Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 132/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-03-09 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Utrzymano w mocy postanowienie -art. 260 §1 ustawy PoPPSA
Powołane przepisy: article: 260 § 1
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Izabela Ostrowska po rozpoznaniu w dniu 9 marca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu J. Z. od postanowienia starszego referendarza sądowego z dnia 24 stycznia 2017 r. w przedmiocie prawa pomocy w sprawie ze skargi J. Z. i J. Z. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania od decyzji dotyczącej odmowy nałożenia obowiązku wykonania robót budowlanych postanawia: utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie


UZASADNIENIE

J. Z. po otrzymaniu wezwania do uiszczenia wpisu sądowego od skargi złożył na urzędowym formularzu wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata.

Postanowieniem z dnia 17 maja 2016 r. starszy referendarz sądowy odmówił J. Z. przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata, uznając, że nie wykazał on w sposób dostateczny, że znajduje się w trudnej sytuacji materialnej, która uprawniałaby do skorzystania z instytucji prawa pomocy.

Od powyższego postanowienia skarżący złożył sprzeciw.

Postanowieniem z dnia 12 lipca 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie z dnia 17 maja 2016 r.

Skarżący J. Z. w dniu 12 sierpnia 2016 r. ponownie złożył na urzędowym formularzu wniosek o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata.

Z uwagi na fakt, że wniosek z dnia 12 sierpnia 2016 r. był kolejnym wnioskiem J. Z. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym złożonym w niniejszej sprawie, wniosek skarżącego został potraktowany jako wniosek o zmianę postanowienia z 17 maja 2016 r. w trybie art. 165 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2016 r. poz. 718 ze zm. – dalej jako "p.p.s.a.").

Postanowieniem z dnia 11 października 2016 r. starszy referendarz sądowy odmówił zmiany postanowienia z dnia 17 maja 2016 r. odmawiającego przyznania J. Z. prawa pomocy w zakresie całkowitym dotyczącym zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata.

Sprzeciw od powyższego postanowienia złożył J. Z..

Postanowieniem z dnia 15 grudnia 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie z dnia 11 października 2016 r.

W dalszej kolejności J. Z. w dniu 3 stycznia 2017 r. złożył kolejny wniosek o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych.

Postanowieniem z dnia 24 stycznia 2017 r. starszy referendarz sądowy umorzył postępowanie w sprawie przyznania J. Z. prawa pomocy. Starszy referendarz sądowy wskazał, że wniosek J. Z. z dnia 3 stycznia 2017 r. zawiera tożsame argumenty i informacje, jak wniosek pierwotny z 17 lutego 2016 r. oraz wniosek złożony w dniu 12 sierpnia 2016 r. W ocenie starszego referendarza sądowego skoro treść wniosku o przyznanie prawa pomocy jest zbieżna z treścią uprzednio składanych wniosków rozpoznanych negatywnie, to merytoryczne rozpoznanie takiego wniosku jest zbędne, a postępowania podlega umorzeniu na podstawie art. 249a p.p.s.a.

Sprzeciw od powyższego postanowienia złożył J. Z. wskazując, że w uzasadnieniu postanowienia zauważa powtarzające się błędy, zaś podstawowym błędem w postanowieniu jest brak funkcji osoby rozpatrującej sprawę.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

W pierwszej kolejności wskazać należy, że referendarze sądowi są uprawnieni do wydawania na posiedzeniu niejawnym postanowień, co do przyznania lub odmowy przyznania prawa pomocy, na mocy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (art. 258 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. – zwanej dalej p.p.s.a.) Zgodnie natomiast z art. 260 § 1 p.p.s.a., rozpoznając sprzeciw od postanowienia w przedmiocie prawa pomocy, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. Wniesienie sprzeciwu wstrzymuje wykonalność zarządzenia lub postanowienia, a sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu (art. 260 § 2 p.p.s.a.).

Wskazać należy, że złożony przez skarżącego wniosek o przyznanie prawa pomocy w przedmiocie zwolnienia od kosztów sądowych, jest już trzecim wnioskiem w niniejszej sprawie. Dwa poprzednie wnioski, zawierające tożsame informacje jak wniosek z dnia 3 stycznia 2017 r., były rozpatrzone negatywnie.

W ocenie Sądu, starszy referendarz sądowy zasadnie przyjął, że w niniejszej sprawie skarżący składając kolejny wniosek o przyznanie prawa pomocy złożył oświadczenie dotyczącego swojego stanu majątkowego pokrywające się oświadczeniem złożonym uprzednio i nie wykazał, aby nastąpiło pogorszenie się jego sytuacji finansowej. W związku z powyższym starszy referendarz sądowy prawidłowo umorzył postępowanie w sprawie wniosku o przyznanie J. Z. prawa pomocy oceniając, że rozpoznawanie takiego wniosku jest zbędne. Zgodnie bowiem z treścią art 249a p.p.s.a. jeżeli strona cofnie wniosek lub rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się.

Na marginesie wskazać należy, że skarżący błędnie zarzuca brak w postanowieniu z dnia 24 stycznia 2017 r. stanowiska osoby wydającej postanowienie, bowiem czwarty wers tego postanowienia wskazuje, że jest to postanowienie starszego referendarza sądowego.

Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 260 § 1 p.p.s.a. orzeczono jak w postanowieniu.