Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 975/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2020-11-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Planowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 1, art. 61a par. 1 i 2
journal: Dz.U. 2020 poz 256
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
article: art. 6 ust. 2 pkt 1, art. 4 ust. 1, art. 64 ust. 2, art. 52 ust. 1 w zw. z art. 64 ust. 1
journal: Dz.U. 2018 poz 1945
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Bąk-Marciniak Sędzia WSA Marek Sachajko Asesor sądowy WSA Katarzyna Witkowicz-Grochowska (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 18 listopada 2020 r. sprawy ze skargi T. W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] marca 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania administracyjnego oddala skargę w całości.


UZASADNIENIE

T. W., reprezentowany przez S. W. wnioskiem wniesionym dnia [...] grudnia 2019 roku uzupełnionym pismem z dnia [...] grudnia 2019 r., wniósł o stwierdzenie nieważności decyzji Wójta Gminy T. P. z [...] sierpnia 2012 r. (znak [...]) odmawiającej ustalenia na rzecz S. W. warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie hali magazynowo-biurowej na terenie działki o nr ewid. [...] w miejscowości S., gm. T. P. .

Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia [...] marca 2020 r. nr [...] odmówiło wszczęcia postępowania administracyjnego w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy T. P. z dnia [...] sierpnia 2012 r. (znak [...]) dotyczącej ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji na działce nr [...] w miejscowości S..

W motywach rozstrzygnięcia Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, że podstawą prawną odmowy wszczęcia postępowania z wniosku o stwierdzenie nieważności jest przepis art. 61a § 1 i 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020r., poz. 256, dalej "k.p.a."). Organ argumentował, że gdy żądanie, o którym mowa w art. 61 k.p.a., zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania.

Analiza treści przepisu art. 61a § 1 k.p.a. wskazuje, że ustawodawca wprowadził w tej regulacji dwie samodzielne i niezależne przesłanki wydania postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania. Jedną z nich jest wniesienie podania przez osobę, która nie jest stroną. Druga przesłanka stanowi o sytuacji, gdy w sprawie istnieją inne uzasadnione przyczyny uniemożliwiające wszczęcie postępowania. Przyczyny te nie zostały jednak skonkretyzowane. Stąd należy przez nie rozumieć takie sytuacje, które stanowiły przeszkodę do wszczęcia postępowania w sprawie.

Kolegium wskazało, że decyzją z dnia [...] października 2014r. (znak [...]) uchyliło w całości decyzję Wójta Gminy T. P. z dnia [...] sierpnia 2012 r. (znak [...]), której stwierdzenia nieważności się domagano, i umorzyło postępowanie I instancji w całości.

Kolegium podnosiło, że postępowanie nieważnościowe jest nadzwyczajnym trybem postępowania, a wniosek o stwierdzenie nieważności może dotyczyć zarówno decyzji ostatecznej, jak i nieostatecznej. Orzeczenie o odmowie wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności można wydać z przyczyn podmiotowych i przedmiotowych, np. takich, gdy żądanie stwierdzenia nieważności dotyczy decyzji, która jeszcze nie została wydana, która została w określonym trybie wyeliminowana z obrotu prawnego, jak również, gdy podmiot żądający wszczęcia nie ma legitymacji strony. Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności rozpoczęte na żądanie strony składa się z dwóch etapów. W pierwszej fazie badane są jedynie kwestie formalne.

Kolegium wyjaśniło, że w niniejszej sprawie zaistniały przeszkody przedmiotowe uniemożliwiające prowadzenie postępowania, gdyż wniosek o wszczęcie postępowania nieważnościowego dotyczył decyzji organu I instancji już uchylonej w postępowaniu odwoławczym.

Skargę na powyższe postanowienie SKO w P. z [...] marca 2020r. wniósł w ustawowym terminie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu T. W. nie wskazując żadnych zarzutów.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie podtrzymując swą dotychczasową argumentację.

Do akt niniejszej sprawy IV SA/Po [...] wpłynęło pismo S. W. działającego w imieniu T. W. z [...] lipca 2020r. oraz z [...] lipca 2020r. skorygowane pismami z [...] lipca 2020r. i [...] sierpnia 2020r. w którym w odpowiedzi na wezwanie z dnia [...] czerwca 2020 r. wskazano, że skarga dotyczy postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] marca 2020 r. nr [...] odmawiającego wszczęcia postępowania administracyjnego w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy T. P. .

W piśmie tym skarżący wskazał, iż interes prawny w zaskarżeniu w/w postanowienia wywodzi z art. 28 k.p.a. w zw. z art. 140 k.c. i art. 61 ust.1 pkt 1-5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, gdyż synowi przysługuje prawo do pełnego, dopuszczalnego przez prawo korzystania z jej nieruchomości, w tym do jej zabudowania po wystąpieniu przesłanek do wydania decyzji o warunkach zabudowy. Samorządowe Kolegium Odwoławcze niezasadnie przyjęło, że nie zachodziły podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy T. P. . Decyzja ta została bowiem wydana z rażącym naruszeniem prawa przez co uniemożliwiono synowi korzystanie z działki zgodnie z możliwością jej zagospodarowania oraz zgodnie z planami.

Sąd orzekający w niniejszej sprawie przyjął, że pomimo stwierdzonych nieścisłości w treści pism (wynikających zapewne z bardzo licznych postępowań inicjowanych przez rodzinę p. W.) pismo to (po jego korekcie) dotyczy niniejszej sprawy.

Pismem wniesionym [...] sierpnia 2020r. skarżący wnosił o przeprowadzenie dowodu z pisma Starosty z dnia [...] marca 2017r., który wydajać opinię stosował wyrok w sprawie II SA/Kr [...], który został wyeliminowany z obrotu prawnego. Wniósł także o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z załączonej listy decyzji o warunkach zabudowy odmownych wydanych w okresie 2,5 m celem wykazania, że Wójt mógł i wydawał decyzje w terminie przewidzianym w k.p.a. a tam gdzie nie chciał to nie wydawał decyzji. Wnosił o uznanie, że postępowanie prowadzono z rażącym naruszeniem prawa i wniósł o ukaranie Wójta grzywną w wysokości [...] zł. Jednocześnie wnosił o posiedzenie jawne. Gdyż pragnął być z adwokatem na rozprawie sądowej.

Na poparcie swoich tez skarżący do pism załączył szereg kopii dokumentów, decyzji, zestawień spraw o ustalenie warunków zabudowy dla różnych nieruchomości położonych w S. , L. i okolicznych nieruchomościach.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

W niniejszej sprawie skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2019 r., poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń, co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Z brzmienia art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm, zwanej dalej "p.p.s.a.") wynika, że w przypadku, gdy sąd stwierdzi bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem.

Nie ulega, więc wątpliwości, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Przy tym z mocy art. 134 § 1 p.p.s.a. tejże kontroli legalności sąd dokonuje także z urzędu, nie będąc związany zarzutami i wnioskami powołaną podstawą prawną.

Przedmiotem kontroli w tym postępowaniu jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] marca 2020r. nr [...] odmawiające wszczęcia postępowania administracyjnego w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy T. P. z dnia [...] sierpnia 2012 r. (znak [...]) odmawiającej ustalenia na rzecz S. W. warunków zabudowy dla inwestycji na działce nr [...] w miejscowości S..

Samorządowe Kolegium Odwoławcze przed wszczęciem postępowania w sprawie nieważności decyzji bada, czy zachodzą przesłanki formalnoprawne do wszczęcie takiego postępowania. Na podstawie art. 61 § 1 k.p.a. postępowanie administracyjne wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. Zgodnie, natomiast z treścią art. 61a § 1 k.p.a. organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania, gdy żądanie, o którym mowa w art. 61 k.p.a. (a zatem żądanie wszczęcia postępowania) zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte. Powołany przepis przewiduje zatem dwie sytuacje uzasadniające odmowę wszczęcia postępowania. Pierwsza z nich ma miejsce, gdy żądanie wszczęcia postępowania pochodzi od osoby niebędącej stroną tego postępowania. Natomiast druga występuje, gdy postępowanie administracyjne nie może zostać wszczęte przez organ z innych uzasadnionych przyczyn, przy czym przyczyny te nie zostały w ustawie skonkretyzowane. Do takich przyczyn należą sytuacje, które w sposób oczywisty stanowią przeszkodę do wszczęcia postępowania, np. gdy w tej samej sprawie postępowanie administracyjne już się toczy albo w sprawie takiej zapadło już rozstrzygnięcie. Należy przy tym zauważyć, że aby organ mógł odmówić wszczęcia postępowania na podstawie przepisu art. 61a § 1 k.p.a., wystarczające jest ziszczenie się choćby jednego z wyżej przedstawionych warunków (por wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia [...] sierpnia 2016 r., sygn. akt I OSK [...], dostępne www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Zasadą jest że wniosek o stwierdzenie nieważności może złożyć strona postępowania. W wyjątkowych sytuacjach, taki wniosek może złożyć podmiot, który legitymuje się interesem prawnym. W okolicznościach badanej sprawy poza sporem pozostaje, że wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji I instancji z dnia [...] sierpnia 2012r. złożył T. W., który jako właściciel działki o numerze ewidencyjnym [...] został przez Wójta Gminy T. P. uznany za stronę postępowania zakończonego wydaniem decyzji I instancji z dnia [...] sierpnia 2012 r., nr [...] Wniosek w niniejszej sprawie o stwierdzenie nieważności decyzji został, zatem złożony przez podmiot uprawniony.

W świetle zgromadzonych akt sprawy zasadnie Samorządowe Kolegium Odwoławcze zastosowało w sprawie art. 61a k.p.a., odnoszący się do przesłanki "innych, uzasadnionych przyczyn odmowy wszczęcia postępowania."

W przedmiotowej sprawie wnioskiem o stwierdzenie nieważności objęta została decyzja Wójta Gminy T. P. z [...] sierpnia 2012r. odmawiająca ustalenia warunków zabudowy, która następnie została uchylona decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z [...] października 2014r. i umorzono postępowanie I instancji w całości.

Kluczowe było zatem, czy zasadnie organ odwoławczy odmówił wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności w związku z brakiem obowiązywania w obrocie prawnym decyzji, której stwierdzenia nieważności wnioskodawca się domagał.

Jedną z takich przesłanek warunkujących dopuszczalność wszczęcia postępowania nieważnościowego jest ustalenie czy istnieje decyzja mogąca być przedmiotem tego postępowania której ważność należy poddać ocenie (B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, W. 2006, s. 759). W tym miejscu należy poczynić rozważania na temat możliwości stwierdzenia nieważności decyzji, która została już wyeliminowana z obrotu prawnego, poprzez jej uchylenie, tak jak to miało miejsce w niniejszej sprawie.

Stwierdzenie nieważności jest aktem deklaratoryjnym, który działa z mocą wsteczną (ex tunc) od daty wydania decyzji stwierdzającej nieważność decyzji administracyjnej dotkniętej wadą A. Matan [w:] G. Łaszczyca, C. Martysz, A. Matan, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Tom II. Komentarz do art. 104-269, wyd. III, W. 2010, art. 156. Oznacza to, iż decyzja przestaje istnieć w obrocie prawnym i nie wywołuje skutków już od momentu jej podjęcia. W związku z tym, orzeczenie stwierdzające nieważność innej decyzji administracyjnej uchyla wszelkie skutki prawne, jakie powstały od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji nieważnej, a organ nadzoru wydający decyzję o stwierdzeniu nieważności jedynie potwierdza ten fakt swoim rozstrzygnięciem. Przyjmuje się, że sprawa, która była przedmiotem decyzji uznanej za nieważną, wraca do stanu, w jakim się znajdowała przed wydaniem tej decyzji. Organ, który stwierdził nieważność decyzji, przekazuje sprawę do organu, który decyzję nieważną wydał, ten zaś w razie potrzeby rozpatruje sprawę ponownie.

Z kolei zupełnie inne skutki wywołuje uchylenie wadliwej decyzji, ponieważ w tym wypadku skutek wyeliminowania takiego rozstrzygnięcia następuje ex nunc, a więc z chwilą wydania. Tym samym w mocy pozostają wszystkie skutki, jakie nastąpiły na mocy uchylonej decyzji przed momentem jej uchylenia.

Biorąc powyższe pod uwagę generalnie nie można stwierdzić zatem, iż wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji uprzednio uchylonej jest zawsze bezprzedmiotowy. Nieważność decyzji z samej swej natury wywołuje daleko bardziej idące konsekwencje niż jej uchylenie. Tak więc nawet uchylenie decyzji, a więc nie funkcjonowanie jej w obrocie prawnym, nie powoduje automatycznie niemożności stwierdzenia jej nieważności. Kluczowym jest bowiem przyjrzenie się skutkom jakie dane rozstrzygnięcie będzie ze sobą niosło. Jak bowiem trafnie orzekł Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia [...] listopada 2015 r. sygn. akt II OSK [...], postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji nie staje się bezprzedmiotowe tylko z tego względu, że wskutek wcześniejszych zdarzeń kwestionowana decyzja utraciła moc wiążącą ze skutkiem ex nunc. W każdej bowiem sprawie rozważenia wymaga to, jakie skutki konkretna decyzja wywołała od momentu jej wydania do daty wyeliminowania jej z obrotu prawnego i czy ochrona interesu prawnego wnioskodawcy uzasadnia prowadzenie postępowania nieważnościowego.

W świetle powyższego, co do zasady w razie złożenia wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji już uchylonej w chwili złożenia tego wniosku należy oceniać, czy istniały przesłanki do stwierdzenia jej nieważności.

Jakkolwiek co do zasady aktualne są wyżej przytoczone rozważania odnośnie możliwości stwierdzania nieważności decyzji uchylonych, to należy jednak zwrócić uwagę na charakter podjętej przez Wójta Gminy T. P. decyzji, bowiem istotnym jest dla oceny prawidłowości rozstrzygnięcia SKO określenie, czy i jakie skutki mogła ona wywołać.

Istotne jest to, że w niniejszej sprawie wydana została w postępowaniu zwyczajnym decyzja organu I instancji odmawiająca ustalenia warunków zabudowy. Wobec tego jako taka nie mogła wywoływać bezpośrednich skutków materialnoprawnych, a jedynie skutki faktyczne w postaci uniemożliwienia zrealizowania zaplanowanej inwestycji. Przedmiotowa decyzja ze swej natury nie rodziła bowiem żadnych obowiązków, ani praw. Inna sytuacja miałaby miejsce, gdyby organ w niniejszej sprawie wydał pozytywna decyzję ustalającą warunki zabudowy. Jednakże w przypadku decyzji w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy decyzja odmowna nie mogła rodzić żadnych skutków, które mogłyby podlegać cofnięciu w wyniku postępowania nieważnościowego zainicjowanego wnioskiem skarżącego.

W tym miejscu wskazać należy, że zagadnienie ustalenia warunków zabudowy dla danej inwestycji regulują przede wszystkim przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2018r. poz. 1945 z późn. zm., dalej "u.p.z.p."). Zgodnie z art. 6 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. każdy ma prawo, w granicach określonych ustawą, do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich.

Co do zasady ustalenie przeznaczenia terenu, określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego art. 4 ust. 1 u.p.z.p., a w przypadku jego braku określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Stosownie do art. 52 ust. 1 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. ustalenie warunków zabudowy następuje na wniosek inwestora, którego treść określa art. 64 ust. 2 u.p.z.p.

Decyzja o warunkach zabudowy określa, zatem podstawowe parametry dotyczące zmiany zagospodarowania terenu, które podlegają dalszym szczegółowym ustaleniom w postępowaniu poprzedzającym wydanie pozwolenia na budowę, unormowanym w przepisach Prawa budowlanego oraz przepisach ustaw odrębnych i aktach wykonawczych. Realizacja inwestycji przebiega w dwóch następujących po sobie etapach, w dwóch różnych postępowaniach toczących się przed różnymi organami. Na każdym z tych etapów organ prowadzący postępowanie jest zobligowany do zapewnienia ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich w granicach jego kompetencji.

Decyzja o warunkach zabudowy terenu określając przeznaczenie danego terenu pod daną inwestycję nie rodzi jeszcze żadnych praw do tego terenu, ani tym bardziej nie upoważnia do rozpoczęcia jakichkolwiek prac budowlanych. Celem postępowania w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy jest ocena, czy zamierzona przez inwestora zmiana zagospodarowania terenu, dla którego nie został uchwalony miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, jest dopuszczalna. Decyzja o warunkach zabudowy ma charakter wstępny i ogólny. Nie przesądza jeszcze o prawie do prowadzenia konkretnej inwestycji w konkretnym miejscu, a jedynie określa, czy dana inwestycja w danym miejscu jest w ogóle możliwa (por. wyrok NSA z dnia [...] kwietnia 2012 r., II OSK [...], Lex nr 1216331). Wydanie takiej decyzji winno być poprzedzone przeprowadzeniem przez właściwy organ postępowania wyjaśniającego w zakresie spełnienia przesłanek, o których mowa w art. 61 ust. 1 u.p.z.p., a więc nie jest to decyzja uznaniowa. Organ właściwy do wydania takiej decyzji zobowiązany jest wydać pozytywną decyzję, jeśli wnioskowane zamierzenie inwestycyjne czyni zadość wszystkim wymogom, wynikającym z przepisów prawa, a ma obowiązek odmówić ustalenia warunków zabudowy tylko wówczas, gdy wnioskowana inwestycja nie spełnia chociażby jednej z ustawowych przesłanek, wynikających z ww. przepisu. Pozytywne przesądzenie o zmianie zagospodarowania danego terenu w decyzji o warunkach zabudowy daje inwestorowi podstawę do ubiegania się o wydanie pozwolenia na budowę, jeżeli są spełnione inne warunki wymagane ustawą z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2019 r. poz. 1186 ze zm., dalej "p.b.").

Mając na uwadze powyższe, istotne jest to, że decyzją której stwierdzenia nieważności domagał się wnioskodawca, odmówiono ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie hali magazynowo-biurowej. W tym stanie rzeczy negatywna decyzja o warunkach zabudowy nie była źródłem kształtowania na przyszłość sytuacji prawnej podmiotu, nie mogła więc wywoływać bezpośrednich skutków materialnoprawnych, a jedynie skutki faktyczne w postaci uniemożliwienia zrealizowania zaplanowanej przez skarżącego inwestycji. Przedmiotowa decyzja ze swej natury nie rodziła bowiem żadnych obowiązków, ani praw, nie określała bowiem sposobu nowego zagospodarowania danego terenu – działki [...] w niniejszej sprawie. Inna sytuacja miałaby miejsce, gdyby organ w niniejszej sprawie wydał pozytywną decyzję o warunkach zabudowy. Jednakże w przypadku decyzji w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy decyzja odmowna nie mogła rodzić żadnych skutków, które mogłyby podlegać cofnięciu w wyniku postępowania nieważnościowego.

Tym samym zarówno uchylenie owej decyzji, jak i stwierdzenie jej nieważności, kreowałoby taką samą sytuację prawną po stronie skarżącego, ponieważ zarówno wyeliminowanie decyzji z mocą wsteczną (ex tunc) w toku postępowania nieważnościowego, jak i z momentem wydania decyzji uchylającej ją (ex nunc) prowadziłoby to takich samych konsekwencji.

Dlatego też postępowanie o stwierdzenie nieważności wcześniej uchylonej decyzji Wójta Gminy T. P. z [...] sierpnia 2012 r. (znak [...]) było bezzasadne, a co za tym idzie rozstrzygnięcie podjęte przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w zaskarżonym postanowieniu z [...] marca 2020r. nie uchybiło przepisom Kodeksu postępowania administracyjnego i Sąd ocenił je jako prawidłowe.

Wobec powyższego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił, jak orzekł w wyroku.

Na podstawie art. 119 pkt 3 p.p.s.a. Sąd rozpoznał niniejsza sprawę w trybie uproszczonym (zarządzenia z k. 435, 436 akt sprawy). Zgodnie bowiem z brzmieniem art. 119 pkt 3 p.p.s.a sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, tak jak to miało miejsce w niniejszej sprawie ze skargi na postanowienie SKO w P. z [...] marca 2020r. w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania. W myśl art. 120 p.p.s.a. w trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym, w składzie trzech sędziów. Sąd rozpoznający niniejszą sprawę w trybie uproszczonym nie znalazł także podstaw do przekazania sprawy do rozpoznania na rozprawie (art. 121 p.p.s.a.).