Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 345/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2023-02-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: *Umorzono postępowanie
Powołane przepisy: article: art. 11e,  art. 11f,  art. 11i
journal: Dz.U. 2022 poz 176
law: Ustawa z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Władysław Kulon Sędziowie: Sędzia NSA Halina Filipowicz-Kremis (spr.) Asesor WSA Marta Pawłowska Protokolant: Starszy asystent sędziego Katarzyna Grott po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 9 lutego 2023 r. sprawy ze skarg I.P. i D. sp. j. z/s w R. na decyzję Wojewody Dolnośląskiego z dnia 24 lutego 2022 r. nr IF-O.7821.8.2019.UD (PF) w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i podziału nieruchomości oraz udzielenia zezwolenia na realizację inwestycji drogowej I. umarza postępowanie sądowe ze skargi I.P.; II. oddala w całości skargę D. sp. j. z/s w R..


UZASADNIENIE

Starosta Powiatu W. decyzją nr 536/2019 z dnia 18 czerwca 2020 r., wydaną na podstawie art. 11a ust 1, art lic, art 11f, art. lii, art. 12 ust. 1-4, ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. z 2018 r., poz. 1474 tj.) oraz art. 21 § 1 pkt 1, art. 104 i 107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 tj.), po rozpatrzeniu wniosku zarządcy drogi - Burmistrza S., reprezentowanego przez pełnomocnika R. C., złożonego w dniu 7 grudnia 2018 r., uzupełnionego w dniu 22 marca 2019 r., zatwierdził projekt budowlany i podział nieruchomości oraz udzielił zezwolenia na realizację inwestycji drogowej pn.: "Rozbudowa i przebudowa ulicy [...] w R.". Zgodnie z art 11f ust 1 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych; niniejsza decyzja określa następujące dyspozycje i uwarunkowania: I. Wymagania dotyczące powiązania z innymi drogami publicznymi. W ramach planowanej inwestycji przewidziana jest rozbudowa i przebudowa ulicy [...] w R., droga gminna klasy "L". Odcinek ul. [...] objęty niniejszym opracowaniem ma długość 0,75 km. Na początku projektowanej ulicy zlokalizowane jest przecięcie dróg ul. [...] z ulicą [...], natomiast na końcu projektowanej ulicy zlokalizowane jest skrzyżowanie z ulicą [...]. Skrzyżowanie drogi gminnej z ul. [...] jest skrzyżowaniem zwykłym typu "T", przecinającym się pod kątem zbliżonym do prostego. Rozbudowę ulicy [...] zaprojektowano w sposób zapewniający optymalne wykorzystanie dostępnego oraz pobliskiego terenu przy zapewnieniu jak największej płynności oraz bezpieczeństwa ruchu. Ulicę zaprojektowano o nawierzchni z betonowej kostki brukowej, jednojezdniową, dwukierunkową, której zasadnicza szerokość wynosi 5,5 m. W celu umożliwienia ruchu pieszych w pasie drogowym zaprojektowano obustronny chodnik z betonowej kostki brukowej. Szerokość chodnika wynosi 2,0 m. W projekcie przewidziano budowę zjazdów na posesje oraz drogi wewnętrzne. II. Linie rozgraniczające teren, stanowiące linie podziału nieruchomości (zgodnie z art. 12 ust. 2 ustawy, o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych), oznaczono przerywaną linią koloru granatowego na mapie z proponowanym przebiegiem drogi w skali L,, stanowiącej załącznik nr 3 do niniejszej decyzji. Linie rozgraniczające teren obejmują, powstałe w wyniku podziałów zatwierdzonych działki nr: [...], [....], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] [...],[...], [...],[...],[...],[...],[...], [...], [...] AM-[...] obręb R. Inwestycją objęte są również działki nieobjęte podziałem o nr: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...],[...],[...],[...] AM-[...] obręb R. Dodatkowe tereny niezbędne dla obiektów i robót budowlanych (tzw. zajęcia czasowe) - części działek nr: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [....], [....], [...], [...], [...],[...] obręb R., gmina S. III. Warunki wynikające z potrzeb ochrony środowiska, ochrony zabytków i dóbr kultury współczesnej oraz potrzeb obronności państwa. 1. Należy zorganizować zgodny z przepisami ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2018 r., poz. 799) oraz ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U. z 2018 r., poz. 992) sposób postępowania z odpadami powstającymi podczas budowy i użytkowania drogi. Odpady powstałe podczas budowy powinny być przede wszystkim zagospodarowane na terenie budowy, za wyjątkiem odpadów niebezpiecznych. Odpady powstałe podczas użytkowania drogi powinny być gromadzone selektywnie i przekazywane podmiotom gospodarczym prowadzącym działalność w zakresie odzysku bądź unieszkodliwiania odpadów. W odniesieniu do odpadów niebezpiecznych, takich jak oleje z separatorów do oczyszczania ścieków opadowych, odbiorca winien posiadać stosowne zezwolenie na zbiórkę, odzysk bądź unieszkodliwianie odpadów niebezpiecznych. 2. Do usuwania drzew i krzewów znajdujących się na nieruchomościach objętych niniejszą decyzją, nie stosuje się przepisów o ochronie przyrody w zakresie obowiązku uzyskiwania zezwoleń na ich usunięcie oraz opłat z tym związanych (zgodnie z art. 21 ust. 2 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych). Prace ziemne oraz inne prace związane z wykorzystaniem sprzętu mechanicznego lub urządzeń technicznych, prowadzone w obrębie bryły korzeniowej drzew lub krzewów na terenach zieleni lub zadrzewieniach powinny być wykonywane w sposób najmniej szkodzący drzewom lub krzewom, zgodnie z ustawą z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2018 r., poz. 1614 z późn. zm.). 3. Ponadto Inwestor jest zobowiązany do przestrzegania warunków wynikających z uzyskanych opinii, uzgodnień i decyzji, a w szczególności: opinii Dolnośląskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków we Wrocławiu z dnia 18 października 2018 r., sygn. [...], [...], o opinii Dolnośląskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków we Wrocławiu z dnia 24 lipca 2017 r., sygn. [...], [...], o decyzji nr 246/2018 Dolnośląskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków we Wrocławiu z dnia 06 lutego 2018 r" sygn. [...], [...], o uzgodnienia z Z. sp. z o. o. z dnia 26 lipca 2017 r., o uzgodnienia z Z. sp. z o. o. z dnia 15 września 2017 r., o uzgodnienia z P. sp. z o. o. z dnia 15 listopada 2017 r., o uzgodnienia z O. S. A. z dnia 21 lutego 2018 r., o uzgodnienia z Urzędem Miejskim w S. z dnia 7 lipca 2017 r., o uzgodnienia z Urzędem Miejskim w S. z dnia 30 stycznia 2018 r., o uzgodnienia z T. S. A. z dnia 11 stycznia 2018 r., o uzgodnienia z T. S. A. z dnia 5 kwietnia 2018 r., o uzgodnienia z T. S. A. z dnia 23 stycznia 2018 r., o uzgodnienia z T. S. A. z dnia 9 listopada 2017 r., o uzgodnienia z Państwowym Gospodarstwem Wodnym Wody Polskie z dnia 2 lipca 2018 r., o decyzji Dyrektora Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie Regionalny Zarząd Gospodarki Wodnej we Wrocławiu z dnia 13 września 2018 r., sygn. [...], o uzgodnienia z Państwowym Gospodarstwem Wodnym Wody Polskie z dnia 4 października 2018 r., o decyzji Dyrektora Zarządu Zlewni we Wrocławiu Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z dnia 7 lutego 2019 r., sygn. [...], o uzgodnienia z Wojewódzkim Sztabem Wojskowym we W. z dnia 19 października 2018 r., o opinii Powiatu W. z dnia 14 listopada 2018 r. IV. Wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich. W trakcie realizacji i eksploatacji inwestycji należy uwzględnić wszelkie warunki i normy wynikające z obowiązujących przepisów prawa budowlanego oraz innych przepisów szczególnych, a zwłaszcza należy zapewnić osobom trzecim: o dostęp do drogi publicznej, o możliwość korzystania z urządzeń istniejącej infrastruktury, o ochronę przed uciążliwościami powodowanymi przez hałas oraz przed zanieczyszczeniami powietrza i wody, a także przed zalaniem terenów sąsiednich wodami opadowymi. V. Zatwierdzenie podziału nieruchomości. Dalej decyzja wskazuje potrzebę zatwierdzenia podziału szeregu nieruchomości; wymienionych w jej treści ze wskazaniem jakie grunty (działki) i w jakiej części przechodzą na własność gminy i wymienia kolejne, dodatkowe tereny niezbędne dla obiektów i robót budowlanych (tzw. zajęcia czasowe). 3. Zgodnie z art. 12 ust 4f ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych odszkodowanie za nieruchomości przysługuje dotychczasowym właścicielom nieruchomości, użytkownikom wieczystym nieruchomości oraz osobom, którym przysługuje do nieruchomości ograniczone prawo rzeczowe. Wysokość odszkodowania zostanie ustalona w odrębnej decyzji Starosty Powiatu W. według stanu nieruchomości w dniu wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej i jej wartości w dniu wydania decyzji ustalającej wysokość odszkodowania. Do ustalenia wartości nieruchomości mają zastosowanie odpowiednio przepisy ustawy o gospodarce nieruchomościami. 4. Niniejsza decyzja stanowi podstawę do dokonania wpisu w księdze wieczystej i katastrze nieruchomości. VII. Zatwierdzenie projektu budowlanego. Zatwierdzeniu podlega projekt budowlany przedmiotowej inwestycji pod nazwą: "Rozbudowa i przebudowa ulicy [...] w R.". Projektant branży drogowej: mgr inż. R. C. - uprawnienia budowlane nr [...] do projektowania bez ograniczeń w specjalności drogowej. Członek W. Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa nr [...]. VIII Określenie terminu i trybu wydania nieruchomości. 1. Niniejsza decyzja zobowiązuje do wydania nieruchomości w terminie 120 dni od dnia, w którym decyzja ta stała się ostateczna. 2. Do egzekucji obowiązków wynikających z niniejszej decyzji, mają zastosowanie przepisy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Egzekucję obowiązku wynikającego z decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej przeprowadza się w terminie 30 dni od dnia otrzymania wniosku właściwego zarządcy drogi. IX. Inne ustalenia.1. Roboty budowlane należy prowadzić zgodnie z uzyskanymi uzgodnieniami, opiniami, decyzjami, zatwierdzonym projektem budowlanym oraz sztuką budowlaną i obowiązującymi przepisami prawa budowlanego oraz innymi przepisami szczególnymi, z uwzględnieniem przepisów BHP. 2. Kierownik budowy (robót] jest zobowiązany sporządzić plan bezpieczeństwa i ochrony zdrowia (BIOZ), prowadzić dziennik budowy (lub rozbiórki] oraz umieścić na budowie lub rozbiórce w widocznym miejscu tablicę informacyjną oraz ogłoszenie zawierające dane dotyczące bezpieczeństwa pracy i ochrony zdrowia. 3. Należy uporządkować teren po zakończeniu robót budowlanych. 4.Realizacja przedmiotowej inwestycji nie może narażać na szkodę interesu prawnego stron postępowania: właścicieli, użytkowników wieczystych lub zarządców nieruchomości znajdujących się w obszarze realizacji inwestycji. 5. Inwestor winien zawiadomić właścicieli, użytkowników wieczystych oraz zarządców nieruchomości o utrudnieniach w ruchu pieszym i kołowym na czas prowadzenia robót oraz zapewnić możliwości przejazdu, w szczególności służbom pogotowia, Straży Pożarnej i komunalnym. 6. W ramach realizowanej inwestycji Inwestor zobowiązany jest m.in. do: budowy kanalizacji deszczowej, przebudowy sieci telekomunikacyjnej, przebudowy sieci elektroenergetycznej, przebudowy gazociągu. 7. Szczegółowy zakres robót określa projekt budowlany, stanowiący załącznik nr 1 do niniejszej decyzji.

Na uzasadnienie organ wskazał, że w dniu 7 grudnia 2018 r. pełnomocnik zarządcy drogi - Burmistrza S. R. C. złożył wniosek o zezwolenie na realizację inwestycji drogowej pn. "Rozbudowa i przebudowa ulicy [...] w R.". W związku z wezwaniem z dnia 3 stycznia 2019 r. o uzupełnienie braków wniosku, w dniu 22 marca 2019 r., uzupełniono złożony wniosek o pozwolenie wodnoprawne. Pismem z dnia 29 marca 2019 r. sygn. [...] Starosta Powiatu W. , zgodnie z art 11d ust 5 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, zawiadomił o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji w zakresie drogi publicznej wnioskodawcę, właścicieli nieruchomości objętych wnioskiem, na adres wskazany w katastrze nieruchomości oraz zawiadomił pozostałe strony w drodze obwieszczeń odpowiednio w Starostwie Powiatowym we W., a także w urzędzie gminy właściwym ze względu na przebieg drogi, na stronie [...] starostwa, gminy i w prasie lokalnej. W sprawie realizacji inwestycji drogowej "Rozbudowa i przebudowa ulicy [...] w R.", do Starosty Powiatu W. wpłynęły następujące uwagi i zastrzeżenia stron postępowania: - W dniu 16 kwietnia 2019 r. od firmy D. sp. j. - właścicieli działek nr [...], [...] AM-[...] obręb R. w piśmie właściciele ww. nieruchomości wnieśli o zmianę lokalizacji i parametrów technicznych zaprojektowanych zjazdów. - W dniu 19 kwietnia 2019 r. pani I. P. wnioskowała o dokonanie korekty projektu przyłączy elektrycznych. -W dniu 26 kwietnia 2019 r. A. W. właściciel działki [...] AM-[...] obręb R., w piśmie nie wyraża zgody na podział i nabycie części nieruchomości pod inwestycję drogową. - W dniu 9 maja 2019 r. pan Ł. O. pełnomocnik pana S. R. właściciela działki [...] obręb R. w piśmie nie wyraża zgody na podział działki. - W dniu 24 maja 2019 r., wpłynęło pismo od spadkobierców Z. W. właściciela działki [...] obręb R., w którym wyrazili brak zgody na podział i nabycie części nieruchomości pod inwestycję drogową. Pismami z dnia 24 kwietnia oraz 16 maja 2019 r. organ prowadzący postępowanie zwrócił się do pełnomocnika Gminy S. pana R. C. o ustosunkowanie się do przesłanych uwag w związku z realizacją inwestycji drogowej "Rozbudowa i przebudowa ulicy [...] w R.". R. C. pismami z dnia 15 maja 2019 r. oraz 31 maja 2019 r. odniósł się do przesłanych uwag informując, że nie uwzględniono wnioskowanych zmian w projekcie. Zgodnie z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 maja 2017 r., II OSK 203/17, organ "(...) nie może oceniać racjonalności czy też słuszności przyjętych we wniosku rozwiązań projektowych, gdyż postępowanie w sprawie zezwolenia na realizację danej inwestycji drogowej toczy się na wniosek zarządcy drogi, którym to wnioskiem organ administracji jest związany. Organ nie może dokonywać jakichkolwiek zmian np. w zakresie lokalizacji, przebiegu oraz planowanych parametrów technicznych konkretnej inwestycji. To bowiem inwestor dokonuje wyboru najkorzystniejszych w jego ocenie rozwiązań odnoszących się do planowanego przez niego przedsięwzięcia drogowego". Biorąc pod uwagę przytoczone okoliczności faktyczne sprawy, Starosta Powiatu W. zważył, że zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt. 3 i 4 ustawy z dnia z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2018 r., poz. 1202 z późn. zm.) projekt budowlany został sporządzony przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia budowlane, które przedłożyły aktualne zaświadczenia wydane przez właściwe izby samorządu zawodowego potwierdzające ich wpis na listę członków Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa. Wniosek został złożony do organu właściwego do wydania niniejszej decyzji - Starosty Powiatu W. , zgodnie z art 11a ust. 1 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych. Zgodnie z treścią art. 11a ust. 1 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, wojewoda w odniesieniu do dróg krajowych i wojewódzkich albo starosta w odniesieniu do dróg powiatowych i gminnych wydają decyzję o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej na wniosek właściwego zarządcy drogi. Zatem właściwość ustrojowa i instancyjna organu została zachowana. Po zbadaniu przedstawionego wniosku, organ uznał, że co do zasady spełnia on wymogi określone w art. 11 d ust. 1 ustawy. Reasumując, na podstawie przedstawionego materiału dowodowego w sprawie oraz załączonego do wniosku projektu budowlanego, organ uznał, że zostały spełnione wszystkie ustawowe przesłanki do wydania niniejszego zezwolenia. Na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 1 lit. h ustawy z dnia 16 listopada 2006 r. o opłacie skarbowej Dz. U. z 2018r., poz. 1044 t.j.), w związku z art. 23 o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji w zakresie dróg publicznych, decyzja w niniejszej sprawie podlega zwolnieniu z opłaty skarbowej.

Od tej decyzji odwołali się L. T., A. W., K. W., D. W., M. W., J. W., S. R., I. P. oraz "D." sp. j. z siedzibą w R.

Wojewoda Dolnośląski decyzją z dnia 24 lutego 2022 r., wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r., poz. 735 ze zm.), w związku z art. 11g ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowani realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. z 2022 r., poz. 176), po rozpatrzeniu odwołań uczestników postępowania opisanych wcześniej, od opisanej decyzji Starosty Powiatu W. , utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Na uzasadnienie Organ odwoławczy wskazał, że wnioskiem z dnia 7 grudnia 2018 r., uzupełnionym w trakcie prowadzonego postępowania, Burmistrz S. — reprezentowany przez pełnomocnika R. C., wystąpił do Starosty Powiatu W. o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej pn. "Rozbudowa i przebudowa ulicy [...] w R., klasa techniczna i kategoria drogi: klasa L, droga gminna". Po przeprowadzeniu postępowania, Starosta Powiatu W. wydał dniu 18 czerwca 2019 r. na rzecz Burmistrza S., zarządcy drogi gminnej, decyzję Nr 536/2019 znak: [...], zatwierdzającą projekt budowlany i podział nieruchomości oraz udzielającą zezwolenia na realizację inwestycji drogowej pod nazwą: "Rozbudowa i przebudowa ulicy [...] w R.". Od tej decyzji odwołania w ustawowym terminie wnieśli: A. W., L. T., K. W., D. W., M. W., J. W., S. R., zastępowany przez pełnomocnika, adw. Ł. O., I. P. oraz "D." sp. j. z siedzibą w R., działająca przez pełnomocnika, adw. M. K. A. W. w odwołaniu wskazał, że nie wyraża zgody na wykorzystanie części jego działki pod inwestycję drogową. Podniósł m.in., że obecna droga jest wystarczająca dla obsługi mieszkańców i ruchu jaki na niej panuje. L. T. podniósł, że nie zgadza się na przeznaczenie części jego zagospodarowanych działek nr [...] i nr [...] w R. na rozbudowę ul. [...]. Wskazał, że obecna droga zabezpiecza funkcjonowanie osiedla a droga, do której odnosi się kwestionowana decyzja będzie służyła na potrzeby parkowania pojazdów nowo powstałych budynków mieszkalnych. K. W., D. W., M. W. i J. W. - spadkobiercy Z. W., nie wyrazili zgody na zajęcie ich działki nr [...] pod inwestycję drogową, wskazując, że istniejąca szerokość drogi jest wystarczająca, bowiem na ul. [...] nie występuje tak duży ruch kołowy i pieszy. S. R., zastępowany przez pełnomocnika, adw. Ł. O., wniósł o zmianę kwestionowanej decyzji i zezwolenie na realizację przedmiotowej inwestycji drogowej z pominięciem działki nr [...]. Zarzucił, że uniemożliwiono stronie wzięcie czynnego udziału na każdym etapie postępowania. Podniósł, że przygotowywany projekt przebudowy ul. [...] w R. nie był konsultowany z właścicielami działek położonych przy tej ulicy. Wskazał, że realizacja projektu spowoduje, że nowopowstała działka nr [...] o powierzchni [...] ha nie będzie spełniała wymogów działki przeznaczonej pod budownictwo jednorodzinnej, określonych w obowiązującym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Pełnomocnik odwołującego się zarzucił, że nie zostało wyjaśnione w dostateczny sposób, dlaczego ul. [...] ma zostać w tak istotny sposób poszerzona (12 m), skoro nadal będzie to droga jedynie o znaczeniu lokalnym. Podniósł, iż naruszony został art. 11 f § 1 pkt 4 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, poprzez nie wskazanie i nie wyjaśnienie, w jaki sposób kwestionowana decyzja chroni uzasadniony interes właściciela działki nr [...]. Wskazał także na naruszenie przepisów rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. z 2016 r., poz. 124 ze zm.), polegające na: 1) błędnym oznaczeniu ul. [...] jako drogi lokalnej L, zamiast jako gminnej drogi dojazdowej D o szerokości 10 m, 2) nieuzasadnionym przyjęciu, że droga klasy L musi posiadać szerokość 12 m, gdy przepisy rozporządzenia dopuszczają drogę lokalną L o szerokości mniejszej niż 12 m., 3) nieuzasadnionym przyjęciu, że droga klasy L musi posiadać obustronne chodniki o szerokość 2 m, gdy przepisy rozporządzenia dopuszczają miejscowe zmniejszenie szerokości chodnika do 1,2 m. I. P. w odwołaniu wskazała, że nie zgadza się z decyzją Starosty Powiatu W. w zakresie wykonania linii oraz przyłączy elektrycznych na odcinku przylegającym do jej posesji. Odwołująca się wniosła także o usunięcie słupa elektrycznego przylegającego do ogrodzenia jej posesji.

Spółka "D." sp. j. z siedzibą w R., działająca przez pełnomocnika, adw. M. K., w złożonym środku zaskarżenia nie przywołała żadnych okoliczności, na podstawie których uzasadniałaby wniesione odwołanie.

W wyniku analizy akt sprawy Wojewoda Dolnośląski stwierdził, że przedmiotem inwestycji drogowej jest rozbudowa i przebudowa ulicy [...] w R., gmina S., drogi gminnej klasy "L" o długości 0,75 km. Z uwagi na fakt, że w sprawie będą miały zastosowanie przepisy z zakresu prawa budowlanego, na wstępie należy wyjaśnić, że wniosek został złożony w dniu 7 grudnia 2018 r. Natomiast w dniu 19 września 2020 r. weszła w życie ustawa z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (poz. 471 ze zm.). Jednakże w myśl art. 25 tej ustawy do spraw uregulowanych ustawą Prawo budowlane, wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, przepisy ustawy zmienianej w art. 1 (tj. ustawy Prawo budowlane) stosuje się w brzmieniu dotychczasowym. Zgodnie z przepisami art. 11i ust. 1 i ust. 2 specustawy drogowej w sprawach dotyczących zezwolenia na realizację inwestycji drogowej nieuregulowanych w tej ustawie stosuje się odpowiednio przepisy Prawa budowlanego, z wyjątkiem art. 28 ust. 2. W sprawach dotyczących zezwolenia na realizację inwestycji drogowej nie stosuje się przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz przepisów ustawy z dnia 9 października 2015 r. o rewitalizacji. W związku z powyższym zgodnie z art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane (mając na uwadze art. 11 i specustawy drogowej w podanym poniżej zakresie), przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza: zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7 oraz 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. Zgodnie z art. 11d ust. 1 pkt 1 specustawy drogowej, do wniosku załączono mapę w skali 1: 500, na której przedstawiono proponowany przebieg drogi, z zaznaczeniem terenu niezbędnego dla obiektów budowlanych oraz istniejące uzbrojenie terenu. Ponadto przedstawiono analizę powiązania drogi z innymi drogami publicznym, dołączono mapy zawierające projekty podziału nieruchomości, określono części nieruchomości, które planowane są do przejęcia na rzecz Gminy S. oraz określono zmiany w dotychczasowej infrastrukturze zagospodarowania terenu. Do wniosku inwestor dołączył ponadto wymagane specustawą opinie i decyzje, wśród których znajdują się: 1) opinia Zarządu Województwa Dolnośląskiego z dnia 15 października 2018 r. (znak: [...]) o zgodności wnioskowanego zadania inwestycyjnego z celami, zasadami i kierunkami polityki przestrzennej Województwa Dolnośląskiego ustalonymi w Planie Zagospodarowania Przestrzennego Województwa Dolnośląskiego Perspektywa 2020, przyjętym Uchwałą [...] Sejmiku Województwa Dolnośląskiego z dnia [...] marca 2014 r. (Dz. Urz. Woj. Doln. poz. [...]), 2) pozytywna opinia Burmistrza S. z dnia 29 października 2018 r. (znak: [...]). 3) opinia Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie Regionalny Zarząd Gospodarki Wodnej we Wrocławiu z dnia 24 października 2018 r, (znak: [...]), 4) opinia Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków we Wrocławiu z dnia 18 października 2018 r. (znak: [...]) w zakresie ochrony zabytków archeologicznych dla powyższego zadania inwestycyjnego, zawierająca uwarunkowania konserwatorskie, 5) opinia Szefa Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego we W. z dnia 19 października 2018 r. znak: ([...])), 6) ostateczna decyzja Dyrektora Zarządu Zlewni we Wrocławiu Państwowego Wodnego Wody Polskie z dnia 7 lutego 2019 r. znak: WR.ZUZ.5.421.332.2018.ZC o pozwoleniu wodno-prawnym na: wykonanie urządzenia wodnego, tj. budowę wylotu wód opadowych i roztopowych do rzeki Z., prowadzenie przez wały powodziowe rurociągów, usługę wodną na odprowadzenie wód opadowych i roztopowych pochodzących z pasa drogowego i terenów przyległych projektowanym wylotem do rzeki Z., usługę wodną obejmująca trwałe odwadnianie wykopów budowlanych, oraz lokalizowanie na obszarach szczególnego zagrożenia powodzią nowych obiektów budowlanych, tj. kanalizacji deszczowej zakończonej wylotem [...] do rzeki Z. (działka nr [...], obręb R., gmina S.). Organ dodaje, że Zarząd Powiatu W. nie wydał opinii w terminie 14 dni od dnia otrzymania wniosku o jej wydanie, co na podstawie art. 1 lb ust. 2 specustawy drogowej, należy traktować jako brak zastrzeżeń do wniosku. Pozostałe opinie podmiotów, wymienionych w art. 11d ust. 1 pkt 8 lit. a, b, c, g specustawy drogowej tj. ministra właściwego do spraw zdrowia, dyrektora właściwego urzędu górniczego, dyrektora właściwej regionalnej dyrekcji lasów państwowych oraz właściwego zarządcy infrastruktury kolejowej, nie były wymagane. Oświadczenie tej treści dodatkowo złożył w dniu 5 grudnia 2018 r. projektant inwestycji. Zgodnie z art. 11 d ust. 1 pkt 5 specustawy drogowej, do wniosku o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej inwestor dołączył projekt budowlany wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami oraz dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi. Projekt został wykonany i sprawdzony przez osoby spełniające warunki, o których mowa w art. 12 ust. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. — Prawo budowlane. Zgodnie z art. 20 ust. 4 tej ustawy, do projektu dołączono oświadczenia projektantów i sprawdzających o sporządzeniu projektu zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Jak wynika projektu budowlanego, zaprojektowano ulicę jednojezdniową, dwukierunkową, której zasadnicza szerokość wynosi 5,5 m. W celu umożliwienia ruchu pieszych w pasie drogowym zaprojektowano obustronny chodnik o szerokości 2,0 m. z betonowej kostki brukowej. Zaplanowano, że nieumocniona część pasa drogowego zostanie pokryta warstwą humusu i obsiana trawą, bądź wypełniona grysem na agrotkaninie. W projekcie przewidziano budowę zjazdów na posesję oraz połączenie z drogą wewnętrzną (ul. [...]) oraz budowę: kanalizacji deszczowej w celu odprowadzenia wody deszczowej z nawierzchni jezdni, sieci oświetlenia terenu oraz kanału teletechnicznego dla potrzeb Gminy S. Projekt przewiduje również przebudowę kolidującej sieci elektroenergetycznej, telekomunikacyjnej oraz gazowej. Objęta projektem budowlanym droga na początku i na końcu łączy się z ul. [...]. Rozbudowę ulicy zaprojektowano w sposób zapewniający optymalne wykorzystanie dostępnego pasa drogowego oraz pobliskiego terenu, przy zapewnieniu jak największej płynności oraz bezpieczeństwa ruchu. Przyjęte w projekcie parametry drogi pozostają w zgodzie z przepisami rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie, m.in. w zakresie § 15 (szerokość pasów ruchu), § 44 (szerokość chodników) i § 79 (zjazdy). Po dokonaniu analizy przedłożonego przez inwestora projektu budowlanego, organ odwoławczy stwierdził, że spełnia on wymagania określone w art. 34 ust. 2 i ust. 3 ustawy Prawo budowlane oraz rozporządzeniu Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 2018 r. poz. 1935; mając na uwadze podaną na wstępie przesłankę temporalną). Wobec powiedzianego, należy stwierdzić, że wniosek o wydanie decyzji spełniał wymagania przewidziane w art. 1 lb ust. 1 oraz art. 1 ld ust. 1 pkt 1-5 specustawy. Następnie organ odwoławczy poddał kontroli przeprowadzone przez Starostę Powiatu W. postępowanie w sprawie wydania decyzji o zezwoleniu na realizację opisanego przedsięwzięcia i stwierdził, że w ocenie organu drugiej instancji, Starosta Powiatu W. prawidłowo poinformował strony o wszczętym postępowaniu, podał jego podstawę prawną, poinformował strony o możliwości zapoznania się z aktami sprawy, a także o miejscu, w którym strony mogą zapoznać się z tą dokumentacją, a zatem należycie i wyczerpująco poinformował strony o okolicznościach faktycznych i prawnych, będących przedmiotem postępowania administracyjnego, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków. Starosta Powiatu W. pismem z dnia 27 marca 2019 r. [...], zawiadomił wnioskodawcę oraz właścicieli i użytkowników wieczystych nieruchomości objętych wnioskiem o wydanie tej decyzji, kierując korespondencję na adresy wskazane w katastrze nieruchomości. Pozostałe strony postępowania zostały poinformowane o powyższym w drodze obwieszczeń w Urzędzie Miejskim w S., w Starostwie Powiatowym we W., w urzędowych publikatorach teleinformatycznych - Biuletynie Informacji Publicznej tych urzędów i w prasie lokalnej. W tym zawiadomieniu i obwieszczeniu organ pierwszej instancji poinformował strony o terminie i miejscu, w którym strony mogą zapoznania się z aktami sprawy. Uznając, że zebrany materiał dowodowy pozwala na wydanie rozstrzygnięcia, Starosta Powiatu W. , wydał kwestionowaną decyzję o zezwoleniu na realizacje inwestycji drogowej. Zgodnie z art. 11f ust. 3 specustawy drogowej, Starosta Powiatu W. doręczył decyzję wnioskodawcy oraz zawiadomił o jej wydaniu w drodze obwieszczeń Urzędzie Miejskim w S., w Starostwie Powiatowym we W., w urzędowych publikatorach teleinformatycznych - Biuletynie Informacji Publicznej tych urzędów i w prasie lokalnej.

Dotychczasowych właścicieli i użytkowników wieczystych nieruchomości objętych decyzją Starosty Powiatu W. , organ pierwszej instancji poinformował o wydaniu decyzji w drodze zawiadomień wysłanych na adresy wskazane w katastrze nieruchomości. W zawiadomieniach oraz w obwieszczeniu zamieszczono, zgodnie z art. 11f ust. 4 specustawy drogowej, informację o miejscu, w którym strony mogą zapoznać się z treścią decyzji. Kontrolowana decyzja Starosty Powiatu W. czyni zadość przedstawionym w art. 11 f ust. 1 specustawy drogowej wymaganiom dotyczącym: powiązania z innymi drogami publicznymi, określenia linii rozgraniczających teren które stanowią linie podziału nieruchomości, określenia warunków wynikających z potrzeb ochrony środowiska, zabytków, kultury współczesnej obronności jak też ochrony interesów osób trzecich, zatwierdzenia podziału nieruchomości wraz z oznaczeniem nieruchomości lub ich części według ewidencji gruntów, które staną się własnością Gminy S., zatwierdzenia projekt budowlany jak też określa terminu oraz tryb wydania nieruchomości. Organ wyjaśnia, że projekt budowlany został sporządzony i zatwierdzony w kwestionowanym zezwoleniu na inwestycje drogową w czasie obowiązywania § 7 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie, wskazującego na wymóg aby droga lokalna, jaką jest ul. [...], posiadała szerokość 12,00 m w liniach rozgraniczających, umożliwiając usytuowanie jezdni, chodników, wykonanie przebudowy istniejących sieci oraz zaprojektowanie kanału technologicznego i budowę oświetlenia drogowego (pismo projektanta z dnia 31 maja 2019 r.). Jednakże wyżej podany § 7 uchylony został przez § 1 pkt 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 1 sierpnia 2019 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (poz. 1643) z dniem 13 września 2019 r. Organ dodaje, że w myśl § 3 pkt 1 rozporządzenia zmieniającego rozporządzenie w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie stanowi, że do inwestycji drogowej, dla której przed dniem wejścia w życie tego rozporządzenia, został złożony wniosek o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę lub decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, a także odrębny wniosek o zatwierdzenie projektu budowlanego, stosuje się przepisy rozporządzenia, o którym mowa w § 1 (tj. rozporządzenia zmienianego). Niemniej jednak, należy jeszcze raz podkreślić, że tutejszy organ nie posiada uprawnień do ingerencji w przyjęte rozwiązania projektowe.

Odnosząc się do zarzutów podniesionych przez strony odwołujące się, w pierwszej kolejności należy wskazać, że zarówno Starosta Powiatu W. orzekający jako organ pierwszej instancji, jak i Wojewoda Dolnośląski działający jako organ odwoławczy, pełnią w procesie inwestycyjnym funkcję organów, które będąc właściwe do wydania decyzji w przedmiocie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej, nie są jednocześnie uprawnione do wyznaczania i korygowania trasy inwestycji drogowej, ani do zmiany proponowanych we wniosku rozwiązań. Zgodnie z art. 11 d ust. 1 pkt 1 specustawy drogowej, to inwestor, w oparciu o przedłożoną mapę w skali co najmniej 1:5000 przedstawia proponowany przebieg drogi, z zaznaczeniem terenu niezbędnego dla obiektów budowlanych, oraz istniejące uzbrojenie terenu. Zarówno Starosta Powiatu W. , jak i organ odwoławczy, mogą działać tylko w granicach tego wniosku, nie mają możliwości ingerowania w lokalizację inwestycji, a więc i w przebieg linii podziału nieruchomości, zaproponowany przez wnioskodawcę. Ocenie dokonanej przez organy pierwszej i drugiej instancji może jedynie podlegać zgodność z prawem planowanego przedsięwzięcia, w szczególności spełnienie warunków zawartych w przepisach specustawy drogowej, bowiem stosownie do przepisu art. 11 e specustawy drogowej nie można uzależnić zezwolenia na realizację inwestycji drogowej od spełnienia świadczeń lub warunków nie przewidzianych obowiązującymi przepisami (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 kwietnia 2013 r., sygn. akt II OSK 432/13). Inwestor jest zatem kreatorem miejsca, sposobu i kształtu realizacji inwestycji, natomiast organ orzekający wyznacza dopuszczalne prawem granice tej kreacji, poprzez dokonywanie oceny prawnej, kończącej się aktem władztwa publicznego, zakreślającego te granice. Zadaniem organu jest bowiem sprawdzenie, czy wyznaczone przez wnioskodawcę linie rozgraniczające pas drogowy oraz zaproponowane rozwiązania techniczne odpowiadają woli ustawodawcy wyrażonej w innych regulacjach prawnych, mających znaczenie dla wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej. Organ podkreśla, że zgodnie z powszechnie przyjmowanym w orzecznictwie sądowo administracyjnym poglądem dotyczącym tej materii, organ właściwy w przedmiocie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej nie jest upoważniony do korygowania rozwiązań przyjętych we wniosku o wydanie decyzji (por. wyroki Naczelnego Sądy Administracyjnego z dnia 13 września 2017 r. sygn. II OSK 1705/17, z dnia 24 lutego 2014 r. sygn. akt II OSK 3221/14 i z dnia 28 lutego 2014 r. sygn. akt II OSK 93/14 oraz wyroki Wojewódzkiego Sądy Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 kwietnia 2017 r. sygn. akt VII SA/Wa 2952/16, z dnia 30 stycznia 2017 r. sygn. akt VII SA/Wa 213/16 z dnia 15 stycznia 2016 r. sygn. akt VII SA/Wa 2446/15). To inwestor samodzielnie dokonuje wyboru najbardziej korzystnych rozwiązań lokalizacyjnych i następnie techniczno- wykonawczych inwestycji, mając na uwadze spowodowanie jak najmniej szych uciążliwości dla właścicieli nieruchomości. W kwestii podnoszonych przez odwołujących się zarzutów, należy stwierdzić, że większość z nich dotyczących realizacji inwestycji została przez część ze stron odwołujących się podniesiona już na etapie postępowania pieroszoinstancyjnego. Ze zgromadzonych w sprawie dokumentów wynika, że inwestor przeanalizował te uwagi, lecz nie dokonał w projekcie sugerowanych zmian. Starosta Powiatu W. ponadto przesłał do stron w załączeniu wyjaśnienia pełnomocnika inwestora, dotyczące podnoszonych kwestii. Mając na uwadze sformułowane przez niektórych odwołujących się żądanie zmiany decyzji Starosty Powiatu W. , wyjaśnić należy, iż co do zasady interes właścicieli konkretnych nieruchomości co do kwestionowania decyzji przesądzających o przebiegu inwestycji liniowych może dotyczyć wyłącznie tych odcinków inwestycji, których przebieg skutkuje bezpośrednią ingerencją w ich prawa podmiotowe, czyli prawo własności. Natomiast podnoszenie zarzutów w kontekście rozstrzygnięć organu dotyczących innych nieruchomości, nie może być traktowane jako obrona indywidualnego interesu prawnego (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 lipca 2012 r. sygn. akt IV SA/Wa 752/12). Osoba posiadająca prawo własności, użytkowania wieczystego lub inne ograniczone praw rzeczowe jest stroną postępowania, ale tylko w części dotyczącej jej nieruchomości (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 października 2020 r., sygn. akt IV SA/Wa 1613/20). W konsekwencji wojewoda stwierdza, że odwołujący się posiadają interes prawny do podnoszenia zarzutów i żądań dotyczących jedynie ich nieruchomości i wskazuje, że brak zgody odwołujących się na części należących do nich działek, w koncepcji przyjętej przez inwestora i zatwierdzonej w decyzji Starosty Powiatu W. , nie stanowi o wadliwości zaskarżonego rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji. Specustawa drogowa nie wprowadza rozwiązań prawnych, odnoszących się do udzielenia inwestorowi zezwolenia na realizację inwestycji drogowej na danej nieruchomości od wyrażenia na to zgody podmiotu będącego właścicielem bądź użytkownikiem wieczystym tejże nieruchomości. W dalszej kolejności, w odpowiedzi na argumentację podnoszoną w odwołaniach, wskazać należy, że w ramach postępowania w sprawie udzielenia zezwolenia na realizację inwestycji drogowej, ustawodawca nie przewidział po stronie inwestora obowiązku konsultacji rozwiązań lokalizacyjnych czy technicznych z właścicielami lub użytkownikami wieczystymi poszczególnych nieruchomości. Oznacza to, że strona nie może skutecznie domagać się od organu administracji publicznej przeprowadzenia takich konsultacji, i zarzucać wadliwości decyzji z powodu braku ich przeprowadzenia bądź też ich niewłaściwej organizacji (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 kwietnia 2013 r. sygn. akt 11 OSK 432/13). Odnosząc się do zarzutu, że nowopowstała działka nie będzie spełniała wymogów (działki przeznaczonej pod budownictwo jednorodzinne, określonych w obowiązującym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, organ odwoławczy podkreśla, iż kwestia ta nie jest przedmiotem rozważań organów administracji właściwych w sprawie wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej. Wyjaśnić przy tym należy, że w postępowaniu takim organ bada bowiem zgodność z prawem wniosku inwestora, a nie zaś zagadnień dotyczących ewentualnych negatywnych następstw dla podmiotów objętych ta decyzją. Z samej istoty przedsięwzięcia drogowego, będącego inwestycją liniową, wynika ingerencja w prawa przysługujące innym podmiotom w stosunku do nieruchomości objętych projektowaną inwestycją. Z omawianej ingerencji wynikać mogą z kolei inne utrudnienia dla podmiotów dotychczas wykorzystujących daną nieruchomość lub planujących jej wykorzystywanie w określony sposób. Jeżeli w wyniku realizacji wyżej opisanej inwestycji odwołujący się poniesie jakiekolwiek szkody materialne, to będzie mu przysługiwało roszczenie odszkodowawcze. W ocenie Wojewody Dolnośląskiego, wobec faktu, że zaproponowany przez inwestora przebieg inwestycji oraz jej parametry spełniają wymogi formalnoprawne, nie była możliwa odmowa wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej. O przebiegu drogi i rozwiązaniach technicznych decyduje zarządca (inwestor) i to on dokonał wyboru najbardziej korzystnych rozwiązań lokalizacyjnych i techniczno-wykonawczych, mając na uwadze spowodowanie jak najmniejszych uciążliwości dla właścicieli nieruchomości, a także uwzględniając konieczność wypłaty stosownego odszkodowania. Oceniając to, czy kwestionowana decyzja w sposób prawidłowy zapewnia poszanowanie uzasadnionych interesów osób trzecich (art. 11f ust. 1 pkt 4 specustawy) należy mieć na względzie, że inwestor realizujący inwestycję drogową działa w interesie publicznym, który ma prymat nad interesem prawnym jednostki, o ile nie narusza jego interesu prawnego w sposób niezgodny z prawem. Obowiązek uwzględnienia uzasadnionych interesów osób trzecich należy interpretować w taki sposób, że chodzi tu o interesy obiektywnie uzasadnione. Odwołujący się powołują się na interes subiektywny, upatrując go w uszczupleniu przysługującego im prawa własności i pogorszeniu warunków korzystania z nieruchomości. Niewątpliwie jest to naruszenie ich interesu, jednak nie jest on na tyle uzasadniony aby odstąpić od realizacji inwestycji. Podsumowując, w ocenie Wojewody Dolnośląskiego wnioskowana inwestycja budowlana jest zgodna z ustawą o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych oraz przepisami z zakresu prawa budowlanego, a w szczególności rozporządzeniem w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie. Mając na uwadze dotychczasową argumentację, zdaniem wojewody, należy utrzymać w mocy decyzję Starosty Powiatu W. z dnia 18 czerwca 2019 r. Nr 536/2019.

Na ostateczną decyzję skargę do WSA we Wrocławiu złożyli I. P. i Spółka "D." sp. j. z siedzibą w R. Co istotne pierwsza ze skarżących cofnęła skargę na rozprawie w dniu 9 lutego 2023 r.

W skardze spółki pełnomocnik profesjonalny wniósł o uchylenie decyzji w całości. Na podstawie art. 57 § 1 pkt 3 p.p.s.a. zarzucił, że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem: I. przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. 1) art. 11 f ust. 1 pkt 4 oraz pkt 8 lit. h w zw. z art. 11e ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (t.j.: Dz.U.2022 poz.176, dalej zwanej "specustawą drogową") oraz § 11, § 77 oraz § 79 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (t.j.: Dz.U.2016 poz.124 ze zm., dalej zwanego "Rozporządzeniem"), poprzez błędną wykładnię prowadzącą do ich niewłaściwego zastosowania, polegającą na błędnym uznaniu, że organ wydając decyzję w trybie specustawy drogowej (na podstawie art. 11 f tej ustawy) związany jest wnioskiem inwestora (zarządcy drogi) w sposób zwalniający go od wnikliwego zbadania postaw do wydania decyzji i prowadzenia postępowania wyjaśniającego (dowodowego), w tym w kontekście uzasadnionych interesów osób trzecich oraz niezbędnych (uwzględniających potrzeby nieruchomości sąsiednich dla planowanej inwestycji drogowej) zjazdów, co skutkowało błędnym uznaniem przez organ istnienia podstaw do wydania zaskarżonej decyzji, bez należytego przeanalizowania m. in. zastrzeżeń i zarzutów skarżącej zawartych w odwołaniu z 8 lipca 2019 r. od decyzji organu I instancji, w tym wskazanych w piśmie z 8 sierpnia 2019 r., stanowiącym uzupełnienie odwołania, a także pominięciem stanowiska strony oraz materiału dowodowego zaoferowanego przez stronę przy piśmie z 12 kwietnia 2019 r. (data wpływu 16 kwietnia 2019 r.) oraz w odwołaniu od decyzji organu I instancji, bez przeanalizowania zgodności zatwierdzonego projektu budowlanego i wydanego zezwolenia na realizację inwestycji drogowej z § 11, § 77 oraz § 79, bez odniesienia do istniejącego uzasadnionego interesu prawnego skarżącej wynikającego z art. 140 Kodeksu cywilnego, art. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 Prawo budowlane (w zw. z art. 110 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, art. 31 ust. 3 w zw. z art. 64 ust. 2, art. 32 ust. 1 i 2 oraz art. 21 ust. 1 oraz art. 2 Konsytuacji RP, jak również bez należytego odniesienia do treści art. 5 ust. 1 pkt 8 i 9 oraz art. 6 ustawy Prawo budowlane, co skutkowało nieuzasadnionym przyjęciem, że zaistniały podstawy do utrzymania w mocy decyzji organu I instancji; 2) art. 11f ust. 1 w zw. z art. 11i specustawy drogowej oraz art. 35 ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy Prawo budowlane w zw. z art. 34 ust. 3 pkt 1 lit. d i e oraz pkt 5 w zw. z art. 32 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 Prawo budowlane (zwane dalej "Prawem budowlanym), poprzez niewłaściwe zastosowanie i wydanie zaskarżonej decyzji w sytuacji, gdy organ I instancji w żaden sposób nie odniósł się do treści rozwiązań projektowych przyjętych dla planowanej inwestycji drogowej, nie zestawił tych rozwiązań z przepisami Prawa budowalnego, przepisami wykonawczymi do tej ustawy, w tym rozporządzenia, a także nie dokonał weryfikacji rozwiązań projektowych objętych wnioskiem zarządcy drogi (inwestora), w tym w kontekście argumentacji i uwag skarżącej podniesionych w toku postępowania, jak również nie wykazał że decyzja posiada wszystkie niezbędne i aktualne uzgodnienia, oraz czy spełnia wszystkie warunki specustawy drogowej, co bez przeprowadzenia ponownego wnikliwego postępowania w pełnym zakresie, odwołania do materiału dowodowego, nie pozwalało organowi na utrzymanie decyzji organu I instancji w mocy (który to organ nie odwołał się w ogóle do treści art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, jak również do treści projektu budowlanego, ograniczając swe rozstrzygnięcie wyłącznie do wskazania, że zachodziły podstawy do wydania decyzji a projekt budowlany stanowi załącznik do decyzji); 3) art. 11 f ust. 1 pkt 1 oraz pkt 7 specustawy drogowej, poprzez niewłaściwe zastosowanie, poprzez wydanie decyzji bez należytego odniesienia się przez organ odwoławczy w uzasadnieniu decyzji (podobnie jak organ I instancji) do treści załącznika do decyzji (projektu budowlanego) i ograniczenie się do arbitralnego "zatwierdzenia" inwestycji drogowej objętej wnioskiem zarządcy drogi, bez odwołania do przyjętych rozwiązań projektowych, a ponadto bez odniesienia się w żaden sposób do zarzutu skarżącej podniesionego w odwołaniu, odnoszącego się do naruszenia ust. 1 pkt 1 tego przepisu specustawy drogowej, w zakresie w jakim decyzja I instancji: - nie określała wymogów dotyczących powiązania drogi z innymi drogami publicznymi, w tym nie określała ich kategorii, a dodatkowo ograniczała się do lakonicznego odnotowania, co stanowi przedmiot inwestycji drogowej objęty załączoną do wniosku dokumentacją projektową, co prowadzić powinno do wniosku, że brak było podstaw do uznania, że decyzja organu I instancji (uwzględniając treść uzasadnienia) spełniała warunki z art. 11f ust. 1 pkt 1 i 7 specustawy drogowej, a tym samym nie pozwalało organowi odwoławczemu na utrzymanie tej decyzji w mocy i wydanie rozstrzygnięcia na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego; II. przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1) art. 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. 2021 poz. 735, dalej zwanej "k.p.a.") oraz art. 80 k.p.a., poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i nieuwzględnienie przy wydawaniu decyzji, wskutek czego doszło do wydania rozstrzygnięcia bez zgromadzenia pełnego materiału dowodowego oraz bez oceny całokształtu materiału dowodowego, a to m. in. z uwagi na: - brak podjęcia przez organ wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy; - dokonanie oceny materiału dowodowego w sposób dowolny i niewszechstronny, sprzeczny z zasadami wnioskowania i logiki; - niewypowiedzenie się organu Il instancji odnośnie poszczególnych dowodów zgromadzonych w sprawie, w tym bez wskazania przez organ stopnia wiarygodności i mocy dowodowej poszczególnych dowodów, a także - brak należytego wypowiedzenia się w zakresie stanowiska (zarzutów i argumentacji) skarżącej zawartego w odwołaniu z 8 lipca 2019 r. od decyzji organu I instancji, w tym wskazanych w piśmie z 8 sierpnia 2019 r., stanowiącym uzupełnienie odwołania, w tym zakresie prawidłowości wyznaczenia, a także brak należytego odniesienia do treści pisma skarżącej (data wpływu 16 kwietnia 2019 r.) oraz zaoferowanej przy tym piśmie argumentacji i materiału dowodowego, w kontekście: istnienia podstaw do wydania decyzji w trybie art, 11f specustawy drogowej i przyjętych w ramach wniosku inwestora (zarządcy drogi) rozwiązań projektowych, obowiązku zapewnienia ochrony uzasadnionym interesom osób trzecich, w tym skarżącej, wskutek czego organ II instancji nieprawidłowo i w sposób dowolny uznał za organem I instancji, że zgromadzony materiał dowodowy daje podstawy do wydania rozstrzygnięcia zgodnego z wnioskiem zarządcy drogi - Burmistrza S. dla zgłoszonej inwestycji drogowej dla ul. [...] w R.; 2) naruszeniem podstawowych zasad postępowania administracyjnego oraz niewystarczającym uzasadnieniem faktycznym i prawnym zaskarżonej decyzji (art. 7 k.p.a., art. 10 § 1 k.p.a. w zw. z art. 15 k.p.a. oraz art. 107 § 1 {w tym pkt 4, 5 i 6) i 3 k.p.a. w zw. z art. 8 k.p.a., art. 9 k.p.a., art. 11 k.p.a.) i art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., przejawiającym się m. in. brakiem należytej (pełnej) kontroli prawidłowości rozstrzygnięcia organu I instancji, brakiem ponownego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego sprawy oraz brakiem wnikliwego oraz wszechstronnego zbadania i odniesienia się w zaskarżonej decyzji do wszystkich zarzutów skarżącej zawartych w odwołaniu z 8 lipca 2019 r. od decyzji organu I instancji, w tym wskazanych w piśmie z 8 sierpnia 2019 r., stanowiącym uzupełnienie odwołania, a także pominięciem stanowiska strony i materiału dowodowego zaoferowanego przez stronę przy piśmie z 12 kwietnia 2019 r. (data wpływu 16 kwietnia 2019 r.), co skutkowało nienależytym wyjaśnieniem skarżącej zasadności przesłanek, którymi kierował się organ II instancji wydając rozstrzygnięcie w sprawie, uznając m.in., że zarzuty podniesione w odwołaniu nie zasługują na uwzględnienie, czy też nie dają podstaw do dalszego prowadzenia postępowania wyjaśniającego (uchylenia decyzji, ewentualnie podjęcia czynności w trybie art. 136 k.p.a.), - zaskarżona decyzja organu I instancji nie narusza przepisów postępowania w stopniu nakazującym jej wyeliminowanie z obrotu, a także przepisów specustawy drogowej, ustawy Prawo budowlane i przepisów wykonawczych do tej ustawy (w tym rozporządzenia), zgromadzony materiał dowodowy dawał podstawy do wydania decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i podziale nieruchomości oraz udzieleniu zezwolenia na realizację inwestycji drogowej pn. "Rozbudowa i przebudowa ulicy [...] w R." (utrzymania w mocy decyzji organu I instancji). Wnoszę, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. w zw. z art. 11 g ust. 3 specustawy drogowej (o contrario), o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, a ponadto na podstawie art. 135 p.p.s.a. o uchylenie poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. strona wnosi o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu w sprawie w postaci map projektowych, wskazujących na zaprojektowane w ramach inwestycji drogowej (dla ul. [...] w R.) zjazdy dla działek skarżącej oraz wnioskowane przez skarżącą rozwiązania projektowe w zakresie zjazdów. Przeprowadzenie wnioskowanego dowodu nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie, gdyż dokument stanowiący wnioskowany dowód został dołączony do niniejszego pisma procesowego. W uzasadnieniu opisano przebieg postępowania administracyjnego. Skarżący przypomniał, że organ l szej instancji otrzymał (między innymi) uwagi skarżącej (data wpływu pisma 16 kwietnia 2019 r.) odnośnie zmiany lokalizacji i parametrów technicznych zaprojektowanych zjazdów. Organ zwrócił się do inwestora (pełnomocnika Gminy S.) o ustosunkowanie się do przesłanych uwag, uzyskując informację zwrotną o nieuwzględnieniu wnioskowanych zmian w projekcie. Organ uznał w związku z tym, że w świetle stanowiska judykatury organ nie może oceniać racjonalności, czy też słuszności przyjętych rozwiązań projektowych (nie może też dokonywać jakichkolwiek zmian np. w zakresie lokalizacji, przebiegu oraz planowanych parametrów technicznych inwestycji), uznając jednocześnie bez szerszego uzasadnienia, że wniosek "co do zasady" spełnia wymogi określone w art. 11d ust. 1 specustawy drogowej, a "na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego (...) zostały spełnione wszystkie ustawowe przesłanki do wydania niniejszego zezwolenia". Decyzją z 24 lutego 2022 r., znak: IF-0.7821.8.2019.UD (PF), Wojewoda Dolnośląski utrzymał w mocy decyzję organu l instancji. Podtrzymał zasadniczo stanowisko organu I instancji, wskazując, że przyjęte w projekcie parametry drogi pozostają w zgodzie z przepisami rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie, m. in. w zakresie § 15 (szerokość pasów ruchu), § 44 (szerokość chodników), § 79 (zjazdy). Organ uznał, że analiza projektu wskazuje, że "spełnia on wymagania określone m. in. w art. 34 ust 2 i ust. 3 ustawy Prawo budowlane", co prowadziło organ do uznania, że wniosek o wydanie decyzji spełniał wymagania z art. 11d ust. 1 pkt 1-5 specustawy drogowej. Zdaniem organu odwoławczego "wobec faktu, że zaproponowany przez inwestora przebieg inwestycji oraz jej parametry spełniają wymogi formalnoprawne, nie była możliwa odmowa wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej. O przebiegu drogi i rozwiązaniach technicznych decyduje zarządca (inwestor) i to on dokonał najbardziej korzystnych rozwiązań lokalizacyjnych i techniczno-wykonawczy, mając na uwadze spowodowanie jak niemniejszych uciążliwości dla właścicieli nieruchomości, a także uwzględniając konieczność wypłaty odszkodowania. Oceniając to, czy kwestionowana decyzja w sposób prawidłowy zapewnia poszanowanie uzasadnionych interesów osób trzecich (art. 11f ust 1 pkt 4 specustawy) należy mieć na względzie, że inwestor realizujący inwestycję drogową działa w interesie publicznym, który ma prymat nad interesem jednostki, o ile nie narusza jego interesu prawnego w sposób niezgodny z prawem. Obowiązek uwzględnienia uzasadnionych interesów należy interpretować w taki sposób, że chodzi o interesy obiektywnie uzasadnione. Odwołujący się powołują się na interes subiektywny, upatrując go w uszczupleniu przysługującego im prawa własności i pogorszeniu warunków korzystania z nieruchomości. Niewątpliwie jest to naruszenie ich interesu, jednak nie jest on na tyle uzasadniony aby odstąpić od realizacji inwestycji." Decyzja organu II instancji, podobnie jak i organu I instancji, jest zdaniem skarżącej nieprawidłowa. Podtrzymując i uzupełniając zarzuty wyrażone w odwołaniu strona dodaje, że skarżąca podziela co do zasady pogląd organów obu instancji odnośnie wyrażonego w zakresie realizacji inwestycji drogowych (w oparciu o specustawę drogową) stanowiska co do prymatu interesu publicznego nad interesem jednostki, w tym w zakresie decyzji inwestora odnośnie przebiegu drogi i rozwiązań technicznych. W żaden sposób skarżąca nie oczekiwała, aby jej uwagi i zarzuty odnoszące się do planowanej inwestycji prowadziły do odstąpienia od jej realizacji. Odwołując się jednak do stanowiska organu II instancji, skarżąca oczekiwała jednak, aby organ przeanalizował w sposób wszechstronny jej zarzuty w kontekście zaoferowanej przez skarżącą argumentacji i dowodów, na jej poparcie, które wymagały od organu wnikliwej weryfikacji i przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, zgromadzenia i odwołania do kompletnego i należycie przeanalizowanego materiału dowodowego, jak również odwołania do właściwych dla podnoszonych okoliczności faktycznych przepisów prawa, których to działań organ odwoławczy (podobnie jak organ I instancji) całkowicie jednak zaniechał. Postępowanie organu skutkowało brakiem weryfikacji przez organ, czy przyjęte przez inwestora (zarządcę drogi) rozwiązania projektowe były rzeczywiście proporcjonalne i uzasadnione dla realizacji tej inwestycji drogowej (a zatem zgodne z prawem), w kontekście obowiązku art. 11 f ust. 1 pkt 4 oraz pkt 8 lit. h specustawy drogowej, tj. czy miały rzeczywiście na uwadze wskazane przez organ odwoławczy "spowodowanie jak niemniejszych uciążliwości dla właścicieli nieruchomości" (według kryterium niezbędności realizacji celu inwestycji). Ze stanowiskiem organu odwoławczego wyrażonym w tym zakresie w zaskarżonej decyzji nie sposób się zgodzić. Fakt, że organy obu instancji pominęły całkowicie sytuację prawną i faktyczną odnosząca się do skarżącej (w kontekście przysługującego jej prawa własności i prawa do zabudowy, stosownie do treści art. 140 Kodeksu cywilnego oraz art. 4 ustawy Prawo budowlane), mając na względzie, że jest właścicielem nieruchomości przyległych do planowanej inwestycji drogowej nieruchomości (tj. działek nr [...], [...], [...])-według oznaczeń sprzed podziału objętego zaskarżoną decyzją) wskazuje na całkowitą dowolność stanowiska organów obu instancji, w zakresie w jakim organy uznały, że realizacja planowanej inwestycji drogowej nie narusza interesu prawnego skarżącej w sposób niezgodny z prawem, a jedynie narusza jej subiektywny interes. Organy nie zbadały przede wszystkim czy (m. in. w związku z materiałem dowodowym zaoferowanym przez skarżącą w toku postępowania) przyjęte rozwiązania projektowe, w sposób zgodny z prawem, uszczuplają jej prawo własności i pogarszają warunki korzystania z nieruchomości. Brak należytej analizy w tym zakresie, brak zgromadzenia pełnego materiału dowodowego i jego wszechstronnej oceny oraz należytego uzasadnienia decyzji nie pozwalał organowi odwoławczemu na uznanie, że naruszenie interesu skarżącej jest zgodne z przepisami. W tym zakresie brak jakiegokolwiek uzasadnienia uniemożliwia stronie merytoryczne odniesienie się do tego stanowiska, podobnie nie pozwala na kontrolę zaskarżone] decyzji w toku postępowania sądowo-administracyjnego 1. Stanowisko organów obu instancji jest w tym zakresie całkowicie dowolne i arbitralne, albowiem organ nie odwołał się w tym zakresie do jakiegokolwiek materiału dowodowego, nie zestawił tego materiału ze stanowiskiem skarżącej i inwestora, nie odwołał się wreszcie w tym zakresie do jakichkolwiek przepisów prawa. Powyższe uchybienia, niezależnie od pozostałych zarzutów skargi, potwierdzają, że decyzja została wydana z naruszeniem podstawowych zasad postępowania administracyjnego, a w szczególności z naruszeniem art. 10 § 1 k.p.a. (skoro organ przy rozpatrywaniu sprawy nie wziął w ogóle pod uwagę zarzutów skarżącej podniesionych w odwołaniu, dowolnie uznając, że "nie przywołała żadnych okoliczności", czemu skarżąca zaprzecza), art, 7 oraz art. 77 § 1 k.p.a. Naruszenie to polegało na niewyjaśnieniu przez organ administracji publicznej wszystkich istotnych okoliczności mających wpływ na treść rozstrzygnięcia. Skoro organ odwoławczy nie odniósł się do wszystkich argumentów podniesionych przez stronę w odwołaniu to również uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie spełnia wymogów o jakich mowa wart. 107 § 3 k.p.a. Powyższe potwierdza, że brak było podstaw do wydania decyzji w oparciu o treść art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. Rozwijając powyższe strona wskazuje, że w aktach sprawy (administracyjnej) znajduje się pismo strony 12 kwietnia 2019 r. (data wpływu 16 kwietnia 2019 r.), w którym to skarżąca - mając na względzie konieczność uwzględnienia jej uzasadnionych interesów, stosownie do przesłanek z art. 11 f ust. 1 pkt 4 oraz pkt 8 lit. h specustawy drogowej wskazała na konieczność (istnienie podstaw) do dokonania zmian projektowych odnoszących się do lokalizacji i parametrów technicznych dotyczących zjazdów na działkę nr [...] oraz [...], a także na działkę [...]. Do tego pisma skarżąca załączyła szereg dokumentów, w tym ostateczną decyzję Starosty Powiatu W. z 5 lutego 2014 r. nr 288/2014 zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę na działkach nr [...] i [...], obręb R., jedn. Ewid. S.- obszar wiejski (a także decyzję o pozwolenie na budowę nr 3207/2018), decyzję o lokalizacji zjazdów nr 486/2013, projekty prawidłowego (zdaniem skarżącej) zagospodarowania terenu (w zakresie zjazdów) w związku z planowaną inwestycją drogową, akt notarialny Rep A nr [...]. Do tych dokumentów organ odwoławczy w żaden sposób się nie odniósł (organ I instancji odnotował zaś jego wpływ i po uzyskaniu stanowiska inwestora nie ocenił i nie odniósł się do zaoferowanego przez skarżącą materiału dowodowego), co było zdaniem skarżącej niezbędne dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy. Nie sposób pominąć, że treść tych decyzji (czy też zgód, zezwoleń uzyskanych na potrzeby tych postępowań), m. in. treść ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę nr 288/2014 (mając na względzie treść art. 4 Prawa budowlanego czy art. 110 § 1 k.p.a.), stanowi o prawie i obowiązku skarżącej do realizacji przewidzianego przedmiotową decyzją zamierzenia inwestycyjnego. Decyzja ta kształtuje zatem prawa i obowiązki skarżącej, a także nakazuje organom administracji publicznym "poszanowanie" jej treści - tak w zakresie obowiązków strony objętych tym indywidualnym aktem, jak i w zakresie wynikających z tego aktu uprawnień. Skarżąca w ramach realizowanego zamierzenia inwestycyjnego realizuje na działkach nr [...] i [...] (zgodnie z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego) zabudowę budynku wielorodzinnego z niezbędna infrastruktura, w ramach której przewidziano ponad 50 mieszkań. Prawidłowa realizacja inwestycji (na działkach nr [...] i [...]), umożliwiająca oddanie do użytkowania tego obiektu budowlanego, uwzględniać powinna zagospodarowanie terenu objętego zamierzeniem budowlanym w sposób określony w projekcie budowlanym, stanowiącym integralna cześć tej decyzji, jak również należyte (odpowiednie do przeznaczenia obiektu budowlanego) skomunikowanie tej nieruchomości z drogą publiczna (ul. [...] w R.). Podobnie zagospodarowanie terenu dla działki nr [...] wymaga, aby zjazd realizowany w ramach (niekwestionowanej co do zasady przez skarżącą) inwestycji drogowej dla ul. [...] zapewniał odpowiednie (właściwe) skomunikowanie tej nieruchomości z drogą publiczną, na zasadach analogicznych, jak w przypadku działek nr [...] i [...] (według oznaczenia sprzed podziału dokonanego zaskarżoną decyzją). Stanowisko organów i inwestora jest tym bardziej niezrozumiałe, że projektując inwestycję drogową zarządca miał pełną świadomość uwarunkowań prawnych odnoszących się do tych nieruchomości, a także co do faktu, że skomunikowanie tych zjazdów było w przeszłości przedmiotem uzgodnień (w związku z powołanym przez skarżącą zezwoleniem na zjazd), a których to zezwoleń skarżąca nie jest w stanie obecnie uzgodnić czy uaktualnić właśnie ze względu na prowadzone postępowanie w tej sprawie (które skutkowało brakiem możliwości uzyskania takiego zezwolenia do czasu ostatecznego zakończenia procesu prowadzonego w trybie specustawy drogowej, w związku z którym postępowania zainicjowane z wniosku skarżącej zostały zawieszone). Nie sposób pomijać przy tym, że inwestycja objęta zaskarżoną decyzją realizowana jest w interesie publicznym, a więc również w interesie skarżącej i przyszłych mieszkańców nieruchomości, które będą miały dostęp do drogi publicznej (ul. [...]), a zatem na etapie projektowania tej inwestycji drogowej interesu tego nie należało ignorować, co jednak miało miejsce w przedmiotowej sprawie (zarówno na etapie projektowania, jak i w toku postępowania prowadzonego w trybie specustawy drogowej). Mając powyższe na względzie strona podkreśla, że realizacja inwestycji drogowej wpłynie niewątpliwie na możliwość odpowiedniego zagospodarowania i użytkowania terenu nieruchomości (działek) przez skarżącą, a więc jej skutki wykraczać będą poza treść tej decyzji. Rolą organów w toku prowadzonego postępowania była zatem ocena czy tak daleko idące ograniczenia, które uniemożliwić mogą realizację (zachowanie) praw skarżącej, są zgodne z przepisami i nie naruszają uzasadnionego interesu skarżącej (w kontekście kryterium niezbędności realizacji celu inwestycji jako przesłanki ingerencji w prawo własności nieruchomości oraz zasady proporcjonalności i równości), mając na względzie te okoliczności, a także biorąc pod uwagę fakt, że w obrębie tej samej inwestycji drogowej, jej obszaru oddziaływania, zaprojektowane zostały zjazdy w sposób uwzględniający interesy właścicieli nieruchomości przyległych do ul. [...] (część rysunkowa projektu), Rys, nr Id, która potwierdza, że zjazdy dla właściwie wszystkich nieruchomości przyległych do projektowanej drogi, zaprojektowane zostały w sposób uwzględniający prawa (uzasadnione interesy) właścicieli tych nieruchomości; niezrozumiałe jest w związku z tym arbitralne uznanie przez zarządcę drogi, a następnie brak weryfikacji tego stanowiska przez organy obu instancji, co do braku podstaw do uwzględnienia takiego prawa w odniesieniu do skarżącej - dla działek nr [...], [...], [...], skoro w żaden sposób nie zakłócałoby to możliwości realizacji tej inwestycji drogowej oraz prawidłowej i bezpiecznej eksploatacji drogi. Brak wszechstronnej i krytycznej analizy w tym zakresie, w tym w związku z zarzutami skarżącej podniesionymi w odwołaniu, wskazuje na wadliwość decyzji organów obu instancji w stopniu, który miał niewątpliwie istotny wpływ na wynik sprawy. Nie ulega przy tym wątpliwości, że zaskarżona decyzja (utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji) ingeruje w prawa i obowiązki strony, a ewentualne naruszenie uzasadnionego interesu prawnego skarżącej nie będzie objęte odszkodowaniem, do którego odwołały się organy w zaskarżonych decyzjach. Mając powyższe na względzie skarżąca zarzuca, że rozstrzygnięcie organu odwoławczego (podobnie jak i decyzja organu I instancji), stanowią o naruszeniu art. 11f ust. 1 pkt 4 oraz pkt 8 lit. h (w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 8 i 9 ustawy Prawo budowlane), art. 110 § 1 k.p.a., § 11 w zw. z § 77 i § 79 rozporządzenia, a także art. 31 ust. 3 w zw. z art. 64 ust. 2, art. 32 ust. 1 i 2, art. 21 ust. 1 oraz art. 2 Konsytuacji RP. Nie sposób podzielić stanowiska organów, zgodnie z którym planowana inwestycja drogowa nie narusza jej uzasadnionych interesów. O wszechstronnym rozważeniu ww. aspektów nie stanowi z pewnością uzasadnienie decyzji, co potwierdza, że wydana została ona z naruszeniem art. 107 § 1 (w tym pkt 4, 5 i 6, przy czym zarzut odnośnie naruszenia pkt 5 tego przepisu odnosi się w istocie do decyzji organu I instancji) oraz art. 107 § 3 k.p.a., (a ponadto art. 7, 70 § 1 i 80 k.p.a. oraz z naruszeniem podstawowych zasad postępowania, tj. naruszeniem art. 6, art. 8, art. 9, art. 10 § 1, art. 11 k.p.a. oraz art. 15 k.p.a.) także z naruszeniem art. 11 f ust. 1 pkt 4 i 8 lit. h specustawy drogowej, a w konsekwencji również naruszeniem przepisów ustawy Prawo budowlane oraz rozporządzenia. Przyjęcie przez organy, że prymat interesu publicznego na interesem indywidualnym oraz związanie organu co do decyzji projektowych inwestora (w zakresie miejsca i sposobu realizacji inwestycji drogowej), zwalnia organy od jakiejkolwiek weryfikacji, czy też od należytego zabezpieczenia interesów osób trzecich (w tym w odniesieniu do nieruchomości objętych podziałem lub znajdujących się w obszarze oddziaływania, o którym mowa w art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego w stanie obowiązującym w dacie wydania decyzji, czy też pośredniego wpływu inwestycji na uzasadnione interesy tych osób), stanowi o błędnej wykładni przepisów specustawy drogowej, w tym art. 11 f ust. 1 pkt 4 i pkt 8 lit, h tej ustawy, a biorąc pod uwagę braki w prowadzeniu postępowania i w uzasadnieniu prawnym i faktycznym decyzji, wskazuje również na niewłaściwe zastosowanie tych przepisów w okolicznościach faktycznych i prawnych przedmiotowej sprawy. Ponadto decyzja o zezwoleniu na realizacje inwestycji drogowej zawiera w szczególności w razie potrzeby ustalenia dotyczące obowiązku budowy lub przebudowy zjazdów. Analiza tych przepisów wskazuje, że organ wydając zaskarżoną decyzją, niewątpliwie miał obowiązek zajęcia stanowiska w zakresie budowy bądź przebudowy zjazdów w związku z pionowaną inwestycją drogową. Z faktu, że rozstrzygnięcie w tym zakresie nie stanowi obligatoryjnego elementu decyzji, nie można jeszcze skutecznie wywodzić, że w sytuacji, gdy zaistnieje konieczność budowy lub przebudowy zjazdów, organ może nie zająć w tym zakresie stanowiska. Celem normy art. 11 f ust, 1 pkt 8 lit h specustawy drogowej jest bowiem ochrona właścicieli nieruchomości przylegających do budowanej drogi przed pozbawieniem dostępu do drogi publicznej i tzw. pośrednim wywłaszczeniem. Obowiązkiem zarządcy drogi jest zatem zapewnienie właściwych zjazdów dla nieruchomości. Ma to znaczenie w szczególności w sytuacji kiedy wskutek częściowo przejęcia nieruchomości pod realizację inwestycji drogowej zmieniają się uwarunkowania dotyczącej obsługi komunikacyjnej pozostałej części nieruchomości. Powołana regulacja specustawy drogowej koresponduje z treścią art 29 ust. 2 u.d.p., nakładając obowiązek zapewnienia dostępu do drogi publicznej nieruchomościom, które do tej pory taki dostęp miały (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 9 maja 2017 r., sygn. akt. IIOSK 435/17). Realizacja planowanej inwestycji niewątpliwe pozbawi skarżącą istniejącego zajadu na teren jej nieruchomości, a zatem organ miał obowiązek zająć w tym zakresie stanowisko. Należy przy tym podzielić zdanie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, że organ ma obowiązek dokonania weryfikacji zasadności żądania w zakresie ewentualnego istnienia rozwiązania alternatywnego zapewniającego możliwość realizacji tego samego celu publicznego przy ograniczeniu stopnia ingerencji w prawo własności osób trzecich oraz oceny przez organ niezbędności realizacji celu inwestycji jako przesłanki ingerencji w prawo własności nieruchomości. Ta weryfikacja nie może mieć jednak na celu samej kontroli zasadności poszczególnych rozwiązań wskazanych we wniosku, ale ma na celu zbadanie niezbędności inwestycji do realizacji ogólnego celu jaki jest dane przedsięwzięcie drogowe (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 września 2014 r., sygn. akt II OSK 1730/14). W tego typu sprawach organ nie może się ograniczyć do sprawdzenia kompletności wniosku i przyjęcia stanowiska inwestora zajętego w zakresie zarzutów podnoszonych przez strony bez przeprowadzania jego samodzielnej analizy. Organ powinien dokonać ich oceny z punktu widzenia wskazanych tej okoliczności. W rozpoznawanej sprawie inwestor wskazał jedynie, że nie jest możliwy wariant alternatywny, gdyż działka sąsiednia - zresztą podobnie jak działka należąca do skarżącej - stanowi działkę budowlaną objętą ochroną konserwatorską. Brak uzasadnienia decyzji organu w tym zakresie czyni zaskarżoną decyzję niezrozumiałą dla strony i pozostaje w sprzeczności z zasadą przekonywania wyrażona w art. 11 Kodeksu postępowania administracyjnego. Odnotować przy tym także należy, że - co słusznie wywiódł Sąd I instancji - w rozpoznawanej sprawie brak było podstaw do różnicowania sytuacji właścicieli nieruchomości przyległych do terenu inwestycji w zakresie budowy zjazdów. (.,.)". Powołując się na orzecznictwo skarżący podniósł, że warunkiem uprawnionej ingerencji w prawa własności jest wcześniejsza analiza, czy konkretne wywłaszczenie jest niezbędne dla osiągnięcia zakładanego użytecznego celu. Chodzi więc o ocenę, czy nie ma alternatywnych rozwiązań gwarantujących osiągniecie tego samego celu przy mniej dotkliwej ingerencji (bez ponoszenia nadmiernych dodatkowych kosztów, względnie - przez inne nieruchomości, nie stanowiące własności osób prywatnych). Zaniechanie objęcia zakresem inwestycji budowy zjazdu również w odniesieniu do nieruchomości skarżącej od strony nowo realizowanej drogi stanowi naruszenie wspomnianej zasady proporcjonalności, a także art. 29 ust. 2 ustawy o drogach publicznych oraz również art. 11 f ust. 1 pkt 8 lit, h specustawy drogowej. W ramach specustawy drogowej ustawodawca zakłada konieczność minimalizowania negatywnych skutków inwestycji drogowej dla sąsiednich nieruchomości, jest właśnie powołany art. 11 f ust. 1 pkt 8 lit. h tej ustawy. Celem tej normy jest ochrona właścicieli nieruchomości przylegających do budowanej drogi przed pozbawieniem dostępu do drogi publicznej i tzw. pośrednim wywłaszczeniem. Obowiązkiem zarządcy drogi jest zatem zapewnienie właściwych zjazdów dla nieruchomości. Mo to znaczenie w szczególności w sytuacji, kiedy wskutek częściowo przejęcia nieruchomości pod realizacje inwestycji drogowej zmieniają się uwarunkowania dotyczące obsługi komunikacyjnej pozostałej części nieruchomości (zob. wyrok NSA z 9 maja 2017 r., sygn. akt 435/17). Podzielić należy powszechnie przyjmowane w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego stanowisko, że postępowanie w sprawie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej toczy się na wniosek zarządcy drogi, którym organ administracji jest związany. Organ nie może dokonywać jakichkolwiek zmian np. w zakresie przebiegu oraz planowanych parametrów technicznych konkretnej inwestycji. To bowiem inwestor dokonuje wyboru rozwiązań odnoszących się do planowanego przez niego przedsięwzięcia drogowego, Rolą orzekającego w sprawie organu jest natomiast sprawdzenie kompletności wniosku w świetle wymogów ustawowych oraz czy koncepcja składającego wniosek mieści się w granicach wyznaczonych przez prawo. Niewątpliwie specustawa ogranicza uprawnienia jednostki, wynikające z prawa własności, użytkowania wieczystego, względnie ograniczonego prawa rzeczowego. Przyjąć jednakże należy, że organ uprawniony jest do oceny wniosku według kryterium niezbędności realizacji celu inwestycji jako przesłanki ingerencji w prawo własności nieruchomości. Nie zwalnia to jednak organów administracji od przestrzegania podstawowych zasad postępowania administracyjnego, w tym wynikającego z art. 7 k.p.a. nakazu uwzględnienia interesu społecznego i słusznego interesu obywateli. Właściwa ochrona interesu podmiotów wymaga, aby w decyzji zezwalającej na realizację inwestycji drogowej zawarte były postanowienia skutecznie chroniące interes prawny wywłaszczanych podmiotów, (por. wyrok NSA z dnia 25 lutego 2014 r. sygn. IIOSK 339/13 publikowany w zbiorze - Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, wyrok NSA z dnia 3 września 2014 r. sygn. akt II OSK 1730/14 publikowany w zbiorze LEX nr 1664490). Stwierdzenie przez organ, że kształt inwestycji objęty wnioskiem narusza określony przepis prawa, zobowiązuje do odmowy wydania zezwolenia na realizację inwestycji drogowej w wersji wnioskowanej przez zarządcę drogi. (,...)Odnośnie do zarzutu nieprzedstawienia właściwej analizy, wymaganej przepisem § 7 ust. 2 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie, uznać należy, że przedstawiona w projekcie budowlanym analiza jest zbyt lakoniczna. (...)Uwzględnić również należało zarzut naruszenia art 107 § 1 pkt 5 i § 3 k.p.a. Rację przyznać należy skarżącym, że treści decyzji i wynikających z niej praw i obowiązków dla stron postępowania nie można jednoznacznie ustalić. (...)." Przenosząc powyższe stanowisko judykatury na grunt przedmiotowej sprawy wskazać należy, że powołane orzeczenia potwierdzają w pełni zasadność zarzutów skargi, tak w odniesieniu do prawidłowości prowadzonego postępowania w sprawie, uzasadnienia decyzji, jej wydania z naruszeniem podstawowych zasad postępowania, a także z naruszeniem przepisów prawa materialnego, co potwierdza, że decyzja wydana została z naruszeniem uzasadnionych interesów skarżącej, bez należytego rozważenia tych interesów przez organy obu instancji, w tym bez uwzględnienia przez organy kryterium niezbędności realizacji celu inwestycji, zasady proporcjonalności i równości (a w konsekwencji z naruszeniem wskazanych w skardze przepisów prawa materialnego), co wskazuje na istnienie podstaw do wyeliminowania decyzji z obrotu (podobnie jak i decyzji organu I instancji), jak wydanej z naruszeniem przepisów, w stopniu, który miał niewątpliwie istotny wpływ na wynik sprawy. I. naruszenie przepisów prawa materialnego: Skarżąca zarzuca, że organ odwoławczy błędnie zaakceptował stanowisko organu 1 instancji, który w sposób arbitralny, bez przeprowadzenia należytej analizy rozwiązań projektowych objętych wnioskiem zarządcy, bez należytego odniesienia do materiału dowodowego i obowiązujących (mających zastosowanie w sprawie) przepisów prawa materialnego) wydał decyzję, o której mowa w art. 11 f ust. 1 specustawy. Stanowisko organu wskazuje na błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie przepisów prawa materialnego, które to naruszenia wynikały także z przyjęcia przez organ wadliwych ustaleń faktycznych (lub braku istotnych ustaleń), stosownie do zarzutów z pkt II niniejszej skargi. 1) Skarżąca zarzuca przede wszystkim naruszenie art. 11 f ust. 1 pkt 4 oraz pkt 8 lit. h w zw. z art. 11 e specustawy drogowej oraz § 11, § 77 oraz § 79 rozporządzenia, poprzez błędną wykładnię prowadzącą do ich niewłaściwego zastosowania, polegającą na błędnym uznaniu, że organ wydając decyzję w trybie specustawy drogowej (na podstawie art. 11 f tej ustawy) związany jest wnioskiem inwestora (zarządcy drogi) w sposób zwalniający go od wnikliwego zbadania postaw do wydania decyzji i prowadzenia postępowania wyjaśniającego (dowodowego), w tym w kontekście uzasadnionych interesów osób trzecich oraz niezbędnych (uwzględniających potrzeby nieruchomości sąsiednich dla planowanej inwestycji drogowej) zjazdów. Uchybienia organu prowadziły do błędnego uznania przez organ, że istniały podstawy do wydania zaskarżonej decyzji. Organ wydał swe rozstrzygnięcie bez należytego przeanalizowania m. in. zastrzeżeń i zarzutów skarżącej zawartych w odwołaniu z 8 lipca 2019 r. od decyzji organu I instancji, w tym wskazanych w piśmie z 8 sierpnia 2019 r., stanowiącym uzupełnienie odwołania, a także z pominięciem stanowiska strony oraz materiału dowodowego zaoferowanego przez stronę przy piśmie z 12 kwietnia 2019 r. (data wpływu 16 kwietnia 2019 r.) oraz w odwołaniu od decyzji organu I instancji. Nie przeanalizował również zgodności zatwierdzonego projektu budowlanego i wydanego zezwolenia na realizację inwestycji drogowej z § 11, § 77 oraz § 79, nie odniósł się właściwie do istniejącego uzasadnionego interesu prawnego skarżącej wynikającego z art. 140 Kodeksu cywilnego, art. 4 Prawa budowlanego (w zw. z art. 110 § 1 k.p.a., art. 31 ust. 3 w zw. z art. 64 ust. 2, art. 32 ust. 1 i 2 oraz art. 21 ust. 1 oraz art. 2 Konsytuacji RP, jak również pominął przy rozstrzygnięciu treść art. 5 ust. 1 pkt 8 i 9 oraz art. 6 ustawy Prawo budowlane. W kontekście powyższego zarzutu (opartego przede wszystkim na argumentacji poczynionej na wstępie uzasadnienia niniejszej skargi) odwołać należy się do przepisów rozporządzenia, tj. pominiętych przez organy obu instancji § 11 i § 77, z których treści wynika odpowiednio, że: "Droga i związane z nią urządzenia powinny mieć formę architektoniczną dostosowaną do krajobrazu i otaczającego zagospodarowania.", a "Zjazd z drogi powinien być zaprojektowany i wybudowany w sposób odpowiadający wymaganiom wynikającym z jego usytuowania i przeznaczenia, a w szczególności powinien być dostosowany do wymagań bezpieczeństwa ruchu na drodze, wymiarów gabarytowych pojazdów, dla których jest przeznaczony, oraz do wymagań ruchu pieszych." Skarżąca stoi na stanowisko, że inwestycja drogowa objęta zaskarżoną decyzją nie respektuje (biorąc pod uwagę okoliczności i argumenty skargi) treści tych przepisów. Organy błędnie w związku z tym przyjęły, że decyzja nie narusza uzasadnionych interesów skarżącej (w odniesieniu do art. 11 f ust. 1 pkt 4 i pkt 8 lit. h), albowiem nie narusza żadnego przepisu prawa, a wyłącznie stanowi o subiektywnym naruszeniu interesu skarżącej. O prawidłowym zastosowaniu przepisów prawa materialnego nie świadczy odwołanie organu odwoławczego do treści § 79 rozporządzenia, której to treści organ w ogóle nie przywołał i nie zestawił z materiałem dowodowym, a który to przepis oceniany powinien być (nawet w przypadku pozornej - formalnej - zgodności rozwiązań projektowych z tym przepisem) w powiązaniu z innymi przepisami, a więc także z ww. § 11, § 77 rozporządzenia, art. 11 f ust. 1 pkt 4 i 8 lit. h specustawy drogowej (jak również art. 4, art. 5 ust. 1 pkt 8 i 9 oraz art. 6 Prawa budowlanego, czy też przepisów wykonawczych tej ustawy odnoszących się do kompletności i poprawności przyjętych rozwiązań projektowych), czego organy obu instancji jednak zaniechały. Biorąc powyższe pod uwagę organy niewłaściwie zastosowały przepisy prawa materialnego, co w pełni potwierdza treść uzasadnienia decyzji organów obu instancji (arbitralność i lakoniczność argumentacji). W kontekście powyższego zarzutu skarżąca wskazuje również na treść art. 11 d ust. 1 lit. 3b i 4 specustawy drogowej, zgodnie z którym wniosek o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej zawiera w szczególności: "określenie nieruchomości lub ich części, z których korzystanie będzie ograniczone" oraz "określenie zmian w dotychczasowej infrastrukturze zagospodarowania terenu". Zdaniem skarżącej uchybienia organu poddają w wątpliwość także stanowisko organów co do kompletności wniosku inwestora w przedmiotowej sprawie, co dodatkowo potwierdza zasadności powyższego zarzutu. Jest to naruszenie przepisów prawa materialnego, które to przepisy interpretowane były przez organy lub zostały zastosowane bez uwzględnienia właściwego, przy realizowanych w ramach specustawy drogowej inwestycjach, kryterium niezbędności realizacji celu inwestycji, z naruszeniem zasady proporcjonalności i równości, co skutkowało nieuzasadnionym przyjęciem, że zaistniały podstawy do utrzymania w mocy decyzji organu I instancji. 2) Skarżąca zarzuca, że organ naruszył art. 11 f ust. 1 w zw. z art. 11i specustawy drogowej oraz art. 35 ust. 1 pkt 2 i 3 Prawa budowalnego w zw. z art. 34 ust. 3 pkt 1 lit. d i e oraz pkt 5 w zw. z art. 32 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego. Organ wydał rozstrzygnięcie w sprawie bez właściwego zastosowania tych przepisów, albowiem organ I instancji w żaden sposób nie odniósł się do treści rozwiązań projektowych przyjętych dla planowanej inwestycji drogowej, nie zestawił tych rozwiązań z przepisami Prawa budowalnego, przepisami wykonawczymi do tej ustawy, w tym rozporządzenia, a także nie dokonał weryfikacji rozwiązań projektowych objętych wnioskiem zarządcy drogi (inwestora), w tym w kontekście argumentacji i uwag skarżącej podniesionych w toku postępowania, jak również nie wykazał że decyzja posiada wszystkie niezbędne i aktualne uzgodnienia (por. m. in. stronę 147 i 148 projektu budowlanego, których treść poddaje w wątpliwość aktualność "uzgodnień" w dacie wydania decyzji), jak również czy spełnia wszystkie warunki specustawy drogowej, co bez przeprowadzenia ponownego wnikliwego postępowania w pełnym zakresie, odwołania do materiału dowodowego, nie pozwalało organowi na utrzymanie decyzji organu 1 instancji w mocy (który to organ nie odwołał się w ogóle do treści art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, jak również do treści projektu budowlanego, ograniczając swe rozstrzygnięcie wyłącznie do dowolnego wskazania, że zachodziły podstawy do wydania decyzji a projekt budowlany stanowi załącznik do decyzji). Powyższe, niezależnie od zarzutów z pkt II, wskazuje na niewłaściwe zastosowanie ww. przepisów prawa materialnego, które to uchybienia miały niewątpliwie wpływ na prawidłowość rozstrzygnięcia sprawy. 3) Zaskarżone rozstrzygnięcie wskazuje na naruszenie art. 11 f ust. 1 pkt 1 oraz pkt 7 specustawy drogowej. Organ niewłaściwe zastosował te przepisy, co znajduje potwierdzenie w treści uzasadnienia tej decyzji. Organ odwoławczy nie odniósł się bowiem należycie w uzasadnieniu decyzji (podobnie jak organ I instancji) do treści załącznika do decyzji (projektu budowlanego) i ograniczył się do arbitralnego "zatwierdzenia" inwestycji drogowej objętej wnioskiem zarządcy drogi (utrzymania w mocy decyzji organu I instancji), bez odwołania do przyjętych rozwiązań projektowych, a ponadto bez odniesienia się w żaden sposób do zarzutu skarżącej podniesionego w odwołaniu, dotyczącego naruszenia ust. 1 pkt 1 ww. przepisu specustawy drogowej, w zakresie w jakim decyzja I instancji: - nie określała wymogów dotyczących powiązania drogi z innymi drogami publicznymi, w tym nie określała ich kategorii, a dodatkowo - ograniczała się do lakonicznego odnotowania, co stanowi przedmiot inwestycji drogowej objęty załączoną do wniosku dokumentacją projektową. Skarżąca ten zarzut odwołania podtrzymuje, co prowadzić powinno do wniosku, że przy prawidłowym rozstrzygnięciu sprawy (czego organ zaniechał), brak było podstaw do uznania, aby decyzja organu I instancji (uwzględniając treść uzasadnienia) spełniała warunki z art. 11 f ust. 1 pkt 1 i 7 specustawy drogowej, a tym samym że brak było podstaw do utrzymania przez organ odwoławczy tej decyzji w mocy i wydania rozstrzygnięcia na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. W kontekście tego zarzutu, mając na względzie fakt, że zawiadomienie o wydaniu zaskarżonej decyzji opublikowane zostało na stronie BIP Wojewody Dolnośląskiego (Dolnośląskiego Urzędu Wojewódzkiego we Wrocławiu, skarżąca wskazuje, że brak wyjaśnienia przez organy obu instancji w uzasadnieniu decyzji, czy realizowana inwestycja drogowa stanowi przedsięwzięcie mogące znaczącą oddziaływać na środowiska), poddaje w wątpliwość prawidłowość zaskarżonej decyzji (niezależnie od wadliwości uzasadnienia, potwierdzającej zasadność zarzutów z pkt II skargi) w zakresie należytego zastosowania przepisów prawa materialnego odnoszących się do kompletności wniosku (art. lid specustawy drogowej) oraz do wymogów decyzji z art. 11 f ust. 1 pkt 3 specustawy drogowej. Naruszenia tych przepisów prawa materialnego (pkt I skargi), jakich dopuścił się w tej sytuacji organ odwoławczy, miały wobec tego istotny wpływ na wynik sprawy.

Naruszenie przepisów prawa procesowego: mając na względzie argumentację skargi powołaną na wstępie uzasadnienia, a także uwagi poczynione w pkt I skargi, skarżąca zarzuca, że podstawowa wada zaskarżonej decyzji (podobnie jak i decyzji organu I instancji) jest jej uzasadnienie, które z uwagi na swą lakoniczność i arbitralność stanowiska organu nie pozwala stronie (podobnie jak i sądowi w toku kontroli sądowoadministracyjnej) na pełne merytoryczne odniesienie się do tego stanowiska, poza wskazaniem, że rozstrzygniecie organu jest dowolne, co potwierdza z kolei, że nie zostało poprzedzone należytym zgromadzeniem materiału dowodowego i wszechstronną jego oceną - w kontekście okoliczności istotnych dla wydania prawidłowej i kompletnej decyzji w trybie art. 11 f specustawy drogowej, a w dodatku wydane zostało z naruszeniem podstawowych zasad postępowania (zarzuty skargi koncentrują się głównie na naruszeniach związanych z treścią art. 11 f ust. 1 pkt 4 i 8 lit. h, niemniej jednak uzasadnienie decyzji daje podstawy do zakwestionowania prawidłowości rozstrzygnięcia w pełnym zakresie, a to wobec arbitralności i lakoniczności rozstrzygnięć organów obu instancji, w tym w zakresie odnoszącym się do zgodności przyjętych rozwiązań projektowych z przepisami Prawa budowlanego i przepisami wykonawczymi do tej ustawy, w zw. z art. lii ust. 1 specustawy drogowej, a w szczególności co do prawidłowego zastosowania art. 35 ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy Prawo budowlane w zw. z art. 34 ust. 3 pkt 1 lit. d i e oraz pkt 5 w zw. z art. 32 ust. 1 pkt 2 tej ustawy). Skarżąca zarzuca, że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a., poprzez niewłaściwe zastosowanie i nieuwzględnienie tych przepisów przy wydawaniu decyzji, wskutek czego doszło do wydania rozstrzygnięcia bez zgromadzenia pełnego materiału dowodowego oraz bez oceny całokształtu materiału dowodowego, a to m. in. z uwagi na: - brak podjęcia przez organ wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy; - dokonanie oceny materiału dowodowego w sposób dowolny i niewszechstronny, sprzeczny z zasadami wnioskowania i logiki; - niewypowiedzenie się organu II instancji odnośnie poszczególnych dowodów zgromadzonych w sprawie, w tym bez wskazania przez organ stopnia wiarygodności i mocy dowodowej poszczególnych dowodów, a także - brak należytego wypowiedzenia się w zakresie stanowiska (zarzutów i argumentacji) skarżącej zawartego w odwołaniu z 8 lipca 2019 r. od decyzji organu I instancji, w tym wskazanych w piśmie z 8 sierpnia 2019 r., stanowiącym uzupełnienie odwołania, w tym zakresie prawidłowości wyznaczenia, a także brak należytego odniesienia do treści pisma skarżącej (data wpływu 16 kwietnia 2019 r.) oraz zaoferowanej przy tym piśmie argumentacji i materiału dowodowego, w kontekście: istnienia podstaw do wydania decyzji w trybie art. llf specustawy drogowej i przyjętych w ramach wniosku inwestora (zarządcy drogi) rozwiązań projektowych, obowiązku zapewnienia ochrony uzasadnionym interesom osób trzecich, w tym skarżącej. Wskutek tych nieprawidłowości organ II instancji nieprawidłowo i w sposób dowolny uznał za organem I instancji, że zgromadzony materiał dowodowy daje podstawy do wydania rozstrzygnięcia zgodnego z wnioskiem zarządcy drogi - Burmistrza S. dla zgłoszonej inwestycji drogowej dla ul. [...] w R. Organy obu instancji zobowiązane były do podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego (okoliczności istotnych w sprawie) oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, czego jednak zaniechały, prowadząc postępowanie w sposób dowolny (ukierunkowany na wydanie decyzji zgodnej z wnioskiem zarządcy drogi), w szczególności z pominięciem ustaleń i rozważań czy planowana inwestycja drogowa nie narusza (zapewnia należyta ochronę) uzasadnionych interesów osób trzecich (w tym skarżącej), czy pozostaje w zgodzie z obowiązującymi przepisami, ocenianymi także w odniesieniu do kryterium niezbędności realizacji celu inwestycji, zasady proporcjonalności i równości. Organ naruszył jednocześnie podstawowe zasady postępowania administracyjnego, a także niewłaściwie uzasadnił zaskarżoną decyzję (zarówno w zakresie uzasadnienia faktycznego i prawnego. Powyższe wskazuje na naruszenie art. 7 k.p.a., art. 10 § 1 k.p.a. w zw. z art. 15 k.p.a. oraz art. 107 § 1 (w tym pkt 4, 5 i 6) i 3 k.p.a. w zw. z art. 8 k.p.a., art. 9 k.p.a., art. 11 k.p.a.) i art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., w stopniu mającym niewątpliwie istotny wpływ na wynik sprawy. Skarżąca zarzuca, że organ nie dokonał należytej (pełnej) kontroli prawidłowości rozstrzygnięcia organu I instancji, nie przeprowadził ponownego postępowania wyjaśniającego sprawy. Nie odniósł się w szczególności w zaskarżonej decyzji (naruszając art. 15 k.p.a.) do wszystkich zarzutów skarżącej zawartych w odwołaniu z 8 lipca 2019 r. od decyzji organu I instancji, w tym wskazanych w piśmie z 8 sierpnia 2019 r., stanowiącym uzupełnienie odwołania, a także pominął stanowiska skarżącej i materiał dowodowy zaoferowany przez stronę przy piśmie z 12 kwietnia 2019 r. (data wpływu 16 kwietnia 2019 r.), co skutkowało nienależytym wyjaśnieniem skarżącej zasadności przesłanek, którymi kierował się organ II instancji3 wydając rozstrzygnięcie w sprawie, uznając m.in., że: - zarzuty podniesione w odwołaniu nie zasługują na uwzględnienie, czy też nie dają podstaw do dalszego prowadzenia postępowania wyjaśniającego (uchylenia decyzji, ewentualnie podjęcia czynności w trybie art. 136 k.p.a.), - zaskarżona decyzja organu I instancji nie narusza przepisów postępowania w stopniu nakazującym jej wyeliminowanie z obrotu, a także przepisów specustawy drogowej, ustawy Prawo budowlane i przepisów wykonawczych do tej ustawy (w tym rozporządzenia), - zgromadzony materiał dowodowy dawał podstawy do wydania decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i podziale nieruchomości oraz udzieleniu zezwolenia na realizację inwestycji drogowej pn. "Rozbudowa i przebudowa ulicy [...] w R." (utrzymania w mocy decyzji organu I instancji). Uchybienia, jakich dopuścił się organ odwoławczy przy ocenie materiału dowodowego (także pod kątem jego kompletności), skutkowały błędnym ustaleniem stanu faktycznego, jako dokonanego, m.in. z pominięciem istotnych okoliczności faktycznych. Brak należytego uzasadnienia prawnego i faktycznego decyzji - lakoniczność rozstrzygnięcia, w tym: brak należytego odniesienia się do materiału dowodowego i argumentacji strony w zakresie naruszenia jej uzasadnionych interesów (w odniesieniu do projektowanych zjazdów, oceny zgodności rozwiązań projektowych dla inwestycji drogowej z obowiązującymi przepisami, w tym brak rozważań odnoszących się do kryterium niezbędności realizacji celu inwestycji, zasady proporcjonalności i równości, a także brak należytego wyjaśnienia przyczyn i podstaw do przyjęcia, że brak było podstaw do za-stosowania art. 11 f ust. 1 pkt 8 li. h specustawy drogowej - potwierdza jedynie, że rozstrzygniecie organu (podobnie jak i organu I instancji) było dowolne i ukierunkowane na wydanie w sprawie decyzji zgodnej z wnioskiem zarządcy drogi. 3 Zgodnie z brzmieniem art. 107 § 3 k.p.a. uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej (a także przyczyn, dla których nie uznał zasadności argumentów podniesionych w odwołaniu). Uzasadnienie prawne decyzji winno zaś zawierać wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Nie ulega przy tym wątpliwości, że uzasadnienie decyzji organu odwoławczego winno obejmować ponadto ustosunkowanie się - z zachowaniem określonych przepisami prawa wymogów (art. 107 § 3 w zw. z art. 140 k.p.a.) - do wszystkich podniesionych w odwołaniu zarzutów, co podkreślone zostało w utrwalonym już orzecznictwie sądów administracyjnych (vide: wyrok NSA z 20.12.1999 r., sygn. akt IV SA 274/97, Lex nr 48234; wyrok WSA w Krakowie z 12.12.2006 r., sygn. akt III SA/Kr 1 185/05, Lex nr 295905). Organ odwoławczy nie odniósł się tymczasem do wszystkich zarzutów i zastrzeżeń skarżącej podniesionych w odwołaniu. Stanowi to nie tylko naruszenie zasady ogólnej przekonywania (art. 11 k.p.a.), ale nadto wskazuje, że mogło dojść również do uchybienia ogólnej zasadzie dwuinstancyjności postępowania (art. 15 K.p.a.). Mając powyższe na względzie nie ulega wątpliwości, że zaskarżone rozstrzygnięcie wydane zostało w oparciu o niepełny i dowolnie oceniony materiał dowodowy, co uzasadnia zarzut naruszenia przez organ art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 9 k.p.a., art. 11 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a. oraz 107 § 1 i 3 k.p.a., a także art. 10 § 1 k.p.a. Z uwagi na niewłaściwe zastosowanie i nieuwzględnienie tych przepisów przy wydawaniu decyzji organ przyjął w sposób nieuprawniony, że zgromadzony materiał dowodowy dawał podstawy do wydania zaskarżonej decyzji, czym naruszył art. 11 f ust. 1 specustawy drogowej (a także pozostałe przepisy prawa materialnego, stosownie do pkt I skargi, w tym przepisy rozporządzenia). Biorąc pod uwagę charakter naruszeń, jakich dopuścił się organ wydając zaskarżone rozstrzygnięcie, nie ulega wątpliwości, że decyzja organu jest wadliwa - w stopniu nakazującym jej wyeliminowanie z obrotu, albowiem wskazane uchybienia mogły mieć (a zdaniem skarżącej miały) istotny wpływ na wynik sprawy. W tej sytuacji (niezależnie od pozostałych zarzutów skargi) prawidłowe rozstrzygnięcie sprawy wymaga dalszego przeprowadzenia postępowania dowodowego, a tym samym uchylenia zaskarżonej decyzji. Wskazane uchybienia organu ll instancji znajdują pełne odniesienie w stosunku do decyzji organu I instancji. Organ odwoławczy nieprawidłowo rozstrzygnął zatem sprawę na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. W tym stanie rzeczy uzasadniony jest wniosek strony o uchylenie przez Sąd również decyzji organu I instancji, stosownie do treści art. 135 p.p.s.a. Nie ulega wątpliwości, iż wskazane uchybienia - z uwagi na charakter i zakres naruszeń - mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, w zakresie wykraczającym poza dyspozycję normy z art. 11 g ust. 3 specustawy drogowej, co uzasadnia uchylenie decyzji organów obu instancji, w całości.

W doręczonej sądowi odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 137 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta, o ile ustawy nie stanowią inaczej, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Uwzględnienie skargi, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2022 r. poz. 329 ze zm., dalej: p.p.s.a.), następuje w przypadku stwierdzenia naruszenia przez organ przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia przepisów postępowania dającego podstawę do wznowienia postępowania lub innego naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z unormowania art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika ponadto, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zatem sąd ma prawo i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego także w sytuacji, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Oceniając zaskarżoną decyzję z punktu widzenia wskazanych powyżej kryteriów, sąd nie stwierdził naruszeń prawa, które uzasadniałyby wyeliminowanie jej z obrotu prawnego. Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia organów stanowi art. 29 ust. 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 1376 ze zm.), dalej: u.d.p. Stosownie do jego treści, budowa lub przebudowa zjazdu należy do właściciela lub użytkownika nieruchomości przyległych do drogi, po uzyskaniu, w drodze decyzji administracyjnej, zezwolenia zarządcy drogi na lokalizację zjazdu lub przebudowę zjazdu, z zastrzeżeniem ust. 2 (ust. 1) w świetle którego w przypadku budowy lub przebudowy drogi budowa lub przebudowa zjazdów dotychczas istniejących należy do zarządcy drogi (ust. 2). Z unormowania tego wynika w sposób jednoznaczny, że co do zasady realizacja zjazdu z drogi publicznej (jego budowa lub przebudowa) pozostaje w gestii właścicieli nieruchomości, a poza tym zjazd taki może zostać zbudowany lub przebudowany po uzyskaniu, w drodze decyzji administracyjnej, zezwolenia zarządcy drogi na lokalizację zjazdu lub przebudowę zjazdu. Dalej trzeba powiedzieć, że zgodnie z art. 29 ust. 3 u.d.p., zezwolenie na lokalizację zjazdu, o którym mowa w ust. 1, wydaje się na czas nieokreślony, z zastrzeżeniem ust. 5. W zezwoleniu na lokalizację zjazdu określa się miejsce lokalizacji zjazdu i jego parametry techniczne. Co do zasady właściciel nieruchomości gruntowej, w celu zapewnienia skomunikowania jego nieruchomości z drogą publiczną, musi uzyskać w drodze decyzji administracyjnej zezwolenie zarządcy drogi na lokalizację zjazdu, zrealizować wymogi art. 29 ust. 3 u.d.p., a następnie wybudować taki zjazd na własny koszt. Wyjątek od tej zasady wprowadza norma art. 29 ust. 2 u.d.p., a dotyczy on przypadku budowy lub przebudowy drogi. W sytuacji realizacji robót budowlanych polegających na budowie drogi przylegającej do nieruchomości, budowa lub przebudowa dotychczas istniejących zjazdów należy bowiem do zarządcy drogi. Stanowi ona w takim przypadku jego obowiązek wynikający z przepisu prawa. Obowiązek ten jest realizowany w toku inwestycji drogowej. Przygotowanie i realizacja inwestycji w zakresie dróg publicznych odbywa się na podstawie regulacji ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (t. j. Dz. U. z 2022 r. poz. 176 ze zm., dalej: ustawa). Zgodnie z art. 11f ust. 1 pkt 8 lit. h ustawy, decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej zawiera w szczególności w razie potrzeby inne ustalenia dotyczące obowiązku budowy lub przebudowy zjazdów. Powołana regulacja ustawy koresponduje z treścią art. 29 ust. 2 u.d.p. nakładając obowiązek zapewnienia dostępu do drogi publicznej nieruchomościom, które do tej pory taki dostęp miały. W toku postępowania dotyczącego realizacji inwestycji drogowej ocenie podlega, czy istniejący zjazd z uwagi na jego położenie w układzie komunikacyjnym jest dopuszczalny i możliwy do zachowania. Z art. 11d ust. 5 ustawy wynika, że stronami postępowania o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej są, poza inwestorem, właściciele i użytkownicy wieczyści nieruchomości, na których ma być prowadzona inwestycja. Planowana inwestycja została zrealizowana częściowo na gruntach skarżącej spółki. W tej sytuacji skarżący jako właściciel nieruchomości winien brać udział w postępowaniu dotyczącym realizacji inwestycji drogowej i w toku tego postępowania zgłaszać swoje zastrzeżenia do projektu z prośbą o uwzględnienie istniejącego zjazdu z projektowanej drogi na nieruchomość i jego zachowanie lub w braku takiej możliwości, wybudowanie w innym miejscu, tak by interes skarżącego w stosunku do stanu istniejącego przed realizacją inwestycji drogowej nie doznał uszczerbku. Z okoliczności sprawy wynika, że skarżący skorzystał z takiej możliwości. Domagał się realizacji zjazdu w sposób inny, niż w projekcje inwestycji drogowej został uwzględniony. Dla prawidłowego rozumienia normy wywiedzionej z art. 29 ust. 2 u.d.p. istotne jest, że realizacja zjazdu z działki wymaga uzyskania, w drodze decyzji administracyjnej zezwolenia zarządcy drogi na lokalizację zjazdu lub przebudowę zjazdu i po uzyskania pozwolenia na budowę (wg stanu prawnego obowiązującego uprzednio). Z akt sprawy wynika, że skarżący istotnie dysponuje decyzjami o pozwoleniu na budowę nr 288/2014 (dla działek [...] i [...]) oraz 3207/2018 (dla działki [...]), jednakże żadna z tych decyzji nie obejmuje zgody na budowę zjazdu z nieruchomości gruntowej na drogę. Dołączone zaś do akt projekty zagospodarowania terenu (k. [...] i [...] ?) po pierwsze nie zawierają informacji, że stanowią załącznik do wskazanych pozwoleń na budowę, a ponadto na obu znajdują się adnotacje "włączenia do drogi gminnej wg. odrębnego PB/opracowania))

W ramach specustawy drogowej ustawodawca, w zastosowanych unormowaniach dąży do minimalizowania negatywnych skutków inwestycji drogowej dla sąsiadujących nieruchomości, czego wyrazem jest właśnie art. 11f ust. 1 pkt 8 lit. h tej ustawy. Celem tej normy jest ochrona właścicieli nieruchomości przylegających do budowanej drogi przed pozbawieniem dostępu do drogi publicznej i tzw. pośrednim wywłaszczeniem. Obowiązkiem zarządcy drogi jest zatem zapewnienie właściwych zjazdów dla nieruchomości. Ma to znaczenie w szczególności w sytuacji, kiedy wskutek częściowo przejęcia nieruchomości pod realizację inwestycji drogowej. zmieniają się uwarunkowania dotyczącej obsługi komunikacyjnej pozostałej części nieruchomości. Jak wynika z akt sprawy inwestor wywiązał się we wskazanym zakresie z nałożonego przez normę obowiązującą obowiązku. Załącznik graficzny do decyzji organu I szej instancji wskazuje że dla wszystkich działek graniczących z drogą objętą postępowaniem, w tym działek należących do skarżącej spółki.

Mając na względzie zarzuty podniesione w skardze należy dalej podnieść, że w art. 4 pkt 8 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. ustawy o drogach publicznych zawarta jest definicja zjazdu. Zgodnie z treścią tego przepisu przez zjazd należy rozumieć połączenie drogi publicznej z nieruchomością położoną przy drodze, stanowiące bezpośrednie miejsce dostępu do drogi publicznej w rozumieniu przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zatem z woli ustawodawcy, zjazd na drogę publiczną, to realnie istniejące połączenie drogi publicznej z nieruchomością położoną przy drodze. Odnośnie do kwestii obowiązku budowy zjazdu dla nieruchomości, stwierdzić należy, że w ocenie sądu z tego obowiązku inwestor się wywiązał. Można dodać, że niezależnie od faktu, że organy nie oceniają rozwiązań projektowych inwestora, warto podkreślić, iż inwestor odniósł się do uwag skarżących - treść pisma inwestora w aktach administracyjnych (k.104 akt). W piśmie wskazano, że decyzja w sprawie lokalizacji zjazdu wygasła, z uwagi na fakt, że w terminie 3 lat od wydania decyzji zjazd nie został wykonany, natomiast dla działki [...] nie została wydana decyzja na lokalizację zjazdu. W piśmie tym poinformowano stronę, że "w celu wykonania zjazdów w wskazanej przez wnioskodawcę lokalizacji należy złożyć wniosek do zarządcy drogi o lokalizację zjazdu". Inwestor przypomniał w tym piśmie o obowiązku budowy lub przebudowy zjazdów w realizacji inwestycji drogowej. Zwrócono także uwagę na fakt, że nie posiadając decyzji lokalizacji zjazdów deweloper realizuje prace budowlane na własne ryzyko. Ta uwaga pozostaje jedynie na marginesie, celem zobrazowania, że inwestor wyjaśnił swoje stanowisko, jakkolwiek nie miało to znaczenia prawnego w niniejszej sprawie z przyczyn, które już podano. Reasumując, organy poza zbadaniem zgodności z prawem wniosku, nie miały możliwości ingerencji w projekt inwestycji pod kątem jego oceny z punktu widzenia poszukiwania rozwiązań korzystnych dla skarżących, co oznacza, że wszystkie powyższe zarzuty są bezzasadne (por. także wyrok WSA w Lublinie z dnia 24 kwietnia 2018 r., II SA/Lu 1250/17, LEX nr 2531994 oraz wyrok WSA w Opolu z dnia 26 lutego 2019 r., II SA/Op 344/18, LEX nr 2637346). Nie znajduje uzasadnienia zarzut naruszenia art. 11 f ust. 1 pkt 4 oraz pkt 8 lit. h w zw. z art. 11e ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (t.j.: Dz.U.2022 poz.176, dalej zwanej "specustawą drogową") oraz § 11, § 77 oraz § 79 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie. Jeśli chodzi o zarzut naruszenia, wymienionych w skardze przepisów Prawa budowlanego, to tych zarzutów sąd także nie podziela. Pamiętać bowiem trzeba, że podstawą materialnoprawną skarżonej decyzji stanowią, wymienione w rubrum decyzji przepisy tzw. specustawy drogowej i stosownie do art. 11i. tej ustawy (1) w sprawach dotyczących zezwolenia na realizację inwestycji drogowej nieuregulowanych w niniejszej ustawie stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, z wyjątkiem art. 28 ust. 2. Wbrew zarzutom skargi organ odniósł się w uzasadnieniu do zgodności projektu z prawem budowlanym, w tym w szczególności art. 35 p. 3 i 4 tej ustawy, a także ocenił, że wniosek zawiera wszystkie niezbędne, w świetle ustawy uzgodnienia. Skarżący ponadto nie wskazał w skardze w jakim zakresie "projekt rozbudowy i przebudowy ulicy [...] w R. miałby naruszać przepisy Prawa budowlanego lub przepisów wykonawczych do tej ustawy.

Nie znajduje uzasadnienia, w ocenie sądu, zarzut naruszenia prawa procesowego, które miało wpływ na wynik sprawy. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy był wystarczający do wydania rozstrzygnięcia i nie wymagał uzupełnienia. Ocena tego materiału jest prawidłowa i nie nosi cech dowolności. Jeśli chodzi o zarzucane naruszenie, w toku postępowania przepisów procesowych, to należy pamiętać, że nie każde naruszenie przepisów postępowania powoduje konieczność uchylenia zaskarżonej decyzji. Warunkiem zastosowania przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit.c.p.p.s.a. jest stwierdzenie przez sąd I instancji naruszenia przepisów proceduralnych przez organ administracji mającego istotny charakter. Odnosząc się dalej do argumentów skargi stwierdzić należy, że przedmiotem oceny kompetentnych organów była kwestia zgodności z prawem zaprojektowania zjazdów na nieruchomości należące do skarżącej Spółki. Prawidłowość zaprojektowania i wykonania zjazdu na działkę nie budzi zastrzeżeń, zaś nieuwzględnienie wniosków spółki w toku postępowania nie może być powodem eliminacji decyzji z obrotu prawnego.

Reasumując, skarga spółki podlegała oddaleniu, stosownie do treści art. 151 ppsa, natomiast, wobec skutecznego cofnięcia skargi przez skarżącą I. P. w tym zakresie postępowanie zostało umorzone (art. 161 § 1 pkt 1 ppsa).