Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt II SAB/Wa 549/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2022-04-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
659
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Komisja Nadzoru Finansowego
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 § 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Karolina Kisielewicz po rozpoznaniu w dniu 26 kwietnia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. M. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Przewodniczącego Komisji Nadzoru Finansowego w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] sierpnia 2020 r. o udostępnienie informacji publicznej postanawia: 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić skarżącemu kwotę 100 zł (sto złotych) tytułem uiszczonego wpisu sądowego.


UZASADNIENIE

Pismem z 22 lutego 2021 r. J. M. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Przewodniczącego Komisji Nadzoru Finansowego w przedmiocie rozpoznania wniosku z [...] sierpnia 2020 r. o udostępnienie informacji publicznej.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Z akt sprawy wynika, że w dniu [...] stycznia 2021 r. Przewodniczący Komisji Nadzoru Finansowego wydał decyzję (nr [...]) w przedmiocie odmowy udostępnienia skarżącemu żądanej informacji publicznej. Wydana w sprawie decyzja została zresztą zaskarżona przez J. M. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w piśmie z dnia 22 lutego 2021 r.

Pismem z 20 kwietnia 2022 r. skarżący złożył oświadczenie o cofnięciu skargi z 22 lutego 2021 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Z uwagi na złożone przez J. M. oświadczenie procesowe z 20 kwietnia 2022 r. o cofnięciu skargi wniesionej w niniejszej sprawie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zobowiązany był rozważyć w pierwszej kolejności, czy można było uznać powyższe cofnięcie skargi za dopuszczalne.

W myśl przepisu art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329, dalej jako "p.p.s.a."), skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.

W tym kontekście należy podkreślić, że Sąd z urzędu bada w pierwszej kolejności dopuszczalność skargi, ustalając, czy nie zachodzi jedna z przesłanek do jej odrzucenia, wymieniona w art. 58 § 1 p.p.s.a. Merytoryczne rozpatrzenie wniosku o cofnięcie skargi jest dopuszczalne tylko wówczas, gdy skarga nie zawiera braków uniemożliwiających nadanie jej dalszego biegu. Zatem badanie dopuszczalności złożonego oświadczenia o cofnięciu skargi, jak i umorzenie postępowania sądowego na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. może mieć miejsce tylko wówczas, gdy skarga wniesiona została skutecznie, tj. gdy wszczęła postępowanie sądowoadministracyjne.

Z kolei skarga J. M. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Przewodniczącego Komisji Nadzoru Finansowego w przedmiocie wniosku z [...] sierpnia 2020 r. o udostępnienie informacji publicznej jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu.

Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. póz. 137, ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zasadą jest, że kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.

Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg m.in. na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (art. 149 § 1 p.p.s.a.).

Jak już wskazano, badając w pierwszej kolejności dopuszczalność wniesionej skargi, Sąd ustala czy nie zachodzi jedna z przesłanek do jej odrzucenia, wymienionych enumeratywnie w art. 58 § 1 p.p.s.a. Przesłankami tymi są: niewłaściwość sądu (pkt 1), niezachowanie terminu wniesienia skargi (pkt 2), nieuzupełnienie braków formalnych skargi (pkt 3), zawisłość sprawy lub prawomocne jej osądzenie (pkt 4), brak zdolności sądowej lub procesowej (pkt 5), brak interesu prawnego wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa art. 3 § 2 pkt 5 i 6 p.p.s.a. (pkt 5a), oraz niedopuszczalność skargi z innych przyczyn (pkt 6). Stwierdzenie wystąpienia którejś z wymienionych przesłanek niedopuszczalności zaskarżenia uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu, a w konsekwencji prowadzi do odrzucenia skargi.

Sąd uznał, że skarga J. M. podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., ponieważ została wniesiona po wydaniu przez Przewodniczącego Komisji Nadzoru Finansowego decyzji z [...] stycznia 2021 r. (nr [...]), tj. po zakończeniu przez organ postępowania, którego prowadzenie w sposób przewlekły zarzuca skarżący.

Z kolei zgodnie z uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22 czerwca 2020 r., sygn. akt II OPS 5/19 (dostępna na stronie internetowej Centralnej Bazy Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl), wniesienie skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania po jego zakończeniu przez organ administracji publicznej poprzez wydanie w sprawie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a.

W uzasadnieniu uchwały wskazano, że za niedopuszczalną należy uznać skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania wniesioną po jego zakończeniu. Odmienne rozumowanie oznaczałoby, że środek ten zamiast w swoim celu zmierzać do likwidacji stanu przewlekłości, powiązany byłby zasadniczo z celem wykraczającym poza zakres postępowania administracyjnego, a więc z dążeniem do uzyskania prejudykatu. Sąd w pełni aprobuje powyższy pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego. Kontrolowany w wyniku skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania stan rzeczy musi być w dacie wniesienia skargi aktualny, nie zaś historyczny. Natomiast przyjęcie koncepcji nielimitowanego żadnym terminem prawa do złożenia skargi na przewlekłość jest nie do zaakceptowania.

Reasumując skarga J. M. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Przewodniczącego Komisji Nadzoru Finansowego w niniejszej sprawie, jako wniesiona przez skarżącego już po wydaniu decyzji przez organ, czyli po zakończeniu postępowania administracyjnego, była niedopuszczalna.

Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a, orzekł jak w sentencji postanowienia.