Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt II SA/Ke 371/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2011-12-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 138 par. 2,
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 58 ust. 1, art. 54 ust. 1
journal: Dz.U. 2005 nr 239 poz 2019
law: Ustawa z dnia 18 lipca 2001 r. - Prawo wodne - tekst jednolity
article: art. 87 ust. 2
journal: Dz.U. 1997 nr 78 poz 483
law: Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. uchwalona przez Zgromadzenie  Narodowe w dniu 2 kwietnia 1997 r., przyjęta przez Naród w referendum konstytucyjnym w dniu  25 maja 1997 r., podpisana przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 16 lipca 1997 r.
article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal, Sędziowie Sędzia WSA Dorota Chobian (spr.), Sędzia WSA Renata Detka, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Monika Zielińska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 8 grudnia 2011 roku sprawy ze skargi A.S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy I. uchyla zaskarżoną decyzję ; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do chwili uprawomocnienia się wyroku.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpatrzeniu odwołania A. Spółki z o. o. od decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia [...], ustalającej na wniosek A. S. warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych, dwóch studni kopanych, dwóch bezodpływowych zbiorników na ścieki oraz zjazdu z ul. S. na działce ew. nr 186 obręb 0021 przy ul. S., na podstawie art. 138 § 2 kpa uchyliło zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia.

Do wydania tego rozstrzygnięcia doszło na tle następujących okoliczności.

We wniosku z dnia 24 listopada 2009r. A. S. domagał się ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych z garażami, dwóch studni kopanych i dwóch bezodpływowych zbiorników na ścieki na działce oznaczonej nr ew. 186, położonej przy ul. S. Decyzją z dnia [...] Prezydent Miasta K. odmówił ustalenia warunków dla tej inwestycji wskazując, że działka której dotyczy wniosek położona jest w strefie ochrony pośredniej ujęcia wody podziemnej K. - B., ustanowionej rozporządzeniem Nr [...] Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w K., co do której obowiązuje zakaz lokalizowania między innymi budynków mieszkalnych, w związku z czym nie jest spełniona przesłanka zgodności z przepisami odrębnymi, o jakiej mowa w art. 61 ust. 1 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Na skutek odwołania wniesionego przez A. S. decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło tę decyzję i sprawę przekazało do ponownego rozpatrzenia, polecając organowi I instancji wyjaśnienie, czy planowana inwestycja może stworzyć zagrożenie zmniejszenia przydatności wody lub wydajności ujęcia.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy organ I instancji uwzględnił wniosek. Organ ten powołał się na wyrok WSA w spawie II SA/Ke 674/08, którego uzasadnienia fragmenty zacytował oraz na fragment pisma A., w którym podtrzymując zasadność utrzymania strefy ochronnej ujęć wody wskazano, że w ocenie tej spółki "wybudowanie w tej strefie jednego budynku zmian w zakresie zmniejszenia przydatności ujmowanej wody lub zmniejszenia przydatności ujęcia wody nie wywoła. Takie zagrożenie mogłoby powstać w przypadku realizacji inwestycji polegającej na budowie kilku, kilkunastu czy kilkuset budynków" i na tej podstawie uznał, planowana inwestycja nie spowoduje zagrożenia zmniejszenia przydatności ujmowanej wody lub zmniejszenia wydajności ujęcia w świetle art. 54 Prawa wodnego.

W odwołaniu od tej decyzji Spółka z o.o. A. zarzuciła, że organ I instancji naruszył przepisy obowiązującego aktu prawa miejscowego, jakim jest rozporządzenie Nr [...] Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w K. z dnia [...] w sprawie ustanowienia strefy ochronnej ujęcia wody podzielnej K. – B., podważa ustalenia zawarte w "dokumentacji Hydrologicznej Rejonu Eksploatacji Wód Podziemnych (RE) K. - aktualizacja zasobów eksploatacyjnych ujęcia komunalnego – B." zatwierdzonego zawiadomieniem o przyjęciu przez marszałka Województwa, podważa uprawnienia autorów tej dokumentacji z Przedsiębiorstwa C. S.A. w K. oraz Akademii B. w K. w zakresie ustalenia warunków hydrogeologicznych, ustalenia i udokumentowania zasobów eksploatacyjnych ujęć wód podzielnych, mimo, że organy uprawnione do oceny tj. Marszałek Województwa i Regionalny Zarząd Gospodarki Wodnej w K. uznały merytorycznie argumenty dotyczące wielkości zasobów i zasadności ustanowienia strefy "z zakazem zabudowy" jako uzasadnione, a nadto, że organ I instancji ustalił warunki zabudowy nie prowadząc analizy w zakresie powierzchni i ilości działek objętych ochroną, powierzchni i ilości działek już zabudowanych i działek, które na wniosek mogą zostać w przyszłości dopuszczone do zabudowy, ilości wniosków o ustalenie warunków zabudowy pozytywnie rozpatrzonych i oczekujących na rozpatrzenie w obszarze strefy chronionej.

Wydając rozstrzygniecie na podstawie art. 138 § 2 kpa Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, że działka pod wnioskowaną inwestycję znajduje się w strefie ochrony pośredniej, na obszarze o pow. 634,6 ha, oznaczonym na stanowiącej załącznik nr 2 mapie symbolem "ZP" (podstawowa funkcja – zieleń parkowa, zieleń ogólnomiejska, przejścia piesze). W strefie tej obowiązują zakazy wymienione w § 4 ust. 1 i ust. 2 pkt 1-11rozporządzenia, w tym między innymi zawarty w § 4 pkt 10 zakaz lokalizowania budynków mieszkalnych, budynków zamieszkania zbiorowego, budynków użyteczności publicznej, budynków gospodarskich lub inwentarskich, budynków rekreacji indywidualnej oraz tymczasowych obiektów budowlanych poza terenami przeznaczonymi na ten cel, przedstawionymi na mapie stanowiącej załącznik nr 2, jak również zawarty w § 4 ust. 2 pkt 11 zakaz wykorzystywania gruntów dla celów innych niż dotychczasowe przeznaczenie. Wskazał, że w orzecznictwie sądowo-administracyjnym ukształtował się pogląd, że ustawa z dnia 18 lipca 2001r. Prawo wodne nie wprowadza zamkniętego katalogu zakazów, nakazów i ograniczeń, które mogą obowiązywać na terenie strefy ochronnej, dlatego też dopuszczalne jest ustanawianie innych zakazów niż wymienione w ustawie. Jednak zakazy te nie mogą być dowolne, lecz muszą być związane i służyć realizacji celu, dla którego zostały ustanowione, to jest zapobiegania zmniejszeniu przydatności ujmowanej wody lub wydajności ujęcia. Ustanowienie zakazu nie spełniającego powyższego wymagania należy uznać za niezgodne z ustawą prawo wodne (wyrok WSA z dnia 19.XI.2008r. sygn. II SA/Ke 674/08, wyrok NSA z dnia 25.09.2008r. sygn. II OSK 1404/07). Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, że analizując cały materiał dowodowy stwierdza, że organ I instancji bezpodstawnie uznał, że planowana inwestycja nie spowoduje zagrożenia zmniejszenia przydatności ujmowanej wody lub zmniejszenia wydajności ujęcia w świetle art. 54 Prawa wodnego, traktując jednostkowo pismo A. z 11.08.2010r., uzasadniające w sposób obszerny konieczność utrzymania strefy ochrony ujęć wody. Przeczy temu fakt, że na tym terenie w tym samym czasie odrębnymi decyzjami Prezydent Miasta K. ustalił już na rzecz innych wnioskodawców warunki zabudowy dla kilku budynków mieszkalnych. Wydanie zatem badanej obecnie decyzji w spawie budowy kolejnych dwóch budynków mieszkalnych w strefie ochrony ujęcia wody budzi uzasadnioną wątpliwość w świetle pisma A.. Kolegium wskazało, że na terenie strefy ochrony ujęcia wody położone są 2874 działki, z których ponad 1000 jest wolnych od zabudowy. Konieczne jest jego zdaniem w rozpoznawanej sprawie "konkretne ustalenie przez niezależnego od stron postępowania biegłego, w sposób nie budzący wątpliwości w jakiej ilości powierzchnia zabudowy (ilość obiektów budowlanych) nie spowoduje zmian w zakresie zmniejszenia przydatności ujmowanej wody lub zmniejszenia wydajności ujęcia. Organ I instancji winien zatem, w trosce o powyższe możliwe zagrożenie, rozpoznać niniejszą sprawę bardzo wnikliwie, łącznie z powołaniem biegłego z zakresu hydrologii, który obiektywnie oceni przedstawioną przez A. opinię w aspekcie możliwości posadowienia na terenie ochronnym więcej niż jednego obiektu. Wydawanie bowiem kolejnych jednostkowych decyzji ustalających warunki zabudowy, bez bardo wnikliwej, wyczerpującej wszystkie okoliczności sprawy analizy oraz właściwej oceny zarzutów zgłoszonych rzez profesjonalną Firmę – A. stanowi obejście prawa i nie może być akceptowane z punktu widzenia zasad praworządności i odpowiedzialności. Takie rozstrzyganie spraw, wbrew podnoszonym przez właściciela ujęcia wody zarzutom o zagrożeniu, bez posiadania dowodu przeciwnego obalającego te zarzuty, może spowodować narażenie życia lub zdrowia ludzkiego i narazić organ na odpowiedzialność majątkową. W ocenie organu odwoławczego tego typu działanie organu administracji jest nie do pogodzenia z zasadami rzetelnej procedury (art.7 kpa) i obowiązkami wynikającymi z art. 77 § 1 i 80 kpa.

W skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skardze na tę decyzję A. S. zarzucił

1/ naruszenie prawa procesowego przez:

- niewłaściwe zastosowanie art. 138 § 2 kpa poprzez wydanie decyzji uchylającej i przekazującej sprawę do ponownego rozpatrzenia podczas, gdy zdaniem skarżącego nie było ku temu podstaw faktycznych i prawnych,

- niewłaściwe zastosowanie art. 107 § 3 kpa poprzez niepowołanie w uzasadnieniu decyzji podstawy prawnej przedstawionych przez organ rozwiązań, co dowodzi, ze SKO nie rozpatrzyło sprawy rzetelnie, a nadto dokonywanie przez ten organ hipotetycznych założeń, ze wybudowanie w strefie ujęć wody większej ilości budynków negatywnie wpłynie na stan jakości wody, co nie ma znaczenia w przedmiotowej, indywidualnej sprawie skarżącego,

- nieprawidłowe zastosowanie art. 77 § 1 kpa wskutek dokonania fragmentarycznej i dowolnej, a w konsekwencji błędnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego oraz

2/ naruszenie prawa materialnego poprzez:

- niewłaściwe zastosowanie art. 61 § 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym bowiem zebrany materiał dowodowy wskazywał na spełnianie wszelkich warunków zezwalających na wydanie decyzji o warunkach zabudowy podczas, gdy SKO stwierdza brak podstaw do wydania takiej decyzji,

- niewłaściwe zastosowanie art. 54 ust.1 ustawy Prawo wodne, bowiem zebrany w sprawie materiał dowodowy nie potwierdza, że planowana inwestycja spowoduje zagrożenie zmniejszenia przydatności ujmowanej wody lub zmniejszenia wydajności ujęcia,

- błędną wykładnię art. 58 ust. 1 Prawa wodnego poprzez uznanie że przepis ten dopuszcza możliwość wprowadzenia innego katalogu ograniczeń i zakazów, niż wynikający z art. 54 ust. 1 Prawa wodnego,

- błędną wykładnię § 4 ust. 2 pkt 11 rozporządzenia nr [...] Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w K. z dnia [...] w sprawie ustanowienia strefy ochronnej ujęcia wody podzielnej K. – B. podczas, gdy brak dowodu na okoliczność, że inwestycja spowoduje zmianę przeznaczenia gruntu.

W związku z tymi zarzutami skarżący domagał się uchylenia zaskarżonej decyzji.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie, choć nie wszystkie zawarte w niej zarzuty są uzasadnione.

Za zasadny należy uznać zarzut naruszenia art. 138 § 2 kpa, polegającego na uchyleniu decyzji Prezydenta Miasta K., uwzględniającej wniosek o ustalenie warunków zabudowy, i przekazaniu sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Zgodnie z normą zawartą w tym przepisie w jego brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji, organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji, gdy rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części. Przekazując sprawę organ ten może wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. W związku z tym rozważenia wymaga, czy faktycznie rozstrzygnięcie sprawy o ustalenie warunków zabudowy wymagało przeprowadzenia przez organ I instancji dodatkowego postępowania wyjaśniającego w całości bądź w znacznej części.

Z prawidłowych w świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodnego i niekwestionowanych ustaleń dokonanych przez organy obu instancji wynika, że działka, na której A. S. chce realizować inwestycję polegającą na budowie dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych, dwóch studni kopanych, dwóch bezodpływowych zbiorników na ścieki oraz zjazdu z ul. S. , położona jest w strefie ochrony pośredniej ujęcia wody podziemnej K. – B., ustanowionej rozporządzeniem Nr [...] Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w K. z dnia [...] opublikowanym w Dz. Urzędowym Woj. Nr 220 poz. 2610, obejmującej obszar o łącznej powierzchni 634,6 ha. Odnośnie tego obszaru Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w K. w rozporządzeniu wprowadził w § 4 pkt 10 zakaz lokalizowania budynków mieszkalnych, budynków zamieszkania zbiorowego, budynków użyteczności publicznej, budynków gospodarskich lub inwentarskich, budynków rekreacji indywidualnej oraz tymczasowych obiektów budowlanych poza terenami przeznaczonymi na ten cel, przedstawionymi na mapie stanowiącej załącznik nr 2. Działka, na której miałaby być realizowana inwestycja położona jest na terenie oznaczonym na stanowiącej załącznik nr 2 mapie symbolem "ZP" (podstawowa funkcja – zieleń parkowa, zieleń ogólnomiejska, przejścia piesze), tak więc nie jest położona na terenie przeznaczonym pod budowę lecz na terenie, w stosunku do którego obowiązuje zakaz zabudowy, określony w zacytowanym wyżej § 4 pkt 10.

Zgodnie z art. 58 ust. 1 ustawy z dnia 18 lipca 2001r. Prawo wodne (tekst jedn. Dz. U. nr 239 z 2005r. poz. 2019 z późniejszymi zmianami) strefę ochronną ustanawia, w drodze aktu prawa miejscowego, dyrektor regionalnego zarządu gospodarki wodnej [...] wskazując zakazy, nakazy, ograniczenia oraz obszary, na których one obowiązują, stosownie do art. 52-57. W myśl art. 87 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej źródłami powszechnie obowiązującego prawa Rzeczypospolitej Polskiej są na obszarze działania organów, które je ustanowiły, akty prawa miejscowego. Natomiast zgodnie z art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80 poz. 717 z późniejszymi zmianami), wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia warunków, przy czym jednym z nich jest wskazany w pkt 5 warunek zgodności decyzji z przepisami odrębnymi. Analiza wszystkich norm zawartych w wyżej przytoczonych przepisów już na etapie postępowania przed organami administracyjnymi wskazywała na to, że planowana przez A. S. inwestycja jest niezgodna z przepisami. To zaś oznacza, że rozstrzygniecie sprawy przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie wymagało uprzedniego przeprowadzenia dodatkowego postępowania wyjaśniającego. Tak więc uzasadniony jest zarzut skargi, że organ odwoławczy niewłaściwie zastosował przepis art. 138 § 2 kpa. Powody, dla których Samorządowe Kolegium Odwoławcze uznało za zasadne uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji łączą się z zawartymi w skardze zarzutami naruszenia prawa materialnego. W ocenie Sądu zarzuty te nie zasługują na uwzględnienie.

Na wstępie zauważyć należy, że jak wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji, w niniejszej sprawie organy obu instancji uznały, że mają prawo do samodzielnej oceny mocy obowiązującej rozporządzenia Dyrektora Zarządu Gospodarki Wodnej w K., przy czym takie stanowisko, jak należy domniemywać, ich zdaniem uzasadnia pogląd wyrażony w uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 września 2008r. w sprawie II OSK 1404/07 oraz rozstrzygnięcie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w sprawie II SA/Ke 674/08. Otóż wskazać należy, iż inwestycja będąca przedmiotem obu tych spraw dotyczyła realizacji celu publicznego polegającego na budowie stacji telefonii komórkowej w tej samej strefie, na której A. S. chce zrealizować swoją inwestycję. Naczelny Sąd Administracyjny uchylając wyrok WSA z dnia 6 czerwca 2007r. w sprawie II SA/Ke 197/07, oddalający skargę inwestora na odmowę ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, wskazał między innymi, że "zakres zakazów, nakazów i ograniczeń możliwych do wprowadzenia na terenie ochrony pośredniej ujęcia wód podziemnych wskazują przepisy art. 54 ust. 1 ustawy – Prawo wodne. Wynika z nich, że na takich terenach może być zabronione lub ograniczone wykonywanie robót oraz innych czynności powodujących zmniejszenie przydatności ujmowanej wody lub wydajności ujęcia przy czym ustawa przykładowo ("w szczególności") wskazuje szereg takich zakazów lub ograniczeń. Wśród nich nie został wymieniony generalny zakaz zmiany dotychczasowego sposobu korzystania z gruntu stanowiącego teren ochronny ujęcia wody lub zakaz jakiejkolwiek jego zabudowy. Wprowadzenie takich zakazów byłoby możliwe pod warunkiem, że służyłyby one wskazanemu w początkowej części przepisu art. 54 ust. 1 celowi, to jest zapobieganiu zmniejszenia przydatności ujmowanej wody lub wydajności ujęcia. Stosowanie nakazów, zakazów i ograniczeń nie może bowiem mieć charakteru dowolnego i musi służyć realizacji celów z art. 54 prawa wodnego. Sąd rozpoznający sprawę winien był rozważyć i ocenić, czy wprowadzony przepisem § 4 ust. 2 pkt 11 rozporządzenia nr [...] Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w K. generalny zakaz zmiany dotychczasowego przeznaczenia przedmiotowego gruntu, bez względu na to, czy wywoła on skutki o jakich mowa w początkowej części art. 54 ust. 1 prawa wodnego, jest zgodny z przepisami ustawowymi, w szczególności z ustawą z dnia 18 lipca 2001r. – Prawo wodne i zawartą w niej delegacją do wydania przepisów o tworzeniu stref ochronnych". Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, że sądy podlegają tylko ustawom i mogą kontrolować zgodność aktów podustawowych z obowiązującym powszechnie systemem prawa, odmawiając zastosowania przepisów niezgodnych z konstytucją i ustawami. Ponownie rozpoznając w wyniku tego rozstrzygnięcia sprawę, WSA uchylił decyzje organów obu instancji wskazując, że uznaje, iż art. 54 ust. 1 Prawa wodnego jego zdaniem nie zezwalał na wprowadzenie zakazu wykonywania wszelkich robót, lecz jedynie tych, które mogą spowodować zmniejszenie przydatności ujmowanej wody lub wydajności ujęcia i dlatego powołując się na art. 178 ust. 1 w zw. z art. 87 ust. 1 i 2 i art. 92 ust. 2 Konstytucji RP wskazał, że odmawia zastosowania w omawianej sprawie przepisu § 4 ust. 2 pkt 11 rozporządzenia Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w K. Nr [...]. Skład orzekający w niniejszej sprawie w całości podziela pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego, iż katalog zakazów wymienionych w art. 54 ust. 1 i 2 Prawa wodnego, a dotyczących terenów ochrony pośredniej ujęcia wody podziemnej nie jest wyczerpujący, co oznacza, iż właściwy organ, o ile uzna, że jest to uzasadnione przesłankami, o których mowa na wstępie art. 54 ust. 1, może wprowadzić inne, nie wymienione w tych przepisach zakazy. Zawarty w skardze zarzut, jakoby katalog ten był zamknięty, jest nieuzasadniony, bowiem w art. 54 ust. 1 Prawa wodnego ustawodawca poprzez użycie sformułowania "a w szczególności" wskazał, że wymienione w punktach zakazy mają charakter przykładowy. Odnosząc się do wyroku WSA w sprawie II SA/Ke 674/08 podkreślić należy, iż sąd ten w tamtej konkretnej, jednostkowej sprawie odmówił zastosowania § 4 ust. 2 pkt 11 rozporządzenia Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w K., wprowadzającego zakaz wykorzystywania gruntów dla celów innych niż ich dotychczasowe przeznaczenie. Nie oznacza to jednak, że wyrokiem tym sąd stwierdził nieważność rozporządzenia nr [...] Dyrektora RZGW, pomijając już kwestię, że odmówił on zastosowania § 4 ust. 2 pkt 11, podczas, gdy w niniejszej sprawie chodzi o zakaz wynikający z § 4 ust. 2 pkt 10 tego rozporządzenia. Sprawa II SA/Ke 674/08 dotyczyła lokalizacji stacji telefonii komórkowej, a więc raczej jednostkowej inwestycji, której funkcjonowanie nie może mieć wpływu na zanieczyszczenie gruntu, a co za tym idzie jakość ujmowanej wody czy też wydajność ujęcia. Co innego, gdy wniosek dotyczy budowy domów mieszkalnych wraz z niezbędną infrastrukturą. Gdyby podzielić zarzut skarżącego, że wprowadzony przez uprawniony do tego organ zakaz zabudowy strefy ochronnej jest niezgodny z art. 54 Prawa wodnego, pociągałoby to za sobą skutek w postaci uznania za dopuszczalną zabudowę wszystkich położonych w tej strefie działek, a to niewątpliwie miałoby negatywny wpływ na zarówno przydatność ujmowanej wody jak i wydajność ujęcia, co potwierdzają złożone do akt dokumenty w postaci wyciągu z dokumentacji Rejonu Eksploatacji Wód Podziemnych K., wniosku o ustanowienie strefy ochronnej, (z których to dokumentów Sąd przeprowadził dowód), jak i pismo Spółki A., z dnia 11 sierpnia 2010r., zawierające przytoczenie treści dokumentacji, która legła u podstaw ustanowienia przez Dyrektora RZGW w K. stref ochronnych i wprowadzenia stosownych zakazów, w tym na określonym terenie zakazu zabudowy.

W tym miejscu podkreślenia wymaga to, że organ administracji jakim jest samorządowe kolegium odwoławcze nie ma uprawnienia ani do uznawania, że akt prawa miejscowego, wydany przez inny organ administracji – w tym wypadku Dyrektora Zarządu Gospodarki Wodnej w K. jest sprzeczny z ustawą, ani też nie ma uprawnienia do odstąpienia od stosowania aktu prawa miejscowego, który nie został wyeliminowany z obrotu prawnego przez uprawniony do tego organ bądź sąd w drodze stosownego postępowania. W tej sytuacji stanowisko SKO, że organ I instancji nie wyjaśnił należycie sprawy i związane z taką ocena zalecenie wydane przez organ odwoławczy, a mianowicie uzupełnienie postępowania poprzez przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego, który de facto miałby oceniać prawidłowość wniosków wynikających z opracowań hydrogeologicznych, które legły u podstaw wydania przez Dyrektora RZGW w K. aktu prawa miejscowego, uznać należy za zupełnie nieuzasadnione.

Tak więc uwzględniając zawarty w skardze zarzut naruszenia art. 138 § 2 kpa, zaskarżona decyzja podlegała uchyleniu, o czym Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zmianami).