Postanowienie WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 933/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2017-11-21 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6117 Odpowiedzialność podatkowa osób trzecich, ulgi płatnicze (umorzenie, odroczenie, rozłożenie na raty itp.)
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział I w składzie następującym: Sędzia WSA Cezary Koziński po rozpoznaniu w dniu 21 listopada 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego Ł.-W. z [...] r., nr [...] w sprawie ze skargi W. K. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z dnia [...] r. nr UNP: [...] znak: [...] w przedmiocie zmiany w części decyzji ostatecznej, dotyczącej rozłożenia na raty zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2012 r. wraz z odsetkami za zwłokę postanawia: odmówić wstrzymania wykonania decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego Ł.-W. z [...] r., nr [...]


UZASADNIENIE

W. K. skargą z [...] r. zakwestionowała decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z [...] r. w przedmiocie zmiany w części decyzji ostatecznej, dotyczącej rozłożenia na raty zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2012 r. wraz z odsetkami za zwłokę.

W skardze zawarto między innymi wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji organu pierwszej instancji, to jest: decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego Ł.-W. z [...] r. W uzasadnieniu wniosku podniesiono, że skarżąca uzyskuje emeryturę w wysokości 1.412 zł. Wśród kosztów codziennego utrzymania wymieniono wydatki na wyżywienie, lekarstwa, internet, telefon, ubezpieczenie, spłatę kredytu, a także wydatki związane z utrzymaniem samochodu, łącznie niemal 1.169 zł. Zdaniem podatniczki wykonanie tej decyzji pozbawi ją płynności finansowej i uniemożliwi pokrywanie niezbędnych bieżących wydatków, co w konsekwencji sprowadzi na nią niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Wniosek jest bezzasadny.

Podstawę do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji stanowi art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), zgodnie z którym sąd może, na wniosek skarżącego, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W orzecznictwie podnosi się, że niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody nie musi mieć charakteru materialnego. Chodzi więc o taką szkodę, która nie będzie mogła być zrekompensowana wskutek zwrotu spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia, jak również nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu (por. postanowienie NSA z 26 lutego 2013 r., II FSK 1064/12, to oraz kolejne orzeczenia dostępne na stronie: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. postanowienie NSA z 30 kwietnia 2010 r., II FZ 110/10).

Cytowany art. 61 § 3 p.p.s.a. w powiązaniu z art. 135 p.p.s.a., uprawnia sąd do wstrzymania wykonania aktu, którego dotyczy skarga oraz wszystkich innych aktów i czynności wydanych w granicach sprawy.

Obecnie rozpoznawany wniosek dotyczy decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego Ł.-W. z [...] r., którą Naczelnik zmienił wcześniej wydaną, własną decyzję i rozłożył zaległości podatkowe strony na 12 miesięcznych rat, płatnych w okresie od 20 stycznia do 20 grudnia 2017 r., przy czym pierwsze 11 rat określono na kwoty od 199,52 zł do 200,47 zł, natomiast ostatnią na 37.405,52 zł. Ponadto Naczelnik odmówił zmiany swojej decyzji w sposób proponowany przez skarżącą, to jest poprzez rozłożenie zaległości oraz odsetek na około dwieście rat.

Z treści decyzji objętej wnioskiem wynika, że skarżąca uzyskała uprawnienie, które w swej istocie polega na odroczeniu płatności zasadniczej części ciążących na niej zaległości. Decyzja ta pozwala stronie cieszyć się przez kolejne miesiące 2017 r. możliwością spłaty relatywnie niskich rat, w wysokości oscylującej wokół 200 zł, pozostających (zgodnie z jej deklaracjami) w zakresie możliwości finansowych strony. W ten sposób organy podatkowe, w okresie objętym decyzją, zrezygnowały w praktyce z przymusowego dochodzenia ciążących na podatniczce zobowiązań, a zatem stworzyły jej w tym czasie możliwość uniknięcia postępowania egzekucyjnego. Z oczywistych zatem względów wykonanie ww. decyzji nie może wiązać się z wyrządzeniem skarżącej znacznej szkody lub spowodowaniem trudnych do odwrócenia skutków.

Odnosząc się do argumentów podnoszonych we wniosku zauważyć należy, że argumenty te nie służą wykazaniu wskazanych wyżej przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. ale kwestionują zasadność rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonej decyzji. Hipotetyczna możliwość uwzględnienia skargi nie może jednak stanowić okoliczności uzasadniającej wstrzymanie wykonania decyzji. Rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania przedmiotu zaskarżenia, sąd bowiem nie dokonuje oceny zawartości skargi, a zajmuje się wyłącznie potencjalnym wpływem wykonania zaskarżonej decyzji na sytuację (przede wszystkim ekonomiczną) podatnika (por. postanowienie NSA z 28 kwietnia 2005 r., II OZ 184/05).

W tym stanie sprawy sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.

Ake.