Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 841/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2011-10-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6050 Obowiązek meldunkowy
Hasła tematyczne: Ewidencja ludności
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 15 ust. 2
journal: Dz.U. 2006 nr 139 poz 993
law: Ustawa z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jerzy Bortkiewicz Sędziowie: Sędzia WSA Renata Owczarzak (spr.) Sędzia WSA Małgorzata Włodarska Protokolant Bartosz Kornalewicz po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 5 października 2011 r. sprawy ze skargi M. A. na decyzję Wojewody Kujawsko-Pomorskiego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie wymeldowania z miejsca pobytu stałego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] Wójt Gminy [...], na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (tekst jednolity: Dz. U. z 2006 r., Nr 139, poz. 993 ze zm.), po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego wszczętego na wniosek D. Ś. orzekł o wymeldowaniu M. A. z pobytu stałego z lokalu mieszkalnego w miejscowości[...]. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ podniósł, iż na rozprawie w dniu 18.01.2010 r. osoby przesłuchane w charakterze świadków zeznały, że M. A. nie mieszka w tym lokalu. Fakt ten potwierdziła M. A., która zeznała, iż od 3 lutego 2010 r. nie mieszka w przedmiotowym lokalu z powodu obawy "o swoje życie i zdrowie dzieci". Poinformowała, że zabrała w dniu 7 lutego 2010 r. z domu tylko najpotrzebniejsze rzeczy, ponadto, że utrudnianie przez męża jej powrotu do domu był przyczyną zmiany szkoły, do której uczęszczały dzieci oraz, że mąż wyraża zgodę na jej powrót do domu pod warunkiem wycofania pozwu rozwodowego. Natomiast D. Ś zeznał, że żona opuściła mieszkanie dobrowolnie 3 lutego 2010 r., zabierając część rzeczy osobistych, a następnie przyjeżdżała kilkakrotnie w celu zabrania z domu innych rzeczy, a w dniu 27 lipca 2010 r., w czasie gdy przebywał w Anglii, przy pomocy wynajętej w tym celu firmy wywiozła z domu część mebli i sprzętów gospodarstwa domowego.

Organ powołał przedstawione w toku postępowania dowody, w tym:

- kopię postanowienia o wszczęciu dochodzenia w sprawie przywłaszczenia przez M. A. mienia, w którym wymieniono 38 pozycji - głównie meble i sprzęt gospodarstwa domowego,

- kopię protokołu przesłuchania świadka przez KMP we [...] z dnia 21.12.2010 r., w którym M. A. potwierdza fakt wyprowadzenia się z udziałem firmy transportowej - zabrania z domu części rzeczy, mebli i sprzętu gospodarstwa domowego

- kopię protokołu przesłuchania przez policję świadka tj. właściciela firmy usług transportowych potwierdzającego fakt dokonania przeprowadzki,

- pismo M. A. skierowane do organu meldunkowego, w którym wyjaśnia ona swoją trudną sytuację osobistą i rodzinną, opisuje swoje obawy, przemoc ze strony męża oraz potwierdza fakt opuszczenia lokalu w lutym 2010 r. i przeprowadzki (meble, sprzęt) przy pomocy wynajętej w lipcu 2010 r. firmy, a także informuje, że po opuszczeniu adresu stałego zameldowania mieszkała wraz z dziećmi najpierw w P., a następnie w mieszkaniu we W.,

- kopie dokumentów obrazujących konflikt stron o opiekę nad dziećmi,

- zdjęcia mieszkania i posesji,

- badanie sądowo - lekarskie z dnia 05.01.2010 r. potwierdzające istnienie obrażeń ciała: stłuczeń i zasinień przedramienia prawego, ramienia lewego, okolicy sutkowej lewej, które mogły powstać w wyniku zdarzeń podanych przez pokrzywdzoną,

- kopię wyroku z dnia 17 maja 2010 r. uznającego M. A. za winną tego, że "w dniu 7.02.2010 r. około godz. 17.10 w m. [...] kierując samochodem (...) spowodowała zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym w ten sposób, że nie zachowała bezpiecznego odstępu podczas wykonywania manewru omijania pieszej U. Ś. doprowadzając do jej potrącenia (...)"

- oświadczenie D. Ś., że małżeństwo stron zostało rozwiązane z orzeczeniem o obustronnej winie.

Zdaniem organu w niniejszej sprawie nastąpiło spełnienie przesłanki z art. 15 ust. 2 wyżej wymienionej ustawy, niezbędnej do wymeldowania M. A., ponieważ fakt nie zamieszkiwania został potwierdzony dowodami zebranymi w postępowaniu administracyjnym.

W odwołaniu M. A. stwierdziła, że została zmuszona do opuszczenia domu przez męża, a przyczyną opuszczenia lokalu były groźby z jego strony i szykany jego rodziny.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze we [...] po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z dnia [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Zdaniem organu odwoławczego z materiału dowodowego zebranego w sprawie nie wynika, że strona została zmuszona do opuszczenia lokalu, a zebrane dowody wskazują na istnienie głębokiego konfliktu rodzinnego. Akt przemocy uprawdopodobniony badaniem sądowo - lekarskim w ocenie kolegium miał miejsce 2.01.2010 r., natomiast opuszczenie lokalu nastąpiło miesiąc później. Strona nie zamieszkiwała w domu i nie egzekwowała swojego prawa do zamieszkiwania w nim także wtedy, gdy D. Ś. przebywał za granicą, a więc nie mógłby stanowić zagrożenia dla jej bezpieczeństwa. Zwrócono uwagę, że wówczas, właśnie w lipcu 2010 r. M. A. przeprowadziła się, wywożąc meble i sprzęty gospodarstwa domowego do mieszkania wynajętego we[...]. Fakt zamieszkiwania w nowym lokalu jest kwestią bezsporną.

Zdaniem organu II instancji utrzymywanie w tej sytuacji zameldowania pod dotychczasowym adresem stanowiłoby fikcję meldunkową, tym bardziej, że instytucja zameldowania ma charakter rejestracyjny i nie wiąże się ze sferą praw do lokalu czy posesji. Wskazano, że w niniejszej sprawie świadkowie byli zgodni co do samego faktu nie przebywania strony pod przedmiotowym adresem i ten stan rzeczy potwierdziły strony. Przeprowadzono również wizję lokalną, która potwierdziła dokonane ustalenia.

Organ odwoławczy podkreślił, że zadaniem organów meldunkowych jest rejestracja stanu faktycznego i zapobieganie fikcji meldunkowej, a zatem w niniejszej sprawie opuszczenie lokalu przez odwołującą należy traktować jako dobrowolne, zgodnie z przyjętym w tym zakresie orzecznictwem. Ponadto wskazano, że jeżeli strona deklaruje chęć powrotu do przedmiotowego lokalu np. po zakończeniu postępowania o podział majątku, to w przypadku powrotu powinna się zameldować. W ocenie organu odwoławczego, opuszczenie adresu można uznać jednak za trwałe na podstawie zgromadzonych dowodów, a organ I instancji zebrał wyczerpujący materiał dowodowy i wystarczająco uzasadnił swoje stanowisko.

W skardze do sądu M. A., podobnie jak w odwołaniu od decyzji organu I instancji stwierdziła, że została zmuszona do opuszczenia domu przez męża, a przyczyną opuszczenia lokalu były groźby z jego strony i szykany jego rodziny. Skarżąca opisała w treści skargi szereg szczegółów związanych z toczącym się pomiędzy nią, a mężem konfliktem oraz przedstawiła swoją trudną sytuację materialną i zdrowotną. Zdaniem skarżącej orzekające w sprawie organy nie wyjaśniły dokładnie niniejszej sprawy i nieprawidłowo oceniły, że dobrowolnie i na stałe opuściła swój dom w[...], wskazując przy tym, że okoliczności świadczą przeciwnie tzn., że została zmuszona do czasowego opuszczenia domu, który uważa za swój i do którego chce powrócić jak najprędzej. Wskazała, że nadal są tam jej rzeczy osobiste i nie ma zamiaru mieszkać gdzieś indziej, a tylko chwilowo została do tego zmuszona. W ocenie skarżącej doświadczenie życiowe podpowiada, że gdyby nie groźby ze strony męża i jego rodziny sama nie wyprowadziłaby się z własnego domu.

W odpowiedzi na skargę organ, nie znajdując podstaw do jej uwzględnienia, wniósł o jej oddalenie wskazując, że po ponownej analizie akt sprawy nie znalazł podstaw do zmiany zaskarżonej decyzji, ponieważ została ona podjęta zgodnie ze stanem faktycznym oraz w oparciu o obowiązujące przepisy prawa.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na wstępie należy podnieść, że stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.) - zwanej dalej p.p.s.a., sądy administracyjne w zakresie swojej właściwości sprawują kontrolę działalności administracji publicznej stosując środki określone w ustawie.

Z brzmienia art. 145 § 1 przywołanej ustawy wnika natomiast, że w przypadku gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia posŧępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą zatem ulec uchyleniu wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy procesowego, jeżeli miało ono, bądź mogło ono mieć wpływ na wynik sprawy.

Zważywszy powyższe uznano, że skarga w niniejszej sprawie nie zasługuje na uwzględnienie. Sądowa kontrola legalności, przeprowadzona stosownie do wskazań zawartych w art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) wykazała bowiem, że zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada wymogom wynikającym z przepisów prawa obowiązujących w dacie jego podjęcia jak również oparte zostało na prawidłowo ustalonym w tej dacie stanie faktycznym. Wszelkie zmiany okoliczności stanu faktycznego, które miały miejsce po tym terminie, nie wpływają na ocenę legalności zaskarżonego w tym postępowaniu rozstrzygnięcia.

Podstawą decyzji o wymeldowaniu jest art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych. Stanowi on, że organ gminy wydaje na wniosek strony lub z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 3 miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się. W utrwalonym orzecznictwie przyjmuje się, że przesłanka opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu stałego w rozumieniu art. 15 ust. 2 tej ustawy, jest spełniona, jeżeli opuszczenie to ma charakter trwały i jest dobrowolne (por. np. wyrok WSA w Warszawie z dnia 1 kwietnia 2009 r. IV SA/Wa 8/2009, baza LexPolonica nr 2056241). Postępowanie o wymeldowanie jest typowym postępowaniem administracyjnym i znajdują do niego zastosowanie przepisy kodeksu postępowania administracyjnego, w tym przepisy dotyczące obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego (art. 7 i 77 k.p.a.).

W pojęciu "miejsca pobytu" zawarty jest zarówno element fizyczny polegający na faktycznym przebywaniu w określonym miejscu, jak i element psychiczny, który polega na zamiarze określonego zachowania. Stosownie bowiem do treści art. 6 ust.1 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych pobytem stałym jest zamieszkiwanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania. Sam zamiar stałego pobytu w określonym miejscu nie stanowi jednak o zamieszkiwaniu tam osoby. Miejsce, w którym osoba ma zamiar stale zamieszkiwać stanowić powinno centrum jej życiowej działalności. Muszą, zatem istnieć obiektywne okoliczności faktyczne umożliwiające zrealizowanie tego zamiaru poprzez rzeczywiste przebywanie w tym miejscu. Zameldowanie na pobyt stały w oznaczonej miejscowości pod wskazanym adresem ma odpowiadać faktycznemu przebywaniu osoby w oznaczonym miejscu. W ten sposób zameldowanie spełnia funkcję ewidencyjną, gdyż potwierdza przebywanie osoby pod oznaczonym adresem. Z faktu, że zameldowanie ma tylko walor ewidencyjny wynika, że organy meldunkowe są zobowiązane utrzymywać ewidencję w stanie, który odpowiada rzeczywistości. Konsekwencją takiego rozumienia ewidencji ludności i zameldowania jako potwierdzenia danych ewidencyjnych jest również to, że organy mają obowiązek wymeldowania z pobytu stałego każdego, kto z jakichkolwiek powodów nie przebywa w miejscu zameldowania przez czas określony w art. 15 ust. 2 ustawy. Koniecznym i wystarczającym warunkiem wymeldowania z miejsca pobytu stałego jest opuszczenie lokalu.

W utrwalonym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego prezentowany jest pogląd, że przesłanka opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu stałego w rozumieniu tego przepisu jest spełniona, jeżeli opuszczenie to ma charakter trwały i jest dobrowolne (vide: wyrok NSA z dnia 17 marca 2003 r. sygn. akt V SA 2323/02, Lex nr 159183, wyrok NSA z dnia 7 grudnia 2005 r. sygn. akt II OSK 302/05, Lex nr 159183, wyrok NSA z dnia 24 lutego 2006 r. sygn. akt IIOSK 561/05, Lex nr 194344). O opuszczeniu miejsca stałego pobytu w rozumieniu powołanego art. 15 ust. 2 można mówić w sytuacji trwałego zerwania więzi z dotychczasowym miejscem zamieszkania, kiedy osoba dobrowolnie wyprowadziła się z lokalu jak też w sytuacji, kiedy dochodzi do wyprowadzenia się z lokalu bez woli osoby, jednak nie podejmuje ona prawem przewidzianych środków zmierzających do umożliwienia powrotu do dotychczasowego miejsca zamieszkania. (wyrok NSA z 10.02.2010r. II OSK 281/09,LEX nr 597521, wyrok WSA we Wrocławiu z 16.12.2009r. IV SA/Wr 512/09,LEX nr 583460).

Przedmiotem oceny Sądu w niniejszej sprawie było zatem stwierdzenie, czy przy zachowaniu wszelkich norm procesowych organy zebrały materiał dowodowy pozwalający z całą pewnością orzec, że skarżąca opuściła w sposób dobrowolny i trwały miejsce pobytu stałego.

W sprawie przesłuchano strony, świadków i przeprowadzono wizję lokalną. W ocenie Sądu zebrany materiał dowodowy był wyczerpujący i z zachowaniem granic swobodnej oceny dowodów został właściwie oceniony przez organy. Analiza akt niniejszej sprawy prowadzi do wniosku, iż u jej podłoża występuje głęboki konflikt rodzinny, który przenosi się na różne sfery funkcjonowania rodziny, w tym również na kwestię miejsca pobytu obu stron konfliktu. Przeprowadzone w sprawie postępowanie dowodowe wykazało, że skarżąca nie zamieszkuje w miejscu zameldowania na pobyt stały w miejscowości[...]. Zarówno osoby przesłuchane w charakterze świadków jak i sama skarżąca zeznały, że od 3 lutego 2010 r. nie mieszka ona w przedmiotowym lokalu, a tym samym nie stanowi ono centrum jej życiowej działalności. Po wyprowadzeniu się strony wraz z czworgiem dzieci w mieszkaniu brakowało rzeczy dzieci, części mebli i sprzętów gospodarstwa domowego.

Nie ulega więc wątpliwości, że skarżąca od 3 lutego 2010 r. nie mieszka w miejscu stałego zameldowania i o ile argumentacja skarżącej sprowadzała się do twierdzenia, że nie opuściła w sposób dobrowolny miejsca zameldowania na pobyt stały, to zebrany w sprawie materiał dowodowy nie potwierdza tego stanowiska. Organ przytoczył treść dokumentów potwierdzających fakt dobrowolnego opuszczenia lokalu - w trakcie prowadzonej w ramach postępowania administracyjnego rozprawy w dniu 18 stycznia 2011 r. skarżąca zeznała, iż "w mieszkaniu w miejscowości [...] nie zamieszkuję od 3 lutego 2010 roku" oraz "mieszkanie opuściłam dobrowolnie w dniu 3 lutego 2010 r., ponieważ bałam się o swoje życie i zdrowie dzieci". Ponadto w kserokopii protokołu z dnia 11 maja 2010 r. Sądu Okręgowego we [...] V Wydział Cywilny Rodzinny zawarte jest oświadczenie M. A.: "Mieszkam aktualnie wraz z dziećmi w [...]". Natomiast w kserokopii protokołu przesłuchania świadka - M. A. w KMP [...] w dniu 21.12.2010 r. znajduje się zeznanie; "ostatnio w domu byłam w marcu 2010 r." oraz wykaz 36 rzeczy, które strona zabrała z domu w [...] (meble, sprzęt gospodarstwa domowego, sprzęt RTV). Jak wynika z akt sprawy skarżąca przyjeżdżała kilkakrotnie w celu zabrania z domu w [...] elementów wyposażenia mieszkania, a w dniu 27 lipca 2010 r., w czasie gdy mąż przebywał w Anglii, przy pomocy wynajętej w tym celu firmy wywiozła z domu część mebli i sprzętów gospodarstwa domowego. Nie ma więc podstaw do twierdzenia, że opuszczała lokal pod presją uzasadnionej obawy o swoje bezpieczeństwo. Dodatkowo na rozprawie oświadczyła, że D. Ś. od 2005 r. przebywa za granicą. W kserokopii protokołu z dnia 17 listopada 2010 r. Sądu Okręgowego we [...] V Wydział Cywilny Rodzinny sygn. akt V C 1084/09 powódka M. A. wyjaśniła, że mieszka w wynajętym mieszkaniu przy ul. [...]. Dokumenty powyższe zostały złożone przez stronę – D. Ś., który w dniu 28 stycznia 2011 r. złożył ponadto oświadczenie, iż w dniu 26.01.2011 r. został orzeczony rozwód z winy obu stron oraz, że wszelkie wnioski złożone przez M. A. dotyczące mieszkania w [...] zostały oddalone, ponieważ powódka nie zamieszkuje w tym mieszkaniu pod wyżej wymienionym adresem.

W okolicznościach sprawy organy prawidłowo uznały, za gołosłowne twierdzenia skarżącej, że została on zmuszona do opuszczenia mieszkania przez byłego małżonka. W aktach znajduje się zeznanie strony o dobrowolnym opuszczeniu dotychczasowego miejsca pobytu stałego, a obawa o swoje życie i zdrowie nie znajduje uzasadnienia w okolicznościach opuszczenia lokalu i w świetle tego, że D. Ś. przebywa głównie za granicą. Skarżąca podkreślała, że obawia się nie tylko byłego męża ale również członków jego rodziny. Ten aspekt wykracza poza zakres niezbędnych okoliczności stanu faktycznego koniecznych dla oceny przesłanki wymeldowania, gdyż rodzina męża nie mieszkała z byłymi małżonkami. Należy też zauważyć, że skarżąca nie składała pozwu o przywrócenie naruszonego posiadania, co uwiarygodniałoby twierdzenie o ewentualnym przymuszeniu do określonego zachowania

Strona skarżąca nie przedłożyła dowodów, które potwierdzałyby fakt zmuszania jej do opuszczenia mieszkania w[...], a załączone badanie sądowo - lekarskie z dnia 5.01.2010 r. nie zawierają potwierdzenia złożenia do właściwych instytucji celem nadania sprawie biegu przy użyciu prawnie dozwolonych środków. Również złożone przez skarżącą w dniu 15.02.2011 r. wyjaśnienie nie zawiera potwierdzenia prowadzenia postępowania w zakresie w nim wskazanym przez właściwe organy. Znajdują się za to w aktach sprawy również dowody potwierdzające agresywne zachowania skarżącej - fakt użycia przez skarżącą gazu pieprzowego wobec członków rodziny byłego męża, potrącenie U. Ś. (kopia wyroku z dnia 17 maja 2010 r. uznającego M. A. za winną tego, że "w dniu 07.02.2010 r. około godz. 17.10 w m. [...] kierując samochodem (...) spowodowała zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym w ten sposób, że nie zachowała bezpiecznego odstępu podczas wykonywania manewru omijania pieszej U. Ś. doprowadzając do jej potrącenia).

Organ gminy w postępowaniu ma obowiązek ustalić, czy opuszczenie lokalu było dobrowolne. W powyższej sprawie brak jest dowodów zmuszania M. A. do określonego zachowania, tj. opuszczenia domu, a zabranie części mebli, sprzętu gospodarstwa domowego, sprzętu RTV świadczyło jednoznacznie o zamiarze opuszczenia mieszkania w [...] na stałe.

Organy orzekające w sprawie słusznie podkreśliły ewidencyjny charakter meldunku. Celem ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych jest między innymi rejestracja danych o miejscu pobytu osób (art. 1 ust. 2 ustawy). Ewidencja ludności służy jedynie ustaleniu rzeczywistego pobytu osób i nie przesądza o prawach do nieruchomości. Dlatego też chybione są argumenty skarżącej dotyczące stosunków własnościowych miedzy nią, a byłym mężem. Sprawy te mogą mieć istotne znaczenie w ewentualnym postępowaniu o podział majątku wspólnego.

Takie stanowisko znajduje poparcie w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, który wypowiedział się m.in. w wyroku sygn. II OSK 1441/09 z 17 września 1010 r./LEX nr 726543/, że za równoznaczne z dobrowolnym opuszczeniem lokalu należy uznać sytuację, gdy osoba opuściła miejsce pobytu wbrew swej woli i nie skorzystała z przysługujących jej środków prawnych umożliwiających powrót do lokalu, w tym żądania skierowanego do sądu o nakazanie przywrócenia utraconego posiadania.

Ewidencja służy rejestracji stanu faktycznego, a nie prawnego. Uzależnienie przez skarżącego wymeldowania się z miejsca pobytu stałego od podziału majątku dorobkowego, wprowadza na grunt sprawy administracyjnej roszczenia cywilne, co jest niedopuszczalne. Podziału majątku dorobkowego dokonuje się przed sądem powszechnym i nie ma on żadnego wpływu na sprawę meldunkową. Postępowanie o wymeldowanie i decyzja je kończąca ma charakter wyłącznie ewidencyjny i potwierdza fakt nieprzebywania osoby w danym lokalu. Jej wykonanie polega na technicznym wykreśleniu wpisu w ewidencji ludności. Z faktu zameldowania nie wynikają żadne prawa rzeczowe do lokalu, nie uprawnia do przebywania w nim (vide: postanowienie NSA w Warszawie z dnia 29 września 2010 r., sygn. akt II OZ 921/10).

Sąd podkreśla, że wymeldowanie jest wyłącznie aktem rejestracji danych dotyczących ustania pobytu określonej osoby w dotychczasowym miejscu stałego zameldowania (jego opuszczenia). Istotny dla sprawy wymeldowania jest fakt opuszczenia miejsca stałego zameldowania, co w przedmiotowej sprawie miało miejsce. Organy administracyjne trafnie przyjęły, że skarżąca nie zamieszkuje - w powyższym znaczeniu - w lokalu dotychczasowego miejsca stałego zameldowania.

Sąd natomiast bada prawidłowość tych ustaleń na dzień wydania decyzji.

Organy uprawnione są jedynie do tego, jak to trafnie podniesiono w zaskarżonej decyzji, aby w drodze postępowania administracyjnego stwierdzić, czy osoba przebywa pod adresem stałego pobytu oraz czy lokal ten opuściła dobrowolnie i trwale, a w wyniku tego postępowania wydać stosowną decyzję. W decyzji o wymeldowaniu należy ocenić i wyjaśnić tylko przesłankę dobrowolnego opuszczenia miejsca pobytu stałego. Ta przesłanka została wyjaśniona w dostatecznym stopniu do podjęcia decyzji. Tym samym brak jest podstaw do uznania, że organ dopuścił się obrazy art. 15 ust. 2 cytowanej ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych.

Uzasadnia to, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) oddalenie skargi.