Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 1005/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2010-09-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
Hasła tematyczne: Podatek leśny
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 1,2
journal: Dz.U. 2002 nr 200 poz 1682
law: Ustawa z dnia 30 października 2002 r. o podatku leśnym.

SENTENCJA

Sygn. akt I SA/Kr 1005/10 | | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 9 września 2010 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Grażyna Firek (spr.), Sędzia: WSA Maja Chodacka, Sędzia: WSA Piotr Głowacki, Protokolant: Aleksandra Osipowicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 września 2010 r., sprawy ze skargi S. T. przy uczestnictwie S. L. i H. L., na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego, z dnia 16 kwietnia 2010 r. Nr [...], w przedmiocie wymiaru podatku leśnego na 2010 r. - skargę oddala -


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 10 lutego 2010 r. nr [...] na podstawie art. 21 §1 pkt 2 i § 5 oraz art. 207 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tj. z 2005 r. Dz.U. Nr 8 poz.60 ze zm.), a także ustawy z dnia 30 października 2002 r. o podatku leśnym (Dz.U.Nr 200 poz.1682 ze zm.) oraz komunikatu Prezesa GUS z dnia 20 października 2009 r. w sprawie średniej ceny sprzedaży drewna, obliczonej wg ceny drewna uzyskanej przez nadleśnictwa za pierwsze trzy kwartały 2009 r. ( Mon.Pol. nr 69 poz.896) Naczelnik Wydziału Podatków i Opłat Lokalnych Urzędu Miasta w B. działając z upoważnienia Burmistrza B. ustalił S. T. w ½ części, H. L. w ¼ części oraz S. L. w ¼ części wymiar podatku leśnego na 2010 r. w wysokości 33,00 zł , wskazując w jej uzasadnieniu, że powierzchnię lasu 1.0900 ha - podlegającą opodatkowaniu ustalił na podstawie ewidencji gruntów oraz złożonej informacji o nieruchomościach, obiektach budowlanych, gruntach oraz lasach osób fizycznych.

Odwołanie od powyższej decyzji w ustawowym terminie wniósł S. T., domagając się jej uchylenia oraz zarzucając, iż "osoby wpisane w miejsce nieżyjącego współwłaściciela nie mają podstaw formalnych do wpisu w ewidencji gruntów i otrzymania nakazu płatniczego, ani ze względu na stan faktyczny. Wpis w miejsce współwłaściciela śp. E. L. został dokonany bez podstawy prawnej". Odwołujący się wskazał, że działka nr [...] położona w J. jest lasem i tak zapisane jest w dokumentach, że E. L., który był współwłaścicielem tej nieruchomości w ½ części zmarł w 1984 r. oraz , że aby uzyskać status spadkobiercy ustawowego takiej nieruchomości trzeba legitymować się postanowieniem o stwierdzeniu nabycia spadku.

Decyzją z dnia 16 kwietnia 2010 r. sygn. akt: [...] na podstawie art.13 §1 pkt 3, art.233§1 pkt 1 w zw. z art. 21 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2005 r. Nr 8 poz. 60 ze zm.), art.1 i art. 2 ustawy z dnia 30 października 2002 r. o podatku leśnym (Dz.U. z 2002 r. Nr 200 poz.1682 ze zm.) oraz art. 2 i art. 17 ust.1 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz.U. z 2001 r. Nr 79 poz. 856 ze zm.) i § 1 pkt 6 lit.c rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów w sprawie obszarów właściwości samorządowych kolegiów odwoławczych (Dz.U. z 2003 r. Nr 198 poz.1925 ze zm.) Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpatrzeniu powyższego odwołania utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

W jej uzasadnieniu organ odwoławczy powołał art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r, -Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2000 r. Nr 100 poz.1086 ) zgodnie z treścią którego podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków, art. 1 ust.1 i 2 ustawy o podatku leśnym, zgodnie z treścią których opodatkowaniu podatkiem leśnym podlegają określone w ustawie lasy, z wyjątkiem lasów zajętych na wykonywanie innej działalności gospodarczej niż działalność leśna, a lasem w rozumieniu ustawy są grunty leśne sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako lasy oraz art. 2 ust.1 ustawy o podatku leśnym , zgodnie z treścią którego podatnikami podatku leśnego, z zastrzeżeniem ust. 2 cyt. ustawy, są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki, nie posiadające osobowości prawnej, będące: właścicielami lasów, z zastrzeżeniem ust. 3, posiadaczami samoistnymi lasów, użytkownikami wieczystymi lasów, posiadaczami lasów, stanowiących własność Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego.

Następnie organ stwierdził, że z wypisu z rejestru gruntów Starostwa Powiatowego w B. z dnia 17 marca 2010 r. oraz informacji o nieruchomościach, obiektach budowlanych i gruntach oraz lasach osób fizycznych z dnia 23 marca 2009 r. przedłożonej w dniu 26 marca 2009 r. organowi I instancji przez H. L. wynika , że współwłaścicielami działki nr 346 o pow. 1,09 ha są H. L. w ¼ części, S. L. w ¼ części oraz S. T. w ½ części , a na przedmiotową powierzchnię składają się grunty-lasy oznaczone symbolem LsV o pow. 1,09 ha.

Odnosząc przytoczone okoliczności faktyczne do wskazanych przepisów organ odwoławczy stwierdził, że do opodatkowania podatkiem leśnym w przedmiotowej sprawie należało przyjąć jako podstawę pow. 1,09 ha, do wyliczenia kwoty podatku leśnego zastosować stawkę w wysokości 30,04 zł za 1 ha fizyczny lasu , co po matematycznym przemnożeniu liczby hektarów fizycznych 1,09 ha przez stawkę podatku 30,04 zł/1 ha daję kwotę podatku w wysokości 33,00 zł.

Mając na uwadze przytoczone względy organ odwoławczy uznał , że organ I instancji prawidłowo ustalił w przedmiotowej sprawie wysokość podatku leśnego i dlatego utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.

Odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu organ wskazał, że organy podatkowe ustalając wymiar podatku od nieruchomości, rolnego czy leśnego związane są zapisami widniejącymi w ewidencji gruntów i budynków i nie mają kompetencji do dokonywania zmian w ewidencji czy kwestionowania istniejących tam zapisów, wskazując nadto, że organem właściwym do dokonywania zmian w ewidencji, zgodnie z prawem geodezyjnym i kartograficznym jest starosta powiatu na terenie którego znajduje się nieruchomość gruntowa.

W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie od powyższej decyzji S. T. domagał się jej uchylenia , przytaczając zarzuty zawarte uprzednio w odwołaniu od decyzji organu I instancji dotyczące dokonania wpisów do ewidencji gruntów w 2009 r. odnoszących się do działki nr 346 bez żadnej podstawy prawnej. Skarżący wskazał nadto, że postępowanie dotyczące ustalenia kto dziedziczy udział w działce nr [...] przed Sądem Rejonowym w P. o sygn. [...] nawet jeszcze się nie rozpoczęło i dlatego , jego zdaniem , na dzień dzisiejszy nie można stwierdzić kto powinien być uczestnikiem postępowań podatkowych dotyczących działki nr [...] obok skarżącego.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie i przytoczył ponownie argumenty zawarte uprzednio w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 184 Konstytucji w związku z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r.-Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U Nr 153, poz. 1269) oraz w związku z art. 135 ustawy z 30 sierpnia 2002r.-Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U Nr 153, poz.1270 ze zm.), kontrola zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 p.p.s.a sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. Kontrola zgodności z prawem dotyczy właściwości organu administracyjnego w sprawie, jego kompetencji do załatwienia spraw decyzjami administracyjnymi, poprawnego zastosowania przepisów postępowania administracyjnego oraz załatwienia sprawy na podstawie prawidłowo stosowanych, pod względem zakresu obowiązywania i treści, przepisów prawa materialnego. Sąd zwraca również uwagę na treść art. 134 § 1 p.p.s.a, który stanowi, iż Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Cytowany przepis daje podstawę do uwzględnienia skargi także wtedy, gdy strona nie podniosła w trakcie toczącego się postępowania sądowoadministracyjnego zarzutów będących podstawą wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego indywidualnego aktu administracyjnego.

Analiza akt przeprowadzonego postępowania oraz zarzutów skargi doprowadziły Sąd do przekonania , iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem rozpoznawanej sprawy jest wymiar podatku leśnego od nieruchomości składającej się z działki nr [...] położonej w J., która stanowi las, która w ewidencji gruntów jest oznaczona symbolem LsV i odnośnie której z zapisu w ewidencji gruntów wynika , że stanowi współwłasność S. T. w ½ części , a H. L. i S. L. po ¼ części.

Zgodnie z treścią art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r, -Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2000 r. Nr 100 poz.1086 ) podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków, zgodnie zaś z treścią art. 1 ust.1 i 2 ustawy z dnia 30 października 2002 r. o podatku leśnym ( Dz.U. Nr 200 poz.1682 ze zm.) opodatkowaniu podatkiem leśnym podlegają określone w ustawie lasy, z wyjątkiem lasów zajętych na wykonywanie innej działalności gospodarczej niż działalność leśna, a lasem w rozumieniu ustawy są grunty leśne sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako lasy ; stosownie zaś do treści art. 2 ust.1 cyt. ustawy o podatku leśnym podatnikami podatku leśnego, z zastrzeżeniem ust. 2 cyt. ustawy, są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki, nie posiadające osobowości prawnej, będące: właścicielami lasów, z zastrzeżeniem ust. 3, posiadaczami samoistnymi lasów, użytkownikami wieczystymi lasów, posiadaczami lasów, stanowiących własność Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego.

Odnosząc okoliczności faktyczne nin. sprawy do przytoczonych wyżej przepisów, zd. Sądu należy podzielić stanowisko organu, iż podatek leśny ustalany jest w oparciu o dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków co do kwalifikacji tych gruntów oraz ich powierzchni, które to dane są wiążące dla organu podatkowego. Pogląd ten znajduje oparcie w bogatym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (vide wyrok NSA z dnia 15 listopada 1994 r., SA/Ka 2592/93, wyrok NSA z dnia 11 kwietnia 1995 r., SA/Wr 1703/94, wyrok NSA z dnia 18 maja 1994 r., III SA 1685/93).

Ewidencja gruntów i budynków jest bowiem urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniach administracyjnych (vide wyrok WSA z dnia 2 grudnia 2004 r., III Sa/Wa 257/04, wyrok WSA z dnia 5 października 2005 r., III SA/Wa 1718/05, wyrok WSA z dnia 7 lipca 2005 r., III Sa/Wa 1206/05) i w każdym przypadku, gdy dane zawarte w deklaracji, czy informacji złożonej przez podatnika są niezgodne z danymi wynikającymi z ewidencji, rozstrzygające znaczenie dla opodatkowania gruntów mają zapisy wynikające z ewidencji.

Dodatkowo należy zaakcentować, że zmian w ewidencji gruntów w zakresie tytułów własności dokonuje się tylko na podstawie dokumentów urzędowych, natomiast ewentualne kwestionowanie tych dokumentów może się odbywać w przepisanym trybie. Konsekwencją tego jest, że wpis w rejestrze określonej osoby jako właściciela bynajmniej jeszcze nie przesądza absolutnie o jej prawach do danej działki. Wpis ewidencyjny co do osoby właściciela danej nieruchomości ani nie korzysta z domniemania prawdziwości (jak i odpowiednie wpisy w księdze wieczystej), ani też nie mówi się o rękojmi wiary publicznej tych wpisów (w przeciwieństwie do rękojmi wiary publicznej ksiąg wieczystych). Z tego wypływa wniosek, że za pomocą zmian w ewidencji gruntów w zakresie tytułów prawnych do konkretnych działek nie można dochodzić i udowadniać praw właściciela. Moc wiążącą zarówno dla obywateli, jak i dla organów państwowych mają tylko dane dotyczące opisu gruntów (ich położenia, konkretnych granic, rodzajów użytków i ich jakości - klasy bonitacyjnej). Ewidencja gruntów służy nie ochronie praw poszczególnych podmiotów do gruntów, ale polityce fiskalnej państwa, prawu budowlanemu, ochronie gruntów rolnych, scaleniu, gospodarce przestrzennej itp. Natomiast do ochrony i rejestracji praw podmiotowych na nieruchomościach służą księgi wieczyste, a spory na tle własności, jak to ma miejsce w niniejszej sprawie - mogą być dochodzone tylko przed sądami powszechnymi.

Raz jeszcze należy podkreślić, że ewidencja gruntów i budynków służy jedynie rejestrowaniu zdarzeń prawnych lub faktycznych według stanów rzeczywistych, przy czym wprowadzenie zmian w ewidencji reguluje art. 22 ust. 2. Ewidencja jest zatem jedynie zbiorem informacji, wobec czego nie można przez zapis lub zmianę zapisu w ewidencji ustanowić prawa. Zmian w zakresie tytułów własności w ewidencji gruntów można dokonywać jedynie na podstawie odpisów prawomocnych orzeczeń i odpisów aktów notarialnych, które obrazują aktualny stan prawny danej nieruchomości.

Ponadto ewidencja gruntów i budynków prowadzona przez właściwy organ stanowi dokument urzędowy w rozumieniu art. 194 § 1 Ordynacji podatkowej. (vide wyrok WSA w Warszawie z dnia 06 lutego 2008r. sygn. akt: VIII SA/Wa 613/07 LEX nr 469241).

Mając na uwadze przytoczone wyżej względy Sąd oddalił skargę na zasadzie art. 151 p.p.s.a. jako nieuzasadnioną .