Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VIII SA/Wa 122/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2010-01-26 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Odrzucenie zażalenia
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Odrzucono zażalenie
Odmówiono przyznania prawa pomocy
Powołane przepisy: article: art. 243 par. 1, art. 245 par. 3 oraz art. 246 par. 1 pkt 2 ; art. 178 w zw. z art. 197 par. 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Sławomir Fularski po rozpoznaniu w dniu 26 stycznia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Z.C. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi Z.C. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] grudnia 2008r., nr [...] w przedmiocie określenia nadwyżki podatku naliczonego nad należnym w podatku od towarów i usług za miesiące od grudnia 2002 roku do grudnia 2003 roku postanawia : odmówić przyznania prawa pomocy. Sygn. akt VIII SA/Wa 122/09 POSTANOWIENIE Dnia 26 stycznia 2010r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Sławomir Fularski po rozpoznaniu w dniu 26 stycznia 2010r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z.C. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] grudnia 2008r., nr [...] w przedmiocie określenia nadwyżki podatku naliczonego nad należnym w podatku od towarów i usług za miesiące od grudnia 2002 roku do grudnia 2003 roku postanawia : odrzucić zażalenie.


UZASADNIENIE

Postanowieniem Sądu z dnia 7 lipca 2009 r. odmówiono skarżącemu Z.C. przyznania prawa pomocy.

W terminie przepisanym do wniesienia zażalenia skarżący pismem z dnia [...] sierpnia 2009 r. wniósł zażalenie wraz z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy, załączył również wypełniony formularz PPF. Z nadesłanego wypełnionego formularza PPF wynika, że wnioskodawca nie posiada żadnego majątku, ani oszczędności. Oświadczył, że wraz z żoną, oboje uzyskują dochód z tytułu emerytury w łącznej kwocie [...] złotych brutto. Ponadto przytoczył część argumentacji skargi na decyzję organu.

Postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 listopada 2009 r. zapadłym w sprawie I FZ 384/09 orzeczono:

1. zwrócić zażalenie Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie w celu uzupełnienia dostrzeżonych braków,

2. przekazać według właściwości do rozpoznania Wojewódzkiemu

Sądowi Administracyjnemu w Warszawie wniosek Z. C. z dnia [...] sierpnia 2009 r. o przyznanie prawa pomocy.

Zgodnie z zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z [...] grudnia 2009r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie pismem z [...] grudnia 2009r., wezwał skarżącego do uzupełnienia wniosku, w terminie 7 dni pod rygorem odmowy przyznania prawa pomocy, poprzez złożenie oświadczenia, czy sytuacja rodzinna i materialna skarżącego uległa zmianie w stosunku do opisanej we wniosku z dnia [...]

sierpnia 2009 r.

Powyższe pismo prawidłowo doręczono skarżącemu w dniu [...] grudnia 2009r. Pomimo upływu terminu do dnia dzisiejszego skarżący nie nadesłał jakichkolwiek informacji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Na podstawie art. 243 § 1 oraz art. 245 § 1 u.p.p.s.a., właściwy sąd administracyjny może na wniosek strony przyznać jej prawo pomocy w zakresie całkowitym lub częściowym. Stosownie do treści art. 245 § 2 u.p.p.s.a. prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 1 u.p.p.s.a., przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym może nastąpić wtedy, gdy wnioskodawca wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania; zaś w zakresie częściowym stosownie do art. 246 §1 pkt 2 u.p.p.s.a., gdy wnioskodawca wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Ciężar dowodu spoczywa przy tym na stronie składającej wniosek o przyznanie prawa pomocy.

Rozpoznając sprawę należy co do zasady odnieść się w pierwszej kolejności do argumentacji przedstawionej przez stronę skarżącą i dokonać analizy jej sytuacji majątkowej oraz zdolności płatniczych, w zestawieniu z wysokością należnych kosztów sądowych. Dokonując weryfikacji oświadczeń złożonych przez skarżącego uwzględnić należy zasady logicznego rozumowania oraz doświadczenia życiowego, informacje znane Sądowi z urzędu, a także wnioski płynące z analizy materiału dowodowego zebranego w sprawie. Dopiero na tej podstawie można bowiem obiektywnie stwierdzić, czy skarżący rzeczywiście wykazał, iż pozbawiony jest możliwości ponoszenia kosztów wpisu sądowego w niniejszej sprawie.

Wniosek skarżącego dotyczy przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. Na dzień wydania niniejszego postanowienia do kosztów sądowych zaliczyć można jedynie wpis sądowy od skargi w wysokości 100 złotych. Zauważyć należy, że skarżący osiąga z żoną dochody o charakterze stałym, zaś wysokość świadczeń kształtuje się na poziomie powyżej minimalnego wynagrodzenia za pracę. Ponadto dla rozstrzygnięcia decydujące znaczenie miało i nadal ma niewykazanie przez skarżącego niemożliwości poniesienia tych kosztów.

W tej sytuacji Sąd doszedł do przekonania, że skarżący nie wykazał istnienia przesłanek uzasadniających przyznanie mu prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Ocena taka jest konsekwencją działania skarżącego, który nie dopełnił w sposób należyty ciążącego na nim obowiązku wyczerpującego zaprezentowania swojej sytuacji finansowej. Oceniając zasadność zastosowania wobec skarżącego instytucji prawa pomocy, Sąd nie może pominąć faktu, że skarżący uzyskuje dochód o charakterze stałym. Dodatkowo wskazać należy, iż w przypadku uiszczenia wpisu sądowego od skargi i uwzględnienia skargi przez Sąd stosownie do treści art. 200 u.p.p.s.a. przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw.

W tym stanie rzeczy uznać należy, iż skarżący nie wykazał, że zachodzą przesłanki do zastosowania wobec niego prawa pomocy we wnioskowanym zakresie.

Mając na uwadze powyższe, działając na podstawie art. 243 § 1, art. 245 § 3 oraz art. 246 § 1 pkt 2 u.p.p.s.a., Sąd orzekł, jak w sentencji.

UZASADNIENIE

Postanowieniem Sądu z dnia 7 lipca 2009 r. odmówiono skarżącemu Z.C. przyznania prawa pomocy.

W terminie przepisanym do wniesienia zażalenia skarżący pismem z dnia [...] sierpnia 2009 r. wniósł zażalenie wraz z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy, załączył również wypełniony formularz PPF.

Postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 listopada 2009 r. zapadłym w sprawie I FZ 384/09 orzeczono:

3. zwrócić zażalenie Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie w celu uzupełnienia dostrzeżonych braków,

4. przekazać według właściwości do rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie wniosek Z. C. z dnia 11 sierpnia 2009 r. o przyznanie prawa pomocy.

Zgodnie z zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z [...] grudnia 2009r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie pismem z [...] grudnia 2009r., wezwał skarżącego do uzupełnienia braków formalnych zażalenia stosownie do art. 194 §3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270 ze zmianami), zgodnie z którym zażalenie powinno czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać wskazanie zaskarżonego postanowienia i wniosek o jego zmianę lub uchylenie, jak również zwięzłe uzasadnienie zażalenia, pod rygorem odrzucenia zażalenia.

Skarżący otrzymał ww. pismo w dniu [...] stycznia 2010r., a pismem z [...] stycznia 2010 r. odpowiadając na wezwanie Sądu do uzupełnienia braków formalnych zażalenia wskazał, że wnosi o uchylenie zaskarżonej skargą decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w przedmiocie podatku od towarów i usług. W uzasadnieniu powtórzył wcześniej prezentowaną argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Stosownie do art. 227 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270 ze zmianami) - zwanej dalej w skrócie p.p.s.a. - stanowi, że zażalenie przysługuje na zarządzenie przewodniczącego oraz postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego w przedmiocie kosztów sądowych, jeśli strona nie składa środka odwoławczego co do istoty sprawy.

Wniesienie zażalenia do sądu, który wydał zaskarżone postanowienie, powoduje podjęcie przez ten sąd następujących czynności. Najpierw przewodniczący wydziału bada warunki formalne zażalenia, w tym jego dopuszczalność. W zależności od okoliczności przewodniczący wzywa do usunięcia braków formalnych - jak w sprawie niniejszej - bądź kieruje zażalenie na posiedzenie niejawne w celu ewentualnego wydania postanowienie (o odrzuceniu zażalenia lub umorzeniu postępowania zażaleniowego). Zażalenie powinno czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pism w postępowaniu sądowym oraz zawierać wskazanie zaskarżonego postanowienia i wniosek o jego zmianę lub uchylenie oraz zawierać zwięzłe uzasadnienie zażalenia.

Jak wynika z akt przedmiotowej sprawy wezwanie do usunięcia braków formalnych zażalenia, poprzez nadesłanie jego uzasadnienia zostało doręczone skarżącemu w dniu [...] stycznia 2010r., a zatem ustawowy termin do uzupełnienia tych braków upływał w dniu [...] stycznia 2009 r. Skarżący co prawda w terminie nadesłał pismo, jednak jego treści w żaden sposób nie można potraktować jako wykonanie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału, który wezwał go do uzasadnienia zażalenia na postanowienie. Skarżący w swoim piśmie nie podniósł żadnych zarzutów dotyczących zaskarżonego postanowienia, przytoczył natomiast argumentację skargi. Wyjaśnić należy, iż zaskarżone postanowienie ma charakter incydentalny i dopiero w zależności od rozstrzygnięcia potencjalnie możliwe będzie przejście do kolejnego etapu postępowania, w tym do rozstrzygnięcia skargi.

Na mocy przepisu art. 178 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. wojewódzki sąd administracyjny odrzuca na posiedzeniu niejawnym zażalenie wniesione po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalne, jak również zażalenie, którego braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie.

Z tego też względu, na podstawie art. 178 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia