Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt II SA/Bk 706/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2009-12-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6197 Służba Celna
Hasła tematyczne: Służba celna
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 32 ust. 1 pkt 2, art. 62 ust. 1, art. 63 ust. 1
journal: Dz.U. 2004 nr 156 poz 1641
law: Ustawa z dnia 24 lipca 1999 r. o Służbie Celnej - tekst jednolity
article: § 11 ust. 1 -3
journal: Dz.U. 2003 nr 156 poz 1520
law: Rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 29 sierpnia 2003 r. w sprawie trybu przeprowadzania postępowania wyjaśniającego, dyscyplinarnego i  dyscyplinarnego przyspieszonego oraz sposobu wykonywania kar dyscyplinarnych w stosunku do funkcjonariuszy celnych
article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Roleder (spr.), Sędziowie sędzia NSA Anna Sobolewska-Nazarczyk, sędzia NSA Elżbieta Trykoszko, Protokolant Sylwia Tokajuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 18 grudnia 2009 r. sprawy ze skargi T.B. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w B. z dnia [...] września 2009 r. nr [...] w przedmiocie kary dyscyplinarnej - oddala skargę.-


UZASADNIENIE

U podstaw podjętego rozstrzygnięcia legły następujące ustalenia.

Orzeczeniem dyscyplinarnym z dnia [...] lipca 2009 r. Naczelnik Urzędu Celnego w B. uznał T.B. winnym naruszenia obowiązków służbowych polegających na tym, że dokonując w dniach: 24 listopada 2008 r., 16 grudnia 2008 r., 18 grudnia 2008 r., 17 stycznia 2009 r., 5 lutego 2009 r. na drogowym przejściu granicznym w Kuźnicy, łącznie sześciu odpraw celnych obywatelki B. V.N., którą osobiście zaprosił do kraju oraz zobowiązał się do pokrycia kosztów związanych z jej pobytem i wyjazdem, w tym kosztów ewentualnego leczenia oraz wydalenia z terytorium kraju naruszył obowiązek służbowy, jakim jest bezstronne wykonywanie kontroli celnej, tj. art. 32 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 24 lipca 1999 r. o Służbie celnej (Dz. U. z 2004 r., Nr 156, poz. 1641 ze zm.), § 4 ust. 1 pkt 6, 8 Regulaminu służby/pracy w Urzędzie Celnym w B. stanowiącym załącznik do decyzji nr 16/2007/A.3 Naczelnika Urzędu Celnego w B. z dnia 20 lipca 2007 r. w sprawie wprowadzenia w Urzędzie Celnym w B. regulaminu służby/pracy oraz rozdz. II ust. 5 pkt 1 i 18 indywidualnej karty zakresu obowiązków i uprawnień z dnia 12 listopada 2007 r. Za naruszenie powyższych obowiązków służbowych T.B. została wymierzona kara dyscyplinarna nagany z ostrzeżeniem.

W uzasadnieniu orzeczenia organ wskazał, iż naganne postępowanie obwinionego polegało w szczególności na nie zgłoszeniu przełożonemu faktu, iż kontrolowana przez niego osoba podróżująca, została zaproszona do kraju na jego osobiste zaproszenie. W związku z takim zgłoszeniem bezpośredni przełożony funkcjonariusza mógłby wyłączyć danego funkcjonariusza celnego od prowadzenia poszczególnych czynności w kontroli celnej. Obwiniony nie kwestionował poczynionych ustaleń dotyczących zaproszenia obywatelki B. V.N. do Polski, dokonania jej sześciu odpraw celnych oraz nie zgłoszenia bezpośrednim przełożonym tych faktów. Zgodnie zaś z regulacjami zawartymi w art. 130 § 1 Ordynacji podatkowej, co prawda obwiniony nie podlegał obligatoryjnemu wyłączeniu przy dokonaniu odprawy zaproszonej przez siebie cudzoziemki, natomiast taki obowiązek wynika z unormowań zawartych w art. 130 § 3 Ordynacji podatkowej, który stanowi, iż wyłączeniu od udziału w postępowaniu podlega funkcjonariusz celny, jeżeli zostanie uprawdopodobnione istnienie okoliczności, które mogą wywołać wątpliwości, co do jego bezstronności. Jak wynika z ustaleń organu, obwiniony bezspornie nie zawiadomił bezpośredniego przełożonego o zaistnieniu przesłanek do wyłączenia z dokonania odpraw celnych.

W dalszej części uzasadnienia podniesiono okoliczności przemawiające za wymierzeniem kary nagany z ostrzeżeniem, jak również wskazano fakty przemawiające na niekorzyść obwinionego. Przy wymierzeniu kary oceniono zarówno okoliczności popełnienia czynu, jego ujemne następstwa dla służby, jak również dotychczasową opinię służbową i niekaralność obwinionego, co skutkowało wymierzeniem takiej, a nie innej kary.

Końcowo organ podkreślił, iż funkcjonariuszy celnych obowiązuje generalny zakaz takiego postępowania, które mogłoby rodzić podejrzenie stronniczości lub interesowności. Tymczasem w konkretnym przypadku relacje obwinionego

z cudzoziemką, którą osobiście zaprosił do kraju doprowadziły - w ocenie organu - do sytuacji rodzącej podejrzenie o stronniczość lub interesowność u współpracowników

i przełożonych, ale również u podróżnych oczekujących praworządnego oraz uczciwego załatwienia swoich spraw przez funkcjonariusza administracji rządowej.

W odwołaniu od tego orzeczenia skarżący wniósł o jego uchylenie w całości, zarzucając mu: błąd w ustaleniach faktycznych przyjęty za podstawę wydania orzeczenia, co skutkowało uznaniem obwinionego winnym zarzucanego mu czynu; naruszenie zasady prawdy obiektywnej, szybkości postępowania, praworządności, pominięcia okoliczności przemawiających na korzyść oskarżonego, odrzucenia wniosków dowodowych i nie przeprowadzenia dowodów wymaganych przepisami prawa; wymierzenie kary niewspółmiernej do zarzucanego czynu.

W wyniku rozpoznania powyższego odwołania, Dyrektor Izby Celnej

w B. orzeczeniem dyscyplinarnym z dnia [...] września 2009 r. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. Dyrektor Izby Celnej powtórzył za organem

I instancji, że odwołujący dokonując odpraw celnych obywatelki B., którą wcześniej osobiście zaprosił do kraju naruszył obowiązek służbowy, jakim jest bezstronne wykonywanie kontroli celnej (art. 32 ust. 1 pkt 2 ustawy o Służbie Celnej).

Odnosząc się natomiast do poszczególnych zarzutów odwołania, organ

II instancji szczegółowo uzasadnił swoje stanowisko podtrzymując, że we wskazanej wyżej sytuacji, funkcjonariusz celny winien być włączony od czynności kontrolnych (art. 130 § 3 Ordynacji podatkowej). Tymczasem obwiniony nie powiadomił przełożonych o fakcie zaproszenia obywatelki B., którą później kontrolował na przejściu granicznym. Powyższe spowodowało, że T.B. dopuścił się naruszenia obowiązków służbowych w postaci bezstronnego wykonywania kontroli celnej.

W wywiedzionej do sądu administracyjnego skardze na powyższe orzeczenie T.B. wniósł o jego uchylenie, zarzucając naruszenie:

- art. 62 ust. 1 w zw. z art. 32 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 24 lipca 1999 r. o Służbie Celnej (Dz. U. z 2004 r. Nr 156, poz. 1641 ze zm.);

- art.130 § 3 Ordynacji podatkowej;

- art. 2 konstytucji RP;

- art. 413 § 2 k.p.k. w zw. z art. 79 ustawy o Służbie Celnej oraz § 11 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 29 sierpnia 2003 r. w sprawie trybu przeprowadzania postępowania wyjaśniającego, dyscyplinarnego i dyscyplinarnego przyspieszonego oraz sposobu wykonywania kar dyscyplinarnych w stosunku do funkcjonariuszy celnych (Dz. U. Nr 156, poz. 1520 ze zm.);

- art. 5 § 2 k.p.k. z zw. z art. 79 ustawy o Służbie Celnej;

- art. 4 k.p.k. w zw. z art. 7 k.p.k. w zw. z art. 92 k.p.k. w zw. z art. 79 ustawy

o Służbie Celnej;

- § 21 ust. 1 i ust. 2 ww. Rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 29 sierpnia

2003 r.

W uzasadnieniu autor skargi wskazał, iż orzeczenie dyscyplinarne zostało wydane bez podstawy prawnej, albowiem – jego zdaniem – art. 130 § 3 Ordynacji podatkowej nie może stanowić podstawy do uznania, iż funkcjonariusz celny podlegał wyłączeniu, albo też, że był on zobowiązany do powiadomienia zwierzchników o ewentualnej podstawie wyłączenia. Przepis powyższy nie jest skierowany do funkcjonariusza celnego, a do bezpośredniego przełożonego. Nadto, zdaniem skarżącego regulacja art. 32 ust 1 pkt 2 ustawy o Służbie Celnej nie nakłada obowiązków, a jedynie określa sposób ich wykonywania.

Ponadto w ocenie skarżącego, organy nie stwierdziły stronniczości obwinionego, a jedynie - istnienie podejrzeń o stronniczość, w efekcie czego uznały, że obwiniony powinien zgłosić żądanie wyłączenia go od udziału w postępowaniu.

W tej sytuacji wydając orzeczenie dyscyplinarne, organ nie wyjaśnił okoliczności najbardziej istotnej dla oceny przedmiotowej sprawy, tj. kwestii czy zachowanie obwinionego przy dokonywanych odprawach było stronnicze, czy spowodowało konsekwencje polegające na naruszeniu interesów Państwa. Jeżeli bowiem istniały jakiekolwiek podstawy do przeprowadzenia postępowania dyscyplinarnego, to rozstrzygnięcie ze stwierdzeniem dopuszczenia się naruszenia obowiązków służbowych mogłoby zapaść dopiero po ustaleniu stronniczego dokonywania odprawy, co należałoby ustalić w szczególności poprzez ocenę skutków takich czynności. Poprzestanie jedynie na ustaleniu, iż "relacje z cudzoziemką, którą osobiście zaprosił doprowadziły do sytuacji rodzącej podejrzenie o stronniczość lub interesowność" jest niewystarczające dla przyjęcia naruszenia obowiązków służbowych i uchybia przepisom art. 4 k.p.k. w zw. z art. 7 k.p.k. w zw. z art. 92 k.p.k., wyrażających dyrektywę orzekania w oparciu o całokształt okoliczności mających znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy.

Skarżący zarzucił także niewspółmierność kary do czynu ustalonego przez organy orzekające w przedmiotowej sprawie. Wymierzona kara jest nieadekwatna do rodzaju przypisanego czynu, dotychczasowej opinii, a także do zmiennych, których

w istocie nie ustalono, tj. szkodliwości czynu i stopnia zawinienia. Organ nie stwierdził też, czy zarzucany obwinionemu czyn popełniony został umyślnie, czy nieumyślnie.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w B. podtrzymał dotychczasowe stanowisko wyrażone w sprawie i wnosił o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej p.p.s.a., sąd administracyjny bada legalność zaskarżonych rozstrzygnięć, to jest ich zgodność z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej

i oceny tej dokonuje w oparciu o materiał dowodowy zgromadzony w aktach sprawy.

Sąd nie posiada natomiast uprawnień do oceny słuszności, czy też celowości skarżonych rozstrzygnięć, jak również nie rozpatruje sprawy kierując się zasadami współżycia społecznego.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd orzeka w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Oznacza to, że sąd ma obowiązek dokonać oceny zgodności z prawem skarżonych rozstrzygnięć nawet wówczas, gdy dany zarzut nie zostanie podniesiony w skardze.

Rozpoznając sprawę w tak zakreślonej kognicji, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku nie dopatrzył się, aby w zaskarżonym orzeczeniu oraz poprzedzającym jego wydanie orzeczeniu organu I instancji zostały naruszone przepisy prawa obowiązujące w chwili ich wydawania. W szczególności uznać należy, iż organy obu instancji prawidłowo ustaliły stan faktyczny zaistniały

w niniejszej sprawie oraz właściwie zastosowały i zinterpretowały przepisy prawa będące podstawą podjętych orzeczeń.

Na wstępie podnieść należy, iż zadaniem Sądu Administracyjnego

w sprawach związanych z postępowaniem dyscyplinarnym jest sprawdzenie zgodności tego postępowania z obowiązującymi przepisami prawa. Sąd zatem bada czy postępowanie zostało wszczęte i toczyło się zgodnie z przepisami Rozdziału

12 ustawy z dnia 24 lipca 1999 r. o Służbie Celnej (Dz. U. z 2004 r., Nr 156, poz. 1641 ze zm. – zwanej dalej ustawą) oraz rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 29 sierpnia 2003 r. w sprawie trybu przeprowadzania postępowania wyjaśniającego, dyscyplinarnego i dyscyplinarnego przyspieszonego oraz sposobu wykonywania kar dyscyplinarnych w stosunku do funkcjonariuszy celnych (Dz. U. Nr 156, poz. 1520),

a także czy zastosowana wobec funkcjonariusza kara mieści się w katalogu kar dyscyplinarnych zawartym w art. 63 ust. 1 ww. ustawy.

Stosownie do treści art. 62 ust. 1 ustawy o Służbie Celnej w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania zaskarżonej decyzji, funkcjonariusze celni ponoszą odpowiedzialność dyscyplinarną za naruszenie obowiązków służbowych.

W szczególności ich nierzetelne wykonywanie może stanowić podstawę do zastosowania tej odpowiedzialności (art. 32 ust. 1 pkt 2 ustawy). Zgodnie z art.

63 cytowanej ustawy, funkcjonariuszowi celnemu mogą być wymierzane kary dyscyplinarne:

1) upomnienie;

2) nagana;

3) nagana z ostrzeżeniem;

4) przeniesienie na niższe stanowisko lub obniżenie stopnia służbowego;

5) zakaz podwyższania stopnia służbowego przez 2 lata;

6) zakaz zajmowania stanowisk kierowniczych przez 2 lata;

7) wydalenie ze Służby Celnej.

Powyższa gradacja kar jest swego rodzaju stopniowaniem środków, jakie mogą być zastosowane w konkretnej sprawie. Ustawodawca nie określił jednak, jakiemu przewinieniu służbowemu odpowiada każdy z nich. Pozostawił to do uznania właściwego organu. Warunkiem zastosowania powyższych przepisów jest jednoznaczne ustalenie faktu naruszenia przez funkcjonariusza celnego ciążących na nim obowiązków. Ustalenie to musi być konkretne, tzn. wskazywać na czas, miejsce i sposób naruszenia obowiązków przez funkcjonariusza celnego. Dodać również należy, iż ocena wagi naruszenia obowiązku służbowego i dobór adekwatnej do niego kary należy do organów dyscyplinarnych. Sąd Administracyjny nie ma prawnych możliwości do ingerowania w kwestie wymiaru kary. Sądowa kontrola decyzji uznaniowych sprowadza się w istocie do oceny, czy organ rozstrzygający badał sprawę w zakresie dyrektyw ustawowych, jak również, czy zebrał i rozważył cały materiał dowodowy w danej sprawie (tak: wyrok WSA w Białymstoku z dnia

1 października 2009 r., sygn. akt. II SA/Bk 357/09).

Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpatrywanej sprawy stwierdzić należy, iż organy obu instancji prawidłowo przyjęły, iż skarżący dokonując odprawy celnej osoby, zaproszonej przez siebie do kraju, dopuścił się naruszenia obowiązków służbowych określonych art. 32 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 24 lipca 1999 r. o Służbie celnej (Dz. U. z 2004 r., nr 156, poz. 1641 ze zm.), § 4 ust. 1 pkt 6, 8 Regulaminu służby/pracy w Urzędzie Celnym w B. stanowiącym załącznik do decyzji nr 16/2007/A.3 Naczelnika Urzędu Celnego w B. z dnia 20 lipca 2007 r. w sprawie wprowadzenia w Urzędzie Celnym w B. regulaminu służby/pracy oraz rozdz. II ust. 5 pkt 1 i 18 indywidualnej karty zakresu obowiązków i uprawnień z dnia 12 listopada 2007 r. Postawione zarzuty, w sposób niebudzący wątpliwości, wskazują na konieczność zastosowania środka dyscyplinarnego.

W ocenie Sądu materiał dowodowy zgromadzony w sprawie bezspornie wskazuje, iż skarżący dokonał odpraw celnych obywatelki B. V.N., którą osobiście zaprosił do kraju oraz zobowiązał się do pokrycia kosztów związanych z jej pobytem i wyjazdem, w tym kosztów ewentualnego leczenia oraz wydalenia z terytorium kraju. Powyższa okoliczność znajdują potwierdzenie w aktach sprawy, w szczególności zaś wynika z kserokopii zaproszenia nr [...], kserokopii wniosku o wpisanie zaproszenia do ewidencji zaproszeń z dnia [...] sierpnia 2009 r., a także wyjaśnień samego obwinionego. Brak jest także podstaw do kwestionowania pozostałych ustaleń i dowodów, jak np.: wydruków z bazy Centralnego Archiwum Odprawowego oraz Centralnego Archiwum Odpraw i Legitymowania Komendy Głównej Straży Granicznej w Warszawie z dnia 8 kwietnia 2009 r., danych z systemu "Podróżny" i innych będących podstawą do poczynionych ustaleń. Zgodnie z w/w dokumentami skarżący dokonał w dniach 24 listopada 2008 r., 16 grudnia 2008 r., 18 grudnia 2008 r., 17 stycznia 2009 r., 5 lutego 2009 r. na drogowym przejściu granicznym w K., łącznie sześciu odpraw celnych w/w obywatelki B.

Okoliczności dokonywania odpraw, braku złożenia przez skarżącego żądania jego wyłączenia od czynności kontrolnych osoby przez niego zaproszonej, organ przeanalizował w postępowaniu wyjaśniającym umożliwiając obwinionemu złożenie wyjaśnień w sprawie i zapoznania się ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym.

Prawidłowo organy obu instancji uznały też, że skarżący jako funkcjonariusz celny podlega regulacjom zawartym w ustawie o Służbie Celnej i jej przepisach wykonawczych. Zgodnie z art. 32 ust. 1 pkt 2 ustawy o Służbie Celnej, funkcjonariusz jest obowiązany rzetelnie i bezstronnie, sprawnie i terminowo wykonywać powierzone zadania, zaś za naruszenie obowiązków służbowych ponosi odpowiedzialność dyscyplinarną. Także w myśl § 4 ust. 1 pkt 6 i 8 ww. Regulaminu służby/pracy w Urzędzie Celnym w B. - pracownicy zobowiązani są do fachowego, rzetelnego, zgodnego z prawem i bezstronnego, prawidłowego, sprawnego i terminowego wykonywania powierzonych im zadań i przestrzegania regulaminu służby/pracy w sposób zapewniający ochronę interesów Państwa i Obywateli.

W tym miejscu przypomnieć należy, iż na funkcjonariuszach celnych ciążą szczególne obowiązki związane z wykonywaniem funkcji publicznych. Osoba taka winna wyróżniać się nieskazitelnym charakterem, co sprowadza się do takiego zachowania zarówno na służbie jak i w życiu prywatnym, które nie będzie nastręczać jakichkolwiek wątpliwości, co do rzetelności i bezstronności funkcjonariusza przy pełnieniu obowiązków służbowych. Takie szczególne obwarowania zapewnić mają wykonanie zasady zaufania obywateli do Państwa i poczucie w społeczeństwie sprawiedliwości społecznej. Generalnie przyjąć też należy, iż w stosunku do pracowników służby celnej obowiązuje zakaz takiego postępowania, które mogłoby rodzić podejrzenie stronniczości lub interesowności. Fakt dokonywania odprawy celnej osoby, która została zaproszona do kraju na osobistą prośbę kontrolującego, stwarza poczucie stronniczości i braku obiektywizmu przy wykonywaniu czynności służbowych takiego funkcjonariusza celnego. Powyższy stan rzeczy, z obiektywnego punktu widzenia nie da się zaakceptować jako bezstronny. Zachowanie skarżącego – zdaniem Sądu – wyczerpało znamiona naruszenia obowiązków zawartych w art. 32 ust. 1 pkt 2 ustawy o Służbie Celnej. Sąd podziela przy tym stanowisko organów celnych, iż zaproszenie przez funkcjonariusza celnego cudzoziemca do Polski nie jest samo w sobie naruszeniem obowiązków służbowych. Jednakże w konkretnym przypadku istotnym jest fakt, iż ten funkcjonariusz dokonywał odpraw celnych zaproszonej przez siebie osoby i nie zgłosił bezpośredniemu przełożonemu żądania w zakresie wyłączenia go od udziału w kontroli celnej w okolicznościach wywołujących wątpliwości co do bezstronności funkcjonariusza celnego.

Mając na względzie powyższe uznać należy, że T.B. niewłaściwie podjął czynności, które gwarantowałyby obiektywne i wiarygodne wykonywanie przez niego powierzonych mu zadań. Dodatkowo podnieść należy za organem I instancji, iż zaproszona obywatelka B. nie była typową podróżną, jedną z wielu przekraczających granicę. Osoba ta miała wyjątkowy status, bowiem jako zaproszona osobiście przez skarżącego, miała zapewnienie, iż wszelkie koszty związane z jej pobytem w Polsce poniesie właśnie ten funkcjonariusz celny. Tłumaczenia skarżącego, że nigdy nie widział zaproszonej osoby i jej nie znał osobiście, nie mają odzwierciedlenia w aktach sprawy. Nie budzi zatem wątpliwości orzeczenie o naruszeniu obowiązku służbowego, o którym mowa w art. 32 ust. 1 pkt 2 ustawy o Służbie Celnej, tj. "rzetelnego, bezstronnego, sprawnego i terminowego wykonywania powierzonych zadań".

W ocenie Sądu, twierdzenie strony skarżącej, iż przepis ten nie statuuje obowiązku funkcjonariuszy, a jedynie sposób ich wykonywania nie jest trafne

w realiach niniejszej sprawy. Potwierdza to już sama systematyka tego aktu, albowiem omawiany przepis znajduje się w Rozdziale 9 zatytułowanym "Obowiązki funkcjonariuszy celnych". Zwrócić również należy uwagę na wyrok Trybunału Konstytucyjnego w sprawie zgodności niektórych przepisów ustawy o Służbie Celnej z Konstytucją, w których podkreśla się, iż funkcjonariuszy celnych obowiązuje generalny zakaz takiego postępowania, które mogłoby rodzić jakiekolwiek podejrzenie stronniczości lub interesowności (vide: wyrok TK z dnia 19.10.2004 r.,

K 1/04 , LEX Nr 127308, wyrok TK z dnia 13.02.200 7r., K 46/05, LEX Nr 245355).

Podkreślenia też wymaga, iż dla ustalenia naruszenia obowiązków służbowych skarżącego, nie ma znaczenia ilość odbytych odpraw osoby zaproszonej przez T.B. Dla zaistnienia uchybienia obowiązkom wystarczy bowiem nawet tylko jedna odprawa. Podobnie, bezprzedmiotowe jest ustalenie, jakie skutki miały przeprowadzone kontrole, tj. czy podczas przeprowadzania odpraw miał miejsce przemyt towarów, czy wyłudzenie podatku od towarów i usług. Słusznie podnosi organ II instancji, iż ustalenie takiego związku rodziłoby potrzebę rozpatrywania tego w kontekście współudziału w przestępstwie karno - skarbowym.

Końcowo dodać należy, iż przy odpowiedzialności dyscyplinarnej nie ma znaczenia czy działanie lub zaniechanie było zamierzone czy też nie. Zebrany materiał dowodowy wskazuje, iż skarżący dopuścił się naruszenia obowiązków służbowych. Następstwem tego jest określenie sankcji. Wymierzona skarżącemu kara nagany z ostrzeżeniem znajduje się w katalogu kar określonym art. 63 ust.

1 ustawy o Służbie Celnej, a Sąd nie dostrzegł dowolności organów przy jej wymierzaniu.

Formułowany przez skarżącego zarzut naruszenia poszczególnych przepisów kpa oraz kpk nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 79 cyt. ustawy o Służbie Celnej, w postępowaniu dyscyplinarnym w sprawach nieuregulowanych w rozdziale dotyczącym odpowiedzialności dyscyplinarnej funkcjonariuszy celnych stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania karnego, a te nie zostały w sprawie naruszone. Przy okazji wypada zauważyć, że organy obu instancji w wyczerpujący sposób zebrały i rozpatrzyły materiał dowodowy, a uzasadnienia obu orzeczeń są obszerne, wyczerpujące i odnoszą się do okoliczności przemawiających zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść skarżącego. Zaskarżone akty organów obu instancji posiadają rzetelne uzasadnienia, z których wyczytać można zarówno faktyczne jak prawne podstawy wydanego orzeczenia w sprawie. Zaskarżone orzeczenie Dyrektora Izby Celnej w B., jak i orzeczenie Naczelnika Urzędu Celnego w B. w przedmiocie nałożenia na funkcjonariusza celnego kary dyscyplinarnej w postaci nagany z ostrzeżeniem zawierają w sobie wszystkie elementy orzeczenia dyscyplinarnego zawarte w § 11 ust. 1 - 3 ww. rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 29 sierpnia 2003 r. Są też prawidłowe pod względem merytorycznym.

Nie można również odnieść się pozytywnie do zarzutu skarżącego w kwestii rażącej niewspółmierności kary w stosunku do przewinienia. Jak już wyżej wskazano, przy odpowiedzialności dyscyplinarnej nie ma znaczenia to, czy działanie lub zaniechanie konkretnej osoby było zamierzone czy też nie. Jeśli dochodzi do przewinienia służbowego, wówczas samo naruszenie obowiązków służbowych może skutkować zastosowaniem tej odpowiedzialności. Nadto jeszcze raz przypomnieć należy, iż Sąd Administracyjny nie może wnikać merytorycznie w wymiar nałożonej przez organ dyscyplinarny kary, o ile zachowane zostały reguły prawne zawarte w przepisach szczególnych, dotyczących prowadzenia postępowania dyscyplinarnego wobec funkcjonariuszy celnych. Dokonując analizy akt administracyjnych Sąd nie zauważył dowolności organów w powyższym zakresie, albowiem zastosowana wobec skarżącego kara mieści się w katalogu kar z art. 63 ust. 1 ustawy o Służbie Celnej. Organy celne mając możliwość nałożenia kary nagany z ostrzeżeniem, skorzystały z niej w sposób dozwolony prawem, przez co nie można im postawić zarzutu naruszenia prawa w tym względzie.

Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia

2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.-