Postanowienie NSA, sygn. akt II OZ 1060/16
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2016-10-04 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
638  Sprawy egzekucji administracyjnej;  egzekucja obowiązków o charakterze niepieniężnym
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 184 w zw. z art. 197 par. 2
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak po rozpoznaniu w dniu 4 października 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia K. M. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 1 sierpnia 2016 r. sygn. akt II SA/Gl 620/16 w przedmiocie oddalenia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi K. M. na postanowienie Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Katowicach z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie grzywny w celu przymuszenia wykonania oceny stanu technicznego obiektu postanawia: oddalić zażalenie


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 1 sierpnia 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odmówił wstrzymania wykonania postanowienia Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Katowicach z dnia [...] kwietnia 2016 r. w przedmiocie grzywny w celu przymuszenia wykonania oceny stanu technicznego obiektu. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że każda decyzja pociąga za sobą określone skutki prawne, jednakże wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji możliwe jest tylko wtedy, gdy wykonanie jej grozi wyrządzeniem znacznej szkody lub spowodowałoby trudne do odwrócenia skutki. Na stronie skarżącej spoczywa ciężar udowodnienia, że przesłanki wynikające z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej p.p.s.a.) rzeczywiście zaistniały, a Sąd jedynie dokonuje oceny czy wskazana szkoda ma znaczny rozmiar. W zaistniałej sprawie skarżąca nie uprawdopodobniła, zdaniem Sądu na czym konkretnie miałoby polegać spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków lub wyrządzenie znacznej szkody. Ponadto, w opinii Sądu I instancji, wykonanie decyzji (postanowienia), nakładającej na stronę obowiązek uiszczenia należności pieniężnej tylko w wyjątkowych przypadkach jest źródłem wyrządzenia znacznej szkody. Zapłata oznaczonej należności ma charakter odwracalny, gdyż w przypadku uchylenia zaskarżonej decyzji przez sąd administracyjny uiszczona należność podlega zwrotowi. Z uzasadnienia wniosku nie wiadomo jak kształtuje się sytuacja finansowa skarżącej, a tym samym jaki wpływ ma ewentualne uiszczenie 2.000,00 zł grzywny na jej sytuację finansową. Z uwagi na powyższą argumentację w związku art. 61 § 3 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił wniosek o wstrzymanie zaskarżonego postanowienia.

Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła K. M. (dalej: "skarżąca"), reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika adw. A. S. Zaskarżonemu postanowieniu strona skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów postępowania poprzez przyjęcie, że skarżąca nie uprawdopodobniła, iż wykonanie zaskarżonego postanowienia spowoduje trudne do odwrócenia skutki, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Zdaniem skarżącej, Sąd I instancji nie odniósł się w żaden sposób do argumentacji, że z uwagi na stan majątkowy – w przypadku uiszczenia grzywny w celu przymuszenia – dozna uszczerbku we własnym utrzymaniu w ten sposób, że niezaspokojone pozostaną jej podstawowe potrzeby życiowe, a nawet ewentualny zwrot przedmiotowego środka egzekucyjnego nie zadośćuczyni poniesionym stratom. Ponadto w zażaleniu podkreślono niewielki udział skarżącej we współwłasności nieruchomości, w związku z czym obciążenie jej grzywną w celu przymuszenia jest zbyt represyjnym obowiązkiem.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.

Na wstępie należy przypomnieć, że zgodnie z treścią art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli w wyniku jego wykonania zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wstrzymanie może dotyczyć także wszystkich aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Na skarżącym ciąży obowiązek udowodnienia, że w sprawie w której domaga się wstrzymania wykonania danego aktu występują przesłanki wynikające z przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji dokonał prawidłowej oceny wniosku o wstrzymanie zaskarżonego postanowienia w oparciu o art. 61 § 3 p.p.s.a., ponieważ strona skarżąca nie przedstawiła w argumentacji wystarczających okoliczności do zastosowania ochrony tymczasowej. Zarówno w uzasadnieniu wniosku o wstrzymanie zaskarżonego postanowienia, jak również w zażaleniu, opis sytuacji materialnej skarżącej zamyka się w stwierdzeniach, że zapłata 2.000,00 zł grzywny spowoduje, że "niezaspokojone pozostaną jej podstawowe potrzeby życiowe", Przytoczenie okoliczności, iż "skarżąca pokrywa również cywilnoprawne zobowiązania, a po ich opłaceniu nie pozostają jej żadne oszczędności lub nadwyżka" nie oddają w żaden sposób realnego stanu majątkowego skarżącej. W tym miejscu należy zauważyć, że skarżąca nie wnosiła w omawianej sprawie o przyznanie jej prawa pomocy w związku z trudną sytuacją materialną, a ponadto korzysta z usług profesjonalnego pełnomocnika. Trudno zatem w zaistniałej sytuacji uznać, że zapłata grzywny w wysokości 2.000,00 zł spowodowałaby skutki wynikające z art. 61 § 3 p.p.s.a.

Należy się zgodzić z argumentacją Sądu I instancji, że świadczenie pieniężne, którego dotyczy spór ma charakter odwracalny. Ciężko zatem uznać, że rzekome skutki wynikające z zapłaty będą "trudne do odwrócenia". W aktach brak jest dokumentów na potwierdzenie okoliczności wskazywanych przez stronę skarżącą a opis słowny ewentualnych skutków jest niewystarczający do uznania, że zachodzą przesłanki z art. 61 § 3 p.p.s.a.

Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje nadto, iż grzywna w celu przymuszenia nie jest karą, a środkiem egzekucyjnym służącym przymuszeniu do wykonania obowiązku publicznoprawnego. W sytuacji, w której zachodzi potrzeba doprowadzenia do stanu zgodnego z prawem, którego uzyskanie jest zagrożone przez niewykonanie obowiązku (nakazu), należy uwzględnić to, że zobowiązany ma dostateczną ochronę przez wykonanie obowiązku, które zamyka niebezpieczeństwo dolegliwości finansowej. Zagwarantowanie wykonania obowiązku publicznoprawnego jest uzasadnieniem odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia, skoro w ustawie o postępowaniu egzekucyjnym w administracji skarżący ma zapewnioną ochronę, której skuteczność jest uzależniona od woli samego skarżącego (por. postanowienie NSA z 12 listopada 2015 r., sygn. akt II OZ 1080/15).

Uznając zatem zaskarżone postanowienie za odpowiadające prawu i mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.