Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 2081/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2008-02-06 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6191 Żołnierze zawodowi
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Minister Obrony Narodowej
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 8 ust. 2 pkt 1
journal: Dz.U. 2003 nr 179 poz 1750
law: Ustawa z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Fronczyk po rozpoznaniu w dniu 6 lutego 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. S. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] października 2007 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji o wyznaczeniu na stanowisko służbowe postanawia odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 20 marca 2007 r. J. S. wystąpił do Ministra Obrony Narodowej z wnioskiem o wznowienie i stwierdzenie nieważności decyzji Dyrektora Departamentu Kadr i Szkolnictwa Wojskowego MON z dnia [...] grudnia 2002 r. nr [...] o wypowiedzeniu stosunku służbowego oraz decyzji Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] stycznia 2001 r. nr [...] w przedmiocie wyznaczenia na stanowisko służbowe, wnosząc jednocześnie o przywrócenie go do zawodowej służby wojskowej.

W treści wniosku podniósł, iż choć decyzja nr [...] w przedmiocie wypowiedzenia stosunku służbowego - jako powód wypowiedzenia - wskazywała na rozformowanie jednostki i brak możliwości wyznaczenie go na stanowisko służbowe, to w istocie decyzja ta wydana została przed faktyczną likwidacją stanowiska służbowego, a tym samym wydano ją z rażącym naruszeniem prawa.

Następnie, wezwany przez organ - w trybie art. 64 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.: Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) - do sprecyzowania zakresu zawartego we wniosku żądania, w piśmie z dnia 2 maja 2007 r. J. S. oświadczył, że złożony wniosek dotyczy wznowienia postępowania rozstrzygniętego decyzją Dyrektora Departamentu Kadr i Szkolnictwa Wojskowego z dnia [...] grudnia 2002 r. nr [...] i decyzją Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] stycznia 2001 r. nr [...].

Decyzją z dnia [...] lipca 2007 r. nr [...] Minister Obrony Narodowej, po rozpoznaniu ww. wniosku w zakresie wznowienia postępowania, dotyczącego ostatecznej decyzji Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] stycznia 2001 r. nr [...] (pkt 39), odmówił jej uchylenia.

Od powyższej decyzji J. S. złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, stawiając zarzut, że w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odniósł się wyłącznie do faktu odstąpienia przez niego od przysługującego mu prawa do zaskarżenia decyzji z dnia [...] stycznia 2001 r. nr [...], co, w jego ocenie, jest bezpodstawne, ponieważ - podobnie jak i inni żołnierze - kwestionował fakt likwidacji swojego stanowiska, także podczas rozmowy kadrowej, m.in. podnosząc okoliczność wyznaczenia innego oficera na jeszcze niezlikwidowane stanowisko. Stwierdził również, że skoro poinformowano go, że na dotychczasowe stanowisko nie może wrócić, to tym samym nie pozostawiono mu wyboru i w rezultacie wyraził zgodę na zwolnienie z zawodowej służby wojskowej.

Minister Obrony Narodowej decyzją z dnia [...] października 2007 r. nr [...] utrzymał w mocy swoją decyzję z dnia [...] lipca 2007 r. nr [...], nie znajdując podstaw do uwzględnienia wniosku.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję J. S. zarzucił błędy w ustaleniach faktycznych, podając w uzasadnieniu, iż - co prawda - organ w zaskarżonej decyzji prawidłowo ustalił, że został zwolniony z zajmowanego stanowiska służbowego i wyznaczony na inne stanowisko na mocy decyzji z dnia [...] stycznia 2001 r. nr [...], to jednak, jego zdaniem, pięcioletni termin przewidziany w art. 146 § 1 kpa powinien być liczony od dnia doręczenia skarżącemu decyzji nr [...] w przedmiocie wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej, tj. od dnia 16 grudnia 2002 r., co oznacza, że upływ tego terminu winien nastąpić w dniu 16 grudnia 2007 r.

W odpowiedzi na skargę Minister Obrony Narodowej wniósł o jej odrzucenie, powołując się na art. 8 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. Nr 179, poz. 1750 z późn. zm.).

Motywując swoje stanowisko procesowe, organ stwierdził, że zgodnie z dyspozycją wymienionego przepisu, skarga do właściwego sądu administracyjnego nie może być wniesiona w sprawach wyznaczenia, przeniesienia i zwolnienia ze stanowiska służbowego oraz przeniesienia do rezerwy kadrowej lub do dyspozycji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) stanowi, że prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi normuje postępowanie sądowe w sprawach z zakresu kontroli działalności administracji publicznej oraz w innych sprawach, do których jego przepisy stosuje się z mocy ustaw szczególnych (sprawy sądowoadministracyjne). Z kolei, art. 2 tej ustawy ustala właściwość w zakresie rozstrzygania spraw sądowoadministracyjnych, wskazując, że do rozpoznawania spraw sądowoadministracyjnych powołane są sądy administracyjne.

Oznacza to, że w pierwszej kolejności Sąd obowiązany jest zbadać, czy zaskarżony akt podlega jego kontroli. Dokonując zaś tego rodzaju ustalenia, nie można poprzestać na zbadaniu, czy zaskarżony akt mieści się w katalogu aktów i czynności wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1-7 powołanej wyżej ustawy, lecz należy również uwzględnić regulacje szczególne, na mocy których kognicja sądowoadministracyjna została w ogóle wyłączona.

Bez wątpienia takim przepisem jest art. 8 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. Nr 179, poz. 1750 z późn. zm.), zgodnie z którym skarga do właściwego sądu administracyjnego nie może być wniesiona na decyzje w sprawach wyznaczenia, przeniesienia i zwolnienia ze stanowiska służbowego oraz przeniesienia do rezerwy kadrowej lub do dyspozycji.

Podobną regulację zawierał zresztą poprzednio obowiązujący, tj. do dnia 30 czerwca 2004 r., przepis art. 107 ust. 1a pkt 2 ustawy z dnia 30 czerwca 1970 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (t. j.: Dz. U. z 1997 r. Nr 10, poz. 55 z późn. zm.), w myśl którego skarga do sądu administracyjnego nie mogła być wniesiona na decyzje w sprawach wyznaczenia, zwolnienia lub przeniesienia na stanowisko służbowe.

Wyłączenie przewidziane w art. 8 ust. 2 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych przesądza jednocześnie o niedopuszczalności skargi wnoszonej na wszystkie decyzje wydawane w zakresie określonym tym przepisem, w tym na decyzje podjęte w przedmiocie stwierdzenia nieważności oraz innych nadzwyczajnych trybach wzruszania decyzji, unormowanych w przepisach Kodeksu postępowania administracyjnego (por. stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone w postanowieniu z dnia 25 sierpnia 2005 r. o sygnaturze akt I OSK 781/05, niepubl.).

Oczywiście, rozważając kwestię dopuszczalności skargi na decyzję w przedmiocie wyznaczenia na stanowisko służbowe, czy też na decyzję wydaną w tym zakresie w trybie nadzwyczajnym, Sąd musi ustalić, czy przedmiotem skargi nie uczyniono zawartego w decyzji o wyznaczeniu na stanowisko służbowe, a podlegającego kontroli sądowoadministracyjnej, rozstrzygnięcia o należnym żołnierzowi zawodowemu uposażeniu. Ustalenia tego rodzaju, co warto jeszcze raz podkreślić, Sąd musi dokonać także w przypadku kontroli decyzji wydanej w trybie nadzwyczajnym, przy czym w tym ostatnim przypadku Sąd musi dodatkowo odwołać się, odpowiednio, do treści wniosku o stwierdzenie nieważności, o wznowienie postępowania albo o uchylenie lub zmianę decyzji.

Sąd orzekający podziela bowiem stanowisko zajęte w uchwale składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 kwietnia 2006 r. o sygnaturze akt I OPS 3/06 (ONSAiWSA 2006/3/69), w myśl którego przepis art. 8 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. Nr 179, poz. 1750 z późn. zm.), który wyłącza wniesienie skargi do sądu administracyjnego na decyzję w sprawach wyznaczenia żołnierza zawodowego na stanowisko służbowe, nie ma zastosowania do skargi na zawarte w decyzji o wyznaczeniu na stanowisko służbowe rozstrzygnięcie o należnym żołnierzowi uposażeniu.

W niniejszej sprawie J. S. przedmiotem skargi uczynił decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] października 2007 r. nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] lipca 2007 r. nr [...], którą, po rozpoznaniu wniosku skarżącego w sprawie wznowienia postępowania, zakończonego ostateczną decyzją Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] stycznia 2001 r. nr [...] (punkt 39) w przedmiocie wyznaczenia na stanowisko służbowe, odmówiono jej uchylenia.

Z treści wniosku o wznowienie postępowania z dnia 20 marca 2007 r. (k. 98 akt osobowych) oraz z treści precyzującego go pisma skarżącego z dnia 2 maja 2007 r. (k.100 akt osobowych) w żaden sposób nie wynika, aby skarżący domagał się wznowienia postępowania w części dotyczącej ustalonego w decyzji o wyznaczeniu na stanowisko uposażenia. Zarzutu takiego skarżący nie sformułował także w złożonym później wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, a następnie we wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skardze.

Jeśli więc wyznaczenie na stanowisko służbowe zostało wyłączone spod kontroli sądowoadministracyjnej, zatem przedmiot sprawy wyklucza również sądową kontrolę tego rodzaju decyzji, podjętych w trybie nadzwyczajnym, w tym przypadku w trybie wznowieniowym. W takiej sytuacji skarga J. S. na decyzję w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji o wyznaczeniu na stanowisko służbowe, jako niedopuszczalna, podlega odrzuceniu.

Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 ww. ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł, jak w sentencji postanowienia.