Postanowienie WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 1141/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2008-02-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6210 Dodatek mieszkaniowy
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art 58§1 pkt 1 pkt 6 w zw. z art 52 Ppsa
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz, Sędziowie Sędzia WSA Barbara Gebel (spr.),, Asesor WSA Joanna Wojciechowska, Protokolant Krzysztof Chudy, po rozpoznaniu w dniu 13 lutego 2008r. na rozprawie sprawy ze skargi R. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie uchylenia w wyniku wznowienia postępowania decyzji w sprawie dodatku mieszkaniowego p o s t a n a w i a I. odrzucić skargę, II. zasądza od Skarbu Państwa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie na rzecz adw. A. M. kwotę [...] ([...]) złotych zawierającą należny podatek od towarów i usług tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu oraz kwotę [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu uzasadnionych wydatków.


UZASADNIENIE

Decyzją Nr (...) z dnia (...). Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję organu I instancji, mocą której przyznano R S. dodatek mieszkaniowy na okres 6 miesięcy od 1 listopada 2005r. do 30 kwietnia 2006r. w wysokości 76,45 zł. miesięcznie.

Wniosek o wznowienie postępowania w przedmiotowej sprawie i przyznanie dodatku mieszkaniowego w wyższej wysokości złożył R S.

Zgodnie z art. 145a § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego można żądać wznowienia postępowania również w przypadku, gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, umową międzynarodową lub

z ustawą, na podstawie którego została wydana decyzja.

Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z dnia 9 maja 2006r. sygn. akt P 4/05 (Dz. U. Nr 84, poz. 587), uznał art. 9 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych za niezgodny z art. 92 ust. 1 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej. Ponadto Trybunał orzekł, że § 2 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 grudnia 2001 r. w sprawie dodatków mieszkaniowych jest niezgodny z art. 6 ust. 1 ustawy o dodatkach mieszkaniowych.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpatrzeniu wniosku postanowieniem Nr(...) z dnia (...) wznowiło postępowanie w sprawie przyznania R S dodatku mieszkaniowego.

Zgodnie z art. 151 § 1 pkt 2 Kpa organ administracji publicznej, po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 149 § 2 wydaje decyzję, w której uchyla decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 lub 145a, i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy.

Decyzją z dnia (...) numer (...)Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło w całości swoją decyzję Nr (...) z dnia (...), uchyliło w całości decyzję organu I instancji i przyznało R S dodatek mieszkaniowy na okres 6 miesięcy od 1 listopada 2005 r. do 30 kwietnia 2006 r. w wysokości 96,98 zł. miesięcznie.

Wymienione powyżej orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego o niekonstytucyjności podstawy prawnej wydanych decyzji organu I i II instancji przesądziło o uznaniu przez Kolegium, że decyzje administracyjne wydane zostały z naruszeniem prawa.

Kolegium stwierdziło, iż zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz.U. Nr 71, poz. 734 z późn. zm.), dodatek mieszkaniowy przysługuje osobom, o których mowa w art. 2 ust. 1 ustawy, jeżeli średni miesięczny dochód 1 na jednego członka gospodarstwa domowego w okresie trzech miesięcy poprzedzających datę złożenia wniosku o przyznanie dodatku nie przekracza 175 % najniższej emerytury w (gospodarstwie jednoosobowym i 125 % w gospodarstwie wieloosobowym), obowiązującej w dniu złożenia wniosku. Natomiast zgodnie z art. 6 ust. 1 ustawy, wysokość dodatku mieszkaniowego stanowi różnicę między wydatkami przypadającymi na normatywną powierzchnię użytkową zajmowanego lokalu, a kwotą stanowiącą wydatki poniesione przez osobę otrzymującą dodatek w wysokości 15% dochodów gospodarstwa domowego - w gospodarstwie jednoosobowym (art.6 ust.1 ustawy), przy czym jego wysokość łącznie z ryczałtem, nie może przekraczać 70 % wydatków przypadających na normatywną powierzchnię zajmowanego lokalu mieszkalnego lub 70 % faktycznych wydatków ponoszonych za lokal mieszkalny, jeżeli powierzchnia tego lokalu jest mniejsza lub równa normatywnej powierzchni (art. 6 ust. 10 ustawy).

W oparciu zaś o § 2 ust. 2 przywołanego rozporządzenia Rady Ministrów z dnia

28 grudnia 2001 r. w sprawie wydatków mieszkaniowych - do podstawy obliczenia dodatku mieszkaniowego przyjmowało się wydatki w wysokości 90 % naliczonych

i ponoszonych wydatków. Cytowany przepis prawa stanowił podstawę prawną do

obniżenia kwoty wydatków za lokal mieszkalny, przy obliczeniu dodatku mieszkaniowego.

Kolegium ustaliło, że wydatki gospodarstwa R S na lokal łącznie z ryczałtem wyniosły 212,90 zł., zaś wydatki jakie powinno ponosić gospodarstwo domowe wyniosły 115,92 zł, zatem dodatek jaki powinien otrzymywać R S wyniósł 96,98 zł.

Jeśli zaś chodzi o kwestię ryczałtu za brak ciepłej wody w zajmowanym lokalu, to Kolegium wyjaśniło, iż do wydatków na mieszkanie można doliczyć ryczałt za brak cw. Zgodnie bowiem z § 3 ust 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 grudnia 2001 r. w sprawie dodatków mieszkaniowych ( Dz. U. Nr 156, poz. 1817), jeżeli lokal nie jest wyposażony w instalację ciepłej wody, za wydatek, stanowiący podstawę obliczania ryczałtu na zakup opału, uznaje się równowartość 20 kilowatogodzin energii elektrycznej w gospodarstwie jednoosobowym, według rachunku za ostatni okres rozliczeniowy,

z wyłączeniem opłaty abonamentowej i stałych opłat miesięcznych, oraz równowartość 2 kilowatogodzin na każdą dodatkową osobę. Jak wynika z materiału dowodowego sprawy lokal położony w S przy ul. (...) nie jest wyposażony

w instalacje cw. dlatego też, doliczono ryczałt w wysokości 7,56 zł.

Ponadto Kolegium dodało , iż ustawa o dodatkach mieszkaniowych nie przyznaje kompetencji organom administracji publicznej oraz organom odwoławczym do swobodnego uznania w przedmiocie odmowy lub przyznania dodatku mieszkaniowego. Tym samym argumenty strony dotyczące naliczenia odsetek nie mogą zostać uwzględnione w toku obecnie toczącego się postępowania z uwagi na brak podstawy prawnej.

W powyższej decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze zawarło skierowane do strony pouczenie, iż na decyzję przysługuje prawo wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.

Powyższa decyzja została zaskarżona przez R S do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego .

Skarżący wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w części dotyczącej przyznania dodatku mieszkaniowego, zarzucił, iż bezpodstawnie wyliczono ryczałt za ciepłą wodę, zaniżając faktycznie ponoszone koszty. Ponadto wniósł o zasądzenie odsetek ustawowych od dnia 1.05.2006 r. od kwoty 135,86 zł do dnia zapłaty.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje:

Zgodnie z art.52 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. Nr 153, poz.1270 z późn.zm. ) skargę do Sądu można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, a przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie.

W niniejszej sprawie zaskarżona decyzja w przedmiocie uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania administracyjnego i wydania nowej decyzji przyznającej dodatek mieszkaniowy, jest decyzją wydaną w nowej sprawie administracyjnej i wobec tego podlega weryfikacji w toku instancji (została wydana przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w pierwszej instancji).

Zgodnie z art.127 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego od decyzji wydanej w pierwszej instancji przez samorządowe kolegium odwoławcze nie służy odwołanie, jednakże strona niezadowolona z decyzji może zwrócić się do tego organu z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy; do wniosku tego stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące odwołań od decyzji.

W zaskarżonej decyzji zawarte zostało błędne pouczenie o możliwości jej zaskarżenia do wojewódzkiego sądu administracyjnego, a nie o możliwości złożenia przez stronę wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. R S zastosował się do tego pouczenia, wnosząc przedmiotową skargę.

Skarga została jednakże wniesiona z naruszeniem przywołanego powyżej art.52 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, bowiem strona nie wyczerpała przysługujących jej środków zaskarżenia. Niewyczerpanie przez stronę - przed wniesieniem skargi sądowej - środka zaskarżenia ( wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy ) w postępowaniu administracyjnym, skutkuje niedopuszczalnością skargi, zgodnie natomiast z art.58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd odrzuca skargę jako niedopuszczalną.

Należy zauważyć, że fakt mylnego pouczenia strony o trybie i sposobie złożenia wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy (podobnie jak i o trybie i terminie wniesienia odwołania czy zażalenia) nie wpływa na bieg terminu do wniesienia tego środka, lecz może stanowić podstawę do przywrócenia terminu.

W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art.58 § 1 pkt 6 w związku z art.52 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę odrzucił.