Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 223/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2010-07-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6050 Obowiązek meldunkowy
Hasła tematyczne: Ewidencja ludności
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151, art. 250
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art.57 par. 1, art. 127 par. 1, art.129 par. 2, art. 134
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 21 lipca 2010 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Teresa Rutkowska Sędziowie Sędzia NSA Janusz Nowacki (spr.) Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski Protokolant Asystent sędziego Dominika Trella po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 lipca 2010 roku sprawy ze skargi M. S. na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania 1. oddala skargę; 2. przyznaje adwokatowi B. P.-S. prowadzącej Kancelarię Adwokacką w Ł. przy ulicy [...] kwotę 292,80,- (dwieście dziewięćdziesiąt dwa 80/100) złotych obejmującą podatek od towarów i usług tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w postępowaniu sądowym skarżącemu M. S. i kwotę powyższą nakazuje wypłacić adwokatowi B. P.-S. z funduszu Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...], Nr [...] Prezydent T. po rozpatrzeniu wniosku T. S. o wymeldowanie M. S. z miejsca stałego pobytu, na podstawie art. 104 k.p.a. w związku z art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 roku o ewidencji ludności i dowodach osobistych (tekst jedn. Dz.U. z 2006r., Nr 139, poz. 993 ze zm.) orzekł o wymeldowaniu M. S. z miejsca pobytu stałego mieszczącego się w G. przy ul. [...].

Powyższa decyzja została doręczona M. S. w dniu [...].

W dniu [...] od powyższej decyzji M. S. złożył dwa odwołanie skierowane do Prezydenta T. oraz do Wojewody [...].

Postanowieniem z dnia [...], nr [...] Wojewoda [...] na podstawie art. 134 oraz art. 144 k.p.a. stwierdził, że odwołanie M. S. od decyzji Prezydenta T. z dnia [...] zostało wniesione z uchybieniem terminu przewidzianego w art. 129 § 2 k.p.a. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy podniósł, iż czternastodniowy termin do wniesienia odwołania przewidziany w art. 129 k.p.a. jest terminem ustawowym, którego niedotrzymanie powoduje dla strony ujemne skutki procesowe. Przede wszystkim zaś, powoduje utratę prawa do wniesienia odwołania, wskutek czego decyzja organu, który ją wydał staje się ostateczna. W ocenie Wojewody [...], decyzja organu I instancji, zawierała prawidłowe pouczenie o przysługującym stronie prawie do wniesienia odwołania. Skoro zatem decyzja organu I instancji została doręczona M. S. w dniu 6 stycznia 2010 roku, to czternastodniowy termin do wniesienia odwołania biegł w rozpoznawanej sprawie od dnia 7 stycznia 2010 roku i upłynął w dniu 20 stycznia 2010 roku. Z akt sprawy wynika natomiast, iż odwołanie M. S. skierowane zarówno do Prezydenta T., jak i do Wojewody [...] zostało nadane w urzędzie pocztowym w dniu 21 stycznia 2010 roku (data stempla pocztowego), a zatem należało uznać za wniesione zostało uchybieniem przepisanego prawem terminu. Organ zauważył ponadto, iż do odwołania nie został załączony wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania przewidziany w art. 58 k.p.a.

W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skarżący podtrzymał argumentację zawartą w odwołaniu dotyczącą okoliczności wymeldowania. Podniósł, iż zaskarżone postanowienie jest dla niego krzywdzące.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. W myśl zaś art. 1 § 2 wymienionej ustawy kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Na podstawie art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.

W myśl zaś art. 145 § 1 powoływanej powyżej ustawy, Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie:

1./ uchyla decyzje lub postanowienie w całości lub w części jeżeli stwierdzi:

a./ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy;

b./ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego;

c./ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy;

2./ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach;

3./ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach.

Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonej aktu, czy jest on zgodny z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.

Wychodząc z tych przesłanek Wojewódzki Sąd Administracyjny nie uwzględnił skargi, gdyż nie stwierdził, aby zaskarżone postanowienie naruszało przepisy prawa materialnego lub przepisy postępowania administracyjnego w sposób wpływający na wynik sprawy, co w myśl art. 145 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi mogłoby stanowić podstawę do jego uchylenia.

Rozpoznając przedmiotową sprawę, w pierwszej kolejności wskazać należy, iż w myśl art. 127 § 1 k.p.a., od decyzji wydanej w pierwszej instancji służy stronie odwołanie tylko do jednej instancji. Odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie - od dnia jej ogłoszenia stronie (art. 129 § 2 k.p.a.). Termin określony w tym przepisie jest terminem zawitym, co oznacza, że odwołanie wniesione po jego upływie nie może zostać rozpatrzone. Uchybienie ustawowego terminu powoduje bezskuteczność odwołania, czego następstwem jest ostateczność decyzji. Organ odwoławczy jest więc zobowiązany w postępowaniu wstępnym zbadać, czy odwołanie zostało wniesione przez uprawniony podmiot oraz czy zachowany został przewidziany przepisami prawa termin. Każde uchybienie terminu do wniesienia odwołania powoduje, że organ odwoławczy ma obowiązek stwierdzić to uchybienie, wydając postanowienie przewidziane w art. 134 k.p.a. chyba, że strona wnosi o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania w trybie art. 58 następne k.p.a. i wniosek ten zostanie uwzględniony.

Czternastodniowy termin, o którym mowa w art. 129 § 2 k.p.a. należy liczyć z uwzględnieniem regulacji zawartej w art. 57 § 1 k.p.a., który stanowi, że jeżeli początkiem terminu określonego w dniach jest pewne zdarzenie, przy obliczaniu tego terminu nie uwzględnia się dnia, w którym zdarzenie nastąpiło. Upływ ostatniego z wyznaczonej liczby dni uważa się za koniec terminu.

W rozpoznawanej sprawie odwołanie od decyzji Prezydenta Miasta T. z dnia 5 stycznia 2010r. zostało wniesione po upływie wymaganego terminu.

Jak wynika z zebranego materiału dowodowego decyzja organu I instancji została doręczona skarżącemu w dniu 6 stycznia 2010r. Wskazuje na to potwierdzenie odbioru decyzji (k.58 akt administracyjnych). Należy zaznaczyć, iż decyzja ta została wysłana na adres wskazany przez M. S.. Skarżący poinformował bowiem organ administracji aby wszelką korespondencję kierować na adres ul. [...]. Organ I instancji prawidłowo zatem wysłał decyzję z 5 stycznia 2010r. na wskazany adres. Bieg terminu do wniesienia odwołania rozpoczął się w dniu 7 stycznia 2010r. i zakończył w dniu 20 stycznia 2010r. M. S. natomiast wysłał w urzędzie pocztowym dwa odwołania (skierowane do Prezydenta T. i do Wojewody [...]) w dniu 21 stycznia 2010r. Oznacza to, iż odwołanie zostało złożone po upływie czternastodniowego terminu, o którym mowa w art.129 § 2 kpa. Organ administracji słusznie zatem stwierdził, iż odwołanie zostało wniesione z uchybieniem wymaganego terminu.

Sąd nie podzielił poglądu strony skarżącej podniesionego na rozprawie, iż odwołanie zawierało wniosek o przywrócenie terminu do jego wniesienia. Pełnomocnik skarżącego podniósł, iż wniosek taki jest zawarty w sformułowaniu: "jednocześnie zwracam się z prośbą z możliwością jeszcze dołączenia dokumentów w terminie późniejszym z Wojskowej Agencji Mieszkaniowej we W., ze względu na to, iż na nie oczekuję i do dnia dzisiejszego jeszcze ich nie otrzymałem". Sformułowanie to znajduje się ostatniej stronie uzasadnienia.

W przekonaniu sądu analiza wymienionego sformułowania nie wskazuje aby zawierało ono wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. W sformułowaniu tym M. S. prosi o możliwość dołączenia w późniejszym terminie dodatkowych dokumentów, które nie nadeszły z Wojskowej Agencji Mieszkaniowej we W. Jest to zatem prośba o możliwość dołączenia jeszcze dodatkowych dokumentów do sprawy. W sformułowaniu tym nie ma mowy, iż skarżący wnosi o przywrócenie mu terminu do wniesienia odwołania. W całym odwołaniu nie poruszono zresztą kwestii uchybienia terminu do złożenia odwołania. W ocenie sądu brak było podstaw do uznania, iż cytowane sformułowanie zawierało wniosek o przywrócenie uchybionego terminu. Sąd nie podzielił poglądu strony skarżącej w tym zakresie, podniesionego na rozprawie.

Dodać należy, iż w dniu 25 marca 2010r. M. S. złożył w organie administracji wniosek o przywrócenie mu terminu do wniesienia odwołania. Postanowieniem z dnia 19 kwietnia 2010r. Wojewoda [...] odmówił uwzględnienia tego wniosku. Na postanowienie to M. S. nie złożył skargi do sądu administracyjnego.

Reasumując sąd uznał, iż skarga nie jest zasadna. M. S. uchybił czternastodniowemu terminowi do wniesienia odwołania, o którym mowa w art.129 § 2 kpa. Odwołanie nie zawierało jednocześnie wniosku o przywrócenie uchybionego terminu. Rozpoznając sprawę sąd nie stwierdził naruszenia przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego mogących mieć wpływ na wynik sprawy. Mając to na uwadze, na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r., sąd oddalił skargę M. S..

Na podstawie art.250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. w związku z § 19 ust.1 pkt.1c i § 2 ust.3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackich oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu(Dz.U. nr 163 poz.1348 z późn. zm.) sąd przyznał adwokatowi B. P. – S. kwotę 292,80 zł tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Na kwotę tę złożyło się: 240 zł – wynagrodzenie radcy prawnego oraz 52,80 zł – podatek od towarów i usług.