Postanowienie WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 247/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2011-04-11 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania aktu
Powołane przepisy: article: art.  61 par. 3 i par. 5
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wojciech Organiściak, , , po rozpoznaniu w dniu 11 kwietnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D. Z. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych w kwestii wniosku skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji p o s t a n a w i a odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. WSA/post.1 - sentencja postanowienia


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w K. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. z dnia [...] nr [...] ustalającą D. Z. wysokość zobowiązania podatkowego w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych spadkodawcy G. B. w kwocie [...]zł.

W skardze na powyższą decyzję skarżąca D. Z. wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia jej znacznej szkody.

Uzasadniając wniosek skarżąca podniosła, iż zapłata kwoty wynoszącej blisko [...] zł musi wyrządzić szkodę w jej finansach, gdyż nie dysponuje tak wysoką sumą pieniężną. Trudno jest również zgromadzić tak wysoką kwotę w krótkim okresie czasu. W takiej sytuacji skarżąca musiałaby się starać o kredyt bądź pożyczkę i płacić odsetki z tego tytułu, ewentualnie musiałaby spieniężyć w krótkim czasie część majątku, zapewne nie uzyskując w zamian stosownej (odpowiednio wysokiej) zapłaty, co naraziłoby ją na poważną szkodę.

Postanowieniem z dnia [...] Dyrektor Izby Skarbowej w K. odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej: P.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1 ustawy, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (wskazane orzeczenie może obejmować także akty wydane lub podjęte we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy). Inicjatywa do wykazania tego typu przesłanek przysługuje więc stronie skarżącej, a ich istnienie strona skarżąca winna uprawdopodobnić w uzasadnieniu swego wniosku. Tylko bowiem na podstawie jej twierdzeń Sąd może ocenić istnienie przesłanek pozwalających na wstrzymanie wykonania decyzji. Użyte w wyżej cytowanym przepisie pojęcia nieostre, wymagają skonkretyzowania poprzez dokładną i wyczerpującą argumentację czy też zobrazowania za pomocą odpowiednich dokumentów.

Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest zatem wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione (zob. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Komentarz, Zakamycze 2005, s. 168).

Nadto wskazać należy, iż Sąd badając wystąpienie przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, powinien swoje rozstrzygnięcie oprzeć nie tylko na ocenie wniosku strony skarżącej ale również na ocenie materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy.

Odnosząc przytoczoną wyżej regulację prawną do rozpatrywanej sprawy stwierdzić należy, że wniosek skarżącej zdaniem Sądu nie zasługuje na uwzględnienie.

W rozpatrywanej sprawie strona nie wykazała, aby wykonanie zaskarżonej decyzji stanowiło niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, czy też spowodowało trudne do odwrócenia skutki, a tylko takie wykazanie może stanowić podstawę uwzględnienia wniosku. W szczególności skarżąca wskazała jedynie we wniosku, iż zapłata kwoty podatku musi wyrządzić szkodę w jej finansach, gdyż nie dysponuje tak wysoką sumą, zaś w przypadku zaciągnięcia kredytu musiałaby spłacać dodatkowo od niego odsetki, natomiast w razie spieniężenia części majątku nie uzyskałaby w zamian adekwatnej do jego wartości sumy pieniężnej.

Należy zaznaczyć, że strona wnosząca o wstrzymanie wykonania obowiązana jest "do rzeczowego uzasadnienia swego wniosku poprzez poparcie go twierdzeniami, tezami oraz stosownymi dokumentami na okoliczność spełnienia tych ustawowych przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej" (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 czerwca 2008 r., sygn. akt I FSK 983/08, LEX nr 468877). Okoliczności podniesione w sposób ogólny we wniosku nie zostały natomiast przez skarżącą w żaden sposób udokumentowane. Nie obrazują ich ponadto akta sprawy.

Zdaniem Sądu skarżąca nie wykazała też nieodwracalności skutków wykonania decyzji. Ewentualne uwzględnienie skargi przez Sąd może bowiem doprowadzić do zwrotu należności uiszczonych wskutek jej wykonania. Artykuł 61 § 3 P.p.s.a. może zaś znaleźć zastosowanie wyłącznie celem zapobieżenia szkodzie, "która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia" ani też przez "przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu" (tak postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 4 grudnia 2007 r., sygn. akt II SA/Bk 637/07, LEX nr 356705).

Mając na uwadze wskazane wyżej okoliczności, a także dyspozycję art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.