Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 2019/14
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2016-04-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6205 Nadzór sanitarny
Hasła tematyczne: Inspekcja sanitarna
Skarżony organ: Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 27 c  ust. 1 i  ust. 3,art. 29
journal: Dz.U. 2011 nr 212 poz 1263
law: Ustawa z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej - tekst jednolity.
article: art. 44 b i  art. 44 c
journal: Dz.U. 2012 poz 124
law: Ustawa z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Maria Czapska - Górnikiewicz Sędziowie Sędzia NSA Robert Sawuła Sędzia del. WSA Agnieszka Wilczewska - Rzepecka (spr.) Protokolant starszy asystent sędziego Paweł Konicki po rozpoznaniu w dniu 26 kwietnia 2016 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 25 lutego 2014 r. sygn. akt III SA/Lu 967/13 w sprawie ze skargi M. P. na decyzję Lubelskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] października 2013 r. nr [...] w przedmiocie wprowadzania do obrotu środków zastępczych stwarzających zagrożenie życia lub zdrowia ludzi oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 25 lutego 2014 r., sygn. akt III SA/Lu 967/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę M. P.–" [...]" na decyzję Lubelskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Lublinie z dnia [...] października 2013 r., nr [...], w przedmiocie nakazania wstrzymania wprowadzenia do obrotu i wycofania na czas niezbędny do przeprowadzenia oceny i badań środków zastępczych oraz nakazu zaprzestania prowadzenia sklepu.

W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji wskazał, że decyzją z dnia [...] października 2013 r., znak: [...], Lubelski Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Lublinie, po rozpatrzeniu odwołania M. P., utrzymał w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Chełmie z dnia [...] sierpnia 2013 r., znak: [...], nakazującą M. P., prowadzącemu działalność gospodarczą pod nazwą "[...] ":

- wstrzymanie wprowadzania do obrotu i nakazanie wycofania na czas niezbędny do przeprowadzenia oceny i badań bezpieczeństwa, nie dłużej jednak niż do 15 lutego 2015 r. środków zastępczych, zabezpieczonych i zatrzymanych przez PPIS w Chełmie: "Cząstka Boga: Vinshu 1 Z nad indyjskich gór i doliny Gangesu" (5 sztuk), "Cząstka Boga: Uszak Z nad indyjskich gór i doliny Gangesu" (5 sztuk), "Cząstka Boga: Surja Z nad indyjskich gór i doliny Gangesu" (8 sztuk);

- zaprzestanie prowadzania działalności sklepu "[...] " w C. przy ul. L., należącym do [...] M. P., na czas niezbędny do usunięcia zagrożenia nie dłuższy niż do dnia 5 listopada 2013 r. oraz dokonanie zabezpieczenia poprzez zaplombowanie pomieszczeń sklepu.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy powołał się na poniższe ustalenia faktyczne.

W dniu 2 sierpnia 2013 r. przedstawiciele PPIS w Chełmie przeprowadzili kontrolę w sklepie "[...]", znajdującego się w C. przy ulicy L., działając na podstawie informacji ze Szpitalnego Oddziału Ratunkowego Samodzielnego Publicznego Wojewódzkiego Szpitala Specjalistycznego w Chełmie o podejrzeniu zatrucia pacjenta "GM" środkami psychoaktywnymi. Z wywiadu środowiskowego przeprowadzonego przez przedstawicieli PPIS w Chełmie wynikało, że pacjent "GM" zażył środek, który został zakupiony przez jego kolegę "RK" w dniu 2 sierpnia 2013 r. w godzinach porannych w sklepie przy ulicy L. w C. Powyższa okoliczność była podstawą do przeprowadzenia kontroli w ww. sklepie. Z ustaleń kontrolnych wynikało, że sklep "[...] " prowadzi działalność z zakresu sprzedaży asortymentu firmy "[...] " w godzinach od 8.00-12.00, natomiast w godzinach od 12.00-20.00 działa firma [...] Sp. z. o.o., z siedzibą w P., jako sklep "[...]". W sali sprzedaży znajdowały się trzy oszklone gabloty, w których umieszczone były kosmetyki, bibeloty, długopisy, zapalniczki i inne. Na wspólnym zapleczu dla obu sklepów w dniu kontroli znajdowały się produkty o następujących nazwach: "Cząstka Boga: Vinshu l Z nad indyjskich gór i doliny Gangesu" (5 sztuk), "Cząstka Boga: Uszas Z nad indyjskich gór i doliny Gangesu" (5 sztuk), "Cząstka Boga: Surja Z nad indyjskich gór i doliny Gangesu" (8 sztuk). Ponadto w sali sprzedaży w jednej z gablot umieszczone zostały etykiety z nazwami Vinshu 1, Uszas, Surja i cenami jednostkowymi produktów. W toku kontroli przedstawiciele PPIS w Chełmie ustalili (na podstawie informacji uzyskanych od sprzedawczyń), że artykuły do sprzedania są składowane i po zakupie wydawane klientom z pomieszczenia zaplecza, które jest wspólne dla obu firm.

Zdaniem organu odwoławczego stwierdzony stan faktyczny wskazywał na uzasadnione podejrzenie wprowadzania do obrotu zakazanych ustawą środków zastępczych. W toku prowadzonego, dalszego postępowania wyniki badań pobranych próbek produktów, co do których istniało uzasadnione podejrzenie, że są środkami zastępczymi wykazały obecność substancji, które zgodnie z ekspertyzą wykonaną przez Narodowy Instytut Leków w Warszawie wykazują działanie psychoaktywne. Z danych Europejskiego Centrum Monitorowania Narkotyków Narkomanii powyższe substancje wykazują działanie psychoaktywne i są środkami zastępczymi. Tym samym potwierdzone zostało realne zagrożenie zdrowia i życia ludzi. Zaistniała sytuacja uprawniała organ pierwszej instancji do wydania decyzji o wstrzymaniu wprowadzania produktów do obrotu oraz zatrzymania tych produktów, w oparciu o art. 44c ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii (Dz. U. z 2012 r., poz. 124, ze zm.; dalej jako: u.p.n.) oraz art. 27c ust. 1 i ust. 3 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. z 2011 r., Nr 212, poz. 1263, ze zm.). Art. 44c ust. 1 u.p.n. przewiduje, że w przypadku stwierdzenia wytwarzania lub wprowadzania do obrotu środka zastępczego lub produktu, co do którego zachodzi podejrzenie, że jest on środkiem zastępczym, właściwy państwowy inspektor sanitarny stosuje odpowiednio przepisy art. 27c ustawy o PIS. Zgodnie z art. 27c ust. 1 ustawy o PIS w przypadku uzasadnionego podejrzenia, że produkt stwarza zagrożenie życia lub zdrowia ludzi, właściwy państwowy inspektor sanitarny wstrzymuje, w drodze decyzji, jego wytwarzanie lub wprowadzanie do obrotu lub nakazuje wycofanie produktu z obrotu na czas niezbędny do przeprowadzenia oceny i badań jego bezpieczeństwa, nie dłuższy jednak niż 18 miesięcy. Z kolei art. 27c ust. 3 tej ustawy stanowi, że w przypadku wydania decyzji, o której mowa w ust. 1 właściwy państwowy inspektor sanitarny: zatrzymuje produkt oraz nakazuje zaprzestania prowadzenia działalności w pomieszczeniach lub obiektach służących wytwarzaniu lub wprowadzaniu produktu do obrotu na czas niezbędny do usunięcia zagrożenia nie dłuższy niż 3 miesiące.

Organ II instancji nie podzielił podnoszonych przez skarżącego decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego zarzutów naruszenia zasady czynnego udziału stron (art. 10 § 2 k.p.a.), skierowania decyzji do osoby niebędącej stroną w sprawie (art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a.) oraz naruszenia przepisów ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2013 r., poz. 672, ze zm.; dalej: u.s.d.g.), dotyczących zasad kontroli przedsiębiorców. Uznał także, iż zgłoszone przez stronę wnioski dowodowe nie mają znaczenia dla sprawy.

W skardze do sądu administracyjnego M. P. podniósł zarzut nieważności poprzez skierowanie decyzji do osoby niebędącej stroną w sprawie, co do której nie mają zastosowania ustalenia organu i która nie jest właścicielem ani dystrybutorem produktów objętych decyzją. Twierdził, że ustalając strony postępowania organ oparł się wyłącznie na rzekomych wątpliwych twierdzeniach o inicjałach "RK" i "GM", nie przeprowadził żadnego dowodu w celu ustalenia prawidłowego kręgu podmiotów, do których należało skierować decyzję.

Skarżący zarzucił także wadliwe uzasadnienie decyzji poprzez niewskazanie faktów i dowodów, na podstawie których uznał, że istnieje zagrożenie dla życia lub zdrowia ludzi, a także dowodów, na podstawie których uznał, wbrew twierdzeniom obu sprzedawczyń, że skarżący wprowadza produkty należące do innego podmiotu. Organ nie wyjaśnił także zasadności nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, w sytuacji gdy nie było do tego podstaw faktycznych i prawnych. Ponadto organ naruszył zasadę czynnego udziału stron w postępowaniu poprzez brak zawiadomienia strony o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów przed wydaniem decyzji przez organ I instancji.

W ocenie skarżącego doszło również do naruszenia art. 27c ust. 1 ustawy o PIS poprzez nakazanie wstrzymania wprowadzania do obrotu produktów, które nigdy nie były przez skarżącego wprowadzane, a także poprzez zastosowanie przepisu, pomimo braku uzasadnionego podejrzenia, że produkt stwarza zagrożenie życia lub zdrowia ludzi. Naruszono również art. 27c ust. 3 pkt 2 ustawy o PIS poprzez jego zastosowanie pomimo braku niezbędnych przesłanek w postaci niewskazania zagrożenia, któremu miałoby zapobiec zaprzestanie prowadzenia działalności, skoro zatrzymane zostały kwestionowane przez organ substancje.

Skarżący zarzucił także naruszenie art. 77 ust. 6 u.s.d.g. poprzez wydanie decyzji na podstawie dowodów pozyskanych w wyniku kontroli przeprowadzonej z rażącym naruszeniem przepisów u.s.d.g.

W odpowiedzi na skargę Lubelski Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

W merytorycznym uzasadnieniu wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie stwierdził, że w okolicznościach przedmiotowych sprawy organ inspekcji sanitarnej prawidłowo orzekł o wstrzymaniu wprowadzania do obrotu wyżej wymienionych produktów i ich zatrzymaniu na podstawie art. 27c ust. 1 i ust. 3 ustawy o PIS.

Zdaniem Sądu I instancji podnoszona przez skarżącego okoliczność, że środki wobec których orzeczono zakaz wprowadzania do obrotu nie stanowiły jego własności nie dawała podstaw do zakwestionowania zasadności rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonej decyzji. Nie budziło bowiem wątpliwości Sądu I instancji to, że wstrzymaniu wprowadzenia do obrotu podlegały produkty znajdujące się w jednym lokalu, wykorzystywanym na potrzeby prowadzenia działalności gospodarczej zarówno przez skarżącego, jak i spółkę [...]. Skoro oba te podmioty gospodarcze w tym samym lokalu prowadziły działalność handlową skierowaną do nieograniczonego kręgu konsumentów, której istotą jest sprzedaż produktów znajdujących się lub mogących się znajdować w tym lokalu, to niewątpliwie oba podmioty udostępniały osobom trzecim te właśnie produkty, poprzez ich wyeksponowanie i składowanie na terenie lokalu – sklepu. Tak opisane zachowanie – udostępnianie produktów – było skutkiem także zaakceptowania przechowywania takich produktów w lokalu przez inny podmiot, bowiem czynność udostępniania produktów nie musi mieć związku z okolicznościami dotyczącymi sposobu ich wprowadzania do obrotu. Udostępnianie produktów oderwane jest od kwestii własności, co także przesądzało o niezasadności zarzutów skargi.

Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie nie zasługiwały również na uwzględnienie zarzuty dotyczące naruszenia przepisów art. 77 ust. 6, art. 79, art. 79a, art. 79b, art. 82 i art. 84c ustawy o swobodzie działalności gospodarczej.

Stosownie do art. 79 ust. 1 u.s.d.g. organy kontroli zawiadamiają przedsiębiorcę o zamiarze wszczęcia kontroli. W myśl art. 79 ust. 2 pkt 5, zawiadomienia o zamiarze wszczęcia kontroli nie dokonuje się, w przypadku gdy przeprowadzenie kontroli jest uzasadnione bezpośrednim zagrożeniem życia, zdrowia lub środowiska naturalnego. W okolicznościach niniejszej sprawy powyższa przesłanka została spełniona. Kontrola została bowiem wszczęta w związku z podejrzeniem, że w punktach sprzedaży "[...] " w C. przy ul. L. do obrotu wprowadzane są środki zastępcze. Działania Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Chełmie zainicjowane zostały powiadomieniem ze Szpitalnego Oddziału Ratunkowego Samodzielnego Publicznego Wojewódzkiego Szpitala Specjalistycznego w Chełmie o wystąpieniu zatrucia środkami psychoaktywnymi po zażyciu środka zakupionego w sklepie przy ul. L.

Sąd I instancji podkreślił przy tym, że Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Chełmie w protokole kontroli zamieścił wzmiankę o braku zawiadomienia o zamiarze kontroli z powołaniem się na przepisy u.s.d.g.

W art. 79a ust. 1 u.s.d.g. przewidziano, że czynności kontrolne mogą być wykonywane przez pracowników organów kontroli po okazaniu przedsiębiorcy albo osobie przez niego upoważnionej legitymacji służbowej upoważniającej do wykonywania takich czynności oraz po doręczeniu upoważnienia do przeprowadzenia kontroli, chyba że przepisy szczególne przewidują możliwość podjęcia kontroli po okazaniu legitymacji. W takim przypadku upoważnienie doręcza się przedsiębiorcy albo osobie przez niego upoważnionej w terminie określonym w tych przepisach, lecz nie później niż trzeciego dnia od wszczęcia kontroli.

Z akt sprawy wynikało, że czynności kontrolne w punkcie sprzedaży pod nazwą "[...] " w C. w dniu 2 sierpnia 2013 r. były podjęte przez odpowiednio upoważnionych pracowników, po okazaniu legitymacji służbowych oraz upoważnienia do przeprowadzenia kontroli. Z protokołu kontroli wynika również, że poinformowano sprzedawczynię o prawach i obowiązkach kontrolowanego. W tej sytuacji nie miał zastosowania art. 79b u.s.d.g., który przewiduje obowiązek poinformowania kontrolowanego przedsiębiorcę lub osobę, wobec której podjęto czynności kontrolne, o jego prawach i obowiązkach w trakcie kontroli w przypadku wszczęcia czynności kontrolnych tylko po okazaniu legitymacji służbowej. Ponadto zauważyć należy, że pracownica mogła być – stosownie do art. 80 ust. 5 u.s.d.g. uznana za osobę, o której mowa w art. 97 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny. Wymogu dokonywania czynności kontrolnych w obecności kontrolowanego lub osoby przez niego upoważnionej nie stosuje się bowiem, w przypadkach, gdy przeprowadzenie kontroli jest uzasadnione bezpośrednim zagrożeniem życia, zdrowia lub środowiska naturalnego (art. 80 ust. 2 pkt 4 u.s.d.g.). W niniejszej sprawie wyżej wymieniona przesłanka została spełniona.

W ocenie Sądu I instancji nie był zasadny także zarzut naruszenia art. 82 ust. 1 u.s.d.g. zakazujący równoczesnego podejmowania i prowadzenia więcej niż jednej kontroli działalności przedsiębiorcy. Organ inspekcji sanitarnej podjął tylko jedną kontrolę w punkcie sprzedaży pod nazwą "[...] " w C. przy ul. L., którą zakończył wydaniem zaskarżonej decyzji.

Bezpodstawnie zdaniem Sądu I instancji skarżący zarzucił również naruszenie art. 84c u.s.d.g. Zgodnie z przywołanym przepisem, przedsiębiorca może wnieść sprzeciw wobec podjęcia i wykonywania przez organy kontroli czynności z naruszeniem przepisów art. 79-79b, art. 80 ust. 1 i 2, art. 82 ust. 1 oraz art. 83 ust. 1 i 2, z zastrzeżeniem art. 84d (art. 84c ust. 1 u.s.d.g.). Sprzeciw przedsiębiorca wnosi na piśmie do organu podejmującego i wykonującego kontrolę. O wniesieniu sprzeciwu przedsiębiorca zawiadamia na piśmie kontrolującego. Sprzeciw wnosi się w terminie 3 dni roboczych od dnia wszczęcia kontroli przez organ kontroli. Przedsiębiorca musi uzasadnić wniesienie sprzeciwu.

Z zebranego materiału dowodowego wynikało, że kontrola w sklepie rozpoczęła się w dniu 2 sierpnia 2013 r. o godz. 11:45 a zakończyła o godz.12:00. W toku prowadzonej kontroli spółka nie złożyła sprzeciwu. Wniesienie sprzeciwu powoduje wstrzymanie czynności kontrolnych przez organ kontroli z chwilą doręczenia kontrolującemu zawiadomienia o wniesieniu sprzeciwu do czasu rozpatrzenia sprzeciwu, a w przypadku wniesienia zażalenia do czasu jego rozpatrzenia (art. 84c ust. 5 u.s.d.g.). Z akt sprawy wynika, że sprzeciw w niniejszej sprawie nie został wniesiony.

Uwzględniając powyższe, Sąd I instancji stwierdził, że bezzasadny jest zarzut naruszenia art. 77 ust. 6 u.s.d.g., wyłączający możliwość uznania za dowód, w jakimkolwiek postępowaniu administracyjnym, podatkowym, karnym lub karno-skarbowym dotyczącym kontrolowanego przedsiębiorcy, dowodów przeprowadzonych w toku kontroli przez organ kontroli z naruszeniem przepisów prawa w zakresie kontroli działalności gospodarczej przedsiębiorcy, ponieważ organy inspekcji sanitarnej nie naruszyły przepisów ustawy o swobodzie działalności gospodarczej.

Bezpodstawny zdaniem Sądu I instancji był także zarzut naruszenia art. 10 § 1 i art. 81 k.p.a. W przypadku gdy załatwienie sprawy nie cierpi zwłoki ze względu na niebezpieczeństwo dla życia lub zdrowia ludzkiego istnieje możliwość odstąpienia od zasady zagwarantowania stronie prawa do czynnego udziału w postępowaniu. W tym przypadku ograniczony zostaje również obowiązek organu zaznajomienia strony z wynikiem procesu dowodzenia, zawarty w art. 81 k.p.a. Skoro w okolicznościach niniejszej sprawy organ pierwszej instancji powziął uzasadnione podejrzenie, że wprowadzane przez skarżącego do obrotu produkty stwarzają zagrożenie dla zdrowia i życia ludzkiego, to zasadnie zastosował art. 10 § 2 k.p.a., gdyż załatwienie sprawy wymagało podjęcia szybkich działań ze względu na niebezpieczeństwo dla zdrowia ludzkiego.

Zarzut naruszenia art. 7, art. 11, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. przez brak właściwego uzasadnienia decyzji również nie był w ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie zasadny. Organy uzasadniły swoje decyzje przedstawiając stan faktyczny sprawy, w tym okoliczności, które wzbudziły uzasadnione podejrzenie co do szkodliwości zabezpieczonych produktów oraz przywołały i dokonały wykładni stosowanych przepisów prawa. Ponadto organ drugiej instancji prawidłowo wykazał jakimi motywami się kierował odmawiając przesłuchania świadków wskazanych przez skarżącego w piśmie procesowym z dnia 19 sierpnia 2013 r. i Sąd podzielił przedstawione argumenty tym bardziej, że zeznania te nie podważyłyby wyników prawidłowo przeprowadzonej kontroli.

Zdaniem Sądu I instancji decyzja została uzasadniona także w części dotyczącej nadania jej rygoru natychmiastowej wykonalności na podstawie art. 108 § 1 k.p.a. Wymienione w tym przepisie względy ochrony zdrowia lub życia ludzkiego wynikały wprost z okoliczności sprawy dotyczącej sprzedaży produktów, co do których istnieje podejrzenie, że mogą stwarzać zagrożenie dla życia lub zdrowia ludzi.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył M. P., wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oraz o zasądzenie kosztów postępowania sądowego według norm przepisanych.

Skarżący, wskazując na art. 174 pkt 2 p.p.s.a., zarzucił Sądowi pierwszej instancji naruszenie przepisów postępowania:

a) art. 106 § 3 p.p.s.a. poprzez nieprzeprowadzenie przez Sąd dowodu uzupełniającego z dokumentów - decyzji Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Lublinie oraz postanowienia Lubelskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora, z których to dokumentów wprost wynikało, że skarżący prowadzi odrębną, niezależną działalność gospodarczą i nie wprowadzał nigdy środków zastępczych do obrotu, a produkty które były wymienione w zarządzeniu nigdy do skarżącego nie należały;

b) art. 113 § 1 p.p.s.a. poprzez zamknięcie rozprawy, przed dostatecznym ustaleniem stanu faktycznego, niewskazanie terminu wejścia do obrotu wykonywanej zarządzeniem decyzji (doręczenia jej stronie postępowania), nie rozważenie czy zarzuty postawione zarządzeniu przed ich nieuwzględnieniem w ogóle zostały rozpoznane i wskazanie wbrew stanowi faktycznemu przyznanemu także przez organ I stopnia w równoległym postępowaniu, że "oba podmioty udostępniają osobom trzecim te [zatrzymane] produkty", w sytuacji, w której skarżący jest całkowicie niezależny organizacyjnie i finansowo od właściciela zatrzymanych produktów, prowadzi niezależny sklep, zatrudnia sprzedawcę, który sprzedaje asortyment należący wyłącznie do sklepu "[...] " i nie wprowadza i nie mógł wprowadzać do obrotu wymienionych w zarządzeniu produktów;

c) art. 133 § 1 p.p.s.a. poprzez wydanie wyroku, na podstawie ustaleń sprzecznych lub niewynikających z akt sprawy, a dotyczących tego, że decyzja której wykonanie dokonywał organ w chwili wydania zarządzenia nie była jeszcze w obrocie, nie została doręczona skarżącemu a sam obowiązek mimo że dotyczył własności innego podmiotu prawa został mylnie zaadresowany także do M. P.;

d) art. 133 § 1 p.p.s.a. poprzez wydanie wyroku, na podstawie ustaleń sprzecznych lub niewynikających z akt sprawy i wskazanie przez Sąd, że "oba podmioty udostępniają osobom trzecim te właśnie produkty", mimo że organy administracji zakwestionowały produkty i działalność odnoszącą się wyłącznie do właściciela sklepu [...], nie ustaliły by sklepy oprócz wspólnego adresu były ze sobą powiązane organizacyjnie i finansowo i mimo tego, że skarżący M. P., prowadzi odrębny od [...] sklep, ma wyodrębnione witryny sklepowe i gabloty w których eksponuje swoje produkty, ma oddzielonego, od [...] pracownika i magazyn produktów, do którego właściciele i pracownicy [...] nie mają dostępu, a z akt sprawy nie wynika by kiedykolwiek pracownik skarżącego wprowadzał do obrotu produkty sprzedawane w sklepie [...], na co także nie wskazywały organy administracji;

e) art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez nieprawidłowe uzasadnienie wyroku, w którym nie znalazło się pełne rozważenie zarzutów podniesionych w skardze i stanowiska skarżącego, który wskazywał że prowadzi niezależny od [...] sklep, a decyzja nie została mu doręczona przed jej przymusowym wykonaniem przez organ;

f) art. 145 § 1 pkt 1) lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. przez oddalenie skargi przez Sąd, mimo jej zasadności i zaakceptowanie w ten sposób naruszeń procedury, do których doszło w toku rozpoznawania sprawy, a polegających na tym, że organy administracyjne wydały postanowienie w stosunku do osoby niebędącej stroną postępowania, w sytuacji w której strona nigdy nie wprowadzała do obrotu produktów, co do których toczy się postępowanie, należą one do innego podmiotu prawa (spółki [...] sp. z o.o., co wynika m.in. z etykiet na zajętych produktach, twierdzeń obu pracowników sklepów), nie prowadziła ona także działalności w zakresie sprzedaży w sklepie "[...] ", a całość postępowania jedynie poprzez nieuwagę i nierzetelność organu administracji prowadzona była "na wszelki w wypadek" w stosunku do osób które były "w pobliżu" działalności objętej kontrolą organów, a postanowienie nie zostało uchylone przez Sąd mimo, że same organy administracji decyzją umorzyły prowadzone postępowania w stosunku do M. P.;

g) art. 145 § 1 pkt 1) lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. przez oddalenie skargi przez Sąd, mimo jej zasadności i zaakceptowanie w ten sposób naruszeń procedury, do których doszło w toku rozpoznawania sprawy, a polegających na nieważności postanowienia poprzez wydanie skarżonego postanowienia bez podstawy prawnej w sytuacji, w której organ wszczął egzekucje obowiązku, który jeszcze nie istniał, w momencie, gdy decyzja która ten obowiązek na stronę nakładała, nie znajdowała się jeszcze w obrocie prawnym i nie była znana stronie postępowania, a zatem skarżone zarządzenie nie dotyczyło żadnego istniejącego obowiązku, gdyż organ wszczął egzekucje obowiązku nałożonego niedoręczoną decyzją;

h) art. 145 § 1 pkt 1) lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 28 k.p.a. przez oddalenie skargi przez Sąd, mimo jej zasadności i zaakceptowanie w ten sposób naruszeń procedury, do których doszło w toku rozpoznawania sprawy, a polegających na nieustaleniu przez organ kręgu podmiotów będących stroną prowadzonego postępowania i nieustaleniu osób do których należały produkty będące przedmiotem postępowania, nieuwzględnieniu zarzutów do zarządzenia mimo braku podjęcia jakichkolwiek czynności w celu właściwego ich rozpoznania i ustaleniu strony prowadzonego postępowania;

i) art. 145 § 1 pkt 1) lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 126 k.p.a. przez oddalenie skargi przez Sąd, mimo jej zasadności i zaakceptowanie w ten sposób naruszeń procedury, do których doszło w toku rozpoznawania sprawy, a polegających na tym, że organy administracji nie uzasadniły postanowienia na płaszczyźnie uzasadnienia prawnego oraz poprzez niewyjaśnienie stanu faktycznego, zakończenie postępowania bez wcześniejszego ustalenia podmiotów zobowiązanych, oparcie całego postępowania wyłącznie na protokole sporządzonym w okolicznościach w których organy i Policja naruszyły przepisy prawa, niewyjaśnienie spornych okoliczności, nieodniesienie się do zarzutów strony i podawanych przez nią faktów, niewyjaśnienie zasadności zastosowania przepisów, nieuzasadnienie swojego rozstrzygnięcia zarówno w sferze uzasadnienia prawnego jak i faktycznego, niewyjaśnienie podstawy prawnej rozstrzygnięć, jak i niepowołanie świadków mogących wypowiedzieć się w zakresie działalności sklepu "[...] ", organ w ogóle nie wskazał dlaczego uznał M. P. za stronę prowadzonego przez siebie postępowania, organ oparł się wyłącznie na protokole co do którego strona w wyznaczonym do tego terminie złożyła zastrzeżenia, wątpliwości te w ogóle nie zostały zbadane przez organ;

j) art. 145 § 1 pkt 1) lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 154 § 1 oraz art. 156 § 1 pkt 5 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji przez oddalenie skargi przez Sąd, mimo jej zasadności i zaakceptowanie w ten sposób naruszeń procedury, do których doszło w toku rozpoznawania sprawy, a polegających na tym, że nie istniały przesłanki i okoliczności wskazujące by brak zabezpieczenia mógł utrudnić lub udaremnić egzekucję,

k) art. 145 § 1 pkt 1) lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 33 pkt 1 w zw. z art. 166b ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji przez oddalenie skargi przez Sąd, mimo jej zasadności i zaakceptowanie w ten sposób naruszeń procedury, do których doszło w toku rozpoznawania sprawy, a polegających na tym, że obowiązek w chwili wydania rozstrzygnięcia nie istniał, gdyż decyzja go nakładająca nie znajdowała się jeszcze w obrocie prawnym, nie wiązała, gdyż nie była doręczona stronie postępowania;

l) art. 145 § 1 pkt 1) lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 33 pkt 4 w zw. z art. 166b ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji przez oddalenie skargi przez Sąd, mimo jej zasadności i zaakceptowanie w ten sposób naruszeń procedury, do których doszło w toku rozpoznawania sprawy, a polegających na tym, że przedsiębiorca nie był stroną obowiązku, gdyż zajęte produkty nie stanowiły jego własności, a on sam nigdy nie prowadził sklepu "[...] ";

m) art. 145 § 1 pkt 1) lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 33 pkt 5 w zw. z art. 166b ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji przez oddalenie skargi przez Sąd, mimo jej zasadności i zaakceptowanie w ten sposób naruszeń procedury, do których doszło w toku rozpoznawania sprawy, a polegających na tym, że organ nie uwzględnił zarzutu mimo, że przedsiębiorca nie może wstrzymać działania sklepu "[...] ", gdyż nigdy go nie prowadził, a należy on do innej osoby prawnej, a także nigdy nie wprowadzał wskazanych produktów do obrotu, a ingerencja w działanie innego niż przedsiębiorca podmiotu prowadziłoby do złamania prawa;

n) art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 133 § 1 p.p.s.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i powołanie się w treści uzasadnienia na okoliczności niewynikające z akt sprawy, wykraczające poza ustalenia stanu faktycznego dokonane przez organy administracji oraz sprzeczne z ustaleniami faktycznymi poczynionymi przez te organy, poprzez wskazanie wbrew twierdzeniom organów administracji, że oba podmioty wprowadzały do obrotu zatrzymane produkty;

o) art. 135 p.p.s.a. w zw. art. 145 p.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie i próbę usunięcia naruszenia prawa w stosunku do skarżonych postanowień poprzez dokonanie przez Sąd uzasadnienia prawnego wydanych rozstrzygnięć w sposób niewynikający z uzasadnień skarżonych rozstrzygnięć i niewynikający z ustaleń faktycznych dokonanych przez organy;

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Lubelski Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Lublinie wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu odniósł się do podniesionych przez skarżącego zarzutów uznając je za bezzasadne. Zajął także stanowisko, że zarówno decyzja Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] sierpnia 2013 r. jak i utrzymująca ją w mocy decyzja Lubelskiego Państwowego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] października 2013 r. są prawidłowe i oparte zostały na właściwych podstawach prawnych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Zgodnie z art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 poz. 270 ze zm., zwana dalej p.p.s.a.), skargę kasacyjną można oprzeć na podstawie: 1) naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie i 2) naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Należy dodać, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, co oznacza, iż strona wnosząca ten środek odwoławczy, zarzucając naruszenie konkretnych przepisów prawa w określonej formie, sama wyznacza obszar kontroli kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny bierze zaś pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania, której przesłanki zostały określone w art. 183 § 2 p.p.s.a., a która nie zachodzi w tej sprawie.

Podkreślić należy, że wyrażona w art. 183 § 1 p.p.s.a. zasada związania granicami skargi kasacyjnej oznacza, że jeżeli nie zachodzi nieważność postępowania sądowego w rozumieniu art. 183 § 2 p.p.s.a., to Naczelny Sąd Administracyjny dokonując kontroli prawidłowości zaskarżonego orzeczenia jest związany wnioskiem skarżącego sformułowanym w skardze kasacyjnej, określającym przedmiot zaskarżenia oraz podstawy zaskarżenia. Prawidłowe sformułowanie podstaw kasacyjnych jest o tyle istotne, że zgodnie z zasadą rozpoznawania sprawy przez Naczelny Sąd Administracyjny w granicach skargi kasacyjnej sąd ten nie jest uprawniony do powtórnego badania zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego (ad meritum) w jego całokształcie. Zakres kognicji Naczelnego Sądu Administracyjnego wyznaczają sformułowane przez skarżącego zarzuty, oparte na ustawowych podstawach i uzasadnione w treści skargi kasacyjnej. Konkretne podstawy skargi kasacyjnej, czyli zawarte w niej przyczyny zaskarżenia rozstrzygnięcia, determinują całkowicie kierunek działalności badawczej Naczelnego Sądu Administracyjnego, którą musi on podjąć w celu stwierdzenia ewentualnej wadliwości zaskarżonego orzeczenia. Zgodnie z art. 176 p.p.s.a., skarga kasacyjna powinna spełniać wymogi formalne przewidziane dla pism procesowych w postępowaniu sądowym, ponadto jej obligatoryjnym elementem, jest przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie.

Przez przytoczenie podstawy kasacyjnej należy rozumieć podanie konkretnego przepisu (konkretnej jednostki redakcyjnej określonego aktu prawnego), który zdaniem strony został naruszony przez sąd pierwszej instancji (zob. postanowienia NSA z dnia 8 marca 2004 r., sygn. akt FSK 41/04; z dnia 1 września 2004 r., sygn. akt FSK 161/04; z dnia 24 maja 2005 r., sygn. akt FSK 2302/04). Z kolei uzasadnienie skargi kasacyjnej winno zawierać rozwinięcie zarzutów kasacyjnych. Na autorze skargi kasacyjnej ciąży zatem obowiązek konkretnego wskazania, które przepisy prawa materialnego zostały przez sąd naruszone zaskarżanym orzeczeniem, na czym polegała ich błędna wykładnia i niewłaściwe zastosowanie oraz jaka powinna być prawidłowa wykładnia i właściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.). Podobnie przy naruszeniu prawa procesowego należy wskazać przepisy tego prawa, które zostały naruszone przez sąd i wpływ naruszenia na wynik sprawy tj. treść orzeczenia (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.).

Uzasadnienie skargi kasacyjnej ma zawierać rozwinięcie podniesionych zarzutów kasacyjnych przez wyjaśnienie na czym naruszenie polegało i przedstawienie argumentacji na poparcie odmiennej wykładni przepisu niż zastosowana w zaskarżonym orzeczeniu lub uzasadnienie zarzutu niewłaściwego zastosowania przepisu, a w odniesieniu do uchybień przepisom procesowym – wykazanie, że zarzucane uchybienie rzeczywiście mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Uzasadnienie skargi kasacyjnej powinno przede wszystkim przedstawiać argumenty mające na celu wskazanie słuszności podstaw kasacyjnych (por. A. Skoczylas, glosa do postanowienia NSA z 5 sierpnia 2004 r., sygn. akt FSK 299/04).

Odnosząc te uwagi o charakterze ogólnym do zawartych w skardze kasacyjnej zarzutów stwierdzić należy, że część z nich nie spełnia wymagań stawianych przez ustawodawcę. Przede wszystkim należy przypomnieć, że przedmiotem skargi była decyzja Lubelskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Lublinie z dnia [...] października 2013 r., utrzymująca w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Chełmie z dnia [...] sierpnia 2013 r., wydaną na podstawie art. 27c ust. 1 i 3, art. 29 ustawy o PIS, art. 44b i art. 44c u.p.n. w zw. z art. 154 § 1 i art. 155 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, nakazującą M. P., prowadzącemu działalność gospodarczą pod nazwą "[...]:

- wstrzymanie wprowadzania do obrotu i nakazanie wycofania na czas niezbędny do przeprowadzenia oceny i badań bezpieczeństwa, nie dłużej jednak niż do 15 lutego 2015 r. środków zastępczych, zabezpieczonych i zatrzymanych przez PPIS w Chełmie: "Cząstka Boga: Vinshu 1 Z nad indyjskich gór i doliny Gangesu" (5 sztuk), "Cząstka Boga: Uszak Z nad indyjskich gór i doliny Gangesu" (5 sztuk), "Cząstka Boga: Surja Z nad indyjskich gór i doliny Gangesu" (8 sztuk);

- zaprzestanie prowadzania działalności sklepu "[...] " w C. przy ul. L., należącym do [...], na czas niezbędny do usunięcia zagrożenia nie dłuższy niż do dnia 5 listopada 2013 r. oraz dokonanie zabezpieczenia poprzez zaplombowanie pomieszczeń sklepu.

Powyższe zostało przywołane ze względu na sformułowane w skardze kasacyjnej zarzuty oraz celem zwrócenia uwagi na granice sprawy, którymi związany był Sąd pierwszej instancji, a tym samym celem ustalenia jaki był zakres okoliczności faktycznych i prawnych, które podlegały badaniu przez ten Sąd.

Zauważyć także należy, iż powołane w skardze kasacyjnej zarzuty są tożsame z zarzutami sformułowanymi w sprawie o sygn. akt II OSK 1423/14, w której to Sąd II instancji rozpoznawał skargę kasacyjną M. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 4 lutego 2014 r., sygn. akt III SA/Lu 654/13, ze skargi na postanowienie w przedmiocie uznania zarzutów zobowiązanego za nieuzasadnione. Postanowienie to zostało wydane w postępowaniu zabezpieczającym w związku z zarzutami złożonymi przez skarżącego na zarządzenie zabezpieczenia.

Jeszcze raz trzeba podkreślić, że wnoszący skargę kasacyjną dążąc do skutecznego podważenia zaskarżanego wyroku, powinien zachować dbałość o poprawne sformułowanie stawianych zarzutów oraz ich uzasadnienie. Powierzenie sporządzenia skargi kasacyjnej wykwalifikowanemu prawnikowi opiera się na założeniu, iż zapewni to skardze odpowiedni poziom merytoryczny i formalny. W gruncie rzeczy, podniesione w niniejszej skardze kasacyjnej zarzuty, z uwagi na ich treść, odnoszą się do postępowania, w którym wydane zostało zarządzenie zabezpieczenia, a następnie postanowienie uznające zarzuty za nieuzasadnione. Jakkolwiek intencją jest wykazanie, iż skarżący nie powinien być adresatem zaskarżonej decyzji, bowiem nie jest właścicielem zajętych i zabezpieczonych produktów, nigdy nie wprowadzał ich do obrotu, prowadzi odrębną, niezależną działalność gospodarczą od właściciela zatrzymanych produktów.

I tak, zarzuty naruszenia art. 145 § 1 pkt 1) lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 33 pkt 1 w zw. z art. 166b ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, w zw. z art. 33 pkt 4 w zw. z art. 166b ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, w zw. z art. 33 pkt 5 w zw. z art. 166b ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, nie zasługiwały na uwzględnienie, bowiem nie dotyczyły istoty rozpoznawanej sprawy. Ani organy administracji rozpoznające przedmiotową sprawę, ani Sąd I instancji, nie stosowały ww. przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, nie mogły więc zostać one naruszone. Zarzut ten został także wadliwie skonstruowany, gdyż Sąd wojewódzki nie stosował art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., lecz art. 151 p.p.s.a., zatem ten ostatni przepis winien zostać powiązany z odpowiednimi przepisami, które w ocenie strony zostały naruszone.

Wyżej wymienione uwagi, w zakresie redakcji należy także odnieść do pozostałych zarzutów, m.in. zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 1) lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 154 § 1 oraz art. 156 § 1 pkt 5 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji przez oddalenie skargi przez Sąd, mimo jej zasadności i zaakceptowanie w ten sposób naruszeń procedury, do których doszło w toku rozpoznawania sprawy, a polegających na tym, że nie istniały przesłanki i okoliczności wskazujące by brak zabezpieczenia mógł utrudnić lub udaremnić egzekucję. Podkreślić należy, iż poza sformułowaniem ww. zarzutu strona wnosząca skargę kasacyjną, nie rozwinęła go w uzasadnieniu, poza przytoczeniem treści art. 154 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji i wskazaniem, iż organ nawet lakonicznie nie wykazał powodów dla których uznał, że brak zabezpieczenia mógłby udaremnić egzekucję. Strona nie uzasadniła swojego stanowiska, dlaczego brak było przesłanek do zastosowania zabezpieczenia. Na marginesie, wskazana wadliwość nie stanowiłaby podstawy do wyeliminowania decyzji, bowiem kwestia ta została poruszona w decyzji organu I instancji, utrzymanej w mocy zaskarżoną decyzją. Ponadto, także i tu należy zaznaczyć, iż przepis art. 156 § 1 pkt 5 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji nie był stosowany.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego niezrozumiały jest zarzut naruszenia art. 106 § 3 p.p.s.a. poprzez nieprzeprowadzenie przez Sąd dowodu uzupełniającego z dokumentów - decyzji Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Lublinie oraz postanowienia Lubelskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora, z których to dokumentów wprost wynikało, że skarżący prowadzi odrębną, niezależną działalność gospodarczą i nie wprowadzał nigdy środków zastępczych do obrotu, a produkty które były wymienione w zarządzeniu nigdy do skarżącego nie należały. Strona wnosząca skargę kasacyjną przy tym nie precyzuje, o jaką chodzi konkretnie decyzję i postanowienie.

Podobnie niezasadne i częściowo niemające umocowania w stanie faktycznym sprawy są zarzuty naruszenia:

- art. 113 § 1 p.p.s.a. poprzez zamknięcie rozprawy, przed dostatecznym ustaleniem stanu faktycznego, niewskazanie terminu wejścia do obrotu wykonywanej zarządzeniem decyzji (doręczenia jej stronie postępowania), nie rozważenie czy zarzuty postawione zarządzeniu przed ich nieuwzględnieniem w ogóle zostały rozpoznane i wskazanie wbrew stanowi faktycznemu przyznanemu także przez organ I stopnia w równoległym postępowaniu, że "oba podmioty udostępniają osobom trzecim te [zatrzymane] produkty", w sytuacji, w której skarżący jest całkowicie niezależny organizacyjnie i finansowo od właściciela zatrzymanych produktów, prowadzi niezależny sklep, zatrudnia sprzedawcę, który sprzedaje asortyment należący wyłącznie do sklepu "[...] " i nie wprowadza i nie mógł wprowadzać do obrotu wymienionych w zarządzeniu produktów;

- art. 133 § 1 p.p.s.a. poprzez wydanie wyroku, na podstawie ustaleń sprzecznych lub niewynikających z akt sprawy, a dotyczących tego, że decyzja której wykonanie dokonywał organ w chwili wydania zarządzenia nie była jeszcze w obrocie, nie została doręczona skarżącemu a sam obowiązek mimo że dotyczył własności innego podmiotu prawa został mylnie zaadresowany także do M. P.;

- art. 133 § 1 p.p.s.a. poprzez wydanie wyroku, na podstawie ustaleń sprzecznych lub niewynikających z akt sprawy i wskazanie przez Sąd, że "oba podmioty udostępniają osobom trzecim te właśnie produkty", mimo że organy administracji zakwestionowały produkty i działalność odnoszącą się wyłącznie do właściciela sklepu [...], nie ustaliły by sklepy oprócz wspólnego adresu były ze sobą powiązane organizacyjnie i finansowo i mimo tego, że skarżący M. P., prowadzi odrębny od [...] sklep, ma wyodrębnione witryny sklepowe i gabloty w których eksponuje swoje produkty, ma oddzielonego, od [...] pracownika i magazyn produktów, do którego właściciele i pracownicy [...] nie mają dostępu, a z akt sprawy nie wynika by kiedykolwiek pracownik skarżącego wprowadzał do obrotu produkty sprzedawane w sklepie [...], na co także nie wskazywały organy administracji;

- art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez nieprawidłowe uzasadnienie wyroku, w którym nie znalazło się pełne rozważenie zarzutów podniesionych w skardze i stanowiska skarżącego, który wskazywał że prowadzi niezależny od [...] sklep, a decyzja nie została mu doręczona przed jej przymusowym wykonaniem przez organ;

- art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 133 § 1 p.p.s.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i powołanie się w treści uzasadnienia na okoliczności niewynikające z akt sprawy, wykraczające poza ustalenia stanu faktycznego dokonane przez organy administracji oraz sprzeczne z ustaleniami faktycznymi poczynionymi przez te organy, poprzez wskazanie wbrew twierdzeniom organów administracji, że oba podmioty wprowadzały do obrotu zatrzymane produkty;

- art. 135 p.p.s.a. w zw. art. 145 p.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie i próbę usunięcia naruszenia prawa w stosunku do skarżonych postanowień poprzez dokonanie przez Sąd uzasadnienia prawnego wydanych rozstrzygnięć w sposób niewynikający z uzasadnień skarżonych rozstrzygnięć i niewynikający z ustaleń faktycznych dokonanych przez organy;

- art. 145 § 1 pkt 1) lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 126 k.p.a. przez oddalenie skargi przez Sąd, mimo jej zasadności i zaakceptowanie w ten sposób naruszeń procedury, do których doszło w toku rozpoznawania sprawy, a polegających na tym, że organy administracji nie uzasadniły postanowienia na płaszczyźnie uzasadnienia prawnego oraz poprzez niewyjaśnienie stanu faktycznego, zakończenie postępowania bez wcześniejszego ustalenia podmiotów zobowiązanych, oparcie całego postępowania wyłącznie na protokole sporządzonym w okolicznościach w których organy i Policja naruszyły przepisy prawa, niewyjaśnienie spornych okoliczności, nieodniesienie się do zarzutów strony i podawanych przez nią faktów, niewyjaśnienie zasadności zastosowania przepisów, nieuzasadnienie swojego rozstrzygnięcia zarówno w sferze uzasadnienia prawnego jak i faktycznego, niewyjaśnienie podstawy prawnej rozstrzygnięć, jak i niepowołanie świadków mogących wypowiedzieć się w zakresie działalności sklepu "[...] ", organ w ogóle nie wskazał dlaczego uznał M. P. za stronę prowadzonego przez siebie postępowania, organ oparł się wyłącznie na protokole co do którego strona w wyznaczonym do tego terminie złożyła zastrzeżenia, wątpliwości te w ogóle nie zostały zbadane przez organ;

Mając na uwadze tak sformułowane zarzuty i ich uzasadnienie w pierwszej kolejności ponownie należy podkreślić, iż odnoszą się one częściowo do zarządzenia o zabezpieczeniu i wydanego postanowienia uznającego zarzuty za nieuzasadnione, które nie było przedmiotem niniejszego postępowania. Choć trudno wyrokować w jakiej części, czy w znacznej czy całkowitej, skoro zostały powielone ze sprawy o sygn. akt II OSK 1423/14. Ponadto zauważyć należy, iż przepis art. 133 § 1 p.p.s.a. stanowi, że Sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy. Orzekanie "na podstawie akt sprawy" oznacza, że sąd przy ocenie legalności zaskarżonego rozstrzygnięcia bierze pod uwagę okoliczności, które z akt tych wynikają i które legły u podstaw jego wydania. Naruszenie określonej w art. 133 § 1 p.p.s.a. zasady orzekania na podstawie akt sprawy mogłoby stanowić podstawę kasacyjną np. w sytuacji oddalenia skargi mimo niekompletnych akt sprawy, pominięcia istotnej części tych akt, przeprowadzenia postępowania dowodowego przez sąd z naruszeniem przesłanek zawartych w art. 106 § 3 p.p.s.a., czy oparcia orzeczenia na własnych ustaleniach sądu, tzn. dowodach lub faktach nieznajdujących odzwierciedlenia w aktach sprawy, o ile nie znajduje to umocowania w art. 106 § 3 p.p.s.a. (por. wyrok NSA z dnia 26 maja 2010 r. sygn. akt I FSK 497/09; LEX nr 594014). Podstawą orzekania przez sąd administracyjny jest co do zasady materiał dowodowy zgromadzony przez organ administracji publicznej w toku postępowania. Pojęcie "akta sprawy" o jakim mowa w art. 133 § 1 p.p.s.a., nie może być ograniczone tylko do akt sprawy zebranych przez organ i przedstawionych sądowi pierwszej instancji wraz ze skargą (zgodnie z art. 54 § 2 p.p.s.a.), gdyż obejmuje również materiał dowodowy zebrany przez sąd i załączony do akt w sposób formalny przez wydanie postanowienia w trybie art. 106 § 3 p.p.s.a.

Stosownie natomiast do art. 106 § 3 p.p.s.a. sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Posłużenie się w analizowanym przepisie stwierdzeniem "sąd może" wyraźnie wskazuje na uprawnienie sądu, a nie jego obowiązek. Już tylko to stwierdzenie wyklucza możliwość skutecznego postawienia Sądowi pierwszej instancji zarzutu jego naruszenia. Nie przeprowadzenie, bowiem dowodu z dokumentu, tak jak wskazuje to przepis art. 106 § 3 p.p.s.a. nie może być oceniane jako naruszenie prawa procesowego i to naruszenie, mające istotny wpływ na wynik sprawy. Stanowisko to wynika również z utrwalonego w tym zakresie orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego (zob. wyroki z dnia 30 września 2009 r., sygn. akt I OSK 160/09; z dnia 21 września 2010 r., sygn. akt I GSK 243/10; z dnia 17 kwietnia 2012 r., sygn. akt II OSK 165/11; z dnia 25 września 2012 r., sygn. akt II OSK 840/11).

Ponadto, trudno jest postawić Sądowi I instancji zarzut naruszenia art. 106 § 3 p.p.s.a., w sytuacji, tak jak w niniejszej sprawie, gdy strona skarżąca nie sformułowała wprost do tego Sądu wniosku o przeprowadzenie dowodu z dokumentu, nadto gdy nie precyzuje, z jakiej konkretnie decyzji i postanowienia Sąd nie przeprowadził dowodu uzupełniającego.

W myśl natomiast art. 141 § 4 p.p.s.a. uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, pisemne motywy powinny ponadto obejmować wskazania co do dalszego postępowania. Art. 141 § 4 p.p.s.a. można naruszyć wtedy, gdy uzasadnienie orzeczenia nie pozwala jednoznacznie ustalić przesłanek, jakimi kierował się wojewódzki sąd administracyjny, podejmując zaskarżone orzeczenie, a wada ta wyklucza kontrolę kasacyjną orzeczenia lub brak jest uzasadnienia któregokolwiek z rozstrzygnięć sądu, albo gdy uzasadnienie obejmuje rozstrzygnięcie, którego nie ma w sentencji orzeczenia. Sama okoliczność, że w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku nie odniesiono się szczegółowo do wszystkich argumentów strony, stanowi istotne naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. tylko w sytuacji, gdy taka wadliwość mogła mieć istotny wpływ na wynik sprawy, czyli na treść podjętego rozstrzygnięcia. Zarzuty w tym zakresie nie są jednak skuteczne, gdy mimo nieprawidłowego nawet uzasadnienia, zaskarżony wyrok odpowiada prawu (art. 184 p.p.s.a.). Ponadto, przyjmuje się, że jeżeli uzasadnienie zaskarżonego orzeczenia wskazuje, jaki stan faktyczny sprawy został przyjęty, wówczas powołany przepis nie może stanowić wystarczającej podstawy kasacyjnej. Błędnej nawet oceny okoliczności faktycznych, czy też wadliwości argumentacji dotyczącej wykładni lub zastosowania prawa materialnego, nie można utożsamiać z brakami uzasadnienia wyroku pierwszoinstancyjnego. W związku z powyższym, przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. nie może stanowić właściwej płaszczyzny do skutecznego zakwestionowania stanowiska sądu co do wykładni bądź zastosowania prawa materialnego. Poprzez zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. nie można również skutecznie zwalczać prawidłowości przyjętego przez sąd stanu faktycznego. Powołany przepis dotyczy składników, zakresu i kompletności uzasadnienia, nie zaś oceny stanu faktycznego oraz prawnego ustalonego w postępowaniu administracyjnym i przyjętego przez sąd administracyjny.

Naczelny Sąd Administracyjny, mając na uwadze powyższe, analizując uzasadnienie zaskarżonego wyroku, nie dopatrzył się w nim takich mankamentów, które obligowałyby go do uwzględnienia skargi kasacyjnej, w tym zakresie. M. P. próbuje poprzez wskazane zarzuty wykazać, iż nie on powinien być stroną podmiotową zaskarżonej decyzji kontrolowanej przez Sąd I instancji. W gruncie rzeczy odnoszą się one do ustaleń faktycznych poczynionych przez organ i ich oceny dokonanej przez Sąd. Jak zaś wyżej zaznaczono, powołany przepis art. 141 § 3 p.p.s.a. dotyczy składników, zakresu i kompletności uzasadnienia, nie zaś oceny stanu faktycznego i prawnego ustalonego w postępowaniu administracyjnym i przyjętego przez sąd administracyjny. Wnoszący skargę kasacyjną chcąc skutecznie zwalczyć przyjęty przez organ stan faktyczny winien powiązać naruszenie art. 7, art. art. 77 § 1, art. 80 k.p.a., z odpowiednim przepisem procedury sądowadministracyjnej, który w jego ocenie został naruszony. Nie zaś formułować zarzuty naruszenia art. 106 § 3, art. 113 § 1, art. 133 § 1, art. 141 § 4 p.p.s.a. Tym samym, nie zasługiwały one na uwzględnienie.

Nieuprawniony na gruncie niniejszej sprawy, oderwany od istoty sprawy, jest zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1) lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. przez oddalenie skargi przez Sąd, mimo jej zasadności i zaakceptowanie w ten sposób naruszeń procedury, do których doszło w toku rozpoznawania sprawy, a polegających na nieważności postanowienia poprzez wydanie skarżonego postanowienia bez podstawy prawnej w sytuacji, w której organ wszczął egzekucje obowiązku, który jeszcze nie istniał, w momencie, gdy decyzja która ten obowiązek na stronę nakładała, nie znajdowała się jeszcze w obrocie prawnym i nie była znana stronie postępowania, a zatem skarżone zarządzenie nie dotyczyło żadnego istniejącego obowiązku, gdyż organ wszczął egzekucje obowiązku nałożonego niedoręczoną decyzją. Ponadto został wadliwie skonstruowany, nie tylko ze względu na wcześniej powołane spostrzeżenia, lecz także z uwagi, iż w przypadku zaistnienia przesłanek stwierdzenia nieważności zastosowanie miałby przepis art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. Podobne rozważania należy odnieść do zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 1) lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. przez oddalenie skargi przez Sąd, mimo jej zasadności i zaakceptowanie w ten sposób naruszeń procedury, do których doszło w toku rozpoznawania sprawy, a polegających na tym, że organy administracyjne wydały postanowienie w stosunku do osoby niebędącej stroną postępowania, w sytuacji w której strona nigdy nie wprowadzała do obrotu produktów, co do których toczy się postępowanie, należą one do innego podmiotu prawa (spółki [...] sp. z o.o., co wynika m.in. z etykiet na zajętych produktach, twierdzeń obu pracowników sklepów), nie prowadziła ona także działalności w zakresie sprzedaży w sklepie "[...] ", a całość postępowania jedynie poprzez nieuwagę i nierzetelność organu administracji prowadzona była "na wszelki w wypadek" w stosunku do osób które były "w pobliżu" działalności objętej kontrolą organów, a postanowienie nie zostało uchylone przez Sąd mimo, że same organy administracji decyzją umorzyły prowadzone postępowania w stosunku do M. P. Także nie mógł zostać uwzględniony zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1) lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 28 k.p.a. przez oddalenie skargi przez Sąd, mimo jej zasadności i zaakceptowanie w ten sposób naruszeń procedury, do których doszło w toku rozpoznawania sprawy, a polegających na nieustaleniu przez organ kręgu podmiotów będących stroną prowadzonego postępowania i nieustaleniu osób do których należały produkty będące przedmiotem postępowania, nieuwzględnieniu zarzutów do zarządzenia mimo braku podjęcia jakichkolwiek czynności w celu właściwego ich rozpoznania i ustaleniu strony prowadzonego postępowania. Dotyczył on bowiem również wydanego przez organ zarządzenia zabezpieczenia.

Tym niemniej, Sąd II instancji uznał, że mimo niewłaściwej redakcji zarzutów, powinien się odnieść do kwestii, która w zasadzie stanowiła ich podstawę i uzasadnienie skargi kasacyjnej, a mianowicie prawidłowości uznania za adresata zaskarżonej decyzji M. P. W tym względzie Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko Sądu wojewódzkiego, iż wstrzymaniu wprowadzenia do obrotu podlegały produkty znajdujące się w jednym lokalu, wykorzystywanym na potrzeby prowadzenia działalności gospodarczej zarówno przez skarżącego, jak i spółkę [...]. Skoro oba te podmioty gospodarcze w tym samym lokalu prowadziły działalność handlową skierowaną do nieograniczonego kręgu konsumentów, której istotą jest sprzedaż produktów znajdujących się lub mogących się znajdować w tym lokalu, to niewątpliwie oba podmioty udostępniały osobom trzecim te właśnie produkty, poprzez ich wyeksponowanie i składowanie na terenie lokalu – sklepu. Czynność udostępniania produktów nie musi mieć związku z okolicznościami dotyczącymi sposobu ich wprowadzania do obrotu. Udostępnianie produktów oderwane jest od kwestii własności. W podobnym tonie wypowiedział się także Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 5 lutego 2016 r., sygn. akt II OSK 1423/14, prezentując pogląd, że skoro produkty znajdowały się w lokalu wykorzystywanym na potrzeby prowadzenia działalności gospodarczej przez skarżącego wspólnie z innym podmiotem gospodarczym i były w tym lokalu eksponowane z ofertą sprzedaży skierowaną do nieograniczonego kręgu konsumentów, to nie było obarczone błędem stanowisko, że były one udostępniane również przez skarżącego. Mógł być on zatem adresatem zaskarżonej decyzji.

Uznając, że skarga kasacyjna nie zawiera uzasadnionych podstaw, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.