Wyrok NSA, sygn. akt I FSK 841/13
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2014-05-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
6560
Hasła tematyczne: Interpretacje podatkowe
Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 28b, art. 28e
journal: Dz.U. 2011 nr 177 poz 1054
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - tekst jednolity
journal: Dz.U.UE.L 2006 nr 347 poz 1 art. 53, art. 54, art. 56 ust. 1 lit. b, art. 52 lit. a, art. 56 ust. 1 lit. g, art. 47
law: Dyrektywa Rady z dnia  28 listopada 2006 r. Nr 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Adam Bącal, Sędzia NSA Krystyna Chustecka, Sędzia WSA (del.) Bartosz Wojciechowski (sprawozdawca), Protokolant Krzysztof Zaleski, po rozpoznaniu w dniu 9 maja 2014 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej A. Sp. z o.o. w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 8 stycznia 2013 r., sygn. akt I SA/Wr 1419/12 w sprawie ze skargi A. Sp. z o.o. w W. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia 24 lipca 2012 r., nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od A. Sp. z o.o. w W. na rzecz Ministra Finansów kwotę 180 (słownie: sto osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 8 stycznia 2013 r., sygn. akt I SA/Wr 1419/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił skargę spółki z ograniczoną odpowiedzialnością A. z siedzibą w W. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia 24 lipca 2012 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług.

Przedstawiając stan faktyczny sprawy, sąd pierwszej instancji podał, że wnioskiem z 4 maja 2012 r. wskazana Spółka zwróciła się do Ministra Finansów z wnioskiem o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie miejsca świadczenia (opodatkowania) usługi wynajmu zabudowanej powierzchni wystawienniczej.

We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny.

Wnioskodawca prowadzi działalność, która podlega opodatkowaniu podatkiem VAT, a nabywane towary i usługi wykorzystywane są do wykonywania czynności opodatkowanych. Spółka świadczy szeroko rozumiane usługi hotelarskie w prowadzonych przez siebie obiektach hotelowych na terenie Rzeczypospolitej Polskiej, działając w ramach grupy podmiotów powiązanych A.. Spółka zawarła z Polską Organizacją Turystyczną umowę o współpracy dotyczącą m.in. przyznania mu zabudowanej powierzchni wystawienniczej na wybranych imprezach targowych poza granicą Rzeczypospolitej Polskiej w ramach stoiska narodowego Polskiej Organizacji Turystycznej. Spółka w ramach tej umowy wzięła udział w targach organizowanych zarówno na obszarze Unii Europejskiej, jak i poza nim. W targach tych brały także udział inne spółki będące podmiotami powiązanymi grupy A. dzieląc z wnioskodawcą powierzchnię wystawienniczą najmowaną w ramach ww. umowy. Zainteresowany refakturował częściowo koszty wynajmu stoisk w ramach umowy, którą podpisał z tymi spółkami współwystawiającymi się na ww. targach (umowa o partycypacji w kosztach najmu powierzchni wystawienniczej na targach zagranicznych). Refaktury dokumentujące najem powierzchni wystawienniczej zostały potraktowane jako usługi związane z nieruchomością (art. 28e ustawy o VAT), czyli neutralne pod względem VAT. W uzupełnieniu do wniosku poinformowano, że zarówno zadane przez Spółkę pytanie, jak też przedstawione stanowisko dotyczą usługi polegającej na wynajmie zabudowanej powierzchni wystawienniczej.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie:

Gdzie należy zidentyfikować miejsce świadczenia, a zarazem miejsce opodatkowania refaktury usługi najmu zabudowanej powierzchni wystawienniczej na targach odbywających się poza granicą Rzeczypospolitej Polskiej, czy na zasadach ogólnych określonych w art. 28b ustawy o VAT, czy też zgodnie z art. 28e ustawy o VAT?

W ocenie Spółki, na podstawie art. 6 (4) VI Dyrektywy Rady Wspólnot Europejskich z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji przepisów Państw Członkowskich dotyczących podatków obrotowych - wspólny system podatku od wartości dodanej, uczestnictwo w świadczeniu usług podatnika działającego we własnym imieniu, lecz na rzecz osoby trzeciej, uważane jest za otrzymanie i dostarczenie tych usług przez niego samego. A zatem należy przyjąć, że Spółka dokonująca refaktury w rozumieniu dyrektywy świadczy refakturowaną usługę. W związku z tym, obowiązek podatkowy w przypadku refakturowanych usług powstaje na zasadach określonych dla danej usługi. Dotyczy to również określenia miejsca opodatkowania tych usług. Jeśli refakturowane usługi są wykonywane za granicą, wówczas ich miejsce opodatkowania należy ustalić w oparciu o zawarte w ustawie o VAT zasady ustalania miejsca świadczenia usług. W przypadku usług, których miejsce świadczenia określone jest poza terytorium kraju, refaktura tych usług nie powinna zawierać podatku VAT. Usługi te bowiem nie podlegają opodatkowaniu w Polsce. Zgodnie z art. 28e ustawy o VAT, w przypadku świadczenia usług związanych z nieruchomościami - miejscem świadczenia usług jest miejsce położenia nieruchomości. A zatem usługa wynajmu zabudowanej powierzchni wystawienniczej w obiekcie targowym (nieruchomości), zarówno na obszarze Unii Europejskiej, jak i poza tym obszarem, będzie tam podlegała opodatkowaniu. W tym przypadku refaktura tej usługi nie powinna zawierać stawki i kwoty podatku oraz kwoty należności wraz z podatkiem (§ 26 ust. 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 28 marca 2011 r. m.in. w sprawie wystawiania faktur). Usługa ta bowiem nie podlega opodatkowaniu w Polsce.

Strona wskazała również, iż zgodnie z § 26 ust. 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 28 marca 2011 r., przepisy § 5, 7-22 i 25 stosuje się odpowiednio do faktur stwierdzających dokonanie dostawy towarów lub świadczenia usług, dla których miejscem opodatkowania jest terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju lub terytorium państwa trzeciego, jeżeli dla tych czynności podatnicy wystawiający fakturę nie są zidentyfikowani dla podatku od wartości dodanej lub - w przypadku terytorium państwa trzeciego - podatku o podobnym charakterze A zatem powyższy sposób wystawiania faktur nie jest przewidziany tylko w przypadku gdy faktury są wystawiane dla odbiorców zagranicznych, ale mają również zastosowanie do faktur (w tym przypadku refaktury) wystawianych w obrocie krajowym, jeżeli miejscem opodatkowania danej usługi jest terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju.

Minister Finansów reprezentowany przez Dyrektora Izby Skarbowej w P. uznał w zaskarżonej interpretacji stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego za nieprawidłowe.

W uzasadnieniu swego stanowiska wskazał, że zgodnie z art. 28 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 347, poz. 1 ze zm.), w przypadku, kiedy podatnik działając we własnym imieniu, ale na rzecz osoby trzeciej, bierze udział w świadczeniu usług, przyjmuje się, że podatnik ten nabył i wyświadczył te usługi. Oznacza to, że podmiot "refakturujący" daną usługę nabytą we własnym imieniu, lecz na rzecz osoby trzeciej traktowany jest najpierw jako usługobiorca, a następnie jako usługodawca tej samej usługi. Przerzucenie kosztów na inny podmiot, nie może być zatem w żaden inny sposób potraktowane niż jako świadczenie usługi w tym samym zakresie. Zatem, konsekwencją uznania podatnika biorącego udział w odsprzedaży usługi za świadczącego, jest wystawienie przez niego faktury dokumentującej wyświadczenie tej usługi, zgodnie z brzmieniem art. 8 ust. 2a ustawy o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054). Odnosząc powyższe do stanu niniejszej sprawy stwierdził, iż Spółka, "refakturując" nabyte usługi, zachowała się tak jakby sama te usługi świadczyła. Podkreślił, że ogólna zasada dotycząca określania miejsca świadczenia usług na rzecz podatników zawarta została w art. 28b ust. 1 ustawy, zgodnie z którym miejscem świadczenia usług w przypadku świadczenia usług na rzecz podatnika jest miejsce, w którym podatnik będący usługobiorcą posiada siedzibę działalności gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 2-4 oraz art. 28e, art. 28f ust. 1 i la, art. 28g ust. 1, art. 28i, art. 28j i art. 28n. Dokonując zaś analizy art. 28g ust. 1 i ust. 2 ustawy, Minister Finansów stwierdził, iż zawarte w nim dwie reguły nie znajdują zastosowania w sprawie będącej przedmiotem pytania. Pierwsza z nich odnosi się tylko do podatników i określa miejsce świadczenia usług wstępu na imprezy w ww. zakresie, zaś druga dotyczy wszystkich usług z ww. dziedziny (nie tylko usług wstępu), które są świadczone na rzecz konsumentów (osób niebędących podatnikami). Natomiast Wnioskodawca nie świadczył "usług wstępu" na rzecz swoich kontrahentów, będących podatnikami. Odnosząc się natomiast do art. 28e ustawy określającego miejsce świadczenia usług związanych z nieruchomościami, stwierdził, iż w przedstawionym stanie faktycznym nie doszło wyłącznie do wynajmu samej powierzchni wystawienniczej, który mógłby być kwalifikowany jako usługa związana z nieruchomością (tj. miejscem, gdzie fizycznie targi były organizowane), ponieważ, jak wynika ze złożonego wniosku, na podstawie zawartej umowy o partycypacji w kosztach najmu zabudowanej powierzchni wystawienniczej na targach zagranicznych, refakturował on koszty wynajmu stoisk na ww. targach, dla współwystawiających spółek.

Podsumowując, organ uznał, iż miejsce świadczenia, a zarazem miejsce opodatkowania usługi najmu zabudowanej powierzchni wystawienniczej na targach odbywających się poza granicą Rzeczypospolitej Polskiej, świadczonej przez Zainteresowanego (refakturowanej na powiązane z nim spółki) należało ustalić w myśl zasady ogólnej określonej w art. 28b ustawy.

Po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa Spółka wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu domagając się uchylenia w całości kwestionowanej interpretacji Ministra Finansów i zarzucając organowi naruszenie prawa materialnego tj. art. 28b ust. 1 ustawy o VAT w zw. z art. 28e ww. ustawy, poprzez jego błędną wykładnie i niewłaściwe zastosowanie, tj. uznanie, że miejsce świadczenia usługi w przypadku refakturowania przez Stronę na inne podmioty współuczestniczące w zagranicznych targach kosztów najmu miejsca wystawienniczego powinno być określone według art. 28b cyt. ustawy nie zaś w myśl art. 28e tej ustawy. Skarżąca powołała się także na dwie indywidualne interpretacje, w których inni uprawnieni Dyrektorzy Izb Skarbowych (w Warszawie i Łodzi) w analogicznej sytuacji uznali, że w sprawie znajdzie zastosowanie art.28 e ustawy o VAT.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w P. wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko w sprawie. Dodatkowo powołał się na wyroki Trybunału Sprawiedliwości UE z dnia 27.10.2011 r. w sprawie C-530/09 oraz z dnia 7.09.2006 r. w sprawie C-166/05.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu we wspomnianym na wstępie wyroku uznał skargę za nieuzasadnioną. W ocenie sądu pierwszej instancji wydana interpretacja nie narusza prawa, a w szczególności art. 28e ustawy o VAT. W ocenie sądu, przepis ten nie w ogóle nie znajdzie zastosowania w stanie faktycznym niniejszej sprawy, ponieważ sama usługa najmu powierzchni wystawienniczej nie jest nie tylko celem samym w sobie, lecz nawet nie jest zasadniczym celem dla nabywcy, stanowiąc tylko jeden z etapów szerszej usługi umożliwiającej wzięcie udziału w targach (usługi kompleksowej). Potwierdza to okoliczność, iż celem i efektem jakiego oczekiwały spółki z grupy, jak również sama strona, była możliwość zaprezentowania się na targach, a nie wynajem części nieruchomości. Sąd w pełni przy tym podzielił stanowisko ETS zawarte w wyroku z dnia 9 marca 2006 r. w sprawie C-114/05 (Gillan Beach Ltd.), że "wystawa lub targi, niezależnie od tematyki, jakiej są poświęcone, mają na celu dostarczenie wielu odbiorcom, co do zasady w jednym miejscu i w ramach jednorazowej prezentacji, różnorodnych usług o złożonym charakterze, służących w szczególności przedstawieniu informacji, dóbr lub wydarzeń e celu promocji." ETS w przedmiotowym wyroku uznał, że "kompleksowe świadczenie usług na rzecz wystawców przez organizatora targów lub wystawy należy uznać za działalność określoną w art.9 ust.2lit.c) tiret pierwszy VI Dyrektywy" (obecnie działalność taką obejmuje art.53 i art.54 znowelizowanej Dyrektywy 2006/112/WE). A zatem z punktu widzenia przepisów Dyrektywy jak i uregulowań polskiej ustawy o VAT należy uznać, że spółka świadczyła innym współuczestniczącym w targach podmiotom usługę udziału w targach, która podlega opodatkowaniu na analogicznych zasadach jak u organizatora targów. Spółka nie świadczyła jedynie usług podnajmu nieruchomości (stoiska targowego), które mogłoby zostać uznane za usługę związaną z nieruchomościami, lecz kompleksową usługę udziału w targach. Sąd wskazał, iż TSUE w wyroku z dnia 27 października 2011 r. w sprawie C-530/09 (Inter-Markt Group sp. z o.o. sp. komandytowa) podkreślił, iż: "jedynie świadczenie usług, które pozostaje w wystarczająco bezpośrednim związku z nieruchomością, mieści się w zakresie art.45 Dyrektywy 2006/112 (obecnie art.47)".

Reasumując, sąd uznał, iż spółka świadczyła usługę udziału w targach, dla której miejsce świadczenia ustala się zgodnie z art. 28b ustawy o VAT.

W wywiedzionej od powyższego wyroku, na podstawie art. 173 § 1 p.p.s.a,. skardze kasacyjnej pełnomocnik spółki wniósł uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie prawa materialnego, tj. art. 28b ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 roku o podatku od towarów i usług w zw. z art. 28e ww. ustawy, poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, tj. uznanie, że miejsce świadczenia usługi w przypadku refakturowania przez skarżącą na inne podmioty współuczestniczące w zagranicznych targach kosztów najmu miejsca wystawienniczego powinno być określane według art. 28b ustawy o VAT., nie zaś w myśl art. 28e tej ustawy.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Minister Finansów wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Na wstępie zauważyć należy, że w świetle art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej p.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu zaś bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Z akt sprawy nie wynika, by zaskarżone orzeczenie zostało wydane w warunkach nieważności, której przesłanki zostały określone w art. 183 § 2 p.p.s.a. Zatem rzeczą Naczelnego Sądu Administracyjnego było odniesienie się do zarzutów wskazanych w skardze kasacyjnej, należy jednak podkreślić, że sąd kasacyjny, rozstrzygając w granicach środka odwoławczego nie jest uprawniony do uzupełniania podstaw skargi kasacyjnej lub samodzielnego formułowania jej zarzutów.

Przechodząc na grunt rozpoznawanej sprawy, podkreślenia wymaga, że kontroli sądowo administracyjnej, pod względem zgodności z prawem, podlegało rozstrzygnięcie wydane w przedmiocie interpretacji prawa podatkowego, co do jego zakresu i sposobu zastosowania zgodnie z art. 14b i następne ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 749 ze zm.). Jest to postępowanie szczególne, w którym organ obowiązany jest odnieść się do stanowiska wnioskodawcy w danej sprawie, do określonego stanu faktycznego podanego we wniosku, a także do regulacji prawnych znajdujących w tym konkretnym stanie faktycznym zastosowanie. I w takim też zakresie winna być dokonywana kontrola sądu administracyjnego.

W niniejszej sprawie kwestią sporną pomiędzy stroną a organem jest, czy w stanie faktycznym podanym we wniosku spółki doszło do naruszenia prawa materialnego, tj. art. 28b ustawy o VAT poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, czyli uznanie, że miejsce świadczenie usługi w przypadku refakturowania przez skarżącą na inne podmioty uczestniczące w zagranicznych targach kosztów najmu miejsca wystawienniczego powinno być określone według tego przepisu, nie zaś w myśl art. 28e ustawy o VAT. Zdaniem strony skarżącej, zarówno Minister Finansów, wydając kwestionowaną interpretację, jak też sąd I instancji błędnie przyjęły, że w przedstawionym we wniosku o wydanie interpretacji stanie faktycznym nie mamy do czynienia ze sprzedażą jedynie usług najmu powierzchni wystawienniczej, lecz usługą najmu powierzchni wystawienniczej, której celem jest udział danego podmiotu w targach.

Z poglądem tym nie sposób się zgodzić. Przede wszystkim należy podkreślić, iż trafnie sąd I instancji uznał, że w niniejszej sprawie nie znajdzie zastosowania przepis art. 28e ustawy o VAT, ponieważ usługa najmu powierzchni wystawienniczej w stanie faktycznym ujętym we wniosku o wydanie interpretacji nie jest celem samym w sobie, a dla nabywcy w istocie pozostaje tylko jednym z etapów szerszej usługi (o charakterze kompleksowym) umożliwiającej wzięcie udziału w targach. Jak słusznie wskazał sąd I instancji celem i zarazem skutkiem, jakiego oczekiwała zarówno sama strona, jak też inne spółki z grupy była wszak możliwość zaprezentowania się na targach, nie zaś wynajem nieruchomości.

Niewątpliwie trafnie również sąd I instancji zwrócił uwagę na treść wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 9 marca 2006 r. w sprawie C-114/05 (Gilian Beach Ltd.), że "wystawa lub targi, niezależnie od tematyki, jakiej są poświęcone, mają na celu dostarczenie wielu odbiorcom, co do zasady w jednym miejscu i w ramach jednorazowej prezentacji, różnorodnych usług o złożonym charakterze, służących w szczególności przedstawieniu informacji, dóbr lub wydarzeń w celu promocji." Trybunał Sprawiedliwości w przedmiotowym wyroku uznał, że "kompleksowe świadczenie usług na rzecz wystawców przez organizatora targów lub wystawy należy uznać za działalność określoną w art. 9 ust. 2 lit. c) tiret pierwszy VI Dyrektywy" (obecnie działalność taką obejmuje art. 53 i art. 54 znowelizowanej Dyrektywy 2006/112/WE). Zasadnie również powołano się na treść wyroku TSUE z dnia 27 października 2011 r. w sprawie C-530/09 (Interm Mark Group. Sp z o.o. sp. komandytowa). W punkcie 20 przywołanego wyroku wyjaśniono, że "świadczenie usług obejmujących projektowanie i czasowe udostępnianie stoiska wystawowego lub targowego należy uznać za świadczenie usług reklamy w rozumieniu art. 56 ust. 1 lit. b) dyrektywy 2006/112, jeżeli stoisko to jest wykorzystywane do przekazania komunikatu mającego na celu poinformowanie publiczności o istnieniu bądź jakości produktu lub usługi, które proponuje najemca stoiska w celu zwiększenia ich sprzedaży lub też jeżeli stanowi ono nieodłączną część kampanii reklamowej i w związku z tym przyczynia się do przekazania komunikatu reklamowego. Jest tak w szczególności w wypadku, gdy takie stoisko stanowi materiał pomocniczy w przekazaniu komunikatu informującego publiczność o istnieniu bądź jakości produktów lub służy organizacji kampanii promocyjnych".

Jeżeli świadczenie takich usług nie może być zakwalifikowane jako "usługa reklamy" w wyżej podanym znaczeniu, to "tworzenie i czasowe udostępnianie stoiska dla potrzeb szczególnych targów lub wystawy stanowi usługę pomocniczą względem działalności organizatora tych targów lub tej wystawy, objętą zakresem art. 52 lit. a) dyrektywy 2006/112, jeżeli rzeczone stoisko powstało i jest udostępnione w ramach konkretnych targów lub wystawy o tematyce kulturalnej, artystycznej, sportowej, naukowej, edukacyjnej, rozrywkowej lub podobnej, bądź też jest zgodne z modelem, którego formę, rozmiar, elementy składowe lub wygląd określił organizator konkretnych targów lub wystawy" (pkt 23 – 25 wyroku).

Natomiast – jak wyjaśnił Trybunał w pkt 27 – 28 wyroku – "w sytuacji gdyby w niektórych wypadkach świadczenie usług będących przedmiotem postępowania przed sądem krajowym nie było objęte zakresem art. 56 ust. 1 lit. b ani art. 52 lit. a dyrektywy 2006/112, (...) usługi te należy uznać za wynajem rzeczowego majątku ruchomego w rozumieniu art. 56 ust. 1 lit. g dyrektywy 2006/112". Jak wynika to jednak z pkt 26 wyroku, ma to miejsce w szczególności w wypadku, gdy takie stoisko jest wykorzystywane w ramach wielu targów lub wystaw odbywających się w różnych państwach członkowskich.

Wobec powyższego należy stwierdzić, że we wszystkich wskazanych przypadkach Trybunał w zasadzie wykluczył możliwość kwalifikowania usługi przedstawionej w interpretacji jako związanej z nieruchomościami w rozumieniu art. 47 dyrektywy 2006/112 i art. 28e ustawy o VAT.

W kontekście przedstawionego orzecznictwa podkreślić wypada, iż bezsprzecznie ze stanu faktycznego przedstawionego we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej wynika, że świadczona przez stronę usługa najmu powierzchni wystawienniczej nie była zasadniczym celem dla jej nabywców. Celem zaś, a zarazem efektem, do jakiego dążyła zarówno strona, jak i inne spółki z grupy była w istocie możliwość zaprezentowania się na targach. W rezultacie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku trafnie wywiedziono, że spółka, nie świadcząc jedynie usługi podnajmu stoiska targowego, które mogłoby zostać uznane za usługę związaną z nieruchomością, świadczyła w istocie kompleksową usługę udziału w targach, dla której miejsce świadczenia ustala się zgodnie z art. 28b ustawy o VAT.

Z tych wszystkich względów za chybiony należało uznać sformułowany w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 28 b w zw. z art. 28e ustawy o VAT.

Nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 209 w zw. z art. 204 pkt 1 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 2 pkt. 1 lit c) i ust. 2 pkt 2 lit. b) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.).