Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 2163/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-03-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6313 Cofnięcie zezwolenia na broń
Hasła tematyczne: Broń i materiały wybuchowe
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3
journal: Dz.U. 2011 nr 38 poz 195
law: Ustawa z dnia 5 stycznia 2011 r. o zmianie ustawy o broni i amunicji oraz ustawy o wykonywaniu działalności gospodarczej w zakresie  wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowymi, bronią, amunicją oraz wyrobami i technologią o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym
article: art. 15  ust. 1  pkt 6
journal: Dz.U. 2004 nr 52 poz 525
law: Ustawa z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Eugeniusz Wasilewski Sędziowie WSA Sławomir Antoniuk (spr.) Iwona Dąbrowska Protokolant referent stażysta Aleksandra Olczak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 marca 2013 r. sprawy ze skargi K.S. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2012 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską – oddala skargę –


UZASADNIENIE

Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] października 2012 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tekst jedn. Dz. U. z 2004 r. nr 52, poz. 525 ze zm.), utrzymał w mocy decyzję Komendanta [...] Policji z dnia [...] sierpnia 2012 r. nr [...], cofającą K. S. pozwolenie na posiadanie broni palnej myśliwskiej.

W uzasadnieniu powyższej decyzji Komendant Główny Policji podniósł, iż organ I instancji cofnął K. S. pozwolenie na broń palną myśliwską w związku z ustaleniem, iż został on skazany za przestępstwo z art. 178a § 1 K.k. Jako podstawę swojego rozstrzygnięcia Komendant [...] Policji przyjął art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji w brzmieniu na dzień wszczęcia postępowania, ze względu na dyspozycję art. 3 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o zmianie ustawy o broni i amunicji oraz ustawy o wykonywaniu działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowymi, broni i amunicją oraz wyrobami i technologią o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym (Dz. U. nr 38, poz. 195). Organ ten uznał, iż strona należy do osób, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego.

Pełnomocnik strony wniósł od decyzji Komendanta [...] Policji z dnia [...] sierpnia 2012 r. odwołanie, w którym zarzucił obrazę przepisów postępowania, tj. art. 7, 77 oraz 80 K.p.a. poprzez błędne, niepełne i niekompletne zebranie materiału dowodowego w sprawie, a następnie jego wadliwą ocenę, prowadzącą do wyciągnięcia wniosków sprzecznych nie tylko ze stanem faktycznym, ale nawet ze stanem prawnym obowiązującym w RP, w szczególności w zakresie ustalenia karalności strony za czyn z art. 178a § 1 K.k., a także obrazę przepisów prawa materialnego, tj. art. 15 ust. 1 pkt 6 w zw. z art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji, poprzez błędną wykładnię, polegającą na ocenie i analizie tylko niektórych przesłanek warunkujących cofnięcie pozwolenia na broń, a w konsekwencji niepoczynienie przez organ I instancji ustaleń w zakresie wypełniania lub nie przez stronę przesłanek, określonych w wymienionych przepisach. Z podanych powodów pełnomocnik strony wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

Po przeprowadzeniu postępowania w II instancji, Komendant Główny Policji nie stwierdził podstaw do uwzględnienia odwołania i rozstrzygnięciem z dnia [...] października 2012 r. utrzymał zaskarżoną decyzję mocy. W motywach rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, iż kierowanie pojazdem w stanie nietrzeźwości jest wyrazem wielkiej nieodpowiedzialności osoby, która się tego dopuszcza, bowiem "pozwala sobie" na ewentualne zaistnienie możliwych następstw jej zachowań pod działaniem alkoholu, czyli w warunkach ograniczonej samokontroli. Takie natomiast cechy u osoby posiadającej pozwolenie na broń nie mogą być obojętne dla interesu społecznego ze względu na ścisły związek prawa do broni palnej ze sferą bezpieczeństwa i porządku publicznego.

Z ustalonego materiału dowodowego wynika, iż w przypadku K. S. wystąpiły okoliczności, wskazane w przepisie art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Został on bowiem skazany za przestępstwo z art. 178a § 1 K.k., tj. za to, że kierował [...] w stanie nietrzeźwości. Dopuścił się zatem takiego rodzaju przestępstwa, z którym organy Policji wiążą (stanowiącą domniemanie prawne określone w przepisie prawa materialnego) obawę użycia broni w sposób sprzeczny z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Domniemanie to, skutkujące stwierdzeniem, że strona poprzez opisane zachowanie nie daje gwarancji bezpiecznego - w rozumieniu powyższego przepisu - posiadania i używania broni palnej, obowiązuje do zatarcia skazania strony za przedmiotowe przestępstwo.

W niniejszej sprawie organ I instancji bezsprzecznie ustalił, że prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] czerwca 2009r., sygn. akt [...] K. S. został skazany za kierowanie [...] w stanie nietrzeźwości, tj. za czyn z art. 178a § 1 K.k., na karę grzywny w wymiarze 50 stawek dziennych po 30 zł każda, orzeczono też w stosunku do niego zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres 1 roku, a prawomocne, skazujące za przestępstwo wyroki sądów karnych bez względu na wymiar kary wiążą organy Policji w zakresie ustalania prawnych i faktycznych przesłanek cofnięcia pozwolenia na broń palną.

Organ podkreślił, iż K. S. do kontroli został zatrzymany, ponieważ nie trzymał prostolinijnego toru jazdy, i to w dniu powszednim (piątek), około godz. [...], a więc w czasie z reguły największego natężenia ruchu drogowego. Wymieniony dwukrotnie został poddany badaniu na zawartość alkoholu w wydychanym powietrzu, a pomiary te świadczą, iż organizm poddanego kontroli drogowej znajdował się już w fazie wydalania alkoholu (1 badanie wykazało 0,46 mg/l, 2 badanie wykazało 0,44 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu), a zatem można domniemywać, iż w chwili gdy zasiadł za kierownicą swojego pojazdu stężenie alkoholu w jego organizmie było jeszcze wyższe, przy czym już powyższe pomiary świadczą, że kierujący pojazdem niemal dwukrotnie przekroczył próg nietrzeźwości, wyznaczony dyspozycją art. 115 § 16 K.k.

Powyższe okoliczności niewątpliwie potwierdzają zasadność zaliczenia strony do osób wskazanych przez ustawodawcę w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy, ponieważ jako osoba posiadająca pozwolenie na broń spełniła ona przesłanki bezwzględnego cofnięcia jej tego prawa w myśl art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy. Przepis ten ma charakter obligatoryjny i ustawodawca nie pozostawił organom Policji swobody wyboru konsekwencji administracyjnoprawnych wobec takich osób, przyznając tym samym pierwszeństwo interesowi społecznemu przed ich słusznym interesem w posiadaniu pozwolenia na broń. W takich przypadkach nawet korzystnie o stronie świadczące dowody, tj. pozytywna opinia z miejsca zamieszkania i wśród myśliwych, czy prawidłowe przechowywanie broni, nie dają podstaw do innego rozstrzygnięcia sprawy, niż cofnięcie pozwolenia na broń, ponieważ nie są w stanie przesłonić faktu, iż strona popełniła przestępstwo umyślne, działając pod wpływem alkoholu, a więc w okolicznościach, które przy ocenie każdego zachowania mają wpływ na negatywną ocenę takiego postępowania. Skoro strona w stanie po spożyciu alkoholu zdecydowała się prowadzić [...], to nie można wykluczyć, że w takim stanie mogłaby użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego.

Organ zwrócił także uwagę, iż z dniem 10 marca 2011 r. weszła w życie zmiana art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, wprowadzona ustawą z dnia 5 stycznia 2011 r. o zmianie ustawy o broni i amunicji oraz ustawy o wykonywaniu działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowymi, bronią, amunicją oraz wyrobami i technologią o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym (Dz. U. nr 38, poz. 195), zgodnie z którą obawę tę uzasadnia prawomocne skazanie za jakiekolwiek przestępstwo umyślne lub umyślne przestępstwo skarbowe oraz nieumyślne przestępstwo przeciwko życiu i zdrowiu oraz przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, popełnione w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego, albo gdy sprawca zbiegł z miejsca zdarzenia (art. 1 pkt 10). Jednakże w niniejszym postępowaniu zmiana ta nie mogła zostać uwzględniona przez organy Policji, ponieważ do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem jej wejścia w życie stosuje się przepisy ustawy o broni i amunicji w brzmieniu dotychczasowym.

Decyzja Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2012 r. stała się przedmiotem skargi, wniesionej przez pełnomocnika K. S. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania, strona skarżąca zarzuciła zaskarżonej decyzji:

1) obrazę przepisów postępowania, tj. art. 7 K.p.a., 77 K.p.a. oraz 80 K.p.a. poprzez błędne, niepełne i niekompletne zebranie materiału dowodowego w sprawie, a następnie jego wadliwą ocenę,

2) obrazę przepisów prawa materialnego, tj. art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o broni i amunicji w zw. z art. 18 ust. 1 pkt. 2 ustawy o broni i amunicji (Dz. U. nr 53, poz. 594 ze zm.), poprzez błędną wykładnię, polegającą na ocenie i analizie tylko niektórych przesłanek warunkujących cofnięcie pozwolenia na broń, a nie odniesienie się przez organ do pełnego brzemienia i wykładni ww. przepisów, a co za tym idzie, niepoczynienie przez organ I i II instancji ustaleń w zakresie wypełniania przez skarżącego przesłanek określonych w ww. przepisach,

3) obrazę przepisów postępowania, tj. art. 127 K.p.a. oraz art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a., poprzez wadliwą kontrolę instancyjną decyzji organu I instancji, a polegającą na nierozstrzygnięciu przez organ II instancji o wszystkich zarzutach podniesionych w odwołaniu oraz niewskazaniu przez organ II instancji pełnych podstaw prawnych swego rozstrzygnięcia;

4) obrazę przepisów postępowania, tj. art. 10 § 1 K.p.a., polegającą na zaniechaniu przez organ II instancji zawiadomienia strony i jego pełnomocnika o zakończeniu postępowania i uniemożliwieniu stronie końcowego wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, co miało wpływ na wynik sprawy, albowiem doprowadziło do wydania decyzji utrzymującej w mocy decyzje Komendanta [...] Policji i uniemożliwieniu skarżącemu przeprowadzenia dowodów, mających wykazać, iż nie zachodzi w stosunku do niego uzasadniona obawa, że osoba skazana będzie stanowić zagrożenie dla siebie, porządku publicznego lub bezpieczeństwa publicznego.

W uzasadnieniu skargi podniesiono m.in., iż organy Policji błędnie wyłożyły przesłanki cofnięcia pozwolenia na broń z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o broni i amunicji w zw. z art. 18 ust. 1 pkt. 2 ustawy o broni i amunicji w obecnym brzmieniu, albowiem sam wyrok skazujący za czyn z art. 212 § 2 K.k. (powinno być art. 178a § 1 K.k.) nie przesądza jeszcze ex lege o cofnięciu pozwolenia na broń. Organ winien zbadać jeszcze, czy odwołujący stanowi zagrożenie dla siebie, porządku czy bezpieczeństwa publicznego i w tym zakresie przeprowadzić postępowanie dowodowe. Organ zaniechał tego w niniejszej sprawie. Nie ustalił, czy zachodzi, względnie może zachodzić, stan zagrożenia dla samej strony, dla porządku lub bezpieczeństwa publicznego. Taka dyspozycja wymaga chociażby ustalenia w jakich okolicznościach strona weszła, czy mogła wejść w konflikt z prawem i czy dalsze posiadanie przez nią broni może mieć przełożenie na stan zagrożenia dla niej samej, dla porządku lub bezpieczeństwa publicznego. Organy nie mogą stosować takiej wykładni art. 18 ust 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, że każda osoba skazana winna mieć cofnięte pozwolenie na broń. Każdą sprawę należy bowiem indywidualizować.

W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wnosił o jej oddalenie oraz podtrzymał argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego i to z przepisami obowiązującymi w dacie jego wydania. W konsekwencji, sąd administracyjny nie orzeka co do istoty rzeczy w zakresie danego przypadku, lecz jedynie kontroluje zgodność rozstrzygnięcia z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego.

W świetle powyżej określonych kryteriów skarga podlega oddaleniu, gdyż zaskarżona decyzja Komendanta Głównego Policji jest zgodna z prawem.

W pierwszej kolejności należy zwróci uwagę na przepisy przejściowe, zawarte w ustawie z dnia 5 stycznia 2011 r. o zmianie ustawy o broni i amunicji (...) (Dz. U. z 2011 r. nr 38, poz. 195). Zgodnie z art. 3 wyżej powołanego aktu prawnego, do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe. Ze względu na treści przywołanej normy prawnej, jedyną przesłanką, od której uzależniona została możliwość stosowania przepisów znowelizowanej ustawy o broni i amunicji, jest czas wszczęcia postępowania w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń. W niniejszej sprawie postępowanie zostało wszczęte w dniu [...] sierpnia 2009 r., a zatem zasadne było prowadzenie postępowania i rozstrzyganie w oparciu o przepisy ustawy o broni i amunicji w brzmieniu obowiązującym do dnia 10 marca 2011 r.

W świetle postanowień art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tekst jedn. Dz. U. z 2004 r. nr 52, poz. 525 ze zm.), pozwolenie na broń cofa się jeśli osoba, której pozwolenie wydano należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6 tej ustawy. Z kolei art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy stanowi, iż pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw.

Podkreślenia wymaga, iż organy uprawnione do wydawania pozwoleń na broń muszą brać pod uwagę nie tylko subiektywnie pojmowany interes konkretnego obywatela, ale także mieć wzgląd na interes bezpieczeństwa i porządku publicznego. W związku z tym istnieje konieczność ścisłej reglamentacji pozwoleń na broń poprzez wydawanie ich tylko w sytuacjach uznanych za szczególne oraz cofanie takich pozwoleń w sytuacjach, gdy powyższy interes jest zagrożony. Ocena czy w konkretnym przypadku takie szczególne obawy występują i czy są one uzasadnione należy do organów Policji, zaś rolą Sądu jest kontrola czy ocena ta nie nosi cech dowolności oraz czy przy wydawaniu decyzji nie zostały naruszone przepisy prawa.

W rozpoznawanej sprawie nie można dopatrzyć się przekroczenia tych granic. Zdaniem Sądu organy Policji właściwie zastosowały przepisy prawa materialnego oraz prawidłowo oceniły całokształt zgromadzonego materiału dowodowego.

Podzielając ustalony w sprawie stan faktyczny, stwierdzić należy, że chybione są argumenty skarżącego odnośnie naruszenia przez organy Policji ustawy o broni i amunicji, w szczególności, że odwołują się one do treści art. 15 ust. 1 pkt 6 lit a) znowelizowanej ustawy o broni i amunicji.

Bezsporna w sprawie jest okoliczność, że skarżący prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] czerwca 2009 r., sygn. akt [...] został uznany winnym popełnienia przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji z art. 178a § 1 K.k. Za jazdę po drodze publicznej [...] w stanie nietrzeźwości (0,46 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu) został on skazany na karę grzywny w wysokości 50 stawek dziennych po 30 zł oraz orzeczono środek karny w postaci zakazu prowadzenia przez skarżącego wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres 1 roku.

Mając powyższe na uwadze, należy stwierdzić, że organy Policji, orzekające w sprawie, zasadnie przyjęły, iż sprawca czynu, którego dopuścił się skarżący, świadomie godzi się na popełnienie przestępstwa, a także na ewentualne jego skutki, np. śmierć, kalectwo innych osób lub uszkodzenie pojazdów. Tak więc pomimo tego, że jest to według klasyfikacji kodeksowej przestępstwo przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, w skutkach swych może być równe bądź jeszcze tragiczniejsze niż przestępstwa wymienione w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Skarżący, prowadząc [...] w stanie nietrzeźwości, wykazał się nieodpowiedzialnością i brakiem wyobraźni, bowiem narażał na uszczerbek nie tylko swoje życie, zdrowie lub mienie, ale także innych uczestników ruchu drogowego. Zatem zachowanie skarżącego w tym przypadku rodzi uzasadnione obawy, że może on użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym dominuje pogląd, że w stosunku do osoby, która prowadzi pojazd w stanie nietrzeźwości, nie można mieć pewności, że nie użyje broni w sposób, o którym mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji (przykładowo wyrok NSA z dnia 28 stycznia 2010 r., sygn. akt II OSK 127/09). Prowadzenie pojazdu po spożyciu alkoholu należy oceniać z całą surowością jako postępowanie sprowadzające na inne osoby bezpośrednie niebezpieczeństwo uszkodzenia ciała czy też nawet śmierci. Nie wymaga przecież dowodzenia fakt, iż osoba pijana ma osłabione nie tylko reakcje psychofizyczne, ale także osłabione postrzeganie rzeczywistości. Prowadząc w takim stanie pojazd mechaniczny, który w rękach pijanego stanowi bardzo niebezpieczne narzędzie (nie mniejsze niż broń palna), skarżący co najmniej musiał godzić się z tym, że może doprowadzić do nieszczęścia, polegającego na uszkodzeniu ciała innych osób lub nawet na ich śmierci. Takie postępowanie świadczy o skrajnej nieodpowiedzialności skarżącego. Pozbawia go też przymiotu osoby budzącej zaufanie. W tym wypadku pozytywne opinie o skarżącym w miejscu zamieszkania i w kole łowieckim oraz prawidłowe przechowywanie broni nie mogą zniwelować występującej przedmiotowej obawy.

Zatem błędne jest przekonanie strony skarżącej, iż zaskarżona decyzja narusza przepisy prawa materialnego, jak też prawa procesowego, tj. art. 7, 77, 80, 127 oraz 138 § 1 pkt 2 K.p.a.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 10 K.p.a., należy podkreślić, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym utrwalony jest pogląd, iż zarzut naruszenia art. 10 K.p.a. może odnieść skutek wówczas, gdy stawiająca go strona wykaże, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonania konkretnych czynności procesowych (przykładowo wyroki NSA z dnia 18 maja 2006 r., sygn. akt II OSK 831/05, publik. ONSAiWSA 2006, nr 6 poz. 157 i z dnia 16 października 2007 r., sygn. akt I OSK 1192/06, publik. Lex nr 427561). Tymczasem w skardze powołano się jedynie na okoliczność braku powiadomienia organu o zakończeniu prowadzonego postępowania, bez wskazania, jakie konkretnie czynności strona zamierzała podjąć. Zatem w analizowanym przypadku strona skarżąca nie wykazała, by naruszenie art. 10 K.p.a. mogło mieć istotny wpływ na wynik postępowania, co zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) stanowiłoby podstawę do uwzględnienia skargi.

Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 151 w zw. art. 132 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji wyroku.