Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 45/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2018-03-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6099 Inne o symbolu podstawowym 609
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Czystość i porządek
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność zaskarżonej uchwały w części
Powołane przepisy: article: art. 5 ust. 1 , art. 6 ust. 1, 3, 4, 5, 6, i 7, art. 19, art. 31
journal: Dz.U. 2001 nr 72 poz 747
law: Ustawa z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Jarosz Sędziowie WSA Donata Starosta WSA Tomasz Grossmann (spr.) Protokolant ref. staż. Ewa Stawicka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 marca 2018 r. sprawy ze skargi P. S. na uchwałę Rady Miejskiej P. z dnia [...] czerwca 2002 r., nr [...] w sprawie uchwalenia "Regulaminu dostarczania wody i odprowadzania ścieków" 1. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały w części obejmującej: § 1 pkt 1, § 2, § 3, § 7 ust. 1 pkt 4, § 8, § 9, § 10, § 11 i § 20 ust. 2 załącznika do tej uchwały; 2. w pozostałej części skargę oddala.


UZASADNIENIE

Rada Miejska P. (dalej też jako "Rada Miejska") uchwałą nr [...] z dnia [...] czerwca 2002 roku w sprawie uchwalenia "Regulaminu dostarczania wody i odprowadzania ścieków" (zwaną też dalej "Uchwałą") – wskazując w podstawie prawnej na art. 19 ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (Dz. U. Nr 72, poz. 747; dalej też jako "ustawa o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę", w skrócie "u.z.z.w.") w zw. z art. 18 ust. 2 pkt 15, art. 40 ust. 1 i art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591, z późn. zm.; dalej w skrócie "u.s.g.") – przyjęła "Regulamin dostarczania wody i odprowadzania ścieków", w brzmieniu stanowiącym załącznik do Uchwały (zwany też dalej: "Regulaminem").

Pismem z [...] grudnia 2017 r. (sygn. akt [...]) P. S. (dalej też jako "Prokurator" lub "Skarżący") zaskarżył Uchwałę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, zarzucając jej istotne naruszenie prawa – art. 19 ust. 2, art. 5 ust. 1 i 2, art. 6 ust. 3, 5, 6, 7 u.z.z.w. – poprzez:

- nałożenie [w § 19 pkt 2 Regulaminu] na osobę ubiegającą się o przyłączenie nieruchomości do sieci obowiązku realizacji na własny koszt budowy przyłączy do sieci oraz studni wodomierzowej, pomieszczenia przewidzianego do lokalizacji wodomierza głównego i urządzenia pomiarowego – podczas gdy przywołane przepisy nie dają podstaw do nakładania na mieszkańców gminy obowiązku wybudowania urządzeń wodociągowo-kanalizacyjnych z własnych środków,

- wskazanie w § 1 [Regulaminu] Zakładu Gospodarki Komunalnej, Mieszkaniowej i Usług Wodno-Kanalizacyjnych w P. jako przedsiębiorstwa, do którego skierowany jest Regulamin – podczas gdy na podstawie art. 19 ust. 1 u.z.z.w. nie istnieje możliwość uchwalenia regulaminu tylko i wyłącznie dla jednego, konkretnego przedsiębiorstwa,

- nieuprawnione zawarcie w Uchwale, w § 3 [Regulaminu], uregulowań, jakie powinna zawierać umowa o dostarczanie wody i odprowadzanie ścieków zawarta między przedsiębiorstwem a odbiorcą usług,

- brak uregulowania "warunków dostarczania wody na cele przeciwpożarowe",

- powtórzenie bądź modyfikację wiążących norm prawnych o charakterze powszechnie obowiązującym w § 2, § 5, § 7, § 8, § 9, § 10 [Regulaminu].

Z powołaniem się na te zarzuty Skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności Uchwały w całości.

W uzasadnieniu skargi jej autor wskazał, że zaskarżona uchwała jest aktem prawa miejscowego. W § 19 pkt 2 uchwalonego Regulaminu Rada Miejska ustaliła, że osoba ubiegająca się o przyłączenie nieruchomości do sieci zapewnia realizację, na własny koszt, budowy przyłączy do sieci oraz studni wodomierzowej, pomieszczenia przewidzianego do lokalizacji wodomierza głównego i urządzenia pomiarowego. Tymczasem żaden z punktów art. 19 u.z.z.w. – który zawiera upoważnienie dla rady gminy do uchwalenia regulaminu dostarczania wody i odprowadzania ścisków oraz w sposób wyczerpujący określa zakres zagadnień, które mogą być takim regulaminem objęte – ani żaden inny przepis prawa nie upoważniał organów gminy do obciążenia mieszkańców gminy kosztami wybudowania urządzeń wodociągowo-kanalizacyjnych. Przedstawiony pogląd jest już ugruntowany w dotychczasowym orzecznictwie.

Ponadto, zdaniem Prokuratora, zaskarżona Uchwała narusza również inne przepisy ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę. I tak:

- w § 1 Regulaminu wskazano, że celem regulaminu jest określenie praw i obowiązków Zakładu Gospodarki Komunalnej, Mieszkaniowej i Usług Wodno-Kanalizacyjnych w P.. Uregulowanie to narusza przepisy art. 1 i art. 19 ust. 2 u.z.z.w., gdyż przepisy te nie dają podstaw do konkretyzowania w regulaminie ani odbiorców, ani przedsiębiorstwa wodociągowo-kanalizacyjnego. Nie istnieje możliwość uchwalenia regulaminu tylko i wyłącznie dla jednego, konkretnego przedsiębiorstwa, nawet jeśli w danym momencie na terenie gminy działa tylko jedno przedsiębiorstwo. Regulamin dostarczania wody i odprowadzania ścieków, stanowiący akt prawa miejscowego, jako akt generalny i abstrakcyjny, jest skierowany do wszystkich przedsiębiorstw wodociągowo-kanalizacyjnych działających na terenie gminy, jak i wszystkich mieszkańców gminy;

- w § 20 Regulaminu uregulowano sytuację, w której właściciel nieruchomości wybudował na własny koszt urządzenia wodociągowe i kanalizacyjne – wskazując, że urządzenie takie podlega odpłatnemu przekazaniu gminie lub Zakładowi na zasadach określonych w art. 31 u.z.z.w., podczas gdy art. 19 u.z.z.w. nie stanowi delegacji do takiego uregulowania. Przeciwnie, materia ta została już uregulowana w ustawie – w jej art. 31. Skarżący zwrócił także uwagę, że Rada Miejska odsyła w § 20 pkt 2 Regulaminu do art. 31 u.z.z.w., podczas gdy właśnie ten artykuł stanowi o upoważnieniu do uregulowania wskazanej materii w umowie;

- w § 2 Regulaminu zawarto uregulowanie, iż "Zakład ma obowiązek zapewnić zdolność posiadanych urządzeń wodociągowych i urządzeń kanalizacyjnych do realizacji dostaw wody w wymaganej ilości oraz dostaw wody i odprowadzania ścieków w sposób ciągły i niezawodny, a także zapewnić należytą jakość dostarczanej wody i odprowadzanych ścieków" – które stanowi powielenie treści art. 5 ust. 1 u.z.z.w., a nadto nieuprawnioną zmianę zapisu ustawowego poprzez pominięcie słów "pod odpowiednim ciśnieniem",

- w § 5 Regulaminu zawarto uregulowanie, iż "dostarczanie wody łub odprowadzanie ścieków odbywa się na podstawie umowy o zaopatrzeniu w wodę lub odprowadzeniu ścieków zawartej pomiędzy Zakładem a odbiorcą usług" – które stanowi powielenie treści art. 6 ust. 1 u.z.z.w., a nadto nieuprawnioną zmianę zapisu ustawowego poprzez pominięcie słowa "pisemnej";

- w § 7 Regulaminu zawarto uregulowanie dotyczące treści umowy o dostarczanie wody lub odprowadzanie ścieków, które stanowi powielenie treści art. 6 ust. 3 u.z.z.w.;

- w § 8 Regulaminu zawarto uregulowanie, iż umowa o dostarczanie wody i odprowadzanie ścieków może być zawarta z osobą, która posiada tytuł prawny do korzystania z obiektu budowlanego do którego ma być dostarczana woda lub z której mają być odprowadzane ścieki, albo z osobą, która korzysta z nieruchomości o nieuregulowanym stanie prawnym – które stanowi powielenie treści art. 6 ust. 4 u.z.z.w., a nadto nieuprawnioną i istotną zmianę zapisu ustawowego poprzez zastąpienie określenia "nieruchomości" określeniem "obiektu budowlanego";

- § 9 Regulaminu stanowi powielenie treści art. 6 ust. 5 u.z.z.w.;

- w § 10 Regulaminu zawarto uregulowanie dotyczące zawierania umów o dostarczanie wody i odprowadzanie ścieków na wniosek właścicieli łub zarządców budynków wielolokalowych, które stanowi powielenie treści art. 6 ust. 6 u.z.z.w., a nadto nieuprawnioną i istotną zmianę zapisu ustawowego;

- § 11 Regulaminu stanowi powielenie treści art. 6 ust. 7 u.z.z.w.;

- w § 3 Regulaminu zawarto uregulowania dotyczące obowiązku odbiorcy usług, podczas gdy uregulowania takie, zgodnie z treścią art. 5 ust. 2 u.z.z.w., powinna zawierać umowa o dostarczanie wody i odprowadzanie ścieków zwarta między przedsiębiorstwem, a odbiorcą usług;

- zaskarżona Uchwała nie zawiera uregulowań w przedmiocie "warunków dostarczania wody na cele przeciwpożarowe". Tymczasem, jak zauważył Skarżący, posłużenie się w przepisie art. 19 ust. 2 u.z.z.w. zwrotem "w tym" należy rozumieć w ten sposób, że w uchwalanym przez radę gminy regulaminie obligatoryjnie zamieszczone muszą zostać postanowienia odnoszące się do wszystkich kwestii wymienionych w tym przepisie. A skoro ustawodawca w art. 19 ust. 2 u.z.z.w. wskazał zakres unormowań, jakie powinien zawierać regulamin, to pominięcie niektórych unormowań wymaganych tym przepisem należy zaliczyć do istotnego naruszenia prawa.

W konkluzji Prokurator stwierdził, że powyższe uwagi oraz fakt, iż stwierdzenie nieważności znacznej ilości przepisów Uchwały mogłoby uczynić ją nieczytelną, a także fakt, iż pominięto w niej materię, do uregulowania której Rada Miejska była zobligowana, uzasadniają wniosek o stwierdzenie nieważności Uchwały w całości.

W odpowiedzi na skargę Burmistrz P. (dalej też jako "Burmistrz"), zastępowany przez pełnomocnika r. P., wniósł o uznanie, iż wskazane w skardze Prokuratora zarzuty "nie stanowią istotnego naruszenia prawa nakazującego stwierdzenie nieważności zaskarżonego aktu prawa miejscowego i w konsekwencji uchylenie zakwestionowanych zapisów uchwały".

W uzasadnieniu pełnomocnik podniósł, że nie sposób, oceniając wystąpienie Prokuratora, przeoczyć faktu, że skarga została wniesiona po ponad piętnastu latach od daty podjęcia zaskarżonej uchwały. Choć jest to dopuszczalne w każdym czasie, to powstaje jednak pytanie, czy stwierdzenie nieważności Uchwały w tym przypadku jest działaniem służącym umacnianiu praworządności, skoro spowoduje skutek, że przez wieloletni okres Gmina P. (dalej też jako "Gmina") realizowała zadania zbiorowego zaopatrzenia w wodę i odprowadzania ścieków bez wymaganego ustawą aktu prawa miejscowego. Uchybienia, jakimi dotknięta jest Uchwała, nie były na tyle rażące, aby spowodowały interwencję organu nadzoru. Dalej pełnomocnik organu zwrócił uwagę na fakt, że skarga Prokuratora wpłynęła [...] grudnia 2017 r, a więc już w czasie obowiązywania nowej regulacji ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę – wprowadzonej ustawą z dnia [...] października 2017 r. o zmianie ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 2180), w której art. 8 ust. 1 postanowiono, że w terminie 6 miesięcy od dnia wejścia w życie tej ustawy (tj. od [...] grudnia 2017 r.) przedsiębiorstwa wodociągowo-kanalizacyjne opracowują i przedstawiają radom gmin projekty regulaminów dostarczania wody i odprowadzania ścieków. Oznacza to, że ustawodawca rozstrzygnął już o konieczności opracowania nowych regulaminów i uchyleniu dotychczas obowiązujących regulacji.

Następnie – odnosząc się do poszczególnych zarzutów skargi – pełnomocnik organu stwierdził, że:

- niezasadny jest zarzut Prokuratora braku podstawy ustawowej dla regulacji § 19 pkt 2 Regulaminu, gdyż zapis ten jest odwzorowaniem ustawowej regulacji art. 15 u.z.z.w.;

- nie stanowi istotnego naruszenia prawa wskazanie w § 1 Zakładu Gospodarki Komunalnej, Mieszkaniowej i Usług Wodno-Kanalizacyjnych w P. jako przedsiębiorstwa, do którego skierowany jest regulamin, gdyż podejmując tę regulację autorzy Uchwały dysponowali wiedzą, że jedynym przedsiębiorstwem realizującym na terenie Gminy zadania dostarczania wody i odprowadzania ścieków jest ww. Zakład. Gdyby pojawił się inny przedsiębiorca, zapis Regulaminu zostałby znowelizowany. Ustalenie, że wykonawcą Regulaminu jest jedyne funkcjonujące na terenie Gminy przedsiębiorstwo, w żaden sposób nie narusza przepisów prawa;

- zarzucane nieuprawnione zamieszczanie w akcie prawnym niższego rzędu, jakim jest akt prawa miejscowego, materii uregulowanej aktem wyższego rzędu (ustawą) jest niezachowaniem dyrektyw prawidłowej techniki legislacyjnej i nie stanowi naruszenia kwalifikującego akt niższego rzędu do stwierdzenia jego nieważności. Zamieszczanie treści przepisów ustawowych w uchwałach rad gmin pełni przede wszystkim funkcję informacyjną – mieszkaniec gminy powinien mieć czytelną, kompletną regulację uprawnień i obowiązków wywodzących się zarówno z aktów prawa miejscowego, jak i z obowiązujących w tej materii ustaw. Są sytuacje, w których dosłowne przytoczenie określeń ustawowych jest niezbędnym i koniecznym warunkiem prawidłowości podjętej przez gminę uchwały;

- nie uregulowano w Regulaminie warunków dostarczania wody na cele ochrony przeciwpożarowej, jednakże wobec ustawowego nakazu wprowadzenia nowych regulaminów i ten argument Prokuratora traci na znaczeniu.

Na rozprawie w dniu 29 marca 2018 r. Prokurator podtrzymał wnioski i wywody skargi. Z kolei pełnomocnik organu wniósł, jak w odpowiedzi na skargę, z tym że zauważył, iż w dacie uchwalania zaskarżonej uchwały nie obowiązywał wymóg, aby regulamin określał warunki dostarczania wody na cele przeciwpożarowe.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Skarga w części okazała się zasadna.

Na wstępie należy podkreślić, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 2188, z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi – odpowiednio: ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi – przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i zasadniczo na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. W świetle art. 3 § 2 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369, z późn. zm.; dalej w skrócie "p.p.s.a.") – nawiązującego w tym zakresie wprost do art. 184 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78, poz. 483, z późn. zm.; dalej jako "Konstytucja RP") – kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego. Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze, w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim określonym w skardze przedmiotem zaskarżenia – który może obejmować całość albo tylko część określonego aktu (zob.: J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2011, uw. 1 do art. 134; a także wyroki NSA: z 05.03.2008 r., I OSK 1799/07; z 09.04.2008, II GSK 22/08; z 27.10.2010 r., I OSK 73/10 – dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej w skrócie "CBOSA"; por. też uzasadnienie uchwały NSA z 03.02.1997 r., OPS 12/96, ONSA 1997, nr 3, poz. 104) – oraz rodzajem i treścią zaskarżonego aktu.

Zgodnie z art. 147 § 1 p.p.s.a. sąd administracyjny uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o jakich mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6 p.p.s.a., stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności. Należy przy tym zauważyć, że wprowadzając sankcję nieważności jako następstwo naruszenia przepisu prawa, ustawodawca nie określił precyzyjnie rodzaju tego naruszenia. Przyjmuje się jednak, że podstawę do stwierdzenia nieważności uchwały stanowią tylko takie naruszenia prawa (verba legis: "sprzeczności z prawem"), które wykraczają poza kategorię naruszeń "nieistotnych" (argument a contrario z art. 91 ust. 4 u.s.g.), tj. w szczególności polegające na: podjęciu uchwały przez organ niewłaściwy, braku lub przekroczeniu podstawy prawnej do podjęcia uchwały określonej treści, niewłaściwym zastosowaniu przepisu prawnego będącego podstawą podjęcia uchwały, tudzież naruszeniu procedury jej uchwalania. Przy tym decydujące znaczenie dla oceny legalności danej uchwały ma stan prawny obowiązujący w dacie jej podjęcia.

Przedmiotem tak rozumianej kontroli sądowej jest w niniejszym postępowaniu uchwała nr [...] Rady Miejskiej P. z dnia [...] czerwca 2002 r. w sprawie uchwalenia "Regulaminu dostarczania wody i odprowadzania ścieków". Jak wynika z części wstępnej tej Uchwały, jej podstawę prawną stanowiły przepisy art. 18 ust. 2 pkt 15, art. 40 ust. 1 i art. 41 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym oraz art. 19 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę. Jest faktem notoryjnym, że Uchwała została ogłoszona w Dzienniku Urzędowym Województwa W. z dnia [...] lipca 2002 r. (Nr [...], poz. 2496) i weszła w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia (§ 4 Uchwały), tj. z dniem [...] sierpnia 2002 r.

W tym miejscu należy zastrzec, że pomimo zawartego w uzasadnieniu skargi wniosku o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały "w całości", to zarówno treść zarzutów skargi, jak i ich uzasadnienie wskazują jednoznacznie, iż przedmiot zaskarżenia w niniejszej sprawie obejmuje w istocie tylko niektóre przepisy Regulaminu, tj. jego: § 1 pkt 1, § 2, § 3, § 5, § 7 ust. 1, § 8, § 9, § 10, § 11, § 19 pkt 2 i § 20 ust. 2. W konsekwencji w takim wyłącznie zakresie – tj. co do ww. postanowień – Uchwała została poddana kontroli Sądu.

Odnosząc się w tym miejscu do zawartego w odpowiedzi na skargę stwierdzenia, że Uchwała nie została zakwestionowana przez organ nadzoru, należy podkreślić, iż okoliczność, że zaskarżona uchwała była wcześniej objęta kontrolą sprawowaną przez organ nadzoru (tu: Wojewodę W.) i nie została przezeń zakwestionowana, nie stanowi przeszkody w merytorycznym rozpoznaniu i rozstrzygnięciu sprawy przez sąd administracyjny. Nadzór sprawowany przez wojewodę oraz kontrola sądowoadministracyjna są to bowiem dwa odrębne tryby weryfikacji prawidłowości uchwał samorządowych, z których pierwszy nie wyklucza, ani nie zastępuje drugiego. W szczególności okoliczność poddania zaskarżonej uchwały kontroli organu nadzoru nie stwarza stanu res iudicata w stosunku do tych uregulowań uchwały, co do których wojewoda nie stwierdził prawomocnie nieważności (zob. wyrok WSA z 30.04.2009 r., II SA/Sz 994/08, CBOSA). Tym bardziej niewydanie w ogóle rozstrzygnięcia nadzorczego w odniesieniu do danego aktu nie tworzy domniemania prawidłowości tego aktu i nie jest równoznaczne z wiążącym ustaleniem, że akt ten jest zgodny z prawem (por. P. Chmielnicki [w:] Ustawa o samorządzie gminnym. Komentarz, pod red. P. Chmielnickiego, Warszawa 2013, uw. 4 do art. 92).

Przystępując do kontroli przedmiotowej Uchwały pod względem jej legalności ("zgodności z prawem") – dokonywanej, jak to już wyżej wskazano, w oparciu o przepisy prawa powszechnie obowiązującego w dacie uchwalenia tego aktu – należy wyjść od stwierdzenia, że wprowadzony Uchwałą "Regulamin dostarczania wody i odprowadzania ścieków" jest bez wątpienia aktem prawa miejscowego – co zostało expressis verbis potwierdzone przez ustawodawcę w art. 19 ust. 1 zd. drugie u.z.z.w. (w brzmieniu ustalonym nowelizacją wprowadzoną z dniem [...] sierpnia 2005 r.). Dokonując bardziej szczegółowej klasyfikacji, należy stwierdzić, że uchwała ta mieści się w kategorii aktów prawa miejscowego o charakterze wykonawczym, dla których ustanowienia niezbędne jest szczegółowe upoważnienie zawarte w ustawie szczególnej.

W niniejszej sprawie takie upoważnienie wynikało wprost z art. 19 u.z.z.w., który w pierwotnym brzmieniu (obowiązującym w dacie podjęcia Uchwały) stanowił, że:

"1. Rada gminy, po dokonaniu analizy projektów regulaminów dostarczania wody i odprowadzania ścieków, opracowanych przez przedsiębiorstwa wodociągowo-kanalizacyjne, uchwala regulamin dostarczania wody i odprowadzania ścieków, zwany dalej "regulaminem", obowiązujący na obszarze gminy.

2. Regulamin powinien określać prawa i obowiązki przedsiębiorstwa wodociągowo-kanalizacyjnego oraz odbiorców usług, w tym:

1) minimalny poziom usług świadczonych przez przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne w zakresie dostarczania wody i odprowadzania ścieków,

2) szczegółowe warunki i tryb zawierania umów z odbiorcami usług,

3) sposób rozliczeń w oparciu o ceny i stawki opłat ustalone w taryfach,

4) warunki przyłączania do sieci,

5) techniczne warunki określające możliwości dostępu do usług wodociągowo-kanalizacyjnych,

6) sposób postępowania w przypadku niedotrzymania ciągłości usług i odpowiednich parametrów dostarczanej wody i wprowadzanych do sieci kanalizacyjnej ścieków,

7) standardy obsługi odbiorców usług, a w szczególności sposoby załatwiania reklamacji oraz wymiany informacji dotyczących w szczególności zakłóceń w dostawie wody i odprowadzaniu ścieków."

Należy jeszcze podkreślić, że na gruncie konstytucyjnej regulacji źródeł prawa (art. 87–art. 94 Konstytucji RP) akt prawa miejscowego jest źródłem prawa: (1) powszechnie obowiązującego, a więc aktem o charakterze normatywnym, zawierającym normy generalne i abstrakcyjne; (2) o zasięgu lokalnym, tj. obowiązującym na obszarze działania organów, które go ustanowiły; (3) rangi podustawowej; (4) stanowionym na podstawie i w granicach ustaw; (5) wymagającym ogłoszenia.

W świetle art. 91 ust. 1 zd. pierwsze w zw. z ust. 4 u.s.g. uchwała organu gminy sprzeczna z prawem jest nieważna, chyba że naruszenie prawa ma charakter nieistotny. Pojęcie "sprzeczności z prawem" w rozumieniu art. 91 ust. 1 u.s.g. obejmuje sprzeczność postanowień uchwały z jakimkolwiek aktem prawa powszechnie obowiązującego, w tym także z rozporządzeniem – co w konsekwencji oznacza, że również z "Zasadami techniki prawodawczej", które wszak stanowią załącznik do rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. (Dz. U. Nr 100, poz. 908; obecnie: Dz. U. z 2016 r. poz. 283; w skrócie: "ZTP"). Choć w większości przypadków sprzeczność z konkretnymi, szczegółowymi dyrektywami legislacyjnymi zawartymi w ZTP będzie miała zapewne charakter nieistotnego naruszenia prawa, to jednak nie można wykluczyć sytuacji, w których konkretne uchybienie zasadom techniki prawodawczej przyjdzie zakwalifikować jako naruszenie prawa istotne. Będzie to zwłaszcza dotyczyć reguł określanych w orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego ("TK") mianem "rudymentarnych kanonów techniki prawodawczej" (zob. np.: postanowienie TK z 27.04.2004 r., P 16/03, OTK-A 2004, nr 4, poz. 36; wyrok TK z 23.05.2006 r., SK 51/05, OTK-A 2006, nr 5, poz. 58; wyrok TK z 16.12.2009 r., Kp 5/08, OTK-A 2009, nr 11, poz. 170; wyrok TK z 03.12.2015 r., K 34/15, OTK-A 2015, nr 11, poz. 185), nakaz przestrzegania których postrzegany jest jako jeden z elementów konstytucyjnej zasady prawidłowej legislacji (por. T. Zalasiński, Zasady prawidłowej legislacji w poglądach Trybunału Konstytucyjnego, Warszawa 2008, s. 51). Podobne stanowisko zajął w doktrynie G. Wierczyński, zdaniem którego sytuacje, w których naruszone zostały ZTP, powinny być traktowane jako nieistotne naruszenie prawa, a sytuacje, w których wraz z naruszeniem ZTP doszło do naruszenia konstytucyjnych zasad tworzenia prawa – jako naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności aktu prawa miejscowego (zob. G. Wierczyński, Redagowanie i ogłaszanie aktów normatywnych. Komentarz, Warszawa 2016, s. 32; por. też D. Dąbek, Prawo miejscowe, Warszawa 2015, s. 205–206)

Jednym ze wspomnianych "rudymentarnych kanonów" tworzenia prawa jest niewątpliwie reguła wynikająca z § 115 (podobnie: § 134 pkt 1) w zw. z § 143 ZTP, w myśl której w akcie prawa miejscowego zamieszcza się tylko przepisy regulujące sprawy przekazane do unormowania w przepisie upoważniającym (upoważnieniu ustawowym). Regulacja ta koresponduje z przepisem art. 94 Konstytucji RP, który wskazuje, że akty prawa miejscowego muszą być ustanawiane nie tylko "na podstawie", ale i "w granicach" upoważnień zawartych w ustawie.

Podobnie zakotwiczona w art. 94 Konstytucji RP jest dyrektywa wynikająca z § 118 (analogicznie: § 137) w zw. z § 143 ZTP, w świetle której w akcie prawa miejscowego nie powtarza się przepisów ustawy upoważniającej oraz przepisów innych aktów normatywnych (por. G. Wierczyński, Redagowanie i ogłaszanie aktów normatywnych. Komentarz, Warszawa 2016, s. 662). Takie powtórzenie jest zasadniczo zabiegiem niedopuszczalnym, traktowanym w dominującym nurcie orzecznictwa trybunalskiego i sądów administracyjnych jako rażące naruszenie prawa (zob. wyrok NSA z 11.10.2016 r., II OSK 3298/14, CBOSA). Co do zasady unormowania aktu prawa miejscowego zawierające powtórzenie regulacji ustawowych naruszają nie tylko przepisy § 118 w zw. z § 143 ZTP, ale także art. 7 i art. 94 Konstytucji RP, stanowiąc w istocie uregulowanie danej materii bez wymaganego upoważnienia bądź też z przekroczeniem jego granic (por. M. Bogusz, Wadliwość aktu prawa miejscowego, Gdańsk 2008, s. 224; G. Wierczyński, Redagowanie i ogłaszanie aktów normatywnych. Komentarz, Warszawa 2016, s. 663). Jedynie w drodze wyjątku, uzasadnionego zwłaszcza względami zapewnienia komunikatywności tekstu prawnego, za dopuszczalne uznaje się niekiedy powtarzanie w aktach prawa miejscowego, takich zwłaszcza jak statuty czy regulaminy, innych regulacji normatywnych. W każdym jednak przypadku tego rodzaju powtórzenia powinny być powtórzeniami dosłownymi, aby uniknąć wątpliwości, który fragment tekstu prawnego (rozporządzenia, ustawy upoważniającej czy innego aktu normatywnego) ma być podstawą odtworzenia normy postępowania (zob. S. Wronkowska [w:] S. Wronkowska, M. Zieliński, Komentarz do zasad techniki prawodawczej, Warszawa 2012, s. 35 i 241). Wypada podkreślić, że należałoby się jednak wystrzegać dokonywania nawet takich dosłownych powtórzeń – zastępując je, w miarę potrzeby, odesłaniami do odnośnych regulacji normatywnych – gdyż nawet dosłowne przytoczenie aktualnego brzmienia danej regulacji normatywnej, w przypadku jej późniejszej zmiany, może stać się źródłem istotnych wątpliwości interpretacyjnych co do tego, w jakim brzmieniu (przytoczonym czy następnie zmienionym) obowiązuje ona na gruncie danego aktu prawa miejscowego.

Nie mniej istotne znaczenie ma również wysłowiony w Zasadach techniki prawodawczej (por. zwłaszcza § 6 ZTP) generalny nakaz takiego redagowania przepisów aktów prawodawczych, aby dokładnie i w sposób zrozumiały dla adresatów zawartych w nich norm wyrażały intencje prawodawcy. Innymi słowy, każdy przepis winna cechować precyzja, komunikatywność oraz wynikająca z nich adekwatność wypowiedzi do zamiaru prawodawcy (zob. M. Zieliński [w:] S. Wronkowska, M. Zieliński, Komentarz do zasad techniki prawodawczej, Warszawa 2012, uwaga do § 6 s. 38–39). Postulaty te znajdują niewątpliwie swoje zakorzenienie w wymogach płynących z zasady określoności przepisów prawa, stanowiącej istotny komponent konstytucyjnej zasady prawidłowej legislacji (por. T. Zalasiński, Zasady prawidłowej legislacji w poglądach Trybunału Konstytucyjnego, Warszawa 2008, s. 181 i n.). Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Trybunału Konstytucyjnego stanowienie przepisów niejasnych i wieloznacznych narusza konstytucyjną zasadę określoności regulacji prawnych, wywodzoną z klauzuli demokratycznego państwa prawnego zawartej w art. 2 Konstytucji RP (zob. I. Wróblewska, Zasada państwa prawnego w orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego RP, Toruń 2010, s. 75). Dotyczy to także przepisów prawa miejscowego (zob. wyrok WSA z 26.03.2016 r., IV SA/Po 62/16, CBOSA).

Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy, należy stwierdzić, że postanowienia zaskarżonej Uchwały (załączonego do niej Regulaminu), jako aktu prawa miejscowego, nie powinny w szczególności: wykraczać poza zakres ustawowego upoważnienia określonego w art. 19 ust. 2 u.z.z.w., być niezgodne z innymi powszechnie obowiązującymi przepisami prawa, powielać – a już na pewno nie modyfikować – unormowań zawartych w ww. przepisach, ani też formułować nakazów i zakazów (odpowiednio: praw i obowiązków) ustanawianych w przedmiotowym akcie w sposób niejasny lub nieusuwalnie niejednoznaczny. Naruszenie któregokolwiek z tych wymogów skutkuje, co do zasady, nieważnością wadliwego postanowienia Uchwały. Tego rodzaju wady legislacyjne są bowiem traktowane w orzecznictwie sądów administracyjnych jako przypadki istotnego naruszenia prawa (por. np. wyrok NSA z 30.09.2009 r., II OSK 1077/09; CBOSA).

Należy podzielić zarzut Prokuratora, że większość zaskarżonych postanowień Uchwały powtarza – w wielu przypadkach: z niedopuszczalnymi modyfikacjami – przepisy ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę. Jednakże w świetle powyższych uwag wyjątkowo – mając na względzie szczególne okoliczności tej sprawy, a zwłaszcza specyficzny charakter zaskarżonej Uchwały (regulamin), jej dotychczasowe długoletnie, niezakłócone obowiązywanie (co wynika z twierdzeń pełnomocnika Burmistrza, a nie było kwestionowane przez Prokuratora) oraz nieuchronne, rychłe jej uchylenie w związku z wejściem w życie ustawy z dnia 27 października 2017 r. o zmianie ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 2180) z jej art. 8 – Sąd uznał, że przypadki, w których doszło w Regulaminie do wiernego (dosłownego) powtórzenia unormowań ustawowych, stanowią wprawdzie naruszenia prawa, ale o charakterze nieistotnym.

Odnosząc się w sposób bardziej szczegółowy do zakwestionowanych w skardze przepisów Regulaminu oraz podniesionych w związku z tym zarzutów, należy wskazać, co następuje.

1. Ad § 1 Regulaminu

Sąd podziela stanowisko Prokuratora co do wadliwości wskazania w pkt 1 § 1 Regulaminu, jako jednego z adresatów tego aktu, "Zakładu Gospodarki Komunalnej, Mieszkaniowej i Usług Wodno-Kanalizacyjnej w P.". Regulamin dostarczania wody i odprowadzania ścieków – jako akt prawa miejscowego – powinien zawierać normy o charakterze abstrakcyjnym i generalnym. Ten ostatni wymóg wyklucza zaś adresowanie postanowień takiego regulaminu (stanowionych w nim nakazów lub zakazów, praw lub obowiązków) do konkretnego, imiennie wskazanego w regulaminie, podmiotu (tu: ww. Zakładu). Adresatem omawianego regulaminu powinno być każde przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne działające na terenie danej gminy (tu: Gminy i Miasta P.). W konsekwencji w taki właśnie generalny sposób należy rozumieć pojęcie "Zakładu" użyte w dalszych postanowieniach zaskarżonego Regulaminu.

Z tych względów należało stwierdzić nieważność § 1 pkt 1 Regulaminu.

Pozostałe punkty (2–4) tego paragrafu nie budzą istotnych zastrzeżeń, dlatego co do nich skarga podlegała oddaleniu.

2. Ad § 2 Regulaminu

Postanowienie § 2 Regulaminu [w brzmieniu: "Zakład zgodnie z przepisami ustawy, ma obowiązek zapewnić: 1) zgodność posiadanych urządzeń wodociągowych i kanalizacyjnych do realizacji dostaw wody w wymaganych ilościach oraz wody i odprowadzania ścieków w sposób ciągły i niezawodny, a także zapewnić należytą jakość dostarczanej wody i odprowadzonych ścieków."] stanowi niedosłowne (bo m.in. bez zastrzeżenia: "pod odpowiednim ciśnieniem") powtórzenie unormowania art. 5 ust. 1 u.z.z.w. – co uzasadniało stwierdzenie nieważności tego paragrafu.

3. Ad § 3 Regulaminu

W myśl tego paragrafu: "Odbiorcy usług zobowiązani są do korzystania z zaopatrzenia w wodę i odprowadzania ścieków w sposób zgodny z przepisami ustawy i nie powodujący pogorszenia jakości usług świadczonych przez Zakład oraz nie utrudniający działalności zakładu w szczególności do:

1) użytkowania instalacji wodociągowej w sposób eliminujący możliwość wystąpienia skażenia chemicznego lub bakteriologicznego, powrotu ciepłej wody lub wody z instalacji centralnego ogrzewania,

2) zabezpieczenia przed dostępem osób nie uprawnionych do pomieszczenia, w którym zainstalowany jest wodomierz,

3) użytkowania instalacji kanalizacyjnej w sposób nie powodujący zakłóceń funkcjonowania sieci kanalizacyjnej,

4) umożliwienia upoważnionym przedstawicielom Zakładu w P. wstępu na teren nieruchomości i do pomieszczeń w celach określonych przepisami ustawy oraz niniejszego regulaminu,

5) poinformowania Zakładu o własnych ujęciach wody, w celu prawidłowego ustalania opłat za odprowadzenie ścieków,

6) wykorzystania wody z sieci wodociągowej i przyłącza kanalizacyjnego wyłącznie we celach określonych w warunkach przyłączenia do sieci."

Cytowany § 3 Regulaminu, jak trafnie podniósł Prokurator, wykracza poza zakres upoważnienia określonego w art. 19 ust. 2 u.z.z.w. (a w części dotyczącej pkt 4 ponadto normuje kwestie uregulowane już w art. 7 u.z.z.w.). W szczególności, wbrew tytułowi rozdziału II Regulaminu, w którym paragraf ten został zamieszczony, nie określa on "minimalnego poziomu usług świadczonych przez Zakład".

Z tych względów zaszła konieczność stwierdzenia nieważności § 3 Regulaminu.

4. Ad § 5 Regulaminu

Postanowienie § 5 Regulaminu stanowi dosłownego powtórzenie art. 6 ust. 1 u.z.z.w. (w brzmieniu pierwotnym, obowiązującym w dacie podjęcia Uchwały). Należy zaznaczyć, że wbrew zarzutowi Prokuratora, ww. przepis ustawy w relewantnym w tej sprawie, tj. pierwotnym jego brzmieniu nie precyzował, iż chodzi w tym przypadku o umowę (o zaopatrzenie w wodę lub odprowadzanie ścieków) "pisemną".

W tej części skarga podlegała więc oddaleniu.

5. Ad § 7 Regulaminu

W myśl tego paragrafu: "1. Umowa, o której mowa w § 5 zawiera się w szczególności postanowienia dotyczące:

1) ilości i jakości świadczonych usług wodociągowych lub kanalizacyjnych oraz warunków ich świadczenia,

2) sposobu i terminów wzajemnych rozliczeń,

3) praw i obowiązków stron umowy,

4) procedur i warunków urządzeń wodociągowych i urządzeń kanalizacyjnych,

5) dokumentów upoważniających do wstępu na teren nieruchomości i do pomieszczeń odbiorcy usług,

6) okresu obowiązywania umowy oraz odpowiedzialności stron za niedotrzymanie warunków umowy, w tym warunków wypowiedzenia.

2. Dokumenty, o których mowa w ust. 1 pkt 5 stanowi upoważnienie podpisane przez kierownika Zakładu określające czynności, których wykonanie wymaga wstępu na teren nieruchomości usług, w szczególności obejmujące: dokonania odczytu i sprawdzenia prawidłowości działania urządzenia pomiarowego i wodomierza w lokalach, wykonanie prac konserwacyjno-remontowych oraz kontrolę korzystania z usług zgodnie z umową."

Cytowany § 7 Regulaminu ewidentnie nawiązuje do treści art. 6 ust. 3 u.z.z.w., w myśl którego "Umowa, o której mowa w ust. 1 [tj. umowa o zaopatrzenie w wodę lub odprowadzanie ścieków – uw. Sądu], zawiera w szczególności postanowienia dotyczące:

1) ilości i jakości świadczonych usług wodociągowych lub kanalizacyjnych oraz warunków ich świadczenia,

2) sposobu i terminów wzajemnych rozliczeń,

3) praw i obowiązków stron umowy,

4) procedur i warunków kontroli urządzeń wodociągowych i urządzeń kanalizacyjnych,

5) ustaleń zawartych w zezwoleniu, o których mowa w art. 18,

6) okresu obowiązywania umowy oraz odpowiedzialności stron za niedotrzymanie warunków umowy, w tym warunków wypowiedzenia."

Należy zwrócić uwagę, że w obu przypadkach – tj. zarówno w art. 6 ust. 3 u.z.z.w., jak i w § 7 Regulaminu – wymagane postanowienia ("warunki") umowy z odbiorcami usług nie zostały wyliczone w sposób wyczerpujący (na co jasno wskazuje już użycie zwrotu "w szczególności"). Mając to na względzie oraz wcześniejsze uwagi, Sąd uznał, że nie naruszają prawa w stopniu istotnym:

- te punkty § 7 ust. 1 Regulaminu, które w sposób dosłowny powtarzają odnośne unormowania art. 6 ust. 3 u.z.z.w. – tj. punkty 1–3 i 6;

- nie znajdujący swojego odpowiednika w art. 6 ust. 3 u.z.z.w. – ale mieszczący się w zakresie upoważnienia z art. 19 ust. 2 pkt 2 u.z.z.w. (w pojęciu: "szczegółowych warunków umów z odbiorcami usług") i wprowadzony w istocie w interesie odbiorców usług – pkt 5 w § 7 ust. 1 Regulaminu oraz ust. 2 tego paragrafu.

W konsekwencji w tym zakresie skarga podlegała oddaleniu.

W ocenie Sądu zaszła natomiast konieczność stwierdzenia nieważności § 7 ust. 1 pkt 4 Regulaminu, jako stanowiącego niedosłowne, a w istocie niestaranne (bo z niezrozumiałym pominięciem słowa: "kontroli") powielenie unormowania art. 6 ust. 3 pkt 4 u.z.z.w. – skutkujące niejasnością, a wręcz nielogicznością analizowanego postanowienia Regulaminu.

6. Ad § 8 Regulaminu

Ten paragraf stanowi niedosłowne, a w istocie niestaranne (bo z niezrozumiałym pominięciem wyrażenia: "do korzystania z obiektu budowlanego") powielenie unormowania art. 6 ust. 4 u.z.z.w. – skutkujące niejasnością, a wręcz nielogicznością tego postanowienia Regulaminu. To z kolei uzasadniało konieczność stwierdzenia nieważności § 8 Regulaminu.

7. Ad § 9 Regulaminu

Ten paragraf stanowi niestaranne, bo zawierające błąd (w postaci chybionego odesłania do "§ 4" Regulaminu) powtórzenie unormowania art. 6 ust. 5 u.z.z.w. – co uzasadniało konieczność stwierdzenia nieważności § 9 Regulaminu.

8. Ad § 10 Regulaminu

Ten paragraf stanowi niedosłowne powtórzenie art. 6 ust. 6 u.z.z.w. – co uzasadniało konieczność stwierdzenia jego nieważności.

9. Ad § 11 Regulaminu

Ten paragraf stanowi wprawdzie dość wierną "kopię" art. 6 ust. 7 u.z.z.w., ale z uwagi na jego bezpośrednie powiązanie z (poprzez odesłanie do) wyżej "zdyskwalifikowanego" § 10 Regulaminu, także analizowany § 11 Regulaminu musiał zostać wyeliminowany poprzez stwierdzenie jego nieważności.

10. Ad § 19 pkt 2 Regulaminu

W myśl § 19 Regulaminu: "Zakres budowy urządzeń wodociągowych i kanalizacyjnych realizowane i finansowanej zakład oraz przez osobę ubiegająca się o przyłączenie nieruchomości do sieci określają przepisy ustawy, stanowiąc:

1) Zakład jest obowiązany zapewnić realizację budowy i rozbudowy urządzeń wodociągowych i urządzeń kanalizacyjnych, ustalonych przez gminę w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego w zakresie uzgodnionym w wieloletnim planie rozwoju i modernizacji,

2) realizację budowy przyłączy do sieci oraz studni wodomierzowej, pomieszczenia przewidzianego do lokalizacji wodomierza głównego i urządzenia pomiarowego zapewnia na własny koszt osoba ubiegająca się o przyłączenie nieruchomości do sieci,

3) koszty zainstalowanego urządzenia pomiarowego (wodomierza) pokrywa Zakład."

Ma rację Skarżący, gdy twierdzi, że Rada Miejska nie była upoważniona do obciążenia mieszańców Gminy kosztami wybudowania urządzeń wodociągowo-kanalizacyjnych – czego dotyczy § 19 pkt 2 Regulaminu. Uszło jednak uwagi autora skargi, że postanowienie to stanowi "tylko" powtórzenie (i to dosłowne) art. 15 ust. 2 u.z.z.w., a sam fakt przywoływania w ww. paragrafie unormowań ustawy został przez uchwałodawcę wyraźnie zasygnalizowany użytymi we wprowadzeniu do wyliczenia słowami: "określają przepisy ustawy, stanowiąc:" Tym samym inkryminowane postanowienie Regulaminu ma w istocie charakter informacyjny, co wprawdzie też jest naruszeniem prawa – gdyż akty normatywne co do zasady nie powinny zawierać "informacji" (por. wyrok WSA z 21.06.2017 r., IV SA/Po 147/17, CBOSA) – ale w tym przypadku nieistotnym.

Z tych względów skargę w analizowanym zakresie należało oddalić.

11. Ad § 20 ust. 2 Regulaminu

W myśl § 20 Regulaminu: "1. W przypadkach, gdy plany inwestycyjne właścicieli lub zarządców nieruchomości wyprzedzają plan inwestycyjny Zakładu, mogą oni wybudować na własny koszt, w porozumieniu z tym Zakładem i gminą, urządzenia wodociągowe i kanalizacyjne niezbędne do korzystania z usług.

2. Urządzenia, o których mowa w ust. 1 podlegają odpłatnemu przekazaniu gminie lub Zakładowi na zasadach określonych w art. 31 ustawy."

Trafnie podnosi Prokurator, że zaskarżony § 20 ust. 2 Regulaminu nie mieści się w zakresie upoważnienia ustawowego z art. 19 ust. 2 u.z.z.w. Poza tym, postanowienie to w sposób nieuprawniony przytacza – i to z istotnymi modyfikacjami (zwłaszcza taką, że zamiast ustawowego: "mogą je przekazywać odpłatnie [...] na warunkach uzgodnionych w umowie", wpisano: "podlegają odpłatnemu przekazaniu [...] na zasadach określonych w art. 31 ustawy") – unormowania zawarte w art. 31 ust. 1 u.z.z.w.

Z tych powodów skargę w analizowanym zakresie należało uwzględnić.

12. Odnośnie do zarzutu braku w Regulaminie "warunków dostarczania wody na cele przeciwpożarowe"

Chybiony jest zarzut Prokuratora braku uregulowania "warunków dostarczania wody na cele przeciwpożarowe", gdyż art. 19 ust. 2 u.z.z.w. w pierwotnym brzmieniu – relewantnym w tej sprawie – nie nakładał na radę gminy obowiązku unormowania tej kwestii w regulaminie dostarczania wody i odprowadzania ścieków.

Mając wszystko to na uwadze Sąd, na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w punkcie pierwszym sentencji wyroku – tj. stwierdził nieważność zaskarżonej Uchwały w części obejmującej przepisy: § 1 pkt 1, § 2, § 3, § 7 ust. 1 pkt 4, § 8, § 9, § 10, § 11 i § 20 ust. 2 Regulaminu – uwzględniając przy tym, że w odniesieniu do możliwości stwierdzania nieważności aktu prawa miejscowego nie znajduje zastosowania ograniczenie terminem rocznym, o którym mowa w art. 94 ust. 1 u.s.g.

Należy podkreślić, że pomimo wyeliminowania niniejszym wyrokiem ww. przepisów Regulaminu, w ocenie Sądu – wbrew wnioskowi skargi – nie zachodzi potrzeba stwierdzenia nieważności zaskarżonej Uchwały w całości, gdyż bez tych postanowień Regulamin może nadal efektywnie funkcjonować w obrocie prawnym. Tym bardziej, że większość tych postanowień stanowiła powtórzenie (acz niedosłowne) unormowań ustawowych, a więc w istocie od początku była zbędna.

Z tych względów Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., w pozostałej części skargę Prokuratora oddalił (pkt 2 sentencji wyroku).