Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1929/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-10-29 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy: article: 49  ust.  1 i 2 w zw. z  art. 59 g i  art. 59 f  ust. 1-3
journal: Dz.U. 2013 poz 1409
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity
article: art. 153
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka (spr.), , Sędzia WSA Ewa Machlejd, Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska, Protokolant ref. staż. Magdalena Bąba, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 października 2015 r. sprawy ze skargi H. J. i K. J. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia opłaty legalizacyjnej I. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu pierwszej instancji, II. zasądza od [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżących H. J. i K. J. kwotę 2900 zł (dwa tysiące dziewięćset) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2014 r. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, po rozpatrzeniu zażalenia H. i K. J. oraz B. i T. J. na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] marca 2014 r. o ustaleniu opłaty legalizacyjnej w wysokości 50.000 zł celem zalegalizowania samowoli budowlanej dotyczącej budynku mieszkalnego jednorodzinnego w zakresie jego nadbudowy i rozbudowy – utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.

Postanowienie zostało wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2012 r. ustalił opłatę legalizacyjną z tytułu samowoli budowlanej dotyczącej obiektu budowlanego kat. I - budynku mieszkalnego jednorodzinnego w zakresie jego nadbudowy i rozbudowy w wysokości 50. 000 zł.

[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] listopada 2012 r. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.

Skargę do sądu administracyjnego na ww. postanowienie złożyli H. i K. J. oraz B. i T. J.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie prawomocnym wyrokiem z dnia 28 maja 2013 r., sygn. akt VII SA/Wa 26/13 uchylił zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu I instancji.

W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że podstawą rozstrzygnięcia organów nadzoru budowlanego było uznanie, że wymiana pokrycia dachowego przez skarżących stanowi kontynuację samowoli budowlanej polegającej na rozbudowie budynku mieszkalnego położonego na działce nr ew. [...] we wsi [...], gm. [...]. W związku z tym do tego ciągu samowoli budowlanych nie ma zastosowania art. 103 § 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r. Nr 106, poz. 1126 z późn. zm.). Natomiast znajduje zastosowanie art. 48 ww. ustawy.

Sąd nie podzielił poglądu wyrażonego w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Zgodnie z art. 103 ust. 2 Prawa budowlanego z 1994 r. przepisu art. 48 nie stosuje się do obiektów, których budowa została zakończona przed dniem wejścia w życie ustawy lub w stosunku do których przed tym dniem zostało wszczęte postępowanie administracyjne. Do takich obiektów stosuje się przepisy dotychczasowe.

Sąd wskazał, że nie ulega wątpliwości, że zastosowanie ma w takim przypadku art. 37 ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo budowlane, który stanowi, iż obiekty wybudowane niezgodnie z przepisami obowiązującymi w okresie ich budowy, podlegają przymusowej rozbiórce.

W ocenie Sądu orzekającego w niniejszej sprawie kluczowe znaczenie ma ustalenie czy rzeczywiście mamy do czynienia z ciągiem samowoli budowlanych uprawniających do zastosowania jednego przepisu odnoszącego się do procesu legalizacji. Na akceptację zasługuje pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego przywołany przez organ odwoławczy. Zauważył jednak, że dotyczy on odmiennego stanu faktycznego. W zasadzie w odniesieniu do przedmiotowego budynku roboty budowlane polegające na rozbudowie i przebudowie przeprowadzono według skarżących w 1994 r. oraz wymianę pokrycia dachowego z eternitu na blachę dokonaną już pod rządami ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane. Trudno uznać, że nie związane ze sobą roboty wykonane w ostępie kilkunastu lat stanowiły jeden ciąg zdarzeń. Poza tym wymianę pokrycia dachowego należy uznać za remont, który nie wymagał uzyskania pozwolenia na budowę, a należało jedynie dokonać zgłoszenia. Z tego faktu wynika konieczność rozdzielenia robót wykonanych w 1994 r. i tych dotyczących wymiany pokrycia. Nie ma żadnych formalnych przeszkód aby różny tryb legalizacji zastosować do poszczególnych robót. W ocenie orzekającego Sądu przyjęta przez organy nadzoru budowlanego wykładnia art. 103 ust. 2 Prawa budowlanego stanowi nieuzasadnione ograniczenie zastosowania tego przepisu i kłóci się z zasadą lex retro non agit. Poza tym wykładnia taka jest sprzeczna z zasadami logiki. Oznacza ona bowiem, że podjęcie jakichkolwiek prac (nawet w minimalnym zakresie) przy budynku podlegającym legalizacji według ustawy z 1974 r. zmienia tryb legalizacji wobec całego budynku.

W konkluzji Sąd uznał, że z uwagi na przyjęcie przez organ odwoławczy błędnej wykładni przepisów prawa budowlanego, czego konsekwencją było utrzymanie w mocy zaskarżonego postanowienia koniecznym było uchylenie postanowień obu instancji.

Sąd zalecił aby przy powtórnym rozpatrywaniu sprawy, precyzyjnie należy ustalić datę przebudowy i rozbudowy budynku mieszkalnego skarżących a następnie zastosować właściwy tryb legalizacji.

Po wyroku Sądu, powtórnie rozpatrując sprawę, organ I instancji wezwał E. P. (na jej wniosek wszczęto postępowanie) do złożenia wyjaśnień w sprawie oraz wystąpił do Centralnego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej o przesłanie zdjęć lotniczych terenu samowoli budowlanej.

W dniu [...] marca 2014 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] postanowieniem [...] marca 2014 r. na podstawie art. 49 ust. 1 i 2 w związku z art. 59 g oraz art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm.), w sprawie samowolnie rozbudowanego i nadbudowanego budynku mieszkalnego na działce nr ew. [...] we wsi [...], gm. [...] w związku ze spełnieniem obowiązku określonego postanowieniem z dnia [...] stycznia 2012 r. oraz po ustaleniu możliwości legalizacji ww. samowoli budowlanej postanowił ustalić H. i K. J. oraz B. i T. J. opłatę legalizacyjną z tytułu samowoli budowlanej dotyczącej obiektu budowlanego kat. I - budynku mieszkalnego jednorodzinnego w zakresie jego nadbudowy i rozbudowy w wysokości 50. 000 złotych (słownie pięćdziesiąt tysięcy złotych).

Ww. opłatę ustalono w wyniku wyliczeń określonych art. 49 ust. 1 i 2 oraz art. 59 f ust 1-3 ww. ustawy, wg wzoru: 50 x s x k x w = wysokość opłaty, w przedstawiony poniżej sposób (50 x 500,00 zł) x 2,0 x 1,0 = 50.000,00 zł gdzie:

50 - wskaźnik krotności stawki opłaty (ustalony art. 49, ust. 1 Pr. bud.); 500,00 zł. - s - stawka opłaty ( ustalona art. 59 f, ust. 2 Pr. bud.) oraz określone w załączniku do ustawy Prawo budowlane współczynniki dla jednorodzinnego budownictwa mieszkaniowego; 2,0 - współczynnik kategorii obiektu, 1,0 - współczynnik wielkości obiektu.

W uzasadnieniu, po przedstawieniu stanu faktycznego, organ wskazał, że stosując się do zaleceń wyroku WSA przeprowadził dodatkowe postępowanie wyjaśniające. Wezwał E. P. do złożenia wyjaśnień dotyczących terminów samowolnie wykonanych robót budowlanych. Strona złożyła pisemne oświadczenie, że budynek państwa J. rozbudowany został w parterze po roku 1995, natomiast nadbudowany po roku 2001. Do oświadczenia dołączyła kserokopie fragmentów z kasety wideo z własnego ślubu, który brała [...] października 2001 r. Widać na nich budynek sąsiadów parterowy, z poddaszem nieużytkowym, całkowicie różniącym się od budynku obecnego.

Z kolei na podstawie przekazanych z Centralnego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej zdjęć lotniczych nie można ustalić roku rozbudowy budynku. Można jedynie stwierdzić, że budynek w parterze został rozbudowany pomiędzy rokiem 1988 a 1997. Natomiast pod wszelką wątpliwość można stwierdzić, że nadbudowa została wykonana po roku 2004 r. Na zdjęciach zarówno z roku 1997, jak z 2004 dach budynku jest tradycyjny, dwuspadowy. Obecnie spadki dachu są zróżnicowane, a wykonane poddasze użytkowe, doświetlają liczne lukarny, których zarysy byłyby widoczne na zdjęciach. Roboty jakie zostały wykonane nad parterem budynku nie polegały tylko na wymianie pokrycia dachowego, jak twierdził inwestor.

W oparciu o zebrany materiał dowodowy organ uznał, że w sprawie samowolnej rozbudowy budynku mieszkalnego położonego na działce nr ew. [...] we wsi [...], gm. [...] mamy do czynienia z ciągiem samowoli budowlanych, do którego nie ma zastosowania art. 103 § 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, natomiast znajduje zastosowanie art. 48 ww. ustawy.

Na ww. postanowienie zażalenie wnieśli H. J., K. J., B. J. i T. J.

[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem dnia [...] maja 2014 r. na podstawie art. 136 i art. 123 § k.p.a. oraz art. 83 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, zlecił organowi I instancji przeprowadzenie postępowania uzupełniającego poprzez przeprowadzenie rozprawy administracyjnej z udziałem wszystkich stron postępowania w celu złożenia wyjaśnień pod rygorem odpowiedzialności karnej w zakresie ustalenia daty zakończenia nadbudowy i rozbudowy budynku mieszkalnego położonego na działce nr ew. [...] we wsi [...], gm. [...].

Rozprawę przeprowadzono w dniu [...] lipca 2014 r., w aktach znajduje się protokół rozprawy administracyjnej.

[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, po rozpatrzeniu zażalenia na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 k.p.a. i art. 83 ust. 2 ustawy Prawo budowlane utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.

W uzasadnieniu organ wskazał, jakich czynności dokonał organ I instancji w przeprowadzonym postępowaniu uzupełniającym, zacytował treść protokołu rozprawy administracyjnej, wskazując, jakie oświadczenie złożył pełnomocnik Państwa J. oraz treść oświadczenia E. P., że rozbudowa została rozpoczęta w latach 1993-1994, zaś daty zakończenia rozbudowy nie pamięta. Nadbudowy dokonano w latach 2006-2008, budynek nie był nigdy pokryty eternitem. Do protokołu zostały dołączone zdjęcia ze ślubu E. P. oraz akt ślubu. Z protokołu wynika również, że pełnomocnik kwestionował okazane fotografie jako oryginały i jako dowód zdarzeń z 2001 r.

Organ odwoławczy powołując się na ustalenia dokonane przez organ I instancji uznał, że nadbudowa i rozbudowa budynku mieszkalnego położonego na działce nr ew. [...] we wsi [...], gm. [...] została dokonana po 1995 r. Organ I instancji prawidłowo naliczył opłatę i ją uzasadnił.

Skargę na ww. rozstrzygniecie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyli H. J. i K. J. Zarzucili naruszenie art. 48 w związku z art. 103 § 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane poprzez ich niewłaściwą wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, w szczególności poprzez uznanie, iż w sprawie mamy do czynienia z ciągiem samowoli budowalnych. Zarzucili także naruszenie art. 7, 8, 77 § 1, 80 i 107 § 3 k.p.a. poprzez naruszenie zasady pogłębiania zaufania do organów Państwa, przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów przy ustalaniu stanu faktycznego, w szczególności w zakresie ustalenia daty zakończenia rozbudowy. W uzasadnieniu wskazali, że ocena uznania przez organy, że w sprawie mamy do czynienia z przyjęcie ciągiem samowoli budowlanych jest rażąco nieobiektywna i nie udowodniona zebranym materiałem dowodowym. Ponadto, przyjęcie takiej oceny jest rażąco sprzeczne z treścią wyroku WSA w Warszawie z dnia 28 maja 2013 r. i zawartą w tym orzeczeniu oceną prawną oraz faktyczną wykluczającą przyjęcie ciągłości w zakresie realizacji samowoli budowlanych. Zarzucił organowi oparcie się na zeznaniach E. P., z którą skarżący pozostają w konflikcie, zeznania jej nie są i nie mogą być uznane za obiektywny dowód. Podnieśli, że w 1994 r. E. P. była nastolatką i nie mogła znać dat rozbudowy budynku, zakwestionowali załączone przez E. P. fotografie.

Organ w odpowiedzi na skargę podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o jej oddalenie.

W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności.

Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną - art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej p.p.s.a.

Dokonując oceny zaskarżonego postanowienia w tak zakreślonych granicach uznać należy, iż skarga jest zasadna i zasługuje na uwzględnienie. W ocenie

Punktem wyjaśnia dla oceny legalności zaskarżonej decyzji jest prawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 maja 2013 r., sygn. VII SA/Wa 26/13.

Zgodnie z art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Przez ocenę prawną należy rozumieć sąd o prawnej wartości sprawy. Ocena prawna może dotyczyć stanu faktycznego, wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego, prawidłowości korzystania z uznania administracyjnego, jak i kwestii zastosowania określonego przepisu prawa materialnego i procesowego.

Z powyższego przepisu wynika wprost, że ilekroć dana sprawa jest przedmiotem rozpoznania przez sąd lub organ, jest on związany oceną prawną wyrażoną w tym orzeczeniu, jeżeli nie zostanie ono uchylone lub nie ulegną istotnej zmianie przepisy.

W pojęciu "ocena prawna" mieści się przede wszystkim wykładnia przepisów prawa materialnego i procesowego. Wykładnia w tym sensie zmierza do wyjaśnienia istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich zastosowania w konkretnym wypadku w związku z rozpoznawaną sprawą. Wskazania co do dalszego postępowania stanowią z reguły konsekwencję oceny prawnej. Dotyczą one sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych oraz wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie dla uniknięcia wadliwości w postaci np. braków w materiale dowodowym lub innych uchybień procesowych. W wyniku wydania wyroku o charakterze kasacyjnym sprawa wraca do stadium postępowania przed organem administracyjnym. Oznacza to obowiązek powtórnego rozpoznania tej sprawy przez ten organ i wydania decyzji, z uwzględnieniem oceny prawnej zawartej w wyroku. Podkreślenia wymaga, że zarówno organ administracji, jak i sąd, rozpatrując sprawę ponownie, obowiązane są zastosować się do oceny prawnej zawartej w uzasadnieniu wyroku (zob. wyrok NSA z dnia 1 września 2010 r., sygn. akt I OSK 920/10, treść dostępna w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Uwzględniając powyższe, Sąd kontrolując zaskarżone postanowienie, nie mógł dokonać jej oceny z pominięciem oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania, zawartych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 maja 2013 r., sygn. akt VII SA/Wa 26/13.

Sąd w niniejszym składzie obowiązany jest uwzględnić powyższą okoliczność w niniejszej sprawie z uwagi na treść art. 153 i art. 170 p.p.s.a., bowiem zgodnie z tym ostatnim przepisem, orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby.

W orzecznictwie i literaturze jednolicie przyjmuje się, iż związanie samego sądu administracyjnego w rozumieniu cyt. wyżej przepisu, oznacza, iż nie może on formułować nowych ocen prawnych - sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem - lecz zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania w razie stwierdzenia braku zastosowania się do wskazań w zakresie dalszego postępowania przed organem administracji publicznej (Komentarz - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi J.P. Tarno, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2004 r., s. 219-225).

Odnosząc powyższe rozważania do rozpoznawanej sprawy należy wskazać, że orzekając ponownie organy nie zastosowały się do oceny prawnej zawartej w uzasadnieniu wyroku z dnia 28 maja 2013 r. jak i zaleceń Sądu.

Jak wskazał Sąd w uzasadnieniu do ww. wyroku, w niniejszej sprawie kluczowe znaczenie ma ustalenie czy rzeczywiście mamy do czynienia z ciągiem samowoli budowlanych uprawniających do zastosowania jednego przepisu odnoszącego się do procesu legalizacji. Przy tym zaznaczył, że w zasadzie w odniesieniu do przedmiotowego budynku roboty budowlane polegające na rozbudowie i przebudowie przeprowadzono według skarżących w 1994 r. oraz wymianę pokrycia dachowego z eternitu na blachę dokonaną już pod rządami ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane. Trudno uznać, że nie związane ze sobą roboty wykonane w ostępie kilkunastu lat stanowiły jeden ciąg zdarzeń. Poza tym wymianę pokrycia dachowego należy uznać za remont, który nie wymagał uzyskania pozwolenia na budowę, a należało jedynie dokonać zgłoszenia. Z tego faktu wynika konieczność rozdzielenia robót wykonanych w 1994 r. i tych dotyczących wymiany pokrycia. Nie ma żadnych formalnych przeszkód aby różny tryb legalizacji zastosować do poszczególnych robót. W ocenie orzekającego Sądu przyjęta przez organy nadzoru budowlanego wykładnia art. 103 ust. 2 Prawa budowlanego stanowi nieuzasadnione ograniczenie zastosowania tego przepisu i kłóci się z zasadą lex retro non agit. Poza tym wykładnia taka jest sprzeczna z zasadami logiki. Oznacza ona bowiem, że podjęcie jakichkolwiek prac (nawet w minimalnym zakresie) przy budynku podlegającym legalizacji według ustawy z 1974 r. zmienia tryb legalizacji wobec całego budynku.

Sąd zalecił aby przy powtórnym rozpatrywaniu sprawy, precyzyjnie należy ustalić datę przebudowy i rozbudowy budynku mieszkalnego skarżących a następnie zastosować właściwy tryb legalizacji.

W ocenie Sądu organy, pomimo podjęcia pewnych czynności, nie ustaliły precyzyjnie daty przebudowy i rozbudowy budynku mieszkalnego skarżących. Oznacza to, że orzekający w sprawie organ nie wykonał zaleceń zawartych w prawomocnym wyroku WSA z dnia 28 maja 2013 r., sygn. akt VII SA/Wa 26/13.

Swoją ocenę oparły wyłącznie na oświadczeniach i dowodach jednej ze stron postępowania. Pominęły dowody (oświadczenia) skarżących, nie uzasadniając dlaczego odmawia im wiary. Nie wykorzystały w pełni wszystkich środków dowodowych w celu ustalenia daty przebudowy i rozbudowy. Pozyskane zdjęcia, w ocenie Sądu są nieczytelne i jako takie nie stanowią dowodu na twierdzenia organu, że z nich wynika brak lukarn w poddaszu użytkowym.

[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego dostrzegł wprawdzie luki w materiale dowodowym i zlecił organowi I instancji, przeprowadzenie dodatkowego postępowania wyjaśniającego poprzez przeprowadzenie rozprawy administracyjnej ale dowód ten nie przyczynił się do ustalenia datę przebudowy i rozbudowy budynku mieszkalnego skarżących. Sąd zauważa, że z protokołu wynika, że oświadczenie w kwestii daty przebudowy i rozbudowy składał pełnomocnik skarżących a nie sami skarżący. Ponadto, dowód strony przeciwnej był kwestionowany przez pełnomocnika skarżących. Rozprawa miała na celu ustalenie nadbudowy i rozbudowy a doprowadziła do kolejnych wątpliwości co do tej daty.

Kluczowe w postępowaniu wyjaśniającym toczącym się na podstawie k.p.a. jest przeprowadzenie nie każdego (jakiegokolwiek) dowodu, ale takiego, który dotyczy okoliczności istotnych w sprawie, mających wpływ na treść rozstrzygnięcia. Zgodnie bowiem z art. 80 k.p.a. organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Rozstrzygnięcie nie może pozostawiać wątpliwości co do swojej zasadności, bowiem w przypadku kontroli przez sad administracyjny musi jasno ze sprawy wynikać, która ze stron ma rację, czy organ, czy strona z rozstrzygnięcia organu niezadowolona. Tego wymaga zarówno art. 7 jak i art. 8 k.p.a. Wynikający z art. 77 § 1 k.p.a. obowiązek rozpatrzenia całego materiału dowodowego nakazuje odnieść się do wszystkich zgromadzonych dowodów i wyjaśnić dlaczego organ odmawia im wiary. Nie jest spełnieniem reguł wynikających z art. 77 § 1, art. 80 k.p.a., przemilczenie treści niektórych dowodów wynikających z akt sprawy.

Proces rozumowania organu, oraz argumenty przemawiające za przyjęciem określonej oceny winny znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu postanowienia (art. 107 § 3 k.p.a.), tak by adresat, a nadto sąd dokonujący kontroli legalności aktu, miał możliwość zapoznania się nie tylko ze stwierdzeniami organu, ale również z analizą, jaką organ przeprowadził w stosunku do każdego z dowodów i przyczyn, dla których niektóre dowody zostały uznane za wiarygodne, a innym odmówiono wiarygodności. Należy wskazać kryteria, jakimi kierowano się uznając jedną okoliczność za udowodnioną, a inną - nie. Brak w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia jak i postanowienia go poprzedzającego ustaleń oraz rozważenia wszystkich okoliczności związanych mających niewątpliwie wpływ na zastosowanie właściwego trybu legalizacji stanowi naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy.

Uchybienie przez organ administracyjny przepisowi art. 153 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi powoduje konieczność - w razie złożenia na tej podstawie kolejnej skargi - uchylenia zaskarżonej decyzji. Rozwiązanie to stanowi gwarancję przestrzegania przez organy administracji publicznej obowiązku związania orzeczeniem sądu. Działania naruszające tę zasadę muszą być konsekwentnie eliminowane przez uchylanie wadliwych z tego powodu rozstrzygnięć administracyjnych już chociażby z uwagi na związanie wcześniej przedstawioną oceną prawną także i samego sądu administracyjnego. Bez ścisłego stosowania powołanego przepisu trudno byłoby zapewnić spójność działania systemu władzy państwowej. Jego nieprzestrzeganie w istocie podważałoby bowiem obowiązującą w polskim prawie zasadę sądowej kontroli nad aktami i czynnościami organów administracji.

W konsekwencji Sąd uznał, iż zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu I instancji zostały wydane z naruszeniem wyżej powołanych przepisów k.p.a. oraz art. 153 p.p.s.a.

Z tych wszystkich względów Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku. O zwrocie kosztów postępowania orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a.