Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SAB/Po 92/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2022-07-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Stwierdzono, że organ dopuścił się bezczynności
Powołane przepisy: article: art. 1 ust. 1, art. 21, art. 4 ust. 1 i 2, art. 13, art. 14, art. 16, art. 2 ust. 1, art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. d i e
journal: Dz.U. 2022 poz 902
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.
article: art. 149 § 1 pkt 1, art. 149 § 1 pkt 3 i § 1a, art. 200, art. 205, art. 161 § 1 pkt 3, art. 54 § 3, art. 133 § 1, art. 134 § 1
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Bąk-Marciniak Sędziowie WSA Józef Maleszewski WSA Katarzyna Witkowicz-Grochowska (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 6 lipca 2022 r. sprawy ze skargi J. R. na bezczynność Lokalnej Agencji R. Sp. z o.o. z siedzibą w S. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1. umarza postępowanie sądowoadministracyjne w zakresie zobowiązania Lokalnej Agencji R. Sp. z o.o. z siedzibą w S. do załatwienia wniosku J. R. z dnia [...] maja 2022r. o udostępnienie informacji publicznej; 2. stwierdza, że Lokalna Agencja R. Sp. z o.o. z siedzibą w S. dopuściła się bezczynności w załatwieniu wniosku J. R. z [...] maja 2022r.; 3. stwierdza, iż bezczynność opisana w pkt 2 wyroku nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 4. zasądza od Lokalnej Agencji R. Sp. z o.o. z siedzibą w S. na rzecz J. R. kwotę 100 zł (słownie: sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Skarżąca J. R. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na bezczynność Lokalnej Agencji R. Sp. z o.o. z siedzibą w S. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej.

Skarżąca zarzuciła naruszenie:

1) art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. w zakresie, w jakim przepis ten stanowi podstawę prawa do uzyskiwania informacji publicznej poprzez błędne zastosowanie, polegające na nieudostępnieniu informacji publicznej na wniosek,

2) art. 10 ust. 1 w zw. z art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (dalej jako: "u.i.d.p.") w zakresie, w jakim z przepisów tych wynika, że informacja nieudostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej jest udostępniana na wniosek bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w ciągu 14 dni od dnia złożenia wniosku poprzez brak zastosowania, polegający na niezrealizowaniu wniosku o udostępnienie informacji publicznej.

Wobec powyższego Skarżąca wniosła o zobowiązanie organu do załatwienia wniosku z dnia [...] maja 2022 roku i zasądzenie od organu na jej rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu Skarżąca wskazała, że w dniu [...] maja 2022 roku złożyła za pośrednictwem poczty elektronicznej wniosek o udostępnienie informacji publicznej w postaci:

1. zestawienia wszystkich kosztów poniesionych przez spółkę w okresie [...] listopada do [...] grudnia 2021 r. (wraz z kopią dokumentów);

2. zestawienia umów zawartych przez spółkę w okresie [...] listopada do [...] grudnia 2021 r. (wraz z kopią dokumentów);

3. zestawienia faktur wystawionych przez spółkę Gminie S. (urzędowi) w okresie [...] listopada do [...] grudnia 2021 r. (wraz z kopią dokumentów);

4. zestawienia wszystkich kosztów poniesionych przez spółkę w okresie [...] stycznia do [...] kwietnia 2022 r. (wraz z kopią dokumentów);

5. zestawienia umów zawartych przez spółkę w okresie [...] stycznia do [...] kwietnia 2022 r. (wraz z kopią dokumentów);

6. zestawienia faktur wystawionych przez spółkę Gminie S. (urzędowi) w okresie [...] stycznia do [...] kwietnia 2022 r. (wraz z kopią dokumentów);

7. liczby nowo pozyskanych środków transportu w 2022 roku (wraz z kopią dokumentów),

8. liczby nowo pozyskanych firm transportowych i leasingowych w 2022 roku;

9. listy firm transportowych i leasingowych, którym przesłano informację o stawkach podatku od środków transportu w gminie S. ;

10. listę zadań powierzonych spółce przez Gminę S. na dzień [...] kwietnia 2022 roku (wraz z kopią dokumentów).

Skarżąca wskazała także, że termin do udostępnienia przedmiotowej informacji publicznej upłynął, zgodnie z art. 13 ust. 1 u.i.d.p., po 14 dniach od złożenia wniosku, a pomimo upływu tego terminu podmiot zobowiązany, do którego skierowano wniosek, nie udzielił jakiejkolwiek odpowiedzi. To czyni niniejszą skargę zasadną i konieczną.

W odpowiedzi na skargę Lokalna Agencja R. Sp. z o.o. z siedzibą w S. wskazała, że uwzględniła skargę w całości oraz udzieliła odpowiedzi na złożony wniosek o udostępnienie informacji publicznej w dniu [...] maja 2022r. Spółka argumentowała, że w niniejszej sprawie doszło do nieznacznego przekroczenia ustawowego terminu udzielania odpowiedzi. Niniejsza sytuacja była spowodowana względami organizacyjnymi oraz szerokim zakresem oczekiwanych przez Skarżącą materiałów. Spółka podkreśliła, że zachowuje transparentność działania i każdorazowo udostępnia wnioskowane przez wnioskodawców dokumenty, a opóźnienie w sprawie niniejszej wynikało z przejściowych problemów, które są przypadkiem jednostkowym i odosobnionym. Spółka wniosła o umorzenie postępowania sądowego.

Końcowo Spółka wskazała, że Skarżąca nie wypełniła obowiązku z art. 53 § 2b ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i nie wniosła ponaglenia przed wniesieniem skargi, którą złożyła zaledwie 4 dni po upływie ustawowego terminu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył co następuje.

Skarga okazała się częściowo zasadna.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 137) sądy administracyjne sprawują kontrolę nad działalnością administracji publicznej przyjmując jako kryterium kontroli zgodność z prawem. W świetle art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 329, w skrócie "p.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1–4 p.p.s.a. Ponadto, zgodnie z art. 3 § 2 pkt 9 p.p.s.a., przedmiotem skargi może być także bezczynność w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w Kodeksie postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI Ordynacji podatkowej oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.

Wobec powyższego, w przypadku skarg na bezczynność, kontroli sądu poddawany jest brak aktu lub czynności w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w określonej formie i w określonym przez prawo terminie.

W myśl art. 21 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r. poz. 902, w skrócie "u.d.i.p.") do skarg rozpatrywanych w postępowaniach o udostępnienie informacji publicznej stosuje się przepisy ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

W myśl art. 149 § 1 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekle prowadzenie postępowania (1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; (2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; (3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.).

W pierwszej kolejności rozważenia wymaga kwestia dopuszczalności skargi na bezczynność organu w udostępnieniu informacji publicznej.

Zgodnie z utrwaloną linią orzeczniczą sądów administracyjnych, dla dopuszczalności skargi na bezczynność organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej nie jest wymagane poprzedzenie jej jakimkolwiek środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej (czyli nie jest wymagane "wyczerpanie środków zaskarżenia", w tym wniesienie ponaglenia, w rozumieniu art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a.), ani też wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa (por. wyrok NSA z 24.05.2006 r., I OSK 601/05, dostępne www.orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej "CBOSA"). Nie ma więc racji Lokalna Agencja R. Sp. z o.o. twierdząc w odpowiedzi na skargę, że Skarżąca nie dopełniła obowiązku z art. 53 § 2b p.p.s.a., albowiem takiego obowiązku nie stawiała w niniejszej sprawie ustawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ani u.d.i.p.

Poza tym do skarg na bezczynność nie mają zastosowania terminy przewidziane dla wniesienia skargi w przepisach art. 53 p.p.s.a. (zob. postanowienia NSA: z 11.05.2011 r., I OSK 716/11; z 26.05.2011 r., I OSK 857/11, CBOSA). Oznacza to, że skarga na bezczynność może być skutecznie wniesiona aż do chwili ustania stanu bezczynności, tj. do chwili załatwienia sprawy przez organ administracji publicznej przez wydanie decyzji, postanowienia albo innego aktu lub podjęcie czynności (por. wyrok NSA z 29.04.2011 r., I FSK 249/10, CBOSA; por. też wyrok WSA z 27.10.2011 r., II SAB/Po 60/11, CBOSA). Trafność takiej wykładni potwierdza obecnie – dodany z dniem 01 czerwca 2017 r. – przepis art. 53 § 2b p.p.s.a., zgodnie z którym skargę na bezczynność można wnieść "w każdym czasie".

Mając wszystko to na uwadze, Sąd uznał skargę wniesioną w niniejszej sprawie za dopuszczalną i przystąpił do jej merytorycznego rozpoznania na podstawie akt sprawy zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a. i nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi (art. 134 § 1 p.p.s.a.).

Przedmiotem zaskarżenia jest bezczynność Lokalnej Agencji R. Sp. z o.o. w sprawie udostępnienia informacji publicznej w związku z wnioskiem Skarżącej J. R. datowanym na dzień [...] maja 2022 r., przesłanym za pośrednictwem poczty elektronicznej, w którym wniosła o udostępnienie informacji publicznej w postaci:

1. zestawienia wszystkich kosztów poniesionych przez spółkę w okresie [...] listopada do [...] grudnia 2021 r. (wraz z kopią dokumentów);

2. zestawienia umów zawartych przez spółkę w okresie [...] listopada do [...] grudnia 2021 r. (wraz z kopią dokumentów);

3. zestawienia faktur wystawionych przez spółkę Gminie S. (urzędowi) w okresie [...] listopada do [...] grudnia 2021 r. (wraz z kopią dokumentów);

4. zestawienia wszystkich kosztów poniesionych przez spółkę w okresie [...] stycznia do [...] kwietnia 2022 r. (wraz z kopią dokumentów);

5. zestawienia umów zawartych przez spółkę w okresie [...] stycznia do [...] kwietnia 2022 r. (wraz z kopią dokumentów);

6. zestawienia faktur wystawionych przez spółkę Gminie S. (urzędowi) w okresie [...] stycznia do [...] kwietnia 2022 r. (wraz z kopią dokumentów);

7. liczby nowo pozyskanych środków transportu w 2022 roku (wraz z kopią dokumentów),

8. liczby nowo pozyskanych firm transportowych i leasingowych w 2022 roku;

9. listy firm transportowych i leasingowych, którym przesłano informację o stawkach podatku od środków transportu w gminie S. ;

10. listę zadań powierzonych spółce przez Gminę S. na dzień [...] kwietnia 2022 roku (wraz z kopią dokumentów).

W pierwszej kolejności rozstrzygnąć należy, czy żądana informacja jest informacją publiczną oraz czy podmiot, do którego Wnioskodawczyni wystąpiła o udzielenie informacji publicznej jest podmiotem zobowiązanym do jej udzielenia.

Ustawa o dostępie do informacji publicznej, co należy zaznaczyć, służy realizacji konstytucyjnego prawa dostępu do wiedzy na temat działalności organów władzy publicznej, osób pełniących funkcje publiczne, organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa (art. 61 ust. 1 Konstytucji RP). Używając w art. 2 ust. 1 u.d.i.p. pojęcia "każdemu", ustawodawca doprecyzował zastrzeżone w Konstytucji obywatelskie uprawnienie, wskazując, że każdy może z niego skorzystać na określonych w tej ustawie zasadach. Ustawa reguluje zasady i tryb dostępu do informacji, mających walor informacji publicznych, wskazuje, w jakich przypadkach dostęp do informacji publicznej podlega ograniczeniu oraz kiedy żądane przez wnioskodawcę informacje nie mogą zostać udostępnione. Ustawa określa również podmioty obowiązane do udostępnienia informacji publicznej wskazując, iż należą do nich władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne (art. 4 ust. 1 u.d.i.p.), w szczególności organy władzy publicznej.

Wniosek o udostępnienie informacji publicznej podlega ocenie z punktu widzenia przesłanek podmiotowych i przedmiotowych. Oznacza to, że udostępnienie informacji objętej wnioskiem może nastąpić wówczas, gdy podmiot, do którego zostało skierowane żądanie należy do katalogu podmiotów zobowiązanych do udostępniania informacji publicznej określonych w art. 4 ust. 1 i 2 u.d.i.p. oraz, że jest on w posiadaniu informacji, które mają charakter publiczny w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p.

Zgodnie z art. 4 ust. 1 u.d.i.p. obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności:

1) organy władzy publicznej;

2) organy samorządów gospodarczych i zawodowych;

3) podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa;

4) podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego;

5) podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów.

Zdaniem Sądu za podmiot zobowiązany do udzielania informacji publicznej wskazany w art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. uznać należy Lokalną Agencję R. Sp. z o.o., co z resztą nie było przedmiotem sporu. Skoro z danych zawartych w Krajowym Rejestrze Sądowym wynika, że wspólnikiem spółki jest Gmina S. i posiada ona całość udziałów spółki w łącznej wysokości [...] zł (k. 27 akt sąd.), to oznacza, że spółka ta gospodaruje i zarządza majątkiem stanowiącym własność jednostek samorządu terytorialnego, będącym majątkiem publicznym. Nie budzi więc wątpliwości, że Lokalna Agencja R. Sp. z o.o. jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej, o którym mowa w art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. Obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są podmioty wykonujące zadania publiczne lub dysponujące majątkiem publicznym. Nadto skoro powyższy przepis nie wymaga równoczesnego spełnienia wszystkich wymienionych w nim przesłanek, już spełnienie tej jednej lub niektórych z nich kwalifikuje spółkę, jako podmiot zobowiązany do udzielania informacji publicznej.

Stwierdzić należy, że bezczynność podmiotu obowiązanego do udostępniania informacji publicznej ma miejsce wówczas, gdy w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku o udzielenie tej informacji podmiot taki nie udostępnia informacji publicznej w formie czynności materialno-technicznej w sposób i w formie zgodny z wnioskiem (art. 13 ust. 1 u.i.d.p.), albo nie wydaje decyzji o odmowie udostępnienia żądanej informacji publicznej albo o umorzeniu postępowania (art. 16 ust. 1 w związku z art. 5 ust. 1 i 2 u.i.d.p.), albo nie powiadamia pisemnie wnioskodawcy o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem i nie wskazuje, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie, jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w sposób lub w formie określonych we wniosku (art. 14 ust. 2 u.i.d.p.).

Zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p. każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu i ponownemu wykorzystywaniu na zasadach i w trybie określonym w u.d.i.p. Innymi słowy informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych rozumianych jako działalność organów władzy publicznej oraz samorządów, osób i jednostek organizacyjnych w zakresie wykonywania zadań władzy publicznej oraz gospodarowania mieniem publicznym, komunalnym lub Skarbu Państwa. W orzecznictwie za informację publiczną uznaje się każdą wiadomość wytworzoną lub odnoszoną do władz publicznych, a także wytworzoną lub odnoszoną do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa (por. wyrok Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu z dnia 19 grudnia 2007 r., IV SA/Po 652/07, CBOSA). Takie też stanowisko wyrażono w wyrokach Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 8 czerwca 2006 r., II SAB/Lu 19/06; Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 maja 2004 r., IV SA/Wa 221/04 oraz postanowieniu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 21 sierpnia 2008 r., II SAB/Bk 36/08 (CBOSA). Informacja o wydatkowaniu przez organ administracji publicznej środków publicznych jest więc także informacją publiczną. Taki sposób rozumowania potwierdza treść art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. d i e u.d.i.p., które stanowią, że informacją publiczną jest informacja o majątku pochodzącym z zadysponowania majątkiem m.in. jednostek samorządu terytorialnego, a nadto informacja o dochodach i stratach spółek handlowych, w których podmioty te mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów Kodeksu spółek handlowych, oraz dysponowania tymi dochodami i sposobie pokrywania strat (zob. wyroki NSA: z 30 sierpnia 2011 r., I OSK 1018/11, LEX nr 1068358 i z 13 stycznia 2012 r., I OSK 154/11, LEX nr 1107462; postanowienie NSA z 4 października 2011 r., I OSK 153/11, LEX nr 1069591; wyroki: z 30 sierpnia 2011 r., I OSK 1076/11, LEX nr 1068367; z 11 sierpnia 2011 r., I OSK 956/11, LEX nr 1068555; z 2 czerwca 2011 r., I OSK 317/11, LEX nr 1082724).

Wobec powyższego należało uznać, że wnioskowane przez Skarżącą informacje odnośnie kosztów poniesionych przez podmiot zobowiązany, zestawienia faktur i umów, a także środków transportu i kontrahentów oraz listy zadań zleconych przez Gminę S. są informacją publiczną w rozumieniu u.d.i.p. W tej sytuacji Spółka zobowiązana był do rozpoznania wniosku Skarżącej z dnia [...] maja 2022 r. Z okoliczności sprawy wynika, że publiczny charakter żądanej informacji nie był między stronami sporny.

Nadto z akt sprawy wynika, że na tak sformułowany wniosek z [...] maja 2022r. podmiot zobowiązany odpowiedział udzielając informacje i dokumenty w zakresie punktów 1-6 oraz 9 wniosku. W kontekście punktów 7 i 8 wniosku podmiot zobowiązany wyjaśnił, że nie posiada aktualnych informacji w zakresie nowych rejestracji, ale podejmuje aktywne działania zmierzające di pozyskania nowych firm transportowych i leasingowych. Z treści pisma z dnia [...] maja 2022 r. nadesłanego do Skarżącej poprzez pocztę elektroniczną wynikało, że podmiot zobowiązany złożył ofertę rejestracji pojazdów w Gminie S. oraz korzystania z [...] o najwyższym wskaźniku skuteczności ([...]). Następnie Spółka poinformowała, że w dniu [...] maja 2022 r. uczestniczyła w charakterze wystawcy w [...], promując ofertę rejestracji pojazdów w Gminie S. korzystania z [...]. Ponadto podmiot zobowiązany podał, że reprezentował ofertę rejestracji pojazdów i korzystania z [...] w formie sponsorowanego artykułu w Informatorze S. .

Skarżącej udzielono odpowiedzi na jej wniosek w dniu [...] maja 2022 r. W odpowiedzi na wezwanie Sądu z dnia [...] czerwca 2022 r. podmiot zobowiązany potwierdził, że udostępnił wnioskodawczyni skany dokumentów o które wnioskowano. Także sama wnioskodawczyni od dnia [...] maja 2022 r. nie zakwestionowała prawidłowości udzielonej jej odpowiedzi, nawet po doręczeniu jej odpowiedzi na skargę udzielonej przez Spółkę. W związku z udzieleniem informacji publicznej zgodnie z opisanymi powyżej zasadami wynikającymi z przepisów u.i.d.p., Sąd w składzie rozpoznającym sprawę uznał, że odpowiedź organu na wniosek z [...] maja 2022 r. została udzielona w pełni w takim zakresie, w jakim podmiot zobowiązany dysponował informacją publiczną. Wobec powyższego Sąd nie znalazł podstaw do zobowiązania organu do załatwienia wniosku z [...] maja 2022 r., jak tego żądała Skarżąca w skardze.

Działając na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a., Sąd stwierdził, że podmiot zobowiązany dopuścił się bezczynności w załatwieniu wniosku, jak orzekł w punkcie 2 wyroku. Podmiot zobowiązany otrzymał wniosek Skarżącej datowany na dzień [...] maja 2022 r. za pośrednictwem poczty elektronicznej tego samego dnia, o godzinie [...]. Udzielił odpowiedzi na wniosek pismem z dnia [...] maja 2022 r. wysłanym za pośrednictwem poczty elektronicznej, zatem ten dzień należy uznać za dzień załatwienia wniosku. Podmiot zobowiązany sam przyznał, że termin do załatwienia wniosku upłynął po 14 dniach od jego wniesienia, tj. [...] maja 2022 r. Z powyższego wynika, że podmiot zobowiązany udzielił odpowiedzi na wniosek z naruszeniem 14-dniowego terminu wynikającego z art. 13 ust. 1 u.d.i.p., bowiem z dziewięciodniowym opóźnieniem. Podmiot zobowiązany uzasadnił także przyczyny opóźnienia wskazując, że były one związane z przejściowymi i jednorazowymi problemami organizacyjnymi oraz szerokim zakresem wniosku. Podmiot zobowiązany dopuścił się zatem bezczynności, natomiast usprawiedliwienie opóźnienia ma znaczenie tylko dla oceny, czy miało one miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

Podmiot zobowiązany przy rozpatrywaniu przedmiotowego wniosku dopuścił się bezczynności, jednakże z uwagi na fakt, iż bezczynność ta ustała po wniesieniu skargi, ale przed wydaniem wyroku przez Sąd to postępowanie sądowoadministracyjne w zakresie zobowiązania Lokalnej Agencji R Sp. z o.o. do załatwienia wniosku J. R. datowanego na dzień [...] maja 2022 r. należało umorzyć na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., jak Sąd orzekł w punkcie 1 wyroku.

W tym miejscu odnieść należy się do wniosku podmiotu zobowiązanego o umorzenie postępowania sądowoadministracyjnego w trybie art. 54 § 3 p.p.s.a. w związku z uwzględnieniem skargi w całości.

Stosownie do art. 54 § 3 p.p.s.a. organ administracji publicznej, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości w terminie 30 dni od dnia jej otrzymania. Uwzględniając skargę, organ stwierdza jednocześnie, czy działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce bez podstawy prawnej albo z rażącym naruszeniem prawa. Przepis art. 54 § 3 p.p.s.a. reguluje, zatem instytucję autokontroli, której celem jest umożliwienie organom administracji publicznej (podmiotowi zobowiązanemu w niniejszej sprawie) ponownej weryfikacji własnego działania (lub braku działania) bez konieczności angażowania sądu administracyjnego w ocenę jego zgodności z prawem. Jednak, co należy podkreślić, warunkiem zastosowania autokontroli przez organ administracji publicznej (podmiot zobowiązany) jest uwzględnienie skargi w całości, co oznacza uznanie za zasadne zarówno zawartych w niej zarzutów, podstawy prawnej, a także wniosków (wyrok NSA z 11 maja 2011 r., sygn. akt II OSK 810/10, dostępne LEX nr 1081914).

Nie budzi bowiem wątpliwości, że przez uwzględnienie skargi w całości należy rozumieć doprowadzenie do stanu, w którym istota sprawy zostaje rozstrzygnięta ostatecznie, zgodnie z oczekiwaniem strony wynikającym z jej skargi skierowanej do sądu. Przy czym, oczekiwania strony co do załatwienia (zakończenia) sprawy, należy odnosić do meritum sprawy. Wobec tego, o zastosowaniu trybu autokontroli można mówić dopiero wtedy, gdy organ uwzględni bez jakichkolwiek zastrzeżeń nie tylko wnioski skargi, ale i wszystkie jej zarzuty, w tym także stanowisko prawne (postanowienie NSA z 10 grudnia 2010 r., sygn. akt II FZ 503/10, dostępne LEX nr 742557).

Wobec powyższego, uwzględnienie skargi na bezczynność, w niniejszej sprawie, powinno oznaczać załatwienie sprawy z wniosku z [...] maja 2022r. oraz w zakresie zgłoszonych przez Skarżącą wniosków oraz stwierdzenie, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

Tymczasem, podmiot zobowiązany udzielił tylko odpowiedzi na wniosek

z [...] maja 2022r., zabrakło natomiast stwierdzenia, czy bezczynność miała miejsce bez podstawy prawnej albo z rażącym naruszeniem prawa. W ocenie Sądu niezasadny jest wniosek podmiotu zobowiązanego o umorzenie postępowania sądowoadministracyjnego na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w zw. z art. 54 § 3 p.p.s.a. Merytorycznej ocenie podlegała zatem skarga Skarżącej z [...] maja 2022r. na bezczynność L. Sp. z o.o. w S. . Umorzyć należało postępowanie sądowe tylko w części dotyczącej zobowiązania do załatwienia wniosku (art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a.), jak to wskazano powyżej. W wyniku oceny skargi Sąd stwierdził, że podmiot zobowiązany dopuścił się bezczynności w załatwieniu wniosku z [...] maja 2022r., jak Sąd orzekł w punkcie 2 wyroku na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a.

"Rażące naruszenie prawa", o jakim mowa w treści art. 149 § 1a p.p.s.a. jest pojęciem nieostrym, wymagającym interpretacji z uwzględnieniem okoliczności konkretnej sprawy, tym niemniej w świetle ugruntowanego orzecznictwa nie ulega wątpliwości, że powinno być odnoszone do sytuacji oczywistego, nie budzącego żadnych wątpliwości, poważnego naruszenia obowiązku działania przez organ. Z konieczności logicznej kwalifikacja naruszenia jako "rażącego" musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego jako naruszenie "zwykłe". Musi chodzić o znaczące opóźnienie w podejmowanych przez organ czynnościach, pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia (por. wyrok NSA z 21 czerwca 2012 r., I OSK 675/12; postanowienie NSA z 27 marca 2013 r., II OSK 468/13; CBOSA). Co więcej, w orzecznictwie akcentuje się ciążący na sądach administracyjnych obowiązek roztropnego kwalifikowania bezczynności czy przewlekłości jako mającej miejsce z rażącym naruszeniem prawa, wynikający z konsekwencji (w tym prawnokarnych) takiej kwalifikacji (por. wyroki NSA z 17 września 2015 r., II OSK 652/15 i z 8 marca 2017 r., I OSK 1925/16, dostępne CBOSA).

W ocenie Sądu w rozpoznawanej sprawie bezczynność nie miała charakteru rażącego. Bezczynność podmiotu zobowiązanego trwała dziewięć dni, zatem ocenić należy ją jako nieznaczną. Dodatkowo podmiot zobowiązany wyjaśnił przyczyny opóźnienia względami organizacyjnymi oraz szerokim zakresem wniosku, zatem bezczynność nie wynikała ze złej woli podmiotu. W ocenie Sądu zdecydowanie nie można przypisywać takiemu działaniu charakteru rażącego, jak Sąd orzekł w punkcie 3 wyroku na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a.

O kosztach postępowania Sąd orzekł w pkt 4 sentencji wyroku na podstawie art. 200 p.p.s.a. i art. 205 p.p.s.a. zasądzając od podmiotu zobowiązanego na rzecz Skarżącej kwotę uiszczonego w sprawie wpisu od skargi w wysokości 100 zł (§ 2 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 535).

Sprawa została rozpoznana przez Sąd w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 119 pkt 4 p.p.s.a. przez trzech sędziów (art. 120 p.p.s.a.).