Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 1723/19
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2022-09-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6181 Zajęcie nieruchomości i wejście na nieruchomość, w tym pod autostradę
Hasła tematyczne: Nieruchomości
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art 80, art 107 § 3
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art 124, art 124b
journal: Dz.U. 2016 poz 2147
law: Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami - tekst jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Marek Stojanowski Sędziowie: Sędzia NSA Marian Wolanin Sędzia del. WSA Maria Grzymisławska-Cybulska (spr.) po rozpoznaniu w dniu 06 września 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej G. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 31 sierpnia 2018 r. sygn. akt IV SA/Wa 380/18 w sprawie ze skargi G. M. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] listopada 2017 r. r. nr [...] w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 31 sierpnia 2018 r. sygn. IV SA/Wa 380/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę G. M. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] listopada 2017 r. nr [...] w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości.

Powyższy wyrok zapadł w następujących okolicznościach faktycznych

i prawnych.

Pismem z 24 lipca 2015 r. P. S.A. z siedzibą

w [...] zwróciła się do Starosty W. o wydanie decyzji administracyjnej, na podstawie art. 124 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami – dalej jako: u.g.n., o ograniczenie w drodze decyzji sposobu korzystania z nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...], o powierzchni [...] ha, położonej w gminie B. - poprzez udzielenie zezwolenia - na przeprowadzenie na tej nieruchomości przewodów napowietrznej linii 110kV relacji [...], służących do ochrony odgromowej oraz dystrybucji energii elektrycznej, a także na funkcjonowanie linii po jej modernizacji w pasie technologicznym o szerokości 18 m (po 9 m od osi linii w obie strony) w celu całodobowego wstępu, przechodu, przejazdu, swobodnego całodobowego dostępu do urządzeń w celu przeglądu, konserwacji, naprawy lub wymiany oraz wymiany lub odbudowy, przebudowy, rozbudowy i dystrybucji energii elektrycznej.

Decyzją z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...] na podstawie art. 124 u.g.n. Starosta [...], ograniczył sposób korzystania z nieruchomości gruntowej stanowiącej własność G. M., oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr [...] z obrębu [...], gmina B.. Na skutek odwołania G.M., Wojewoda Mazowiecki decyzją z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...] uchylił w całości decyzję organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia, wskazując w uzasadnieniu, że zakres ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości nie może wykraczać poza dopuszczalne granice takiego ograniczenia, wynikające z art. 124 ust. 1 i 6 u.g.n.

Pismem z dnia 15 listopada 2016 r. pełnomocnik inwestora sprecyzował złożony wniosek o ograniczenie sposobu korzystania z powyższej nieruchomości.

Decyzją z dnia [...] stycznia 2017 r., nr [...], Starosta [...] ograniczył sposób korzystania z przedmiotowej nieruchomości gruntowej stanowiącej własność G.M., przez zezwolenie Spółce P. na przeprowadzenie na nieruchomości przewodów napowietrznej linii 110 kV relacji [...], a także funkcjonowanie linii w pasie technologicznym o szerokości 18 m (po 9 m od osi linii w obie strony).

Od powyższej decyzji odwołanie złożył G. M., wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania I instancji w całości, ewentualnie

o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

Po rozpatrzeniu odwołania decyzją z dnia [...] listopada 2017 r. nr [...], Wojewoda Mazowiecki utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Wojewoda Mazowiecki wskazał, że rokowania z właścicielem w sprawie wejścia na przedmiotowy teren w celu realizacji inwestycji nie dały rezultatu. Dalej zaakcentował, że w piśmie z dnia 25 maja 2016 r. pełnomocnik inwestora jednoznacznie podał, iż przedmiotowy wniosek dotyczy wydania decyzji, której podstawę prawną stanowi art. 124 u.g.n. z uwagi na to, że prace, które mają zostać przeprowadzone na przedmiotowej nieruchomości, polegają na przeprowadzeniu na nieruchomości przewodów służących do ochrony odgromowej.

Powołując się na orzecznictwo sądowoadministracyjne Wojewoda wskazał, że stosownie do treści art. 124 ust. 1 u.g.n., wydanie decyzji o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości jest możliwe w sytuacji, gdy prowadzone prace mają polegać na zakładaniu i przeprowadzaniu na nieruchomości przewodów

i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej. Z punktu widzenia ustawy bez znaczenia pozostaje więc, czy prowadzone prace mają stanowić budowę nowej infrastruktury, czy też przebudowę infrastruktury już istniejącej. Kwalifikacja robót, jakie mają być przeprowadzone może mieć znaczenie jedynie w przypadku dalszego toku procesu inwestycyjnego, jakim jest wystąpienie z wnioskiem o pozwolenie na budowę, natomiast przebudowa linii to nowe roboty budowlane, dla wykonania których niezbędne jest - wobec braku zgody właściciela nieruchomości - uzyskanie decyzji w trybie art. 124 ust. 1 u.g.n.

Na powyższą decyzję G. M. wywiódł skargę do sądu administracyjnego. W skardze na powyższą decyzję wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Wyrokiem z dnia 31 sierpnia 2018 r. sygn. IV SA/Wa 380/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę G. M.. Podając motywy rozstrzygnięcia Sąd I instancji podzielił argumentację organów administracji publicznej.

Wyrok ten został zaskarżony przez G. M., który na podstawie art. 174 pkt 1 i pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – dalej jako: "p.p.s.a." Sądowi I instancji zarzucił naruszenie przepisów prawa procesowego, tj.

A. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie pomimo naruszenia przepisów postępowania, tj.:

1. art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2017 r. poz. 1257 ze zm.; dalej: k.p.a.), polegające na wadliwej i jednostronnej ocenie materiału dowodowego poprzez:

- przyjęcie, że w przedmiotowej sprawie istnieją podstawy zastosowania art. 124 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2016 r. poz. 2147 - dalej także: u.g.n.), podczas gdy typologia prac inwestora odpowiadała dyspozycji art. 124b,

- przyjęcie, że w przedmiotowej sprawie zamknięte zostały rokowania

z właścicielem nieruchomości, podczas gdy faktycznie uznać należy, iż toczyły się one dalej, skoro właścicielowi nieruchomości przedstawiony został w czerwcu 2018 r. projekt porozumienia w sprawie udostępnienia nieruchomości w związku

z planowanymi pracami na urządzeniach elektroenergetycznych;

2. art. 107 § 3 k.p.a. polegające na braku rzetelnego uzasadnienia podstawy prawnej zaskarżonej decyzji;

B. art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez sporządzenie uzasadnienia w sposób niepozwalający poznać motywów prawnych rozstrzygnięcia. Podniesiono, że Sąd I instancji w istocie nie wyjaśnił jaki przepis obowiązującego prawa uzasadniał zastosowanie trybu określonego w art. 124 u.g.n., również nie wyjaśnił przyczyn braku właściwości zastosowania trybu określonego w art. 124b ;

C. art. 133 § 1 p.p.s.a przez brak wzięcia pod uwagę wszystkich okoliczności, które wynikają z akt sprawy, tj. m.in. projektu porozumienia w sprawie udostępnienia nieruchomości w związku z planowanymi pracami na urządzeniach elektroenergetycznych, które zostało przygotowane i przedstawione przez E. Sp. z.o.o. w czerwcu 2018 roku;

D. art. 145 § 1 pkt 1 lit a p.p.s.a. w związku z art. 124 u.g.n., art. 124 ust. 3 u.g.n., art. 124b u.g.n., poprzez nieuchylenie zaskarżonej decyzji mimo naruszenia przez organ przepisów wymienionych powyżej przez ich zastosowanie w odniesieniu do art. 124 i art. 124 ust. 3 , a także przez niezastosowanie art. 124b ;

E. art. 151 p.p.s.a. przez jego zastosowanie mimo istotnego naruszenia przez organ prawa procesowego i materialnego.

II. Sądowi I instancji zarzucono również naruszenie przepisów prawa materialnego:

1. przez przyjęcie, iż wskazane w podstawie prawnej decyzji i wymienione

w zaskarżonym wyroku przepisy art. 124 u.g.n. oraz art. 124 ust. 3 u.g.n. stanowią - w stwierdzonym stanie faktycznym - podstawę do ograniczenia właścicielowi nieruchomości prawa własności;

2. naruszenie art. 124 u.g.n., przez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż

w istniejącym stanie faktycznym przepis powyższy ma zastosowanie;

3. naruszenie art. 124b u.g.n., przez niezastosowanie i nieuwzględnienie przy dokonywaniu wykładni.

Wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu

w Warszawie oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Jednocześnie wniesiono o rozpoznanie niniejszej skargi kasacyjnej na rozprawie.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną uczestnik postępowania E.

sp. z o.o. wniosła o jej oddalenie, akcentując, że Skarżący usiłuje sferę ustaleń faktycznych zwalczać poprzez zarzuty naruszenia prawa materialnego. Podkreślono, że zasadność naruszenia prawa materialnego nie może zostać skutecznie podważona na podstawie stanu faktycznego, który sama strona skarżąca uznaje za prawidłowy.

Pismem z dnia 16 września 2019 r. G. M. samodzielnie dokonał uzupełnienia skargi kasacyjnej, wywodząc, że na dzień wydania zaskarżonej przez niego decyzji organu II instancji nie zostały zakończone rokowania. Skarżący wniósł o przeprowadzenie dowodu z dokumentu porozumienia zawartego dnia [...]stycznia 2019 r. pomiędzy E. sp. z o.o. a G. M. w sprawie udostępnienia nieruchomości celem przeprowadzenia jednorazowych prac budowlanych.

W odpowiedzi uczestnik postępowania E. sp. z o.o. wniosła o jej oddalenie, podnosząc, że pismem z dnia 16 września 2019 r. G. M. - po terminie określonym w art. 177 § 1 p.p.s.a. - uzupełnił skargę kasacyjną o zarzut, który nie pojawił się wcześniej, a mianowicie naruszenie art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 77 § 1, art. 80, art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. Dalej wskazano, że Skarżący nie wyjaśnił jakiego rodzaju wątpliwości miałyby zostać wyjaśnione za pomocą dowodu z dokumentu którego przeprowadzenia domaga się. Ponadto uczestnik postępowania wskazała, że Sądowi I instancji, który rozpoznawał sprawę 31 sierpnia 2018 r. nie można stawiać zarzutu, że nie wziął pod uwagę porozumienia, które zostanie zawarte w styczniu 2019 r. Niezależnie jednak od tego, zaakcentowano, że przedmiotowe porozumienie nie zostało zawarte pomiędzy stronami tego postępowania, a co za tym idzie nie ma na nie żadnego wpływu.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Na wstępie wyjaśnienia wymaga, że skarga kasacyjna została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym, zgodnie z zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału, wydanym na podstawie art. 15zzs⁴ ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r.

o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem

i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. poz. 1842, ze zm.), o czym strony zostały poinformowane.

Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę tylko w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 p.p.s.a.) z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania, co oznacza związanie przytoczonymi w skardze kasacyjnej jej podstawami, określonymi w art. 174 p.p.s.a. Wobec niestwierdzenia zaistnienia przesłanek nieważności postępowania, oceniając wyrok Sądu I instancji w ramach zarzutów zgłoszonych w skardze kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny uznał te zarzuty za niezasadne.

Zważywszy na okoliczności niniejszej sprawy należy dodać, że wraz

z upływem terminu wskazanego w art. 177 § 1 p.p.s.a. strona traci prawo do rozszerzania podstawy kasacyjnej. Wobec powyższego przedstawienie zarzutów,

w piśmie z dnia 16 września 2019 r. sporządzonym przez Skarżącego samodzielnie

i po terminie do wniesienia skargi kasacyjnej, należało uznać za niedopuszczalne.

1.Za bezzasadny uznać należało zarzut naruszenia przez Sąd I instancji przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 80 k.p.a.

Autor skargi kasacyjnej kwestionuje de facto odmienną od przyjmowanej przez Skarżącego ocenę materiału dowodowego, zaakceptowaną przez Sąd I instancji. Tymczasem, skuteczne zarzucenie naruszenia przepisu art. 80 k.p.a. wymaga wykazania, że uchybiono zasadom logicznego rozumowania lub doświadczenia życiowego. Jedynie to, bowiem może być przeciwstawione uprawnieniu do dokonywania swobodnej oceny dowodów. Nie jest natomiast wystarczające przekonanie o innej niż przyjęta doniosłości poszczególnych dowodów i ich ocenie odmiennej niż przeprowadzona przez organy administracji publicznej. Dokonana przez organ odwoławczy i zaakceptowana przez Sąd I instancji ocena materiału dowodowego może być skutecznie podważona tylko w przypadku, gdy brak jest logiki w wiązaniu wniosków z zebranymi dowodami, lub gdy rozumowanie organu wykracza poza reguły logiki albo, wbrew zasadom doświadczenia życiowego, nie uwzględnia związku przyczynowo-skutkowego. W okolicznościach badanej sprawy taka sytuacja nie ma miejsca. Zaskarżone decyzje wydano na skutek wniosku P. S.A. We wniosku, a następnie w piśmie uzupełniającym ten wniosek, inwestor wyjaśnił, że chodzi mu o prawo wstępu na nieruchomość w celu przeprowadzenia przewodów służących do ochrony odgromowej, a prace w tym zakresie nie stanowią konserwacji, remontu, czy usunięcia awarii, co ewentualnie mogłoby uzasadniać zastosowanie art. 124b u.g.n. Te ustalenia znajdują potwierdzenie w materiale dowodowym. Natomiast na podstawie samej skargi kasacyjnej nie sposób ustalić na czym polegać ma naruszenie art. 80 k.p.a. ani jaki miałoby mieć ono wpływ na wynik sprawy. Poza sferą naruszenia przepisów postępowania pozostaje, natomiast kwestia dokonanej przez organy i zaakceptowanej przez Sąd I instancji subsumpcji przepisu art. 124 u.g.n.

2. W kwestii wadliwego przyjęcia przez Sąd I instancji, że w przedmiotowej sprawie zamknięte zostały rokowania z właścicielem nieruchomości skarga kasacyjna formułuje dwa zasadnicze zarzuty. Po pierwsze wskazuje, że rokowań w istocie nie zakończono. Po drugie wskazuje, że Skarżący nigdy nie sprzeciwiał się "wykonaniu prac określonych w art. 124 ust. 1 ".

Odnosząc się do pierwszego z podniesionych zarzutów należy wskazać,

że przepis art. 124 u.g.n. nie określa formy prowadzenia rokowań, ani dokumentów, z jakimi inwestor musi wystąpić do właściciela gruntu w celu uzyskania zgody na udostępnienie nieruchomości, ani też nie nakłada na inwestora obowiązku poinformowania właściciela na piśmie, że rokowania

w sprawie uważa za zakończone. Strony zmierzające do załatwienia sprawy

w sposób określony w art. 124 ust. 3 u.g.n. nie są związane jakimikolwiek regułami w zakresie przeprowadzenia rokowań oprócz obowiązku ich zainicjowania. Ustawodawca w żaden sposób nie sformalizował momentu zakończenia rokowań. Celem rokowań jest zawarcie umowy, które następuje po osiągnięciu porozumienia co do wszystkich jej składników. Rokowania mogą zatem zostać zakończone w dowolnym czasie, w szczególności, gdy nie ma szans na zawarcie porozumienia. Tym samym o zakończeniu rokowań mających na celu umożliwienie realizacji inwestycji, o której mowa w art. 124 ust. 1 u.g.n., decydować będzie co do zasady inwestor, który stwierdza bezskuteczność podjętych negocjacji. Organ - a za nim i sąd - ustala jedynie fakt istnienia rokowań, nie bada zaś przyczyn braku zgody stron (por. wyroki NSA z 8 marca 2022 r. sygn. I OSK 1012/21, z 4 grudnia 2019 r., I OSK 3371/18, z 18 czerwca 2020 r., sygn. akt I OSK 2412/19, z 2 lipca 2020 r., sygn. akt I OSK 13/20, z 20 lipca 2021 r. I OSK 4192/18).

Argumentacja skargi kasacyjnej w kwestii braku zakończenia rokowań nie znajduje potwierdzenia w dokumentacji akt sprawy. Analiza akt sprawy wskazuje, że rokowania z właścicielem w sprawie wejścia na teren w celu realizacji inwestycji nie dały rezultatu. Z protokołu z rokowań przeprowadzonych w dniu 7 marca 2014 r. wynika, że pełnomocnik inwestora zaproponował właścicielowi nieruchomości kwotę [...] zł za ustanowienie służebności przesyłu w formie aktu notarialnego, natomiast G. M. zażądał kwoty [...] zł. Pismem z dnia 24 kwietnia 2015 r. pełnomocnik inwestora przesłał właścicielowi ostateczną ofertę na udostępnienie przedmiotowej nieruchomości w celu wykonania prac eksploatacyjnych i konserwacyjnych na linii 110 kV relacji [...] oraz ustanowienia dla przedmiotowego urządzenia przesyłowego na rzecz P. S.A. odpłatnej służebności przesyłu na ww. nieruchomości za wynagrodzeniem [...] zł. Jednocześnie wskazał, że w wypadku negatywnej odpowiedzi lub jej braku w ciągu 7 dni od daty doręczenia korespondencji sprawa zostanie skierowana na drogę postępowania sądowego/administracyjnego. W protokole z rokowań z dnia 6 maja 2014 r. pełnomocnik inwestora wskazał, że właściciel oznajmił, iż nie jest zainteresowany podpisaniem umowy dotyczącej ustanowienia przesyłu, gdyby jednak doszło do tej sytuacji to żąda wynagrodzenia w wysokości [...] zł. Pismem z dnia 25 maja 2015 r. pełnomocnik inwestora poinformował właściciela, że w związku z brakiem zgody na udostępnienie nieruchomości w celu wykonania prac oraz ustanowienia odpłatnej służebności, rokowania zostały zakończone z rozstrzygnięciem negatywnym i sprawa zostanie skierowana na drogę postępowania administracyjnego lub sądowego. Pismem z tego samego dnia właściciel oświadczył, że wyraża zgodę na udostępnienie nieruchomości za zaproponowaną kwotę [...] zł. W odpowiedzi na powyższe wykonawca w dniu 15 czerwca 2015 r. poinformował, że proponowana kwota wynagrodzenia w wysokości [...] zł obejmuje zarówno rekompensatę za wyrażenie zgody na udostępnienie nieruchomości dla wykonania robót modernizacyjnych napowietrznej linii elektroenergetycznej 110 kV, jak również wynagrodzenie za ustanowienie służebności przesyłu na warunkach wskazanych w projekcie umowy służebności przesyłu. Pismem z dnia 24 czerwca 2015 r. G. M. stwierdził, iż do dnia powyższego pisma, tj. 15 czerwca 2015 r., działania podejmowane przez E. Sp. z o.o. miały całkowicie inny zakres przedmiotowy, niż działania nakierowane na uzyskanie udostępnienia posiadanej przez niego nieruchomości na cele wykonania prac eksploatacyjnych i konserwacyjnych na linii 100 kV relacji [...] i uznając, że dopiero obecnie przedmiot kontaktów pomiędzy nim a Spółką E. dotyczy udostępnienia nieruchomości na cele wykonania prac eksploatacyjnych i konserwacyjnych na tej linii oświadczył, że wyraża zgodę na udostępnienie swojej nieruchomości na cele wykonania tych prac eksploatacyjnych i konserwacyjnych, przy uwzględnieniu odpłatności za udostępnienie nieruchomości w wysokości uprzednio przez E. Sp. z o.o. proponowanej (tj. w kwocie [...] zł) oraz w terminie z nim uzgodnionym. W odpowiedzi na powyższe pełnomocnik inwestora w dniu 7 lipca 2015 r. poinformował, iż żądanie w wysokości [...] zł za udostępnienie nieruchomości nr [...] w celu wykonania prac eksploatacyjnych i konserwacyjnych na linii 110 kV relacji [...] jest skrajnie zawyżone i nie możliwe do przyjęcia oraz, że rokowania zostały zakończone z rozstrzygnięciem negatywnym (k. 48 akt adm.). Opisane powyżej dokumenty nie były nigdy przez Skarżącego kwestionowane. Powyższe potwierdza prawidłowość oceny dokonanej przez Sąd I instancji co do tego, że prowadzone rokowania nie doprowadziły do zawarcia porozumienia pomiędzy właścicielem i inwestorem. Z powyższego wynika, że podejmowane były przez inwestora próby polubownego określenia warunków ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości Skarżącego w celu realizacji inwestycji, które zakończyły się niepowodzeniem. Z przedstawionej korespondencji jednoznacznie wynika, iż zaproponowana przez inwestora kwota w wysokości [...] zł obejmowała zarówno ustanowienie służebności, jak i jej udostępnienie w celu zrealizowania planowanej inwestycji, natomiast właściciel wyraził zgodę wyłącznie na udostępnienie przedmiotowej nieruchomości za wynagrodzeniem w tej kwocie, co z kolei było nie do zaakceptowania przez inwestora. Skoro zatem, pomimo zaproponowania stanowiska strony nie doszło do umowy, to tym samym rokowania były przeprowadzone, lecz strony nie wyraziły zgody na zawarcie umowy. Prawidłowo Sąd I instancji przyjął, że rokowania w przedmiotowej sprawie zostały zakończone z wynikiem negatywnym. Nie doszło bowiem do zawarcia porozumienia pomiędzy inwestorem, a właścicielem nieruchomości. Jeżeli mimo prowadzonych rokowań nie doszło do zawarcia umowy, to tym samym właściciel nie wyraził zgody na wykonanie prac.

W kwestii podniesionej w skardze kasacyjnej zgody G. M. na "wykonanie prac określonych w art. 124 ust. 1" wskazać należy, że w tym zakresie argumentacja samej skargi kasacyjnej jest wewnętrznie sprzeczna. Z jednej bowiem strony Skarżący twierdzi, że wyrażał zgodę na "wykonanie prac określonych w art. 124 ust. 1" (s. 8 uzasadnienia skargi kasacyjnej),

a z drugiej strony zarzuca Sądowi I instancji, przyjęcie błędnej oceny, jakoby tryb określony w art. 124 ust. 1 u.g.n. znajdował w niniejszej sprawie zastosowanie (s. 3 skargi kasacyjnej).

3.Niezasadnie Sądowi I instancji zarzucono naruszenie przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. art. 107 § 3 k.p.a.

Przepis art. 107 § 3 k.p.a. stanowi, że uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa.

Jakkolwiek, Autor skargi kasacyjnej zarzuca Sądowi I instancji naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. art. 107 § 3 k.p.a., to nie wyjaśnia jakie to naruszenie miałoby mieć wpływ na wynik sprawy. Organ jest zobowiązany w uzasadnieniu prawnym decyzji wyjaśnić podstawę prawną decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. W badanej sprawie Wojewoda wyjaśnił podstawę prawną wydawanej decyzji i przytoczył znajdujące w sprawie zastosowanie przepisy (s. 3 uzasadnienia zaskarżonej decyzji). Uzasadnienie zaskarżonej decyzji odpowiada wszystkim wymogom prawem ustanowionym. W konsekwencji prawidłowo Sąd I instancji, stwierdził, że decyzja ta odpowiada standardom prawem określonym.

4. Nieuzasadniony jest też zarzut naruszenia przez Sąd I instancji przepisu

art. 141 § 4 p.p.s.a. Na podstawie art. 141 § 4 p.p.s.a. uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Uchwałą NSA z dnia 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FSP 8/09, przesądzono, że przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.), jeżeli uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia. Taki stan rzeczy w sprawie nie miał miejsca. Zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. - będącego przepisem procesowym - w myśl art. 174 pkt 2 p.p.s.a. może być skuteczną podstawą kasacyjną tylko wówczas, gdy uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Tego typu wpływ ewentualnego naruszenia wymogów uzasadnienia, skargą kasacyjną wykazany nie został. Uzasadnienie wyroku nie musi zawierać kazuistycznego odniesienia się do wszelkich tez i zarzutów strony (tak: wyrok NSA z dnia 7 listopada 2019 r., sygn. akt II FSK 3919/17).

Wbrew argumentacji skargi kasacyjnej, uzasadnienie wyroku zaskarżonego

w niniejszej sprawie odpowiada wymogom przewidzianym w art. 141 § 4 p.p.s.a.

W niniejszej sprawie Sąd I instancji nie dopuścił się naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albowiem wskazując jako podstawę prawną wyroku przepis art. 151 p.p.s.a. wyjaśnił w dostateczny sposób przyczyny podjętego rozstrzygnięcia w odniesieniu do zebranego materiału dowodowego sprawy, w tym wypowiedział się odnośnie zarzutów

i argumentów dotyczących ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku odniesiono się również do prezentowanej przez stronę, w ocenie Sądu I instancji, błędnej interpretacji przepisu art. 124b u.g.n.

Uzasadnienie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie odpowiada dyspozycji art. 141 § 4 p.p.s.a. Okoliczność, że stanowisko zajęte przez Sąd I instancji jest odmienne od prezentowanego przez Skarżącego nie oznacza, że takie uzasadnienie wyroku nie odpowiada wymogom ustawowym. Zarzut skargi kasacyjnej sprowadza się w zasadzie do polemiki ze stanowiskiem Sądu I instancji, co do zastosowania art. 124 u.g.n. w okolicznościach badanej sprawy. Polemika z merytorycznym stanowiskiem Sądu I instancji nie może jednak uzasadniać zarzutu naruszenia przepisu art. 141 § 4 p.p.s.a.

5. Za bezzasadny należało też uznać zarzut naruszenia przez Sąd I instancji przepisu art. 133 § 1 p.p.s.a.

Na podstawie art. 133 § 1 p.p.s.a. Sąd administracyjny wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy, na podstawie akt sprawy (...). Podstawą orzekania jest więc materiał dowodowy zgromadzony przez organy administracji w toku postępowania administracyjnego. Nadto Sąd bierze pod uwagę fakty powszechnie znane (art. 106 § 4 p.p.s.a.) oraz dowody uzupełniające z dokumentów, o których mowa w art. 106 § 3 p.p.s.a. W niniejszej sprawie nie zaistniała potrzeba wyjaśnienia w sprawie istotnych wątpliwości. Sąd I instancji wydał wyrok na podstawie całości akt sprawy. Argumentacja skargi kasacyjnej nawiązuje tymczasem i przypisuje w istocie określone znaczenie faktom, które nastąpiły już po zakończeniu postępowania administracyjnego ostateczną decyzją.

6. Bezzasadnie zaskarżonemu wyrokowi zarzucono również naruszenie prawa materialnego, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit a p.p.s.a. w związku z art.124 u.g.n., art. 124 ust. 3 u.g.n. oraz art. 124b u.g.n. Dla porządku wskazać trzeba, że zarzut ten został sformułowany nieprawidłowo. Nie wskazano bowiem w nim jaka jednostka redakcyjna tekstu prawnego zawarta w treści art. 124 u.g.n. (poza ust. 3, który dotyczy prowadzenia rokowań), ani też która jednostka redakcyjna zawarta w art. 124b u.g.n. miała zostać naruszona. Jest to tymczasem wymóg istotny, gdyż zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekając w granicach skargi kasacyjnej, granice te musi wywieść właśnie ze złożonego środka zaskarżenia. Mając jednak na uwadze gwarancje prawa do sądu i całą argumentację skargi kasacyjnej Sąd ustalił, że w ocenie Autora skargi kasacyjnej w sprawie zastosowanie winien znaleźć przepis art. 124b ust. 1 u.g.n. Zarzut ten oparto jednak na założeniu, że Sąd I instancji zaakceptował wadliwe ustalenia faktyczne organów, które doprowadziły do wadliwego zastosowania przepisów prawa materialnego.

Tak sformułowany zarzut skargi kasacyjnej nie mógł przynieść oczekiwanego rezultatu. Ocena zasadności zarzutu naruszenia prawa materialnego może być dokonywana wyłącznie na podstawie stanu faktycznego, którego ustalenia nie są kwestionowane lub nie zostały skutecznie podważone, nie zaś na podstawie stanu faktycznego, który sama strona skarżąca kasacyjnie uznaje za prawidłowy (por. wyroki NSA z: 18 maja 2022 r. sygn. II FSK 302/22, 30 października 2014 r., I GSK 186/13; 6 października 2016 r., II FSK 2724/14).

Podstawę ustaleń faktycznych w sprawie mogła stanowić wyłącznie dokumentacja zawarta w aktach. W sprawie przeprowadzono postępowanie wyjaśniające służące ustaleniu rzeczywistego charakteru przewidzianych do realizacji prac. W piśmie z dnia 15 listopada 2016 r. pełnomocnik inwestora zaakcentował, że chodzi mu o prawo wstępu, w celu przeprowadzenia przewodów służących do ochrony odgromowej, a prace w tym zakresie nie stanowią konserwacji, remontu, czy usunięcia awarii, co ewentualnie mogłoby uzasadniać zastosowanie art. 124b u.g.n. Zgodnie z tak sformułowanym żądaniem wniosku, Starosta [...] decyzją z dnia [...] stycznia 2017 r. działając na podstawie art. 124 u.g.n. ograniczył sposób korzystania z nieruchomości gruntowej Skarżącego. Dysponentem wniosku o ograniczenie sposobu korzystania

z nieruchomości jest inwestor, a organ jest treścią jego żądania związany. Autor skargi kasacyjnej zarzuca Sądowi I instancji błędne ustalenia faktyczne dotyczące zakresu planowanych do realizacji prac, wskazując, że charakter determinujący zakres tych prac ma decyzja Burmistrza B. z dnia [...] sierpnia 2014 r., a nie treść żądania wniosku inwestora. Należy jednak odróżnić brak zgodności wnioskowanego ograniczenia (sposobu korzystania z nieruchomości) z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, od prawidłowości ustaleń w zakresie treści żądania samego wniosku. W skardze kasacyjnej nie podniesiono zarzutów, ani argumentacji, która pozwalałaby związanemu zarzutami skargi kasacyjnej Sądowi II instancji dokonać oceny - wskazanych przez inwestora we wniosku - prac w kontekście art. 124b ust. 1 u.g.n., na zasadach przyjmowanych w judykaturze (por. wyrok NSA z dnia 01 lipca 2022 r. sygn. I OSK 865/19). Zarzuty i argumentacja skargi kasacyjnej nie polemizują z dokonaną przez organy i zaakceptowaną przez Sąd I instancji oceną zakresu prac - wskazanych we wniosku - inwestora. Skarga kasacyjna kwestionuje w istocie ustalenia organów i Sądu I instancji, co do samej istoty żądania złożonego wniosku.

7. Na uwzględnienie nie zasługiwał też zarzut naruszenia art. 151 p.p.s.a. Z opisanych powyżej przyczyn brak było podstaw do uwzględnienia wniesionej skargi kasacyjnej, a zatem jej zarzuty dotyczące naruszenia art. 151 p.p.s.a. również uznać należało za nieusprawiedliwione. Konstrukcja normy prawnej zawartej w tym przepisie składa się z hipotezy, zgodnie z którą "... w razie nieuwzględnienia skargi..." oraz dyspozycji głoszącej, że "... Sąd skargę oddala". Zatem warunkiem zastosowania dyspozycji tej normy prawnej jest spełnienie hipotezy w postaci nieuwzględnienia skargi. Do naruszenia tego przepisu mogłoby więc dojść wówczas, gdyby Sąd I instancji uznał skargę za zasadną, a pomimo to skargę oddalił albo skargi nie uwzględnił, a mimo to uchylił zaskarżoną decyzję (por. wyrok NSA z dnia 30 września 2016 r. sygn. I OSK 1162/15, wyrok NSA z dnia 26 stycznia 2018 r. sygn. II FSK 113/16). Taka sytuacja jednak nie miała miejsca w niniejszej sprawie.

W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.