Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 1113/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2012-01-26 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6034 Zjazdy z dróg publicznych
Hasła tematyczne: Drogi publiczne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 29 ust. 1, 3 i 5
journal: Dz.U. 2007 nr 19 poz 115
law: Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - tekst jednolity
article: art. 127 par. 1 w zw. z art. 28
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 140
journal: Dz.U. 2004 nr 162 poz 1692
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 2004 r. o zmianie ustawy - Kodeks cywilny oraz niektórych innych ustaw
article: art. 145 par. 1 pkt 1 i 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia NSA Teresa Rutkowska Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska (spr.) Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski Protokolant asystent sędziego Anna Dębowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 stycznia 2012r. sprawy ze skargi A. O. i T. O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego w sprawie zezwolenia na lokalizację zjazdu publicznego - oddala skargę.


UZASADNIENIE

U Z A S A D N l E N l E

Decyzją z dnia [...] roku, nr [...] Burmistrz Miasta T. na podstawie art. 29 ust. 1. 3 i 5 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jedn. Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115 ze zm.) zezwolił M.T. na lokalizację zjazdu publicznego z drogi gminnej w miejscowości S. ulica A., działka nr [...] na działkę nr [...] i nr [...], określając jednocześnie parametry zjazdu i miejsce jego zlokalizowania na mapie stanowiącej załącznik graficzny do decyzji (działka nr [...] ).

Od powyższej decyzji odwołanie wnieśli A. i T. O. – właściciele działki o nr [...]. W uzasadnieniu podnieśli, że lokalizacja drogi dojazdowej wzdłuż granicy działki nr [...] stanowiącej własność M.T. oraz działki nr [...] do kopalni kruszywa naturalnego, spowoduje zwiększenie częstotliwość przepływu samochodów ciężarowych, co w konsekwencji może doprowadzić do uszkodzenia całorocznego budynku mieszkalnego i znacznie pogorszy warunki mieszkalne na ich posesji. Skarżący wskazali, że zgodnie z zapisami zawartymi w decyzji, która została wydana na podstawie koncesji udzielonej przez Starostę [...] Wschodniego działająca kopalnia nie posiada dojazdu, podczas gdy w rzeczywistości działka nr [...] należąca do wnioskodawcy posiada już wjazd. Podnieśli, że załączona przez M. T. mapa nie odzwierciedla stanu faktycznego działki. Na działce o nr [...] usytuowany jest budynek mieszkalny (pozwolenie na budowę domu zostało wydane w dniu 23 czerwca 2009 roku, zaś zakończenie prac budowlanych i potwierdzenie przyjęcia zawiadomienie o zakończeniu budowy zostało wystawione z dniem 14 października 2010 roku. Ponadto wskazali, że na drodze gminnej przy wjeździe na ulicę A. w S. występuje ograniczenie ruchu drogowego dla samochodów ciężarowych, co oznacza, iż droga gmina nie jest przygotowana do tego typu ruchu drogowego. Wydanie zatem koncesji, jak i zgoda na lokalizację zjazdu publicznego stoi w sprzeczności z ograniczeniami w ruchu drogowym, jakie zostały nałożone przez właściciela drogi - Gminę T.

Decyzją z dnia [....] roku, Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 w związku z art. 28, art. 127 § 1 k.p.a. umorzyło postępowanie odwoławcze z odwołania A. O. i T. O. wobec braku przymiotu stron. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podniósł, iż zgodnie z art. 127 § 1 k.p.a., od decyzji wydanej w pierwszej instancji służy stronie odwołanie tylko do jednej instancji. Stroną postępowania jest natomiast zgodnie z art. 28 k.p.a., każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Stroną może być zatem osoba, której interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo żąda czynności ze względu na interes prawny lub obowiązek. Interes prawny lub obowiązek musi wynikać z przepisów prawa materialnego. W przedmiotowej sprawie przepisami prawa materialnego, z których powinien wynikać przymiot strony dla A. T. O. jest norma zawarta w art. 29 ust. 1 ustawy o drogach publicznych. Z kolei art. 20 pkt 8 tej ustawy stanowi, iż do zarządcy drogi należy w szczególności wydawanie zezwoleń na zajęcie pasa drogowego i zjazdy z dróg oraz pobieranie opłat i kar pieniężnych, jak i koordynacja robót w pasie drogowym. W niniejszej sprawie bezspornym jest, że inwestor – M. T. wystąpił o wyrażenie zgody na zlokalizowanie zjazdu z ulicy A. ( działka nr [...] ) w S., gmina T. z drogi publicznej, gminnej na działkę nr [...] i [...], stanowiące przedmiot jego prawa własności, wskazując miejsce usytuowania zjazdu. A. i T. O. są natomiast właścicielami działki nr [...], która przylega do działki nr [...]. Zgodnie zaś z art. 29 ust. 1 ustawy o drogach publicznych, budowa lub przebudowa zjazdu należy do właściciela lub użytkownika nieruchomości przyległych do drogi, po uzyskaniu, w drodze decyzji administracyjnej, zezwolenia zarządcy drogi na lokalizacje zjazdu lub przebudowę zjazdu, z zastrzeżeniem ust. 2.

Dodać przy tym należy, iż zgodnie z ust. 3 powołanego przepisu, zezwolenie na lokalizację zjazdu, o którym mowa w ust. 1, wydaje się na czas nieokreślony, z zastrzeżeniem ust. 5. W zezwoleniu na lokalizację zjazdu określa się miejsce lokalizacji zjazdu jego parametry techniczne, a w zezwoleniu na przebudowę zjazdu - jego parametry techniczne, a także zamieszcza się, w przypadku obu zezwoleń, pouczenie o obowiązku:

1). uzyskania przed rozpoczęciem prac budowlanych pozwolenia na budowę, a w przypadku przebudowy zjazdu dokonania zgłoszenia budowy albo wykonania robót budowlanych oraz uzyskania zezwolenia zarządcy drogi na prowadzenie robót budowlanych w pasie drogowym,

2). uzgodnienia z zarządcą drogi, przed uzyskaniem pozwolenia na budowę, projektu budowlanego zjazdu.

Ani jednak norma zawarta w art. 29 ust. 1 ani ust. 3 ustawy o drogach publicznych nie kształtuje praw i obowiązków skarżących, bowiem nie są oni ani zarządcami drogi publicznej, ani jej właścicielami lub użytkownikami nieruchomości przyległej do drogi publicznej, którzy występują o zezwolenia na lokalizację zjazdu. Są właścicielami nieruchomości sąsiadującej (działka nr [...]) z terenem na którym ma powstać zjazd ( działka nr [...] ). Zgoda bądź odmowa wyrażenia zgody przez zarządcę drogi na lokalizację zjazdu nie jest uzależniona od zgody właścicieli (użytkowników wieczystych, najemców, dzierżawców etc.) nieruchomości sąsiadujących z pasem drogowym określonych dróg publicznych czy też właścicieli, współwłaścicieli (współużytkowników wieczystych czy też spadkobierców) nieruchomości, które przylegają do terenu na którym ma być zlokalizowany zjazd. Samorządowe Kolegium Odwoławcze podkreśliło, że decyzja zezwalająca na lokalizację zjazdu z drogi publicznej do określonej nieruchomości w określonym miejscu nie uniemożliwia zatem ani korzystania z nieruchomości położonej w Szczukwinie przy ulicy A. Nr [...], jak również nie pozbawia skarżących prawa do tej nieruchomości w jakiejkolwiek postaci, jak i nie rozstrzyga kwestii dotyczących kto i jakimi pojazdami, w jakiej częstotliwości, będzie korzystał ze zjazdu publicznego, rozstrzyga tylko o miejscu i parametrach technicznych planowanego nowego zjazdu, a nie sposobie jego wykorzystania. Decyzja zezwalająca na lokalizację zjazdu jak sama jej treść wskazuje jest tylko wyrażeniem zgody zarządcy drogi na umieszczenie w określonym miejscu zjazdu, jako połączenia drogi publicznej z nieruchomością położoną przy drodze, co oznacza, że w żaden sposób decyzja organu l instancji nie wpływa na sferę praw i obowiązków skarżących.

W ocenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. w kwestionowaniu zaskarżonej decyzji skarżący posiadają wyłącznie interes faktyczny, tzn. nie chcą, aby nastąpiła jakakolwiek zmiana na terenie objętym planowaną inwestycją ze względu na prowadzoną przez M.T. działalność gospodarczą na działkach sąsiednich i zasadność wykorzystania już istniejącego wjazdu. Posiadanie jednak wyłącznie interesu faktycznego nie daje podstaw do uznania, iż dana osoba, dany podmiot, ma przymiot strony w toczącym się postępowaniu.

W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skarżący wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji podnieśli zarzut naruszenia:

1). art. 28 k.p.a. poprzez błędne uznanie, że nie przysługuje im przymiot strony w postępowaniu o wyrażenie zgody na lokalizację zjazdu,

2). art. 139 k.p.a, poprzez wydanie przez organ odwoławczy decyzji na niekorzyść odwołujących się, co spowodowało pogorszenie sytuacji prawnej określonej decyzją organu l instancji,

3). art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy - Prawo budowlane przez przyjęcie, że obiekt budowlany - zjazd - nie oddziałuje na nieruchomość skarżących, w sytuacji, gdy postępowanie winno być prowadzone z poszanowaniem występujących w obszarze oddziaływania obiektu uzasadnionych interesów osób trzecich,

4). art. 140 i art. 144 Kodeksu cywilnego przez nieuwzględnienie, że planowana inwestycja niekorzystnie oddziałuje na nieruchomość sąsiednią stanowiącą własność skarżących w sposób bezpośredni i ponad miarę, co ostatecznie uzasadnia zastosowanie przez sąd administracyjny art.145 § 1 pkt 1 lit. b, lit. a i lit. c p.p.s.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.

W uzasadnieniu podniesiono, że wbrew stanowisku Kolegium interes prawny o którym mowa w art. 28 k.p.a. może wynikać nie tylko z art. 29 ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych , ale również z innych przepisów prawa materialnego administracyjnego jak również z prawa cywilnego. Zdaniem skarżących ich interes prawny można wywieść z art. 140 i 144 k.c. z prawa budowlanego jak również z art. 64 i 78 Konstytucji. Bezpośrednia lokalizacja zjazdu z drogi publicznej do kopalni z nieruchomością skarżących, na której znajduje się budynek mieszkalny będzie miała negatywny wpływ na bezpieczeństwo i zdrowie skarżących. Usytuowanie zjazdu zgodnie z decyzją wyrażającą zgodę na jego lokalizację narusza tym samym art. 140 i 144 k.c. Mając na uwadze, że zjazd jest w rozumieniu prawa budowlanego obiektem budowlanym doszło do naruszenia art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego, poprzez nieuwzględnienie wynikającej z powyższego przepisu zasady, że budowa obiektu budowlanego winna być realizowana z poszanowaniem występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich. Na poparcie swojego stanowiska skarżący przytoczyli fragmenty orzeczeń sądów administracyjnych.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wniosło o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko. W odniesieniu do zarzutu naruszenia art. 139 k.p.a. Kolegium wyjaśniło, że nie mogło dojść do naruszenia zakazu reformationis in peius, bowiem uznanie, że skarżący nie są stroną postępowania implikuje twierdzenie, że decyzje administracyjne nie kształtują ich praw i obowiązków, a więc nie ma mowy o rozstrzygnięciu na niekorzyść strony.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest nieuzasadniona.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, iż kontrola sądów administracyjnych ogranicza się do zbadania, czy w toku rozpoznania sprawy organy administracji nie naruszyły prawa materialnego i proceduralnego, obowiązującego w chwili wydania zaskarżonego aktu, w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.

Kontroli Sądu poddana zostało w związku z wniesioną skargą decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] roku Nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego w sprawie zezwolenia na lokalizację zjazdu publicznego. Podstawą wydania zaskarżonej decyzji było ustalenie organu, że A. i T. O. nie posiadają interesu prawnego w postępowaniu o wydanie zezwolenia na lokalizacje zjazdu publicznego, tym samym nie mogli wnieść odwołania od decyzji Burmistrza Miasta T. z dnia [...] r., nr [...] zezwalającej M.T. na lokalizację zjazdu publicznego z drogi gminnej. Przedmiotowa decyzji została wydana w oparciu o art. 29 ust. 1, 3 i 5 ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych (t.j. Dz.U. z 2007 r. Nr 19 poz. 115 ze zm.)

W ocenie Sądu o ustaleniu zakresu podmiotowego postępowania administracyjnego prowadzonego na podstawie art. 29 ust. 1 ustawy o drogach publicznych, czyli wskazaniu podmiotów które mają interes prawny w uczestniczeniu w tym postępowaniu, powinna przesądzać regulacja prawna będąca podstawą tego postępowania. Dlatego też dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy istotne są takie kwestie jak charakter prawny decyzji oraz ustalenie jakim podmiotom przysługuje interes prawny w tym postępowaniu.

Jak wskazano m.in. w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjny z dnia 4 lutego 1998r., II SA 1414/97, ONSA 1998/4/140/ "Zgoda zarządu drogi na wykonanie lub przebudowę zjazdu z drogi publicznej , o jakiej mowa w art.29 pkt 2 ustawy, jest wymagana z punktu widzenia funkcji określonej drogi publicznej, organizacji i bezpieczeństwa ruchu na tej drodze, jej przepustowości, płynności i swobody ruchu drogowego(...)" Wprawdzie powyższe orzeczenie zapadło na tle nieco innego stanu prawnego jednak co do istoty rozpoznawanego problemu zachowuje aktualność i wskazuje jaki jest cel regulacji prawnej udzielania zezwolenia na lokalizację zjazdu, a co za tym idzie kto jest stroną w takim postępowaniu.

W rozpoznawanej sprawie istota sporu sprowadza się właśnie do pytania kto jest stroną w postępowaniu prowadzonym na podstawie przepisu art.29 ust. 1 ustawy o drogach publicznych, w sprawie zezwolenia zarządcy drogi na lokalizację zjazdu, a w szczególności czy przymiot strony posiadają właściciele sąsiedniej nieruchomości. Zgodnie z powyższym przepisem budowa lub przebudowa zjazdu należy do właściciela lub użytkownika nieruchomości przyległych do drogi, po uzyskaniu, w drodze decyzji administracyjnej, zezwolenia zarządcy drogi na lokalizację zjazdu lub przebudowę zjazdu, z zastrzeżeniem ust. 2.

Przy ocenie przymiotu strony w postępowaniu administracyjnym istotnym jest art.28 k.p.a., wedle którego stroną w postępowaniu jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie, albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Z analizy przepisu art.29 ust. 1 ustawy o drogach publicznych, jak też z żadnego innego przepisu nie wynika, iżby przymiot strony w postępowaniu administracyjnym w materii nim objętej służył innym - poza właścicielem lub użytkownikiem gruntów przyległych do drogi publicznej - podmiotom. Postępowanie w tym zakresie ma charakter zamknięty, ograniczony do kwestii związanych z korzystaniem z dróg publicznych. Decydującym warunkiem w ocenie zasadności żądania wyrażenia zgody jest kwestia związana za sposobem korzystania z drogi, a więc bezpieczeństwo, przepustowość, bezkolizyjność zjazdu. Ten czynnik ma istotny wpływ na ocenę postępowania w sprawie wyrażenia zgody na budowę zjazdu, a w konsekwencji w postępowaniu w postępowaniu tym nie ma miejsca dla innych podmiotów, w tym właścicieli sąsiednich nieruchomości. Podmioty te mają zagwarantowane prawo udziału w innych postępowaniach, w toku procesu inwestycyjnego tj.,w postępowaniu w sprawie wydania decyzji pozwolenia na budowę. A zatem skarżący, aby byli stroną w postępowaniu o wyrażenie zgody na wykonanie zjazdu z drogi gminnej musieliby wykazać, że mają interes prawny w uczestniczeniu w tym postępowaniu /art.28 k.p.a./. Interes prawny należy wywieść z wyraźnego przepisu /obiektywna legitymacja strony/. Taka sytuacja nie ma miejsca w rozpatrywanej sprawie, brak bowiem przepisu, z którego wynikałby interes prawny właścicieli sąsiednich nieruchomości, /taki pogląd został wyrażony w wyroku NSA z 13 kwietnia 1999r., II S.A. 318/99 , LEX nr 46763). Również w wyroku WSA w Gliwicach z dnia 15 grudnia 2004r., II SA/Ka 488/03, ZNSA 2005/1/92, w wyroku WSA w Łodzi z dnia 17 listopada 2010r., III SA/Łd 504/10, wyroku WSA w Rzeszowie z dnia 19 października 2011r., II SA/Rz 610/11, wyroku NSA z dnia 30 kwietnia 2010r. I OSK 932/09, wyroku NSA z dnia 12 marca 2008r., I OSK 401/07, (www.orzeczenia.nsa.gov.pl) sądy uznały, że stroną postępowania w przedmiocie zgody na wykonanie lub przebudowę zjazdu z drogi publicznej jest wyłącznie właściciel lub użytkownik gruntów przyległych do drogi. Zarówno przepis art. 29 ustawy o drogach publicznych jak i żaden inny przepis nie wskazuje, aby właścicielom sąsiedniej nieruchomości w stosunku do nieruchomości z której zjazd ma być wykonany, został przyznany interes prawny w sprawie uzyskania zgody zarządcy drogi na wykonanie zjazdu. Interes ten mają jedynie ci właściciele i użytkownicy nieruchomości przyległych do drogi, którzy złożyli wniosek o wydanie zgody na wykonanie zjazdu.

Nieprzyznanie więc interesu prawnego w postępowaniu prowadzonym na podstawie art. 29 ust. 1 ustawy o drogach publicznych w sprawie uzyskania zgody zarządcy drogi na wykonanie zjazdu z drogi publicznej właścicielom sąsiadujących nieruchomości spowodowane jest z jednej strony charakterem tego postępowania, organ wydając decyzję zarówno pozytywną jak i negatywną musi kierować zasadami bezpieczeństwa ruchu drogowego, nie może oceniać ich z punktu widzenia indywidualnego interesu, ale winien brać pod uwagę czy wydana decyzja nie pozostaje w sprzeczności z interesem społecznym. Z drugiej zaś strony właściciele sąsiadujących nieruchomości są stronami w postępowaniach administracyjnych w sprawie o wydanie pozwolenia budowlanego dotyczących przedmiotowego zjazdu, tym samym ich interes prawny jest zabezpieczony.

Jak słusznie wskazało Kolegium istnienie interesu prawnego oznacza zaś istnienie powszechnie obowiązującego przepisu prawa materialnego, który formułuje publiczne prawa (obowiązki) podmiotowe jednostki, które można realizować w drodze postępowania administracyjnego. Tylko zatem przepis prawa materialnego stanowiąc podstawę interesu prawnego, stwarza dla określonego podmiotu legitymację procesową w postępowaniu administracyjnym. O tym, czy podmiot ten ma interes prawny nie może natomiast decydować jedynie sama wola tego podmiotu z różnych przyczyn zainteresowanego prowadzeniem tegoż postępowania. Interes prawny nie jest bowiem tożsamy z interesem faktycznym, który oznacza, iż określony podmiot jest bezpośrednio zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, lecz to "zainteresowanie" nie znajduje oparcia w przepisach prawa powszechnie obowiązującego, które stanowiłyby podstawę żądania stosownych czynności organu administracji.

W niniejszej sprawie skarżący – jak trafnie to przyjmuje zaskarżona decyzja - nie posiadają interesu prawnego w postępowaniu o wydanie decyzji na lokalizację zjazdu publicznego z uwagi na brak normy publicznoprawnej, z której wynikałyby bezpośrednio dla skarżących określone prawa lub obowiązki w postępowaniu administracyjnym. Jakkolwiek więc skarżącym nie można odmówić interesu faktycznego w postępowaniu dotyczącym decyzji z dnia 25 maja 2011r., z uwagi na podnoszone obawy związane z lokalizacją zjazdu i wynikającymi z tego faktu zagrożeniami dla bezpieczeństwa budynku i pogorszeniem się warunków mieszkalnych, to jednak - jak wskazano powyżej - żaden interes faktyczny nie może być utożsamiany z interesem prawnym w rozumieniu art. 127 § 1 w zw. z art. 28 k.p.a. Nie każdy bowiem związek pomiędzy subiektywnymi uprawnieniami podmiotu a sprawą administracyjną oznacza, że podmiot ten ma w danej sprawie interes prawny. Istnienie interesu prawnego wymaga, by te uprawnienia znajdowały konkretyzację w postępowaniu administracyjnym z mocy wyraźnego przepisu prawa materialnego o charakterze publicznym. Tenże warunek nie zachodzi w niniejszej sprawie w przypadku skarżących. Normą, z której wywodzić można istnienie interesu prawnego w tym postępowaniu nie może być przepis art. 140 k.c., regulujący zakres i treść prawa własności. Przepis ten nie zawiera normy przewidującej, w sprawie o wyrażenie zgody na wykonanie zjazdu, możliwość wydania określonego aktu w stosunku do właścicieli gruntów sąsiednich. Zatem organy administracji, rozstrzygając sprawę w przedmiocie wyrażenia zgody na wykonanie zjazdu, nie orzekają w oparciu o art. 140 k.c. Przepisem prawa materialnego, określającym zakres podmiotowy jest wyłącznie art. 29 ust. 1 ustawy o drogach publicznych (por. wyrok NSA z dnia 12 marca 2008r. sygn. akt I OSK 401/07 (www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Z tego samego powodu skarżący nie mogą wywodzić interesu prawnego z art. 144 k.c., wskazując, na brak poszanowania przysługującego im prawa własności, skoro inwestycja związana będzie z dużym natężeniem ruchu pojazdów, co w związku z bezpośrednim sąsiedztwem nieruchomości według skarżących oddziaływać będzie na wykonywanie przez nich praw własności - dotyczy to zapachu spalin, kurzu i negatywnego wpływu tych czynników na ich zdrowie i bezpieczeństwo budynku mieszkalnego. Tego rodzaju czynniki zaliczane są do zakłóceń zwanych w prawie immisjami i w świetle art. 144 k.c., przepis ten chroni właścicieli nieruchomości sąsiednich jedynie wówczas, gdy zakłócenia w korzystaniu z nieruchomości zaistniały i przekraczają przeciętną miarę. Nie dotyczy on natomiast działań przyszłych i hipotetycznych. Dopiero więc w sytuacji występowania zakłóceń przekraczających przeciętną miarę, właściciele nieruchomości sąsiednich będą mogli występując z odpowiednim powództwem skorzystać z roszczenia negatoryjnego, wskazanego w art. 222 § 2 Kodeksu cywilnego. Stanowi on, iż przeciwko osobie, naruszającej własność w inny o sposób aniżeli przez pozbawienie właściciela faktycznego władztwa nad rzeczą, przysługuje właścicielowi roszczenie o przywrócenie stanu zgodnego z prawem i o zaniechanie naruszeń. Roszczeń wynikających z tego przepisu można domagać się jedynie na drodze postępowania cywilnego przed sądem powszechnym, a nie w toku postępowania administracyjnego. Nieuzasadniony jest również zarzut naruszenia art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego, bowiem przepis ten nie był podstawą wydania zaskarżonej decyzji, a więc skoro organy nie procesowały w oparciu o wskazany przepis to tym samym nie mogły go naruszyć. W tym miejscu jeszcze raz należy przypomnieć, że sama decyzja, której uchylenia domagają się skarżący zezwala jedynie na lokalizację zjazdu z drogi publicznej i sama w sobie nie stwarza stanu zagrożenia gdyż nie podlega "materialnemu" urzeczywistnieniu. Uzyskanie zgody na lokalizację nie uprawnia do wykonania zjazdu, lecz jest jedynie warunkiem niezbędnym do podjęcia dalszych działań zmierzających do tego wykonania. Inwestor przed rozpoczęciem prac budowlanych obowiązany jest uzyskać pozwolenie na budowę, w trybie przepisów prawa budowlanego. Dopiero jego udzielenie przekłada się bezpośrednio na prawa określonych podmiotów. W związku z powyższym zasadnym byłoby zgłaszanie zastrzeżeń właśnie w tym postępowaniu zmierzającym do wydania pozwolenia na budowę zjazdu. Jeszcze raz należy podkreślić, że na etapie postępowania w sprawie wyrażenia zgodny na lokalizacje zjazdu z drogi publicznej, prowadzonego w oparciu o przepisu ustawy o drogach publicznych, organ – zarządca drogi - analizuje złożony wniosek z punkt widzenia bezpieczeństwa w ruchu drogowym i parametrów technicznych zjazdu. Nie bada kwestii oddziaływania zjazdu na nieruchomości sąsiednie, bowiem pozostaje to poza obszarem kwestii jakie należy uwzględniać przy ocenie złożonego wniosku.

Mając powyższe na uwadze oraz uwzględniając treść i podstawę prawną zaskarżonego rozstrzygnięcia Sąd nie podziela również zarzutu naruszenia art. 139 k.p.a.

Reasumując należy stwierdzić, iż Sąd nie dopatrzył się naruszenia przepisów obowiązującego prawa i dlatego wobec braku przesłanek wskazanych w przepisie art. 145 § 1 pkt 1 i 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 151 tej ustawy skargę należało oddalić.

bg