Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 2374/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-04-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Nadzór budowlany
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 155kpa  w zw. z art. 48 ust, 1 pr. bud
journal: Dz.U. 1994 nr 89 poz 414
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Ostrowska (spr.), , Sędzia WSA Marta Kołtun – Kulik, Sędzia WSA Mirosław Montowski, Protokolant ref. stażysta Grażyna Dmitruk, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 kwietnia 2019 r. sprawy ze skargi P G na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2018 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] sierpnia 2018 r., znak [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej jako: "GINB", "organ II instancji"), na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257, dalej jako K.p.a.), po rozpatrzeniu odwołania P G od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2018 r., nr [...]- utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

W uzasadnieniu swojej decyzji organ II instancji, podniósł, że decyzją z dnia [...] czerwca 2018 r. [...]WINB odmówił uchylenia własnej decyzji ostatecznej z dnia [...] lutego 2015 r., nr [...], utrzymującej w mocy decyzję PINB w [...] z dnia [...] lipca 2014 r., nr [...], nakazującą P G rozbiórkę samowolnie wybudowanego na dz. nr [...] obr. [...] w [...] muru oporowego na długości ok. 131,75 m i wysokości ok. 0,81-1,40 m na żłobie kamiennym w korycie potoku [...] na wysokości posesji nr [...] przy ul. [...] w [...].

Analizując spełnienie przesłanek dopuszczalności zastosowania art. 154 K.p.a., GINB w niniejszej sprawie w pierwszej kolejności wskazał, że decyzja [...] WINB z dnia [...] lutego 2015 r. nie jest decyzją, na mocy której żadna ze stron nie nabyła prawa. W doktrynie wskazuje się bowiem, że decyzja nie tworzy praw nabytych dla danej strony, gdy z treści rozstrzygnięcia ta strona nie może wywieść dla siebie żadnych korzyści prawnych, uprawnień ani też sprecyzowania swoich obowiązków bądź obowiązków innych podmiotów, które byłyby korelatem jej uprawnień (por. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 1996). Decyzja organu wojewódzkiego z dnia [...] lutego 2015r. konkretyzuje zaś obowiązki P G dotyczące rozbiórki zrealizowanego wbrew przepisom prawa obiektu budowlanego. Korelatem tych obowiązków jest zaś uprawnienie właściciela i zarządcy nieruchomości, na której ten obiekt się znajduje (dz. nr [...] obr. [...] w [...] jest własnością Skarbu Państwa w zarządzie Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...]) do żądania wykonania tych obowiązków przez inwestora (por. wyrok NSA z dnia 19 listopada 2008 r. sygn. akt: II OSK 1402/07).

Ponadto nie jest możliwe stosowanie art. 154 K.p.a. do decyzji związanych , a do takich należy decyzja nakazująca rozbiórkę obiektu budowlanego na podstawie art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2018 r., poz. 1202). Skarżący powołał wprawdzie w odwołaniu z dnia [...] lipca 2018 r. pogląd wyrażany niekiedy w orzecznictwie i doktrynie, wedle którego nie jest wyłączona możliwość uchylenia lub zmiany decyzji ostatecznej nakazującej rozbiórkę na podstawie art. 154 K.p.a., z którym jednak nie sposób się zgodzić, na co wskazał NSA w wyroku z dnia 9 sierpnia 2013 r, sygn. akt: II OSK 756/12.

Sądy administracyjne wskazują bowiem, że niedopuszczalna jest zmiana lub uchylenie na podstawie art. 154 K.p.a. decyzji związanych, tj. takich, przy których podejmowaniu organ administracji publicznej nie działa w ramach uznania administracyjnego. Z decyzją związaną mamy do czynienia, gdy organ, stwierdziwszy wystąpienie określonego stanu faktycznego, nie może wybrać konsekwencji prawnych jego zaistnienia, lecz jest zobligowany do wydania rozstrzygnięcia o ściśle określonej treści (por. M. Jaśkowska, w: R. Hauser, A. Wróbel, Z. Niewiadomski (red.), Instytucje Prawa Administracyjnego. System Prawa Administracyjnego Tom 1, Warszawa 2015). W taki właśnie sposób kształtują się obowiązki organu działającego na podstawie art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego, gdyż w przypadku wystąpienia określonych w nim przesłanek organ ma obowiązek wydać nakaz rozbiórki .

Na podstawie akt sprawy organ II instancji uznał, że strona skarżąca jako okoliczność mającą uzasadniać zastosowanie art. 154 K.p.a. w stosunku do decyzji [...] WINB z dnia [...] lutego 2018 r. wskazała także zmianę stanu prawnego, jaka zaszła od wydania objętej wnioskiem decyzji, wyjaśniając, że zmiana stanu prawnego, nawet korzystna dla wnioskodawcy, nie uzasadnia zmiany decyzji ostatecznej w trybie art. 154 K.p.a.

P G wskazuje na korzystność jego inwestycji dla interesu społecznego, gdyż, jak twierdzi, jest to mur stanowiący umocnienie i podwyższenie brzegu oraz żłobu potoku, wybudowany w celu poprawy bezpieczeństwa ludzi i mienia. Powyższe wskazuje, że istotnie, jak przyjęły terenowe organy nadzoru budowlanego, obiekt objęty nakazem rozbiórki stanowi mur oporowy. Kwalifikację tę potwierdziły zresztą WSA w Krakowie i NSA prawomocnymi wyrokami (odpowiednio z dnia 16 czerwca 2015 r., sygn. akt: II SA/Kr 460/15 i z dnia 14 czerwca 2017 r., sygn. akt: II OSK 2622/15), obszernie ją uzasadniając. Z drugiej strony Wnioskodawca twierdzi, że budowa przedmiotowego obiektu, zgodnie z przepisami obowiązującymi w dacie orzekania przez organ wojewódzki w trybie zwykłym, wymagałaby zgłoszenia, a nie pozwolenia na budowę, a obecnie nie wymagałaby również zgłoszenia. Regulacje, na które powołuje się skarżący dotyczyły jednak opasek brzegowych oraz innych sztucznych, powierzchniowych lub liniowych umocnień brzegów rzek i potoków górskich oraz brzegu morskiego, brzegu morskich wód wewnętrznych, niestanowiących konstrukcji oporowych, a zatem niewątpliwie nie odnoszą się do murów oporowych (zob. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 28 kwietnia 2016 r. sygn. akt: IV SA/Po 84/16).

W świetle powyższych rozważań organ II instancji stwierdził, że nie jest możliwe uchylenie decyzji [...] WINB z dnia [...] lutego 2015 r. na podstawie art. 154 K.p.a. W związku z niespełnieniem przesłanek nienabycia prawa przez żadną ze stron oraz uznaniowości decyzji, która ma być zmieniona, nie ma potrzeby badania, czy za jej zmianą przemawia interes społeczny lub słuszny interes strony.

Skargę na powyższą decyzję wniósł do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Warszawie, P G zarzucając jej naruszenie:

1. art. 154 K.p.a., poprzez przyjęcie błędnej wykładni przedmiotowego przepisu skutkującą uznaniem, że przepis ten nie może stanowić podstawy do uchylenia decyzji nakazującej;

2. art. 7, 77 § 1 oraz 107 § 3 K.p.a., poprzez brak rozważenia okoliczności wskazanych we wniosku o uchylenie decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] nr [...] z dnia [...] lipca 2014 r., utrzymanej w mocy decyzją [...] WINB w [...] z dnia [...] lutego 2015 r., a tym samym niewyjaśnienie stanu faktycznego oraz istotnych okoliczności sprawy;

nadto, z ostrożności zarzucił naruszenie:

3. art. 155 K.p.a., poprzez jego niezastosowanie - skutkujące utrzymaniem zaskarżonej decyzji w mocy z powodu niemożliwości (zdaniem organu II instancji) jej uchylenia na podstawie art. 154 K.p.a., przy jednoczesnym braku rozważenia możliwości jej uchylenia na podstawie art. 155 K.p.a.

Wskazując na powyższe uchybienie skarżący, w myśl art. 145 § 1 ust. 1 lit. c) ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wnosił o:

1. uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, jako naruszającej prawo;

2. zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu swojej skargi podniósł, że zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2018 r. jest wadliwa i w sposób rażący narusza prawo. Organ odwoławczy bezzasadnie utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] nr [...] z dnia [...] czerwca 2018 r. odmawiającą uchylenia decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] lipca 2014 r. utrzymanej w mocy decyzją [...] WINB w [...] nr [...] z dnia [...] lutego 2015 r. znak [...] .

Istotą niniejszego postępowania jest rozstrzygnięcie czy art. 154 K.p.a. może stanowić podstawę do uchylenia decyzji nakazującej rozbiórkę obiektu budowlanego. Rozstrzygnąć zatem należy czy decyzja nakazująca rozbiórkę jest decyzją mocą której żadna ze stron nie nabyła prawa oraz czy w/w przepis ma zastosowanie do tzw. decyzji związanych jakimi są niewątpliwie decyzje nakazujące rozbiórkę. Z kolei w razie ustalenia, że przepis art. 154 nie znajdzie zastosowania w niniejszej sprawie, należy rozważyć, czy organ administracyjny miał obowiązek rozważyć z urzędu możliwość zastosowania art. 155 K.p.a.

Zdaniem skarżącego art. 154 K.p.a. znajduje zastosowanie w niniejszej sprawie albowiem decyzja nakazująca rozbiórkę jest decyzją mocą której żadna ze stron nie nabywa praw. Niezależnie od powyższego, zdaniem skarżącego, organ administracyjny w razie stwierdzenia, że art. 154 K.p.a., na który powoływał się skarżący we wniosku o uchylenie decyzji nakazującej rozbiórkę, nie znajduje zastosowania, zobowiązany był rozważyć zastosowanie art. 155 K.p.a. czego nie uczynił.

W świetle poczynionych wyżej rozważań, a w szczególności w świetle uzasadnienia wyroku WSA w Krakowie z 30 listopada 2017 r. sygn. II SA/KR 1047/17, decyzje organów I i II instancji są wadliwe albowiem decyzja nakazująca obowiązek rozbiórki "muru oporowego" nie może być kwalifikowana jako decyzja, na mocy której strona nabyła prawo, a w konsekwencji zastosowanie będzie miał art. 154 K.p.a. a nie 155. Tym samym, wskazana przez skarżącego we wniosku o uchylenie decyzji podstawa prawna jest jak najbardziej prawidłowa.

Z ostrożności procesowej skarżący podkreślił, że przyjmuje się, że organ administracji publicznej - zwłaszcza w sprawach, które mogą być wszczęte również z urzędu - nie jest bezwzględnie związany zakresem żądania i treścią wniosku ani wskazaną w nim podstawą prawną; może zatem - a właściwie, gdy są ku temu podstawy, powinien - wyjść poza granice wniosku. Powołanie się przez stronę we wniosku na art. 154 K.p.a. nie zwalnia organu z rozważenia możliwości zastosowania art. 155 K.p.a. (i odwrotnie) – tym bardziej, że są to przepisy pozostające w ramach jednej instytucji - tzw. trybów fakultatywnych.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2188) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i przepisami prawa procesowego obowiązującymi w dacie jego wydania.

Jednocześnie zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W ocenie Sądu analizowana pod tym kątem skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem skargi wywiedzionej do tutejszego Sądu jest decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2018r, utrzymująca w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego nr [...] z dnia [...] czerwca 2018 r., w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego Nr [...] z dnia [...] lutego 2015r. utrzymującej w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z [...] lipca 2014r., nakazującej P G rozbiórkę samowolnie wybudowanego na dz. nr ew. [...] muru oporowego na długości ok. 131,75m i wys. ok. 0,81- 1,40m na żłobie kamiennym w korycie potoku [...] na wysokości posesji nr [...] przy ul. [...] w [...].

Podstawę prawną, zgodnie z wnioskiem skarżącego z dnia [...] grudnia 2017r., kwestionowanej w niniejszym postępowaniu decyzji stanowił art. 154 k.p.a., zgodnie z którym decyzja ostateczna, na mocy której żadna ze stron nie nabyła prawa może być w każdym czasie uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał, jeżeli przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony.

Należy mieć na względzie, że postępowanie prowadzone na podstawie art. 154 k.p.a., jest postępowaniem nadzwyczajnym, którego przedmiotem – w przeciwieństwie do trybu zwykłego - nie jest merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy, lecz dokonanie oceny, czy za zmianą lub uchyleniem decyzji ostatecznej przemawia interes społeczny lub słuszny interes strony. Zastosowanie przepisu art. 154 § 1 k.p.a. wymaga łącznego spełnienia ww. przesłanek, tj.: 1) decyzja ostateczna nie tworzy praw dla żadnej ze stron postępowania, 2) za uchyleniem lub zmianą takiej decyzji przemawia interes społeczny lub słuszny interes strony.

Zarówno w doktrynie, jak i w orzecznictwie sądowoadministracyjnym ukształtował się pogląd, zgodnie z którym "nabycie prawa" należy rozumieć szeroko.

Przyjmuje się, że każde indywidualne rozstrzygnięcie prawne, które ma znamiona rozstrzygnięcia merytorycznego w sprawie i kształtuje sytuację prawną strony, należy traktować jako rozstrzygnięcie, na podstawie którego strona "nabywa prawa". Ocena tego, czy strona nabyła lub nie prawo z decyzji ostatecznej, powinna być dokonywana na podstawie treści rozstrzygnięcia zawartego w decyzji ostatecznej.

Zagadnienie nabycia praw z decyzji ostatecznej powinno być rozważane na płaszczyźnie przepisów prawa materialnego, stanowiących podstawę decyzji, przy jednoczesnym uwzględnieniu treści decyzji. Ustalenie, że decyzja nie tworzy praw nabytych dla żadnej ze stron postępowania wymaga stwierdzenia, że z treści rozstrzygnięcia strony nie mogą wywieść dla siebie uprawnień, bądź nie mogą sprecyzować obowiązków swoich lub innych podmiotów, które byłyby korelatem uprawnień.

Odnosząc powyższe rozważania do niniejszej sprawy stwierdzić zatem należy, że "nabycie praw" może nastąpić również w decyzji nakładającej obowiązek. Taką decyzją jest niewątpliwie decyzja w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego, w niniejszej sprawie wydana na podstawie art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2003 r. nr 207, poz. 2016). Już chociażby z tego względu, decyzja ta nie mogła podlegać weryfikacji w trybie art. 154 k.p.a.

Nie powinno budzić wątpliwości, że przepis art. 48 ust 1 Prawa budowlanego wyraża normę bezwzględnie wiążącą, czyli nie dopuszczającą odstępstwa, ani modyfikacji w ramach swobodnego uznania organu administracji lub jakiegokolwiek porozumienia (umowy) z inwestorem bądź innym uczestnikiem postępowania (np. właściwą gminą). Wynika to zarówno z brzmienia przepisu ("właściwy organ nakazuje ... rozbiórkę"), jak i z faktu, że wyjątki od obowiązku nakazu rozbiórki są w sposób ścisły i wyczerpująco wskazane w art. 48 ust. 2 Prawa budowlanego i rozwinięte w art. 49, 49a – 49c, 50 - 51 Prawa budowlanego. Innych rozwiązań w przypadku wybudowania lub prowadzenia budowy obiektu budowlanego bez pozwolenia na budowę lub wymaganego zgłoszenia budowy przepisy prawa nie przewidują.

Nauka prawa podkreśla też, że art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego ma charakter restrykcyjny, to znaczy powinien być stosowany zgodnie z jego brzmieniem, chyba że są ściśle spełnione przesłanki zastosowania środków przewidzianych w art. art. 49-51 tejże ustawy. Zwraca się wszak uwagę, że art. 48 ma charakter restytucyjny, a nie represyjny. Nakaz rozbiórki nie jest bowiem karą nakładana na osobę prowadzącą prace budowlane niezgodnie z obowiązującymi przepisami, ale środkiem mającym za zadanie przymuszenie inwestorów (budujących) do działania zgodnie z właściwymi przepisami prawa budowlanego (vide: A. Gliniecki, Komentarz do art. 48, w: Prawo budowlane. Komentarz, pod red. A. Glinieckiego, Wydanie 1., Warszawa 2012, s. 436, 438 oraz cytowane tam orzecznictwo sądów administracyjnych).

Również orzecznictwo sądów bardzo rzadko dopuszcza odstępstwa od omawianych przepisów Prawa budowlanego. Takie odstępstwa są znane, np. uznanie za niewykonalny nakazu rozbiórki części budynku mieszkalnego wybudowanej bez pozwolenia na budowę, jeśli powodowałoby to drastyczne pogorszenie sytuacji mieszkaniowej rodziny zamieszkującej dany budynek. są też motywowane. Są to jednak odstępstwa uzasadniane przez odwołanie się do fundamentalnych wartości konstytucyjnych, a nie jedynie bardziej lub mniej skonkretyzowanego interesu społecznego lub słusznego interesu strony.

Decyzja wydana na podstawie art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego ma zatem charakter decyzji związanej. Trybunał Konstytucyjny już w jednym z najwcześniejszych orzeczeń stwierdził, że samowola budowlana jest "zdarzeniem prawnym ciągłym" trwającym aż do czasu przywrócenia stanu zgodnego z prawem, bez względu na to, czy obywatelski obowiązek przestrzegania prawa (art. 83 Konstytucji RP) zostanie poprzez legalizację projektu inwestycyjnego, czy poprzez przywrócenie do stanu poprzedniego, w tym rozbiórkę (vide: orzeczenie TK z dnia 31 stycznia 1996 r., sygn. akt K 9/95 (OTK 1996 nr 1 poz. 2). Tak rozumiane pojęcie samowoli budowlanej rodzi bowiem po stronie właściwych organów bezwzględny obowiązek działania z urzędu w celi likwidacji skutków samowoli a po stronie inwestora obowiązek przywrócenia stanu zgodnego z prawem.

W świetle powyższego, jeśli zaistniały okoliczności faktyczne stanowiąc przesłanki nakazu rozbiórki obiektu budowlanego, organ ma obowiązek taki nakaz orzec i nie można z tego powodu czynić mu zarzutu naruszenia prawa. W zaskarżonej decyzji GINB słusznie wskazuje się, że art. 48 Prawa budowlanego nie zawiera żadnych przesłanek, które dopuszczałyby uchylenie lub zmianę decyzji o rozbiórce na podstawie art. 155 czy 154 kpa. Rację ma też organ odwoławczy, gdy stwierdza, że próby złagodzenia restrykcyjności art. 48 Prawa budowlanego pozostawałyby w sprzeczności z wyraźną wolą ustawodawcy.

Należy również wskazać, że tryby nadzwyczajne określone w art. 154 i 155 k.p.a. mogą mieć zastosowanie wyłącznie w odniesieniu do decyzji opartych o uznanie administracyjne. Ich zastosowanie wobec decyzji związanych jest niedopuszczalne (tak: Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 25 lutego 2011 r. sygn. akt I OSK 607/10). W sprawie nakazania rozbiórki obiektu budowlanego na podstawie art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane nie ma miejsca na uznanie administracyjne i dlatego również z tej przyczyny tryb przewidziany w art. 154 k.p.a. nie może służyć uchyleniu lub zmianie takiej decyzji.

Cytowany powyżej przepis Prawa budowlanego nakłada na właściwy organ obowiązek wydania decyzji nakazującej rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie lub wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę, z zastrzeżeniem ust. 2, nie pozostawiając organowi tzw. "luzu decyzyjnego".

Jako chybione należało zatem ocenić stanowisko przedstawione w skardze i powołane orzecznictwo odnoszące się do obowiązków organów wydających rozstrzygnięcia o charakterze uznaniowym.

Na koniec podkreślić trzeba, iż decyzja nakazująca rozbiórkę obiektu budowlanego jest decyzją przywracającą porządek prawny w sferze prawa materialnego, tj. Prawa budowlanego, co niewątpliwie leży w interesie społecznym.

Za nakazaniem rozbiórki obiektu budowlanego zapewne nigdy nie przemawia "słuszny interes strony", na którą nałożono ten obowiązek, jednak nakaz taki jest zgodny ze słusznymi interesami innych stron, które w wyniku nałożenia tego obowiązku nabywają prawa będące jego korelatem (tak: Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 5 lutego 2010 r. sygn. akt II OSK 269/09).

W konsekwencji powyższego oraz zaważywszy na przedmiot niniejszej sprawy bez wpływu na jej wynik pozostawały zarzuty kwestionujące prawidłowość wydania decyzji o nakazie rozbiórki, wskazujące na zabezpieczający charakter wniesionego muru oporowego, zwłaszcza w kontekście uzasadnienia prawomocnego wyroku WSA w Krakowie z dnia 16 czerwca 2015r. w sprawie II SA/Kr 460/15.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 155 kpa poprzez jego niezastosowanie, należy wyjaśnić, że organ wszczynając postępowanie związany był treścią wniosku skarżącego wyraźnie i bez wątpliwości wskazując na normę art. 154 § 1 i 2 kpa jako podstawę prawną jego żądania. Podkreślenia bowiem wymaga, że w przypadku postępowań prowadzonych na wniosek organ jest związany wnioskiem strony, co oznacza, że to strona, a nie organ określa zakres żądania.

Z tych też przyczyn, Sąd uznał, iż zarzuty skargi są w całości nieuzasadnione, a zaskarżona decyzja zawiera prawidłowe rozstrzygnięcie.

Dlatego też, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018, r. poz. 1302), Sąd orzekł o oddaleniu skargi.