Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 2156/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-02-01 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6135 Odpady
Hasła tematyczne: Odpady
Skarżony organ: Inspektor Ochrony Środowiska
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 1 par. 1 i par. 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1269
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych.
article: art. 134 par. 1, art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 72 ust. 1 pkt 5
journal: Dz.U. 2005 nr 108 poz 908
law: Ustawa z dnia  20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - tekst jednolity
article: art. 3 ust. 1
journal: Dz.U. 2007 nr 39 poz 251
law: Ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach - tekst jednolity
article: art. 26 pkt 3, art. 25 ust. 1, art. 28
journal: Dz.U. 2007 nr 124 poz 859
law: Ustawa z dnia 29 czerwca 2007 r. o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Góra-Błaszczykowska, Sędzia WSA Danuta Kania, Protokolant sekr. sąd. Izabela Urbaniak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 lutego 2011 r. sprawy ze skargi A. S. na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] września 2010 r. nr [...] w przedmiocie przekazania odpadu - oddala skargę -


UZASADNIENIE

Zaskarżoną do Sądu decyzją z dnia [...] września 2010r. Główny Inspektor Ochrony Środowiska działając na podstawie art. 138 §1 pkt 1, art. 127 §3 k.p.a. w związku z art. 1 ustawy z dnia 20 lipca 1991r. o Inspekcji Ochrony Środowiska (Dz. U. z 2007r. Nr 44, poz. 287 ze zm.), art. 26 pkt 3 i art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 29 czerwca 2007r. o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów (Dz. U. Nr 124, poz. 858), w związku z art. 24 ust. 3 rozporządzenia (WE) Nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006r. w sprawie przemieszczania odpadów (Dz. Urz.WE L 190 z 12.07.2006r. ze zm.), art. 18 ustawy z dnia 20 stycznia 2005r. o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji (Dz. U. Nr 25, poz. 202 ze zm.) po rozpatrzeniu wniosku A. S., w sprawie ponownego rozpatrzenia sprawy zakończonej decyzją znak: [...] z dnia [...] października 2009r. Głównego Inspektora Ochrony Środowiska, nakładającą na A. S. obowiązek przekazania odpadu w postaci uszkodzonego pojazdu marki [...] o numerze identyfikacyjnym nadwozia [...], do przedsiębiorcy prowadzącego stację demontażu lub przedsiębiorcy prowadzącego punkt zbierania pojazdów orzekł o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji.

Do wydania zaskarżonej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym: pismem z dnia [...] marca 2009r. Naczelnik Urzędu Celnego [...] w W. poinformował Głównego Inspektora Ochrony Środowiska, iż dnia [...] listopada 2008r. w Oddziale Celnym [...] w W. dokonano zgłoszenia celnego o objęcie procedurą dopuszczenia do obrotu na obszarze Wspólnoty uszkodzonego samochodu osobowego marki [...] o numerze identyfikacyjnym nadwozia [...]. W w/w piśmie wskazano, iż tłumaczenia dokumentów handlowych dowodzą, że przedmiotowy pojazd został nabyty przez poprzedniego właściciela od zakładu złomującego. Do w/w pisma dołączono kopię zgłoszenia celnego, kopię opinii technicznej [...], kopię rachunku sprzedaży, kopię rachunku zakupu pojazdu oraz kopię pisma [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska.

Dnia [...] kwietnia 2009r. Główny Inspektor Ochrony Środowiska wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie określenia sposobu gospodarowania odpadem o kodzie [...] w postaci uszkodzonego pojazdu marki [...] o numerze identyfikacyjnym nadwozia [...] przez A. S., będącego odbiorcą przedmiotowego odpadu odpowiedzialnym za jego nielegalne międzynarodowe przemieszczenie z terenu U. na terytorium Polski.

Postanowieniem z dnia [...] maja 2009r. Główny Inspektor Ochrony Środowiska wezwał A. S. do oddania odpadu w postaci przedmiotowego pojazdu do punktu zbierania pojazdu lub stacji demontażu w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia otrzymania postanowienia. W uzasadnieniu w/w postanowienia organ pouczył Stronę, iż po bezskutecznym upływie terminu wskazanego w tym postanowieniu Główny Inspektor Ochrony Środowiska, w drodze decyzji, określi sposób gospodarowania tym odpadem na terenie kraju.

Decyzją znak: [...] z dnia [...] października 2009r. Główny Inspektor Ochrony Środowiska nałożył na A. S., obowiązek przekazania odpadu w postaci przedmiotowego pojazdu do przedsiębiorcy prowadzącego stację demontażu lub do przedsiębiorcy prowadzącego punkt zbierania pojazdów, nadając tej decyzji rygor natychmiastowej wykonalności.

We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy pełnomocnik Strony zarzucił Głównemu Inspektorowi Ochrony Środowiska, iż w/w decyzję wydał z naruszeniem prawa materialnego przez błędną kwalifikację prawną, jako odpadu przedmiotowego pojazdu, będącego własnością Skarżącego na podstawie ustawy o odpadach, a także podjęcie niewystarczających środków w celu odpowiedniej oceny stanu faktycznego.

Utrzymując w mocy zaskarżoną decyzję Główny Inspektor Ochrony Środowiska wskazał, iż sprowadzony z U. pojazd nie posiadał dokumentu Ceritifcate of Title co powoduje, iż w świetle obowiązujących przepisów, przedmiotowy pojazd nie może być użytkowany na terenie Polski zgodnie z jego pierwotnym przeznaczeniem. Słusznie zatem organ I instancji zakwalifikował przedmiotowy pojazd od kategorii Q2 - produkty nie odpowiadające wymaganiom jakościowym, według załącznika nr 1 do ustawy o odpadach. Zarówno podmiot

C.., jak i T. nie dokonały naprawy w celu ponownego wprowadzenia przedmiotowego pojazdu do ruchu, lecz wyzbyły się go, a wyzbyciu pojazdu nie towarzyszyło przekazanie dokumentu stanowiącego odpowiednik dowodu rejestracyjnego. Zgodnie z treścią art. 3 ust. 1 ustawy o odpadach, odpady oznaczają każdą substancję lub przedmiot należący do jednej z kategorii, określonych w załączniku nr 1 do ustawy, których posiadacz pozbywa się, zamierza pozbyć się lub do ich pozbycia się jest obowiązany. W konsekwencji rozstrzygnięcie o tym, czy w konkretnym wypadku w odniesieniu do określonej substancji lub przedmiotu powinny mieć zastosowanie przepisy dotyczące "odpadów", zależne jest od tego, czy w danym przypadku można zasadnie twierdzić, że posiadacz tę substancję lub przedmiot "usuwa, zamierza usunąć lub jest obowiązany usunąć".

Organ podniósł, iż w aktach przedmiotowej sprawy istotnie znajduje się opinia (nr [...] z dnia [...].11.2008r.) rzeczoznawcy samochodowego, H. S., określająca wartość rynkową pojazdu, w której stwierdzono wartość uszkodzeń na poziomie 57%. Organ, wydając zaskarżoną decyzję, dokonał analizy w/w dokumentu, jednak wobec braku dokumentu stanowiącego odpowiednik dowodu rejestracyjnego przedmiotowego pojazdu, a co za tym idzie braku możliwości użytkowania tego pojazdu zgodnie z jego pierwotnym przeznaczeniem, stopień uszkodzenia pojazdu pozostaje bez wpływu na zakwalifikowanie go do odpadu rozumianego zgodnie z definicją ustanowioną w art. 3 ust. 1 ustawy o odpadach. Z tej samej przyczyny należy stwierdzić brak podstaw do wykonania ponownej oceny wartości uszkodzeń przedmiotowego pojazdu, co jako konieczne wskazał pełnomocnik Strony w uzasadnieniu wniosku.

W związku z powyższym Skarżący stał się posiadaczem uszkodzonego pojazdu wycofanego z eksploatacji, który w świetle zaistnienia przesłanki "wyzbycia się" stanowił odpad i dokonując zgłoszenia celnego podjął próbę sprowadzenia na terytorium RP pojazdu stanowiącego odpad. Zasady międzynarodowego przemieszczania odpadów określa rozporządzenie Nr 1013/2006, które w art. 3 ust. 1 lit. b pkt iii dla przemieszczenia odpadów niesklasyfikowanych pod żadnym kodem w załączniku III, IIIB, IV lub IVA, jeżeli mają być poddane procesom odzysku (naprawy), podlegają procedurze uprzedniego pisemnego zgłoszenia i zgody. W przywołanej już opinii rzeczoznawcy nie wykazano jako braku jednostki napędowej lub innych elementów zawierających płyny eksploatacyjne np. w postaci oleju, zatem przedmiotowy odpad jest

odpadem niebezpiecznym sklasyfikowanym pod kodem [...] według załącznika do rozporządzenia Ministra Środowiska w sprawie katalogu odpadów. W/w kod nie znajduje się na żadnym z załączników wymienionych w art. 3 ust. 1 lit. b pkt iii rozporządzenia Nr 1013/2006, zatem przemieszczenie przedmiotowego odpadu winno być poprzedzone dokonaniem stosownego zgłoszenia i uzyskaniem zgody właściwych organów. Zgodnie z art. 2 pkt 35 lit. a w/w rozporządzenia przemieszczanie odpadów dokonane bez głoszenia go wszystkim zainteresowanym właściwym organom oznacza przemieszczenie nielegalne. Stosownie do art. 24 ust. 3 lit. a rozporządzenia Nr 1013/2006, jeśli odpowiedzialność za nielegalne przemieszczenie ponosi odbiorca, właściwy organ miejsca przeznaczenia zapewnia, że przedmiotowe odpady zostaną poddane odzyskowi lub unieszkodliwianiu w sposób racjonalny ekologicznie przez odbiorcę. W świetle definicji odbiorcy rozumianego jako każdą osobę lub przedsiębiorstwo podlegające jurysdykcji państwa przeznaczenia, do których odpady są przesyłane w celu odzysku lub unieszkodliwienia (zgodnie z art. 2 pkt 14 w/w rozporządzenia), a także wobec faktów i dowodów przywołanych w uzasadnieniu niniejszej decyzji, A. S. jest odbiorcą przedmiotowego odpadu, którego należało zobowiązać do poddania przedmiotowego odpadu odzyskowi w sposób racjonalny ekologicznie. Według art. 18 ustawy o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji, właściciel pojazdu wycofanego z eksploatacji przekazuje go wyłącznie do przedsiębiorcy prowadzącego stację demontażu lub przedsiębiorcy prowadzącego punkt zbierania pojazdów. Stosownie do art. 3 pkt 6 w/w ustawy, przez pojazd wycofany z eksploatacji rozumie się pojazd stanowiący odpad w rozumieniu przepisów o odpadach, zatem treść art. 18 tej ustawy w przedmiotowej sprawie ma zastosowanie. Mając powyższe na uwadze Główny Inspektor Ochrony Środowiska słusznie postanowieniem znak: [...] wezwał Skarżącego do oddania odpadu w postaci przedmiotowego pojazdu do przedsiębiorcy prowadzącego stację demontażu lub przedsiębiorcy prowadzącego punkt zbierania pojazdów, a wobec niezastosowania się treści w/w postanowienia, zaskarżoną decyzją nałożył na Skarżącego obowiązek oddania przedmiotowego odpadu do jednego z w/w przedsiębiorców w trybie art. 26 pkt 3 ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów, zgodnie z którym po bezskutecznym upływie terminu wskazanego w postanowieniu, o którym mowa

w art. 25 ust. 1, Główny Inspektor Ochrony Środowiska, w drodze decyzji, określa sposób gospodarowania tymi odpadami na terenie kraju - jeżeli za nielegalne międzynarodowe przemieszczanie odpadów odpowiedzialność ponosi odbiorca odpadów sprowadzonych nielegalnie na teren kraju. Mając na względzie treść art. 28 w/w ustawy, także słusznie organ nadał zaskarżonej decyzji rygor natychmiastowej wykonalności.

Pismem z dnia [...] października 2010r. A. S. reprezentowany przez radcę prawnego R. Z. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, iż decyzja wydana z naruszeniem prawa materialnego tj. art. 3 ust.1 ustawy o odpadach poprzez jego zastosowanie i uznanie, że pojazd marki [...] stanowi odpad w rozumieniu tego przepisu i ustawy.

Uzasadniając swoje stanowisko Skarżący wskazał, iż wnikliwa analiza stanu faktycznego oraz przepisów prawa prowadzi do wniosku, iż przedmiotowy pojazd nie może być uznany za odpad. Wobec niedookreślonej definicji odpadu, jak i kategorii określonych w załączniku nr 1, wszelkie przesłanki przemawiające za kwalifikacją danego przedmiotu jako odpadu powinny być stwierdzone w sposób nie budzący wątpliwości, a w ocenie Skarżącego organ temu wymogowi nie sprostał. Zdaniem pełnomocnika Skarżącego nie jest zrozumiałe o jakie wymagania jakościowe chodzi organowi, gdyż w postanowieniu z dnia [...] maja 2009r. organ wskazywał na zły stan techniczny, podczas gdy w decyzjach I i II instancji odnosił się głównie do nie posiadania przez Skarżącego dokumentu Certificate of Title (świadectwa własności),wystawianego przez władze [...] w U. Pełnomocnik Skarżącego stwierdził, iż organ nie zgłębił kodeksu drogowego [...] ([...]). Jak stwierdził Skarżący przytoczony w skardze przepis, zawiera wyjątki od obowiązku posiadania i legitymowania się Certificate of Title. Zdaniem Skarżącego "przywołany przepis w punkcie drugim wskazuje bezpośrednio, iż nie ma obowiązku posiadania Certificate of Title producent lub dealer/sprzedawca samochodowy, który trzyma pojazd celem sprzedaży", a zarówno firma C., jak i firma T. są dealerami samochodowymi. Pełnomocnik Skarżącego stoi na stanowisku, iż "z braku posiadania Certificate of Title organ nie może wywodzić, iż już na terenie U. pojazd był traktowany jako odpad i nie odpowiada wymaganiom jakościowym". Nadto pełnomocnik zakwestionował

zakwalifikowanie przedmiotowego pojazdu do kategorii Q2 - produkty nie odpowiadające wymaganiom jakościowym. Skarżący uznał, iż wydanie "Wskazówek metodycznych w sprawie uznawania pojazdów za odpad w transgranicznym przemieszczaniu odpadów" wiąże organy, które go uchwaliły.

W ocenie Skarżącego decydujące przesłanki o uznaniu danego przedmiotu za odpad obejmują kwestie rzeczywistego zakwalifikowania danego przedmiotu do jednej z kategorii określonych w załączniku do ustawy, nie zaś kwestia woli wyzbywającego się zwłaszcza, iż w zaistniałym stanie faktycznym organ arbitralnie dokonał oceny woli posiadacza i to w dodatku "pierwotnego" posiadacza a nie aktualnego". Wobec powyższego zdaniem Skarżącego w przedmiotowej sprawie nie zostały spełnione przesłanki z art. 3 ust. 1 ustawy o odpadach.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji oraz ustosunkowując się do zarzutów skargi wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art.1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 z 2002r. poz.1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne sprawują więc kontrolę aktów i czynności z zakresu administracji publicznej pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi. Ponadto jak stanowi art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 z 2002r. poz. 1270 z późniejszymi zmianami), dalej zwanej p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy i nie jest związany zarzutami skargi ani jej wnioskami.

Oceniając zaskarżoną decyzję w oparciu o wskazane kryteria - Sąd uznał, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem skargi jest decyzja Głównego Inspektora Ochrony Środowiska utrzymująca w mocy decyzję tego organu, którą nałożono na A. S. obowiązek przekazania odpadu w postaci uszkodzonego pojazdu marki [...] o numerze identyfikacyjnym nadwozia

[...], do przedsiębiorcy prowadzącego stację demontażu lub przedsiębiorcy prowadzącego punkt zbierania pojazdów.

Powyższego stanowiska nie podzielił skarżący wskazując, iż przedmiotowy pojazd nie był odpadem, a stwierdzone uszkodzenia pojazdu nie przekraczały 57% wartości samochodu i zgodnie z opinią rzeczoznawcy podlegały naprawie.

Spór w niniejszej sprawie sprowadzał się zatem do rozstrzygnięcia kwestii, czy zakupiony przez skarżącego A. S. w U. pojazd marki [...] o numerze identyfikacyjnym nadwozia [...], stanowił odpad.

Mając na uwadze ustalony w sprawie stan faktyczny oraz obowiązujące przepisy Sąd doszedł do przekonania, iż zakupiony i sprowadzony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez A. S. z U. pojazd marki [...] o numerze identyfikacyjnym nadwozia [...] stanowił odpad na wwiezienie, którego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej skarżący nie posiadał stosownego zezwolenia.

Zgodnie z treścią art. 3 ust. 1 ustawy o odpadach, odpady oznaczają każdą substancję lub przedmiot należący do jednej z kategorii, określonych w załączniku nr 1 do ustawy, których posiadacz pozbywa się, zamierza pozbyć się lub do ich pozbycia się jest obowiązany.

W trakcie postępowania wyjaśniającego ustalono, iż z tłumaczenia dokumentu "Bili of Sale", wykonanego przez tłumacza przysięgłego języka angielskiego, M. K., wynika, iż amerykański podmiot C., jako zakład złomujący, zbył przedmiotowy pojazd na rzecz amerykańskiego podmiotu T. Powyższe wskazuje, iż pojazd ten został przekazany do demontażu, a więc został wycofany z eksploatacji. Zakład złomujący, tj. C. następnie przekazał przedmiotowy pojazd na rzecz podmiotu T. Z dokumentu wystawionego przez podmiot T. w dniu [...] września 2008r, przetłumaczonym przez tłumacza przysięgłego języka angielskiego, M. K. wynika, że podmiot ten dokonał zbycia przedmiotowego pojazdu na rzecz A. S. Wyżej wskazanym przeniesieniom własności nie towarzyszyło przekazanie tytułu własności, tj. [...] dokumentu Certificate of Title, który stanowi podstawę do ubiegania się o wydanie dowodu rejestracyjnego pojazdu na terenie U., zatem przedmiotowy pojazd nie mógł być użytkowany

zgodnie z jego pierwotnym przeznaczeniem na terenie U. Zarówno podmiot C., jak i T. nie dokonały naprawy w celu ponownego wprowadzenia przedmiotowego pojazdu do ruchu, lecz wyzbyły się go, a wyzbyciu pojazdu nie towarzyszyło przekazanie dokumentu stanowiącego odpowiednik dowodu rejestracyjnego

Jednocześnie prowadzący sprawę organ wskazał, iż zgodnie z art. 72 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005r. Nr 108, poz. 908 ze zm.) rejestracji pojazdu na terenie Polski dokonuje się na podstawie, między innymi, dowodu rejestracyjnego, jeżeli pojazd był rejestrowany. Stosownie do art. 72 ust. 2a w/w ustawy w przypadku pojazdu sprowadzonego z terytorium państwa niebędącego państwem członkowskim Unii Europejskiej, Konfederacją Szwajcarską lub państwem członkowskim Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - stroną umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym zamiast dowodu rejestracyjnego, o którym mowa w art. 72 ust. 1 pkt 5 tej ustawy, dopuszcza się przedstawienie innego dokumentu stwierdzającego rejestrację pojazdu, wydanego przez organ właściwy do rejestracji pojazdów w tym państwie.

Zdaniem orzekającego w niniejszej sprawie Sądu Główny Inspektor Ochrony Środowiska zasadnie przyjął, iż brak w/w dokumentu Ceritifcate of Title powoduje, iż przedmiotowy pojazd nie może być użytkowany na terenie Polski zgodnie z jego pierwotnym przeznaczeniem. Słusznie zatem zakwalifikowano przedmiotowy pojazd od kategorii Q2 - produkty nie odpowiadające wymaganiom jakościowym, według załącznika nr 1 do ustawy o odpadach. W ocenie Sądu o tym, iż przedmiotowy samochód jest odpadem w sposób jednoznaczny przesądza zatem brak powołanego dokumentu Ceritifcate of Title i nie można zgodzić się ze stroną skarżącą, iż zakwalifikowanie wskazanego pojazdu do kategorii Q2 nie było prawidłowe, albowiem samochód nie posiadał wad jakościowych lecz brak w zakresie dokumentacji. Należy jednak podkreślić, iż właśnie braki w dokumentacji, w tym brak podstawowego dokumentu jakim jest Ceritifcate of Title potwierdzają, iż już na terenie U. pojazd uznany został za odpad i nie mógł być użytkowany zgodnie z jego pierwotnym przeznaczeniem na terenie U.

Za bezzasadny uznać również należy zarzut, iż organ nie uwzględnił faktu, iż według "kodeksu drogowego [...]", nie ma obowiązku posiadania dokumentu Certificate of Title producent lub dealer/sprzedawca samochodowy, który trzyma samochód celem sprzedaży. Ponieważ okoliczność ta podniesiona została

dopiero na etapie skargi, do zarzutów tych organ ustosunkował się bardzo szczegółowo w odpowiedzi na skargę podnosząc, iż przywołany przez stronę Skarżącą fragment prawa [...], wskazujący wyjątek od obowiązku posiadania świadectwa własności (Certificate of Title) dotyczy tylko i wyłącznie pojazdów nowych, które nie zostały wprowadzone do ruchu drogowego, a które posiadają świadectwo pochodzenia wystawione przez producenta niezależnie od tego czy są wystawione do sprzedaży przez tego producenta czy przez dealera samochodowego dysponującego świadectwem pochodzenia z pustym polem dotyczącym przeniesienia własności. Przepis ten nie miał zastosowania do przedmiotowego pojazdu, który nie był pojazdem nowym.

W świetle powyższego za bezzasadne uznać należy także zarzuty strony skarżącej, iż wydanie "Wskazówek metodycznych w sprawie uznawania pojazdów za odpad w transgranicznym przemieszczaniu odpadów" wiąże organy, które go uchwaliły, zwłaszcza iż w toku postępowania administracyjnego zostało stwierdzone, iż ubytek wartości pojazdu wynosi 57%, a więc nie przekracza norm określonych w w/w wskazówkach. Zasadnie przyjął Główny Inspektor Ochrony Środowiska, iż wobec braku dokumentu stanowiącego odpowiednik dowodu rejestracyjnego przedmiotowego pojazdu, a co za tym idzie braku możliwości użytkowania tego pojazdu zgodnie z jego pierwotnym przeznaczeniem, stopień uszkodzenia pojazdu pozostaje bez wpływu na zakwalifikowanie go do odpadu rozumianego zgodnie z definicją ustanowioną w art. 3 ust. 1 ustawy o odpadach.

Podsumowując stwierdzić należy, iż organ prawidłowo zastosował art. 26 pkt 3 ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów, zgodnie z którym po bezskutecznym upływie terminu wskazanego w postanowieniu, o którym mowa w art. 25 ust. 1, Główny Inspektor Ochrony Środowiska, w drodze decyzji, określa sposób gospodarowania tymi odpadami na terenie kraju - jeżeli za nielegalne międzynarodowe przemieszczanie odpadów odpowiedzialność ponosi odbiorca odpadów sprowadzonych nielegalnie na teren kraju. Mając na względzie treść art. 28 w/w ustawy, także słusznie organ nadał zaskarżonej decyzji rygor natychmiastowej wykonalności.

Mając na uwadze powyższe Sąd działając na podstawie art. 151 p.p.s.a oddalił skargę.