczące możliwości zapoznania się z dokumentacją sprawy oraz składania uwag i wniosków. Przedmiotowe obwieszczenie zostało podane do publicznej wiadomości w trybach wskazanych w art. 3 ust. 1 pkt 11 u.i.ś., jednak w zakreślonym terminie nie wniesiono żadnych uwag i wniosków. Nadto w dniu 7 maja 2015 r. odbyło się spotkanie ze wszystkimi zainteresowanymi, w toku którego przedstawiciele inwestora udzielali wyjaśnień w zakresie planowanej inwestycji oraz inwestycji obejmującej budowę linii energetycznej.

Teren na którym realizowane ma być przedsięwzięcie nie jest objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Bez znaczenia dla wydania decyzji

w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia pozostaje zgodność planowanej inwestycji z zapisami decyzji o warunkach zabudowy wydanej w odniesieniu do działki znajdującej się w obszarze oddziaływania przedsięwzięcia.

Organ II instancji podkreślił, w tym miejscu, że inwestor rozpatrując warianty przedsięwzięcia nie brał pod uwagę zmiany lokalizacji planowanej inwestycji.

Jak wskazano w treści raportu wariantowe rozwiązania mogą dotyczyć jedynie aparatury znajdującej zastosowanie w ramach budowy stacji, przy czym inwestor zakłada stosowanie najnowszych i najbardziej niezawodnych rozwiązań technicznych, gwarantujących właściwą eksploatację instalacji. Co za tym idzie zasadnie organ I instancji przyjął, iż zaproponowany do realizacji wariant jest zarazem najkorzystniejszy dla środowiska. Wprawdzie nie wyartykułowano tego wprost w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, jednak uzgodnienie warunków realizacji przedsięwzięcia uznać należy, za akceptację argumentacji inwestora w tym zakresie.

Organ podał dalej, że w fazie budowy planowana inwestycja wiązać się będzie

z emisją zanieczyszczeń gazowych i pyłowych do atmosfery, wytwarzaniem odpadów oraz emisją hałasu do środowiska. W ramach przedsięwzięcia nie przewiduje się przekształcania koryt cieków czy zbiorników wodnych, nie będzie zmieniany przepływ cieków jak również zmiana jakości wód powierzchniowych. Nadto prace ziemne nie spowodują zmian w poziomie i przepływie wód podskórnych. Oddziaływania, które wystąpią podczas etapu realizacji inwestycji będą krótkotrwałe, okresowe, lokalne i ustaną wraz z zakończeniem wykonywania prac polegających na zrealizowaniu przedsięwzięcia. Jednocześnie oddziaływania związane z tym etapem minimalizowane będą poprzez m. in. stosowanie urządzeń i pojazdów sprawnych technicznie, ze szczelnymi układami paliwowymi i olejowymi, zaś w przypadku konieczności tankowania na terenie budowy wykorzystane będą maty absorbujące substancje ropopochodne w celu zabezpieczenia środowiska gruntowo-wodnego. W ramach wskazanego etapu nie będą powstawały ścieki technologiczne, zaś ścieki bytowe magazynowane będą w szczelnych zbiornikach i przekazywane będą do odbioru upoważnionym podmiotom. Powstające na etapie inwestycyjnym odpady magazynowane będą selektywnie w obrębie placu budowy w odpowiednich kontenerach ustawionych w wyznaczonym miejscu, a następnie przekazywane do odbioru uprawnionym odbiorcom. Nadto prace budowlane wykonywane będą wyłącznie w ciągu dnia. Ewentualne oddziaływania związane z emisją hałasu będą lokalne i okresowe. Faza budowy przedmiotowej stacji nie powinna znacząco oddziaływać na tereny podlegające ochronie akustycznej, jednak z uwagi na stosunkowo bliskie sąsiedztwo zabudowy mieszkaniowej, w celu minimalizacji uciążliwości związanych z wykonywanymi pracami powinny być wykorzystywane maszyny i urządzenia budowlane o możliwie niskim poziomie emisji hałasu. Na etapie eksploatacji środowisko gruntowo-wodne zabezpieczone będzie poprzez odprowadzanie wód opadowych do systemu kanalizacji deszczowej, zaś wody opadowe z fundamentów pod transformatory będą dodatkowo oczyszczane na separatorze oleju. Ponadto pod transformatorami posadowione zostaną misy olejowe na 100% oleju z transformatorów i wody opadowe, zbierające ropopochodne w przypadku niekontrolowanych wycieków. W związku z tym nie przewiduje się, aby przedmiotowa inwestycja w warunkach normalnej pracy mogła stanowić zagrożenia dla środowiska gruntowo-wodnego. Funkcjonowanie stacji elektroenergetycznej nie będzie związane z emisjami gazów i pyłów do powietrza.

Na etapie eksploatacji stacji powstawały będą niewielkie ilości odpadów, które będą selektywnie magazynowane w przeznaczonych do tego miejscach i przekazywane do odbioru uprawnionym podmiotom.

Z przedłożonego raportu wynika, że oddziaływanie przedmiotowej stacji ograniczy się do terenu działki inwestycyjnej również w zakresie emisji pola elektrycznego i magnetycznego.

Prognoza wielkości oddziaływania inwestycji w zakresie emisji pola

i promieniowania elektromagnetycznego wykazała, iż stacja nie będzie źródłem pola elektromagnetycznego o wartościach wyższych niż dopuszczalne. Nadto przed oddaniem stacji do eksploatacji będą wykonane pomiary kontrolne poziomów wielkości powstającego pola elektromagnetycznego, których przekroczenia wiązać się będą z niedopuszczeniem stacji do eksploatacji. Z załącznika przedstawiającego prognozowany rozkład izofon hałasu na etapie eksploatacji inwestycji wynika,

że w granicach terenów podlegających ochronie akustycznej nie wystąpią przekroczenia dopuszczalnych poziomów hałasu. Najbliższe tereny chronione akustycznie to tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej oraz tereny mieszkaniowo-usługowe zlokalizowane w odległości od ok. m od miejsca realizacji inwestycji. Tereny te, zgodnie z rozporządzeniem Ministra Środowiska w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku, dla których dopuszczalny równoważny poziom dźwięku powodowany przez źródła inne niż komunikacyjne wynosi w porze dnia oraz w porze nocy. Nadto praca stacji nie będzie miała wpływu na stan wód powierzchniowych i podziemnych, w tym również na ujęcia wody zlokalizowane w bliskiej odległości od miejsca planowanej inwestycji. Wody opadowe będą bowiem zbierane systemem kanalizacji deszczowej. Dodatkowo wody opadowe z fundamentów pod transformatory będą oczyszczane na separatorze oleju. Fundamenty będą wyposażone w misy olejowe mogące przyjąć całą ilość oleju z transformatora w przypadku wycieku awaryjnego. Powstające ścieki bytowe będą odprowadzane natomiast. do zbiornika bezodpływowego. W związku z powyższym - wbrew obawom skarżących - brak jest podstaw do przyjęcia, że inwestycja może wiązać się z wpływem na jakość wód. W związku z eksploatacją stacji nie będą powstawać zanieczyszczenia powietrza atmosferycznego. Praca stacji pozostanie bez wpływu na florę i faunę zarówno na terenie stacji jako poza nim. Z uwagi na ogrodzenie teren będzie niedostępny dla zwierząt, zaś urządzenia będą zamontowane na konstrukcjach wsporczych o wysokości 2,5-4 m nad terenem, dzięki temu nie będą one stanowiły zagrożenia zarówno dla zwierząt jak i ptaków. Nadto odległości pomiędzy poszczególnymi częściami aparatury będącymi pod napięciem oraz odległości tych części od konstrukcji zabezpiecza przed porażeniem ptaki, które usiądą na konstrukcji. Jednocześnie przedstawiciel Inwestora w trakcie spotkania w dniu 7.05.2015 r. wyjaśnił, iż planowane przedsięwzięcie pozostanie również bez wpływu na nietoperze.

Jak wynika z treści raportu natężenie pola elektrycznego przy ogrodzeniu wyniesienie ok. 0,5 kV/m, natomiast przy najbliżej zlokalizowanym budynku < 0,1 kV/m, zaś natężenie pola magnetycznego przy ogrodzeniu wyniesienie ok. 5KA/m, natomiast przy najbliżej zlokalizowanym budynku < 0,2 A/m, a co za tym idzie nie zostaną przekroczone wartości dopuszczone rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. Co za tym idzie oddziaływanie inwestycji w tym zakresie zamknie się na terenie, na którym realizowane będzie przedsięwzięcie.

Jak wynika z raportu planowane przedsięwzięcie zlokalizowane jest w granicach obszaru specjalnej ochrony ptaków N., tj. Lasy Puszczy nad [...]. Jednak jak wynika z analizy zapisów przedłożonej przez Inwestora dokumentacji w miejscu planowanej inwestycji nie stwierdzono bytowania gatunków ptaków, będących przedmiotem ochrony w granicach ww. obszaru N. Z uwagi na charakter oraz lokalizację inwestycji nie przewiduje się wpływu na obszary N., ani na spójność i integralność obszarów N.

W związku z realizacją i eksploatacją przedsięwzięcia nie stwierdza się możliwości transgranicznego oddziaływania na środowisko planowanej inwestycji. Brak jest potrzeby ustanowienia obszaru ograniczonego oddziaływania dla planowanego przedsięwzięcia. Jednocześnie z uwagi na rodzaj i charakterystykę planowanego przedsięwzięcia nie istnieje możliwość kumulowania się oddziaływań przedsięwzięć znajdujących się na obszarze oddziaływania inwestycji.

Zdaniem organu II instancji, posiadane dane pozwalają na wystarczającą ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko w związku z czym brak było podstaw do nakładania obowiązku przeprowadzenia ponownej oceny oddziaływania na środowisko. Ponadto, zgodnie z raportem, w obszarze inwestycji, nie stwierdzono występowania zabytków chronionych na podstawie przepisów o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami. W związku z powyższym - w ocenie organu - Burmistrz zasadnie i w oparciu o obowiązujące przepisy prawa wydał decyzję ustalającą środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedmiotowego przedsięwzięcia.

Odnosząc się do pozostałych zarzutów podniesionych w odwołaniu Kolegium wskazało, że brak jest podstaw do uwzględnienia zarzutów skarżących dotyczących przeprowadzonego w sprawie postępowania dowodowego. W toku postępowania strony nie wskazywały na braki raportu związane z kwestią ujęć wody znajdujących się w pobliżu miejsca planowanej inwestycji, ani na pojawiające się w okolicy gatunki chronione. Co za tym idzie brak było podstaw do uzupełnienia materiału dowodowego w tym zakresie. Nadto przedmiotowe kwestie - jak to już wskazano - pozostają bez znaczenia dla prawidłowości podjętego rozstrzygnięcia, bowiem jak wynika ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego podjęte środki zabezpieczające sprawią, iż przedmiotowe przedsięwzięcie pozostanie bez wpływu na wskazane elementy przyrody. Organ I instancji w sposób prawidłowy zebrał i ocenił materiał dowodowy obejmujący raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, opinie organów uzgadniających oraz uwagi wniesione w toku spotkania z osobami zainteresowanymi. Powyższe znalazło swoje odzwierciedlenie w warunkach realizacji przedsięwzięcia określonych w zaskarżonej decyzji. W szczególności warunki dotyczące nasadzeń na terenie działki nr [...] oraz nałożenie obowiązku wykonania analizy porealizacyjnej w zakresie hałasu i oddziaływania elektromagnetycznego zostały wskazane uwagi na uwzględnienie zastrzeżeń przedstawicieli lokalnej społeczności i pozostałych stron postępowania. Zdaniem organu odwoławczego, sprzeciw społeczeństwa nie może stanowić podstawy do odmowy wydania decyzji w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia. Okoliczność, iż w raporcie nie przewidziano konfliktów społecznych podczas gdy sprzeciw faktycznie ma miejsce pozostaje bez wpływu na wynik sprawy. Jakkolwiek skarżący kwestionują prawidłowość ustaleń zawartych w raporcie w zakresie przeprowadzonych analiz to nie przedstawiają żadnych dowodów, które pozwoliłby na skuteczne podważenie ich wiarygodności.

Kolegium nie znalazło również podstaw do zakwestionowania ustaleń organu

I instancji w zakresie stron postępowania. Za strony postępowania w przedmiotowej sprawie uznano nie tylko właścicieli nieruchomości graniczących bezpośrednio

z terenem, na którym znajdować się ma inwestycja, ale również właścicieli nieruchomości znajdujących się w zasięgu oddziaływania przedmiotowej inwestycji,

w szczególności graniczących z nieruchomościami położonymi w bezpośrednim sąsiedztwie terenu inwestycji.

Zdaniem Kolegium, zgodzić należy się ze skarżącymi, że w decyzji organ

I instancji w sposób nieprawidłowy wskazał podstawę prawną wydanego rozstrzygnięcia. Niewątpliwie powinien być wskazany przepis art. 85 ust. 2 pkt 1 u.i.ś., a nie art. 85 ust. 2 pkt 2 u.i.ś. Jednocześnie okoliczność ta pozostaje bez wpływu na wynik postępowania, bowiem w sprawie zastosowane prawidłową procedurę związaną w wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia.

K.D. zaskarżyła powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zarzucając jej naruszenie:

- art. 138 § 1 pkt 1 i art. 107 § 3 w zw. z art. 140 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu pierwszej instancji i brak ustosunkowania się w uzasadnieniu decyzji drugiej instancji do zarzutów zawartych w odwołaniu;

- art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak rozważenia całokształtu materiału dowodowego, zebranie materiału dowodowego w sposób niewyczerpujący, niedokładny, pobieżny, nie uwzględniający wszystkich istotnych dla przedsięwzięcia kwestii, a nadto pomijający interes społeczny i słuszny interes obywateli;

- art. 106 § 1 k.p.a. poprzez zaniechanie zasięgnięcia opinii Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w zakresie wpływu inwestycji na punkt czerpania wody pitnej znajdujący się na działce skarżącej;

- art. 80 ust. 1 pkt 3 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziału społeczeństwa w ochronie środowiska oraz oceny oddziaływania na środowisko (dalej zwanej ustawą) w zw. z art. 8 i art. 11 KPA poprzez nieuwzględnienie wyników postępowania z udziałem społeczeństwa i zaniechanie w ten sposób pogłębiania zaufania obywateli do Państwa, a także zaniechanie wyjaśnienia stronom przesłanek, którymi kierował się organ przy załatwieniu sprawy oraz zaniechanie wskazania powodów, dla których racjom mieszkańców organ odmówił uznania;

- naruszenie art. 66 i art. 85 ustawy w zw. z art. 77 § 1, art. 80, art. 7 i art. 8 k.p.a. poprzez zaniechanie uwzględnienia wskazania skutków wpływu na środowisko

w przypadku wystąpienia poważnej awarii

- art. 84 k.p.a. poprzez zaniechanie dopuszczenia dowodu z opinii biegłego z zakresu elektryki (względnie elektromagnetyki) oraz biegłego z zakresu akustyki;

- art. 78 § 1 i art. 89 § 1 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez zaniechanie prowadzenia postępowania dowodowego co do okoliczności mającej znaczenie dla sprawy, to jest występowania nietoperzy w okolicach planowanej inwestycji.

Zdaniem skarżącej, organ odwoławczy w zasadzie nie rozpatrzył zarzutów dotyczących znajdujących się na jej działce i działkach sąsiadujących ujęć wody pitnej ograniczając się wyłączne do lakonicznego stwierdzenia, będącego powtórzeniem zapisu raportu, iż brak jest podstaw do przyjęcia, że inwestycja może wiązać się z wpływem na jakość wód (str. 7 decyzji). Uszło uwadze organu odwoławczego, że przedłożony przez inwestora raport jako najbliższe ujęcia wody pitnej wskazywał miejsce oddalone o 2,5 km od planowanej inwestycji. Takiego umiejscowienia ujęć wody pitnej dotyczy również wydane przez Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego postanowienie. Ujawnione w toku postępowania odwoławczego okoliczności dotyczące odległości ujęcia wody pitnej, to jest studni głębinowej znajdującej się na działce skarżącej, winno znaleźć odzwierciedlenie w ponownym zasięgnięciu opinii Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego ze szczególnym uwzględnieniem studni znajdujących się na sąsiadujących z planowaną inwestycją działkach. Takie zaniechanie stanowi rażące naruszenie art. 106 § 1 k.p.a. Sporządzony raport nie zawiera wskazania skutków ewentualnej awarii na znajdujące się w pobliżu ujęcia wody. Choć inwestor wskazuje, że stosowane przez niego urządzenia mają być urządzeniami najnowocześniejszymi, najwyższej klasy i bezawaryjnymi, a ewentualne awarie mają być niwelowane środkami ochronnymi, to nie odnosi się w najmniejszym choćby zakresie jakie skutki może wywołać ewentualne przedostanie się oleju transformatorowego do gruntu. Inwestor postuluje aby zabezpieczenie na wypadek takiej awarii stanowiło zastosowanie mis mieszczących 100% znajdującego się w transformatorze oleju, to jednak nie odnosi się do skutków ewentualnego wycieku oleju z tejże misy (czy to w skutek jej uszkodzenia czy też w skutek czynników pogodowych takich jak deszcz czy wiatr).

Dalej skarżąca wskazała, że organ odwoławczy pobieżnie odniósł się do zarzutów nieuwzględnienia wyników postępowania z udziałem społeczeństwa.

Nie sposób nie zauważyć, że organ I instancji zorganizował spotkanie mieszkańców

z przedstawicielami inwestora, podczas którego umożliwił mieszkańcom zadawanie pytań oraz zgłaszanie swoich wątpliwości. Jednakże spotkanie to, w ocenie skarżącej, zostało zorganizowane jedynie w celu formalnemu uczynieniu zadość przepisom. Pomimo tego, że organ umożliwił mieszkańcom udział w dyskusji (chociaż jedynie formalny), żadnej ze zgłaszanych wątpliwości nie poddał pod rozwagę. Powyższe naruszenie powielił organ odwoławczy. I w końcu organ w rażący sposób naruszył słuszny interes obywateli poprzez zaniechanie uwzględnienia w raporcie wariantu alternatywnego polecającego na lokalizacji Głównego Punktu Zasilania poza obszarem zabudowy jednorodzinnej, w takim miejscu, gdzie stacja transformatorowa, w szczególności linie wysokiego napięcia, oraz pracujące transformatory nie będą stanowiły zagrożenia dla mieszkańców oraz występującej fauny. Racjonalny wariant alternatywny, o którym mowa w art. 66 ust. 1 pkt 5 lit. a, to w ocenie skarżącej taki, który w najpełniejszy sposób pogodzi interes obywateli - mieszkańców oraz interes publiczny związany z potrzebą zapewnienia dostawy energii elektrycznej dla miejscowości. Inwestor nie informuje też o skutkach zerwania linii wysokiego napięcia i związanego z tym niebezpieczeństwa mogących się bawić w jej pobliżu dzieci mieszkańców. Takie niebezpieczeństwo z pewnością zostałoby wyeliminowane w przypadku lokalizacji stacji GPZ poza obszarem przeznaczonym pod budownictwo mieszkaniowe. Inwestor nie odniósł się do mogących pojawiać się na liniach wysokiego napięcia przepięć i zwarć oraz zaniechał poinformowania mieszkańców o możliwych skutkach, które mogą wyniknąć z tego typu awarii. Nadto w aspekcie braku wariantu alternatywnego, według skarżącej, wariant taki, uwzględniający budowę stacji GPZ poza obszarem zabudowy jednorodzinnej winien zostać sporządzony w stosunku do decyzji z dnia [...] nr [...]o warunkach zabudowy dla jej działki, w której to decyzji wskazano, że teren planowanej budowy nie leży na terenach przeznaczonych w planie, który przestał obowiązywać [...] roku dla realizacji inwestycji celu publicznego, lecz na terenach mieszkaniowych i taką funkcje przewiduje obowiązujące Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego dla gminy. Nadużyciem zatem ze strony inwestora ( ) jest twierdzenie, że teren planowanej inwestycji (stacji GPZ) leży na terenach od lat 80 przeznaczonych na inwestycję infrastruktury elektrycznej. Ponadto, zdaniem skarżącej, sporządzony raport oddziaływania na środowisko jest nierzetelny i niepełny. W pierwszej kolejności odnosząc się do kwestii występowania nietoperzy, organ odwoławczy nie może poprzestać wyłącznie na stwierdzeniu, że zarzuty skarżących w tym zakresie mają charakter jedynie polemiczny, a skarżący nie przedstawili żadnych dowodów na poparcie tej kwestii. Skoro organ odwoławczy uznał, że istnieje potrzeba wykazania występowania chronionego gatunku nietoperza w obszarze planowanej inwestycji, to winien uzupełnić materiał dowodowy w tym kierunku, a w razie potrzeby powołać biegłego. Kolejną kwestią pominiętą przez organ odwoławczy jest rozkład natężenia pola elektromagnetycznego i rozkład izofon emitowanego przez planowaną stację hałasu. Przy sporządzaniu raportu nie wzięto pod uwagę charakterystyki ukształtowania terenu oraz istniejącej zabudowy. Nadto powołane przez inwestora wyliczenia mają charakter czysto teoretyczny, a nie zostało przedstawione ich przełożenie na uwarunkowania miejsca planowanej inwestycji. Wiadomości z zakresu rozkładu pola elektrycznego i elektromagnetycznego jak również rozchodzenia się emitowanego hałasu są wiadomościami specjalnymi i organ celem ich ustalenia, czy też weryfikacji powinien zasięgnąć opinii biegłego. Zastrzeżenia skarżącej budzi również fakt, że jedną z osób sporządzających raport oddziaływania na środowisko jest pełnomocnik spółki Z. G. Mimo, że ustawa nie precyzuje kto może sporządzić raport, czy też, co bardziej istotne kto nie może go sporządzać, to sporządzenie raportu przez pełnomocnika inwestora w rażący sposób narusza zasadę nemo iudex in causa sua. Zasada ta powinna być respektowana w ramach tego postępowania jako ogólna zasada systemu prawa.

Sprawa została zarejestrowana w Sądzie pod sygn. akt II SA/Sz 1497/15.

J. P. i A. P. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. zarzucając jej naruszenie:

- art. 66 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (dalej jako: u.i.ś.) w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a. w zw. z art. 85 ust. 2 pkt 1 u.i.ś. w zw. z art. 7 k.p.a.

w zw. z art. 8 k.p.a. w zw. z art. 11 k.p.a. w zw. z art. 15 k.p.a. poprzez brak ustalenia wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych, brak prawidłowego zebrania i rozpatrzenia całości materiału dowodowego oraz uzasadnienia faktycznego zaskarżonej decyzji, w tym z wyczerpującym wskazaniem tego w jaki sposób organ uwzględnił ustalenia zawarte w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko,

- art. 28 k.p.a. w zw. z art. 10 § 1 k.p.a. w zw. z art. 140 k.c. w zw. z art. 144 k.c. poprzez brak prawidłowego ustalenia stron postępowania za które winni zostać uznani właściciele nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania przedsięwzięcia z uwagi na wskazany wyżej brak właściwego ustalenia terenu objętego oddziaływaniem przedsięwzięcia,

- art. 136 k.p.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez rozstrzygnięcie sprawy

i utrzymanie w mocy decyzji organu pierwszej instancji przy jednoczesnym braku przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego, które było konieczne z uwagi na okoliczności sprawy przedstawione w uzasadnieniu skargi,

- art. 82 ust. 2 pkt 1-3 u.i.ś. w zw. z art. 85 ust. 2 pkt 1 lit. c u.i.ś. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a. w zw.

z art. 7 k.p.a. w zw. z art. 8 k.p.a. w zw. z art. 15 k.p.a. poprzez brak poczynienia wyczerpujących ustaleń odnośnie wszystkich okoliczności jakie z mocy ustawy należy wziąć pod uwagę przy stwierdzaniu czy istnieje konieczność przeprowadzania ponownej oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1 u.i.ś. oraz należytego wyczerpującego uzasadnienia zawartego w zaskarżonej decyzji stanowiska odnośnie odstąpienia od nałożenia obowiązku co do ponownej oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko.

- art. 82 ust. 1 pkt 4 u.i.ś. w zw. z art. 82 ust. 2 u.i.ś. poprzez brak nałożenia obowiązku przeprowadzenia ponownej oceny oddziaływania na środowisko

w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 u.i.ś., pomimo istniejących ku temu przesłanek.

Skarżący wnieśli o przeprowadzenie na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. dowodu

z dokumentów dołączonych do skargi na okoliczność występowania stanu prowadzącego do kumulacji negatywnych oddziaływań planowanego przedsięwzięcia z innymi przedsięwzięciami z uwagi na istnienie w obrębie działki skarżących już posadowionej infrastruktury elektroenergetycznej, jak również działań zmierzających do posadowienia na działce skarżących dalszej infrastruktury energetycznej. W uzasadnieniu skargi skarżący podali, że postępowanie dowodowe prowadzone było w niniejszej sprawie w sposób nieprawidłowy, organ drugiej instancji nie rozpoznał ponownie merytorycznie całokształtu okoliczności sprawy ograniczając się w zasadzie do powielenia stanowiska inwestora tak jak organ pierwszej instancji. Ponadto organ drugiej instancji nie odniósł się do całości zarzutów wywiedzionych w odwołaniu.

Zdaniem skarżących, funkcjonowanie przedmiotowego przedsięwzięcia związane będzie przede wszystkim z negatywnymi oddziaływaniami na środowisko w postaci emisji pola elektromagnetycznego oraz hałasu. Organ drugiej instancji ograniczył się jedynie do wskazania, że analizy przedstawione przez inwestora wykazały, że nie zostaną w tym zakresie przekroczone dopuszczalne normy. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie odwołano się do szczegółowych wyników wskazanych analiz, tego czy prawidłowe są ich założenia oraz metodologia, prawidłowości przyjęcia danych stanowiących ich podstawę. Organ nie poczynił w tym zakresie żadnych własnych ustaleń, a przecież inwestycja usytuowana zostanie w bliskiej odległości od zabudowy mieszkalnej i budzi opór społeczny z uwagi na charakter jej oddziaływań, co wynika nawet z uzasadnienia decyzji. Brak jest wskazań co do poziomów hałasu na obszarach przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową położonych bliżej. Nadto inwestor w swoim raporcie wskazał na natężenia pola elektrycznego oraz pola magnetycznego przy najbliżej zlokalizowanym budynku bez określenia w jakiej odległości miałby być on położony. Powyższe budzi wątpliwości czy uwzględniony został fakt oddziaływania przedsięwzięcia podczas jego eksploatacji na przeznaczone do zamieszkania działki. Również do tejże kwestii nie odniosły się organy prowadzące sprawę. Ponadto, zdaniem skarżących, organ drugiej instancji błędnie wskazał, że praca stacji nie będzie miała wpływu na ujęcia wody zlokalizowane w bliskiej odległości od miejsca planowanej inwestycji. Mając na uwadze powyższe wątpliwym staje się możność przyjęcia stanowiska inwestora jakoby oddziaływanie przedsięwzięcia miałoby ograniczyć się do terenu działki inwestycyjnej. Ponadto w raporcie analiza możliwych konfliktów społecznych ogranicza się jedynie do zdawkowego stwierdzenia w jednym zdaniu,

że przy realizacji inwestycji nie wystąpią konflikty społeczne. Stwierdzenie to nie zostało w żaden sposób uzasadnione, dodatkowo organ drugiej instancji wydając zaskarżoną decyzję nie odniósł się w jej uzasadnieniu do tej kwestii. Tymczasem z części uzasadnienia decyzji organu pierwszej instancji, wyraźnie wynika, że planowana inwestycja budzi opór społeczny, w tym opór mieszkańców sąsiednich nieruchomości, którzy to posiadają status strony niniejszego postępowania. Skarżący podnieśli również, że przez ich działkę nr [...] przebiega obecnie napowietrzna linia elektroenergetyczna. W toku pozostają postępowania wszczęte przez inwestora zmierzające do demontażu tejże linii i jej ponownego ułożenia pod ziemią jak również przeprowadzenie przez ich działkę napowietrznej linii. W treści samego raportu wskazano, że stacja stanowi element sieci dystrybucyjnej i zostanie połączona ze stacją poprzez jednotorową linię długości km. Wskazane linie elektroenergetyczne również generują negatywne oddziaływania. Mając na uwadze powyższe stanowisko jakoby w związku z realizacją inwestycji miałoby nie dochodzić do kumulacji negatywnych oddziaływań jawi się jako nieuzasadnione i błędne.

Skarżący wskazali następnie, że inwestor w raporcie poczynił wskazania odnośnie możliwych wariantów przedsięwzięcia, które cechuje znaczny stopień ogólnikowości. Organ pierwszej instancji w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji w ogóle nie odniósł się do kwestii wariantów przedsięwzięcia oraz nie wyjaśnił tego dlaczego za prawidłowy uznał wariant proponowany przez inwestora. Organ drugiej instancji

w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie uzasadnił dlaczego, w jego ocenie, wariant zaproponowany jest zarazem najkorzystniejszy dla środowiska. Poza tym planowane przedsięwzięcie związane jest z użyciem instalacji w rozumieniu przepisów ustawy Prawo ochrony środowiska (art. 3 pkt 6 p.o.ś.). W związku z tym w niniejszej sprawie wymagane jest porównanie proponowanej technologii z technologią spełniającą wymagania, o których mowa w art. 143 ustawy - Prawo ochrony środowiska. W toku postępowania administracyjnego organy nie odniosły się do wskazanej kwestii. Organy obu instancji nie odniosły się też wyczerpująco do oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na faunę występującą na terenie jego realizacji, w szczególności w okresie funkcjonowania inwestycji. Ograniczono się w zasadzie jedynie do poczynienia ustaleń w zakresie ochrony ptaków. Tymczasem na obszarze oddziaływania inwestycji występują również inne gatunki zwierząt w tym nietoperze.

Na tą okoliczność przedstawili w toku postępowania dowód w postaci nagrań audio-video na nośnikach CD. Organ drugiej instancji w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie odniósł się do tychże dowodów. W raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko brak jest jakichkolwiek wskazań odnośnie możliwości oddziaływania inwestycji na nietoperze jak również ewentualnych zabezpieczeń je minimalizujących. Nie można również zgodzić się, według skarżących, ze stanowiskiem organu, że w przedmiotowej sprawie brak było podstaw do uzupełnienia materiału dowodowego, jako że strony w toku postępowania nie wskazywały na braki raportu związane z kwestią ujęć wody znajdujących się w pobliżu miejsca planowanej inwestycji ani na pojawiające się w okolicy gatunki chronione, gdyż wnosząc odwołanie przedstawili dowody.

Sprawa została zarejestrowana w Sądzie pod sygn. akt II SA/Sz 1496/15.

W odpowiedziach na skargi organ podtrzymał dotychczas zajmowane stanowisko w sprawach.

W piśmie z dnia 22 marca 2016 r. skarżący poparli skargę i wnieśli

o przeprowadzenie dowodu uzupełniającego w postaci decyzji nr [...] Starosty o udzieleniu pozwolenia na budowę, inwentaryzacji powykonawczej, wykazy zmian ewidencyjnych działki, arkusza danych ewidencyjnych budynków, zdjęć ich zabudowy – na okoliczność istnienia na ich działce ujęcia wody pitnej ze studni.

Na rozprawie w dniu 6 kwietnia 2016 r. Sąd dopuścił dowód z ww. dokumentów, a oddalił wnioski dowodowe zawarte w skardze. Skarżący oświadczyli na rozprawie, że ich zabudowania są w odległości ok. m od inwestycji.

Sąd połączył ww. obie sprawy do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia

i postanowił prowadzić je pod sygnaturą II SA/Sz 1496/15.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w ie z w a ż y ł, co następuje :

Zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, a zatem skargi J. P.

i A. P. oraz K. D. podlegają oddaleniu.

Przedmiotem kontroli zgodności z prawem w przedmiotowej sprawie stała się decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie określenia środowiskowych uwarunkowań inwestycji polegającej na budowie stacji GPZ", w której skład wchodzić będzie: pięciopolowa rozdzielnia wyposażona w wyłączniki izolacyjne, dwa stanowiska transformatorów mocy, budynek stacji wraz z infrastrukturą towarzyszącą.

Nie ulega wątpliwości Sądu, że planowana inwestycja, zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. Nr 213, poz. 1397 ze zm.) - należy do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2013 r. poz. 1235 z późn. zm.), dalej zwana ustawą środowiskową.

Zgodnie z art. 71 ust. 1 i 2 tej ustawy decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach określa środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia,

a jej uzyskanie jest wymagane dla planowanych:

1) przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz

2) przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko.

Zgodnie z art. 61 ust. 2 ustawy środowiskowej, ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, stanowiącą część postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, przeprowadza organ właściwy do wydania tej decyzji. Postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wszczyna się na wniosek podmiotu planującego podjęcie realizacji przedsięwzięcia. Według art. 3 ust. 1 pkt 8 ustawy środowiskowej, przez ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko rozumie się postępowanie w sprawie oceny oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia obejmujące

w szczególności: weryfikację raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, uzyskanie wymaganych ustawą opinii i uzgodnień, zapewnienie możliwości udziału społeczeństwa w postępowaniu.

W ramach oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko określa się, analizuje oraz ocenia bezpośredni i pośredni wpływ danego przedsięwzięcia na środowisko oraz zdrowie i warunki życia ludzi, dobra materialne, zabytki, wzajemne oddziaływanie między tymi elementami, dostępność do złóż kopalin, możliwości oraz sposoby zapobiegania i zmniejszania negatywnego oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oraz wymagany zakres monitoringu (art. 62 ust. 1 ustawy środowiskowej). Zgodnie z art. 77 ust. 1 ustawy środowiskowej, jeżeli wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach poprzedza ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, przed wydaniem decyzji organ właściwy uzgadnia warunki realizacji przedsięwzięcia z Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska oraz zasięga opinii właściwego organu Państwowej Inspekcji Sanitarnej (właściwość organów tej Inspekcji została określona w art. 78 ust. 1 ustawy środowiskowej). Nadto, przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach organ właściwy do jej wydania zapewnia możliwość udziału społeczeństwa w postępowaniu, w ramach którego przeprowadza ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko (art. 79 ust. 1 ustawy środowiskowej).

Jak to wynika z art. 80 ust. 1 ustawy środowiskowej, jeżeli była przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, właściwy organ wydaje decyzję

o środowiskowych uwarunkowaniach, biorąc pod uwagę wyniki uzgodnień i opinii,

o których mowa w art. 77 ust. 1, ustalenia zawarte w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, wyniki postępowania z udziałem społeczeństwa oraz wyniki postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko, jeżeli zostało przeprowadzone.

Ustawodawca określił precyzyjnie katalog okoliczności uzasadniających odmowę zgody na realizację przedsięwzięcia, mianowicie organ może odmówić wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jedynie w razie:

1) niezgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony (art. 80 ust. 2 ustawy środowiskowej), 2) odmowy uzgodnienia warunków realizacji bądź wydania negatywnej opinii, przez organy o których mowa w art. 77 ust. 1 ustawy środowiskowej, 3) braku zgody wnioskodawcy na realizację przedsięwzięcia w wariancie innym niż proponowany, jeżeli z oceny oddziaływania na środowisko wynika zasadność realizacji przedsięwzięcia w innym wariancie (art. 81 ust. 1 ustawy środowiskowej), 4) gdy z oceny oddziaływania na środowisko wynika, że przedsięwzięcie może znacząco negatywnie oddziaływać na obszar N., a za realizacją przedsięwzięcia nie przemawiają konieczne wymogi nadrzędnego interesu publicznego, w tym wymogi o charakterze społecznym lub gospodarczym i brak jest rozwiązań alternatywnych (art. 81 ust. 2 ustawy środowiskowej), 5 jeżeli z oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wynika, że przedsięwzięcie może spowodować nieosiągnięcie celów środowiskowych zawartych w planie gospodarowania wodami na obszarze dorzecza (art. 81 ust. 3 ustawy środowiskowej).

W ocenie Sądu, organ I instancji należycie zebrał i rozpatrzył materiał dowodowy w tej sprawie, ustalono i rozważono wszystkie okoliczności sprawy w sposób wystarczający dla podjęcia rozstrzygnięcia o środowiskowych uwarunkowaniach dla spornej inwestycji. Mając na względzie dokonane w sprawie ustalenia, w kontekście przywołanych regulacji prawnych, Sąd uznał, że organy zasadnie uznały, iż nie zaistniały przesłanki do odmowy ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla realizacji budowy stacji GPZ.

Podstawowym elementem postępowania w sprawie określenia środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia jest ocena oddziaływania tego przedsięwzięcia na środowisko, która obejmuje weryfikację raportu o oddziaływaniu inwestycji na środowisko, uzyskanie i uwzględnienie uzgodnień i opinii właściwych organów, zapewnienie udziału społeczeństwa w postępowaniu, w tym rozpatrzenie uwag

i zarzutów do raportu (por. art. 3 ust. 1 pkt 8 ustawy środowiskowej).

Zdaniem Sądu, organy orzekające w niniejszej sprawie, procedując w zgodzie

z art. 80 ust. 1 ustawy środowiskowej, uwzględniły w decyzjach wszystkie ww. aspekty postępowania w sprawie oceny oddziaływania tego przedsięwzięcia na środowisko. W trybie art. 77 ust. 1 pkt 1 ustawy środowiskowej organ prowadzący postępowanie w niniejszej sprawie uzgodnił warunki realizacji przedsięwzięcia

z Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska, który dokonał uzgodnień raportu

i postanowieniem z dnia [...] r. uzgodnił realizację przedmiotowego przedsięwzięcia, określając zarazem jej warunki. Zgodnie z wymogiem art. 77 ust. 1 pkt 2 ustawy środowiskowej organ I instancji pozyskał również pozytywną opinię sanitarną (z dnia [...] r.) Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego. Należy tu podkreślić, że kwestia odległości planowanej inwestycji od zabudowy przeznaczonej na pobyt ludzi, czy jest to odległość m, czy też m została w toku postępowania sprecyzowana przez autorów raportu, że należy przyjąć odległość m od najbliższej zabudowy budynkami mieszkalnymi oraz że obie odległości są właściwe i zostały rozróżnione w raporcie ze względu na charakter występującej zabudowy - mieszkaniowa (m) i zagrodowa (m) i informacja ta została również przekazana ww. organom, przed finalnym uzgodnieniem realizacji spornej inwestycji.

Z podaną wyżej kwestią odległości planowanej inwestycji od miejsc przeznaczonych na pobyt ludzi wiąże się sporne zagadnienie ewentualnego wpływu inwestycji na najbliższe ujęcia wody pitnej, które raport wskazywał jako miejsca oddalone o km od planowanej inwestycji.

Zdaniem skarżących, organy nie dokonały weryfikacji oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na znajdujące się w odległości m i m ujęcia wody

z wód podziemnych, na działkach skarżących (przydomowe studnie).

W ocenie Sądu, skoro raport stwierdza brak jakiegokolwiek negatywnego odziaływania planowanej inwestycji na tereny zabudowy mieszkaniowej znajdującej się w odległości m od planowanej stacji elektroenergetycznej to również ocena ta obejmuje stan wód podziemnych w tej strefie.

Należy podkreślić, że z raportu, a następnie z uzasadnienia decyzji wydanych

w tej sprawie wynika, że przedsięwzięcie nie będzie miało żadnego negatywnego, trwałego wpływu na stan wód podziemnych i powierzchniowych (str. 6 i 7 zaskarżonej decyzji), a w ramach realizacji inwestycji i jej eksploatacji środowisko gruntowo-wodne zabezpieczone będzie poprzez odprowadzanie wód opadowych do systemu kanalizacji deszczowej, a wody opadowe z fundamentów pod transformatory będą dodatkowo oczyszczane na separatorze oleju. Ponadto pod transformatorami posadowione zostaną misy olejowe na 100 % oleju z transformatorów.

Zdaniem Sądu, organu obu instancji należycie przeanalizowały i uzasadniły

w decyzjach ten aspekt oddziaływania inwestycji na środowisko, a w sytuacji jednoznacznego ustalenia, że odziaływanie inwestycji zamknie się w granicach terenu na którym jest planowana, wobec braku jakichkolwiek innych dowodów na twierdzenia skarżących, zarzuty w kwestii nieustalenia wpływu przedsięwzięcia na ujęcia wody pitnej w odległości do m nie jest uzasadniony.

Sąd stwierdził również, że nie zasługuje na uwzględnienie zarzut K. D. odnośnie nieuwzględnienia wyników postępowania z udziałem społeczeństwa. Podkreślenia wymaga, że ogłoszeniem z dnia 17 kwietnia 2015 r. Burmistrz poinformował o rozpoczęciu procedury udziału społeczeństwa w postępowaniu w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach oraz o przystąpieniu do przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oraz na zdrowie mieszkańców oraz o możliwości zapoznania się

z niezbędną dokumentacją sprawy i o terminie składania uwag i wniosków

(od [...] r.). W zakreślonym terminie nie wpłynęły do organu żadne uwagi i wnioski dotyczące tego postępowania.

Natomiast, jak wskazał organ II instancji, organ I instancji uwzględnił uwagi

i zastrzeżenia wniesione w toku spotkania inwestorów z mieszkańcami, zorganizowanego w dniu 7 maja 2015 r., co znalazło swoje odzwierciedlenie

w ustalonych warunkach realizacji przedsięwzięcia określonych, w szczególności dotyczących nasadzeń na terenie działki nr oraz w obowiązku wykonania analizy porealizacyjnej w zakresie hałasu i oddziaływania elektromagnetycznego.

Analizując przedmiotowe postępowanie pod kątem udziału w nim społeczeństwa Sąd uznał, że organ I instancji wypełnił dyspozycję art. 79 ust. 1 ustawy środowiskowej, który nakłada na organ administracji przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach obowiązek zapewnienia możliwości udziału społeczeństwa

w postępowaniu, w ramach którego przeprowadza się ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Działając zgodnie z art. 33 ust. 1 oraz art. 38 ustawy środowiskowej, organ administracji podawał do publicznej wiadomości informacje

o wszystkich etapach postępowania, w tym o złożeniu wniosku inicjującego postępowanie, o możliwości składania pisemnych wniosków, uwag i zastrzeżeń w tej sprawie, o przystąpieniu do przeprowadzania oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, o możliwości wnoszenia uwag i wniosków do raportu oraz o możliwości zapoznania się i wypowiedzenia co do zebranych dowodów i materiałów w sprawie oraz zgłoszonych żądań, wreszcie o wydanej decyzji i o możliwości zapoznania się z jej treścią. Zgodnie z dyspozycją art. 74 ust. 3 ustawy środowiskowej w zw. z art. 49 k.p.a. o powyższych czynnościach organ administracji informował strony postępowania poprzez obwieszczenia odpowiednio umieszczane na tablicy ogłoszeń oraz na stronie internetowej BIP Urzędu.

W ocenie Sądu postępowanie z udziałem społeczeństwa przeprowadzone zostało prawidłowo, nie doszło w postępowaniu do naruszenia uprawnień społeczności lokalnej do udziału w postępowaniu oraz spełnione zostały warunki określone w art. 85 ust. 2 pkt 1 lit. a ustawy środowiskowej.

Kolejnym elementem oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko jest weryfikacja raportu przedłożonego przez inwestora, który w swej istocie jest wysoko specjalistycznym opracowaniem autorstwa ekspertów z różnych dziedzin. Podkreślenia tu wymaga, że w niczym nie umniejsza jego mocy dowodowej fakt, że ten środek dowodowy jest sporządzany na zlecenie inwestora lub jak w tej sprawie m.in. przez pełnomocnika spółki, skoro w dalszym toku postępowania podlega ocenie i opiniowaniu przez różne wyspecjalizowane organy w zakresie ochrony środowiska oraz zdrowia i życia ludzi (tu przez: Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska oraz do Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego).

Podkreślenia wymaga, że Sąd nie może samodzielnie dokonywać oceny merytorycznej treści przedmiotowego raportu, gdyż wymaga to wiadomości specjalnych z poszczególnych gałęzi nauki. Stąd ocena raportu dotyczy w szczególności kwestii, czy jest on wyczerpujący (kompletny) i spójny, czyli spełnia ustawowe wymagania co do jego zawartości (treści) w rozumieniu dyspozycji art. 66 ustawy środowiskowej, a więc nie może to być ocena merytoryczna. I w takim też zakresie Sąd może kontrolować prawidłowość oceny przedmiotowego dowodu wyrażoną w decyzjach organów merytorycznie rozstrzygających sprawę. Raport wchodzi w skład materiału dowodowego sprawy, jest dowodem z dokumentu i, jak każdy inny dowód składany przez stronę czy zgromadzony przez organ, podlega regułom postępowania dowodowego, w tym i swobodnej ocenie dowodów zgodnie z art. 80 k.p.a. (por. wyrok WSA z dnia 9 lipca 2007 r. sygn. akt IV SA/Wa 15/07, LEX nr 362515).

Zdaniem Sądu, organy administracji obu instancji dokonały prawidłowej weryfikacji raportu złożonego do akt przedmiotowej sprawy administracyjnej. Z faktu,

iż oceniły go pozytywnie, przyjmując jako dowód przemawiający za określeniem uwarunkowań przyjętych w decyzji, nie można wyprowadzić wniosku, iż taka ocena narusza obowiązek wynikający z art. 80 k.p.a. Raport, stanowiący podstawę przeprowadzonej oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, organy prawidłowo oceniły jako zgodny z zakresem wyznaczonym przez organ I instancji oraz odpowiadający w pełni wymogom art. 66 ustawy środowiskowej.

Zarzut skarżących naruszenia art. 66 ustawy środowiskowej nie znajduje potwierdzenia w materiale sprawy.

Ponadto należy zauważyć, że żadna ze stron postępowania zajmująca stanowisko opozycyjne względem inwestora, w tym skarżący, nie zgłosili wniosków dowodowych na poparcie swych twierdzeń, których przeprowadzenie służyłoby zakwestionowaniu prawidłowości raportu, rozstrzygnięć organów współdziałających

w wydaniu opinii oraz organów rozstrzygających sprawę główną. Samo powielanie zarzutów i wątpliwości względem raportu środowiskowego i inwestycji nie może stanowić samodzielnej podstawy do skutecznego podważenia prawidłowości raportu oraz rozstrzygnięć podjętych przez organy rozstrzygające w sprawie środowiskowych uwarunkowań oraz organy współdziałające. Raportowi o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko przysługuje szczególna wartość dowodowa, która wynika z kompleksowego charakteru analizy planowanego do realizacji przedsięwzięcia. Podważenie jego ustaleń mogłoby nastąpić jedynie, co do zasady, poprzez przedstawienie równie kompletnej analizy uwarunkowań przyrodniczych

(tzw. kontrraportu), sporządzonej przez specjalistów dysponujący równie fachową wiedzą jak autorzy raportu, której wnioski pozostawałyby w rażącej sprzeczności do tych zawartych w raporcie przedłożonym przez inwestora.

Nie są, w ocenie Sądu, wystarczającym przeciwdowodem dla podważenia ustaleń raportu przedłożone - na okoliczność nienależytej oceny oddziaływania przedsięwzięcia na faunę - płyty CD z nagraniem nietoperzy. Stwierdzenie bowiem,

że przeleciał nietoperz nie świadczy, iż w strefie oddziaływania przedsięwzięcia są siedliska tego gatunku zwierząt, a raport jest niepełny w tym zakresie.

Zdaniem Sądu, ocena dotycząca wpływu inwestycji na ornitofaunę została wystarczająco omówiona w uzasadnieniach decyzji oby organów i istotne jest w tym zakresie ustalenie, że nie zachodzi wpływ inwestycji na faunę. Z raportu wynika, że nie zachodzi możliwość oddziaływania przedsięwzięcia na obszary wymagające specjalnej ochrony ze względu na występowanie gatunków roślin i zwierząt lub ich siedlisk lub siedlisk przyrodniczych objętych ochroną, w tym obszary N. oraz pozostałe formy ochrony przyrody, nie nastąpi wpływ na spójność i integralność obszarów N., a inwestycja nie powinna powodować przekroczeń standardów jakości środowiska, tym samym pogorszenia stanu środowiska.

Kolejnym spornym zagadnieniem jest emisja hałasu i pola elektrycznego

i magnetycznego.

Sąd stwierdził, że z przedłożonego raportu wynika, że oddziaływanie przedmiotowej stacji w zakresie emisji pola elektrycznego i magnetycznego i hałasu ograniczy się do terenu działki inwestycyjnej. Z załącznika nr do raportu – mapy izolinii hałasu wynika, że poziom hałasu, którego głównym źródłem będą transformatory 110Kv/15 nie przekracza dopuszczalnych poziomów poza terenem inwestycji określonych w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r.

w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz.U. z 2014 r. poz. 112). Podobnie w zakresie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych dla miejsc dostępnych dla ludności określonych w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobu sprawdzania dotrzymania tych poziomów (Dz.U. Nr 192, poz. 1883) w raporcie ustalono, że zostaną w żadnym miejscu przekroczone wartości dopuszczalne natężeń dla miejsc dostępnych dla ludności.

Jak wynika z uzasadnień obu decyzji organy szeroko rozważyły powyższe zagadnienia i ustaliły, że ponadnormatywnie oddziaływanie inwestycji w podanych zakresach zamknie się w granicach terenu inwestycji, jednakże w razie stwierdzenia przekroczeń dopuszczalnych poziomów hałasu dla terenów podlegających ochronie akustycznej należy zastosować rozwiązania techniczne np. ekrany akustyczne. W razie stwierdzenia pomiarami kontrolnymi dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych dla miejsc dostępnych dla ludności konieczna będzie modyfikacja parametrów pracy stacji lub zastosowanie dodatkowych rozwiązań technicznych mających na celu zmniejszenie oddziaływań poniżej poziomów dopuszczalnych.

Podkreślenia w tym miejscu wymaga, że istotą postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest rozpoznanie wszelkich zagrożeń

i uciążliwości zamierzonego przedsięwzięcia wobec środowiska i dopiero na tej podstawie możliwe jest określenie wpływu planowanej inwestycji na środowisko,

a następnie warunków likwidacji lub minimalizacji stwierdzonych zagrożeń, co jak wynika z powyższego organy prawidłowo uczyniły.

Minimalizacji lub likwidacji ewentualnych zagrożeń niezbędnego elementu właściwej oceny odziaływania inwestycji na środowisko służy również instytucja analizy porealizacyjnej, o której mowa w art. 82 ust. 1 pkt 5 ustawy środowiskowej. Jak wynika z samej treści art. 83 tej ustawy, w analizie tej dokonuje się porównania ustaleń zawartych w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko i w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, w szczególności ustaleń dotyczących przewidywanego charakteru i zakresu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oraz planowanych działań zapobiegawczych z rzeczywistym oddziaływaniem przedsięwzięcia na środowisko i działaniami podjętymi dla jego ograniczenia.

Z przepisu tego wynika zresztą również i to, że dla wydania decyzji ustalającej środowiskowe uwarunkowania nie jest konieczne, aby rzeczywiste, faktyczne oddziaływanie danego przedsięwzięcia na środowisko było z góry znane (chodzi raczej o rozpoznanie wszystkich prognozowanych skutków). W kwestionowanej decyzji nałożono na inwestora obowiązek wykonania i przedstawienia analizy porealizacyjnej w zakresie hałasu i oddziaływania elektromagnetycznego.

Nadto podkreślić należy, że istotne jest również to, iż proponowany wariant do realizacji przedsięwzięcia przedstawiony przez inwestora jako najkorzystniejszy dla środowiska ze względu na aparaturę i technologię został zaakceptowany do realizacji przez organ I instancji. Przy czym należy tu wyjaśnić, że zmiana wariantu inwestycji nie może obejmować zmiany lokalizacji całego przedsięwzięcia, jak oczekuje tego skarżąca K.D. Zarazem organ I instancji nie stwierdził konieczności przeprowadzenia postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oraz konieczności utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania.

W powyższym zakresie Sąd również nie dopatrzył się nieprawidłowości.

Organ II instancji wskazał nadto, że z uwagi na rodzaj i charakterystykę planowanego przedsięwzięcia nie istnieje możliwość kumulowania się oddziaływań przedsięwzięć znajdujących się na obszarze oddziaływania inwestycji. Nie stwierdzono również konieczności ponownego przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1 ustawy środowiskowej.

Zdaniem Sądu, niezakwestionowany skutecznie materiał dowodowy sprawy pozwala na taką ocenę organów orzekających. Szczegółowe uzasadnienie konkretnych rozstrzygnięć zawartych w osnowie decyzji organu I instancji przemawia dostatecznie jasno za podjęciem takiego rozstrzygnięcia przez organ. Organy trafnie uznały,

że informacje zawarte we wniosku oraz w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, poddane w odpowiednim zakresie uzgodnieniu i zaopiniowaniu organów współdziałających w wydaniu decyzji były wystarczające do określenia warunków i skutków realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia dla środowiska.

Zaznaczyć ponownie trzeba, że samo tylko negowanie przez stronę skarżącą działań organów, bez próby odwołania się do konkretnych środków dowodowych, które mogłyby stanowić podstawę do zakwestionowania raportu oraz stanowiska organów współdziałających w wydaniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach – nie może świadczyć o naruszeniu przez organy art. 7, art. 8, art. 75, art. 77, art. 80, czy art. 107 § 1 i 3 k.p.a.

W ocenie Sądu, rozstrzygnięcia i uzasadnienia kwestionowanej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej w pełni koresponduje z wymogami przepisu art. 85 ust. 1 i 2 ustawy środowiskowej oraz art. 107 § 3 k.p.a. Chronologicznie i sprawozdawczo opisano udział społeczeństwa w przeprowadzonym postępowaniu. Przedstawiono

w decyzji organu I instancji szczegółowy przebieg konsultacji inwestora ze społeczeństwem. Organ dał w uzasadnieniu wyraz dokonanej analizie informacji zawartych w raporcie, uwzględnieniu stanowisk RDOŚ oraz WPIS. Należy zgodzić się z organem II instancji, że istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy miał fakt pozytywnego zaopiniowania planowanego przedsięwzięcia przez RDOŚ oraz organ Inspekcji Sanitarnej. Ponadto żaden z uczestników postępowania (w szerokim tego słowa znaczeniu, obejmującym strony i inne podmioty uczestniczące w postępowaniu sądowym) nie zakwestionował skutecznie prawidłowości tych rozstrzygnięć. Przedmiotowe uzgodnienie i opinie są wiążące dla organu wydającego decyzję środowiskową. Jednocześnie żadna część raportu nie została zakwestionowana przez organy współdziałające w wydaniu decyzji w postępowaniu głównym, ani nie została przedłożona w sprawie inna opinia (raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia czy oceny ekspertów odnoszące się do tego konkretnego zamierzenia inwestora) mogąca podważyć prezentowane wyniki badań, prognoz i analiz. Twierdzenia stron postępowania sądowego nie doprowadziły do skutecznego podważenia zgodności z prawem zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej.

W tym stanie rzeczy, nie stwierdzając w ustalonych okolicznościach sprawy naruszenia prawa uzasadniającego uchylenie zaskarżonej decyzji lub wyeliminowanie jej w inny sposób z obrotu prawnego, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.