Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt I SA/Sz 806/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2018-12-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art 7 ust 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2017 poz 1785
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Nadzieja Karczmarczyk-Gawęcka, Sędziowie Sędzia WSA Marzena Kowalewska (spr.), Sędzia WSA Bolesław Stachura, Protokolant starszy sekretarz sądowy Beata Radomska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 19 grudnia 2018 r. sprawy ze skargi P. Spółka Akcyjna z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 5 września 2018 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za lata 2013-2018 oraz określenia zobowiązania podatkowego w tym podatku za lata 2014-2018 oddala skargę.


UZASADNIENIE

[...] [...] S.A. z siedzibą w W. [...] w P. (zwana dalej: "Skarżąca") złożyła

w dniu 22.03.2018r. wniosek o stwierdzenie nadpłaty w podatku od nieruchomości za lata 2013-2018 w łącznej wysokości [...] zł oraz o zaliczenie jej na poczet raty podatku od nieruchomości za miesiąc kwiecień 2018r. Wraz z wnioskiem zostały złożone korekty deklaracji, z których wynikały: niedopłata podatku za 2013 r. w kwocie [...]zł, niedopłata podatku za 2014 rok w kwocie [...]zł, nadpłaty podatku: w 2015 r. w kwocie [...]zł, w 2016 r. w kwocie [...]zł, w 2017 r. w kwocie [...]zł, w 2018 r. w kwocie [...]zł, co per saldo zdaniem Skarżącej dało nadpłatę w wysokości [...] zł.

Skarżąca wyjaśniła, że w związku z przeprowadzoną inwentaryzacją w sierpniu 2011r. zmianie uległa powierzchnia użytkowa [...]

w S. przy ul. [...] z deklarowanej dotychczas [...] m˛ na [...] m˛. Jednocześnie w związku z wydaną przez [...] Konserwatora Zabytków decyzją nr [...] w dniu 27.05.2014r. w sprawie wpisania zabytku nieruchomego do rejestru zabytków, Skarżąca od 1.06.2014r. wyłączyła z opodatkowania powierzchnię użytkową dworca na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2017 r. poz. 1785 ze zm., dalej: "u.p.o.l."), z wyjątkiem części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej. Ponadto od sierpnia 2016r. zwiększyła wartość budowli zwolnionych o kwotę [...]zł, od 1.01.2017r. zmniejszyła powierzchnię gruntów związanych z działalnością gospodarczą o [...] m˛. Skarżąca, powołując się na zmiany do ustawy o transporcie kolejowym, działkę nr [...], na której znajdują się tory, zadeklarowała jako przedmiot zwolniony.

Organ I instancji, mając na uwadze treść art. 7 ust. 1 pkt 6 u.p.o.l. wystąpił do [...] w S. (zwanego dalej "[...]"), celem uzyskania opinii dotyczącej utrzymywania i konserwowania przedmiotowej nieruchomości zgodnie z przepisami o ochronie zabytków. W dniu 17.05.2018r. wpłynęła do organu podatkowego opinia dot. przestrzegania przez Skarżącą przepisów o ochronie zabytków.

Decyzją z dnia 6 czerwca 2018 r. nr [...] Burmistrz Miasta S. odmówił Skarżącej stwierdzenia nadpłaty za lata 2013-2018 w kwocie

[...] zł i określił Skarżącej wysokość zobowiązania podatkowego w zakresie [...] objętego wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty za: 2014 rok w wysokości [...] zł, za 2015 rok w wysokości [...] zł, za 2016 rok w wysokości [...] zł, za 2017 rok w wysokości [...] zł, za 2018 rok w wysokości [...] zł.

Organ I instancji powołując się na art. 7 ust. 1 pkt 6 u.p.o.l oraz art. 38 ust. 1 ustawy z dnia 23 lipca 2003r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz.U. z 2017r. poz. 2187 z późn. zm., dalej: "ustawa o ochronie zabytków"), opinię [...], w której podano, że Skarżąca nie utrzymuje i konserwuje [...] przy ul. [...] w S. zgodnie z przepisami o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, stwierdził, iż budynek dworca kolejowego przy ul. [...] w S., wpisany do rejestru zabytków w dniu 27.05.2014r. decyzją nr [...] [...] Konserwatora Zabytków, nie może korzystać ze zwolnienia, o którym mowa w art. 7 ust. 1 pkt 6 u.p.o.l. Organ powołał się na orzecznictwo sądów administracyjnych prezentujące pogląd zbieżny ze stanowiskiem organu w sprawie.

Mając powyższe na uwadze, organ podatkowy I instancji stwierdził, że przedmiotowy budynek dworca położony w S. przy ul. [...] o powierzchni [...] m˛ w latach 2014-2018 winien być opodatkowany w stawce przewidzianej w art. 5 ust. 1 pkt 2 ppkt b u.p.o.l. tj. jak dla budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej.

Organ przedstawił w uzasadnieniu sposób wyliczenia kwoty zobowiązań za poszczególne lata; wyjaśnił przy tym, że nie określił wysokości zobowiązania podatkowego w zakresie [...] za 2013 rok, ponieważ złożona za ten rok korekta deklaracji na podatek od nieruchomości podatkowego jest prawidłowa, tj. uwzględnia do opodatkowania dodatkową powierzchnię budynku dworca ujawnioną podczas inwentaryzacji tj. różnicę wynikającą z powierzchni wykazanej w pierwotnej deklaracji za 2013r. ([...] m˛) i powierzchni po inwentaryzacji ([...] m˛.

W odwołaniu od decyzji Skarżąca wniosła o uznanie nadpłaty w podatku

w kwocie [...]zł oraz o ustalenie, że budynek dworca powinien być zwolniony

z opodatkowania za lata 2014-2018 na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 6 u.p.o.l. albo uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

Skarżąca w uzasadnieniu odwołania odniosła się do treści opinii [...] w S.; zwróciła uwagę na wskazane w jej treści przeprowadzone prace remontowe w 2015 r. oraz wykonane zalecenia konserwatorskie zmierzające do poprawienia estetyki dworca w 2016 r. Zarzuciła nadto brak wiedzy [...] co do faktycznego stanu spornego budynku za lata 2014-2017.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. zaskarżoną do Sądu decyzją z dnia 5 września 2018 r. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

Organ odwoławczy stwierdził, że w sprawie sporne było czy przedmiot opodatkowania - budynek dworca kolejowego w S. przy ul. [...] wpisany decyzją Z. Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków nr [...] z dnia 27.05.2014r. do rejestru zabytków podlega od 2014r. zwolnieniu podatkowemu na podstawie art.7 ust.1 pkt 6 u.p.o.l.

Organ odwoławczy przywołał brzmienie art. 7 ust.1 pkt 6 u.p.o.l. i wyjaśnił, powołując się na pogląd doktryny, że przesłanką do zwolnienia od płacenia podatku od nieruchomości wymienionych przedmiotów opodatkowania, będzie nie tylko ich indywidualne wpisanie do rejestru zabytków, ale również ich utrzymanie i konserwacja, zgodnie z przepisami o ochronie zabytków.

Organ ten stwierdził, że z akt sprawy nie wynika, aby Skarżąca wykonywała w 2014 r. i w dalszych latach jakiekolwiek czynności faktyczne w stosunku do będącego przedmiotem opodatkowania budynku, mieszczące się w pojęciu "utrzymania i konserwacji, zgodnie z przepisami o ochronie zabytków". Zwrócił dalej organ uwagę, że Spółka nie przedstawiła żadnych dokumentów czy innych dowodów na ww. okoliczność, jedynie koncentruje się na negowaniu opinii konserwatora zabytków. Organ wskazał nadto, że Skarżąca, mając wiedzę o stanowisku konserwatora oraz o prowadzonej kontroli, zaniechała jakiejkolwiek inicjatywy dowodowej na swoją korzyść.

Organ odwoławczy wskazał, że w aktach sprawy znajduje się wyłącznie opinia [...] z dnia 17 maja 2018 r., z której wynika, że aktualnie budynki nie są utrzymywane i konserwowane zgodnie z ustawa o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami. Konserwator zabytków zapoznał się z protokołami przeglądów okresowych budynku, zapoznał się też z wydanymi decyzjami administracyjnymi dot. remontu stolarki okiennej oraz drzwiowej, remontu lamperii i pomieszczenia byłego kiosku ruchu oraz w zakresie wydania zaleceń konserwatorskich dot. poprawy estetyki budynku. Podniósł, że w opinii znajdują się stwierdzenia o braku przeprowadzonych remontów mających na celu zahamowanie procesu destrukcji, a jedynie naprawy doraźne w przypadku nagłych awarii mogących utrudnić prawidłowe korzystanie z dworca kolejowego. Stan obiektu wskazuje na wieloletnie zaniedbania a co więcej zgodnie z książką obiektu stan budynku pogorszył się pomiędzy 2013 a 2017. Konserwator podkreślił jedynie, że nie jest w stanie określić, w którym roku od czasu wpisu do rejestru zabytków nastąpiły nagłe i wyraźne pogorszenie stanu zachowania obiektu (np. ściana dworca kolejowego od strony peronu).

Organ odwoławczy wskazał, mając na uwadze treść ww. opinii, że dla zastosowania zwolnienia przewidzianego w art. 7 § 1 pkt 6 u.p.o.l. wystarczające są informacje przedstawione w piśmie kompetentnego organu, czyli [...]. Stwierdził, że niewątpliwie zgodnie z art. 180 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2018 r. poz. 800 ze zm., dalej: "O.p."), jako dowód można i należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem; podstawą do wydania rozstrzygnięcia jest wszelki materiał dowodowy, który organ może zgromadzić zgodnie z zasadami postępowania dowodowego. Spełnienie warunku koniecznego, jakim jest utrzymanie i konserwacja zabytku odpowiednio do wymogów przepisów o ochronie zabytków, w pierwszej kolejności powinno być dowiedzione poprzez pozyskanie informacji od właściwego rzeczowo i miejscowo organu administracji publicznej. W ocenie Kolegium, skoro organy podatkowe nie dysponują wiedzą pozwalającą ocenić stan zabytku i sposób jego konserwacji, to prawidłowym jest oparcie się organu podatkowego na informacji wojewódzkiego konserwatora zabytków. Właściwym organem do oceny w tym przedmiocie, jest wojewódzki konserwator zabytków, którego opinia korzysta z waloru dokumentu urzędowego w rozumieniu art. 194 § 1 O.p.

W ocenie Kolegium uzasadnionym zatem było dokonanie ustaleń faktycznych w sprawie na podstawie opinii [...], w których organ ten szczegółowo wskazał, z jakich względów stwierdził, że nieruchomość nie jest utrzymywana oraz konserwowana zgodnie z przepisami ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, a stan obiektu wskazuje na wieloletnie zaniedbania, co więcej, zgodnie z książką obiektu stan budynku pogorszył się pomiędzy 2013 a 2017.

Organ odwoławczy zwrócił uwagę, że wymóg zwolnienia podatkowego w postaci utrzymania i konserwacji zabytku nieruchomego ma charakter bezwzględny i zupełny (nie podlega też stopniowaniu). Oznacza to, że stwierdzenie uchybienia obowiązkom dysponenta zabytku w powyższym zakresie, określonym w przepisach ustawy o ochronie zabytków wyklucza uznanie spełnienia warunku zwolnienia nawet wtedy, gdy równocześnie dysponent ów wykonuje pewne (inne) czynności, które mogą być objęte pojęciem "opieki nad zabytkiem" w rozumieniu art. 5 ustawy o ochronie zabytków. Organ powołał się przy tym na zbieżny ze stanowiskiem organu pogląd Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu przedstawiony w wyroku z dnia 18 lutego 2015 r. sygn. akt I SA/Wr 580/16.

Organ ten podkreślił, powołując się jeszcze na wyrok NSA z dnia 12 stycznia 2018 r. sygn. akt II FSK 3567/15, że opinia organu konserwatorskiego korzysta z waloru dokumentu urzędowego w rozumieniu art. 194 § 1 O.p. i taką opinię organ I instancji w niniejszej sprawie uzyskał a Kolegium również przyjmuje ją do ustalenia stanu faktycznego sprawy.

W ocenie organu odwoławczego przedmiotowa opinia została sporządzona przez uprawnione organy. Wskazał, że wojewódzki konserwator zabytków jest organem administracji zespolonej podległym wojewodzie - art. 3 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 23 stycznia 2009 r. o wojewodzie i administracji rządowej w województwie (Dz.U. z 2017 r. poz. 2234 ze zm.), kieruje on wojewódzkim urzędem ochrony zabytków (art. 92 ust. 1 ustawy o ochronie zabytków), a do jego zadań należy ochrona i opieka nad zabytkami w najszerszym tego słowa znaczeniu, wyszczególniona w art. 91 ust. 2 pkt 1-9 tej ustawy. Z kolei [...] kieruje komórką organizacyjną we władzach samorządowych, zajmującą się ochroną i opieką nad zabytkami na poziomie gminy - art. 6 ust. 1 w zw. z art. 7 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2017 r. poz. 1875 ze zm.). W ocenie organu odwoławczego, z treści powyższych uregulowań wynika, że wojewódzcy i miejscy konserwatorzy zabytków są organami administracji wyspecjalizowanymi w działaniach na rzecz zachowania i kultywowania zabytków, co jest konstytucyjnym obowiązkiem władz publicznych (art. 5, art. 6 ust. 1, art. 73 Konstytucji RP), co oznacza, że wyrażone przez nich opinie mają charakter merytoryczny i specjalistyczny. Dopiero skuteczne zanegowanie tego dokumentu, mogłoby stanowić podstawę do przyjmowania odmiennych ocen oraz formułowania innych wniosków w przedmiocie zwolnienia z podatku od nieruchomości spornych przedmiotów opodatkowania. Organ zwrócił uwagę, że Skarżąca nie podważyła tego dokumentu w sposób merytoryczny w oparciu o jakiekolwiek dowody, czy to z dokumentów, czy z prywatnej opinii, a jedynie wyraziła swoje subiektywne odmienne stanowisko w sprawie.

Organ odwoławczy stwierdził, że opinia [...] jest czytelna i jednoznaczna we wnioskach. Mając więc na uwadze przesłanki do zwolnienia spornego budynku dworca z art. 7 ust. 1 pkt 6 u.p.o.l. Skarżąca nie jest uprawniona do skorzystania z tego zwolnienia. Nieistotne są przy tym przyczyny powstania dostrzeżonych na zabytkowej nieruchomości nieprawidłowości w postaci dalszego pogarszania się stanu nieruchomości, jak również wyjaśnienie, kiedy one powstały i kto był za nie odpowiedzialny. Kluczowe znaczenie ma bowiem ustalenie, czy Skarżąca utrzymuje i konserwuje nieruchomość w zgodzie z przepisami o ochronie zabytków, co [...] zanegował. Organ ten potwierdził jedynie, że w ogóle czynności remontowe na nieruchomości były wykonywane ale nie w trybie tej ustawy. Nawet jeśli Skarżąca nabyła nieruchomość w gorszym stanie od obecnego (co jednak nie wynika z akt sprawy), nie implikuje automatycznie zastosowania zwolnienia z art. 7 ust. 1 pkt 6 u.p.o.l., nie wystarczy bowiem wykonanie jakichkolwiek prac na nieruchomości, czy też poczynienie na niej jakichkolwiek nakładów. W konsekwencji podatek od nieruchomości określony za lata 2013-2018 (za 2013r. Spółka uczyniła to samodzielnie w złożonej deklaracji) jest podatkiem prawidłowym, stąd wniosek o nadpłatę podatku za te lata - z uwagi właśnie na żądanie Skarżącej o zastosowanie zwolnienia z art. 7 ust. 1 pkt 6 u.p.o.l. – uznał za niezasadny.

W skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skardze na opisaną wyżej decyzję Skarżąca zarzuciła naruszenie:

1) art. 122 O.p. poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego i przyjęcie, że budynek dworca w S. nie był konserwowany ani remontowany w latach 2013 - 2017 pomimo, że jego stan techniczny w owym czasie tego wymagał, ponieważ organ podatkowy nie ustalił stanu technicznego budynku dworca w latach 2013-2017 ;

2) naruszenie art. 7 ust. 1 pkt 6 u.p.o.l. poprzez uznanie, że w okresie 2013-2018 nie ma podstaw do zastosowania zwolnienia z podatku na tej podstawie ;

3) naruszenie przepisów art. 38 i art. 40 ustawy o ochronie zabytków poprzez przyjęcia za wiążącą i wiarygodną opinię wydaną przez [...], chociaż z podanych przepisów wynika wyraźnie, iż skuteczność prawną ma tylko opinia wydana przez Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków, natomiast organ podatkowy oparł się na opinii sporządzonej przez podległy mu organ.

Mając na uwadze powyższe Spółka zawnioskowała o:

1) uznanie nadpłaty w podatku w kwocie [...]zł;

2) ustalenie, że budynek dworca powinien być zwolniony z opodatkowania za lata 2014-2018 na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 6 u.p.o.l., a w związku z tym uchylenie decyzji Burmistrza w części określającej wysokość zobowiązania podatkowego za lata 2014-2018, łącznie w wysokości [...] zł;

albo

3) uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje.

Skarga jest niezasadna.

Sąd administracyjny wyposażony został w funkcje kontrolne, co oznacza, że w przypadku zaskarżenia decyzji, Sąd ogranicza się do zbadania zgodności zaskarżonego rozstrzygnięcia z przepisami prawa (art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm. - dalej "p.p.s.a."), stąd Sąd nie dokonuje ustaleń, że budynek dworca winien być zwolniony z opodatkowania za lata 2014-2018 na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 6 u.p.o.l.. Stosownie zaś do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W tak określonym zakresie kognicji Sąd ocenił, iż zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa w sposób powodujący konieczność jej wyeliminowania z porządku prawnego, zatem skarga podlega oddaleniu.

W zakresie oceny stanu faktycznego ustalonego przez organy, należy podkreślić, że sąd administracyjny nie ustala stanu faktycznego, a jedynie wskazuje, które ustalenia organu zostały przez niego przyjęte, a które nie (vide - wyrok NSA z 6 lutego 2008r. sygn. akt. II FSK 1665/06). Zatem oceniając stan faktyczny ustalony przez organy, za podstawę wyroku Sąd przyjął prawidłowe ustalenia stanu faktycznego dokonane w zaskarżonym rozstrzygnięciu (por. uchwała NSA z 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09). Skład orzekający w rozpoznawanej sprawie w pełni podziela przedstawioną przez organ odwoławczy argumentację i słuszność zajętego w sprawie stanowiska.

Istota problemu, jaki zarysował się w sprawie a będąca przedmiotem skargi, dotyczy kwestii, czy nieruchomość Skarżącej - budynek dworca kolejowego w S. przy ul. [...], podlega zwolnieniu od podatku na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 6 u.p.o.l., o co wnioskowała Skarżąca składając korekty deklaracji za lata 2014-2018 wnosząc o stwierdzenie nadpłaty.

Poza sporem pozostaje powierzchnia użytkowa [...] w S. wskazana po przeprowadzeniu inwentaryzacji jak również wykazane przez Skarżącą w korektach wyłączenie z opodatkowania powierzchni działki gruntu [...] i zwiększonej wartości budowli położonych na działce [...].

Z zebranego materiału dowodowego (wypis z ewidencji budynków) wynika, że Skarżąca jest właścicielem budynku przy ul. [...].

W przedmiotowej sprawie, Skarżąca zadeklarowała pierwotnie [...] m2 powierzchni użytkowej [...], korygując ją następnie na [...] m2 powierzchni użytkowej, a ponadto wskazała na zwolnienie tej powierzchni użytkowej budynku z art. 7 ust. 1 pkt 6 u.p.o.l., zaś organ stwierdził, że [...],34 m2 powierzchni budynku, z wyjątkiem zajętych na prowadzenie działalności w latach 2014-2018 r., nie podlega zwolnieniu z art. 7 ust. 1 pkt 6 u.p.o.l., ze względu na brak utrzymywania i konserwowania budynku zgodnie z przepisami o ochronie zabytków i winna podlegać opodatkowaniu w stawce przewidzianej w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b u.p.o.l. tj. jak dla budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej.

Przypomnieć należy, że zgodnie z art. 2 ust. 1 u.p.o.l. opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają "nieruchomości lub obiekty budowlane", które enumeratywnie zostały wskazane w jego treści (grunt, budynek lub jego część, budowla lub jej część). Podatnikami tego podatku są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nieposiadające osobowości prawnej, będące, jak w analizowanej właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych (art. 3 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l.). W myśl art. 4 ust. 1 ww. ustawy podstawę opodatkowania stanowi: dla gruntów - powierzchnia; dla budynków lub ich części - powierzchnia użytkowa; dla budowli lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 4-6 - wartość, o której mowa w przepisach o podatkach dochodowych, ustalona na dzień 1 stycznia roku podatkowego, stanowiąca podstawę obliczania amortyzacji w tym roku, niepomniejszona o odpisy amortyzacyjne, a w przypadku budowli całkowicie zamortyzowanych - ich wartość z dnia 1 stycznia roku, w którym dokonano ostatniego odpisu amortyzacyjnego.

Z kolei w art. 1a ust. 1 pkt 3 tej ustawy ustawodawca wyjaśnił, że grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej to grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, a także gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b (art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b nie ma zastosowania w tej sprawie), chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych.

Skarżąca we wniosku o stwierdzenie nadpłaty z dnia 9 marca 2018 r. powoływała się na zwolnienie z przepisu art. 7 ust. 1 pkt 6 u.p.o.l., zgodnie z którym zwalnia się od podatku od nieruchomości: grunty i budynki wpisane indywidualnie do rejestru zabytków, pod warunkiem ich utrzymania i konserwacji, zgodnie z przepisami o ochronie zabytków, z wyjątkiem części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej – takie powierzchnie wskazała Skarżąca w piśmie z dnia 9 marca 2018r.

Wskazać zatem należy, że przesłanki zwolnienia od opodatkowania podatkiem od nieruchomości uregulowane w art. 7 ust. 1 pkt 6 u.p.o.l. stanowią:

- wpisanie nieruchomości indywidualnie do rejestru zabytków;

- utrzymanie i konserwacja zgodnie z przepisami o ochronie zabytków (wszelkie prace remontowe, konserwacyjne i pielęgnacyjne odbywają się w uzgodnieniu z konserwatorem zabytków);

- wyłączenie części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej.

Warunki sformułowane w tej normie prawnej determinują nabycie uprawnienia do zwolnienia od podatku od nieruchomości. Dwie pierwsze ze wskazanych przesłanek omawianego zwolnienia podatkowego to przesłanki pozytywne, tzn. ich wystąpienie warunkuje uzyskania prawa do zwolnienia. Trzecia z nich zaś to przesłanka negatywna, jej zaistnienie przesądza o wyłączeniu z zakresu zwolnienia podatkowego. Przedmiotowe zwolnienie podatkowe jest uzależnione także od istnienia przesłanki należytego utrzymania obiektu, której ustalenie pozwala organowi podatkowemu na odstąpienie od fiskalnego obciążania właściciela zabytku w zakresie podatku od nieruchomości. Warunkiem uzyskania wnioskowanego przez Skarżącą zwolnienia jest ustalenie stanu nieruchomości. Ustalenia tego organ może dokonać bądź w oparciu o materiały przedstawione przez stronę bądź informacje od organu posiadającego wiedzę specjalną w tej dziedzinie. Jednocześnie należy wskazać, że spełnienie warunku koniecznego, jakim jest utrzymanie i konserwacja zabytku odpowiednio do wymogów prawa, może być dowiedzione w dowolny, dopuszczalny prawem sposób. Podobnie, niespełnienie wskazanego kryterium, również powinno być wykazane odpowiednimi dowodami.

Tak więc w toku postępowania podatkowego należy wykazać, że przedmiot opodatkowania jest utrzymywany i konserwowany, zgodnie z przepisami o ochronie zabytków, gdyż brak dowodów dostatecznie potwierdzających istnienie tej, pozytywnie sformułowanej, przesłanki skutkuje nieistnieniem uprawnienia do zwolnienia od podatku.

Z powyższego wynika, iż ocena zachowania się podatnika polegającego na "utrzymywaniu" i "konserwacji" gruntów i budynków powinna być dokonana z punktu widzenia przepisów o ochronie zabytków.

Przepisy o ochronie zabytków, do których ustawodawca odwołał się w wyżej wskazanej podatkowej normie prawnej, to przepisy ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami. Właściciel obiektu zabytkowego, w szczególności właściciel nieruchomości o charakterze zabytkowym, podlega różnym ograniczeniom w zakresie wykonywania uprawnień wynikających z przysługującego mu prawa własności, w tym w zakresie korzystania z takiej nieruchomości, oraz ciążą na nim różne obowiązki w zakresie opieki nad obiektem zabytkowym. Ograniczenia te i obowiązki wynikające z poszczególnych przepisów ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami są niewątpliwie większe od ograniczeń i obowiązków dotyczących każdego właściciela nieruchomości nie mającej charakteru zabytkowego i wynikających przede wszystkim z przepisów kodeksu cywilnego oraz przepisów o charakterze administracyjnym dotyczących gospodarowania nieruchomościami. Zwolnienie podatkowe określone w art. 7 ust. 1 pkt 6 u.p.o.l. ma na celu m. in. zrekompensować właścicielowi nieruchomości zabytkowej ciążące na nim szczególne obowiązki i ograniczenia w korzystaniu z nieruchomości, powodujące ograniczenia w gospodarczym wykorzystaniu nieruchomości i w czerpaniu zysków z jej posiadania. Zgodnie z art. 5 ustawy o ochronie zabytków opieka nad zabytkiem sprawowana przez jego właściciela lub posiadacza polega, w szczególności, na zapewnieniu warunków: 1) naukowego badania i dokumentowania zabytku; 2) prowadzenia prac konserwatorskich, restauratorskich i robót budowlanych przy zabytku; 3) zabezpieczenia i utrzymania zabytku oraz jego otoczenia w jak najlepszym stanie; 4) korzystania z zabytku w sposób zapewniający trwałe zachowanie jego wartości; 5) popularyzowania i upowszechniania wiedzy o zabytku oraz jego znaczeniu dla historii i kultury. W świetle przepisu art. 3 pkt 6 ustawy o ochronie zabytków pod pojęciem prac konserwatorskich należy rozumieć działania mające na celu zabezpieczenie i utrwalenie substancji zabytku, zahamowanie procesów jego destrukcji oraz dokumentowanie tych działań. Ustawa o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami nie posługuje się pojęciem konserwacji a pojęciem prac konserwatorskich, jednakże pojęcie konserwacji bez wątpienia należy rozumieć tak jak pojęcie prac konserwatorskich.

Kontrolę przestrzegania i stosowania przepisów dotyczących ochrony zabytków i opieki nad zabytkami prowadzą organy nadzoru konserwatorskiego, a w szczególności wojewódzki konserwator zabytków lub działający z jego upoważnienia pracownicy (art. 38 ustawy o ochronie zabytków). Skoro kontrola przestrzegania i stosowania przepisów prawa w zakresie opieki nad zabytkami jest prowadzona przez organy nadzoru konserwatorskiego, to słuszne jest stanowisko, że organy podatkowe przed wydaniem decyzji podatkowej, w razie wątpliwości, zwracają się do nadzoru konserwatorskiego o stosowne informacje dotyczące konkretnego obiektu zabytkowego i wywiązywania się przez podatnika z ciążących na nim obowiązków w zakresie opieki nad zabytkiem. Informacje udzielane przez właściwy organ nadzoru konserwatorskiego powinny dotyczyć kwestii związanych ze stanem danego obiektu, z konkretnymi obowiązkami ciążącymi na właścicielu tego obiektu, zwłaszcza wynikającymi z zaleceń i decyzji tego organu wydawanych na podstawie ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami. Natomiast kwestia oceny, czy i w jakim zakresie spełniony został określony w art. 7 ust. 1 pkt 6 u.p.o.l. warunek stosowania zwolnienia podatkowego, należy do organu podatkowego.

Poza sporem jest fakt wpisania do rejestru zabytków [...] w S. przy ul. [...] – decyzja z dnia 27 maja 2014 r. nr [...] r.

Kwestią sporną jest natomiast wystąpienie drugiej przesłanki. Organy podatkowe uznały, że budynek będący przedmiotem opodatkowania nie znajdował się w stanie, który uzasadniałby stwierdzenie, że jest utrzymywany i konserwowany zgodnie z przepisami o ochronie zabytków. Oparły się w tym zakresie na piśmie z dnia 17 maja 2018 r. działającego z upoważnienia Wojewody Z., na podstawie porozumienia nr [...] [...], o czym Skarżąca została zawiadomiona pismem z dnia 24 kwietnia 2018 r. o przeprowadzeniu kontroli, co czyni nieuzasadnionymi zarzuty skargi co do braku podstaw do działania przez [...].

Na gruncie rozważanego przypadku z niniejszej sprawy zgodzić się trzeba ze stanowiskiem organu podatkowego, że dla skorzystania ze zwolnienia podatkowego określonego dla gruntów i budynków wpisanych indywidualnie do rejestru zabytków nie wystarczy wykonanie jakichkolwiek prac na nieruchomości, kluczowe znaczenie ma ustalenie, czy podatnik utrzymuje i konserwuje nieruchomość zgodnie z przepisami o ochronie zabytków, a nie czy podejmuje jakiekolwiek działania w tym zakresie. Bezspornie opinia konserwatora zabytków w tym przedmiocie korzysta zaś z waloru dokumentu urzędowego w rozumieniu art. 194 § 1 O.p. Nie sposób też przeoczyć, że skoro przepisy ustanawiające zwolnienia podatkowe stanowią wyjątki od zasady powszechności opodatkowania, to ich interpretacja nie może być ani zawężająca ani rozszerzająca, przede wszystkim zaś nie może być to interpretacja contra legem.

Wobec powyższego nie można się zgodzić z zarzutem błędnej wykładni art. 7 ust. 1 pkt 6 u.p.o.l. bowiem wykładnia sugerowana przez Skarżącego z przepisów tych nie wynika.

Ze wskazanej powyżej wykładni prawa materialnego wyłania się kwestia zakresu postępowania dowodowego, jakie jest konieczne celem ustalenia, czy dana nieruchomość jest wpisana do rejestru zabytków, co wynika ze stosownej decyzji wojewódzkiego konserwatora zabytków, oraz czy jest ona utrzymywana i konserwowana zgodnie z przepisami o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, co z kolei winno wynikać ze zgromadzonego materiału dowodowego, w tym np. ze stanowiska wojewódzkiego konserwatora zabytków. W orzecznictwie podkreśla się, że w badaniu tej drugiej przesłanki nie ma zastosowania art. 209 § 1 O.p., który stanowi, że jeżeli przepis prawa uzależnia wydanie decyzji od zajęcia stanowiska przez inny organ, w tym wyrażenia opinii lub zgody albo wyrażenia stanowiska w innej formie, decyzję wydaje się po zajęciu stanowiska przez ten organ. Stanowisko konserwatora zabytków nie ma więc charakteru prejudycjalnego. Organy podatkowe nie są zatem zobowiązane do wystąpienia o takie stanowisko. Oznacza to, że gromadzenie i ocena materiału dowodowego może dotyczyć wszelkich dowodów zgodnie z zasadą równej mocy dowodowej wszystkich dowodów. Zgodnie bowiem z art. 180 § 1 O.p. jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Nie ma więc określonej hierarchii dowodów w Ordynacji podatkowej, jednak w tym przypadku to przepisy materialnoprawne w pewnym stopniu nadają prymat stosownej opinii konserwatora zabytków w postępowaniu dowodowym odnoszącym się do możliwości zastosowania zwolnienia podatkowego. Z uwagi bowiem na konieczność dysponowania wiedzą specjalistyczną w zakresie ochrony zabytków i opieki nad zabytkami (choć w tym względzie organy podatkowe nie są pozbawione możliwości prowadzenia własnych ustaleń faktycznych), organy zwracają się o stanowisko do konserwatora zabytków jako organu, który ustawowo jest do tego powołany.

W tym okolicznościach treść opinii konserwatora zabytków ma charakter wiodący wśród dowodów, stanowi ona bowiem dokument urzędowy. Zgodnie z art. 194 § 1 O.p. dokumenty urzędowe sporządzone w formie określonej przepisami prawa przez powołane do tego organy władzy publicznej stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. W świetle § 2 przepis § 1 stosuje się odpowiednio do dokumentów urzędowych sporządzonych przez inne jednostki, jeżeli na podstawie odrębnych przepisów uprawnione są do ich wydawania. Jak zaś stanowi § 3 przepisy § 1 i 2 nie wyłączają możliwości przeprowadzenia dowodu przeciwko dokumentom wymienionym w tych przepisach. Dokument urzędowy nie ma więc mocy absolutnej. Możliwość przeprowadzenia przeciwdowodu odnosi się zarówno do domniemania wiarygodności, jak i autentyczności dokumentu urzędowego. Jeżeli strona postępowania twierdzi, że oświadczenie zawarte w dokumencie urzędowym jest niezgodne z faktem, i przedstawi na tę okoliczność inne dowody, to powinny one być dopuszczone przez organ podatkowy, o ile mają w sprawie istotne znaczenie. Również organ ma w tym względzie inicjatywę dowodową. Aby można było stwierdzić, że właściciel zabytku w istocie spełnia nałożone na niego obowiązki, organ ma prawo ocenić taką opinię zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów na tle całokształtu materiału dowodowego. Stosownie bowiem do art. 191 O.p. organ podatkowy ocenia na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona.

W niniejszej sprawie organy powołały się zarówno na decyzję dotyczącą wpisu do rejestru zabytków, jak i na stanowisko [...] co do utrzymania i konserwacji zabytku w latach 2013 r. - 2017, z których wynika, że Skarżący nie wykonując obowiązków w zakresie stosownych prac, nie wypełnił przepisów o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami. To decydowało o tym, że nie można mówić o spełnieniu przesłanek zwolnienia podatkowego odpowiednio z art. 7 ust. 1 pkt 6 u.p.o.l. Treść opinii sama w sobie nie przesądza o wyniku sprawy, jednak rzutuje na ocenę spornych okoliczności.

O ile bowiem wynika z ww opinii, że w istocie Skarżący wykonywał różnorodne prace, to jednak nie były one wypełnieniem obowiązku z ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami. Wskazać bowiem należy, że z pisma z dnia 17 maja 2018 r. powołując się na ustalenia z kontroli przeprowadzonej w dniu 14 maja 2018 r., [...] stwierdził, że przedmiotowy budynek nie jest utrzymywany i konserwowany zgodnie z przepisami o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami a właściciel budynku nie podjął żadnych działań zmierzających do zahamowania procesu destrukcji budynku, stan obiektu wskazywał na wieloletnie zaniedbania a pogorszył się pomiędzy 2013-2017 r. Wbrew zarzutom skargi takiej kontroli nie prowadził [...] dnia 5 sierpnia 2015 r. ale jak wynika to z pisma z dnia 17 maja 2018 r. były to ustalenie zaleceń - na wniosek Skarżącej, co poprawy estetyki dworca.

[...] wskazał także, że Skarżąca dokonywała napraw doraźnych w przypadku nagłych awarii mogących utrudnić prawidłowe korzystanie z dworca, zwróciła się o zalecenia konserwatorskie w 2015 r. dot. remontu stolarki okiennej, drzwiowej, remontu lamperii i pomieszczenia byłego kiosku ruchu a w 2016r. poprawy estetyki dworca to jednak te czynności nie zmieniają oceny pogorszenia stanu budynku w tym wskazanego stanu ściany dworca kolejowego od strony peronu. Konserwator wskazał także na brak dostępności niektórych pomieszczeń.

Co istotne ustalenia te [...] poczynił nie tylko w trakcie kontroli na miejscu ale także po zweryfikowaniu zapisów książki obiektu.

Przypomnieć zatem należy, o czym była mowa wyżej, nie budzi wątpliwości, że kwestią zasadniczą jest to czy podatnik utrzymuje i konserwuje nieruchomość zgodnie z przepisami ustawy o ochronie i opiece nad zabytkami, nie zaś czy podejmuje jakiekolwiek działania w tym zakresie. Nie wystarczy wykonanie wybranych prac na nieruchomości, aby można było mówić o utrzymywaniu i konserwacji zabytku w należytym stanie zgodnie z katalogiem działań wymienionych w ustawie.

W ocenie Sądu, wymóg zwolnienia podatkowego w postaci utrzymania, zagospodarowania i konserwacji zabytku nieruchomego ma charakter bezwzględny i zupełny (nie podlega też stopniowaniu). Oznacza to, że stwierdzenie uchybienia obowiązkom dysponenta zabytku w powyższym zakresie, określonym w przepisach o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, wyklucza uznanie spełnienia warunku zwolnienia nawet wtedy, gdy równocześnie dysponent ów wykonuje pewne (inne) czynności, które mogą być objęte pojęciem "opieki nad zabytkiem" w rozumieniu art. 5 przedmiotowej ustawy.

Z przywołanego stanowiska organu nadzoru konserwatorskiego jednoznacznie wynikało, że Skarżąca nie dopełniła ciążących na niej obowiązków związanych z dysponowaniem zbytkiem, które mieściłyby się w pojęciach utrzymania, zagospodarowania i konserwacji zabytku.

Mając na uwadze powyższe, zgodzić się należy, ze stanowiskiem organów, że budynek dworca nie jest on utrzymywany i konserwowany zgodnie z przepisami ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, co stanowi obligatoryjny warunek zwolnienia z art. 7 ust. 1 pkt 6 u.p.o.l.

Skarżąca wprawdzie uzyskała uzgodnione z Konserwatorem pozwolenia na wykonanie prac zmierzających do poprawy estetyki budynku ale jak wynika to ze stanowiska [...], Skarżąca nie przeprowadziła prac remontowych, konserwatorskich, tzn. działań mających na celu zabezpieczenie i utrwalenie substancji zabytku, zahamowanie procesów jego destrukcji oraz dokumentowanie tych działań, prac restauratorskich i robót budowlanych przy budynku, mających na celu zahamowanie procesu destrukcji a dokonywała jedynie doraźne naprawy, które nie służyły zahamowaniu destrukcji. Ponadto właściciel obiektu zabytkowego, jak zauważono wyżej, winien dążyć do zachowania takiego stanu technicznego, który nie doprowadzi do całkowitego unicestwienia budynku. Tymczasem stwierdzony stan budynku wskazuje na liczne zaniedbania, które prowadzą do pogorszenia kondycji zabytku.

Zauważyć też należy, że Skarżąca poza wnioskowaniem o zwolnienie z art. 7 ust. 1 pkt 6 u.p.o.l. nie wskazała na żadne okoliczności, fakty, nie przedłożyła żadnych dokumentów, które przemawiałyby za podjęciem prac świadczących o utrzymaniu i konserwowaniu zabytku zgodnie z przepisami ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami. Poza kwestionowaniem wyrażonej opinii przez [...], Skarżąca na takie okoliczności, fakty, dokumenty nie wskazała w odwołaniu od decyzji Burmistrza Miasta S. czy nawet w skardze kierowanej do sądu.

Bezspornie opieka i ochrona zabytku nie ma charakteru jednorazowego, ale stały. Może się zresztą okazać, że w danym roku podatkowym wystarczające będą jedynie prace niewymagające zezwolenia konserwatora zabytków. Jednakże na takie okoliczności nie wskazała Skarżąca.

Skarżąca, zarzucając że organy podatkowe oparły ustalenia faktyczne na opinii nieuprawnionego organu a nadto, że nie wskazano kiedy ten stan nastąpił i błędnie ustaliły, jakoby w stosunku do nieruchomości nie były realizowane obowiązki utrzymania i konserwacji obiektu zabytkowego, ograniczyła się do kontestowania ustaleń organów podatkowych nie przedstawiając jednocześnie jakichkolwiek dowodów, które potwierdzałyby jej stanowisko. Tymczasem, jeżeli strona chce zaprzeczyć zasadności twierdzeń opartych na dowodach zebranych w postępowaniu, winna przejawiać w tym zakresie inicjatywę. Na aprobatę zasługuje pogląd, że w tego rodzaju sytuacji: "Ciężar dowodu spoczywa na stronie postępowania, która twierdzi, iż istnieją inne dowody (mające wpływ na wynik sprawy) niż zawarte w podstawie faktycznej rozstrzygnięcia podatkowego. Jeżeli strona nie zgadza się z ustaleniami organu podatkowego, może przedstawić dowody popierające swoje stanowisko. Dowód przeprowadzać mają nie tylko organy podatkowe, lecz także strony postępowania. Wobec tego ciężar dowodu musi spoczywać na każdym, kto formułuje swoje twierdzenia" (zob. wyrok NSA z dnia 17 marca 2015 r. sygn. akt II FSK 238/13, Lex nr 1675994). Tym bardziej, że w niniejszej sprawie to Skarżąca wystąpiła o stwierdzenie nadpłaty w podatku od nieruchomości mającego jej zdaniem oparcie w art. 7 ust. 1 pkt 6 u.p.o.l. a w zawiadomieniu o przeprowadzeniu kontroli została nie tylko poinformowana o przedmiocie kontroli ale także o możliwości przedstawienia informacji w tym przykładowo wskazanych w tym zawiadomieniu a mających istotne znaczenia dla zakresu kontroli tj. przestrzegania i stosowania przepisów dotyczących ochrony zabytków i opieki nad zabytkami w Budynku [...] w S. ul. [...].

Sąd zauważa również, że Skarżąca, decydując się na nabycie prawa własności obiektu zabytkowego, musiała mieć świadomość swoich obowiązków jako właściciela nieruchomości. Nie może więc powoływać się na brak zaleceń konserwatorskich innych niż te o które sama wystąpiła. Podkreślić w tym miejscu należy, iż obowiązki w tym zakresie wynikają wprost z art. 5 ustawy o ochronie zabytków. Toteż Skarżąca winna dochować staranności i podjąć działania adekwatne do występujących zagrożeń. Opieka nad obiektami wpisanymi do rejestru zabytków, to nie tylko dbałość o zachowanie takiego stanu technicznego, który nie doprowadzi do całkowitego unicestwienia budynku, ale ochrona tych walorów budynku, które zadecydowały o jego wpisie do rejestru zabytków. Wszakże w art. 5 ustawy o ochronie zabytków mowa jest o opiece nad zabytkiem sprawowanej przez jego właściciela, przejawiającej się w zapewnieniu warunków prowadzenia prac konserwatorskich, restauratorskich, a także na korzystaniu z zabytku w sposób zapewniający trwałe zachowanie jego wartości. Wobec braku takich działań, Skarżąca nie spełnia przesłanek uprawniających do skorzystania ze zwolnienia podatkowego w podatku od nieruchomości, o którym mowa w art. 7 ust. 1 pkt 6 u.p.o.l.

Wobec powyższego uznać należy, że organy podatkowe przeprowadziły postępowanie dowodowe bez uchybienia zasadzie prawdy obiektywnej, uregulowanej w art. 122 O.p. i rozwiniętej w art. 187 § 1 O.p. Przeprowadzone w sprawie dowody, zostały poddane ocenie w zgodzie z regulacją wynikającą z art. 191, który wyraża zasadę swobodnej oceny dowodów przez organ podatkowy. Dla rozstrzygnięcia sprawy, wbrew zarzutom skargi nie było konieczności przeprowadzenia dowodu, który miałby zdaniem Skarżącej ustalić kiedy nastąpiło faktyczne pogorszenie stanu nieruchomości tj. w którym roku w latach 2013-2017. Stwierdzony bowiem stan wyraźnego pogorszenia stanu zachowania budynku ale przede wszystkim brak przeprowadzenia remontów mających na celu zahamowanie procesu destrukcji powoduje, że budynek nie jest utrzymywany w sposób prawidłowy tj. taki który przemawia za dbałością o zachowanie takiego stanu technicznego, który nie doprowadzi do destrukcji budynku.

Reasumując w świetle ustalonego przez organy podatkowe stanu faktycznego, za niezasadny należało uznać zarzut naruszenia art. 7 ust. 1 pkt 6 u.p.o.l. w zw. z art. 38 i art. 40 ustawy o ochronie zabytków. Warunkiem skorzystania ze zwolnienia określonego w pierwszym z powołanych przepisów, jest między innymi utrzymywanie i konserwacja nieruchomości zgodnie z przepisami o ochronie zabytków. Na podstawie informacji przekazanych przez [...], organy podatkowe ustaliły, że Skarżąca warunku tego nie spełniła. Skarżąca nie podniosła przy tym żadnych zarzutów, zmierzających do zakwestionowania tych informacji. W szczególności nie wskazała na podejmowanie jakichkolwiek działań, które uzasadniałyby uznanie informacji uzyskanych przez organy podatkowe za nieodpowiadające rzeczywistości. Działaniu Skarżącej w postępowaniu można przypisać bierny charakter, nie świadczy to jednak o tym, że naruszone zostały wskazane przepisy. Prawidłowe rozumienie art. 122 O.p. nie może zresztą polegać na tym, że organ miałby zastępować stronę w jej inicjatywie dowodowej. Organy w decyzjach wskazywały na to, czego dotyczą przepisy prawa podatkowego pozostające w związku z przedmiotem tego postępowania. Z akt sprawy nie wynika zaś, aby Skarżąca nie wiedziała, czego postępowanie dotyczyło – przecież jest ono skutkiem złożenia korekt deklaracji.

W tym stanie rzeczy, słuszne jest stanowisko organów, że wobec braku występowania wszystkich łącznych przesłanek wskazanych w art. 7 ust. 1 pkt 6 u.p.o.l. przedmiotowy budynek nie korzysta z tego zwolnienia, co powoduje, że jako będący w posiadaniu przedsiębiorcy, podlega opodatkowaniu według stawki przewidzianej w art. 5 pkt 2 lit b) u.p.o.l., tzn. dla budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Tym samym w przedmiotowej sprawie na Spółce ciąży obowiązek podatkowy z tego tytułu, a wysokość zobowiązania podatkowego jest inna niż wskazana w deklaracji i jej korekcie, co dało organowi podstawę do określenia wysokości zobowiązania podatkowego.

Mając na uwadze powyższe, zdaniem Sądu, nie doszło do naruszenia wskazanych w skardze przepisów prawa materialnego i procesowego, a to skutkuje oddaleniem skargi, jako nieuzasadnionej, na podstawie art. 151 p.p.s.a.