Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 514/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2019-02-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6050 Obowiązek meldunkowy
Hasła tematyczne: Ewidencja ludności
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 35,art.40
journal: Dz.U. 2017 poz 657
law: Ustawa z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Jarosz Sędzia WSA Izabela Bąk-Marciniak Asesor sądowy WSA Maria Grzymisławska-Cybulska (spr.) Protokolant sekr. sąd. Agata Żebrowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 lutego 2019 r. sprawy ze skargi M. R. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2018 r., nr [...] w przedmiocie wymeldowania 1. oddala skargę; 2. zwraca skarżącemu M. R. nadpłacony wpis od skargi w kwocie 100 (sto) zł


UZASADNIENIE

Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] kwietnia 2018 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta P. z dnia [...] stycznia 2018 r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania M. R. z pobytu stałego przy ul. [...] w P.

Powyższe decyzje wydano w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych:

Postępowanie administracyjne w sprawie wszczęto na wniosek E.B. i J.A. (współwłaścicielek nieruchomości położonej przy [...] w P.).

Po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego, Prezydent Miasta P. decyzją z dnia [...] stycznia 2018 r., orzekł o wymeldowaniu M.R. z pobytu stałego w lokalu przy [...] w P.

M.R. reprezentowany przez pełnomocnika profesjonalnego od powyższej decyzji wniósł odwołanie do Wojewody [...].

Wojewoda [...] po rozpoznaniu sprawy orzekł o utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji.

Uzasadniając swoje stanowisko Wojewoda wskazał, że w myśl art. 40 ustawy o ewidencji ludności cudzoziemiec przebywający na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest obowiązany wykonywać obowiązek meldunkowy na zasadach określonych w art. 24 - art. 26, art. 27 ust. 2, art. 28 oraz w art 30-39, jeżeli przepisy niniejszego rozdziału nie stanowią inaczej. Z kolei na podstawie art. 35 ustawy o ewidencji ludności organ gminy wydaje z urzędu lub na wniosek właściciela decyzję w sprawie wymeldowania obywatela polskiego, który opuścił miejsce pobytu stałego albo opuścił miejsce pobytu czasowego przed upływem deklarowanego okresu pobytu i nie dopełnił obowiązku wymeldowania się. Ustawowymi przesłankami wymeldowania są opuszczenie miejsca pobytu stałego lub czasowego i niedopełnienie obowiązku wymeldowania się.

Wojewoda wyjaśnił, że ustalił, że M.R. opuścił lokal przy ul. [...]. Wskazano, że ustalenia te poczyniono na podstawie:

- podania wnioskodawczyń z [...] lipca 2017 r. informującego, że M.R. w związku z postępowaniem rozwodowym wyprowadził się z przedmiotowego lokalu w marcu 2017 r.,

- pisma pełnomocnika Skarżącego z [...] maja 2017 r. skierowanego do Sądu Okręgowego w P. [...] Wydziału Cywilnego w sprawie rozwodowej informującego, że M.R. od połowy kwietnia przebywa w E. ponieważ pozostał bez środków do życia i pracy oraz musiał skorzystać z pomocy swojej rodziny i podjąć leczenie,

- pisma pełnomocnika M.R. z [...] sierpnia 2017 r. potwierdzającego, że Skarżący przebywa w E. oraz, że na początku września 2017 r. ma zamiar powrócić do Polski ponieważ na [...] października 2017 r. wyznaczono termin rozprawy przed Sądem Okręgowym w P.,

- zeznania wnioskodawczyni z [...] sierpnia 2017 r. stwierdzającego, że mąż w lokalu przy [...] w P. mieszkał w sposób stały do marca 2017 r. , a następnie wyprowadził się zabierając część swoich rzeczy, których resztę spakowano i dostarczono mu przez jego kolegę w marcu 2017 r. Ustalono, że Skarżący opuścił dom dobrowolnie, wyprowadzając się nie oddał kluczy, a jego żona następnie wymieniła zamki. Odwołując się do treści protokołu z rozprawy sądowej o rozwód i alimenty z [...] października 2017 sygn. akt [...], stwierdzono, że Skarżący mieszka z rodziną w E., do Polski przyleciał specjalnie na rozprawę rozwodową i po niej planuje powrót do E. Będąc w Polsce, Skarżący zatrzymał się u przyjaciela na pl. B. Ustalono również, że jak deklarował Skarżący gdy jest w Polsce chciałby widywać dzieci codziennie oraz przyjeżdżać do dzieci co 3 miesiące. W toku postępowania ustalono też, że Skarżący dom przy ul. [...] w P. opuścił [...] marca 2017 r. gdyż bał się żony, która jest lekarzem i wiedziałaby jak go pozbawić życia. M.R. oświadczył też, że opuszczenie spornego lokalu było jego decyzją, ponieważ obawiał się o swoje bezpieczeństwo i boi się on, że po wymeldowaniu żona poinformuje urząd, że nie ma meldunku i jest niebezpieczny, co spowoduje wydalenie go z Polski. Wojewoda wskazał, że w toku postępowania Skarżący oświadczył też, że nie jest w stanie wskazać kiedy mógłby ponownie zamieszkać w lokalu przy ul. [...] w P. Wyprowadził się i wyjechał z Polski, bo wszyscy byli przeciwko mu i obawiał się o swoje bezpieczeństwo. Z Polski wyjechał [...] kwietnia 2017 r., a wrócił w październiku 2017 r. Obecnie szuka pracy w Polsce. Organ odwoławczy uznał zgromadzone w niniejszej sprawie dowody (wymienione powyżej), za potwierdzające, że zainteresowany od [...] marca 2017 r. nie mieszka w spornym lokalu, a opuszczenie lokalu przez niego miało charakter trwały i dobrowolny.

W uzasadnieniu swojej decyzji Wojewoda ustosunkował się również do zarzutów odwołania wyjaśniając, że przedstawiona przez Skarżącego argumentacja dowodzi, że z lokalu przy ul. [...] wyprowadził on się w sposób dobrowolny i trwały.

W przewidzianym prawem terminie M.R. wywiódł skargę do sądu administracyjnego domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania przez organ I instancji. Skarżący zakwestionował ustalenie, jakoby opuszczenie przez niego lokalu przy ul. [...] miało charakter trwały i dobrowolny. Skarżący podniósł, że decyzję wydano w oparciu o "subiektywne przekonanie pracownika organu związane z faktem, iż odwołujący się jest cudzoziemcem". W ocenie Skarżącego, jest on uznawany za niewiarygodnego albowiem jest cudzoziemcem z kraju [...]. Podkreślono, że presja psychiczna ze strony E.B. była tak znaczna, że doprowadziła Skarżącego do rozstroju zdrowia i potrzeby leczenia. W skardze podniesiono, że ponieważ żona wystąpiła do ZUS o wykreślenie Skarżącego z listy beneficjentów i nie było go stać na leczenie w Polsce, i wyjechał on w tym celu do E. W skardze w skazano też na naruszenie art. 77, art. 78 i art. 80 kpa, poprzez zaniechanie dodatkowego przesłuchania stron oraz ustalenia stanu faktycznego postępowania przed Sądem Okręgowym w P. w sprawie o sygn. [...]. Skarżący wskazał też na zaniechanie polegające na braku przeprowadzenia dowodu z urzędu w Urzędzie Miasta P. i Prokuraturze Rejonowej [...] na okoliczność rzekomego znęcania się nad rodziną. W dalszej kolejności Skarżący podkreślił, że fakt, iż samodzielnie opuścił on lokal przy ul. [...] nie oznacza, że uczynił to dobrowolnie. Ponadto w tym lokalu nadal znajdują się jego rzeczy.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie.

Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Poznaniu stawił się Skarżący wraz pełnomocnikiem ustanowionym z urzędu, który wniósł o przeprowadzenie dowodów z: kserokopii pisma z komisariatu Policji [...] z dnia [...] marca 2017 r., wezwania kierowanego do Skarżącego z dnia [...] stycznia 2018 r.; transkrypcji rozmowy między Skarżącym a uczestniczką postępowania, i płyty z tej rozmowy; z wykazu rozmów telefonicznych z uczestniczką oraz z jej matką na okoliczność relacji między Skarżącym, a uczestniczką. Wniesiono też o przeprowadzenie dowodu z ksero fotografii alkoholu w mieszkaniu na okoliczność problemu alkoholowego uczestniczki postępowania. Wniosek dowodowy dotyczył też kserokopii aktu notarialnego z dnia [...] czerwca 2004 r., a także wyciągów z kont.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

Stosownie do treści przepisu art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2018, poz. 1302 – dalej jako: ppsa) sąd administracyjny uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b),inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c).

Uprzedzając zasadnicze rozważania w sprawie odnieść należy się do zgłoszonego na rozprawie wniosku o przeprowadzenie dowodu. Odnosząc się zatem do tego wniosku wyjaśnić należy, że postępowanie dowodowe przed sądem administracyjnym ma jedynie uzupełniający charakter, na co wskazuje w sposób jednoznaczny brzmienie przepisu art. 106 § 3 ppsa, w myśl którego Sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Nie każdy dowód może zatem zostać dopuszczony w postępowaniu sądowoadministracyjnym, ale tylko taki który odnosi się do "istotnych wątpliwości" związanych z oceną, czy zaskarżony akt jest zgodny z prawem. Z tego też powodu Sąd, na podstawie art. 106 § 3 ppsa oddalił wniosek dowodowy Skarżącego, stwierdzając, że przeprowadzenie dowodu ze wskazanych we wniosku dokumentów nie jest niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości w badanej sprawie.

Szczególnie należy zaakcentować, że postępowanie w sprawie meldunkowej ma charakter wyłącznie ewidencyjny. Bez znaczenia dla okoliczności tej sprawy pozostają zatem, co do zasady, takie zagadnienia jak relacje pomiędzy osobą wymeldowywaną a właścicielem lokalu, problemy alkoholowe uczestników postępowania, czy czynione nakłady finansowe. Z tych przyczyn zgłoszone na rozprawie w dniu 13 lutego 2018 r. wnioski dowodowe zostały przez Sąd oddalone.

Podkreślić należy, że dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji Sąd w myśl art. 133 ppsa, orzeka na podstawie akt sprawy. W myśl art. 133 § 1 zd. 1 ppsa sąd administracyjny dokonując kontroli legalności zaskarżonego postanowienia bierze pod uwagę stan faktyczny i prawny istniejący w dacie wydania zaskarżonego aktu (por. wyrok NSA z 17.02.2011 r. sygn. II GSK 239/10).

Podstawę prawną rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności (Dz.U. z 2017, poz.657 ze zm. – dalej jako: ustawa o ewidencji ludności) oraz ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2017 r., poz. 1275 ze zm. – dalej jako: kpa).

Na podstawie art. 40 ustawy o ewidencji ludności cudzoziemiec przebywający na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest obowiązany wykonywać obowiązek meldunkowy na zasadach określonych w art. 24 - art. 26, art. 27 ust. 2, art. 28 oraz w art. 30-39, jeżeli przepisy nie stanowią inaczej. Przepis art. 40 ustawy o ewidencji ludności reguluje obowiązek meldunkowy cudzoziemców. Zakres tego obowiązku kształtowany jest w sposób właściwy dla obywateli polskich, z wyłączeniami wskazanymi w treści przepisu oraz modyfikacjami wynikającymi z art. 41-44 ustawy o ewidencji ludności. Każdy cudzoziemiec ma zatem obowiązek wykonywania obowiązku meldunkowego, a więc zameldowania się i wymeldowania w miejscu pobytu stałego (por. Z. Czarnik, W. Maciejko, P. Zaborniak, Ustawa o ewidencji ludności. Komentarz, wyd. II/El.).

Poza sporem w okolicznościach badanej sprawy pozostaje, że M.R. dnia [...] marca 2017 wyprowadził się z domu przy ul. [...] w P. Kwestią bezsporną pozostaje również, że w toku całego postępowania administracyjnego Skarżący był reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, pełnomocnictwo dla którego zostało złożone do protokołu (k.37 akt adm.), a następnie zostało potwierdzone w obecności tłumacza przysięgłego (k.52 akt adm.). Poza sporem pozostaje też, że postępowanie w sprawie zameldowania zostało wszczęte na wniosek współwłaścicielek nieruchomości, z których jedna – J.A., zmarła w dniu [...] lutego 2018 r. (k.133 akt adm.). Kwestią bezsporną pozostaje, że Skarżący swój ewentualny powrót pod adres przy ul. [...] uzależnił od stanowiska Sądu Okręgowego w P. przed którym toczy się postępowanie rozwodowe i ewentualnego ustalenia przez ten sąd, że istnieje "konieczność ewentualnego wspólnego zamieszkiwania dla dobra dzieci" (k. 50 akt adm.) i "ze względu na dobro małoletnich dzieci rozwód nie jest wskazany" (k. 2 akt II instancji).

Istota sporu sprowadza się do kwestii dobrowolnego i trwałego charakteru opuszczenia przez Skarżącego domu przy ul. [...].

Odnosząc się do pierwszej z kwestii spornych, tj. dobrowolności charakteru opuszczenia przez M.R. domu przy ul. [...] w P. należy wskazać, że podczas przesłuchania przed organem I instancji w dniu [...] listopada 2017 r. Skarżący oświadczył, że "opuszczenie domu przy ul. [...] było jego własną decyzją z uwagi na jego bezpieczeństwo" (k. 51 akt adm.). To oświadczenie Skarżącego pozostaje spójne z oświadczeniem złożonym podczas rozprawy przed Sądem Okręgowym w P. w dniu [...] października 2017 r., z którego protokół załączono do akt niniejszej sprawy (k.41 akt adm.). Podczas rozprawy w sprawie o rozwód i alimenty (sygn. [...]), Skarżący oświadczył, że "mieszka z rodziną w E.", a do Polski przyleciał na rozprawę po tym jak wyjechał [...] kwietnia 2017 r. Jednocześnie Skarżący oświadczył, że "za 2-3 tygodnie wraca do E.", a w P. "zatrzymał się u przyjaciela na pl. B." (k. 41v. akt adm.). Wszystkie te zeznania pozostają spójne również z oświadczeniem Skarżącego, że "wyprowadził się, wyjechał z Polski", z tej przyczyny, że "knuli przeciwko niemu", "wszyscy byli przeciwko niemu i obawiał się on o swoje bezpieczeństwo" (k. 50-51 akt adm.). W odwołaniu od decyzji organu I instancji Skarżący podkreślił, że "decyzję o wyprowadzce podjął w związku z wrogimi działaniami ze strony wnioskodawczyń (E.B.) i członków jej rodziny" (s. 2 akt organu II instancji). Również w załączonym do akt piśmie przygotowawczym z dnia [...] maja 2017 r., adresowanym do Sądu Okręgowego w P. wskazano, że M.R. od połowy kwietnia przebywa w E., albowiem pozostał bez środków do życia a nie doszło do realizacji umowy o pracę i musiał skorzystać z pomocy swojej rodziny (k. 9 akt adm.). Mając na uwadze treść samych tylko - oświadczeń Skarżącego i jego pełnomocnika – składanych, co należy zauważyć - konsekwentnie - w toku postępowania administracyjnego oraz w sprawie o rozwód, należy stwierdzić, że organy dokonały prawidłowej oceny, że do tego, że do opuszczenia przez Skarżącego domu przy [...] doszło w sposób dobrowolny. To Skarżący bowiem, podjął - jak podkreślił "własną" - decyzję o wyprowadzce i opuścił dom przy ul. [...].

Podnoszone przez Skarżącego przyczyny uzasadniające podjęcie tej decyzji, nie podważają dokonanej przez organy oceny, co do dobrowolności opuszczenia domu. Należy zauważyć, że Skarżący na żadnym etapie postępowania nie twierdził aby jego żona usiłowała pozbawić go życia, a jedynie, że "jest lekarzem i bez problemu wiedziałaby jak to zrobić" i dlatego wyprowadził się on z domu przy ul. [...] (k. 50 v. akt adm.). Z całą pewnością gdyby uczestniczka postępowania podjęła próbę pozbawienia Skarżącego życia, to fakt ten, przy pomocy swojego pełnomocnika, Skarżący zgłosiłby odpowiednim organom i podniósł w toku postępowania rozwodowego, czy też meldunkowego. Pomimo profesjonalnej obsługi prawnej, Skarżący nigdy nie twierdził aby do próby pozbawienia go życia faktycznie doszło. Nie budzi również wątpliwości Sądu, że pomiędzy małżonkami w tracie postępowania rozwodowego zrodził się konflikt. Jednakże należy zauważyć, że wola poprawy komfortu życiowego, bo tym - w okolicznościach badanej sprawy - była decyzja o wyprowadzce (k. 51 akt adm.) dowodzi, że była to decyzja dobrowolna. Należy wreszcie zauważyć, że dobrowolność opuszczenia miejsca stałego pobytu nie jest przesłanką ustawową wymeldowania (por. wyrok NSA z dnia 18 stycznia 2011 r. sygn. II OSK 46/10). W orzecznictwie kwestia dobrowolności opuszczenia lokalu ma drugorzędne znaczenie, jeśli opuszczeniu lokalu towarzyszy zamiar opuszczenia go w sposób trwały (por. wyrok NSA z dnia 22 listopada 2018 r. sygn. II OSK 2905/16).

Odnosząc się zatem do kwestii trwałości opuszczenia przez Skarżącego miejsca stałego pobytu przy ul. [...], należy wskazać, że przed Sądem Okręgowym, w obecności reprezentującego go adwokata, Skarżący zeznał, że "mieszka z rodziną w E., przyjechał na rozprawę w sobotę, z Polski wyjechał [...] kwietnia 2017 r. Za 2-3 tygodnie wraca do E., zatrzymał się u przyjaciela na pl. B." (k.41 v. akt adm.). Uzgadniano wówczas kwestie przyszłych kontaktów z dziećmi - pełnomocnik Skarżącego zaproponował - aby Skarżący miał możliwość każdorazowo na tydzień przed planowanym przylotem do Polski informować kiedy będzie w Polsce w celu uzgodnienia terminu spotkania z dziećmi (k. 41 v. akt adm.). Przed Sądem Okręgowym - Skarżący oświadczył - że chciałby aby jego spotkania z dziećmi - gdy jest w Polsce - odbywały się codziennie i wskazał, że chciałby przyjeżdżać do dzieci co 3 miesiące (k. 40 akt adm.). Wskazane - oświadczenia Skarżącego - dowodzą w sposób nie pozostawiający żadnych wątpliwości, że opuszczeniu przez M.R. miejsca pobytu stałego przy ul. [...] towarzyszył trwały zamiar.

Nie ulega wątpliwości, że - miesiąc później - podczas przesłuchania przed organem I instancji Skarżący oświadczył jednak, że "chce skupić swoje życie w Polsce" (k.51 v. akt adm.). W odwołaniu od decyzji pierwszoinstancyjnej reprezentujący Skarżącego adwokat wskazał, że M.R. od czasu rozprawy stale przebywa w Polsce, a tym samym jego wypowiedzi złożone przed Sądem Okręgowym są nieaktualne (k. 2 akt adm. II instancji). Treść odwołania wskazuje zatem, że Skarżący, zadecydował się zostać - w Polsce - ale nie że powrócił, czy też ma zamiar wrócić do domu przy ul. [...]. Również składając zeznanie przed organem I instancji, Skarżący oświadczył, że czeka na orzeczenie Sądu Okręgowego w sprawie o rozwód i "nie jest w stanie wskazać kiedy mógłby zamieszkać przy ul. [...]" (k. 51 akt adm.) oraz, że ewentualny powrót pod adres przy ul. [...] - "jeżeli do tego dojdzie" - Skarżący uzależnia od rozstrzygnięcia Sądu w sprawie rozwodu i rozstrzygnięć pobocznych "w tym - konieczności ewentualnego - wspólnego zamieszkiwania dla dobra dzieci" (k. 50 v. akt adm.). W toku postępowania administracyjnego Skarżący nigdy nie twierdził aby powrócił do miejsca stałego pobytu przy ul. [...], albo aby podejmował próby takiego powrotu. Wręcz przeciwnie, Skarżący wskazywał, że nawet "nie jest w stanie wskazać kiedy mógłby ponownie zamieszkać przy ul. [...] (k.51 akt adm.) oraz, że ewentualnie dojdzie do tego w razie takiej konieczności, o której w przekonaniu Skarżącego miałby przesądzić sąd przed którym toczy się postępowanie rozwodowe. Nie ulega zatem wątpliwości, że nawet po podjęciu decyzji o pozostaniu w Polsce (co nastąpiło na przełomie października i listopada 2017 r.), Skarżący nie powrócił i nie podejmował prób powrotu do miejsca dotychczasowego stałego pobytu przy ul. [...]. Trafnie zatem organy obydwu instancji oceniły zebrany materiał dowodowy stwierdzając, że do opuszczenia przez M.R. z miejsca stałego pobytu przy ul. [...], doszło w sposób trwały.

Odnosząc się do zarzutów skargi, a w szczególności podniesionej w niej kwestii przymusu podjęcia leczenia w E., należy wskazać, że jest to okoliczność, która - w ogóle - nie była wskazywana przez Skarżącego, ani podczas przesłuchania przed organem I instancji (k. 50 – 52 akt adm.), ani w postępowaniu przed Sądem Okręgowym (k. 39-41 akt adm.). Skarżący wskazywał konsekwentnie, że opuszczenie domu przy ul. [...] było jego własną decyzją (k. 51 akt adm.), że "mieszka z rodziną w E." (k. 41 v. akt adm.). Oświadczenia Skarżącego składane w toku postępowania są spójne z oświadczeniem E.B., która wskazała, że nie zwracała się do męża o opuszczenie domu (k. 28 akt adm.). Odnosząc się do argumentacji Skarżącego, że miejsce zamieszkania opuścił ponieważ stres związany z presją ze strony E.B. był tak znaczny, że doprowadził Skarżącego do rozstroju zdrowia, należy zauważyć, że jak Sądowi wiadomo z urzędu kwestia kondycji zdrowotnej Skarżącego była przedmiotem analizy w postępowaniu o rozwód i alimenty. W odpowiedzi na wezwania referendarza sądowego, Skarżący przedłożył m.in. postanowienie Sądu Okręgowego w P. Wydział [...] z dnia [...] listopada 2017 r. sygn. [...], w którym Sąd przyjął ustalenie, że Skarżący miał możliwość po rozstaniu z żoną zatrudnienia w Polsce za wynagrodzeniem około [...] zł miesięcznie, nie skorzystał jednak z tego i wyjechał do E. (k. 37 akt sąd.). To ustalenie Sądu Okręgowego pozostaje spójne z oświadczeniem samego M.R. zaprotokołowanym przed tym samym Sądem w dniu [...] października 2017 r., gdzie jednoznacznie Skarżący podał, że "przez jeden dzień [...].02.2017 r. pracował w fabryce drobiu, ale zrezygnował" – k.41 v. akt adm. Należy zatem zauważyć, że nie tylko decyzja o wyprowadzce, ale również rezygnacja z zatrudnienia, była świadomą decyzją Skarżącego. Następstwem tych wcześniejszych decyzji, była również późniejsza - decyzja - o powrocie do E.

Skarżący wskazywał również, że choć od [...] marca 2017 r. nie sypiał w domu, to przychodził żeby zabrać dzieci do szkoły i przyszykować jedzenie. Natomiast wyprowadził się [...] marca 2017 r. (. 52 i 52v. akt adm.) i po tej dacie już nie przychodził do domu (k. 28 v. akt adm.).Trafnie, w ocenie Sądu, organy oceniły zatem zebrany materiał dowodowy w jego całokształcie, tj. z uwzględnieniem deklaracji - samego Skarżącego - że, "boi się, że po wymeldowaniu żona w Wydziale Cudzoziemców powie, że nie ma on meldunku i że jest niebezpieczny, co spowoduje wydalenie z Polski" (k. 51 akt adm.).

Odnosząc się do kwestii pozostawienia przy ul. [...] rzeczy Skarżącego należy zauważyć, że Skarżący oświadczył, że "przez kolegę dostarczono mu tylko te rzeczy, o które prosił", a " przez 10 lat wspólnego życia nazbierało się dużo jego rzeczy w tym domu (. 51 v. akt adm.). Równocześnie, Skarżący zeznał, że od [...] marca 2017 r. nie sypiał już w domu (. 52 v. akt adm.), a w kwietniu 2017 r. poprosił on o przesłanie kurtki i kilku par spodni i bielizny i żona Skarżącemu te rzeczy przysłała (k. 51 akt adm.), co wskazuje, że przynajmniej część rzeczy Skarżący musiał sam ze sobą zabrać wyprowadzając się. Te wnioski potwierdza również oświadczenie E.B., która wskazała, że mąż wyprowadzając się zabrał część swoich rzeczy (k. 28 akt adm.). Należy też zauważyć, że Skarżący zarzuca, że "nigdy nie wezwano go do odbioru jego rzeczy" (k.51 akt adm.), ale w toku całego postępowania administracyjnego nie twierdził też aby sam inicjował jakiekolwiek próby odbioru - reszty - pozostawionych rzeczy, które ewentualnie zakończyłyby się niepowodzeniem.

Całkowicie pozbawione znaczenia dla postępowania w niniejszej sprawie pozostają kwestie genezy konfliktu pomiędzy Skarżącym a uczestniczką postępowania i jej rodziną. Bez wpływu na rozstrzygnięcie - w okolicznościach niniejszej sprawy - pozostaje zarówno kwestia - ewentualnego - stosowania przemocy przez Skarżącego wobec swojej rodziny, jak i podnoszona przez Skarżącego kwestia ewentualnych problemów alkoholowych E.B.. Dla kwestii meldunkowych nie mają znaczenia również nakłady finansowe poniesione przez Skarżącego na dom, ani przyczyny które spowodowały, że małżonkowie postanowili się rozwieść.

Również argumentacja, że "w chwili obecnej decyzja o wymeldowaniu mogłaby utrudnić zameldowanie odwołującego przy uznaniu, że ze względu na dobro małoletnich rozwód nie jest wskazany (k.2 akt adm. II instancji) wskazuje na brak zrozumienia istoty instytucji meldunku. W myśl bowiem art. 25 ust. 1 ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności pobytem stałym jest zamieszkanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania. Z akt sprawy w sposób dobitny wynika, że Skarżący nie zamieszkuje przy ul. [...], i w chwili wydawania decyzji przez Wojewodę nie wykazywał takiego zamiaru, podając - wprost - że nie jest w stanie nawet wskazać kiedy mógłby ponownie zamieszkać przy ul. [...].

Skarżący w toku całego postępowania administracyjnego był reprezentowany przez ustanowionego z wyboru adwokata, a zeznania składał w obecności tłumacza przysięgłego.

Dokonując oceny całokształtu zebranego materiału dowodowego Sąd, stwierdził, że organy obu instancji wywiodły prawidłowe wnioski. Odnosząc się do kwestii wartości dowodowej zebranego materiału należy wskazać, że wszystkie przyjęte przez organy ustalenia znajdują oparcie w oświadczeniach samego Skarżącego, zaprotokołowanych podczas rozprawy przed Sądem Okręgowym oraz przed organem I instancji. W toku obydwu tych postępowań i podczas obydwu przesłuchań Skarżący był reprezentowany przez ustanowionego z wyboru adwokata. Przy przesłuchaniach obecny był tłumacz przysięgły. Oświadczenia stron udokumentowane w tych protokołach są dla Sądu wiarygodne. Należy zauważyć, że w przypadku jakichkolwiek wad tych oświadczeń, reprezentujący Skarżącego pełnomocnik profesjonalny, posłużyłby się stosownymi instrumentami procesowymi. Skoro tego nie uczyniono, to oznacza, że złożone oświadczenia prawidłowo zostały przez organy obydwu instancji uznane za wiarygodne. Sąd dostrzega również, że podczas przesłuchania przed organem I instancji, Skarżący zadeklarował zamiar pozostania i wolę skupienia - w Polsce - swojego życia (k.51 v. akt adm.). Należy jednak zauważyć, że deklaracja woli pozostania - w Polsce - nie jest tożsama z wolą zamieszkiwania przy ul. [...] w P. Stosownie do art. 25 kodeksu cywilnego, miejscem zamieszkania osoby fizycznej jest - miejscowość - w której osoba ta przebywa z zamiarem stałego pobytu. Tak rozumiane zamieszkanie nie sprowadza się jednak do zameldowania (por. postanowienie NSA z dnia 29 listopada 2018 r. sygn. II GW 19/18).

Jeżeli nawet w dniu wymeldowania okaże się, że sama - przyczyna - opuszczenia lokalu nie była dobrowolna i zachodziły okoliczności przymusu fizycznego i psychicznego, to następne trwałe związanie centrum życiowego z innym miejscem, bez jakiejkolwiek czynności prawnej, by odzyskać możliwość zamieszkania w opuszczonym lokalu stwarza sytuację zobowiązującą organ do wymeldowania (wyrok NSA z dnia 8 października 2009r. (II OSK 1908/08) ONSA i WSA 2011/2/poz. 34). W okolicznościach badanej sprawy Skarżący swój powrót do domu przy ul. [...] uzależniał - wyłącznie - od decyzji sądu prowadzącego postępowanie w sprawie rozwodowej i przypadku "konieczności ewentualnego wspólnego zamieszkiwania dla dobra dzieci" (k. 50 akt adm.). Sam jednak nie wyrażał woli powrotu do domu przy ul. [...] i nie podejmował w tym celu żadnych czynności, z uwagi na "objawy braku tolerancji" ze strony uczestniczki postępowania i jej rodziny oraz deklarowane obawy o swoje życie.

Należy zauważyć, że w toku postępowania administracyjnego Skarżący korzystał ze wszystkich gwarancji procesowym przewidzianych na podstawie obowiązującego w Polsce prawa. Za bezzasadny należy uznać zarzut naruszenia przepisu art. 77, 78, 80 kpa, z uwagi na brak przeprowadzenia z urzędu dowodu na okoliczność znęcania się przez Skarżącego nad rodziną. Ta kwestia pozostawała bowiem bez wpływu na ocenę zaistnienia przesłanek wymeldowania. Nie jest również jasne, w czym konkretnie Skarżący upatruje braku rzetelnej oceny zebranego materiału dowodowego i to z uwagi na status Skarżącego, będącego cudzoziemcem. Podkreślić trzeba, że analizując materiał dowodowy, organ może wyciągać swobodne wnioski i swobodnie decydować o tym, jakie przepisy materialnego prawa zastosuje, uwzględniając przyjęte przez siebie w sprawie ustalenia faktyczne. Ocena dowodów przez organ administracji publicznej staje się dowolną dopiero wtedy, gdy w danej sprawie przekroczone zostaną granice swobodnej oceny dowodów. Te granice nie są jednak w żaden sposób bezpośrednio określone przepisami prawa powszechnie obowiązującego. Dlatego przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów rozpatrywane być musi w każdej konkretnej sprawie administracyjnej, przy uwzględnieniu reguł logicznej interpretacji faktów i zdarzeń. Należy wreszcie wskazać i na treść art. 75 kpa, który wprowadza otwarty katalog dowodów i żadnemu z nich nie nadaje pierwszeństwa. Skuteczne zarzucenie naruszenia przepisu art. 80 kpa wymaga wykazania, że organy administracji publicznej uchybiły zasadom logicznego rozumowania lub doświadczenia życiowego, jedynie to, bowiem może być przeciwstawione uprawnieniu do dokonywania swobodnej oceny dowodów. Nie jest natomiast wystarczające przekonanie o innej niż przyjęta doniosłości poszczególnych dowodów i ich ocenie odmiennej niż przeprowadzona przez organy administracji publicznej. Dokonana przez organ odwoławczy ocena materiału dowodowego może być, bowiem skutecznie podważona tylko w przypadku, gdy brak jest logiki w wiązaniu wniosków z zebranymi dowodami, lub gdy rozumowanie organu wykracza poza reguły logiki albo, wbrew zasadom doświadczenia życiowego, nie uwzględnia związku przyczynowo-skutkowego. Nie zasługiwały więc na uwzględnienie zarzuty dotyczące naruszenia art. 77, art. 78 i art. 80 kpa. Nie ulega wątpliwości, że zarówno materiał dowodowy, jak i jego ocena winny, zgodnie z art. 107 § 3 kpa znaleźć swoje odzwierciedlenie w treści uzasadnienia decyzji administracyjnej. Uzasadnienie faktyczne decyzji powinno zawierać, w szczególności wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, którym dał wiarę, oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności. Uzasadnienie prawne musi zaś zawierać wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa. Uzasadnienie faktyczne winno być spójne i logiczne, tak by z jego treści w sposób niebudzący wątpliwości wynikał ustalony przez organ administracji publicznej stan faktyczny, stanowiący podstawę rozstrzygnięcia. W okolicznościach badanej sprawy zaskarżona decyzja odpowiada tak sformułowanym wymogom, a organ II instancji rozpatrzył sprawę ponownie oraz odniósł się do zarzutów odwołania, stąd niezasadne są podniesione w skardze zarzuty naruszenia przepisów postępowania i to w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.

Mając, zatem na uwadze, że zarzuty skargi nie mają uzasadnionych podstaw oraz, że Sąd nie dostrzegł z urzędu takich naruszeń przepisów prawa procesowego lub materialnego, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy - skargę należało oddalić.

Wobec powyższego na podstawie art. 151 ppsa Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, orzekł jak w pkt 1 sentencji.

Ponieważ Skarżący uiścił wymagany wpis od skargi w dniu [...] listopada 2018 r. (k.55 akt sądowych), a następnie powtórnie wpis został uiszczony w dniu [...] grudnia 2018 r. (k.75 akt sądowych) przez ustanowionego z urzędu pełnomocnika Skarżącego, Sąd w pkt 2 sentencji wyroku, na podstawie art. 225 ppsa orzekł o zwrocie nadpłaconego wpisu.