Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 263/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2018-07-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Ochrona środowiska
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 1
journal: Dz.U. 2017 poz 2188
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych - tekst jedn.
article: art. 156 par. 1 pkt 2, art. 77 par. 1, art. 80
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 134 par. 1, art. 151
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 84 ust. 1a
journal: Dz.U. 2017 poz 1405
law: Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Bukowiecka-Kleczaj, Sędziowie Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz, Sędzia NSA Stefan Kłosowski (spr.), Protokolant starszy sekretarz sądowy Anita Jałoszyńska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 28 czerwca 2018 r. sprawy ze skargi Spółki A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia braku przesłanek do stwierdzenia nieważności decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Wójt Gminy K., po rozpatrzeniu wniosku Spółki A, stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia polegającego na budowie Centrum Handlowo-Usługowego oraz sklepu [...] wraz z parkingiem naziemnym i towarzyszącą infrastrukturą drogową i techniczną

na dz. nr [...] obręb ewidencyjny B. , Gmina K.. Charakterystykę planowanego przedsięwzięcia organ określił w załączniku nr 1 do decyzji. W pkt 3 decyzji organ określił następujące warunki, o których mowa w art. 63 ust. 2 lit. a ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (zwanej dalej "ustawą o uioś"):

a) Odprowadzenie wód deszczowych zaprojektować w taki sposób aby nie dopuścić do zmiany istniejących stosunków wodnych na sąsiednich nieruchomościach.

b) Prace należy prowadzić pod stałym nadzorem przyrodniczym.

c) Wykonać dwa razy do roku, w okresie wiosny i jesieni, w czasie trwania opadu, badania wskaźników zanieczyszczenia ścieków opadowych i roztopowych,

tj. zawiesin ogólnych i węglowodorów ropopochodnych zawartych w wodach opadowych i roztopowych odprowadzanych do rowu melioracji szczegółowej

z terenu Centrum Handlowo-Usługowego, przy czym próbkę do badań należy uzyskać przez zmieszanie trzech próbek o jednakowej objętości pobranych

w odstępach czasu nie krótszych niż 30 minut. Próbki należy pobierać w miejscu odprowadzenia wód opadowych i roztopowych do rowu melioracyjnego.

W badaniach próbek ścieków stosuje się metodyki referencyjne analizy próbek ścieków, określone w załączniku nr 12 do rozporządzenia Ministra Środowiska

z dnia 18 listopada 2014 r. w sprawie warunków, jakie należy spełnić przy wprowadzaniu ścieków do wód lub do ziemi, oraz w sprawie substancji szczególnie szkodliwych dla środowiska wodnego. Wyniki analiz przedłożyć do akceptacji organowi właściwemu do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedmiotowej inwestycji oraz Regionalnemu Dyrektorowi Ochrony Środowiska w S..

d) zachować ochronę akustyczną terenu w związku ze skumulowanym oddziaływaniem sąsiednich inwestycji.

Pismem z dnia 29 września 2017 r. Spółka B złożyła wniosek o stwierdzenie nieważności ww. decyzji, jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa tj. naruszeniem:

a) art. 61a K.p.a. poprzez niewydanie postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie dotyczącej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na budowie Centrum Handlowo - Usługowego oraz sklepu [...], podczas gdy w realiach niniejszej sprawy zachodziły okoliczności uzasadniające odmowę wszczęcia takiego postępowania, gdyż przedmiot niniejszego postępowania stanowi przedmiot innego postępowania administracyjnego zakończonego decyzją administracyjną nr [...]

z dnia [...] r.

b) art. 7 i art. 77 K.p.a. polegające na niepodjęciu jakichkolwiek czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz rozstrzygnięcia sprawy, mającego na względzie słuszny interes społeczny i słuszny interes obywatela;

c) art. 80 K.p.a. polegające na zaniechaniu dokonania wszechstronnej oceny całokształtu materiału dowodowego zebranego w sprawie, w tym oceny znaczenia i wartości dowodów dla toczącej się sprawy;

d) art. 59 ust. 1 pkt 2 oraz art. 63 ust. 1 ustawy o uioś, polegające na ich niezastosowaniu i błędnym przyjęciu, że w odniesieniu do inwestycji stanowiącej przedmiot niniejszego postępowania nie zostały spełnione przesłanki skutkujące obowiązkiem przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko;

e) art. 84 ust. 1a w zw. z art. 63 ust. 2a ustawy o uioś, polegające na określeniu

w zaskarżonej decyzji warunków/wymagań w odniesieniu do planowanego przedsięwzięcia, które nie są znane tej ustawie i które nie znajdują uzasadnienia

i oparcia w wynikach przeprowadzonego w sprawie postępowania dowodowego.

Postanowieniem z dnia [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wszczęło postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności przedmiotowej decyzji.

Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, działając na podstawie art. 158 § 1 K.p.a., stwierdziło brak przesłanek do stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...]. nr [...]

W uzasadnieniu decyzji Kolegium wskazało, że inwestor - Spółka A wystąpił do Wójta Gminy K. z wnioskiem

o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na budowie Centrum Handlowo-Usługowego oraz sklepu [...] wraz z parkingiem naziemnym i towarzyszącą infrastrukturą drogową i techniczną na działce nr [...], obręb B., gmina K.. Do wniosku dołączono kartę informacyjną przedsięwzięcia, kopię mapy ewidencyjnej z zaznaczonym terenem obejmującym działkę, na której przedsięwzięcie będzie zlokalizowane i obejmującej działki położone w obszarze, na który przedsięwzięcie będzie oddziaływać oraz wypisy z ewidencji gruntów ww. działek.

Organ po ustaleniu stron postępowania zawiadomił je o wszczęciu postępowania, a następnie wystąpił do organów współdziałających, tj. Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w S. Wydział Spraw Terenowych w K. i Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w K. o opinie w sprawie potrzeby przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko.

Postanowieniem z dnia [...] r. po otrzymaniu opinii ww. organów

i przeprowadzeniu postępowania, Wójt Gminy K. stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia postępowania w sprawie ooś dla ww. przedsięwzięcia, po czym zawiadomił strony o zakończeniu postępowania, a następnie w dniu [...] r. wydał kwestionowaną decyzję.

Kolegium podkreśliło, że postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji ostatecznej jest postępowaniem szczególnym i może mieć miejsce tylko wtedy, gdy decyzja w sposób niewątpliwy dotknięta jest jedną z kwalifikowanych wad nieważności, wskazanych w art. 156 § 1 K.p.a. W postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej organ działa w trybie nadzoru czyli kontrolnie, a więc nie gromadzi nowych dowodów w sprawie a prowadzi tylko postępowanie wyjaśniające. Kolegium wskazało, że zbadało przede wszystkim, czy organ I instancji wyczerpał cały tryb postępowania określony zarówno w przepisach prawa materialnego, tj. ustawy o uioś i czy decyzja nie narusza przepisów prawa procesowego, określonych w K.p.a.

Kolegium wskazało, że stosownie do art. 74 ust. 1 ustawy o uioś, do wniosku

o wydanie decyzji, dla przedsięwzięcia zaliczonego do mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, podmiot planujący realizację przedsięwzięcia powinien dołączyć: 1) kartę informacyjną przedsięwzięcia (ust. 1 pkt 2), zawierającą dane o których mowa w art. 3 ust. 1 pkt 5 ww. ustawy; 2) poświadczoną przez właściwy organ kopię mapy ewidencyjnej obejmującej teren przedsięwzięcia oraz obszar, na który będzie oddziaływać (ust. 3 pkt 3); 3) wypis z rejestru gruntów obejmujący teren przedsięwzięcia oraz obszar, na który będzie oddziaływać (ust. 1 pkt 6).

Jak wynika z akt sprawy wniosek złożony w dniu 21 marca 2017 r. przez Spółkę A zawierał kartę informacyjną przedsięwzięcia, kopię mapy

z zaznaczonym terenem obejmującym działkę [...] w obrębie ewidencyjnym B. , na której przedsięwzięcie będzie zlokalizowane i obejmującej działki położone w obszarze, na który przedsięwzięcie będzie oddziaływać oraz wypisy

z ewidencji gruntów ww. działek. Z uzupełnionej karty informacyjnej przedsięwzięcia wynika, iż przedmiotowa inwestycja kwalifikuje się do przedsięwzięć wymienionych

w § 3 ust. 1 pkt 54 lit. b rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r.

w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (tj. Dz. U.

z 2016r. poz. 71), tj. - centra handlowe wraz z towarzyszącą im infrastrukturą

o powierzchni użytkowej nie mniejszej niż 2 ha na obszarach innych niż wymienione

w lit. a - przy czym przez powierzchnię użytkową rozumie się sumę powierzchni zabudowy i powierzchni zajętej przez pozostałe kondygnacje nadziemne i podziemne mierzone po obrysie zewnętrznym rzutu pionowego obiektu budowlanego; § 3 ust. 1

pkt 56 lit. b - garaże, parkingi samochodowe lub zespoły parkingów, w tym na potrzeby planowanych, realizowanych lub zrealizowanych przedsięwzięć, o których mowa w pkt 50, 52-55 i 57, wraz z towarzyszącą im infrastrukturą, o powierzchni użytkowej nie mniejszej niż 0,5 ha na obszarach innych niż wymienione w lit. a.

Planowane przedsięwzięcie polegać będzie na budowie Centrum Handlowo-Usługowego ([...]) oraz sklepu [...] wraz z parkingiem naziemnym

i towarzyszącą infrastrukturą drogową i techniczną na terenie o całkowitej powierzchni działki inwestycyjnej 113437 m2, natomiast powierzchnia terenu zainwestowania wynosić będzie około 94417 m2. Budynek Centrum Handlowo-Usługowego będzie budynkiem z powierzchniami przeznaczonym pod funkcje handlowe - sklepy, funkcje gastronomiczne, obsługa bankowa, kino i posiadać będzie w przeważającej części 1 kondygnację naziemną, a w części technicznej także II kondygnację. Na terenie planowanej inwestycji zlokalizowany będzie także wolnostojący obiekt gastronomiczny z dostępem z zewnątrz z ciągów pieszych służących komunikacji parkingu z Centrum. Budynek [...] projektowany jest jako obiekt dwukondygnacyjny (pomieszczenia biurowe we frontowej części budynku) z jednokondygnacyjną salą sprzedaży, magazynem i pomieszczeniami technicznymi. Wysokość budynku w attyce wynosić będzie około 10 m względem poziomu terenu. Projektuje się także plac budowlany oraz ogród zewnętrzny. Na terenie inwestycji projektuje się drogi asfaltowe dla ogólnodostępnej komunikacji samochodowej z funkcją dostaw towarów, parkingi o nawierzchni z kostki betonowej z drogami wewnętrznymi oraz place manewrowe (strefy dostaw).

Na terenie inwestycji projektuje się łącznie około 1036 miejsc parkingowych. Wjazd i wyjazd na teren projektowanego Centrum Handlowo-Usługowego odbywać się będzie od ulicy K. poprzez układ rond. W skład powierzchni zainwestowania wchodzą powierzchnie terenów utwardzonych (parkingów - około 22046 m2; dróg - około 14290 m2; placów, chodników i innych terenów utwardzonych - około 12200 m2), powierzchnie zabudowy (około 34653 m2), powierzchnie wiat (1049 m2, przy czym wiaty znajdować się będą nad powierzchnią terenów utwardzonych), powierzchnie biologicznie czynne terenu zainwestowania (11228 m2). Działka inwestycyjna sąsiaduje z terenami rolnymi i nieużytkami. W dalszej odległości od strony północno-wschodniej znajduje się droga wojewódzka, a za nią w odległości około 65 m od przedsięwzięcia tereny zabudowy mieszkaniowo-usługowej oraz zabudowy jednorodzinnej. Dalej na wschód w odległości około 220 m znajdują się ogrody działkowe. Na północ od planowanej inwestycji w odległości około 220 m (tj. około 120 m od granicy działki [...]) znajdują się tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. W odległości około 230 m na zachód od planowanej inwestycji znajdują się tereny związane z czasowym przebywaniem dzieci i młodzieży (przedszkole, świetlica wiejska, zespól boisk Orlik 2012), a dalej za ww. terenami, w odległości około 320 m tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej.

Biorąc pod uwagę informacje zamieszczone w karcie informacyjnej oraz dane dotyczące technologii, Kolegium zgodziło się z dokonaną klasyfikacją przedsięwzięcia i uznało, iż organ I instancji wydając decyzję w dniu [...] r. uczynił to zgodnie z obowiązującymi przepisami ustawy o uioś.

Organ stwierdził, że wskazane przez Spólkę B, we wniosku z dnia 29 września 2017 r. okoliczności, z uwagi na brak którejkolwiek z enumeratywnie wskazanych w przepisie art. 156 § 1 K.p.a. przesłanek, nie stanowią podstawy do wzruszenia w nadzwyczajnym trybie nieostatecznej wówczas decyzji z dnia [...] r.

Za chybiony Kolegium uznało zarzut naruszenia art. 61 a K.p.a. poprzez niewydanie przez Wójta postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, jako że przedmiot niniejszego postępowania stanowił już przedmiot innego postępowania administracyjnego, zakończonego decyzją w sprawie nr [...] z dnia [...]. Organ wskazał, że w analizowanej sprawie brak jest podmiotowej i przedmiotowej tożsamości. Określony we wniosku przez odrębny od Spółki A inny podmiot - [...] zakres przedsięwzięcia, jego obszar i położenie w różnych miejscowościach i na innych działkach, nie mogły stanowić podstawy do wydania postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania z innych uzasadnionych przyczyn.

Kolegium zauważyło, iż przepisy materialne ustawy o uioś nie wprowadzają ograniczenia co do możliwości wielokrotnego występowania i ustalania środowiskowych uwarunkowań dla różnych przedsięwzięć, również w odniesieniu do przedsięwzięć planowanych na tym samym obszarze.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia przepisów dotyczących gromadzenia materiału dowodowego i jego oceny Kolegium stwierdziło, iż Wójt Gminy K., związany przepisem art. 64 ust. 1 ustawy o uioś zasięgnął opinii wskazanych w ustawie podmiotów. Organ powołując się na ugruntowane w orzecznictwie i w doktrynie stanowisko przypomniał, że opinia jest najsłabszą formą współdziałania pomiędzy organami administracji i nie ma charakteru wiążącego dla organu wydającego postanowienie w przedmiocie przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko, zaś w przypadku wydania sprzecznych opinii, organ może przychylić się do stanowiska jednego z organów.

Za chybiony uznało Kolegium zarzut rażącego naruszenia przepisów art. 7

i art. 77 K.p.a., wskazując, że naruszenie wskazanych przepisów może skutkować stwierdzeniem wadliwości decyzji jedynie w zwykłym toku odwoławczym nie stanowi zaś podstawy do stwierdzenia wady kwalifikowanej, jaką jest rażące naruszenie prawa.

W ocenie Kolegium, dokonana przez Wójta Gminy K. ocena zgromadzonego materiału dowodowego nie nosi znamion dowolnej. Organ, odstępując od obowiązku przeprowadzania postępowania oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, dokonał weryfikacji przedstawionej przez inwestora karty informacyjnej przedsięwzięcia, uzupełnionej w dniu 12 maja i 1 czerwca 2017 r. przez wnioskodawcę, poczynił w sprawie prawidłowe ustalenia faktyczne, wywiódł z nich prawidłowe wnioski, przytoczył przepisy prawa znajdujące zastosowanie do ustalonego stanu faktycznego i uzasadniając kwestionowaną decyzję z dnia [...] r. omówił ich treść.

Kolegium wskazało, że aby naruszenie prawa można było uznać za rażące

w rozumieniu przepisu art. 156 § 1 ust. 2 K.p.a., organ musiałby zupełnie pominąć przeprowadzenie postępowania dowodowego, czy też wydać decyzję bez przeprowadzenia dowodów obligatoryjnych w danej sprawie. Natomiast wydane w dniu [...] r. przez Wójta Gminy K. postanowienie, w którym stwierdzono brak potrzeby przeprowadzenia postępowania w sprawie ooś dla ww. przedsięwzięcia zostało poprzedzone wystąpieniem do organów współdziałających tj. Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska (RDOŚ) w S., Wydział Spraw Terenowych w K. i Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego (PPIS) w K. o opinie w tym zakresie.

PPIS pismem z dnia 13 kwietnia 2017 r. stwierdzając, że dla przedmiotowego terenu istnieją ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego,

a przedmiotowe przedsięwzięcie w zakresie realizacji, eksploatacji i likwidacji nie powinno negatywnie oddziaływać na zdrowie i życie ludzi - uznał, że dla ww. przedsięwzięcia nie istnieje konieczność przeprowadzenia postępowania w sprawie ooś.

RDOŚ pismem z dnia 21 kwietnia 2017 r. wezwał organ I instancji do przedłożenia pisemnych uzupełnień inwestora do karty informacyjnej przedsięwzięcia. Inwestor pismami z dnia 12 maja 2017 r. i z dnia 1 czerwca 2017 r. złożył pisemne wyjaśnienia we wskazanym przez RDOŚ zakresie. Pismem z dnia 19 czerwca 2017 r. RDOŚ wyraził opinię, że dla planowanego przedsięwzięcia istnieje konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko.

Za chybiony Kolegium uznało zarzut naruszenia art. 84 ust. 1a ustawy o uioś, jakoby w decyzji zawarto wymagania, które nie są znane tej ustawie i nie znajdują uzasadnienia i oparcia w wynikach przeprowadzonego w sprawie postępowania dowodowego. Zgodnie z tym przepisem, w przypadku gdy nie została przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach właściwy organ stwierdza brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. W ust. 1a tego artykułu określono, że w takiej decyzji organ może określić warunki lub wymagania, o których mowa w art. 82 ust. 1 pkt 1 lit. b lub c, lub nałożyć obowiązek wykonania działań, o którym mowa w art. 82 ust. 1 pkt 2 lit. b, w szczególności jeżeli wynikają one z postanowienia, o którym mowa w art. 63 ust. 2a.

Na podstawie będących w posiadaniu organu I instancji podstawowych informacji na temat planowanych w tym obszarze przedsięwzięć oraz kierując się podstawowym kryterium, jakim jest wynikająca z art. 6 ustawy Prawo ochrony środowiska zasada przezorności, obligująca do przewidzenia wszelkich następstw ingerencji w środowisko oraz podjęcia działań, które będą im zapobiegały lub będą je ograniczały do pewnego minimalnego stanu akceptowanego z punktu widzenia ochrony środowiska – organ określił warunki i wymagania w zakresie odprowadzenia wód opadowych i roztopowych do rowu melioracyjnego, ochrony zinwentaryzowanych siedlisk przyrodniczych zlokalizowanych w sąsiedztwie miejsca odprowadzania wód z terenu inwestycji, ochrony akustycznej terenu w związku ze skumulowanym oddziaływaniem.

W analizowanej sprawie spowodowane to jest zlokalizowaniem inwestycji

w granicach jednolitej części wód podziemnych o kodzie europejskim PLGW68009, charakteryzującej się stanem ilościowym i chemicznym dobrym, niezagrożoną oceną ryzyka nieosiągnięcia celów środowiskowych. Inwestycja znajduje się również

w obszarze zlewni jednolitej części wód powierzchniowych rzecznych oznaczonej europejskim kodem PLRW60002244999 - [...] od [...] do ujścia.

Nadto z uwagi na położenie inwestycji w bliskości użytku ekologicznego

pn. "[...]" projektowanego w celu ochrony roślinności halofilnej wraz z biotopem, gdzie najbliższe siedliska przyrodnicze, tj. śródlądowe słone łąki, pastwiska i szuwary oraz śródlądowe błotniste solniska z solirodkiem znajdują się w odległości ok. 250 m na północ od drogi z K. do B. . W obszarze przeznaczonym pod przedmiotowe zainwestowanie nie zidentyfikowano siedlisk przyrodniczych. Omawiane przedsięwzięcie ogranicza się do dz. nr [...] obręb ewidencyjny B. , a w ramach tego zamierzenia projektuje się wyłącznie obejście rowu melioracyjnego, który znajduje się na terenie ww. działki, a dalej odprowadzenia wód opadowych do dalszego fragmentu tego samego rowu melioracyjnego. Dlatego też w decyzji z dnia [...] r. nałożono na wnioskodawcę obowiązek zaprojektowania odprowadzenia wód deszczowych w taki sposób, aby nie dopuścić do zmiany istniejących stosunków wodnych na sąsiednich nieruchomościach oraz w sposób uniemożliwiający "wysłodzenie" okolicznych terenów na których znajduje się roślinność halofilna. Na przedmiotowe prace związane z odprowadzeniem wód opadowych konieczne jest uzyskanie stosownych pozwoleń wodno-prawnych w trybie ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne. Z dostępnych organowi dokumentów wynika, iż w miejscu rowu melioracyjnego odprowadzającego wody do rzeki P. panują odmienne warunki siedliskowe od tych, które podlegają ochronie na solniskach. Również w związku z powyższym nałożono na wnioskodawcę obowiązek prowadzenia prac pod stałym nadzorem przyrodniczym.

W ścisłym sąsiedztwie planowanego zamierzenia na dz. nr [...], [...] w obrębie ewidencyjnym B. , Gmina K. projektowane jest zamierzenie polegające na budowie budynku handlowo-usługowego M. . W związku z tym, że obydwie inwestycje będą charakteryzowały się emisją hałasu organ, wydając decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, nałożył także obowiązek ochrony akustycznej terenu w związku ze skumulowanym oddziaływaniem.

Biorąc pod uwagę powyższe Kolegium stwierdziło, że decyzja organu I instancji z dnia [...] r. nie jest obarczona wadami wymienionymi w art. 156 § 1 K.p.a. a w szczególności z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., w związku z czym brak jest podstaw do stwierdzenia jej nieważności.

Powyższą decyzję Spółka B zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie wnosząc o jej uchylenie oraz poprzedzającej ją decyzji Wójta Gminy K.

nr [...] z dnia [...] r. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie:

1) art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. w zw. z art. 7 i 77 K.p.a. polegające na jego niezastosowaniu na skutek błędnego przyjęcia, że decyzja Wójta Gminy K. z dnia [...] r. nie jest dotknięta rażącym naruszeniem prawa, podczas gdy powyższa decyzja wydana została z rażącym naruszeniem prawa, tj. art. 7 i 77 K.p.a. polegającym na niepodjęciu przez Wójta gminy K. jakichkolwiek czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz rozstrzygnięcia sprawy, mającego na względzie słuszny interes społeczny i słuszny interes obywatela;

2) art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. w zw. art. 80 K.p.a. polegające na jego niezastosowaniu na skutek błędnego przyjęcia, że decyzja Wójta Gminy K. z dnia [...] r. nie jest dotknięta rażącym naruszeniem prawa, podczas, gdy powyższa decyzja wydana została z rażącym naruszeniem prawa, tj. art. 80 K.p.a. polegającym na zaniechaniu dokonania przez Wójta gminy K. wszechstronnej oceny całokształtu materiału dowodowego zebranego w sprawie,

w tym oceny znaczenia i wartości dowodów dla toczącej się sprawy;

3) art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. w zw. z art. 59 ust. 1 pkt 2 oraz art. 63 ust. 1 ustawy o uioś polegające na jego niezastosowaniu na skutek błędnego przyjęcia, że decyzja Wójta Gminy K. z dnia [...] r. nie jest dotknięta rażącym naruszeniem prawa podczas, gdy decyzja ta wydana została z rażącym naruszeniem prawa, tj. art. 59 ust. 1 pkt 2 oraz art. 63 ust. 1 ustawy o uioś polegającym na niezastosowaniu wskazanym pod niniejszą lit. c przepisów ustawy o uioś i błędnym przyjęciu, że w odniesieniu do inwestycji stanowiącej przedmiot niniejszego postępowania nie zostały spełnione przesłanki skutkujące obowiązkiem przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko oraz sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko;

4) art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. w zw. z art. 84 ust. 1a w zw. z art. 63 ust. 2a ustawy o uioś polegające na jego niezastosowaniu na skutek błędnego przyjęcia, że decyzja Wójta Gminy K. z dnia [...] r. nie jest dotknięta rażącym naruszeniem prawa, podczas gdy decyzja ta wydana została z rażącym naruszeniem prawa, tj. art. 84 ust. 1a w zw. z art. 63 ust. 2a ustawy o uioś polegającym na określeniu w zaskarżonej decyzji warunków/wymagań

w odniesieniu do planowanego przedsięwzięcia, które nie są znane ustawie

o udostępnieniu informacji o środowisku, i które nie znajdują uzasadnienia i oparcia w wynikach przeprowadzonego w sprawie postępowania dowodowego;

5) art. 107 § 1 pkt 4 K.p.a., poprzez nieprawidłowe sformułowanie podstawy prawnej decyzji, tj. bez precyzyjnego i prawidłowego wskazania proceduralnej

i materialnoprawnej podstawy rozstrzygnięcia, co powoduje, że decyzja ta wymyka się spod kontroli i nie pozwala na poznanie motywów, którymi kierował się organ odwoławczy w procesie orzekania;

6) art. 158 § 1 K.p.a., poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie polegające na odmowie stwierdzenia nieważności decyzji organu I instancji, w sytuacji gdy jest ona dotknięta kwalifikowanymi wadami nieważności, o których jest mowa

w przepisie art. 156 § 1 pkt 2 i ewentualnie w przepisie art. 156 § 1 pkt 3 i art. 156 § 1 pkt 4 K.p.a.;

7) art. 158 § 1 K.p.a., w zw. z art. 107 § 3 K.p.a. poprzez wadliwe uzasadnienie decyzji;

8) art. 8 § 1 i § 2 K.p.a., poprzez prowadzenie postępowania w sposób naruszający zasadę zaufania uczestników postępowania do organów administracji publicznej oraz odmienne rozstrzygnięcia sprawy w takim samym stanie faktycznym

i prawnym;

9) art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 K.p.a., poprzez naruszenie zasady prawdy obiektywnej w związku z niewyjaśnieniem wszystkich okoliczności sprawy, niezebraniem pełnego materiału dowodowego, nie odniesieniem się przez Kolegium do całości materiału dowodowego, a także nieuzasadnionym nieuwzględnieniem wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji w sytuacji, gdy były spełnione przesłanki stwierdzenia nieważności z urzędu;

10) art. 10 § 1, art. 28 K.p.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., poprzez nieustalenie

w sposób prawidłowy kręgu stron postępowania, co spowodowało,

że w przedmiotowej sprawie nie wiadomo było, kogo należało uznać za stronę

i przez co wielu osobom spełniającym przesłanki bycia stroną uniemożliwiono wzięcie udziału w postępowaniu bez ich winy;

11) art. 158 § 1 K.p.a. w związku z art. 30, art. 38 i art. 59 ust. 1 pkt 2 ustawy o uioś, poprzez nieuwzględnienie faktu, iż organ I instancji nie zapewnił możliwości udziału społeczeństwa w postępowaniu, przyjmując bezpodstawnie, że nie ma potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko oraz na obszary Natura 2000 w sytuacji, gdy wyspecjalizowany organ ochrony środowiska, jakim jest RDOŚ, wskazał na potrzebę przeprowadzenia takiej oceny i sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko;

12) art. 158 § 1 K.p.a. w związku z art. 63 ust. 1 i ust. 4 ustawy o uioś, poprzez odmowę stwierdzenia nieważności decyzji, w której bezpodstawnie uznano, że nie istnieje obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko oraz obowiązek sporządzenia raportu o oddziaływaniu tego przedsięwzięcia na środowisko;

13) art. 80 ust. 2 ustawy o uioś w związku z art. 156 ust. 1 pkt 2 K.p.a., poprzez nieuwzględnienie przez organy I i II instancji braku zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz braku zgodności planowanego przedsięwzięcia

z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zwłaszcza w zakresie sposobu odprowadzania wód opadowych, co stanowi rażące naruszenie prawa, o którym jest mowa w przepisie art. 156 ust. 1 pkt 2 K.p.a.

W uzasadnieniu skargi Spółka wskazała, że fakt przedłożenia przez inwestora karty informacyjnej, czy też dopełnienie przez organ I instancji procedury związanej

z pozyskaniem opinii organów współdziałających, nie przesądza o uznaniu,

że jakiekolwiek postępowanie dowodowe w sprawie zostało przeprowadzone. Organ I instancji nie podjął bowiem żadnych czynności dowodowych, które mogłyby przyczynić się do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i usunięcia wszystkich wątpliwości, jakie ujawniły się w toku przedmiotowego postępowania, zwłaszcza w związku z opinią RDOŚ. Powstałe wątpliwości organ I instancji całkowicie pominął, uznając podobnie jak SKO w K., że opiniami organów współdziałających nie jest związany. Brak związania przez organ I instancji opiniami wydanymi w trybie art. 64 ustawy o uioś nie zwalnia organu administracji publicznej z obowiązku podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. RDOŚ w swojej opinii z dnia [...]. wskazywał na szereg okoliczności, które wymagają wyjaśnienia i zbadania. Powyższe wskazania organ I instancji całkowicie pominął, nie wykazując, aby stan faktyczny przedmiotowej sprawy został w sposób wyczerpujący wyjaśniony.

Jak wynika z opinii RDOŚ o potrzebie oceny oddziaływania na środowisko przesądziły kwestie związane z opisem inwestycji, jej lokalizacją, sąsiedztwem ww. inwestycji z inwestycją o analogicznym charakterze, jak również fakt braków w karcie informacyjnej danych, które pozwoliłby oszacować bezpośrednie i pośrednie skutki oddziaływania przedmiotowej inwestycji na poszczególne komponenty środowiska, oszacowania czasu trwania, częstotliwości i odwracalności oddziaływania oraz weryfikacji zasięgu oddziaływania planowanej inwestycji.

Powyższe w niniejszej sprawie nie zostało spełnione przez organ I instancji, który nie dość, że pominął część zebranego w sprawie materiału w postaci opinii RDOŚ z dnia [...] r., to swoje ustalenia oparł na karcie informacyjnej, której nie poddał żadnej ocenie, automatycznie przyjmując za wiarygodne dane w niej zawarte, pomimo że zostały one zakwestionowane przez RDOŚ.

Skarżąca zwróciła uwagę, że warunki dotyczące planowanego przedsięwzięcia zostały określone w sposób tak ogólnikowy, że nie sposób jednoznacznie ustalić jaki jest konkretnie zakres czynności, które zobowiązany jest wykonać inwestor, aby możliwe było uznanie, że wymagania powyższe zostały spełnione.

Spółka wskazała, że stwierdzenie organu I instancji o zgodności planowanego przedsięwzięcia z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego jest błędne i zostało sformułowane na podstawie tylko fragmentu tego planu odnoszącego się do możliwości usytuowania inwestycji, zaś organ zupełnie pominął ustalenia planu odnoszące się do nakazów określonego działania, zawartych w § 8 tego planu a związanych z ochroną obszarów chronionych, w tym szczególnie:

1) specjalnego obszaru ochrony siedlisk [...] "[...]";

2) projektowanego obszaru chronionego krajobrazu "[...]";

3) projektowanego użytku ekologicznego "[...]".

Niezrozumiałym dla skarżącej jest uznanie, że planowana inwestycja jest zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego i nie wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, w sytuacji, gdy analogiczna (tożsama, jak wskazuje organ I instancji) inwestycja wymagała przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko i sporządzenia raportu, zaś w skardze do WSA

w S. Stowarzyszenie [...] wykazało, że planowana inwestycja, której dotyczy decyzja Wójta Gminy K. z dnia [...] r. jest niezgodna

z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego.

Przytaczając obliczenia matematyczne skarżąca podała, że przed realizacją planowanej inwestycji ogromna ilość wody opadowej (ok.68 000 m3) dawała niezbędną wilgoć roślinności i decydowała o poziomie wód gruntowych na przedmiotowym terenie. W wyniku realizacji przedsięwzięcia powierzchnia terenu zainwestowania będzie wynosić 94 417 m2, co stanowi powierzchnię, w którą nie może wsiąkać woda. Objętość wód opadowych z tej powierzchni to ok. 57 tys. m3. Oznacza to, że 57 tys. m3 wód opadowych rocznie zostanie odprowadzonych poza przedmiotowy teren (nie licząc wód drenarskich), przesuszając teren centrum handlowego i okolic, również obszaru "[...]" i innych siedlisk przyrodniczych.

Skarżąca Spółka podniosła, że przedmiot postępowania w niniejszej sprawie stanowił przedmiot innego postępowania administracyjnego zakończonego decyzją administracyjną. Tożsamość przedmiotową tych spraw potwierdza szczegółowa analiza decyzji organu I instancji nr [...] i nr [...] oraz dołączonych do nich charakterystyk przedsięwzięcia. Z analizy tej wynika, iż organ I instancji dwa razy orzekał o inwestycji obejmującej to samo Centrum Handlowo-Usługowe. Bez wątpienia chodzi tu o tę samą inwestycję, bowiem potwierdził to organ I instancji

w 8 i 9 wierszu na str. 8 decyzji z dnia [...] r. nr [...]

We wskazanych wyżej sprawach tożsamość inwestycji nie jest łatwo zauważalna, ponieważ autorzy charakterystyk przedsięwzięcia nieco inaczej opisali usytuowanie Centrum Handlowo- Usługowego, czy też obiekty wchodzące w skład Centrum. Jednak nie ma wątpliwości, że chodzi o tę samą inwestycję, bo potwierdził to sam organ I instancji.

Skarżąca postawiła też zarzut, iż SKO nie przeprowadziło postępowania wyjaśniającego w zakresie ustalenia stron postępowania, przyjmując wskazaną przez organ I instancji liczbę stron, czyli 6, jako prawidłową. Organy nie uwzględniły okoliczności, że przedmiotowa inwestycja obszarowo jest większa niż inwestycja

w postępowaniu, w którym organ I instancji wydał decyzję nr [...], a co się z tym wiąże zasięg oddziaływania inwestycji nie może być mniejszy niż we wskazanym wyżej postępowaniu, w którym organy uznały zgodnie, że liczba stron przekracza 20.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zajęte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

W piśmie procesowym z dnia 18 maja 2018 r. Skarżąca wniosła

o uwzględnienie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 26 kwietnia 2018 r., sygn. akt: II SA/Sz 156/18, w którym uchylono zaskarżoną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., znak: [...] oraz poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy K.

nr [...] z dnia [...] r. o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na budowie centrum handlowo-usługowego wraz

z układem drogowym zewnętrznym i infrastrukturą techniczną w m. B. , gmina K., dz. Nr [...],[...],[...],[...], [...], [...],[...],[...], [...], [...], [...], [...], [...], [...],[...],[...],[...],[...],[...], obręb ewidencyjny B. , Gmina K. (obecne numery działek to: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], obręb ewidencyjny B. , Gmina K., [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], obręb nr [...] Miasta K.) oraz jego uzasadnienia przy rozstrzyganiu skargi w niniejszej sprawie.

W piśmie procesowym z dnia 6 czerwca 2018 r. stanowiącym odpowiedź uczestnika postępowania na skargę, Spółka A szczegółowo odniosła się do zarzutów skargi, wnosząc o jej oddalenie jako nieuzasadnionej.

Skarżąca - Spółka B w piśmie procesowym z dnia 20 czerwca 2018 r. zawarła odpowiedź na odpowiedź uczestnika na skargę, wnosząc o uwzględnienie zarzutów i argumentacji przedstawionych we wniesionej skardze i uznanie stanowiska Spólki A za nieuzasadnione.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje:

Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2188) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.- zwanej dalej "P.p.s.a.").

Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotowe postępowanie dotyczyło zbadania przez właściwy organ

(SKO w K.) istnienia przesłanek do stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy K. określającej środowiskowe uwarunkowania realizacji opisanego wyżej przedsięwzięcia inwestycyjnego.

Warunkiem stwierdzenia nieważności decyzji jest wystąpienie co najmniej jednej z przesłanek określonych w art. 156 § 1 K.p.a. (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257, ze zm.). Przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji zostały wyczerpująco wymienione

w art. 156 § 1 K.p.a., a jedną z nich jest m.in. wydanie decyzji bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a.), na które wskazuje w swym wniosku w tym zakresie skarżąca.

Kodeks postępowania administracyjnego nie zawiera legalnej definicji pojęcia rażącego naruszenia prawa. Treść tego pojęcia ukształtowana została przez orzecznictwo i doktrynę. W orzecznictwie podkreśla się, że z rażącym naruszeniem prawa mamy do czynienia wtedy, gdy treść decyzji jest jednoznacznie sprzeczna

z treścią określonego przepisu prawa i gdy rodzaj tego naruszenia powoduje, iż decyzja taka nie może być akceptowana jako rozstrzygnięcie wydane przez organy praworządnego państwa (patrz: B. Adamiak, J. Borkowski Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Wyd. C.H. BECK, Warszawa 2006 r. str. 743).

W literaturze przedmiotu podnosi się także, że przesłanka nieważności decyzji wymieniona w art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. dotyczy zarówno przepisów materialnych, jak

i proceduralnych (vide. B. Adamiak, J. Borkowski. Postępowanie administracyjne

i sądowo administracyjne. LexisNexis Warszawa 2011, s.329). Według przedstawicieli doktryny: "rażące naruszenie prawa, o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 2, odnosi się również do przepisów proceduralnych, ale jedynie tych, które mogą stanowić podstawę prawną wydawanych decyzji merytorycznych i – zwłaszcza – niemerytorycznych.

Za rażące naruszenie przepisów postępowania, które uzasadniałoby stwierdzenie nieważności decyzji, można uznać jedynie wydanie decyzji bez uprzedniego przeprowadzenia jakichkolwiek dowodów, niezbędnych dla wyjaśnienia istoty sprawy, czy też wydanie decyzji bez przeprowadzenia dowodów obligatoryjnych w danej sprawie (por. M. Jaśkowska, A. Wróbel. Komentarz K.p.a. Lex 2015 r.).

Odnosząc te uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy, Sąd w składzie orzekającym doszedł do przekonania, że w sprawie nie zaistniała przesłanka nieważności, o której stanowi art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., a Kolegium trafnie oceniło, iż przy wydaniu decyzji z dnia [...] r. o braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia polegającego na budowie Centrum Handlowo-Usługowego oraz sklepu [...] wraz z parkingiem naziemnym i towarzyszącą infrastrukturą drogową i techniczną na dz. nr [...] obręb ewidencyjny B. , nie doszło do kwalifikowanego uchybienia przepisom prawa.

Zdaniem Sądu, Skarżąca nie wykazała, aby decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach z dnia [...] r. naruszyła przepisy prawa w stopniu pozwalającym na stwierdzenie jej nieważności. Przede wszystkim, zarzut dotyczący wadliwie przeprowadzonego postępowania dowodowego nie może być uznany za podstawę do stwierdzenia nieważności. Stosownie do treści art. 77 § 1 K.p.a. organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy i w konsekwencji wyjaśnić wszystkie istotne w sprawie okoliczności. Naruszenie powyższego przepisu może skutkować stwierdzeniem wadliwości decyzji jedynie w zwykłym toku odwoławczym. Nie stanowi zaś podstawy do stwierdzenia wady kwalifikowanej, jaką jest rażące naruszenie prawa w sytuacji, gdy brak jest przesłanek do postawienia organowi zarzutu niepodjęcia jakichkolwiek czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu sprawy oraz zaniechania wszechstronnej analizy materiału dowodowego.

Aby doszło do rażącego naruszenia art. 77 oraz art. 80 K.p.a., które mogłoby stanowić przesłankę do wystąpienia z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji, organ I instancji musiałby całkowicie uchylić się od rozpatrzenia zebranego materiału dowodowego lub dokonać jego oceny w sposób całkowicie dowolny, rażąco naruszający zasady logiki. W przedmiotowej sprawie tego zarzutu postawić organowi nie można. Zaprzecza temu zebrany w sprawie cały materiał dowodowy

i zaprezentowana w uzasadnieniu decyzji wydanej przez organ I instancji jego ocena.

Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 2 września 2016 r. sygn. akt I OSK 689/15, postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest ograniczone do weryfikacji samej decyzji administracyjnej z punktu widzenia wad kwalifikowanych wskazanych w art. 156 § 1 pkt 1 – 7 K.p.a., z wyłączeniem możliwości ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej, której dotyczy weryfikowane rozstrzygnięcie. W ramach postępowania nieważnościowego organ nie może dokonywać nowych lub dodatkowych ustaleń faktycznych, ani też kwestionować stanu faktycznego sprawy zakończonej decyzją stanowiącą przedmiot kontroli prowadzonej w postępowaniu nadzorczym (por.: wyroki NSA z dnia 16 stycznia 2014 r., sygn. akt II GSK 1617/12, z dnia 25 kwietnia 2013 r. sygn. akt I OSK 1822/11). Istota nadzwyczajnego trybu wzruszania decyzji, o którym mowa w art. 156 K.p.a., wyraża się zatem w tym, że celem tego postępowania nie może być ponowne rozpoznawanie sprawy, tak jak w postępowaniu zwykłym. Istotą tego postępowania jest ocena, czy weryfikowana decyzja nie zawiera wad powodujących jej nieważność oraz czy przeprowadzone postępowanie i dowody w nim zgromadzone, dawały podstawę do wydania takiego rozstrzygnięcia, jakie z tej decyzji wynika. Postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji ma bowiem na celu wyjaśnienie, czy nie zachodzi kwalifikowana niezgodność weryfikowanej decyzji z prawem obowiązującym w dacie jej wydania, a nie ponowne rozpoznanie sprawy co do jej istoty. W postępowaniu nadzorczym, którego celem jest poddanie ocenie decyzji pod kątem przesłanek wymienionych w art. 156 § 1 K.p.a., organ nadzoru nie prowadzi postępowania mającego zastąpić działanie organu, którego decyzja jest badana. Zakres tego postępowania jest ograniczony do badania przesłanek nieważności, a więc do weryfikacji samej decyzji z wyłączeniem możliwości rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy, której ta decyzja dotyczy (por. wyrok NSA z dnia 5 sierpnia 2014 r., sygn. akt I OSK 11/13).

Podnoszone w skardze zarzuty dotyczące wadliwości postępowania dowodowego podnoszone przez skarżącą, wymykają się generalnie z oceny dokonywanej w ramach nadzwyczajnego trybu kontrolnego przewidzianego w art. 156 K.p.a.

Zarzut rażącego naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. w tym zakresie uznać należy zatem za chybiony.

Niezasadny jest też zarzut strony rażącego naruszenia prawa, gdyż organ I instancji nie zastosował się do opinii RDOŚ o konieczności opracowania raportu środowiskowego. Jak trafnie wskazało Kolegium opinia jest najsłabszą formą współdziałania pomiędzy organami administracji i nie ma charakteru wiążącego dla organu prowadzącego postępowanie, nie jest on związany treścią tych opinii.

Organ I instancji może więc się przychylić do stanowiska jednego z organów i tym samym nie zgodzić się z opinią drugiego. Skoro opinia PPIS wykazywała brak konieczności przygotowania takiego raportu, to organ I instancji musiał wydać postanowienie niezgodne z jedną z tych opinii. Podjęcie decyzji co do zobowiązania inwestora do sporządzenia raportu i prowadzenia pełnej procedury oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko pozostaje w wyłącznej kompetencji organu prowadzącego postępowanie. Organ ma za zadanie jedynie uzasadnić dlaczego uznał, że dana opinia zasługuje na aprobatę lub dlaczego odmówił zasadności danej opinii. Nie można się zgodzić z twierdzeniem skarżącego, że organ I instancji pominął aspekty podniesione przez RDOŚ w opinii, bowiem organ I instancji dokonał ich oceny i uzasadnił swoje stanowisko, wydając stosowne zalecenia dla inwestora. Jak wynika z akt postępowania i treści wydanej przez organ I instancji a kwestionowanej przez skarżącą decyzji, organ ten dokonał pełnej analizy przedstawionych przez inwestora dokumentów i ocenił każdy aspekt wymagany przepisami ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku, w związku z czym nie sposób zarzucić temu organowi rażącego naruszenie przepisów w zakresie przeprowadzenia i oceny postępowania dowodowego.

Kolegium słusznie zatem stwierdziło, iż organ I instancji dokonał oceny zasadności sporządzania raportu oraz rozważył przesłanki w tym zakresie, wobec czego zarzut rażącego naruszenia prawa w tym zakresie uznało za niezasadny.

Odnosząc się do zarzutu określenia przez organ I instancji nieznanych ustawie obowiązków na inwestora oraz o ich nieprecyzyjnym charakterze wskazać należy, że organ I instancji nie był w tym zakresie związany zamkniętym katalogiem wymagań, bowiem regulacja art. 84 ust. 1a ustawy o uioś wskazuje jedynie na możliwe wymagania, jakie można nałożyć na stronę, nie wyłączając dopuszczalności nałożenia innych wymagań, nie stwierdzając obowiązku automatycznego wpisania wszystkich wymagań tam określonych. Na obecnym etapie inwestycji organ nie określa rozwiązań technicznych chroniących np. przed hałasem lub o sposobie gospodarowania opadami. Aspekty te powinny się znaleźć w projekcie budowlanym i taki wymóg ta decyzja spełnia, bowiem nakazuje wzięcie pod uwagę tych kwestii na przyszłość.

Również podnoszony przez Skarżącą zarzut naruszenia art. 156 § 1 pkt 3 K.p.a., tj. tożsamości sprawy z już rozstrzygniętą decyzją Wójta Gminy K. z dnia [...] r. nr [...], uchyloną wyrokiem tutejszego Sądu z dnia26 kwietnia 2018 r. sygn. akt II SA/Sz 156/18 jest niezasadny, zarówno z uwagi na złożenie wniosków przez różnych inwestorów, jak i ze względu na inny zakres tych inwestycji - wspólny jest się tylko obszar działki nr [...]. Zakres oddziaływania inwestycji skutkuje uznaniem za stronę określonych podmiotów, co jest uzasadnione wynikami analizy środowiskowej, dlatego też okoliczność, iż w postępowaniu w sprawie decyzji z dnia [...] r. nr [...] ustalono inny krąg stron postępowania nie ma znaczenia dla niniejszej sprawy. Ponadto zauważyć należy, że podnoszenie zarzutu co do nieprawidłowego kręgu stron postępowania nie może być skuteczne w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji, gdyż jest to okoliczność, która co najwyżej stanowić może przesłankę dla wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a.). Następuje to jedynie na wniosek takiej strony postępowania, bowiem to od strony zależy, czy jest ona zainteresowana udziałem w sprawie, czy też nie.

Odnosząc się do zarzutu zaniechania przez organ ustalenia czy przedsięwzięcie jest zgodne z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego wskazać należy, że w myśl zapisów miejscowego planu przedmiotowe przedsięwzięcie jest dopuszczalne na działce nr [...]. Skarżąca podnosi kwestie niezwiązane z przeznaczeniem terenu w planie miejscowym, lecz dodatkowe ogólne wymogi planistyczne dla inwestycji w tym rejonie. Odwoływanie się do innego toczącego się postępowania, nie ma związku z niniejszą sprawą.

Podsumowując, stwierdzić należy, iż organ orzekający prawidłowo uznał,

iż w sprawie zachodził brak podstaw do stwierdzenia nieważności przedmiotowej decyzji. W treści uzasadnienia, organ wyczerpująco uzasadnił podjęte rozstrzygniecie powołując się zarówno na przepisy prawa materialnego jak i procesowego. Wprawdzie wydane w wyniku takiego ustalenia rozstrzygnięcie powinno polegać na odmowie stwierdzenia nieważności decyzji, a nie stwierdzeniu braku przesłanek ku temu, jednakże uchybienie to uznać należy za nieistotne, niemające wpływu na wynik sprawy.

Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił skargę jako bezzasadną.