Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt I SA/Po 49/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2013-04-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6539 Inne o symbolu podstawowym 653
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Zarząd Województwa
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 24 par. 1 pkt 5, art. 26 par. 2, art. 27 par. 1-2
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 31 ust. 2 i 4, art. 46 ust. 2a
journal: Dz.U. 2001 nr 142 poz 1590
law: ustawa z dnia 5 czerwca 1998    r. o samorządzie województwa - tekst jednolity
article: art. 207 ust. 12
journal: Dz.U. 2009 nr 157 poz 1240
law: Ustawa z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Karol Pawlicki Sędziowie Sędzia WSA Izabela Kucznerowicz Sędzia WSA Dominik Mączyński (spr.) Protokolant referent stażysta Monika Wiza po rozpoznaniu w dniu 11 kwietnia 2013 r. na rozprawie sprawy ze skargi [...] na decyzję Zarządu Województwa [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie określenia kwoty do zwrotu wraz z odsetkami tytułem obniżenia dofinansowania o ustaloną i nałożoną korektę finansowaną w ramach środków przekazanych do umowy I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. stwierdza, że decyzja wymieniona w punkcie pierwszym nie podlega wykonaniu do dnia uprawomocnienia się niniejszego wyroku; III. zasądza od Zarządu Województwa [...] na rzecz [...] kwotę [...] zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...], nr [...], Zarząd Województwa Wielkopolskiego, działając jako Instytucja Zarządzająca Wielkopolskim Regionalnym Programem Operacyjnym na lata 2007-2013, nakazał Gminie X. zwrot kwoty [...] zł wraz z odsetkami tytułem obniżenia dofinansowania o ustaloną i nałożoną korektę finansową w ramach środków przekazanych do umowy nr [...] zawartej w dniu [...]. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia powołano m.in. art. 25 pkt 1, art. 5 pkt 2, art. 26 ust. 1 pkt 15 i 15a ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (dalej: u.z.p.p.r.), art. 61 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 60 pkt 6, art. 67, art. 207 ust. 9 w zw. z art. 207 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (dalej: u.f.p.), art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (dalej: K.p.a.), art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. - Prawo zamówień publicznych (dalej: u.p.z.p.) oraz Umowę nr [...] z dnia [...] o dofinansowanie projektu pod nazwą "Zakup nowego taboru w ramach systemu transportu publicznego Miasta i Gminy X." wraz z aneksami z dnia [...], [...] i [...] (dalej: Umowa), współfinansowanego z Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego w ramach Priorytetu II "Infrastruktura komunikacyjna", Działania 2.5 "Rozwój miejskiego transportu publicznego", Schematu II "Zakup nowego taboru w ramach miejskiego systemu transportu publicznego", Wielkopolskiego Regionalnego Programu Operacyjnego na lata 2007-2013".

W uzasadnieniu decyzji organ podniósł, że w wyniku przeprowadzonej kontroli stwierdzono naruszenie art. 7 ust. 1 u.p.z.p. w zakresie przeprowadzonego, w związku z realizacją Umowy, postępowania o udzielenie zamówienia publicznego w trybie przetargu nieograniczonego na dostawę pięciu, w tym czterech jednoczłonowych i jednego dwuczłonowego, fabrycznie nowych (rok produkcji 2010) autobusów niskopodłogowych, dla potrzeb komunikacji autobusowej w X., stanowiących element rodziny autobusów miejskich o wysokim stopniu unifikacji, w ramach projektu pt.: "Zakup nowego taboru w ramach systemu transportu publicznego Miasta i Gminy X." Działanie 2.5 - Rozwój miejskiego transportu zbiorowego". Podkreślono, że Gmina, jako Beneficjent projektu, w specyfikacji istotnych warunków zamówienia (dalej: siwz) wymagała od wykonawców użycia do realizacji zamówienia co najmniej 50 % towarów pochodzących z państw UE lub państw, z którymi Wspólnota Europejska zawarła umowy o równym traktowaniu przedsiębiorców. W celu potwierdzenia spełniania przedmiotowego warunku, zamawiający żądał przedłożenia oświadczenia, w którym wykonawca zobowiązany był potwierdzić, że komponenty użyte do realizacji przedmiotu zamówienia pochodziły z rynku UE lub równorzędnych. Zamawiający zastrzegł, że niespełnienie tego warunku będzie skutkowało odrzuceniem oferty podając jako podstawę prawną takiego działania przepis art. 138c ust. 1 pkt. 4 u.p.z.p.

Powyższe żądanie, zdaniem organu, naruszało zasadę konkurencyjności, wyrażoną w art. 7 ust. 1 u.p.z.p, poprzez zawężenie potencjalnych wykonawców jedynie do tych dysponujących komponentami wytworzonymi na terenie Wspólnoty Europejskiej. Wskazano bowiem, że norma prawna powołana przez zamawiającego, jako podstawa odrzucenia oferty, ma zastosowanie wyłącznie w przypadku zamówienia sektorowego (jednak i w tym przypadku, wyłącznie fakultatywnie).

Ponadto zaznaczono, że Beneficjent żądał od wykonawców przedłożenia polskiego świadectwa homologacji typu pojazdu na etapie składania oferty. W ocenie organu, taki zapis w siwz również naruszał zasadę konkurencyjności, w takim zakresie, że obligował wykonawcę do jego spełnienia już na etapie składania oferty.

Wskazane uchybienia, zdaniem IZ WRPO, spowodowały ograniczenie zasady uczciwej konkurencji. Ustalenia te zostały potwierdzone w toku kontroli przeprowadzonej przez Urząd Kontroli Skarbowej w ramach prowadzonego audytu operacji WRPO.

W związku ze stwierdzonymi nieprawidłowościami, w oparciu o zapisy § 11 ust. 11 Umowy oraz na podstawie dokumentu Ministerstwa Rozwoju Regionalnego pn. "Wymierzanie korekt finansowych za naruszenia prawa zamówień publicznych związane z realizacją projektów współfinansowanych ze środków funduszy UE", nałożono na Beneficjenta korektę finansową w wysokości 5% ([...] zł), przy czym podkreślono, że do nałożenia korekty w tej wysokości uprawniało IZ WRPO dokonanie każdego z tych uchybień z osobna, jak i obu łącznie.

W decyzji zawarto pouczenie, że przysługuje od niej wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy przez instytucję zarządzającą.

Wnioskiem z dnia [...] Wójt Gminy X. zwrócił się do Zarządu Województwa Wielkopolskiego o ponowne rozpatrzenie sprawy. W uzasadnieniu wniosku podniesiono, że IZ WRPO na żadnym z etapów postępowania prowadzącego do wydania decyzji nr [...] z dnia [...] nie wykazała, że w skutek zastosowania przez Gminę w przedmiotowym postępowaniu przetargowym zapisów określających przedmiot zamówienia, jakikolwiek podmiot został wykluczony z postępowania i nie mógł złożyć oferty. Wskazano także, że Gmina, jako zamawiający, nie miała żadnej innej możliwości oceny oferty dotyczącej pojazdu, niż certyfikat dopuszczenia do ruchu (homologacji). Ponadto zarzucono, że IZ WRPO nie miała prawnego umocowania do stwierdzenia faktu niezgodności zapisów siwz z przepisami u.p.z.p. Zdaniem Gminy, jedynym organem uprawnionym do tego typu rozstrzygnięć w Polsce jest Prezes Urzędu Zamówień Publicznych.

Decyzją z dnia [...], nr [...], Zarząd Województwa Wielkopolskiego, działając m.in. na podstawie art. 67 i art. 207 ust. 12 u.f.p. oraz art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. w związku z art. 67 u.f.p., utrzymał w mocy swoją decyzję z [...].

Odnosząc się do podniesionego przez Gminę zarzutu braku prawnego umocowania IZ WRPO do stwierdzenia niezgodności zapisów siwz z przepisami u.p.z.p. organ, powołując się na treść § 11 ust. 10 i 11 Umowy, stwierdził, że posiada uprawnienie do przeprowadzania kontroli zakończonej procedury udzielania zamówień i wymierzania korekt finansowych w przypadku stwierdzenia naruszenia u.p.z.p. związanego z realizacją projektów współfinansowanych ze środków funduszy UE. Podkreślono także, że umowa o dofinansowanie ma charakter umowy cywilnoprawnej, a zatem, w sytuacji gdy dwie strony umówiły się na stosowanie wskazanych w umowie dokumentów, obowiązane są je stosować.

W kwestii pozostałych zarzutów IZ WRPO wskazała, że sprowadzają się one w zasadzie do polemiki z treścią uzasadnienia kwestionowanej przez Gminę decyzji i dotyczą merytorycznego rozpoznania sprawy. Odnosząc się do nich organ stwierdził, że w całości podziela argumenty wyrażone w treści uzasadnienia decyzji z dnia [...].

Przede wszystkim organ zaakcentował, że przez działanie zamawiającego (Gminy X.) z postępowania zostały wykluczone podmioty poza te, które dysponują komponentami wytworzonymi na terenie Wspólnoty Europejskiej, przez co naruszono również obiektywne rozumiane interesy ewentualnych przedsiębiorców, którzy zaniechali składania ofert, gdyż wiedzieli, że nie posiadają tych komponentów. Ponadto zwrócono uwagę, że podstawa odrzucenia oferty niespełniającej powyższych wymagań, ma zastosowanie tylko do zamówienia sektorowego, o którym mowa w treści art. 132 ust. 1 u.p.z.p., natomiast Beneficjent nie jest podmiotem, do którego stosuje się dyspozycję w/w przepisu.

Ponownie rozpoznając sprawę IŻ WRPO przyznała jednak rację Gminie, że nie było żadnych przeszkód, aby świadectwa homologacji typu pojazdu wymagać już na etapie składania ofert, gdyż jest to dokument, o którym mowa w § 3 ust. 1 pkt 2 Rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z 19 maja 2006 r. w sprawie rodzajów dokumentów, jakich może żądać zamawiający od wykonawcy, oraz form, w jakich te dokumenty mogą być składane. Uwzględnienie tego zarzutu, w ocenie organu, nie miało jednak wpływu na nałożoną korektę finansową, albowiem w przypadku naruszenia u.p.z.p. w dwóch lub więcej przypadkach, stosuje się jedną korektę finansową o wyższym wskaźniku. Natomiast wobec tego, iż oba naruszenia zostały zakwalifikowane do wskaźnika o wysokości 5%, uwzględnienie jednego z zastrzeżeń, nie miało wpływu na nałożoną korektę.

IZ WRPO podniosła również, że błędy, które stanowią podstawę nałożenia korekty finansowej mogą mieć także charakter uchybień formalnych, niepowodujących powstania szkody w budżecie ogólnym UE. Powołując się na treść art. 2 pkt 7 rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006 z 11 lipca 2006 r. ustanawiającego przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności i uchylające rozporządzenie (WE) nr 1260/1999, zgodnie z którym "nieprawidłowość to jakiekolwiek naruszenie przepisu prawa wspólnotowego wynikające z działania lub zaniechania podmiotu gospodarczego, które powoduje lub mogłoby spowodować szkodę w budżecie ogólnym Unii Europejskiej w drodze finansowania nieuzasadnionego wydatku z budżetu ogólnego", stwierdzono, że taka hipotetyczna sytuacja miała miejsce w przedmiotowej sprawie. Wskazano bowiem, że działania podjęte przez Beneficjenta w pełni utrudniły dostęp do udziału w zamówieniu publicznym, a zatem doszło do złamania zasad uczciwej konkurencji. Organ wyraził przypuszczenie, że w przypadku gdyby nie zastosowano takich zapisów i wymogów w treści siwz, jak uczynił to zamawiający (Gmina X.), wpłynęłyby oferty z niższą ceną, co spowodowałoby zawarcie umowy na korzystniejszych warunkach, aniżeli obecne, przez co środki wspólnotowe mogłyby zostać wydatkowane w mniejszej wysokości.

Organ podkreślił również, że gdyby nie zastosował instytucji nałożenia korekty finansowej, zwrotowi podległaby cała przekazana Gminie X. kwota, albowiem naruszenie art. 7 ust. 1 u.p.z.p. należałoby zakwalifikować jako wydatkowanie kwoty niezgodnie z obowiązującymi procedurami, a zatem skutkujące naruszeniem art. 207 ust. 1 pkt 2 u.f.p. Ponadto wskazano, że w sprawie nie zaistniały żadne nadzwyczajne okoliczności, które uzasadniałyby obniżenie maksymalnej stawki procentowej nałożonej korekty finansowej.

W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu Gmina X., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła o uchylenie powyższej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Zarządu Województwa Wielkopolskiego w P. z dnia [...], a także o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

Kwestionowanemu rozstrzygnięciu zarzucono naruszenie:

- art. 27 § 1 w zw. z art. 24 § 1 pkt 5 oraz 27 § 2 w zw. z art. 26 § 2 i art. 15 k.p.a., poprzez wydanie decyzji na skutek wniosku skarżącej o ponowne rozpatrzenie sprawy przez tych samych członków organu, którzy wydali pierwszą decyzję w sprawie, a co za tym idzie podlegali wyłączeniu z mocy prawa od udziału w przedmiotowym postępowaniu, czym naruszono zasadę dwuinstancyjności postępowania administracyjnego,

- art. 81 w zw. z art. 10 § 1 k.p.a., poprzez wydanie decyzji przez organ bez uprzedniego umożliwienia skarżącej wypowiedzenia się na temat zebranego materiału dowodowego przed wydaniem decyzji,

- art. 165 ust. 1 i 4 oraz art. 152 ust. 1 u.p.z.p., poprzez błędne uznanie, że organ jako Instytucja Zarządzająca WRPO na lata 2007-2013 był uprawniony do stwierdzenia faktu niezgodności zapisów siwz z przepisami u.p.z.p.,

- art. 7 u.p.z.p., poprzez błędne uznanie, że zamieszczenie w siwz zapisu, który wprowadzał wymóg użycia przez wykonawców do realizacji zamówienia, co najmniej 50% towarów pochodzących z państw UE lub państw z którymi WE zawarła umowy o równym traktowaniu przedsiębiorców, stanowiło naruszenie zasady konkurencyjności wyrażonej we wskazanym wyżej przepisie,

- art. 7 i art. 77 k.p.a., poprzez nieustalenie przez organ z urzędu, czy na skutek zastosowania przez skarżącą wymienionego w pkt 4 skargi zapisu siwz, jakikolwiek podmiot został wykluczony z postępowania i nie mógł złożyć oferty, a także nieustalenie czy działanie skarżącego rzeczywiście mogłoby spowodować szkodę w budżecie ogólnym UE,

- art. 6 i art. 7 k.p.a. poprzez zastosowanie korekty finansowej według maksymalnego wskaźnika procentowego w wysokości 5%.

W uzasadnieniu skargi Gmina podniosła, że na skutek jej wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy została wydana decyzja przez tych samych członków Zarządu Województwa Wielkopolskiego w P., którzy wydali pierwszą decyzję w sprawie, tj.: X.X., Y. Y. oraz Z. Z. Zdaniem skarżącej, skoro decyzję w I instancji wydało czterech członków Zarządu Województwa Wielkopolskiego, a organ ten składa się z pięciu osób, to organ ten stał się niezdolny do wydania decyzji w niniejszej sprawie, a tym samym sprawa ta winna zostać rozpoznana przez inny organ ustalony na podstawie przepisu art. 26 § 2 k.p.a. Wskazane uchybienie, zdaniem Gminy, doprowadziło do naruszenia zasady dwuinstancyjności.

Zarzucając naruszenie art. 81 w zw. z art. 10 § 1 k.p.a. skarżąca wskazała, że organ naruszył ciążący na nim obowiązek stworzenia stronie postępowania możliwości wypowiedzenia się, przed wydaniem decyzji, na temat zebranego w sprawie materiału dowodowego. Naruszenia przepisów art. 165 ust. 1 i 4 oraz art. 152 ust. 1 u.p.z.p. skarżąca upatruje na błędnym uznaniu, że organ, jako IZ WRPO na lata 2007-2013, był uprawniony do stwierdzenia faktu niezgodności zapisów siwz z przepisami u.p.z.p. Gmina wyraziła przekonanie, że w obowiązujących przepisach brakuje umocowania dla instytucji zarządzającej do samodzielnego stwierdzenia, że w postępowaniu o udzielenie zamówienia publicznego w ramach projektu doszło do naruszenia przepisów u.p.z.p. Podkreśliła, że zadania instytucji zarządzającej zostały określone w przepisie art. 26 u.z.p.p.r., z którego nie wynika jednak, aby instytucja zarządzająca była organem wyspecjalizowanym i właściwym w sprawach zamówień publicznych. Ponadto, opierając się na treści art. 165 ust. 1 i 4 u.p.z.p. skarżąca stwierdziła, że jedynym organem uprawnionym do stwierdzenia faktu niezgodności zapisów siwz z przepisami u.p.z.p. jest Prezes Urzędu Zamówień Publicznych.

Podnosząc zarzut naruszenia art. 7 ust. 1 u.p.z.p. skarżąca stwierdziła, że nie spowodowała jakiegokolwiek utrudnienia uczciwej konkurencji, o czym, jej zdaniem, świadczy chociażby fakt, że żaden z potencjalnych wykonawców nie zadał nawet pytania, którego zakres dotyczyłby kwestionowanego przez organ zapisu. Ponadto wskazała, że w przedmiotowym postępowaniu żaden z potencjalnych dostawców nie składał odwołania na etapie prowadzonego postępowania, ani nie kwestionował zapisów siwz. Nikt również nie odwołał się od treści ogłoszenia o przetargu ani treść siwz do Krajowej Izby Odwoławczej.

Argumentując zarzut naruszenia art. 7 i art. 77 k.p.a. skarżąca podniosła, iż organ nie ustalił z urzędu, czy na skutek zastosowania przez Gminę w siwz spornego zapisu jakikolwiek podmiot został wykluczony z postępowania i nie mógł złożyć oferty, a także nie ustalił, czy działanie skarżącej rzeczywiście mogłoby spowodować szkodę w budżecie ogólnym UE, jak również czy gdyby skarżąca nie zastosowała rzeczonych zapisów mogłyby wpłynąć oferty z niższą ceną. Natomiast uchybienia przez organ przepisom art. 6 i art. 7 k.p.a. Gmina upatruje w tym, że organ po ponownym rozpoznaniu sprawy stwierdził, iż doszło tylko do jednego naruszenia, a nie dwóch, jak w pierwszej decyzji, a zatem, w jej ocenie, jest to okoliczność przemawiającą za obniżeniem wskaźnika korekty finansowej. Skarżąca zwróciła także uwagę, że za obniżeniem w/w wskaźnika przemawia także, to, iż Gmina nie wyrządziła żadnej szkody zarówno w budżecie UE, jak i we własnym mieniu.

W odpowiedzi na skargę, Zarząd Województwa Wielkopolskiego, podtrzymał argumentację zawartą w zaskarżonym akcie i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna. Trafny okazał się już pierwszy sformułowany w skardze zarzut naruszenia art. 27 § 1 w zw. z art. 24 § 1 pkt 5 oraz 27 § 2 w zw. z art. 26 § 2 i art. 15 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. – Dz. U. z 2013 r., poz. 267; dalej: k.p.a.), poprzez wydanie decyzji na skutek wniosku skarżącej o ponowne rozpatrzenie sprawy przez tych samych członków organu, którzy wydali pierwszą decyzję w sprawie, a co za tym idzie podlegali wyłączeniu z mocy prawa od udziału w przedmiotowym postępowaniu, czym naruszono zasadę dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. Uwzględnienie tego zarzutu powoduje, że poddanie kontroli zakażonej decyzji w pozostałym zakresie jest przedwczesne.

Kluczowy dla uznania zaskarżonej decyzji za wadliwą jest tryb jej podjęcia. Należy bowiem wskazać, że decyzją nr [...] z dnia [...] Zarząd Województwa Wielkopolskiego w P. w składzie Wicemarszałek Województwa – X. X., Wicemarszałek Województwa – Y.Y., Członek Zarządu – A.A., Członek Zarządu – Z. Z. określił kwotę do zwrotu przez Gminę X. w wysokości [...] zł wraz z odsetkami tytułem obniżenia dofinansowania o ustaloną i nałożoną korektę finansową w ramach środków przekazanych do umowy nr [...] zawartej w dniu [...]. Następnie, w wyniku wniesienia przez skarżącą Gminę wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, ten sam organ, decyzją z dnia [...], działając w składzie Wicemarszałek Województwa – X. X., Wicemarszałek Województwa – Y. Y., Członek Zarządu – Z. Z., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Obie decyzje podpisane zostały przez Marszałka Województwa M. W.

Biorąc pod uwagę przedstawiony powyżej stan faktyczny sprawy należy wskazać, że ustawa z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa (t.j. – Dz. U. z 2001 r., nr 142, poz. 1590 ze zm.) w art. 46 ust. 2a stwierdza, że decyzje wydane przez zarząd województwa w sprawach z zakresu administracji publicznej podpisuje marszałek, w decyzji wymienia się imiona i nazwiska członków zarządu, którzy brali udział w wydaniu decyzji. Skład liczbowy zarządu województwa jest określony przez ustawę o samorządzie województwa i wynosi – zgodnie z art. 31 ust. 2 – pięć osób, a w jego skład wchodzą marszałek województwa jako jego przewodniczący, wicemarszałek lub 2 wicemarszałków i pozostali członkowie. Na mocy art. 31 ust. 4 ustawy o samorządzie województwa zarząd jako organ kolegialny podejmuje uchwały zwykłą większością głosów w obecności co najmniej połowy ustawowego składu. Z uwagi na sztywno określony pięcioosobowy skład zarządu, quorum tworzy trzech członków, zwykłą większość głosów dają – w zależności od liczby osób biorących udział w głosowaniu – dwa (przy trzech głosujących) lub trzy (przy większej liczbie głosujących) głosy.

Należy także wskazać, że zgodnie z art. 207 ust. 12 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. nr 157, poz. 1240 ze zm.) od decyzji zarządu województwa, działającego jako instytucja zarządzająca, przysługuje stronie prawo do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. W takiej sytuacji znajdą zastosowanie przepisy k.p.a. dotyczące wyłączenia członka zarządu organu kolegialnego. I tak, zgodnie z art. 27 § 1 zd. pierwsze k.p.a. członek organu kolegialnego podlega wyłączeniu w przypadkach określonych w art. 24 § 1. Natomiast art. 24 § 1 pkt. 5 k.p.a. stanowi, że pracownik organu administracji publicznej podlega wyłączeniu od udziału w postępowaniu w sprawie, w której brał udział w wydaniu zaskarżonej decyzji.

Odnosząc powołane powyżej przepisy k.p.a. do stanu faktycznego rozpatrywanej sprawy należy zauważyć, że – z mocy art. 24 § 1 pkt 5 w związku z art. 27 § 1 zd. pierwsze k.p.a. – Marszałek Województwa M. W., Wicemarszałek Województwa – X. X., Wicemarszałek Województwa – Y. Y., Członek Zarządu – A. A., Członek Zarządu – Z. Z. zostali wyłączeni od udziału w wydaniu decyzji przez Zarząd Województwa Wielkopolskiego w P. w wyniku rozpoznania wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, gdyż wszyscy oni brali udział w wydaniu zaskarżonej decyzji. Tym samym zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów procesowych. W związku z tym, na podstawie z art. 27 § 2 k.p.a., jeżeli wskutek wyłączenia członków organu kolegialnego organ ten stał się niezdolny do podjęcia uchwały z braku wymaganego quorum, stosuje się odpowiednio przepisy art. 26 § 2, zgodnie z którym w przypadku wyłączenia organu sprawę załatwia:

1) w okolicznościach przewidzianych w art. 25 § 1 pkt 1 - organ wyższego stopnia nad organem załatwiającym sprawę;

2) w okolicznościach przewidzianych w art. 25 § 1 pkt 2 - organ wyższego stopnia nad organem, w którym osoba wymieniona w tym przepisie zajmuje stanowisko kierownicze.

Organ wyższego stopnia może do załatwienia sprawy wyznaczyć inny podległy sobie organ. W razie gdy osobą wymienioną w art. 25 § 1 pkt 2 jest minister albo prezes samorządowego kolegium odwoławczego, organ właściwy do załatwienia sprawy wyznacza Prezes Rady Ministrów.

Konkludując należy stwierdzić, że skoro w niniejszej sprawie wydano decyzję w trybie przewidzianym przepisami k.p.a., organ ponownie wydając rozstrzygnięcie winien mieć na uwadze przepisy o wyłączeniu członków organu kolegialnego i postępowaniu w przypadkach gdy organ kolegialny stał się niezdolny do działania z braku wymaganego quorum (art. 27 § 2 k.p.a.). Jeżeli wskutek wyłączenia członków organu kolegialnego organ ten stał się niezdolny do działania winien zostać, w trybie przewidzianym w przepisach k.p.a., wyznaczony inny organ, który rozpozna wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. W dalszym postępowaniu organ, mając na uwadze powyższą ocenę prawną powinien rozważyć zastosowanie się do treści art. 26 § 2 kpa, który należy stosować odpowiednio zgodnie z art. 27 § 2 kpa. (podobnie orzekł WSA w Poznaniu w wyrokach z dnia 7 lutego 2012 r., I SA/Po 861/11 i z dnia 9 maja 2012 r., I SA/Po 257/12).

Biorąc pod uwagę przedstawione powyżej wyjaśnienia należy uznać brak możliwości rozpoznania pozostałych zarzutów podniesionych skardze. Kontroli sądowej poddana może być bowiem decyzja, którą wydano z zachowaniem zasady dwuinstancyjności. Jeżeli zatem w okolicznościach faktycznych rozpatrywanej sprawy na skutek wyłączenia członków organu kolegialnego, organ ten był niezdolny do działania, to w pierwszej kolejności należy usunąć tę przeszkodę formalną i doprowadzić do wydania decyzji, na skutek wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, przez organ działający we właściwym składzie, a jeżeli nie jest to możliwe z uwagi na brak quorum, przez inny wyznaczony we właściwym trybie organ. Odniesienie się przez Sąd do pozostałych zarzutów skargi na obecnym etapie postępowania prowadziłoby do naruszenia zasady głoszącej, że organy administracji publicznej w toku dwuinstancyjnego postępowania rozpoznają sprawy z zakresu ich działalności, a sądy administracyjne sprawują sądową kontrolę ich działalności.

W związku z powyższym na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, art. 152 oraz art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. – Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) orzeczono, jak w sentencji wyroku.