Postanowienie NSA, sygn. akt I OZ 549/18
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2018-06-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6072 Scalenie oraz podział nieruchomości
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 220 § 3, art. 184, art. 197 § 1 i 2
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Maciej Dybowski po rozpoznaniu w dniu 13 czerwca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia B. P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 21 lutego 2018 r. sygn. akt II SA/Kr 161/17 odrzucające skargę w sprawie ze skargi B. P. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności postanowienia opiniującego wstępny projekt podziału nieruchomości postanawia oddalić zażalenie


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 21 lutego 2018 r. sygn. akt II SA/Kr 161/17 (dalej postanowienie z 21 lutego 2018 r.) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił skargę B. P. (dalej skarżąca) na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności postanowienia opiniującego wstępny projekt podziału nieruchomości i zwrócił skarżącej 200 złotych tytułem uiszczonego wpisu od skargi.

Sąd I instancji w uzasadnieniu postanowienia z 21 lutego 2018 r. wskazał, że

pismem z [...] stycznia 2017 r. B. P. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] grudnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności postanowienia opiniującego wstępny projekt podziału nieruchomości.

W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II z [...] maja 2017 r. II SA/Kr 161/17 wezwano skarżącą do uiszczenia wpisu od skargi w terminie 7 dni od daty doręczenia odpisu zarządzenia, pod rygorem jej odrzucenia. Odpis zarządzenia doręczono skarżącej dnia 23 maja 2017 r. Pismem z [...] maja 2017 r. skarżąca wniosła o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi. Niniejszy wniosek nie zawierał uzasadnienia. Wpis uiszczono dopiero dnia 5 czerwca 2017 r.

Postanowieniem z 12 czerwca 2017 r. II SA/Kr 161/17 WSA w Krakowie odmówił przywrócenia terminu do uiszczenia wpisu od skargi. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z 17 stycznia 2018 r. I OZ 1937/17 oddalił zażalenie skarżącej na postanowienie z 12 czerwca 2017 r. (k. 35-37, 38, 41, 43-45, 150-152v akt sądowych).

Sąd podniósł, że ze zwrotnego potwierdzenia odbioru zarządzenia Przewodniczącej Wydziału II Sądu wynika, że przesyłka zawierająca zarządzenie wzywające do uiszczenia wpisu od skargi została doręczona skarżącej dnia 23 maja 2017 r. Zatem wpis sądowy winien być uiszczony w terminie do dnia 30 maja 2017 r. Z potwierdzenia polecenia przelewu (k. 45 akt sądowych) wynika natomiast, że skarżąca polecenie przelewu złożyła dopiero dnia 5 czerwca 2017 r. Zatem polecenie przelewu tytułem uiszczenia należnego wpisu nastąpiło już ze znacznym uchybieniem terminu do uiszczenia wpisu od skargi.

Art. 220 § 3 ppsa nie uzależnia w żadnym stopniu odrzucenia skargi od tego, czy należny wpis nie został uiszczony z przyczyn niezawinionych przez stronę, czy też strona ponosi winę za uchybienie terminowi do uiszczenia wpisu. Stwierdzenie obiektywnej okoliczności, jaką jest nieuiszczenie wpisu sadowego w wymaganym terminie, jest wystarczającą przesłanką odrzucenia skargi (postanowienie NSA z 24.2.2011 r. I OSK 251/11).

W przedmiotowej sprawie wprawdzie skarżąca wystąpiła z wnioskiem o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi, jednak postanowieniem WSA w Krakowie z 12 czerwca 2017 r. odmówiono przywrócenia terminu, a Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z 17 stycznia 2018 r. I OZ 1937/17 oddalił zażalenie na powyższe rozstrzygnięcie. Dlatego też Sąd stwierdzając, że wpis od skargi został uiszczony po upływie terminu do jego uiszczenia, na podstawie art. 220 § 3 ppsa, odrzucił skargę. O zwrocie skarżącej uiszczonego wpisu w kwocie 200 zł Sąd I instancji orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 ppsa (k. 168-170 akt sądowych).

Skarżąca - reprezentowana przez adw. E. T. - zaskarżyła w całości postanowienie z 21 lutego 2018 r. W zażaleniu zarzuciła skarżonemu postanowieniu naruszenie art. 220 § 3 ppsa przez przyjęcie, że skarżąca nie uiściła wpisu w terminie. Sąd I instancji pominął, że skarżąca przed upływem terminu (przed 30 maja 2017 r.) wniosła o przedłużenie terminu do uiszczenia wpisu i wpis we wnioskowanym przez siebie terminie uiściła, czym uczyniła zadość wezwaniu sądu. Skarżąca wniosła o: uchylenie zaskarżonego postanowienia i zasądzenie kosztów pomocy prawnej udzielonej skarżącej z urzędu. (k. 186-187 akt sądowych).

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej ppsa) sąd odrzuca skargę, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis.

Sąd I instancji prawidłowo uznał, że skarżąca nie uzupełniła braków fiskalnych skargi w wyznaczonym terminie.

Skarżąca w zażaleniu nie neguje, że wezwanie do uiszczenia wpisu zostało jej doręczone 23 maja 2017 r. i że wpis winien zostać uiszczony w terminie do 30 maja 2017 r. Zarzuca jednak Sądowi I instancji, że pominął fakt, że skarżąca przed upływem terminu (tj. przed 30 maja 2017 r.) złożyła pismo zawierające wniosek o przedłużenie terminu do uiszczenia wpisu i wpis we wnioskowanym przez siebie terminie uiściła. Skarżąca myli się jednak wywodząc z tego, że przez to uczyniła zadość wezwaniu Sądu. Przepisom ppsa nie jest znana instytucja "wniosku o przedłużenie terminu do uiszczenia wpisu". Nie znaczy to jednak, że przepisy prawa zamykają w ten sposób drogę sądową. Strona mogła wnieść o przyznanie prawa pomocy w zakresie kosztów sądowych (przed upływem terminu do uiszczenia wpisu) czy o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu (równocześnie uiszczając brakujący wpis). Jak wynika z akt sprawy, skarżąca wiedziała o tych instytucjach i z nich korzystała. W świetle powyższego nie sposób uznać, by w przedmiotowej sprawie doszło do naruszenia konstytucyjnego prawa skarżącej do sądu.

Odnosząc się do wniosku o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącej w postępowaniu zażaleniowym wyjaśnić należy, że wynagrodzenie dla pełnomocnika ustanowionego z urzędu na zasadzie prawa pomocy, należne od Skarbu Państwa (art. 250 § 1 ppsa), jest przyznawane przez wojewódzki sąd administracyjny w postępowaniu unormowanym w art. 254 § 1 i art. 258-261 ppsa, na podstawie wniosku i stosownego oświadczenia (k. 186 akt sądowych).

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 ppsa, postanowił jak w sentencji.