Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1043/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-07-13 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Skarżony organ: Minister Transportu
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Danuta Szydłowska po rozpoznaniu w dniu 13 lipca 2020 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi O.S.A. z siedzibą w S. na decyzję Prezesa Urzędu Transportu Kolejowego z dnia [...] lutego 2020 r. nr [...] w przedmiocie nakazu wprowadzenia zmian w regulaminie postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji


UZASADNIENIE

Skarżąca O.S.A. z siedzibą w S., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Prezesa Urzędu Transportu Kolejowego z dnia [...] lutego 2020 r. nr [...] w przedmiocie nakazu wprowadzenia zmian w regulaminie. W skardze został zawarty wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

Uzasadniając wniosek skarżąca wskazała, że wykonanie decyzji przed jej rozpoznaniem przez Sąd będzie skutkowało niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wykonalność decyzji może prowadzić do stwierdzenia, że w obecnym stanie "Regulamin Dostępu do Obiektu Infrastruktury Usługowej operatora obiektu infrastruktury usługowej zarządzającego obiektem infrastruktury usługowej O.S.A. nie zapewnia niedyskryminacyjnego traktowania aplikantów, co z kolei, na podstawie art. 66 § 3 w zw. z art. 66 § 1 pkt 2 ppkt d UTK, może skłaniać organ do stwierdzenia, że uprawnionym jest nałożenie na skarżącą kary pieniężnej w wysokości do 2% rocznego przychodu, osiągniętego w poprzednim roku kalendarzowym. Skarżąca stoi na stanowisku, że taka kara, w świetle treści wydanej przez organ decyzji, nie jest możliwa do nałożenia, jednakże sam fakt choć potencjalnej możliwości jej nałożenia spełnia przesłanki, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. ("zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków'). Wymiar grożącej kary (do 2% rocznego przychodu) może mieć dla skarżącej katastrofalne skutki. W obecnej bowiem sytuacji, związanej z zagrożeniem epidemicznym wirusem SARS-CoV-2, przychody skarżącej z działalności gospodarczej spadły na tyle, że nie będzie ona w stanie uiścić nawet w części nałożonej kary. Skarżąca prowadzi działalność w formie terminala przeładunkowego, a istniejące obecnie ograniczenia w przewozie towarów i spadek obrotów międzynarodowego transportu morskiego, dotyka szczególnie przedsiębiorstwa takie, jak prowadzi Skarżąca. Nałożenie więc ww. kary, skutkować może koniecznością postawienia Spółki w stan upadłości, przy czym skutki takiego stanu będą trudne do odwrócenia (jeżeli nie niemożliwe).

Do wniosku nie dołączono żadnych dokumentów.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

W myśl zasady wyrażonej w art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2019, poz. 2325; dalej: p.p.s.a.) wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Wyjątkiem od tej reguły ogólnej jest przyznanie sądowi w ściśle określonych przypadkach, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., możliwości udzielenia stronie ochrony tymczasowej poprzez wstrzymanie wykonania aktu lub czynności w całości lub w części, chyba że ustawa szczególna wyłącza tę możliwość.

Z uwagi na treść normatywną powyższych przepisów należy stwierdzić, iż wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu może nastąpić wyłącznie w wyniku złożonego przez skarżącego wniosku oraz w granicach luzu decyzyjnego przyznanego Sądowi przez ustawodawcę, wyznaczonego zakresem znaczeniowym przesłanek sformułowanych w art. 61 § 3 p.p.s.a., tj. zaistnieniem niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zaznaczyć należy, że chodzi tu o taką szkodę (majątkową lub niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Żądając wstrzymania wykonania decyzji, skarżący ma zatem obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 listopada 2006 r., sygn. akt II FZ 585/06, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

W celu uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności należy zatem przedstawić dokumenty, które uprawdopodobnią opisywaną sytuację, tj. niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

W ocenie Sądu strona skarżąca nie wywiązała się należycie z obowiązku uzasadnienia swojego wniosku, nie przedłożyła bowiem żadnych danych, ani dokumentów, z których mogłoby wynikać, że wprowadzenie zmian w regulaminie doprowadzi do takich konsekwencji, które ostatecznie będą mogły być uznane za przesłanki do wstrzymania wykonania tych zmian (niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków).

Rolą Sądu nie jest poszukiwanie dowodów na poparcie twierdzeń wnioskodawcy, albowiem to na nim spoczywa obowiązek szczególnie wnikliwego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, tak aby przekonać Sąd o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej (por. postanowienie NSA 16 października 2018 r., I GZ 331/18). Twierdzenia wnioskodawcy powinny zostać poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi sytuacji finansowej oraz majątkowej. Nieodpowiednie uzasadnienie wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (zob. J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, wyd. 4, Warszawa 2010, s. 206, postanowienie NSA z dnia 19 stycznia 2017 r. sygn. akt II GSK 5622/16).

Argumentacja wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji sprowadza się w niniejszej sprawie do ewentualnych skutków wywołanych nałożeniem kary pieniężnej na Spółkę. Należy podkreślić, że na obecnym etapie na Spółkę nie została nałożona kara pieniężna więc argumentacja wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest tylko hipotetyczna.

Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. orzekł jak w postanowieniu.