Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 228/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2006-10-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA A. Cudak, Sędziowie NSA W. Jarzębowski (spr.),, WSA P. Kowalski, Protokolant Asystent sędziego I. Wędrak, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 27 września 2006 r. sprawy ze skargi M. Ł. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie zobowiązania w podatku od towarów i usług za miesiące styczeń-lipiec 2004 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. decyzją z dnia [...] Nr [...], po rozpoznaniu odwołania M. Ł., utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego Ł. – W. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku od towarów i usług za okres od stycznia do lipca 2004 roku w łącznej kwocie 3.780 zł, przy czym za miesiąc:

- styczeń w kwocie 252 zł,

- luty w kwocie 683 zł,

- marzec w kwocie 815 zł,

- kwiecień w kwocie 437 zł,

- maj w kwocie 194 zł,

- czerwiec w kwocie 425 zł,

- lipiec w kwocie 974 zł.

Z dokumentów załączonych do akt administracyjnych wynika, że M. Ł. z dniem [...] rozpoczęła działalność gospodarczą jako Przedsiębiorstwo A. Początkowo zajmowała się ona sprzedażą używanych samochodów osobowych i części do nich, zaś od dnia 1 października 2003 roku również sprzedażą surowców wtórnych i makulatury. W dniu 23 lutego 2001 roku M. Ł. złożyła oświadczenie o wyborze zwolnienia z podatku od towarów i usług na druku VAT – 6, a zgłoszenie rejestracyjne w podatku od towarów i usług w dniu 10 stycznia 2005 roku. Pierwsza deklaracja VAT – 7 została złożona za miesiąc grudzień 2004 roku, z uwagi na przekroczenie w dniu 16 grudnia 2004 roku kwoty uprawniającej do korzystania ze zwolnienia od podatku VAT, tj. kwoty 45.700 zł. W toku kontroli podatkowej organ I instancji, na podstawie ewidencji przychodów za rok 2001 ustalił, iż pierwsza sprzedaż samochodu osobowego miała miejsce w dniu 3 marca 2001 roku. Sprzedaż używanych samochodów osobowych odbywała się przez cały okres aż do końca 2004 roku. Na tej podstawie organ stwierdził, że M. Ł. stała się podatnikiem podatku od towarów i usług z dniem uzyskania pierwszego przychodu ze sprzedaży towaru będącego wyrobem akcyzowym (czyli samochodu osobowego), tj. z dniem 3 marca 2001 roku. W tej sytuacji działanie podatniczki polegające na wyborze zwolnienia od podatku od towarów i usług naruszało przepis art. 14 ust. 10 pkt 1 lit. "b" ustawy z dnia 8 stycznia 1993 roku o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50 ze zm.), który obowiązywał do dnia 30 kwietnia 2004 roku. Stosownie do treści art. 14 ust. 6 cytowanej ustawy, podatnik rozpoczynający wykonywanie czynności określonych w art. 2 ustawy w ciągu roku podatkowego może wybrać zwolnienie od podatku, jeżeli przewidywana przez podatnika wartość sprzedaży towarów nie przekroczyłaby, w proporcji do okresu prowadzonej sprzedaży kwoty wyrażonej w złotych odpowiadającej sumie 10.000 EURO. Natomiast zgodnie z treścią art. 14 ust. 10 pkt 1 lit. "b" ustawy z 1993 roku, zwolnienia tego nie stosuje się do podatników sprzedających wyroby akcyzowe. Pod pozycją 5 w załączniku Nr 6 do ustawy wymieniono jako wyroby akcyzowe samochody osobowe. Od dnia 1 maja 2004 roku obowiązywała ustawa z dnia 11 marca 2004 roku o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.). Zgodnie z treścią art. 113 pkt 1 lit. "b" ustawy z 2004 roku, zwolnień, o których mowa w ust. 1 i 9 nie stosuje się do podatników dokonujących dostaw (sprzedaży) towarów opodatkowanych podatkiem akcyzowym, z wyjątkiem niektórych towarów akcyzowych. Do tych wyłączeń nie należy dostawa samochodów osobowych, które zostały wymienione w wykazie wyrobów akcyzowych pod pozycją 59 załącznika Nr 1 do ustawy z dnia 23 stycznia 2004 roku o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 29, poz. 257 ze zm.). Na tej podstawie organ ocenił, że w oparciu o ustawę z 1993 roku, jak i ustawę z 2004 roku, M. Ł. zobowiązana była do dokonania zgłoszenia rejestracyjnego przed dokonaniem pierwszej czynności podlegającej opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, prowadzenia ewidencji sprzedaży, składania miesięcznych deklaracji VAT – 7 oraz do odprowadzania należnego podatku od towarów i usług. Z racji tego, że M. Ł. nie składała deklaracji VAT – 7, ani nie wpłacała należnego podatku, organ I instancji decyzją z dnia [...] określił jej należne zobowiązanie w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące w okresie od stycznia do lipca 2004 roku. Z treści uzasadnienia decyzji wynika, że obrót podlegający opodatkowaniu został pomniejszony o różnicę pomiędzy ceną sprzedaży, a ceną zakupu samochodów. Opodatkowaniu podlegała bowiem tylko marża uzyskana z tytułu odsprzedaży, co jest zgodne z przepisem § 67 pkt 9 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 marca 2002 roku w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 27, poz. 268 ze zm.), w brzmieniu obowiązującym do dnia 30 kwietnia 2004 roku oraz art. 120 ust. 4 w zw. z art. 120 ust. 1 pkt 4 ustawy o podatku od towarów i usług, w brzmieniu obowiązującym po dniu 1 maja 2004 roku.

W odwołaniu od powyższej decyzji M. Ł. zarzuciła naruszenie art. 14 ust. 1 i 6 ustawy z 1993 roku poprzez jego nie zastosowanie, art. 14 ust. 10 pkt 1 lit. "b" – poprzez błędną wykładnię i zastosowanie, art. 113 ust. 13 pkt 1 lit. "b" ustawy z 2004 roku, poprzez błędną interpretację i zastosowanie oraz art. 120 i 121 Ordynacji podatkowej. W motywach swojego odwołania strona wskazała, że przed rozpoczęciem działalności gospodarczej uzyskała w organie podatkowym informację, że może skorzystać ze zwolnienia określonego w art. 14 ust. 6 ustawy z 1993 roku. Podatniczka podała również imię i nazwisko pracownika, który udzielił jej takiej informacji. Nadto strona powołała się na informację udzieloną innej podatniczce przez inny urząd skarbowy. Zdaniem odwołującej się, organ podatkowy błędnie interpretuje treść art. 14 ust. 10 pkt 1 lit. "b" ustawy z 1993 roku, jak i art. 113 ust. 13 pkt 1 lit. "b" ustawy z 2004 roku, gdyż sformułowanie podstaw wyłączających zwolnienie poprzez odesłanie do listy wyrobów akcyzowych, ma charakter skrótu myślowego w redakcji przepisu, który należy odczytywać jako wolę wyłączenia spod zwolnienia tych podatników, którzy prowadzą działalność gospodarczą podlegającą podatkowi akcyzowemu. W ocenie strony, ustawodawca formułując okoliczności wyłączające spod zwolnienia od podatku od towarów i usług, odniósł je do podatników akcyzy. Odpowiednie przepisy zarówno ustawy z 1993 roku, jak i z 2004 roku powinno się interpretować poprzez rodzaj prowadzonej działalności, która powoduje powstanie obowiązku podatkowego w podatku akcyzowym (czyli poprzez czynności podlegające opodatkowaniu), a nie poprzez towar, który sam w sobie nie jest objęty podatkiem akcyzowym, ani podatkiem od towarów i usług.

Po rozpatrzeniu odwołania Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. decyzją z dnia [...], utrzymał w mocy kwestionowane rozstrzygnięcie. W uzasadnieniu organ podtrzymał stanowisko organu I instancji. Ustosunkowując się do zarzutów odwołania Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. wyjaśnił, że wyrobem akcyzowym jest towar wymieniony w załączniku do ustawy, gdzie wskazane były samochody osobowe. Samochody osobowe były, w oparciu o ustawę z 1993 roku, jak i z 2004 roku, wyrobem akcyzowym niezależnie od tego czy na podatniku ciążył obowiązek podatkowy w akcyzie, czy z mocy samego prawa został zwolniony od tego obowiązku. Towar jest wyrobem akcyzowym z mocy prawa, jeżeli jest wyrobem wymienionym w załączniku do ustawy. W tej sytuacji M. Ł. stała się podatnikiem podatku od towarów i usług z dniem uzyskania pierwszego przychodu ze sprzedaży towaru będącego wyrobem akcyzowym (samochodu osobowego), czyli z dniem 3 marca 2001 roku. Nadto Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. stwierdził, że nie dopatrzył się naruszenia przepisów proceduralnych. Dołączone do odwołania pismo wydane przez inny urząd skarbowy dla innego podatnika, nie może mieć wpływu na rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie. Organ odmówił dopuszczenia dowodu z przesłuchania pracownika organu I instancji na okoliczność udzielenia informacji podatniczce, gdyż uznał, iż ustna informacja jest trudna do odtworzenia. Z akt sprawy nie wynika, aby M. Ł. występowała do organu I instancji z wnioskiem o wydanie pisemnej informacji o zakresie stosowania przepisów prawa podatkowego w indywidualnych sprawach (art. 14a Ordynacji podatkowej). Tylko udzielona w tym trybie błędna informacja mogłaby złagodzić skutki naruszenia przepisów prawa podatkowego.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego M. Ł. wniosła o uchylenie decyzji organu II, jak i I instancji, zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych oraz o wstrzymanie wykonania kwestionowanej decyzji. Strona zarzuciła naruszenie art. 14 ust. 1 i 6 ustawy z 1993 roku poprzez jego zastosowanie, art. 14 ust. 10 pkt 1 lit. "b" ustawy poprzez jego błędną interpretację, art. 113 ust. 13 pkt 1 lit. "b" ustawy z 2004 roku i zastosowanie oraz art. 120 i 121 Ordynacji podatkowej. W motywach skargi strona przedstawiła argumentację zawartą w odwołaniu złożonym na etapie postępowania podatkowego.

W odpowiedzi na skargę strona przeciwna wniosła o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi postanowieniem z dnia 9 czerwca 2006 roku odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga M. Ł. nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z treścią art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Sądy administracyjne sprawują w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej. Oznacza to, iż Sąd bada legalność zaskarżonego rozstrzygnięcia pod kątem jego zgodności z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.

Stosownie do uregulowania art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w razie nieuwzględnienia skargi, Sąd skargę oddala. W ocenie składu orzekającego, organy prowadzące postępowanie nie naruszyły przepisów prawa w stopniu mającym wpływ na rozstrzygnięcie, co mogłoby uzasadniać uwzględnienie skargi i uchylenie kwestionowanych decyzji.

Podstawę prawną rozstrzygnięcia w sprawie niniejszej stanowiły przepisy ustawy z dnia 8 stycznia 1993 roku o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50 ze zm.) oraz ustawy z dnia 11 marca 2004 roku o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.). Na podstawie art. 175 ustawy z 2004 roku, przepisy ustawy z 1993 roku miały zastosowanie do dnia 30 kwietnia 2004 roku.

Przepis art. 14 ustawy z 1993 roku, określał zwolnienia od podatku od towarów i usług oraz wyjątki od tego zwolnienia. Zgodnie z treścią art. 14 ust. 1 pkt 1 ustawy z 1993 roku, zwalnia się od podatku podatników, u których wartość sprzedaży towarów w rozumieniu art. 2 ust. 1 i 3, a także wartość eksportu towarów lub usług nie przekroczyła łącznie w poprzednim roku podatkowym kwoty wyrażonej w złotych, odpowiadającej kwocie 10.000 EURO. Gdy podatnik rozpoczyna wykonywanie czynności określonych w art. 2 ustawy w ciągu roku podatkowego może wybrać zwolnienie od podatku, jeżeli przewidywana przez niego wartość sprzedaży towarów nie przekroczy, w proporcji do okresu prowadzonej sprzedaży, równowartości w złotych kwoty 10.000 EURO (art. 14 ust. 6 zd. I ustawy z 1993 roku). Zwolnień tych nie stosuje się do podatników określonych w art. 5 ust. 2, do importu towarów i usług oraz podatników sprzedających wyroby akcyzowe, z wyjątkiem wyrobów wymienionych w załączniku Nr 6 poz. 8, 9, 10, 11, 16, 17 i 20 (lit. "b"). W załączniku Nr 6 do ustawy z 1993 roku znajduje się wykaz wyrobów akcyzowych.

Zgodnie z treścią art. 113 ust. 1 ustawy z 2004 roku, zwalnia się od podatku podatników, u których wartość sprzedaży opodatkowanej nie przekroczyła łącznie w poprzednim roku podatkowym kwoty wyrażonej w złotych odpowiadającej równowartości 10.000 EURO. Podatnik rozpoczynający wykonywanie czynności określonych w art. 5 w trakcie roku podatkowego jest zwolniony od podatku, jeżeli przewidywana przez podatnika wartość sprzedaży nie przekroczy, w proporcji do okresu prowadzonej sprzedaży, kwoty określonej w ust. 1 lub w ust. 8 (art. 113 ust. 9 ustawy z 2004 roku). Zwolnień, o których mowa w ust. 1 i 9, nie stosuje się do importu towarów i usług, wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, dostawy towarów, dla której podatnikiem jest ich nabywca, oraz podatników dokonujących dostaw towarów opodatkowanych podatkiem akcyzowym, z wyjątkiem enumeratywnie wymienionych towarów (art. 113 ust. 13 pkt 1 lit. "b" ustawy z 2004 roku). Wyroby akcyzowe to wyroby podlegające akcyzie określone w załączniku Nr 1 do ustawy z dnia 23 stycznia 2004 roku o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 29, poz. 257 ze zm.). Pod pozycją 59 tego załącznika wymienione są samochody osobowe.

Bezspornym w sprawie jest to, iż M. Ł. rozpoczęła z dniem 10 lutego 2001 roku działalność gospodarczą polegającą na sprzedaży używanych samochodów osobowych i części do nich. W dniu 23 lutego 2001 roku podatniczka złożyła w organie I instancji oświadczenie o wyborze zwolnienia na druku VAT – 6. Pierwszy przychód ze sprzedaży samochodu osobowego M. Ł. uzyskała dnia 3 marca 2001 roku. Tymczasem zgłoszenie rejestracyjne dla potrzeb podatku VAT złożyła w dniu 10 stycznia 2005 roku, a pierwsza deklaracja została złożona za miesiąc grudzień 2004 roku, gdyż poprzez sprzedaż w dniu 16 grudnia 2004 roku przekroczyła kwotę 45.700 zł. Okoliczności te wynikają z treści dokumentów załączonych do akt administracyjnych i nie są kwestionowane przez stronę skarżącą.

Spór w przedmiotowej sprawie sprowadza się do oceny czy M. Ł. zajmując się sprzedażą używanych samochodów osobowych mogła korzystać ze zwolnienia od podatku od towarów i usług w trybie art. 14 ust. 1 pkt 1 lub ust. 6 ustawy z 1993 roku bądź art. 113 ust. 1 lub 9 ustawy z 2004 roku. Zdaniem składu orzekającego skarżąca nie mogła korzystać z tego zwolnienia. Z prostego zestawienia przepisu art. 14 ust. 1 i ust. 6 oraz ust. 10 ustawy z 1993 roku, jak i art. 113 ust. 1 i 9 oraz ust. 13 pkt 1 lit. "b" ustawy z 2004 roku, wynika bowiem, że zwolnień nie stosuje się m. in. do podatników sprzedających samochody osobowe. Przepis art. 14 ust. 10 ustawy z 1993 roku, wyraźnie stanowi, że zwolnienia, o którym mowa m. in. w art. 14 ust. 6 ustawy z 1993 roku, nie stosuje się do podatników sprzedających wyroby akcyzowe, z wyjątkiem wymienionych w załączniku Nr 6 pod poz. 8, 9, 10, 11, 16, 17 i 20. Tymczasem samochody osobowe wymienione są w załączniku Nr 6 do ustawy pod pozycją 5. Natomiast art. 113 ust. 13 pkt 1 lit. "b" ustawy z 2004 roku wyraźnie określa, że zwolnienia o których mowa w ust. 1 i 9, nie stosuje się m. in. do wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, dla której podatnikiem jest ich nabywca, oraz podatników dokonujących dostaw towarów opodatkowanych podatkiem akcyzowym, z wyjątkiem enumeratywnie wymienionych towarów. Wśród tych towarów nie są wymienione samochody osobowe. Tym samym M. Ł. sprzedając używane samochody osobowe nie mogła korzystać ze zwolnienia określonego w art. 14 ust. 1 lub 6 ustawy z 1993 roku, jak i art. 133 ust. 1 lub 9 ustawy z 2004 roku, w których powstanie obowiązku podatkowego w podatku od towarów i usług uzależnione było od wartości sprzedaży towarów. Dalej wynika z tego bezspornie, iż z momentem osiągnięcia pierwszego przychodu z tytułu sprzedaży samochodu osobowego, M. Ł. została objęta obowiązkiem podatkowym w podatku od towarów i usług.

W toku postępowania podatkowego, jak i w skardze M. Ł. wywodziła, iż wyłącznie określone w art. 14 ust. 10 pkt 1 lit. "b" ustawy z 1993 roku, jak i art. 113 ust. 13 pkt 1 lit. "b" ustawy z 2004 roku dotyczy tylko podatników podatku akcyzowego. Zatem gdy dana osoba nie jest podatnikiem podatku akcyzowego, a sprzedaje towary akcyzowe, nie podlega wyłączeniu od zwolnienia określonego w art. 14 ust. 1 i 6 ustawy z 1993 roku bądź art. 113 ust. 1 lub 9 ustawy z 2004 roku. Dla wyłączenia wymagane jest więc spełnienie dodatkowego warunku – dana osoba musi być jednocześnie podatnikiem podatku akcyzowego.

Skład orzekający w niniejszej sprawie nie podzielił tego poglądu, gdyż nie ma on swojego uzasadnienia w przepisach ustawy z 1993 roku, jak i ustawy z 2004 roku. W tym miejscu należy zwrócić uwagę na różnice w pojęciu "podatników podatku akcyzowego" i "towarów akcyzowych". Strona, jak to wynika z jej argumentacji nie dostrzega znaczących różnic między tymi pojęciami. Podatnikiem podatku akcyzowego jest podmiot dokonujący obrotu towarami akcyzowymi. Natomiast towary akcyzowe to rzeczy lub usługi objęte obowiązkiem w podatku akcyzowym, wymienione w załączniku do ustawy. Opodatkowaniu podatkiem akcyzowym, zwanym "akcyzą", podlegają bowiem określone czynności, dotyczące towarów wymienionych w załączniku do ustawy z 1993 roku, zwanych "wyrobami akcyzowymi" (art. 34 ust. 1 ustawy z 1993 roku). Sformułowanie art. 113 ust. 13 pkt 1 lit. "b" ustawy z 2004 roku stanowi o "towarach opodatkowanych podatkiem akcyzowym". Tym niemniej, zdaniem Sądu, rozumienie tego pojęcia nie odbiega od wykładni prezentowanej na gruncie ustawy z 1993 roku. Niedopuszczalna jest zatem teza strony stanowiąca o tym, że ustawodawca w treści art. 14 ust. 10 pkt 1 lit. "b" ustawy z 1993 roku, jak i art. 113 ust. 13 pkt 1 lit. "b" ustawy z 2004 roku dokonał uproszczenia myślowego i stanowiąc o towarach akcyzowych miał na myśli podatników podatku akcyzowego dokonujących obrotu towarami akcyzowymi. Taki pogląd jest nie do zaakceptowania. Na przykład w treści art. 14a ust. 7 ustawy z 1993 roku, ustawodawca wyraźnie stanowi o podatnikach podatku akcyzowego oraz innych podatnikach sprzedających wyroby akcyzowe. Wynika z tego, że ustawodawca posługuje się dwoma pojęciami, a zakres ich desygnatów jest różny.

Podobnie na uwzględnienie nie zasługuje pogląd strony, iż towarami akcyzowymi są tylko samochody nowe. Przeczy temu treść załącznika Nr 6 do ustawy z 1993 roku, jak i załącznika Nr 1 do ustawy o podatku akcyzowym z 2004 roku, który stanowi o samochodach, nie wprowadzając rozróżnienia na samochody używane i nowe. Wyrobami akcyzowymi są bowiem zarówno samochody nowe, jak i używane (por. wyrok NSA z dnia 17 stycznia 2001 roku, SA/Sz 1697/99, Lex Nr 49799).

W treści skargi, jak i odwołania strona powołała się na fakt dwukrotnego błędnego udzielenia jej informacji przez pracownika organu I instancji. Pierwszy raz skarżąca miałaby uzyskać błędną informację przed rozpoczęciem prowadzenia działalności gospodarczej, czyli na początku 2001 roku, a drugi raz w 2005 roku. Wyjaśnić należy, iż strona nie przedstawiła dowodu na okoliczność uzyskania błędnej informacji w 2001 roku. W szczególności skarżąca nie występowała o wydanie interpretacji w trybie art. 14 Ordynacji podatkowej. W stanie prawnym obowiązującym do dnia 1 stycznia 2003 roku, właściwy organ podatkowy I instancji, na żądanie podatnika, płatnika lub inkasenta, był obowiązany do udzielenia pisemnej informacji o zakresie stosowania przepisów prawa podatkowego w ich indywidualnych sprawach, w których nie wszczęto postępowania podatkowego lub kontroli podatkowej, a zastosowanie się przez podatnika do niej, nie mogło mu szkodzić (art. 14 § 4 i § 6 Ordynacji podatkowej w brzmieniu obowiązującym do dnia 1 stycznia 2003 roku). Przepis art. 14 § 6 Ordynacji podatkowej w tym brzmieniu nie oznaczał, że organ nie mógł określić zobowiązania podatkowego dla strony. Dysponując pisemną informacją o zakresie stosowania przepisów prawa podatkowego strona mogła wnosić tylko o umorzenie zaległości podatkowej lub odsetek za zwłokę, bądź o rozłożenie należności na raty.

Dowodem, który zdaniem strony miałby potwierdzać fakt uzyskania informacji w 2005 roku powinna być notatka sporządzona przez stronę ze wskazaniem imienia i nazwiska pracownika organu, przedmiotu działalności strony i daty. Jednakże dokument ten nie został opatrzony podpisem pracownika, ani pieczęcią organu. Dokument ten nie stanowi nawet potwierdzenia treści informacji udzielonej przez wskazanego z imienia i nazwiska pracownika organu. Nie da się bowiem wykluczyć tego, że poszczególne informacje zapisane w treści tego dokumentu dotyczą różnych okoliczności lub potwierdzają niezależne od siebie zdarzenia. Z dokumentów załączonych do akt administracyjnych, jak to zauważył organ, nie wynika, żeby skarżąca wystąpiła z wnioskiem o wydanie wiążącej interpretacji w oparciu o przepis art. 14 Ordynacji podatkowej. Z dniem 1 stycznia 2005 roku przepis ten uległ zmianie, ustawodawca wprowadził nową instytucję, a mianowicie pisemną interpretację co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego w indywidualnych sprawach. Zastosowanie się przez podatnika do takiej interpretacji nie może mu szkodzić (art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej). Nie może zatem ona skutecznie bronić się zarzutem uzyskania w dniu 14 kwietnia 2005 roku błędnej informacji ze strony pracownika organu (inspektor E. F.). Taka okoliczność nie ma znaczenia również z tego powodu, że nastąpiła już po zdarzeniu w postaci sprzedaży samochodu.

Również wskazana przez stronę odpowiedź Naczelnika Urzędu Skarbowego Ł. – B. z dnia [...] Nr pisma [...] dla M. C., nie może sanować jej działań ani zwalniać z odpowiedzialności za dotychczasowe naruszenie przepisów. Z treści tego dokumentu nie wynika aby był on wydany w trybie cytowanego powyżej art. 14a Ordynacji podatkowej. Nawet gdyby był wydany w tym trybie, to informacja wynikająca z jego treści wiąże tylko organ, który udzielił informacji i podmiot, do którego jest ona skierowana.

Powołana również przez stronę skarżącą okoliczność przeprowadzenia przez pracowników Urzędu Skarbowego Ł. – P. w dniach 19 marca 2001 roku oraz 8 i 9 stycznia 2004 roku kontroli podatkowych, nie stanowi okoliczności egzoneracyjnej. Z treści kserokopii tych protokołów wynika, że kontrole te dotyczyły prawidłowości prowadzenia dokumentacji podatkowej oraz rozliczeń w zryczałtowanym podatku dochodowym. Uwzględniając miejsce zamieszkania M. Ł. organ ten był kompetentny tylko w zakresie rozliczeń w zakresie podatku dochodowego. Z uwagi na miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, w zakresie rozliczeń podatku od towarów i usług, władny był Naczelnik Urzędu Skarbowego Ł. – W. Z załączonych do akt administracyjnych protokołów kontroli wynika, że organ prowadzący kontrolę wiedział, że podatniczka prowadzi handel samochodami, ale był to organ właściwy dla podatku dochodowego, a więc nie musiał sprawdzać czy jest płacony podatek od towarów i usług.

W konkluzji dotychczasowych rozważań należy wskazać, że zdaniem składu orzekającego organy podatkowe zbędnie powołały jako podstawę prawną decyzji przepis art. 10 ust. 2 ustawy z 1993 roku. Tym niemniej skład orzekający ocenił, że naruszenie to nie ma wpływu na rozstrzygnięcie. Na podstawie art. 10 ust. 1 ustawy z 1993 roku podatnicy zobowiązani są składać deklaracje podatkowe dla podatku od towarów i usług, a przepis ust. 2 stanowi o obowiązku organu podatkowego do określenia zobowiązania podatkowego w innej wysokości niż wynikająca z deklaracji podatkowej. Tymczasem nie ulega wątpliwości, że M. Ł. w okresie od stycznia do listopada 2004 roku nie składała deklaracji VAT- 7. W tej sytuacji, w ocenie Sądu, podstawę prawną wydania decyzji, zamiast art. 10 ust. 2 ustawy, powinien stanowić tylko przepis art. 27 ust. 6 i 8 pkt 2 ustawy z 1993 roku, który zresztą został powołany przez organ. Analogicznie na gruncie ustawy z 2004 roku organ niepotrzebnie powołał przepis art. 99 ust. 12. Podstawę do wydania decyzji w oparciu o ustawę z 2004 roku powinien stanowić przepis art. 109 ust. 8 pkt 2 ustawy.

Nadto, Sąd chciałby zwrócić uwagę na fakt, iż podatek od towarów i usług jest rozliczany w okresach miesięcznych (art. 10 ust. 1 oraz art. 26 ust. 1 ustawy z 1993 roku, jak i art. 99 ustawy z 2004 roku). Wynika z tego, że organ określając wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług powinien dokonywać tego również w okresach miesięcznych. Tymczasem organy orzekające określiły wysokość tego zobowiązania dla prawie całego roku podatkowego. Tym niemniej z uwagi na wyszczególnienie kwoty zobowiązania w treści decyzji dla każdego z miesięcy oddzielnie, skład orzekający ocenił, że naruszenie to nie ma wpływu na rozstrzygnięcie (por. np. wyrok NSA z dnia 14 marca 2002 roku, III SA 2307/00, RPP 2003/3/32; wyrok NSA z dnia 8 grudnia 1999 roku, I SA/Gd 1711/97, Lex Nr 40365; wyrok NSA z dnia 8 stycznia 1999 roku, I SA/Lu 615/98, Lex Nr 36123).

Reasumując powyższe rozważania, Sąd uznał działanie organów administracji w sprawie za zgodne z regulacją prawa materialnego. Skład orzekający nie dopatrzył się naruszenia przepisów procedury w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Wobec czego Sąd, na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł o oddaleniu skargi.