Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 413/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-12-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6379 Inne o symbolu podstawowym 637
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Komisja Nadzoru Finansowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 11 ust. 1 i 5
journal: Dz.U. 2017 poz 196
law: Ustawa z dnia 21 lipca 2006 r. o nadzorze nad rynkiem finansowym - tekst jedn.
article: art. 56 ust. 1 pkt 2 lit. a, art. 96 ust. 6
journal: Dz.U. 2016 poz 1639
law: Ustawa z dnia 29 lipca 2005 r. o ofercie publicznej i warunkach wprowadzania instrumentów finansowych do zorganizowanego systemu obrotu  oraz o spółkach publicznych - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska Sędzia WSA Magdalena Maliszewska Protokolant Referent Łukasz Kawalec po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 grudnia 2018 r. sprawy ze skargi A. J. na decyzję Komisji Nadzoru Finansowego z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie obowiązków informacyjnych oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z [...]grudnia 2017 r. nr [...] Komisja Nadzoru Finansowego (dalej: Komisja, KNF, organ nadzoru), na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257, dalej: k.p.a.) w zw. z art. 11 ust. 1 i 5 ustawy z dnia 21 lipca 2006 r. o nadzorze nad rynkiem finansowym (Dz. U. z 2017 r., poz. 196 z późn. zm., dalej: ustawa o nadzorze nad rynkiem finansowym) oraz art. 96 ust. 6 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o ofercie publicznej i warunkach wprowadzania instrumentów finansowych do zorganizowanego systemu obrotu oraz o spółkach publicznych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1639 z późn. zm., dalej: ustawa o ofercie) w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życie ustawy z dnia 31 marca 2016 r. o zmianie ustawy o funduszach inwestycyjnych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2016 r. poz. 615, dalej: ustawa zmieniająca I), po rozpoznaniu wniosku A. J. (dalej: zainteresowany, skarżący) o ponowne rozpatrzenie sprawy:

I. uchyliła własną decyzję z [...] sierpnia 2016 r. nr [...], nakładającą na A. J. karę pieniężną w wysokości 25.000 zł, który w okresie rażącego naruszenia przez A. S.A. z siedzibą w [...] (dalej: Spółka) obowiązków, o których mowa w art. 56 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o ofercie pełnił funkcję członka zarządu tej spółki;

II. nałożyła na zainteresowanego karę pieniężną w wysokości 10.000 zł za rażące naruszenie obowiązków informacyjnych przez Spółkę poprzez:

1) nienależyte wykonanie obowiązku określonego w art. 56 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o ofercie w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życie ustawy z dnia 9 marca 2017 r. o zmianie ustawy o obrocie instrumentami finansowymi oraz innych ustaw (Dz. U. z 2017 r. poz. 791, dalej: ustawa zmieniająca II) w zw. z § 82 ust. 1 pkt 3 w zw. z § 82 ust. 2 w zw. z § 101 ust. 9 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 19 lutego 2009 r. w sprawie informacji bieżących i okresowych przekazywanych przez emitentów papierów wartościowych oraz warunków uznawania za równoważne informacji wymaganych przepisami prawa niebędącego państwem członkowskim (Dz. U. z 2014 r., poz. 133 z późn. zm., dalej: Rozporządzenie) poprzez przekazanie Komisji Nadzoru Finansowego, spółce prowadzącej rynek regulowany oraz do publicznej wiadomości skonsolidowanego raportu okresowego za 2012 r. po upływie przewidzianego prawem terminu;

2) nienależyte wykonanie obowiązku określonego w art. 56 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o ofercie w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życie ustawy zmieniającej II (dalej: w brzmieniu sprzed 29.04.2017 r.) w zw. z § 82 ust. 1 pkt 3

w zw. z § 101 ust. 9 Rozporządzenia, przez przekazanie Komisji Nadzoru Finansowego, spółce prowadzącej rynek regulowany oraz do publicznej wiadomości raportu okresowego za 2012 r. po upływie przewidzianego prawem terminu

- w okresie pełnienia przez skarżącego funkcji członka zarządu A. S.A.

III. umorzyła postępowanie administracyjne w części dotyczącej nałożenia na skarżącego na podstawie art. 96 ust. 6 ustawy o ofercie kary pieniężnej, który w okresie rażącego naruszenia przez Spółkę obowiązków, o których mowa w art. 56 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o ofercie w brzmieniu sprzed 29.04.2017 r. w zw. z § 82 ust. 1 pkt 1 w zw. z § 82 ust. 2 w zw. z § 101 ust. 3 Rozporządzenia w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życie rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 25 maja 2016 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie informacji bieżących i okresowych przekazywanych przez emitentów papierów wartościowych oraz warunków uznawania za równoważne informacji wymaganych przepisami prawa państwa niebędącego państwem członkowskim (Dz. U. z 2016 r. poz. 860, dalej: Rozporządzenie zmieniające) w związku z brakiem przekazania w terminie Komisji Nadzoru Finansowego, spółce prowadzącej rynek regulowany i do publicznej wiadomości skonsolidowanego raportu okresowego za IV kwartał 2012 r.

Stan faktyczny i prawny przedstawiał się następująco:

Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2016 r. KNF wszczęła z urzędu postępowanie administracyjne w przedmiocie nałożenia na zainteresowanego kary pieniężnej w oparciu o art. 96 ust. 6 ustawy o ofercie za rażące naruszenie obowiązków informacyjnych, o których mowa w art. 56 ustawy o ofercie przez Spółkę w okresie pełnienia przez zainteresowanego funkcji członka zarządu Spółki.

Postanowienie to stanowiło konsekwencję wydania w dniu [...] marca 2016 r. przez Komisję decyzji administracyjnej o bezterminowym wykluczeniu papierów wartościowych Spółki z obrotu na rynku regulowanym oraz nakładającej na Spółkę karę pieniężną w wysokości 300.000 zł, wobec stwierdzenia, iż Spółka przekazała KNF oraz do publicznej wiadomości: skonsolidowany raport okresowy za IV kwartał 2012 r., skonsolidowany raport okresowy za 2012, raport okresowy za 2012, skonsolidowany raport okresowy za I kwartał 2013 r., skonsolidowany raport okresowy za I półrocze 2013 r., skonsolidowany raport okresowy za III kwartał 2013r., skonsolidowany raport okresowy za 2013 r., raport okresowy za 2013 r., skonsolidowany raport okresowy za I kwartał 2014 r. skonsolidowany raport okresowy za I półrocze 2014 r. i skonsolidowany raport okresowy za III kwartał 2014r. po upływie przewidzianych prawem terminów oraz nie przekazała KNF oraz do publicznej wiadomości: skonsolidowanego raportu okresowego za 2014 r., raportu okresowego za 2014 r., skonsolidowanego raportu okresowego za I kwartał 2015 r., skonsolidowanego raportu okresowego za I półrocze 2015 r. oraz skonsolidowanego raportu okresowego za III kwartał 2015 r. Komisja uznała wskazane naruszenia obowiązków informacyjnych przez Spółkę za rażące.

Decyzją z dnia [...] sierpnia 2016 r. KNF nałożyła na skarżącego karę pieniężną w wysokości 25.000 zł za rażące naruszenie wskazanych w niej obowiązków informacyjnych przez Spółkę.

Po rozpoznaniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, przywołaną wyżej decyzją z [...] grudnia 2017 r., organ nadzoru uchylił zaskarżone rozstrzygnięcie oraz orzekł co do istoty sprawy, stwierdzając, że Spółka szesnastokrotnie naruszyła art. 56 ust 1 pkt 2 lit. a ustawy o ofercie w brzmieniu sprzed 29.04.2017 r. (przy czym w stanie prawnym na dzień wydania decyzji można przypisać jej odpowiedzialność z tytułu piętnastokrotnego naruszenia art. 56 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o ofercie w brzmieniu sprzed 29.04.2017 r.) w sposób wyżej wymieniony, wyłączając brak przekazania skonsolidowanego raportu za IV kwartał 2012 r., który to obowiązek wobec deregulacji w aktualnym stanie prawnym (z dniem 30 czerwca 2016 r.) został zniesiony. Nie było więc podstaw do przypisania odpowiedzialności Spółce za to uchybienie, a tym samym odniesienia odpowiedzialności w omawianym zakresie do skarżącego i wymierzenia mu z tego tytułu sankcji. Dlatego Komisja w tym zakresie umorzyła wobec skarżącego postępowanie administracyjne.

Odnosząc się do zarzutów wniosku o ponowne rozpoznania sprawy, dotyczących wyłączenia odpowiedzialności skarżącego za rażące naruszenia obowiązków informacyjnych przez Spółkę w związku z nienależytym przekazywaniem raportów okresowych, organ nadzoru podniósł, że reżim odpowiedzialności administracyjnej, jakiej podlega Spółka oraz skarżący ma charakter zobiektywizowany, tj. opiera się na samym fakcie naruszenia obowiązku prawnego. Jest więc odpowiedzialnością ex lege, której podstawową przesłanką jest bezprawność czynu, rozumiana jako zachowanie niezgodne z przepisami prawa. Obiektywny fakt naruszenia prawa jest zaś podstawą zastosowania sankcji.

Wśród okoliczności wskazywanych przez zainteresowanego Komisja wyodrębniła zdarzenia niezależne od skarżącego (Spółki), którym zainteresowany (Spółka) nie mogli przeciwdziałać i zdarzenia, na które miał skarżący (Spółka) wpływ. Do okoliczności niezależnych od skarżącego (i od Spółki) KNF zaliczyła: późny wybór przez radę nadzorczą podmiotu uprawnionego do przeprowadzenia badania sprawozdania finansowego, czego rada nadzorcza dokonała [...]kwietnia 2013 r. (działania te nie były konsultowane z zarządem), upadłość Spółki i związane z tym przetrzymywanie dokumentacji księgowej przez zarządcę masy upadłości oraz brak podjęcia przez zarządcę masy upadłości czynności prowadzących do wyboru podmiotu uprawnionego do badania sprawozdań finansowych za 2012 r. Jednakże samo zaistnienie tych zdarzeń nie mogło skutkować tak znacznymi opóźnieniami w przekazaniu raportów za 2012 r., tj. siedemdziesięciosześciodniowym opóźnieniem przekazania raportu okresowego za 2012 r. i osiemdziesięciotrzydniowym opóźnieniem przekazania skonsolidowanego raportu okresowego za 2012 r. opisane zdarzenia oczywiście miały pewien wpływ na opóźnienie publikacji ww. raportów, ale istotne pozostawały także inne okoliczności, które nie były niezależne od Spółki. Zarządca masy upadłości zwrócił bowiem dokumentację księgową Spółki [...] lutego 2013 r., co pozwoliło przekazać skonsolidowany raport okresowy za IV kwartał 2012r. [...] marca 2013 r. Tym samym od dnia [...] lutego 2013 r. Spółka posiadała niezbędną dokumentację do sporządzenia raportów, a od dnia [...] marca 2013 r. wyniki finansowe za ostatni kwartał 2012 r. Jednocześnie [...] kwietnia 2013 r. dokonano wyboru podmiotu uprawnionego do przeprowadzenia badania sprawozdania finansowego, które według przewidywań miało zakończyć się [...] maja 2013 r. Spółka zaś przekazała raporty okresowe dopiero: [...] lipca 2013 r. (raport okresowy za 2012r.) i [...] lipca 2013 r. (skonsolidowany raport okresowy za 2012 r.), a więc po dłuższym okresie czasu od zaprzestania istnienia okoliczności niezależnych od Spółki (tj. po 5 miesiącach od zwrotu dokumentacji przez zarządcę masy upadłości i ponad 3 miesiącach od wyboru podmiotu uprawnionego do przeprowadzenia badania sprawozdania finansowego oraz blisko po 2 miesiącach od zaplanowanego zakończenia badania sprawozdania finansowego). Komisja wywiodła, że powyższe niezależne od Spółki okoliczności nie mogły wyłączać odpowiedzialność skarżącego z tytułu nieprzekazania w terminie skonsolidowanego raportu okresowego i raportu okresowego za 2012 r. Nie były to bowiem jedyne zdarzenia powodujące opóźnienie przekazania tych raportów i nie mogły powodować tak długiego okresu opóźnienia. Natomiast niewątpliwie zdarzenia te wydłużały czas potrzebny na przekazanie raportów. Wobec tego KNF uwzględniła zaistnienie tych okoliczności w wymiarze nakładanej kary. Jednocześnie KNF wzięła pod uwagę okoliczność w postaci faktu, iż opóźnienie w przekazaniu raportów za 2012 r. było również skutkiem opóźnienia w przekazaniu skonsolidowanego raportu za IV kwartał 2012 r. Powyższa okoliczność miała zatem wpływ wyłącznie na złagodzenie kary nakładanej na skarżącego, natomiast w żaden sposób nie powodowała wyłączenia jego odpowiedzialności za nieprzekazanie w terminie raportów za 2012 r.

Pozostałe okoliczności wskazane przez skarżącego i Spółkę w raportach bieżących organ nadzoru zaliczył do zdarzeń, na które zarząd Spółki posiadał wpływ, a zatem nie były one niezależne od niego. Okoliczności te zostały uznane za przyczyny opóźnienia w przekazaniu raportów okresowych za 2012 r. o charakterze organizacyjno-finansowym. Takie zaś przyczyny zawsze pozostają w gestii zarządu spółki publicznej. To zarząd spółki publicznej jest zobligowany do przyjęcia, a następnie zastosowania wszelkich rozwiązań organizacyjnych, które pozwalają na sprawne i terminowe przygotowanie oraz przekazanie raportów okresowych.

Reasumując, organ nadzoru stwierdził brak przesłanek do zwolnienia skarżącego z odpowiedzialności za nieterminowe przekazanie lub brak przekazania jakiegokolwiek z raportów okresowych. Natomiast okoliczności jak: okres potrzebny radzie nadzorczej na wybór podmiotu uprawnionego do przeprowadzenia badania sprawozdania finansowego, upadłość Spółki i związane z tym przetrzymywanie dokumentacji księgowej przez zarządcę masy upadłości oraz fakt, iż opóźnienia w przekazaniu ww. raportów wynikały z opóźnienia w przekazaniu raportów je poprzedzających, miało w ocenie KNF wpływ na obniżenie nałożonej kary pieniężnej.

W przypadku pozostałych zdarzeń, które miały charakter finansowo-organizacyjny, a więc zależny od Spółki, organ nadzoru odmówił im takiego wpływu. Natomiast brak było podstaw do zaakceptowania przez KNF, że naruszenie ewentualnych interesów inwestorów było mało istotne, co skutkowałoby potraktowaniem tego faktu jako okoliczności łagodzącej. Komisja nie znalazła podstaw do uznania, że niespełnienie tego obowiązku miało minimalnie negatywne skutki dla inwestorów, nawet w sytuacji, gdyby skarżący dokładał należytej staranności dla utrzymywania bieżących relacji z obecnymi kontrahentami, jak i przyszłymi inwestorami. Podobnie organ nadzoru odniósł się do argumentacji skarżącego, iż nie doszło do rażącego naruszenia obowiązków informacyjnych w związku z nieterminowym udostępnianiem sporządzanych raportów, gdyż nie miało to istotnego wpływu na jakość realizowanych obowiązków informacyjnych, a Spółka każdorazowo przekazywała do publicznej wiadomości informacje o możliwym opóźnieniu oraz o jego przyczynach.

Komisja wyjaśniła, że uczestnicy rynku kapitałowego nie otrzymali na czas kompleksowej informacji na temat sytuacji finansowej Spółki w postaci dwóch raportów rocznych (skonsolidowanego raportu okresowego i raportu okresowego za 2012 r.). Okoliczność ta była znacząca. Nie było to pojedyncze naruszenie, obejmowało brak terminowego przekazania dwóch raportów okresowych. Skonsolidowany raport okresowy za 2012 r. został przekazany po upływie 83 dni, a raport okresowy za 2012 r. po upływie 76 dni. Były to opóźnienia bardzo istotne, skutkujące długotrwałym okresem braku kompleksowej informacji o spółce, których znaczenie dla uczestników rynku finansowego jest kluczowe, gdyż stanowią one roczne podsumowanie kondycji ekonomicznej Spółki.

Odnosząc się do podnoszonego przez zainteresowanego zakresu jego odpowiedzialności, także po rezygnacji z funkcji członka zarządu Spółki ([...] maja 2013 r.), Komisja wskazała, że skarżący był członkiem zarządu w okresie, kiedy spółka dopuściła się trzech naruszeń dotyczących opóźnienia publikacji: skonsolidowanego raportu okresowego za IV kwartał 2012 r., który powinien być opublikowany do [...] marca 2013r., raportu okresowego za 2012 r. i skonsolidowanego raportu okresowego za 2012 r., które powinny być opublikowane do [...] kwietnia 2013r. Jednocześnie, pomimo braku odpowiedzialności Spółki w obecnym stanie prawnym za nieterminowe przekazanie skonsolidowanego raportu okresowego za IV kwartał 2012r., naruszenia: nieterminowego przekazania przez Spółkę raportu okresowego za 2012 r. i skonsolidowanego raportu okresowego za 2012 r. należało dalej kwalifikować jako rażące. Wpływ na taką ocenę miała waga obu naruszeń, ich liczba, czas opóźnień, a także oczywistość i jednoznaczność przepisów ustanawiających te obowiązki oraz fakt, że powyższe naruszenia były w sposób oczywisty sprzeczne z obowiązującymi przepisami prawa.

Komisja przyjęła, że podnoszona przez skarżącego okoliczność, że w przypadku naruszeń dotyczących nieterminowego przekazania obu raportów rocznych za 2012 r. pozostawał on członkiem zarządu tylko przez okres 14 dni trwania tych naruszeń (naruszenia zaś trwały odpowiednio 76 i 83 dni) może mieć wpływ jedynie na wymiar kary, a nie na jego odpowiedzialność. Zdaniem KNF o zakresie odpowiedzialności zainteresowanego decydują przesłanki z art. 96 ust. 6 i 7 ustawy o ofercie. Opisana okoliczność wpłynęła na złagodzenie wymierzonej kary pieniężnej, podobnie jak to, że skarżący w związku z naruszeniem przez Spółkę obowiązków informacyjnych nie odniósł jakiekolwiek korzyści lub uniknął strat.

Wyjaśniając wymiar nałożonej kary pieniężnej, KNF stanęła na stanowisku, że przyczynami, które miały istotny wpływ na tak istotne opóźnienie przekazania raportów okresowych były przede wszystkim przyczyny o charakterze finansowo-organizacyjnym. Zdarzenia te, jako pozostające w gestii Spółki, którym mogła zapobiec, nie mogły powodować obniżenia kary nałożonej na skarżącego. Również okoliczności: wyboru przez radę nadzorczą podmiotu uprawnionego do przeprowadzenia badania sprawozdania finansowego, przetrzymywanie dokumentacji księgowej przez zarządcę masy upadłości oraz fakt, że opóźnienia w przekazaniu raportów poprzedzających powodowały również opóźnienia w przekazaniu raportów następujących po nich miały pewien wpływ na opóźnienie przekazania raportów okresowych, zostały wzięte pod uwagę przy wymiarze kary.

Komisja, miarkując wymiar kary, wzięła także pod uwagę na korzyść skarżącego okoliczność, że w pokrywanych przez Spółkę podstawowych kosztach funkcjonowania od początku 2013 r. nie pojawiały się żadne wynagrodzenia zarządu, a skarżący przedstawił dokumenty obrazujące jego sytuację finansową. Jednocześnie organ nadzoru uwzględnił jako okoliczność łagodzącą fakt, że skarżący w toku toczącego się postępowania współpracował z KNF, składając stosowne zeznania.

Nie zgadzając się z rozstrzygnięciem Komisji skarżący wywiódł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę, w której wniósł o uchylenie decyzji z [...] grudnia 2017 r. w części nakładającej na niego karę pieniężną. Kwestionowanej decyzji zarzucił naruszenie:

I. przepisów prawa materialnego, tj. art. 56 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o ofercie w brzmieniu sprzed 29.04.2017 r. w zw. z § 82 ust. 1 pkt 3 w zw. z § 82 ust. 2 w zw. z § 101 ust. 9 Rozporządzenia poprzez:

a) nałożenia na skarżącego kary pieniężnej nieadekwatnej do okoliczności sprawy

i czynników leżących po stronie skarżącego, bez uwzględnienia okoliczności naruszenia obowiązków informacyjnych, a także w wysokości odmiennej niż nakładana w podobnych przypadkach na inne osoby, z powołaniem się na klauzule niedookreślone, bez konkretnego wskazania jakiego uszczerbku doznał interes społeczny (interes uczestników rynku kapitałowego) poprzez opóźnienie w spełnieniu obowiązków informacyjnych przez skarżącego, a także jakie przesłanki konkretnie uzasadniają wysokość nałożonej kary;

b) przyjęcie, że skarżący w sposób rażący naruszył obowiązki informacyjne

w związku z nieterminowym udostępnianiem sporządzanych raportów, podczas gdy nie miało to istotnego wpływu na jakość realizowanych obowiązków informacyjnych, a Spółka każdorazowo przekazywała do publicznej wiadomości informacje

o możliwym opóźnieniu oraz o jego przyczynach.

II. przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez:

a) oparcie decyzji na niezgodnych ze stanem faktycznym przesłankach,

w szczególności poprzez przyjęcie, że opóźnienia w przekazaniu raportów okresowych lub braku ich przekazania wynikały z przyczyn o charakterze finansowo - organizacyjnym, za które Spółka nie ponosi odpowiedzialności, a mimo to uznanie iż odpowiedzialność ponosi skarżący;

b) niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz niezebranie i nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego przejawiające się w pominięciu ewentualnej odpowiedzialności zarządcy masy upadłości za nieterminowe przekazywanie (przetrzymywanie) dokumentacji finansowej Spółki, co w konsekwencji skutkowało wadliwym przyjęciem odpowiedzialności za te zaniechania byłego członka zarządu Spółki.

W odpowiedzi na skargę KNF podtrzymała stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 2107) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, w myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 z późn. zm.; dalej: p.p.s.a.).

W niniejszej sprawie przedmiotem oceny Sądu była decyzja Komisji Nadzoru Finansowego w przedmiocie nałożenia na zainteresowanego kary pieniężnej w wysokości 10.000 zł za rażące naruszenie przez spółkę A. S.A. (w której był członkiem zarządu prezesem zarządu) obowiązków informacyjnych, o których mowa w art. 56 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o ofercie.

Istota problemu w rozpoznawanej sprawie sprowadza się zatem do kontroli stanowiska organu nadzoru o zaistnieniu ustawowo określonych przesłanek warunkujących nałożenie na skarżącego kary pieniężnej, a tym samym ocena czy zgromadzony materiał dowodowy pozwalał na uznanie, że w stosunku do ww. członka zarządu Spółki ziściły się przesłanki uzasadniające zastosowanie art. 96 ust. 6 ustawy o ofercie i czy organ nadzoru dokonał wszechstronnej oceny okoliczności istotnych dla takiego rozstrzygnięcia. Jest to więc kontrola prawidłowości postępowania poprzedzającego wydanie decyzji i jego zgodności z art. 7, art. 77 § 1

i art. 80 k.p.a.

W niniejszej sprawie należało zastosować 96 ust. 6 ustawy o ofercie - w brzmieniu obowiązującym w dacie zaistnienia deliktów czyli w 2013 r., mając na uwadze art. 10 i art. 11 ust. 1 ustawy zmieniającej II (Do postępowań wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe –art. 10, a za zachowania zaistniałe przed dniem wejścia w życie ustawy zmieniającej II stanowiące naruszenie przepisów ustawy zmienianej w art. 1 oraz ustawy zmienianej w art. 7, w brzmieniu dotychczasowym, sankcję wymierza się według przepisów dotychczasowych, chyba że sankcja wymierzona według przepisów ustawy zmienianej w art. 1 lub ustawy zmienianej w art. 7, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, byłaby względniejsza dla strony postępowania – art. 11 ust. 1) w zw. z art. 58 ustawy zmieniającej I (ust. 1: Do postępowań wszczętych zgodnie z przepisami ustawy zmienianej w art. 33 i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe.; ust. 2: Za zachowania zaistniałe przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, stanowiące naruszenie przepisów ustawy zmienianej w art. 33, w brzmieniu dotychczasowym, sankcję administracyjną wymierza się według przepisów dotychczasowych, chyba że sankcja administracyjna wymierzona według przepisów ustawy zmienianej w art. 33, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, byłaby względniejsza dla strony postępowania.). Należało bowiem uwzględnić krótszy okres na nałożenie kary pieniężnej na członka zarządu spółki publicznej (maksymalnie okres 6 miesięcy od wydania decyzji). Ponadto kara pieniężna na członka zarządu spółki publicznej mogła być nałożona za rażące naruszenie przez spółkę publiczną obowiązków informacyjnych wynikających z art. 56 ustawy o ofercie. Komisja więc prawidłowo przyjęła korzystniejsze dla zainteresowanego rozwiązanie, zwłaszcza że maksymalna wysokość nakładanej kary nie uległa zmianie.

Przesłanką warunkującą możliwość nałożenia kary pieniężnej na osobę, która w okresie, do którego odnosi się stwierdzone naruszenie prawa przez spółkę, pełniła funkcję członka zarządu tej spółki jest zatem wydanie decyzji stwierdzającej rażące naruszenie obowiązków przez samą spółkę.

Jest to tzw. mechanizm sankcji sprzężonych. Na rynku kapitałowym istnieje usankcjonowana normatywnie odpowiedzialność administracyjnoprawna podmiotów podlegających nadzorowi Komisji. Jedną z takich grup objętych nadzorem są emitenci papierów wartościowych (w rozumieniu art. 4 pkt 6 ustawy o ofercie), podlegający podstawowej odpowiedzialności określonej w art. 96 ust. 1 ustawy

o ofercie. W przypadku stwierdzenia naruszenia określonych ustawą norm prawa administracyjnego materialnego, KNF - z mocy powołanego przepisu - może zastosować stosowną sankcję, tj. wykluczenie na czas określony lub bezterminowo papierów wartościowych z obrotu na rynku regulowanym albo nałożenie - przy wzięciu pod uwagę w szczególności sytuacji finansowej podmiotu, na który kara jest nakładana - kary pieniężnej do wysokości 1.000.000 zł, albo zastosowanie obu sankcji łącznie.

Zastosowanie sankcji administracyjnoprawnej wobec emitenta papierów wartościowych (bądź wprowadzającego), czyli sankcja podstawowa, stanowi podstawę do zastosowania sankcji sprzężonej w stosunku do określonego kręgu osób (sankcja wtórna) odpowiedzialnych za wadliwe (niezgodne z prawem) działanie emitenta papierów wartościowych. W przypadku rażącego naruszenia przez emitenta (lub wprowadzającego) sankcjonowanych obowiązków administracyjnoprawnych Komisja może nałożyć na osobę, która w tym okresie pełniła funkcję członka zarządu spółki publicznej karę pieniężną do wysokości 100.000 zł na podstawie art. 96 ust. 6 ustawy o ofercie (w brzmieniu obowiązującym w 2013 r., sprzed wejścia wżycie ustawy zmieniającej I) . W przypadku tej odpowiedzialności ustawodawca wprowadził ograniczenie czasowe w art. 96 ust. 7 ustawy o ofercie, że kara taka nie może być nałożona, jeżeli od wydania decyzji zawierającej sankcję pierwotną upłynęło więcej niż 6 miesięcy (por. wyrok NSA z 12 grudnia 2016 r., sygn. akt II GSK 1924/15, opubl. Lex nr 2 270790; M. Dyl, Glosa do wyroku WSA w Warszawie z dnia 17 marca 2009 r., VI SA/Wa 1716/08, Lex nr 138297, w niniejszej sprawie bezsporne).

Normy prawa regulujące publiczny obrót papierami wartościowymi mają na celu ochronę zasady transparentności (przejrzystości) rynku kapitałowego. W tym celu ustawodawca nakłada na emitentów obowiązki informacyjne, służące realizacji tej zasady. Zasadę tę wyznaczają dwa podstawowe wymogi, tj. informowanie uczestników rynku kapitałowego przez emitentów oraz równy (niedyskryminujący nikogo) dostęp do informacji. Zasada ta ma wyjątkowo istotne znaczenie zarówno prawne, jak i faktyczne. Rynek kapitałowy bowiem jest szczególnie wrażliwy na informacje dotyczące instrumentów finansowych, wpływających na podejmowane przez inwestorów decyzje. Treść podawanych przez emitentów informacji może wszak wpływać na aktualny i przyszły kurs rynkowy papierów wartościowych.

Zgodnie z brzmieniem art. 56 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o ofercie w brzmieniu sprzed 29.04.2017 r., emitent papierów wartościowych dopuszczonych do obrotu na rynku regulowanym jest obowiązany, z zastrzeżeniem ust. 6, do równoczesnego przekazywania Komisji, spółce prowadzącej ten rynek regulowany oraz do publicznej wiadomości informacji bieżących i okresowych zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie art. 60 ust. 2 - w przypadku emitentów papierów wartościowych dopuszczonych do obrotu na rynku oficjalnych notowań giełdowych w rozumieniu przepisów ustawy o obrocie instrumentami finansowymi lub na rynku regulowanym innego niż Rzeczpospolita Polska państwa członkowskiego.

Przedmiotem tego przepisu są obowiązki informacyjne emitentów związane

z dopuszczeniem wyemitowanych przez nich papierów wartościowych do obrotu na rynku regulowanym. Do obowiązków tych należy m.in. przekazywanie, raportów okresowych kwartalnych, półrocznych, rocznych, skonsolidowanych raportów kwartalnych, półrocznych i rocznych. W stanie prawnym obowiązującym w dacie stwierdzonych naruszeń, obowiązek upublicznienia informacji okresowych

i bieżących przez emitentów akcji dopuszczonych do obrotu na rynku oficjalnych notowań giełdowych regulowało Rozporządzenie z dnia 19 lutego 2009 r.

Działając w ramach zasady swobodnej oceny dowodów (art. 80 k.p.a.) KNF ustaliła w postępowaniu dotyczącym Spółki, iż podmiot ten naruszył nałożone na niego obowiązki w sposób rażący. Sąd z urzędu powziął informację (vide: oświadczenie pełnomocnika organu złożone w sprawie VI SA/Wa 412/18 ze skargi Z.Z. – innego członka zarządu k. 49 akt, a przy tym okoliczność nie kwestionowana w sprawie), że decyzja z [...] marca 2016 r. nr [...]jest ostateczna w toku instancji. A. S.A. bowiem nie złożyła wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Zaistniały zatem podstawy do wszczęcia postępowania następczego (wtórnego) w stosunku do członków zarządu Spółki.

Podkreślenia wymaga, że za naruszenie obowiązku wynikającego z art. 56 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o ofercie (obowiązek informacyjny), KNF mogła nałożyć karę pieniężną na członka zarządu. W doktrynie i orzecznictwie zwraca się również uwagę, że członek zarządu powinien ponosić odpowiedzialność za rażące naruszenie przez spółkę obowiązków, popełnione w okresie, gdy sprawował funkcję członka zarządu (por. wyrok NSA w sprawie II GSK 1924/15).

W postępowaniu prowadzonym w trybie art. 96 ust. 6 ustawy o ofercie zasadnicze znaczenie miało ustalenie, czy podmiot, o którym mowa w art. 96 ust. 1 tej ustawy, a nie członek zarządu naruszył w sposób rażący obowiązki informacyjne. Przepis ten nie wymagał zatem dokonywania oceny charakteru naruszenia przez skarżącego, lecz przez Spółkę. Okoliczności towarzyszące rażącemu naruszeniu obowiązków informacyjnych przez Spółkę nie wyłączały możliwości nałożenia na członka zarządu emitenta kary pieniężnej. Mogły ewentualnie spowodować odstąpienie od jej wymierzenia lub wpływać na wysokość kary. Naruszenie przez skarżącego obowiązków członka zarządu emitenta, nie uwalniało go od odpowiedzialności, bowiem naruszenie tych obowiązków przez Spółkę w stopniu rażącym zostało stwierdzone ostateczną decyzją KNF. Uzasadniło to stanowisko organu o nałożeniu na skarżącego sankcji w postaci kary pieniężnej na podstawie art. 96 ust. 6 ustawy o ofercie, który daje możliwość nałożenia kary pieniężnej na członka zarządu spółki publicznej, a więc osoby odpowiedzialnej za rażące naruszenie obowiązków informacyjnych. Nie ulega wątpliwości, że w dacie opracowywania i ujawnienia szczegółowo wskazanych w części historycznej uzasadnienia raportów bieżących i okresowych skarżący pełnił funkcję Prezesa zarządu Spółki (vide: pismo skarżącego z [...] czerwca 2016 r. złożone w toku postępowania przed KNF, k. 267 akt administracyjnych). Funkcję tę objął [...] września 2012 r. – w dacie złożenia do Sądu wniosku o ogłoszenie upadłości z możliwością zawarcia układu. Znał zatem trudną sytuację Spółki i mimo to podjął się działalności w zarządzie tego podmiotu. W myśl art. 201 § 1 k.s.h. zarząd spółki prowadzi sprawy spółki i reprezentuje ją na zewnątrz. Z kolei według art. 208 § 2 k.s.h. każdy członek zarządu ma prawo i obowiązek prowadzenia spraw spółki. Funkcję tę objął [...] września 2012 r. – w dacie złożenia do Sądu wniosku o ogłoszenie upadłości z możliwością zawarcia układu. Znał zatem trudną sytuację Spółki i mimo to podjął się działalności w zarządzie tego podmiotu. W myśl art. 201 § 1 k.s.h. zarząd spółki prowadzi sprawy spółki i reprezentuje ją na zewnątrz. Z kolei według art. 208 § 2 k.s.h. każdy członek zarządu ma prawo i obowiązek prowadzenia spraw spółki. W sytuacji finansowej, w jakiej znajdowała się Spółka i wobec wszczętego, a następnie umorzonego w dniu [...] stycznia 2012 r. postępowania upadłościowego szczególnie istotne było terminowe przedstawianie stanu Spółki, w tym poprzez upublicznianie raportów wyżej wymienionych.

Brak jest w aktach sprawy dokumentu, z którego wynikałoby wyłączenie odpowiedzialności skarżącego za działania spółki w okresie, w którym pełnił on funkcję jej członka zarządu (prezesa). W świetle bowiem art. 371 § 1 k.s.h., w przypadku wieloosobowego zarządu, wszyscy jego członkowie są obowiązani i uprawnieni do wspólnego prowadzenia spraw spółki, chyba że statut stanowi inaczej. Tymczasem z akt sprawy nie wynika, by jakakolwiek kategoria spraw z zakresu prowadzenia spraw spółki została zastrzeżona do wyłącznej kompetencji jednego z członków zarządu. Faktyczny podział obowiązków pomiędzy członków zarządu nie modyfikuje bowiem zasady odpowiedzialności wynikającej z przepisów ustawy - Kodeks spółek handlowych.

W stanie prawnym w dacie procedowania przez organ nadzoru w niniejszej sprawie, obowiązek upublicznienia informacji okresowych i bieżących przez emitentów akcji dopuszczonych do obrotu na rynku oficjalnych notowań giełdowych regulowało rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 19 lutego 2009 r. (w brzmieniu sprzed 30.06.2016 r.). Zgodnie z § 3 ust. 1 tego Rozporządzenia, raporty bieżące

i okresowe powinny zawierać informacje odzwierciedlające specyfikę opisywanej sytuacji oraz powinny być sporządzone w sposób prawdziwy, rzetelny i kompletny. Stosownie do § 82 ust. 1 Rozporządzenia, emitent jest obowiązany do przekazywania, z zastrzeżeniem ust. 2-13 i § 83, raportów okresowych kwartalnych, półrocznych, rocznych, skonsolidowanych raportów kwartalnych, półrocznych

i rocznych (§ 82 ust. 2), chyba że na podstawie odrębnych przepisów nie ma obowiązku lub nie może sporządzać skonsolidowanych sprawozdań finansowych. Terminy sporządzania zostały natomiast wprost wskazane w § 101 Rozporządzenia.

W tym kontekście nie zasługuje na akceptację zarzut skarżącego, zgodnie

z którym nieterminowe udostępnienie raportów nie miało istotnego wpływu na jakość realizowanych obowiązków informacyjnych, jak również zarzut niewskazania, jakiego uszczerbku doznał interes społeczny (tu interes uczestników rynku kapitałowego) poprzez opóźnienie w spełnieniu tych obowiązków.

Przypomnienia wymaga, że przekazywane przez emitentów informacje muszą być jasne, przejrzyste, jak również muszą być przekazywane terminowo, zgodnie

z wymogami prawa (Rozporządzenia). A zatem publikowanie przez Spółkę informacji w sposób nieterminowy, stanowiło niewątpliwie naruszenie przez nią obowiązków informacyjnych. Przy czym KNF nie musi udowodnić bezpośrednich skutków działania emitentów związanych z naruszeniem przez nich obowiązków informacyjnych. Jak słusznie podniósł organ nadzoru, sankcja administracyjna jest związana z samym obiektywnym naruszeniem przepisów prawa.

Normy prawa mające zastosowanie w niniejszej sprawie – jak już wskazano powyżej - należą do grupy przepisów zawartych w prawie regulującym publiczny obrót papierami wartościowymi, które mają na celu ochronę jednej

z fundamentalnych zasad, na których oparty jest publiczny obrót – zasady transparencji (przejrzystości) rynku. W myśl tej zasady uczestnicy rynku, a zwłaszcza podmioty emitujące papiery wartościowe, obowiązane są do informowania inwestorów o wszystkich istotnych zdarzeniach, które mogą mieć wpływ na rynkową wycenę papierów wartościowych, a całość infrastruktury rynku kapitałowego służy równemu i prostemu dostępowi do tych informacji. Zasadę tę wyznaczają zatem dwa podstawowe wymogi: informowanie rynku przez emitentów oraz równy (niedyskryminujący nikogo) dostęp do informacji. Zasada ta jest kardynalna z tego powodu, że rynek kapitałowy jest szczególnie wrażliwy na informacje dotyczące instrumentów wartościowych. Treść informacji wpływać może na aktualny i przyszły kurs rynkowy papierów wartościowych. Dlatego też informacja jest jednym

z najcenniejszych dóbr na rynku kapitałowym, a postępowanie z informacjami – jednym z najważniejszych aspektów rynku, wymagającym regulacji i nadzoru ze strony organów państwa (vide: "Prawo papierów wartościowych" pod red. prof. S. Włodyki, Seria: Prawo Gospodarcze i Handlowe, Tom 4, Wyd. C.H. Beck, Warszawa 2004, s. 1018 i nast.).

Raporty okresowe dostarczają danych finansowych i informacji na temat emitenta, przebiegu i wyników jego działalności, a także zawierają dane na temat skutków podejmowanych przez niego decyzji i otoczenia biznesowego, które są użyteczne dla szerokiego kręgu użytkowników przy podejmowaniu decyzji gospodarczych. Umożliwiają prognozowanie przyszłej sytuacji spółki i możliwości jej rozwoju. Ponadto raporty okresowe pozwalają ich odbiorcom na porównanie aktualnych danych finansowych podmiotu z wynikami historycznymi oraz z wynikami osiągniętymi przez innych emitentów z tej samej lub odmiennej branży. Ilustrują także sposób, w jaki kierownictwo jednostki zarządza nią oraz ponosi odpowiedzialność za powierzone mu zasoby finansowe. Raporty okresowe przedstawiają więc całościowy obraz emitenta i są dla uczestników rynku podstawowym źródłem danych na temat jego kondycji finansowej, co w konsekwencji pozwala na podjęcie świadomych decyzji inwestycyjnych.

Uczestnicy rynku kapitałowego wielokrotnie i przez długi okres czasu nie otrzymali na czas kompleksowej informacji na temat sytuacji finansowej Spółki. Powodowało to sytuację, w której uczestnicy, pozbawieni ww. informacji, nie mogli

w prawidłowy sposób skalkulować swoich decyzji inwestycyjnych, w tym porównać kondycji finansowej Spółki z kondycją w poprzednich okresach oraz z kondycją innych spółek publicznych. Brak publikacji raportów okresowych spowodował zatem zachwianie fundamentalnej zasady, na której oparty jest publiczny obrót papierami wartościowymi, tj. zasady transparentności rynku. Waga naruszeń, czas ich trwania, liczba naruszeń, oczywistość i jednoznaczność przepisów ustanawiających obowiązki, które zostały naruszone oraz fakt, iż naruszenia Spółki były w oczywisty sposób sprzeczne z obowiązującymi przepisami zasadnie zostały uznane za rażące, a tym samym dające asumpt do nałożenia kary na skarżącego – jako Prezesa zarządu Spółki – w okresie kiedy piastował to stanowisko.

Jak zaznaczono zainteresowany objął funkcję prezesa zarządu spółki w okresie, gdy spółka wystąpiła z wnioskiem o ogłoszenie upadłości z możliwością zawarcia układu. Sąd wydał w tym zakresie postanowienie w dniu [...] listopada 2012r. (kopia postanowienia, k.-272 akt adm.). Według brzmienia art. 14 ustawy z 28 lutego 2003 r. – Prawo upadłościowe i naprawcze (Dz. U. z 2012 r., poz. 1112 z późn. zm.) upadłość dłużnika z możliwością zawarcia układu ogłasza się, jeżeli zostanie uprawdopodobnione, że w drodze układu wierzyciele zostaną zaspokojeni w wyższym stopniu, niż zostaliby zaspokojeni po przeprowadzeniu postępowania upadłościowego obejmującego likwidację majątku dłużnika (ust. 1). Jednocześnie postępowania upadłościowego z możliwością zawarcia układu nie prowadziło się, gdy z uwagi na dotychczasowe zachowanie się dłużnika nie było pewności, że układ będzie wykonany, chyba że propozycje układowe przewidywały układ likwidacyjny (ust. 2 art. 14). Był więc zorientowany w trudnej sytuacji gospodarczej Spółki. Przy tym Spółka odzyskała od zarządcy swoją dokumentację finansową w dniu [...] lutego 2013 r. (vide raport bieżący nr [...]). W dniu [...] marca 2013 r. Spółka ogłosiła raport bieżący nr [...], w którym opublikowała jednostkowe sprawozdanie finansowe za IV kwartał 2012 r. Raport skonsolidowany okresowy za IV kwartał 2012r. został opublikowany [...] marca 2013 r. W tym momencie Spółka miała już opracowane dokumenty za poszczególne kwartały 2012 r. Termin do przekazania do publicznej wiadomości skonsolidowanego raportu okresowego za 2012 r. i raportu okresowego za 2012 r. upływał z kolei w dniu [...] kwietnia 2013 r. Wybór biegłego do przeprowadzenia audytu nastąpił dopiero w dniu [...] kwietnia 2013 r. i na mocy uchwały Rady Nadzorczej Spółki. Opieszałe podejmowanie czynności w okresie po odzyskaniu dokumentacji od zarządcy spowodowało opóźnienia w realizacji obowiązków informacyjnych przez Spółkę, do których skarżący jako członek zarządu był zobowiązany. Opisane fakty miały miejsce, gdy skarżący był jeszcze Prezesem zarządu spółki. Z funkcji tej odszedł w dniu [...] maja 2013 r., gdy już upłynęły terminy do przekazania do publicznej wiadomości skonsolidowanego raportu okresowego za 2012 r. i raportu okresowego za 2012 r. ([...] kwietnia 2013 r.).

Należy zauważyć, że w myśl art. 201 § 1 k.s.h. zarząd spółki prowadzi sprawy spółki i reprezentuje ją na zewnątrz. Z kolei według art. 208 § 2 k.s.h. każdy członek zarządu ma prawo i obowiązek prowadzenia spraw spółki. W sytuacji finansowej, w jakiej znajdowała się Spółka i wobec wszczętego, a następnie umorzonego w dniu [...] stycznia 2012 r. postępowania upadłościowego szczególnie istotne było terminowe przedstawianie stanu Spółki, w tym poprzez upublicznianie raportów wyżej wymienionych.

Sąd nie podzielił zarzutów skarżącego, jakoby nałożono na niego sankcję

w wysokości nieadekwatnej do okoliczności niniejszej sprawy i czynników leżących po stronie skarżącego, bez uwzględnienia okoliczności naruszenia obowiązków informacyjnych.

Przypomnienia wymaga, że odpowiedzialność skarżącego w niniejszej sprawie ma charakter zobiektywizowany, tj. opiera się na samym fakcie naruszenia obowiązku prawnego. Jest więc odpowiedzialnością ex lege, której podstawową przesłanką jest bezprawność czynu rozumiana jako zachowanie niezgodne

z przepisami prawa. Obiektywny fakt naruszenia prawa jest zaś podstawą zastosowania sankcji. Natomiast bez znaczenia dla tej odpowiedzialności pozostają elementy subiektywne - czyli wina. Jednocześnie zaznaczyć należy, że nie jest to odpowiedzialność bezwzględna, a granice tej odpowiedzialności sięgają do okoliczności i zdarzeń niezależnych od karanego podmiotu, którym podmiot ten nie mógł przeciwdziałać. Sąd podziela ocenę KNF zawartą w zaskarżonej decyzji co do rozróżnienia okoliczności zdarzeń na okoliczności całkowicie od Spółki (a następczo skarżącego) niezależne, jak również okoliczności, na które Spółka miała wpływ (str. 14 i następne decyzji) i ich wpływ na stwierdzone naruszenia. Przyczyny

o charakterze organizacyjno-finansowym zawsze pozostają w gestii zarządu spółki publicznej. To zarząd spółki publicznej jest zobligowany do przyjęcia, a następnie zastosowania wszelkich rozwiązań organizacyjnych, które pozwalają na sprawne

i terminowe przygotowanie oraz przekazanie raportów okresowych. Również do podstawowych zadań zarządu należy zabezpieczenie odpowiednich środków finansowych, które pozwolą na przeprowadzenie wszystkich czynności zmierzających do opublikowania raportów okresowych.

Z uzasadnienia kontrolowanej decyzji również wynika, że KNF nakładając sankcję administracyjną ustaliła jej wysokość kierując się zasadą adekwatności

i określiła ją w proporcji odpowiedniej do stopnia naruszenia wskazanych przepisów.

Przy wymiarze kary uwzględniono m.in. takie okoliczności, jak waga i rodzaj naruszeń przypisanych skarżącemu, ich charakter oraz skutki Przy wymiarze kary wyważono wszystkie te okoliczności. Wskazać przy tym należy, że przepisy nie przewidują w tym zakresie taryfikatora, umożliwiającego swego rodzaju wycenę poszczególnych zachowań karanego podmiotu składających się na sankcjonowane naruszenie. Przepisy przewidują karę maksymalną, a zadaniem organu jest dokonanie - w tak wyznaczonych granicach - niezbędnej jej indywidualizacji poprzez odniesienie wysokości kary do konkretnej sytuacji karanego podmiotu. W tym zaś zakresie argumentacja organu jest prawidłowa i odnosi się do wszystkich istotnych okoliczności ustalonych w sprawie. Powyższe zaś uniemożliwia Sądowi podważenie stanowiska organu jako prawidłowo wywiedzionego. (str. 21 i następne decyzji). Nadto, kara nałożona została obniżona w stosunku do kary nałożonej pierwotnie, bowiem skarżący w toku postępowania współpracował z organem nadzoru, składając stosowne zeznania oraz przedstawił dokumenty obrazujące jego sytuację finansową. Została szczegółowo rozwazona sytuacja finansowa skarżącego. Okoliczności, o których mowa w art. 96 ust. 1h ustawy o ofercie mające wpływ na wysokość wymierzanej kary zostały przez Komisję uzwględnione.

Biorąc pod uwagę opisane w decyzji naruszenie oraz cel kary pieniężnej należało przyjąć, że nałożona kara za rażące naruszenie obowiązków, o których mowa w art. 56 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o ofercie w okresie pełnienia przez skarżącego funkcji Prezesa zarządu Spółki stanowi adekwatny instrument oddziaływania na skarżącego.

Nietrafny jest zatem zarzut skarżącego nałożenia kary niewspółmiernie do uchybienia skarżącego.

Gdy zatem zostały prawidłowo wyjaśnione wszystkie okoliczności mające wpływ na wynik sprawy, a ustaleń faktycznych dokonano na podstawie materiału dowodowego, należycie ocenionego przez organ administracji, to skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd nie dopatrzył się naruszenia przepisów postępowania, szczególnie tych podnoszonych przez skarżącego, jak art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.

Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.