Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 2947/01
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2005-05-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 615  Sprawy zagospodarowania przestrzennego
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji

SENTENCJA

Sygn. akt IIS A/Kr 2947/ 01 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 25 maja 2005r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Tuszyńska ( spr.) Sędziowie: NSA Andrzej Niecikowski WSA-del. Renata Detka Protokolant: Karina Lutyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 maja 2005r. sprawy ze skargi M. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w N. z dnia [...] 2001r., Nr [...]. w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie może być wykonywana, III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w N. na rzecz skarżącego M. P. kwotę 10 (dziesięć) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

II S A/Kr 2947/01

UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...].04.2001 r , wydaną na podstawie art.39 ust. l i 2 , art. 40 ust. l, 314, art.42 ust. 1 i 2 i art.46 ust.2 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r o zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 104 kpa Wójt Gminy K., po rozpatrzeniu wniosku Spółki Wodno-Kanalizacyjnej K.-Centrum, ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji p.n. "Budowa przyłączy kanalizacji sanitarnej do kolektora typu B przy ul. J. w K., przed posesjami nr "1" i "2". W decyzji w pkt l ustalono, że przyłącza kanalizacyjne będą przebiegać wzdłuż ulicy J. i że dopuszcza się wykonanie przyłącza chodnikiem, na warunkach określonych przez rejon dróg Wojewódzkim w N.

W pkt 2 decyzji stwierdzono, że teren objęty wnioskiem stanowi chodnik ul. J.

W pkt 3 zaś , że inwestycja nastąpi w pasie drogowym drogi wojewódzkiej nr [...].

W uzasadnieniu decyzji wskazano, że nieruchomość objęta wnioskiem położona jest w obrębie terenu o symbolu [...] - "Droga wojewódzka Nr [...] N. - K. - S. o funkcji regionalnej, zbiorcza ulica tranzytowa, adaptowana, z dopuszczeniem modernizacji i budowy obejścia centrum K.".

Organ podał, że dla obsługi osadnictwa w zakresie infrastruktury komunalnej dopuszcza się wykonanie przyłączy kanalizacji sanitarnej.

W odwołaniu M.P. zarzucił, że decyzja jest sprzeczna z prawem budowlanym, gdyż inwestorem jest Urząd Gminy.

Kanalizacja przed posesją "2" została wykonana, przed posesją "1" nie ma chodnika, działki nr "3" i "4" przylegają bezpośrednio do ul. J. Zarzucił, że do akt sprawy nie dołączono mapy do celów budowlanych. Podniósł, że ze względu na istniejącą odległość 1,5 m od budynków na działkach nr "3" i "4" ulicą, prowadzenie głębokich wykopów grozi katastrofą budowlaną. Nadto zarzucił, że inwestycja uniemożliwi funkcjonowanie lokali handlowych znajdujących się w budynku.

Decyzją z dnia [...] lipca 2001r. znak: [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, na podstawie art. 138 § l pkt l kpa , utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu decyzji wskazano, że zaskarżoną decyzją ustalono warunki zabudowy i zagospodarowania terenu w pasie drogowym ul. J. (w ciągu drogi wojewódzkiej).

Zgodnie z obowiązującym planem zagospodarowania przestrzennego Gminy K., objęty wnioskiem teren położony jest w liniach rozgraniczających pasa drogowego drogi wojewódzkiej. Ustalenia planu zakładają pełne wyposażenie centrum K. w urządzenia infrastruktury technicznej uzbrojenia terenu.

SKO podało, że inwestorem przedsięwzięcia jest Spółka Wodno-Kanalizacyjna reprezentująca użytkowników kanalizacji sanitarnej, zaś organem uprawnionym do wydania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu - Wójt Gminy.

Pozostałe zarzuty odwołującego się mogą być rozstrzygane w postępowaniu o pozwolenie na budowę.

W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję M.P. podtrzymał zarzuty odwołania.

Strona przeciwna w odpowiedzi na skargę wniosła o jej oddalenie powołując się na stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Sąd zważył, co następuje:

Zgodnie z przepisem art. 97 § l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. -Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 poz. 1271), sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem l stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Dlatego też właściwym do rozpoznania skargi jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie.

Zgodnie z treścią art. 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach swej kognicji sąd bada czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi /ait.134 ustawy/. Zakres oraz sposoby postępowania w sprawach przeznaczania terenów na określone cele i ustalanie zasad ich zagospodarowania określa ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym /Dz.U. z 1999 r Nr 15 póz. 139 - tekst jedn. z późn.zm./.

Zgodnie z przepisami art. 39 i 40 tej ustawy, zmiana zagospodarowania terenu, polegająca w szczególności na budowie obiektu budowlanego wymaga ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, o czym orzeka się, w drodze decyzji, na podstawie ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Przepisy cyt. wyżej ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym stanowią, że ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego kształtują, wraz z innymi przepisami prawa, sposób wykonywania prawa własności nieruchomości, a związanie ustaleniami planu jest bezwzględne, gdyż decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu jest nieważna, jeżeli jest sprzeczna z tymi ustaleniami (art. 33 i 46a ustawy).

Decyzja o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu kończy jedynie pierwszy etap procesu inwestycyjnego - poprzedzający postępowanie dotyczące wydania pozwolenia na budowę.

W każdym z tych odrębnych postępowań ustawodawca nałożył na organy administracji publicznej obowiązek badania różnych istotnych dla każdego z nich zagadnień merytorycznych. Nie do przyjęcia byłby pogląd, iż w obu tych postępowaniach zachodziłaby konieczność badania tych samych okoliczności faktycznych i prawnych. Tym samym na etapie podejmowania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu zachodzi potrzeba uwzględniania art. 43 powołanej ustawy (por. także wyrok NSA z dnia 21 grudnia 1998 r., IV SA 2325/96).

Jak przyjmuje się w piśmiennictwie prawniczym ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu ma charakter promesy uprawniającej do uzyskania pozwolenia na budowę na określonych w niej warunkach, statuując pozycję wnioskodawcy w szeroko pojętym procesie inwestycyjnym.

W decyzji, o której mowa, winny się znaleźć ustalenia dotyczące ochrony interesów osób trzecich jeżeli zamierzenie inwestora (zgodne z obowiązującym planem zagospodarowania przestrzennego) może wpływać na ich naruszenie.

Zwrócić należy jednak uwagę na fakt, że orzekający w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu organ nie powinien wkraczać w kompetencje organu wydającego decyzje o pozwolenie na budowę, którego rzeczą jest zgodnie z art. 5 ust. l i 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. Nr 89, poz. 414 ze zm.) ocena, czy projektowany obiekt z uwagi na jego usytuowanie nie będzie stanowił uciążliwości dla nieruchomości sąsiedniej w stopniu naruszającym zasady wynikające z odpowiednich przepisów prawa budowlanego.

Po tych ogólnych rozważaniach stwierdzić należy, że znajdująca się w aktach kserokopia rysunku planu jest nieczytelna i na jej podstawie nie można zweryfikować twierdzenia organu, że teren inwestycji znajduje się w liniach rozgraniczających obszaru Ol Kr/ZT/1/2 . W aktach brak jest tekstu planu. Mapa stanowiąca załącznik do decyzji nie jest aktualna.

Stosownie do przepisu art. 42 ust. 2 ustawy decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu określa przebieg inwestycji. Przebieg ten musi zostać jednoznacznie, bez możliwości określenia rozwiązań alternatywnych.

Wreszcie, we wniosku o wydanie decyzji wzizt teren inwestycji określono jako chodnik przed posesjami nr "1" i "2". Organ orzekający w sprawie o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu jest związany treścią wniosku i nie jest dopuszczalne rozstrzygnięcie wykraczające poza jego granice. Dlatego z naruszeniem prawa zaznaczono w załączniku graficznym do wniosku alternatywny przebieg inwestycji.

Na koniec zauważyć należy, że zgodnie z przepisem art. 29 kpa stronami postępowania administracyjnego mogą być osoby fizyczne i osoby prawne, a gdy chodzi o państwowe i samorządowe jednostki organizacyjne i organizacje społeczne - również jednostki nie posiadające osobowości prawnej.

Mimo zarzutów podniesionych w odwołaniu dotyczących osoby inwestora, Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie wyjaśniło tej kwestii, poprzestając na stwierdzeniu, że inwestorem przedsięwzięcia jest Spółka Wodno-Kanalizacyjna reprezentująca użytkowników kanalizacji sanitarnej. W myśl przepisów ustawy z dnia 24 października 1974r. Prawo wodne, tylko spółka wodna utworzona na podstawie przepisów tej ustawy posiada osobowość prawną. W niniejszej sprawie nie wiadomo czy wnioskodawca jest spółką o jakiej mowa w prawie wodnym, a także czy wniosek podpisała osoba upoważniona do jej reprezentowania.

Powyższe stanowi o wadliwości zaskarżonej decyzji.

Stosownie do treści art. 145 § l pkt a i c ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd uwzględniając skargę uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy albo inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Dlatego też, na podstawie powołanego wcześniej przepisu i art. 135 ustawy orzeczono jak w punkcie I wyroku. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art.200 ustawy.