Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SAB/Bd 70/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2018-10-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 658
6480
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Starosta
Treść wyniku: zobowiązano do rozpatrzenia wniosku o udzielenie informacji publicznej
Powołane przepisy: article: art. 1  ust. 1,  art. 4  ust. 1,  art. 6  ust. 1  pkt  3 i 5
journal: Dz.U. 2016 poz 1764
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anna Klotz Sędziowie sędzia WSA Grzegorz Saniewski asesor WSA Katarzyna Korycka (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Katarzyna Kloska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 października 2018 r. sprawy ze skargi S. H. na bezczynność Starosty w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1. zobowiązuje Starostę do rozpatrzenia wniosku skarżącego S. H. o udostępnienie informacji publicznej z dnia [...] lipca 2018 r., w terminie 14 dni od dnia doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. zasądza od Starosty na rzecz skarżącego kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia [...] r., przesłanym drogą elektroniczną do Starostwa Powiatowego w N. , skarżący S. H. zwrócił się o udostępnienie informacji publicznej na podstawie art. 2 ust. 1 i art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. D.U. z 2016 r., poz. 1764 ze zm., dalej powoływanej jako "udip" lub "ustawa o dostępie do informacji publicznej") obejmującej: określenie, czy w roku 2010 lub 2011 Staroście (lub byłemu Staroście) T. M. wypłacono ekwiwalent pieniężny z tytułu niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego, w razie odpowiedzi pozytywnej o określenie wysokości ekwiwalentu w złotych i określenia dni/okresu za jaki ekwiwalent ten został naliczony; wskazanie planów urlopowych Starosty T. M. na rok 2018; a także wskazanie ilości dni zaległego urlopu (za rok 2017 i lata wcześniejsze) według stanu na dzień [...] r.

W odpowiedzi na wniosek, udzielonej pismem z dnia [...] r., Starosta wskazał, że zobowiązany jest on składać oświadczenia majątkowe, że ustawodawca regulując obowiązek składania oświadczeń majątkowych poprzestał na określonym stopniu szczegółowości wiedzy o tym majątku, że w zakresie objętym wnioskiem ustawodawca określił, że osoba zobowiązana winna wskazać wynagrodzenie, nie oczekując jego rozbicia na poszczególne składniki, że w związku z tym wiedza o wynagrodzeniu jest powszechnie dostępna, a z oświadczeniami majątkowymi zapoznać się można korzystając z Biuletynu Informacji Publicznej Starostwa Powiatowego w N. . Starosta podkreślił również, że [...] r. zaczęło obowiązywać rozporządzenie RODO i przepisy tego rozporządzenia nie pozwalają udostępniać danych, co do których ustawa wyraźnie nie przewiduje możliwości ich udostępniania. Ustawa nie przewiduje, zdaniem Starosty, obowiązku ujawnienia jako odrębnej pozycji otrzymanego ekwiwalentu za urlop, a jedynie określa obowiązek złożenia przez Starostę oświadczenia ogólnego co do wysokości wynagrodzenia, w tym ewentualnego ekwiwalentu za niewykorzystany urlop wypoczynkowy, jeżeli został wypłacony. Odnosząc się do wniosku w zakresie planów urlopowych, Starosta wskazał, że jest to prywatna sprawa Starosty i nie ma on obowiązku podawania w jakim okresie planuje spędzać czas wolny od pracy.

Pismem z dnia [...] r. skarżący złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na bezczynność Starosty w sprawie rozpatrzenia złożonego wniosku o udostępnienie informacji. Zarzucając organowi naruszenie art. 4 ust. 1 w zw. z art. 1 ust. 1, art. 3 ust. 1 pkt 1 oraz art. 13 ust. 1 i 2 udip skarżący wniósł o zobowiązanie Starosty do niezwłocznego rozpatrzenia złożonego wniosku o udzielenie informacji publicznej, nie później niż w terminie 14 dni od otrzymania odpisu wyroku wraz ze stwierdzeniem jego prawomocności.

W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że wnioskiem z [...] r. zwrócił się do Starosty o udostępnienie przedmiotowej informacji publicznej, i że pomimo upływu określonego w art. 13 ust. 1 i 2 udip terminu, zobowiązującego organ do odpowiedzi w ciągu 14 dni od złożenia wniosku, Starosta nie udzielił skarżącemu wnioskowanej informacji. Nie otrzymał też informacji wskazującej na powody opóźnienia i termin w jakim nastąpi udostępnienie wnioskowanej informacji. Organ nie wydał także decyzji administracyjnej odmawiającej udzielenia żądanej informacji, lecz powołał się jedynie na okoliczność, że plany urlopowe Starosty to "prywatna sprawa starosty", i że wiedza o wynagrodzeniu jest wiedzą powszechnie dostępną, wskazaną w oświadczeniach majątkowych. Tym samym, zdaniem skarżącego, organ dopuścił się w sprawie bezczynności, gdyż nie udostępnił informacji zgodnie z wnioskiem skarżącego, jak również nie wydał decyzji odmownej w zakresie udostępnienia wnioskowanej informacji. Organ pozostaje w stanie bezczynności, albowiem stan ten nie oznacza tylko braku podjęcia w ustawowym terminie jakichkolwiek czynności, czy milczenia i nie udzielenia informacji, ale również sytuację posiadania informacji i udzielania informacji nieadekwatnej do treści wniosku, udzielania informacji niepełnej, wymijającej, albo dokonania błędnej oceny żądanie jako niepodlegającego ustawie o dostępie do informacji publiczne lub też nie wydania decyzji o odmowie udostępnienia w oparciu o przepis art. 16 lub art. 17 udip. Ponadto skarżący podniósł, odnosząc się do argumentów organu dotyczących RODO, że prawo do ochrony danych osobowych nie jest prawem bezwzględnym i nie zawsze ma pierwszeństwo zastosowania względem innych praw, w tym prawa do informacji publicznej.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie jako bezzasadnej. Organ wskazał, że wniosek o udostępnienie informacji publicznej z dnia [...] r., wbrew treści skargi, wcale nie dotyczy udostępnienia informacji odnośnie czasu wykorzystanego przez Starostę na urlop wypoczynkowy czy też ekwiwalentu za ten urlop, a dotyczy planów urlopowych. W piśmie z dnia [...] r. organ poinformował skarżącego, że plany urlopowe Starosty są jego prywatną sprawą i nie podlegają informacji publicznej. Organ stwierdził, że w związku z powyższym przedmiotem skargi jest zupełnie inna informacja, niż ta, której oczekiwał skarżący w złożonym wniosku. Wprawdzie w przedmiotowym wniosku o udostępnienie informacji publicznej wskazuje się na kwestie ekwiwalentu za urlop, ale czyni się to w postaci zdań oznajmujących, mających charakter komentarza, a nie samego sformułowania żądania. Żądanie, zdaniem organu, skoncentrowano na planach urlopowych, a to nie jest to samo co pytanie o ilość przysługującego urlopu, czy też pytanie o zamiar wykorzystania przysługującego urlopu za dany rok. Zdaniem organu w potocznym rozumieniu plany urlopowe oznaczają sposób spędzania wolnego czasu i nie rodzą skojarzenia z pozyskaniem wiedzy o tym, ile dni urlopowych zostanie wykorzystanych. Konkludując organ w odpowiedzi na skargę wskazał, że wniosek będący przedmiotem skargi nie dotyczy informacji publicznej, a sprawy prywatnej Starosty, jako że nie jest informacją publiczną w jaki sposób, z kim i gdzie spędzi Starosta swój wolny czas. Skarga jest więc w ocenie organu bezzasadna, gdyż czyni swoim przedmiotem informację, której wcale we wniosku skarżący się nie domagał. Informacji, której skarżący domagał się we wniosku, nie można zakwalifikować do kategorii informacji publicznej, a zatem organ udzielając na nią odpowiedź, zadośćuczynił swoim obowiązkom wynikającym z ustawy o udostępnianiu informacji publicznej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje:

W świetle art. 3 § 2 pkt 8 i 9 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 1302, dalej powoływanej jako "ppsa") w zw. z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 2188 ze zm.) sądowa kontrola administracji publicznej, dokonywana w oparciu o kryterium legalności, obejmuje m.in. orzekanie przez sądy administracyjne w sprawach skarg na bezczynność. Pojęcie bezczynności wiąże się z sytuacją, gdy organ będąc właściwym i zobowiązanym do załatwienia sprawy, nie czyni tego w terminie określonym przepisami prawa. Dla stwierdzenia tego stanu rzeczy nie ma znaczenia okoliczność, z jakich powodów określony akt nie został podjęty lub czynność nie została dokonana. W tym zakresie nie jest zatem istotne, czy bezczynność organu była przez organ zawiniona, czy też wynikała ona jedynie z błędnego jego przekonania co do sposobu załatwienia danej sprawy.

W kontrolowanej sprawie skarżący domagał się udostępnienia informacji w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Ustawa ta reguluje zarówno zakres podmiotowy i przedmiotowy stosowania udip, jak i procedurę i tryb udostępniania informacji publicznej.

W sprawie nie budził wątpliwości zakres podmiotowy zastosowania udip. Podmiotami zobowiązanymi do udostępnienia informacji publicznej są bowiem, zgodnie z art. 4 ust. 1 udip władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w tym w szczególności organy władzy publicznej (art. 4 ust. 1 pkt 1 udip). Przy czym organami władzy publicznej w rozumieniu powołanego przepisu są też organy samorządu terytorialnego, a więc organy gminy, powiatu i województwa (zob. I. Kamińska, M. Rozbicka – Ostrowska, Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, Wydawnictwo Wolters Kluwer, Warszawa 2016 r., str. 94). W tych okolicznościach oczywistym jest, że Starosta jest organem władzy publicznej, w związku z czym ciąży na nim obowiązek udostępniania posiadanych informacji, mających charakter informacji publicznych (art. 4 ust. 3 udip).

Oceniając natomiast aspekt przedmiotowy sprawy, tzn. kwestię czy żądane informacje stanowią informację publiczną wskazać należy, że pojęcie informacji publicznej określone jest w art. 1 ust. 1 udip, zgodnie z którym informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych. Przykładowe wyliczenie rodzajów informacji publicznej podlegających udostępnieniu zawiera przepis art. 6 ust. 1 udip. Wśród nich znalazła się m.in. informacja o zasadach funkcjonowania podmiotów określonych w art. 4 ust. 1 udip, w tym o trybie ich działania (art. 6 ust. 1 pkt 3 udip). We wniosku z dnia [...] r. skarżący domagał się udostępnienia informacji obejmujących:

- określenie, czy w roku 2010 lub 2011 obecnemu lub byłemu Staroście wypłacono ekwiwalent pieniężny z tytułu niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego, a w razie odpowiedzi pozytywnej: określenie, wysokości ekwiwalentu w złotych i określenia okresu, za jaki został on naliczony;

- wskazanie planów urlopowych Starosty na rok 2018 r.;

- wskazanie ilości dni zaległego urlopu (za rok 2017 r. i lata wcześniejsze) według stanu na dzień [...] r.

W ocenie Sądu żądane informacje stanowią informację publiczną w rozumieniu art. 6 udip, przy czym walor ten dotyczy całości żądania skarżącego. Żądane informacje wiążą się bowiem bezpośrednio z funkcjonowaniem i trybem działania organu, który w myśl art. 4 ust. 1 pkt 1 w rozumieniu tego przepisu jest organem władzy publicznej. Żądanie w części uznać należy nadto za dotyczące informacji o wydatkowaniu środków publicznych.

Informacją publiczną jest informacja o urlopach podmiotu sprawującego funkcje publiczne. Obywatele mają bowiem prawo wiedzieć, czy i w których dniach dany funkcjonariusz publiczny przebywał w pracy, będzie przebywał w pracy oraz w jakich dniach i z jakiego powodu (urlop, w tym jego rodzaj, zwolnienie lekarskie itp.) był w niej nieobecny. W tym wypadku żądana informacja nie dotyczy danych o miejscu urlopu, czy rodzaju schorzenia, lecz jedynie informacji o dniach nieobecności w pracy z tego powodu. Tego typu informacja ma związek ze sprawowaniem funkcji publicznych i dotyczy ich wykonywania. Absencja funkcjonariusza w pracy, wpływa bowiem istotnie na pełnienie funkcji przez danego funkcjonariusza publicznego (starosty), a nawet na funkcjonowanie jednostki organizacyjnej (starostwa), w którym on tę funkcję sprawuje. Informacja o urlopach starosty dotyczy zatem spraw publicznych, jako że informuje ona o sposobie działania tego podmiotu władzy publicznej w zakresie wykonywania przez niego funkcji publicznych np. wydawania w danym czasie decyzji administracyjnych, sprawowania zwierzchnictwa nad podległymi funkcjonariuszami, reprezentowania danej jednostki organizacyjnej itd. W tym sensie jest ona też nierozerwalnie związana z funkcjonowaniem tej jednostki. Związek z trybem działania podmiotu wykonującego zadania publiczne, ze sprawowaniem funkcji publicznych i funkcjonowaniem jednostki organizacyjnej, w którym podmiot te funkcję sprawuje, ma więc także informacja dotycząca kwestii wykorzystania w uprzednich latach przysługującego urlopu oraz ilości dni zaległego urlopu do wykorzystania. Krąg informacji, które ustawa w szczególności uznaje za informację publiczną, określony został, jak podkreślono wcześniej, w art. 6 udip, a z art. 6 ust. 1 pkt 3 udip wynika, że informacją publiczną jest m.in. informacja o zasadach funkcjonowania podmiotów wykonujących zadania publiczne, w tym o trybie działania władz publicznych i ich jednostek organizacyjnych (lit. a). Dlatego dostęp do informacji dotyczącej zatrudnienia starosty, a w tym informacji o wykorzystaniu urlopu wypoczynkowego za lata ubiegłe i ewentualnym planowym jego wykorzystaniu stanowi informację publiczną (por. wyroki: WSA w Bydgoszczy z dnia 19 marca 2014 r., sygn. akt II SAB/Bd 18/14; WSA w Olsztynie z dnia 24 czerwca 2016 r., sygn. akt II SAB/Ol 57/14; WSA w Olsztynie z dnia 15 stycznia 2013 r., sygn. akt II SAB/Ol 165/12; dostępne na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl).

Wskazać należy również na niebudzącą wątpliwości (zarówno między stronami, jak i w judykaturze) okoliczność, że informacja o wynagrodzeniu osoby pełniącej funkcję publiczną ma związek z pełnieniem tej funkcji publicznej i jako taka stanowi informację publiczną w rozumieniu udip. Wynagrodzenie jest rekompensatą za wykonywanie przez osobę pełniącą funkcję publiczną jej obowiązków służbowych, a wykonywanie tych obowiązków stanowi pełnienie funkcji publicznej (por. wyrok NSA z dnia 5 stycznia 2016 r., sygn. akt I OSK 3087/14; wyrok NSA z dnia 24 kwietnia 2013 r., sygn. akt I OSK 123/14; wyrok NSA z dnia 14 maja 2014 r., sygn. akt I OSK 2561/13, dostępne na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl). Emanacją powyższej zasady jest zresztą - w odniesieniu do starostów - obowiązek składania przez nich oświadczeń majątkowych uwzględniających wynagrodzenie otrzymywane z tytułu sprawowania urzędu, których treść dostępna jest na stronach Biuletynu Informacji Publicznej (art. 25c w zw. z art. 25d ust. 3 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym – t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 995 ze zm.). Dostępna powszechnie informacja o całościowym wynagrodzeniu starosty w danym roku nie zawiera wyszczególnionych składników tego wynagrodzenia. Nie wyodrębnia się więc w jej ramach m.in. informacji dotyczącej otrzymanego ekwiwalentu za niewykorzystany urlop wypoczynkowy. Tego rodzaju informacja nie jest więc udostępniona wprost na stronach Biuletynu Informacji Publicznej. Należy przy tym podkreślić, że informacja o wypłacie ekwiwalencie pieniężnym za niewykorzystany urlop i okresie za jaki został on naliczony stanowi informację publiczną, gdyż ekwiwalent ten jest funkcjonalnie powiązany z zasadniczym wynagrodzeniem podmiotu pełniącego funkcję publiczną i wynika z okoliczności niewykorzystania urlopu wypoczynkowego, a więc dotyczy – jak wcześniej stwierdzono – sfery funkcjonowania organu władzy publicznej, o której informacja stanowi informację publiczną podlegającą udostępnieniu. Ponadto wypłata ekwiwalentu za niewykorzystany urlop wiąże się także z obszarem dysponowania środkami publicznymi. Ujawnienie wnioskowanej informacji o ekwiwalencie pieniężnym z tytułu niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego znajduje zatem swoją podstawę w art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. a udip i w art. 6 ust. 1 pkt 5 udip.

Z powyższych wywodów wynika, że żądana we wniosku skarżącego informacje dotyczące ekwiwalentu pieniężnego z tytułu niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego, planów urlopowych i zaległego urlopu stanowią informację publiczną, a Starosta był zobowiązany do jej udostępnienia. Ustalenia zatem wymaga, czy działania podjęte przez organ odpowiadały przepisom ustawy o dostępie do informacji publicznej.

W przypadku, gdy żądana informacja stanowi informację publiczną i podlega udostępnieniu w trybie wnioskowym, a organ do którego zostało skierowane żądanie jest właściwy i kompetentny w sprawie udostępnienia informacji publicznej, posiada żądaną informację oraz ma środki techniczne umożliwiające mu udostępnienie wnioskowanej informacji w sposób i w formie zgodnej z wnioskiem, to powinien on zareagować na wniosek o udostępnienie informacji publicznej bądź przez udostępnienie w terminie 14 dni żądanej informacji (czynność materialno-techniczna) w sposób i w formie zgodnej z wnioskiem, bądź przez wydanie stosownej decyzji administracyjnej o odmowie udostępnienia informacji publicznej (z uwagi na ograniczenia z art. 5 udip lub w przypadku informacji przetworzonej - ze względu na brak szczególnie istotnego interesu publicznego) lub o umorzeniu postępowania (w przypadku określonym w art. 14 udip). Powyższe wynika z uregulowań art. 13 udip i art. 16 udip.

W rozpoznawanej sprawie organ nie udostępnił skarżącemu żądanej informacji publicznej ani też nie odmówił jej udostępnienia w formie decyzji administracyjnej, mimo że stanowiła ona informację publiczną. Poinformował za to skarżącego na piśmie, że nie udzieli mu wnioskowanej informacji, nieprawidłowo przyjmując, że nie podlega ona udostępnieniu. Tym samym przedmiotową skargę w sprawie bezczynności organu należało uznać za uzasadnioną, albowiem organ, jako podmiot zobowiązany, nie podjął w sprawie wniosku skarżącego działań przewidzianych przepisami ustawy o dostępie do informacji publicznej. Dlatego też Sąd na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 ppsa zobowiązał organ w punkcie 1 wyroku do rozpatrzenia wniosku skarżącego o udostępnienie informacji publicznej z dnia [...] r. w terminie 14 dni od dnia doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy.

Stwierdzając, że organ pozostaje w bezczynności w załatwieniu wniosku skarżącego, Sąd jednocześnie ustalił, że niniejsza bezczynność nie ma miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Nie sposób bowiem dopatrzyć się ze strony organu lekceważenia wnioskodawcy, czy też celowego wprowadzania go w błąd. Organ zareagował na wniosek o udostępnienie informacji publicznej z dnia [...] r. niezwłocznie, tj. pismem z dnia [...] r., w którym to wyjaśnił – aczkolwiek błędnie - przyczyny braku pozytywnego rozpatrzenia wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Błędność stanowiska organu w tym zakresie nie wynikała jednak zdaniem Sądu z woli niezastosowania obowiązujących przepisów prawa czy zamierzonego ignorowana wniosku skarżącego, lecz raczej z nieznajomości przedmiotowej problematyki oraz niewłaściwego odczytania treści wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Nie było więc podstaw do zakwalifikowania zaistniałej bezczynności jako rażącego naruszenia prawa, o czym Sąd orzekł na podstawie art. 149 § 1a ppsa w punkcie 2 sentencji wyroku.

Podkreślić należy, że będąc zobowiązanym do rozpatrzenia przedmiotowego wniosku o udostępnienie informacji publicznej, organ może na podstawie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej, udostępnić tę informację, odmówić jej uwzględnienia ze względu na ograniczenia wskazane w art. 5 udip lub też umorzyć postępowanie na podstawie art. 14 ust. 2 udip.

W odniesieniu natomiast do twierdzeń organu zawartych w odpowiedzi na wniesioną skargę, wskazać przede wszystkim należy, że w sposób nieuzasadniony organ przyjął, iż żądanie zawarte we wniosku o udostępnienie informacji publicznej dotyczące planów urlopowych Starosty, odnosi się do prywatnej sfery zamiarów podmiotu co do miejsca spędzenia urlopu, sposobu jego spędzenia czy też informacji o towarzyszących w czasie urlopu osobach. Z treści wniosku, potwierdzonej następnie w skardze, wynika zdaniem Sądu, że skarżący zainteresowany był informacjami o planach urlopowych w rozumieniu terminów, w których udzielane są urlopy wypoczynkowe, okresaów wypełniania obowiązków publicznych i przerwach w ich wykonywaniu spowodowanych planowanym urlopem. Powyższe wynika z kontekstu wniosku i powiązania treściowego poszczególnych składników żądania udostępnienia informacji publicznej. Należy bowiem zauważyć, że wniosek nie dotyczył tylko wskazania okresu zaplanowanego urlopu, ale też ilości dni urlopu zaległego oraz ekwiwalentu pieniężnego wypłaconego z tytułu urlopu niewykorzystanego. Wniosek skarżącego dotyczył informacji o sposobie funkcjonowania (urzędowania) organu, a nie o sposobie wykorzystywania urlopu przez osobę prywatną pełniącą funkcję organu. Organ skoncentrował zaś swoją uwagę – jak wynika z treści odpowiedzi na skargę – na żądaniu ujawnienia "planów urlopowych", którego to pojęcia nie zrozumiał jako występujących w przyszłości, organizacyjnie już ustalonych okresów niewykonywania przez organ swoich obowiązków służbowych (ze względu na urlop), ale błędnie odczytał to jako żądanie udostępnienia informacji o sposobie wykorzystania urlopu. Brak jest podstaw do interpretowania wniosku (w dodatku na niekorzyść wnioskodawcy) w oderwaniu od całości zawartych w nim informacji i żądań oraz bez uwzględnienia możliwej kwalifikacji prawnej żądania, tj. w ramach przewidzianej w art. 163 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 917 ze zm.) instytucji planu urlopów.

Niezrozumiałe dla Sądu jest ponadto stanowisko organu, iż żądanie skarżącego we wniosku o udostępnienie informacji publicznej koncentrowało się jedynie na planie urlopowym Starosty i to rozumianym jako sposób spędzenia urlopu. W ocenie Sądu skarżący w złożonym wniosku nie tylko określił, że interesuje go informacja o planie urlopowym Starosty w rozumieniu kiedy i na jak długo Starosta zamierza przerwać wykonywanie obowiązków, ale również wyraźnie wskazał, że żąda też udostępnienia informacji odnośnie tego ile Starosta ma dni zaległego urlopu za rok 2017 i lata wcześniejsze oraz jak wysoki i za jaki okres był wypłacony skarżącemu ewentualny ekwiwalent pieniężny w roku 2010 lub 2011 z tytułu niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego. Jak wcześniej zauważono, kontekst wniosku wyraźnie wskazywał na to, że skarżącego interesowały wiadomości dotyczące trybu działalności organu (okresów jego działalności i planowanych przerw) oraz wynagrodzenia za tę działalność. Niezrozumiałe nie tylko argumentacyjnie, ale i na poziomie semantycznym jest przy tym twierdzenie organu, że "wprawdzie w samym wniosku wskazuje skarżący na kwestie ekwiwalentu za urlop, ale czyni to w formie zdań oznajmujących mających charakter komentarza, a nie samego sformułowania żądania". Skarżący jasno wyartykułował swoje żądanie, wnosząc o udostępnienie trzech, przytoczonych już kilkukrotnie, informacji publicznych.

Niezależnie od powyższego zasadne jest wyjaśnienie, że nawet jeżeli organ powziął istotną wątpliwości co do zakresu żądania, w ocenie Sądu nieuzasadnioną, to miał on możliwość dopytania wnioskodawcy o ten zakres. Tymczasem w niniejszej sprawie organ apriorycznie przyjął interpretację wniosku niekorzystną dla wnioskodawcy, istotnie ograniczając jego prawo do uzyskania informacji publicznej umocowane zarówno w przepisach udip, jak i art. 61 Konstytucji RP.

Końcowo już tylko dodatkowo wskazać należy, że nie może odnieść skutku – niepowtórzone w odpowiedzi na skargę - stanowisko organu wyrażone w odpowiedzi na wniosek skarżącego z dnia [...] r., iż udostępnienie informacji co do ekwiwalentu za niewykorzystany urlop wypoczynkowy jest niemożliwe ze względu na przepisy rozporządzenia w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie przepływu takich danych, tzw. RODO (w tym zakresie organ jest niekonsekwentny, gdyż w odpowiedzi na skargę wyraźnie stwierdził, że przedmiotowy wniosek nie dotyczy w ogóle informacji o ekwiwalencie za urlop wypoczynkowy). Sąd podziela tu stanowisko wyrażone w wyroku WSA w Gdańsku z dnia 14 sierpnia 2018 r., sygn. akt II SAB/Gd 62/18, zgodnie z którym przepisy tego rozporządzenia nie wyłączają stosowania przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. Przepisy tej ustawy realizują zaś obowiązek ochrony danych osobowych poprzez ograniczenie prawa do informacji wskazane w art. 5 ust. 2 udip, które jednak wymaga wydania decyzji o odmowie udostępnia informacji publicznej.

W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 149 § 1 i 1a ppsa, orzekł jak w punkcie 1 i 2 sentencji wyroku. O kosztach postępowania orzeczono, na mocy art. 200 ppsa i art. 205 § 1 ppsa, jak w punkcie 3 sentencji wyroku.