Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 2359/15
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2017-02-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6331 Zasiłek dla bezrobotnych
Hasła tematyczne: Bezrobocie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Powołane przepisy: article: art. 141 § 4
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 71 ust. 1 pkt. 2 lit. a, art. 71 ust. 2 pkt 4
journal: Dz.U. 2013 poz 674
law: Ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Marek Stojanowski (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Wojciech Jakimowicz Sędzia del. NSA Tomasz Zbrojewski Protokolant asystent sędziego Aleksander Jakubowski po rozpoznaniu w dniu 17 lutego 2017 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Z. W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 5 marca 2015 r. sygn. akt IV SA/Po 759/14 w sprawie ze skargi Z. W. na decyzję Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...] w przedmiocie zasiłku dla bezrobotnych uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 7 maja 2014 r. Starosta, na podstawie art. 9 ust. 1 pkt. 14 lit. a i b, art. 2 ust. 1 pkt. 2, oraz art. 71 ust. 1 i 2 ustawy o promocji zatrudnienia oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 Kodeksu postępowania administracyjnego (j.t. Dz. U. z 2013 r., poz. 267, zwanej dalej: k.p.a.) odmówił przyznania skarżącemu prawa do zasiłku.

Organ ustalił następujący stan faktyczny w sprawie.

W dniu 16 stycznia 2014 r. skarżący zarejestrował się w Powiatowym Urzędzie Pracy.

Decyzją z tego samego dnia Starosta orzekł o uznaniu skarżącego za osobę bezrobotną oraz o odmowie przyznania prawa do zasiłku.

Na skutek odwołania się skarżącego od powyższej decyzji Wojewoda, decyzją z 13 marca 2014 r. uchylił decyzję organu I instancji - w części dotyczącej odmowy przyznania prawa do zasiłku i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania.

W związku z wytycznymi organu odwoławczego organ I instancji, pismem z dnia 19 marca 2014 r. zwrócił się do skarżącego o przesłanie zaświadczenia stwierdzającego: okres, za który wypłacono ekwiwalent za niewykorzystany urlop wypoczynkowy, wysokość ekwiwalentu oraz czy opłacono od niego składki na ubezpieczenie społeczne i Fundusz Pracy. Organ zwrócił się również do byłego pracodawcy skarżącego o podanie informacji, kiedy skarżący wystąpił z prośbą o wydanie zaświadczenia o zakończeniu pracy.

Organ stwierdził, po analizie dokumentacji sprawy i przepisów prawnych, że nie znajduje podstaw do przyznania prawa do zasiłku. Starosta przywołał § 5 ust. 1, § 8 i § 9 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z 12 listopada 2012 r. w sprawie rejestracji bezrobotnych i poszukujących pracy (Dz.U. z 2012 r., poz. 1299, zwanego dalej: Rozporządzeniem) i podniósł, że skarżący nie poinformował organu o przeszkodach uniemożliwiających mu przedłożenie zaświadczenia o zakończeniu pracy i wysokości osiąganego z tego tytułu wynagrodzenia, na które powoływał się w toku sprawy. Zdaniem organu dokumentacja sprawy wskazuje natomiast, że nie istniały przeszkody do uzyskania przez skarżącego zaświadczenia o okresie wykonywania pracy i osiąganym z tego tytułu wynagrodzeniu, poza wynagrodzeniem za miesiąc grudzień 2013 r., wypłaconym według oświadczenia zainteresowanego 10 dnia następnego miesiąca, niezwłocznie po ustaniu pracy. Podniesiono także, że brak informacji o uzyskanym wynagrodzeniu za miesiąc grudzień, nie był przeszkodą w dokonaniu rejestracji, a jedynie w ustaleniu prawa do zasiłku w dniu rejestracji. Po dokonaniu rejestracji bezrobotny ma możliwość uzupełnienia w ciągu 7 dni dokumentacji potwierdzającej jego prawo do zasiłku.

Jednocześnie wyjaśnienia pracodawcy wskazują, że skarżący zwrócił się z prośbą o wydanie zaświadczenia w dniu 15 stycznia 2014 r. i tego samego dnia je otrzymał. Według oświadczenia skarżącego natomiast wynika, że o wydanie zaświadczenia zwrócił się telefonicznie w dniu 13 stycznia 2014 r., a po odbiór zaświadczenia zgłosił się w dniu 15 stycznia 2014 r., ponieważ został poinformowany, "że może nie być dyrektora, który ma je podpisać". Organ w tym miejscy wskazał, że przedmiotowe zaświadczenie, jak i pozostałe wydane przez Poznański Związek Spółek Wodnych, zostały podpisane przez specjalistę ds. pracowniczych.

Kolejno organ odniósł się do kwestii prawidłowości pouczenia skarżącego o tym, jakie warunki należy spełnić do nabycia prawa do zasiłku. Wskazano w tej mierze, że skarżący w dniu poprzedniej rejestracji, tj. dnia 10 stycznia 2013 r., został zarejestrowany jako bezrobotny bez prawa do zasiłku i pouczony komu prawo to przysługuje, na co wskazuje złożone przez niego oświadczenie o treści "oświadczam, że w przeciągu 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji nie mam przepracowane 365 dni". W świetle powyższego organ doszedł do wniosku, że do rejestracji (jako osoba bezrobotna z prawem do zasiłku) skarżący winien się zgłosić najpóźniej w dniu 13 stycznia 2014 r. W takim przypadku spełniałby warunek posiadania 365 dni wykonywana pracy w okresie 18 miesięcy poprzedzających rejestrację (od 12 lipca 2012 r. do 12 stycznia 2014 r.).

Kolejno organ przedstawił szczegółowe wyliczenia okresu zatrudnienia skarżącego w Poznańskim Związku Spółek Wodnych od 4 lipca 2012 r. do 14 grudnia 2012 r. (w sumie: 156 dni), od 6 czerwca 2013 r. do 31 grudnia 2013 r. (w sumie: 209 dni), w sumie w ilości 365 dni. Od dnia rejestracji skarżącego w Powiatowym Urzędzie Pracy w Poznaniu w dniu 16 stycznia 2014 r. okres 18 miesięcy poprzedzających rejestrację przypada na okres od 15 lipca 2012 r. do 15 stycznia 2014 r. Do okresu uprawniającego do zasiłku zaliczono wykonywanie pracy w Poznańskim Związku Spółek Wodnych od 15 lipca 2012 r. do 14 grudnia 2012 r. tj. 153 dni, oraz od 06 czerwca 2013 r. do 31 grudnia 2013 r. tj., co dało łącznie 362 dni.

W tym miejscu organ wskazał na art. 71 ust. 1 i 2 ustawy o promocji zatrudnienia i wywodził, że ustalenia faktyczne i obowiązujące przepisy powodują, że organ nie może przyznać skarżącemu prawa do zasiłku, ponieważ w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji (od 15 lipca 2012 r. do 15 stycznia 2014 r.) skarżący udokumentował łącznie 362 dni zatrudnienia i wykonywania pracy na podstawie umowy zlecenia, zamiast wymaganych 365 dni. Podkreślono również, że ekwiwalent za urlop nie jest okresem aktywności zawodowej lecz rekompensatą za niewykorzystany urlop. W konsekwencji świadczenie to nie powoduje wydłużenia zatrudnienia. W okresie zatrudnienia mieszczą się niewykorzystane dni urlopu wypoczynkowego.

Podsumowując organ skonstatował, że przepis art. 71 ustawy o promocji zatrudnienia zawiera dwie kategorie okresów warunkujących nabycie prawa do zasiłku. Pierwsza - określona w ust. 1 pkt. 2 to okresy różnych form aktywności zawodowej. Druga - ust. 2, to okresy braku aktywności zawodowej. W żadnej w tych kategorii nie ujęto ekwiwalentu za niewykorzystany urlop wypoczynkowy. Tymczasem przepis art. 71 ust. 1 ma charakter bezwzględnie obowiązujący. Jednocześnie skarżący nie wykazał, że istniały obiektywne przeszkody uniemożliwiające mu uzyskanie zaświadczenia o okresie wykonywanej pracy i osiąganym wynagrodzeniu, co najmniej za okres od czerwca do listopada 2013 r. niezwłocznie po zakończeniu pracy. Podkreślono, że rejestrując się najpóźniej w dniu 13 stycznia 2014 r. skarżący nabyłby prawo do zasiłku.

Od powyższej decyzji odwołał się skarżący pismem z dnia 13 maja 2014 r. (wpływ do PUP dnia 16 maja 2014 r.) W odwołaniu skarżący opisał poprzednią rejestrację w PUP oraz podkreślał, iż otrzymywane pouczenia wprowadzają bezrobotnych w błąd.

Decyzją z dnia 11 czerwca 2014 r. Wojewoda utrzymał w mocy decyzje organu I instancji. Organ II instancji stwierdził po analizie przedłożonej dokumentacji, iż brak jest podstaw prawnych do uchylenia zaskarżonej decyzji Starosty z dnia 07 maja 2014 r.

Organ odwoławczy podkreślił, iż przyczyną utrzymania w mocy zaskarżonej decyzji Starosty było przeprowadzenie przez organ I instancji dogłębnego postępowania administracyjnego i odniesienie się w decyzji z dnia 07 maja 2014 r. do zastrzeżeń Wojewody, które były przyczyną uchylenia poprzedniej decyzji Starosty z dnia 16 stycznia 2014 r.

Wskazano, iż głównym czynnikiem decydującym o takim rozstrzygnięciu było niestawiennictwo skarżącego w ciągu wymaganych 14 dni od dnia ustania zatrudnienia w przypadku podjęcia zatrudnienia na okres krótszy niż 365 dni. Zapoznanie się z pouczeniem dotyczącym tej kwestii skarżący potwierdził w dniu 11 czerwca 2013 r., składając oświadczenie o podjęciu zatrudnienia z dniem 06 czerwca 2013 r. Skarżący jednak nie stawił się we wskazanym terminie oraz nie skontaktował się w jakikolwiek sposób w okresie 14 dni z PUP. Podkreślono jednocześnie, że rejestracja w PUP, jako osoba bezrobotna, jest uzależniona od woli strony i fakultatywna.

Jednocześnie organ stwierdził jednak, że informacje zamieszczone na stronie internetowej urzędu, jak i zawarte w pouczeniach dla osób rejestrujących się w PUP mogą być błędnie zrozumiane przez osobę zainteresowaną rejestracją w urzędzie, ponieważ jej treść jest niepełna i może być nieczytelna i niezrozumiała dla klienta PUP.

Pomimo to, organ uznał jednak, iż w świetle obowiązujących przepisów nie jest możliwe przyznanie prawa do zasiłku Skarżącemu, a decyzje w tych sprawach mają charakter związany i nie są poddane uznaniu organów.

Pismem z dnia 23 czerwca 2014 r. Z.W. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na decyzję Wojewody Wielkopolskiego dnia 11 czerwca 2014 r. nr [...] orzekającą o utrzymaniu w mocy decyzji Starosty Poznańskiego z dnia 07 maja 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi. W ocenie organu zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z przepisami ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2013 r. poz. 674 ze zm., zwanej dalej: ustawa o promocji zatrudnienia).

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu z dnia 5 marca 2015 r. o sygn. akt IV SA/Po 759/14 oddalił skargę.

Badając zgodność z prawem decyzji z dnia 11 czerwca 2014 r. oraz poprzedzającej jej wydanie decyzji organu I instancji Sąd podzielił ustalenia faktyczne dokonane przez organy administracji publicznej, przyjmując je za własne oraz czyniąc podstawą poniższych rozważań.

Jak wskazał Sąd pierwszej instancji, materialną podstawę prawną odmowy przyznania skarżącemu zasiłku dla bezrobotnych stanowił art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o promocji zatrudnienia. Przepis ten na mocy ustawy z dnia 14 marca 2014 r. o zmianie ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 598) uległ zmianie z dniem 27 maja 2014 r. w szczególności poprzez dodanie w art. 71 ust. 1. pkt 2 słowa "bezpośrednio". Stosownie do powołanego wyżej przepisu, w wersji obowiązującej na dzień wydania decyzji organu II instancji i w zakresie mającym znaczenie dla niniejszej sprawy, prawo do zasiłku przysługiwało bezrobotnemu, jeżeli w okresie 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni był zatrudniony i osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy.

Jak wskazał Sąd, w celu więc rozstrzygnięcia, czy skarżącemu przysługuje prawo do zasiłku dla bezrobotnych należało ustalić, czy pozostawał on w zatrudnieniu przez co najmniej 365 dni w okresie 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających datę rejestracji, tj. 16 stycznia 2014 r. Okres 18 miesięcy poprzedzających datę rejestracji to w przypadku skarżącego okres od 15 lipca 2012 – 15 stycznia 2014 r. Skoro ostatnie okresy zatrudnienia skarżącego przypadają od 04 lipca 2012-14 grudnia 2012 oraz od 06 czerwca 2013-31 grudnia 2013 to stwierdzić należy, że w ustalonym powyżej okresie 18-tu miesięcy poprzedzających datę rejestracji przypadają jedynie 362 dni zatrudnienia skarżącego.

Sąd pierwszej instancji podzielił pogląd organu, zgodnie z którym okresu, za który pracownik otrzymał ekwiwalent za niewykorzystany urlop wypoczynkowy, nie wlicza się do okresu zatrudniania, o którym mowa w art. 71 ustawy o promocji zatrudnienia.

W okolicznościach rozpoznawanej sprawy, w ocenie tego Sądu, podzielić należało pogląd organów obu instancji, iż skarżący, w okresie 18-tu miesięcy przed dniem rejestracji, nie udokumentował 365 dni aktywności zawodowej, o których mowa w art. 71 ustawy o promocji zatrudnienia. Skarżący nie spełnił więc ustawowego warunku przyznania zasiłku dla bezrobotnych z uwagi na zbyt małą liczbę dni pracy w okresie 18. miesięcy poprzedzających dzień rejestracji. Sąd zaznaczył, że przepis art. 71 ustawy ma charakter bezwzględnie obowiązujący, co oznacza, że musi być interpretowany i stosowany w sposób ścisły, nie dopuszczający żadnego zakresu uznaniowości (por. wyrok NSA z dnia 25 stycznia 2011 r., sygn. I OSK 1553/10). W konsekwencji oznaczało to, że ani organy administracji publicznej, ani sąd administracyjny, przy ocenie spełniania przesłanek do nabycia prawa do zasiłku nie mogą kierować się takimi przesłankami jak trudna sytuacja ekonomiczna, czy rodzinna osoby ubiegającej się o to świadczenie.

Odnosząc się do zarzutu, że skarżący nie posiadał w dniu rejestracji "wszystkich" dokumentów i nie mógł się zarejestrować wcześniej, Sąd wskazał, że zgodnie z art. 73 ust. 6 ustawy o promocji zatrudnienia, w przypadku udokumentowania przez bezrobotnego okresu uprawniającego do zasiłku po upływie 7 dni od dnia zarejestrowania się w powiatowym urzędzie pracy, jednak w okresie posiadania statusu bezrobotnego, prawo do zasiłku przysługuje od dnia udokumentowania tego prawa na okres, o którym mowa w art. 71 ust. 1 ustawy. Skarżący jednak zarejestrował się dopiero w dniu 16 stycznia 2014 r.

Skargę kasacyjną od całości powyższego wyroku wniósł Z.W. reprezentowany przez pełnomocnika z urzędu. Postawił w niej orzeczeniu dwa zarzuty.

Po pierwsze, naruszenia art. 174 pkt 2 w zw. z art. 106 § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. przez ich niezastosowanie co skutkowało ustaleniem niepełnego stanu faktycznego, pomijającego udokumentowaną wydanym w dniu 26 marca 2014 r. przez Poznański Związek Spółek Wodnych zaświadczeniem okoliczność, że Z.W. w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania w Powiatowym Urzędzie Pracy 16 stycznia 2014 r. przysługiwał ekwiwalent za niewykorzystany urlop pracowniczy w wymiarze 10 dni, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, albowiem w okresie od 15 lipca 2012 r. do 15 stycznia 2014 r. skarżący posiadał łącznie 362 dni zatrudnienia plus 10 dni niewykorzystanego urlopu, za który przysługiwał ekwiwalent, co wystarczało do uzyskania prawa do zasiłku.

Po drugie, naruszenie art. 71 ust. 2 pkt 4 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (tekst jedn. Dz. U. 2013, poz. 674) oraz art. 32 Konstytucji RP przez przyjęcie błędnej wykładni tego przepisu polegającej na wadliwym uznaniu, że okres za który pracownik otrzymał ekwiwalent za niewykorzystany urlop wypoczynkowy nie wlicza się do okresu zatrudnienia, o którym mowa w art. 71 tej ustawy.

Ze względu na te podstawy kasacyjne wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Poznaniu oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, nieopłaconych przez Z.W. nawet w części.

Skarżący kasacyjnie powołał się na wyrok WSA w Gdańsku z dnia 2 grudnia 2009 r. o sygn. akt III SA/Gd 428/09, który prezentuje odmienny pogląd, niż w skarżonym orzeczeniu. Zaznaczył też, że ekwiwalent za niewykorzystany urlop jest przychodem w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym od osób fizycznych. Ponadto wskazał, że za wypłacony ekwiwalent za 10 dni niewykorzystanego urlopu odprowadzona została składka na ubezpieczenie społeczne. Pełnomocnik skarżącego wyjaśnił również, że w analizowanym okresie Poznański Związek Spółek Wodnych nie opłacał składki na Fundusz Pracy, ponieważ korzystał ze zwolnienia w stosunku do pracownika Z.W. na podstawie art. 104b ust. 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. W rezultacie, jak podniesiono, skarżący w okresie 18 miesięcy poprzedzających rejestrację przepracował 362 dni, do czego doliczyć należy 10 dni, za które otrzymał ekwiwalent za niewykorzystany urlop.

Skarżący kasacyjnie wywiódł także zarzuty pod kątem działania Wojewody Wielkopolskiego, który w decyzji z dnia 13 marca 2014 r. nakazał Z.W. doliczenie do okresu zatrudnienia, od którego zależało przyznanie zasiłku dla bezrobotnych, ilość dni niewykorzystanego urlopu, za które wypłacono ekwiwalent. Skarżący twierdzi, że przedstawił stosowne dokumenty, jednak Starosta Poznański pominął tę kwestią wychodząc z założenie, że "nie ma znaczenia" dla sprawy. Podobnie zostało to zagadnienie pominięte przez Wojewodę Wielkopolskiego, nie odniósł się do niego także Sąd pierwszej instancji.

W piśmie z dnia 25 sierpnia 2015 r. Z.W. przedstawił swoje uwagi względem okoliczności faktycznych sprawy i tego, z jakiej daty powinny w niej być stosowane przepisy prawa.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna zawiera usprawiedliwione zarzuty, jakkolwiek merytoryczne odniesienie się do ich istoty przez Naczelny Sąd Administracyjny na obecnym etapie byłoby przedwczesne.

Podzielić należy zarzut skargi kasacyjnej naruszenia art. 71 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 674 ze zm.), w brzmieniu z daty wydania skarżonej decyzji, w zakresie tego, że Sąd pierwszej instancji w ogóle nie odniósł się w sposób zindywidualizowany do kwestii stosowania przywołanego przepisu art. 71 ust. 2 pkt 4 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy w stanie faktycznym sprawy administracyjnej, koncentrując się niemal wyłącznie na normie art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. a) tej ustawy. Wbrew obowiązkowi, Sąd pierwszej instancji zaniechał należytej kontroli zaskarżonej decyzji pod kątem art. 71 ust. 2 pkt 4 ww. ustawy, mimo niezwiązania zarzutami skargi (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Niewystarczające jest tu jednozdaniowe wskazanie przez Sąd pierwszej instancji, że "podziela pogląd organu, zgodnie z którym okresu, za który pracownik otrzymał ekwiwalent za niewykorzystany urlop wypoczynkowy, nie wlicza się do okresu zatrudniania, o którym mowa w art. 71 ustawy o promocji zatrudnienia". Sąd ten powinien był bowiem dokładnie wyjaśnić to, dlaczego podziela pogląd organu, a zatem przeprowadzić samodzielną analizę prawną i ewentualnie końcowo wykazać zbieżność jej rezultatów z wykładnią dokonaną przez organ. Zagadnienie zaś tego, czy w analizowanym stanie faktycznym do weryfikowanego okresu 365 dni wlicza się czy nie wlicza się dni, za które osoba otrzymała ekwiwalent z tytułu niewykorzystanego urlopu, od którego odprowadzono wymagane prawem składki wymienione w art. 71 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy – ma istotne znaczenie w sprawie. Było ono zresztą rozważane na etapie postępowania administracyjnego (zob. uzasadnienie decyzji Wojewody Wielkopolskiego z dnia 13 marca 2014 r. o nr [...] czy pismo Dyrektora Powiatowego Urzędu Pracy z dnia 23 maja 2014 r. nr [...]). Stąd Naczelny Sąd Administracyjny uznał za zasadne uchylić zaskarżony wyrok i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu, gdyż nie wyjaśnił on istoty sprawy w tym zakresie, zaś orzeczenie przez Naczelny Sąd Administracyjny w sprawie z pominięciem stanowiska Sądu pierwszej instancji uniemożliwiałoby stronom postępowania poddanie argumentacji prawnej weryfikacji w sądowoadministracyjnym toku instancji.

Należy zaznaczyć, że dopiero ocena przez Sąd pierwszej instancji powyższej kwestii pozwoli ustalić, czy ujęte w pierwszym zarzucie uwagi odnośnie postępowania wyjaśniającego mają czy nie mają istotnego wpływu na wynik sprawy, gdyż kwestia ta jest oceniana z perspektywy norm materialnoprawnych (por. np. wyrok NSA z dnia 12 czerwca 2015 r., I OSK 2386/13). Stąd Naczelny Sąd Administracyjny uznaje ten zarzut skargi kasacyjnej za przedwczesny.

Mając na uwadze powyższe, stosując art. 185 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. O kosztach zastępstwa procesowego dla pełnomocnika z urzędu orzeknie Sąd pierwszej instancji.

Końcowo wskazać należy pełnomocnikowi, że zarzuty skargi kasacyjnej nie były w pełni prawidłowe od strony konstrukcyjnej, gdyż Sąd pierwszej instancji nie mógł naruszyć art. 174 pkt 1 czy 2 p.p.s.a., skoro normuje on podstawy skargi kasacyjnej, jak również art. 106 § 3 p.p.s.a. nie pozostaje w bezpośrednim związku z przepisami postępowania administracyjnego. Niemniej, mając na uwadze uchwałę pełnego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 października 2016 r. o sygn. akt I OPS 10/09, skład orzekający był zobligowany do oceny zarzutów skargi kasacyjnej w świetle jej uzasadnienia – i w ten sposób ich treść nie budziła wątpliwości w sprawie.