Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 457/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-08-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6550
Skarżony organ: Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Marek Krawczak (spr.), Sędzia WSA - Arkadiusz Tomczak, Sędzia WSA - Bożena Zwolenik, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 28 sierpnia 2019 r. sprawy ze skargi T. B. na postanowienie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia ... stycznia 2019 r. nr ... w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania: oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi wniesionej przez T.B. (dalej: "Skarżąca" lub "Strona") jest postanowienie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi (dalej: "MRiRW" lub "organ odwoławczy") z [...] stycznia 2019 r. nr [...] , utrzymujące w mocy postanowienie Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej: "Prezes ARiMR" lub "organ I instancji") z [...] września 2018 r., nr [...], w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w S. (dalej: "Dyrektor ARiMR") z [...] kwietnia 2010 r. Nr [...] oraz poprzedzającej ją decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w B. (dalej: "Kierownik ARiMR") z [...] lutego 2010 r. Nr [...] w sprawie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2009.

Zaskarżone postanowienie zostało wydane w następującym stanie faktycznym.

W dniu 14 maja 2009 r. T.B. złożyła w Biurze Powiatowym ARiMR w B. wniosek o przyznanie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2009.

Decyzją z [...] lutego 2010 r. Kierownik ARiMR odmówił Stronie przyznania jednolitej płatności obszarowej i nałożył sankcję w wysokości 3761,79 zł oraz odmówił przyznania uzupełniającej płatności obszarowej do powierzchni grupy upraw podstawowych i nałożył sankcję w wysokości 2.645,01 zł.

Po rozpoznaniu odwołania, Dyrektor ARiMR decyzją z [...] kwietnia 2010 r. utrzymał w mocy decyzję Kierownika ARiMR.

Na decyzję Dyrektora ARiMR z [...] kwietnia 2010 r. Strona złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, który wyrokiem z 7 października 2010 r. sygn. akt: I SA/Sz 488/10, oddalił skargę.

Następnie, w wyniku rozpatrzenia wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji w przedmiocie odmowy przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2009, decyzją z [...] lipca 2011 r. Nr [...] Prezes ARiMR odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Dyrektor ARiMR z [...] kwietnia 2010 r. oraz poprzedzającej ją decyzji Kierownika ARiMR z [...] lutego 2010 r w sprawie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2009.

Pismem z [...] lipca 2018 r. Strona zwróciła się o stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji Kierownika ARiMR z [...] lutego 2010 r. o odmowie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2009.

Postanowieniem z [...] września 2018 r. Prezes ARiMR odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Dyrektora ARiMR z [...] kwietnia 2010 r. oraz poprzedzającej ją decyzji Kierownika ARiMR z [...] lutego 2010 r. w sprawie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2009.

W wyniku rozpoznania zażalenia, MRiRW postanowieniem z dnia [...] stycznia 2019 r. Nr [...] utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie Prezesa ARiMR. Stwierdził, że decyzje objęte wnioskiem o stwierdzenie ich nieważności były poddane kontroli sądowoadministracyjnej w wyniku, której prawomocnym wyrokiem z 7 października 2010 r. sygn. akt I SA/Sz 488/10, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, oddalił skargę. Zatem, co podkreślił organ odwoławczy, oddalenie skargi przez sąd administracyjny (a więc uznanie, że w chwili wydawania zaskarżonej decyzji nie była ona prawnie wadliwa z punktu widzenia ustanowionych kryteriów kontroli legalności decyzji administracyjnych) zamyka organom administracji publicznej drogę do stwierdzenia jej nieważności z uwagi na związanie organu prawomocnym orzeczeniem. Próby wyeliminowania takiej decyzji z obrotu prawnego w drodze stwierdzenia nieważności stanowiłyby niedopuszczalną ingerencję organu w prawomocne orzeczenie Sądu, bowiem - jak już wskazano - Sąd z urzędu ma obowiązek ustalić, czy występują okoliczności uzasadniające stwierdzenie nieważności decyzji. Zatem wszczęcie postępowania nieważnościowego w niniejszej sprawie jest niedopuszczalne.

Skarżąca nie zgodziła się z powyższym postanowieniem i wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, a to:

1) art. 134 § 1 w zw. z art. 170 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, a polegające na uznaniu, że materialna prawomocność wyroków sądów administracyjnych, w zakresie w jakim wyklucza wszczęcie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności prawomocnej decyzji administracyjnej, rozciąga się także na przesłanki i okoliczności, co do których sądy administracyjne rozpoznające uprzednio sprawę nie wypowiedziały się w pisemnych motywach (uzasadnieniu), tj. które nie były materialnym przedmiotem rozstrzygnięcia;

2) art. 170 p.p.s.a. w zw. z art. 171 p.p.s.a. poprzez nieprawidłowe uznanie, iż wydanie wyroku administracyjnego oddalającego skargę na decyzję, wiąże bezwzględnie organ właściwy do stwierdzenia nieważności tej decyzji w sposób uniemożliwiający wszczęcie w tym celu postępowania, podczas gdy wyrok prawomocny ma powagę rzeczy osądzonej tylko co do tego, co w związku ze skargą stanowiło przedmiot rozstrzygnięcia;

3) art. 145 § 1 p.p.s.a. poprzez nieprawidłowe uznanie, iż skoro sąd administracyjny zobligowany jest z urzędu stwierdzić nieważność decyzji w przypadku zajścia ku temu przyczyn określonych w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach, to oddalenie skargi równoznaczne jest z brakiem takich przyczyn;

4) art. 61a § 1 K.p.a. poprzez nieprawidłowe uznanie, że fakt wydania orzeczenia sądu administracyjnego odnośnie decyzji administracyjnej, jak również fakt wcześniejszego wydania decyzji o odmowie stwierdzenia jej nieważności stanowi "inną uzasadnioną przyczynę", z powodu której postępowanie o stwierdzenie nieważności nie może być wszczęte, obligującą do wydania postanowienia o odmowie postępowania.

W oparciu o powyższe zarzuty Strona wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego wg norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi Strona wskazała, że na gruncie toczących się w przeszłości postępowań w stosunku do decyzji z [...] lutego 2010 r. w żaden sposób nie zostało podjęte badanie przesłanek, które zostały wskazane we wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] lipca 2018 r.

Postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Szczecinie, zakończone wyrokiem z 7 października 2010 r. sygn. akt I SA/Sz 488/10, zdaniem Skarżącej, wbrew twierdzeniom organu, nie obejmowało badania przesłanek przemawiających za bezwzględną nieważnością decyzji Dyrektora ARiMR z [...] kwietnia 2010 r. oraz decyzji Kierownika ARiMR z [...] lutego 2010 r. Wynikało to również z faktu, że linia orzecznicza dementująca pogląd, że grunty objęte wnioskiem o przyznanie płatności w ogóle nie musiały być utrzymane w dobrej kulturze rolnej na dzień 30 czerwca 2003 r., została ukształtowana dopiero później, zaś WSA w Szczecinie nie mógł podjął się wystarczająco głębokiej analizy, która mogłaby go do tego słusznego przekonania doprowadzić. Zatem z perspektywy czasu, co podkreśliła Strona okazało się, iż decyzja objęta przedmiotem postępowania przed WSA w Szczecinie została wydana z rażącym naruszeniem prawa, zaś przemawiają za tym przesłanki, które były poza zakresem badań Sądu.

W odpowiedzi na skargę MRiRW wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż zadaniem wojewódzkiego sądu administracyjnego jest zbadanie legalności zaskarżonego aktu pod względem jego zgodności z prawem, to znaczy ustalenie, czy organy orzekające w sprawie prawidłowo zinterpretowały i zastosowały przepisy prawa w odniesieniu do właściwie ustalonego stanu faktycznego.

Mając na względzie powyższe unormowanie Sąd uznał, że skarga podlega oddaleniu bowiem zaskarżone postanowienie nie narusza prawa.

Zgodnie z art. 61 § 1 K.p.a. postępowanie administracyjne wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. Natomiast w myśl art. 61a § 1 K.p.a. gdy żądanie, o którym mowa w art. 61, zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. W literaturze i orzecznictwie sądów administracyjnych prezentowane jest stanowisko, że wydanie postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania administracyjnego jest dopuszczalne wyłącznie z powodu przeszkód o charakterze przedmiotowym i podmiotowym oczywistych, tj. takich, których wystąpienie jest możliwe do stwierdzenia po wstępnej analizie wniosku.

Zdaniem Sądu zasadnie organ administracji, działając w oparciu o art. 61a § 1 K.p.a. odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w S. z [...] kwietnia 2010 r. oraz poprzedzającej ją decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w B. z [...] lutego 2010 r., w sprawie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2009.

Decyzja ta była bowiem przedmiotem kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, który wyrokiem z 7 października 2010 r. sygn. akt I SA/Sz 488/10, oddalił skargę.

Należy podkreślić, iż postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji dotyczy wymienionych w art. 156 K.p.a. wad prawnych samej decyzji, które istnieją w dacie wydania decyzji przez organ. Oddalenie więc skargi na tę decyzję, jest równoznaczne z dokonaniem przez Wojewódzki Sąd Administracyjny oceny, że wada taka nie wystąpiła.

W ocenie Sądu organy administracji w sposób prawidłowy zastosowały wykładnię przepisu art. 61a K.p.a. Trafność tej wykładni znajduje potwierdzenie w treści uchwały NSA z dnia 9 grudnia 2009 r., zgodnie z którą "żądanie stwierdzenia nieważności decyzji od której skargę oddalono prawomocnym wyrokiem sądu administracyjnego powinno zostać załatwione przez wydanie decyzji o odmowie wszczęcia postępowania (art. 157 § 3 K.p.a.) wówczas, gdy w rezultacie wstępnego badania zawartości żądania organ administracji publicznej ustali wystąpienie - z uwagi na wydany uprzednio wyrok sądu - przeszkody przedmiotowej czyniącej jego rozpoznanie niedopuszczalnym. W pozostałych przypadkach organ administracji publicznej obowiązany jest rozpoznać żądanie co do istoty stosując art. 158 § 1 w zw. z art. 156 § 1 K.p.a.". Wprawdzie uchwała ta podjęta została w czasie obowiązywania art. 157 § 3 K.p.a. jednakże biorąc pod uwagę, że po nowelizacji Kodeksu postępowaniu administracyjnego i uchyleniu art. 157 § 3 organ administracji orzeka w przedmiocie wszczęcia postępowania nieważnościowego na zasadach ogólnych określonych w art. 61a § 1 tej ustawy należało przyjąć ze stanowisko zawarte w tej uchwale ma zastosowanie również do rozstrzygnięć wydawanych w oparciu o ten ostatni przepis.

Dodać należy, że zgodnie z treścią art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związanym zarzutami i wnioskami skargi ani wskazaną podstawą prawną. Oznacza to, że sąd rozpoznając skargę w pierwszej kolejności winien ocenić, czy decyzja będąca przedmiotem kontroli nie zawiera wad kwalifikowanych uzasadniających stwierdzeniem jej nieważności. Skoro Sąd oddalił skargę na decyzję z [...] kwietnia 2010 r. oznacza to, że nie dopatrzył się takiego naruszenia prawa ani nawet zwykłego, które mogłoby mieć wpływ na wynik sprawy.

W świetle art. 170 p.p.s.a., wydane w sprawie orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Moc wiążąca orzeczenia określona w tym przepisie oznacza, że podmioty w nim wymienione muszą przyjmować, iż dana kwestia prawna kształtuje się tak, jak stwierdzono w prawomocnym orzeczeniu. Zatem, w kolejnym postępowaniu, w którym pojawi się dana kwestia, nie może ona być już ponownie badana.

Z tych względów Sąd uznał, że zarzuty skargi nie znajdują oparcia w przepisach prawa, a biorąc dodatkowo pod uwagę, że Sąd nie dostrzegł takich naruszeń przepisów prawa procesowego lub materialnego, które mogłoby mieć wpływ na wynik sprawy - skargę należało oddalić.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.