Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 1101/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2017-01-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 7,  art. 77,  art. 80
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c,  art. 200
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 17 stycznia 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Adam Matuszak (spr.) Sędziowie sędzia WSA Marzenna Glabas sędzia WSA Bogusław Jażdżyk Protokolant specjalista Wojciech Grabowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 stycznia 2017 roku sprawy ze skargi M. M. na decyzję Inspektora Transportu Drogowego z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Inspektora Transportu Drogowego na rzecz skarżącego M. M. kwotę 450 złotych (słownie: czterysta pięćdziesiąt) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia "[...]" Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na M. M. prowadzącego działalność pod nazwą firmy: M. M., karę pieniężną w wysokości 15.000 złotych.

W uzasadnieniu decyzji organ podał, że w wyniku kontroli przedsiębiorcy, przeprowadzonej za okres od dnia "[...]" do dnia "[...]", stwierdzono w przedsiębiorstwie skarżącego naruszenia w zakresie: nierejestrowania za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi – za każdego kierowcę (30.000 zł), okazanie podczas kontroli

w przedsiębiorstwie wykresówki, która nie zawiera wszystkich, danych o okresach aktywności kierowcy – za każdą wykresówkę (3 x 300 = 900 zł), nieokazanie podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, danych z karty kierowcy, z tachografu cyfrowego lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu – za każdy dzień (500 zł). Organ stwierdził, że przedsiębiorstwo w okresie 6 miesięcy przed dniem rozpoczęcia kontroli zatrudniało średnio 6 kierowców. Wskazano, że przedmiotem kontroli było m.in. sprawdzenie wymogu instalowania i użytkowania tachografów zamontowanych

w pojazdach. Ponadto sprawdzono, czy kierowcy używają wykresówek/kart kierowcy

w każdym dniu prowadzenia pojazdów. Poddano kontroli 6 kierowców za okres od 1 maja 2014 r. do 31 grudnia 2014 r.

Odnosząc się do pierwszego z naruszeń, organ stwierdził, że przedsiębiorca wykonywał przewozy okazjonalne, polegające na przewozie dzieci z i do szkoły na podstawie umowy cywilnoprawnej z dyrekcją szkoły. Kierowcy i przedsiębiorca zeznali, ze przewozy nie mają charakteru regularnego. Nie rejestrują swojej aktywności za pomocą tarcz tachografu. Każdy z pojazdów wyposażony był w tachograf analogowy. Do ewidencji czasu pracy kierowcom służył tylko harmonogram. Biorąc pod uwagę zgromadzony materiał dowodowy w sprawie organ stwierdził, że wykluczone jest uznanie dowozu dzieci do szkół i ich odwozu za przewóz regularny, przewóz regularny specjalny, czy przewóz wahadłowy. Na potwierdzenie swojego stanowiska organ przywołał orzecznictwo sądowoadministracyjne. W ocenie organu, przewóz wykonywany przez stronę jest przewozem okazjonalnym, o jakim mowa w art. 11 ustawy o transporcie drogowym, nie wymagającym zezwolenia, o którym mowa w art. 18 ust. 1 czy 2 tej ustawy. Stwierdzono nierejestrowanie za pomocą urządzenia rejestrującego na wykresówce wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi przez sześciu kierowców. Organ stwierdził, że suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas kontroli w podmiocie wykonującym przewóz drogowy nie może przekroczyć 15.000 zł dla podmiotu zatrudniającego kierowców w liczbie średnio do 10 w okresie 6 miesięcy przed dniem rozpoczęcia kontroli. Pomimo, iż łączna kara wyniosła 31.400 zł, wysokość kary na podstawie art. 92a ust. 3 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. z 2013 r., poz. 1414 ze zm.), została ograniczona do kwoty 15.000 zł.

Od decyzji organu pierwszej instancji M. M. wniósł odwołanie do Głównego Inspektora Transportu Drogowego, wnosząc o uchylenie decyzji w części dotyczącej naruszenia określonego w lp. 6.2.1 zał. Nr 3 ustawy o transporcie drogowym,

tj. nierejestrowanie za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi. W ocenie odwołującego się, organ pierwszej instancji dowolnie zwielokrotnił wymiar kary, poprzez swobodne dodanie i zastosowanie kary za to naruszenie za każdego kierowcę. Kara powinna być zaś liczona jednorazowo.

Decyzją z dnia "[...]", Główny Inspektor Transportu Drogowego uchylił decyzję organu pierwszej instancji w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy zacytował przepisy ustawy z dnia

6 września 2001 r. o transporcie drogowym oraz przepisy ustawodawstwa unijnego, odnosząc się do stwierdzonych przez organ pierwszej instancji naruszeń

w przedsiębiorstwie odwołującego się. Odnosząc się do naruszenia lp.6.2.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym stwierdził, że zaskarżona decyzja nie może się ostać, należy ją uchylić, a sprawę przekazać do ponownego rozpoznania. Organ powołał się na przepisy dotyczące przewozu regularnego, przewozu regularnego specjalnego

i przewozu wahadłowego, i nakazał organowi pierwszej instancji ustalenie w sposób niebudzący wątpliwości, jakiego rodzaju przewozy wykonywał skarżący, a następnie stwierdzenie, czy skutkowały one obowiązkiem stosowania urządzania rejestrującego w rejestracji aktywności kierowcy, czy też takiego obowiązku nie wymuszały. Wskazał też na postanowienia art. 77 § 1 , art. 107 § 3 i art. 138 § 2 ustawy z dnia

14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2016 r., poz. 23,

zwanej dalej jako: k.p.a.), jako podstawę uchylenia decyzji i przekazania sprawy organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia.

W skardze, złożonej na decyzję organu drugiej instancji do tut. Sądu, M. M. zarzucił skarżonej decyzji naruszenie art. 6 i art. 12 k.p.a., przez bezzasadne przedłużenie postępowania oraz naruszenie art. 138 § 2 k.p.a., przez uwolnienie się od obowiązku merytorycznego załatwienia sprawy, poprzez przekazanie sprawy organowi pierwszej instancji. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie prawomocnym wyrokiem z dnia 26 listopada 2015 r., sygn. akt II SA/Ol 1087/15, uchylił decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego. W uzasadnieniu Sąd wskazał, iż organ odwoławczy uchyla zaskarżoną decyzję w całości i przekazuje sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji tylko wtedy, kiedy decyzja spełnia łącznie dwie przesłanki - została wydana z naruszeniem przepisów postępowania oraz konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Sąd wskazał, iż organ odwoławczy podejmując decyzję kasacyjną nie dochował obowiązku wyeksponowania w uzasadnieniu decyzji w sposób przekonujący przyczyn, z powodu których nie skorzystał z możliwości przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego bądź też innych przyczyn, dla których niemożliwe było merytoryczne rozpoznanie sprawy w drugiej instancji, a także, jakie okoliczności organ pierwszej instancji winien wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy.

Następnie, decyzją z dnia "[...]" Główny Inspektor Transportu Drogowego uchylił (również jako: GITD) decyzję organu pierwszej instancji w całości i przekazał mu sprawę do ponownego rozpatrzenia.

W uzasadnieniu decyzji, przytaczając treść art. 92a ustawy o transporcie drogowym, art. 7 i 77 k.p.a. oraz treść przepisów regulujących kwestie naruszenia lp. 6.3.8, 6.3.7, 6.2.1 załącznika nr 3 do ustawy transporcie drogowym organ podniósł, że w aktach sprawy brak jest dowodów potwierdzających, że kontrolowany przedsiębiorca wykonywał przewozy okazjonalne, polegające na przewozie dzieci z i do szkoły na podstawie umowy z dyrekcją szkoły. Wskazano, że zgromadzony materiał dowodowy w postaci umowy cywilnoprawnej zawartej w dniu "[...]’ z Dyrektorem Zespołu Obsługi Szkół w "[..]", dotyczącej usługi "dowozu uczniów do szkół i odwiezienia do domu po zakończeniu zajęć lekcyjnych własnym transportem na trasach: Zadania nr 1, Zadania nr 2, Zadania nr 3, Zadania nr 4, których integralną część stanowią załączniki do umowy" oraz umowy cywilnoprawnej z dnia "[...]" zawartej z Dyrektorem Biura Obsługi Ekonomicznej Szkół Gminy "[...]" dotyczącej "dowozu uczniów do szkoły (...) na trasach oraz godzinach określonych w wykazie trasy stanowiącej załącznik do SIWZ" nie pozwala na przyjęcie, że przewóz uczniów do szkoły mieści się w pojęciu przewozu okazjonalnego. Podkreślono, że przewóz okazjonalny, to przewóz inny niż regularny, regularny specjalny lub wahadłowy. Stwierdzono, że na gruncie niniejszej sprawy dowóz dzieci odbywa się w ramach wskazanych umów cywilnoprawnych, na podstawie rozkładów jazdy (umowa z dnia "[...]") oraz wykazu tras dowozu uczniów (umowa z dnia "[...]") stanowiących załączniki do ww. umów. Powyższe załączniki stanowią dokumenty określające między innymi trasę przejazdu, przystanki, jak i godziny kursowania autobusów. Powołując wyrok WSA w Warszawie, sygn. VI SA/Wa 1934/05, organ wskazał, że dowożenie do szkoły grup uczniów wsiadających do autobusu o ustalonej godzinie, na określonych przystankach, usytuowanych na ustalonej trasie, a następnie odwożenie uczniów ze szkoły o określonej godzinie, do miejscowości zamieszkania położonych przy określonej trasie i wysadzanie ich na ustalonych przystankach posiada wszystkie cechy przewozu regularnego specjalnego. Dodatkowo GITD podniósł, że organ pierwszej instancji zaskarżoną decyzją naruszył przepis art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. Wskazano w powyższym zakresie, że organ uchybił obowiązkowi oceny, na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona, bowiem w uzasadnieniu decyzji wskazuje, że strona zdecydowanie podkreśla, że dowóz dzieci do szkół nie spełnia żadnych z kryteriów koniecznych do uznania go za przewóz regularny specjalny. Jednak dokonanie ustaleń faktycznych nie może nastąpić wyłącznie na podstawie protokołu przesłuchania strony w charakterze świadka, podczas gdy pozostałe dowody (umowy cywilnoprawne) wskazują na inne okoliczności faktyczne (regularność wykonywanych przewozów).

W skardze wywiedzionej do tut. Sądu na decyzję organu odwoławczego z dnia "[...]" M. M. zarzucił jej naruszenie art. 8 i art. 11 k.p.a. poprzez pominięcie w uzasadnieniu decyzji odniesienia do tych dowodów, które umożliwiają wydanie rozstrzygnięcia przez organ odwoławczy bez przekazywania sprawy po raz kolejny do organu pierwszej instancji. Dodał, że zakwestionowane rozstrzygnięcie powiela uchybienia wytknięte w wyroku WSA z dnia 26 listopada 2015 r., sygn. II SA/Ol 1087/15.

W odpowiedzi na skargę GITD wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2014 r., poz. 1647) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta co do zasady sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.

Wojewódzki sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną - art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718, dalej jako: p.p.s.a.). Oznacza to między innymi, że sąd nie może w ocenie legalności zaskarżonej decyzji ograniczać się jedynie do zarzutów sformułowanych w skardze, ale także powinien wadliwości kontrolowanego aktu podnosić z urzędu.

Zaskarżona decyzja została wydana w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy po wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 26 listopada 2015 r., sygn. akt II SA/Ol 1087/15.

Zgodnie z treścią art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność była przedmiotem zaskarżenia.

Przez ocenę prawną rozumie się wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich zastosowania w rozpoznanej sprawie. Pojęcie to obejmuje zarówno krytykę sposobu zastosowania normy prawnej w zaskarżonym akcie, jak i wyjaśnienie, dlaczego stosowanie tej normy przez organ, który wydał dany akt zostało uznane za błędne, bądź za prawidłowe. Natomiast wskazania co do dalszego postępowania dotyczą sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych oraz wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie dla uniknięcia jego wadliwości (zob. A. Kabat, B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2005, s. 345).

W orzecznictwie jednoznacznie stwierdza się także, że związanie sądu i organu oceną prawną wyrażoną w orzeczeniu sądu trwa w danej sprawie dopóty, dopóki nie zostanie ono uchylone lub zmienione lub nie ulegną zmianie przepisy, czyniąc pogląd prawny nieaktualnym. Podobny skutek (tj. ustanie mocy wiążącej wspomnianej oceny), może spowodować zmiana (po wydaniu orzeczenia sądowego) istotnych okoliczności faktycznych (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 września 1999 r., sygn. akt I SA 2019/98, ONSA 2000, nr 3, poz. 129). Zatem skutki wyroku sądu administracyjnego dotyczą każdego nowego postępowania prowadzonego w zakresie danej sprawy i obejmują zarówno postępowanie sądowoadministracyjne, w którym orzeczenie to zostało wydane; postępowanie administracyjne, w którym zapadło zaskarżone rozstrzygnięcie administracyjne; przyszłe postępowanie administracyjne, oraz ewentualne przyszłe postępowanie sądowoadministracyjne, w tym także przed NSA w przypadku ewentualnego rozpoznawania skargi kasacyjnej od ponownego wyroku sądu pierwszej instancji (v: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 17 marca 2009 r., sygn. akt I SA/Łd 1230/08, publ. LEX 493588). Stąd skutkiem wyroku sądu administracyjnego w toku każdego z tych postępowań jest zakaz formułowania nowych ocen prawnych – sprzecznych z wyrażonym wcześniej przez sąd administracyjny poglądem, a sąd zobowiązany jest do podporządkowania się im w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania poprzez treść nowego wyroku. Ponadto, zgodnie z art. 170 p.p.s.a. orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Artykuł ten wprowadza zasadę, zgodnie z którą moc wiążąca wcześniejszego orzeczenia, w odniesieniu do sądów oznacza, że muszą one przyjmować, iż dana kwestia prawna kształtuje się tak, jak stwierdzono w prawomocnym orzeczeniu (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 maja 2008 r., sygn. akt I FSK 613/08, publ. LEX 551652). Twierdzenie powyższe pozostaje również aktualne w zakresie związania oceną prawną organu administracji publicznej, który wydał kwestionowane rozstrzygnięcie.

Ocena prawna i wskazania zawarte w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 26 listopada 2015 r. mają zatem pierwszorzędne znaczenie. Zdaniem Sądu w niniejszej sprawie nie wystąpiła żadna z okoliczności uzasadniających odstąpienie od oceny prawnej wyrażonej w tym wyroku. Stwierdzić zatem należy, że ocena w nim wyrażona była i jest nadal wiążąca na gruncie niniejszej sprawy. W konsekwencji nie straciły także na swojej aktualności zalecenia Sądu co do dalszego postępowania. Wobec takiego stanu rzeczy zaskarżoną decyzję należało ocenić przy uwzględnieniu treści powyższego wyroku.

W uzasadnieniu wydanego w sprawie sygn. akt II SA/Ol 1087/15 wyroku WSA wskazał, że organ odwoławczy, odnosząc się do naruszenia lp.6.2.1 zał. Nr 3 do ustawy

o transporcie drogowym, zacytował przepisy, dotyczące przewozu regularnego, wahadłowego i przewozu regularnego specjalnego. Nakazał organowi pierwszej instancji ustalenie w sposób niebudzący wątpliwości, jakiego rodzaju przewozy wykonywał skarżący, a następnie stwierdzenie, czy skutkowały one obowiązkiem stosowania urządzenia rejestrującego w pojazdach, a tym samym, aktywności kierowcy, czy też takiego obowiązku nie wymuszały. Tymczasem zaś, organ pierwszej instancji odniósł się do tej kwestii w uzasadnieniu swojej decyzji, powołał przepisy prawa i orzecznictwo sądowoadministracyjne i przyjął, na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego, że przewóz dzieci do szkół, o którym mowa w decyzji, nie jest przewozem regularnym, ani przewozem regularnym specjalnym, ani też przewozem wahadłowym. Stwierdził, że jest to przewóz okazjonalny, o którym mowa w art. 11 ustawy o transporcie drogowym, nie wymagający zezwolenia, o którym mowa w art. 18 ust. 1 lub 2 tej ustawy.

Sąd podniósł, że organ drugiej instancji winien więc stanowisko organu pierwszej instancji ocenić i odnieść się do poczynionych ustaleń, a nie całkowicie je pomijać. Jednak

z rozstrzygnięcia organu odwoławczego nie wynika, czy organ pierwszej instancji błędnie zinterpretował lub zastosował przepisy prawa materialnego, czy też tylko uchybił przepisom postępowania. Powyższe może sugerować naruszenie zasad postępowania administracyjnego. Organ odwoławczy nie odniósł jednak tego zarzutu do konkretnych czynności organu pierwszej instancji i nie wskazał, na czym miałby polegać ewentualny zarzut naruszenia tych przepisów przez organ pierwszej instancji.

Sąd wskazał również, iż obowiązkiem organu administracji wynikającym z art. 7 k.p.a. jest dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy. Konkretyzacją tego obowiązku jest wynikający z art. 77 § 1 k.p.a. obowiązek wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Zaniechanie przez organ administracji publicznej podjęcia czynności procesowych zmierzających do zebrania pełnego materiału dowodowego jest uchybieniem przepisom postępowania administracyjnego. To organ odwoławczy, rozpoznając odwołanie, winien odnieść się do wszystkich, podniesionych zarzutów, a nie przenosić je na organ pierwszej instancji, uchylając decyzję tego organu. Brak odniesienia się przez organ do podnoszonych przez stronę zarzutów stanowi naruszenie prawa procesowego. Obowiązkiem organu odwoławczego jest bowiem ustosunkowanie się w uzasadnieniu swej decyzji do wszystkich żądań, zarzutów

i wniosków strony, zwłaszcza zawartych w odwołaniu. Dlatego też ponownie rozpatrując sprawę GIND powinien przeprowadzić postępowanie dowodowe z zachowaniem reguł postępowania administracyjnego wyrażonych w przepisach art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 81 k.p.a.

Tymczasem ponownie rozpoznając sprawę GITD ograniczył się jedynie do wskazania, że zgromadzony materiał dowodowy w postaci umowy cywilnoprawnej zawartej w dniu ‘[..]" z Dyrektorem Zespołu Obsługi Szkół w "[..]", dotyczącej usługi "dowozu uczniów do szkół i odwiezienia do domu po zakończeniu zajęć lekcyjnych własnym transportem na trasach: Zadania nr 1, Zadania nr 2, Zadania nr 3, Zadania nr 4, których integralną część stanowią załączniki do umowy" oraz umowy cywilnoprawnej z dnia "[...]" zawartej z Dyrektorem Biura Obsługi Ekonomicznej Szkół Gminy "[...]" dotyczącej "dowozu uczniów do szkoły (...) na trasach oraz godzinach określonych w wykazie trasy stanowiącej załącznik do SIWZ" nie pozwala na przyjęcie, że przewóz uczniów do szkoły mieści się w pojęciu przewozu okazjonalnego. Dodano, że organ uchybił obowiązkowi oceny, na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona, bowiem w uzasadnieniu decyzji wskazuje, że strona zdecydowanie podkreśla, że dowóz dzieci do szkół nie spełnia żadnych z kryteriów koniecznych do uznania go za przewóz regularny specjalny. Jednak dokonanie ustaleń faktycznych nie może nastąpić wyłącznie na podstawie protokołu przesłuchania strony w charakterze świadka, podczas gdy pozostałe dowody (umowy cywilnoprawne) wskazują na inne okoliczności faktyczne (regularność wykonywanych przewozów).

Jeszcze raz wymaga zauważenia, że ponownie rozpoznając sprawę organ poprzestał wyłącznie na zakwestionowaniu stanowiska organu pierwszej instancji co do charakteru transportu jaki wykonywał skarżący oraz wskazaniu jakich dowodów organ ten nie ocenił. Przede wszystkim po raz kolejny organ odwoławczy nie przeprowadził postępowania dowodowego z zachowaniem reguł postępowania administracyjnego. Należy wskazać w tym zakresie, że przeprowadzenie postępowania dowodowego nie wyłącza dopuszczalności nowych dowodów i nowych okoliczności faktycznych, a z zasady prawdy obiektywnej wynika dla organu obowiązek uwzględnienia tych "nowości". Uwzględniając powyższe organ, realizując w pełni zasadę dążenia do ustalenia prawdy obiektywnej, powinien uwzględnić treść umów i ocenić je pod kątem charakteru wykonywanych przewozów, jak też bezspornie ocenić czy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji naruszyło przepisy prawa materialnego. Ponadto, powinien ustosunkować się w uzasadnieniu swej decyzji do wszystkich żądań, zarzutów

i wniosków strony, zwłaszcza zawartych w odwołaniu

W tej sytuacji uznać należy, że GITD nie zrealizował wytycznych Sądu dotyczących przeprowadzenia postępowania administracyjnego zgodnie z wymogami określonymi w k.p.a.

Zaskarżona decyzja zapadła z naruszeniem art. 153 p.p.s.a., polegającym na niezastosowaniu się do wskazań co do dalszego postępowania zawartych w wydanym w sprawie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Tym samym organ naruszył ogólne zasady postępowania, w szczególności art. 7 k.p.a., a także art. 77 § 1 k.p.a. Powyższe uchybienia miały wpływ na wynik sprawy.

Uwzględniając powyższe Sąd uchylił zaskarżoną decyzję na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" p.p.s.a.

Wobec uwzględnienia skargi Sąd na podstawie art. 200 i 205 § 1 p.p.s.a. zasądził od organu na rzecz skarżącego zwrot kosztów postępowania.

Z uwagi na uwzględnienie skargi sprawa będzie ponownie rozpoznawana przez GITD, który winien uwzględnić wytyczne zawarte w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 26 listopada 2016 r., sygn. akt II SA/Ol 1087/15, stosownie do treści art. 153 p.p.s.a.