Postanowienie NSA, sygn. akt II OZ 1437/17
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2017-11-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Przywrócenie terminu
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 86 par. 1
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Maria Czapska – Górnikiewicz po rozpoznaniu w dniu 21 listopada 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia L. C. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 października 2017 r. sygn. akt VII SA/Wa 178/16 o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia L. C. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 kwietnia 2017 r. sygn. akt VII SA/Wa 178/16 o odrzuceniu skargi kasacyjnej L. C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 listopada 2016 r. sygn. akt VII SA/Wa 178/16 w sprawie ze skargi L. C. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 18 października 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił skarżącemu L. C. przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie tego Sądu z dnia 24 kwietnia 2017 r.

Jak wskazał Sąd pierwszej instancji, postanowieniem z dnia 24 kwietnia 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę kasacyjną L. C. od wyroku tego Sądu z dnia 16 listopada 2016 r. Pismem z dnia 20 lipca 2017 r. skarżący wniósł o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi kasacyjnej oraz do wniesienia zażalenia na postanowienie z dnia 24 kwietnia 2017 r. Po wykonaniu wezwań Sądu z dnia 9 sierpnia 2017 r. oraz z dnia 20 września 2017 r. skarżący uzupełnił ww. wniosek pismami z dnia 1 września 2017 r. oraz 5 października 2017 r.

Odmawiając skarżącemu przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia, Sąd pierwszej instancji uznał, że skarżący zachował siedmiodniowy termin z art. 87 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm. – zwanej dalej P.p.s.a.). Z uzasadnienia wniosku wynika, że ustanie przyczyny, dla której uchybiono dokonaniu czynności nastąpiło w dniu 18 lipca 2017 r. (odbiór przez skarżącego kserokopii z akt sądowych sprawy, w dniu 21 lipca 2017 r. został nadany wniosek oraz została dokonana czynność wniesienie zażalenia). Analizując następnie kryterium braku winy wnioskodawcy w uchybieniu terminu w aspekcie czynności podejmowanych przez pełnomocnika Sąd uznał, że w przedmiotowej sprawie przesłanka ta nie została spełniona, skoro ówczesny pełnomocnik skarżącego podał jako adres do doręczeń adres strony, a nie miejsce, w którym wykonuje działalność zawodową. W zakresie dokonywania wszystkich łączących się ze sprawą czynności procesowych mieściło się natomiast także zadbanie o to, by korespondencja do niego kierowana była mu przekazywana. Ponadto, jeśli skarżący dysponował wiedzą, że w rejonie jego urzędu pocztowego pojawiają się problemy z doręczaniem przesyłek lub pozostawianiem stosownego awizo w skrzynce pocztowej (a na to wskazują daty dołączonych do wniosku artykułów ze stron internetowych, tj. marzec 2017 r., listopad 2016 r., sierpień 2016 r. i lipiec 2016 r.), to powinien wcześniej interweniować we właściwym urzędzie pocztowym, a pełnomocnika uprzedzić o możliwych trudnościach z odbieraniem przesyłek. Tymczasem wobec pisma Poczty Polskiej S.A. z dnia 4 września 2017 r., stanowiącego odpowiedź na reklamację skarżącego z dnia 18 lipca 2017 r. oraz znajdującej się w aktach sądowych sprawy koperty, zawierającej postanowienie Sądu z dnia 24 kwietnia 2017 r., z prawidłowo wypełnionym awizem, nie ma podstaw do przyjęcia, że przesyłki te zostały błędnie uznane za doręczone w trybie art. 73 P.p.s.a. Zwłaszcza że poprzednia korespondencja w sprawie, tj. wezwanie o wpis wraz ze stosownymi pouczeniami, zawiadomienie o wyznaczonym terminie rozprawy oraz odpis wyroku wraz z uzasadnieniem zostały doręczone bądź domownikom skarżącego, bądź jemu osobiście. Nie było zatem wątpliwości ani co do poprawności podanego przez ówczesnego pełnomocnika skarżącego adresu do doręczeń ani co do prawidłowego wykonywania doręczeń kierowanych tam przesyłek przez właściwy urząd pocztowy. Natomiast w odniesieniu do reklamacji dotyczącej przesyłki nr [...], Sąd wskazał, że reklamacja ta została rozpatrzona pozytywnie, a ww. przesyłka została zwrócona do Sądu wraz z prawidłowo wypełnionym awizo i w związku z tym została uznana za skutecznie doręczoną w dniu 9 marca 2017 r.

Z przedstawionych wyżej przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 86 § 1 P.p.s.a., orzekł jak na wstępie.

Zażalenie na powyższe postanowienie złożył L. C., zaskarżając go w całości, zarzucając mu naruszenie:

1. art. 86 § 1 P.p.s.a. w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy poprzez niewłaściwe zastosowanie i oddalenie wniosku L. C. o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 kwietnia 2017 r. o odrzuceniu skargi kasacyjnej, na skutek błędnego uznania, że do uchybienia terminu do uzupełnienia braku skargi kasacyjnej doszło z winy skarżącego podczas gdy skarżącemu nie została skutecznie doręczona przesyłka zawierająca wezwanie do uiszczenia kwoty 250 zł tytułem wpisu sądowego od skargi kasacyjnej jak również przesyłka zawierające postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 24 kwietnia 2017 r. o odrzuceniu skargi kasacyjnej,

2. art. 141 § 4 w związku z art. 166 P.p.s.a. w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy poprzez niewyjaśnianie wszystkich okoliczności sprawy, brak odniesienia się do wszystkich zarzutów wniosku o przywrócenie terminu, brak odniesienia się do dowodów złożonych wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu, co skutkowało rozpoznaniem istoty sprawy, a następnie niewłaściwym rozstrzygnięciem,

3. art. 45 Konstytucji RP poprzez pozbawienie L. C. prawa do sądu.

Wskazując na powyższe zarzuty, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przywrócenie terminu skarżącemu do wniesienia zażalenia na postanowienie z dnia 24 kwietnia 2017 r. o odrzuceniu skargi, zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm prawem przewidzianych, w tym kosztów zastępstwa prawnego, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu do ponownego rozpoznania.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.

Zgodnie z art. 86 § 1 zdanie 1 P.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu. Wniosek ten powinien powoływać okoliczności wskazujące na brak winy strony w uchybieniu terminu, które zapewniają uprawdopodobnienie zasadności tego wniosku. Brak winy w uchybieniu terminu powinien być przy tym oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy i przy braniu pod uwagę także uchybień spowodowanych nawet niewielkim niedbalstwem. Z brakiem winy mamy, bowiem do czynienia tylko w przypadku zaistnienia niezależnych od strony, która uchybiła terminowi i niemożliwych do przezwyciężenia okoliczności z powodu, których doszło do przekroczenia wyznaczonego przepisami prawa terminu.

W rozpoznawanej sprawie Sąd pierwszej instancji trafnie ocenił, że strona skarżąca nie uprawdopodobniła braku swej winy w uchybieniu terminu, jak i nie podważyła tej oceny w rozpoznawanym zażaleniu. Nie można uznać za zasługującą na uwzględnienie argumentacji, że listonosz nie zostawił w skrzynce pocztowej informacji o awizowaniu przesyłek, bowiem twierdzenia strony nie zostały poparte żadnymi obiektywnymi okolicznościami sprawy ani dowodami. Jak prawidłowo przyjął Sąd pierwszej instancji, w sprawie na ten sam adres były doręczane także inne przesyłki, co nie potwierdza wyjaśnień strony skarżącej o wadliwym działaniu miejscowej placówki Poczty Polskiej. Znajdujący się natomiast w aktach sprawy, sporządzony przez listonosza dowód jej awizowania nie mógł zostać skutecznie podważony oświadczeniami złożonymi przez innych domowników tym bardziej przy uwzględnieniu negatywnego skutku prowadzonego przez skarżącego postępowania reklamacyjnego. Argumentacja skarżącego sprowadza się jedynie do przedstawienia swojego stanowiska, które jednak nie jest w żaden sposób weryfikowalne w świetle jakichkolwiek obiektywnych dowodów. Z tych też przyczyn podniesione w zażaleniu zarzuty naruszenia art. 86 § 1 oraz art. 1421 § 4 P.p.s.a. i w konsekwencji tego art. 45 Konstytucji RP uznać należało za chybione.

Mając powyższe względy na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a. oddalił wniesione zażalenie.