Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 950/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2018-11-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6219 Inne o symbolu podstawowym 621
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art 217, 149 par. 3, 61a pr. 1, 105 par. 1
journal: Dz.U. 2018 poz 2096
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Elżbieta Mazur - Selwa Sędziowie WSA Krystyna Józefczyk WSA Magdalena Józefczyk /spr./ po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 22 listopada 2018 r. sprawy ze skargi W. H. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] sierpnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania dotyczącego wydania zaświadczenia -skargę oddala-


UZASADNIENIE

Przedmiotem postępowania jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] czerwca 2018 r. nr [...] (dalej: "Kolegium", "organ odwoławczy" lub "organ II instancji") sprostowane postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2018 r. nr [...] (w miejsce decyzja wpisano postanowienie) utrzymujące w mocy postanowienie Prezydenta Miasta z dnia [...] października 2017 r. nr [...]w przedmiocie umorzenia postępowania dotyczącego wydana zaświadczenia znak: [...].

W podstawie prawnej powołano art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art.105 i art. 145 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego ( Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm.; dalej: "K.p.a.").

Z uzasadnienia postanowienia wynika, że Prezydent Miasta umarzając przedmiotowe postępowanie stwierdził, że zaświadczenie nie jest decyzją administracyjną w rozumieniu K.p.a., w związku z czym wniosek o wznowienie postępowania w sprawie jego wydania jest bezprzedmiotowy.

Stanowisko to podzielił w całości organ II instancji.

W skardze do Sądu skarżąca zarzuciła naruszenie:

1. art. 104 § 2 K.p.a. w zw. z art. 138 § 2 K.p.a. w zw. z art. 140 K.p.a.,

poprzez nierozparzenie sprawy co do jej istoty, brak uchylenia zaskarżonego postanowienia w całości i brak przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, w sytuacji gdy postanowienie zostało wydane z naruszeniem przepisów postępowania, tj. art, 218 §1 K.p.a. w zw. z art. 217 § 2 pkt 2 K.p.a., gdyż skarżąca posiada interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów i stanu prawnego.

2. art. 138 § 2 K.p.a. w zw. z art. 140 K.p.a. w zw. z art. 105 § 1 K.p.a, poprzez bezzasadne utrzymanie w mocy postanowienia organu I instancji, brak uchylenia zaskarżonego postanowienia w całości i brak przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji w sytuacji, gdy postanowienie organu I instancji zostało wydane z naruszeniem przepisów postępowania poprzez błędne uznanie, że postępowanie stało się bezprzedmiotowe w części dotyczącej wydania zaświadczenia, znak: [...]

3. art. 145 K.p.a., poprzez jego zastosowanie w sytuacji, gdy nie znajdował on zastosowania, albowiem przedmiotem postępowania przed organem II instancji nie była kwestia wznowienia postępowania, lecz niezasadnego umorzenia postępowania w zakresie wydania zaświadczenia.

4. art. 7 K.p.a. w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 140 K.p.a. poprzez naruszenie zasady obiektywizmu i rzetelnego rozpatrzenia sprawy nakazującej organom administracji publicznej podejmowanie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego ustalenia stanu faktycznego sprawy, zgodnego z rzeczywistością, poprzez wydanie orzeczenia nieodnoszącego się do meritum sprawy.

5. art. 8 § 1 i § 2 w zw. z art. 140 K.p.a., gdyż w świetle wyżej wskazanych naruszeń prowadzenie postępowania przez zarówno przez organ I jak i II instancji nie pogłębia zaufania uczestników postępowania do administracji publicznej,

6. art. 107 § 3 w zw. z art. 140 K.p.a. poprzez brak wskazania w decyzji faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej.

7. art. 138 § 2 K.p.a. w zw. z art. 144 K.p.a. poprzez wydanie przez organ II instancji decyzji zamiast postanowienia.

Na tych podstawach wniosła o rozpoznanie skargi na rozprawie, uwzględnienie skargi i uchylenie w całości zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego oraz zasądzenie kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 2188 ze zm.). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302, zwana dalej "P.p.s.a."). Stosownie do tego przepisu sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W myśl art. 145 § 1 P.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli miało ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach. W myśl art. 151 P.p.s.a. w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części Sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części. Zgodnie z art. 145 § 3 P.p.s.a. w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, sąd stwierdzając podstawę do umorzenia postępowania administracyjnego, umarza jednocześnie to postępowanie.

Kontrola legalności zaskarżonego postanowienia doprowadziła do wniosku, że skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

Wnioskiem z dnia 21 sierpnia 2017 r. W.H. wystąpiła z żądaniem wznowienia postępowań w tym postępowania zakończonego wydaniem zaświadczenia znak: [...] o samodzielności lokalu mieszkalnego nr 22b w budynku przy ul. P. 2. Postanowieniem z dnia [...] października 2017 r. znak: [...]Prezydent Miasta umorzył postępowanie administracyjne dotyczące wydania zaświadczenia. W uzasadnieniu postanowienia Prezydent Miasta wskazał, że zaświadczenie nie jest decyzją administracyjną w rozumieniu przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, więc wniosek o wznowienie postępowania w tej sprawie jest bezprzedmiotowy.

W rozpoznawanej sprawie doszło do wydania zaświadczenia dla Spółdzielni Mieszkaniowej Nowe Miasto na jej wniosek.

Procedurę wydawania zaświadczeń normuje art. 217 K.p.a. Zgodnie z § 1 tego przepisu organ administracji publicznej wydaje zaświadczenie na żądanie osoby ubiegającej się o zaświadczenie. Z przepisu tego jednoznacznie wynika, że osoba ubiegająca się o wydanie zaświadczenia jest jedynym uczestnikiem postępowania (patrz: Przybysz Piotr Marek, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz aktualizowany Opublikowano: LEX/el. 2018 do art. 217 K.p.a.).

Postępowania o wydanie zaświadczenia nie można utożsamiać z jurysdykcyjnym postępowaniem administracyjnym prowadzonym na zasadach ogólnych. Zaświadczenie stanowi oświadczenie wiedzy organu, a nie oświadczenie jego woli i nie ma charakteru prawotwórczego, ani charakteru interpretacyjnego (np. wykładni przepisów prawa), a ponadto, nie rozstrzyga żadnej sprawy, nie tworzy nowej sytuacji, ani nie kształtuje bezpośrednio stosunku prawnego. Potwierdza ono jedynie istnienie określonego stanu faktycznego bądź prawnego w oparciu o posiadane dane. Zaświadczenie może być w każdym czasie zmienione, gdy zmianie uległy okoliczności potwierdzone wcześniej wydanym zaświadczeniem. Nie tworzy ono powagi rzeczy osądzonej.

Stosownie do art. 149 § 3 K.p.a. odmowa wznowienia postępowania następuje w drodze postanowienia. Zgodnie z art. 61a § 1 K.p.a. gdy żądanie, o którym mowa w art. 61, zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Na postanowienie, o którym mowa w § 1 służy zażalenie.

Okolicznością, która nie budzi wątpliwości jest, że skarżąca nie jest stroną postępowania, ani też nie istnieje decyzja administracyjna stanowiąca przedmiot wznowienia postępowania. Zatem słusznie organy uznały, że postępowanie wszczęte wnioskiem skarżącej jest bezprzedmiotowe. Konsekwencją uznania, że postępowanie jest bezprzedmiotowe organy zastosowały instytucję umorzenia postępowania administracyjnego.

Ocena bezprzedmiotowości postępowania może przybierać formę decyzji administracyjnej wydanej na podstawie art. 105 § 1 K.p.a., albo postanowienia z art. 61 a K.p.a. lub art. 149 § 3 K.p.a. Wyrzeczenie o umorzeniu postępowania administracyjnego znajduje merytoryczne uzasadnienie w zgromadzonym materiale dowodowym, chociaż wydaje się, że powinno przybrać formę postanowienia, o którym mowa w art. 149 § 3 K.p.a. Sąd uznał, że naruszenie formalne nie miało wpływu na wynik sprawy, gdyż bezprzedmiotowość postępowania dotyczy podmiotu jak i przedmiotu postępowania. Wniosek skarżącej dotyczył wznowienia postępowania zakończonego zaświadczeniem wydanym w trybie art. 217 K.p.a.

Za oddaleniem skargi przemawia też przepis art. 145 § 3 P.p.s.a., gdyż naprawienie błędów formalnych organów i tak skutkowałoby umorzeniem postępowania administracyjnego.

Z tych przyczyn Sąd uznał, że wbrew twierdzeniom skargi nie doszło do naruszenia przepisów postępowania, gdyż nie jest możliwe prowadzenie postępowania o wznowienie sprawy zakończonej wydaniem zaświadczenia. Potknięcia proceduralne organów obydwu instancji nie miały wpływu na wynik sprawy.

Z tych przyczyn Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a. skargę oddalił.