Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 2021/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-11-26 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6135 Odpady
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Inspektor Ochrony Środowiska
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 § 1 pkt 3, art. 220 § 3
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Małaszewska–Litwiniec (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 26 listopada 2020 r. sprawy ze skargi O. S.A z siedzibą w W. na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] lipca 2020 r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego postanawia I. odrzucić skargę II. zwrócić na rzecz O. S.A z siedzibą w W. ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie kwotę 200 (dwieście) złotych uiszczoną tytułem wpisu sądowego.


UZASADNIENIE

Zarządzeniami Przewodniczącej Wydziału z dnia 18 września 2020 r. wezwano [...] S.A. z siedzibą w [...] (dalej Skarżąca, Spółka) do uiszczenia wpisu od skargi na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] lipca 2020 r., nr [...] w wysokości 200 złotych oraz nadesłania dokumentu określającego sposób reprezentacji skarżącej tj. odpisu KRS spółki, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Postępowanie sądowoadministracyjne może się toczyć wyłącznie na skutek prawnie dopuszczalnej oraz skutecznie wniesionej skargi. Badanie merytorycznej zasadności skargi każdorazowo poprzedza więc analiza wymogów jej dopuszczalności.

W myśl art. 220 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325; dalej p.p.s.a.), sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. Jeżeli pismem tym jest skarga, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem jej odrzucenia uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania (art. 220 § 1 i 3 p.p.s.a.).

Stosownie zaś do art. 49 § 1 w zw. z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., jeżeli skardze nie można nadać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa do jej uzupełnienia w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia.

Analiza akt wskazuje, że wezwanie do uiszczenia wpisu oraz nadesłania dokumentu określającego sposób reprezentacji skarżącej spółki doręczono skutecznie w dniu 6 października 2020 r. (k. 24)

Ostatni dzień terminu do uzupełnienia braków fiskalnych i formalnych skargi przypadał zatem na dzień 13 października 2020 r., jednakże wpis uiszczono dnia 19 listopada 2020 r., a odpis dokumentu określającego sposób reprezentacji skarżącej spółki nadano w placówce operatora pocztowego dnia 20 listopada 2020 r. Uchybienie terminowi na uzupełnienie braków formalnych nie budzi wątpliwości Sądu.

Na marginesie wyjaśnić należy, że złożone w dniu 26 października 2020 r. pismo, w którym strona skarżąca wniosła o odroczenie terminu udzielenia odpowiedzi i podjęcia działań, nie mogło odnieść zamierzonego skutku. Pismo bowiem zostało złożone już po upływie terminu udzielenia odpowiedzi na wezwanie do nadesłania odpisu KRS oraz uiszczenia wpisu od skargi, a wraz z tym pismem nie uzupełniono ani braku formalnego, ani braku fiskalnego wniesionej skargi. Podkreślenia jednocześnie wymaga, że pod pismem procesowym podpisał się prokurent skarżącej spółki, który odebrał również wezwania kierowane do spółki w niniejszej sprawie. Nadesłanie odpisu KRS oraz uiszczenie wpisu sądowego stanowią czynności, które mogły zostać skutecznie dokonane nie tylko przez prokurenta, ale przez pracownika spółki. Co więcej, pismo przewodnie z dnia 20 listopada 2020 r. (data stempla) do uzupełnienia braków formalnych złożył prokurent spółki, który uprzednio wnosił o odroczenie terminu udzielenia odpowiedzi na wezwania Sądu. W tym stanie rzeczy, sytuacja epidemiczna nie stanowiła usprawiedliwionej przyczyny nieuzupełnienia w terminie braków formalnych i fiskalnych w niniejszej sprawie.

W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 oraz art. 220 § 3 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.