Postanowienie WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 1468/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2014-11-17 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Przywrócenie terminu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Odmówiono przywrócenia terminu
Powołane przepisy: article: art. 86 par 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Dnia 17 listopada 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział I w składzie następującym: Sędzia WSA Cezary Koziński po rozpoznaniu w dniu 17 listopada 2014 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądy Administracyjnego w Łodzi z 6 sierpnia 2014 r. sygn. akt I SA/Łd 1468/13 w sprawie ze skargi P. W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2008 postanawia: odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z 6 sierpnia 2014 r., sygn. akt I SA/Łd 1468/13.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z 6 sierpnia 2014 r. sygn. akt I SA/Łd 1468/13 tutejszy sąd oddalił skargę P. W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z [...] r. wydaną w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2008. Wyrok ten wraz z uzasadnieniem został doręczony pełnomocnikowi strony 9 września 2014 r.

W dniu 21 października 2014 r. adw. T. B. złożył skargę kasacyjną od powyższego wyroku i jednocześnie – wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia tego środka zaskarżenia. W uzasadnieniu wniosku o przywrócenie terminu pełnomocnik wskazał, że w okresie od 6 października do 13 października 2014 r. był niezdolny do pracy z powodu choroby, na dowód czego załączył zaświadczenie lekarskie z [...] Szpitala Klinicznego im. [...] Akademii Medycznej w Ł. oraz stosowne zaświadczenie od biegłego lekarza sądowego. Pełnomocnik wskazał, że choroba uniemożliwiła mu sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej, a przeszkoda do wniesienia środka odwoławczego ustała w dniu 14 października 2014 r., a zatem termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu zgodnie z art. 87 § 1ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi upływał 21 października 2014 r. i w tym dniu pełnomocnik wniósł skargę kasacyjną wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej wniesienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Wniosek o przywrócenie terminu nie zasługuje na uwzględnienie.

W punkcie wyjścia przypomnieć należy, że podstawę prawną przywrócenia terminu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi stanowi art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: P.p.s.a.), na mocy którego sąd na wniosek strony przywróci termin do dokonania czynności, jeżeli uchybienie nastąpiło bez jej winy. Wymogi stawiane wnioskowi o przywrócenie terminu sprecyzowane zostały w art. 87 P.p.s.a. Strona jest obowiązana wystąpić z wnioskiem w ciągu 7 dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, a w jego treści uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Jednocześnie wraz z wnioskiem trzeba dokonać czynności, dla której wyznaczony był termin.

Brak winy w uchybieniu terminu w orzecznictwie i doktrynie konsekwentnie ocenia się przy uwzględnieniu obiektywnego miernika staranności, jakiej można wymagać od strony należycie dbającej o swoje interesy. Przywrócenie terminu może mieć zatem miejsce, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Przywrócenie terminu nie jest możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa (por. postanowienie NSA z 25 września 1998 r., SA/Łd 575/98, LEX nr 36221; wyrok NSA z dnia 13 października 1999 r., III SA 1436/99, LEX nr 40057; wyrok NSA z dnia 25 maja 1998 r., IV SA 2162/96, LEX nr 43285; wyrok NSA z dnia 20 maja 1998 r., I SA/Ka 1718/96, LEX nr 33415, a także J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2004, s. 149).

W sprawach, w których stronę reprezentuje profesjonalny pełnomocnik, kryterium braku winy w uchybieniu terminu należy natomiast oceniać z uwzględnieniem miernika staranności wymaganego przy dokonywaniu czynności procesowych przez tego pełnomocnika (por. B. Dauter, w: B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2009, s. 258). Jeżeli zatem strona reprezentowana jest przez profesjonalnego pełnomocnika w osobie adwokata, dla oceny czy przekroczenie terminu nastąpiło bez jej winy, należy uwzględniać także wiedzę i konieczność zachowania należytej staranności przez pełnomocnika. Uchybienie terminowi spowodowane okolicznościami związanymi z osobą pełnomocnika strony, w pełni odnosi negatywne skutki wobec samej strony.

Odnosząc powyższe uwagi do przedmiotowej sprawy stwierdzić należy, że strona skarżąca nie uprawdopodobniła okoliczności wskazujących na brak jej winy w uchybieniu terminu. Powodem, dla którego pełnomocnik strony nie wniósł skargi kasacyjnej w ustawowym terminie była jego choroba. Z pierwszego załączonego do wniosku o przywrócenie terminu zaświadczenia z dnia 15 października 2014 r. wynika, że pełnomocnik pozostawał pod opieką chirurgiczną w dniach od 6 do 13 października 2014 r., i w tym czasie był niezdolny do pracy. Z kolei drugie zaświadczenie z tej samej daty, nr [...] wystawione przez specjalistę medycyny sądowej stwierdza, iż pełnomocnik nie mógł stawić się w wymienionych szczegółowo sądach w dniach od 6 do 10 października 2013 r.

W ocenie Sądu powyższe oznacza, że jeszcze przed upływem terminu do złożenia skargi kasacyjnej pełnomocnik skarżącego miał świadomość, że nie będzie w stanie samodzielnie dokonać tej czynności. Należy podkreślić, że w związku z doręczeniem wyroku wraz z uzasadnieniem na adres kancelarii pełnomocnika w dniu 9 września 2014 r. (k. 227 akt sądowych) termin ten upływał w dniu 9 października 2014 r. Jednocześnie ani z wniosku, ani z załączonych zaświadczeń lekarskich, nie wynika, że choroba, na którą cierpiał, uniemożliwiała mu skontaktowanie się ze skarżącym. Z treści wspomnianych zaświadczeń wynika jedynie informacja, że pełnomocnik był niezdolny do pracy. Z tego zaś wnosić można, że nie było obiektywnych przeszkód uniemożliwiających pełnomocnikowi skontaktowanie się z mocodawcą. W sytuacji, kiedy to pełnomocnik skarżącego miał wiedzę, co do czasu trwania choroby, jego obowiązkiem było poinformowanie skarżącego, że w terminie otwartym do wniesienia skargi kasacyjnej nie będzie w stanie samodzielnie dokonać tej czynności. Pełnomocnik podatnika jako profesjonalista miał wszak świadomość, jaki wpływ wywrze jego choroba na możliwość złożenia skargi kasacyjnej. Takie zachowanie z pewnością nie jest przejawem należytej staranności i dołożeniem największego w danych okolicznościach wysiłku, a w konsekwencji nie uprawdopodabnia braku winy wnioskodawcy w uchybieniu terminu do złożenia skargi kasacyjnej ( por. postanowienia NSA z 28 czerwca 2006 r., II FZ 336/06, niepubl. oraz z 17 lutego 2010 r., II OZ 99/10 dostępne: http://orzeczenia.nsa.gov.pl/). Dodatkowo należy wskazać, że w postanowieniu z dnia 22 października 2014 r., sygn. akt II FZ 1586/14 Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie podkreślił, iż "powiadomienie mocodawcy przez jego pełnomocnika o chorobie, która uniemożliwiła mu dotrzymanie terminu ustawowego, nie jest wykonywaniem czynności zawodowej w czasie choroby, które naruszałoby art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa (Dz. U. z 2014 r., poz. 159)". Proste przekazanie informacji o okoliczności choroby swojemu mocodawcy jest czynnością faktyczną, która nie ma znamion czynności zawodowej. Tego typu czynność w przypadku profesjonalnego pełnomocnika wymagałaby czynnego reprezentowania swojego mocodawcy z wykorzystaniem wiedzy fachowej z zakresu prawoznawstwa. NSA stanął na stanowisku, iż powiadomienie mocodawcy o własnej chorobie nie wymaga wiedzy prawniczej, ani nie jest formą czynnej reprezentacji mocodawcy w jakimkolwiek stosunku prawnym, a jedynie swego rodzaju czynnością o charakterze formalnym. Argumentację tę Sąd orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela.

Już na marginesie powyższych rozważań należy wskazać, że z akt niniejszej sprawy wynika, iż pełnomocnik skarżącego jest wspólnikiem w spółce partnerskiej, a więc z pewnością nie prowadzi kancelarii samodzielnie.

Z tych względów Sąd, na podstawie art. 86 § 1 P.p.s.a., odmówił przywrócenia terminu do wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku wydanego w niniejszej sprawie.

mko