Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 2157/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-10-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 30c ust. 3 pkt 2
journal: Dz.U. 2006 nr 227 poz 1658
law: Ustawa z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju.
article: art. 190
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Barbara Mleczko-Jabłońska (spr.), Sędzia WSA - Krystyna Madalińska – Urbaniak, Sędzia WSA - Małgorzata Rysz, Protokolant starszy sekretarz sądowy - Marcin Kwiatkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 października 2012 r. sprawy ze skargi V. Sp. z o.o. w W. na informację Narodowego Centrum Badań i Rozwoju z dnia [...] stycznia 2012 r. nr [...] w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie realizacji projektu; oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej w niniejszej sprawie jest ocena wniosku o dofinansowanie realizacji projektu, dokonana przez Narodowe Centrum Badań i Rozwoju – działające jako Instytucja Pośrednicząca – w ramach procedury odwoławczej przewidzianej w systemie realizacji Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka 2007-2013, Działanie 1.4. "Wsparcie projektów celowych"

Ocena projektu dokonana została w następującym stanie faktycznym:

W dniu [...] kwietnia 2011 r. V. spółka z o.o. w Warszawie złożyła wniosek o dofinansowanie projektu pt. "Prace Badawcze i Rozwojowe nad nowym urządzeniem w ofercie Wnioskodawcy", realizowanego w ramach Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka 2007-2013 - Działanie 1.4. wsparcie projektów celowych.

W piśmie z dnia [...] maja 2011 r. strona została poinformowana przez [...] Fundację Rozwoju Regionalnego (Regionalną Instytucję Finansująca), że wniosek został pozytywnie oceniony pod względem spełnienia kryteriów formalnych , a wobec tego przekazany do oceny merytorycznej.

Pismem z [...] sierpnia 2011 r. Polska Agencja Rozwoju Przedsiębiorczości poinformowała wnioskodawcę, że wniosek o udzielenie wsparcia mimo pozytywnej oceny, w wyniku której przyznano 88 punktów, z uwagi na wyczerpanie środków finansowych w ramach przedmiotowej rundy aplikacyjnej nie został zakwalifikowany do podpisania umowy. Przedstawiono oceny cząstkowe w poszczególnych kryteriach oceny merytorycznej.

Wskutek złożonego przez stronę protestu co do prawidłowości oceny wniosku w zakresie kryterium merytorycznego fakultatywnego nr 1 Poziom innowacyjności rezultatów prac badawczo – rozwojowych i poszczególnych ocen przyznanych w ramach tego kryterium za subkryteria "nowość" i "możliwość wdrożenia i innowacyjności" Narodowe Centrum Badań i Rozwoju ponownie przeanalizowało wniosek o dofinansowanie projektu i w dniu [...] stycznia 2012 r. poinformowało ubiegającego się o dofinansowanie o negatywnym rozpatrzeniu protestu. Centrum podzielając po części stanowisko spółki odniosło się do zaskarżonego protestem Kryterium merytorycznego fakultatywnego nr 1 "Poziom innowacyjności rezultatów prac badawczo-rozwojowych", a wyniku rozpoznania protestu za element "Nowość" przyznało 20 pkt, za element "Wzrost użyteczności produktu" - 8 pkt, zaś za element "Możliwość wdrożenia i opłacalność" - 5 pkt. Łączna suma punktów przyznana w wyniku oceny projektu wyniosła, jak wskazano 92 punkty, a w związku z tym, że ostatni projekt umieszczony na liście rankingowej projektów rekomendowanych do dofinansowania uzyskał 93 pkt, to projekt Spółki został umieszczony na liście projektów nierekomendowanych do dofinansowania.

W skardze do WSA w Warszawie na powyższe rozstrzygnięcie Spółka wniosła o stwierdzenie przez Sąd, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Instytucję Pośredniczącą.

Skarżąca zarzuciła, że przy dokonywaniu oceny projektu przez Instytucję Pośredniczącą doszło do naruszenia systemu wdrażania działania 1.4 "Wsparcie projektów celowych", opisanego w załączniku 4.3 Szczegółowego opisu priorytetów PO IG 2007-2013 oraz §8 ust 4 Regulaminu Komisji Konkursowej w ramach działania 1.4 PO IG 2007- 2013, poprzez ustalenie przez Narodowe Centrum Badań i Rozwoju podczas dokonania autokontroli wniosku mniejszej ilości punktów za podkryterium "możliwość wdrożenia", wchodzącego w zakres kryterium merytorycznego fakultatywnego "Poziom innowacyjności rezultatów prac badawczo rozwojowych", w stosunku do liczby punktów jaka została przyznana podczas pierwotnej oceny wniosku, mimo że ostateczna punktacja po autokontroli w danym kryterium nie może być niższa od pierwotnej - dokonanej przez Komisję Konkursową.

W odpowiedzi na skargę Narodowe Centrum Badań i Rozwoju wniosło o jej oddalenie wskazując, że dokonana ocena jest zgodna z prawem.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 2 kwietnia 2012r. w sprawie sygn. akt VSA/Wa 399/12 uwzględniając skargę na powyższą informację podzielił zawarty w niej zarzut dotyczący naruszenia prawa.

Sąd zauważył, że z procedury konkursowej wynika, iż ocenę wniosku przeprowadzono m.in. w oparciu o 10 kryteriów fakultatywnych. W przypadku 9 kryteriów można było otrzymać albo 0 albo ustaloną maksymalną liczbę punktów dla danego kryterium. Wyjątkiem było podniesione w proteście kryterium nr 1 "Poziom innowacyjności rezultatów prac badawczo-rozwojowych". W tym przypadku można było dostać od 0 do 40 pkt. Stosownie do opisu tego kryterium, powyższa punktacja została rozdzielona między trzy elementy, składające się na kryterium. W przypadku wniosku Spółki tymi elementami była "nowość", "wzrost użyteczności produktu" i "możliwość wdrożenia", za które można było otrzymać odpowiednio: 0-20, 0-10 i 0-10 punktów. Każdy element zawierał szczegółowy opis, jakie czynniki należy brać pod uwagę przy dokonywaniu jego oceny punktowej. W ocenie Sądu, charakterystyka elementów kryterium "Poziom innowacyjności rezultatów prac badawczo-rozwojowych" jednoznacznie wskazuje, że elementy te faktycznie były podkryteriami oceny merytorycznej wniosku, wchodzącymi w skład tego kryterium.

Sąd I instancji zauważył, że wniosek Spółki podczas pierwotnej jego oceny pod kątem spełniania powyższego kryterium i podkryteriów otrzymał łącznie 29 punktów, przy czym za "nowość" - 15,33 pkt, za "wzrost użyteczności produktu" - 7,67 pkt, a za "możliwość wdrożenia" - 6 pkt. Po przeprowadzeniu ponownej oceny powyższego kryterium i podkryteriów, ekspert dokonujący tej ponownej oceny uznał zarzuty co do podkryteriów "nowość" za zasadne, proponując przyznanie maksymalnej ilości punktów przewidzianego dla tego podkryterium. Za nieuzasadnione uznał zarzuty dotyczące oceny podkryterium "możliwość wdrożenia". Instytucja Pośrednicząca uznała zarzuty zawarte w proteście, jednocześnie przyznając subkryterium "nowość" - 20 pkt (podwyższenie w stosunku do pierwotnej oceny), "wzrost użyteczności produktu" - 8 pkt (podwyższenie w stosunku do pierwotnej oceny), "możliwość wdrożenia" - 5 pkt (obniżenie w stosunku do pierwotnej oceny).

Zdaniem Sądu pierwszej instancji, obniżenie przez Instytucję Pośredniczącą liczby punktów za subkryterium "możliwość wdrożenia" z 6 pkt do 5 pkt stanowi rażące naruszenie systemu realizacji Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka, 2007-2013, poprzez niewywiązanie się z obowiązku dokonania oceny merytorycznej wniosku zgodnie z § 8 ust. 4 Regulaminu Komisji Konkursowej, w myśl którego "ostateczna punktacja po autokontroli w danym kryterium nie może być niższa od oceny pierwotnej dokonanej przez Komisję Konkursową". Sąd I instancji uznał, że zasada ta, w przypadku kryterium "Poziom innowacyjności rezultatów prac badawczo-rozwojowych", dotyczy nie tylko tego kryterium jako całości, ale z osobna każdego z jego podkryteriów, gdyż faktycznie spełniają one cechy kryteriów

W ocenie WSA stanowisko organu naruszyło również przewidzianą w art. 8 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz.1071 ze zm.,dalej: "k.p.a.") zasadę zaufania do organów Państwa.

Narodowe Centrum Badań i Rozwoju nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem złożyło do NSA skargą kasacyjną.

Strona wnosząca skargę kasacyjną, na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 30e u.z.p.p.r., zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ doprowadziło do uwzględnienia skargi, a w konsekwencji do naruszenia art. 3 § 3 p.p.s.a., to jest do dokonania wadliwej kontroli działalności organów oceniających wniosek spółki poprzez:

a) zastosowanie art. 30c ust. 3 pkt 1 u.z.p.p.r. w wyniku dokonania błędnej wykładni treści § 8 ust. 4 "Regulaminu Komisji Konkursowej w ramach działania 1.4 Wsparcie projektów celowych POIG ( ... )" poprzez przyjęcie, że w procedurze odwoławczej nie jest możliwe obniżanie oceny punktowej poszczególnych podkryteriów wchodzących w skład kryterium merytorycznego fakultatywnego nr 1, podczas gdy zgodnie z tym przepisem nie jest możliwe obniżanie oceny punktowej odnoszącej się wyłącznie do całego tego kryterium, natomiast możliwe jest obniżanie oceny w stosunku do poszczególnych elementów tego kryterium; błędna wykładnia tej normy doprowadziła Sąd do mylnego przekonania, że "( ... ) obniżenie przez Instytucję Pośredniczącą liczby punktów za subkryterium «możliwość wdrożenia» z 6 do 5 pkt stanowi rażące naruszenie systemu realizacji Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka 2007-2013;

b) zastosowanie art. 30c ust. 3 pkt 1 u.z.p.p.r. i naruszenie art. 30g u.z.p.p.r., oraz art. 3 § 3 p.p.s.a. poprzez uznanie przez Sąd, że IP dopuściła się naruszenia art. 8 k.p.a., podczas gdy z treści art. 30g u.z.p.p.r. wynika, że w procedurze prowadzonej w trybie u.z.p.p.r., przepisy k.p.a. nie znajdują zastosowania;

c) zastosowanie art. 30c ust. 3 pkt 1 u.z.p.p.r. w wyniku naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego, polegające na uznaniu przez Sąd, że "( ... ) sama Instytucja Pośrednicząca traktowała te podkryteria w istocie jako kryteria, na co wskazuje informacja zawarta w piśmie Narodowego Centrum Badań i Rozwoju z dnia [...] stycznia 2012 r., gdzie wskazano, że «Instytucja Pośrednicząca przychyliła się do prośby Wnioskodawcy zawartej w proteście i ponownie oceniła oprotestowane kryteria».", podczas gdy IP użyła w tym piśmie określenia "kryteria" w znaczeniu potocznym a nie normatywnym, to jest nie w takim, jakie jest używane w dokumentach programowych na podstawie których rozpatrywany był protest;

Wnoszące skargę kasacyjną Narodowe Centrum Badań i Rozwoju, na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 30e u.z.p.p.r., zaskarżonemu wyrokowi zarzuciło ponadto naruszenie przepisów prawa materialnego przez błędną wykładnię opisu kryterium merytorycznego fakultatywnego nr 1 zawartego w:

- załączniku nr 1 do "Regulaminu przeprowadzania konkursu (...)" (część: Kryteria merytoryczne pkt b – fakultatywne tiret 1);

- "Przewodniku po kryteriach dla projektów: ( ...)" (część Kryteria merytoryczne Kryteria merytoryczne fakultatywne lp. 1 kryterium "Poziom innowacyjności rezultatów prac badawczo-rozwojowych".

Błędna wykładnia opisu tego kryterium polegała, zdaniem kasatora na uznaniu przez Sąd, że trzy poszczególne elementy składające się na to kryterium to jest: "- nowość", "-wzrost użyteczności produktu", oraz "-możliwość wdrożenia i opłacalność" są również samoistnymi kryteriami, podczas gdy właściwa wykładnia tej normy prowadzi do wniosku, że elementy składowe tego kryterium nie są odrębnymi kryteriami, a tym samym mogą być obniżane przy zachowaniu zasady, że nie może być obniżona ocena całego kryterium.

Zdaniem Narodowego Centrum Badań i Rozwoju zaskarżony wyrok narusza prawo i z tego powodu, że WSA w Warszawie stwierdził w sprawie naruszenie art. 8 k.p.a., czyli zasady zaufania do organów Państwa, mimo że przepisów k.p.a. w sprawach wniosków o dofinansowanie realizacji projektów z budżetu UE nie stosuje się.

W wyniku rozpoznaniu skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 10 lipca 2012 r., sygn. akt II GSK1012 /12 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie.

NSA uznał za zasadny zarzut skargi co do błędnej wykładni treści Załącznika nr 1 poprzez uznanie, że trzy poszczególne elementy składające się na kryterium "Poziom innowacyjności rezultatów prac badawczo-rozwojowych", a mianowicie "nowość", "wzrost użyteczności produktu", oraz "możliwość wdrożenia i opłacalność" są również samoistnymi kryteriami fakultatywnymi oceny wniosku. W konsekwencji podzielił stanowisko autora skargi kasacyjnej, że w sytuacji, gdy elementy składowe omawianego kryterium nie są odrębnymi kryteriami, to ocena punktowa tych elementów może podlegać obniżeniu przy zachowaniu zasady, iż nie może być obniżona ocena całego kryterium – § 8 ust. 4 Regulaminu Komisji Konkursowej w ramach działania 1.4 Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka, lata 2007-2013.

W świetle powyższego uznał też za zasadny zarzut naruszenia przepisów postępowania – art. 30c ust. 3 pkt 1 u.z.p.p.r., co było skutkiem wadliwego zastosowania przepisu § 8 ust. 4 cyt. Regulaminu Komisji Konkursowej.

Sąd odwoławczy podzielił także zarzut naruszenia przepisu art. 30c ust. 3 pkt 1 u.z.p.p.r. w powiązaniu z przepisem art. 30g u.z.p.p.r., bowiem z mocy z przepisu art. 30g u.z.p.p.r. przepis art. 8 k.p.a. nie znajdował w sprawie zastosowania.

NSA wskazał, że w rozpoznawanej sprawie znajdują zastosowanie przepisy przyjęte na potrzeby realizacji Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka, 2007-2013, których stosowanie – niezależnie od ich miejsca w systemie źródeł prawa – musi zapewniać efektywne i zgodne z prawem osiągnięcie celów tego Programu.

Odnosząc powyższą zasadę do rozpoznawanej sprawy, NSA stwierdził, że jak wynika to z przepisu § 3 pkt 1 Regulaminu przeprowadzania konkursu w ramach Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka, Priorytet 1 – Badania i rozwój nowoczesnych technologii, Działanie 1.4: Wsparcie projektów celowych, celem konkursu jest wyłonienie projektów, które w największym stopniu przyczynią się do osiągania celów tego Programu i Działania. W ramach konkursu dokonywana jest formalna i merytoryczna ocena wniosków, przy czym szczegółowe informacje dotyczące merytorycznych kryteriów określane są w "Przewodniku po kryteriach ( ... )", stosownie podawanym do publicznej wiadomości (zgodnie z cyt. Regulaminem). Kryteria wyboru finansowanych operacji w ramach działań 1.4-4.1 POIG – znajdujące zastosowanie w tej sprawie – zostały wprost określone w Załączniku nr 1, gdzie wyodrębniono kryteria formalne i merytoryczne – wśród nich: obligatoryjne i fakultatywne. Nie może budzić żadnych wątpliwości to, jak podkreślił NSA że normodawca określając kryteria fakultatywne zastosował jednoznaczną metodologię, polegającą na stworzeniu zamkniętego katalogu tych kryteriów, niezależnie od ich podmiotowego bądź przedmiotowego charakteru, jak i stopnia szczegółowości. Wśród tych kryteriów określono kryterium "Poziom innowacyjności rezultatów prac badawczo-rozwojowych", którego punktacja w ramach oceny mieści się w przedziale od 0 do 40 punktów. W ocenie NSA, skoro normodawca nie rozszerzył katalogu kryteriów fakultatywnych w trybie właściwym, a więc poprzez zmianę wskazanego Załącznika nr 1, to organy stosujące prawo związane są postanowieniami tego Załącznika, a próba poszerzania określonych tam kryteriów poprzez zabiegi interpretacyjne, odwołujące się do innych dokumentów przyjętych na potrzeby POIG, musi być oceniona negatywnie, jako naruszająca prawo.

W świetle powyższego NSA uznał, że Sąd pierwszej instancji w sposób nieuprawniony zinterpretował regulację kryteriów fakultatywnych, poprzez dokonanie wykładni rozszerzającej owych norm, nadając im treść odwołującą się do zapisów Przewodnika po kryteriach dla projektów finansowanych w ramach Działań 1.4-4.1, co nie było prawnie dopuszczalne.

Bezzasadny natomiast, w ocenie NSA okazał zarzut naruszenia przepisu art. 30c ust. 3 pkt 1 u.z.p.p.r., co miało być wynikiem naruszenia przepisu art. 141 § 4 p.p.s.a.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie strony pozostały przy dotychczasowym stanowisku w sprawie.

Rozpatrując sprawę ponownie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

W oparciu o treść art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Stosownie do treści art. 190 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sąd, któremu sprawa została przekazana do ponownego rozpatrzenia, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny.

Rozpoznając niniejszą sprawę, Wojewódzki Sąd Administracyjny związany jest zatem wykładnią prawa zawartą w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 10 lipca 2012 r., sygn. akt II GSK1012 /12.

Badając zaskarżone rozstrzygnięcie we wskazanym wyżej zakresie, Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie bowiem podniesione w niej zarzuty nie okazały się słuszne.

W tym miejscu wskazać należy, iż jak wynika z dotychczasowego orzecznictwa sądów administracyjnych i NSA zasady dokonywania sądowej oceny legalności rozstrzygnięć przewidzianych w systemie realizacji programu operacyjnego wymagają ustalenia standardu prawnego, według którego należy dokonać oceny zgodności (niezgodności) z prawem kontrolowanego rozstrzygnięcia odwoławczego. Wprowadzając w art. 30c ust. 1 pkt 1 ustawy kryterium "naruszenia prawa", prawodawca przesądził jednocześnie w art. 37, że do postępowania w zakresie ubiegania się o dofinansowanie na podstawie tejże ustawy – ze środków pochodzących z budżetu państwa lub ze środków zagranicznych - nie stosuje się przepisów kodeksu postępowania administracyjnego. Wyklucza to weryfikację zaskarżonego aktu z perspektywy rozwiązań przyjętych w k.p.a. Z drugiej strony wątpliwości budzi kwestia, jaka jest dopuszczalna sądowa ocena procesu weryfikacji wniosków o dofinansowanie zamierzonych przedsięwzięć. Sąd nie jest bowiem związany aktami prawa administracyjnego innymi niż wymienione w art. 178 Konstytucji, w tym znaczeniu, że zanim je zastosuje jako wzorzec kontroli, może i powinien badać ich zgodność z przepisami prawa powszechnie obowiązującego, a więc przede wszystkim z przepisami ustaw i Konstytucji.

W tym miejscu wskazać wypada, że Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie jest znane stanowisko Trybunału Konstytucyjnego zajęte w wyroku z 12 grudnia 2011r. sygn. akt P 1/11 w zakresie konstytucyjności przepisów art. 30b i 30c ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, w zakresie jakim dopuszczają uregulowanie procedur odwoławczych poza systemem obowiązujących źródeł prawa.

Trybunał Konstytucyjny stwierdził mianowicie, że art. 30b ust. 1 zdanie pierwsze i ust. 2 ustawy o z.p.p.r. w zakresie, w jakim dopuszcza uregulowanie środków odwoławczych przysługujących wnioskodawcy w toku postępowania o dofinansowanie z programu operacyjnego poza systemem źródeł powszechnie obowiązującego prawa, jest niezgodny z art. 87 Konstytucji, jak też art. 30c ust. tej ustawy w zakresie, w jakim uzależnia prawo do skorzystania ze skargi do sądu administracyjnego od wyczerpania środków odwoławczych przewidzianych w aktach niebędących źródłem powszechnie obowiązującego prawa, jest niezgodny z art. 87 Konstytucji. Orzeczenie zostało opublikowane w Dz. U. z 2011r. Nr 279 poz.1644. Trzeba jednak uwzględnić, że Trybunał Konstytucyjny wydając to orzeczenie odroczył jego wejście w życie na okres 18 miesięcy od daty ogłoszenia go w Dzienniku Ustaw. Oznacza to, że orzekając w niniejszej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny nie mógł uwzględnić okoliczności, że normy regulujące postępowanie odwoławcze w ramach PO IG 2007-2013 leżą poza konstytucyjnym systemem źródeł prawa i miał obowiązek je stosować.

Odnosząc się zatem do wskazanych wyżej i mających w sprawie, jak wskazał również orzekający w sprawie NSA, zastosowanie regulacji, podkreślić należy, że wyznaczają one kompetencję i zakres uprawnień oraz ograniczeń sądu administracyjnego w toku kontroli legalności oceny projektu przeprowadzonej przez właściwą instytucję zarządzająca w ramach ogłoszonego konkursu. Wśród tych uprawnień sąd posiada możliwość wzięcia pod uwagę faktów powszechnie znanych, nawet bez powołania się na nie przez strony, natomiast ograniczeniem dla sądu administracyjnego jest m.in. brak możliwości przeprowadzenia jakiegokolwiek dowodu poza dowodem uzupełniającym z dokumentu. Podkreślić również należy, iż sąd administracyjny nie może powołać biegłego celem uzyskania i przeprowadzenia dowodu z jego opinii w przypadku, gdy w sprawie wymagane są wiadomości specjalne. Oznacza także, że w sytuacji, gdy w toku oceny projektu dokonywanej w procesie wyboru projektów do dofinansowania uczestniczą eksperci posiadający specjalistyczną wiedzę lub umiejętności z poszczególnych dziedzin objętych programem operacyjnym, powołani zgodnie z przepisem art. 31 u.z.p.p.r., sąd nie może wejść w rolę kolejnego eksperta i ocenić jego usług oraz wyrażonej przez niego opinii, gdyż – jak wyżej wskazano – sąd nie dysponuje wiadomościami specjalnymi, takimi jak powołany ekspert, ani też nie ma możliwości powołania biegłego w celu uzyskania jego opinii, gdyż ww. przepisy regulujące sądową procedurę kontroli legalności oceny projektów nie dają sądowi podstawy prawnej do przeprowadzenia takiego dowodu. W tej sytuacji, sądowa kontrola legalności oceny projektu przeprowadzona przez właściwą instytucję zarządzającą w ramach ogłoszonego konkursu sprowadza się do oceny prawidłowości stosowania prawa przez tę instytucję, określonego w przepisach u.z.p.p.r. oraz jej przepisów wykonawczych, jak też programie operacyjnym, a nadto regulacji zawartych w systemie realizacji programu operacyjnego (art. 5 pkt 11 u.z.p.p.r.), określonym przez instytucję zarządzającą (art. 26 ust.1 pkt 8 u.z.p.p.r.), jak również w regulacjach wspólnotowych dotyczących w szczególności Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego (vide: wyrok WSA w Szczecinie z 18.11.2009 r., sygn. akt I SA/Sz 781/09). Kontrolując zatem legalność oceny projektu dokonanej w sprawie niniejszej, jak również legalność działań podejmowanych w toku procedury odwoławczej przez Instytucję Pośredniczącą, które znalazły ostateczny wynik w informacji z dnia [...] stycznia 2012r. nr [...] stwierdzić trzeba, iż odpowiadają one prawu, wobec czego skargę należało uznać za niezasadną,

Ocena Sądu w sprawie niniejszej sprowadza się do oceny zgodności postępowania Instytucji Pośredniczącej z prawem, w tym zgodności postępowania z systemem wdrażania działania opisanego w załączniku 4.3 do Szczegółowego opisu Priorytetów Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka 2007-2013, Regulaminem przeprowadzania konkursu w ramach PO IG oraz Regulaminem Komisji Konkursowej w ramach działania 1.4 POIG.

Zgodnie z § 7 Regulaminu przeprowadzania konkursu ocena merytoryczna projektu dokonywana jest przez Komisję Konkursową wg kryteriów, których wykaz został przedstawiony w załączniku nr I do Regulaminu Konkursu. Szczegółowe informacje dotyczące tych kryteriów zawiera przewodnik po kryteriach wyboru operacji finansowanych w ramach POIG 2007-2013. Z procedury konkursowej wynika, iż ocenę wniosku przeprowadzono m.in. w oparciu o 10 kryteriów fakultatywnych. W przypadku 9 kryteriów można było otrzymać albo 0 albo ustaloną maksymalną liczbę punktów dla danego kryterium. Wyjątkiem było podniesione w proteście kryterium nr 1 "Poziom innowacyjności rezultatów prac badawczo-rozwojowych". W tym przypadku tego kryterium eksperci mogli ocenić je przyznając ilość punktów od 0 do 40. Stosownie do opisu tego kryterium, powyższa punktacja została rozdzielona między trzy elementy, składające się na powyższe kryterium. W przypadku wniosku Spółki tymi elementami była "nowość", "wzrost użyteczności produktu" i "możliwość wdrożenia", za które można było otrzymać odpowiednio: 0-20, 0-10 i 0-10 punktów.

Wniosek Spółki podczas pierwotnej jego oceny pod kątem spełniania powyższego kryterium otrzymał łącznie 29 punktów, przy czym elementy składające się na to kryterium ocenione zostały następująco "nowość" - 15,33 pkt, "wzrost użyteczności produktu" - 7,67 pkt, a "możliwość wdrożenia" - 6 pkt.

Po przeprowadzeniu ponownej oceny powyższego kryterium ekspert dokonujący tej oceny uznał za zarzuty co do podkryteriów "nowość" za zasadne, proponując przyznanie maksymalnej ilości punktów przewidzianego dla tego podkryterium. Za nieuzasadnione uznał zarzuty dotyczące oceny podkryterium "możliwość wdrożenia". Instytucja Pośrednicząca uznała zarzuty zawarte w proteście, jednocześnie przyznając za subkryterium "nowość" -20 pkt (podwyższenie w stosunku do pierwotnej oceny), "wzrost użyteczności produktu" - 8 pkt (podwyższenie w stosunku do pierwotnej oceny), "możliwość wdrożenia" - 5 pkt (obniżenie w stosunku do pierwotnej oceny). W rezultacie tej oceny spółka otrzymała większą aniżeli uprzednio ilość punktów, nie mniej nie wystarczającą do zakwalifikowania projektu do dofinansowania.

Zdaniem Sądu obniżenie przez Instytucję Pośredniczącą liczby punktów za element składający się na powyższe kryterium ( subkryterium ) "możliwość wdrożenia" z 6 pkt do 5 pkt nie stanowi naruszenia systemu realizacji Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka, 2007-2013 bowiem ocena merytoryczna wniosku dokonana została zgodnie z § 8 ust. 4 Regulaminu Komisji Konkursowej, w myśl którego "ostateczna punktacja po autokontroli w danym kryterium nie może być niższa od oceny pierwotnej dokonanej przez Komisję Konkursową". Nie można podzielić poglądu skarżącej, że zasada ta, w przypadku kryterium "Poziom innowacyjności rezultatów prac badawczo-rozwojowych", została naruszona skoro w rezultacie autokontroli łączna liczba punktów za przedmiotowe kryterium została skarżącemu podwyższona. Nie do uznania jest zarzut spółki że ocena ekspertów w zakresie oceny kryterium nr 1 nie dotyczy tego kryterium jako całości, ale z osobna każdego z jego podkryteriów i w tym znaczeniu punktacja po autokontroli nie mogła być w niższa od oceny pierwotnie dokonanej. Zdaniem Sądu, skoro wśród kryteriów merytorycznych fakultatywnych wskazano kryterium "Poziom innowacyjności rezultatów prac badawczo-rozwojowych", którego punktacja w ramach oceny ekspertów mieści się w przedziale od 0 do 40 punktów, niesłusznie skarżący wywodzi, że elementy ( subkryteria ) składające się na ocenę kryterium nr 1 stanowią de facto osobne kryteria. Jak zasadnie wskazał NSA, skoro normodawca nie rozszerzył katalogu kryteriów fakultatywnych w trybie właściwym, a więc poprzez zmianę wskazanego Załącznika nr 1, to organy stosujące prawo związane są postanowieniami tego Załącznika, a próba poszerzania określonych tam kryteriów musi być oceniona negatywnie. Zasadnie zatem organ wywodzi, że zapis §8 ust 5 Regulaminu Komisji Konkursowej w ramach działania 1.4 wskazuje, że wymóg braku możliwości obniżenia przez IP pierwotnie przyznanej liczby punktów odnosi się do punktacji przyznanej za kryterium, a nie do poszczególnych jego elementów ( subkryteriów).

W niniejszej sprawie – jak wynika z dokumentacji ocena projektu Spółki dokonana została zgodnie z obowiązującymi procedurami przy uwzględnieniu informacji wykazanych we wniosku przez eksperta, a więc profesjonalistę, który zna schematy przedsięwzięć podobnych do proponowanego w ocenianym wniosku.

Wskazać jeszcze raz należy, iż ani organy ani Sąd nie jest uprawniony do kwestionowania oceny dokonanej przez członków K.K., w tym ekspertów, jeśli brak jest podstaw do zakwestionowania ich rzetelności i obiektywizmu, a także jeśli nie zostanie stwierdzone, że naruszono regulacje w zakresie procedury konkursowej. Mając powyższe na uwadze w sprawie niniejszej prawidłowo ocenić zatem należy działania organów .

Sąd nie dopatrzył się również by organy naruszyły zasadę równego traktowania wnioskodawców, bądź nie zapewniły przejrzystości reguł stosowanych przy ocenie wniosków, wobec czego taki zarzut Spółki nie zasługuje na uwzględnienie. Wskazać należy, iż postępowanie zostało przeprowadzone zgodnie z omawianymi regulacjami.

Z wyłożonych wyżej względów Sąd nie uwzględnił skargi i na podstawie art. 30c ust. 3 pkt 2 u.z.p.p.r. orzekł jak w sentencji wyroku.