Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 876/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2010-03-26 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6194 Funkcjonariusze Służby Więziennej
Hasła tematyczne: Służba więzienna
Skarżony organ: Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 29 ust. 1i 2, art. 39 ust. 2 pkt 2
journal: Dz.U. 2002 nr 207 poz 1761
law: Ustawa z dnia 26 kwietnia 1996 r. o Służbie Więziennej - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aleksandra Łaskarzewska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Barbara Drzazga Sędzia WSA Edyta Podrazik Protokolant st.sekr.sąd. Mariola Kaczmarek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 marca 2010r. sprawy ze skargi B. A. na decyzję Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w P. z dnia [...]2009 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Dyrektora Aresztu Śledczego w P. z dnia [...]2009r. nr [...] II. uchyla postanowienie Dyrektora Aresztu Śledczego w P. z dnia [...]2009r. (...) III. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana. /-/ B. Drzazga /-/ A. Łaskarzewska /-/ E. Podrazik


UZASADNIENIE

Decyzją z [...].2009 r. nr [...] Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej w P. utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Aresztu Śledczego w P. z [...].2009 r. nr [...] zwalniającą mł. chor. B A. z dniem [...].2009 r. ze Służby Więziennej w związku ze stwierdzeniem nieprzydatności do służby, stwierdzonej w opinii służbowej w okresie służby przygotowawczej.

Powyższe decyzje wydano w następującym stanie faktycznym.

W dniu [...].2009 r. Kierownik Działu Penitencjarnego Aresztu Śledczego w P. sporządził opinię służbową mł. chor. B A. zajmującego stanowisko młodszego wychowawcy działu penitencjarnego. Opinia dotyczyła okresu służby przygotowawczej od [...].2009 r. Z jej treści wynika, że skarżący nie był karany dyscyplinarnie w okresie opiniowanym. Jednakże poprzednia opinia okresowa, sporządzona [...].2009 r. była negatywna, bowiem predyspozycje zawodowe skarżącego oceniono na poziomie miernym. Przez okres roku B. A. nie przyswoił podstawowych przepisów penitencjarnych, a w poprzedniej opinii okres przydatności w służbie przedłużony został warunkowo. Jak podkreślono opiniowany mł. chor. nie wnosił wówczas zastrzeżeń, ani nie odwołał się od tej opinii. W dniu [...].2009 r. powołana została komisja, która dokonała oceny znajomości przepisów przez mł. chor. B A. i oceniła ją na niedostateczną. Wskazano m.in., iż wiedza skarżącego jest powierzchowna i nie potrafi on przytoczyć konkretnego artykułu, który należałoby powołać rozpoznając konkretny przypadek, nie zna trybu postępowania i załatwiania różnych spraw osadzonych. W dalszej kolejności wskazano, że opiniowany na skutek trudności z kompleksowym opanowaniem oddziału mieszkalnego w areszcie od [...].2009 r. został przesunięty na inne stanowisko służbowe. Wcześniej, po wstępnym przeszkoleniu dwukrotnie zmieniał oddział mieszkalny gdyż nie radził sobie z trudnościami. Podniesiono, ze zainteresowany pracował wzmocniony 4 psychologami. Nie sprostał jednak pracy, która wymaga "pełnej wszechstronności". Podkreślono, że mł. chor. B. A. nie posiada umiejętności planowania pracy, jest mało kreatywny, raczej odtwórczy, sprawia wrażenie zagubionego i nie posiada znajomości oddziału oraz przebywających na nim osadzonych.

We wskazanym terminie mł. chor. B. A. złożył odwołanie od opinii służbowej stwierdzającej jego nieprzydatność do służby. Skarżący podniósł, że od pierwszej opinii służbowej z [...].2009 r. nie odwołał się, bowiem nie posiadał on dostatecznej wiedzy i doświadczenia jako młodszy wychowawca działu penitencjarnego. Przez pierwszy rok służby skarżący był traktowany jako stażysta, jednak od tego czasu zaczął być przydzielany na samodzielne stanowiska. Częste zmiany oddziałów jest pewną normą, w związku z czym skarżący nie był jedynym wychowawcą, który zmieniał oddział. Skarżący podkreślił też, że w Ośrodku diagnostycznym pracuje 4 psychologów, a więc nie tylko on pracował nimi wzmocniony. Rzekomy brak kwalifikacji, ani samodzielna praca skarżącego nie powodowały dotychczas zastrzeżeń, ani nie spowodowały żadnych szczególnych wypadków. Skarżący podkreślił też, że – pomimo rzekomych zastrzeżeń – powierzono mu od [...] r. prowadzenie zajęć w Oddziale Zewnętrznym w P., gdzie z grupą skazanych wychodził on poza obszar, do hali sportowej. W odwołaniu wyjaśniono też, że miejscem pełnienia obowiązków przez skarżącego jest Oddział Zewnętrzny w R., dlatego jego kontakt z przełożoną - Kierownikiem Działu Penitencjarnego Aresztu Śledczego w P. był raczej sporadyczny. Prowadzona przez skarżącego dokumentacja osobopoznawcza i niezbędna sprawozdawczość nie była dotąd przez jego przełożoną kwestionowana. Odnosząc się do zarzutów nieznajomości przepisów prawa, skarżący wyjaśnił, że opinia jest w tym zakresie nieobiektywna, a przeprowadzona przez stronniczą komisję ocena nie znajduje uzasadnienia w przepisach prawa. Skarżący dodał też, że [...].2009 r. został nagrodzony przez dyrektora jednostki nagroda pieniężną.

Postanowieniem Dyrektora Aresztu Śledczego w P. z dnia [...].2009 r. opinia służbowa z [...].2009 r. została jednak utrzymana w mocy.

Tego samego dnia Dyrektor Aresztu Śledczego w P. działając na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14.06.1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 ze zm. – dalej kpa) oraz art. 31 ust. 1 pkt 4 i ust. 2, art. 39 ust. 1 i ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 26.04.1996 r. o Służbie Więziennej (Dz.U. z 2002 r. Nr 207, poz. 1761 ze zm. – dalej ustawa o SW) decyzją nr [...] zwolnił mł. chor. B A. ze Służby Więziennej w związku ze stwierdzeniem nieprzydatności do służby stwierdzonej w opinii służbowej w okresie służby przygotowawczej.

Uzasadniając decyzję organ wskazał, iż Kierownik Działu Penitencjarnego Aresztu Śledczego w P. sporządził opinię służbową, w której stwierdził, że skarżący nie jest przydatny w służbie. Pomimo odwołania stanowisko wyrażone w opinii służbowej zostało utrzymane w mocy, co w ocenie Dyrektora Aresztu Śledczego w P. potwierdzała analiza materiałów zebranych w sprawie. W konsekwencji orzeczono o zwolnieniu mł. chor. B A. ze służby.

W przewidzianym ustawą terminie zainteresowany wniósł odwołanie podnosząc, że opinia służbowa z [...].2009 r. nie odzwierciedla całej jego półtorarocznej służby w jednostce organizacyjnej Służby Więziennej. W znaczącej części argumentacja stanowiła powtórzenie zarzutów podniesionych w odwołaniu od opinii służbowej.

Decyzją z [...].2009 r. Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej w P. utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Aresztu Śledczego w P. zwalniającą mł. chor. B A. ze służby.

W uzasadnieniu decyzji wyjaśniono, iż podniesione w odwołaniu zarzuty w znacznej mierze dotyczą opinii służbowej. W ocenie organu jednak, rozważenie słuszności "prawomocnej" już opinii ma jednak drugorzędne znaczenie. Nie mniej – w ocenie organu odwoławczego – zarzuty te uznać należało za bezzasadne. Podkreślono, że system opiniowania stanowi narzędzie do dokonania oceny przydatności funkcjonariusza do służby. Odnosząc się do zarzutów odwołania wskazano, że wychodzenie z osadzonymi poza teren jednostki ma charakter rutynowy i nie wymaga specjalnych kwalifikacji. W dalszej kolejności wskazano, iż wbrew twierdzeniom odwołania skarżący był negatywnie oceniany, potwierdzenie czego stanowi opinia z [...].2009 r. Odnosząc się do argumentu dotyczącego przyznania nagrody uznaniowej organ II instancji wskazał, iż nagroda przyznana mł. chor. B. A. była bardzo niska i miała "wymiar motywacyjny".

W przewidzianym ustawą terminie skargę do sądu administracyjnego wniósł B. A. domagając się uchylenia decyzji zwalniającej go ze służby. Skarżący przytoczył argumentację podnoszoną już na etapie postępowania odwoławczego, wskazując, że pełnił on samodzielne stanowisko wychowawcy, a więc nie można mu zarzucić braku samodzielności. Z kolei w czasie służby w Ośrodku Diagnostycznym przełożeni nie zgłaszali zastrzeżeń, co do wykonywanych przez niego obowiązków służbowych. Jak wynika z treści skargi, skarżący napisał kilka programów resocjalizacji sprzyjających przygotowaniu do readaptacji społecznej. W ocenie skarżącego miał on dobry kontakt z osadzonymi. B. A. ponowił zarzut nieobiektywnego charakteru oceny dokonanej przez komisję egzaminacyjną. Skarżący wyjaśnił, iż w dniu [...].2009 r., w dniu wolnym od pracy przyjechał do Aresztu Śledczego w P. celem przeprowadzenia badań okresowych. Wówczas to spotkał on zastępcę kierownika, który bez uzasadnienia lub podania przyczyny zaczął odpytywać go z przepisów penitencjarnych. Rozmowa ta trwała 3 godziny i – jak wskazuje skarżący – zakończyła się sugestią napisania wypowiedzenia. Następnego dnia Dyrektor Aresztu Śledczego w P. powołał komisję, która przeprowadziła egzamin, w toku którego stwierdzono niedostateczną znajomość przepisów obowiązujących w służbie penitencjarnej. W ocenie skarżącego egzamin ten stanowił wyraz zastosowanego wobec niego mobbingu, bowiem jego znajomość przepisów prawa została już raz zweryfikowana - pozytywnie – decyzją komisji egzaminacyjnej z [...].2009 r.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga zasługiwała na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja i decyzja ją poprzedzająca wydane zostały z naruszeniem przepisów prawa.

Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie w pierwszej kolejności należy wskazać, że w myśl art. 1 § 2 ustawy z dnia 25.07.2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sąd dokonuje kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej ppsa) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany jej zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to konieczność dokonania przez sąd oceny zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został podniesiony.

Z brzmienia art. 145 § 1 ppsa wynika natomiast, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego i to tylko jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Oznacza to, że pomiędzy stwierdzoną nieprawidłowością, a treścią zaskarżonej decyzji musi zostać stwierdzony związek przyczynowy.

Podstawę prawną rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 26.04.1996r. o Służbie Więziennej. Zgodnie z treścią art.39 ust.2 pkt.2 ustawy o SW funkcjonariusza zwalnia się ze służby w przypadku nieprzydatności do służby, stwierdzonej w opinii służbowej w okresie służby przygotowawczej. Dla prawidłowej oceny zaskarżonej decyzji ustalić należało więc czy sąd administracyjny władny jest badać w takiej sprawie także prawidłowość oceny wyrażonej w opinii o przydatności funkcjonariusza do służby oraz sposób wydania opinii.

W ocenie Sądu, prawidłowość opinii o przydatności funkcjonariusza do służby oraz sposób wydania opinii podlegają ocenie sądu administracyjnego. Nie do pogodzenia z konstytucyjną zasadą równości, byłoby bowiem przyjęcie rozwiązania prowadzącego w istocie do pozbawienia funkcjonariuszy Służby Więziennej możliwości poddania ocenie sądu legalności wydawanych wobec nich opinii służbowych. Podjęcie pracy funkcjonariusza więziennictwa uzależnione jest od spełnienia szeregu przesłanek. Ustawodawca ustanowił m.in. dwuletni okres służby przygotowawczej mający na celu weryfikację wyrażonej na wstępie oceny (art. 29 ust. 1 i 2 ustawy o SW) pod kątem sprawdzenia cech osobistych, charakteru i zdolności. Szczególnie ważnym, elementem oceny przydatności funkcjonariusza do służby są predyspozycje osobiste i charakter kandydata. Sprawdzenie tych cech, z woli ustawodawcy, następuje w trakcie praktycznego wykonywania czynności zawodowych w czasie służby przygotowawczej, a uzyskanie pozytywnej opinii służbowej po odbyciu okresu przygotowawczego stanowi zasadniczą przesłankę przesądzającą o przydatności do służby. Legalność opinii służbowej prowadzącej do zwolnienia ze służby (lub nawet zawieszenia prawa do jej pełnienia) należy, więc do sfery, w której obywatel ma konstytucyjne prawo do rozstrzygnięcia jego sprawy przez niezależny, bezstronny i niezawisły sąd. Prawo do sądu rozumieniu art. 45 ust. 1 Konstytucji (a także art. 47 Karty Praw Podstawowych) wykracza, bowiem poza ochronę w sprawach karnych i cywilnych gwarantowaną art. 6 ust. 1 Europejskiej Konwencji o Ochronie Praw człowieka i Podstawowych Wolności (Dz.U. z 1993 r. Nr 61, poz. 284). W takiej sytuacji przyjąć więc należało, dopuszczalność dokonania przez sąd administracyjny oceny legalności opinii służbowej w ramach toczącego się postępowania w sprawie ze skargi na decyzję w przedmiocie zwolnienia ze służby. Dokonując kontroli legalności opinii służbowej w niniejszej sprawie Sąd miał na uwadze treść art. 5 pkt 2 ppsa w myśl, którego sądy administracyjne nie są właściwe w sprawach wynikających z podległości służbowej pomiędzy przełożonymi i podwładnymi. Nie budzi jednak wątpliwości Sądu, iż stosunek podległości należy łączyć z obowiązkiem funkcjonariusza poddania się czynności opiniowania, ale nie nieprawidłowości procesowych i materialnych, np. tych zapisów opinii, które uważa za nieprawdziwe lub wykraczające poza dopuszczalny zakres. Z kolei do warunków, od których zależy prawidłowość formalna opinii służbowej, należy m.in. wskazanie przez organ opiniujący przyczyn uzasadniających treść opinii. Obowiązek ujawnienia przyczyn ma bowiem umożliwić funkcjonariuszowi obronę przed zarzutami, a Sądowi - sprawdzenie ich wiarygodności. Realizacja powyższego celu wymaga jednak podania przyczyn w sposób konkretny, tzn. umożliwiający sprawdzenie ich istnienia i zasadności. Opis przyczyny negatywnej oceny musi umożliwiać indywidualizację zarzutów w miejscu i czasie. W związku z tym nie czyni zadość powyższemu wymogowi użycie ogólnikowych zwrotów, których odkodowanie wymaga dookreślenia i konkretyzacji. Natomiast za spełnienie tego warunku należy uznać wskazanie faktów i rzeczowych okoliczności dotyczących osoby funkcjonariusza, jego zachowania lub postępowania w procesie pracy, zdarzeń - także niezależnych od niego - mających wpływ na opinię, odniesionych tak co do miejsca, jak i czasu (por. postanowienie NSA z 01.12.2009 r., sygn. I OSK 1469/09, wyrok WSA z 14.10.2009 r., sygn. IV SA/Wr 233/09).

Ponieważ więc, jak wskazano powyżej, nieprzydatność do służby, stwierdzona w opinii służbowej w okresie służby przygotowawczej przesądza o zwolnieniu ze służby więziennej, ocena poczynionych w tej opinii ustaleń przesądza o wadliwości (ewentualnie zgodności z prawem) decyzji o zwolnieniu ze służby wydanej w oparciu o art. 39 ust. 2 pkt 2 ustawy o SW.

Podkreślenia wymaga, że – wyłącznym uzasadnieniem – decyzji zwalniającej ze służby mł. chor. B A. był fakt wydania wobec skarżącego opinii o nieprzydatności do służby. Tymczasem, wyrażone w opinii służbowej z [...] r., a następnie utrzymującym ją w mocy postanowieniu z [...] r. wnioski nie znajdują potwierdzenia w przedstawionym materiale dowodowym.

W pierwszej kolejności wskazać należy na brak jakiegokolwiek dokumentu, który potwierdzałby twierdzenia organu na temat niekompetencji skarżącego, lub wskazywałby na uchybienia w trakcie półtorarocznej służby. Skarżący (mgr historii) został przyjęty do pracy na stanowisku wychowawcy działu penitencjarnego aresztu śledczego z dniem [...].2008 r. W dniu [...].2008 r. skarżący ukończył szkolenie wstępne funkcjonariusza Służby Więziennej, a komisja przeprowadzająca egzamin obejmujący sprawdzenie wiedzy teoretycznej i umiejętności praktycznych w zakresie strzelania z broni oceniła predyspozycje skarżącego do służby na poziomie bardzo dobrym (k. 12 akt osobowych). W dniu [...].2009 r. skarżący z wynikiem dostatecznym zdał egzamin kończący praktykę zawodową, obejmujący sprawdzenie znajomości przepisów obowiązujących w Służbie Więziennej. W dniu [...].2008 r. (k.14 akt osobowych) Dyrektor Aresztu Śledczego w P. przyznał skarżącemu dodatek służbowy, uzasadniając swoją decyzję – bardzo dobrym – wywiązywaniem się z obowiązków służbowych oraz w związku z - bardzo dobrymi – wynikami uzyskiwanymi w trakcie prowadzenia zadań z zakresu służby penitencjarnej. Ponownie, decyzją z [...].2008 r. skarżącemu podwyższono dodatek służbowy wskazując na dobre wyniki w służbie oraz rodzaj i poziom posiadanych kwalifikacji zawodowych oraz zakres wykonywanych zadań (k. 17 akt osobowych). W dniu [...].2008 r. Dyrektor Aresztu Śledczego w P. udzielił mł. chor. B. A.– urlopu nagrodowego – za zaangażowanie w związku z przygotowaniem i przeprowadzeniem turnieju piłki nożnej (k. 19 akt osobowych). Ponownie [...].2008 r. skarżącemu przyznano – nagrodę uznaniową w kwocie [...] zł – za bardzo dobre wykonywanie zadań służbowych (k. 20 akt osobowych).Skarżący otrzymał również nagrodę roczną za 2008 r. (k. 23 akt osobowych) oraz w dniu [...].2009 r. nagrodę uznaniową za bardzo dobre wykonywanie zadań służbowych (k. 30 akt osobowych). Podkreślenia przy tym wymaga, że niezależnie od przedstawionych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji twierdzeń organu, co do motywów przyznania skarżącemu tej ostatniej nagrody, zasady jej przyznawania określone zostały w akcie wykonawczym do ustawy o SW. Wskazaną przez organ I instancji podstawą przyznania skarżącemu nagrody w [...] r. był § 9 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 30.01.2002 r. w sprawie warunków i trybu przyznawania nagród uznaniowych i zapomóg (Dz.U. Nr 15, poz. 145). Z treści tego przepisu jednoznacznie wynika, iż możliwość przyznania funkcjonariuszowi nagrody uzależniona została od pozytywnej oceny jego sumienności przy wykonywaniu zadań służbowych, wykonywania zadań służbowych wymagających znacznego nakładu pracy, a także dokonaniem czynu świadczącego o odwadze funkcjonariusza. Wprawdzie katalog przesłanek uzasadniających przyznanie nagrody uznaniowej określony we wspomnianym § 9 nie ma charakteru zamkniętego, jednak nie budzi wątpliwości, iż jego istota sprowadza się do premiowania szczególnie pożądanych postaw zawodowych funkcjonariuszy Służby Więziennej. Przyjąć, więc należy, że w ocenie Dyrektora Aresztu Śledczego w P. w czerwcu 2009 r. wykonywanie zadań służbowych przez mł. chor. B A. wypełniało przesłanki § 9 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 30.01.2002 r. Wspomniany przepis nie upoważnia, bowiem do przyznania narody o "wymiarze motywacyjnym".

W aktach administracyjnych sprawy brak jakichkolwiek innych dokumentów, takich jak choćby notatki służbowe, które wskazywałyby na jakiekolwiek uchybienia skarżącego przy wykonywaniu obowiązków służbowych. Brak materiału dowodowego, który wskazywałby na zasadność zaprezentowanego w opinii służbowej wniosku o nieprzydatności skarżącego do pracy. Również zasadniczy argument tej opinii, tj. "niedostateczna znajomość przepisów obowiązujących w Służbie Więziennej", budzi wątpliwości w świetle przekazanej Sądowi dokumentacji. W pierwszej kolejności wskazać trzeba na znajdujący się w aktach osobowych skarżącego Ramowy program praktyki zawodowej funkcjonariusza (k. 21). Z treści tego dokumentu wynika, iż skarżący ukończył szkolenie m.in. z zagadnień prawnych, pragmatyki służbowej, stosunku pracy. Z zakresu zadań i organizacji Służby Więziennej skarżący uzyskał - ocenę dobrą (pkt II, ppkt 2), znajomość obowiązków funkcjonariusza SW oceniono u skarżącego - na ocenę dostateczną (pkt II, ppkt 6), znajomość podstawowych uprawnień przysługujących funkcjonariuszom SW – na ocenę dobrą (pkt II, ppkt 7). Z kolei w zakresie zagadnień kadrowych i organizacji jednostki na poziomie – dobrym – oceniona została znajomość B A. w zakresie podstaw prawnych funkcjonowania Służby Więziennej, obejmująca ogólne zapoznanie z podstawowymi przepisami ustawy z 26.04.1996 r. o Służbie Więziennej (pkt I, ppkt 1). Podobnie ocenione zostało zapoznanie skarżącego ze strukturą organizacyjną w jednostce oraz zakresem zadań poszczególnych komórek organizacyjnych (pkt I, ppkt 2), a także zapoznanie z wybranymi zarządzeniami, regulaminami, rozkazami i instrukcjami wewnętrznymi określającymi porządek wewnętrzny w jednostce (pkt II, ppkt 4). Znajomość regulaminów Dyrektora Generalnego SW w sprawie sposobu pełnienia służby przez funkcjonariuszy SW oraz w sprawie zasad postępowania i zachowania się funkcjonariuszy SW oceniono na dostateczną (pkt II, ppkt 3). Powyższe ustalenia zostały następnie – pozytywnie zweryfikowane – egzaminem, obejmującym sprawdzenie znajomości przepisów obowiązujących w SW.

W opinii nie odniesiono się do konkretnych zdarzeń podczas których skarżący wskutek zarzucanego mu braku przepisów w sposób sprzeczny z uregulowaniami dokonał bądź zaniechał czynności, błędnie pouczył skazanego. Nie wskazano osób, które nieznajomość przepisów u skarżącego stwierdziły. Z jedynej, znajdującej się w aktach sprawy notatki służbowej z dnia [...].2009r., dokumentującej przeprowadzony egzamin wynika nie wynika jego szczegółowy przebieg w stopniu umożliwiającym dokonanie oceny jego wyników przez Sąd.

Za dowolne zaś należy traktować ustalenia faktyczne nie znajdujące potwierdzenia w materiale dowodowym. Zarzut dowolności wykluczają dopiero ustalenia dokonane w całokształcie materiału dowodowego (art. 80 ustawy z dnia 14.06.1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. Nr 98, poz. 1071 ze zm. – dalej kpa), zgromadzonego, zbadanego w sposób wyczerpujący (art. 77 § 1 kpa), a więc przy podjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, jako warunku niezbędnego do wydania decyzji o przekonującej treści (art. 7 kpa). Realizację zasady prawdy obiektywnej wyrażonej w art.7 kpa zapewniają gwarancje zawarte w przepisach regulujących postępowanie dowodowe. Według art.77 § 1 kpa organ administracji publicznej winien podjąć czynności procesowe mające na celu zebranie całego materiału dowodowego i następnie rozpatrzyć ten materiał. Organ administracji może określonym dowodom odmówić wiary, ale dopiero po wszechstronnym ich rozpatrzeniu. Winien również wyjaśnić dlaczego określonym dowodom nie dał wiary.

Tymczasem, zarówno Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej w P., jak i Dyrektor Aresztu Śledczego w P. orzeczenie o zwolnieniu ze służby mł. chor. B A. oparł wyłącznie na wywodach zawartych w opinii służbowej, która nie znajdowała potwierdzenia w zgromadzonym materiale dowodowym.

W świetle zgromadzonego w aktach sprawy materiału nie znajdują zatem uzasadnienia wnioski o uznaniu skarżącego za nieprzydatnego do Służby Więziennej. Wobec powyższego, uznając za wadliwą opinię służbową stanowiącą wyłączną przesłankę rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej skargę należało uwzględnić. Zaskarżoną decyzję oraz decyzję ją poprzedzającą, jak również postanowienie Dyrektora Aresztu Śledczego z [...].2009 r. uznać należało za wydane z naruszeniem przepisów postępowania, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Z tych względów koniecznym było uchylenie decyzji organów I i II instancji oraz postanowienia Dyrektora Aresztu Śledczego z [...].2009 r. zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 135 ppsa i dlatego orzeczono jak w pkt. I i II wyroku.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy rzeczą organu będzie przeprowadzenie postępowania z poszanowaniem zasad ogólnych kodeksu postępowania administracyjnego. W szczególności obowiązkiem organu będzie uwzględnienie, że sporządzenie opinii służbowej winno wskazywać konkretne, możliwe do weryfikacji przyczyny negatywnej opinii służbowej - uwzględniające całokształt - materiału dowodowego. Organy winny uwzględnić, przy tym, że opis przyczyny negatywnej oceny musi umożliwiać indywidualizację zarzutów w miejscu i czasie. W związku z tym nie czyni zadość powyższemu wymogowi użycie ogólnikowych zwrotów, których odkodowanie wymaga konkretyzacji.

O wykonalności zaskarżonej decyzji orzeczono w pkt. II sentencji wyroku w oparciu o art. 152 ppsa.

/-/ B. Drzazga /-/ A. Łaskarzewska /-/ E. Podrazik