Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 284/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2007-10-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6332 Należności  przedemerytalne
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność decyzji I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 149 par. 3 w zw. z art. 145 par. 1 pkt 4
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Makowska, Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder,, Sędzia WSA Andrzej Kołodziej (spr.), Protokolant Małgorzata Frej, po rozpoznaniu w Wydziale II Sz na rozprawie w dniu 17 października 2007 r. sprawy ze skargi R. W. na decyzję Wojewody z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie zasiłku oraz świadczenia przedemerytalnego I stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Starosty z dnia [...] nr [...], II stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu,


UZASADNIENIE

Wojewoda Z. decyzją Nr [...] z dnia [...] działając na podstawie art. 10 ust. 4 pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz.U. Nr 99, poz. 1001) oraz art. 148 § 1 i § 2, art. 149 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania R. W. od decyzji Starosty K. Nr [...] orzekającej o odmowie wznowienia postępowania w przedmiocie prawa do zasiłku przedemerytalnego oraz świadczenia przedemerytalnego, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu podał, że dla rozstrzygnięcia sprawy zasadnicze znaczenie ma treść art. 149 kpa, który formalizuje stadium wszczęcia postępowania w przedmiocie wznowienia postępowania, przewidując formę aktu administracyjnego zarówno dla wszczęcia, jak i odmowy wszczęcia tego postępowania.

W pierwszej fazie rozpatrywania podania o wznowienie organ administracji musi zbadać kwestię zachowania jednomiesięcznego terminu wskazanego w art. 148 kpa, nie może natomiast oceniać, czy przyczyny wznowienia faktycznie wystąpiły. W związku z tym odmowa wznowienia postępowania następuje tylko i wyłącznie ze względów formalnych, a nie merytorycznych (za wyrokiem NSA z dnia 8.06.1995r., SA/Po 416/95, Mon.Pol. 1996, nr 7, poz. 214).

Organ wskazał, iż zgodnie z treścią art. 148 § 1 kpa podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania.

Zgodnie zaś z § 2 tego przepisu, termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 4 kpa, na który strona się powołała, biegnie od dnia, w którym dowiedziała się ona o decyzji.

Wojewoda Z. podniósł, że jak wynika z akt administracyjnych, zainteresowany decyzję Starosty K. Nr [...] z dnia 26 stycznia 2006 r. otrzymał w dniu 31 sierpnia 2006 r., potwierdzając własnoręcznym podpisem odbiór listu poleconego. Zatem skoro termin do złożenia podania o wznowienie postępowania, zgodnie z art. 148 kpa, biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji, należy uznać, iż termin ten upłynął w dniu 28 lutego 2006r. W tej sytuacji podanie o wznowienie postępowania złożone dopiero w dniu 25 października 2006r. nastąpiło z uchybieniem terminu.

W skardze na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie R. W. podał, że odwołał się w październiku, ponieważ o takiej możliwości dowiedział się z gazety i złożył wniosek. Podkreślił, iż został zwolniony z pracy z przyczyn upadłości zakładu.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda Z. wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko faktyczne oraz prawne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje:

Stosownie do treści art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości w szczególności przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Skarga oceniana pod tym kątem zasługuje na uwzględnienie aczkolwiek z powodów innych niż podniesione w skardze. Zgodnie bowiem z przepisem art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W myśl przepisu art. 150 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), organem administracji publicznej właściwym w sprawach wymienionych w art. 149 jest organ, który wydał w sprawie decyzję w ostatniej instancji.

W rozpatrywanej sprawie bezsporne jest, że R. W. zwrócił się do Starosty K. o przyznanie prawa do zasiłku przedemerytalnego lub świadczenia emerytalnego.

Starosta K. decyzją z dnia 26 stycznia 2006 r. Nr [...] odmówił stronie przyznania prawa do tych świadczeń, zaś Wojewoda Z. decyzją z dnia 10 marca 2006 r., Nr [...], wydaną po rozpatrzeniu odwołania zainteresowanego od odmownej decyzji Starosty K., utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

Nie budzi więc żadnych wątpliwości okoliczność, że w sprawie wskazanych świadczeń decyzję w ostatniej decyzji wydał Wojewoda Z., a zatem zgodnie z unormowaniem zawartym w przepisie art. 150 § 1 kpa, był on organem właściwym w sprawie wznowienia postępowania w przedmiocie świadczenia emerytalnego i zasiłku emerytalnego.

Zatem Starosta K. nie był organem właściwym do wydania decyzji o odmowie wznowienia postępowania.

Organ ten naruszył bezspornie przepis art. 150 § 1 kpa ustalający właściwość organu w sprawie wznowienia postępowania, co powoduje konieczność stwierdzenia nieważności decyzji Starosty K. z dnia 2 stycznia 2007r. w oparciu o przepis art. 156 § 1 pkt 1 kpa.

Natomiast Wojewoda Z. utrzymując w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji obarczoną wadą nieważności, dopuścił się rażącego naruszenia prawa (art. 138 § 1 pkt 1 kpa ), wskazanego w przepisie art. 156 § 1 pkt 2 jako przesłanka stwierdzenia nieważności decyzji.

Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 156 § 1 pkt 1 i pkt 2 kpa, orzekł jak w sentencji wyroku. O wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji Sąd orzekł w oparciu o przepis art. 152 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.