Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 1178/12
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2012-08-01 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Minister Gospodarki Pracy i Polityki Społecznej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 190
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 30b ust. 4
journal: Dz.U. 2009 nr 84 poz 712
law: Ustawa z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Myślińska Sędzia NSA Stanisław Gronowski (spr.) Sędzia NSA Marzenna Zielińska Protokolant Kacper Tybuszewski po rozpoznaniu w dniu 1 sierpnia 2012 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Ministra Gospodarki od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 30 maja 2012 r. sygn. akt V SA/Wa 913/12 w sprawie ze skargi "P." Spółka z o.o. Spółki komandytowej w S. na informację Ministra Gospodarki z dnia [...] czerwca 2011 r. nr [...] w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie realizacji projektu z budżetu Unii Europejskiej 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od Ministra Gospodarki na rzecz "P." Spółka z o.o. Spółki komandytowej w S. kwotę 120 (słownie: sto dwadzieścia) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 30 maja 2012 r., sygn. akt V SA/Wa 913/12, wydanym w sprawie ze skargi P. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością Spółka komandytowa w S. na informację Ministra Gospodarki z dnia [...] czerwca 2011 r. nr [...] w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie realizacji projektu z budżetu Unii Europejskiej, stwierdzono, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo. Przekazano sprawę do ponownego rozpatrzenia przez Ministra Gospodarki.

Wyrok zapadł na tle następującego stanu faktycznego ustalonego przez Sąd pierwszej instancji:

W dniu [...] kwietnia 2009 r. P. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością, Spółka komandytowa w S., zwana "skarżącą", w ramach Programu Operacyjnego Infrastruktura i Środowisko 2007 – 2013 Działanie 9.4 - Wytwarzanie energii ze źródeł odnawialnych złożyła wniosek o dofinansowanie projektu pt. "[...]".

Minister Gospodarki, pełniący funkcję Instytucji Pośredniczącej, pismem z [...] września 2010 r. poinformował skarżącą, że jej wniosek został odrzucony na etapie oceny merytorycznej II stopnia, gdyż nie spełniał kryteriów 1, 5 i 7. Od powyższej oceny skarżąca złożyła protest, który został negatywnie rozpatrzony w zakresie kryterium 1 i 7 (pismo Ministra Gospodarki z [...] grudnia 2010 r. nr [...]).

W wyniku odwołania wniesionego przez skarżącą Minister Rozwoju Regionalnego, pełniący funkcję Instytucji Zarządzającej, pismem z dnia [...] lutego 2011 r. nr [...] pozytywnie rozpatrzył odwołanie i skierował wniosek do ponownej oceny merytorycznej II stopnia. W świetle akt sprawy najbardziej istotnym zagadnieniem jest kwestia spełnienia przez skarżącą Kryterium nr 7 – Zgodność projektu z wymaganiami prawa dotyczącego ochrony środowiska. W ocenie Instytucji Pośredniczącej stanowisko skarżącej w tym zakresie jest zasadne. Jak wskazano w obszernym uzasadnieniu spełnienie tego kryterium zależy od weryfikacji pełnej dokumentacji zgodnie z wytycznymi w zakresie postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięć współfinansowanych z krajowych lub regionalnych programów operacyjnych. Nieprawidłowe przeprowadzenie przez Ministra Gospodarki oceny kryterium nr 7 spowodowane było brakiem wezwania skarżącej do dołączenia wszystkich łączących się z tą sprawą dokumentów. Jak zauważono, w stanie prawnym obowiązującym w Polsce przed 15 listopada 2008 r. funkcjonowały rozwiązania, zgodnie z którymi nie było konieczności uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przed decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Zostało to wyeliminowane ustawą z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227 ze zm.). Zgodnie z art. 72 ust. 1 pkt 3 tej ustawy decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach należy uzyskać m.in. przed uzyskaniem decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, wydawanej na podstawie ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717). Jak wyjaśniono, zgodnie z art. 4 ust. 2 pkt 1 ww. ustawy lokalizację inwestycji celu publicznego ustala się w drodze decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego, która jest rodzajem decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. W konsekwencji również przed uzyskaniem decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego należy uzyskać decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach.

Z uwagi na brak pełnej zgodności polskich przepisów dotyczących oceny oddziaływania na środowisko z prawem wspólnotowym, w celu umożliwienia przygotowania projektów ubiegających się o dofinansowanie w sposób zgodny z prawem europejskim, wydano Wytyczne OOŚ. W punkcie 21 tych wytycznych przedstawiono zalecenia, co do sekwencji uzyskiwania kolejnych decyzji w procesie inwestycyjnym. Zgodnie z tym punktem decyzję o lokalizacji inwestycji celu publicznego należy uzyskać po uzyskaniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W związku z powyższym, co do zasady, analizowany projekt nie został przygotowany zgodnie z przedmiotowymi wytycznymi. Niemniej, w punkcie 22 Wytycznych OOŚ wskazano tryb postępowania dla przedsięwzięć, co do których decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego została wydana przed uzyskaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.

Kierując się wskazówkami zawartymi w pkt 22 omawianych wytycznych oraz w celu wykazania spełnienia kryterium nr 7 Wnioskodawca powinien:

• przedstawić okoliczności potwierdzające, że w toku prac projektowych poprzedzających wystąpienie z wnioskiem o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji szczegółowo przeanalizowano racjonalne warianty inwestycji,

• przedstawić przyczyny, dla których odstąpiono od realizacji wariantów innych niż ostatecznie wybrany,

• wykazać, najlepiej w odniesieniu do właściwych fragmentów Raportu OOŚ, że przedsięwzięcie nie będzie znacząco oddziaływać na obszar Natura 2000.

Dopiero w oparciu o wyjaśnienia zawierające powyżej wskazane informacje, Wnioskodawca mógłby uzasadnić, że wariant lokalizacji inwestycji wybrany w ramach postępowania OOŚ był wariantem najkorzystniejszym, a na jego wybór nie miało wpływu wcześniejsze ustalenie lokalizacji przedsięwzięcia w decyzji lokalizacyjnej. Zatem, dopiero w odniesieniu do tych informacji możliwe byłoby ustalenie, czy projekt spełniał kryterium merytoryczne II stopnia nr 7. Zgodność projektu z wymaganiami prawa dotyczącego ochrony środowiska.

Jak wskazała Instytucja Zarządzająca, dokonując oceny przedłożonej przez skarżącą dokumentacji OOŚ, Instytucja Pośrednicząca powinna mieć na względzie, iż wszystkie działania skarżącej związane z jej uzyskaniem były w pełni zgodne z obowiązującym wówczas prawem krajowym, a skarżąca nie miała żadnego wpływu na jego niedostosowanie do prawa wspólnotowego. Z tego też względu po otrzymaniu uzupełnionej dokumentacji należało wezwać skarżącą do wyjaśnienia kwestii wskazanych w pkt 22 Wytycznych OOŚ, biorąc pod uwagę fakt, iż nie były one jeszcze poruszane w postępowaniu konkursowym. Reasumując, ocena kryteriów merytorycznych II stopnia nr 1 i 7 została przeprowadzona w sposób niewłaściwy, a zatem odwołanie w tym zakresie zasługuje na uwzględnienie. Mając na względzie pozytywne rozpatrzenie środka odwoławczego, wniosek zostaje skierowany do ponownej oceny w zakresie oceny kryteriów formalnych nr 1 i 7.

Pismem z [...] marca 2011 r. Instytucja Pośrednicząca wezwała skarżącą do uzupełnienia wniosku poprzez złożenie udokumentowanych wyjaśnień na okoliczności wskazane przez Instytucję Zarządzającą i określonych dokumentów. Skarżąca przy piśmie z [...] kwietnia 2011 r. przedstawiła żądane dokumenty, a mianowicie, postanowienia: Burmistrza Gminy P. z dnia [...] września 2008 r. o obowiązku przedstawienia raportu OSŚ, Starosty N. z dnia [...] sierpnia 2008 r. oraz Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] września 2008 r. W świetle złożonych wyjaśnień, przed wystąpieniem z wnioskiem o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji celu publicznego przeanalizowano racjonalne warianty realizacji inwestycji, czego dowodem są notatki służbowe. W toku prac projektowych poprzedzających wystąpienie z wnioskiem o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji szczegółowo przeanalizowano racjonalne warianty inwestycji co do miejsca inwestycji. W odniesieniu do alternatyw technicznych rozważano różne typy turbin elektrowni wiatrowych. Wyjaśniono przyczyny, dla których odstąpiono od realizacji innych wariantów niż ostatecznie wybrany. Na okoliczność, że inwestycja nie będzie znacząco oddziaływać na obszar Natura 2000 złożono stosowny raport wraz ze streszczeniem. Została także opracowana opinia ornitologiczna oraz załączono zaświadczenie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w O.

Według stanowiska Ministra Gospodarki zawartego w piśmie z [...] czerwca 2011 r. nr [...] złożony przez skarżącą wniosek o dofinansowanie projektu został odrzucony, jako nie spełniający kryterium 7 "Zgodność projektu z wymaganiami prawa dotyczącego ochrony środowiska". Zarzucono skarżącej brak przeprowadzenia analizy wariantów alternatywnych przed wydaniem zezwolenia na realizację przedsięwzięcia. Raport oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, tworzony na potrzeby uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, zawiera jedynie kilkuzdaniowe przedstawienie wariantu "zerowego" (bezinwestycyjnego) oraz wariantu skarżącej. Również decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach nie przedstawia informacji o analizie wariantów realizacji przedsięwzięcia. Jak wskazano, wedle oświadczenia skarżącej, wszelkie warianty alternatywne były rozważane na etapie wydawania decyzji lokalizacyjnej, czego dowodem są przedstawione przez notatki służbowe z odbywających się w tym czasie spotkań z mieszkańcami. Notatki te, zdaniem organu nie wyczerpują zapisu punktu 22 wspomnianych wytycznych. Nie pozwala to na pozytywną ocenę spełnienia wspomnianego kryterium. Dodatkowo, jak wskazano, pkt 90 wytycznych zawiera zapis, że beneficjenci są zobowiązani dostarczyć streszczenie w języku niespecjalistycznym (nietechnicznym) informacji zawartych w raporcie OOŚ. Streszczenie stanowi jeden z obligatoryjnych elementów raportu OOŚ. Wymagane jest streszczenie będące częścią materiału dowodowego w postępowaniu OOŚ, tzn. takie które podlegało konsultacjom społecznym i które jest elementem raportu OOŚ dołączonego do wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W żadnym wypadku nie może to być streszczenie opracowane we własnym zakresie przez beneficjenta, które nie podlegało ocenie organów administracji i konsultacjom społecznym. Zalecane jest, aby takie streszczenie obejmowało streszczenia informacji zawartych w każdym rozdziale raportu OOŚ.

Na powyższą informację skarżąca wniosła skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego. Jak wskazała, Minister Gospodarki żądał przedłożenia dokumentów potwierdzających przeprowadzenie analizy wariantów alternatywnych lub złożenia uwiarygodnionych wyjaśnień, że przed wystąpieniem z wnioskiem o wydanie decyzji o ustalenie lokalizacji przeanalizowano racjonalne warianty inwestycji. Jednakże wszystkie działania skarżącej związane z ubieganiem się o uzyskanie decyzji środowiskowej (wymaganej do uzyskania zezwolenia na realizację przedsięwzięcia, tzn. pozwolenia na budowę) miały miejsce przed zmianą przepisów. Skarżąca nie miała więc możliwości przedstawienia dokumentów udowadniających przeprowadzenia analizy wariantów alternatywnych przed wydaniem wspomnianego zezwolenia. Stąd skarżąca została zmuszona do złożenia wyjaśnienia na temat przeprowadzenia w/w analizy, które uwiarygodniła przedłożonymi dokumentami. Dlatego w ocenie skarżącej Minister Gospodarki niesłusznie uznał przedstawione dokumenty za niewystarczające. Ponadto, jak zarzuciła skarżąca, Instytucja Pośrednicząca, poprzestała jedynie na ogólnym sformułowaniu, iż przedstawione dokumenty nie pozwalają na pozytywną ocenę kryterium nr 7.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. wyrokiem z dnia 23 listopada 2011 r. sygn. akt V SA/Wa 2191/11 oddalił skargę jako niezasadną, podzielając stanowisko Ministra Gospodarki, co do braku spełnienia przez skarżącą omawianego kryterium nr 7.

W następstwie wniesionej przez skarżącą skargi kasacyjnej wyrokiem z dnia z dnia 29 lutego 2012 r. sygn. akt II GSK 124/12 Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok Sądu pierwszej instancji.

Instytucja Pośrednicząca, jak ustalił Naczelny Sąd Administracyjny, nie wywiązała się w dostatecznym stopniu z zalecenia Instytucji Zarządzającej. Z lakonicznej informacji z dnia [...] czerwca 2011 r. nie wynika, aby Instytucja Pośrednicząca dokonała ponownej oceny projektu z uwzględnieniem wspomnianych zaleceń. Nie ustosunkowano się do wyjaśnień skarżącej oraz przedłożonych przez nią uzupełniających dokumentów. Nie odniesiono się w żaden sposób do okoliczności, że sporządzony przez skarżącą raport OSŚ odpowiadał wymogom prawa krajowego. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny, do momentu wejścia w życie ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko, obowiązywała ustawa Prawo ochrony środowiska. Zgodnie z art. 52 ust. 1 tej ustawy raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko powinien zawierać m.in. opis analizowanych wariantów – w tym wariantu – polegającego na niepodejmowaniu przedsięwzięcia oraz najkorzystniejszego dla środowiska wraz z uzasadnieniem ich wyboru. Z tej perspektywy przedstawiony przez skarżącą raport oddziaływania na środowisko był kompletny, odpowiadał ówcześnie obowiązującym przepisom prawa krajowego i ostatecznie został zatwierdzony przez organ administracji na mocy decyzji z dnia [...] października 2008 r. o środowiskowych uwarunkowaniach.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd pierwszej instancji nie dokonał prawidłowej kontroli legalności informacji Ministra Gospodarki z dnia [...] czerwca 2011 r., naruszając w ten sposób wskazane w skardze kasacyjnej przepisy proceduralne, a w szczególności art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej p.p.s.a., co uzasadnia uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w W.

Rozpoznając ponownie sprawę Sąd pierwszej instancji wskazał na przepis art. 190 p.p.s.a., w myśl którego sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny.

Jak wskazał Sąd pierwszej instancji Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 29 lutego 2012 r. sygn. akt II GSK 124/12 przesądził o niedostateczności informacji Instytucji Pośredniczącej z dnia [...] czerwca 2011 r., jako dowodu w sprawie w kwestii spełnienia przez skarżącą wspomnianego kryterium nr 7, dotyczącego zgodność projektu z wymaganiami prawa dotyczącego ochrony środowiska, a w szczególności z powodu niedostatecznego odniesienia się do zaleceń Instytucji Zarządzającej, zwłaszcza w sytuacji, gdy sporządzony przez skarżącą raport odpowiadał wymogom obowiązującego wówczas prawa krajowego.

Toteż, w związku z przedstawionym wyżej stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego, Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez Ministra Gospodarki.

W świetle zaleceń Sądu pierwszej instancji, dokonując ponownej oceny wniosku w zakresie zakwestionowanego wyżej kryterium, Minister Gospodarki dokona oceny zgodnie z zaleceniami zawartymi w piśmie Ministra Rozwoju Regionalnego z dnia [...] lutego 2011 r. stanowiącym rozstrzygnięcie w przedmiocie odwołania. Dokonana ocena zostanie uzasadniona ze szczególnym uwzględnieniem opisu wykonania ww. zaleceń Instytucji Zarządzającej oraz wyjaśnieniem dlaczego przedstawione przez stronę dokumenty i wyjaśnienia pozwalają lub nie pozwalają na pozytywną ocenę kryterium nr 7. Każdy z ekspertów dokonujących oceny ustosunkuje się do wyjaśnień skarżącej oraz przedłożonych przez nią uzupełniających dokumentów. Należy odnieść się również do okoliczności, że sporządzony przez skarżącą raport OOŚ odpowiadał wymogom prawa krajowego.

Minister Gospodarki złożył skargę kasacyjną od powyższego wyroku, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w W. oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Skarga kasacyjna zarzuciła:

• naruszenie przez Sąd pierwszej instancji przepisu prawa materialnego, tj. art. 30b ust. 4 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz. U. z 2009 r. Nr 84, poz. 712 ze zm.) poprzez przyjęcie, iż w informacji Ministra Gospodarki z dnia [...] czerwca 2011 r. Instytucja Pośrednicząca nie dokonała ponownej oceny projektu wraz z uwzględnieniem zaleceń Instytucji Zarządzającej zawartych w piśmie z dnia [...] lutego 2011 r.,

• naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 141 § 4 i art. 3 § 1 p.p.s.a. poprzez brak podania w uzasadnieniu wyroku podstawy prawnej przyjęcia stwierdzenia, iż ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo oraz na nieuznaniu przez Sąd pierwszej instancji prawidłowego stanowiska Ministra Gospodarki w zakresie pozytywnego rozpatrzenia odwołania przez Instytucję Zarządzającą pismem z dnia [...] lutego 2011 r.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie jest oparta na usprawiedliwionych podstawach.

Na wstępie niniejszych rozważań podkreślić należy, że zgodnie z treścią art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez jego błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania, która zachodzi w przypadkach przewidzianych w § 2 tego artykułu. W niniejszej sprawie nie występują jednak żadne z wad wymienionych we wspomnianym przepisie, które powodowałyby nieważność postępowania prowadzonego przez Sąd pierwszej instancji.

Wbrew stanowisku skargi kasacyjnej, zarówno Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 29 lutego 2012 r. sygn. akt II GSK 124/12, jak i Sąd pierwszej instancji, nie kwestionowali samego faktu dokonania przez Instytucję Pośredniczącą ponownej oceny projektu, a to w wykonaniu zalecenia Instytucji Zarządzającej zawartego w piśmie z dnia [...] lutego 2011 r. Natomiast postawiono zarzut lakoniczności takiej oceny, a więc dokonanie jej bez głębszego odniesienia się Instytucji Pośredniczącej do uwag i zaleceń Instytucji Zarządzającej zawartych w piśmie z dnia [...] lutego 2011 r., mając w szczególności na uwadze zgodność projektu skarżącej z wymogami prawa ochrony środowiska na dzień złożenia wniosku o dofinansowanie tego projektu. Należałoby więc oczekiwać, co jednakże nie miało miejsca, pogłębionej oceny projektu skarżącej, przynajmniej ukierunkowanej na zbadanie możliwości realizacji projektu zgłoszonego przez skarżącą do dofinansowania, a w szczególności sprawdzenie, czy istnieją konkretne przeszkody motywowane względami ochrony środowiska, które wyraźnie stoją na przeszkodzie wdrożeniu tego projektu. Natomiast bez takiej analizy, a więc z punktu widzenia celu jakiemu ma służyć, zaskarżona informacja okazała się być dokumentem mało miarodajnym. Uzasadniało to postawienie w zaskarżonym wyroku zarzutu przeprowadzenia przez Instytucję Pośredniczącą oceny projektu w sposób naruszający prawo.

Naczelny Sąd Administracyjny w niniejszej sprawie podziela powyższą ocenę o zaskarżonej informacji Ministra Gospodarki z dnia [...] czerwca 2011 r. Jednakże nie podziela stanowiska Sądu pierwszej instancji, aby w sprawie miał zastosowania art. 190 p.p.s.a. Przepis ten odnosi się do sytuacji związania Sądu, któremu sprawa została przekazana, wykładnią prawa dokonaną przez Naczelny Sąd Administracyjny. Takiej wykładni w omawianym zakresie nie dokonano w omawianym wyroku z dnia 29 lutego 2012 r. Naczelny Sąd Administracyjny ocenił bowiem jedynie stan faktyczny odnoszący się do zaskarżonej informacji, dyskredytując ją, jako nie mającą waloru dowodowego w istotnej dla sprawy kwestii spełnienia przez projekt skarżącej wymagań w zakresie ochrony środowiska. Ocena ta nie jest jednak wykładnią przepisów prawa w rozumieniu art. 190 p.p.s.a. (por. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi, Komentarz, wyd. 2, str. 421).

W sprawie nie zostały naruszone przepisy prawa wskazane w skardze kasacyjnej. Sąd pierwszej instancji nie naruszył prawa materialnego, tj. wskazanego w skardze kasacyjnej art. 30b ust. 4 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, gdyż, o czym była już mowa, nie zakwestionował dokonania przez Instytucję Pośredniczącą ponownej oceny projektu, lecz lakoniczność tej oceny, co nie pozwoliło na skontrolowanie prawidłowości stanowiska organu.

Przechodząc do postawionych w skardze kasacyjnej zarzutów naruszenia przepisów postępowania, to wbrew stanowisku zajętemu w petitum tego środka zaskarżenia, skarga kasacyjna, z naruszeniem art. 174 pkt 2 p.p.s.a., nie wykazała, aby zarzucone uchybienie Sądu pierwszej instancji mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Z powyższych względów skarga kasacyjna, jako nie oparta na usprawiedliwionych podstawach, podlega oddaleniu (art. 184 p.p.s.a.).

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 204 pkt 2 p.p.s.a.