Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt III SA/Gl 1609/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2017-02-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 602  ceny
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 37h ust. 1, art. 37j ust. 1 pkt 4, art. 37k ust. 1, art.37l ust. 1
journal: Dz.U. 2015 poz 641
law: Ustawa dnia 27 października 1994 r. o autostradach płatnych oraz o Krajowym Funduszu Drogowym - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Kandut, Sędziowie Sędzia WSA Barbara Brandys-Kmiecik, Sędzia WSA Magdalena Jankiewicz (spr.), Protokolant Ref. staż. Izabela Maj-Dziubańska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 lutego 2017 r. przy udziale - sprawy ze skargi B. K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie opłaty paliwowej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z [...] r., nr [...] Dyrektor Izby Celnej w K. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w K. z [...] r., nr [...], określającą skarżącej B. K., prowadzącej działalność gospodarczą jako A kwotę opłaty paliwowej za listopad 2011 r. w wysokości 1.208,50 zł.

Rozstrzygnięcie zostało wydane na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity Dz. U. z 2015 r. poz. 613 ze zm., dalej określanej skrótem O.p.) oraz art. 37h ust. 1, ust. 2, ust. 3 pkt 4, art. 37j ust. 1 pkt 4, art. 37k ust. 1, art. 37l ust. 1, art. 37m ust. 1 pkt 3, art. 37n ust. 1, ust. 2 pkt 1, art. 37o ust. 1 pkt 1, art. 37q ustawy z 27 października 1994r. o autostradach płatnych oraz o Krajowym Funduszu Drogowym ( tekst jednolity Dz. U. z 2015r., poz. 641, dalej powoływanej jako ustawa o autostradach).

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ przedstawił stan faktyczny sprawy.

Podniósł, że w wyniku kontroli przeprowadzonej u skarżącej w marcu 2015r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w K. stwierdził, że strona prowadząc działalność gospodarczą w zakresie usług transportu drogowego towarów w kontrolowanym okresie (od stycznia 2011 r. do grudnia 2014 r.) dokonywała zakupów wyrobów akcyzowych – paliw płynnych tj. oleju napędowego m in. od B Sp. z o.o. natomiast co do tego kontrahenta organ ustalił, że nie prowadził on faktycznej działalności gospodarczej, a zatem faktura sprzedaży paliwa wystawiona przez niego dla skarżącej w listopadzie 2011r. nie odzwierciedlała rzeczywistych zdarzeń gospodarczych pomiędzy podmiotami w nich wymienionymi.

W związku z ustaleniami kontroli Naczelnik Urzędu Celnego w K. decyzją z [...]r. nr [...] określił zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym za wskazany miesiąc w wysokości 21.864,00 zł.

Jak wynika z uzasadnienia decyzji, organ podatkowy stwierdził, iż nie udało się ustalić w trakcie kontroli podatkowej źródła pochodzenia 12.000 litrów paliwa kupionego przez skarżącą w listopadzie 2011 r., gdyż jej kontrahent spółka B Sp. z o.o. nie prowadziła pod wskazanym adresem działalności. W 2011r. Spółka nie zatrudniała pracowników, ani nie prowadziła żadnych ksiąg rachunkowych oraz rachunków bankowych. Nie posiadała również bazy magazynowej oraz środków transportowych, którymi mogłaby dostarczać sprzedawane paliwo.

Jak podkreślił Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w K. w decyzji wydanej wobec Spółki, nie nabywała ona oleju napędowego, który następnie miałby zostać sprzedany. Jej działalność polegała wyłącznie na wprowadzeniu do obrotu faktur dotyczących handlu paliwami, a więc nie mogła przenieść jego własności na kolejnych odbiorców. Tym samym nie udało się potwierdzić, że został zapłacony podatek akcyzowy w należytej wysokości od tego paliwa.

Stanowisko przedstawione przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w K. w decyzji z [...]r. podzielił Dyrektor Izby Skarbowej w K. rozpoznający sprawę na skutek złożenia odwołania od rozstrzygnięcia Naczelnika i decyzją z [...]r. nr [...] utrzymał ją w mocy.

Wskazana decyzja organu I instancji w zakresie podatku akcyzowego stała się podstawą określenia opłaty paliwowej za listopad 2011r. decyzją Naczelnika Urzędu Skarbowego w K. z [...]r. nr [...], określającej wysokość opłaty paliwowej. Powołując się na art. 37h ust. 1 ustawy o autostradach organ stwierdził w niej, że wprowadzanie

na rynek krajowy paliw silnikowych, wykorzystywanych do napędu pojazdów podlega opłacie paliwowej. Przez wprowadzenie na rynek krajowy paliw silnikowych rozumie się czynności podlegające opodatkowaniu podatkiem akcyzowym, których przedmiotem są paliwa silnikowe oraz gaz, a więc stwierdził, że na stronie ciąży obowiązek zapłaty opłaty paliwowej.

Od decyzji tej strona wniosła odwołanie żądając uchylenia decyzji i skierowania sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Zarzuciła jej naruszenie:

1) Naruszenie art. 187 § 1 w związku z art. 191 ustawy Ordynacja podatkowa przejawiające się w wystąpieniu istotnych braków w materiale dowodowym, zignorowania wniosków dowodowych wskazanych przez stronę, m.in. niedokonanie przesłuchania istotnych dla rozstrzygnięcia świadków, opieranie się wyłącznie na zeznaniach świadków w przedmiocie obrotu paliwami z niezakończonych postępowań karnych;

2) Naruszenie prawa materialnego przejawiające się w zanegowaniu krajowych i europejskich zasad neutralności podatku akcyzowego przez obciążenie strony podatkiem akcyzowym (a w konsekwencji również opłatą paliwową) pomimo faktu, iż dostawca paliw B. Sp. z o.o. – odpowiedzialny za dokonanie zapłaty akcyzy jest podmiotem znanym organowi pierwszej instancji;

3) Pominięcie faktu dochowania należytej staranności strony w transakcjach ze spółką C;

4) Stronnicze i tendencyjne prowadzenie postępowania, naruszające art. 121 § 1 O.p.;

5) Przekroczenie granic zasady swobodnej oceny dowodów poprzez tendencyjne opieranie się przez organ na wybranych jedynie dowodach bez wyjaśnienia i uzasadnienia dokonania odmowy wiarygodności innych dowodów, a zatem dokonanie przez organ niewłaściwej oceny zebranego materiału dowodowego;

6) Rażące naruszenie art. 8 ust. 1 lit. a dyrektywy 2008/118/WE, który jako osobę zobowiązaną do zapłaty podatku wskazuje jeden z podmiotów, które wyprowadzają wyroby akcyzowe z procedury zawieszenia poboru akcyzy, nie zaś nabywcę wyrobu akcyzowego.

Zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Celnej utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji.

W jego uzasadnieniu podniósł, że wprowadzenie na rynek krajowy paliw silnikowych oraz gazu, jak stanowi przepis art. 37h ustawy o autostradach skutkuje obowiązkiem uiszczenia opłaty paliwowej.

Na mocy art. 37j ust. 1 ustawy o autostradach, obowiązek zapłaty opłaty paliwowej ciąży m. in. na innym podmiocie podlegającym obowiązkowi podatkowemu w podatku akcyzowym od paliw silnikowych lub gazu, co oznacza, że opłata paliwowa uwarunkowana jest jedynie zaistnieniem zdarzeń podlegających opodatkowaniu podatkiem akcyzowym, a takie w odniesieniu do strony skarżącej miało miejsce. Zgodnie bowiem z art. 13 ust. 1 pkt 1 ustawy z 6 grudnia 2008r. o podatku akcyzowym (t.j. Dz. U. z 2014r., poz. 752) podatnikami akcyzy są m.in. osoby fizyczne i prawne oraz jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej, które dokonują czynności podlegających opodatkowaniu akcyzą lub wobec których zaistniał stan faktyczny podlegający opodatkowaniu tym podatkiem, w tym posiadacz wyrobów akcyzowych znajdujących się poza procedurą zawieszenia poboru akcyzy, jeżeli od wyrobów tych nie został zapłacony podatek akcyzowy w należnej wysokości i nie ustalono, że od wyrobów tych podatek został zapłacony. Taki stan faktyczny został w przypadku strony stwierdzony, co znalazło wyraz w decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w K. z [...]r., określającej skarżącej kwotę zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym za badany miesiąc z tytułu nabycia paliw płynnych, od których nie została zapłacona akcyza w należnej wysokości na wcześniejszym etapie obrotu, a którą organ był związany w postępowaniu dotyczącym opłaty paliwowej.

W omawianej sprawie istotnym jest fakt, że strona w badanym okresie stała się podatnikiem podatku akcyzowego z tytułu nabycia i posiadania oleju napędowego niewiadomego pochodzenia, od którego nie została zapłacona akcyza w należnej wysokości, co wynika wprost z ostatecznej decyzji organu pierwszej instancji.

Organ podkreślił dalej, odwołując się do normy art. 37h ust. 1 ustawy o autostradach, że wprowadzanie na rynek krajowy paliw silnikowych oraz gazu, wykorzystywanych do napędu silników spalinowych, podlega opłacie zwanej "opłatą paliwową". Z kolei, w myśl art. 37h ust. 2 cytowanej ustawy, przez wprowadzenie na rynek krajowy paliw silnikowych oraz gazu, o których mowa w ust. 1, rozumie się czynności podlegające opodatkowaniu podatkiem akcyzowym, których przedmiotem są te paliwa silnikowe oraz gaz. Skoro zatem strona jest zobowiązana do zapłaty podatku akcyzowego za wskazany wyżej okres, to jest również - w świetle przepisów ustawy o autostradach - podmiotem na którym ciąży obowiązek zapłaty opłaty paliwowej, którą zgodnie z art. 37o ww. ustawy była zobowiązana wpłacić w terminie do 25. dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym powstał obowiązek zapłaty, na wyodrębniony rachunek bankowy izby celnej, którą kieruje dyrektor właściwy dla naczelnika tego urzędu celnego, a tego nie uczyniła.

Jako podstawę do obliczenia wysokości opłaty paliwowej przyjęto ilość paliwa ustaloną w decyzji ostatecznej Naczelnika Urzędu Celnego, tj. ilość paliwa jaką podmiot posiadał w badanym okresie i od której był zobowiązany naliczyć podatek akcyzowy - czyli 12.000 litrów oleju napędowego przy zastosowaniu współczynnika przeliczenia 0,820 kg/l i stawki opłaty 122,82 zł/l, co dało kwotę opłaty wynoszącą 1.208,50 zł.

Końcowo podkreślił, że materiał dowodowy zebrany w postępowaniu w sprawie zobowiązania w podatku akcyzowym był podstawą stwierdzenia zobowiązania podatkowego w postępowaniu w przedmiocie podatku akcyzowego, a konsekwencją określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym (na podstawie art. 37h, art. 37j i art. 37k ustawy o autostradach płatnych oraz o Krajowym Funduszu Drogowym) jest również obowiązek zapłaty opłaty paliwowej.

W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach strona, zaskarżając decyzję organu odwoławczego w całości, zażądała uchylenia zaskarżonej decyzji i decyzji I instancji oraz umorzenia postępowania w sprawie oraz zawieszenia postepowania do czasu prawomocnego wyroku w sprawie podatku akcyzowego.

Zaskarżonej decyzji zarzuciła:

1)Błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, że bezsporny jest fakt, iż strona posiadała olej napędowy niewiadomego pochodzenia, od którego nie została zapłacona akcyza, w konsekwencji miała się ona stać podatnikiem podatku akcyzowego z tytułu posiadania tego paliwa, następnie ciąży na niej obowiązek zapłaty opłaty paliwowej,

2)Naruszenie prawa materialnego, a to przepisu art. 37j ust. 1 pkt 4, ustawy o autostradach płatnych w związku z art. 8 ustęp 2 punkt 4 ustawy z 6 grudnia 2008 roku o podatku akcyzowym, w związku z przepisem art. 2 Konstytucji, w związku z art. 8 ustęp 1 litera a dyrektywy Rady 2008/118/WE z 16 grudnia 2008 roku w sprawie ogólnych zasad dotyczących podatku akcyzowego, uchylającej dyrektywę 92/12/EWG, poprzez błędną jej wykładnię polegającą na przyjęciu, iż nabywca paliwa silnikowego jest innym podmiotem podlegającym obowiązkowi podatkowemu w zakresie podatku akcyzowego od paliw silnikowych, w konsekwencji podmiotem zobowiązanym do zapłaty opłaty paliwowej od paliw silnikowych.

Mając na względzie powyższe pełnomocnik wniósł o :

1. zwrócenie się do Trybunału Konstytucyjnego z pytaniem czy przepis art. 8 ust.2 pkt 4 ustawy z 6 grudnia 2008 roku o podatku akcyzowym jest zgodny z przepisem art. 2 Konstytucji w zakresie w jakim nakłada obowiązek zapłaty akcyzy na nabywcę paliwa silnikowego oraz obciąża nabywcę paliwa silnikowego ciężarem wykazania opłacenia akcyzy na poprzedniej fazie obrotu paliwem silnikowym,

2. zwrócenie się do Trybunału Sprawiedliwości z pytaniem prejudycjalnym czy przepis art. 8 ustęp 1 litera a dyrektywy Rady 2008/118/WE z 16 grudnia 2008 roku w sprawie ogólnych zasad dotyczących podatku akcyzowego, uchylającej dyrektywę 92/12/EWG obejmuje zakresem podmiotowym także nabywcę paliwa silnikowego, jeżeli nie wiedział lub nie powinien byt wiedzieć o nieprawidłowym opuszczeniu, (Na rozprawie pełnomocnik sprecyzował, że chodzi o opuszczenie składu podatkowego).

W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie wskazać trzeba, że za podstawę wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach przyjął prawidłowe ustalenia stanu faktycznego dokonane w zaskarżonym tutaj rozstrzygnięciu Dyrektora Izby Celnej w K. (zob.: uchwała NSA z 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09).

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. j. Dz. U. z 2014 r., poz. 1647 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Natomiast według art. 3 § 1 i 2 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity w Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zmianami – zwanej dalej w skrócie "P.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Tylko stwierdzenie, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub z innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, może skutkować uchyleniem przez sąd zaskarżonej decyzji (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a, b, c P.p.s.a.). Nadmienić również trzeba, że w myśl art. 134 § 1 P.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Dokonując oceny legalności zaskarżonej decyzji Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja z [...] r. w przedmiocie opłaty paliwowej za listopad 2011 r. odpowiada prawu.

Przedmiotem sporu w rozpatrywanej sprawie jest zasadność określenia skarżącej opłaty paliwowej z tytułu posiadania przez nią wyrobów akcyzowych niewiadomego pochodzenia (paliwa, tj. oleju napędowego), które to posiadanie wygenerowało po jej stronie zobowiązanie w podatku akcyzowym, określone ostateczną decyzją organu podatkowego.

Na wstępie należy zatem wskazać, że obowiązek uiszczenia opłaty paliwowej regulują przepisy ustawy z 27 października 1994 r. o autostradach płatnych oraz o Krajowym Funduszu Drogowym (tekst jedn. Dz. U. z 2015 r., poz. 641 ze zm.).

Stosownie do art. 37h ust. 1 powołanej ustawy w brzmieniu obowiązującym w listopadzie 2011 r. opłacie paliwowej podlega wprowadzenie na rynek krajowy paliw silnikowych oraz gazu wykorzystywanych do napędu pojazdów. Przez wprowadzenie na rynek krajowy paliw silnikowych oraz gazu rozumie się czynności podlegające opodatkowaniu podatkiem akcyzowym, których przedmiotem są te paliwa silnikowe oraz gaz. W myśl art. 37j ust. 1 pkt. 4 powyższej ustawy obowiązek zapłaty opłaty paliwowej od paliw silnikowych oraz gazu, o których mowa w art. 37h, ciąży na innym podmiocie podlegającym na podstawie przepisów o podatku akcyzowym obowiązkowi podatkowemu w zakresie podatku akcyzowego od paliw silnikowych lub gazu. Wreszcie art. 37k ust. 1 tej ustawy o autostradach płatnych stanowi, że obowiązek zapłaty opłaty paliwowej powstaje z dniem powstania zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym od paliw silnikowych. Zaś podstawą obliczenia wysokości opłaty paliwowej, zgodnie z 37l ust. 1 tej ustawy, jest ilość paliw silnikowych, od jakich podmioty, o których mowa w art. 37j ust. 1 cytowanej ustawy, są obowiązane zapłacić podatek akcyzowy.

Z powyższych unormowań wynika, że obowiązek zapłaty opłaty paliwowej jest ściśle związany z obowiązkiem podatkowym w podatku akcyzowym, który powstaje z mocy prawa, co oznacza, że podatnik winien go sam obliczyć, zadeklarować i zapłacić, a jeśli tego nie uczyni, zobowiązanie określi organ podatkowy. Taka sytuacja wystąpiła w przedmiotowej sprawie. Organ podatkowy – Dyrektor Izby Celnej w K. ostateczną decyzją z [...] r., nr [...] utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w K. z [...] r. nr [...] określającą stronie zobowiązanie w podatku akcyzowym za listopad 2011 r. z tytułu posiadania oleju napędowego, od którego nie został uiszczony podatek akcyzowy na wcześniejszym etapie obrotu. Sądowi orzekającemu z urzędu wiadomo, że skarga na tę decyzję wyrokiem wydanym w sprawie III SA/Gl 1605/16 została oddalona, co oznacza, że stała się ona prawomocna.

Następstwem wydania powyższej ostatecznej decyzji wymiarowej w przedmiocie podatku akcyzowego, było wydanie zaskarżonej decyzji utrzymującej w mocy decyzję pierwszoinstancyjną, w której określono wysokość należnej opłaty paliwowej od posiadanego paliwa objętego decyzją podatkową, gdyż związanie organów ostateczną decyzją doręczoną stronie trwa przez cały okres jej pozostawania w obrocie prawnym.

Przypomnieć w tym miejscu należy, ze zgodnie z generalną zasadą zawartą w art. 128 O.p., decyzje, od których nie służy odwołanie w postępowaniu podatkowym są ostateczne, zaś w myśl art. 212 zd. 1. O.p. organ podatkowy, który wydał decyzję, jest nią związany od chwili jej doręczenia. Następstwem tego faktu jest to, że zarówno organ, który wydał decyzję ostateczną, jak i inne organy i instytucje państwowe oraz podmioty prawa są związane taką decyzją oraz dokonanymi w niej ustaleniami.

Skoro w wyniku wniesionego odwołania organ drugiej instancji ponownie rozpatrzy merytorycznie sprawę rozstrzygniętą przez organ pierwszej instancji, to wówczas decyzją ostateczną rozstrzygającą sprawę podatkową będzie decyzja organu odwoławczego (wyrok NSA z 8 stycznia 2016 r., II FSK 2453/13, LEX nr 1968848).

Dlatego też w postępowaniu w przedmiocie opłaty paliwowej organ – zasadnie - nie dokonywał ponownie odrębnych ustaleń w zakresie stanu faktycznego będącego w istocie podstawą do ustalenia obowiązku w podatku akcyzowym, lecz odwołał się do tych ustaleń, które były podstawą określenia zobowiązania podatkowego skarżącej w podatku akcyzowym, zawartych w ostatecznej decyzji z [...] r., nr [...].

Z tego powodu nie mógł odnieść skutku zawarty w punkcie 1. zarzut skargi dot. błędu w ustaleniach faktycznych polegającego na przyjęciu, że strona posiadała olej, od którego nie została zapłacona akcyza, a w konsekwencji miała stać się podatnikiem podatku akcyzowego i w dalszej kolejności – opłaty paliwowej.

Zarzut dotyczący błędu w ustaleniach faktycznych co do posiadania wyrobu akcyzowego mógłby być podnoszony w postępowaniu określającym zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym, ale jego badanie w tym postępowaniu nie jest możliwe z uwagi na wspomniane już granice tożsamości sprawy, co świadczy o niezasadności zarzutu wyrażonego w pkt1 skargi.

Stosownie bowiem do powołanego na wstępie art. 134 § 1 P.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, którą wyznaczają granice tej sprawy administracyjnej, w której wniesiono skargę i że nie może uczynić przedmiotem rozstrzygnięcia innego aktu lub czynności. W kwestii tożsamości sprawy wypowiedział się NSA w wyroku z 10 lutego 2012 r., sygn. akt I OSK 1513/11, gdzie stwierdził -powołując się na glosę B. Adamiak do innego wyroku NSA - iż na "sprawę administracyjną" składają się elementy podmiotowe i przedmiotowe i przy ustalaniu tożsamości sprawy to te elementy należy poddać badaniu. Tożsamość elementów podmiotowych, to tożsamość podmiotu praw lub obowiązków, tożsamość przedmiotowa, to tożsamość treści tych praw i obowiązków oraz ich podstawy prawnej i faktycznej.

Przekładając to na analizowaną sprawę stwierdzić trzeba, że co prawda zachodzi tożsamość podmiotowa w postępowaniu w sprawie określenia zobowiązania podatkowego za listopad 2011r. oraz w postępowaniu, którego przedmiotem jest opłata paliwowa za ten okres, jednak brak jest tożsamości przedmiotowej (odpowiednio: podatek akcyzowy i opłata paliwowa) oraz podstawy prawnej (ustawa o podatku akcyzowym i ustawa o autostradach). Natomiast rozstrzygnięcie "w granicach danej sprawy" oznacza, że sąd nie może uczynić przedmiotem rozpoznania legalności innej sprawy administracyjnej niż ta, w której wniesiono skargę (wyrok NSA z dnia 21 lipca 2016 r., II FSK 1949/14, LEX nr 2107238).

Stąd nie mogły być uwzględnione wnioski o skierowanie pytań do Trybunału Konstytucyjnego i TSUE, albowiem tezy, na jakie miałyby być zadane zgodnie z wnioskiem strony dotyczyły podatku akcyzowego, a nie opłaty paliwowej.

W kwestii podnoszonego naruszenia prawa materialnego, a to art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej w brzmieniu: "Rzeczpospolita Polska jest demokratycznym państwem prawnym, urzeczywistniającym zasady sprawiedliwości społecznej", który miałby być naruszony poprzez fakt określenia skarżącej opłaty paliwowej w oparciu o obowiązujący przepis prawa, Sąd się takiego naruszenia nie dopatrzył.

Skoro w postępowaniu dot. podatku akcyzowego organ wykazał, że strona stała się podatnikiem tego podatku, to prostą konsekwencją tej oceny jest stwierdzenie, że stała się także zobowiązana do zapłaty opłaty paliwowej. Stosownie bowiem do art. 37j. ust. 1 pkt 4 ustawy o autostradach, obowiązek zapłaty opłaty paliwowej od paliw silnikowych oraz gazu, o których mowa w art. 37h, ciąży na innym podmiocie podlegającym na podstawie przepisów o podatku akcyzowym obowiązkowi podatkowemu w zakresie podatku akcyzowego od paliw silnikowych lub gazu. Zgodnie z art. 37k ust. 1 ustawy o autostradach, obowiązek zapłaty opłaty paliwowej powstaje z dniem powstania zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym od paliw silnikowych oraz gazu, o których mowa w art. 37h.

Dlatego nie można zaaprobować zarzutu zawartego w ostatnim punkcie skargi. W ocenie Sądu bowiem, organ - zgodnie z art. 37h, art. 37j, art. 37k oraz art. 37l ustawy o autostradach płatnych - prawidłowo orzekł o powstaniu po stronie skarżącej obowiązku zapłaty opłaty paliwowej i określił wysokość opłaty należnej za listopad 2011 r. od 12.000 litrów oleju napędowego zużytego w toku prowadzonej działalności gospodarczej, od którego akcyza nie została zapłacona.

Sąd nie dopatrzył się, aby takie rozstrzygnięcie pozostawało w sprzeczności z art. 8 ust. 2 pkt. 4 u.p.a., stanowiącym, że przedmiotem opodatkowania akcyzą jest nabycie lub posiadanie wyrobów akcyzowych znajdujących się poza procedurą zawieszenia poboru akcyzy, jeżeli od tych wyrobów nie została zapłacona akcyza w należnej wysokości a w wyniku kontroli podatkowej, postępowania kontrolnego albo postępowania podatkowego nie ustalono, że podatek został zapłacony. Nie dostrzegł również tej sprzeczności w odniesieniu do art. 8 ust. 1 lit. a dyrektywy rady 2008/118/WE. Po pierwsze, żaden z tych przepisów nie był podstawą rozstrzygnięcia w sprawie, po wtóre pierwszy z nich potwierdza prawidłowość rozstrzygnięcia organu, zaaprobowanego przez Sąd orzekający, że określenie zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym niejako automatycznie generuje obowiązek zapłaty opłaty paliwowej na podstawie art. 37j ust. 1 pkt. 4 w zw. z art. 37k ust. 1 ustawy o autostradach, drugi zaś nie miał zastosowania w analizowanym stanie faktycznym, gdyż dotyczy uprawnionego prowadzącego skład podatkowy, zarejestrowanego odbiorcy i zarejestrowanego wysyłającego, a więc podmiotów nie występujących w sprawie.

Podsumowując, Sąd stwierdził, że zarzuty podniesione w skardze są nieuzasadnione, w pozostałym zakresie również nie dostrzegł wad zaskarżonego rozstrzygnięcia Dyrektora Izby Celnej.

Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 151 P.p.s.a. Sąd oddalił skargę.