Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt II SA/Go 1006/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2014-01-30 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: journal: Dz.U.UE.L 2009 nr 30 poz 16 art. 17
law: Rozporządzenie Rady (WE) nr 73/2009 z dnia 19 stycznia 2009 r. ustanawiające wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego dla  rolników w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiające określone systemy wsparcia dla rolników, zmieniające rozporządzenia (WE) nr  1290/2005, (WE) nr 247/2006, (WE) nr 378/2007 oraz uchylające rozporządzenie (WE) nr 1782/2003
article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alina Rzepecka Sędziowie Sędzia WSA Dariusz Skupień (spr.) Sędzia WSA Joanna Wierchowicz Protokolant Sekretarz sądowy Anna Pakuła po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 stycznia 2014 r. sprawy ze skargi B.S. – C. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie przyznania płatności rolnośrodowiskowej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...] Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa utrzymał mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w przedmiocie przyznania skarżącej B.S.-C. płatności rolnośrodowiskowej

Z akt sprawy wynika następujący stan faktyczny:

W dniu 15.05.2012 r. do Biura Powiatowego ARiMR wpłynął wniosek B.S. – C. o przyznanie płatności rolnośrodowiskowej Wniosek producenta obejmował:

Pakiet 2 - rolnictwo ekologiczne:

wariant 2,5 - uprawy warzywne dla których zakończono okres przestawiania na powierzchni 93,55 ha zadeklarowanej na następujących działkach rolnych: Ł, O, R, S., z tym, że w przypadku działki Ł zadeklarowano soczewicę o powierzchni 8,95 ha, położoną na działce ewidencyjnej nr [...]

Pakiet 6 - zachowanie zagrożonych zasobów genetycznych roślin w rolnictwie:

wariant 6.2 - produkcja towarowa lokalnych odmian roślin uprawnych na powierzchni 93,55 ha, na powierzchni 93,55 ha zadeklarowanej na następujących działkach rolnych: Ł, O, R, S, w tym na działce Ł - deklaracja w ramach wariantu, soczewica o powierzchni 8,95 ha, położona na działce ewidencyjnej nr [...]

W dniu 03.07.2012 r. do Biura Powiatowego ARiMR wpłynął wniosek o przejęcie zobowiązań rolnośrodowiskowych przez B.S.-C.. Przedmiotowe przejęcie dotyczyło działki ewidencyjnej [...], która była przez P.C. zgłaszana do płatności rolnośrodowiskowych na pow. działki rolnej 11,70 ha. Jak wynika z dokumentów na w/w działce realizowane jest zobowiązanie rolnośrodowiskowe w wariancie:

2.1- uprawy rolnicze (dla których zakończono okres przestawiania),

6.2 - produkcja towarowa lokalnych odmian roślin uprawnych, przez innego producenta - przekazującego tę działkę.

Kierownik Biura Powiatowego ARiMR uznał, iż nastąpiło skuteczne przekazanie działki ewidencyjnej [...] powierzchnia 11,70 ha na której jest realizowany wariant 2.1- uprawy rolnicze (dla których zakończono okres przestawiania) oraz - 6.2 - produkcja towarowa lokalnych odmian roślin uprawnych.

Ponadto w dniu 03.07.2012 r. do Biura Powiatowego ARiMR wpłynął formularz W-1/01 w którym Strona jako cel złożenia zaznaczyła wycofanie części wniosku. Powyższe wycofanie wynikało z przejęcia przez S.S. zobowiązania rolnośrodowiskowego w zakresie działki ewidencyjnej nr [...] oraz działki ewidencyjnej nr [...].

W wyniku analizy materiału dotyczącego przekazania wycofanych działek, Kierownik Biura Powiatowego nie stwierdził w tym zakresie nieprawidłowości i umorzył postępowanie.

W wyniku złożonych w dniu 03.07.2013 r. zmian oraz wycofań, wniosek producenta obejmował:

Pakiet 2 - rolnictwo ekologiczne:

wariant 2.1 - uprawy rolnicze na powierzchni 11,70 ha zadeklarowanej na działce rolnej I, w ramach wariantu proso o powierzchni 11,70 ha, położona na I działce ewidencyjnej nr [...]

wariant 2.5 - uprawy warzywne na powierzchni 46,95 ha zadeklarowanej na następujących działkach rolnych: Ł, O.

Działka rolna Ł - deklaracja w ramach wariantu, soczewica o powierzchni 8,95 ha, położona na działce ewidencyjnej nr [...]

Działka rolna O - deklaracja w ramach wariantu, soczewica o powierzchni 38,00 ha, położona na działce ewidencyjnej nr [...]

Pakiet 6 - zachowanie zagrożonych zasobów genetycznych roślin w rolnictwie:

wariant 6.2 - produkcja towarowa lokalnych odmian roślin uprawnych na powierzchni 93,55 ha.

na powierzchni 58,65 ha zadeklarowanej na następujących działkach rolnych: Ł, O, I.

Działka rolna Ł - deklaracja w ramach wariantu, soczewica o powierzchni 8,95 ha, położona na działce ewidencyjnej [...]

Działka rolna O - deklaracja w ramach wariantu, soczewica o powierzchni 38,00 ha, położona na działce.-ewidencyjnej nr [...]

Działka rolna I - deklaracja w ramach wariantu, proso o powierzchni 11,70 ha, położona na działce ewidencyjne-nr [...]

W dniu [...].11.2012 r. gospodarstwo rolne B.S.-C. zostało skontrolowane przez inspektorów Biura Kontroli na Miejscu Oddziału Regionalnego ARiMR.

Ustalenia z kontroli zawarte zostały w raporcie nr [...].

Kierownik Biura Powiatowego ARiMR poddał wniosek B.S. – C. o przyznanie płatności rolnośrodowiskowej na rok 2012r, także kontroli administracyjnej.

Organ podkreślił, iż jednym z elementów zintegrowanego systemu, o którym mowa w art. 10 ust. 2 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 65/2001 jest system identyfikacji działek rolnych, który zgodnie z art. 17 Rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 ustanawiany jest na podstawie map lub dokumentów ewidencji gruntów czy też innych danych kartometrycznych. Korzysta się z technik skomputeryzowanego systemu informacji geograficznych, w tym najlepiej ortoobrazów lotniczych lub satelitarnych, przy zastosowaniu jednolitego standardu gwarantującego dokładność co najmniej równą dokładności kartografii w skali 1:10000.

W trakcie kontroli administracyjnej wniosku B.S.-C. o przyznanie płatności rolnośrodowiskowych na rok 2012 pod kątem zgodności z komputerową referencyjną bazą danych działek ewidencyjnych Kierownik Biura Powiatowego ARiMR działając zgodnie z art. 17 Rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 ujawnił błędy dotyczące niezgodności pomiędzy powierzchnią deklarowaną przez producenta rolnego a referencyjną bazą systemu informatycznego - Zintegrowany System Zarządzania i Kontroli (ZSZiK) dla działki ewidencyjnej oznaczonej numerem [...]. Na podstawie danych wektorowych ujawniono rozbieżność w powierzchni tegoż gruntu rolnego, okazało się bowiem, że powierzchnia ewidencyjno - gospodarcza (PEG), która stanowi odpowiednik powierzchni użytkowanej rolniczo, kwalifikowanej do płatności rolnośrodowiskowych w ramach pojedynczej działki ewidencyjnej, jest mniejsza od powierzchni deklarowanej przez rolnika. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR ustalił, że przedmiotowa powierzchnia ewidencyjno-gospodarcza (PEG), dla działki ewidencyjnej nr [...] wynosi 8,91 ha jest mniejsza niż powierzchnia deklarowana we wniosku – 8,95 ha. W konsekwencji powyższego zredukowana została do obszaru 8,91 ha powierzchnia działki rolnej "Ł" dla wariantu 2.5 - uprawy warzywne - produkcja nasienna towarowa lokalnych roślin uprawnych.

W oparciu o wyniki kontroli administracyjnej, o której mowa w art. 11 ust. 1-5 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 65/2011, która uwzględniała wyniki kontroli na miejscu przeprowadzonej w dniu [...].11.2012 r. w gospodarstwie B.S.-C. w dniu [...].05.2013 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w przedmiotowej sprawie wydał decyzję nr [...] o przyznaniu płatności rolnośrodowiskowej, w ramach której przyznano płatności w łącznej wysokości 117198,00 zł.

W/w decyzją organ I instancji przyznał płatność zgodnie z żądaniem strony.

Jednocześnie Kierownik Biura Powiatowego ARiMR wskazał, iż w wariantach: 2.5 uprawy warzywne (dla których zakończono okres przestawiania) oraz produkcja towarowa lokalnych odmian roślin uprawnych w wyniku kontroli ustalono, iż chociaż różnica pomiędzy obszarem zadeklarowanym we wniosku o płatność, a obszarem stwierdzonym wynosi do 0,1 ha, to płatność przysługuje do powierzchni deklarowanej.

W dniu 06.06.2013 r. do Dyrektora Oddziału Regionalnego ARiMR, B.S. – C. od tej decyzji wniesiono odwołanie .

W uzasadnieniu odwołania pełnomocnik działający w imieniu wnioskodawcy zarzucił:

Naruszenie art. 17. Rozporządzenia nr 73/2009 poprzez przyjęcie, że jedynie powierzchnia ustalona w oparciu o system informacji geograficznej (powierzchnia referencyjna) stanowi podstawę przyznania płatności rolnośrodowiskowej;

Naruszenie zasady prawdy obiektywnej (art. 21 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 07.03.2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków z Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich) poprzez przeprowadzenie niedostatecznie wnikliwego postępowania, co powoduje wadliwość postępowania, czego następstwem jest wadliwe zastosowanie przepisu prawa materialnego;

Naruszenie art. 34 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 poprzez jego niezastosowanie i przyjęcie niedopuszczalności przyznania płatności na rzecz obszarów wykraczających poza ustaloną w systemie informacji geograficznej powierzchnię referencyjną.

W uzasadnieniu odwołania pełnomocnik podniósł, że ustalając powierzchnię organ I instancji błędnie rozumie regulację wyrażoną w art. 34 ust. 1 i 2 rozporządzenia nr 1122/2009, która wskazuje, że powierzchnię działek rolnych określa się za pomocą dowolnych środków zapewniających jakość pomiaru przynajmniej równoważną wymaganej przez obowiązujące na poziomie Wspólnoty normy techniczne oraz, że można uwzględniać całkowitą powierzchnię działki rolnej, pod warunkiem, że jest ona w pełni użytkowana zgodnie z normami zwyczajowym danego państwa członkowskiego lub regionu. W innych przypadkach uwzględnia się powierzchnię faktycznie użytkowaną. W świetle powyższego stwierdził, że, stanowisko organu I instancji jest błędne, a powierzchnia zatwierdzona w GIS (system informacji geograficznej) nie ma rozstrzygającego waloru.

Dodatkowo wskazał, że nie powierzchnia działki referencyjnej według GIS rozstrzyga o powierzchni kwalifikowanej do płatności, lecz powierzchnia posiadanych działek rolnych, na których prowadzona jest w danym roku działalność rolnicza, bowiem rozporządzenie rolno środowiskowe stanowi, że płatność rolnośrodowiskowa jest przyznawana beneficjentowi, który spełnia m.in. warunek, że "łączna powierzchnia posiadanych przezornego działek rolnych w rozumieniu przepisów i krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności, na których jest prowadzona działalność rolnicza w rozumieniu art. 2 lit. c rozporządzenia nr. 3/2009, zwanych dalej "działkami rolnymi", wynosi co najmniej 1 ha", przy czym "działalność rolnicza" według art. 2 lit. c) rozporządzenia nr 73/2009 "oznacza produkcję, hodowlę lub uprawę produktów rolnych, włączając w to zbiory, dojenie, chów zwierząt oraz utrzymywanie zwierząt do celów gospodarskich, lub utrzymywanie gruntów w dobrej kulturze rolnej zgodnej z ochroną środowiska zgodnie z art. 6.

Decyzją z dnia [...] sierpnia 2013r. nr [...] Dyrektor Oddziału ARiMR utrzymał mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu między innymi stwierdzając, że podstawą prawną określającą warunki i tryb udzielania producentom rolnym płatności z tytułu realizacji przedsięwzięć rolnośrodowiskowych są § 1, § 13 ust.1, ust.2 i ust.2a Rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Program rolnośrodowiskowy" objęty Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013, zwane dalej " Rozporządzeniem rolnośrodowiskowym"

Podstawy prawne odnoszące się do zasad przeprowadzania kontroli na miejscu zostały zawarte w art. 26, art. 33 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009, art. 10 ust. 2 Rozporządzenia Komisji (UE) Nr 65/2011 oraz art. 30 ust 1 i 2 oraz art. 31 ust. 1-8 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (tekst jednolity: Dz. U. z 2013 r. poz. 173).

Zgodnie z art. 10 ust 1 i ust 2 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 65/2011 państwa członkowskie korzystają ze zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli przewidzianego w tytule I rozdział 4 rozporządzenia (WE) nr 73/2009, zwanego dalej "ZSZiK".

. Wskazana powyżej kontrola odbywa się m.in. w oparciu o bazę referencyjną systemu LPIS, której podstawę stanowi art. 17 Rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009.

W związku z powyższym zgodnie z art. 12 ust. 1 lit. d oraz ust. 3 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009, pojedynczy wniosek zawiera wszystkie informacje niezbędne do ustalenia kwalifikowalności do pomocy, w szczególności: szczegóły pozwalające na identyfikację wszystkich działek rolnych w gospodarstwie, ich powierzchnię wyrażoną w hektarach z dokładnością do dwóch miejsc po przecinku, ich położenie, i w stosownych przypadkach ich użytkowanie oraz informację, czy dana działka rolna jest nawadniana. W celu identyfikacji wszystkich działek rolnych w gospodarstwie, o których mowa w ust. 1 lit. d, wcześniej ustalone formularze przekazane rolnikowi zgodnie z art. 19 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 73/2009, zawierają informację na temat maksymalnego obszaru kwalifikowalnego przypadającego na działkę referencyjną do celów systemu płatności jednolitej lub systemu jednolitej płatności obszarowej. Ponadto materiały geograficzne przekazane rolnikowi zgodnie z tym przepisem określają granice działek referencyjnych oraz ich jednoznaczną identyfikację, natomiast rolnik wskazuje położenie każdej działki rolnej.

Organ wskazał,że dane dotyczące działek rolnych gromadzone są w oparciu o powołany wyżej art. 17 rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 z dnia 19 stycznia 2009 r. zgodnie, z którym " system identyfikacji działek rolnych ustanawiany jest na podstawie map lub dokumentów ewidencji gruntów lub też innych danych kartograficznych Korzysta się z technik skomputeryzowanego systemu informacji geograficznych, w tym najlepiej ortoobrazów lotniczych lub satelitarnych Jednocześnie stosownie do art. 249 akapit 2 Traktatu Ustanawiającego Wspólnotę Europejską Tekst Skonsolidowany, - rozporządzenie ma zasięg ogólny. Wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich W związku z powyższym przepisy prawne zawarte w rozporządzeniach obowiązują i są stosowane bezpośrednio, bez potrzeby ich implementacji do krajowego porządku prawnego, stają się, bowiem jego integralną częścią. Wynika z tego zatem, iż organy państw członkowskich Unii Europejskiej są zobowiązane do jego stosowania.

Polska zobowiązana została do ustanowienia zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli (ZSZiK), w tym do prowadzenia systemu identyfikacji działek rolnych LPIS ustanowionego na podstawie map lub dokumentów, przy wykorzystaniu skomputeryzowanego systemu informacji geograficznych (GIS) tj. obrazów lotniczych lub satelitarnych. System informacji geograficznych (GIS) pozwala na jednoznaczną identyfikację położenia działki rolnej w przestrzeni, kontrolę zadeklarowanej powierzchni pod względem kwaliflkowalności.

Przyjęte zasady ustalania powierzchni kwalifikowanych do płatności w oparciu o powierzchnie referencyjne systemu LPIS wynikają wprost z przepisów unijnych. Rolą tego systemu jest stwierdzenie, czy dana działka ewidencyjna (zadeklarowana do płatności) istnieje, czy jest położona na terenach uprawnionych do dopłat i czy powierzchnia lub suma/ powierzchni działek rolnych położonych na danej działce ewidencyjnej (lub działkach ewidencyjnych) nie przekracza powierzchni uprawnionej do dopłat (PEG). Powyższych ustaleń dokonuje się na ortofotomapie cyfrowej.

Zatem mając na uwadze w/w przepisy wspólnotowe systemem referencyjnym w zakresie płatności bezpośrednich jest system LPIS.

W świetle powyższych przepisów prawa, z użyciem wskazanych narzędzi informatycznych, na podstawie art. 11 Rozporządzenia Komisji (UE) nr 65/2011 przeprowadzane są kontrole administracyjne wniosków płatności rolnośrodowiskowe, mające na celu stwierdzenie, czy dana działka ewidencyjna (zadeklarowana do płatności) istnieje, czy jest położona na terenach uprawnionych do dopłat i czy powierzchnia lub suma powierzchni działek rolnych położonych na danej działce ewidencyjnej (lub działkach ewidencyjnych) nie przekracza powierzchni uprawnionej do dopłat.

Kierownik Biura Powiatowego ARiMR podczas wykonanej kontroli administracyjnej ustalił, iż powierzchnia działki rolnej "Ł", znajdującej się na działce ewidencyjnej nr [...], co do której wniosek został rozpatrzony wyniosła 8,91 ha (wykluczona powierzchnia - 0,04 ha z działki rolnej "Ł"). Powierzchnia ta została ustalona w oparciu o system informacji geograficznej, o którym mowa w art. 17 rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009.

Należy podkreślić, iż na gruncie rozpatrywanej sprawy kwestią sporną są ustalenia faktyczne dotyczące działki rolnej Ł (na której realizowano warianty 2.5 oraz 6.2, położonej na działce ewidencyjnej [...]), z której wykluczono powierzchnię 0,04 ha.

Powierzchnie tych działek zweryfikowane zostały w oparciu o dane widniejące w systemie LPIS, jak również w oparciu o dane widniejących w raportach z wykonanych kontroli na miejscu

Analizując całość zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR ocenił jako prawidłowy sposób działania Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w zakresie ustaleń powierzchni kwalifikującej się do płatności rolnośrodowiskowej na działce rolnej "Ł". W odniesieniu do powyższego wskazał, iż B.S.- C. zadeklarowała do płatności na w/w działce rolnej powierzchnię 8,95 ha. Deklarację Strony potwierdzają wyniki kontroli na miejscu przeprowadzonej w dniu [...].11.2012 r. w trakcie której nie stwierdzono na działce rolnej "Ł" nieprawidłowości w zakresie kwalifikowalności powierzchni. Jednakże Kierownik Biura Powiatowego ARiMR ustalił - w wyniku kontroli administracyjnej przeprowadzonej zgodnie z art. 11 ust. 1-5 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 65/2011, iż maksymalna powierzchnia do jakiej można przyznać płatności dla działce rolnej "Ł" wynosi 8,91 ha. Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR działając jako organ odwoławczy potwierdził słuszność przedmiotowych ustaleń w zakresie powierzchni działki rolnej "Ł". W niniejszym przypadku Kierownik Biura Powiatowego ARiMR prawidłowo przyznał płatność do działki "Ł" do obszaru nie większego niż maksymalny obszar kwalifikowany do płatności.

Jednocześnie Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR wskazał, iż pomimo powyższego pomniejszenia na działce rolnej "Ł" zadeklarowanej w wariantach 2.5 oraz 6.2 Kierownik Biura Powiatowego ARiMR prawidłowo zastosował art. 16 ust. 3 rozporządzenia Komisji (UE) nr 65/2011,który stanowi: Jeżeli jednak różnica między całkowitym zatwierdzonym obszarem a całkowitym obszarem zadeklarowanym we -wniosku o płatność w przypadku danego środka wynosi do 0,1 hektara włącznie, zatwierdzony obszar uważa się za równy obszarowi zadeklarowanemu. Na potrzeby tego wyliczenia uwzględnia się jedynie zawyżenie powierzchni obszarów na poziomie grupy upraw.

Tym samym Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR podkreślił, iż B.S. – C. otrzymała w pełni żądaną we wniosku płatność zarówno w wariancie 2.5 uprawy warzywne (dla których zakończono okres przestawiania) jak i wariancie 6.2 - produkcja towarowa lokalnych odmian roślin uprawnych.

Powyższe bierze się z prawidłowych ustaleń organu I instancji z których wynikło, iż

różnicy pomiędzy obszarem zadeklarowanym we wniosku o płatność, a obszarem stwierdzonym wynosi do o, 1ha.

Skarżąca zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim decyzję w całości.

Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie przepisów postępowania mające istotny w wpływ na wynik sprawy w postaci:

1/- art 6, art. 8 i art. 11 ustawy z dnia 14.06.1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. Nr 30, poz. 168) - dalej: KPA oraz art. 21 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 07.03.2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich polegające na:

naruszeniu zasady praworządności działania organów administracji publicznej w postaci ustalenia wiążących konsekwencji prawnych w stosunku do skarżącej z naruszeniem powszechnie obowiązujących przepisów prawa, niepodjęciu wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia okoliczności faktycznych sprawy, a w szczególności pominięciu ustaleń kontroli dokonanej na miejscu która potwierdziła zgodność z rzeczywistością złożonej przez skarżącą deklaracji odnośnie powierzchni użytkowanej rolniczo, braku dążenia organu do przeprowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie uczestników do władzy publicznej oraz należytego wyjaśnienia zasadności przesłanek podjętej decyzji polegające min. na nieuwzględnieniu okoliczności odnoszących się do możliwością wystąpienia niedokładności w bazie referencyjnej LPIS w zakresie powierzchni PEG, która była niezgodna z dokonaną na miejscu kontrolą,

2/ art. 107 § 3 KPA, polegające na niewskazaniu w uzasadnieniu decyzji wszystkich dowodów na podstawie których organ uznał określone fakty za udowodnione oraz na nieprzedstawieniu przyczyn, z powodu których odmówił wiarygodności i mocy dowodowej wynikom kontroli przeprowadzonych na miejscu. Przedmiotowej decyzji zarzuciła również naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy:

art. 17 Rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 dnia 19 stycznia 2009 r. ustanawiające wspólne zasady dla systemów wsparcia bezposredniego dla rolników w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiające określone systemy wsparcia dla rolników, zmieniające rozporządzenia (WE) nr 1290/2005, (WE) nr 247/2006, (WE) nr 378/2007 oraz uchylające rozporządzenie (WE) nr 1782/2003 z dnia 19.01.2009 r. (Dz. Urz. UE.L Nr 30, str. 16) - dalej: Rozporządzenie Rady 73/2009 polegające na przyjęciu, iż powierzchnia PEG określona w "bazie referencyjnej LPIS jest maksymalnym obszarem kwalifikowanym do płatności podczas, gdy określenie przedmiotowego obszaru następuje na podstawie wszelkich metod*- zmierzających do poprawnej analizy danych w ramach tzw. kontroli administracyjnej i kontroli na miejscu, która wykazała, iż powierzchnia użytkowana rolniczo odpowiada powierzchni zadeklarowanej przez skarżącą we wniosku o dopłaty,

- art. 34 ust. 2 Rozporządzenia komisji (WE) nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów wsparcia bezpośredniego przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia ustanowionego dla sektora wina z dnia 30.11.2009 r. (Dz. Urz. UE.L Nr 316, str. 65) - dalej: Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1122/2009 polegające na jego niezastosowaniu i przyjęciu, że niedopuszczalnym jest przyznanie płatności na rzecz obszarów wykraczających poza ustaloną w systemie informacji geograficznej powierzchnię referencyjną,

Mając na uwadze powyższe okoliczności wniosła o:

1/ uchylenie decyzji Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...].08.2013 r. nr [...] stosownie do treści art. 145 § 1 pkt 1 lit a) i c) PPSA,

2/ zasądzenie skarżącej od Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa kosztów postępowania oraz kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych zgodnie z art. 200 PPSA.

Przedmiotem niniejszej skargi jest dokonane przez organ administracji publicznej wykluczeni z płatności rolnośrodowiskowej powierzchni 0.04 ha działki rolnej "Ł" pomimo tego, iżprzedmiotowa działka była użytkowana rolniczo przez skarżącą w zadeklarowanym zakresie, co potwierdzają wyniki kontroli przeprowadzonej na miejscu.

Zdaniem skarżącej nie można przystać na stanowisko organu II instancji, który w skarżonej decyzji zgadza się z ustaleniami poczynionymi przez organ I instancji, a w konsekwencji podtrzymuje niezgodne z prawem ustalenia w zakresie powierzchni działki rolnej "Ł" uprawnionej do dopłat. Brak jest podstaw do stwierdzenia, iż Kierownik Biura Powiatowego ARiMR zobowiązany był do przyznania skarżącej płatności do działki rolnej "Ł" do obszaru nie większego niż maksymalny obszar kwalifikowany. Zasadniczy błąd rozumowania organu polega na tym, iż posługuje się on obszarem widniejącym w systemie LPIS bez uwzgledniających okoliczności niniejszej sprawy. Należy mieć na uwadze, iż w przedmiotowym systemie ustalane są m.in, w oparciu o ortofotomapy które, posiadają błędy - nie są tak dokładne, jak wskazują na to organy zarówno I, jak i II instancji. Nieścisłości mogą się również pojawić podczas dokonywania "odczytu" określonej powierzchni z mapy, które ma bezpośrednie przełożenie na ustalenie maksymalnej powierzchni zakwalifikowanej do dopłat. Reasumując należy stwierdzić, iż organ bezpodstawnie uznał, że tylko i wyłącznie powierzchnia określona w systemie LPIS może, zostać zakwaIifikowana do dopłat. Bardzo ważną okolicznością jest to, że organy obu instancji dokładne wiedziały, iż powierzchnia PEG odbiega od tej powierzchni, która została ustalona w wynikach kontroli przeprowadzonej na miejscu. Różnica pomiędzy przedmiotowymi powierzchniami wynosi 0,04 ha, więc można stwierdzić, iż jest to stosunkowo niewielki obszar. Tym bardziej powstaje w takiej sytuacji wątpliwość, co do tego, czy powierzchnia PEG nie mogła zostać określona w sposób błędny - w szczególności biorąc pod uwagę tak małą różnicę pomiędzy tymi obszarami. Należy przy tym zaznaczyć, iż zasadniczym celem, jakiemu służy udzielanie wsparcia jest przyznawanie dopłat do powierzchni, które są w sposób rzeczywisty użytkowane rolniczo. W niniejszej sprawie była to powierzchnia o 0.04 ha większa niż wynikająca z LPIS, jednak organy administracji publicznej pomimo posiadanych w tym względzie informacji nie dokonał ich właściwej weryfikacji.

Nie polega na prawdzie stanowisko Dyrektora Oddziału ARiMR, który odnosząc się do zarzutów przedstawionych w odwołaniu od decyzji organu I instancji wskazał, że weryfikacja powierzchni zgłoszonych we wniosku, uprawnionych do płatności następowała na podstawie wszelkich metod zmierzających do poprawnej analizy danych w ramach tzw. kontroli administracyjnej i kontroli na miejscu. Organ II instancji pomimo tego, że zastosowana została kontrola na miejscu (zachowano wymóg proceduralny) to jej wyniki nie zostały uwzględnione w dalszym postępowaniu organu, który pominął jej ustalenia i wydał decyzję ustalając powierzchnię uprawnioną do dopłat wyłącznie w oparciu o wyniki kontroli administracyjnej. Organ stwierdził wyłącznie, iż powierzchnia wynikająca z bazy referencyjnej systemu LPIS ma charakter rozstrzygający, nawet jeżeli przeprowadzona na miejscu kontrola potwierdza deklarację beneficjenta co do powierzchni użytkowanej rolniczo wskazanej we wniosku.

Należy zatem uznać, iż powoływanie się wyłącznie na obszar wynikający z systemu LPIS, jako maksymalny obszar uprawniony do płatności nie jest uzasadnione a w konsekwencji ustalenia organów obu instancji nie zasługują na uwzględnienie. W zaskarżonej decyzji organ administracji publicznej nie zaprzeczał, iż na działce [...] była prowadzona działalność rolnicza, wskazując wyłącznie, iż jego zastrzeżenia wynikają z tego, iż powierzchnia działki wynikająca z systemu jest dla organu rozstrzygająca.

Należy uznać, iż organ mający wiedzę odnośnie rozbieżności w zakresie powierzchni wynikającej z systemu LPIS, do powierzchni określonej w wyniku kontroli dokonanej na miejscu zobowiązany jest do podjęcia wszelkich czynności, których celem jest wyeliminowanie jakichkolwiek wątpliwości odnośnie rzeczywistej powierzchni działek, które zostały zadeklarowane przez skarżącą do dopłaty. Przedmiotowy obowiązek wynika z zasady postępowania administracyjnego obligującej organ do stania na straży praworządności i podejmowania wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu, faktycznego oraz załatwienia sprawy mając na względzie m.in. słuszny interes obywatelu Konieczność odniesienia się do wszystkich zarzutów mających wpływ na rozstrzygnięcie sprawy wynika z art. 107 § 3 KPA, natomiast obowiązek wynikający z art. 21 ust. 3 w/w ustawy nie może prowadzić do naruszenia przez organ rozpatrujący sprawę przestrzegania zasady praworządności, w której mieści się także obowiązek oparcia rozstrzygnięcia na stanie faktycznym zgodnym z rzeczywistością. W okolicznościach niniejszej sprawy mamy także do czynienia z naruszeniem obowiązku wskazania przez organ przyczyn, z powodu których odmówił on wiarygodności i mocy dowodowej wynikom kontroli przeprowadzonej na miejscu. Wskazanie wyłącznie, iż rozstrzygający charakter dla określenia maksymalnej powierzchni uprawnionej do dopłat ma obszar wynikający z bazy referencyjnej LPIS jest niewystarczające i narusza art. 107 § 3 KPA.

W ocenie skarżącej w niniejszej sprawie doszło do naruszenia art. 17 Rozporządzenia Rady nr 73/2009, który to przepis stanowi wyłącznie o ustanowieniu systemu identyfikacji działek rolnych. Brak jest podstaw do uznania, że przedmiotowy przepis może stanowić wyłączną podstawę ustalenia powierzchni kwalifikowanej do dopłat rolnośrodowiskowych. Posłużenie się przez organ ortofotomapami, pomimo tego, iż jest ono zgodne z prawem krajowym, jak również prawem wspólnotowym, okazało się niewystarczające do ustalenia powierzchni kwalifikowanych do dopłat. Wyraźnego podkreślenia wymaga okoliczność, iż kontrola przeprowadzona na miejscu potwierdziła oświadczenie skarżącej, co do powierzchni rzeczywiście użytkowanej rolniczo (upraw).

Istotną jest także okoliczność, iż powierzchnia zakwalifikowana do płatności została określona w oparciu o raport z czynności kontrolnych w zakresie kwalifikowalności powierzchni oraz w oparciu o system identyfikacji geograficznej, o którym mowa w art. 17 Rozporządzenia Rady nr 73/2009, jednak organ pominął całkowicie ustalenia wskazanej powyżej kontroli, a uwzględnił tylko powierzchnię określoną w systemie LPIS.

Strona Skarżąca podniosła, że ortofotomapy mogą zawierać błędy powstałe podczas ich sporządzania.,przywołując artykuł pod tytułem "ARiMR weryfikuje powierzchnie działek rolnych*, w którym to R.P. - p.o. dyrektora Departamentu Baz Referencyjnych ARiMR w publikacji zamieszczonej w ogólnopolskim miesięczniku dzierżawców i właścicieli rolnych "Dzierżawca"

Należy zatem uznać, iż powierzchnia, która została określona w oparciu o system informacji geograficznej wskazany w art. 17 Rozporządzenia Rady nr 72/2009 jest niezgodna z obszarem rzeczywiście użytkowanym rolniczo przez skarżącą i w związku z tym decyzje organów obu instancji są w tym zakresie nieprawidłowe. W niniejszej sprawie doszło także do naruszenia art. 34 ust. 2 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 polegające na jego niezastosowaniu. Powyższy przepis w zdaniu pierwszym stanowi, iż można uwzględniać całkowitą powierzchnię działki rolnej, pod warunkiem, że jest ona w pełni użytkowana zgodnie z normami zwyczajowymi danego państwa członkowskiego lub regionu. W innych przypadkach uwzględnia się powierzchnię faktycznie użytkowaną.

Powyższe unormowanie wskazuje w sposób jednoznaczny, iż stanowisko organu administracji jest niezasadne w zakresie wykluczenia części powierzchni działki "Ł", a powierzchnia zatwierdzona w bazie referencyjnej LPIS nie ma charakteru rozstrzygającego. Zaznaczyć należy, iż decydująca jest powierzchnia działek rolnych, na których prowadzona jest w danym roku działalność rolnicza.

Pomimo tego, iż w niniejszej sprawie, w oparciu o przepis art. 16 ust 3 Rozporządzenia Komisji (UE) nr 65/2011 z dnia 27.01.2011 r, ustanawiającego szczegółowe zasady wykonywania rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 w odniesieniu do wprowadzenia, procedur kontroli oraz zasady wzajemnej zgodności w zakresie środków wsparcia rozwoju obszarów wiejskich (Dz. Urz. EU L 25/8 z dnia 28.01.2011 r.) nie nastąpiło pomniejszenie dopłaty przysługującej skarżącej, to jednak doszło do naruszenia jej interesu prawnego. Skarżąca pragnie wskazać, iż jeżeli wnioskowałaby o płatności do większych powierzchni niż obecnie i w stosunku do innych działek nastąpiłoby analogiczne pomniejszenie obszaru kwalifikowanego do płatności, co łącznie dałoby wartość wyższą niż 0,1 ha to w konsekwencji jej dopłata zostałaby pomniejszona o kwotę określoną, jako wartość przedmiotu zaskarżenia. Interes prawny strony w uznaniu, iż płatności przysługują do całego zadeklarowanego obszaru wyraża się również w możliwości powołania się na niniejsze ustalenia podczas weryfikacji wniosków skarżącej składanych w kolejnych latach.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasową argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga okazała się niezasadna.

Zgodnie z regulacją art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zasadą jest, że kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd administracyjny nie rozstrzyga merytorycznie o zgłoszonych przez stronę żądaniach, a jedynie w przypadku stwierdzenia, że zaskarżony akt został wydany z naruszeniem prawa, o którym mowa w art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 –dalej jako "P.p.s.a.") uchyla go lub stwierdza jego nieważność. Jednocześnie wskazać należy, że sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 P.p.s.a.), co daje mu podstawy do całościowej kontroli zaskarżonego aktu.

Spór w niniejszej sprawie dotuczy dokonanego przez organ administracji publicznej wykluczenie z płatności rolnośrodowiskowej powierzchni 0.04 ha działki rolnej "Ł" pomimo tego, iż przedmiotowa działka była użytkowana rolniczo przez skarżącą w zadeklarowanym zakresie, co potwierdzają wyniki kontroli przeprowadzonej na miejscu.

Główny zarzut skarżącego opiera się na założeniu, że powierzchnia działek ustalona w oparciu o system informacji geograficznej nie może stanowić jedynej powierzchni uznawanej za kwalifikującą się do płatności, szczególnie, gdy w sprawie została przeprowadzona kontrola na miejscu, której wyniki nie są zbieżne z danymi wynikającymi z systemu LPIS (system identyfikacji działek rolnych).

Zakreślając ramy prawne dla niniejszej sprawy, na wstępie należy przypomnieć, że podstawą prawną określającą warunki i tryb udzielania producentom rolnym płatności z tytułu realizacji przedsięwzięć rolnośrodowiskowych jest Rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Program rolnośrodowiskowy" objęty Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013, zwane dalej " Rozporządzeniem rolnośrodowiskowym

Przepis § 1 Rozporządzenia rolnośrodowiskowego określa szczegółowe warunki i tryb przyznawania, wypłaty oraz zwracania pomocy finansowej w ramach działania "Program rolnośrodowiskowy", zwanej dalej "płatnością rolnośrodowiskową", objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013, zwanym dalej "Programem", w tym:

tryb składania wniosków o przyznanie płatności rolnośrodowiskowej;

szczegółowe wymagania, jakim powinny odpowiadać wnioski o przyznanie płatności rolnośrodowiskowej;

przypadła, w których następca prawny wnioskodawcy albo przejmujący posiadanie gospodarstwa rolnego w rozumieniu przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji- wniosków o przyznanie płatności, zwanego dalej "gospodarstwem rolnym", łub jego części, lub wszystkich zwierząt'ras lokalnych objętych zobowiązaniem rolnośrodowiskowym; zwanych dalej "stadem ' zwierząt ras lokalnych", może, na swój wniosek, wstąpić do toczącego się postępowania na miejsce wnioskodawcy, oraz warunki i tryb wstąpienia do tego postępowania;

przypadki, w których następcy prawnemu beneficjenta albo przejmującemu posiadanie gospodarstwa rolnego lub jego części, łub stada zwierząt ras lokalnych może być przyznana płatność rolno-środowiskowa, oraz warunki i tryb przyznania tej płatności;

sposób dokonywania oceny wagi stwierdzonej niezgodności, o której mowa w art. 54 ust. 1 lit. c rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r, ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów wsparcia bezpośredniego przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w

"rozporządzeniem nr 1122/2009", w przypadku niezgodności w zakresie minimalnych wymogów dotyczących stosowania nawozów i środków ochrony roślin;

Zgodnie z § 2 ust. 1 pkt. 1-4 Rozporządzenia rolnośrodowiskowego, płatność rolnośrodowiskowa jest udzielana rolnikowi, w rozumieniu art. 2 lit. a rozporządzenia nr 73/2009 zwanemu dalej "rolnikiem" jeżeli:

został mu nadany numer identyfikacyjny w trybie przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków

o przyznanie płatności, zwany dalej "numerem identyfikacyjnym";

łączna powierzchnia posiadanych przez niego działek rolnych w rozumieniu przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności, na których jest prowadzona działalność rolnicza w rozumieniu art. 2 lit. c rozporządzenia nr 73/2009, zwanych dalej "działkami rolnymi", wynosi co najmniej 1 ha;

obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (Dz. Urz. UE L 277 z 21.10.2005, str. 1, z późn. zm.), zwane dalej "zobowiązaniem rolnośrodowiskowym", obejmujące wymogi wykraczające ponad podstawowe wymagania, w ramach określonych pakietów i ich wariantów, zgodnie z planem działalności rolnośrodowiskowej;

4) spełnia warunki przyznania płatności rolnośrodowiskowej w ramach określonych pakietów lub ich wariantów określone w rozporządzeniu.

Istotnym jest, że tylko łączne spełnienie przez producenta rolnego wszystkich wymienionych w § 2 przesłanek ustawowych, stanowi podstawę do przyznania płatności rolnośrodowiskowej.

Zgodnie z art. 10 ust 1 i ust 2 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 65/2011 państwa członkowskie korzystają ze zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli przewidzianego w tytule I rozdział 4 rozporządzenia (WE) nr 73/2009, zwanego dalej "ZSZiK".

Zgodnie z art. 11 Rozporządzenia Komisji (UE) nr 65/2011 państwa członkowskie przeprowadzają kontrole administracyjne wniosków o pomoc w celu weryfikacji warunków kwalifikowalności do pomocy. Kontrole administracyjne mają na celu weryfikację odpowiednio, zadeklarowanych uprawnień do płatności i zadeklarowanych działek, pozwalają uniknąć nienależnego wielokrotnego przyznania tej samej pomocy odnośnie do tego samego roku kalendarzowego lub gospodarczego do jednej działki oraz nienależnej kumulacji a działkami referencyjnymi w systemie identyfikacji działek rolnych, w celu sprawdzenia kwalifikowalności obszarów do pomocy. W związku z powyższym zgodnie z art. 12 ust. 1 lit. d oraz ust. 3 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009, pojedynczy wniosek zawiera wszystkie informacje niezbędne do ustalenia kwalifikowalności do pomocy, w szczególności: szczegóły pozwalające na identyfikację wszystkich działek rolnych w gospodarstwie, ich powierzchnię wyrażoną w hektarach z dokładnością do dwóch miejsc po przecinku, ich położenie, i w stosownych przypadkach ich użytkowanie oraz informację, czy dana działka rolna jest nawadniana. W celu identyfikacji wszystkich działek rolnych w gospodarstwie, o których mowa w ust. 1 lit. d, wcześniej ustalone formularze przekazane rolnikowi zgodnie z art. 19 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 73/2009, zawierają informację na temat maksymalnego obszaru kwalifikowalnego przypadającego na działkę referencyjną do celów systemu płatności jednolitej lub systemu jednolitej płatności obszarowej. Ponadto materiały geograficzne przekazane rolnikowi zgodnie z tym przepisem określają granice działek referencyjnych oraz ich jednoznaczną identyfikację, natomiast rolnik wskazuje położenie każdej działki rolnej.

Należy wyjaśnić, że dane dotyczące działek rolnych gromadzone są w oparciu o powołany wyżej art. 17 rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009'z dnia 19 stycznia 2009 r. zgodnie, z którym " system identyfikacji działek rolnych ustanawiany jest na podstawie map lub dokumentów ewidencji gruntów lub też innych danych kartograficznych Korzysta się z technik skomputeryzowanego systemu informacji geograficznych, w tym najlepiej ortoobrazów lotniczych lub satelitarnych Jednocześnie stosownie do art. 249 akapit 2 Traktatu Ustanawiającego Wspólnotę Europejską Tekst Skonsolidowany, - rozporządzenie ma zasięg ogólny, Wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich W związku z powyższym przepisy prawne zawarte w rozporządzeniach obowiązują i są stosowane bezpośrednio, bez potrzeby ich implementacji do krajowego porządku prawnego, stają się, bowiem jego integralną częścią. Wynika z tego zatem, iż organy państw członkowskich Unii Europejskiej są zobowiązane do jego stosowania.

Zgodnie z powyższymi aktami prawnymi wskazać należy, iż wszystkie państwa członkowskie Unii Europejskiej, w tym Polska zobowiązane są do ustanowienia zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli (ZSZiK), w tym do prowadzenia systemu identyfikacji działek rolnych LPIS ustanowionego na podstawie map lub dokumentów, przy wykorzystaniu skomputeryzowanego systemu informacji geograficznych (GIS) tj. obrazów lotniczych lub satelitarnych. System informacji geograficznych (GIS) pozwala na jednoznaczną identyfikację położenia działki rolnej w przestrzeni, kontrolę zadeklarowanej powierzchni pod względem kwaliflkowalności. Zintegrowany system kontroli i opiera się na bazie danych działek referencyjnych - działek odniesienia, którymi w przypadku systemu polskiego są przetworzone na potrzeby dopłat powierzchniowych, dane z ewidencji gruntów i budynków (EGiB). Przyjęte zasady ustalania powierzchni kwalifikowanych do płatności w oparciu o powierzchnie referencyjne systemu LPIS wynikają wprost z przepisów unijnych. Rolą tego systemu jest stwierdzenie, czy dana działka ewidencyjna (zadeklarowana do płatności) istnieje, czy jest położona na terenach uprawnionych do dopłat i czy powierzchnia lub suma/ powierzchni działek rolnych położonych na danej działce ewidencyjnej (lub działkach ewidencyjnych) nie przekracza powierzchni uprawnionej do dopłat (PEG). Powyższych ustaleń dokonuje się na ortofotomapie cyfrowej.

Wobec powyższego przy weryfikacji deklarowanych powierzchni kwalifikującej się do płatności należy stosować system identyfikacji wykorzystujący system informacji geograficznej (GIS) w tym ortofotomapę. Powstała w ten sposób baza danych stanowi odniesienie dla kontroli prowadzonych przez ARiMR. Pomiary powierzchni wykonane są na ortofotomapie będącej przetworzonym zdjęciem lotniczym, poddanym korekcji geometrycznej. Dzięki temu procesowi ortofotomapa jest powiązana z układem współrzędnych, jak również charakteryzuje się brakiem zniekształceń terenu oraz jednolitą skalą dla całego obszaru przedstawionego na obrazie. ortofotomapa prezentuje w najbardziej rzeczywisty sposób stan pokrycia i zagospodarowania terenu, czego nie oddaje tradycyjna mapa.

A zatem mając na uwadze w/w przepisy wspólnotowe systemem referencyjnym w zakresie płatności bezpośrednich jest system LPIS.

W świetle powyższych przepisów prawa, z użyciem wskazanych narzędzi informatycznych, na podstawie art. 11 Rozporządzenia Komisji (UE) nr 65/2011 przeprowadzane są kontrole administracyjne wniosków płatności rolnośrodowiskowe, mające na celu stwierdzenie, czy dana działka ewidencyjna (zadeklarowana do płatności) istnieje, czy jest położona na terenach uprawnionych do dopłat i czy powierzchnia lub suma powierzchni działek rolnych położonych na danej działce ewidencyjnej (lub działkach ewidencyjnych) nie przekracza powierzchni uprawnionej do dopłat. W niniejszej sprawie powyższe czynności wykonane zostały z uwzględnieniem wyników kontroli na miejscu przeprowadzonej zgodnie z art. 33 oraz art. 34 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 w gospodarstwie Pani B.S. – C. metodą inspekcji terenowej.

Kierownik Biura Powiatowego ARiMR podczas wykonanej kontroli administracyjnej ustalił, iż powierzchnia działki rolnej "Ł", znajdującej się na działce ewidencyjnej nr [...], co do której wniosek został rozpatrzony wyniosła 8,91 ha (wykluczona powierzchnia - 0,04 ha z działki rolnej "Ł". Powierzchnia ta została ustalona w oparciu o system informacji geograficznej, o którym mowa w ait. 17 rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009.

Co istotne, ustawodawca unijny w art. 17 rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 wskazał, iż system identyfikacji działek rolnych ustanawiany jest na podstawie map lub dokumentów ewidencji gruntów lub też innych danych kartograficznych. Korzysta się z technik skomputeryzowanego systemu informacji geograficznych, w tym najlepiej ortoobrazów lotniczych lub satelitarnych, przy zastosowaniu jednolitego standardu gwarantującego dokładność co najmniej równą dokładności kartografii w skali 1:10.000.

Tak więc, w świetle ww. regulacji nie może budzić wątpliwości, że maksymalny kwalifikowalny obszar do płatności należy łączyć z systemem identyfikacji działek rolnych. System o którym w art. 17 ww. rozporządzenia, jak wynika z art. 6 ust. 1 rozporządzenia WE nr 1122/2009, stosowany jest na poziomie działek referencyjnych (a więc zarejestrowanych w systemie GIS), co gwarantuje jednoznaczną identyfikację każdej działki. Na potrzeby systemu płatności odnośnie do każdej działki referencyjnej określa się maksymalny kwalifikowany obszar. GIS funkcjonuje na podstawie krajowego systemu odniesienia za pomocą współrzędnych. Państwa członkowskie zapewniają ponadto wiarygodny sposób identyfikacji działek rolnych.

Z tych tez powodów nie można podzielić poglądu skarżącego, zgodnie z którym, powierzchnia określona dla danej działki w bazie LPIS nie jest maksymalnym obszarem kwalifikowanym do płatności. Z ww. przepisów wynika bowiem jednoznacznie, że powierzchnie PEG jest tą, która wynika z systemu identyfikacji działek rolnych, do którego stosowania Polska została zobowiązana. Co więcej, w preambule rozporządzenia Komisji (UE) nr 65/2011 podkreślono, że zintegrowany system zarządzania i kontroli przewidziany w tytule II rozdziału 4 rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 (którego elementem jest system identyfikacji działek rolnych), sprawdza się jako efektywny i skuteczny sposób wdrażania systemów płatności bezpośrednich.

Skoro więc sporna działka była zarejestrowana w systemie LPIS (co potwierdza zamieszczona w aktach ortofotomapa) to oznacza, że maksymalny kwalifikowalny obszar w stosunku do którego można przyznać płatność, winien być ustalony właśnie w oparciu o dane wynikające z tego systemu.

Z tych też względów zarzuty dotyczące naruszenia art. 17 rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 oraz art. 34 ust. 1 i 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 Sąd uznał za chybione.

Z zarzutem dotyczącym kwalifikowalności powierzchni powiązany jest zarzut dotyczący deprecjonowania przez organy wyników kontroli na miejscu i oparcie się ostatecznie na kontroli administracyjnej.

W tym miejscu koniecznym zdaniem Sądu jest odniesienie się do systemu kontroli jaki obowiązuje w zakresie weryfikacji kwalifikowalności powierzchni działek rolnych.

W art. 10 ust. 1 i2 rozporządzenia Komisji (UE) nr 65/2011 z 27 stycznia 2011 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonywania rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 w odniesieniu do wprowadzenia procedur kontroli oraz do zasady wzajemnej zgodności w zakresie środków wsparcia rozwoju obszarów wiejskich wskazano natomiast, że Państwa członkowskie korzystają ze zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli (ZSZiK) przewidzianego w tytule II rozdziału 4 rozporządzenia (WE) nr 73/2009, a sprawdzenie zgodności z kryteriami kwalifikowalności obejmuje kontrole administracyjne i kontrole na miejscu. Zgodnie natomiast z art. 20 ust. 1 i 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 z dnia 19 stycznia 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającego określone systemy wsparcia dla rolników, zmieniającego rozporządzenia (WE) nr 1290/2005, (WE) nr 247/2006, (WE) nr 378/2007 oraz uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1782/2003, państwa członkowskie przeprowadzają kontrole administracyjne wniosków o pomoc w celu weryfikacji warunków kwalifikowalności do pomocy. Kontrole administracyjne uzupełnia system kontroli na miejscu w celu zweryfikowania kwalifikowalności do pomocy. W tym celu państwa członkowskie sporządzają próbę kontrolną zawierającą listę gospodarstw rolnych. Państwa członkowskie mogą korzystać z technik teledetekcji i globalnego systemu nawigacji satelitarnej w celu przeprowadzania kontroli działek rolnych na miejscu.

Z kolei w myśl art. 28 ust. 1 lit c rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 z 30 listopada 2009r. kontrole administracyjne o których mowa w art. 20 rozporządzenia Rady nr 73/2009, pozwalają na wykrywanie nieprawidłowości, a w szczególności na ich automatyczne wykrywanie za pomocą narzędzi informatycznych, w tym kontroli krzyżowych, które dotyczą zgodności między zadeklarowanymi w pojedynczym wniosku działkami rolnymi, a działkami referencyjnymi w systemie identyfikacji działek rolnych celu sprawdzenia kwalifikowalności obszarów jako takich do pomocy.

Z powyższego wynika więc, że dwa podstawowe rodzaje kontroli realizowane przez ARiMR to kontrole administracyjne i kontrole na miejscu. Pierwszą i podstawową kontrolą jest kontrola administracyjna, której poddawany jest każdy wniosek o przyznanie płatności. Co więcej, jak wynika z powyższego, kontrola w terenie jest kontrolą, która uzupełnia kontrolę administracyjną.

Ponadto kontrola na miejscu przeprowadzana jest w celu zweryfikowania czy stan faktyczny na kontrolowanych działkach odpowiada temu co strona deklaruje na

działkach w złożonym wniosku.

Tak więc, ustalenia poczynione w trakcie kontroli na miejscu nie koniecznie muszą – choć mogą - być tymi, które zostaną przyjęte do ostatecznych obliczeń. Uzyskane w trakcie kontroli na miejscu dane zostają bowiem poddane analizie w systemie identyfikacji działek, którego działanie zostało zaprezentowane powyżej. Zasadnie zatem – zdaniem Sądu - Kierownik Biura Powiatowego ARiMR, oparł się ostatecznie przy weryfikacji powierzchni na systemie identyfikacji działek o którym w art. 17 rozporządzenia Rady (WE) nr 73/1009 jako najpełniej oddającym rzeczywisty stan rzeczy.

W niniejszej sprawie zasadnie dokonano redukcji działki "Ł" o 0.04 ha powierzchni uprawnionej do obszaru działek ewidencyjnych, na których działki te zostały zadeklarowane. Ta redukcja została przeprowadzone w oparciu o system LPIS, bazujący na skomputeryzowanym systemie informacji geograficznej (GIS) którego elementem jest ortofotomapa, stanowiąca podstawowy materiał wykorzystywany do oceny kwalifikowalności deklarowanych powierzchni, powstała ze zdjęć lotniczych lub satelitarnych, przetworzonych do postaci metrycznej.

W tym miejscu Sąd nie podziela również tych zarzutów, które zmierzają do podważenia skuteczności systemu informacji geograficznej, w szczególności orfototomapy cyfrowej.

Nie ma bowiem podstaw, by kwestionować dokładność pomiarów poczynionych na jej podstawie. W ocenie Sądu, to właśnie ortofotomapa gwarantuje wykonanie wszystkich pomiarów na płaszczyźnie, co jest niezbędnym wymogiem poprawnego określenia powierzchni w tzw. rzucie ortogonalnym. Charakteryzuje się określoną dokładnością położenia punktu i gwarantuje dokładność pomiaru punktowego na poziomie 0,25m do 0,5m, co zapewnia dokładność pomiaru.

Ma rację skarżący twierdząc, że ortofotomapy nie zawierają daty ich wykonania, jednak skoro na zgromadzonych w aktach ortofotomapach można na pierwszy rzut oka zlokalizować działki po ich numerach ewidencyjnych. Jest to również wydruk z oficjalnego systemu identyfikacji LPIS (potwierdzenie w nagłówku dokumentu) w związku z czym nie ma podstaw by kwestionować ich wartości.

Natomiast powołany przez skarżącego artykuł prasowy mający zdaniem skarżącego potwierdzić tezę o błędach jakie mogą zawierać ortomofomapy, opisuje jedynie hipotetyczne stany i nie ma związku z niniejsza sprawą.

Podkreślić bowiem jeszcze raz należy, że na potrzeby płatności zasadnicze znaczenie mają tzw. powierzchnie referencyjne. Odnośnie do każdej działki referencyjnej ustala się maksymalny kwalifikowany obszar. Jak wynika bowiem z art. 6 rozporządzenia Komisji nr 1122/2009 system identyfikacji działek, stosowany jest na poziomie dziełek referencyjnych, co stanowi gwarancję jednoznacznej identyfikacji danej działki. A więc posłużenie się danymi pochodzącymi z systemu LPIS pozwoliło określić organom dla danej działki ewidencyjnej maksymalny kwalifikowalny obszar tzw. powierzchnię referencyjną, wskazujący na największy możliwy areał upraw na danej działce.

Z tego też powodu nie może ostać się pogląd skarżącego, zgodnie z którym decydująca dla celów płatności jest powierzchnia działek na których prowadzona jest w danym roku działalność rolnicza. Gdyby bowiem nawet taka działalność była prowadzona na wykluczonych działkach, to nie zostały one zadeklarowane, a więc nie mogły zostać wzięte pod uwagę.

Celem kontroli jest sprawdzenie zgodności wniosku, w szczególności w zakresie deklarowanych powierzchni i upraw ze stanem faktycznym na gruncie. Jednak w niniejszej sprawie, na co słusznie zwrócił organ odwoławczy, podstawą redukcji gruntu do celów płatności było wykazanie, że nie spełnia on wymagań określonych w art. 6 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 oraz art. 17 rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009, nie zaś stan gruntu.

Nietrafne – w ocenie Sądu – okazały się również zarzuty dotyczące przepisów prawa procesowego. Postępowanie organów – wbrew twierdzeniom skarżącego - było zgodne z zasadą praworządności (art. 6 kpa), zaufania obywateli do organów państwa (art. 8 kpa), czy też zasadą przekonywania (art. 11 Kpa.). W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wyjaśniono bowiem w sposób precyzyjny, dlaczego i w oparciu o co dokonano pomniejszenia powierzchni kwalifikującej się do płatności, podkreślając jednocześnie decydujące znaczenie danych zawartych w systemie LPIS.

Zdaniem skarżącego, organ w swoim rozstrzygnięciu nie wskazał przyczyn z powodu których odmówił wiarygodności i mocy dowodowej wynikom kontroli na miejscu, przyjmując, że rozstrzygający charakter mają dane z systemu LPIS przez co naruszył art. 107 §3 kpa. Nie można się z tym zgodzić. Na stronie 23 i 24 decyzji Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR dostatecznie bowiem umotywował dlaczego dokonał pomniejszenia powierzchni kwalifikowalnej w stosunku do stwierdzonej w trakcie kontroli na miejscu. Obszernie również, z podaniem podstaw prawnych uzasadnił, dlaczego rozstrzygające w sprawie są dane wynikające z bazy LPIS, oparte o pomiary dokonane za pomocą ortofotomap.

Na zakończenie podnieść należy, że Sąd może uchylić decyzję z powodu naruszenia przepisów postępowania tylko wówczas, gdy mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, oraz z powodu naruszenia prawa materialnego tylko wówczas, gdy miało ono wpływ na wynik sprawy.

W rozpoznawanej sprawie nie ulega wątpliwości, co podkreśliła sama strona, że nawet przyjęcie reprezentowanego przez nią poglądu nie będzie skutkować wydaniem przez organ decyzji o innej treści albowiem obniżenie powierzchni działki o 0.04 ha nie miało wpływu na wielkość przyznanej skarżącej płatności. Interes prawny skarżącej w odniesieniu do kolejnych lat nie jest przedmiotem tego postępowania, ponadto nie jest on zdaniem Sądu zagrożony albowiem płatności są przyznawane samodzielnymi decyzjami na poszczególne lata.

Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a. skargę oddalił.