Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt III SA/Po 316/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2015-10-29 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Podatek rolny
Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 134 § 1, art. 135, art. 145 § 1 pkt 1, art. 200
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 122, art. 128, art. 187 § 1, art. 247 § 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.
article: art. 21 ust. 1
journal: Dz.U. 2005 nr 240 poz 2027
law: Ustawa z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne - tekst jednolity
article: art. 1a ust. 3, art. 2 ust. 2, art. 7a ust. 1, art. 7a ust. 2
journal: Dz.U. 2006 nr 121 poz 844
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity
article: art. 1
journal: Dz.U. 2006 nr 136 poz 969
law: Ustawa z dnia 15 listopada 1984 r, o podatku rolnym - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 29 października 2015 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Lorych-Olszanowska Sędziowie WSA Beata Sokołowska WSA Szymon Widłak (spr.) Protokolant: st. sekr. sąd. Janusz Maciaszek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 października 2015 roku przy udziale sprawy ze skargi G. K., J. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...] stycznia 2015r. nr [...] w przedmiocie ustalenia łącznego zobowiązania pieniężnego za rok 2010r. I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Burmistrza Miasta i Gminy O. z dnia [...] grudnia 2014r. Nr [...] oraz decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...] października 2014r. nr [...] stwierdzającą nieważność decyzji Burmistrza Miasta i Gminy O. z dnia [...] lutego 2010r. nr [...] oraz postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...] września 2014r. nr [...], II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. na rzecz skarżących kwotę [...],- ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów sądowych.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] stycznia 2015 r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L., po rozpatrzeniu odwołania G. K. i J. K. (dalej: "strony", "podatnicy") od decyzji Burmistrza Miasta i Gminy O. z dnia [...] grudnia 2014 r., nr [...], w przedmiocie ustalenia wysokości łącznego zobowiązania pieniężnego w podatku rolnym i podatku od nieruchomości za rok 2010, utrzymało w mocy decyzję organu podatkowego I instancji.

Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym.

Decyzją z dnia [...] lutego 2010 r., nr [...], Burmistrz Miasta i Gminy O. ustalił podatnikom łączne zobowiązanie pieniężne w podatku rolnym i od nieruchomości za rok 2010 w kwocie [...] zł. W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia organ podatkowy wskazał na 0,5400 ha użytków rolnych, od których naliczył podatek rolny w wysokości [...] zł, a także na 86,00 m2 pomieszczeń o wysokości powyżej 2,20 m, od których wymierzył podatek od nieruchomości w wysokości [...] zł, oraz 27,50 m2 budynków pozostałych, od których wymierzył podatek od nieruchomości w wysokości [...] zł. Jednocześnie organ podatkowy podał, że wysokość podatków ustalono na podstawie ewidencji podatkowej prowadzonej przez ten organ.

Decyzją z dnia [...] czerwca 2014 r., nr [...], Burmistrz Miasta i Gminy O., po wznowieniu postępowania z urzędu, w pkt. 1. rozstrzygnięcia uchylił w całości powyższą decyzję ostateczną Burmistrza Miasta i Gminy O. z dnia [...] lutego 2010 r., a w pkt. 2. rozstrzygnięcia ustalił wysokość łącznego zobowiązania podatkowego w podatku rolnym i podatku od nieruchomości za 2010 rok w kwocie [...] zł. Organ podatkowy I instancji podniósł, że dnia [...] maja 2014 r. otrzymał zawiadomienie ze Starostwa Powiatowego w L. o zmianach w ewidencji gruntów i budynków, z której wynikało, że wykazana w niej klasyfikacja gruntów nie była zgodna z klasyfikacją gruntów widniejącą w ewidencji podatkowej urzędu. Na skutek odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. decyzją z dnia [...] sierpnia 2014 r., nr [...], uchyliło jednak decyzję organu podatkowego I instancji z dnia [...] lutego 2014 r. i umorzyło postępowanie w sprawie, uznając, że nie zaistniała przesłanka z art. 240 § 1 pkt. 5 Ordynacji podatkowej, lecz rażące zaniedbanie organu podatkowego, które nie może usprawiedliwiać jego niewiedzy o istotnych dla rozstrzygnięcia okolicznościach faktycznych.

Postanowieniem z dnia [...] września 2014 r., nr [...], SKO w L., działając na podstawie art. 248 § 1 i § 2 oraz art. 165 § 2 Ordynacji podatkowej, wszczęło z urzędu postępowanie w sprawie zbadania legalności decyzji Burmistrza Miasta i Gminy O. z dnia [...] lutego 2010 r. w przedmiocie ustalenia wobec podatników wysokości łącznego zobowiązania pieniężnego w podatku rolnym i podatku od nieruchomości za 2010 rok.

Następnie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. decyzją z dnia [...] października 2014 r., nr [...], działając na podstawie art. 248 § 2 pkt. 1 i § 3 w zw. z art. 247 § 1 pkt. 3 Ordynacji podatkowej, stwierdziło nieważność ostatnio przywołanej decyzji Burmistrza Miasta i Gminy O. z dnia [...] lutego 2010 r.

W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia SKO w L. wskazało, że decyzja organu podatkowego I instancji obarczona jest wadą określoną w art. 247 § 1 pkt. 3 Ordynacji podatkowej, to jest wydana została z rażącym naruszeniem prawa. Kolegium podkreśliło, że rażące naruszenie prawa, w rozumieniu przywołanej regulacji, zachodzi wówczas, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią przepisu prawa i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że decyzja ta nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa, co w ocenie tego organu ma miejsce w rozpoznawanej sprawie.

Organ podatkowy podniósł bowiem, że istnieje oczywista sprzeczność pomiędzy treścią przepisu art. 21 ust. 1 ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne a rozstrzygnięciem zawartym w badanej decyzji. Stosownie do treści rzeczonego art. 21 ust. 1 podstawę wymiaru podatków stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Oznacza to, że Burmistrz Miasta i Gminy O. ustalając w 2010 roku łączne zobowiązanie pieniężne wobec stron postępowania, zobowiązany był uwzględnić dane zawarte w tej ewidencji zarówno co do powierzchni, oznaczenia i konturów klasyfikacyjnych użytków rolnych, gruntów pozostałych, jak i istniejących budynków. Organ podatkowy, wbrew powyższej regulacji, dokonując wymiaru podatku rolnego oraz od nieruchomości, nie uwzględnił natomiast danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków, zgodnie z którymi od 2004 roku podatnicy są właścicielami nieruchomości zabudowanej o powierzchni 0,1900 ha sklasyfikowanej w ewidencji gruntów i budynków jako tereny mieszkaniowe B, na której posadowione są budynek mieszkalny o powierzchni 86,00 m2 i budynek pozostały o powierzchni 27,50 m2, a także gruntów rolnych klasy V o powierzchni 0,3500 ha, położonych w miejscowości M. Burmistrz zakwalifikował w decyzji wymiarowej grunt o powierzchni 0,1900 ha jako grunt rolny zabudowany, klasy V, a więc z mocy ustawy zwolniony z podatku rolnego. Zdaniem Kolegium stanowi to o rażącym zaniedbaniu tego organu, skutkującym koniecznością wyeliminowania decyzji z obrotu prawnego jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa.

Postanowieniem z dnia [...] listopada 2014 r., nr [...], Burmistrz Miasta i Gminy O. wszczął z urzędu postępowanie podatkowe w sprawie ustalenia wysokości łącznego zobowiązania pieniężnego za 2010 rok, aby decyzją z dnia [...] grudnia 2014 r., nr [...], ustalić wobec podatników łączne zobowiązanie pieniężne w podatku rolnym i od nieruchomości za rok 2010 w kwocie [...] zł, w tym podatek rolny [...] zł, podatek od nieruchomości [...] zł.

W uzasadnieniu wydanej decyzji organ podatkowy I instancji wskazał na 0,3500 ha użytków rolnych, od których ustalił podatek rolny w wysokości [...] zł, oraz na 86,00 m2 pomieszczeń o wysokości powyżej 2,20 m, od których ustalił podatek od nieruchomości w kwocie [...] zł, 27,50 m2 budynków pozostałych, od których ustalił podatek od nieruchomości w kwocie [...] zł, oraz 1900,00 m2 gruntów zabudowanych i niezabudowanych, od których ustalił podatek od nieruchomości w kwocie [...] zł. Jednocześnie organ ten podał, że wysokość podatku ustalono na podstawie ewidencji podatkowej prowadzonej przez ten organ, podkreślając, że decyzja uwzględnia aktualne dane. W dalszej części uzasadnienia organ podatkowy powołał się na zawiadomienie ze Starostwa Powiatowego w L. z dnia [...] maja 2014 r. o zmianach w ewidencji gruntów i budynków, a także przywołał dotychczas przeprowadzone postępowania w sprawie.

Odwołanie od powyższej decyzji złożyli podatnicy, podkreślając, że użytkowany przez nich grunt rolny stanowi ugór, z którego nie ma żadnych wymiernych korzyści.

Decyzją z dnia [...] stycznia 2015 r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. utrzymało w mocy decyzję organu podatkowego I instancji.

W uzasadnieniu wydanej decyzji organ odwoławczy podniósł, powołując się na art. 21 ust. 1 ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne, że podstawę wymiaru podatku, w tym podatku rolnego i podatku od nieruchomości, stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków, którą prowadzi starosta. Aktualne dane z tej ewidencji mają przy tych charakter bezwzględnie wiążący dla organu podatkowego, wobec czego organ ten nie ma uprawnień do przeprowadzania własnych ustaleń faktycznych w tym zakresie, a zmiany tych danych dokonywane są w odrębnym postępowaniu przez właściwy organ. Organ podatkowy ustalił łączne zobowiązanie pieniężne w podatku rolnym i podatku od nieruchomości za 2010 rok zgodnie z danymi wynikającymi z ewidencji gruntów i budynków, prowadzonej przez Starostę L.

Podatnicy w 2010 roku, z uwzględnieniem zmiany w ewidencji wprowadzonej od dnia [...] stycznia 2004 r., byli współwłaścicielami położonej na terenie gminy O., obręb M., działki oznaczonej nr [...] sklasyfikowanej w części jako użytki rolne – grunty orne klasy V, oznaczone symbolem RV o powierzchni 0,3500 ha, a w części jako tereny mieszkaniowe – oznaczone symbolem B o powierzchni 0,1900 ha. Organ podatkowy II instancji wskazał następnie, że w oparciu o art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku rolnym należące do podatników użytki rolne podlegają zwolnieniu z podatku rolnego, wobec czego wysokość podatku rolnego została ustalona na kwotę [...] zł. Z kolei opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, przy zastosowaniu odpowiednich stawek podatkowych, podlegają: 1) budynki mieszkalne o powierzchni 86,00 m2, 2) budynki pozostałe o powierzchni użytkowej 27,50 m2, 3) grunty pozostałe o powierzchni 0,1900 ha. W konsekwencji organ odwoławczy uznał, że łączne zobowiązanie podatkowe zostało ustalone w prawidłowej wysokości.

W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji jej poprzedzającej, podatnicy zarzucili naruszenie art. 68 § 1 Ordynacji podatkowej, poprzez ustalenie zobowiązania podatkowego w podatku rolnym oraz podatku od nieruchomości za 2010 rok, w sytuacji gdy zobowiązanie to nie powstało.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie wskazując, że w rozpoznawanej sprawie na ustalenie zobowiązania podatkowego organ podatkowy miał 5 lat (art. 68 § 2 Ordynacji podatkowej), jako że podatnicy pomimo zmiany danych w ewidencji gruntów i budynków nie ujawnili informacji niezbędnych do ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek z innych przyczyn niż w niej podniesiono.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2014 r., poz. 1647) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta, o czym stanowi już § 2 przywołanego artykułu, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Wobec tego, stosownie do art. 145 § 1 pkt. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: "P.p.s.a."), sąd uwzględniając skargę na decyzję uchyla ją w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Zakres powyższej kontroli wyznacza art. 134 § 1 P.p.s.a., zgodnie z którym sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W konsekwencji sąd administracyjny dokonując oceny legalności zaskarżonej decyzji nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, aczkolwiek oceny tej dokonuje w granicach sprawy, która legła u podstaw wydania zaskarżonej decyzji. Granice rozpoznania przez sąd wyznaczone są zatem przez granice sprawy administracyjnej, przy czym - użyte w powyższym przepisie pojęcie "sprawy" występuje w znaczeniu materialnoprawnym, a nie procesowym. Zakresem rozpoznania sądu administracyjnego objęte są więc wszystkie czynności i akty wydane w danej sprawie administracyjnej, niezależnie od tego, w jakim stadium postępowania i w jakim trybie zostały one wydane, jeżeli tylko dotyczą tej samej sprawy administracyjnej. Takie odczytywanie przepisu art. 134 § 1 P.p.s.a. potwierdza dodatkowo treść art. 135 tej ustawy, który nakłada na sąd obowiązek zastosowania przewidzianych ustawą środków w celu usunięcia naruszeń prawa w stosunku do aktów i czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 listopada 2006 r., sygn. akt II OSK 1353/05, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

W rozpoznawanej sprawie zarówno decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...] stycznia 2015 r. oraz utrzymana przez nią w mocy decyzja Burmistrza Miasta i Gminy O. z dnia [...] grudnia 2014 r., jak i decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...] października 2014 r. stwierdzająca nieważność pierwotnie wydanej decyzji Burmistrza Miasta i Gminy O. z dnia [...] lutego 2010 r. oraz poprzedzające jej wydanie postanowienie tego organu z dnia [...] września 2014 r. wszczynające z urzędu postępowanie w trybie nadzwyczajnym – wydane zostały "w granicach danej sprawy" w rozumieniu art. 134 § 1 P.p.s.a. Sprawą tą jest bowiem ustalenie wobec skarżących łącznego zobowiązania podatkowego w podatku rolnym i podatku od nieruchomości za 2010 rok.

Wobec powyższego ocena legalności zaskarżonej decyzji, jak i decyzji utrzymanej przez nią w mocy, winna być poprzedzona oceną legalności decyzji SKO w L. z dnia [...] października 2014 r., jako że podjęcie tej ostatniej decyzji, powodując wyeliminowanie z obrotu prawnego pierwotnej decyzji wymiarowej, umożliwiło wydanie zaskarżonej decyzji z zachowaniem zasady ne bis in idem - zakazującej podwójnego orzekania w tej samej sprawie.

W ocenie Sądu decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...] października 2014 r. wydana została z naruszeniem art. 247 § 1 pkt. 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.), bowiem decyzja Burmistrza Miasta i Gminy O. z dnia [...] lutego 2010 r. nie jest dotknięta kwalifikowaną wadą prawną ujętą w tej regulacji, a w konsekwencji przepis ten nie mógł stanowić podstawy do stwierdzenia jej nieważności.

Zgodnie z art. 247 § 1 pkt. 3 Ordynacji podatkowej organ podatkowy stwierdza nieważność decyzji ostatecznej, która została wydana z rażącym naruszeniem prawa. Zastosowanie nadzwyczajnego trybu postępowania i wzruszenie w tym trybie ostatecznej decyzji podatkowej stanowi odstępstwo od zasady trwałości decyzji wyrażonej w art. 128 Ordynacji podatkowej. Orzecznictwo sądów administracyjnych zwraca uwagę na to, że stabilizacja porządku prawnego jest wartością większą niż potrzeba eliminowania z obrotu prawnego decyzji wadliwych. Uruchomienie nadzwyczajnego trybu wzruszania decyzji ostatecznych jest uzasadnione jedynie w sytuacji, gdy ciężar gatunkowy naruszenia prawa przeważa nad dobrem, jakie stanowi pewność wspomnianego obrotu (wyrok Naczelnego Sadu Administracyjnego z dnia 18 sierpnia 2009 r., sygn. akt II FSK 534/08, CBOSA). Podnosi się zatem, że o "rażącym" naruszeniu prawa można mówić wówczas, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią normy prawnej, a więc przekroczenie prawa występuje w sposób jasny i niedwuznaczny (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 września 2010 r., sygn. akt II FSK 644/09, CBOSA), a charakter tego naruszenia powoduje, że decyzja taka nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 czerwca 2001 r., sygn. akt III SA 907/00, CBOSA). Nie jest przy tym konieczne badanie sprawy co do jej istoty, gdyż z rażącym naruszeniem prawa mamy do czynienia w momencie, gdy proste zestawienie treści decyzji z treścią przepisu wskazuje na ich wzajemną sprzeczność. Oznacza to, że rażące naruszenie prawa występuje w sytuacji, gdy orzeczenie wydane przez organ w sposób ewidentny odbiega od obowiązującej normy prawnej (wyrok Naczelnego Sadu Administracyjnego z dnia 10 kwietnia 2013 r., sygn. akt II FSK 1637/11; z dnia 18 sierpnia 2009 r., sygn. akt II FSK 534/08, CBOSA).

Objaśnić jednocześnie trzeba, że podstawą stwierdzenia nieważności decyzji może być rażące naruszenie każdego przepisu prawa, w tym również procesowego. Jednakże wada wskazująca na nieważność decyzji musi tkwić w samej decyzji, a to znaczy, że z reguły jest następstwem rażącego naruszenia prawa materialnego. Nie będzie zatem uzasadniać stwierdzenia nieważności decyzji naruszenie przepisów postępowania, nawet o charakterze rażącym, jeżeli sama treść decyzji odpowiada prawu (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 grudnia 2005 r., sygn. akt II FSK 27/05, CBOSA). Sankcję nieważności może pociągać tylko takie naruszenie norm postępowania, które wprost godzi w samą decyzję, nie zaś naruszenie przepisów które może, lecz nie musi mieć wpływu na rozstrzygnięcie. Postępowanie szczególne, jakim jest postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji, nie jest postępowaniem o charakterze merytorycznym, zmierzającym do ustalenia okoliczności sprawy i nie ma w nim miejsca na weryfikowanie ustaleń faktycznych dokonanych przez organ podatkowy w postępowaniu wymiarowym wyrok Naczelnego Sadu Administracyjnego z dnia 10 kwietnia 2013 r., sygn. akt II FSK 1637/11, CBOSA).

Na gruncie kontrolowanej sprawy Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. w decyzji z dnia [...] października 2014 r. rażącego naruszenia prawa, o którym stanowi art. 247 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej, doszukuje się w oczywistej, zdaniem tego organu, sprzeczności pomiędzy rozstrzygnięciem zawartym w decyzji z dnia [...] lutego 2010 r. Burmistrza Miasta i Gminy O. a art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (tekst jedn. Dz. U. z 2005 r. Nr 240, poz. 2027 ze zm., dalej: "P.g.k."). W ocenie Sądu, przy wydaniu decyzji z dnia [...] lutego 2010 r., Burmistrz Miasta i Gminy O. nie dopuścił się jednak rażącego naruszenia powyższej regulacji.

Na tle treści art. 21 ust. 1 P.g.k. podstawę wymiaru podatków stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Regulacja ta znajduje swoje odzwierciedlenie także w ustawach podatkowych, które przy opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości bądź podatkiem rolnym nakazują brać jako podstawę ustaleń faktycznych dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków. Dane zawarte w przywołanej ewidencji mają pierwszorzędne znaczenie już przy określeniu, któremu ze wspomnianych podatków będzie podlegał dany grunt - czy podatkowi od nieruchomości, zgodnie z regulacjami ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jedn. Dz. U. z 2006 r. Nr 121, poz. 844 ze zm., dalej: "u.p.o.l."), czy też podatkowi rolnemu, zgodnie z regulacjami ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (tekst jedn. Dz. U. z 2006 r. Nr 136, poz. 969 ze zm., dalej: "u.p.r."), co nota bene stanowi istotę sporu jaki zaistniał pomiędzy stronami niniejszego postępowania. Zgodnie bowiem z art. 2 ust. 2 u.p.o.l. opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości nie podlegają użytki rolne, grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych lub lasy, z wyjątkiem zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej - przy czym o uznaniu danego gruntu za użytek rolny, grunt zadrzewiony i zakrzewiony na użytku rolnym decyduje taka jego klasyfikacja w ewidencji gruntów i budynków (art. 1a ust. 3 u.p.o.l.). Natomiast grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne lub jako grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych, z wyjątkiem gruntów zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej innej niż działalność rolnicza, podlegają opodatkowaniu podatkiem rolnym, o czym stanowi już art. 1 u.p.r.

Burmistrz Miasta i Gminy O. wydając decyzję wymiarową z dnia [...] lutego 2010 r. zasadniczo kierował się powyższymi wymogami, uwzględniając przy ustaleniu podatku rolnego i podatku od nieruchomości za 2010 rok dane z ewidencji gruntów i budynków dla nieruchomości skarżących. Organ ten nie tylko w podstawie prawnej skarżonej decyzji powołał się między innymi na art. 1 u.p.r., lecz nadto wprost wskazał, że wysokość podatku ustalono na podstawie ewidencji podatkowej prowadzonej przez ten organ. Tymczasem ewidencja podatkowa nieruchomości, która zgodnie z art. 7a ust. 1 u.p.o.l. prowadzona jest dla potrzeb wymiaru i poboru podatku od nieruchomości oraz podatku rolnego i podatku leśnego, zawiera dane o podatnikach i przedmiotach opodatkowania, w tym w szczególności dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków (por. art. 7a ust. 2 u.p.o.l.). Przy czym, jeżeli grunty są sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne albo jako grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych i podlegają opodatkowaniu podatkiem rolnym, w ewidencji podatkowej wskazuje się oznaczenie użytków gruntowych, a także klas gleboznawczych, jeżeli grunty stanowią gospodarstwo rolne lub podlegają zwolnieniu albo uldze od podatku rolnego ze względu na oznaczenie klasy gleboznawczej gruntu (§ 5 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2004 r. w sprawie ewidencji podatkowej nieruchomości, Dz. U. z 2004 r. Nr 107, poz. 1138). W tych okolicznościach nie można organowi podatkowemu skutecznie zarzucić rażącego naruszenia art. 21 ust. 1 P.g.k. Nie można zwłaszcza uznać, aby treść wydanej przez ten organ decyzji podatkowej pozostawała w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z normą prawną wynikającą z tej regulacji, skoro z decyzji tej jednoznacznie wynika, że przy wymiarze podatku rolnego i podatku od nieruchomości organ podatkowy co najmniej pośrednio, to jest poprzez ewidencję podatkową nieruchomości, uwzględnił dane z ewidencji gruntów i budynków, a jednocześnie nie wynika z niej w żaden sposób, aby podstawę wymiaru tych podatków stanowiły jakiekolwiek inne dane (np. okoliczności faktyczne wskazujące na to co faktycznie znajduje się na gruncie albo w jakim charakterze jest on wykorzystywany) z całkowitym pominięciem danych z ewidencji gruntów i budynków. Zdaniem Sądu wyłącznie ta ostatnia sytuacja mogłaby stanowić ewentualny asumpt do dalszych rozważań odnośnie rażącego naruszenia art. 21 ust. 1 P.g.k., jednakże jak już była o tym mowa nie zaistniała ona w kontrolowanej sprawie. W konsekwencji nie można przyjąć, aby przy wydaniu decyzji z dnia [...] lutego 2010 r. Burmistrz Miasta i Gminy O. dopuścił się rażącego naruszenia art. 21 ust. 1 P.g.k. i z tego powodu, w oparciu o art. 247 § 1 pkt. 3 Ordynacji podatkowej, stwierdzić nieważność tej decyzji.

W tym miejscu, celem uzupełnienia dotychczasowych rozważań, stwierdzić zwłaszcza należy, że rażącego naruszenia art. 21 ust. 1 P.g.k. nie potwierdza sytuacja, w której organ podatkowy przy wymiarze podatku rolnego i podatku od nieruchomości, co prawda opiera się na danych z ewidencji gruntów i budynków, lecz na danych niewłaściwych - na przykład nieaktualnych. Taka sytuacja, z którą nota bene mamy do czynienia w ramach kontrolowanej sprawy, nie świadczy o takim naruszeniu norm postępowania, które godzi wprost w samą decyzję, a o naruszeniu - zwłaszcza art. 122 oraz art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej - które może, lecz nie musi mieć wpływu na zawarte w tej decyzji rozstrzygnięcie. Aby bowiem stwierdzić wówczas, że dane z ewidencji gruntów i budynków, na których oparł się organ podatkowy przy wymiarze podatku są nieaktualne i nie powinny stanowić podstawy tego wymiaru, konieczne staje się przeprowadzenie dodatkowego postępowania wyjaśniającego, które będzie zmierzało w szczególności do wykazania danych właściwych, to jest aktualnych dla okresu objętego wymiarem podatku, i stwierdzenia czy i w jakim zakresie dane te różnią się od danych przyjętych za podstawę wymiaru podatku. W konsekwencji niedopuszczalne staje się stwierdzenie nieważności decyzji wymiarowej, jako że w analizowanym trybie nadzwyczajnym nie ma miejsca na weryfikowanie ustaleń faktycznych dokonanych przez organ podatkowy w postępowaniu wymiarowym.

W powyższych okolicznościach konieczne stało się uchylenie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...] października 2014 r. stwierdzającej nieważność decyzji Burmistrza Miasta i Gminy O. z dnia [...] lutego 2010 r., jako wydanej z naruszeniem art. 247 § 1 pkt. 3 Ordynacji podatkowej, jak i inicjującego postępowanie nieważnościowe postanowienia SKO w L. z dnia [...] września 2014 r. Na skutek uchylenia powyższej decyzji w obrocie prawnym ponownie znajdzie się decyzja Burmistrza Miasta i Gminy O. z dnia [...] lutego 2010 r., co powoduje konieczność uchylenia także zaskarżonej decyzji, to jest decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] stycznia 2015 r., i utrzymanej nią w mocy decyzji Burmistrza Miasta i Gminy O. z dnia [...] grudnia 2014 r.

Wobec powyższego, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a w zw. z art. 134 § 1 i art. 135 P.p.s.a., orzeczono jak w punkcie I. sentencji wyroku. O kosztach postępowania orzeczono w punkcie II. sentencji wyroku w oparciu o art. 200 P.p.s.a.