Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 2470/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2006-01-12 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6050 Obowiązek meldunkowy
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia WSA Marzenna Kosewska Sędziowie WSA Beata Sokołowska WSA Maria Kwiecińska (spr.) Protokolant sekr. sąd. Kamila Perkowska po rozpoznaniu w dniu 12 stycznia 2006 r. sprawy ze skargi A.S. na decyzję Wojewody z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie wymeldowania o d d a l a s k a r g ę /-/ M. Kwiecińska /-/ M. Kosewska /-/ B. Sokołowska


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] r. Nr [...] Prezydent Miasta G. orzekł o wymeldowaniu A.S. z pobytu stałego w G. ul [...]. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ I instancji wskazał, że mieszkanie przy ul. [...] w G. należy do zasobów lokalowych Miasta G., w zarządzie Administracji Domów Mieszkalnych Nr [...] w G.

Wyrokiem Sądu Rejonowego w G. z dnia [...] sygn. Akt [...] nakazano A.S. opuszczenie i wydanie Zakładowi Gospodarki Mieszkaniowej w G. lokalu przy ul. [...]. Sąd przyznał A.S. uprawnienie do otrzymania lokalu socjalnego oraz wstrzymał wykonanie eksmisji do czasu złożenia przez Miasto G. oferty zawarcia umowy najmu lokalu socjalnego. A.S. opuścił jednak przedmiotowy lokal i nie przebywał w nim co najmniej od [...] 2003 r. , bowiem wyjechał za granicę.

Powyższe ustalenia organ administracji I instancji oparł na wyjaśnieniach złożonych przez M.S. – pełnomocnika ADM nr [...], wyjaśnieniach W.S., matki A.S., która przyznała, ze syn przebywa za granicą, a gdy przyjeżdża do kraju, nocuje u kolegi, ponieważ w lokalu przy ul [...] w G. nie ma warunków do zamieszkiwania – lokal ten bowiem wymaga kapitalnego remontu, oraz na wywiadzie policyjnym zgodnie z którym A.S. przebywa za granicą od [...] 2003 r.

Wskazując na powyższe organ I instancji uznał, że istnieją podstawy do wymeldowania A.S. z dotychczasowego miejsca pobytu stałego na podstawie art. 15 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2001 r. Nr 87 poz. 960), ponieważ opuścił on bez wymeldowania stałe miejsce pobytu. Zameldowanie potwierdza bowiem jedynie fakt, iż osoba pod określonym adresem faktycznie zamieszkuje i z tym miejscem są związane jej podstawowe funkcje życiowe, utrzymuje związek z lokalem, ponosi koszty jego utrzymania. A.S., przebywając w G. nie nocuje, nie pierze, nie gotuje w lokalu przy ul. [...] i nie ponosi kosztów jego utrzymania.

Trudno w tych warunkach uznać, by jego podstawowe funkcje życiowe były związane z w/w lokalem.

W odwołaniu od powyższej decyzji, A.S. podniósł, że zgodnie z wyrokiem eksmisyjnym Sądu Rejonowego w G. ma prawo do zamieszkiwania w przedmiotowym lokalu do czasu zaoferowania mu przez Gminę G. – Zakład Gospodarki Mieszkaniowej w G. lokalu socjalnego.

Decyzją z dnia [...] r. Wojewoda utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Prezydenta Miasta G. z dnia [...] r. W uzasadnieniu decyzji wskazał, iż A.S., po śmierci najemcy spornego lokalu, opuścił ten lokal i wyjechał za granicę, gdzie przebywa do chwili obecnej.

Pełnomocnik skarżącego, a zarazem jego matka W.S. oświadczyła na rozprawie w dniu [...] r., że syn jej przebywa za granicą, gdzie pracuje 6 miesięcy w roku.

W spornym lokalu nie mieszka, ponieważ nie ma tam warunków do zamieszkania. Przeprowadzony wywiad meldunkowy również potwierdził fakt niezamieszkiwania A.S. w spornym mieszkaniu.

Zgodne z treścią art. 15 ust 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych oraz wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego (K 20/01) organ administracyjny obowiązany jest do wydania decyzji o wymeldowaniu osoby z miejsca pobytu stałego, jeśli osoba ta opuściła miejsce pobytu stałego, nie dokonując obowiązku wymeldowania się.

Z akt sprawy wynika, ze skarżący nie zamieszkiwał w lokalu przy ul [...] w G. i stan taki rodzi obowiązek wymeldowania.

W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego (obecnie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego) A.S. przyznał, że po śmierci najemcy lokalu, Z.K., zastosował się do żądania ADM Nr [...] w G., w którego zasobach mieszkalnych znajduje się przedmiotowy lokal i zgodnie z pismem ADM z [...] r. opróżnił ten lokal. Przyznał również, że od tego czasu w lokalu tym nie zamieszkuje, bowiem z uwagi na stan lokalu nie ma w nim warunków do zamieszkania bez przeprowadzenia remontu kapitalnego w zakresie wymiany pieca kaflowego, wymiany okien i podłogi, co należy do obowiązków ADM Nr [...] w G. Przyznał również, że chwilowo pracuje za granicą, a w czasie, gdy przebywa w kraju, nocuje u kolegi, bowiem z uwagi na zły stan techniczny lokalu nie ma możliwości zamieszkiwania w nim.

Z tych samych względów zaprzestał regulowania czynszu najmu od [...] 2001 r. i doprowadził do odłączenia gazu i prądu w tym mieszkaniu. Zarzucił równocześnie, że w świetle wyroku Sądu Rejonowego w G. w sprawie eksmisji z przedmiotowego lokalu, ma prawo w nim przebywać do czasu uzyskania lokalu socjalnego z zasobów Gminy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zarówno z treści materiału dowodowego zebranego w toku postępowania administracyjnego, jak i treści samej skargi wniesionej przez A.S. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, wynika jednoznacznie, że nie przebywa on w lokalu przy ul. [...] od 2001 roku. W tym okresie, tzn. po opróżnieniu lokalu skarżący przebywał, jak podaje, albo za granicą, albo gdy powracał do G., mieszkał u kolegi. Zaprzestał również uiszczania opłat za mieszkanie i odłączył dostawę prądu i gazu do mieszkania.

W postępowaniu przed Sądem Administracyjnym Sąd ten bada, czy zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów prawa materialnego lub procesowego.

W niniejszym przypadku skarżący wprawdzie nie wskazał w skardze jakie, jego zdaniem, przepisy zostały naruszone przy wydaniu zaskarżonej decyzji, z treści skargi można jednak wnioskować, iż w istocie rzeczy zarzuca on przekroczenie przez organ administracji publicznej zasady swobodnej oceny dowodów, a także niedostatecznego wyjaśnienia stanu faktycznego (art. 80 kpa, art. 7 kpa), w rezultacie czego doszło do przyjęcia, iż zaistniały przesłanki do wymeldowania A.S. z dotychczasowego miejsca pobytu stałego na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, gdyż opuścił on miejsce stałego pobytu bez wymeldowania. W świetle poczynionych w toku postępowania administracyjnego przez organ administracji ustaleń, a zwłaszcza wyjaśnień matki skarżącego oraz oświadczeń samego skarżącego zawartych w skardze, ustalenia poczynione przez organ administracji, które legły u podstaw zaskarżonej decyzji, a mianowicie, że skarżący opuścił dotychczasowe miejsce stałego pobytu, nie budzą wątpliwości Sądu.

W świetle przepisów ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych, meldunek pod określonym adresem ma charakter wyłącznie rejestrowy i wtórny w tym sensie, że potwierdza jedynie faktyczne zamieszkiwanie danej osoby pod wskazanym adresem.

Skoro tak, jak w niniejszym przypadku, osoba zameldowana opuściła miejsce dotychczasowego pobytu stałego i nie dopełniła obowiązku wymeldowania, zgodnie z treścią art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. – o ewidencji ludności i dowodach osobistych, zaistniały podstawy do wydania decyzji o wymeldowaniu. Zarówno ustalenia poczynione przez organ I instancji, jak i oświadczenia skarżącego zawarte w samej skardze, potwierdzają bowiem, że skarżący nie przebywa w spornym lokalu i lokal ten opuścił dobrowolnie z uwagi na jego zły stan jak i pracę za granicą.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 20 sierpnia 2002 r. – prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) skargę należało oddalić

/-/ B. Sokołowska /-/ M. Kosewska /-/ M. Kwiecińska