Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 2635/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2005-12-28 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: *Uchylono zaskarżoną decyzję

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Siedlecka, Sędzia NSA Zygmunt Wiśniewski, Asesor WSA Alicja Palus /sprawozdawca/, Protokolant Magda Mikus, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 grudnia 2005r. sprawy ze skargi M. Ch. na decyzję D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie pozwolenia na użytkowanie zabudowy odkrytego stanowiska garażowego I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. orzeka, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana; III. zasądza od D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. na rzecz skarżącej kwotę 10 zł /dziesięć złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] Nr [...] wydaną na podstawie art. 59 ust. 1 w związku z art. 55 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 – Prawo budowlane /t.j. Dz.U. z 2000r. Nr 106, poz. 1126 z późn. zm./, art. 104 kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 92 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 5 czerwca 1998r. o samorządzie powiatowym /t.j. Dz.U. z 2001r. Nr 142, poz. 1592 z późn. zm./ Prezydent W. udzielił pozwolenia na użytkowanie zabudowy odkrytego stanowiska garażowego nr 1 w budynku przy ul. A. M. [...] we W., obręb pl. G., [...], Dz. [...].

W uzasadnieniu tego orzeczenia organ wyjaśnił, że po przesłaniu przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. wniosku M. Ch. o wydanie decyzji na użytkowanie przeprowadzono w dniu [...] kontrolę w terenie. Protokolarnie stwierdzono wówczas zgodność powyższej przebudowy z dokumentacją powykonawczą oraz zasadami i normami sztuki budowlanej, a także jej użytkowanie zgodnie z przeznaczeniem.

Odwołanie od powyższej opisanej decyzji wniosła Spółdzielnia Mieszkaniowa "Nad Odrą" ul. Młodnickiego 323 we Wrocławiu, zarzucając, że narusza ona prawa spółdzielni i nie może pozostać w obrocie prawnym.

Uzasadniając ten zarzut wskazano, że zgodnie z opinią techniczną rzeczoznawcy ds. zabezpieczeń przeciwpożarowych w sprawie parkingów podziemnych w Spółdzielni Mieszkaniowej A we W. zabudowane przez M. Ch. miejsce parkingowe powoduje zakłócenie w wymianie powietrza w parkingach podziemnych.

Powstałe przez zabudowanie pomieszczenie garażowe jako pomieszczenie bez otwieranych okien powinno mieć wentylację grawitacyjną zgodnie z § 147 ust. 2 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994r., a pomieszczenie garażowe wentylacji grawitacyjnej nie posiada.

W odwołaniu podniesiono również, że jak wynika z pisma D. Komendanta Wojewódzkiej Państwowej Straży Pożarnej zabudowa stanowisk postojowych w parkingach podziemnych może spowodować wzrost zagrożenia pożarowego z uwagi na to, że właściciele pojazdów oprócz aut mogą przechowywać w nich różne materiały w tym palne. Zgodnie zaś z § 47 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 3 listopada 1992 r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów /Dz.U. Nr 92, poz. 460 z późn. zm./ składowanie butli z gazem skroplonym w pomieszczeniach położonych poniżej poziomu terenu oraz w budynkach nie przeznaczonych do tego celu jest zabronione. Samochody osobowe ze zbiornikiem gazu przez analogię można traktować jako składowanie butli z gazem płynnym, a zatem podziemne stanowiska parkingowe powinny być zajmowane przez pojazdy zasilane wyłącznie paliwem ropopochodnym.

W zakończeniu odwołania Spółdzielnia stwierdziła, że błędne jest przyjęcie w zaskarżonej decyzji, iż wykonana przebudowa jest zgodna z zasadami i normami sztuki budowlanej, a ponadto zarzuciła jej niezgodność z projektem budowlanym.

Po rozpatrzeniu odwołania D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego we W. decyzją z dnia [...] Nr [...] stosując przepis art. 138 § 2 kodeksu postępowania administracyjnego uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji.

W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia organ orzekający przedstawił dotychczasowy stan faktyczny sprawy, wskazał też na zmianę przepisów kompetencyjnych i wynikającą z niej właściwość w sprawie wojewódzkiego organu nadzoru budowlanego, a następnie wyjaśnił, że pozwolenie na użytkowanie jest wydawane przez właściwy organ, który badając materiał dowodowy stwierdza spełnienie przez inwestora wszystkich ciążących na nim obowiązków i aktem administracyjnym zezwala na użytkowanie obiektu budowlanego bądź wnosi sprzeciw. Ze względu na precyzyjne określenie wymaganych dokumentów jak również doniosłość pozwolenia na użytkowanie, tożsamego co do skutku ze stwierdzeniem prawidłowości procesu inwestycyjnego, jak również zgodności zrealizowanego obiektu z obowiązującymi normatywami przewidziano dla organu administracyjnego środek w postaci sprzeciwu, który wykorzystywany jest w przypadku stwierdzenia nieprawidłowości.

Organ odwoławczy uznał też zarzuty podnoszone w odwołaniu w znacznej części za chybione i wyjaśnił jednocześnie, że powoływane w odwołaniu rozporządzenie Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie /Dz.U. z 1995r. Nr 10, poz. 46/ zostało zastąpione przez rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, które ma zastosowanie w niniejszej sprawie ze względu na treść jego § 330.

Ponadto w uzasadnieniu organ orzekający przywołał treść § 108 zawartego w rozdziale 10 wskazanego powyżej rozporządzenia, zatytułowanym "Garaże dla samochodów osobowych", w którym ustalono szczegółowo parametry wentylacji właściwej dla garażu zamkniętego i garażu otwartego.

Następnie ustosunkował się do kwestii wzrostu zagrożenia pożarowego spowodowanego ewentualną możliwością przechowywania samochodów napędzanych przez lotne paliwo gazowe stwierdzając, że przepisy rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16 czerwca 2003 r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów nie mogą mieć w tej sprawie zastosowania, bowiem kwestię tę reguluje załącznik nr 9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia /Dz.U. z 2003r. Nr 32, poz. 262/, który dotyczy warunków dodatkowych dla pojazdu przystosowanego do zasilania gazem. W tym kontekście organ odwoławczy wyjaśnił również, że stosowanie analogii w prawie administracyjnym jest bardzo ograniczone ze względu na metodę regulacji swoistą dla tej gałęzi prawa.

Zasady ogólne procedury administracyjnej wskazują na konieczność indywidualnego rozpoznawania każdej sprawy, jednakże w oparciu o obowiązujące przepisy. Ponadto stosując reguły kolizyjne należy jednoznacznie stwierdzić, że ustawodawca uregulował kwestię w sposób szczegółowy nie podwyższając wymagań wobec samochodów mających miejsca parkingowe pod powierzchnią gruntu, co wyłącza zastosowanie powoływanego wcześniej rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16 czerwca 2003r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów.

Niezależnie od argumentów przedstawionych powyżej organ odwoławczy uznał, że w sprawie należy przeprowadzić postępowanie wyjaśniające zmierzające do wszechstronnego wyjaśnienia sprawy i wskazał, że organ I instancji powinien zwrócić szczególną uwagę na konieczność przedłożenia przez inwestora aktualnych dokumentów, niezbędnych do pozytywnego rozpoznania wniosku o udzielenie pozwolenia na użytkowanie i spełnienia warunków określonych w art. 56 i 57 ustawy – Prawo budowlane. W przedmiotowej sprawie inwestor powinien przedstawić inwentaryzację geodezyjną powykonawczą, orzeczenie techniczne potwierdzające zgodność wykonania obiektu z obowiązującymi przepisami oraz oświadczenie o braku sprzeciwu lub uwag ze strony organów Inspekcji Ochrony Środowiska, Inspekcji Sanitarnej, Państwowej Inspekcji Pracy oraz Państwowej Straży Pożarnej.

W aktach sprawy brak jest przede wszystkim zajętego pozytywnego stanowiska wymienionych powyżej instytucji, a załączona w dokumentacji powykonawczej odpowiedź na skierowane do Państwowej Straży Pożarnej pismo z dnia 16 kwietnia 2003 r. nie spełnia wymogów określonych prawem budowlanym ze względu na swoją treść.

Ponadto brak jest aktualnego protokołu przeglądu kominiarskiego, który zgodnie z przepisami winien być sporządzony nie wcześniej niż rok od złożenia wniosku.

Z nieaktualnego już protokołu przeglądu kominiarskiego wynika, że zalecono wykonanie wentylacji nawiewnej, a do tego zapisu brak odpowiednich dokumentów wskazujących na realizację zalecenia.

W zakończeniu uzasadnienia organ orzekający stwierdził, że istniejące braki postępowania wyjaśniającego i materiału dowodowego nie nadają się do usunięcia w drodze uzupełnienia i z tego względu uniemożliwiają merytoryczne rozpoznanie sprawy w postępowaniu odwoławczym.

Prawidłowość decyzji wdanej przez organ II instancji zakwestionowała M. Ch. poprzez skargę skierowaną do Naczelnego Sądu Administracyjnego – Ośrodka Zamiejscowego we Wrocławiu, w której wniosła o uchylenie zaskarżonego orzeczenia.

W uzasadnieniu skarżąca wskazała przede wszystkim, że decyzje wydane w tej sprawie poprzedziła decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta W. z dnia [...] Nr [...] nakładająca obowiązek wykonania określonych czynności w celu doprowadzenia zrealizowanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem. W ich zakresie zawierała się również powinność przedłożenia oświadczenia potwierdzającego przydatność obiektu do użytkowania. Skarżąca wyjaśniła również, że wykonując tę decyzję złożyła dokumentację powykonawczą wraz ze stwierdzeniem zgodności przyjętych rozwiązań projektowych i wykonanych robót budowlanych z obowiązującymi przepisami i zasadami sztuki budowlanej oraz opinię w zakresie spraw sanitarno-higienicznych i wentylacji garażu niezbędną dla obiektów, w których brak stanowisk pracy i miejsc pobytu ludzi podpisaną przez rzeczoznawcę ds. sanitarno-higienicznych w zakresie budownictwa ogólnego i przemysłowego, jak również opinię Komendy Miejskiej Państwowej Straży Pożarnej, a tym samym dopełniła wszystkich wymaganych przez organ administracji czynności.

Zarzuciła przy tym, że nie do niej należy ocena, czy opinia wystawiona przez Straż Pożarną spełnia wymogi określone prawem budowlanym i stwierdziła jednocześnie, że prawo budowlane tak szczegółowo nie normuje formy wydawanych przez poszczególne organy opinii.

W związku z tym skarżąca zarzuciła decyzji organu odwoławczego naruszenie prawa materialnego poprzez nakładanie na stronę postępowania dodatkowych obowiązków po wydaniu prawomocnej decyzji nakładającej na stronę postępowania obowiązek wykonania określonych czynności, jak również niejednakowe traktowanie stron postępowania. Wyjaśniła w kontekście tego zarzutu, że na osiedlu trzy osoby dokonały na podstawie zgody Zarządu Spółdzielni zamknięcia bramami garażowymi miejsc postojowych w garażu podziemnym i we wszystkich trzech przypadkach Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego wydał decyzję nakładającą obowiązek wykonania określonych czynności. Po wykonaniu tych czynności wszyscy otrzymali pozytywne decyzje zezwalające na użytkowanie zabudowanych miejsc postojowych.

Od wszystkich trzech decyzji Spółdzielnia Mieszkaniowa A wniosła odwołanie, jednakże tylko w dwóch przypadkach D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego we W. wydał decyzje uchylające decyzje Prezydenta Miasta W. zezwalające na użytkowanie zabudowanego miejsca postojowego. W ocenie skarżącej odmienne interpretowanie w takich samych warunkach wydanego pozwolenia stanowi naruszenie zasady równości stron postępowania administracyjnego.

W odpowiedzi na skargę zawartej w piśmie doręczonym Sądowi 12 stycznia 2004 r. D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego we W. wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał swoją argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Ponadto odnosząc się do zarzutów zawartych w skardze organ wyjaśnił, że zgodnie z zasadą dwuinstancyjności postępowania strona ma prawo do dwukrotnego merytorycznego zbadania sprawy przez organy obu instancji w granicach ich kompetencji.

Decyzja uchylająca decyzję organu I instancji i przekazująca sprawę do ponownego rozpatrzenia nie kończy sprawy, a umożliwia inwestorowi po uzupełnieniu stosownych dokumentów pozytywne załatwienie wniosku. Organ odwoławczy stwierdził, że nie można zgodzić się z poglądem, iż rozszerzył on zakres nakazanych obowiązków, bowiem wydana decyzja jest decyzją kasacyjną, a jej podstawą było pominięcie w nałożonych obowiązkach pełnego ich zakresu wynikającego z przepisów prawa materialnego. Ponadto organ wskazał, że jedną z naczelnych zasad postępowania jest jego indywidualność, dlatego nie jest trafny podnoszony w skardze zarzut nierównego traktowania stron postępowania. Zarówno ten zarzut jak i pozostałe zawarte w skardze organ uznał za pozostające bez wpływu na treść wydanego w sprawie rozstrzygnięcia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny podjął orzeczenie w sprawie mając na względzie następujące okoliczności faktyczne i prawne:

Wyjaśniając przesłanki podjętego rozstrzygnięcia wskazać przede wszystkim należy, że zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 z późn. zm.) – sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Z przepisu tego wynika, że w rozpoznawanej sprawie, w której skarga wniesiona została przed wskazaną datą zastosowanie ma powołana wyżej ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270). Ponadto w przepisie art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269) ustawodawca zastrzegł, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m. in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (jeżeli ustawy nie stanowią inaczej), formułując w ten sposób generalne kryterium wiążące sądy administracyjne w pełnym zakresie ich kognicji. Jednoznaczność tej zasady sprawia, że wojewódzki sąd administracyjny w toku podjętych czynności rozpoznawczych dokonuje oceny co do zgodności kontrolowanej decyzji (innego aktu lub czynności) z przepisami prawa materialnego, które mają zastosowanie w sprawie oraz z przepisami prawa procesowego, regulującymi tryb jej wydania lub tryb podjęcia innego aktu albo czynności, będącej przedmiotem zaskarżenia. Wiążące są przy tym przepisy obowiązujące w dacie wydania zaskarżonego aktu.

Mając na względzie wskazane powyżej kryterium legalności Wojewódzki Sąd Administracyjny po poddaniu ocenie ustalonych w sprawie w toku administracyjnego postępowania instancyjnego okoliczności faktycznych i istniejących wówczas okoliczności prawnych stwierdził konieczność zastosowania przy orzekaniu przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c powołanej wyżej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przy jednoczesnym skorzystaniu z dyspozycji art. 134 § 1 tej regulacji.

Celem postępowania administracyjnego prowadzonego w indywidualnej, czyli mającej skonkretyzowany podmiot tego postępowania, jego przedmiot i wyznaczony tymi elementami właściwy organ, sprawie jest ukształtowanie sytuacji prawnej legitymowanej jednostki poprzez nadanie jej uprawnienia lub nałożenia obowiązku. Tak określony przez doktrynę cel postępowania administracyjnego realizowany jest poprzez kolejno podejmowane przez właściwy w sprawie organ administracji publicznej, czynności procesowe w tym czynności orzecznicze, których ostatnim w danej instancji stadium jest podjęcie rozstrzygnięcia. Jego legalność gwarantuje m.in. prawidłowo ustalony stan faktyczny, będący w akcie subsumpcji niejako wyznacznikiem przepisu prawa przyjmowanego jako podstawa wydawanego orzeczenia oraz podporządkowane treści art. 107 § 3 kpa i zasadzie ogólnej wyrażonej w art. 11 tej ustawy, uzasadnienie.

Zgodnie z wymogiem ustawowym uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne – wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa.

W ocenie Sądu czynności organu odwoławczego we wskazanym powyżej zakresie dokonane zostały z naruszeniem prawa, noszącego znamiona naruszenia kwalifikowanego, obligującego do uwzględnienia skargi.

Zdaniem Sądu akceptującego w odpowiedniej części zarzuty skargi w rozpoznawanej sprawie nie można było w tak pobieżny sposób, jak uczynił to organ odwoławczy, odnieść się do faktu wydania w odniesieniu do przedmiotowych robót budowlanych i wykonania decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta W. z dnia [...] Nr [...], nakładającej obowiązek wykonania określonych czynności w celu doprowadzenia zrealizowanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem.

Z treści rozstrzygnięcia wynika bowiem, że M. Ch. zobowiązana została do przedłożenia trzech egzemplarzy dokumentacji powykonawczej robót budowlanych związanych z zabudową odkrytego stanowiska garażowego nr 1 w budynku przy ul. A. M. [...] we W., z orzeczeniem technicznym potwierdzającym zgodność wykonanych robót budowlanych z obowiązującymi przepisami, normami i zasadami sztuki budowlanej, protokołami niezbędnych badań i sprawdzeń, oświadczeniem potwierdzającym przydatność obiektu do użytkowania. W rozstrzygnięciu zastrzeżono też, że wymagane dokumenty i opracowania winny być sporządzone przez osoby posiadające stosowne uprawnienia zawodowe oraz zaświadczenie o przynależności do Okręgowej Izby Zawodowej, a ponadto, że dokumentacja budowlana powinna spełniać wymagania art. 34 ustawy – Prawo budowlane oraz rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 3 listopada 1998r. /Dz.U. Nr 140, poz. 906/ i posiadać opinie, uzgodnienia, pozwolenia i inne dokumenty wymagane przepisami szczególnymi, przy czym dokumentacja powykonawcza powinna przedstawiać stan istniejący i stan przed wykonaniem samowolnych robót budowlanych.

Jak wynika z treści decyzji wydanej w tej sprawie w postępowaniu pierwszoinstancyjnym przez Prezydenta W. /Nr [...]/ oraz treści poprzedzającego jej wydanie protokołu kontroli przeprowadzonej 16 maja 2003 r. dokonana przebudowa jest zgodna z zasadami i normami sztuki budowlanej, użytkowana zgodnie z przeznaczeniem, a inwestor przedłożył stosowne protokoły badań i sprawdzeń.

Istotne też jest, że w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ stwierdza, że pozwolenie na użytkowanie jest tożsame "co do skutku ze stwierdzeniem prawidłowości procesu inwestycyjnego, jak również zgodności zrealizowanego obiektu z obowiązującymi normatywami ...". /Zdaniem Sądu nieprawidłowe jest powoływanie się organu w kontekście cytowanego stwierdzenia na prawo sprzeciwu, o którym mowa w art. 54 ust. 1 ustawy – Prawo budowlane, bowiem dotyczy ono innej niż w rozpoznawanej sprawie sytuacji i innego trybu uzyskiwania prawa do użytkowania obiektu budowlanego./

Sąd nie kwestionuje prawa organu właściwego do udzielenia pozwolenia na użytkowanie do dokonania samodzielnej oceny zasadności wniosku w tym przedmiocie, ale wobec przytoczonego wcześniej stwierdzenia wyczerpującego uzasadnienia wymagało zakwestionowanie przez organ orzekający prawidłowości dokumentów przedłożonych w ramach wykonania obowiązków orzeczonych decyzją powiatowego organu nadzoru budowlanego z dnia [...] Nr [...] i wskazanie na konieczność ponownego ich uzyskania i przedłożenia właściwemu w sprawie organowi. Ponadto organ odwoławczy wymagając przedstawienia oświadczeń o braku sprzeciwu lub uwag ze strony organów wymienionych w przepisie art. 56 ust. 1 ustawy – Prawo budowlane w swojej ocenie nie uwzględnił tego, że nie jest to katalog bezwzględnie wiążący w każdej sprawie i należy z niego korzystać zważając na to, który z tych organów może być zainteresowany danym obiektem ze względu na zakres swego działania oraz charakter i funkcję obiektu /por. L. Bar, E. Radzieszewski: Kodeks budowlany, Komentarz, Warszawa 1999; J. Siegień: Prawo budowlane, Warszawa 2002/.

Narusza również standardy prawidłowego wyjaśnienia przesłanek rozstrzygnięcia administracyjnego zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji stwierdzenie, że odpowiedź Państwowej Straży Pożarnej nie spełnia wymogów określonych prawem budowlanym ze względu na swoją treść oraz ogólnikowe powołanie się / bez ich konkretnego wskazania/ na przepisy, na podstawie których organ orzekający kwestionuje przydatność w sprawie protokołu przeglądu kominiarskiego. Z uzasadnienia wynika też, że organ orzekający zamiennie traktuje wymóg złożenia przez inwestora oświadczeń, o których mowa w art. 57 ust. 3 ustawy – Prawo budowlane z wymogiem udokumentowania stanowiska zajętego przez organy wskazane w art. 56 ust. 1 tej ustawy, którego ten akt nie reguluje.

Wskazując na wadliwość uzasadnienia zaskarżonej decyzji i oceniając znaczenie tego naruszenia prawa Sąd miał na względzie przede wszystkim wpływ uzasadnienia na dalsze postępowanie w sprawie i konieczność zastosowania się organu rozpatrującego ją ponownie do uwag i wskazań w nim zawartych.

Ponadto wątpliwości Sądu wzbudziła prawidłowość ustalenia okoliczności faktycznych w sprawie, a przede wszystkim ustalenie podmiotu będącego inwestorem przedmiotowych robót. Z uzasadnienia decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta W. wydanej w trybie art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy – Prawo budowlane /Nr [...]/ wynika, że roboty związane z zabudową odkrytego stanowiska garażowego wykonane zostały 4 grudnia 2000 r. w trakcie realizowania inwestycji, co – w ocenie Sądu – sugeruje, że nastąpiły one w czasie realizowania całego obiektu czyli budynku mieszkalnego przez właściwego inwestora.

Sąd zwrócił też uwagę, że w znajdującej się w aktach sprawy inwentaryzacji budowlanej powykonawczej wydzielonego pomieszczenia garażowego w garażu podziemnym budynku mieszkalnego wielorodzinnego przy ul. A. M. [...] we W., stanowiącej załącznik do decyzji Nr [...] z dnia [...] jako inwestor wskazana jest Spółdzielnia Mieszkaniowa A ul. J. [...] we W.

W tych okolicznościach należy rozważyć zasadność traktowania w tym postępowaniu skarżącej jako inwestora ze wszystkimi tego konsekwencjami materialno i formalnoprawnymi.

Jednocześnie, niezależnie od powyższego, Sąd stwierdził, że materiał dotychczas zebrany w tej sprawie nie stwarza podstaw dla uznania za stronę postępowania Spółdzielni Mieszkaniowej A. Z akt sprawy wynika bowiem, że wykonuje ona czynności administrowania obiektem, a na takiej przesłance nie można skutecznie konstruować interesu prawnego, którego posiadanie stanowi zasadniczy i bezwzględny element legitymacji procesowej strony i będącego jej pochodną prawa do zaskarżania orzeczeń administracyjnych poprzez odwołanie.

Ponadto – zdaniem Sądu – organ administracji publicznej powinien starannie oceniać prawidłowość formalną każdego wnoszonego podania, w tym środka zaskarżenia. W rozpoznawanej sprawie uwaga ta dotyczy podpisów złożonych pod treścią odwołania. Wprawdzie załączony do akt sprawy odpis Krajowego Rejestru Sądowego umożliwia ich identyfikację, ale element ten nie powinien budzić wątpliwości co do swojego pochodzenia oraz autorstwa ani wymagać dodatkowych czynności wyjaśniających od właściwego w sprawie organu.

Mając na względzie przedstawione wcześniej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdzając, że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy – zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c powoływanej wcześniej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – orzekł jak w sentencji.

Klauzula zawarta w pkt. II wyroku wynika z obowiązku zastosowania przez Sąd przy orzekaniu przepisu art. 152 wskazanej powyżej ustawy, a orzeczenie o kosztach uzasadnione jest treścią art. 200 tej regulacji.