Wyrok WSA w Opolu, sygn. akt II SA/Op 528/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Data orzeczenia: 2012-12-28 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 48 ust. 1 w zw. z ust. 4, art. 29 ust. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2010 nr 243 poz 1623
law: Ustawa  z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jednolity.
article: art. 9, art. 10 par. 1.
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Teresa Cisyk Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Kmiecik (spr.) Sędzia WSA Daria Sachanbińska Protokolant St. sekretarz sądowy Joanna Szyndrowska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 28 grudnia 2012 r. sprawy ze skargi M. K. na decyzję Opolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Opolu z dnia 30 sierpnia 2012 r., nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiot postępowania sądowego stanowi decyzja Opolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Opolu z dnia 30 sierpnia 2012 r., nr [...], którą utrzymano w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w powiecie prudnickim z dnia 17 kwietnia 2012 r. w przedmiocie nakazania M. K. rozbiórki wiaty gospodarczej usytuowanej na działce nr A k.m. [...] w [...] nr [...].

Zaskarżona decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym:

W dniu 6 lipca 2010 r. do Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego w powiecie prudnickim wpłynęło pismo zawierające informację, że M. K. dokonał usunięcia eternitu falistego z szopy oraz wybudował szopo-wiatę, która przylega do garażu na maszyny rolnicze. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w powiecie prudnickim pismem z 1 września 2010 r. zawiadomił M. K. o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie wybudowania, bez wymaganego pozwolenia na budowę, wiaty gospodarczej o powierzchni zabudowy ok. 160 m2 usytuowanej na działce o nr ewid. A w [...] nr [...]. Oględziny obiektu przeprowadzone zostały w dniu 10 września 2010 r.

W wyniku przeprowadzonych oględzin ustalono, że kontrolowany obiekt to wiata gospodarcza o powierzchni zabudowy 160 m2, która została wybudowana przy istniejącym budynku gospodarczym na maszyny rolnicze. Wiata została częściowo obudowana ścianami murowanymi z bloczków betonowych o grubości 25 cm, posiada dach jednospadowy pokryty blachą trapezową ze spadkiem w kierunku sąsiedniej działki. W toku prowadzonego postępowania wyjaśniającego organ ustalił, że inwestor dokonał w dniu 3 grudnia 2009 r. zgłoszenia w Starostwie Powiatowym w Prudniku robót budowlanych polegających na budowie dwóch budynków gospodarczych oraz wiaty na maszyny rolnicze. Z dołączonych dokumentów wynika, że wiata miała być obiektem wolnostojącym, jednokondygnacyjnym o powierzchni zabudowy 24,7 m2, obudowanym z trzech stron ścianami murowanymi z cegły. Organ ustalił jednocześnie, że dla obszaru, na którym znajduje się przedmiotowa wiata nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Wobec powyższych ustaleń PINB w powiecie prudnickim postanowieniem z dnia 20 września 2010 r., działając na podstawie art. 48 ust. 2 i ust. 3 ustawy Prawo budowlane nałożył na inwestora obowiązek przedłożenia określonych w osnowie dokumentów. Inwestor złożył projekt budowlany wiaty gospodarczej oraz oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

Decyzją z dnia 4 stycznia 2011 r., nr [...], Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w powiecie prudnickim nakazał M. K. rozbiórkę wybudowanej bez wymaganego pozwolenia wiaty gospodarczej o powierzchni zabudowy ok. 160 m2 zlokalizowanej na posesji w [...] nr [...], działka nr A, k.m. [...], gmina [...]. W wyniku rozpoznania przez Opolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Opolu wniesionego przez inwestora odwołania decyzja z dnia 4 stycznia 2011 r. została uchylona i sprawa przekazana do ponownego rozpoznania. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w powiecie prudnickim wydał ponownie w dniu 17 marca 2011 r. postanowienie nr [...], którym nałożył na inwestora obowiązek przedłożenia dokumentów oraz w dniu 3 października 2011 r. decyzję nr [...], w przedmiocie rozbiórki wiaty gospodarczej, która w wyniku wniesionego przez M. K. odwołania została uchylona przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w powiecie prudnickim decyzją z dnia 26 października 2011 r., nr 127/11, a to wobec złożenia przez inwestora decyzji Burmistrza Głogówka o warunkach zabudowy. Złożony przez M. K. projekt budowlany nie został sprawdzony przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane do projektowania bez ograniczeń w odpowiedniej specjalności. W złożonych dokumentach brak było także aktualnego na dzień sprawdzenia zaświadczenia o wpisie osoby sprawdzającej na listę właściwej izby samorządu zawodowego, a także brak w dokumentacji technicznej projektu zagospodarowania działki sporządzonej na kopii aktualnej mapy zasadniczej. Stąd też Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w powiecie prudnickim postanowieniem z dnia 24 stycznia 2012 r., nr [...], zobowiązał inwestora do złożenia brakujących dokumentów. Skarżący nie wykonał zobowiązania organu. Skierował do organu natomiast pismo z dnia 13 marca 2012 r., w którym wskazał, że wydana przez Burmistrza Głogówka decyzja o warunkach zabudowy nie odpowiada treści wniosku i stąd też, jak to określił skarżący: "aktualnie jestem na etapie prostowania przedmiotowej decyzji, bądź wydania nowej."

Decyzją z dnia 14 kwietnia 2012 r., nr [...], Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w powiecie prudnickim działając na podstawie art. 48 ust. 1 w zw. z art. 49 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm.), po stwierdzeniu niewykonania obowiązku nałożonego postanowieniem z dnia 24 stycznia 2012 r. nakazał M. K. rozbiórkę wiaty gospodarczej usytuowanej w [...] nr [...] na działce nr A, k.m. [...], gmina [...].

W uzasadnieniu decyzji wskazał na poczynione ustalenia stanu faktycznego oraz przebieg postępowania administracyjnego, przytoczył brzmienie przepisu art. 49 ust. 3 Prawa budowlanego i stwierdził, że inwestor, pomimo podjęcia przez organ czynności zmierzających do legalizacji samowoli budowlanej nie wykonał zobowiązań wynikających z postanowienia z dnia 24 stycznia 2012 r. i nie przedłożył projektu budowlanego, który sprawdzony zostałby pod względem zgodności z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane do projektowania bez ograniczeń w odpowiedniej specjalności lub rzeczoznawcę budowlanego, a także zaświadczenia o wpisie osoby sprawdzającej na listę izby właściwego samorządu zawodowego aktualnego na dzień sprawdzenia projektu, oświadczenia osoby sprawdzającej o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej oraz uzupełnienia dokumentacji technicznej o projekt zagospodarowania działki sporządzony na kopii aktualnej mapy zasadniczej lub mapy jednostkowej, przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Uzasadniał nadto organ, że złożone przez inwestora pismo, z którego wynika, jakoby w dalszym ciągu toczyło się postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy nie znajduje potwierdzenia w żadnych dokumentach, a tym samym skoro bezskutecznie minął termin na wykonanie obowiązków nałożonych postanowieniem, to powyższe oznacza, że inwestor nie skorzystał z możliwości legalizacji przedmiotu samowoli budowlanej i organ zmuszony był zastosować przepis art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego, który w przypadku zaistnienia takiej sytuacji jest kategoryczny i nakłada na organ obowiązek orzeczenia nakazu rozbiórki.

Z treścią powyższej decyzji nie zgodził się M. K. We wniesionym odwołaniu podniósł, że wydana decyzja o warunkach zabudowy określiła inne parametry wiaty niż te, o które występował i stąd też w chwili obecnej jest na etapie zmiany przedmiotowej decyzji o warunkach zabudowy. Jednocześnie odwołujący stwierdził, że zamierza przebudować sporną wiatę w taki sposób, aby posiadała parametry określone w decyzji o warunkach zabudowy. Odwołujący wskazał jednocześnie na istniejące, jego zdaniem, rozbieżności pomiędzy decyzją, a wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy.

Zaskarżoną decyzją z dnia 30 sierpnia 2012 r. Opolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Opolu utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ przedstawił stan faktyczny sprawy z uwzględnieniem treści pisma Burmistrza Głogówka z dnia 24 sierpnia 2012 r. w przedmiocie ewentualnego postępowania dotyczącego zmiany ostatecznej decyzji z dnia 18 lipca 2011 r. o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji obejmującej budowę wiaty gospodarczej w miejscowości [...] na działce nr A, k.m. [...], obręb [...], wydanej na rzecz M. K. Wskazując na ustalony stan faktyczny oraz przepisy art. 48 Prawa budowlanego stwierdził, że zapadła w sprawie decyzja organu I instancji jest prawidłowa. W sprawie nie budzi wątpliwości, że wybudowany obiekt, ze względu na parametry, wymagał uzyskania pozwolenia na budowę, którym inwestor nie dysponował. Nałożone postanowieniem na inwestora określone obowiązki stanowiły pierwszy etap postępowania legalizacyjnego. Wśród nałożonych na inwestora obowiązków organ I instancji nie nałożył obowiązku przedłożenia zmienionej ostatecznej decyzji Burmistrza Głogówka z dnia 18 lipca 2011 r., nr [...], ustalającej na rzecz M. K. warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Argumentował nadto, że wobec treści złożonego odwołania zwrócił się do Burmistrza Głogówka i został poinformowany, że przed tym organem nie toczy się żadne postępowanie w przedmiocie zmiany decyzji z dnia 18 lipca 2011 r. i stąd też ten argument odwołania nie jest prawdziwy. Skoro zatem upłynął termin wykonania obowiązków nałożonych postanowieniem z dnia 24 stycznia 2012 r., a zobowiązany ich nie wykonał, to organ zobligowany treścią przepisu art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego zmuszony był nakazać rozbiórkę samowolnie wybudowanego obiektu. Organ odwoławczy zauważył nadto, że odwołujący dysponował odpowiednio długim okresem, który umożliwiał wykonanie nałożonych obowiązków, a mimo to ich nie wykonał do chwili wydania przedmiotowej decyzji.

W złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu skardze M. K. żądał uchylenia zaskarżonej decyzji oraz zasądzenia kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie art. 10 § 1 i 2 K.p.a. poprzez odstąpienie od zawiadomienia skarżącego o zakończeniu postępowania i brak umożliwienia mu wypowiedzenia się co do zebranych materiałów, dowodów i zgłoszonych żądań przed wydaniem decyzji, w sytuacji, gdy w sprawie nie występowała jakakolwiek przesłanka uzasadniająca takie odstąpienie w świetle art. 10 § 2 K.p.a., a które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik postępowania; naruszenie przepisów art. 9 K.p.a. w zw. z art. 7 K.p.a. poprzez prowadzenie postępowania administracyjnego bez należytego i wyczerpującego poinformowania skarżącego o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie jego praw i obowiązków będących przedmiotem tego postępowania, w sytuacji gdy istniała konieczność takiego poinformowania przed wydaniem decyzji, a także naruszenie zaskarżoną decyzją interesu skarżącego, zwłaszcza jego prawa własności przez nakazanie rozbiórki wybudowanego obiektu budowlanego, jak i narażenie go na uszczerbek majątkowy, w sytuacji gdy legalizacja takiej samowolnej budowy była i jest możliwa. Wskazując na powyższe skarżący domagał się uchylenia zaskarżonej decyzji w całości. W uzasadnieniu skargi skarżący wskazując na zaistniały w sprawie stan faktyczny dowodził, że nie wykonał w całości nałożonych na niego postanowieniem z dnia 24 stycznia 2012 r. obowiązków, gdyż pismem z dnia 10 października 2012 r. zwrócił się do Burmistrza Głogówka o sprostowanie omyłek w decyzji o warunkach zabudowy. Obiektywnie zatem rzecz biorąc, organ na podstawie treści tego pisma oraz pisma z dnia 13 marca 2012 r. winien powziąć wątpliwości co do tego, czy skarżący należycie rozumie tok prowadzonego wobec niego postępowania administracyjnego i czy wie, jakie obowiązki zostały na niego nałożone i jakie są skutki ich niedopełnienia. W przedmiotowej sprawie organ I instancji, pomimo że miał czas na podjęcie czynności "o charakterze uświadamiającym", czy też dyscyplinującym przyjął bierną postawę, a następnie wykorzystując nieznajomość prawa po stronie skarżącego wydał najprostszą i najwygodniejszą dla siebie decyzję o nakazie rozbiórki. Organ odwoławczy rozpoznając odwołanie skarżącego, w którym wprawdzie ten nie zawarł powyższych zarzutów, nie dostrzegł problemu, który zaistniał w sprawie i naruszając zasady wynikające z art. 9 K.p.a. i art. 7 K.p.a. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Naruszenie powyższych zasad skutkuje niemożnością pozostawienia w obrocie prawnym zaskarżonej decyzji. Za uchyleniem tej decyzji przemawia także naruszenie art. 10 § 1 K.p.a., gdyż mając na uwadze czas trwania postępowania od września 2010 r., liczbę wydawanych w sprawie decyzji, rodzaj i charakter nakładanych na skarżącego zobowiązań, należy przypuszczać, że skierowanie do niego wymaganego przepisem zawiadomienia o zakończeniu postępowania oraz możliwości wypowiedzenia się co do zebranego w sprawie materiału mogłoby przyczynić się do zrozumienia przez skarżącego istoty prowadzonego postępowania.

Opolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Opolu w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Dodatkowo podkreślał, że zarzut naruszenia art. 10 § 1 K.p.a. jest chybiony, gdyż skarżący nie wykazał, że brak tego zawiadomienia uniemożliwił mu podjęcie konkretniej czynności procesowej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z przepisem art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2012 r., poz. 270; zwanej dalej P.p.s.a.). W przypadku, gdy skarga nie ma uzasadnionych podstaw podlega ona oddaleniu (art. 151 P.p.s.a). Powyższe oznacza, iż w postępowaniu sądowym nie mogą być brane pod uwagę argumenty natury słusznościowej, czy celowościowej, a badaniu podlega wyłącznie legalność aktu administracyjnego, czyli jego zgodność z przepisami prawa materialnego i prawidłowość przyjętej przez organ procedury, która doprowadziła do wydania aktu.

Zauważyć należy także, iż stosownie do art. 134 § 1 P.p.s.a., Sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Przedmiotem oceny w niniejszej sprawie jest decyzja Opolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Opolu z dnia 30 sierpnia 2012 r., którą utrzymano w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w powiecie prudnickim z dnia 17 kwietnia 2012 r. w przedmiocie nakazania M. K. rozbiórki wiaty gospodarczej o powierzchni 160 m2, wobec niewykonania obowiązku nałożonego postanowieniem z dnia 24 stycznia 2012 r.

Przeprowadzona w niniejszej sprawie przez Sąd kontrola legalności zaskarżonej decyzji wykazała, iż zarówno zaskarżona decyzja, jak i utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji odpowiadają prawu.

Podstawę materialno - prawną decyzji stanowił przepis art. 48 ust. 1 w zw. z ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 – zwanej dalej Prawo budowlane), który stanowił, że właściwy organ nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego, lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę. Dostrzec należy również, że organy nadzoru budowlanego podjęły czynności, o których mowa w art. 48 ust. 4 Prawa budowlanego i postanowieniem z dnia 24 stycznia 2012 r. nałożyły na skarżącego obowiązek przełożenia ściśle i wyraźnie oznaczonych dokumentów, zakreślając jednocześnie skarżącemu odpowiednio długi termin na wykonanie tego zobowiązania. Skarżący pomimo upływu tego terminu nie wykonał nałożonego na niego obowiązku.

W zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji zasadnie zatem przyjęto, że nie jest możliwe dokonanie legalizacji samowolnie wybudowanej wiaty gospodarczej o powierzchni ok. 160 m2, albowiem skarżący nie wykonał obowiązków nałożonych na niego postanowieniem z dnia 24 stycznia 2012 r. Takie stanowiskiem organów obu instancji musi zostać zaaprobowane, gdyż w sprawie niekwestionowanym są (nie czyni tego skarżący podważając ustalenia stanu faktycznego, ani w treści odwołania, ani też w skardze) ustalone przez organy parametry wybudowanego obiektu, ani też brak wymaganego pozwolenia na budowę, jak i fakt niewykonania nałożonych na skarżącego zobowiązań, które miały na celu przeprowadzenie postępowania legalizacyjnego dokonanej przez skarżącego samowoli budowlanej.

Wskazać należy, że przepisy Prawa budowlanego wprowadziły zasadę wyrażoną w art. 28, zgodnie z którą budowę można rozpocząć po uzyskaniu przez inwestora pozwolenia na budowę zamierzonego przedsięwzięcia inwestycyjnego. Wyjątek od tej zasady stanowią przepisy art. 29-31 Prawa budowlanego, które umożliwiają wykonywanie obiektów budowlanych lub robót budowlanych na podstawie zgłoszenia.

Zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego pozwolenia na budowę nie wymaga m.in. budowa wolnostojących parterowych budynków, wiat i altan (...). Wykonanie takich robót budowlanych obciążone zostało jedynie obowiązkiem zgłoszenia w przypadku, gdy obiekty te nie przekraczają 25 m2 zabudowy i łączna liczba tych obiektów na działce nie może przekraczać dwóch na każde 500 m² powierzchni działki. Przedmiotowy obiekt nie spełnia tych warunków, a zebrany w sprawie materiał dowodowy pozwalał na przyjęcie, że wykonany obiekt budowlany wymagał uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę, a inwestor nie legitymował się takim pozwoleniem. Stąd też przedmiotowa budowa stanowi samowolę budowlaną i zastosowanie w sprawie ma przepis art. 48 ust. 1 w zw. z ust. 4 Prawa budowanego, a to wobec tego, że skarżący nie skorzystał z możliwości legalizacji przedmiotowego obiektu budowlanego, a tym samym nie doszło do doprowadzenia go do stanu zgodnego z prawem.

Zarzuty skargi sprowadzały się do naruszenia zasad postępowania, to jest zasady dotyczącej obowiązku udzielania przez organy administracji informacji faktycznej i prawnej (art. 9 K.p.a.) oraz zasady czynnego udziału strony w postępowaniu (art. 10 K.p.a.). Zgodnie z art. 9 K.p.a. zdanie pierwsze organy administracji publicznej są obowiązane do należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego. Naruszenie tej zasady przejawia się w odmowie udzielenia informacji stronie oraz nienależycie udzielonej informacji, a to poprzez udzielenie informacji niejasnej lub błędnej, czy też udzielenie informacji niewyczerpującej, to jest takiej, która pomija okoliczności faktyczne lub prawne, które mają znaczenie dla załatwienia sprawy (por. komentarz do art. 9 K.p.a. pod red. prof. dr hab. B. Adamiak). W przedmiotowej sprawie nie wystąpiła żadna z tych okoliczności, a naruszenia obowiązku udzielania informacji skarżący upatruje w treści pisma z dnia 13 marca 2012 r., w którym w związku nałożeniem na niego obowiązków określonych w postanowieniu z dnia 24 stycznia 2012 r., wskazywał na okoliczności dotyczące rozbieżności, jaka jego zdaniem występuje pomiędzy wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, a zapadłą w tym zakresie decyzją. W przedmiotowej sprawie wskazać należy na fakt, na który zresztą wskazuje sam skarżący, że postępowanie w sprawie toczyło się od września 2010 r. i zapadały w nim uprzednio decyzje nakazujące rozbiórkę spornego obiektu, a to m.in. ze względu na niewykonanie przez skarżącego nałożonych na niego obowiązków. Stąd też skoro skarżący posiadał wiedzę i to z toczącego się postępowania dotyczącą tego, że niewykonanie jasno i wyraźnie określonych obowiązków w terminie zakreślonym w postanowieniu z dnia 24 stycznia 2012 r. skutkuje wydaniem decyzji o rozbiórce obiektu, to zbędnym było udzielanie przez organ informacji o skutkach niewykonania tego zobowiązania. Dostrzec należy również, że skarżący nie udowodnił naruszenia przez organ obowiązku informowania o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie jego praw i obowiązków. Skarżący pominął milczeniem to, że organy administracji, w związku z jego twierdzeniami, przeprowadziły postępowanie wyjaśniające i ustaliły, że nie podjął on czynności zmierzających do zmiany decyzji o warunkach zabudowy. Skarżący nie przypisał także żadnego znaczenia obowiązkom, które nałożone zostały na niego postanowieniem z dnia 24 stycznia 2012 r., a wśród których brak było zobowiązania do złożenia decyzji o warunkach zabudowy o innej treści niż została złożona. Podkreślenia wymaga zatem to, że zasada udzielania informacji nie oznacza obowiązku organu udzielania stronie pomocy prawnej, czy też zastępowania jej aktywności poprzez instruowanie o wyborze optymalnego sposobu postępowania (por. wyrok NSA z dnia 20 października 2011 r., sygn. akt II OSK 1450/10; wyrok WSA w Gdańsku z dnia 8 lutego 2012 r., sygn. akt II SA/Gd 772/11; czy wyrok WSA w Warszawie z dnia 6 lutego 2012 r., sygn. akt II SA/Wa 2081/11 - dostępne http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Obowiązek informowania organu nie może być rozciągnięty na pisma strony, które są czytelne i jasne i dotyczą oceny treści zapadłych w innych sprawach decyzji administracyjnych (czy decyzja jest zgodna z wnioskiem skarżącego czy też nie), a zasadę wyrażoną w art. 9 K.p.a. należy stosować w sytuacjach, w których strona nie ma już możliwości podjęcia czynności w sposób formalnie poprawny (np. z uwagi na upływ terminu) bądź też w sytuacji, gdy z żądania strony nie wynika w sposób oczywisty, czego się domaga.

Na uwzględnienie nie zasługuje także zarzut naruszenia zasady czynnego udziału strony w postępowaniu. Lektura akt administracyjnych dowodzi, że skarżący aktywnie uczestniczył w postępowaniu prowadzonym od września 2010 r. oraz że organ przed wydaniem zaskarżonej decyzji nie zastosował się do wymogu przewidzianego przepisem art. 10 § 1 K.p.a. Jednakże, zarzut naruszenia przepisu art. 10 § 1 K.p.a. przez niezawiadomienie strony o zebraniu materiału dowodowego oraz możliwości wypowiedzenia się co do zebranego materiału dowodowego i składania wniosków może odnieść skutek wówczas, gdy stawiająca go strona wykaże, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych. Na stronie stawiającej zarzut spoczywa zatem ciężar wykazania istnienia związku przyczynowego między naruszeniem przepisów postępowania, a wynikiem sprawy (por. postanowienie NSA z dnia 22 marca 2012 r., sygn. akt II GSK 431/12 – publ. na ww. stronie internetowej oraz wskazane w odpowiedzi na skargę orzecznictwo sądowe). Skarżący nie wskazał na to, że naruszenie zasady z art. 10 K.p.a. uniemożliwiło mu dokonanie konkretnej czynności procesowej.

Powyższe prowadzi do konstatacji, że skarżący, w takim stanie faktycznym, nie został pozbawiony możliwości przedłożenia organowi nadzoru budowlanego I instancji dokumentów, które w sposób jasny i wyraźny zostały określone w postanowieniu z dnia 24 stycznia 2012 r. Niewykonanie tego zobowiązania, wobec kategorycznego brzmienia przepisu art. 48 ust. 1 w zw. z ust. 4 Prawa budowlanego, obligowało organ do wydania nakazu rozbiórki samowolnie wybudowanego obiektu.

Mając powyższe na uwadze, orzeczono jak w sentencji na zasadzie art. 151 P.p.s.a.