Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt II SAB/Wa 240/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2010-12-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Lipiński Sędziowie WSA Joanna Kube Ewa Pisula-Dąbrowska (spr.) Protokolant Sekretarz sądowy Sylwia Mikuła po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 grudnia 2010 r. sprawy ze skargi K. J. na bezczynność Komendanta Głównego Policji w przedmiocie dopłaty do wypoczynku dla uprawnionego emeryta policyjnego i członków jego rodziny za 2007 r. postanawia: odrzucić skargę


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 8 czerwca 2010 r. K. J. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Komendanta Głównego Policji, polegającą na niewydaniu aktu administracyjnego w sprawie oznaczonej l.dz. KGP w [...] dotyczącej przyznania mu świadczenia pieniężnego z funduszu świadczeń socjalnych dla emerytów i rencistów policyjnych i ich rodzin.

W uzasadnieniu skargi podniósł, że brak aktu w zakresie "uznania jego prawa bądź odmowy uznania prawa do świadczeń z funduszu ubezpieczeń socjalnych" uniemożliwia mu skuteczne dochodzenie tego prawa przed właściwym sądem administracyjnym. Twierdził, że organ winien był wydać w tym przedmiocie decyzję administracyjną zgodnie z art. 104 k.p.a. Brak wydania takiej decyzji uniemożliwia mu dochodzenie swych praw przed właściwym sądem, a tym samym narusza Konstytucję RP.

Skarżący wniósł o nakazanie Komendantowi Głównemu Policji wydania stosownego aktu w zakresie "uznania bądź odmowy uznania jego praw do świadczenia pieniężnego z funduszu ubezpieczeń socjalnych dla emerytów i rencistów policyjnych i ich rodzin". Jednocześnie wskazał, że postępowanie w sprawie II SAB/Wa 68/09 dotyczyło wypłaty tych świadczeń a obecne postępowanie dotyczy "uznania prawa" do tego świadczenia.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, wskazując, że sprawa była już rozpatrywana przez organ w trybie skargowo-wnioskowym, na podstawie przepisów k.p.a. i została uznana za bezzasadną. Wyjaśnił, że wobec ponownego złożenia skargi w tym samym trybie organ na podstawie art. 239 § 1 k.p.a. podtrzymał swoje stanowisko w sprawie.

Organ wyjaśnił również, że roszczenia i zarzuty skarżącego były przedmiotem oceny sądów administracyjnych. Podał, że postanowieniem WSA w Krakowie z dnia 8 marca 2009 r., sygn. akt III SAP/KV 4/09 oraz postanowieniem WSA w Warszawie z dnia 21 grudnia 2009 r., sygn. akt II SAB/Wa 168/09, odrzucone zostały skargi K. J. – w pierwszym przypadku z powodu braku właściwości sądu administracyjnego do jej rozpatrzenia (art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a.), w drugim zaś z powodu niedopuszczalności jej wniesienia z przyczyn innych co ma miejsce i w przedmiotowej sprawie.

Organ podkreślił, że skarżący, składając ponownie skargę na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] w przedmiocie wniosku o wypłacenie dopłaty do wypoczynku za 2007 r., nie wskazał żadnych nowych okoliczności. Komendant Główny Policji wyjaśnił też, że w piśmie z [...] marca 2010 r. nr [...], skierowanym do skarżącego, przedstawił mu swoje stanowisko w tej sprawie.

Nadto podkreślił, że skarżący w przedmiotowej sprawie otrzymał już wcześniej obszerne wyjaśnienia, oraz że nie miał obowiązku wydania w tej sprawie decyzji administracyjnej w trybie art. 104 k.p.a.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Rozpoznając wniesioną skargę, należało na wstępie zbadać dopuszczalność skargi.

Stosownie do treści art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:

1) decyzje administracyjne;

2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;

3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;

4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;

4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;

5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;

6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;

7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;

8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a.

Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 ww. ustawy).

Mając na względzie treść wyżej przytoczonego artykułu, należy zwrócić uwagę, że punkt 8 tego przepisu wymienia skargi na bezczynność organów, ale jedynie w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a. Oznacza to, że warunkiem wstępnym oceny zasadności skargi jest uprzednie stwierdzenie, że na danym organie ciąży obowiązek wydania decyzji w tym przedmiocie. Nadto należało ocenić, czy w przedmiotowej sprawie nie zachodzą inne przesłanki, które uniemożliwiają merytoryczne rozpoznanie przedmiotowej skargi.

W rozpatrywanej sprawie skarżący wnioskiem z dnia [...] września 2007 r. wystąpił do Wydziału Inwestycji Komendy Wojewódzkiej Policji w [...] o przyznanie świadczenia socjalnego – dopłaty do kosztów wypoczynku indywidualnego za 2007 r. Organ w piśmie z dnia [...] września 2007 r. pouczył skarżącego o konieczności złożenia konkretnych dokumentów, wskazując podstawę prawną tego żądania. Bezsporne jest, że skarżący nie uzupełnił braków wniosku, kwestionując konstytucyjność przepisów wykonawczych do ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz. U. z 2004 r. Nr 8, poz. 67 z późn. zm.) twierdząc, że złożone przez niego dokumenty są wystarczające do wypłaty żądanego świadczenia.

Pismem z dnia [...] lutego 2010 r. (k-6) K. J. skierował do Komendanta Głównego Policji zażalenie na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] w przedmiocie wniosku o wypłacenie dopłaty do wypoczynku. W odpowiedzi na nie organ pismem z dnia [...] marca 2010 r. nr [...] (k-2) wyjaśnił, że wniesiona skarga jest bezzasadna, a sprawa była już wielokrotnie przedmiotem rozpoznania przez organy Policji, a także przez sądy administracyjne.

Analizując treść zażalenia skarżącego z dnia [...] lutego 2010 r. (k-6) z treścią odpowiedzi organu z dnia [...] marca 2010 r. (k-2) oraz z treścią wniesionej skargi, stwierdzić należy, iż skarga dotyczy bezczynności organu w zakresie niewypłacenia świadczeń socjalnych z tytułu dopłat do wypoczynku.

Podkreślić należy, iż w analogicznym przedmiocie sprawa skarżącego była trzykrotnie rozpoznawana przez sądy administracyjne. A mianowicie postanowieniem z dnia 18 marca 2009 r. WSA w Krakowie, sygn. akt III SAB/Kr 4/09 (k-21), który odrzucił skargę. Postanowieniem z dnia 21 grudnia 2009 r. WSA w Warszawie, sygn. akt II SAB/Wa 168/09 w sprawie przyznania świadczenia z funduszu ubezpieczeń socjalnych, którym Sąd odrzucił skargę oraz postanowieniem z dnia 1 lipca 2010 r., sygn. akt II SA/Wa 699/10, którym WSA w Warszawie odrzucił skargę, uznając, że organ nie miał obowiązku załatwienia sprawy w przedmiocie świadczenia z funduszu socjalnego w formie decyzji lub postanowienia.

W ocenie Sądu, skarżony organ – Komendant Główny Policji – nie jest w niniejszej sprawie zobowiązany do wydania władczego rozstrzygnięcia administracyjnego w zakresie wniosku złożonego przez skarżącego w przedmiocie przyznania świadczenia socjalnego, a zatem nie można mówić o bezczynności organu administracji publicznej.

Zgodnie z poglądem wyrażonym przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w prawomocnym postanowieniu z dnia 18 marca 2009 r., sygn. akt III SAB/Kr 4/09, odrzucającym skargę K. J. na bezczynność [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] września 2007 r. o przyznanie świadczenia socjalnego – dopłaty do wypoczynku indywidualnego, żaden z przypadków wskazanych w art. 3 § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie zachodzi w niniejszej sprawie. W cyt. wyżej postanowieniu Wojewódzkiego Sąd Administracyjny w Warszawie Sąd wskazał, iż wniosek ten nie ma charakteru żądania administracyjnoprawnego, albowiem organ nie był uprawniony do władczego działania w rozumieniu przepisów prawa administracyjnego, a więc do wydania decyzji administracyjnej, której domaga się skarżący.

Wyrażone przez Sądy w przedmiocie wypłaty skarżącemu dopłat i dopuszczalności skargi oceny nie tylko należało podzielić, ale i stwierdzić, że wiązały one nie tylko organ, ale i rozpoznający niniejszą sprawę Sąd. Pozorna jedynie zmiana żądania (dotychczas skarżący żądał wypłaty należności z tytułu dopłat) aktualnie ustalenia prawa do wypłaty tych należności nie powoduje, nie może powodować, że tak sformułowane żądanie czyni skargę dopuszczalną w rozumieniu art. 3 p.p.s.a. Żądanie ustalenia prawa nie mieści się w katalogu art. 3 p.p.s.a.

Reasumując, skargę na bezczynność należało odrzucić, uznając, że zaskarżona w niniejszej sprawie bezczynność organu nie mieści się w granicach przepisu art. 3 § 2 pkt 8 cytowanej ustawy, a tym samym, jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu.

Odnosząc się do zarzutów skargi, należy również wskazać, że żaden z organów administracji, w tym Komendant Główny Policji, nie kwestionuje prawa skarżącego do żądanego świadczenia, jedynie wskazuje na brak możliwości zrealizowania wniosku z uwagi na niezłożenie dokumentów, koniecznych do obliczenia należnej skarżącemu wysokości tego świadczenia.

Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, orzekł jak w sentencji.