Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt II SA/Ke 184/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2020-03-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6339 Inne o symbolu podstawowym 633
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 61a par. 1
journal: Dz.U. 2020 poz 256
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Chobian (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Jacek Kuza, Asesor WSA Agnieszka Banach, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 18 marca 2020 r. sprawy ze skargi W. S. na postanowienie Wojewody z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania administracyjnego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Wojewoda postanowieniem z [...], po rozpatrzeniu zażalenia W.S. na postanowienie wydane z upoważnienia Prezydenta Miasta z [...] w sprawie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie z wniosku z 21 listopada 2019 r. o wyrejestrowanie od 21 listopada 2019 r., na podstawie art. 61a § 1 kpa, utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.

W uzasadnieniu Wojewoda podał, że 21 listopada 2019 r. W.S. zgłosił się w MUP i złożył wniosek o treści: "W odniesieniu do mojego ostatniego pisma odnośnie wniosku o wyrejestrowanie z ewidencji osób poszukujących pracy oraz waszej ostatniej decyzji wnoszę o ponowne mnie zarejestrowanie do dnia 21.11.2019 r. Wnoszę o zarejestrowanie mnie w trybie warunkowym, albowiem zapewne Wojewoda uchyli waszą decyzję o wyrejestrowaniu mnie z ewidencji osób poszukujących pracy. Wnoszę o wyrejestrowanie mnie z dniem 21.11.2019 r. z ewidencji osób poszukujących pracy". Organ I instancji rozdzielił ten wniosek na dwie kwestie i wydał dwa postanowienia: jedno w kwestii zarejestrowania do dnia 21 listopada 2019 r. i drugie w kwestii wyrejestrowania od dnia 21 listopada 2019 r.

W związku z wnioskiem o "wyrejestrowanie od dnia 21.11.2019 r.", organ I instancji postanowieniem z [...] odmówił wszczęcia postępowania, uzasadniając, że zainteresowany od 14 listopada 2019 r. nie posiada statusu poszukującego pracy.

Rozpoznając odwołanie od powyższego rozstrzygnięcia Wojewoda podniósł, że na mocy decyzji organu I instancji z [...]. W.S. z tym dniem utracił status poszukującego pracy. Decyzja ta jest ostateczna w administracyjnym toku instancji. Zdaniem organu odwoławczego, ze złożonego wniosku z 27 listopada 2019 r. wynika, że "o ile decyzja o wyrejestrowaniu z dniem 14.11.2019 r. nie zostanie uchylona przez Wojewodę", intencją W.S. jest rejestracja na dalszy okres - od 15 do 21 listopada 2019 r.

Mając powyższe na uwadze, organ odwoławczy wskazał, że przepisy ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy oraz rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej w sprawie rejestracji bezrobotnych i poszukujących pracy nie dają możliwości rejestracji z datą wsteczną niż dzień złożenia wniosku (§ 8 ust. 1 rozporządzenia: "rejestracji osoby ubiegającej się o zarejestrowanie jako bezrobotny albo poszukujący pracy dokonuje się z dniem, w którym osoba zgłosiła się do powiatowego urzędu pracy"). Tym samym treść pisma strony oznacza, że wnosi ona zarówno o zarejestrowanie jak i o wyrejestrowanie z tym samym dniem czyli 21 listopada 2019 r. To z kolei oznacza, że nie zaszły przesłanki do wszczęcia postępowania w związku z wnioskiem z 27 listopada 2019 r.

W skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skardze na powyższe postanowienie W.S. podniósł, że ma on prawo kiedy chce rejestrować się jako osoba poszukująca pracy oraz kiedy chce wyrejestrowywać się z ewidencji bez podawania powodu.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie wskazać należy, że sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), dalej p.p.s.a., zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.

Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 p.p.s.a. wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).

Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się naruszeń prawa skutkujących koniecznością jego uchylenia lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 i 2 p.p.s.a.). Jedyną bowiem nieprawidłowością jaką stwierdzono w toku kontroli zaskarżonego postanowienia jest to, że organ odwoławczy w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia trzykrotnie wskazał mylnie datę złożonego i rozpoznawanego w sprawie wniosku – 27 listopada zamiast 21 listopada 2019 r.

Podstawę prawną zaskarżonego postanowienia Wojewody stanowił art. 61a § 1 kpa, zgodnie z którym gdy żądanie, o którym mowa w art. 61 kpa (tj. żądanie wszczęcia postępowania), zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania.

W niniejszej sprawie podstawą odmowy wszczęcia postępowania o wyrejestrowanie z ewidencji osób poszukujących pracy - z jednego z dwóch, wykluczających się wzajemnie, a zawartych w jednym piśmie z 21 listopada 2019 r., wniosków, była niemożność wszczęcia tego postępowania z innych uzasadnionych przyczyn, o jakich mowa w art. 61a § 1 kpa. Wskazać należy, że te "inne uzasadnione przyczyny" nie zostały skonkretyzowane w kpa.

Taka inna uzasadniona przyczyna może zachodzić wówczas, gdy z niespornego i niewymagającego postępowania wyjaśniającego stanu faktycznego sprawy wynika w sposób oczywisty i niebudzący jakichkolwiek wątpliwości, że żądanie strony nie może zostać uwzględnione przez organ, gdyż pozostaje w jaskrawej sprzeczności z obowiązującym prawem. Taka sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie. Po pierwsze, w dacie złożenia wniosku o wyrejestrowanie skarżący już był wyrejestrowany w związku z uwzględnieniem jego wcześniejszego wniosku z 14 listopada 2019 r. o wyrejestrowanie. Po drugie, o czym była mowa wyżej, w jednym piśmie skarżący domagał się jednocześnie zarejestrowania na okres obejmujący dzień 21 listopada 2019 r. i wyrejestrowania poczynając od 21 listopada 2019 r. Tak formułowane dwa wzajemnie wykluczające się wnioski, w ocenie Sądu uzasadniały zastosowanie w sprawie art. 61a § 1 kpa, zwłaszcza w kontekście tego, że w dacie składania wniosku o wyrejestrowanie skarżący nie był zarejestrowany w ewidencji osób poszukujących pracy.

Zgodzić się należy ze skarżącym, że to od niego zależy, kiedy złoży wniosek o zarejestrowanie się w ewidencji osób poszukujących pracy lub o wyrejestrowanie się z tej ewidencji. Jednakże postępowanie polegające na składaniu takich wniosków co kilka dni, czy też, jak to się stało w tej konkretnej sprawie złożenie tego samego dnia, w jednym piśmie dwóch wykluczających się wzajemnie wniosków, świadczy o nadużywaniu przez skarżącego tego prawa.

Skoro zatem podniesiony w skardze zarzut nie mógł odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 p.p.s.a.