Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 1079/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2022-03-28 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6160 Ochrona gruntów rolnych i leśnych
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok z art. 179a ustawy - PoPPSA
Powołane przepisy: article: art. 105 par. 1 w zw. z art. 155
journal: Dz.U. 2021 poz 735
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
article: art. 179a, art. 151
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Siudyka, Sędziowie Asesor WSA Tomasz Dziuk (spr.), Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska, Protokolant specjalista Beata Bieroń, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 marca 2022 r. sprawy ze skargi T. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie zmiany decyzji ustalającej leśny kierunek rekultywacji na skutek skargi kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 30 listopada 2021 r. sygn. akt II SA/Gl 1079/21 1. uchyla wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 30 listopada 2021 r. sygn. akt II SA/Gl 1079/21; 2. oddala skargę.


UZASADNIENIE

Wydanym w niniejszej sprawie wyrokiem z dnia 30 listopada 2021 r. po rozpatrzeniu skargi T. K. (dalej "strona" lub "skarżący") na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie zmiany decyzji ustalającej leśny kierunek rekultywacji uchylił zaskarżoną decyzję Kolegium oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty [...] z dni [...] r. nr [...].

W uzasadnieniu powyższego wyroku przedstawiono następujące ustalenia faktyczne:

Wnioskiem z dnia 23 grudnia 2020 r. skarżący, prowadzący działalność gospodarczą pod firmą "A" zwrócił się do Starosty [...] o zmianę ostatecznej decyzji tego organu z dnia [...] r. nr [...], (zmienionej decyzjami z dnia [...] r. nr [...], z dnia [...] r., nr [...] oraz z dnia [...] r. nr [...]), ustalającej leśny kierunek rekultywacji oraz termin zakończenia prac rekultywacyjnych dla terenu wyrobiska poeksploatacyjnego [...] Zakładu "B" w G. o powierzchni 13 ha. Wniosek dotyczył zmiany pkt 4 sentencji decyzji (na stronie 1), polegającej na ustaleniu terminu wykonania rekultywacji do dnia 31 grudnia 2029 r.

Decyzją z dnia [...] r. nr [...] wydaną na podstawie art. 105 § 1 w związku z art. 155 k.p.a. Starosta [...] umorzył jednak postępowanie wszczęte powyższym wnioskiem. Organ uznał bowiem, że żądanie strony zawarte we wniosku z 23 grudnia 2020 r. dotyczy sprawy poprzednio rozstrzygniętej decyzją ostateczną z [...] r. nr [...].

Strona wniosła odwołanie od powyższej decyzji. Nie przyniosło on jednak oczekiwanego rezultatu, gdyż decyzją z dnia [...] r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

W motywach podjętego rozstrzygnięcia Kolegium stwierdziło, że obecny wniosek strony o zmianę wskazanej powyżej decyzji ostatecznej nie jest pierwszym wnioskiem o przedłużenie terminu przeprowadzenia rekultywacji w sprawie. Pismem z dnia 14 lutego 2019 r. strona również wnioskowała o zmianę decyzji ostatecznej w zakresie terminu przeprowadzenia rekultywacji, wskazując jako termin zakończenia rekultywacji datę 31 grudnia 2029 r. Na skutek zaś rozpoznania tamtego wniosku Starosta [...] decyzją z [...] r. [...] zmienił ostateczną decyzję z dnia [...] r. w ten sposób, że na stronie 1 w punkcie 4 decyzja otrzymała nowe brzmienie tj. "4. Termin wykonania rekultywacji do 27 stycznia 2021 r. oraz obowiązek pisemnego powiadomienia o tym fakcie tut. organu.". Jednocześnie mocą tej samej decyzji w pkt 2 Starosta odmówił wydłużenia terminu wykonania rekultywacji do dnia 31 grudnia 2029 r.

Kolegium dokonało porównania powyższego wniosku z dnia 14 lutego 2019 r. z obecnym wnioskiem i uznało, że zachodzi tożsamość sprawy administracyjnej zainicjowanej wnioskiem z dnia 23 grudnia 2020 r. ze sprawą administracyjną zainicjowaną wnioskiem z dnia 14 lutego 2019 r.

Kolegium nie podzieliło argumentów podniesionych w odwołaniu, że o braku tożsamości sprawy świadczy wydanie decyzji Ministra Klimatu i Środowiska z dnia [...] r., którą to decyzją uchylono decyzję Marszałka Województwa Śląskiego nr [...] z dnia [...] r., odmawiającą skarżącemu udzielenia zezwolenia w zakresie przetwarzania odpadów innych niż niebezpieczne, poddanych odzyskowi w procesie R5, polegającym na wypełnianiu odpadami terenu niekorzystnie przekształconego, zlokalizowanego w G. przy ul. [...] na wskazanych w tej decyzji działkach.

Kolegium zaakcentowało, że w poprzednio złożonym wniosku strona również powoływała się na przeszkody w postaci braków odpowiednich decyzji administracyjnych i innych uzgodnień, których brak uniemożliwiał realizację obowiązku rekultywacji w wyznaczonym w decyzji terminie, co organ pierwszej instancji wziął pod uwagę przy wydawaniu decyzji z dnia [...] r. [...].

W skardze na powyższą decyzję strona zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, mające wpływ na wynik sprawy tj. naruszenie:

- art. 155 k.p.a. poprzez uznanie, że uprzednie wydanie decyzji w trybie tego przepisu wyklucza ponowne złożenie wniosku i jego merytoryczne rozpoznanie, podczas gdy organ winien ocenić przy rozpoznawaniu późniejszego wniosku, czy w międzyczasie zaktualizowała się przesłanka odwołująca się do interesu społecznego lub słusznego interesu strony mającego przemawiać za zmianą decyzji ostatecznej;

- art. 7 k.p.a. poprzez zaniechanie dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz zaniechanie załatwienia sprawy z uwzględnieniem słusznego interesu skarżącego w sytuacji, w której zmianie uległa podstawa faktyczna wniosku skarżącego o zmianę ostatecznej decyzji administracyjnej;

- art. 77 § 1 k.p.a. poprzez niewyczerpujące zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego, polegające na przyjęciu, że w sprawie zachodzi tożsamość przedmiotu wniosku, uniemożliwiająca ponowne wydanie (zgodnie z wnioskiem) decyzji zmieniającej decyzję ostateczną, podczas gdy zmianie uległa podstawa faktyczna tego wniosku, bowiem skarżący doznał dalszych, niezależnych od niego przeszkód w wykonaniu obowiązku rekultywacji;

-art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. poprzez jego niewłaściwą wykładnię, wyrażającą się uznaniem, że ponowne rozstrzygnięcie sprawy przez organ postępowania administracyjnego zgodnie z wnioskiem skarżącego prowadziłoby do nieważności wydanej na tej podstawie decyzji, podczas gdy w sprawie brak jest tożsamości przedmiotu, wobec czego nie zachodziłyby nawet potencjalnie przesłanki nieważności.

Wspomnianym na wstępie wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uznał, że skarga zasługiwała na uwzględnienie. W konsekwencji wskazując jako podstawę art. 145 § 1 lit. a w zw. z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U z 2022 r., poz. 329) dalej "p.p.s.a.", uchylił zaskarżoną decyzję Kolegium oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu Sąd wskazał m.in., że wbrew stanowisku Kolegium obydwa wnioski nie dotyczyły tych samych punktów decyzji i tego samego zakresu zmiany. Co prawda wnioski dotyczyły punktów oznaczonych tym samym numerem, lecz treść tych punktów różniła się. Ponadto w pierwszym przypadku wniosek dotyczył wydłużenia terminu o 10 lat i 8 miesięcy. W późniejszym zaś wniosku chodziło o wydłużenie terminu o około 8 lat 9 miesięcy, a więc o okres prawie o dwa lata krótszy.

Ponadto stwierdzenie Kolegium, że stan faktyczny w odniesieniu do faktów prawotwórczych przy obu sprawach nie uległ zmianie, Sąd uznał za zbyt ogólnikowe, aby nadawało się do kontroli. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie wynikało bowiem wprost, jakie okoliczności faktyczne zostały uznane za prawotwórcze i skąd wywiedziona została teza o ich niezmienności w porównaniu do wcześniejszego wniosku. Sąd wskazał także, że Kolegium w istocie nie przeprowadziło rozważań dotyczących wynikających z art. 155 k.p.a. przesłanek zmiany decyzji ostatecznej polegających na braku sprzeczności z przepisami szczególnymi oraz słusznym interesem strony. Co prawda Kolegium odnotowało, że w uzasadnieniu ostatniej decyzji zmieniającej Starosta uznał wydłużenie terminu na przeprowadzenie rekultywacji do 31 grudnia 2029 r. jako rażące sprzeczne z art. 20 ust. 4 ustawy z 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (obecnie: t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 1362, dalej w skrócie "ustawa o ochronie gruntów"). Treść zaś tego przepisu nie uległa zmianie w porównaniu do stanu prawnego obowiązującego w poprzednio wydanej decyzji zmieniającej. Jednak, w ocenie Sądu, Kolegium nie zwróciło uwagi na to, że w poprzednio wydanych decyzjach Starosta rozmaicie stosował ten przepis.

Według Sądu organy nie zwróciły również wystarczającej uwagi na zagadnienie słusznego interesu strony przemawiającego za zmianą decyzji. Tymczasem słuszny interes strony jest pojęciem dynamicznym i stopniowalnym, a jego cechą jest zmienność w czasie. Tymsamym koniecznym było zbadanie, czy od momentu poprzedniego procedowania nad wcześniejszym wnioskiem strony o zmianę decyzji jej słuszny interes nie uległ zmianie.

Ponadto w poprzedniej decyzji z [...] r. organ ograniczył się do ogólnikowego przywołania "różnych ważnych względów". W istocie zatem nie można w pełni zrekonstruować, w jaki sposób poprzednio organ rozumiał słuszny interes stron, co niejako już z samej zasady wykluczało uznanie, że w tym zakresie zachodzi tożsamość obecnej i poprzedniej sprawy.

Niedostrzeżenie przez Kolegium, a wcześniej przez organ I instancji, wskazanych powyżej okoliczności, zdaniem Sądu, świadczyło o naruszeniu art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a., przy czym naruszenia te miały wpływ na wynik sprawy. W konsekwencji zaś tych naruszeń naruszono art. 105 § 1 k.p.a. w związku z art. 155 k.p.a. poprzez umorzenie postępowania zainicjowanego wskazanym na wstępie wnioskiem, pomimo braku podstaw do takiego umorzenia.

Od powyższego wyroku skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniosło Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach, zaskarżając ten wyrok w całości oraz zarzucając na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy:

I. art. 145 § 1 pkt 1 lit c p.p.s.a. w związku z art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a., poprzez stwierdzenie, że Kolegium nie wyjaśniło z jakich względów stan faktyczny w sprawie nie uległ zmianie, w sytuacji gdy Kolegium w ramach uznania administracyjnego wprost wskazało, że wynika to faktu, iż wnioski dotyczyły ponownej woli zmiany tych samych punktów decyzji i tego samego zakresu zmiany, a jednocześnie nie wykazanie przez Sąd, aby jakiekolwiek, ewentualne uchybienie w tym zakresie, mogło mieć istotny wpływu na wynik sprawy;

II. art. 145 § 1 pkt 1 lit c p.p.s.a. w związku z art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. w związku z art. 105 § 1 k.p.a. w związku z art. 155 k.p.a. poprzez stwierdzenie, że Kolegium nie zbadało przesłanki słusznego interesu strony w zmianie terminu wykonania rekultywacji i bezzasadnie zaakceptowało umorzenie postępowania, w sytuacji gdy Kolegium wprost wskazało, że przedłużenie terminu nie jest możliwe ze względu na powagę rzeczy osądzonej w związku z poprzednim wnioskiem strony i zmianą decyzji w trybie art. 155 k.p.a., a nadto sprzeciwia się temu przepis szczególny, a to art. 20 ust. 4 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych, a w konsekwencji nawet ewentualne uchybienie w tym zakresie, nie mogło mieć istotnego wpływu na wynik sprawy.

Mając na względzie powyższe zarzuty Kolegium wniosło o:

I. uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach;

II. na podstawie art. 203 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a., o zasądzenie od strony na rzecz Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach kosztów postępowania, według norm przepisanych;

Ponadto Kolegium na podstawie art. 176 § 2 p.p.s.a. oświadczyło, że zrzeka się rozprawy.

W uzasadnieniu skargi jej autor przedstawił argumenty na poparcie podniesionych zarzutów. Wskazał na art. 20 ust. 4 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych, według którego rekultywację gruntów prowadzi się w miarę jak grunty te stają się zbędne całkowicie, częściowo lub na określony czas do prowadzenia działalności przemysłowej oraz kończy się w terminie do 5 lat od zaprzestania tej działalności. W związku z tym uwzględnienie wniosku strony pozostawałoby w sprzeczności z tym przepisem i prowadziłoby do przyzwolenia stronie na prowadzenie rekultywacji gruntów w terminie dłuższym niż maksymalny określony przez ustawodawcę. Decyzja w przedmiocie rekultywacji nie może wyznaczać terminu dłuższego. Bez znaczenia są przy tym okoliczności, które spowodowały, że rekultywacja nie została przeprowadzona w terminie, gdyż z woli prawodawcy to podmiot prowadzący rekultywację ponosi ryzyko związane z ewentualnymi przeszkodami (formalnymi, organizacyjnymi czy technicznymi).

Skarżący kasacyjnie organ nie zgodził się z oceną Sądu, iż dalszy bezskuteczny upływ terminu na wykonanie rekultywacji, już z samej zasady powoduje, że słuszny interes strony nie jest tożsamy z interesem istniejącym w dacie wydania poprzedniej decyzji. Zdaniem Kolegium jest to ten sam interes i sprowadza się on w istocie do terminu, a konkretniej do przedłużenia tego terminu. Interes jest ten sam - strona chce rekultywować nadal, bo ponownie nie zdołała tego wykonać w określonym terminie. W konsekwencji nie może być mowy o jakimkolwiek naruszeniu art. 7, art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a.

W skardze zauważono również, że Sąd I instancji nie stwierdził aby wskazane naruszenia miały istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd jednocześnie uchylił decyzje na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ppsa. Tymczasem powyższe przepisy są przepisami prawa procesowego, a zatem konieczne było ustalenie, że naruszenia miały istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd jednak stwierdził jedynie ogólnikowo, że miały one wpływ na wynik sprawy, co wskazuje, że uznał te naruszenia za naruszenia materialne.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Kolegium strona, zabiegająca o zmianę wskazanego na wstępie terminu rekultywacji, wniosła o jej oddalenie. Jednocześnie przedstawiła argumentację powielającą w większości twierdzenia oraz wywód prawny przedstawione w skardze inicjującej postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Gliwicach. Zaakcentowała przy tym, że przedsiębiorca nie może ponosić negatywnych konsekwencji nieprawidłowości w działaniu organów administracyjnych, a więc także i wtedy, gdy na skutek nieprawidłowych działań wstrzymany był w praktyce z możliwością przeprowadzenia i zakończenia procesu rekultywacji w terminie.

Na rozprawie w dniu 28 marca 2022 r. pełnomocnik strony, zabiegającej o zmianę przedmiotowej decyzji podtrzymał dotychczasowe stanowisko i argumentację w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, zważył co następuje:

Na wstępie wskazać należy, że zgodnie z art. 179a p.p.s.a., jeżeli przed przedstawieniem skargi kasacyjnej Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu wojewódzki sąd administracyjny stwierdzi, że w sprawie zachodzi nieważność postępowania albo podstawy skargi kasacyjnej są oczywiście usprawiedliwione, uchyla zaskarżony wyrok lub postanowienie rozstrzygając na wniosek strony także o zwrocie kosztów postępowania kasacyjnego i na tym samym posiedzeniu ponownie rozpoznaje sprawę.

W ocenie Sądu zaistniały wskazane w wymienionym przepisie przesłanki do uchylenia uprzednio wydanego w sprawie wyroku, gdyż powołana w skardze kasacyjnej podstawa kasacyjna oparta na naruszeniu przepisów prawa procesowego okazała się oczywiście usprawiedliwiona.

Za oczywiście uzasadniony należało uznać zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit c p.p.s.a. w związku z art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a., poprzez stwierdzenie, że Kolegium nie wyjaśniło z jakich względów stan faktyczny w sprawie nie uległ zmianie, w sytuacji gdy Kolegium w ramach uznania administracyjnego wprost wskazało, że wynika to faktu, iż wnioski dotyczyły ponownej woli zmiany tych samych punktów decyzji i tego samego zakresu zmiany, a jednocześnie nie wykazanie przez Sąd, aby jakiekolwiek, ewentualne uchybienie w tym zakresie, mogło mieć istotny wpływu na wynik sprawy. Zastosowanie art. 145 § 1 pkt 1 lit c p.p.s.a. jako podstawy uchylenia kontrolowanej decyzji administracyjnej wymaga wykazania, że stwierdzone przez sąd administracyjny naruszenia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jak wskazuje się w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wynikająca z treści art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. "możliwość istotnego wpływania na wynik sprawy" oznacza prawdopodobieństwo oddziaływania naruszeń prawa procesowego na treść decyzji, a więc na ukształtowanie w nich stosunku administracyjnoprawnego materialnego lub procesowego. Sąd, uchylając z tych powodów decyzję musi wykazać, że gdyby nie doszło do stwierdzonego w postępowaniu sądowym naruszenia przepisów postępowania, to rozstrzygnięcie sprawy najprawdopodobniej mogłoby być inne. W tym kontekście mówi się także o uprawdopodobnieniu możliwości odmiennego wyniku sprawy (por. wyroki NSA z dnia: 25 listopada 2014 r., II FSK 1224/13; 28 sierpnia 2014 r., I OSK 160/13; 25 marca 2014 r., II GSK 62/13, 7 lipca 2021 r., sygn. akt III FSK 3887/21).

W uchylonym wyroku Sąd odmiennie niż Kolegium ocenił kwestię tożsamości wniosku strony. Sąd zaakcentował przy tym, że choć wniosek o zmianę dotyczył tych samych punktów decyzji, to ich brzmienie w dacie poprzedniego wniosku oraz obecnego wniosku nie było tożsame. Tożsamość nie zachodziła również w zakresie dotyczącym czasokresu, o który wedle woli wnioskodawcy ma być wydłużony termin na wykonanie rekultywacji. Po zapoznaniu się z treścią zarzutu zawartego w pkt I skargi kasacyjnej stwierdzić obecnie należy, że niedostrzeżenie powyższych różnic, które Sąd szczegółowo opisał w uzasadnieniu obecnie uchylonego wyroku, nie stanowiło błędu Kolegium. Z tego względu nie było podstaw do przypisania w tym zakresie naruszenia przez ten organ art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. O tożsamość wniosku rozstrzygać bowiem powinna istota żądania, a ta w obu przypadkach sprowadzała się do tego, że strona domagała się przedłużenia terminu rekultywacji do 31 grudnia 2029 r. Ponadto skoro wyznacznikiem maksymalnego okresu przedłużenia terminu na rekultywację w obu przypadkach był jednoznaczny w swej treści art. 20 ust. 4 ustawy z 3 lutego 1995 r. o ochronie, gruntów rolnych i leśnych, a jego treść zarówno przy rozpatrywaniu poprzedniego, jak i obecnego wniosku, wykluczała przedłużenie terminu wykonania rekultywacji do 27 stycznia 2021 r., to wskazane przez Sąd w uzasadnieniu uchylonego obecnie wyroku różnice nie podważały zasadności tezy Kolegium o tożsamości wniosków. Przede wszystkim jednak wskazane przez Sąd różnice, gdyby nawet zostały dostrzeżone przez Kolegium, to i tak ze względu na swój nieistotny charakter nie mogłyby spowodować wydania przez ten organ innego rozstrzygnięcia niż utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji.

Za oczywiście uzasadniony należało także uznać drugi zarzut podniesiony w skardze kasacyjnej, a dotyczący naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. w związku z art. 105 § 1 k.p.a. w związku z art. 155 k.p.a. poprzez stwierdzenie, że Kolegium nie zbadało przesłanki słusznego interesu strony w zmianie terminu wykonania rekultywacji i bezzasadnie zaakceptowało umorzenie postępowania, w sytuacji gdy Kolegium wprost wskazało, że przedłużenie terminu nie jest możliwe ze względu na powagę rzeczy osądzonej w związku z poprzednim wnioskiem strony i zmianą decyzji w trybie art. 155 k.p.a., a nadto sprzeciwia się temu przepis szczególny, a to art. 20 ust. 4 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych, a w konsekwencji nawet ewentualne uchybienie w tym zakresie, nie mogło mieć istotnego wpływu na wynik sprawy.

W uzasadnieniu uchylonego wyroku Sąd wskazał, że w przypadku złożenia kolejnego wniosku o zmianę decyzji obowiązkiem organu jest zbadanie, czy od momentu poprzedniego procedowania nad wcześniejszym wnioskiem o zmianę decyzji zmianie uległ słuszny interes strony. Sąd uznał zarazem, że w odniesieniu do przesłanki słusznego interesu strony jako przesłanki zmiany decyzji Kolegium nie przedstawiło w istocie żadnych rozważań. Po zapoznaniu się z treścią sformułowanego na tym tle zarzutu stwierdzić jednak należy, że jakkolwiek cechą słusznego interesu, o którym mowa w art. 155 k.p.a. jest jego zmienność w czasie, a ponadto jest on dynamiczny i stopniowalny, to jednak przy porównaniu owego interesu występującego w poprzednio rozpatrzonej sprawie dotyczącej wniosku z dnia 14 lutego 2019 r. z interesem obecnie mającym przemawiać za uwzględnieniem wniosku z dnia 23 grudnia 2020 r. o zmianę decyzji, pod uwagę należy brać jedynie te ulegające zmianie jego elementy, które mają charakter prawotwórczy. Tymczasem dalszy, bezskuteczny upływ terminu na rekultywację oraz związane z nim przeszkody do jej przeprowadzenia pozbawione są już z samej zasady charakteru prawotwórczego, gdyż w realiach rozpoznawanej sprawy dalszemu przedłużeniu terminu na rekultywację sprzeciwiał się w sposób bezwzględny jednoznaczny w swej treści, wspomniany już wyżej art. 20 ust. 4 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Skoro przepis ten z góry wykluczał przedłużenie terminu na rekultywację, to jakakolwiek hipotetyczna zmiana w zakresie słusznego interesu nie mogła doprowadzić do uwzględnienia wniosku strony o zmianę decyzji. Powoduje to, że brak rozważań dotyczących tego, czy słuszny interes strony, o którym mowa w art. 155 k.p.a. uległ zmianie już z samej zasady pozostaje bez wpływu na wynik sprawy. W konsekwencji brak takich rozważań nie mógł stanowić podstawy do uchylenia kontrolowanej decyzji Kolegium.

Przedstawione dotychczas rozważania nie tylko wyjaśniają motywy, z powodu których podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty należało uznać za oczywiście uzasadniono lecz także dostarczają argumentów przemawiających za tym, aby w ramach ponownego rozpoznania sprawy skargę strony zabiegającej o wydłużenie terminu na rekultywację należało oddalić. Zdaniem Sądu pomiędzy wnioskiem strony z dnia 14 lutego 2019 r. oraz wnioskiem z dnia 23 grudnia 2020 r. zachodzi tożsamość. Dotyczy ona tych elementów, które z punktu widzenia art. 155 k.p.a. i podstawy materialnoprawnej poprzedniej decyzji organu I instancji z dnia [...] r. mają charakter prawotwórczy tj. wpływają bezpośrednio na to, czy organ mógł przedłużyć stronie dotychczasowy termin na rekultywację. Ze względu na treść art. 20 ust. 4 ustawy o ochronie gruntów rozpatrując zarówno pierwszy jak i drugi wniosek Starosta nie mógł przedłużyć terminu na rekultywację w zakresie wykraczającym poza datę 27 stycznia 2021 r. Podnoszone przez stronę przeszkody w postaci braku odpowiednich decyzji administracyjnych niezbędnych do realizacji obowiązku rekultywacji nie pozwalały organom na wydłużenie terminu rekultywacji poza ramy czasowe wynikające w sposób jednoznaczny z art. 20 ust. 4 ustawy o ochronie gruntów. Wynikający z tego przepisu maksymalny czasookres rekultywacji nie może być bowiem wydłużany bez względu na przeszkody, które spowodowały, że rekultywacji dotychczas nie przeprowadzono. Ryzyko wystąpienia takich przeszkód obciąża podmiot podejmujący się rekultywacji. Stąd okoliczność, że strona doznała kolejnych przeszkód nie posiada charakteru prawotwórczego i choć w realiach rozpoznawanej sprawy można w niej dopatrywać się elementu nowości, to jednak pozostaje to bez znaczenia dla wyniku ponownych zabiegów strony o przedłużenie terminu na rekultywację. W sytuacji, w której ze względu na treść art. 20 ust. 4 ustawy o ochronie gruntów, tak jak przy poprzednim wniosku z 14 lutego 2019 r. z góry wiadomo, że wydłużenie terminu rekultywacji wykraczające poza datę 27 stycznia 2021 r. jest niedopuszczalne, to ponowny wniosek strony z dnia 23 grudnia 2020 r. słusznie zakwalifikowano jako dotyczący sprawy poprzednio rozstrzygniętej decyzją ostateczną Starosty z dnia [...] r. nr [...] i w związku z tym zasadnie umorzono postępowanie. Oznacza to, że zaskarżona decyzja Kolegium z dnia [...] r. utrzymująca w mocy wskazaną tutaj decyzję Starosty była prawidłowa.

Mając powyższe na uwadze, po ponownym rozpoznaniu sprawy w trybie art. 179a p.p.s.a., oraz uznając podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego za oczywiście uzasadnione, Sąd doszedł do przekonania, że skarga strony wnioskującej o zmianę przedmiotowej decyzji jest niezasadna, gdyż podniesione w tej skardze zarzuty jako bezzasadne nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod uwagę i na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.