Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 34/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-03-26 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6201 Prawo wykonywania zawodu lekarza, aptekarza pielęgniarki, położnej
Hasła tematyczne: Ochrona zdrowia
Skarżony organ: Rada Lekarska
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 12 ust. 3 i art. 57 ust. 1 i 2
journal: Dz.U. 1997 nr 28 poz 152
law: Ustawa z dnia 5 grudnia 1996 r. o zawodzie lekarza.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Miron, , Sędzia WSA Tadeusz Nowak (spr.), Sędzia WSA Mirosława Pindelska, Protokolant ref. staż. Julia Murawska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 marca 2013 r. sprawy ze skargi M. B. na uchwałę Prezydium Naczelnej Rady Lekarskiej z dnia [...] października 2012 r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia prawa wykonywania zawodu lekarza skargę oddala


UZASADNIENIE

Okręgowa Rada Lekarska w [...] uchwałą Nr [...] z dnia [...] lutego 2012 r. na podstawie art. 12 ustawy z dnia 5 grudnia 1996 r. o zawodach lekarza i lekarza dentysty(t.j., Dz. U. z 2008r., Nr 136, poz. 857 ze zm.) powołała komisję orzekającą w przedmiocie niezdolności lek. M. B. do wykonywania zawodu w związku z niepodjęciem przez lek. M. B. terapii odwykowej, do której został zobowiązany uchwałą nr [...] z dnia [...] września 2009r.

Następnie Okręgowa Rada Lekarska w [...] uchwałą Nr [...] z dnia [...] czerwca 2012r. na podstawie art. 12 ust.3 oraz art. 5 7 ust.1 i 2 ustawy z dnia 5 grudnia 1996 r. o zawodach lekarza i lekarza dentysty zawiesiła prawo wykonywania zawodu przez lekarza M. B. w związku ze stwierdzeniem niezdolności do jego wykonywania, do czasu ustania przyczyn niezdolności. Uchwale nadano się rygor natychmiastowej wykonalności.

Okręgowa Rada Lekarska wskazała w uzasadnieniu, że pomimo zobowiązania do podjęcia leczenia lek. M. B. spotkał się Pełnomocnikiem ds. zdrowia lekarzy i lekarzy dentystów jedynie dwukrotnie, nie stawiając się na pozostałe spotkania, unikając jednocześnie kontaktu telefonicznego (wyciągi ze sprawozdań Pełnomocnika ds. zdrowia lekarzy i lekarzy dentystów – K. W. za okres czerwiec - listopad 2009r., maj - sierpień 2010r., wrzesień - grudzień 2010r., kwiecień - czerwiec 201 lr., lipiec - wrzesień 201 lr., październik - grudzień 201 lr.). Podczas dwóch odbytych spotkań - w marcu 2010r. oraz w styczniu 2011r. lekarz M. B. twierdził, iż zachowuje abstynencję, jednakże nie uczęszcza na terapię ani mityngi AA, jak również nie przyjmuje leków przepisanych przez lekarza psychiatrę, gdyż nie jest mu to potrzebne. Zobowiązany do udzielenia zgody na zebranie od pracodawcy informacji dotyczących ewentualnych problemów związanych z uzależnieniem, nie dostarczył wymaganego pisma.

Jednocześnie Okręgowa Rada Lekarska powzięła wiadomość o stwierdzeniu wykonywaniu przez lek. M. B. zawodu pod wpływem alkoholu w dniu [...] czerwca 2011r. (vide pismo Prokuratury Rejonowej w [...] z dnia [...] maja 2012r.). Oznacza to, iż od czasu podjęcia przez Okręgową Radę Lekarską uchwały [...] zaistniały okoliczności wskazujące na pogorszenie się stanu zdrowia dr B. - nie podjęcie leczenia oraz wykonywanie zawodu pod wpływem alkoholu.

Od uchwały tej lek. M. B. wniósł odwołanie, wnioskując o uchylenie zaskarżonej uchwały. Do odwołania załączono opinię Dyrektora ds. lecznictwa ZOZ w [...], opinię ordynatora Oddziału Wewnętrznego [...] Szpitala Specjalistycznego, opinię Posterunku Policji w [...] oraz list poparcia mieszkańców w Gminy [...].

Po rozpatrzeniu odwołania Prezydium Naczelnej Rady Lekarskiej uchwała Nr [...] – pouf. z dnia [...] października 2012r. utrzymało w mocy uchwałę Okręgowej Rady Lekarskiej w [...] uchwałą Nr [...] z dnia [...] czerwca 2012r. wskazując w uzasadnieniu, że z akt sprawy oraz orzeczenia komisji powołanej uchwałą Nr [...] jednoznacznie wynika, iż lek. M. B. jest niezdolny do wykonywania zawodu z powodu rozpoznanego u niego zespołu zależności alkoholowej. Z tych względów komisja zasadnie zawnioskowała o zawieszenie prawa wykonywania zawodu w związku z koniecznością podjęcia terapii w ośrodku zamkniętym.

Odnosząc się do załączonych do odwołania dokumentów - opinii Dyrektora ds. lecznictwa ZOZ w [...], opinii ordynatora Oddziału Wewnętrznego [...] Szpitala Specjalistycznego, opinii Posterunku Policji w [...] oraz listu mieszkańców w Gminy [...] organ podnosi, że stosownie do przepisu art. ust. 3 ustawy o zawodach lekarza i lekarza dentysty podstawę do zawieszenia prawa wykonywania zawodu stanowi orzeczenie komisji powołanej przez okręgową radę lekarską. Dla organu podejmującego decyzję o zawieszeniu prawa wykonywania zawodu wiążące jest orzeczenie komisji powołanej w tym celu, składającej się z lekarzy specjalistów posiadających specjalizację w odpowiedniej dziedzinie medycyny. Zatem tylko komisja powołana na podstawie art. 12 ust. 1 ustawy o zawodach lekarza i lekarza dentysty może wydać orzeczenie w przedmiocie zdolności lekarza do wykonywania zawodu. Okręgowa rada lekarska podejmując uchwałę w przedmiocie zawieszenia prawa wykonywania powinna oprzeć się na orzeczeniu tej komisji, które jest dla niej wiążące, a nie na opinii ordynatora Oddziału Wewnętrznego [...] Szpitala Specjalistycznego, opinii Posterunku Policji w [...] oraz liście mieszkańców w Gminy [...] zawierającym opinię o lekarzu.

Zdaniem Prezydium Naczelnej Rady Lekarskiej z orzeczenia komisji powołanej uchwałą Nr [...] jednoznacznie wynika, iż lek. M. B. jest niezdolny do wykonywania zawodu z powodu rozpoznanego u niego zespołu zależności alkoholowej. Z tych względów komisja zawnioskowała o zawieszenie prawa wykonywania zawodu w związku z koniecznością podjęcia terapii w ośrodku zamkniętym.

Zdaniem organu odwoławczego zasadnym było nadanie zaskarżonej uchwale rygoru natychmiastowej wykonalności. Ze znajdującego się w aktach sprawy pisma Prokuratury Rejonowej w [...] z dnia [...] maja 2012 r. wynika, iż lek. M. B. w dniu [...] czerwca 2011 r. przyjmował pacjentów w Niepublicznym Zakładzie Opieki Zdrowotnej "[...]" w [...], będąc w stanie nietrzeźwości, co skutkowało narażeniem pacjentów na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia albo doznania ciężkiego uszczerbku na zdrowiu. Ponadto w piśmie tym wskazano na rozważenie wdrożenia postępowania dyscyplinarnego wobec lek. M. B.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył M. B.

zarzucając uchwale :

naruszenie przepisów prawa materialnego, w szczególności:

art. 12 ust. 1 ustawy o zawodach lekarza i lekarza dentysty poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, polegające na powołaniu komisji orzekającej w przedmiocie niezdolności M. B. do wykonywania zawodu pomimo braku przesłanek uzasadniających podejrzenie istnienia niezdolności lekarza do wykonywania zawodu,

art. 12 ust. 3 ustawy o zawodach lekarza i lekarza dentysty poprzez jego błędną wykładnię, skutkującą przyjęciem, że dla organu podejmującego decyzję o zwieszeniu prawa wykonywania zawodu wiążące jest orzeczenie komisji orzekającej w przedmiocie niezdolności do wykonywania zawodu lekarza, podczas gdy z treści przepisu wynika jedynie możliwość wydania decyzji na jej podstawie, a organ wydając decyzję winien wziąć pod rozwagę całokształt zebranego w sprawie materiału dowodowego,

naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na treść orzeczenia, w szczególności:

art. 6 k.p.a. poprzez wskazanie jako podstawy prawnej podjętej uchwały nieobowiązującego przepisu prawa, a mianowicie § 9 Rozporządzenia Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej z dnia maja 1999 r., podczas gdy rozporządzerie to zostało uchylone z dniem 02 grudnia 2011 r., a podstawę rozstrzygnięcia mogą stanowić Tylko obowiązujące przepisy prawa,

art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. polegające na sprzecznym z zasadą prawdy obiektywnej działaniu organu przejawiającym się poprzez niezebranie i nierozpatrzenie całokształtu materiału dowodowego oraz pominięcie dowodów przedstawionych przez stronę postępowania, a w konsekwencji nieustalenie stanu faktycznego zgodnego z rzeczywistością

art. 8 k.p.a. w zw. z art. 10 k.p.a. polegające na prowadzeniu postępowania w sposób nie tylko nie budzący zaufania, ale również utrwalający u stronie przekonanie, że organ celowo uniemożliwia realizację jej interesu prawnego, w szczególności poprzez niezapewnienie stronie czynnego udziału w postępowaniu przejawiające się nieudostępnieniem stronie akt postępowania oraz niepouczeniem o możliwości dostępu do dokumentacji w oparciu o którą wydana została decyzja o zawieszeniu prawa do wykonywania zawodu.

Mając powyższe na uwadze, M. B. wniósł o uchylenie zaskarżonej uchwały i poprzedzającej jej uchwały organu pierwszej instancji,

W odpowiedzi na skargę Naczelna Rada Lekarska wniosła o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga podlega oddaleniu, gdyż zaskarżona uchwała nie narusza prawa.

Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu, które mogły mieć wpływ na rozstrzygnięcie sprawy.

W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły.

Materialnoprawną podstawę uchwały Okręgowej Rady Lekarskiej w [...], którą zawieszono prawo wykonywania zawodu lekarza przez skarżącego stanowi przepis art. 12 ust. 1 i 3 ustawy o zawodach lekarza i lekarza dentysty.

Zgodnie z tym przepisem, jeżeli okręgowa rada lekarska stwierdzi, że istnieje uzasadnione podejrzenie niezdolności lekarza do wykonywania zawodu lub ograniczenia w wykonywaniu ściśle określonych czynności medycznych ze względu na jego stan zdrowia ma obowiązek powołać komisję lekarską, która po przeprowadzeniu niezbędnych badań wyda orzeczenie w przedmiocie niezdolności lekarza do wykonywania zawodu albo ograniczenia w wykonywaniu ściśle określonych czynności medycznych.

Stosownie zaś do ust. 3 przepisu okręgowa rada lekarska na podstawie orzeczenia komisji może podjąć uchwałę o zawieszeniu prawa wykonywania zawodu na okres trwania niezdolności. Zgodnie z ust. 4 przepisu jeżeli lekarz odmawia poddania się badaniu przez komisję okręgowa rada Lekarska podejmuje uchwałę o zawieszeniu lekarza w prawie wykonywania zawodu albo ograniczeniu w wykonywaniu określonych czynności medycznych do czasu zakończenia postępowania.

Jedyną i wystarczającą przesłanką do powołania komisji jest "uzasadnione podejrzenie niezdolności lekarza do wykonywania zawodu".

Taka konstrukcja przepisu zobowiązuje organ powołujący komisję do każdorazowego wskazania okoliczności, które uzasadniają podejrzenie niezdolności lekarza do wykonywania zawodu.

Przekazując okręgowej radzie lekarskiej kompetencje w zakresie orzekania o zawieszeniu prawa wykonywania zawodu lekarza na okres trwania niezdolności, o którym mowa w art. 12 ust. 3 ustawy z 1996 r. o zawodach lekarza i lekarza dentysty, ustawodawca pozostawił organowi wybór rozstrzygnięcia w indywidualnej sprawie. Decyzja organu nie jest związana treścią konkretnej normy prawnej

W sprawie niniejszej nie ulega wątpliwości, że pomimo zobowiązania do podjęcia leczenia lek. M. B. unikał leczenia. Jednocześnie Okręgowa Rada Lekarska powzięła wiadomość o stwierdzeniu wykonywaniu przez lek. M. B. zawodu pod wpływem alkoholu w dniu [...] czerwca 2011r. ( pismo Prokuratury Rejonowej w [...] z dnia [...] maja 2012r.). Oznacza to, iż od czasu podjęcia przez Okręgową Radę Lekarską uchwały [...] zaistniały okoliczności wskazujące na pogorszenie się stanu zdrowia dr B. - nie podjęcie leczenia oraz wykonywanie zawodu pod wpływem alkoholu.

Zdaniem Sądu zasadnym było nadanie zaskarżonej uchwale rygoru natychmiastowej wykonalności. Ze znajdującego się w aktach sprawy pisma Prokuratury Rejonowej w [...] z dnia [...] maja 2012 r. wynika, iż lek. M. B. w dniu [...] czerwca 2011 r. przyjmował pacjentów w Niepublicznym Zakładzie Opieki Zdrowotnej "[...]" w [...], będąc w stanie nietrzeźwości, co skutkowało narażeniem pacjentów na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia albo doznania ciężkiego uszczerbku na zdrowiu. Zgodnie z art. 108 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego rygor natychmiastowej wykonalności nadaje się, gdy jest to niezbędne ze względu na ochronę zdrowia lub życia ludzkiego. W ocenie organu II instancji wykonywanie pracy przez lekarza w stanie nietrzeźwości stanowi bezpośrednie zagrożenie dla zdrowia i życia pacjentów.

Zdaniem sądu, w każdym przypadku uzasadnionego podejrzenia niezdolności lekarza do wykonywania zawodu, kierować należy się przede wszystkim dobrem pacjenta, a obowiązek poddania się badaniu lekarskiemu w celu wydania orzeczenia w przedmiocie niezdolności lekarza do wykonywania zawodu nie może być traktowane jako szykana.

Odnosząc się do załączonych do przedstawionych przez Skarżącego opinii Dyrektora ds. lecznictwa ZOZ w [...], opinii ordynatora Oddziału Wewnętrznego [...] Szpitala Specjalistycznego, opinii Posterunku Policji w [...] oraz listu mieszkańców w Gminy [...] podzielić należy pogląd organu, że stosownie do przepisu art. 12 ust. 3 ustawy o zawodach lekarza i lekarza dentysty podstawę do zawieszenia prawa wykonywania zawodu stanowi orzeczenie komisji powołanej przez okręgową radę lekarską. Dla organu podejmującego decyzję o zawieszeniu prawa wykonywania zawodu wiążące jest orzeczenie komisji powołanej w tym celu, składającej się z lekarzy specjalistów posiadających specjalizację w odpowiedniej dziedzinie medycyny.

Nie jest zasadny zarzut naruszenia art. 6, 7, 8, 10, 77 i 80 Kodeksu postępowania administracyjnego. Organ administracji publicznej prowadził postępowanie dowodowe w określonym stanie faktycznym. Sąd ocenił ustalony stan faktyczny w oparciu o przepisy prawa materialnego, a ocena ta jest wystarczająca dla zasadniczej okoliczności faktycznej - wykonywaniu przez lek. M. B. zawodu pod wpływem alkoholu powodującym narażenie pacjentów na bezpośrednie niebezpieczeństwo doznania uszczerbku na zdrowiu.

Niezasadne są więc zarzuty niezebrania i pominięcia dowodów w sprawie oraz naruszenia zasady czynnego udziału strony w postępowaniu.

Mając na uwadze powyższe rozważania Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) skargę oddalił.