Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt I SA/Po 307/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2016-10-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 122, art. 181, art. 187 § 1, art. 188, art. 191
journal: Dz.U. 2015 poz 613
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - t.j.
article: art. 86 ust. 1, art. 86 ust. 2, art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a, art. 108 ust. 1
journal: Dz.U. 2004 nr 54 poz 535
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aleksandra Kiersnowska - Tylewicz Sędziowie Sędzia WSA Dominik Mączyński (spr.) Sędzia WSA Józef Maleszewski Protokolant st. sekr. sąd. Agata Tyll-Szeligowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 października 2016 r. sprawy ze skargi [...] na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku od towarów i usług za styczeń, marzec, kwiecień, maj, sierpień, wrzesień, październik i grudzień 2010 r., nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy za luty, czerwiec, lipiec 2010 r. oraz podatku od towarów i usług do zapłaty za marzec, maj, czerwiec, lipiec, sierpień 2010 r. oddala skargę


UZASADNIENIE

Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w P., decyzją z dnia [...] czerwca 2015 r., nr [...], określił A. A.(dalej zwanemu również skarżącym) wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za miesiące: styczeń, marzec, kwiecień, maj, sierpień, wrzesień, październik i grudzień 2010 r. Wskazaną decyzją organ kontroli skarbowej określił również skarżącemu wysokość nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy za miesiące: luty, czerwiec i lipiec 2010 r. Ponadto określono skarżącemu podatek do zapłaty na podstawie art. 108 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług za miesiące: marzec, maj, czerwiec, lipiec oraz sierpień 2010 r.

Z motywów rozstrzygnięcia organu I instancji wynika, że w toku postępowania kontrolnego pozyskano z Sądu Okręgowego w O. protokół z zatrzymania przez policjantów Komendy Powiatowej Policji w I. w dniu 04 czerwca 2012 r., dokumentacji księgowej skarżącego w postaci faktur VAT za okres od 01 listopada 2009 r., do 30 września 2010 r. W odpowiedzi na wezwanie organu kontroli skarbowej przedłożono dodatkowo segregator zawierający dokumenty księgowe skarżącego, w tym faktur zakupu i sprzedaży za miesiące listopad i grudzień 2010 r., oraz dwie faktury VAT zakupu, wystawione w październiku 2010 r. Skarżący, odpowiadając na ponowne wezwanie do przedłożenia ksiąg podatkowych prowadzonych do celów rozliczeń z tytułu podatku od towarów i usług za miesiące od października do grudnia 2010 r. oraz dowodów księgowych za miesiąc październik 2010 r., wyjaśnił, że wszystkie dokumenty za wskazany rok zostały zabrane przez Policję. W toku prowadzonego postępowania pozyskano od instytucji finansowych informacje o historii operacji na posiadanych przez skarżącego rachunkach bankowych.

W odniesieniu do podatku należnego za poszczególne miesiące 2010 r., powołując się na akt oskarżenia w sprawie o sygnaturze [...] przeciwko m.in. skarżącemu, zaznaczono, że skarżącemu postawiono zarzuty popełnienia przestępstwa z art. 18 § 3 w zw. z art. 296 § 3 w zw. z art. 296 § 1 i 2 w zw. z art. 12 Kodeksu karnego, tj. o to, że w okresie od 30 października 2009 r. do 30 września 2010 r. w B. i w S., z góry powziętym zamiarem, w krótkich odstępach czasu, prowadząc działalność gospodarczą pod firmą R. z siedzibą w I., swoim zachowaniem ułatwił A. B. popełnienie czynu zabronionego, polegającego na wyrządzeniu S(1) sp. z o.o., przekształconej następnie w S(2) sp. z o.o., szkody majątkowej w wielkich rozmiarach, to jest w wysokości brutto nie mniejszej niż [...] zł. Wyjaśniono również, że A. B. działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z A. C., korzystając z udzielonej mu pomocy przez skarżącego prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą "R. A. A.", doprowadził do składania i realizacji zamówień, generując w systemie magazynowym spółki fikcyjne ich zużycie, podczas gdy w rzeczywistości części stanowiące przedmiot zamówień nie były zużywane i nie były dostarczane do pokrzywdzonej spółki. Wyrządzenie szkody przez A. D. nastąpiło na skutek wprowadzenia do systemu magazynowego SAP informacji o występujących brakach w stanach magazynowych, zamówieniu "brakujących" części u dostawców, w tym u skarżącego, sporządzeniu dokumentacji odbioru towarów i wprowadzaniu danych do systemu SAP wiedząc, że dostawy nie były faktycznie realizowane, ponieważ części te zostały uprzednio zakupione przez pokrzywdzoną spółkę u innych dostawców i stanowiły nadwyżkę magazynową. Do szkody doszło również na skutek zamawiania zbędnych części u dostawców, w tym u skarżącego, sporządzania dokumentacji odbioru towarów i wprowadzania danych do systemu SAP, wiedząc, że dostawy te nie były faktycznie realizowane. Wyjaśniono również, że w dniu 20 kwietnia 2012 r., w Komendzie Powiatowej Policji w B. przesłuchano A. E., pełniącego funkcję dyrektora Fabryki [...] w S., należącej do S(1) sp. z o.o. Świadek ten w odniesieniu do transakcji ze skarżącym wyjaśnił, że dokonano na jego rzecz zapłaty zarówno za części dostarczone po zawyżonych cenach, jak również za części, które nigdy nie dotarły do fabryki. Wskazany świadek wskazał również numery zamówień, do których skarżący wystawił faktury sprzedaży VAT, niedokumentujące rzeczywistych zdarzeń gospodarczych. Dnia 24 września 2012 r., A. E. w Komendzie Powiatowej Policji w B., złożył zeznania szczegółowo opisujące transakcje przeprowadzone ze szkodą dla S(2) sp. z o.o. Z zeznań A. F., będącego specjalistą ds. zaopatrzenia w S(2) sp. z o.o., wynika, że na polecenie A. E. wykonano w formie elektronicznej zestawienia zamówień dokonywanych m.in. u skarżącego. Ze sporządzonego zestawienia i znajdujących się w nim komentarzy A. G. wynika, że zamówienia te realizowano w stosunku do części, które faktycznie znajdowały się już na magazynie i stanowiły nadwyżkę stwierdzoną w trakcie inwentaryzacji. W toku śledztwa prowadzonego przez Prokuraturę Rejonową w B. pod sygn. [...] dokonano oględzin dokumentacji księgowej skarżącego, podczas których przyporządkowano fakturom sprzedaży wystawionym dla S(1) sp. z o.o. i S(1) sp. z o.o. odpowiednie dokumenty zakupu. W trakcie oględzin nie stwierdzono dokumentów potwierdzających dokonanie zakupu towarów, które następnie wykazane zostały na fakturze sprzedaży VAT nr [...] wystawionej przez skarżącego. Ilości oraz nazwy towarów wyszczególnione na pozostałych wskazanych w tabeli znajdującej się na stronie [...] uzasadnienia decyzji organu I instancji fakturach wystawionych przez S(3) sp. z o.o. oraz [...] "C." A. H. są zgodne z ilościami i nazwami towarów wyszczególnionymi na fakturach wystawionych wobec S(1) sp. z o.o. i S(1) sp. z o.o. Zaznaczono jednak, że w trakcie prowadzonego postępowania kontrolnego ustalono, że faktury wystawione dla skarżącego przez S(3) sp. z o.o. i [...] "C." A. H. nie dokumentują rzeczywistych zdarzeń gospodarczych. Zdaniem Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w P., czynności wyszczególnione na wystawionych przez skarżącego fakturach VAT nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] nie zostały dokonane, w związku z czym nie doszło do powstania obowiązku w podatku od towarów i usług. Zaznaczono, że o powyższym świadczą zeznania A. E.. O nierzetelności kwestionowanych faktur świadczy również fakt, że skarżący nie posiadał wiarygodnie udokumentowanych zakupów towarów wyszczególnionych na kwestionowanych fakturach sprzedażowych. Stwierdzono również, że w związku z ujęciem w rejestrach sprzedaży faktur VAT niedokumentujących rzeczywistych transakcji sprzedaży zawyżono kwotę podatku należnego. Powołując się jednak na regulacje art. 108 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług stwierdzono, że samo wystawienie faktury, w której została wykazana kwota podatku powoduje konieczność jego zapłaty niezależnie od tego czy faktura potwierdza dokonanie faktycznych transakcji gospodarczych. Zdaniem organu I instancji również czynność na okoliczność, której skarżący wystawił fakturę nr [...] na rzecz A. I. nie została w istocie dokonana, z uwagi na co nie doszło do powstania obowiązku podatkowego. Zaznaczono, że o powyższym świadczą zeznania A. I., która wyjaśniła, że transakcja udokumentowana wskazaną ostatnio fakturą nie została dokonana. Omawiana faktura zgodnie z wyjaśnieniami świadka nie została również ujęta w księgach podatkowych. W ocenie organu kontroli skarbowej również czynności udokumentowane fakturą VAT nr [...] wystawioną na rzecz [...] M. i [...] F. L., jak również czynności udokumentowane fakturą 1[...] na rzecz S(4) S.A. nie zostały dokonane. Powyższy wniosek wyprowadzono na podstawie informacji przekazanych przez wskazanych ostatnio rzekomych kontrahentów skarżącego. Stwierdzono również brak płatności na rachunkach skarżącego za dwie wskazane ostatnio faktury. Również faktury nr [...], [...], [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...], [...] wystawione przez skarżącego na rzecz S(1) sp. z o.o. nie dokumentują rzeczywistych transakcji gospodarczych, o czym świadczą czynności przeprowadzone w ostatnio wskazanej spółce. W odniesieniu do faktur VAT skarżącego nr [...],[...],[...]wystawionych na rzecz S(1) sp. z o.o. oraz S(1) sp. z o.o. wskazano, że czynności nimi udokumentowane zostały zrealizowane, jednakże kwoty obrotu i podatku należnego zaewidencjonowane w rejestrach sprzedaży za styczeń i wrzesień 2010 r. zostały wykazane nieprawidłowo. W odniesieniu do faktur wystawionych na rzecz E. [...] również ustalono, że kwoty obrotu i podatku należnego zaewidencjonowane w rejestrze sprzedaży wykazano w nieprawidłowych kwotach. Także kwoty obrotu i podatku należnego z tytułu faktur wystawionych na rzecz S(5) S.A. zaewidencjonowano rejestrach sprzedaży skarżącego w sposób nieprawidłowy.

Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie w zakresie dotyczącym podatku naliczonego stwierdzono, że w rejestrach zakupu skarżącego zaewidencjonowano faktury VAT wystawione przez S(3) sp. z o.o. Na każdej z faktur jako wystawiającego wskazano A. J.. Zaznaczono, że wskazana osoba w toku przesłuchania w Prokuraturze Okręgowej w C. wyjaśniła, że uczestniczyła w procederze wystawiania pustych faktur VAT. Z zeznań świadka wynika, że wystawił on w zamian za wynagrodzenie fikcyjne faktury VAT. Świadek zeznał również, że konta kierowanej przez niego spółki służyły do fikcyjnych przelewów. Środki z tego konta były następie wypłacane i przekazywane w całości A. K.. Z protokołu posiedzenia w Sądzie Rejonowym w C. wynika, że A. J. stwierdził następnie, że treść zeznań została na nim wymuszona. W motywach rozstrzygnięcia organ I instancji przytoczył również obszerne fragmenty zeznań A. K.. Świadek A. L. zeznał z kolei, że S(3) sp. z o.o. kontrolowana była faktycznie przez A. M. oraz A. K.. Świadek ten wyjaśnił, że uczestniczył w procederze handlu kosztami w oparciu o fikcyjne faktury VAT z A. M., A. K. i A. J., którzy zajmowali się wystawianiem faktur VAT. W swoich zeznaniach A. L. wskazał również, że fikcyjne faktury VAT wystawiane były m.in. przez S(3) sp. z o.o., wskazano także, że procederem tym kierowali A. M. oraz A. K.. Wyjaśniono, że część nabywców faktur VAT płaciła za te fikcyjne towary lub usługi przelewem, po to aby uwiarygodnić transakcje, po czym kontrahenci odzyskiwali gotówkę. Zdaniem A. L., A. J. pełnił rolę "słupa", na którego zarejestrowana była firma S(3) sp. z o.o. Z zeznań A. O. wynika, że znał on A. J., z którym wspólnie prowadził spółkę. Spółka ta została założona z inicjatywy A. K., który sprawował w niej faktyczny zarząd. Spółka wykonywała początkowo usługi budowlane i prowadziła normalną działalność gospodarczą w zakresie usług ogólnobudowlanych, następnie zaś pojawiły się fikcyjne faktury VAT. A. P., będący pracownikiem skarżącego wyjaśnił, że nic mu nie mówi firma S(3) A. J.. Mając na uwadze m.in. zeznania powyżej wskazanych świadków organ kontroli skarbowej stwierdził, że faktury VAT wystawione przez S(3) sp. z o.o. nie dokumentują rzeczywistych zdarzeń gospodarczych. Stwierdzono również, że wyjaśnienia składane przez wyżej wymienione osoby są ze sobą spójne i w sposób szczegółowy przedstawiają proceder wystawiania faktur VAT, niedokumentujących rzeczywistych zdarzeń gospodarczych.

W odniesieniu do faktury wystawionej na rzecz skarżącego przez [...] "C." A. H. stwierdzono, że faktura ta nie dokumentuje rzeczywistej transakcji gospodarczej. Uzasadniając swoje stanowisko organ I instancji wyjaśnił, że za powyższym przemawiają zeznania A. H. i A. R., w świetle których dostawa części wyszczególnionych na fakturze wystawionej przez [...] "C." A. H. nie została zrealizowana. W rejestrach zakupu skarżący uwzględnił również faktury VAT nr [...],[...],[...]wystawione przez Zakład Usługowy A. I., które w ocenie organu kontroli skarbowej nie dokumentują rzeczywistych transakcji. Wyjaśniono, że w toku przesłuchania A. I. zeznała, że czynności wyszczególnione na fakturach nie zostały faktycznie wykonane. Kwestionowane faktury nie zostały ponadto ujęte w księgach podatkowych ich wystawcy. Stwierdzono również, że A. I., prowadząca zakład fryzjersko-kosmetyczny, zatrudniając fryzjerki i kosmetyczkę, nie miała możliwości dokonania specjalistycznych napraw silników na rzecz skarżącego. Odnosząc się do faktur VAT stanowiących podstawę odliczenia podatku naliczonego za okres od 01 do 31 października 2010 r., stwierdzono, że skarżący poza fakturą nr [...], nie przedłożył innych dokumentów stanowiących podstawę zapisów w rejestrze VAT za październik 2010 r. W tym kontekście zaznaczono, że w przypadku nie przedłożenia do kontroli oryginałów faktur VAT, korekt faktur VAT lub ich duplikatów prawo do odliczenia wynikającego z nich podatku nie przysługuje. Skarżący, w okresie od 01 lutego 2010 r. do 28 lutego 2010 r., ujął w swoich rejestrach fakturę VAT nr [...] wystawioną przez podmiot wskazany jedynie z numeru NIP, której obecności nie stwierdzono w aktach sprawy prowadzonej przed Sądem Okręgowym w O.. Skarżący mimo wezwania nie przedłożył również omawianej faktury, z uwagi na co odmówiono skarżącemu prawa do odliczenia podatku z niej wynikającego. Odnośnie zaś faktury nr [...] wystawionej przez "D." [...] A. S. stwierdzono, że faktura ta nie dokumentuje rzeczywistej transakcji gospodarczej, na co wskazują zeznania jej wystawcy, który pomimo wystawienia faktury zeznał, że nie posiada wiedzy, czy i w jaki sposób A. B. udokumentował skarżącemu wykonanie zadania wykazanego w umowie o dzieło. O nierzetelności kwestionowanej faktury w ocenie organu kontroli skarbowej świadczą również okoliczności zawarcia transakcji, gdzie skarżący jako nabywca usługi zgłosił się do A. S., którego firma nie specjalizuje się w projektowaniu i wykonawstwie podestów stalowych i wskazał mu osobę A. B., który miał nadzorować poprawność realizacji inwestycji przy montażu pomostów stalowych. Wyjaśniono również, że A. S. zawarł z A. B. umowę o dzieło za pośrednictwem i nie wie czym zajmował się on u skarżącego. A. B. był ponadto zatrudniony w S(1) sp. z o.o., tj. w spółce, w której wykonywane były podesty przez skarżącego. Projektantem tych podestów był natomiast A. T., który zeznał, że nie korzystał z pomocy innych firmy przy ich projektowaniu oraz nie korzystał z ekspertyz technicznych będących w posiadaniu skarżącego. Ostatnio wskazany świadek nie znał również firmy A. S.. Zaznaczono również, że w akcie oskarżenia przeciwko A. B. oraz skarżącemu a także innym osobom wskazano, że ekspertyza stanowi jedynie zakamuflowany sposób przyjęcia korzyści majątkowej przez A. B..

Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem skarżący wniósł odwołanie do Dyrektora Izby Skarbowej w P., domagając się uchylenia decyzji organu kontroli skarbowej w całości oraz o przekazania sprawy temu organowi do ponownego rozpatrzenia.

Decyzji organu I instancji zarzucono naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 123 § 1 Ordynacji podatkowej polegającego na zaniechaniu bezpośredniego przesłuchania świadków, zastępując ich zeznania protokołami przesłuchań innych postępowań uniemożliwiając tym samym skarżącemu uczestniczenia w tych czynnościach oraz zadawanie pytań świadkom.

W uzasadnieniu odwołania podniesiono, że transakcje skarżącego z S(1) sp. z o.o. miały miejsce w rzeczywistości, co potwierdza fakt, że kontrahent skarżącego zapłacił wykazane w nich należności oraz to, że w systemie SAP spółki wskazano, że towar został dostarczony. Stwierdzono również, że nie do przyjęcia jest postępowanie organu pierwszej instancji, który przyjmuje za prawdziwe tezy oskarżenia przyjęte przez prokuratora, zwłaszcza w sytuacji gdy nie zapadł nawet nieprawomocny wyrok. Odnośnie transakcji z A. I. stwierdzono, że zeznania wskazanej osoby są niewiarygodne w zakresie, w jakim osoba ta twierdzi, że nie pamięta szczegółów transakcji ze skarżącym, po czym wyjaśnia, że czynności wykazane na fakturach nie zostały faktycznie wykonane. Podniesiono również, że zeznania A. S. są niewiarygodne.

Po rozpoznaniu odwołania skarżącej Dyrektor Izby Skarbowej w P., decyzją z dnia [...] grudnia 2015 r., nr [...], utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Uzasadniając rozstrzygnięcie organ odwoławczy wskazał, że nie można mówić o naruszeniu zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych z tego powodu, że wynik postępowania zakończony zaskarżoną decyzją, nie spełnił oczekiwać skarżącego. Stwierdzono również, że obowiązek podjęcia wszelkich niezbędnych działań, w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, nałożony na organ podatkowy został w niniejszej sprawie spełniony. Odnosząc się do zarzutów odwołania stwierdzono, że na żadnym z etapów prowadzonego postępowania skarżący nie został pozbawiony zagwarantowanego art. 123 Ordynacji podatkowej, prawa czynnego udziału w postępowaniu. Podkreślono również, że art. 180 Ordynacji podatkowej wskazuje na otwarty katalog środków dowodowych w postępowaniu podatkowym oraz na odejście od zasady bezpośredniości postępowania dowodowego. W tym kontekście stwierdzono, że dowody przeprowadzone bezpośrednio przez organ w postępowaniu podatkowym mają tą samą moc dowodową, co dowody zgromadzone w innych postępowaniach. Zaznaczono również, że włączenie materiałów z odrębnych postępowań miało miejsce w formie postanowienia, z uwagi na co skarżący mógł zapoznać się ze zgromadzonymi dowodami oraz w stosowny sposób zareagować, jeśli w jego ocenie ponowne przesłuchanie określonych osób było niezbędne dla wyjaśnienia sprzeczności, czy też rozbieżności występujących w sprawie. Zaznaczono przy tym, że skarżący nie wykazał inicjatywy dowodowej, nie zgłaszając wniosków o ponowne przesłuchanie świadków.

Odnosząc się do transakcji skarżącego z S(1) sp. z o.o. wskazano, że organ I instancji w toku postępowania kontrolnego zebrał materiał dowodowy, na podstawie którego stwierdził, że 8 faktur wystawionych dla S(1) sp. z o.o. oraz 2 faktury wystawione dla S(1) sp. z o.o. nie dokumentują rzeczywistych zdarzeń gospodarczych. Wyjaśniono, że powyższych ustaleń dokonano m.in. w oparciu o zeznania A. E. – dyrektora fabryki w S., należącej do S(1) sp. z o.o. oraz w oparciu o zeznania A. F., zatrudnionego na stanowisku specjalisty ds. zaopatrzenia w S(2) sp. z o.o. O nierzetelności kwestionowanych transakcji świadczył również brak posiadania przez skarżącego wiarygodnie udokumentowanych zakupów towarów, które miały następnie stanowić przedmiot transakcji sprzedaży. W toku prowadzonego postępowania ustalono bowiem, że nabycie towaru od S(3) i [...] "C." nie miało w rzeczywistości miejsca. Zaznaczono również, że nie kwestionowano dokonania przez S(1) sp. z o.o. i S(1) sp. z o.o. płatności na rachunek bankowy skarżącego, tak samo jak nie negowano również faktu odnotowania dostaw w systemie finansowo-magazynowym SAP. Zaznaczono jednak, że świadek A. E. wyjaśnił, że zamówienia udokumentowane fakturami skarżącego nigdy nie dotarły do fabryki. Stwierdzono, że ustalenie, iż w danej sprawie miało miejsce wystawianie tzw. "pustych faktur" oznacza, że dobra wiara ze swej istoty nie może być uwzględniona. Odnosząc się do pozostałych zarzutów odwołania wskazano, że wbrew twierdzeniom skarżącego z zeznań A. I. nie wynika, aby osoba ta oświadczyła, że nie pamięta szczegółów transakcji ze skarżącym. Wskazany świadek wyraźnie oświadczył, że czynności wyszczególnione na fakturach wystawionych przez skarżącego nie zostały faktycznie wykonane. W 2010 r. A. I. nie zawierała transakcji zakupu i sprzedaży ze skarżącym. W dokumentacji wskazanego świadka nie stwierdzono również zapisów w księgach podatkowych, dokonanych na podstawie wystawionych przez skarżącego faktur. Brak transakcji skarżącego ze wskazanym świadkiem znajduje również potwierdzenie w przeprowadzonej analizie zapisów historii rachunku bankowego skarżącego. Odnosząc się do wniosku o przesłuchanie B. A. wyjaśniono, że do akt sprawy włączono uwierzytelnioną kserokopię protokołu z przesłuchania wskazanego świadka przez organ I instancji na okoliczność współpracy świadka z A. I.. Z zeznań B. A. wynika, że świadek ten nie pomagał A. I. w prowadzeniu działalności gospodarczej. Wskazany świadek wyjaśnił również, że nie wykonywał wspólnie z A. I. usług dla skarżącego.

Odnosząc się do zarzutu niewiarygodność zeznań złożonych przez A. S., który wskazał, że nie zna A. B. gdy tymczasem wskazana ostatnio osoba był kierownikiem utrzymania ruchu w S(5) S.A., a A. S. dostarczał części do tej fabryki stwierdzono, że okoliczność powołana przez skarżącego nie świadczy o braku wiarygodności zeznań A. S.. Wyjaśniono, że sam fakt współpracy A. S. z S(5) S.A. nie przesądza o tym, że musiał on znać osobiście A. B.. Za bezpodstawny uznano zarzut odwołującego się, w świetle którego dokumenty księgowe za okres od października do grudnia 2010 r., zostały zabrane przez funkcjonariuszy Policji. Wyjaśniono, że z protokołu zatrzymania rzeczy z dnia 04 czerwca 2012 r., sporządzonego na okoliczność wydania przez skarżącego policjantom z Komendy Powiatowej Policji w I. dokumentów, wynika, że wydano dokumentację finansowo-księgową za okres od 01 listopada 2009 r., do 30 września 2010 r. Zaznaczono również, że w trakcie czynności przeglądania dokumentów w Sądzie Okręgowym w O. nie stwierdzono dowodów księgowych skarżącego za okres od października do grudnia 2010 r. Z uwagi na powyższe stwierdzić należy, że w związku ze śledztwem prowadzonym przez Prokuraturę Rejonową w B., nie dokonywano zabezpieczenia dokumentów księgowych skarżącego za wskazane miesiące. Organ odwoławczy stwierdził również, że dokonane przez organ pierwszej instancji rozliczenie podatku od towarów i usług w zakresie niekwestionowanym przez odwołującego się również nie budzi zastrzeżeń.

Ostateczna decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w P. stanowi przedmiot skargi kierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu. W skardze, skarżący reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika – adwokata wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji wraz z poprzedzającą ją decyzją organu I instancji. Strona skarżąca wniosła również o zasądzenie kosztów postępowania sądowego według norm przepisanych.

Zaskarżonej decyzji zarzuca się naruszenie przepisów art. 180 § 1, 181, 187 § 2, 188 i 190 § 2 Ordynacji podatkowej – poprzez niedostateczne wyjaśnienie przez organy podatkowe spornej okoliczności faktycznej dotyczącej dostarczenia przez skarżącego zamówionych towarów do fabryki czekolady S(1) sp. z o.o. i S(1) sp. z o.o. (obecnie S(6) Gmbh Oddział w Polsce) poprzez zaniechanie przesłuchania świadków A. E., B. B., B. C., B. D., B. E., B. B., B. F., B. G., A. G. i innych pracowników fabryki czekolady S(1).

W uzasadnieniu skargi powołano się na wyjaśnienia skarżącego złożone przed Sądem Okręgowym w O., z których wynika, że faktury wystawione przez S(3) nie odzwierciedlały rzeczywistych transakcji gospodarczych. Przytoczono również fragment zeznań A. E., z których wynika, że świadek ten zeznał, iż o tym, że jakieś rzeczy zostały dostarczone do fabryki świadczyły papierowe dokumenty ich przyjęcia, w ślad za którymi szło przyjęcie ich do systemu SAP. Z wyjaśnień świadka wynika przy tym, że świadek widział te dokumentu oraz, że świadkowi wydaje się, że dokumenty te były dostarczane Policji. W kontekście tych zeznań podniesiono, że w aktach sprawy brak jest tych dokumentów. Z zeznań innych świadków wynika, że dokumenty o których mówił A. E. nigdy nie powstały. Powstaje zatem dylemat w jaki sposób świadek ustalił, które zamówione części zostały do fabryki dostarczone, a które nie. Zaznaczono także, że z zeznań innych pracowników fabryki wynika, że w fabryce S(1) panował bałagan, a ruch części na magazynie odbywał się w sposób niekontrolowany. Jeden ze świadków wspominał o takich sytuacjach, gdy zamówione przesyłki zaginęły, a niektóre przesyłki docierały bez żadnych dokumentów, co koresponduje z wyjaśnieniami skarżącego, który wspominał o tym, że niektóre zamówienia realizował w firmie R(1) w L..

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w P. podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie wnosząc o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

W skardze podniesione zostały wyłącznie zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania, a w szczególności art. 180 § 1, 181, 187 § 2, 188 i 190 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. – Dz. U. z 2015 r., poz. 613 ze zm.) – poprzez niedostateczne wyjaśnienie przez organy podatkowe spornej okoliczności faktycznej dotyczącej dostarczenia przez skarżącego zamówionych towarów do fabryki czekolady S(1) sp. z o.o. i S(1) sp. z o.o. (obecnie S(6) Gmbh Oddział w Polsce) poprzez zaniechanie przesłuchania świadków A. E., B. B., B. C., B. D., B. E., B. B., B. F., B. G., A. G. i innych pracowników fabryki czekolady S(1).

Odnosząc się do podniesionych w skardze zarzutów naruszenia przepisów postępowania wskazać należy, że punktem wyjścia dla analizy reguł postępowania podatkowego jest zasada wyrażona w art. 120 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którą organy podatkowe działają na podstawie przepisów prawa, stanowiąca konkretyzację normy konstytucyjnej zawartej w art. 7 Konstytucji RP. Należy podkreślić, że w myśl art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej organ podatkowy jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Na podstawie art. 188 Ordynacji podatkowej żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu są okoliczności mające znaczenie dla sprawy, chyba że okoliczności te stwierdzone są wystarczająco innym dowodem. Przepisy te stanowią konkretyzację zasady prawdy materialnej, przewidzianej w art. 122 Ordynacji podatkowej poprzez wprowadzenie dyrektywy zupełności postępowania dowodowego. To bowiem organ podatkowy zabiega w postępowaniu o udowodnienie każdego faktu za pomocą wszystkich dostępnych środków i źródeł dowodowych, by wydać stosowne orzeczenie. Zgodnie z art. 191 Ordynacji podatkowej, organ podatkowy ocenia na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. W polskiej procedurze podatkowej obowiązuje wobec uregulowania wynikającego z art. 122 i art. 191 Ordynacji podatkowej zasada swobodnej oceny dowodów, polegająca na pozostawieniu organom prowadzącym postępowanie swobody w ocenie materiału dowodowego i samodzielności w ocenie wagi oraz mocy poszczególnych dowodów. Ocena przydatności danego dowodu dla ustalenia stanu faktycznego sprawy jest weryfikowana wyłącznie wskazaniami wiedzy, logiki i doświadczenia życiowego [por. wyrok NSA z 30 stycznia 2013 r., sygn. akt II FSK 1212/11, dostępny pod adresem orzeczenia.nsa.gov.pl]. Na mocy art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej, jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Zgodnie z art. 121 Ordynacji podatkowej, postępowanie podatkowe powinno być prowadzone w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych (§ 1). Organy podatkowe w postępowaniu podatkowym obowiązane są udzielać niezbędnych informacji i wyjaśnień o przepisach prawa podatkowego pozostających w związku z przedmiotem tego postępowania (§ 2). W świetle postanowień art. 124 Ordynacji podatkowej, organy podatkowe powinny wyjaśniać stronom zasadność przesłanek, którymi kierują się przy załatwianiu sprawy, aby w miarę możliwości doprowadzić do wykonania przez strony decyzji bez stosowania środków przymusu. Zarówno materiał dowodowy, jak i jego ocena winny – zgodnie z art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej – znaleźć swoje odzwierciedlenie w treści uzasadnienia decyzji podatkowej. Uzasadnienie faktyczne decyzji powinno zawierać w szczególności wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, którym dał wiarę, oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności. Uzasadnienie prawne musi zaś zawierać wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa. Uzasadnienie faktyczne winno być spójne i logiczne, tak by z jego treści w sposób niebudzący wątpliwości wynikał ustalony przez organ podatkowy stan faktyczny, stanowiący podstawę rozstrzygnięcia podatkowego. Omawiana regulacje stanowi rozwinięcie a zarazem konkretyzację zasady przekonywania wyrażonej w przywołanym powyżej art. 124 Ordynacji podatkowej.

Odnosząc się do zarzutu przesłuchania wskazanych w skardze świadków zauważyć wypada, że w art. 181 Ordynacji podatkowej przyjęto zasadę otwartego katalogu środków dowodowych, wskazując przykładowo co może być dowodem w tym postępowaniu. Wśród tych przykładowych środków dowodowych wymienia się także materiały zgromadzone w toku postępowania karnego albo postępowania w sprawach o przestępstwa skarbowe lub wykroczenia skarbowe. W postępowaniu podatkowym obowiązuje zasada równej mocy środków dowodowych. Nie ma więc w tym postępowaniu dowodów mocniejszych, czy słabszych. Dowodami w postępowaniu podatkowym mogą więc być zarówno zeznania świadków z przesłuchań samodzielnie przeprowadzonych przez organ prowadzący postępowanie, jak i protokoły zeznań świadków uzyskanych w innym postępowaniu, przy czym te ostatnie traktuje się jednak jako dowody z dokumentów. Dopuszczając więc jako dowody protokoły z przesłuchania świadków słuchanych w innych postępowaniach, a także inne dokumenty z tych postępowań organy podatkowe w niniejszej sprawie nie naruszyły art. 180 § 1 i art. 181 Ordynacji podatkowej. Skoro w postępowaniu podatkowym nie obowiązuje zasada bezpośredniości dowodów, a stan faktyczny może zostać ustalony również na podstawie dowodów przeprowadzonych przez inny organ, a przy tym tak uzyskane dowody mają równą moc dowodową z innymi dowodami, to nie ma konieczności powtórzenia w postępowaniu podatkowym przesłuchania świadków, którzy zeznawali w innym postępowaniu. Samo wykorzystanie przez organ podatkowy dowodów zgromadzonych w innym postępowaniu nie narusza zawartej w art. 123 Ordynacji podatkowej zasady zapewnienia stronie postępowania czynnego w nim udziału.

Ponadto podkreślenia wymaga, że organ odwoławczy trafnie zwrócił uwagę w odpowiedzi na skargę, że w toku postępowania podatkowego skarżący nie wykazał żadnej inicjatywy dowodowej. Skarżący nie wnioskował zarówno na etapie postępowania prowadzonego przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w P., jak i Dyrektora Izby Skarbowej w P. o przeprowadzenie dowodu z przesłuchania świadków. Skarżący odmówił także przesłuchania w charakterze strony na okoliczność prowadzonej w 2010 r. działalności gospodarczej. Strona nie odpowiedziała również na wezwanie Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w P. do udzielenia wyjaśnień w zakresie stanu faktycznego stwierdzonego w toku postępowania kontrolnego, w tym do wskazania okoliczności transakcji zakupu towarów i usług w 2010 r. Organ I instancji, przed wydaniem decyzji, wyznaczył skarżącemu 7-dniowy termin do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego, jednakże skarżący z tej instytucji procesowej nie skorzystał. Dodatkowo wskazać należy, że również w postępowaniu odwoławczym skarżący nie skorzystał z takiego prawa.

Dodatkowo zauważyć należy, że skarżący wskazał w skardze na treść zeznań osób przesłuchanych na rozprawach głównych w sprawie toczącej się przed Sądem Okręgowym w O., sygn. akt III K 179/13, tj. skarżącego, złożonych w charakterze oskarżonego w dniu 30.09.2015r. oraz A. E., złożonych w charakterze świadka w dniu 14.10.2015 r. Odnosząc się do powyższego wskazać należy, że choć przesłuchania te miały przed wydaniem zaskarżonej decyzji organu II instancji, które miało miejsce w dniu 09.12.2015 r., skarżący nie przejawił żadnej inicjatywy dowodowej w toczącym się postępowaniu dowodowym. W wyniku tego organ nie mógł zapoznać się z treścią tych zeznań i dokonać ich oceny w kontekście całości zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego.

Mając na uwadze powyższe wyjaśnienia stwierdzić należy, że w ocenie sądu rozpatrującego sprawę organy prowadzące postępowanie w sprawie poddanej sądowej kontroli prawidłowo zastosowały przepisy postępowania podatkowego i na podstawie dostępnych i możliwych do pozyskania w toku postępowania dowodów ustaliły w sposób niebudzący wątpliwości stan faktyczny sprawy w zakresie niezbędnym do podjęcia rozstrzygnięcia. W rezultacie nie zasługują na uwzględnienie podniesione w skardze zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania, a w szczególności art. 180 § 1, 181, 187 § 2, 188 i 190 § 2 Ordynacji podatkowej.

Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji podkreślenia wymaga, że w ocenie Sądu organy obu instancji prawidłowo ustaliły, że skarżący zawyżył podatek należny, w związku z tym, że wystawiane przez niego faktury nie dokumentowały przebiegu rzeczywistych zdarzeń gospodarczych.

Zasadnie organy zakwestionowały rzetelność faktur wystawionych przez skarżącego w miesiącach: marzec, maj, czerwiec, lipiec i sierpień 2010 r. na rzecz S(1) Sp. z o.o. (8 faktur) oraz na rzecz S(1) Sp. z o.o. (2 faktury). W oparciu o prawidłowo zgromadzony materiał dowodowy organy zasadnie ustaliły, że czynności wyszczególnione na tych fakturach nie zostały dokonane, wobec czego nie powstał obowiązek w podatku od towarów i usług. Okoliczność ta wynika w szczególności z zeznań A. E., dyrektora [...] w S., który o tym fakcie tym zawiadomił Prokuraturę Rejonową w B.. Trafnie zaznaczył także organ w zaskarżonej decyzji, że o nierzetelność omawianych faktur świadczy również brak posiadania przez skarżącego wiarygodnie udokumentowanych zakupów towarów, które miały być następnie rzekomo dostarczane kontrahentowi.

Prawidłowe są również ustalenia organów obu instancji dotyczące faktur wystawionych przez skarżącego w październiku i grudniu 2010 r. na rzecz S(1) Sp. z o.o. (18 faktur). Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że czynności wyszczególnione na tych fakturach VAT nie zostały dokonane. Ustalenia te organy oparły w szczególności na informacjach przekazanych przez kontrahenta skarżącego. Ponadto zwrócono uwagę na brak dokonanych płatności na rachunek bankowy skarżącego. Tym samym trafnie uznano, że skarżący nie dokonał dostawy towarów wyszczególnionych na tych fakturach.

Na aprobatę zasługują także ustalenia poczynione w zaskarżonej decyzji dotyczące faktur wystawionych przez skarżącego w styczniu 2010 r. na rzecz S(1) Sp. z o.o. (1 faktura) i we wrześniu 2010 r. na rzecz S(1) Sp. z o.o. (2 faktury). W toku przeprowadzonych czynności sprawdzenia prawidłowości i rzetelności dokumentów nie stwierdzono okoliczności wskazujących, że czynności wykazane na przedmiotowych fakturach nie zostały dokonane. Porównując jednak dane wykazane na oryginałach faktur będących w posiadaniu następcy prawnego kontrahentów kontrolowanego oraz na kopiach faktur znajdujących się w dokumentacji księgowej skarżącego organ stwierdził, że występują różnice w kwotach obrotu i podatku należnego. W rezultacie zasadnie ustalono, że czynności wyszczególnione na omawianych fakturach zostały dokonane, jednakże kwoty obrotu i podatku należnego zaewidencjonowane w rejestrach sprzedaży za styczeń i wrzesień 2010 r. zostały wykazane w nieprawidłowych kwotach. Oryginały faktur będące w posiadaniu kontrahentów zostały przez nich zaakceptowane i ujęte w ewidencji księgowej, a S(1) Sp. z o.o. dokonała płatność za fakturę nr [...] z dnia 27.01.2010r. w kwocie wynikającej z posiadanej faktury. Zasadnie ocenił zatem organ w zaskarżonej decyzji, że rzeczywista wartość dokonanych dostaw i świadczonych usług wyszczególniona jest na fakturach będących w posiadaniu kontrahentów skarżącego.

Prawidłowo ustaliły także organy, że nierzetelna jest faktura wystawiona przez skarżącego w maju 2010 r. na rzecz Zakładu Usługowego A. I.. Fakt niedokonania wyszczególnionych na fakturze czynności wynika w szczególności z zeznań kontrahenta skarżącego. A. I. nie ujęła także tej faktury w księgach podatkowych.

Na uwzględnienie zasługują także ustalenia organów w zakresie wystawionej przez skarżącego w kwietniu 2010 r. faktury na rzecz podmiotu "[...] M. i [...] F. L.". O tym, że wyszczególnione na fakturze czynności nie zostały dokonane świadczą m.in. informacje przekazane przez podmiot wskazany na fakturze jako nabywca i brak płatności dokonanych na rachunek bankowy skarżącego.

Zasadnie wywiedziono w zaskarżonej decyzji, na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, że nie sposób stwierdzić, że czynności wykazane na fakturach wystawionych przez skarżącego w styczniu, sierpniu i wrześniu 2010 r. na rzecz S(5) S.A. nie zostały dokonane. Jednakże, porównując dane wykazane na oryginałach faktur będących w posiadaniu kontrahenta skarżącego oraz na kopiach faktur znajdujących się w dokumentacji księgowej skarżącego, organ zauważył, że występują różnice w kwotach obrotu i podatku należnego. Zasadnie zatem ustalono w zaskarżonej decyzji, że czynności wyszczególnione na omawianych fakturach zostały dokonane, jednakże kwoty obrotu i podatku należnego zaewidencjonowane w rejestrach sprzedaży za styczeń, sierpień i wrzesień 2010 r. zostały wykazane w nieprawidłowych kwotach. Ustalenia te oparto na oryginałach faktur będących w posiadaniu kontrahenta, które zostały przez niego zaakceptowane i ujęte w ewidencji księgowej oraz fakt, że S(5) S.A. dokonała płatność za te faktury w kwotach wynikających z posiadanych faktur. Powyższe wskazuje na to, że rzeczywista wartość dokonanych dostaw i świadczonych usług wyszczególniona jest na fakturach będących w posiadaniu kontrahenta.

Podobnie nie stwierdzono okoliczności wskazujących, że nie zostały dokonane czynności wykazane na fakturach wystawionych przez skarżącego we wrześniu 2010 r. na rzecz E. [...]. Faktury te ujęte zostały w ewidencji księgowej podmiotu, a zobowiązania z nich wynikające zostały uregulowane za pośrednictwem przelewów bankowych na rachunek R. A. A.. Badając dane wykazane na oryginałach faktur będących w posiadaniu kontrahenta skarżącego oraz na kopiach faktur znajdujących się w dokumentacji księgowej skarżącego organ stwierdził, że występują różnice w kwotach obrotu i podatku należnego. Czynności wyszczególnione na omawianych fakturach zostały dokonane, jednakże kwoty obrotu i podatku należnego zaewidencjonowane w rejestrach sprzedaży za wrzesień 2010 r. zostały wykazane w nieprawidłowych kwotach. Wskazują na to oryginały faktur VAT będące w posiadaniu kontrahenta, które zostały przez niego zaakceptowane i ujęte w ewidencji księgowej oraz fakt, że podmiot ten dokonał płatności za faktury w kwotach z nich wynikających. Powyższe wskazuje na to, że rzeczywista wartość dokonanych dostaw i świadczonych usług wyszczególniona jest na fakturach będących w posiadaniu kontrahenta.

Ponadto prawidłowo ustaliły organy obu instancji, że nie dokonano czynności wskazanych na fakturze wystawionej przez skarżącego we wrześniu 2010 r. rzecz S(4) S.A. Podmiot wskazany na fakturze jako nabywca oświadczył w toku postępowania, że nie był kontrahentem skarżącego i nie zawierał ze skarżącym żadnych transakcji. Organy ustaliły także, że nie wpłynęły w związku z tą fakturą na rachunek skarżącego żadne środki pieniężne.

Podsumowując tę część uzasadnienia podkreślić należy, że nie budzi wątpliwości prawidłowość ustaleń faktycznych organów obu instancji w zakresie podatku należnego. W zaskarżonej decyzji szczegółowo wyjaśniono na czym polegały nieprawidłowości przy deklarowaniu kwoty podatku należnego przez skarżącego i określono wysokość podatku należnego w związku z ustalonym stanem faktycznym.

Prawidłowe są także zawarte w zaskarżonej decyzji ustalenia dotyczące podatku naliczonego. Zasadnie zakwestionowano prawo do pomniejszenia podatku należnego o podatek naliczony wynikający z faktur wystawionych na rzecz skarżącego przez S(3) Sp. z o.o. Z akt sprawy wynika bowiem, że działalność gospodarcza S(3) w zakresie sprzedaży i zakupu usług oraz towarów, była działalnością fikcyjną. Tym samym faktury sprzedaży wystawione przez S(3) dla skarżącego nie dokumentowały rzeczywistych zdarzeń gospodarczych.

Organy dokonały także prawidłowych ustaleń stwierdzając, że faktura wystawiona dla skarżącego przez [...] "C." A. H. jest nierzetelna. Z zeznań A. H. i A. R. wynika, że dostawa części wyszczególnionych na przedmiotowej fakturze nie została zrealizowana. Do faktury została wystawiona faktura korygująca, jednakże skarżący nie wszedł w jej posiadanie.

Prawidłowo stwierdzono w zaskarżonej decyzji, że niezasadnie skarżący dokonał odliczenia podatku naliczonego z faktur wystawionych przez Zakład Usługowy A. I.. Organy ustaliły bowiem na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, że faktury te nie dokumentują rzeczywistych zdarzeń gospodarczych. Transakcje z nich wynikające nie zostały dokonane. Wskazują na to m.in. zeznania A. I. Ponadto stwierdzono, że A. I. prowadząca zakład fryzjersko-kosmetyczny, zatrudniając fryzjerki i kosmetyczkę, nie miała możliwości dokonania specjalistycznych napraw silników na rzecz skarżącego. Nie posiadała również faktur potwierdzających zakupy usług lub części niezbędnych do wykonania takich napraw.

Z akt sprawy wynika także, że skarżący nie przedłożył (z wyjątkiem dwóch faktur) faktur, faktur korygujących bądź duplikatów tych dokumentów wykazanych w rejestrze zakupów VAT za październik 2010 r., w pozycjach od nr [...] do nr [...]. Tym samym, zasadnie uznano w zaskarżonej decyzji, że skarżącemu nie przysługiwało w październiku 2010 r. prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego wynoszącą [...] zł.

Organy zasadnie ustaliły, że faktura wystawiona w maju 2010 r. przez "D." [...] A. S. na rzecz skarżącego nie dokumentuje rzeczywistej transakcji gospodarczej. W treści faktury określono, że przedmiotem dostawy była "Ekspertyza i konsultacje". Wniosek organu znajduje oparcie w zeznaniach A. S. z dnia 30.04.2013 r. Ponadto, jak słusznie zauważył organ w zaskarżonej decyzji, o nierzetelności przedmiotowej faktury świadczą inne okoliczności zawarcia transakcji. Z ustaleń organów obu instancji wynika, że skarżący, jako nabywca usługi zgłosił się do A. S., którego firma nie specjalizuje się w projektowaniu i wykonawstwie podestów stalowych i wskazał mu A. B., który miał nadzorować poprawność realizacji inwestycji przy montażu pomostów stalowych. Natomiast A. B. zatrudniony był w S(1) Sp. z o.o., tj. w spółce w której wykonywane były podesty przez R. A. A.. Projektant podestów - [...] zeznał, że przy realizacji zleceń otrzymywanych od skarżącego, nie korzystał z pomocy innych firmy, ani z ekspertyz technicznych, będących w posiadaniu firmy R..

Mając na uwadze powyższe ustalenia, na aprobatę zasługuje także nieuwzględnienie przez organ podatkowy dobrej wiary. Słusznie podkreślił organ w zaskarżonej decyzji, że ustalenie, iż w danej sprawie miało miejsce wystawianie tzw. "pustych faktur" oznacza, że dobra wiara ze swej istoty nie może być uwzględniona. Trafnie zaznaczono, że nie sposób przyjąć, że skarżący odliczając podatek z takiej faktury nie jest świadomy swojego oszukańczego działania czy nadużycia prawa, skoro wystawieniu tego rodzaju faktury nie towarzyszy w ogóle żadna dostawa towaru lub świadczenie usług przez podmiot ją wystawiający, ani żaden inny (obrót istnieje tylko na fakturze).

Prawidłowe ustalenia faktyczne pozwoliły organom obu instancji na prawidłowe zastosowanie w sprawie poddanej sądowej kontroli przepisów prawa materialnego. Kwestionując deklarowaną wysokość podatku należnego, organy zasadnie odwołały się w szczególności do art. 86 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.; dalej: ustawa o PTU), a także określiły wysokość zobowiązania podatkowego na podstawie art. 108 ust. 1 ustawy o PTU. Odmawiając prawa do pomniejszenia podatku należnego o podatek naliczony prawidłowo zastosowano art. 86 ust. 1 i art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) ustawy o PTU.

Z uwagi na powyższe orzeczono, w oparciu o postanowienia art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. – Dz. U. z 2016 r. poz. 718), jak w sentencji wyroku.