Wyrok NSA, sygn. akt I GSK 1067/12
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2014-01-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celny
Hasła tematyczne: Celne prawo
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 180, art. 181 § 1, art. 187 § 1, art. 197 § 1
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.
journal: Dz.U.UE.L 1992 nr 302 poz 1 art. 204 ust. 1 lit. b
law: Rozporządzenie Rady (EWG) NR 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Celny.
journal: Dz.U.UE.L 1983 nr 105 poz 1 art. 2, art. 3,  art. 4
law: ROZPORZĄDZENIE RADY (EWG) NR 918/83 z dnia 28 marca 1983 r. ustanawiające wspólnotowy system zwolnień celnych

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Rysz (spr.) Sędziowie NSA Czesława Socha Krystyna Anna Stec Protokolant Tomasz Haintze po rozpoznaniu w dniu 14 stycznia 2014 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej B. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w B. z dnia 9 maja 2012 r. sygn. akt I SA/Bk 83/12 w sprawie ze skargi B. B. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w B. z dnia [...] stycznia 2012 r. nr [...] w przedmiocie określenia kwoty długu celnego 1. oddala skargę kasacyjną 2. zasądza od B. B. na rzecz Dyrektora Izby Celnej w B. kwotę 450 (czterysta pięćdziesiąt) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w B. wyrokiem z dnia 9 maja 2012 r. sygn. akt I SA/Bk 83/12 oddalił skargę B. B. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w B. z dnia [...] stycznia 2012 r., nr [...] w przedmiocie weryfikacji zgłoszenia celnego o objęcie procedurą dopuszczenia do obrotu towarów oraz zwolnienie towarów z należności przywozowych.

Sąd orzekał w następującym stanie faktycznym i prawnym

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] stycznia 2012 r. utrzymano w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w Ł. z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...], w której stwierdzono powstanie z mocy prawa długu celnego w odniesieniu do samochodu osobowego marki LEXUS oraz rzeczy domowego użytku objętych procedurą dopuszczenia do obrotu ze zwolnieniem od cła i należności podatkowych wg zgłoszenia celnego SAD nr [...] z dnia [...] września 2009 r. oraz określono wysokość należności celnych w odniesieniu do tych towarów wraz z odsetkami za zwłokę.

W uzasadnieniu decyzji Dyrektora Izby Celnej wskazano, że skarżąca wraz ze zgłoszeniem celnym złożyła wniosek o zastosowanie zwolnienia od cła na podstawie art. 2 rozporządzenia Rady (EWG) Nr 918/83 z dnia 28 marca 1983 r. ustanawiającego wspólnotowy system zwolnień celnych (Dz. Urz. UE L z 23 kwietnia 1983 r., Nr 105, s. 1 ze zm.) dalej: rozporządzenie Rady nr 918/83. Towary objęte zgłoszeniem zostały dopuszczone do swobodnego obrotu i zwolnione z należności celnych na warunkach określonych w cytowanym rozporządzeniu. Jednakże w trakcie czynności sprawdzających ustalono, iż skarżąca przebywa w Stanach Zjednoczonych Ameryki, zaś pojazd jest najprawdopodobniej garażowany w B.. W związku z powyższym, postanowieniem z [...] października 2010 r. Urząd Celny w Ł. wszczął z urzędu postępowanie celne w związku z możliwością złamania warunku określonego w art. 2 rozporządzenia Rady nr 918/83. W efekcie tego postępowania stwierdzono, że w przedmiotowej sprawie nie nastąpiło przeniesienie miejsca zamieszkania skarżącej z państwa trzeciego na obszar Wspólnoty, przez co naruszono warunki określone w art. 2 rozporządzenia.

Organ wskazał, że dla zastosowania zwolnienia z należności celnych przywozowych mienia osobistego, wymagane jest spełnienie kilku przesłanek, między innymi: nieprzerwany pobyt osoby w kraju trzecim przez okres co najmniej 12 miesięcy, użytkowanie mienia przez co najmniej 6 miesięcy podczas pobytu w kraju trzecim, przeznaczenie przywiezionego mienia do tych samych celów, którym służyło w poprzednim miejscu zamieszkania, faktyczne przeniesienie miejsca zamieszkania z kraju trzeciego na obszar celny Wspólnoty.

Powołując się na treść przepisu art. 4 pkt 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. Urz. UE L z 19 października 1992 r., Nr 302, s.1 ze zm. ) dalej w skrócie: "WKC" , wskazano, że użyte w tym akcie określenie "osoba mająca swoją siedzibę we Wspólnocie" oznacza - jeżeli chodzi o osobę fizyczną - każdą osobę, która na stałe w niej zamieszkuje. Oznacza to, że warunkiem jest zaprzestanie przez osobę zainteresowaną stałego zamieszkania w państwie trzecim, które opuściła.

Wskazano, że nie jest zakończeniem stałego miejsca zamieszkania w państwie trzecim sytuacja, w której osoba zainteresowana wyraża jedynie wolę jego zakończenia. Zakończenie stałego miejsca zamieszkania w państwie trzecim jako zdarzenie wieloczynnościowe i rozciągnięte w czasie zaistnieje dopiero wówczas, gdy osoba zainteresowania opuści terytorium państwa trzeciego, który to akt będzie czynnością procesu przesiedlania na teren Wspólnoty w realizacji uprzednio podjętego zamiaru.

Organ odnosząc się do pojęcia "miejsce zamieszkania" odwołał się do art. 25 ustawy z 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93 ze zm.) - wskazując na jego dwa elementy: przebywanie w sensie fizycznym w określonej miejscowości (corpus) oraz wola, zamiar stałego pobytu (animus).

Dlatego też Dyrektor Izby Celnej uznał, że zwolnienie mienia osobistego z należności przywozowych może być udzielone tylko osobie, której miejsce zwykłego zamieszkania, a więc miejsce gdzie koncentrują się jej sprawy życiowe będzie znajdowało się na obszarze celnym Wspólnoty oraz rzeczy wchodzące w skład mienia przesiedlenia będą używane w nowym miejscu zwykłego zamieszkania do tego samego celu, do jakiego były używane w miejscu poprzedniego zamieszkania osoby przesiedlającej się. Tymczasem zdaniem Dyrektora Izby Celnej skarżąca nie przeniosła swojego miejsca zamieszkania z USA na obszar Wspólnoty. Jej centrum życiowe, w badanym okresie, mieściło się w USA, gdzie przebywała wraz z mężem, na jego utrzymaniu. Skarżąca po dokonaniu w dniu [...] września 2009r. zgłoszenia celnego do procedury dopuszczenia do obrotu, faktycznie wyjechała do USA już dnia [...] września 2009r., potem przyjechała do Polski w dniu [...] czerwca 2010r., wyleciała zaś dnia [...] sierpnia 2010r. Jego zdaniem oświadczenie skarżącej, że przybyła do Polski z zamiarem stałego pobytu w szerokim rozumieniu przeniesienia swojego centrum życiowego nie znalazło potwierdzenia w dokumentach zgromadzonych w niniejszej sprawie oraz w obliczu tak krótkiego – nieco ponad dwumiesięcznego pobytu w Polsce.

Fakt posiadania miejsca zameldowania w B., przeniesienie do kraju części osobistego mienia przesiedleńczego, otrzymywanie emerytury czy też wyremontowanie mieszkania, nie wystarczy do stwierdzenia, że przestała zamieszkiwać w USA i opuściła to państwo.

Organ zauważył ponadto, że przebywając w Polsce nieco ponad 2 miesiące, skarżąca nie użytkowała pojazdu objętego zgłoszeniem celnym. Potwierdzeniem, że skarżąca nie miała faktycznego zamiaru korzystania ze sprowadzonego jako mienie przesiedlenia pojazdu, jest fakt dokonania jego darowizny na rzecz syna.

W związku z powyższym, zdaniem Dyrektora Izby Celnej zasadnie przyjęto, że skarżącej nie przysługiwało zwolnienie od należności celnych przywozowych mienia przesiedlenia w postaci samochodu osobowego. W konsekwencji prawidłowo stwierdzono, że w sprawie tej dług celny powstał na podstawie art. 204 ust. 1 lit. "b" WKC.

Decyzję tę B. B. zaskarżyła do Sądu zarzucając naruszenie:

1) art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 180, art. 181 § 1, art. 187 § 1, art. 197 § 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa, Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm. (dalej w skrócie: "o.p.") poprzez ustalenie stanu faktycznego wbrew zasadom logiki i doświadczenia życiowego, niedopuszczenie i nieuwzględnienie w sprawie wszystkiego co może przyczynić się do jej wyjaśnienia, oparcie decyzji na niepełnym materiale dowodowym, niepodjecie wszystkich możliwych działań do wyjaśnienia sprawy; 2) art. 2, 3 i 4 rozporządzenia Rady (EWG) Nr 918/93 poprzez błędną ich wykładnię i przyjęcie, iż skarżąca zmieniła swoje miejsce stałego pobytu; 3) art. 8 Kodeksu postępowania administracyjnego bowiem Urząd Celny obowiązany jest prowadzić postępowanie w taki sposób, aby pogłębiać zaufanie obywateli do organów Państwa, natomiast w przypadku skarżącej, organ powyższemu nie podołał.

W odpowiedzi na skargę, Dyrektor Izby Celnej w B., wniósł o jej oddalenie.

Wyrokiem z dnia 9 maja 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z rozporządzenia Rady (EWG) Nr 918/83 (art. 2 ) zwolnione z należności celnych przywozowych jest mienie osobiste przywożone przez osoby fizyczne, przenoszące swoje miejsce zamieszkania z państwa trzeciego na obszar celny Wspólnoty. Sąd wskazał, że według strony o przeniesieniu miejsca zamieszkania skarżącej z USA do Polski świadczą m.in. zarejestrowanie telefonu na jej nazwisko, rozliczanie się z fiskusem w Polsce, przyznanie świadczenia emerytalnego w kraju, korzystanie z lekarza rodzinnego, korzystanie z pojazdu marki LEXUS, objętego zgłoszeniem celnym. Za istotny element autor skargi uznał również fakt zameldowania skarżącej w Polsce.

Jednak okoliczności te nie przesądziły – zdaniem WSA – że wypełniony został warunek z art. 2 rozporządzenia Rady (EWG) Nr 918/83. Uznano bowiem, że organy podatkowe zebrały wystarczające dowody na potwierdzenie tezy, iż w 2009 r. skarżąca nie przeniosła swego miejsca zamieszkania z państwa trzeciego (USA) na obszar Wspólnoty.

Skarżąca w badanym okresie, tj. od momentu dokonania zgłoszenia celnego w dniu [...] września 2009 r. przebywała w Polsce nieco ponad 2 miesiące, o czym świadczą pozyskane przez organy z Podlaskiego Oddziału Straży Granicznej w B. dane o przekraczaniu granicy RP przez stronę w okresie od 1 stycznia 2008r. do 30 stycznia 2011r., a fakt zameldowania w kraju nie może decydować o przeniesieniu miejsca zamieszkania z USA do Polski. Zameldowanie jest bowiem kategorią prawa administracyjnego, a o miejscu zamieszkania osoby fizycznej decydują kryteria przebywania w danej miejscowości z zamiarem stałego w niej pobytu. Ponadto z akt wynika, że skarżąca była zameldowana w miejscowości B. od 1971 r.

Sąd pierwszej instancji nie uznał za wystarczający argument świadczący o przeniesieniu miejsca zamieszkania skarżącej, korzystanie z usług lekarza rodzinnego w Polsce. Z pisma ZPOZ w Ł. wynika, że w latach 2009-2010 skarżąca trzykrotnie zgłosiła się do lekarza rodzinnego, zaś przy przedłużeniu stale przyjmowanych leków recepty odbierała jej rodzina. Dodatkowo sama skarżąca informowała, że w USA posiada ważne ubezpieczenie zdrowotne i tam leczy się u specjalistów poddając się zabiegom i poważniejszym badaniom.

Sąd nie uznał również za dowód przeniesienia miejsca zamieszkania faktu przyznania świadczenia emerytalnego w kraju, rozliczania się z fiskusem w Polsce, czy też zarejestrowania telefonu na nazwisko skarżącej. Skarżąca pobiera emeryturę rolniczą od dnia [...] lipca 2007r., ustalenie uprawnień i ich pobieranie nie jest więc związane z przeniesieniem miejsca zamieszkania na stałe do kraju. Zaś konsekwencją otrzymywania emerytury rolniczej jest obowiązek rozliczania się z właściwym urzędem podatkowym z tytułu dochodów uzyskiwanych z tego tytułu. Jeśli chodzi natomiast o telefon stacjonarny to start tej usługi nastąpił w 1990r. Trudno więc logicznie argumentować, że ma to związek z przeniesieniem miejsca zamieszkania skarżącej do Polski.

Dlatego też z całokształtu sprawy wynika, że skarżąca nie przeniosła w 2009 r. swojego miejsca zamieszkania z USA na obszar Wspólnoty, a zgłoszenie do procedury celnej mienia przesiedleńczego nie wiązało się z przeniesieniem miejsca zamieszkania do kraju.

WSA uznał, że ustalenia organów nie naruszają przepisów prawa procesowego, w tym przywołanych w skardze przepisów art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 180, art. 181 § 1, art. 187 § 1, art. 197 § 1 o.p. Ponadto organy celne nie naruszyły art. 8 Kodeksu postępowania administracyjnego ponieważ przepisy tej ustawy nie miały w sprawie zastosowania.

Konsekwencją – zdaniem Sądu pierwszej instancji - było zasadne przyjęcie przez organy, że stronie nie przysługiwało zwolnienie od należności celnych przywozowych mienia przesiedlenia w postaci samochodu osobowego oraz rzeczy osobistych. Dlatego też prawidłowe było ustalenie organów, że dług celny w powstał na podstawie art. 204 ust. 1 lit. "b" WKC.

Skargę kasacyjną od tego wyroku wniosła B. B., zaskarżając go w całości i zarzucając:

1. Stosownie do art. 174 pkt. 1 p.p.s.a. – naruszenie prawa materialnego poprzez:

– błędną wykładnię art. 2 i 3 rozporządzenia Rady (EWG) Nr 918/83 z dnia 28 marca 1983 r. ustanawiającego wspólnotowy system zwolnień celnych (Dz.Urz. UE L z 28 marca 1983 r,, Nr 105 s. 1 ze zm.), polegającą na przyjęciu znaczenia sformułowania "przenoszące swoje miejsce stałego zamieszkania z państwa trzeciego na obszar celny Wspólnoty" opartego na obiektywnym składniku [corpus] pojęcia "miejscu zamieszkania" bez odniesienia się w tej mierze do jego elementu subiektywnego [animus], podczas gdy wskazane elementy winny być przez Sąd rozpoznawane łącznie.

2. Stosownie do art. 174 pkt. 2 p.p.s.a. – naruszenie przepisów postępowania, których uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy:

– art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a i c p.p.s.a. poprzez niewłaściwą ocenę zebranego przez Naczelnika Urzędu Celnego w Ł. oraz Dyrektora Izby Celnej w B. materiału dowodowego, wyrażającą się w uznaniu, iż B. B. nie przeniosła swojego miejsca stałego zamieszkania z USA na obszar Wspólnoty, podczas gdy wszechstronna analiza tegoż materiału prowadzi do wniosków, że jej centrum życiowe od roku 2009 znajduje się w na tymże obszarze.

W związku z powyższymi zarzutami skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku i rozpoznanie skargi, natomiast ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w B.. Ponadto wniosła o zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazała, że wykładnia art. 2 rozporządzenia Rady (EWG) Nr 918/93 prowadzi do wniosku, że tylko łączne występowanie dwóch elementów pojęcia "miejsce stałego zamieszkania" tzn. corpus i animus pozwala wskazać daną miejscowość jako centrum życiowej aktywności danej osoby, w której koncentrują się jej interesy osobiste i majątkowe. W niniejszej sprawie B. B. opuściła obszar celny Wspólnoty celem zakończenia spraw w USA, w którym to kraju zamieszkiwała przez dłuższy czas, ponadto nie ma przepisu, który zabraniałby skarżącej wyjazdu z Polski po zakończeniu procedury celnej.

Dyrektor Izby Celnej w B. odpowiedzi wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

W pierwszej kolejności wskazać należy, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu zaś bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Z akt sprawy nie wynika, by zaskarżone orzeczenie zostało wydane w warunkach nieważności, której przesłanki określa art. 183 § 2 p.p.s.a.

Przedmiotem kontroli kasacyjnej jest wyrok Sądu pierwszej instancji oddalający skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej w B. w przedmiocie stwierdzenia powstania z mocy prawa długu celnego w odniesieniu do samochodu osobowego marki LEXUS oraz rzeczy domowego użytku objętych procedurą dopuszczenia do obrotu ze zwolnieniem od cła i należności podatkowych.

Skarga kasacyjna zbudowana została w oparciu o obie wskazane w art. 174 p.p.s.a. podstawy. Gdy w skardze kasacyjnej zarzuca się zarówno naruszenie prawa materialnego, jak i naruszenie przepisów postępowania, w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlega zarzut naruszenia przepisów postępowania (wyrok NSA z dnia 9 marca 2005 r., FSK 618/04, ONSA WSA 2005, nr 6, poz. 120).

Jak wynika ze skargi kasacyjnej celem zarzutu sformułowanego w jej punkcie drugim jest zakwestionowanie oceny materiału dowodowego dokonanej przez orzekające w sprawie organy celne. Jednak autor skargi kasacyjnej nie wskazuje żadnych przepisów stosowanych w toku postępowania administracyjnego, które miałyby zostać naruszone, opierając ten zarzut wyłącznie na naruszeniu art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c p.p.s.a. Jak przyjmuje się w orzecznictwie oraz w doktrynie powołanie tylko art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w procesowych podstawach zaskarżenia - co do zasady - nie może zostać uznane za skuteczne. Przepis ten ma bowiem charakter zbyt ogólny, gdyż dotyczy wszelkich naruszeń procedury, a nie tylko tych, które występują w danej sprawie. Ponadto błąd w postaci uwzględnienia skargi Sąd popełnia w fazie wcześniejszej, tj. w fazie kontroli decyzji poprzedzającej wydanie orzeczenia. Błędne rozstrzygnięcie jest w takim razie jedynie następstwem błędu zasadniczego, polegającego na wadliwym wykonaniu funkcji kontrolnej, o której mowa w art. 1 § 2 ustawy z dnia 20 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269). Zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. byłby prawidłowy jedynie wtedy, gdyby został powiązany ze wskazanymi enumeratywnie w podstawie kasacyjnej przepisami postępowania administracyjnego, przy czym powiązanie to wynikać powinno zarówno z treści podstawy, jak i z treści uzasadnienia. Tego zaś strona nie uczyniła. ( por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 listopada 2007r. II FSK 1310/06 opubl. LEX 519506 oraz powołane tam orzecznictwo i literatura).

W związku z tym zarzut ten jako zbyt ogólny i niewskazujący konkretnych naruszeń organu, które Sąd pierwszej instancji – zdaniem skarżącej - w toku dokonywania kontroli legalności decyzji administracyjnej, błędnie pominął, nie mógł zostać uwzględniony. Z kolei Naczelny Sąd Administracyjny, będąc związany, co wyżej wskazano, zarzutami skargi kasacyjnej nie może za stronę tych zarzutów z urzędu formułować lub uzupełniać.

Wobec tego, że zarzut dotyczący naruszenia przepisów postępowania okazał się niezasadny, przystępując do oceny zarzutu naruszenia prawa materialnego należy dokonać tej oceny w oparciu o stan faktyczny przyjęty w zaskarżonym wyroku.

Pierwszy zarzut skargi kasacyjnej dotyczył naruszenia przepisów prawa materialnego - błędnej wykładni art. 2 i 3 rozporządzenia Rady (EWG) Nr 918/93.

Zgodnie z treścią ww. art. 2 zwolnione z należności celnych przywozowych jest mienie osobiste przywożone przez osoby fizyczne, przenoszące swoje miejsce zamieszkania z państwa trzeciego na obszar celny Wspólnoty. W okolicznościach sprawy istotne było wyjaśnienie znaczenia zwrotu "przenoszące swoje miejsce zamieszkania".

Jak zauważył Sąd pierwszej instancji w Rozporządzeniu Rady (EWG) Nr 918/93 nie zdefiniowano pojęcia "miejsca zamieszkania". W oparciu o treść art. 3 lit. a i art. 4 akapit drugi Rozporządzenia Nr 918/ 93 można założyć, że pojęcie to zostało zrównane z pojęciem "stałego zamieszkiwania". W potocznym rozumieniu tego zwrotu chodzi o miejsce, w którym mieszka się przez dłuższy czas; miejsce stałego pobytu. Natomiast "przenieść się" oznacza między innymi zmianę miejsca stałego pobytu. Osobą fizyczną "przenoszącą swoje miejsce zamieszkania" jest zatem ten, kto zmienia dotychczasowe miejsce stałego pobytu na nowe. Dla przyjęcia, że zaistniała przesłanka przeniesienia miejsca zamieszkania, o której mowa w art. 2 Rozporządzenia Rady (EWG) Nr 918/93 nie ma znaczenia zamiar przeniesienia, lecz jego realizacja. O takim rozumieniu art. 2 rozporządzenia Nr 918/83 świadczy również wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 6 września 2012r.w sprawie C-487/11 (www.eur-lex.europa.eu) w którym Trybunał stwierdził, że " Artykuł 2 i art. 7 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 918/83 z dnia 28 marca 1983r. ustanawiającego wspólnotowy system zwolnień celnych powinny być interpretowane w ten sposób, że prywatny pojazd samochodowy przywieziony z państwa trzeciego na obszar celny Unii Europejskiej może zostać objęty zwolnieniem z należności celnych przywozowych pod warunkiem, że importer rzeczywiście przeniósł swoje miejsce stałego pobytu na obszar celny Unii Europejskiej, co podlega weryfikacji przez sąd krajowy(...)". W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia, którego przedmiotem, co do zasady, była kwestia rozumienia mienia przeznaczonego do zaspokojenia potrzeb gospodarstwa domowego skarżącego, Trybunał Sprawiedliwości zwrócił również uwagę na to czy właściciel pojazdu rzeczywiście przeniósł swoje miejsce stałego pobytu na Łotwę. Wątpliwości Trybunału wzbudziła okoliczność, że z jednej strony skarżący wskazywał, iż przeniósł się na Łotwę z drugiej zaś strony jego zgłaszane miejsce zamieszkania znajdowało się w dalszym ciągu w Stanach Zjednoczonych Ameryki. Z rozstrzygnięcia tego wynika, że Trybunał uznaje za istotne faktyczne przeniesienie stałego miejsca zamieszkania na obszar Wspólnoty, z którym wiąże przebywanie w nowym miejscu pobytu oraz trwałość tego stanu rzeczy, po dokonaniu zgłoszenia celnego.

Skarżąca dokonując w dniu [...] września 2009r. zgłoszenia celnego zadeklarowała wolę skorzystania ze zwolnienia celnego w związku z przeniesieniem miejsca zamieszkania z USA do Polski. Sąd i instancji przyjął, a strona tego nie podważyła, że skarżąca po dokonaniu zgłoszenia celnego już [...] września 2009r. ponownie wyjechała do USA. Potem przyjechała do Polski w okres wakacyjnym w 2010r. ([...]czerwca 2010r.) i w dniu [...] sierpnia 2010r. z powrotem wyjechała do USA. Te oraz pozostałe okoliczności wskazane w uzasadnieniu Sądu potwierdzają, że skarżąca nie przeniosła w 2009r. swojego miejsca zamieszkania z USA na teren Wspólnoty, jej centrum życiowe mieściło się bowiem nadal w USA, gdzie przebywała razem z mężem, a nie sposób uznać, że skarżąca mieszkając przez rok w USA jednocześnie przeniosła swoje miejsce zamieszkania do Polski.

Nie negując zatem, że intencją, zamiarem, skarżącej było przeniesienie miejsca zamieszkania do Polski we wrześniu 2009r. należy jeszcze raz podkreślić, że z punktu widzenia warunków korzystania ze zwolnienia celnego istotny jest rezultat w postaci przeniesienia tego miejsca zamieszkania, co w rozpoznawanej sprawie nie nastąpiło w tym czasie.

Uznając zatem, także zarzut naruszenia prawa materialnego przez jego błędną wykładnię, postawiony w pkt 1 skargi kasacyjnej za bezzasadny, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw.

O kosztach postępowania kasacyjnego Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a., w związku z § 14 ust 2 pkt 2 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu ( Dz.U Nr 163, poz. 1349 ze zm.).

-----------------------

9