Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt III SA/Wr 355/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2015-11-30 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6032 Inne z zakresu prawa o ruchu drogowym
Hasła tematyczne: Ruch drogowy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: *Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 83b ust. 1 i  ust. 2 pkt 1 lit. b,  art. 81 ust. 12,  art. 84 ust. 1,2,3,4;  art. 83  ust. 1,
journal: Dz.U. 2012 poz 1137
law: Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym - tekst jednolity
article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. a
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maciej Guziński, Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Malinowska-Grakowicz, Sędzia WSA Magdalena Jankowska-Szostak (sprawozdawca), Protokolant Referent Ewa Pąsiek, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 6 listopada 2015 r. sprawy ze skargi M. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnienia do wykonywania badań technicznych pojazdów I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. na rzecz skarżącego kwotę [...] ([...]) złotych kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. – po rozpatrzeniu odwołania M. S. (skarżący, diagnosta) od decyzji Prezydenta W. z dnia [...] r. cofającej odwołującemu się uprawnienia diagnosty do wykonywania badań technicznych pojazdów – utrzymało w mocy pierwszoinstancyjne rozstrzygnięcie, powołując się na art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm., zwanej dalej w skrócie k.p.a.).

Organ ten wskazał, że podczas kontroli (na podstawie art. 83b ust. 1 i ust. 2 pkt1 lit. b ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym – tekst jednolity Dz. U. z 2012 r. poz. 1137 ze zm., zwanej dalej u.p.r.d.) dokonanej w dniu [...] r. w Podstawowej Stacji Kontroli Pojazdów nr [...] (prowadzonej przez R.K. pod firmą B) oraz w Podstawowej Stacji Kontroli Pojazdów nr [...] (prowadzonej w formie spółki z ograniczoną odpowiedzialnością pod firmą C) stwierdzono nieprawidłowości w badaniach technicznych pojazdów wykonywanych przez zatrudnionego w Stacjach diagnostę M.S.

W opinii Organu diagnosta nie dokonał oceny ujawnionych usterek poddanych badaniu technicznemu pojazdów zgodnie z wytycznymi określonymi w Dziale I Załącznika nr 1 do rozporządzenia, a następnie nie wpisał w polu "Uwagi" w wystawionych zaświadczeniach o nr.: [...] (Citroen Jumper [...]),[...] (VW Passat [...]),[...] (Honda Civic [...]).[...] (Ford Mondeo [...]),[...] (Renault Megane [...]),[...] (VW Golf [...]), stwierdzonych usterek wraz z podaniem numeru z kolumny pierwszej i trzeciej Załącznika nr 1 i/lub 2 do rozporządzenia. Dodatkowo stwierdzono, że pozycje rejestru badań technicznych odpowiadające wymienionym numerom zaświadczeń nie zawierają jakichkolwiek informacji o stwierdzonych usterkach wraz z podaniem numeru z kolumny pierwszej i trzeciej załącznika nr 1 i/lub 2 do rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 26 czerwca 2012 r. w sprawie zakresu i sposobu przeprowadzania badań technicznych pojazdów oraz wzorów dokumentów stosowanych przy tych badaniach (Dz. U. poz. 996 ze zm., zwane dalej rozporządzeniem). Organ uznał, że diagnosta naruszył nakazy zawarte w § 2 ust. 3, ust. 4, ust. 5 i ust. 9 rozporządzenia oraz wymogi określone w § 5 ust. 2 i załączniku nr 8 do rozporządzenia.

Ponadto, zdaniem organu, diagnosta dopuścił się naruszeń przepisów prawa w zakresie przeprowadzenia badań technicznych pojazdów przystosowanych do zasilania gazem: pojazdu marki Fiat Tipo o nr. rejestracyjnym [...] oraz pojazdu marki Volkswagen Passat o nr. rejestracyjnym [...].

Organ wskazał, że poddany badaniu technicznemu w dniu [...] r. pojazd marki Fiat Tipo przystosowany do zasilania gazem, w dniu [...] r. brał udział w zdarzeniu drogowym i został skierowany na dodatkowe badanie techniczne. Organ wyjaśnił, że przeprowadzając w dniu [...] r. dodatkowe badanie techniczne wymienionego pojazdu, w świetle powołanych przepisów prawa, w tym, art. 81 ust. 12 u.p.r.d. i § 3 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia i pkt 1.4 Działu I Załącznika nr 2 do rozporządzenia M. S. jako uprawniony diagnosta był zobligowany do zweryfikowania dokumentu potwierdzającego sprawność urządzenia technicznego wydanego przez właściwy organ dozoru technicznego po terminie skierowania pojazdu na badanie. Organ drugiej instancji podkreślił, że brak tego dokumentu, zgodnie z powołanym pkt 1.4 Załącznika nr 2 do 7 rozporządzenia stanowi usterkę istotną i powinien skutkować negatywnym wynikiem badania technicznego (§ 6 ust. 2 rozporządzenia).Tymczasem, diagnosta nie dokonał sprawdzenia wskazanego rodzaju dokumentu, a jednocześnie ustalił wynik badania technicznego pojazdu marki Fiat Tipo o nr. rejestracyjnym [...] jako pozytywny.

Organ wskazał, że diagnosta wydając zaświadczenie nr [...] potwierdzające przeprowadzenie dodatkowego badania technicznego pojazdu marki Volkswagen Passat o nr. rejestracyjnym [...] przystosowanego do zasilania gazem, nie zamieścił w wydanym zaświadczeniu, w polu "Uwagi", informacji o dopuszczeniu urządzenia technicznego do eksploatacji poprzez podanie numeru i daty wystawienia protokołu oraz decyzji dopuszczającej urządzenie do eksploatacji wydanej przez właściwy organ dozoru technicznego. W opinii organu M. S. również w tym przypadku naruszył opisane przepisy rozporządzenia (§ 2 ust. 9 rozporządzenia).

W trakcie postepowania administracyjnego diagnosta wyjaśnił, że zaznaczał usterki w rejestrze badań technicznych i określał je w sposób wskazany w powołanych przepisach prawa każdorazowo po przeprowadzeniu badania technicznego. Usterki były wpisywane przez niego do rejestru ręcznie, a po wprowadzeniu wszystkich wymaganych danych do rejestru wystawiał zaświadczenie o wyniku badania technicznego. M. S. wyjaśnił, że nie wie z jakich przyczyn nie zostały zapisane usterki zarówno w rejestrze jak i w wystawionych zaświadczeniach. Diagnosta wskazał, że rejestr prowadzony jest w systemie informatycznym firmy D, który nie zapisywał wszystkich informacji dotyczących usterek i na bieżąco informował właściciela stacji kontroli pojazdów o przedstawionych problemach z obsługą systemu komputerowego. Diagnosta wyjaśnił, że zgodnie z uzyskanymi informacjami, problemy związane z tym systemem zostały usunięte pod koniec marca 2013 r.

Odnosząc się do zarzutu nieprawidłowo przeprowadzonego badania dodatkowego w Fiacie Tipo diagnosta wyjaśnił, że podczas przeprowadzania badania technicznego tego pojazdu był w posiadaniu protokołu oraz decyzji dopuszczającej ten zbiornik LPG do eksploatacji. M. S. oświadczył również, że powodem ustalenia wyniku badania technicznego jako pozytywny było stwierdzenie, że zbiornik LPG nie uczestniczył bezpośrednio w kolizji/wypadku.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze przywołało w uzasadnieniu rozstrzygnięcia przepisy regulujące wydawanie i cofanie uprawnień do badań technicznych pojazdów (art. 84 ust. 1, 2, 3, 4 u.p.r.d.) oraz wyróżniające podstawowe i okręgowe stacje kontroli a także określające zakres przypisanych im zadań (art. 83 ust. 1 u.p.r.d. w zw. z rozporządzeniem Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 26 czerwca 2012 r. w sprawie zakresu i sposobu przeprowadzania badań technicznych pojazdów oraz wzorów dokumentów stosowanych przy tych badaniach). W konsekwencji poczynionych ustaleń Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. uznało, że zatrudniony w ww. stacjach diagnosta M. S. przeprowadził badania techniczne niezgodnie z określonym zakresem i sposobem wykonania oraz wydał zaświadczenia niezgodnie ze stanem faktycznym, co w świetle art. 84 ust. 3 pkt 1 i pkt 2 u.p.r.d. musiało skutkować cofnięciem mu uprawnień do wykonywania badan technicznych. Organ odwoławczy zgodził się z twierdzeniami organu pierwszej instancji, że diagnosta jest zobligowany do bezwarunkowej realizacji norm określających sposób i zakres przeprowadzania badań technicznych pojazdów, a powierzone mu obowiązki winien wykonywać w sposób rzetelny.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we W. na powyższe rozstrzygnięcie skarżący zarzucił organowi odwoławczemu naruszenie przepisów prawa materialne poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie przepisu art. 84 ust. 3 pkt 1 i 2 ustawy Prawo ruchu drogowym poprzez nieprawidłowe uznanie, że diagnosta swoim postępowaniem wypełnił znamiona przeprowadzenia badania technicznego niezgodnie z określonym zakresem i sposobem wykonania jak również wydania zaświadczenia albo dokonania wpisu do dowodu rejestracyjnego pojazdu niezgodnie ze stanem faktycznym lub przepisami oraz naruszył szereg przepisów rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 26 czerwca 2012 r. w sprawie zakresu i sposobu przeprowadzania badań technicznych pojazdów oraz wzorów dokumentów stosowanych przy tych badaniach. Skarżący dopatrzył się również naruszenia przez organ procedury administracyjnej tj. art. 6, 7 ,8 ,9, 10 § 1, 77, 79, 80,107 w zw. z art. 140 k.p.a. poprzez:

a) niewystarczające i niepełne rozważenie materiału dowodowego, niedokładne wyjaśnienie i określenie stanu faktycznego i prawnego sprawy co w konsekwencji doprowadziło do wadliwego wydania decyzji o cofnięciu skarżącemu uprawnień diagnosty,

b) błędne i niepełne uzasadnienie prawne i faktyczne decyzji,

c) wobec zaniechania przez Kolegium zbadania zasadności i treści zarzutów złożonego odwołania i zawartego w nim stanowiska dotyczącego przyjętej interpretacji przepisów prawa oraz faktyczne ponowne rozstrzygniecie sprawy w oparciu jej decyzji jedynie o stanowisko organu I instancji,

d) wobec pominięcia przez Kolegium analizy treści dokumentów złożonych do akt sprawy wraz z odwołaniem tj. stanowiska Urzędu Miejskiego w Krakowie i Ministerstwa Transportu Budownictwa i Gospodarki Morskiej na temat stosowania przepisów dotyczących identyfikacji pojazdów podczas badania technicznego oraz Decyzji UM Wrocław o umorzeniu,

e) wobec zaniechania powiadomienia pełnomocnika strony o zakończeniu postępowania dowodowego w II instancji i możliwości wypowiedzenia się na temat materiału dowodowego sprawy.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał stanowisko prezentowane w zaskarżonym rozstrzygnięciu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w rozważaniach nad stanem prawnym i faktycznym sprawy przyjął, co następuje;

Według art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 tej ustawy). Kryterium legalności przewidziane w art. 1 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej w skrócie "p.p.s.a.") umożliwia sądowi administracyjnemu wyeliminowanie z obrotu prawnego zarówno orzeczenia uchybiającego prawu materialnemu, jeżeli naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), jak też rozstrzygnięcia dotkniętego wadą warunkującą wznowienie postępowania administracyjnego (lit. b), a także wy-danego bez zachowania reguł postępowania. W tym ostatnim przypadku chodzi jednak wyłącznie o sytuacje, gdy uchybienie przepisom prawa procesowego mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c).

Materialnoprawną podstawą decyzji podjętych przez organy obu instancji w rozpoznawanej sprawie był art. 84 ust. 3 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r., poz. 1137 ze zm., dalej u.p.r.d.,), uzależniający cofnięcie diagnoście uprawnień do wykonywania badań technicznych od rezultatu kontroli przeprowadzonej przez Starostę, której efektem końcowym było stwierdzenie, że diagnosta wydawał zaświadczenia albo dokonywał wpisu do rejestru pojazdu danych niezgodnych ze stanem faktycznym lub przepisami. Sąd w składzie rozpoznającym sprawę podziela stanowisko, że art. 84 ust. 3 u.p.r.d. jako przepis o charakterze sankcyjnym powinien być stosowany w sposób ścisły (por. wyrok NSA z dnia 20 października 2009 r., sygn. akt II GSK 87/09, lex nr 573546). Orzeczenie to należy rozumieć w ten sposób, że cofnięcie diagnoście uprawnień do dokonywania badań technicznych pojazdów powinno mieć miejsce w sytuacji niebudzącego wątpliwości zaistnienia jednej z przesłanek ustawowych. Zgodnie z art. 84 ust. 1 u.p.r.d., badania techniczne pojazdów wykonuje zatrudniony w stacji kontroli pojazdów uprawniony diagnosta. Nadanie uprawnień do wykonywania zawodu diagnosty następuje po spełnieniu szeregu warunków wymienionych w szczególności w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 4 listopada 2004 r. w sprawie szczególnych wymagań w stosunku do diagnostów (Dz U. Nr 246, poz. 2469 ze zm.). Przechodząc do oceny merytorycznej należy stwierdzić, że uprawnienie nadane diagnoście jest porównywalne z innymi uprawnieniami zawodowymi.

Wykonywanie szeregu zawodów, zaliczonych do tzw. zawodów regulowanych, wymaga nadania uprawnień. W tym miejscu można wspomnieć przykładowo o takich zawodach jak zawód lekarza, pielęgniarki i położnej, weterynarza, diagnosty laboratoryjnego i szereg innych. Pozbawienie uprawnień wymaganych w wielu zawodach jest poprzedzone postępowaniem dyscyplinarnym prowadzonym przy zastosowaniu procedur karnych, postępowania cywilnego czy administracyjnego. Postępowania dyscyplinarne przewidują:

- ustawa z dnia 5 grudnia 1996 r. o zawodach lekarza i lekarza dentysty (j.t. Dz. U. z 2015 r., poz.1633 ze zm.),

- ustawa z dnia 21 grudnia 1990 r. o zawodzie lekarza weterynarii i izbach lekarsko – weterynaryjnych (j.t. Dz. U. z 2014 r., poz.1509 ze zm.),

- ustawa z dnia 2 grudnia 2009 r. o izbach lekarskich (Dz. U. Nr 219, poz. 1708 ze zm.),

- ustawa z 15 grudnia 2000 r. o samorządach zawodowych architektów, inżynierów budownictwa oraz urbanistów (j.t. Dz. U. z 2014 r., poz. 1946 ze zm.),

- ustawa z 7 maja 2009 r. o biegłych rewidentach i ich samorządzie, podmiotach uprawnionych do badania sprawozdań finansowych oraz o nadzorze publicznym (j.t. Dz. U. 2015 r., poz. 1011 ze zm.),

- ustawa z 5 lipca 1996 r. o doradztwie podatkowym (j.t. Dz. U. z 2011 r. Nr 41, poz. 213 ze zm.),

- ustawa z 29 sierpnia 1997 r. o komornikach sądowych i egzekucji (j. t. Dz. U. z 2015 r., poz. 790 ze zm.),

-ustawa z dnia 27 lipca 2001 r. o kuratorach sądowych (j.t. Dz. U. z 2014 r., poz. 795),

- ustawa z 8 czerwca 2001 r. o zawodzie psychologa i samorządzie zawodowym psychologów (Dz. U. Nr 73, poz. 763 ze zm.) ,

- ustawa z 11 kwietnia 2001 r. o rzecznikach patentowych (j.t. Dz. U. z 2011 r. Nr155, poz. 925 ze zm.),

- ustawa z 14 lutego 1991 r. Prawo o notariacie (j. t. Dz. U. z 2014 r., poz. 164 ze zm.) oraz inne ustawy regulujące zawody prawnicze.

Wszystkie te regulacje przewidują pozbawienie uprawnień do wykonywania określonych czynności lub zawodu, po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego i zagwarantowaniu obwinionemu określonych gwarancji procesowych. We wszystkich wskazanych uregulowaniach, które mówią o karach w postępowaniu dyscyplinarnym, przewidziana jest gradacja kar.

Wszystkie wskazane ustawy jako kary wymieniają w kolejności upomnienie i naganę. W dalszej kolejności przewidziane są kary pieniężne (np. art. 83 ustawy o izbach lekarskich, art. 31 ust. 2 ustawy o biegłych rewidentach..., art. 72 ust. 1 ustawy o komornikach sądowych i egzekucji, art. 51 § 1 Prawa o notariacie), zakazy pełnienia określonych funkcji lub zawieszenie w prawie wykonywania zawodu (ustawa o samorządzie pielęgniarek i położnych, ustawa o izbach lekarskich, ustawa o zawadzie psychologa i samorządzie zawodowym psychologów, ustawa o rzecznikach patentowych).

Pozbawienie prawa wykonywania zawodu, wydalenie ze służby (kuratorskiej), skreślenie z listy psychologów, wydalenie z samorządu biegłych rewidentów – są to kary, które wymierzane są w ostateczności. Są one wymienione na ostatnim miejscu w katalogu kar dyscyplinarnych. Zróżnicowanie wymierzonych kar dyscyplinarnych uzasadnione jest zróżnicowanym stopniem naruszenia obowiązków służbowych, rodzajem winy i stopniem nasilenia złej woli oraz innymi okolicznościami obciążającymi i usprawiedliwiającymi (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 29 marca 2011 r, sygn.. akt II SA/Bd 1408/10, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 29 listopada 2012 r., sygn.. akt III SA /Łd 502/12 publ. w internetowej bazie orzecznictwa sądowoadministracyjnego).

Przytoczenie tych wszystkich uregulowań ma na celu wykazanie, że uregulowanie u.p.r.d., mówiące o pozbawieniu uprawnień diagnosty jest ewenementem na tle systemu prawa. Przepis nie wprowadza bowiem żadnych rozróżnień mających na celu zróżnicowanie stopnia winy i tym samym zróżnicowania sankcji. W myśl art. 84 ust. 3 ustawy – Prawo o ruchu drogowym cofnięcie uprawnień diagnoście jest obligatoryjne, niezależnie od stopnia przewinienia i jego rodzaju. Przepis ten nie daje żadnych uprawnień do miarkowania konsekwencji. Należy podzielić wypowiadany w literaturze przedmiotu pogląd, że "bez istnienia dostatecznie zróżnicowanego zespołu sankcji trudno byłoby przecież wyobrazić sobie normalne funkcjonowanie regulacji administracyjnoprawnej" (Z. Kmieciak: ogólne zasady prawa i postępowania administracyjnego, Warszawa 2000 str. 122)

Podkreślenia wymaga, że skutek wydania decyzji o cofnięciu uprawnień pociąga za sobą niemożność wydania przez organ osobie zainteresowanej ponownego uprawnienia wcześniej niż po upływie 5 lat od dnia, w którym decyzja o cofnięciu uprawnień stała się ostateczna (art. 84 ust. 4 Prawa o ruchu drogowym). Tego rodzaju sankcja jest niewątpliwie bardzo dotkliwa i winna być zarezerwowana dla drastycznych naruszeń przez diagnostę prawa, gdyż decyzja starosty w tym zakresie jest w skutkach równoważna orzeczeniu przez sąd powszechny środka karnego w postaci zakazu wykonywania określonego zawodu lub pełnienia funkcji (wyrok NSA z 31 sierpnia 2006 r. sygn. I OSK 1151/05 Lex nr 275441). Ten rodzaj sankcji nie różni się zbytnio od sankcji kryminalnych. Powyższe powoduje konieczność stosowania zasady, że wątpliwości powinny być rozstrzygnięte na korzyść obwinionego.

Nie oznacza jednak, że przy orzekaniu tego rodzaju sankcji administracyjnej nie należy przestrzegać zasad sprawiedliwości a pozbawienie prawa wykonywania zawodu – tak jak to jest w innych uregulowaniach – pozostawić dla sytuacji drastycznych naruszeń prawa (zon wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 502/ 12).

Sąd w składzie orzekającym w przedmiotowej sprawie w pełni akceptuje powyższe rozważania, które mają znaczenie również w przedmiotowej sprawie. Przenosząc więc powyższe rozważania natury ogólnej na grunt rozpoznawanej sprawy należy przypomnieć, że w zaskarżonej decyzji, utrzymującej w mocy rozstrzygniecie organu pierwszej instancji wskazano, że diagnosta przeprowadził badania techniczne przedmiotowych pojazdów niezgodnie z określonym zakresem i sposobem wykonania oraz wydał zaświadczenia niezgodnie ze stanem faktycznym, tym samym, zdaniem organów administracji, naruszył art. 84 ust. 3 pkt 1 i pkt 2 u.p.r.d.). Po pierwsze zarzucono diagnoście nieprawidłowości w wystawionych przez niego zaświadczeniach o przeprowadzonym badaniu technicznym pojazdów o numerach [...] (Citroen Jumper [...]),[...] (VW Passat [...]),[...] (Honda Civic [...]),[...] (Ford Mondeo [...]),[...] (Renault Megane [...]),[...] (VW Golf [...]) polegające na niezamieszczeniu w zaświadczeniu w polu "Uwagi w prawidłowy sposób informacji o stwierdzonych usterkach wraz z podaniem numeru kolumny pierwszej i trzeciej załącznika nr1 i/lub 2 do rozporządzenia

Ministra Transportu, Budownictwa Gospodarki Morskiej z dnia 26 czerwca 2012 r. w sprawie zakresu i sposobu przeprowadzania badań technicznych pojazdów oraz wzorów dokumentów stosowanych przy tych badaniach (Dz. U. z 2012 r., poz. 996 ze zm., dalej rozporządzenie) oraz braku zamieszczenia tych danych w rejestrze badań technicznych. Po drugie nieprawidłowe wystawienie zaświadczenia o nr [...] (Fiat Tipo [...]), wobec niezamieszczenia w rejestrze informacji o dopuszczeniu urządzenia technicznego do eksploatacji oraz niezamieszczenia w zaświadczeniu w polu "Uwagi" informacji o dopuszczeniu urządzenia technicznego do eksploatacji i brak wykonania czynności sprawdzenia dokumentu potwierdzającego sprawność urządzenia technicznego podlegającego dozorowi technicznemu i określenia wyniku badania jako pozytywny, pomimo, że na zamontowanym w tym pojeździe zbiorniku LPG nie było wystawione przez TDT dokumentu potwierdzającego jego sprawność. Po trzecie w opinii organów diagnosta w sposób nieprawidłowy wystawił zaświadczenie o nr [...] (VW Passat [...]) bowiem nie zamieścił w polu "Uwagi" informacji o dopuszczeniu urządzenia technicznego do eksploatacji skutkującej cofnięciem diagnoście uprawnień.

Skarżący natomiast podkreślił, że badania techniczne przeprowadził zgodnie z wymogami jakie nakładają na niego przepisy prawa i swoja wiedzą techniczną, natomiast brak uwidocznionych usterek w wydrukowanych z systemu rejestrach jak iw zaświadczeniach spowodowane było zgłaszanymi przez niego problemami z obsługą systemu komputerowego. Wskazał, również, że jego zdaniem badanie Fiata TIpo było przeprowadzone w sposób prawidłowy, samochód ten posiadał bowiem aktualne dokumenty dozoru technicznego odnoszące się do instalacji gazowej zamontowanej w tym samochodzie, a identyfikacja pojazdu została dokonana zgodnie z przepisami prawa, w oparciu o pokwitowanie policyjne za zatrzymanie dowodu rejestracyjnego. Odnosząc się do zarzutu nieprawidłowo wystawionego zaświadczenia o badaniu VW Passata [...] podkreślił, że zarzut ten jest bezpodstawny o czym świadczy dostarczone przez niego zaświadczenie wystawione po przebadaniu tego samochodu

Odnosząc się w pierwszej kolejności do stwierdzonego przez organy administracji nieprawidłowego ich zdaniem przeprowadzenia badania technicznego Fiata Tipo istotnym zagadnieniem w sprawie jest kwestia sposobu wykonania (metoda) badań w zakresie identyfikacji pojazdów.

Przypomnienia wymaga, że zgodnie z art. 84 ust. 3 pkt 1 ustawy, starosta cofa diagnoście uprawnienie do wykonywania badań technicznych, jeżeli w wyniku przeprowadzonej kontroli, o której mowa w art. 83 ust. 6 (obecnie art. 83 b ust. 2 pkt 1 w brzmieniu ustalonym przez art. 22 pkt 1 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. - Przepisy wprowadzające ustawę o swobodzie działalności gospodarczej - Dz.U.2004.173.1808), stwierdzono: przeprowadzenie przez diagnostę badania technicznego niezgodnie z określonym zakresem i sposobem wykonania.

Z przepisu art. 84 ust. 3 pkt 1 ustawy wnosić należy, że chodzi tu nie o jakiekolwiek badanie techniczne, lecz o takie, które jest przeprowadzone zgodnie z "określonym zakresem i sposobem wykonania", przez co należy rozumieć badanie wykonane według uregulowań rozporządzenia, wydanego na mocy delegacji zawartej w ustawie, tj. rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa Gospodarki Morskiej z dnia 26 czerwca 2012 r. w sprawie zakresu i sposobu przeprowadzania badań technicznych pojazdów oraz wzorów dokumentów stosowanych przy tych badaniach.

Zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia, zakres dodatkowego badania technicznego pojazdu, o którym mowa w art. 81 ust. 11 ustawy skierowanego przez organ kontroli ruchu drogowego, który uczestniczy w wypadku drogowym, w którym zostały uszkodzone zasadnicze elementy nośne konstrukcji nadwozia, podwozia lub ramy (...), lub noszące ślady uszkodzeń albo którego stan techniczny wskazuje na naruszenie elementów nośnych konstrukcji pojazdu, mogące stwarzać zagrożenie dla bezpieczeństwa ruchu drogowego – obejmuje sprawdzenie i ocenę spełnienia warunków technicznych dotyczących zespołów i układów, w sposób określony w pkt 0-10 działu I załącznika nr 1 do rozporządzenia i w dziale 1 załącznika nr 2 do rozporządzenia. Dział I załącznika nr 2 zawiera tabelę: przedmiot i zakres badania, czynności kontrolne, metody oceny stanu technicznego pojazdu oraz usterki skutkujące uznaniem stanu technicznego za niezgodny z warunkami technicznymi, w punkcie pierwszym punkt pierwszy tej tabeli zatytułowany jest "Dodatkowe badanie techniczne pojazdu, który uczestniczył w wypadku drogowym, w którym zostały uszkodzone zasadnicze elementy nośne konstrukcji nadwozia, podwozia lub ramy, lub noszącego ślady uszkodzeń albo którego stan techniczny wskazuje na naruszenie elementów nośnych konstrukcji pojazdu, mogących stwarzać zagrożenie dla bezpieczeństwa ruchu drogowego". Ten punkt zawiera podpunkt 4 odnoszący się do sprawdzenia urządzenia podlegającego dozorowi technicznemu, który w metodzie badania określa sprawdzenie dokumentu potwierdzającego sprawność urządzenia technicznego, wydanego przez właściwy organ dozoru technicznego i wskazuje, że brak dokumentu potwierdzającego sprawność urządzenia wydanego po terminie wydania skierowania na badania jest usterka istotną. Natomiast w myśl art. 81 ust. 12 u. p.r.d. badanie techniczne pojazdu z zamontowanym urządzeniem technicznym podlegającym dozorowi technicznemu może być przeprowadzone po przedstawieniu dokumentu wydanego przez właściwy organ dozoru technicznego stwierdzającego sprawność urządzenia technicznego. Z przywołanych przepisów wynika, że w zakresie badań pojazdów, które uczestniczyły w wypadku drogowym, w którym zostały uszkodzone zasadnicze elementy nośne konstrukcji nadwozia, podwozia lub ramy, lub noszą ślady uszkodzeń albo których stan techniczny wskazuje na naruszenie elementów nośnych konstrukcji i może stwarzać zagrożenie dla bezpieczeństwa ruchu drogowego, obligują diagnostę do sprawdzenia dokumentu potwierdzającego sprawność zbiornika LPG, wydanego przez właściwy organ dozoru technicznego. Brak takiego dokumentu wydanego przez dozór techniczny, po terminie wydania skierowania na badania uniemożliwia diagnoście przeprowadzenie badania technicznego z wynikiem pozytywnym.

W rozpatrywanej sprawie badany przez diagnostę Fiat Tipo o numerze rejestracyjnym [...]uczestniczył w kolizji drogowej w dniu [...] r. o godz. 14. 40. w D. i dlatego został skierowany na dodatkowe badania techniczne przez starszego posterunkowego M. Ł., o czym świadczy wystawione przez niego pokwitowanie. Dodatkowo w aktach administracyjnych znajduje się notatka urzędowa z dnia [...] r. sporządzona przez tego policjanta, z której wynika, że w efekcie kolizji w badanym samochodzie uszkodzono: lewy reflektor, nadkole przednie, lewą przednią felgę z oponą i przedni zderzak. Z wyjaśnień właściciela samochodu wynika, że w dniu badania technicznego dysponował certyfikatem na ważność butli gazowej i że po wypadku instalacja gazowa nie była badana przez dozór techniczny. W efekcie przeprowadzonego badania dodatkowego technicznego pojazdu diagnosta dopuścił pojazd do ruchu. W wyjaśnieniach składanych w trakcie postępowania administracyjnego wskazał, że: "W trakcie wykonywania czynności kontrolnych związanych ze sprawdzeniem czy pojazd jest właściwie przystosowany do zasilania gazem miałem w posiadaniu dokumenty wystawione przez Transportowy Dozór Techniczny tzn. protokół oraz decyzja dopuszczająca urządzenie do eksploatacji wydana przez TDT. Po dokonaniu porównania nr butli z dostarczonymi dokumentami z TDT zamieściłem wszystkie wymagane informacje wynikające z § 6 ust. 7 rozporządzenia w rejestrze badań technicznych"

Tymczasem przepisy nie wskazują, czy diagnosta mógłby stwierdzić, że kolizja, w której uczestniczył badany pojazd wymaga dodatkowego badania urządzenia LPG przez dozór techniczny. W rozpatrywanej zatem sprawie należy dowieść, czy kolizję w jakiej uczestniczył Fiat Tipo można zakwalifikować jako wypadek uzasadniający dodatkową, powypadkową kontrolę instalacji gazowej tego pojazdu. Dokonując oceny należy mieć na uwadze treść § 3 ust. 1 pkt 2 i działu I załącznika nr 1 rozporządzenia z którego wynika uprawnienie diagnosty do kontroli stanu technicznego pojazdu.

Brak ustaleń w tym zakresie uniemożliwił Sądowi wydanie orzeczenia przesądzającego o cofnięciu diagnoście do wykonywania badań technicznych.

Organ administracji cofając diagnoście uprawnienia do wykonywania badań technicznych pojazdów wskazał, że w trakcie badań sześciu pojazdów diagnosta naruszył §2 ust. 3, ust. 4, ust, 5 i ust. 9 rozporządzenia. W myśl § 2 ust. 3. wymagania dotyczące kontroli oraz wytyczne dotyczące oceny usterek dokonywanej podczas przeprowadzania okresowego badania technicznego pojazdu określa załącznik nr 1 do rozporządzenia, a wymagania dotyczące kontroli oraz wytyczne dotyczące oceny usterek podczas przeprowadzania dodatkowego badania technicznego określa załącznik nr 2 do rozporządzenia. Zgonie natomiast z § 2 ust 4 stwierdzone w trakcie badania technicznego usterki dzieli się na trzy grupy:1) usterki drobne - usterki techniczne niemające istotnego wpływu na bezpieczeństwo ruchu drogowego i ochrony środowiska; 2) usterki istotne - usterki techniczne mogące naruszać bezpieczeństwo ruchu drogowego i ochrony środowiska; 3) usterki stwarzające zagrożenie - usterki stanowiące bezpośrednie i natychmiastowe zagrożenie dla bezpieczeństwa ruchu drogowego i ochrony środowiska w stopniu uniemożliwiającym używanie pojazdu w ruchu drogowym, niezależnie od okoliczności. Na podstawie § 2 ust. 5. wytyczne dotyczące oceny usterek ujawnionych w trakcie przeprowadzania badania technicznego pojazdu zawarto w kolumnie czwartej załącznika nr 1 oraz załącznika nr 2 do rozporządzenia. Zgodnie z § 2 ust. 9. wzór zaświadczenia o przeprowadzonym badaniu technicznym pojazdu jest określony w załączniku nr 3 do rozporządzenia. Na podstawie § 5. ust 2. w rejestrze zamieszcza się dane i informacje o wykonanych badaniach technicznych pojazdów i innych czynnościach związanych z dopuszczeniem pojazdu do ruchu. Zakres wymaganych danych zamieszczanych w rejestrze związanych z dopuszczeniem pojazdów do ruchu jest określony w załączniku nr 8 do rozporządzenia.

Odnosząc się do tych zarzutów skarżący wyjaśnił, że w przeprowadzanych badaniach okresowych stosował się do zakresu i sposobu przeprowadzania badania okresowego. W trakcie przeprowadzonych badań stwierdził usterki, które w jego ocenie nie pozwoliły dopuścić pojazdów do ruchu. Za każdym razem wprowadzał dane do pojazdu do rejestru po przeprowadzonym badaniu technicznym zaznaczał stwierdzone usterki w rejestrze badan technicznych i określał je w sposób wskazany w rozporządzeniu w załączniku nr 1. Diagnosta wyjaśniał, że w każdym przypadku wpisywał ręcznie opis każdej usterki. Po wprowadzeniu wszystkich wymaganych danych do rejestru wystawił w każdym kontrolowanym przypadku zaświadczenie po przeprowadzonym badaniu technicznym z wynikiem negatywnym, nie dopuszczając tym samym pojazdów do ruchu. W każdym z wymienionych przypadków podkreślał, że przyczyny braku zapisania w rejestrze badań opisanych w zaświadczeniu usterek znajdują się w wadliwym systemie informatycznym D o czym informował właściciela stacji kontroli pojazdów, wyjaśnił także, że błędy z systemu zostały usunięte pod koniec marca 2013 r. Sąd stwierdził, że w aktach sprawy znajdują się zaświadczenia o przeprowadzonych badaniach technicznych z odręcznym wpisaniem usterek.

W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że nie ulega wątpliwości, że celem interpretowanego przepisu art. 84 ust. 3 jest odsunięcie od czynności diagnostycznych nierzetelnych diagnostów. Konsekwencje naruszania podstawowych zasad wykonywania zawodu diagnosty i dopuszczenie do ruchu pojazdów o niesprawdzonym stanie technicznym doprowadziłyby do zagrożenia najistotniejszych dóbr chronionych prawem, jakimi są życie i zdrowie ludzkie. Należy podkreślić, że biorąc pod uwagę bardzo dotkliwe sankcje przewidziane przez ustawodawcę wobec diagnosty, któremu wykazane zostanie naruszenie przepisów, lub prowadzenie czynności kontrolnych z rażącym naruszeniem przyjętych zasad, konieczne staje się niezwykle wnikliwe i staranne badanie każdej tego rodzaju sprawy, zarówno przez organy administracji publicznej, jak i sąd administracyjny. Nie może być bowiem tak, iż pochopne działanie organu i subiektywna ocena urzędników zadecyduje o tym, że w gruncie rzeczy z błahych powodów pozbawiać się będzie obywatela uprawnień, które decydują nie tylko o jego statusie zawodowym, ale także o statusie materialnym jego rodziny (por. wyrok NSA z dnia 31 sierpnia 2006r., w sprawie I OSK 1151/05). Należy w tym miejscu wskazać, że stopień uszczegółowienia regulacji związanych z zakresem, wykonywania przez diagnostę badań technicznych oraz ich dokumentowania ma na celu minimalizowanie pomyłek związanych z oceną stanu technicznego badanego pojazdu,. W rozpatrywanej sprawie Sąd stwierdził, że argumentacja skarżącego co do sposobu przeprowadzenia przez niego badań, jego wyjaśnienia są konsekwentne i spójne. W świetle tych wyjaśnień brak jest zdaniem Sądu próby odniesienia się przez organy w postępowaniu dowodowym do tych argumentów w szczególności, brak jest w aktach wyjaśnień właściciela stacji kontroli pojazdów, czy właścicieli kontrolowanych pojazdów co do sposobu zakresu wykonywanych przez skarżącego badań, i okoliczności, czy skarżący wydawał zaświadczenia niezgodnie ze stanem faktycznym lub przepisami, mając na uwadze, że okoliczności związane z funkcjonowaniem program komputerowy D służącego do prowadzenia rejestru badań technicznych i między innymi wydruku zaświadczeń o przeprowadzonych badaniach nie są wyjaśnione. W świetle powyższych rozważań organ dokona oceny wystawionego przez skarżącego zaświadczenia o przeprowadzonym badaniu technicznym Fiata Tipo nr [...].

Organ administracji cofając uprawnienia skarżącemu do wykonywania badań technicznych pojazdu sformułował również zrzut nieprawidłowego wydania przez diagnostę zaświadczenia z badania technicznego pojazdu nr [...], Sąd stwierdza brak zasadności tego zarzutu wobec prawidłowo wypełnionego zaświadczenia o przeprowadzeniu tego badania technicznego znajdującego się w aktach sadowych (k.13) i aktach administracyjnych. Sąd wskazuje również na istotna okoliczność, że ww. prawidłowo wystawione zaświadczenie wystawione zostało [...] r., natomiast zgodnie z twierdzeniami skarżącego problemy z programem informatycznym ustały z końcem marca 2013 r.

Sąd w pełni zgadza się również ze stanowiskiem wynikającym z orzecznictwa sądów administracyjnych zgodnie z którym przepisy § 2 ust. 1 pkt 1 li. a rozporządzenia nie zamykają katalogu metody badania w zakresie ustalenia stanu faktycznego przy identyfikacji pojazdu do porównywania z pozwoleniem czasowym, przepisy nie definiują bowiem pojęcia "dokument odpowiadający dowodowi rejestracyjnemu". Zgodnie z art. 132 ust. 1 u.p.r.d., policjant zatrzymuje dowód rejestracyjny (pozwolenie czasowe) w określonych w tym ustępie przypadkach Natomiast stosownie do art.132 ust. 2 ustawy, w razie zatrzymania dowodu rejestracyjnego (pozwolenia czasowego), policjant wydaje kierowcy pokwitowanie. Może on zezwolić na używanie pojazdu przez czas nieprzekraczający 7 dni, określając warunki tego używania w pokwitowaniu.

Z powyższe wskazuje, że pokwitowanie może być dokumentem uprawniającym do użytkowania pojazdu na określonych warunkach. W wydanym pokwitowaniu można zezwolić na używanie pojazdu przez określony czas i w określonym celu - dojazdu pojazdem dla przeprowadzenia okresowego badania technicznego. Czyli dokumentem spełniającym w tym zakresie taką samą rolę jak pozwolenie czasowe.

Jak wynika z akt sprawy, wystawione przez policjanta w sprawie pokwitowania, zatrzymanie dowodu rejestracyjnego Fiata Tipo nastąpiło w związku z kolizją drogową i w celu przejazdu związanego z koniecznością dokonania dodatkowego badania technicznego pojazdu. Dodatkowo pokwitowanie zawierało dane identyfikujące pojazd jak numer rejestracyjny i numer VIN, imię adres posiadacza. Z tego powodu możliwe jest przeprowadzenie dodatkowego badania technicznego na podstawie pokwitowania wystawionego przez policjanta, które zawiera dane identyfikujące ten pojazd.

Kontrolując prawidłowość wydanych w sprawie decyzji należy więc ocenić, czy ich wydanie zostało poprzedzone prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem co do ustalenia stanu faktycznego, zwłaszcza w zakresie sposobu wykonania okresowego badania technicznego przedmiotowych pojazdów. Tylko należycie ustalony stan faktyczny sprawy pozwala ocenić zasadność zastosowania konkretnych norm prawa materialnego. W szczególności idzie o ocenę przeprowadzenia postępowania administracyjnego zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej, obligującą do podejmowania wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, zebrania w sposób wyczerpujący i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, zgodnie z art. 7, 77 k.p.a.

Zdaniem Sądu, zaskarżona decyzja została wydana co najmniej przedwcześnie, albowiem prowadząc postępowanie w sprawie cofnięcia diagnoście uprawnień do wykonywania badań technicznych, z uwagi na sposób wykonania przedmiotowych badań, nie wyjaśniono wszystkich istotnych okoliczności sprawy, pozwalający na jednoznaczne uznanie ze w sprawie wystąpiła wskazana przesłanka ustawowa. Organ odwoławczy rozpatrując sprawę nie wyeliminował tych uchybień.

Postępowanie organu administracji w sprawie dotknięte jest więc wadami naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. W ramach rozpatrzenia przedmiotowej sprawy nie dokonano wyczerpującej i wszechstronnej oceny zebranego materiału dowodowego oraz rozważenia całokształtu okoliczności sprawy. Tym samym uznać należy za przedwczesne stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji uznające prawidłowość analizy w tym zakresie przeprowadzonej przez te organy. Bowiem istota sprawy nie została w pełni wyjaśniona, poprzez nieodniesienie się w wystarczający sposób do kwestii prawidłowości przeprowadzenia przez skarżącego badań technicznych w kontekście wystawionych przez niego zaświadczeń z odręcznymi adnotacjami usterek, faktem niedopuszczenia sześciu pojazdów do ruchu, okolicznościami związanymi z twierdzeniami skarżącego odnoszącymi się do błędnie działającego systemu informatycznego BATECH, oceny kolizji drogowej w jakiej uczestniczył Fiat Tipo w kontekście czy fakt uczestniczenia tego pojazdu w opisanej przez policjanta kolizji uzasadnia konieczność przeprowadzenia dodatkowego badania systemu LPG zainstalowanego w Fiacie Tipo przez dozór techniczny.

Biorąc powyższe pod uwagę, na podstawie art. 145 § 1 ust. 1 pkt a i pkt c p.p.s.a, Sąd orzekł jak w sentencji wyroku. Orzeczenie w punkcie II ma umocowanie w przepisach art. 200 p.p.s.a. Natomiast orzeczenie zawarte w punkcie III znajduje oparcie w art. 152 p.p.s.a.