Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 3345/19
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2020-05-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Drogi publiczne
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 30 ust. 2, art. 30 ust. 6 pkt 2, art. 32 ust. 4 pkt 2
journal: Dz.U. 2018 poz 1202
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane.
article: art. 4 pkt 8, art. 29 ust. 1 i ust. 3
journal: Dz.U. 2018 poz 2068
law: Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - tekst jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Marzenna Linska-Wawrzon Sędziowie Sędzia NSA Teresa Zyglewska Sędzia del. WSA Kazimierz Bandarzewski (spr.) po rozpoznaniu w dniu 26 maja 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 lipca 2019 r. sygn. akt VII SA/Wa 316/19 w sprawie ze skargi P. sp. z o.o. z siedzibą w T. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie wniesienia sprzeciwu do zgłoszenia robót budowlanych I. uchyla zaskarżony wyrok i skargę oddala, II. zasądza od P. sp. z o.o. z siedzibą w T. na rzecz Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego kwotę 610 (sześćset dziesięć) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 18 lipca 2019 r. sygn. akt VII SA/Wa 316/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uwzględnił skargę Przedsiębiorstwa [...] sp. z o.o. z siedzibą w T. i uchylił zaskarżoną decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2018 r. nr [...] oraz poprzedzającą ją decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia [...] października 2018 r. nr [...] wnoszącą sprzeciw od zgłoszenia zamiaru wykonania przez skarżącą Spółkę inwestycji pn. "budowa zjazdu publicznego z drogi krajowej nr [...] [...] do działki nr [...] w [...]".

W uzasadnieniu orzeczenia Sąd pierwszej instancji stwierdził, że organy naruszyły art. 7 i art. 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096) zwanej dalej w skrócie K.p.a. i wadliwie przeprowadziły postępowanie wyjaśniające, a w związku z tym błędnie przyjęły, że inwestycja objęta zgłoszeniem jest niezgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, co uzasadnia zastosowanie art. 30 ust. 6 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawa budowlanego (Dz. U. z 2018 r. poz. 1202, z późn. zm.).

Wyjaśniono, że uwzględniając wniosek dowodowy skarżącej, Sąd dokonał analizy przedłożonego wypisu i wyrysu z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla działki nr [...], nr [...] i części działki nr [...] (wypis z planu miejscowego Burmistrza Miasta [...] z dnia [...] listopada 2018 r. dla ww. działek oraz załączony do niego wyrys dla tych działek datowany na 30 listopada 2018 r.). Ustalił, że działka o nr [...] wbrew stanowisku organów nie jest objęta w całości ustaleniami obowiązującego planu miejscowego zagospodarowania przestrzennego "Nowy Targ 21 (obszar lotniska wraz z otoczeniem)" przyjętego uchwałą Rady Miasta Nowy Targ z dnia 29 grudnia 2011 r. nr XIV/107/2011, który przewiduje zakaz realizacji nowych zjazdów, bowiem wschodnia część tej działki objęta jest planem miejscowym zatwierdzonym uchwałą Rady Miejskiej w Nowym Targu z dnia 28 października 1999 r. nr 106/XV/99 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "Nowy Targ 8", który nie wprowadza zakazów co do budowy zjazdów. Jak wynika z porównania dokumentacji załączonej do zgłoszenia z wyrysem z planu miejscowego "Nowy Targ 8", zgłoszenie obejmuje tę część działki nr [...], która znajduje się w zakresie obowiązywania planu miejscowego "Nowy Targ 8". Organy opierając swoje ustalenia wyłącznie o część tekstową ww. planów miejscowych i uzyskane telefonicznie informacje z Wydziału Planowania Przestrzennego Urzędu Miasta Nowy Targ co do zakresu ich obowiązywania, nie dysponując przy tym wypisem i wyrysem z planu miejscowego dla działek przeznaczonych pod inwestycję, przeprowadziły postępowanie dowodowe w sposób nieprawidłowy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny nie podzielił oceny organów, że dokumentacja załączona do zgłoszenia nie jest kompletna, ponieważ oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane dotyczy tylko działki nr [...]. W sytuacji, gdy skarżąca do zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych załączyła decyzję zarządcy drogi – Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] sierpnia 2018 r. znak: [...] zezwalającą, na podstawie art. 29 ust. 1 i 5 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2018 r. poz. 2068, z późn. zm.) na lokalizację zjazdu publicznego z drogi krajowej Nr [...] [...] do działki nr [...] w [...], zbędnym jest żądanie od inwestora oświadczenia z art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego uzupełnionego o działki drogowe, na których zaplanowano wykonanie przedmiotowego zjazdu.

Stwierdzono, że w okolicznościach niniejszej sprawy wskazanie na niekompletność dokumentacji załączonej do zgłoszenia, bez zastosowania trybu określonego w art. 30 ust. 5c Prawa budowlanego nie może stanowić o prawidłowości wydanych decyzji o sprzeciwie. Tym bardziej jeśli zważy się, że organy orzekające nie wykazały zasadności prezentowanego stanowiska dotyczącego ewentualnych braków formalnych zgłoszenia oraz że inwestor do zgłoszenia załączył: oświadczenie z art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego, zgodę zarządcy drogi na lokalizację zjazdu, opis techniczny inwestycji oraz plan sytuacyjny i dokumentację wskazującą na sposób wykonania zamierzonych robót, stosując się w ten sposób do wymogów określonych w art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego.

Sąd zwrócił także uwagę, że skoro ze zgłoszenia jak i załączonego do niego opisu technicznego wynika, że zamierzenie budowlane przewidziano na trzech działkach, w tym na działce nr [...], to orzekając w sprawie żaden z organów nie mógł pozostawić poza zakresem swojego zainteresowania tej nieruchomości tylko dlatego, że znajduje się ona poza pasem drogowym. Takie działanie nie jest uzasadnione treścią art. 82 ust. 3 pkt 3 i ust. 4 Prawa budowlanego regulującego właściwość rzeczową i instancyjną organów architektoniczno-budowlanych.

Z tych względów, Sąd pierwszej instancji uznał, że skarga zasługiwała na uwzględnienie.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, zaskarżając go w całości. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie:

I) przepisów postępowania:

1) art 135 art. 141 § 4 zdanie 2 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, z późn. zm.) zwanej dalej w skrócie P.p.s.a. w związku z art. 7, art. 77 § 1 K.p.a. w powiązaniu z art. 30 ust. 5 i ust. 6 pkt 2 Prawa budowlanego poprzez uchylenie decyzji organu pierwszej instancji w przedmiocie wniesienia sprzeciwu od zgłoszenia robót budowlanych w sytuacji zakwestionowania ustaleń faktycznych dokonanych przez organy administracji;

2) art. 106 § 3 w związku z art. 133 § 1 P.p.s.a. w powiązaniu z art. 233 § 1 i art. 308 Kodeksu postępowania cywilnego poprzez przeprowadzenie oględzin dokumentów zawierających mapy i dokonanie ocen, które w przekonaniu Sądu pierwszej instancji powinny mieć miejsce na etapie postępowania administracyjnego;

II) prawa materialnego:

1) art. 32 ust. 4 pkt 2 w związku z art. 3 pkt 11 w powiązaniu z art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że zbędne jest żądanie od inwestora oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane w sytuacji dysponowania przez niego wcześniej wydaną decyzją na podstawie art. 29 ust. 1 i ust. 5 ustawy o drogach publicznych zezwalającą na lokalizację zjazdu;

2) art. 4 pkt 8 ustawy o drogach publicznych w związku z art. 82 ust. 3 pkt 3 i ust. 4 Prawa budowlanego i § 1 pkt 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 25 listopada 2010 r. w sprawie obiektów i robót budowlanych, w sprawach których organem pierwszej instancji jest wojewoda (Dz. U. z 2010 r. Nr 235, poz. 1539) poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że zjazdem jest także część drogi wewnętrznej położona poza pasem drogowym drogi publicznej.

W oparciu o wskazane zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz zasądzenie na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Przedsiębiorstwo [...] sp. z o.o. z siedzibą w T. wniosło o jej oddalenie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania.

W tej sprawie Sąd nie stwierdził wystąpienia przesłanki nieważności postępowania, a tym samym rozpoznając tę sprawę Naczelny Sąd Administracyjny związany jest granicami skargi. Związanie granicami skargi oznacza związanie podstawami zaskarżenia wskazanymi w skardze kasacyjnej oraz jej wnioskami. Naczelny Sąd Administracyjny bada przy tym wszystkie podniesione przez stronę skarżącą zarzuty naruszenia prawa (tak NSA w uchwale pełnego składu z dnia 26 października 2009 r. sygn. akt I OPS 10/09, opub. w ONSAiWSA 2010 z. 1 poz. 1).

Zgodnie z art. 174 P.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, a także 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Zgodnie z art. 176 P.p.s.a. strona skarżąca kasacyjnie ma obowiązek przytoczyć podstawy skargi kasacyjnej wnoszonej od wyroku Sądu pierwszej instancji i szczegółowo je uzasadnić wskazując, które przepisy ustawy zostały naruszone, na czym to naruszenie polegało i jaki miało wpływ na wynik sprawy. Rola Naczelnego Sądu Administracyjnego w postępowaniu kasacyjnym ogranicza się do skontrolowania i zweryfikowania zarzutów wnoszącego skargę kasacyjną.

Sprawa ta podlega rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym, ponieważ strona wnosząca skargę kasacyjną zrzekła się rozprawy, a strona przeciwna po doręczeniu skargi kasacyjnej nie zażądała, stosownie do art. 182 § 2 P.p.s.a., przeprowadzenia rozprawy.

Skarga kasacyjna jest zasadna.

Zasadnym jest zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, polegający na nieuzasadnionym zastosowaniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w związku z art. 135 P.p.s.a. i uchyleniu na tej podstawie decyzji organów obu instancji zarzucając im naruszenie art. 7, art. 77 K.p.a. oraz art. 30 ust. 6 pkt 2 Prawa budowlanego.

Tak sformułowany zarzut dotyczy istoty sprawy, którym jest ocena, czy zgłoszenie budowy zjazdu z drogi krajowej nr 49 w Nowym Targu objętej działką nr [...] na działki nr [...] i [...] narusza lub nie narusza ustaleń obowiązującego planu miejscowego. Sąd pierwszej instancji - wbrew ustaleniom organów administracyjnych – przeprowadzając dodatkowe postępowanie dowodowe uznał, że cały zjazd zlokalizowany na działkach nr [...], [...] i [...] znajduje się w obszarze obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Nowy Targ 8 uchwalonego uchwałą Rady Miejskiej w Nowym Targu z dnia 28 października 1999 r. nr 106/XV/99 (DZ. Urzęd. Woj. Małopol. z 1999 r. Nr 58, poz. 1275), zwanego dalej "planem miejscowym Nowy Targ nr 8". Ustalenia te nie znajdują potwierdzenia w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym. W istocie Sąd pierwszej instancji nie dysponował nowym materiałem dowodowym nie zgromadzonym wcześniej w aktach sprawy. Akta te bowiem zawierały zarówno treść planu miejscowego "Nowy Targ nr 8" jak i treść uchwały Rady Miejskiej w Nowym Targu z dnia 29 grudnia 2011 r. nr XIV/107/2011 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "Nowy Targ 21 (obszar lotniska wraz z otoczeniem)" (Dz. Urzęd. Woj. Małopol. z 2012 r. poz. 269, z póżn. zm.), zwanej dalej planem miejscowym "Nowy Targ nr 21". W aktach znajdowały się także rysunki obu planów ze wskazaniem ich granic obowiązywania na działce nr [...] (akta administracyjne sprawy, karta nr 44). Dołączony do skargi przez Spółkę Przedsiębiorstwo [...] sp. z o.o. wypis i wyrys z obu ww. planów miejscowym powinien być oceniony przez Sąd pierwszej instancji z dużo większą starannością zwłaszcza, że wyrysy fragmentów rysunków obu planów wykonane zostały w różną czytelnością, a działka nr [...] raz została wskazana jako objęta przeznaczeniem KDG2 – tereny dróg publicznych głównym, co zgodnie z § 27 ust. 5 planu miejscowego "Nowy Targ nr 21" oznacza zakaz lokalizacji nowych zjazdów (akta sądowe, karty nr 13-15 i 17), a raz jako objęta w jej wschodnim krańcu obszarem oznaczonym jako I.1 – droga krajowa nr 97 zgodnie z planem miejscowym "Nowy Targ nr 8" (akta sądowe sprawy, karty nr 11-12, i nr 16).

Zestawienie rysunków obu planów powinno pozwolić Sądowi pierwszej instancji na ustalenie, że skoro przeważająca część działki nr [...] znajduje się w obszarze oznaczonym zgodnie z planem miejscowym "Nowy Targ nr 21" w jednostce KDG2 obejmującym drogę krajową nr [...], to niewielki fragment tej działki zlokalizowany w planie miejscowym "Nowy Targ 8" w obszarze I.1 nie obejmował całości budowy projektowanego zjazdu. Nawet gdyby jakiś fragment działki nr [...] był objęty wcześniej ustaleniami planu miejscowego "Nowy Targ nr 8", a później planu miejscowego "Nowy Targ nr 21", to i tak obowiązują ustalenia planu miejscowego przyjęte później, tj. planu miejscowego "Nowy Targ nr 21". Wynika to wprost z art. 34 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2018 r. poz. 1945, z późn. zm.).

Tym samym skoro projektowany zjazd na działki nr [...] i [...] miał bezpośrednio łączyć się z jezdnią drogi krajowej nr [...], to w zakresie zgodności takiej inwestycji z planem miejscowym nie można było pominąć § 27 ust. 4 planu miejscowego "Nowy Targ nr 21". Zjazd, zgodnie z art. 4 pkt 8 ustawy o drogach publicznych stanowi bezpośrednie miejsce dostępu do drogi publicznej nieruchomości położonej przy drodze. Tym samym skoro plan miejscowy "Nowy Targ nr 21" obejmuje swoim zakresem całą szerokość drogi publicznej jaką jest droga krajowa nr [...] na odcinku obejmującym działkę nr [...], to nie można było pominąć regulacji planu miejscowego obejmującego tę drogę. Zgodnie zaś z niekwestionowanym przez żadną ze stron § 27 ust. 5 planu miejscowego "Nowy Targ nr 21", plan ten zakazuje budowy jakiegokolwiek nowego zjazdu z tej drogi krajowej m.in. na działkę nr [...]. Nie ulega także wątpliwości, że porównując dołączony do zgłoszenia zakres robót budowlanych obejmujących budowę zjazdu z drogi krajowej nr [...] na działkach nr [...] i nr [...] z rysunkiem planu "Nowy Targ nr 21" należy stwierdzić, że część tych robót (zjazdu) mieści się w obrębie przeznaczenia KDG2, zakazującego stosownie do § 27 ust. 5 tego planu realizacji nowych zjazdów. Przyjęta przez Sąd pierwszej instancji wykładnia nie zasługuje na uwzględnienie także dlatego, że prowadzi do niedających się zaakceptować rezultatów. Skoro plan miejscowy zakazuje budowy zjazdów łączących drogę krajową z nieruchomościami znajdującymi się w pobliżu tej drogi, to nie można dokonać wykładni innego planu w taki sposób, aby zakaz ten, bez jego formalnego uchylenia, przestaje obowiązywać.

W związku z powyższym zasadny jest zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 233 § 1 K.p.c. (stosowanym na podstawie art. 106 § 5 P.p.s.a.) zgodnie z którym sąd ocenia wiarogodność i moc dowodów według własnego przekonania, na podstawie wszechstronnego rozważenia zebranego materiału. W tej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny dokonał nieprawidłowej oceny rysunku planu miejscowego "Nowy Targ nr 21" oraz rysunku zawierającego planowaną budowę zjazdu z drogi krajowej nr [...].

Częściowo zasadnym jest zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji przepisów prawa materialnego polegający na dokonaniu błędnej wykładni art. 32 ust. 4 pkt 2 w związku z art. 3 pkt 11 i art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego poprzez przyjęcie, że zbędnym jest żądanie od inwestora oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane w sytuacji dysponowania przez niego wcześniej wydaną decyzją na podstawie art. 29 ust. 1 i ust. 5 ustawy o drogach publicznych zezwalającą na lokalizację zjazdu. Trafnie podnosi strona skarżąca kasacyjnie, że prawidłowa wykładnia art. 30 ust. 2 w związku z art. 32 ust. 4 pkt 1 Prawa budowlanego nakazuje złożenie przez inwestora wraz ze zgłoszeniem wykonywania określonych robót budowalnych także oświadczenia, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Jednakże w okolicznościach tej sprawy inwestor posiadał zgodę właściciela terenu obejmującego drogę krajową nr [...] na dysponowanie tym terenem na potrzeby postępowania związanego z dokonanym zgłoszeniem. Wprawdzie w tym zakresie Sąd pierwszej instancji wadliwie powołał się na decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z [...] sierpnia 2018 r. znak: [...] mającą zawierać taką zgodę, to jednak w aktach sprawy jest taka zgoda udzielona odrębnym pismem Zastępcy Dyrektora Oddziału w Krakowie Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] września 2018 r. znak: [...]. W tych okolicznościach brak wezwania inwestora do przedłożenia oświadczenia o posiadanych tytule prawnych do dysponowania nieruchomością na cele budowlane stanowiło uchybienie, ale nie miało ono istotnego znaczenia w sprawie, skoro inwestor w innych sposób wykazał dysponowanie prawem do nieruchomości.

Rację należy przyznać stronie skarżącej kasacyjnie, że zezwolenie zarządcy drogi publicznej na lokalizację zjazdu wydawane na podstawie art. 29 ust. 1 ustawy o drogach publicznych nie stanowi tytułu do dysponowania nieruchomością na cele budowalne. Zezwolenie na lokalizację zjazdu z drogi publicznej zawiera, zgodnie z art. 29 ust. 3 ustawy o drogach publicznych, określenie miejsca lokalizacji zjazdu i jego parametrów technicznych.

Trafnie strona skarżąca kasacyjnie zarzuca Sądowi pierwszej instancji błędną wykładnię art. 4 pkt 8 ustawy o drogach publicznych w związku z art. 82 ust. 3 pkt 3 i ust. 4 Prawa budowlanego i § 1 pkt 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 25 listopada 2010 r. w sprawie obiektów i robót budowlanych, w sprawach których organem pierwszej instancji jest wojewoda (Dz. U. z 2010 r. Nr 235, poz. 1539) poprzez przyjęcie, że zjazdem jest także część drogi wewnętrznej położona poza pasem drogowym drogi publicznej. Jak już zostało to wyjaśnione, zjazd to połączenie drogi publicznej z nieruchomością położoną przy drodze, stanowiące bezpośrednie miejsce dostępu do drogi publicznej w rozumieniu przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zjazdem jest wiec tylko ten fragment budowli, która bezpośrednio graniczy z drogą publiczną i przebiega przez pas drogowy umożliwiając komunikację terenu położonego przy tej drodze. Okoliczność, że najczęściej taki zjazd jest połączony z drogą np. wewnętrzną, która ułatwia komunikację z drogą publiczna nie oznacza, że ową drogę wewnętrzną należy także zakwalifikować jako część zjazdu. W tej sprawie zjazd projektowany na działce nr [...] nie mógł być uznany za część zjazdu w rozumieniu art. 4 pkt 8 ustawy o drogach publicznych. Gdyby więc zgłoszenie podlegało dalszemu merytorycznemu rozpoznaniu, to organ administracji architektoniczno-budowlanej zobowiązany byłby wezwać inwestora do usunięcia wady polegającej na wyeliminowaniu ze zgłoszenia budowy fragmentu drogi wewnętrznej.

Natomiast nie można zarzucić Sądowi pierwszej instancji naruszenia art. 82 ust. 3 pkt 3 i ust. 4 Prawa budowlanego oraz § 1 pkt 5 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie obiektów i robót budowlanych, w sprawach których organem pierwszej instancji jest wojewoda. Nie budzi wątpliwości, że wojewoda jest w organem administracji architektoniczno-budowlanej pierwszej instancji w sprawach dotyczących zjazdów z dróg krajowych. Wynika to zarówno z art. 82 ust. 3 pkt 3 Prawa budowlanego jak i § 1 pkt 5 ww. rozporządzenia. W związku z tym w tej sprawie inwestor dokonał zgłoszenia do właściwego organu pierwszej instancji.

Nie jest zasadny zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 106 § 3 w związku z art. 133 § 1 P.p.s.a. i w związaniu z art. 233 § 1 oraz art. 308 Kodeksu postępowania cywilnego poprzez przeprowadzenie oględzin dokumentów zawierających mapy i dokonanie ocen, które w przekonaniu strony skarżącej kasacyjnie powinny mieć miejsce na etapie postępowania administracyjnego. Sąd mógł, na podstawie art. 106 § 3 P.p.s.a., przeprowadzić uzupełniające postępowanie dowodowe w takim zakresie, w jakim przyczyni się do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Przeprowadzenie w tej sprawie postępowanie dowodowe z dokumentów dołączonych do skargi nie stanowiło naruszenia prawa. Zarzucając naruszenie art. 106 § 3 P.p.s.a. nie może strona skarżąca kasacyjnie skutecznie podważać ocenę materiału dowodowego. Także zarzut naruszenia art. 133 § 1 P.p.s.a. nie jest zasadny, ponieważ przepis ten nakazuje sądowi pierwszej instancji wydanie wyroku po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy. W tej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny zamknął rozprawę i wydał wyrok na podstawie akt sprawy. Także zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 308 Kodeksu postępowania cywilnego nie znajduje uzasadnienia. Przepis ten nakazuje przeprowadzanie przez sąd dowodów z innych dokumentów niż zawierających tekst w sposób odpowiedni do przeprowadzania dowodów z oględzin i z dokumentów. W tej sprawie Sąd pierwszej instancji przeprowadził dowód w postaci porównania rysunku planu miejscowego z kopią mapy zawierającą projektowany zjazd. Takie porównanie było uzasadnione natomiast okoliczność, że Sąd pierwszej instancji wyciągnął błędne wnioski z tego porównania, nie oznacza naruszenia ww. przepisu.

Nie jest także zasadny zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 141 § 4 zdanie 2 P.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracyjny, uzasadnienie wyroku ma zawierać wskazania co do dalszego postępowania. W tej jednak sprawie po wydaniu przez Sąd pierwszej instancji wyroku uchylającego wydane w sprawie decyzje, zakończył bieg przewidziany w art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego 21-dniowy termin do prowadzenia postępowania w sprawie zgłoszenia. Termin ten ma charakter materialnoprawny co oznacza, że po jego upływie traci kompetencje organ do dalszego rozpatrywania zgłoszenia (por. wyrok NSA z 28 sierpnia 2018 r. sygn. akt II OSK 2199/16, opub. w Lex nr 2575097; wyrok NSA z 11 stycznia 2018 r. sygn. akt II OSK 1159/17, opub. w Lex nr 2442873).

Wskazane wyżej przez Naczelny Sąd Administracyjny motywy i przyjęte oceny stanowią wystarczającą podstawę do uwzględnienia skargi kasacyjnej Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Warszawie i uchylenia zaskarżonego wyroku. Ponieważ sama istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona, to działając na podstawie art. 188 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę Przedsiębiorstwa [...] sp. z o.o. z siedzibą w T. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie wniesienia sprzeciwu od zgłoszenia robót budowalnych.

Kontrolując zaskarżoną decyzję Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że decyzja ta nie narusza prawa, a sama skarga jest niezasadna. Dokonane w sprawie zgłoszenie budowy zjazdu z drogi krajowej narusza ustalenia wynikające z § 27 ust. 5 planu miejscowego "Nowy Targ nr 21", a zgodnie z art. 30 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej ma obowiązek wnieść sprzeciw od zgłoszenia, jeżeli objęta nim budowa lub wykonywanie robót budowlanych narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

W związku z powyższym, działając na podstawie art. 188 P.p.s.a. i art. 151 w związku z art. 193 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok i skargę oddalił.

O kosztach orzeczono na podstawie art. 203 pkt 2 P.p.s.a. zgodnie z którym w razie uwzględnienia skargi kasacyjnej, stronie która wniosła tę skargę należą się niezbędne koszty postępowania od strony wnoszącej skargę przed sądem pierwszej instancji. W tej sprawie należało od Przedsiębiorstwa [...] sp. z o.o. z siedzibą w T. zasądzić na rzecz Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego kwotę 610 złotych stanowiących zwrot kosztów postępowania kasacyjnego. Koszty te obejmuję kwotę 250 złotych uiszczoną tytułem wpisu od skargi kasacyjnej wniesionej przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Warszawie oraz wynagrodzenie radcy prawnego będącego pełnomocnikiem strony skarżącej kasacyjnie w wysokości 360 złotych obliczone na podstawie § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 265).