Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 378/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2021-10-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Planowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 61 ust. 1
journal: Dz.U. 2020 poz 293
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jolanta Górska Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Dobek-Rak Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz (spr.) po rozpoznaniu w Gdańsku w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 20 października 2021 r. sprawy ze skargi U. D. i J. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 21 kwietnia 2021 r., nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy oddala skargę.


UZASADNIENIE

Skarga U. D. i J. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z 21 kwietnia 2021 r. utrzymującą w mocy decyzję z 21 sierpnia 2020 r. Wójta Gminy o ustaleniu warunków zabudowy dla terenu działki nr [..], obręb K., gm. S., dla inwestycji polegającej na budowie farmy fotowoltaicznej o mocy do 2 MW wraz z towarzyszącą infrastrukturą techniczną została wniesiona w następującym stanie sprawy:

A. wystąpiła do Wójta Gminy z wnioskiem o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie farmy fotowoltaicznej o mocy do 2 MW i na powierzchni do 1,0ha. Inwestycja ma być realizowana na działce nr [..] w obrębie K. Obecnie działka nr [..] stanowi niezabudowany teren rolny. Działka nie jest objęta ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który określałby jej funkcję.

Organ I instancji wskazał, że z analizy uwarunkowań wynika, że:

co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów... - zgodnie z art. 61 ust. 3 w/w ustawy przepisów tych nie stosuje się m.in. do instalacji odnawialnego źródła energii w rozumieniu art. 2 pkt 13 ustawy z dnia 20 lutego 2015r. o odnawialnych źródłach energii (zgodnie z przytoczonym pkt 13 lit. a) instalację odnawialnego źródła energii stanowi wyodrębniony zespół urządzeń służących do wytwarzania energii opisanych przez dane techniczne i handlowe, w których energia jest wytwarzana z odnawialnych źródeł);

teren ma dostęp do drogi publicznej - zgodnie z art. 61 ust. 3 w/w ustawy przepisów tych nie stosuje się m.in. do instalacji odnawialnego źródła energii w rozumieniu art, 2 pkt 13 ustawy z dnia 20 lutego 2015r. o odnawialnych źródłach energii (zgodnie z przytoczonym pkt 13 lit. a) instalację odnawialnego źródła energii stanowi wyodrębniony zespół urządzeń służących do wytwarzania energii opisanych przez dane techniczne i handlowe, w których energia jest wytwarzana z odnawialnych źródeł):

istniejące i projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego;

teren inwestycji na działce nr [..] nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntu rolnego na cele nierolnicze;

decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi.

Powyższe obligowało organ do wydania decyzji pozytywnej.

Wobec zakwestionowania jej przez skarżących sprawa stała się przedmiotem orzekania przez organ odwoławczy, który wskazał zgodnie z art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2020 r., poz. 293), dalej u.p.z.p., że zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robot budowlanych, wymaga ustalenia w drodze decyzji warunków zabudowy. Przepis art 50 ust. 2 ustawy stosuje się odpowiednio. W myśl art 52 ust. 2 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy, wniosek o ustalenie lokalizacji inwestycji (warunków zabudowy) powinien zawierać m. in. charakterystykę inwestycji, obejmującą: a) określenie zapotrzebowania na wodę, energię oraz sposobu odprowadzania lub oczyszczania ścieków, a także innych potrzeb infrastruktury technicznej; b) określenie planowanego sposobu zagospodarowania terenu oraz charakterystyki zabudowy i zagospodarowania terenu, w tym przeznaczenia i gabarytów projektowanych obiektów budowlanych, przedstawione w formie opisowej i graficznej; c) określenie charakterystycznych parametrów technicznych inwestycji oraz, w przypadku braku obowiązku przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, dane charakteryzujące jej wpływ na środowisko.

Przepis art. 61 ust 1 u.p.z.p. stanowi, iż wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków:

1) co najmniej jedna działka sąsiednią dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu;

2) teren ma dostęp do drogi publicznej,

3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego,

teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art 67 ustawy, o której mowa w art. 38 ust. 1;

decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi.

Przepisów ust. 1 pkt 1 i 2 nie stosuje się do linii kolejowych, obiektów liniowych i urządzeń infrastruktury technicznej, a także instalacji odnawialnego źródła energii w rozumieniu art. 2 pkt 13 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii - art. 61 ust. 3 u.p.z.p.. Zgodnie z art. 2 pkt 13 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii ( Dz. U. z 2021 r. poz. 610), przez "instalację odnawialnego źródła energii" rozumie się instalację stanowiącą wyodrębniony zespół:

urządzeń służących do wytwarzania energii opisanych przez dane techniczne i handlowe, w których energia jest wytwarzana z odnawialnych źródeł energii, lub

obiektów budowlanych i urządzeń stanowiących całość techniczno-użytkową służący do wytwarzania biogazu rolniczego - a także połączony z tym zespołem magazyn energii, w tym magazyn biogazu rolniczego.

Objęta wnioskiem Spółki inwestycja stanowi instalację odnawialnego źródła energii w rozumieniu wyżej cyt. przepisów, a zatem w niniejszej sprawie nie mają zastosowania przepisy art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.z.p. w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. Ustalenie warunków zabudowy dla wnioskowanej inwestycji jest możliwe w przypadku łącznego spełnienia warunków wymienionych w art. 61 ust. 1 pkt 3-5 u.p.z.p.. Kolegium wskazało, że przepis art. 61 ust. 3 u.p.z.p. uległ zmianie (na podstawie art. 4 ust. 2 ustawy o zmianie ustawy o odnawialnych źródłach energii oraz niektórych innych ustaw. (Dz. U. z 2019 r. poz. 1524) i w obecnym brzmieniu obowiązuje od dnia 29.08.2019 r. Stąd orzecznictwo sądów administracyjnych wskazujące na konieczność ustalania warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie farmy fotowoltaicznej na podstawie łącznego spełnienia przesłanek z art. 61 ust. 1 pkt 1-5 u.p.z.p. jest nieaktualne.

Sposób ustalania w decyzji o warunkach zabudowy wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w tym wymagania dotyczące m. in: linii zabudowy, wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu, szerokość elewacji frontowej, itd. określa rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26.08.2003 r. w sprawie sposobu ustalaniu wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588).

Zgodnie z § 3 cyt. rozporządzenia, w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu, właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy. Granice obszaru analizowanego wyznacza się no kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów.

Celem analizy, o której mowa wyżej jest ustalenie, czy planowane zamierzenie jest możliwe do zrealizowania z uwagi na warunki określone w art. 61 ust. 1-5 ustawy.

Jak wynika z akt sprawy, działka nr [..] obręb K. obszaru 9.77 ha stanowi grunt rolny klasy RIVa, RIVb, RV. Wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy została objęta część działki nr [..] obręb K., gm. S., w granicach oznaczonych kolorem różowym na załączonej do wniosku mapie (jest to część działki [..] położona w jej pn.-zach. narożniku, granicząca z działką nr [..] i [..], teren o pow. ok. 9925 m2), na której inwestor planuje budowę farmy fotowoltaicznej. Obszar analizowany wyznaczono w promieniu ok. 400m wokół obszaru, na którym planowana jest inwestycja (jest to trzykrotna szerokość frontu "działki" tj. terenu objętego wnioskiem; jako front działki przyjęto część terenu objętego wnioskiem przylegającą do drogi, front działki wynosi ok. 132 m. W obszarze analizowanym przeważają tereny rolne, występuje zabudowa zagrodowa oraz tereny leśne. W niniejszej sprawie należało ustalić, czy spełnione są przesłanki wymienione w art 61 ust. 1 pkt 3-5 ustawy, w szczególności, czy inwestycja jest zgodna przepisami odrębnymi. Przepisy odrębne, o których mowa w art 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p, stanowią wszelkie normy prawa powszechnie obowiązującego, które dotyczą planowanego zamierzenia ze względu na jego cechy lub lokalizację. Pojęcie to obejmuje w szczególności: przepisy dotyczące zabytków, przyrody, środowiska, wód, dróg etc. Zgodność z przepisami odrębnymi powinna być przy tym rozumiana jako osiągnięcie stanu niesprzeczności z jakąkolwiek normą systemu prawa, a także brak relacji wykluczania się, a nawet niedostateczną spójność z normami prawa, (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 16.01.2020r. sygn. II SA/Kr 1177/19; wyrok WSA w Poznaniu z dnia 23.05.2019 r. sygn. II SA/Po 827/18) Zgodnie § 3 pkt 54 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2019 r. poz. 1839) do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się zabudowa przemysłowa, w tym zabudowa systemami fotowoltaicznymi lub magazynowa, wraz z towarzyszącą jej infrastrukturą, o powierzchni zabudowy nie mniejszej niż:

0,5 ha na obszarach objętych formami ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-5, 8 i 9 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, lub w otulinach form ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-3 tej ustawy;

1 ha na obszarach innych niż wymienione w lit. a).

Zatem realizacja inwestycji na obszarze objętym wnioskiem o pow. ok. 9.925m2 zmieni funkcję części działki [..] z rolnej na produkcyjną, bowiem zabudowa systemami fotowoltaicznymi zaliczona została wprost do zabudowy przemysłowej. Biorąc pod uwagę, że w niniejszej sprawie nie ocenia się zgodności inwestycji z przepisami art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy, brak kontynuacji funkcji występującej w obszarze analizowanym, (w obszarze analizowanym nie występuje funkcja przemysłowa, produkcyjna), nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Działka nr [..] nie znajduje się na terenie cennym przyrodniczo w rozumieniu ustawy z dnia 14 kwietnia 2004 r o ochronie przyrody. (Dz. U. z 2020 r., poz. 55)

Planowana inwestycja - budowa farmy fotowoltaicznej o mocy do 2 MW i na powierzchni poniżej 1,0 ha-nie jest zaliczana do przedsięwzięć wymienionych w rozporz. RM z dnia 10.09.2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko i tym samym nie podlega procedurze postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, w myśl ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2018 r, poz. 2081 ze zm.) - przed wydaniem decyzji o warunkach zabudowy nie było wymagane uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.

Planowana inwestycja nie narusza przepisów ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Teren objęty wnioskiem stanowi grunt rolny klasy RV i RIVa. Zatem teren ten stanowi obszar, który nie wymaga uzyskania zgody Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi o przeznaczeniu na cele nierolnicze Zgodnie z art. 7 ust. 1 i ust 2 pkt 1 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. ochronie gruntów rolnych i leśnych, przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne wymagającego zgody, o której mowa w ust. 2 dokonuje się w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, sporządzonym w trybie określonym w przepisach o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Natomiast przeznaczenie gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne gruntów rolnych stanowiących użytki rolne klas I-III wymaga uzyskania zgody ministra właściwego do spraw rozwoju wsi, z zastrzeżeniem ust. 2a. W aktualnym stanie prawnym nie dotyczy to zatem jedynie gruntów stanowiących użytki rolne klas IV-Vl.

Zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych, ochrona gruntów rolnych i leśnych polega na ograniczaniu przeznaczania ich na cele nierolnicze lub nieleśne. Co istotne przepis ten każe chronić wszystkie grunty rolne niezależnie od tego czy są to grunty klasy I-III czy też IV-V. Ochronie gruntów rolnych służy zawarty w art. 53 ust. 4 pkt 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wymóg uzgodnienia z właściwym organem projektu decyzji o ustaleniu warunków, przy czym wymóg uzgodnienia odnosi się do wszystkich gruntów wykorzystywanych na cele rolne w rozumieniu art. 92 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami. W niniejszej sprawie projekt decyzji uzgodniono ze Starostą Powiatu, a tym samym Kolegium stwierdziło, że inwestycja nie narusza przepisów prawa o ochronie gruntów rolnych i leśnych, (por. wyrok WSA w Krakowie z dn. 04.02.2021 r. sygn. II SA/Kr 1278/20). Projekt decyzji uzgodniono także z PGW Wody Polskie - RZGW, a tym samym Kolegium uznało, że inwestycja nie narusza przepisów prawa wodnego.

Z akt sprawy wynika, iż spełnione są przesłanki wymienione w art. 61 ust. 1 pkt 3-5 ustawy, tj. istniejące lub projektowane uzbrojenie jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego, inwestycja nie wymaga zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze, planowana inwestycja nie narusza przepisów odrębnych. Ponadto, spełniona jest przesłanka z art. 61 ust. 1 pkt 2 ustawy, bowiem teren objęty wnioskiem ma dostęp do drogi publicznej poprzez drogę wewnętrzną.

Odnosząc się do zarzutów skarżących podniesionych w odwołaniu Kolegium uznało je za nieuzasadnione. Ocena zgodności planowanej inwestycji z przepisami odrębnymi dokonana na etapie postępowania pierwszoinstancyjnego była prawidłowa i odpowiednia do zamierzenia inwestora. Ustalenie warunków zabudowy dla planowanej inwestycji stanowi pierwszy etap realizacji inwestycji, dopiero na etapie projektu budowlanego i pozwolenia na budowę rozstrzygane są kwestie szczegółowe np. powierzchni zabudowy, usytuowania inwestycji, itp.

Kolegium wyjaśniło również, że zgodnie z art. 56 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi.

We wniesionej skardze skarżący zarzucili naruszenie:

art. 61 ust. 1 i 3 w zw. z art. 63 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2020r, poz. 293) poprzez zastosowanie pomimo niewyjaśnienia wszystkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy;

§ 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U nr 164, poz. 1588). poprzez zastosowanie pomimo braku spełnienia przesłanek do jego zastosowania,

§ 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz decyzji o warunkach zabudowy (Dz.U. nr 164 poz. 1589), poprzez zastosowanie pomimo braku spełnienia przesłanek do jego zastosowania;

art.59 i art.63 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu Informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2020 poz. 283) przez ich niezastosowanie.

Wskazując na powyższe zarzuty wnieśli skarżący o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji.

W uzasadnieniu skargi jej autorzy podnieśli, że nie wynika z treści wydanych rozstrzygnięć, na jakiej podstawie uznano, że teren inwestycji nie jest cenny przyrodniczo. Podkreślono, że działka numer [..] jest położona niedaleko dużego kompleksu leśnego, w którym żyją dzikie zwierzęta, takie jak sarny, jelenie, daniele. Niedaleko przepływa rzeka W., tworząc dolinę o dużych walorach krajobrazowych. Posadowienie farmy fotowoltaicznej niewątpliwie zakłóci równowagę ekosystemu, a zatem twierdzenia zawarte w decyzji organu I instancji, że "działka położona jest poza granicami terenów cennych przyrodniczo występujących na terenie gminy" wymagałoby rzetelnej weryfikacji. Skarżący zwrócili uwagę, że nie zweryfikowano dokładnie deklarowanej powierzchni inwestycji 9.925 m2, podczas gdy w rzeczywistości powierzchnia ta może być znacznie większa. W opinii skarżących deklarowana powierzchnia zabudowy wskazuje na intencjonalne obejście przepisu § 3 pkt 54 rozporządzenia rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2019 r. poz.1839), ograniczających zabudowę na powierzchniach nie mniejszych niż 1 na w odniesieniu do obszarów innych niże objęte formami ochrony przyrody. Planowana inwestycja nie jest jedyną przewidywaną budową farmy fotowoltaicznej w K. Zaskarżone decyzje w żaden sposób nie odnoszą się do tych inwestycji, a zdaniem skarżących wszystkie te inwestycje winny być łącznie ocenione z punktu widzenia ich wpływu na środowisko i zdrowie ludzi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1, art. 2 i art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), dalej "p.p.s.a.", wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania jeżeli miało lub mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).

Wychodząc z tak zakreślonych granic kognicji, Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienia.

W pierwszej kolejności należy doprecyzować zakres kontroli Sądu w niniejszej sprawie, bowiem skarżący podkreślają negatywny wpływ planowanej inwestycji na środowisko, przyrodę i zdrowie ludzi. Tymczasem w niniejszej sprawie zaskarżone zostały rozstrzygnięcia dotyczące ustalenia warunków zabudowy.

W procesie inwestycyjnym organy wydają różnego rodzaju decyzje administracyjne t.j.; o ustaleniu warunków zabudowy, o środowiskowych uwarunkowaniach w przypadku inwestycji mogących zawsze znacząco bądź mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, wreszcie pozwolenie na budowę - w zależności od etapu, na którym znajduje się planowana inwestycja. Każda z wymienionych wyżej decyzji zapada w odrębnym postępowaniu, w toku którego właściwe w sprawie organy zajmują się badaniem różnych kwestii i stosują adekwatne do rozstrzygnięć przepisy prawa, zgodne ze swoimi kompetencjami. W decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach organ rozważa zagadnienia związane z ochroną środowiska, zaś w postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji o ustaleniu warunków zabudowy organy badają wpływ planowanej inwestycji na sąsiedztwo w aspekcie jej zgodności z ładem przestrzenno-urbanistycznym. Z kolei organ architektoniczno-budowlany ma obowiązek zgodnie z art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz.U. z 2020 r., poz. 1333) przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego sprawdzić:

1) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z:

a) ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu,

b) wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko,

c) ustaleniami uchwały o ustaleniu lokalizacji inwestycji mieszkaniowej;

2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi;

3) kompletność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego, w tym dołączenie:

a) wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń,

b) informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b,

c) kopii zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, dotyczącego projektanta i projektanta sprawdzającego,

d) oświadczeń, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 9 i 10;

4) posiadanie przez projektanta i projektanta sprawdzającego odpowiednich uprawnień budowlanych oraz aktualność zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7.

Z faktu, że wymienione wyżej decyzje wydawane są w odrębnych od siebie postępowaniach wynika, że ich weryfikacja może nastąpić tylko w ramach tego postępowania, którego przedmiotem jest konkretna decyzja.

Z przyczyn powyżej wskazanych, w ocenie Sądu, nie jest dopuszczalne, aby w postępowaniu w sprawie warunków zabudowy organy administracji ponownie badały i oceniały kwestie związane z oceną oddziaływania inwestycji na środowisko, albowiem nie mogą one wkraczać w kompetencje organu, który jest władny do kontroli legalności decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.

W świetle powyższego sformułowane w uzasadnieniu skargi zarzuty uchybienia art. 59 i art. 63 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu Informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2020 poz. 283) przez ich niezastosowanie są niezasadne, bowiem odnoszą się do innego etapu inwestycyjnego niż uzyskania decyzji o warunkach zabudowy. Nie mają one zatem wpływu na ocenę zasadności zaskarżonej decyzji i stąd brak podstaw do ich uwzględnienia.

W analizowanej sprawie istota sporu sprowadza się do oceny, czy organy zasadnie uznały, że planowana inwestycja spełnia wymogi art. 61 ust. 3 u.p.z.p., który zdaniem organów, znajduje zastosowanie w sprawie.

Zgodnie z art. 61 ust. 1 u.p.z.p., wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków, w tym m.in:

1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu;

2) teren ma dostęp do drogi publicznej,

3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego,

teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art 67 ustawy, o której mowa w art. 38 ust. 1;

decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi.

Jak wynika z treści art. 61 ust. 3 u.p.z.p., przepisów ust. 1 pkt 1 i 2 nie stosuje się do linii kolejowych, obiektów liniowych i urządzeń infrastruktury technicznej, a także instalacji odnawialnego źródła energii w rozumieniu art. 2 pkt 13 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii.

Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpoznający niniejszą sprawę podziela ustalenia organów administracji w zakresie kwalifikacji planowanej inwestycji jako instalacji odnawialnego źródła energii mając na względzie regulację art. 2 pkt 13 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii w zw. z art. 2 pkt 22 tej ustawy. Przedsięwzięcie polegające na budowie infrastruktury umożliwiającej produkcję energii z odnawialnych źródeł energii tj. energii słonecznej, stanowi instalację odnawialnego źródła energii. Tego typu uznanie rodzi dalsze konsekwencje w postaci braku konieczności weryfikacji czy zamierzenie inwestycyjne spełnia wymogi z przepisów art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.z.p.. Zasadnie zatem organy pominęły te regulacje przy ocenie możliwości ustalenia warunków zabudowy.

Koniecznym było za to określenie czy istniejące i projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego (art. 61 ust. 1 pkt 3); czy teren inwestycji na działce nr [..] nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntu rolnego na cele nierolnicze (art. 61 ust. 1 pkt 4) oraz czy decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi(art. 61 ust. 1 pkt 5).

Ustalenia i konkluzje organów co do spełnienia wymogów w powyższym zakresie uznać należy za prawidłowe.

Za niezasadny uznać należy zarzut dotyczący naruszenia § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego stanowiący, że w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy. Brak w tym konkretnym przypadku wymogu spełnienia przesłanki z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. oznacza brak konieczności wyznaczania obszaru analizowanego i sporządzania analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, a zatem nie istnieje również wymóg dołączenia załączników, które zawierają wyniki takiej analizy, wskazanych w § 9 ust. 2 rozporządzenia wykonawczego.

Kolejny zarzut dotyczący z kolei uchybienia regulacji § 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz decyzji o warunkach zabudowy (Dz.U. nr 164 poz. 1589), jest niemożliwy do oceny, bowiem brak jego sprecyzowania powoduje, że nie sposób odkodować intencji skarżących.

Z urzędu Sąd nie dopatrzył się naruszenia jakichkolwiek przepisów procedury administracyjnej czy przepisów prawa materialnego.

Z przytoczonych względów, skarga w oparciu o art. 151 p.p.s.a. podlegała oddaleniu.