Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 258/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2016-05-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: journal: Dz.U. 2013 poz 1409
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity
article: art. 138 par. 2
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
journal: Dz.U. 2012 poz 462
law: Rozporządzenie Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy  projektu budowlanego
article: art. 6
journal: Dz.U. 2014 poz 782
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - tekst jednolity
journal: Dz.U. 2002 nr 75 poz 690
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Arkadiusz Windak (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder, Sędzia NSA Elżbieta Makowska, Protokolant starszy sekretarz sądowy Teresa Zauerman, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 25 maja 2016 r. sprawy ze skargi J. O. na decyzję Wojewody Z. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] r., Nr [...] Starosta , na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r. poz. 1409 ze zm.), po rozpatrzeniu wniosku Z. i J. B., zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na przebudowę i nadbudowę budynku garażowego usytuowanego na działce nr ewid. [...] w obrębie ewidencyjnym [...], gm. [...].

W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że pismem z dnia 9 marca 2015 r. J. O. wniósł zastrzeżenia do przedmiotowej inwestycji, zarzucając samowolę budowlaną przy wykonaniu robót budowlanych przy budynku garażowym na działce nr [...] obręb [...]. Wszczęto postępowanie wyjaśniające, w wyniku którego Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowalnego stwierdził brak podstaw do wszczęcia postępowania w sprawie samowoli budowlanej. Natomiast w odniesieniu do pozostałych zastrzeżeń strony, organ I instancji uznał, że odnoszą się one do ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy. Ponadto, zdaniem organu I instancji, żądanie J. O., aby sporna inwestycja była zlokalizowana 3 m od granicy działki nie może być spełnione, gdyż nie istnieje racjonalny sposób nadbudowy przedmiotowego garażu w taki sposób, a poza tym nie wykazał w jaki sposób nadbudowa garażu zagraża jego interesom lub pogorszy warunki użytkowania przyległych nieruchomości.

Od powyższej decyzji odwołał się J. O. W odwołaniu podniósł między innymi, że w decyzji Starosty błędnie wskazano, iż ściana garażu leży przy granicy z jego działką nr [...], podczas gdy właściwym określeniem usytuowania ściany jest wskazanie, iż leży ona na granicy z jego działką. Ponadto odwołujący zwrócił uwagę, że przedmiotowa decyzja zezwala na wykonanie prac wzmacniających konstrukcję zdewastowanego budynku, a to spowoduje, iż inwestycja znajdzie się poza granicą działki nr [...] należącej do inwestorów (ściana, dach i rynny zostaną przesunięte poza obszar działki inwestycyjnej). Zdaniem strony, decyzja o pozwoleniu budowę nie została podjęta w oparciu o warunki zabudowy zawarte w decyzji Wójta Gminy. Nadto, decyzja ta narusza przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Odwołujący wyraził również wątpliwość, czy przy wydawaniu pierwszego pozwolenia na budowę, uwzględniono jakąkolwiek zgodę na budowę garażu na granicy z działką nr [...] oraz podał, że wystąpił o przesłanie odpisu tego pozwolenia do urzędu, jednakże do tej pory go nie otrzymał.

Decyzją z dnia [...] r. Nr [...] Wojewoda , działając w oparciu o art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.), po rozparzeniu odwołania J. O., uchylił zaskarżoną decyzję organu I instancji w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia.

Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie organ odwoławczy przytoczył treść art. 35 ust. 1-4 ustawy Prawo budowlane i zauważył, że planowana inwestycja, zgodnie z punktem drugim decyzji Wójta Gminy z dnia [...] r. ustalającej warunki zabudowy, musi spełniać wymogi rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. nr 75, poz. 690, z późn. zm.), określanej skrótem jako rozporządzenie, a w szczególności zachować odległości od granic działki (...). Analizując treść przepisu § 12 ust. 2 rozporządzenia, który stanowi, iż sytuowanie budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę granicy sąsiedniej działki budowlanej, dopuszczalne jest w odległości 1,5 m od granicy lub bezpośrednio przy tej granicy, jeżeli wynika to z ustaleń planu miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, Wojewoda stwierdził, że z projektu budowlanego wynika, iż okna umieszczone są zarówno w istniejącym budynku garażowym (rys. nr I-1, I-4 oraz opis uwzględniający stan istniejący - rozdział IV projektu), jak również przedstawione zostały w stanie projektowanym budynku garażowego (P-1, P-5) w ścianie położonej wzdłuż granicy z działką nr [...].

W ocenie organu II instancji, jest to sytuacja niedopuszczalna, gdyż projekt w tym zakresie nie jest zgodny z rozporządzeniem. Ponadto, biorąc pod uwagę bezpieczeństwo konstrukcji planowanego do przebudowy i nadbudowy budynku garażowego, należy wziąć pod uwagę przepis § 206 ust. 1 rozporządzenia. Projektant w projekcie budowlanym w zakresie oceny stanu technicznego wskazał, że budynek jest w dobrym stanie technicznym, a jego stan pozwala na dokonanie planowanej inwestycji. Jednakże poza tą wzmianką brak jest jakiegokolwiek odniesienia, które można by uznać za ekspertyzę wynikającą z rozporządzenia. Zdaniem Wojewody, nie został spełniony § 206 ust. 1 rozporządzenia.

Dodatkową kwestią, którą powinien rozważyć organ I instancji, jest ocena, czy załączony do projektu budowlanego plan sytuacyjny sporządzony został zgodnie z § 8 ust. 1 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz.U. z 2012 r. poz. 462). Mapa do celów projektowych powinna być wykonana jako kopia aktualnej mapy zasadniczej lub innej przyjętej do Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej. Organ odwoławczy podkreślił, że plan sytuacyjny wskazuje na zlokalizowanie budynku garażu na granicy działek nr [...] i [...] z lekkim odsunięciem od granicy z działką nr [...], natomiast załącznik graficzny do warunków zabudowy wskazuje na lokalizację przedmiotowego budynku garażowego na granicy działek nr [...] i [...]. Ponadto, w oświadczeniu o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością inwestorzy winni wskazać, iż ich prawo do dysponowania działką nr [...] na cele budowlane wynika z tytułu współwłasności, a nie jak to zostało określone z tytułu własności.

Zdaniem organu II instancji, ze względu na powyższe uchybienia rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego. Wskazując na okoliczności, które winny by uwzględnione przez organ I instancji, Wojewoda nakazał: uzupełnić akta sprawy, m.in. o projekt zagospodarowania działki lub terenu, o którym mowa w art. § 8 ust. 1 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej, zobowiązać pełnomocnika inwestorów do sporządzenia projektu budowlanego zgodnie z przepisami, w szczególności z wymogami rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, o których m.in. mowa w treści niniejszej decyzji, zobowiązać inwestorów do właściwego wypełnienia oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, a następnie, po rozpatrzeniu zebranego materiału dowodowego, podjąć rozstrzygnięcie m.in. w oparciu o zapisy decyzji o warunkach zabudowy.

Odpowiadając na zarzut braku przesłania skarżącemu decyzji dotyczącej wybudowania budynku garażowego, organ powołując się na art. 6 ustawy o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2014 r. poz. 782 z późn. zm.) wyjaśnił, że w celu ich udostępnienia należy zwrócić się do organu, który taką decyzję wytworzył.

Opisaną wyżej decyzję J. O. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego podnosząc, że Wojewoda nie odniósł się do kwestii nie poinformowania go w oparciu o jakie dokumenty wszczęto postępowanie w sprawie wydania pozwolenia na budowę. Wojewoda nie odniósł się do pkt 3 i 4 odwołania, co wiąże się z naruszeniem art. 7 i 8 Kpa. Skarżący podał, że zgadza się z Wojewodą, że inwestycja musi spełniać wymogi rozporządzenia nr 75, a w szczególności zachować odległość od granic działki, jednakże w przypadku kiedy nie występuje zmiana gabarytów, kubatury - tak stanowi art. 3 ust. 7a Prawa budowlanego.

Ponadto, w ocenie skarżącego, nie jest istotne zlokalizowanie okien niezgodne z rozporządzeniem, tylko miejsce gdzie stoją garaże. Sugerowanie postępowania w zaskarżonej decyzji jest niedopuszczalne i sprzeczne z art. 7 i 8 Kpa. Organ odwoławczy ma bowiem obowiązek realizacji zasady prawdy obiektywnej, przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego i wydania orzeczenia według stanu prawnego i faktycznego istniejącego w dniu wydania swojej decyzji. Sprawa budynku pozostanie dalej otwarta, zostanie dobudowana kondygnacja, za jakiś czas wpłynie wniosek o zmianę funkcji lub dobudowę następnej kondygnacji, itd. Skarżący wyraził obawę, że ostatecznie będzie miał na granicy budynek mieszkalny i nie będzie mógł nic wybudować na odcinku 15 m w odległości bliższej niż 4 m. Zdaniem skarżącego, organ powinien robić wszystko, aby sprawę uregulować na podstawie obowiązującego prawa i w oparciu o decyzję nr [...], a wtedy garaże zostaną odsunięte od granicy, zniknie problem i budynek będzie można rozbudowywać, nadbudowywać, dbać o stan techniczny, itp.

Skarżący podkreślił, że skoro organ wydaje decyzję nr [...], która nie uwzględnia decyzji nr 13/2014 o warunkach zabudowy, zmienia nazwę i parametry, to narusza art. 7, 8, 9 i 77 § 1 Kpa. Poza tym skarżącemu nie jest wiadome w oparciu o jakie dokumenty i dowody organ wydał decyzję nr [...] i zmienił ustalenia zawarte w decyzji nr [...]. Według skarżącego, nadbudowa automatycznie zmienia wymiary obiektu i jest budową nową, a więc należy zastosować nowe przepisy zawarte w art. 12 rozporządzenia, w szczególności zachować odległości zabudowy od granic działki 4 m jeżeli budynek ma okna, 3 m jeżeli budynek jest bez okien, inwestycja nie może naruszać interesów osób trzecich, nie może spowodować pogorszenia warunków użytkowania przyległych nieruchomości. Tymczasem dobudowa (podniesienie do 6 m wysokość ściany frontowej i kąta nachylenia 5-30°) zwiększy nacisk na podstawę, która jest w takim stanie jak obrazują to dołączone zdjęcia nr 1, 2, 3). Od [...] r. stan techniczny podmurówki na której stoi budynek garażowy nie był sprawdzany. Skarżący podniósł także, że nie ma możliwości dojścia do tylnej ściany garaży na granicy. Na działce [...] są stare mury po budynku i w stosunku do tego muru istniejące garaże są wysunięte ok. 1,5 m w stronę działki [...], co widać na zdjęciach nr 4 i 5. Stąd domniemywa, że samowolnie przesunięto budynek na granicę działek. Podniesienie budowli spowoduje powstanie cienia i wzrost zawilgocenia na znacznym obszarze działki. Ponadto, spowoduje obniżenie wartości działki i nieruchomości. Według skarżącego, organ I instancji wydając pozwolenie na budowę garażu na granicy działek przekroczył swoje uprawnienia.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

W piśmie procesowym z dnia [...] r. J. O. zwrócił szczególną uwagę na fakt wydania kolejnej decyzji w sprawie przez Wojewodę , którą skarżący również zaskarżył i jest ona prowadzona pod sygn. II SA/Sz 310/16. Takie działanie jest, w ocenie strony, niedopuszczalne, bowiem organ orzekł w sprawie w której już wydano decyzję administracyjną (art. 156 § 1 pkt 3 Kpa). Skarżący, powołując się na wybrane tezy z orzecznictwa sądowoadministracyjnego podkreślił, że budowa przy granicy lub w zbliżeniu do granicy, może być uznana za legalną wyłącznie wyjątkowo, gdy istnieją szczególnie uzasadnione przyczyny. W sprawie nastąpiło naruszenie art. 5 us.t 1 pkt 9 Prawa budowlanego w zw. z art. 140 i art. 155 K.c., polegające na zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na nadbudowę garaży na działce nr [...]. Naruszono przepisy konstytucyjne o ochronie prawa własności oraz konstytucyjny obowiązek równego traktowania obywateli przez prawo. Zdaniem skarżącego, nie ma uzasadnienia dla nadbudowy garaży do 6 m, co wynika z warunków technicznych zawartych w decyzji nr [...].

Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje:

Przedmiotem kontroli Sądu stała się decyzja Wojewody uchylająca decyzję Starosty zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na przebudowę wraz z nadbudową budynku garażowego usytuowanego na działce nr ew. [...] obręb [...] gm. [...], i przekazująca sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji.

Podstawę prawną kontrolowanego rozstrzygnięcia stanowi art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.) - Kpa, zgodnie z którym organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy rozstrzygniecie pierwszoinstancyjne zostało wydane z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy.

Rola sądu administracyjnego kontrolującego decyzję o charakterze kasacyjnym sprowadza się do analizy przyczyn, dla których organ odwoławczy uznał za konieczne skorzystanie z możliwości przewidzianej przepisem art. 138 § 2 k.p.a. (por. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 10 października 2013 r., sygn. akt IV SA/Gl 18/13).

Warunkiem uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę (przebudowę, rozbudowę, nadbudowę) jest m.in., zgodnie z art. 35 ustawy Prawo budowlane, złożenie kompletnej dokumentacji projektowej wraz z oświadczeniem o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, stosownymi opiniami, uzgodnieniami i pozwoleniami, która następnie podlega ocenie organu architektoniczno-budowlanego pod kątem zgodności projektowanego zamierzenia inwestycyjnego z planem zagospodarowania przestrzennego lub w przypadku jego braku z wymogami określonymi w decyzji o warunkach zabudowy oraz z przepisami techniczno-budowlanymi, to jest z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. nr 75, poz. 690, z późn. zm.). Przy czym, jak słusznie zauważył organ II instancji, projekt budowlany winien być sporządzony zgodnie z przepisami rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz.U. z 2012 r. poz. 462), w tym z § 8, który określa wymagania dla części opisowej projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz części rysunkowej sporządzonej na kopii mapy do celów projektowych poświadczonej za zgodność z oryginałem przez projektanta.

Zdaniem Sądu, trafnie uznał Wojewoda, że organ I instancji przeprowadził postępowanie wyjaśniające w sposób niewystarczający do stwierdzenia, iż inwestor spełnił wszystkie wymagania określone przez art. 35 ust. 4 ustawy Prawo budowlane, wedle którego, w razie spełnienia wymagań określonych w art. 35 ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 ww. ustawy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, tu na przebudowę i nadbudowę budynku garażowego.

Przede wszystkim organ I instancji nie dokonał weryfikacji planowanego zamierzenia budowlanego w kontekście przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

Zgodnie z § 2 ust. 1 rozporządzenia, przepisy tego aktu stosuje się przy projektowaniu, budowie i przebudowie oraz przy zmianie sposobu użytkowania budynków oraz budowli nadziemnych i podziemnych spełniających funkcje użytkowe budynków, a także do związanych z nimi urządzeń budowlanych, z zastrzeżeniem § 207 ust. 2.

Stosownie do § 12 ust. 1 rozporządzenia w brzmieniu obowiązującym na dzień wydania zaskarżonej decyzji (autor skargi przytacza nieaktualną od 27 maja 2004 r. treść tego przepisu), jeżeli z przepisów § 13, 60 i 271-273 lub przepisów odrębnych określających dopuszczalne odległości niektórych budowli od budynków nie wynikają inne wymagania, budynek na działce budowlanej należy sytuować w odległości od granicy z sąsiednią działką budowlaną nie mniejszej niż:

1) 4 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w stronę tej granicy;

2) 3 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę tej granicy.

Natomiast w myśl § 12 ust. 2 rozporządzenia, sytuowanie budynku w przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, dopuszcza się w odległości 1,5 m od granicy lub bezpośrednio przy tej granicy, jeżeli wynika to z ustaleń planu miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.

Wojewoda prawidłowo zwrócił uwagę, że projektowane rozwiązania budowlane przewidują istnienie okna w ścianie północnej obiektu graniczącej z działka skarżącego, co jest niedopuszczalne w świetle ww. przepisów rozporządzenia.

Organ I instancji nie wyjaśnił również w sposób właściwy stanu technicznego planowanego do przebudowy obiektu, na którego wątpliwy stan zawracał uwagę skarżący w odwołaniu i w toku postępowania. Słusznie wskazał organ odwoławczy, że biorąc pod uwagę bezpieczeństwo konstrukcji planowanego do przebudowy i nadbudowy budynku garażowego, organ powinien uwzględnić przepis § 206 ust. 2 rozporządzenia, który stanowi, że rozbudowa, nadbudowa, przebudowa oraz zmiana przeznaczenia budynku powinny być poprzedzone ekspertyzą techniczną stanu konstrukcji i elementów budynku, z uwzględnieniem stanu podłoża gruntowego.

Zasadnie również orzekł Wojewoda, że organ I instancji winien wyjaśnić rzeczywiste usytuowanie spornego obiektu względem działki nr [...]. Rysunki i mapy znajdujące się w aktach sprawy obrazują różną lokalizację spornego obiektu względem granicy działki, albowiem plan sytuacyjny działki nr [...] (Rys.A-1) wskazuje na zlokalizowanie budynku garażu na granicy działek nr [...] i [...] z lekkim odsunięciem od granicy z działką skarżącego, natomiast załącznik graficzny do decyzji Wójta Gminy z dnia [...] r. ustalającej warunki zabudowy dla tej inwestycji wskazuje na lokalizację przedmiotowego budynku garażowego dokładnie na granicy działek nr [...] i [...], bez żadnego odsunięcia w głąb działki

nr [...].

Kolejne stwierdzone w postępowaniu odwoławczym braki w materiale dowodowym sprawy w postaci właściwie sporządzonego projektu zagospodarowania działki lub terenu, o którym mowa w art. § 8 ust. 1 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego oraz właściwe wypełnionego oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, również wymagają uzupełnienia, o czym zasadnie rozstrzygnął organ odwoławczy.

W ocenie Sądu, dostrzeżone niedostatki postępowania i rozbieżności uzasadniały podjęcie decyzji w trybie art. 138 § 2 Kpa.

Sąd nie podzielił zatem zarzut skargi, że w postępowaniu odwoławczym doszło do naruszenia podstawowych zasad postępowania administracyjnego.

Celowym jest w tym miejscu wyjaśnienie, że oczekiwanie skarżącego, aby w ramach procedury zainicjowanej wnioskiem inwestorów z dnia [...] r. miało dojść do zmiany dotychczasowego stanu rzeczy i odsunięcia istniejącego budynku garażowego od granicy działek, jest niezasadne. Postępowanie będące przedmiotem sprawy dotyczyło wyłącznie możliwości przebudowy z nadbudową istniejącego obiektu nie zaś badania okoliczności związanych z wybudowaniem istniejącego budynku. Kontrolą legalności zrealizowanych lub będących w trakcie realizacji obiektów budowlanych zajmują się inspektorzy nadzoru budowlanego, nie zaś organy architektoniczno-budowlane.

Wskazując w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji na tryb udostępnienia decyzji dotyczącej wybudowania istniejącego budynku garażowego, Wojewoda zasadnie określił ewentualnego adresata takiego wniosku, którym powinien być organ dysponujący wnioskowaną informacją publiczną.

Nie znajduje potwierdzenia zarzut skarżącego, wedle którego Wojewoda nie uwzględnił decyzji ustalającej warunki zabudowy. Zarzut ten wynika prawdopodobnie z niewłaściwego odczytania pkt 2.1 ppkt 2 lit. a ww. decyzji. Określony w nim obowiązek "zachowania odległości od granic działki" nie oznacza konieczności (nakazu) odsunięcia spornego garażu od granicy działki skarżącego do odległości wynikającej z § 12 ust. 1 rozporządzenia, ale uwzględnienia tego przepisu, mając jednocześnie na względzie fakt istnienia już tego obiektu w określonej lokalizacji. Stąd zapis o "zachowaniu" odległości od granic działki.

Podnoszona przez skarżącego kwestia braku dostępności inwestorów do zewnętrznej ściany garażu będącej w granicy działek, co do zasady nie stanowi przeszkody do udzielenia wnioskowanego pozwolenia, tj. nie stanowi prawem określnego warunku koniecznego do spełnienia przy wydawaniu pozwolenia na budowę (przebudowę, nadbudowę).

Odnosząc się do kolejnego zarzutu naruszenia przepisów postępowania, które polegać miałoby na braku powiadomienia skarżącego o wniosku inicjującym postępowanie i jego zakresie, Sąd stwierdził, że wbrew zarzutowi skargi, pismem z dnia [...] r. organ I instancji poinformował skarżącego o wniosku inwestorów z dnia [...] r., o czym świadczy zwrotne potwierdzenie odbioru zawiadomienia o wszczęciu postępowania, odebrane w dniu [...] r., znajdujące się w aktach administracyjnych sprawy (karty nr 9 i 10 akt organu I instancji).

Ustosunkowując się do zasygnalizowanego w piśmie procesowym z dnia [...] r. faktu wydania przez Wojewodę kolejnej decyzji w sprawie, którą skarżący również zaskarżył i jest ona prowadzona pod sygn. II SA/Sz 310/16, należy wyjaśnić, że poddanie jej ocenie pod kątem zgodności z prawem nastąpi przy rozpoznaniu sprawy II SA/Sz 310/16.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r.

poz. 270 ze zm.) orzekł o jej oddaleniu.