Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 524/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2009-04-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 645  Sprawy nieobjęte symbolami podstawowymi 601644 oraz od 646-652
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Oddalono skargę
Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 13 a
journal: Dz.U. 2001 nr 120 poz 1298
law: Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 29 września 2001 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o bezpieczeństwie imprez masowych.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grażyna Radzicka (spr.) Sędziowie NSA Paweł Miładowski WSA Ewa Kręcichwost-Durchowska Protokolant st.sekr.sąd. Justyna Frankowska po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 08 kwietnia 2009 r. sprawy ze skarg S.K., M.P., D.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kaliszu z dnia [...] września 2008 r. nr [...] w przedmiocie imprezy masowej oddala skargi /-/ E.Kręcichwost-Durchowska /-/ G.Radzicka /-/ P.Miładowski WSA/wyr.1-sentencja wyroku


UZASADNIENIE

IV SA/Po 524/08

U Z A S A D N I E N I E

Zarząd Powiatu O. po ponownym rozpoznaniu sprawy decyzją z dnia [...] lipca 2008r. nr [...] zakazał do odwołania D.K., S.K. i M.P. przeprowadzania imprez masowych na terenie Powiatu O. w lokalu C.H. , D.H. i P.H. położonym w O. W. przy ul. [....].

W uzasadnieniu decyzji podano, że na wniosek D.K. decyzją Prezydenta Miasta O.W. nr [...] z dnia [...] ustalono warunki zabudowy dla inwestycji obejmującej przebudowę pomieszczeń magazynowych (piwnicy) budynku PSS " S." przy ul. [...] na lokal gastronomiczny, a następnie Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją nr [...] udzielił D.K. pozwolenia na przebudowę pomieszczeń magazynowych na lokal gastronomiczny oraz warunkowego pozwolenia na użytkowanie przebudowanych pomieszczeń magazynowych na lokal gastronomiczny.

Lokal ten funkcjonował jako C.H. do czasu podziału na trzy odrębne pomieszczenia tj. C.H., D.H. i P.H.

Podziału lokalu dokonano na podstawie zgłoszenia przez D.K., S.K. i M.P. do Wydziału Architektury i Budownictwa Starostwa O. z dnia [...].02.2007 r. - wykonania robót budowlanych polegających na przebudowie wnętrza lokalu gastronomicznego.

Łączna ilość miejsc w trzech pomieszczeniach według projektu wynosiła 370 w tym:

- C.H. należący do D.K. - 120 miejsc.

- P.H. należący do S.K. - 100 miejsc

- D.H. należący do M.P. – 150 miejsc

Zdaniem Zarządu Powiatu O. w lokalach tych organizowane imprezy rozrywkowe są imprezami masowymi, bowiem Zarząd uznał, iż te trzy lokale stanowią faktycznie jeden lokal w rozumieniu art. 3 ust. 1 ustawy o bezpieczeństwie imprez masowych i organizowane są w nim imprezy masowe bez wymaganego zezwolenia. Według ustaleń organu imprezy masowe były organizowane w miesiącach:

- styczniu 2008 r. - 7 razy

- lutym 2008 r. – 11 razy

- marcu 2008 r. - 11 razy

- kwietniu 2008 r. 16 razy

- maju 2008 r. – 15 razy

- czerwcu 2008 r. – 5 razy.

Zarząd Powiatu czyniąc ustalenia dotyczące funkcjonowania lokali stwierdził, że pomieszczenia C.H., D.H. i P.H. są od siebie odgrodzone szklanymi drzwiami i faktycznie stanowią jeden lokal, w którym organizowane są imprezy masowe.

W ocenie organu D.K., S.K., M.P. przeprowadzając wspólne imprezy masowe nie zapewnili uczestnikom imprez pomocy medycznej, co stanowi naruszenie przepisu art. 5 ust 2 pkt 3 - ustawy o bezpieczeństwie imprez masowych. Nie udostępnili również uczestnikom imprez regulaminu obiektu lub regulaminu imprezy masowej. Ponadto nie uzgodnili z właściwym miejscowo Komendantem Powiatowej Straży Pożarnej szczegółowych zasad postępowania w przypadku powstania pożaru, a ocena bezpieczeństwa i porządku publicznego opracowana przez Komendanta Powiatowego Policji w związku z przeprowadzanymi imprezami była negatywna. Komendant Powiatowy Policji na posiedzeniu Zarządu Powiatu w dniu [...].06.2008 r. stwierdził, że organizowane imprezy masowe powodowały i powodują naruszanie porządku publicznego, oraz stanowią zagrożenie dla życia i zdrowia uczestników tych imprez.

Jako podstawę prawną wprowadzonego decyzją zakazu organ pierwszej instancji wskazał art. 13 a ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o bezpieczeństwie imprez masowych (Dz. U. z 2005 r. nr 108, poz. 909 ze zm.) i odnosząc się do ustaleń faktycznych w przeprowadzonym postępowaniu administracyjnym w tym przesłuchaniu 27 świadków stwierdził, że postępowanie dowodowe wykazało w sposób bezsporny, że imprezy masowe bez zezwolenia były przez właścicieli lokali przeprowadzane i powodowały naruszanie porządku publicznego a także stanowiły zagrożenie dla życia i zdrowia uczestników tych imprez.

Rozpoznając odwołania – S.K., M.P. i D.K., którzy zarzucali decyzji Zarządu Powiatu:

a) brak podstaw prawnych do wydania zakazu organizowania imprezy masowej, gdyż w ocenie odwołujących zakaz może dotyczyć tylko takiej osoby, która uprzednio uzyskała zgodę na przeprowadzenie imprezy masowej

b) brak wystąpienia przesłanek zakazu poprzez łączne wystąpienie negatywnej oceny bezpieczeństwa i negatywnej oceny porządku publicznego

c) brak dowodów na wspólne przeprowadzanie imprez przez odwołujących

- Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. nie podzieliło zarzutów odwołujących i decyzją z dnia [...].09.2008 r. nr [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

Dokonując ponownej analizy zgromadzonego materiału w sprawie organ odwoławczy uznał, że zarówno szczegółowe informacje organów ścigania, skargi okolicznych mieszkańców na zachowania uczestników imprez, odnotowane zakłócenia porządku publicznego, stwierdzone wykroczenia wskazywały, że istniały podstawy do negatywnej oceny bezpieczeństwa i porządku publicznego.

Odnosząc się do podstaw prawnych wprowadzonego zakazu organ odwoławczy odniósł się do przepisu art. 13 a ustawy z 22.08.1997 r. o bezpieczeństwie imprez masowych oraz do art. 3 pkt 1 ustawy zawierającej definicję imprezy masowej.

Nie podzielił również zarzutu odwołujących, iż nie przeprowadzają imprez wspólnie. Wskazując na definicję imprezy masowej, stwierdził, że zarówno przesłuchani świadkowie w sprawie, jak i informacje organów ścigania potwierdziły jednoczesne funkcjonowanie lokali, a w imprezach - co wynikało z ustaleń organu pierwszej instancji

uczestniczyło każdorazowo kilkaset osób.

Uznając, że zostały spełnione przesłanki z art. 13 a o bezpieczeństwie imprez masowych organ odwoławczy utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

Skargi na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu złożyli S.K., D.K. i M.P.

Na podstawie art. 111 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153 poz. 1270 ze zm.) zwaną dalej P.p.s.a. Sąd zarządził połączenie spraw z poszczególnych skarg do łącznego rozpoznania i rozstrzygnięcia.

W tożsamo brzmiących skargach skarżący M.P., S.K. i D.K. zarzucili zaskarżonej decyzji:

naruszenie prawa materialnego w szczególności art. 13 a ustawy o bezpieczeństwie imprez masowych oraz

naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy.

W uzasadnieniu skarg skarżący wskazywali, że skoro w art. 13 a ustawy o bezpieczeństwie imprez masowych ustawodawca przewidział możliwość wprowadzenia przez Zarząd Powiatu dla określonego organizatora zakazu przeprowadzania imprez masowych w przypadku negatywnej oceny stanu bezpieczeństwa i porządku publicznego w związku z przeprowadzoną imprezą masową, to powyższa regulacja może dotyczyć tylko legalnie przeprowadzonej imprezy masowej - organizowanej po uzyskaniu zezwolenia.

Zdaniem skarżących przy braku wystąpienia określonego podmiotu o wydanie zezwolenia nie ma możliwości oceny czy impreza spełnia warunki z art. 5, 7 ust. 1, a także czy wystąpiły łącznie negatywna ocena stanu bezpieczeństwa i negatywna ocena porządku publicznego, przy czym zdaniem skarżących obie te przesłanki muszą wystąpić łącznie.

Każdy ze skarżących zarzucił organom administracji publicznej dowolność ustaleń, co do zamiaru wspólnego organizowania imprez, czy też ustaleń w jakie dni i w jakich porach dnia lokale funkcjonują.

Zdaniem skarżących cechami charakterystycznymi wspólnego działania jest trwałość, więzy organizacyjne, porozumienie, planowanie, powiązanie, natomiast organy nie przeprowadziły w tym zakresie żadnego postępowania dowodowego. W szczególności nie ustalono, że lokal każdego ze skarżących funkcjonuje o osobny tytuł prawny (umowy najmu) brak było ustaleń dotyczących wyglądu, wyposażenia lokali, co stanowiło uchybienie art. 7, 77 Kpa.

Skargi zarzucały ponadto:

- nie przeprowadzenie dowodu z przesłuchania stron

- nie przeprowadzenie dowodu dotyczącego oceny stanu technicznego budynku

- liczby konsumentów określanych dla każdego z podmiotów gospodarczych

- błędnego przyjęcia w postępowaniu, że skarżący byli skazani za przeprowadzenie imprezy masowej bez zezwolenia, gdyż wyrok nakazowy od którego złożono sprzeciw traci moc

W konkluzji każdy ze skarżących wnosił o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skargi S.K., D.K. i M.P. nie są uzasadnione.

Zgodnie z art. 1 § 1 oraz art. 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości, kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) dalej P.p.s.a. wynika, iż Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i powołaną podstawą prawną.

Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie jest decyzja Zarządu Powiatu O. z dnia [...] lipca 2008 r. zakazująca skarżącym przeprowadzania imprez masowych i utrzymująca ją w mocy decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z [...].09.2008 r.

Ustawa z dnia 22 sierpnia 1997 r. o bezpieczeństwie imprez masowych (Dz. U. z 2005 r. nr 108 poz. 309 ze zm.) zawiera definicję imprezy masowej i w tym względzie stanowi w art. 3 pkt 1, że przez imprezę masową – należy rozumieć imprezę sportową, artystyczną lub rozrywkową, na której liczba miejsc dla osób na stadionie, w innym obiekcie niebędącym budynkiem lub na terenie umożliwiającym przeprowadzenie imprezy masowej wynosi – nie mniej niż 1000, a w przypadku hali sportowej lub innego budynku umożliwiającego przeprowadzenie imprezy – nie mniej niż 300.

Jest niespornym, że definicja imprezy masowej odnosi się do budynku, a nie lokalu mieszczącego się w określonym budynku i skarżący podejmując działalność gospodarczą musieli zdawać sobie sprawę, że jednoczesne funkcjonowanie lokali: "C.H." prowadzonego przez D.K., "P.H." prowadzonego przez S.K., oraz "D.H." prowadzonego przez M.P. z uwagi na ilość miejsc przewidzianych w lokalach zawsze powodować będzie, że impreza – dyskoteka będzie miała charakter imprezy masowej.

Bezpieczeństwo imprezy masowej polega na spełnieniu przez organizatora (organizatorów) imprezy wymogów w zakresie bezpieczeństwa osób obecnych na imprezie w czasie jej trwania, ochrony porządku publicznego, zabezpieczenia pod względem medycznym, a także stanu technicznego obiektów budowlanych wraz ze służącymi tym obiektom instalacjami i urządzeniami technicznymi, a w szczególności przeciwpożarowym i sanitarnym (art. 1 ust. 2 ustawy o bezpieczeństwie imprez masowych).

Ustawodawca w przytoczonej wyżej ustawie wprowadza dwie sankcje administracyjnoprawne poza sankcjami karnymi przewidzianymi w rozdziale 4 ustawy. W przypadku działań lub zaniechań organizatora imprezy masowej ocenianych negatywnie według kryteriów normatywnych organy administracji wskazane w ustawie:

a - odmawiają wydania zezwolenia na przeprowadzenie imprezy masowej na podstawie art. 8 ust. 2 i 3 w związku z art. 5 ust. 2 i 3 oraz art. 6 i 7 ustawy o bezpieczeństwie imprez masowych i są to wójt, burmistrz albo prezydent miast

b - zakazują przeprowadzania imprez masowych przez określonego organizatora na określonym terenie lub w określonym miejscu o których mowa w art. 3 pkt 1 ustawy na czas określony lub do odwołania albo zezwalają na przeprowadzenie imprezy masowej bez udziału widzów w przypadku negatywnej oceny stanu bezpieczeństwa i porządku publicznego w związku z przeprowadzoną imprezą masową, (art. 13 ust. 1 i 2 uprawniający do wprowadzenia zakazu przez wojewodę i art. 13 ust. 1 i 2 uprawniający do wprowadzenia zakazu przez zarząd powiatu).

Wskazane regulacje pozwalają na uznanie, że pierwsza z sankcji dotyczy sytuacji, kiedy określony organizator składa wniosek o wydanie zezwolenia lecz nie spełnia wymogów przewidzianych przez ustawę w zakresie bezpieczeństwa czy też proceduralnych. Natomiast druga sankcja stosowana jest w przypadku negatywnej oceny stanu bezpieczeństwa i porządku publicznego w związku z przeprowadzoną imprezą masową.

Zdaniem Sądu orzekającego w niniejszej sprawie sankcja ta może dotyczyć zarówno organizatora (ów), którzy mieli zgodę na przeprowadzenie imprezy masowej lecz uzyskał negatywną ocenę bezpieczeństwa i porządku publicznego w związku z przeprowadzoną imprezą masową jak i organizatora (ów) który zgody na organizację imprezy masowej zgody nie miał a podczas jej przeprowadzania naruszył zasady bezpieczeństwa i porządku publicznego.

Gdyby podzielić zarzuty skarżących, że art. 13 a ustawy o bezpieczeństwie imprez masowych można stosować wyłącznie do organizatorów imprez masowych przeprowadzanych w oparciu o zezwolenie, możnaby uznać, że ustawodawca uprzywilejowuje podmioty, które wbrew uregulowaniom ustawy organizują imprezy masowe bez zezwolenia gdyż administracyjne funkcje represyjne ich nie dotyczą. Zdaniem Sądy przeczyłoby to założeniu, że ustawodawca jest racjonalny, bowiem wykładnia czyniona przez skarżących prowadzi do wniosku, że zakaz organizowania przyszłych imprez masowych dotyczy tylko tych, którzy uprzednio podjęli starania i uzyskali zgodę na przeprowadzenie imprezy masowej, a która z takich czy innych powodów uzyskała negatywną ocenę stanu bezpieczeństwa i porządku publicznego. Natomiast osoby, które przeprowadziły imprezę masową bez zezwolenia mogłyby administracyjnie czuć się bezkarne.

Z ustaleń stanu faktycznego sprawy wynika, że organ administracji publicznej uzyskiwał od organów ścigania informacje o organizowaniu imprez masowych przez skarżących od trzeciego kwartału 2007r. Ponowne rozpoznanie sprawy, które miało miejsce w 2008 r. wskazywało, że od stycznia 2008 r. do czerwca 2008 r. skarżący zorganizowali 65 imprez masowych - dyskotek. Z każdorazowych pism Komendanta Policji w O.W. o poszczególnych imprezach wynikało, że dochodziło przed budynkiem w którym były organizowane imprezy do wykroczeń (k. 25, 29, 35, 38, 40, 41, 46, 47, 51, 52, 59, 60, 68, 71, 83).

Naruszenia porządku publicznego przy okazji organizowania imprez wynikają również z "Ocen stanu bezpieczeństwa i porządku publicznego" za poszczególne okresy sporządzanych przez Komendanta Powiatowego Policji w O.W. (k. 26, k. 70) przy czym oceny te były negatywne.

Sąd nie podzielił zarzutów skarżących, którzy zaprzeczali aby imprezy masowe organizowali wspólnie i podkreślali, że ustawa o bezpieczeństwie imprez masowych nie używa pojęcia organizatora zbiorowego.

Art. 3 pkt 3 ustawy wyjaśnia, że pod pojęciem organizatora imprezy masowej należy rozumieć osobę prawną, osobę fizyczną, lub jednostkę organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej, przeprowadzającej imprezę masową. Przyjęcie w definicji liczby pojedynczej nie wyklucza jednak, że ustawodawca wyklucza organizację imprezy masowej przez kilku organizatorów. Gdyby ustawodawca wykluczał organizowanie imprezy masowej przez kilka podmiotów to dałby temu wyraz w przepisach ustawy poprzez określenie zakazu organizowania imprezy przez kilka podmiotów.

Organy rozstrzygające sprawę w ocenie Sądu miały pełne podstawy do stwierdzenia, że skarżący organizowali imprezy masowe wspólnie. W sprawie przesłuchano 27 świadków. Z zeznań świadków wynikało, że w każdym z relacjonowanych przypadków żaden ze świadków – również wnioskowanych przez skarżących nie zeznał aby podczas udziału w dyskotece jeden z lokali był nieczynny. Jest niespornym, czemu nie przeczą skarżący że 3 lokale, oddzielone są od siebie szklanymi drzwiami. Drzwi te pełnią funkcje wyjść awaryjnych dla poszczególnych lokali. Relacje świadków uczestniczących w różnych imprezach są różne. Jedni wskazują, że drzwi były otwarte i pomiędzy lokalami można było się przemieszczać. Inni twierdzili, że otrzymywali opaski, które umożliwiały przemieszczanie się z jednego lokalu do drugiego, bez dodatkowej opłaty za wejście. Wreszcie większość świadków podało, że mogli korzystać tylko z jednego wejścia gdyż pozostałe były zamknięte.

Zeznania świadków – uczestników różnych imprez pozwalały zdaniem Sądu organom rozstrzygającym sprawę na stwierdzenie, że w trakcie różnych imprez zmieniane były zasady organizacyjne ich przeprowadzania zarówno co do faktycznego łączenia lokali, czy też zamykania drzwi ewakuacyjnych, czy też drzwi głównych do poszczególnych lokali. Zmienna też była liczba uczestników imprez w pewnych sytuacjach dochodząca do 1000 osób.

Należy jednak podkreślić, że żaden ze świadków nie zeznał, że w lokalach było mniej niż 300 osób, bądź też o czym wspomniano wyżej, że jeden z lokali był nieczynny. Zatem jednoczesne funkcjonowanie lokali, przy ścisłym zachowaniu dopuszczalnej ilości osób powodowało, że w budynku organizowana była impreza masowa.

Biorąc pod uwagę usytuowanie lokali (pomieszczenia piwniczne) brak regulaminu dla uczestników, brak punktu medycznego, wzajemne powiązanie lokali w zakresie wyjść ewakuacyjnych dawało podstawę do stwierdzenia, że uczestniczenie w tych imprezach stanowiło zagrożenie dla życia i zdrowia osób w lokalach przebywających.

Powyższe w powiązaniu z negatywnymi ocenami bezpieczeństwa i porządku publicznego organów ścigania (Policji) zdaniem Sądu uzasadniało wydanie rozstrzygnięć zakazujących organizowanie imprez masowych skarżącym.

Dla istoty sprawy zdaniem Sądu nie są miarodajne pozytywne opinie Państwowego Inspektora Sanitarnego, Państwowej Straży Pożarnej, czy też Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego, gdyż wszystkie opinie wydane w sprawie dotyczyły wymogów jakie musiały spełniać poszczególne lokale i nie odnoszą się do wymogów jakie musi spełniać budynek, w którym organizowane mają być imprezy masowe. Wprawdzie w lakonicznych wypowiedziach wspomnianych opinii (k. 3 – 45) organy te wypowiadały się na temat ilości uczestników imprez i tak: Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w O.W. zaznaczył, że przy dopuszczalnej ilości 370 uczestników ze względów bezpieczeństwa winny być otwarte przejścia ewakuacyjne, Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w O.W. stwierdził, że każdy z lokali uzyskał pozytywną opinię sanitarną, a nadto zabezpieczono dla 370 osób toalety, wreszcie Komendant Powiatowej Państwowej Straży Pożarnej stwierdził, że warunki ewakuacyjne dla 370 osób zostały spełnione – jednak z żadnej z tych opinii nie wynika w jakich warunkach doszło do kontroli w szczególności, czy były to kontrole przeprowadzane w trakcie imprez, czy też dotyczyły sytuacji, w których badano jedynie teoretyczne możliwości parametrów lokali zakładając, że wszystkie wejścia główne i ewakuacyjne są otwarte. Temu, że przejścia ewakuacyjne były niedostępne dla uczestników imprez, przeczą przede wszystkim skarżący, którzy twierdzili że lokale funkcjonują osobno, w związku z czym organy nie miały podstaw twierdzić, że organizowane dyskoteki nie miały charakteru imprez masowych.

Kontrolując rozstrzygnięcia organów administracji państwowej Sąd zauważa, że skargi D. i S.K. a także M.P. charakteryzują się niekonsekwencją. Skoro skarżący twierdzą, że nie są organizatorami imprez masowych i nigdy takich imprez nie przeprowadzali ani nie zamierzają ich przeprowadzać, to brak było podstaw do kwestionowania "co do zasady" wprowadzonego zakazu.

Sąd kontrolujący rozstrzygnięcia organów administracji publicznej nie podzielił zarzutów skarżących dotyczących naruszenia przepisów art. 7 i 77 Kpa.

Dowód z przesłuchania stron nie był w sprawie konieczny i to organ rozstrzygający sprawę musiał w oparciu o ustalenia faktyczne sprawy ocenić czy zaistniały podstawy do ostatecznego rozstrzygnięcia sprawy.

Nie była również koniecznym, dla administracyjnego rozstrzygnięcia informacja o ostatecznym, prawomocnym skazaniu skarżących za przeprowadzenie imprezy masowej bez zezwolenia, gdyż negatywna ocena bezpieczeństwa i porządku publicznego może wynikać nie tylko z prawomocnego wyroku karnego, ale również z ocen wydawanych przez organy ścigania (Policję). Z licznych notatek Komendanta Miejskiego Policji w O.W. wynika, że to uczestnicy dyskoteki, a nie sami skarżący naruszali prawo i byli karani mandatami za wykroczenia, a dla oceny czy skarżący organizowali imprezy masowe organy administracji publicznej miały wystarczający materiał dowodowy, który został prawidłowo rozważony i znalazł wyraz w ustalonym stanie faktycznym. W ocenie Sądu kontrolującego rozstrzygnięcie będące przedmiotem skargi, ustaleń organów nie podważają dokumenty złożone w dniu 8 kwietnia 2009 r. na rozprawie, a mianowicie pismo PINB w O.W. z 31.12.2008 r. dotyczące zgłoszenia robót budowlanych przez skarżących, czy też protokoły Komendy Powiatowej Państwowej Straży Pożarnej (k. 140 - 146) dotyczące lokali C.H. i P.H., gdyż ocenie Sądu nie podlegały przepisy prawa budowlanego czy też przeciwpożarowe lecz przepisy ustawy o bezpieczeństwie imprez masowych stanowiące podstawę materialnoprawną rozstrzygnięć.

Z powyższych względów na zasadzie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153 poz. 1270 ze zm.) skargi jako nieuzasadnione należało oddalić.

/-/E. Kręcichwost-Durchowska /-/ G. Radzicka /-/P.Miładowski

KB/