Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt II SA/Ke 531/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2010-10-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Hasła tematyczne: Ruch drogowy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 122 ust. 1 pkt 4
journal: Dz.U. 1997 nr 98 poz 602
law: Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym.
article: par. 2 ust.. 5
journal: Dz.U. 2004 nr 2 poz 15
law: Rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 7 stycznia 2004 r. w sprawie badań lekarskich kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami
article: art. 182
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Kuza, Sędziowie Sędzia WSA Sylwester Miziołek (spr.), Sędzia WSA Beata Ziomek, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Monika Zielińska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 21 października 2010 roku sprawy ze skargi J.M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie skierowania na badania lekarskie oddala skargę.


UZASADNIENIE

II SA /Ke 531/10

Uzasadnienie

Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego decyzją z dnia [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpatrzeniu odwołania J.M. od decyzji wydanej z upoważnienia Starosty S. z dnia [...], w sprawie skierowania skarżącego J.M. na badania lekarskie do Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy z powodu otrzymania informacji o zastrzeżeniach w stanie zdrowia, mogących powodować niezdolność do prowadzenia pojazdów, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy.

W uzasadnieniu decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, iż wnioskiem z dnia 8 kwietnia 2010r. Prokuratora Rejonowa w Staszowie zwróciła się do Starosty S. o skierowanie na badania lekarskie J.M., w celu stwierdzenia u niego istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem. Prokurator wskazał, że biegli lekarze sądowi w opinii sądowo - psychiatrycznej stwierdzili, że J.M. cierpi na organiczne zaburzenia urojeniowe i w chwili popełnienia czynu miał zniesioną zdolność do rozpoznania znaczenia czynu i pokierowania swoim postępowaniem, wobec czego zachodzi przesłanka z art. 122 ust. 1 pkt 4 Prawa o ruchu drogowym ( ustawa z dnia 20 czerwca 1997r. Dz. U. z 2005r Nr 108, poz. 908) do wszczęcia postępowania w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania przez niego pojazdami.

W następstwie powyższego Starosta S. decyzją z dnia 29 kwietnia 2010r. skierował J.M. na badania lekarskie.

Od decyzji tej J.M. złożył odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego, wskazując w nim, iż jest to "celowe świadome działanie na jego szkodę, zmierzające do doprowadzenia u niego choroby psychicznej i odebrania mu wszelkich praw".

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w uzasadnieniu decyzji wskazało, iż dokonując na podstawie art. 138 kpa, prawnej i merytorycznej oceny zaskarżonej decyzji, podziela stanowisko organu pierwszej instancji i stwierdza, że decyzja ta nie narusza przepisów obowiązującego prawa. Z art. 122 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. – Prawo o ruchu drogowym (ustawa z dnia 20 czerwca 1997r. Dz. U. z 2005r Nr 108, poz. 908) jak i § 2 ust 5 Rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 stycznia 2004r. w sprawie badań kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami 9 Dz. U. z 2004r., Nr 2, poz. 15) – wynika obowiązek organu do skierowania na badania lekarskie w sytuacji zastrzeżeń co do stanu zdrowia osoby uprawnionej do kierowania pojazdami. A ponieważ zastrzeżenia takie wynikają wprost z wniosku Prokuratora Rejonowego w Staszowie i dodatkowo zostały poparte opinią sądowo – psychiatryczno - psychologiczną, z której wynika, że stan zdrowia J. M. może budzić po stronie organów uzasadnione wątpliwości co do jego zdolności w zakresie prowadzenia pojazdów, Samorządowe Kolegium Odwoławcze, wydaną w sprawie decyzją z dnia 23 czerwca 2010r, utrzymało w mocy zaskarżoną decyzje organu pierwszej instancji.

Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Kielcach wniósł J. M..

W uzasadnieniu skarżący podniósł, iż wątpi w podstawę "wiarygodnych informacji" albowiem prokuratura notorycznie odmawia mu wglądu do akt prowadzonego postępowania. Ponadto zdaniem skarżącego skierowanie go na badania jest aktem zemsty i spowoduje niepotrzebne koszty.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Kielcach, podtrzymało argumentację zawartą w treści zaskarżonej decyzji i wniosło o oddalenie skargi.

W uzasadnieniu odpowiedzi na skargę organ drugiej instancji wskazał, iż jest sprawa oczywistą, wynikająca z ogółu przepisów – Prawo o ruchu drogowym, że dla bezpieczeństwa ruchu drogowego niezbędne jest czuwanie nad tym, by osoby mające uprawnienia do kierowania pojazdami miały wymaganą sprawność nie tylko w chwili ubiegania się o uprawnienia, ale także w okresie późniejszym, kiedy już z tych uprawnień korzystają. Wezwanie kierującego do sprawdzenia stanu zdrowia w myśl art. 122 ust. 1 pkt 4 ustawy o ruchu drogowym jest dopuszczalne wówczas, gdy nasuną się zastrzeżenia, co do jego stanu zdrowia. W ocenie Kolegium, w przypadku J. M. z przyczyn wyżej opisanych, takie właśnie zastrzeżenia się nasuwają. Ponadto organ podkreślił, że decyzja kierująca J. M. na badania lekarskie nie oznacza jednocześnie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), zadaniem sądu administracyjnego jest sprawowanie kontroli zaskarżonych aktów i czynności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, obowiązującym w dniu ich wydania.

Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonej decyzji Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się naruszeń prawa skutkujących koniecznością jego uchylenia lub stwierdzenia nieważności.

Zarówno organ odwoławczy jak i organ pierwszej instancji prawidłowo wskazały podstawę prawną, na której oparły swe rozstrzygnięcie.

Z art. 122 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. – Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 Nr.108 poz. 908) – wynika, że badaniu lekarskiemu, przeprowadzanemu w celu stwierdzenia istnienia lub braku istnienia przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem, podlega kierujący pojazdem skierowany decyzją w przypadkach nasuwających zastrzeżenia co do stanu zdrowia. W myśl natomiast § 2 ust 5 Rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 stycznia 2004r. w sprawie badań kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami ( Dz. U. z 2004r., Nr 2, poz. 15) starosta może skierować na badania lekarskie osobę, co do której powziął wiarygodną informację o zastrzeżeniach w stanie zdrowia tej osoby, mogących powodować niezdolność do prowadzenia pojazdów.

Przepisy te nakładają na właściwy organ administracji publicznej obowiązek skierowania na specjalistyczne badania lekarskie, w przypadku pojawienia się zastrzeżeń co do stanu zdrowia osoby, która nabyła wcześniej uprawnienia do kierowania pojazdem mechanicznym.

Natomiast z art. 182 k.p.a. wynika, że prokuratorowi przysługuje prawo zwrócenia się do właściwego organu o w szczęcie postępowania w celu usunięcia stanu niezgodnego z prawem.

Ponieważ Prokurator Rejonowy w Staszowie powziął na podstawie przedłożonych mu specjalistycznych opinii lekarskich, uzasadnione wątpliwości co do zdolności w zakresie kierowania pojazdami przez J. M., zwrócił się do Starosty S. o skierowanie go na takie właśnie badania.

Z przedmiotowych opinii wynika, że skarżący cierpi na ograniczone zaburzenia urojeniowe przejawiające się obniżeniem funkcjonowania intelektualnego, sztywnością sądów i postaw, rozwlekłością i drobiazgowością wypowiedzi, nadpobudliwością nerwową, zaburzeniami myślenia, urojeniami prześladowczymi, wzmożoną drażliwością, impulsywnością, obniżoną tolerancją na sytuacje stresowe i prowokacje, zaburzonym myśleniem logicznym i abstrakcyjnym. Ponadto biegli stwierdzili, że wymaga on ambulatoryjnego leczenia, a w razie zaostrzenia się zaburzeń psychicznych wymagać będzie leczenia psychiatrycznego w warunkach szpitalnych.

Jest rzeczą niewątpliwą, że przepisy zarówno kodeksu postępowania administracyjnego, jaki i ustawy o ruchu drogowym nakładają na organy administracji publicznej obowiązek czuwania nad tym, aby uprawnienia do prowadzenia pojazdów posiadały osoby spełniające wszystkie przewidziane w tym zakresie wymagania. Przy czym chodzi tu o posiadanie odpowiednich uprawnień nie tylko w momencie ubiegania się o nie, ale również przez cały czas korzystania z nich.

Skoro pojawiły się zastrzeżenia co do zdolności w zakresie prowadzenia pojazdów przez J. M., Prokurator Rejonowy w Staszowie słusznie postąpił zwracając się do Starosty S. z wnioskiem o skierowanie go na specjalistyczne badania w tym przedmiocie. Starosta natomiast wydał prawidłową decyzję kierując skarżącego na takie badania.

Nie istniały zatem żadne podstawy, aby Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło taką decyzję. Należy podkreślić, że bezpieczeństwo ruchu drogowego ma zawsze charakter nadrzędny. Wobec tego niezbędne jest, aby biegli wypowiedzieli się w przedmiocie stanu zdrowia kierowcy pod względem jego przydatności do kierowania pojazdami. Pozwoli to bowiem na zachowanie zasad bezpieczeństwa w ruchu drogowym, a nawet uniknięcie ewentualnych tragicznych w skutkach następstw zaniedbań organów administracji publicznej.

Stanowisko zaprezentowane w niniejszej sprawie znajduje uzasadnienie również w dotychczasowym orzecznictwie sądowo-administracyjnym wyrażonym min w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 27 lipca 2006r. w sprawie I OSK 1034/05, wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 18 grudnia 2009r. w sprawie II SA/Po 613/09 i wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 maja 2009r. w sprawie II SA/Wa 703/08.

Skoro zatem kontrola legalności zaskarżonej decyzji nie wykazała niezgodności z prawem zaskarżonej decyzji w rozumieniu przesłanek wymienionych w art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.02.153.1270) Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 tej ustawy.