Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 3/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2010-09-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: *Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 51 ust. 1 pkt 1 bądź 2
journal: Dz.U. 2006 nr 156 poz 1118
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mieczysław Górkiewicz, Sędziowie Sędzia WSA Olga Białek, Sędzia WSA Anna Siedlecka /spr./, Protokolant asystent sędziego Wojciech Śnieżyński, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 7 września 2010 r. sprawy ze skargi P. P. na decyzję D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia 8 października 2009 r. nr [...] w przedmiocie robót budowlanych związanych z adaptacją strychu na lokal mieszkalny I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. orzeka, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu; III. zasądza od D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. na rzecz skarżącego P. P. kwotę 500 zł (pięćset) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 21 lipca 2009 r. nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla miasta W., na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. umorzył postępowanie administracyjne w sprawie robót budowlanych związanych z adaptacją strychu na lokal mieszkalny w budynku przy ul. B. [...] we W.. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że projekt adaptacji strychu został wykonany przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia budowlane na podstawie wcześniejszej ekspertyzy budowlanej również opracowanej przez osoby uprawnione. Natomiast w dniu 10 listopada 1999 r. zostało wydane zaświadczenie o przyjęciu bez sprzeciwu zgłoszenia wykonania wyżej opisanych robót budowlanych. Zaświadczenie zostało wydane na podstawie oświadczenia kierownika budowy oraz wpisów w dzienniku budowy. Wydając decyzję o umorzeniu postępowania organ nadzoru budowlanego przyjął, że wykonanie z niewielkimi zmianami robót budowlanych (pozostawienie zasypki żużlowej zamiast wełny mineralnej) nie pozwala uznać, że takie roboty zostały wykonane niezgodnie z warunkami określonymi w pozwoleniu na budowę. Jednocześnie odnosząc się do przedstawionego przez L.K. – właściciela mieszkania bezpośrednio znajdującego się pod mieszkaniem objętym postępowaniem – opracowania pt.: "Sprawdzenie warstw stropowych w stropie między istniejącym mieszkaniem nr [...] przy ul. B. [...] we W. a wykonaną przebudową strychu dla celów mieszkaniowych nad mieszkaniem nr [...]" organ nadzoru budowlanego stopnia powiatowego ocenił, że przedłożony dokument nie świadczy o wadliwym wykonaniu robót. Za takim stanowiskiem przemawiała zdaniem organu I instancji m.in. przeprowadzona w toku oględzin z dnia 31 stycznia 2003 r. próba wywołania hałasu w mieszkaniu nr [...] poprzez celowo wywołane odgłosy w adaptowanym mieszkaniu nr [...]. Przy tak poczynionych ustaleniach, w ocenie organu nadzoru budowlanego stopnia powiatowego sprawa nadmiernego hałasu wytwarzanego przez podłogę może zostać rozstrzygnięta na drodze cywilnoprawnej przez sąd powszechny lub na drodze postępowania administracyjnego prowadzonego na podstawie ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej, przez właściwy w tej sprawie organ. Z tych też względów organ I instancji nie znalazł podstaw do merytorycznego wypowiedzenia się w postępowaniu w ramach przysługujących mu kompetencji wobec czego umorzył postępowanie w sprawie robót budowlanych związanych z adaptacją strychu na lokal mieszkalny w budynku przy ul. B. [...] we W. ze względu na jego bezprzedmiotowość. Opisana wyżej decyzja została doręczona: Zarządowi Wspólnoty Mieszkaniowej ,,R.", Wydziałowi Architektury i budownictwa Urzędu Miejskiego W. oraz została przesłana do wiadomości L.K..

W odwołaniu złożonym od tej decyzji pełnomocnik L.K. – adwokat K. U. wniósł o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Odwołujący zarzucił podjętemu rozstrzygnięciu naruszenie przepisów prawa materialnego, a w szczególności art. 83 ust. 1 ustawy Prawo budowlane oraz naruszenie przepisów postępowania, a w szczególności art. 105 k.p.a., na skutek umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie robót budowlanych związanych z adaptacją strychu na lokal mieszkalny w budynku przy ul. B. [...] we W., wszczętego w 2001 r. na wniosek odwołującego się.

D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia 8 października 2009 r. nr [...] na podstawie art. 138 § 2 k.p.a., uchylił w całości decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 21 lipca 2009 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Organ odwoławczy wskazał, że uchylona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy. W ocenie organu odwoławczego prowadzone postępowanie administracyjne nie doprowadziło do kompleksowego i wszechstronnego wyjaśnienia przedmiotowej sprawy, co w istocie stanowiło naruszenie art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. Zdaniem organu odwoławczego ustalenia organu I instancji dokonane z naruszeniem powołanych przepisów doprowadziły w efekcie do wydania decyzji z naruszeniem art. 105 § 1 k.p.a. Uzasadniając szczegółowo zajęte stanowisko organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 50 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity: Dz. U. z 2006r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.), organ nadzoru budowlanego zobowiązany jest m. in. do wstrzymania robót budowlanych wykonywanych na podstawie pozwolenia na budowę bądź zgłoszenia, jeżeli stwierdzi, że są one realizowane w sposób mogący spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia bądź zagrożenie środowiska, w sposób istotnie odbiegający od warunków określonych w pozwoleniu na budowę bądź w przepisach. Jeżeli takie roboty zostały zakończone, a organ stwierdzi, że doszło do wyżej opisanych nieprawidłowości, to, zgodnie z dyspozycją art. 51 ust. 7 ww. ustawy nie wstrzymuje ich wykonania tylko wydaje jedną z decyzji, o których mowa w art. 51 Prawo budowlane. Aby zastosować wspomniany przepis bądź, wykluczyć taką konieczność, organ nadzoru budowlanego zobowiązany jest do przeprowadzenia postępowania dowodowego zgodnie z regułami określonymi w Kodeksie postępowania administracyjnego. Jakkolwiek w orzecznictwie zostało przyjęte, jak zauważył to organ I instancji, iż po formalnym oddaniu do użytkowania obiektu budowlanego wykluczone jest prowadzenie w stosunku do niego postępowania administracyjnego w oparciu o przepisy Prawa budowlanego, to zastrzeżenia niniejsze dotyczy jedynie obiektów lub robót wykonanych zgodnie z warunkami określonymi w tym pozwoleniu. W świetle powyższego organ odwoławczy wskazał, że w sprawie organ I instancji ustalił istnienie odstępstw od warunków pozwolenia na budowę. Odstępstwa te dotyczyły wykonania izolacji stropu nad mieszkaniem nr [...] co może być przyczyna podnoszonych przez L.K. nieprawidłowości. W takiej sytuacji organ odwoławczy zwrócił uwagę na brak podstaw do uznania, że dokonane zawiadomienie o zakończeniu robót i zamiarze przystąpienia do użytkowania adaptowanych pomieszczeń strychu było skuteczne. Ponadto organ odwoławczy zwrócił uwagę na znajduje się w aktach pismo A. P. z dnia 6 stycznia 2000 r. – osoby, która zgodnie z oświadczeniem inwestora pełnił funkcje kierownika budowy, w którym zostało stwierdzone, że osoba ta nie podjęła się takiej funkcji. Zdaniem organu II instancji pismo to podważa prawną skuteczność zawiadomienia o zakończeniu robót. Kwestia ta została podniesiona przez D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego już w postanowieniu z dnia 14 kwietnia 2003 r. nr 379/2003. W postanowieniu tym organ nadzoru budowlanego wskazał także, że brak było dowodów odnoszących się do kwestii prawidłowego wykonania prac przy adaptacji pomieszczenia usytuowanego na poddaszu budynku bezpośredni nad mieszkaniem L.K.. Zdaniem organu odwoławczego od tego czasu organ I instancji nie zebrał żadnych nowych dowodów celem wyjaśnienia tej kwestii co jest warunkiem prawidłowego zakończenia postępowania. Nie można bowiem zakończyć postępowania w wprawie określonych robót budowlanych bez dokonania oceny ich poprawności tj. zgodności z przepisami, sztuką budowlaną, co miało miejsce w niniejszym przypadku. Ponieważ w omawianym postępowaniu organ I instancji zaniechał przeprowadzenia dowodów, które pozwoliłyby ocenić prawidłowość wykonanych robót nie można uwzględnić zawartego w decyzji z dnia 21 lipca 2009 r. stanowiska organu pierwszoinstancyjnego. W ocenie organu odwoławczego wskazane uchybienia materiału dowodowego sprawy stanowią o istotnych brakach w zakresie prowadzonego postępowania dowodowego, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wobec tego, nie można ocenić czy w niniejszej sprawie wystąpiła, określona w art. 105 § 1 k.p.a. przesłanka umorzenia postępowania administracyjnego, tj. przesłanka bezprzedmiotowości tego postępowania. Organ odwoławczy w konkluzji stwierdził, że rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, co zgodnie z art. 138 § 2 k.p.a., uzasadnia uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

Wydana przez organ II instancji decyzja została doręczona Zarządowi Wspólnoty Mieszkaniowej ,,R.", pełnomocnikowi L.K., B. i P. P., Zakładom Naprawczym Taboru Kolejowego W. SA oraz PINB dla miasta W..

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we W. wniósł P. P., podnosząc zarzuty naruszenia przez organ II instancji przepisów:

- art. 28 k.p.a. ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego w zw. z art. 51 ust. 1 pkt 1 i 2 i art. 51 ust. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane poprzez ich błędną wykładnię i uznanie, że L.K., zamieszkały we W. przy ul. B. [...], jest stroną toczącego się postępowania w sprawie robót budowlanych związanych z adaptacją strychu na lokal mieszkalny w budynku przy ul. B. [...] we W., a w konsekwencji uznanie, iż podmiot ten był legitymowany do wniesienia odwołania od decyzji nr [...] z dnia 21 lipca 2009 r. w przedmiocie umorzenia postępowania, wydanej przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W., podczas gdy w świetle przepisów prawa L.K. nie miał interesu prawnego w przedmiotowym postępowaniu, zatem nie mógł być uznany za jego stronę i nie posiadał legitymacji do wniesienia odwołania;

- art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i nie wydanie decyzji o umorzeniu postępowania odwoławczego, podczas gdy odwołanie od decyzji nr [...] z dnia 21 lipca 2009 r. w przedmiocie umorzenia postępowania wydanej przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W., zostało wniesione przez podmiot do tego nie legitymowany, co winno skutkować stwierdzeniem bezprzedmiotowości postępowania odwoławczego i umorzeniem tego postępowania.

Uzasadniając przedstawione zarzuty autor skargi wskazał, że L.K., zamieszkały we W. przy ul. B. [...] nie był stroną toczącego się przed Powiatowym Inspektorem Nadzoru Budowlanego we W. postępowania administracyjnego. W związku z tym nie posiadał legitymacji do zaskarżenia w drodze odwołania decyzji wydanej przez organ I instancji. Fakt, że L.K. był jedynym podmiotem, który zaskarżył w drodze odwołania decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego, a postępowanie administracyjne przed organem II instancji może toczyć się tylko i wyłącznie na wniosek uprawnionego do złożenia odwołania podmiotu, ma istotne znaczenie dla niniejszej sprawy administracyjnej, gdyż brak legitymacji do wniesienia odwołania po stronie podmiotu, który takie odwołanie złożył powoduje bezprzedmiotowość postępowania przed organem II instancji, co w konsekwencji winno prowadzić do wydania przez organ odwoławczy na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. decyzji o umorzeniu postępowania odwoławczego. Zdaniem skarżącego, brak legitymacji do wniesienia odwołania przez L.K. wynika z faktu, że nie był on stroną toczącego się przed Powiatowym Inspektorem Nadzoru Budowlanego we W. postępowania w sprawie robót budowlanych związanych z adaptacją strychu na lokal mieszkalny w budynku przy ul. B. [...], a błędnie za stronę postępowania został przez organ nadzoru budowlanego uznany. Powołując się na treść art. 28 k.p.a. autor skargi zauważył, że podmiot, dla którego nie wynikają z rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej żadne prawa lub obowiązki, oparte o normy prawa materialnego, nie ma interesu prawnego w prowadzonym postępowaniu administracyjnym. W związku z tym, że postępowanie toczące się przed Powiatowym Inspektorem Nadzoru Budowlanego we W. dotyczyło robót budowlanych związanych z adaptacją strychu przy ul. B. [...] (w tym oceny prawidłowości wykonanych robót) podstawę do wydania decyzji w toczącym się postępowaniu stanowić mogły przepisy art. 51 ust. 1 pkt 1 bądź 2 ustawy Prawo budowlane w związku z regulacją zawartą w przepisie art. 51 pkt 7 ustawy Prawo budowlane. Zdaniem skarżącego z przepisów tych nie wynikają żadne obowiązki i indywidualne uprawnienia dla właściciela lokalu, w którym nie wykonano żadnych robót budowlanych. Na mocy zatem ww. przepisów prawa materialnego L.K. nie może nabyć w drodze decyzji administracyjnej ani uprawnienia ani obowiązku. Wyklucza go to zatem z kręgu stron przedmiotowego postępowania. Dodatkowo, w związku z przedmiotem toczącego się przed Powiatowym Inspektorem Nadzoru Budowlanego we W. postępowania autor skargi zwrócił uwagę, że właściciele lokali mieszkalnych wchodzących w skład budynku położonego przy ul. B. [...] należą do Wspólnoty Mieszkaniowej "R." (z siedzibą we W. przy ul. Brodzińskiego 7) działającej na zasadach określonych w ustawie z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali. Właścicielami odrębnych lokali mieszkalnych, a zarazem członkami ww. Wspólnoty Mieszkaniowej są zarówno skarżący (który jest współwłaścicielem wraz z żoną - lokal nr [...]), jak i L.K. (lokal nr [...]). Skarżący podkreślił przy tym, że prace budowlane związane z adaptacją strychu w tymże budynku zostały wykonane w lokalu stanowiącym własność inwestora (wówczas Zakłady Naprawcze Taboru Kolejowego W. SA, od którego to podmiotu skarżący wraz z żoną kupili następnie lokal nr [...]) oraz w częściach wspólnych budynku (stropy w budynku, w którym wyodrębniona została własność poszczególnych lokali mieszkalnych są częścią wspólną budynku, co wynika z wykładni przepisu art. 3 ust. 2 ustawy o własności lokali).W takim przypadku skarżący wskazał, że roboty budowlane zostały wykonane w lokalu będącym własnością inwestora oraz w częściach wspólnych budynku. Żadne prace budowlane nie zostały wykonane natomiast w lokalu stanowiącym własność L.K.. Biorąc pod uwagę fakt, że w postępowaniu L.K. skarżył się na nadmierny hałas dochodzący przez strop do jego mieszkania z mieszkania nr [...] skarżący uznał, że L.K. w rzeczywistości powoływał się na ochronę prawną przyznaną przez przepis art. 144 KC, który chroni właściciela nieruchomości, korzystającego ze swej nieruchomości, przed działaniami właściciela sąsiedniej nieruchomości, zakłócającymi to korzystanie ponad przeciętną miarę, a także iż jest on właścicielem wyodrębnionego lokalu mieszkalnego w budynku, w którym prowadzone były roboty budowlane, a w związku z tym jest członkiem Wspólnoty Mieszkaniowej "R.". Na tej podstawie autor skargi stwierdził, że w prowadzonym przez organy nadzoru budowlanego postępowaniu L.K. nie posiadał statusu strony tegoż postępowania. Przy czym autor skargi zauważył, że kwestia ta nie została rozważona ani przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. ani przez D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W.. Biorąc pod uwagę wszystkie powyższe rozważania, zdaniem autora skargi stwierdzić należało, że L.K., jako właściciel lokalu, w którym nie wykonano robót budowlanych, należący do wspólnoty mieszkaniowej "R.", nie miał przymiotu strony w ww. postępowaniu administracyjnym, gdyż przedmiotem robót budowlanych był lokal inwestora i części budynku należące do nieruchomości wspólnej. Brak przymiotu strony w postępowaniu administracyjnym powoduje brak możliwości zaskarżenia decyzji wydanej przez organ I instancji. Do wniesienia odwołania legitymowane są bowiem tylko i wyłącznie strony tego postępowania, organ II instancji zaś nie może w tym zakresie działać z urzędu bez względu na wady postępowania przeprowadzonego przed organem I instancji. W sprawie jedynie L.K. wniósł odwołanie od decyzji z dnia 21 lipca 2009 r. wydanej przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego, a zatem to na skutek wniesionego przez niego środka zaskarżenia został uruchomiony tok postępowania odwoławczego. W przedstawionej sytuacji w ocenie skarżącego D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego winien był decyzją podjętą na podstawie przepisu art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. w zw. z art. 105 § 1 k.p.a. umorzyć postępowanie odwoławcze. Przepis art. 138 § 1 pkt 3 KPA ma bowiem zastosowanie do sytuacji bezprzedmiotowości postępowania odwoławczego, a ta występuje właśnie wówczas, gdy odwołanie zostało wniesione przez osobę nie będącą stromi postępowania.

W odpowiedzi na skargę D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał stanowisko zawarte w podjętym rozstrzygnięciu i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest uzasadniona.

W pierwszej kolejności należy zauważyć, że organ odwoławczy wadliwie rozpoznał stan faktyczny, odnoszący się do procesowego aspektu sprawy. Wszczęcie każdego postępowania wymaga uprzedniej kontroli ze strony organu administracji, czy zachodzą przesłanki formalnoprawne warunkujące jego dopuszczalność. Na tym etapie postępowania organ administracyjny m.in. bada legitymację procesową strony, która występuje z wnioskiem, a więc ustala, czy przysługuje jej przymiot strony postępowania. Zgodzić się zatem należy z autorem skargi, że podstawowym obowiązkiem organu odwoławczego jest zbadanie dopuszczalności odwołania, tj. czy odwołanie zostało złożone przez legitymowany podmiot - stronę postępowania w sprawie. W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalone jest bowiem stanowisko, zgodnie z którym stwierdzenie przez organ odwoławczy, że wnoszący odwołanie nie jest stroną postępowania, następuje w formie decyzji o umorzeniu postępowania odwoławczego na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 kpa (zob. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 lipca 2006 r. sygn. akt II OSK 942/05. ONSAiWSA z 2007 r. nr 2, poz. 50, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 października 2006 r. sygn. akt I SA/Wa 514/06. Lex nr 303209, uchwała NSA z dnia 5 lipca 1999 r. sygn. akt OPS 16/98, publ. ONSA 1999 nr [...] poz. 119). Zatem, jeżeli subiektywne twierdzenie wnoszącego odwołanie, że jest stroną postępowania przed organem pierwszej instancji, nie zostało w sposób przewidziany dla postępowania odwoławczego pozytywnie zweryfikowane należy wydać decyzję, o której mowa w art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. Jest poza sporem, że odwołanie od decyzji organu I instancji przysługuje tylko stronie. Wynika to z art. 127 §1 k.p.a., który stanowi, że od decyzji wydanej w pierwszej instancji służy stronie odwołanie tylko do jednej instancji oraz z art. 78 Konstytucji RP, który stanowi, że każda ze stron ma prawo do zaskarżania orzeczeń i decyzji wydanych w pierwszej instancji. Słusznie, więc zauważył autor skargi, że kwestią kluczową w niniejszej sprawie było ustalenie kręgu osób posiadających przymiot strony w postępowaniu w sprawie prowadzenia robót budowlanych związanych z adaptacją strychu na lokal mieszkalny. Stosownie do treści art. 28 K.p.a. stroną jest każdy czyjego interesu prawnego lub uprawnienia dotyczy postępowanie, albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. ,,Interes prawny" to interes wywodzący się z konkretnego przepisu prawa materialnego. Oparty więc jest na normach administracyjnego prawa materialnego, w którym musi istnieć norma prawa przewidująca w określonym stanie faktycznym i w odniesieniu do konkretnego podmiotu możliwość wydania określonego aktu. Interes prawny nie zależy od indywidualnego przekonania, że zachodzi związek między postępowaniem, a sytuacją zainteresowanego, lecz ma charakter obiektywny i musi wynikać z ustawowego źródła. Wobec tego, zarzucając naruszenie przepisu art. 28 k.p.a. należy wskazać dodatkowo przepis administracyjnego prawa materialnego, z którego wyprowadzony jest interes prawny. Przedstawiona regulacja doznaje modyfikacji w przypadku ustawy Prawo budowlane, gdzie art. 28 ust. 2 nakazuje w postępowaniu w przedmiocie wydania pozwolenia na budowę traktować za stronę tylko: inwestora oraz właścicieli, użytkowników wieczystych lub zarządców nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Mówiąc o obszarze oddziaływania obiektu należy natomiast odwołać się do definicji ustawowej zawartej w art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, zgodnie z którą jest to teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu. Biorąc powyższe pod uwagę, podzielić należy stanowisko autora skargi, który wskazuje, że podstawę do wydania decyzji w prowadzonym postępowaniu stanowić mogły przepisy art. 51 ust. 1 pkt 1 bądź 2 ustawy Prawo budowlane w związku z regulacją zawartą w przepisie art. 51 pkt 7 ustawy Prawo budowlane. Jak słusznie wskazał skarżący z przepisów tych nie można wywieść żadnych obowiązków ani też indywidualnych uprawnień dla właściciela lokalu, w którym nie wykonano robót budowlanych. Za prawidłowością przedstawionego stanowiska przemawia także ratio legis art. 51 ust. 1 pkt 1 bądź 2 ustawy Prawo budowlane polegające na tym, że doprowadzenie wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem następuje w aspekcie przepisów prawa administracyjnego, a nie prawa cywilnego (wyrok NSA z dnia 13 stycznia 2003 r. sygn. akt IV SA 523/01 - ONSA 2004/2/54).

Dla prawidłowego opisania całokształtu sytuacji prawnej w jakiej znalazł się odwołujący niezbędnym jest uwzględnienie nie tylko związku o charakterze materialno prawnym między obowiązującą normą a sytuacją prawną konkretnego podmiotu ale, na co słusznie zwraca uwagę autor skargi, istotnej dla sprawy okoliczności związanej z tym, że prace budowlane związane z adaptacją strychu zostały wykonane w lokalu stanowiącym własność inwestora (wówczas Zakłady Naprawcze Taboru Kolejowego W. SA, od którego to podmiotu skarżący wraz z żoną kupili następnie lokal nr [...]) oraz w częściach wspólnych budynku (stropy w budynku, w którym wyodrębniona została własność poszczególnych lokali mieszkalnych są częścią wspólną budynku. Oznacza to, że roboty budowlane zostały wykonane w lokalu będącym własnością inwestora – B. i P. P. oraz w częściach wspólnych budynku, natomiast żadne prace budowlane nie zostały wykonane w lokalu stanowiącym odrębną własność L.K.. Właściwa ocena powyższej okoliczności przekłada się na ustalenie kręgu podmiotów mających przymiot strony w niniejszym postępowaniu. Skoro zatem roboty budowlane wykonane zostały m.in. w części wspólnej budynku (strop) to interes właściciela lokalu, jako członka wspólnoty mieszkaniowej będzie chroniony przez wspólnotę mieszkaniową działającą poprzez zarząd lub zarządcę ustanowionego w trybie art. 18 ust. 1 lub art. 18 ust. 3 ustawy o własności lokali, która w takim postępowaniu ma przymiot strony. Podkreślić także należy, że prowadzi się postępowanie z udziałem wspólnoty mieszkaniowej m.in. w tym celu, aby uniknąć prowadzenia go z udziałem członków tej wspólnoty, których interes prawny ona wyraża, co oczywiście nie wyłącza zgłoszenia udziału w postępowaniu przez członka wspólnoty z powołaniem się na jego własny, odmienny interes prawny (tak też wyrok WSA we Wrocławiu z 20 sierpnia 2009 r., sygn. akt II SA/Wr 69/09).

Reasumując , stwierdzić należało, że właściciel lokalu, w którym nie wykonano robót budowlanych, należący do wspólnoty mieszkaniowej, nie ma własnego, odrębnego interesu prawnego, a w konsekwencji nie jest stroną w postępowaniu administracyjnym dotyczącym robót budowlanych wykonanych w części budynku należącej do nieruchomości wspólnej a prowadzonym przez organ nadzoru budowlanego na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 bądź 2 ustawy Prawo budowlane.

Z wyżej przedstawionych powodów D. Wojewódzki Inspekt Nadzoru Budowlanego powinien raz jeszcze rozważyć zagadnienie dotyczące ustalenia prawidłowego kręgu podmiotów mających przymiot stron w niniejszym postępowaniu, w szczególności jeżeli się uwzględni różnice w tym zakresie pomiędzy podmiotami którym doręczono decyzje wydane w I i II instancji, m.in. dotyczące statusu B. i P. P., którym jak wynika z rozdzielnika decyzji z dnia 21 lipca 2009 r. nie zostało niniejsze rozstrzygnięcie doręczone. W tym miejscu należy również zwrócić uwagę na pozbawioną podstaw w Kodeksie postępowania administracyjnego praktykę przesyłania wydanych decyzji ,,do wiadomości" podmiotów nie będących stronami w sprawie, a zainteresowanych wyłącznie ze względu na swój interes faktyczny rozstrzygnięciem. Podkreślić należy także, że z samego faktu przesłania ,,do wiadomości" decyzji nie można wywodzić posiadania legitymacji prawnej do kwestionowania w drodze odwołania podjętego przez organ I instancji rozstrzygnięcia. Od prawidłowości powyższych ustaleń zależeć będzie prawidłowość dalszych rozstrzygnięć podejmowanych w sprawie. W takiej sytuacji wobec wyrażania błędnych ocen dotyczących stron postępowania, co miało istotny wpływ na wynik sprawy na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 a i c p.p.s.a. oraz 152 p.p.s.a. orzeczono jak w pkt I i II orzeczenia.

O kosztach postępowania orzeczono jak w pkt III. sentencji wyroku, zgodnie z treścią art. 200 p.p.s.a. i art. 205 § 1 p.p.s.a.