Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VIII SA/Wa 971/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-04-02 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję
Powołane przepisy: article: art. 3 ust. 1 pkt 1, art. 16
journal: Dz.U. 2001 nr 112 poz 1198
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej.
article: art. 7, art. 107 par. 3
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Leszek Kobylski, Sędziowie Sędzia WSA Cezary Kosterna /sprawozdawca/, Sędzia WSA Renata Nawrot, Protokolant Referent – stażysta Urszula Sieradz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 kwietnia 2014 r. sprawy ze skargi [...] w W. na decyzję Ministra Finansów z dnia [...] września 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Ministra Finansów z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...]; 2) stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości do chwili uprawomocnienia się niniejszego wyroku; 3) zasądza od Ministra Finansów na rzecz skarżącej [...] w W. kwotę [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

1.1. Decyzją z [...] września 2013 r., w wyniku rozpatrzenia wniosku Rady Sekcji Krajowej [...] Pracowników Skarbowych w Warszawie (dalej: "skarżąca") o ponowne rozpatrzenie sprawy, Minister Finansów (dalej: "Minister", "organ odwoławczy" lub "MF") utrzymał w mocy swoją decyzję z [...] sierpnia 2013 r. Przedmiotem tych decyzji była odmowa udostępnienia informacji publicznej objętej wnioskiem skarżącej z [...] lipca 2013 r. Jako podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia Minister Finansów wskazał między innymi art. 16 w związku z art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.; dalej: "u.d.i.p.").

1.2. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy powołał się na dotychczasowy przebieg postępowania w sprawie. Wyjaśnił, że skarżąca pismem z [...] lipca 2013 r. (data wpływu do organu [...] lipca 2013 r.), powołując się na przepisy u.d.i.p., wystąpiła

z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej dotyczącej:

1. liczby opinii wydanych przez Departament Prawny w 2013 roku w związku

konsultacjami projektów aktów prawnych przygotowywanych w Ministerstwie Finansów lub poza Ministerstwem Finansów,

2. ewidencji ww. opinii,

3. treści ww. opinii.

Wnioskodawca pismem z dnia [...] sierpnia 2013 r. został poinformowany, że opinie wydawane w ramach opracowywania aktów prawnych znajdują swój wyraz

w stanowiskach Ministra Finansów dostępnych na stronie http://legislacia.rcl.gov.pl/. Ponadto szczegółowo przedstawiono zakres dokumentów, które są zamieszczane pod wskazanym adresem. Wskazano również na formę, w jakiej informacje są zamieszczane. Pismem z dnia [...] sierpnia 2013r. poinformowano również Wnioskodawcę, że w Departamencie Prawnym nie prowadzi się odrębnej ewidencji opinii wydawanych w związku z konsultacjami projektów aktów prawnych opracowywanych w Ministerstwie Finansów lub poza Ministerstwem. Przekazując wskazane powyżej informacje wezwano Wnioskodawcę, w przypadku gdyby uznał przedstawione informacje za niewystarczające, do uzupełnienia wniosku poprzez wskazanie istotnego interesu publicznego w pozyskiwaniu żądanych informacji, gdyż uwzględnienie wniosku w zakresie pkt 1 i 3 wymaga zgromadzenia wnioskowanych informacji poprzez przegląd materiałów źródłowych, w których są zawarte, a ilość informacji prostych konieczna dla sporządzenia żądanych informacji jest znaczna

i angażuje po stronie Ministerstwa środki i zasoby konieczne dla jego prawidłowego funkcjonowania, w szczególności z uwagi na fakt, że przedmiotem opinii Departamentu Prawnego w 2013 r. było ok. [...] projektów aktów prawnych, a opinie były wydawane - w przeważającej części - kilkakrotnie, na różnych etapach procedowania projektu aktu prawnego, zgodnie z przepisami zarządzenia Nr [...] Dyrektora Generalnego

z dnia [...] lutego 2010 r. w sprawie trybu postępowania legislacyjnego w Ministerstwie Finansów, zarówno w formie uwag pisemnych, jak i w postaci uwag nanoszonych na tekst projektu (w sumie daje to ok. kilkudziesięciu tysięcy stron).

Wnioskodawca w swojej odpowiedzi na wezwanie udzielonej pismem z dnia

[...] sierpnia 2013 r. przedstawił opinię, zgodnie z którą m.in. czasochłonność

i konieczność zaangażowania dodatkowych "zasobów i środków" nie przesądza

w żaden sposób o tym, że mamy do czynienia z przetwarzaniem informacji. Wnioskodawca wskazał również, że wniosek nie dotyczył "uwag nanoszonych na tekst projektu" lecz opinii, które przybrały wyraz oficjalnego i podpisanego przez autora dokumentu.

Decyzją z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...] Minister Finansów odmówił udostępnienia żądanej przez Wnioskodawcę informacji publicznej przetworzonej dotyczącej liczby opinii wydanych przez Departament Prawny Ministerstwa Finansów w 2013 roku w związku z konsultacjami projektów aktów prawnych przygotowywanych w Ministerstwie Finansów lub poza Ministerstwem Finansów oraz treści tych opinii.

1.3. We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy skarżąca wniosła o uchylenie tej decyzji w całości. Postawiła jej zarzuty naruszenia przepisów art. 7, art. 61 ust. 1 -3, w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, art. 1 ust. 1, art. 2 ust. 1, art. 3 ust. 1 pkt 1, art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. a) i c), art. 10 ust. 1, art. 16 ust. 1 u.d.i.p. oraz art. 6, art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.; dalej: "k.p.a."). Wystąpiła o udostępnienie informacji publicznej zgodnie z jej wnioskiem.

1.4. Decyzją z [...] września 2013 r. MF utrzymał w mocy swoją decyzję z [...] sierpnia 2013 r. Wszystkie zarzuty skarżącej uznał za niezasadne. Powołał treść stosownych przepisów u.d.i.p. Zauważył, że przepisy tej ustawy nie zawierają definicji legalnej informacji publicznej przetworzonej. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia powołał się na opinie doktryny w tym zakresie i poglądy prezentowane w orzecznictwie sądów administracyjnych. Na tej podstawie wywiódł, że z informacją przetworzoną mamy do czynienia wówczas, gdy podmiot zobowiązany do jej udzielenia nie dysponuje na dzień złożenia wniosku gotową informacją. Zaś jej udostępnienie wymaga podjęcia dodatkowych czynności połączonych z zaangażowaniem w ich pozyskanie określonych środków osobowych i finansowych. W efekcie czego powstaje nowy, czyli przetworzony dokument, czy też zespół danych. Odnosząc powyższe do wniosku skarżącej organ uznał, że taka sytuacja zaistniała w rozpoznawanej sprawie, gdyż nie dysponuje gotowymi danymi niezbędnymi do udzielenia informacji objętych treścią wniosku skarżącej. Zatem udzielenie informacji także w tym zakresie wymaga przeprowadzenia dodatkowych analiz w celu wytworzenia żądanej informacji objętej wnioskiem. Udzielenie żądanych informacji wymaga odpowiedniego przetworzenia danych w celu zastosowania ich ewentualnej ochrony. Zdaniem Ministra Finansów, żądane informacje stanowią w świetle powyższego informacje publiczne przetworzone, do których udzielenia niezbędne jest wykazanie spełnienia przesłanki interesu publicznego (art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.). Czyli wykazania realnego znaczenia tych informacji dla funkcjonowania struktur publicznych. Skarżąca spełnienia takiej przesłanki nie wykazała.

W zakresie wnioskowanych informacji Minister wskazał, że nie dysponuje gotową informacją dotyczącą liczby opinii wydanych przez Departament Prawny Ministerstwa Finansów w 2013 roku w związku z konsultacjami projektów aktów prawnych przygotowywanych w Ministerstwie Finansów lub poza Ministerstwem Finansów oraz treści tych opinii. W decyzji wydanej w pierwszej instancji, przedmiotem opinii Departamentu Prawnego było ok. [...] projektów aktów prawnych, przy czym opinie -

w przeważającej części - były wydawane kilkakrotnie, na różnych etapach procedowania projektu aktu prawnego, zgodnie z postanowieniami zarządzenia Nr [...] Dyrektora Generalnego z dnia [...] lutego 2010 r. w sprawie trybu postępowania legislacyjnego w Ministerstwie Finansów. Tym samym - o ile jest znana liczba zaopiniowanych projektów aktów prawnych, co zostało podane w piśmie z dnia

[...] sierpnia 2013 r. - o tyle nie jest znana liczba opinii wydanych w tych sprawach. W tym celu konieczne byłoby dokonanie wyodrębnienia informacji niezbędnych do przekazania Wnioskodawcy poprzez przegląd materiałów źródłowych, w których są zawarte. Jednakże ilość informacji prostych konieczna dla sporządzenia informacji za okres wskazany we wniosku jest znaczna i spowodowałaby zaangażowanie po stronie Ministerstwa środków i zasobów koniecznych dla jego prawidłowego funkcjonowania. Tym bardziej, że Wnioskodawca nie sprecyzował zakresu żądanych informacji np. poprzez wskazanie rodzaju aktu, tematycznego zakresu spraw. Analogiczne wnioski należy przedłożyć odnośnie żądania Wnioskodawcy w zakresie treści opinii wydanych przez Departament Prawny Ministerstwa Finansów w 2013 roku w związku

z konsultacjami projektów aktów prawnych przygotowywanych w Ministerstwie Finansów lub poza Ministerstwem Finansów. Realizacja zawartego we wniosku żądania wiązałaby się z potrzebą przeprowadzenia m.in. konkretnych analiz, zestawień, wyciągów. Konieczne byłoby dokonanie wyodrębnienia informacji niezbędnych do przekazania poprzez przegląd materiałów źródłowych, w których są zawarte. Wymienione czynności podejmowane w tym zakresie wskazują na proces tworzenia nowej informacji, a więc informacji przetworzonej.

W kontekście realnego znaczenia dla funkcjonowania struktur publicznych, poprawy, usprawnienia wykonywania zadań publicznych oraz istotności dla potencjalnie dużej liczby podmiotów lub ogółu obywateli organ ustalił, że przesłanka szczególnego interesu publicznego w przedmiotowym przypadku nie zachodzi. Także w związku

z przepisami ustawy z 23 maja 1991 r. o związkach zawodowych (Dz. U. z 2001 r., Nr 79, poz. 854 ze zm.). Skarżąca odmówiła wskazania przesłanek, o których mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Ich wystąpienia nie wskazała we wniosku inicjującym postępowanie w sprawie.

Reasumując, Minister Finansów uznał, że skoro wniosek skarżącej dotyczy informacji publicznych przetworzonych, a skarżąca nie wykazała, że ich uzyskanie jest szczególnie istotne dla interesu publicznego, to zasadna była odmowa udostępnienia tych informacji.

2.1. Z takim rozstrzygnięciem nie zgodziła się skarżąca. Pismem z [...] listopada 2013 r. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji, wystąpiła o nakazanie organowi udostępnienia żądanej informacji publicznej w terminie 14 dni od zwrotu akt administracyjnych oraz włączenie ich do akt sprawy (celem wyeliminowania istotnej wątpliwości, koniecznej do wyjaśnienia dla potrzeb prawidłowego rozstrzygnięcia przez Sąd I instancji w granicach sprawy, czy zachodzą przesłanki do stwierdzenia, że jest to informacja publiczna, której nie można udostępnić bez wykazania, że jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego) oraz o zasądzenie kosztów postępowania.

Postawiła zarzuty naruszenia przepisów:

- art. 7, art. 8 ust. 2, art. 61 ust. 1 i 2, art. 61 ust. 3 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP;

- art. 1 ust. 1, art. 3 ust. 1 pkt 1, art. 6 ust. 1 pkt 1 lit. b), art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. a) i lit. c), art. 6 ust. 2, art. 10 ust. 1, art. 13 ust. 1, art. 16 ust. 1 u.d.i.p.;

- art. 6, art. 7, art. 10 § 1 i 2, art. 15 w związku z art. 127 § 2 i art. 138 § 1 pkt 1, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 1 w związku z art. 107 § 3 in fine k.p.a. w związku z art. 16 ust. 2 zdanie pierwsze u.d.i.p.

2.2. Obszernie uzasadniając skargę jej autor przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania w sprawie. Za wadliwe uznał dokonane w sprawie ustalenia faktyczne. Stwierdził, że zaskarżona decyzja, w kontekście nałożonych przez k.p.a.

na organy administracji publicznej obowiązków (w szczególności w art. 107 § 1 – 3), nie zawiera podstawowych składników decyzji administracyjnej. Brak jest też prawidłowego uzasadniania faktycznego i prawnego. Zdaniem skarżącej, uzasadnia to wyeliminowanie zaskarżonego aktu z obrotu prawnego. Z uzasadnienia decyzji nie wynika jakimi danymi organ dysponował oraz jakie czynności i dlaczego przesądzają o powstaniu informacji publicznej przetworzonej. Za niewystarczające uznał samo przytoczenie wyrwanych z kontekstu zdań z wyroków sądów. Brak jest bowiem związku między cytatami, a stanem prawnym i faktycznym rozpoznawanej sprawy. Zdaniem skarżącej, uzasadnienie zaskarżonej decyzji jest wadliwe. Nie wiadomo, z jakich powodów organ odmówił udostępnienia informacji. Nie wskazał nadto, które informacje

i w jakim zakresie mogą być objęte tajemnicą prawnie chronioną. Nadto organ naruszył powołane przepisy Konstytucji oraz u.d.i.p., gdyż zaprezentował taką interpretację przepisów art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., która uniemożliwia uzyskanie informacji

o działaniach władzy publicznej. W konsekwencji, niweczy jakąkolwiek formę kontroli społecznej. W dalszej części skargi jej autor rozwinął swoje zarzuty, powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych oraz Trybunału Konstytucyjnego.

W podsumowaniu skarżąca uznała, że wydane w sprawie decyzje godzą

w konstytucyjne prawo do informacji publicznej.

Skarżąca wskazała, że żądane informacje nie są informacjami przetworzonymi, zaś Minister i pracownicy MF błędnie utożsamiają konieczność przekształcenia informacji z jej przetworzeniem i pozyskaniem całkiem nowej informacji. Organ nie przedstawił żadnego logicznego argumentu dla stwierdzenia, że udostępnienie informacji nie będzie służyło interesowi publicznemu.

Zdaniem skarżącej wydaje się dość nieprawdopodobne, że Departament Prawny MF nie prowadzi ewidencji wydawanych przez siebie opinii prawnych, gdyż oznaczałoby to naruszenie różnych przepisów instrukcji kancelaryjnej oraz całkowity brak kontroli i nadzoru ze strony kierownictwa departamentu oraz kierownictwa Ministerstwa nad tym, co powstaje w tej komórce.

2.3. W odpowiedzi na skargę, Minister Finansów podtrzymał dotychczas prezentowane stanowisko i wystąpił o jej oddalenie. Powtórzył, że na dzień złożenia wniosku nie dysponował gotową informacją objętą jego żądaniem. Świadczy to o tym, że informacje te stanowią informacje publiczne przetworzone. Zauważył, że skarżąca nie wykazała, że ich uzyskanie jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. Wystąpienia takiej przesłanki nie dopatrzył się też organ odwoławczy, także przez pryzmat przepisów ustawy o związkach zawodowych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

skarga zasługuje na uwzględnienie.

3.1. Zgodnie z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), Sąd sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (legalności). Kontrola sądów administracyjnych ogranicza się zatem do zbadania, czy organy administracji w toku rozpoznawanej sprawy

nie naruszyły prawa w sposób przewidziany w przepisach art. 145 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270; dalej: "u.p.p.s.a."). Dodać warto, że stosownie do art. 134 § 1 tej ustawy, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi

oraz powołaną podstawą prawną.

3.2. W rozpoznawanej sprawie bezsporne jest, że informacje, o których mowa w zaskarżonej decyzji, są informacjami publicznymi w rozumieniu art. 1 i art. 4 u.d.i.p. Istota sporu dotyczy zaś charakteru żądanych informacji, tj. czy są to informacje proste, czy też przetworzone. Charakter tych informacji może mieć bowiem zasadnicze znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, gdyż w przypadku uznania ich za informacje przetworzone, wymagane jest od wnioskodawcy wykazanie istnienia po jego stronie przesłanki szczególnie istotnego interesu publicznego, o którym mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Minister Finansów odmówił skarżącej udzielenia żądanych informacji publicznych, gdyż uznał, że stanowią one w całości informacje publiczne przetworzone. Skarżąca nie wykazała zaś spełnienia przesłanki interesu publicznego, o której mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Wystąpienia takiej przesłanki nie dopatrzył się także organ działając z urzędu. Zdaniem skarżącej, wystąpiła z wnioskiem o udostępnienie szeregu informacji publicznych prostych. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie wynika zaś, z jakich względów MF przyjął, że skarżąca wystąpiła o udostępnienie informacji publicznych przetworzonych. Organ nie wskazał, na jakiej podstawie potraktował ww. informacje za informacje przetworzone. W szczególności za uzasadnienie tego,

że informacje mają charakter informacji przetworzonych nie może służyć ogólnikowe stwierdzenie, że opiniowanych było [...] aktów prawnych, opinie były wyrażone

w różny sposób, w tym w postaci uwag na tekstach, skoro wnioskodawca wyraźnie wskazał, że chodzi o opinie, które przybrały wyraz oficjalnego, podpisanego przez autora dokumentu.

3.3. Prawo do informacji publicznej zostało określone w art. 61 Konstytucji RP oraz w art. 2 ust. 1 u.d.i.p. Stosownie do art. 61 ust. 1 Konstytucji RP obywatel ma prawo do uzyskania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Natomiast zgodnie z art. 2 ust. 1 u.d.i.p. każdemu przysługuje, z zastrzeżeniem art. 5, prawo dostępu do informacji publicznej. Pojęcie informacji publicznej zostało określone w art. 1 ust. 1 i art. 6 powołanej ustawy. W świetle tych przepisów informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 ustawy.

Stosownie do treści art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienia do uzyskania informacji publicznej, w tym uzyskania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego.

Zgodnie z art. 16 u.d.i.p., odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 przez organ władzy publicznej następują w drodze decyzji (ust. 1), do których stosuje się przepisy k.p.a., z zastrzeżeniem przewidzianym w przepisach art. 16 ust. 2 u.d.i.p.

4. W ocenie Sądu, zaskarżone decyzje zostały wydane z naruszeniem przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 107 § 3 k.p.a. Wystąpiła zatem konieczność wyeliminowania tych aktów z obrotu prawnego na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w związku z art. 135 u.p.p.s.a. Minister Finansów nie wykazał bowiem, że informacje publiczne, o których mowa w jego decyzjach, mają charakter informacji przetworzonych, a nie informacji prostych. Sąd

w składzie rozpoznającym te sprawę podziela przy tym przywołany przez organ pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego zawarty w wyroku z 6 października 2011 r. sygn. akt I OSK 1199/11, zgodnie z którym w pewnych przypadkach suma informacji prostych posiadanych przez adresata wniosku wymaga ich zgromadzenia poprzez przegląd materiałów źródłowych, w których są zawarte, a ilość informacji prostych konieczna dla sporządzenia wykazu wskazanego we wniosku jest znaczna i angażuje po stronie wnioskodawcy środki i zasoby konieczne dla jego prawidłowego funkcjonowania. Należy jednak mieć na uwadze, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym wypracowano stanowisko, wedle którego informacja przetworzona jest "jakościowo nową informacją, nieistniejącą dotychczas w przyjętej ostatecznie treści i postaci, chociaż jej źródłem są materiały znajdujące się w posiadaniu zobowiązanego" (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 grudnia 2011 r., sygn. akt I OSK 1737/11, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 kwietnia 2012 r., sygn. akt II SA/Wa 18/12). W wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 czerwca 2011 r., sygn. akt I OSK 426/11, wyrażono pogląd, że "przetworzenie informacji to zebranie lub zsumowanie pojedynczych informacji powstałych na podstawie różnych kryteriów, które wymagają odpowiedniego zestawienia, samodzielnego ich zredagowania związanego z koniecznością przeprowadzenia stosownych czynności analitycznych". Informacja przetworzona

w chwili złożenia wniosku nie istnieje. Jej wytworzenie wymaga przeprowadzenia przez podmiot zobowiązany pewnych czynności analitycznych, organizacyjnych

i intelektualnych w oparciu o posiadane informacje proste (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 sierpnia 2011 r., sygn. akt I OSK 792/11). W ocenie sądu

w składzie rozpoznającym tę sprawę należy wiec uznać za zasadę, ze suma informacji prostych co do zasady nie stanowi informacji przetworzonej. Dopiero wyjątkowe trudności w zebraniu tych informacji prostych czy też wyjątkowa pracochłonność ich przygotowania (przy uwzględnieniu możliwości kadrowych i organizacyjnych organu) mogą uzasadniać traktowanie sumy informacji prostych jako informacji przetworzonej.

Zatem dopiero wykazanie takich konkretnych okoliczności sprawy może uzasadniać wniosek, że suma informacji prostych, jakimi są poszczególne opinie prawne, mogłaby być uznana za informację przetworzoną. Wymaga to jednak właściwego wyjaśnienia sprawy oraz prawidłowego uzasadnienia decyzji

o odmowie, czego w niniejszej sprawie zabrakło. Nie wskazano, ile opinii prawnych

(w postaci oficjalnych, autoryzowanych dokumentów) wykonano w departamencie prawnym Ministerstwa w 2013 r., czy dokumenty te są uporządkowane, czy rozproszone, czy istnieje system rejestracji opinii, sprawozdawczości co do ich ilości

w poszczególnych okresach z przypisaniem do poszczególnych prawników, czy istnieje jakakolwiek systematyka w grupowaniu opinii itp.

W realiach niniejszej sprawy Minister Finansów nie wykazał jednak istnienia takich szczególnych okoliczności.

5. Zarzuty skargi Sąd uznał za zasadne o tyle, o ile doprowadziły do uchylenia zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji, czyli w zakresie naruszenia przepisów postępowania, w szczególności art. 7 i art. 107 § 3 k.p.a., o czym mowa wyżej. W tej sytuacji za przedwczesne uznać należy odnoszenie się w sposób wiążący przez Sąd do tych zarzutów skargi, które dotyczą naruszenia przepisów prawa materialnego wymienionych w skardze. Z powyższych względów brak było również wystarczających podstaw do uwzględnienia wniosków skarżącej dotyczących włączenia do akt sprawy dokumentów dotyczących jej meritum. Tym bardziej, że to żądanie może wykraczać poza zakres przedmiotowy niniejszej sprawy. Zauważyć należy, że skarżąca odmawiając wskazania przesłanek, o których mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. odnośnie ww. punktów jej wniosku, naraża się na wydanie decyzji odmownej, przynajmniej w części. Jeżeli skarżąca rzeczywiście działa w interesie publicznym, a nie w celu paraliżowania działalności Ministra Finansów, to należałoby oczekiwać od niej dobrze rozumianej współpracy w trakcie prowadzonego z jej wniosku postępowania.

6. Ponownie rozpoznając sprawę Minister Finansów obowiązany będzie uwzględnić powyższe rozważania Sądu. W szczególności, podjąć działania zmierzające do rozstrzygnięcia ww. punktów wniosku skarżącej celem udzielenia jej informacji,

o które wystąpiła (w całości lub w części) albo (i) uzasadnić decyzję odmowną

w sposób odpowiadający art. 107 § 3 k.p.a., po przeprowadzeniu stosownego postępowania.

Reasumując, w ocenie Sądu, zaskarżona decyzja zawiera istotne wady co do interpretacji art. 3 ust. 1 pkt 1 in fine u.d.i.p, które miały wpływ na wynik rozstrzygnięcia - spowodowały nieprawidłowe zastosowanie przez Ministra Finansów przepisu art. 16 ust. 1 u.d.i.p. w zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej.

7. Mając na uwadze powyższe, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) oraz art. 135 u.p.p.s.a., Sąd orzekł, jak w punkcie pierwszym sentencji wyroku. Zakres,

w jakim uchylony akt nie może być wykonany, Sąd określił zgodnie z art. 152 u.p.p.s.a. (pkt 2). O zwrocie kosztów postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 u.p.p.s.a., zaliczając do nich uiszczony przez skarżącą wpis stały od skargi (200 zł).