Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 1291/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-09-05 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6120 Ewidencja gruntów i budynków
Hasła tematyczne: Przywrócenie terminu
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego
Treść wyniku: Odmówiono przywrócenia terminu
Powołane przepisy: article: art 86 § 1 , 87 § 2
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący - sędzia WSA Łukasz Krzycki po rozpoznaniu w dniu 5 września 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku H. C. i T. C. o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 marca 2016 r. o odmowie przywrócenia terminu do zgłoszenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku w sprawie ze skargi H. C. i T.C. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [..] marca 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wprowadzenia zmian w ewidencji gruntów i budynków postanawia: odmówić przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z 7 września 2015 r. Sąd oddalił skargę.

Postanowieniem z 9 marca 2016 r. odmówiono Skarżącym przywrócenia terminu do zgłoszenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku (k. 110-113).

Powyższe postanowienie Skarżący T. C. podjął osobiście 22 marca 2016 r. (k. 120), natomiast zarządzeniem z 12 kwietnia 2016 r. uznano to postanowienie za skutecznie doręczone Skarżącej H. C. 4 kwietnia 2016 r. w związku z dwukrotnym awizowaniem przesyłki (21 marca 2016 r. i 30 marca 2016 r.).

Skarżący wnieśli o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia na powyższe postanowienie. W uzasadnieniu wniosku wskazano, że Skarżący podejmując osobiście przesyłkę skierowaną do siebie nie poinformował Skarżącej o tym fakcie ani nie przekazał jej pozostawionego w skrzynce awiza. Przyczyna tego stanu rzeczy jest choroba Skarżącego, który w 2005 r. przeszedł niedokrwienny udar mózgu, cierpi na cukrzycę, niewydolność oddechową i zwyrodnienie kręgosłupa. Skarżący z tego powodu posiada orzeczenie ZUS o niezdolności do samodzielnej egzystencji do 30 września 2018 r. (załączono jego kopię). W sprawach życia codziennego Skarżący nie jest w stanie funkcjonować bez pomocy żony (Skarżącej). Załatwia drobne sprawy, np. zakupy, ale wymaga stałego nadzoru. Nie jest w związku z tym w stanie rozpoznać do końca, jak istotny jest prawidłowy odbiór korespondencji w sprawach sądowych. Odbiór listu i awiza został przez niego zapomniany i po powrocie Skarżącej z pracy nie przekazał jej tej korespondencji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu.

Zgodnie z art. 87 § 2 P.p.s.a. w piśmie z wnioskiem o przywrócenie terminu należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu.

Wniosek o przywrócenie terminu nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ nie uprawdopodobniono okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu.

Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych brak winy jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu polega na dopełnieniu obowiązku dołożenia szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Oceniając wystąpienie tej przesłanki, sąd przyjmuje obiektywny miernik staranności, której można wymagać od każdego należycie dbającego o swoje interesy. O braku winy w uchybieniu terminu można mówić jedynie wtedy, gdy strona nie mogła usunąć zaistniałej przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku.

Zasadniczym argumentem na rzecz przywrócenia terminu jest stan zdrowia Wnioskodawcy. Zdaniem Sądu, mimo orzeczenia o jego niezdolności do samodzielnej egzystencji do 30 września 2018 r., Wnioskodawca, na co wskazano też we wniosku, dokonuje różnych czynności samodzielnie, np. robi zakupy. Nie jest więc tak, że Wnioskodawca wymaga stałej obecności innej osoby ani że nie jest zdolny do wykonywania czynności wymagających wysiłku intelektualnego (np. podczas robienia zakupów). Świadczy o tym także fakt, że Wnioskodawca - i to w okresie objętym orzeczeniem o niezdolności do samodzielnej egzystencji - w postępowaniu osobiście podejmował szereg pism procesowych (wezwanie do nadesłania PPF - k. 98-99; wezwanie do uzupełnienia braku formalnego wniosku o przywrócenie terminu do zgłoszenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku - k. 107), po czym dokonywano stosownej czynności (poinformowanie o niezłożeniu wniosku o prawo pomocy - k. 100; uzupełnienie braku formalnego - k. 105). Nawet jeżeli pierwszej z tych czynności dokonała Wnioskodawczyni (k. 100), oznacza to, że Wnioskodawca przekazał jej stosowne pismo procesowe. Samodzielnie natomiast Wnioskodawca sporządził pismo procesowe stanowiące odpowiedź na drugie z powyższych wezwań (k. 105).

Biorąc pod uwagę powyższe nie jest prawdopodobne, aby stan zdrowia uniemożliwiał Wnioskodawcy zrozumienie wagi terminowego dokonywania czynności procesowych, ich terminowego dokonania oraz przekazanie awiza żonie (Skarżącej). Jeżeli chodzi o awizo przesyłki skierowanej do Skarżącej (k. 123) należy ponadto wskazać, że została ona awizowana dwukrotnie, co oznacza, że dwa razy zostało pozostawione u adresata awizo o jej nadejściu.

Powyższe wskazuje, że nie uprawdopodobniono okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu. Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 86 § 1 w związku z art. 87 § 2 P.p.s.a.