Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 3168/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2005-01-25 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 615  Sprawy zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 25 stycznia 2005r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jan Zimmermann ( spr.) Sędziowie: WSA Małgorzata Brachel - Ziaja AWSA Mariusz Kotulski Protokolant: Karina Lutyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 stycznia 2005r. sprawy ze skargi A.O. , J.O. na uchwałę Rady Gminy Zabierzów z dnia 20 listopada 2003r., Nr XXI/118/03 w przedmiocie odrzucenia zarzutu nieuwzględnionego w projekcie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gm. Zabierzów w części obejmującej sołectwa Balice, Rząska i Szczyglice - skargę oddala -


UZASADNIENIE

II S A/Kr 3168/03

UZASADNIENIE

Na podstawie uchwały Rady Gminy w Zabierzowie z dnia 21 listopada 1997 r. Nr XLVII/271/97 przystąpiono do sporządzenia zmiany planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego Gminy Zabierzów. Projekt tego planu, podzielony na 5 części według sołectw został wyłożony do publicznego wglądu w dniach od 10 września 2001 r. do 3 października 2001 r.

W stosunku do tego projektu wpłynęło ok. 1000 protestów i zarzutów, w tym zarzut skierowany w dniu 8 października 2001 r. przez J.Z. , zam. w [...] przy ul. [...], J.O. , zam. w [...] przy ul. [...] i J.O. , zam. w Z. , przy ul. [...]. Zarzut dotyczył działek o kolejnych numerach od 1 do 2 , położonych w R. Składający zarzut wnieśli o przekwalifikowanie tych działek na cele budowlane. Uważają oni za krzywdzące potraktowanie działek jako terenu silnej ekspozycji krajobrazowej, gdyż mają dzieci, które chciałyby wybudować tam domy.

Rada Gminy w Zabierzowie uchwała z dnia 2 sierpnia 2002 r. Nr LX/776/02 odrzuciła powyższy zarzut, a Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie skargi J.O. i A.O. , wyrokiem z dnia 18 czerwca 2003 r. (II SA/Kr 2551/02) stwierdził nieważność tej uchwały ze względu na nieprawidłowe jej uzasadnienie i naruszenie tym samym art. 24 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 z późn. zm.). Sąd w szczególności zaznaczył, że uzasadnienie zaskarżonej uchwały nie wypowiada się co do całości wniesionego zarzutu i nie bierze pod uwagę jego zakresu ani skomplikowanej sytuacji faktycznej, występującej w sprawie. Zarzut dotyczył 9 działek, a w uzasadnieniu wspomniano tylko o dwóch z nich. Nie wzięto również pod uwagę tego, że działki będące przedmiotem zarzutu stanowią pas gruntu, mającego wspólną drogę dojazdową, a jedna z działek uzyskała przekwalifikowanie na budowlaną, co uznała strona przeciwna.

Uchwałą z dnia 20 listopada 2003 r. Nr XXI/118/03 Rada Gminy w Zabierzowie ponownie odrzuciła w/w zarzut.

W uzasadnieniu tej uchwały napisano, że obszar objęty przedmiotowym zarzutem obejmujący dz. nr 3 , nr 4, nr 5 , nr 6 , nr 7 , nr 8 , nr 9 , nr 2 określony jest w projekcie planu jako teren użytków rolnych [...]. Położony jest w obrębie wyznaczonej strefy ochrony panoramicznej dla punktu widokowego, z zakazem zabudowy. Obszar obejmujący dz. nr 1 ujęty został w części północnej (pow.ok. 0.03 ha) w terenach zabudowy mieszkaniowej [...], a w pozostałej części jako teren użytków rolnych [...] położony w obrębie wyznaczonej strefy ochrony panoramicznej dla punktu widokowego z zakazem zabudowy.

Napisano dalej, że w ramach działań związanych z powtórnym rozpatrzeniem przedmiotowego zarzutu dokonano ponownej analizy stanu faktycznego, materiałów planistycznych, obowiązujących powszechnie przepisów prawa oraz aktów prawa miejscowego a także przeprowadzono w dniu 15.10.2003 r. wizję w terenie. Na tej podstawie ustalono, że :

• Działki nr 10, nr 3 nr 4 , nr 5 , nr 6 , nr 7 stanowią własność pani J.Z. - zatem pismo z 8.10.2001 r. w części dotyczącej tych działek jest zarzutem wniesionym przez J.Z. , natomiast to samo pismo w części dot. działek nr 8 , 9 i 2 jest protestem.

• Działki nr 8 , nr 9 stanowią własność pana J.O. zatem jego pismo z 8.10.2001 r. w części dotyczącej tych działek oraz pismo z 10.10.2001 r. jest zarzutem, natomiast te same pisma w części dot. innych działek, w tym działki nr 2 , która w dacie wniesienia zarzutu była Jego własnością, a w dacie składania skargi stanowiła już własność A.O. - są protestem.

• Działka nr 2 jest własnością A.O. , która nie wnosiła zarzutów, protestów z daty 8.10.2001r. ani z 10.10.2001r., natomiast wniosła już jako właścicielka tej działki, którą nabyła od J.O. , wraz z J.O. skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego na uchwałę Rady Gminy Zabierzów w sprawie rozpatrzenia zarzutu, stąd też uznano, że wstąpiła w prawa wnoszącego zarzut.

• Pani J.O. nie jest w świetle dokumentów obrazujących stan własności właścicielką żadnej z wymienionych 9 działek, ani nie posiada innego tytułu prawnego do tych nieruchomości. W związku z tym pismo z 8.10.2003r. w odniesieniu do pani J.O. jest kwalifikowane w całości jako protest.

Podsumowując powyższe, wyjaśniono, że przedmiotem uchwały jest zarzut dotyczący 9 działek położonych , o numerach 1 , 3, 4 , 5 , 6 , 7 , 8 , 9 i 2 , przy czym osobami wnoszącymi zarzut są: J.Z. - w odniesieniu do działek 1 , 3 ,4 , 5 6 , 7 , J.O. - w odniesieniu do działek 8 , 9 oraz A.O. - w odniesieniu do działki nr 2 -jako obecna właścicielka tej działki, której poprzednim właścicielem w dacie wnoszenia zarzutu był J.O.

Zastrzeżenia wniesione przez J.Z , dotyczące działek 8 , 9 i 2 , J.O. , dotyczące działek 10 - 7 a także działki 2 gdzie miało miejsce przeniesienie własności na rzecz A.O. oraz przez J.O. dotyczące wszystkich wymienionych 9 działek mają charakter "protestu" w rozumieniu art. 23 ust. l ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym i podlegaj ą rozstrzygnięciu odrębną uchwałą.

W dalszej części uzasadnienia stwierdzono, że działki o numerach 3 ,4 , 5, 6 , 7, 8 , 9 i 2 położone są wśród kompleksów gruntów rolnych, w oddaleniu od terenów zabudowy wsi, w obrębie cennych krajobrazowe obszarów, na których projekt planu przewiduje ochronę dotychczasowego charakteru zagospodarowania. Działka nr 10 stanowiąca własność P. J.Z. przylega do działki nr 11 która następnie przylega do dz. nr 12 i nr 13 dla których projekt planu wyznaczył przeznaczenie oznaczone w ustaleniach do planu obejmujących rysunek i tekst planu jak [...] - tereny zabudowy mieszkaniowej. Obszar ten stanowi kontynuację istniejącej zabudowy poszerzonej w projekcie planu o obszar nie pozostający w kolizji z przepisami prawa. Fakt ujęcia fragmentu dz. nr 1 w terenach [...] umożliwia realizację budynku mieszkalnego na tejże działce, a co za tym idzie choć nie w pełni spełnia oczekiwania właściciela, to zarzut w tej części można uważać za rozpatrzony na korzyść właściciela.

Z kolei teren obejmujący działki nr 3 , nr 4, nr 5, nr 6, nr 7, nr 8 , nr 9 , nr 2 oraz część działki nr 1 ujętej w obszarze oznaczonej [...] podlega ochronie przed zainwestowaniem również na podstawie innych dokumentów planistycznych gminy, w tym: obowiązującego aktualnie miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego gminy Zabierzów i studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy Zabierzów.

W sporządzonym projekcie planu teren, w skład którego wchodzą działki nr 3 , nr 4, nr 5, nr 6, nr 7, nr 8 , nr 9 , nr 2 objęte zarzutem, przeznaczono na użytki rolne bez prawa lokalizacji nowej zabudowy. Są one położone w obrębie eksponowanym i realizacja jakiejkolwiek zabudowy stanowiła by dominantę w ukształtowanym krajobrazie. Działki położone są w sąsiedztwie cennych przyrodniczo i krajobrazowe obszarów, na których projekt planu przewiduje ochronę dotychczasowego charakteru zagospodarowania. Ochrona ta jest wynikiem stwierdzenia konieczności kontynuacji polityki ochrony tego terenu ze względów przyrodniczych i krajobrazowych - wyrażonej w licznych opracowaniach specjalistycznych. Dla umożliwienia trwałego użytkowania zasobów środowiska przyrodniczego obszaru konieczne jest zabezpieczenie równowagi ekologicznej czyli konieczność wzmożonej ochrony ekosystemów , zasobów i cech środowiska , które mają wpływ na odtworzenie zasobów przyrody oraz konieczność ochrony unikatowych zasobów i cech środowiska przyrodniczego.

Wymieniono dalej Przesłanki za odrzuceniem zarzutu, którymi są: wymogi ładu przestrzennego (rozumiane jako niewyznaczanie terenów zabudowy w oddaleniu od obszarów zabudowy wsi) i ochrona walorów krajobrazowych obszaru. Ponadto przedmiotowy teren położony jest wśród gruntów rolnych i takie jego zagospodarowanie powinno być preferowane w świetle przepisów o ochronie gruntów rolnych. Dokonane podziały geodezyjne sprawiły ,że w sposób nienaturalny wśród kompleksów typowych terenów rolnych dokonano podziałów geodezyjnych, a dalej wnioskując w projekcie planu ujęcie terenów jako terenów dopuszczających zabudowę zachwiano by naturalne zagospodarowanie rejonu , który w żadnej mierze nie mógłby dopuścić tak zwartej i intensywnej zabudowy. Uznano, że niedopuszczenie zabudowy na dz. nr 3 nr 4 , nr 5 , nr 6 , nr 7 , nr 8 , nr 9 , nr 2 w tym konkretnym przypadku stanowi podstawę do sposobu rozstrzygnięcia zarzutu. Powinny one mieć w tej sprawie pierwszeństwo przed przesłankami wynikającymi z prawa własności nieruchomości. Zważyć należy, że istniejąca zabudowa jest w znacznym oddaleniu od w/w działek, a i ukształtowanie terenu sprawia, że istniejąca zabudowa w naturalny sposób wkomponowuje się w ukształtownanie terenu, nie jest więc argumentem za poszerzeniem terenów budowlanych w tym rejonie.

Analizą objęto również działkę nr 10 w [...] którą projekt planu ujął w części północnej (pow. ok. 0.03 ha) w terenach zabudowy mieszkaniowej [...], a w pozostałej jako teren użytków rolnych ([...]) położony w obrębie wyznaczonej strefy ochrony panoramicznej dla punktu widokowego z zakazem zabudowy. Działka ta przylega od strony północnej do dz. nr 11, dz. nr 12 i dz. nr 13 , które to działki znalazły się w rejonie zabudowy mieszkaniowej wyznaczonej projektem planu jako naturalna kontynuacja istniejącego zainwestowania obsługiwanego z istniejącej drogi gminnej.

Zdaniem Gminy konieczność ochrony obszaru poprzez pozostawienie go w użytkowaniu rolniczym i niedopuszczenie zabudowy wynika nie tylko z przesłanek merytorycznych. Znajduje ona także wyraz w przepisach obowiązującego prawa, ściśle wiążących się z opisaną sytuacją faktyczną. Są to przepisy ustawy z dnia 27.04.2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. Nr 62, poz. 627 z późn. zm.), przepisy ustawy z dnia 16.10.1991 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2001 r. Nr 99, poz. 1079 z późn. zm.), przepisy ustawy z dnia 3.02.1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych - rozdział 2 (Dz. U. Nr 16, poz. 78 z późn. zm.), przepisy cyt. ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym.

W dniu 29 grudnia 2003 r. J.O. i A.O. reprezentowani przez adwokata mec. J.Z. , wnieśli na powyższą uchwałę skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego.

W skardze tej zaznaczono najpierw, że, zarzut skarżących był już w przeszłości przedmiotem uchwały Rady Gminy w Zabierzowie, ale Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził jej nieważność z powodu nieprawidłowego uzasadnienia uchwały i nie wyjaśnienia stanu faktycznego. Zaskarżona uchwała winna więc była zostać wydana z uwzględnieniem argumentacji przedstawionej w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 czerwca 2003 roku.

Zarzucono, że pomimo precyzyjnie określonych w tym wyroku uchybień, jakich dopuściła się Gmina Zabierzów przy rozpatrywaniu sprawy z zarzutu skarżącego J.O. , zaskarżona niniejszą skargą uchwała Rady Gminy w dalszym ciągu nie zawiera prawidłowego uzasadnienia faktycznego i prawnego, a w szczególności nie zawiera wyjaśnienia wszystkich wątpliwości, które stanowiły podstawę uchylenia wcześniej podjętej uchwały.

Powołując się na orzecznictwo sądowe skarżący wskazali, że Uzasadnienie takiej uchwały winno zawierać przesłanki wskazujące na racjonalny i optymalny sposób zagospodarowania terenu objętego projektem planu miejscowego. W dalszym ciągu Gmina Zabierzów nie jest w stanie racjonalnie wyjaśnić, dlaczego działki nr 8, 9 oraz 2 nie zostały zakwalifikowane jako działki budowlane. Za racjonalne w żadnym wypadku nie mogą być uznane wyjaśnienia o położeniu tych działek w obrębie wyznaczonej strefy ochrony panoramicznej dla punktu widokowego z zakazem zabudowy. Powyższe stwierdzenie stoi w sprzeczności z faktem, iż znajdujące się w tym samym pasie gruntu działki o numerach 13 ., 12, 11 znalazły się w rejonie zabudowy mieszkaniowej wyznaczonej projektem planu. Ponadto część północna działki nr 1 jest określona w terenach zabudowy mieszkaniowej (M2U). Co więcej wszystkie działki w tym pasie gruntu począwszy od działki nr 13 do 2 mają wspólną drogę dojazdową, a w odległości 60 metrów od przedmiotowych działek znajduje się osiedle domów jednorodzinnych. Powyższe okoliczności jednoznacznie wskazują na fakt. iż nieprawdą jest, że działki nr 8., 9 oraz 2 położone są w obrębie obszarów cennych kraj obrazowo, a co najistotniejsze Gmina Zabierzów w zaskarżonej uchwale nie odnosi się do wyżej wskazanych okoliczności.

Za nieporozumienie należy uznać zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej uchwały stwierdzenie, że przedmiotowe działki znajdują się w terenie użytków rolnych. W najbliższej okolicy działek będących własnością skarżących faktycznie nie ma terenów rolniczych. Wszystkie okoliczne tereny wykorzystywane są jako tereny budowlane. W bezpośrednim sąsiedztwie działek skarżących znajduje się nawet całe osiedle domów jednorodzinnych. W tej sytuacji skarżącym trudno zrozumieć wybiórcze traktowanie właścicieli poszczególnych nieruchomości, których tereny uznaje się, bądź też odmawia się uznania za tereny budowlane. Takie działania organów administracji nie może być potraktowane inaczej, niż jak przejaw dowolności.

Wobec powyższego, bez wątpienia można mówić w niniejszej sprawie o naruszeniu prawem chronionego interesu skarżących w rozumieniu art. 24 ust. l ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Tak niezasadnie sporządzony projekt planu, któremu sprzeciwiają się skarżący zamyka na przyszłość możliwość swobodnego dysponowania nieruchomościami.

Zaskarżona uchwała, pomimo całej swojej obszerności faktycznie nie wskazuje powodów, dla których nie zostały uwzględnione zarzuty wniesione przez skarżących. Zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej uchwały stwierdzenia stanowią zbiór ogólnych sformułowań, które są powielany niemal w przypadku każdej uchwały. Większą część uzasadnienia zaskarżonej uchwały stanowią, zdaniem skarżących, opisy dotychczas podejmowanych działań oraz cytaty przepisów prawa powszechnie obowiązującego bądź też prawa miejscowego.

W odpowiedzi na skargę Gmina Zabierzów wniosła o jej oddalenie, powtarzając argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej uchwały.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Jak już to uczyniono uzasadnieniu poprzedniego wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 czerwca 2003 r., konieczne jest najpierw zwrócenie uwagi na pewne cechy charakterystyczne tego rodzaju uchwał odrzucających zarzuty wniesione do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i specyfikę ich kontroli przez sąd administracyjny, opierając się o obowiązującą w dacie wydania zaskarżonej uchwały ustawę z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U z 1999 r. Nr 15, póz. 139 z późn. zm.), gdyż te przepisy są miarodajne dla oceny zgodności z prawem zaskarżonej uchwały.

Według cyt ustawy proces planistyczny składał się z kilku etapów i na każdym z nich zainteresowanemu służyły odmienne środki obrony przed tymi regulacjami planu, które godziły w jego uprawnienia lub w jego interesy prawne. W szczególności w pierwszym etapie przygotowania planu dochodziło do wyłożenia jego projektu do publicznego wglądu i do zgłaszania wobec tego projektu zarzutów i protestów. Organy gminy miały prawo ich przyjęcia lub odrzucenia, przy czym uchwała rady gminy w sprawie odrzucenia zarzutu powinna była zawierać faktyczne i prawne uzasadnienie. Rada winna w tym uzasadnieniu przedstawić wyniki analizy wniesionego zarzutu i wytłumaczyć przyjęte rozstrzygnięcie przedstawiając sytuację faktyczną wnoszącego zarzut (sytuację jego nieruchomości) a także wyjaśniając przepisy prawne mające zastosowanie w sprawie, sposób ich interpretacji i ich związek z sytuacją adresata uchwały. Uchwała ta stanowiła wyraz stanowiska organów gminy, które wybrały je w ramach przysługującego im władztwa planistycznego i nie wywierała ona skutków prawnych w obrębie samego planu. Uchwała ta podlegała zaskarżeniu do Naczelnego Sądu Administracyjnego w specjalnym trybie (art. 24 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym). Skarga ta nie mogła jeszcze dotyczyć samych rozwiązań planistycznych (chodziło tu jeszcze o projekt planu, a nie o gotowy plan), ale jej przedmiotem mogło być ewentualne naruszenie prawa dotyczące odpowiedzi udzielonej na wniesiony wcześniej zarzut.

Dopiero w drugim etapie dochodziło do sporządzenia planu i uchwała o planie podlegała i podlega osobnej skardze do sądu administracyjnego, wnoszonej w trybie przepisów ustawy o samorządzie gminnym.

Wojewódzki Sąd Administracyjny jest upoważniony do kontroli zgodności z prawem zaskarżonych do niego aktów (art. l § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - prawo o ustroju sądów administracyjnych - Dz. U. Nr 153, poz. 1269) i dlatego nie może kontrolować poglądów organów planistycznych, wyrażanych w odpowiedziach na zgłoszone zarzuty. Zgodnie z założeniami opisanymi wyżej, Sąd nie może również na tym etapie badać legalności samego planu. Analizując uchwałę o odrzuceniu zarzutów Sąd bada natomiast, czy zawiera ona prawidłowe - faktyczne i prawne uzasadnienie, rozpatrujące sytuację faktyczną i prawną podmiotu wnoszącego zarzut i wskazujące na to, że organy planistyczne nie działały dowolnie. Sąd bada również, czy uzasadnienie to operuje prawdziwymi faktami i czy prawidłowo łączy te fakty z obowiązującymi przepisami prawa, a wreszcie kontroluje sam sposób podjęcia uchwały i zachowanie przepisów określających tryb jej podejmowania.

W kontekście, w jakim została wydana zaskarżona w niniejszej sprawie uchwała Rady Gminy Zabierzów, należy jeszcze wyjaśnić jedną ogólną kwestię. Chodzi o to, że regulacja prawna zawarta w ustawie o zagospodarowaniu przestrzennym nie przewidywała specjalnego trybu przekwalifikowania działek z rolnych na budowlane, pozostawiając to zmianom miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Oznacza to, że na gruncie tej ustawy można było osiągnąć przekwalifikowanie działki tylko przez zmianę planu a organy gminy (organy planistyczne) nie miały obowiązku wydawania osobnych aktów administracyjnych w przedmiocie tego przekwalifikowania. Składając wniosek o zmianę przeznaczenia działki nie można było zatem oczekiwać odrębnego aktu w tej sprawie (zwłaszcza decyzji administracyjnej) a nieuwzględnienie tego wniosku można kwestionować jedynie przy pomocy wskazanych wyżej środków dotyczących projektu planu lub samej uchwały o planie. Plan jest jednak przygotowywany na podstawie wspomnianego władztwa planistycznego gminy, w ramach którego ma ona dość szeroką swobodę wyboru konkretnych rozwiązań, które muszą godzić ze sobą różne interesy i uwzględniać interes publiczny, wymagania ochrony środowiska, kwestie gospodarcze i ekonomiczne itp.

W analizowanej tu sprawie, biorąc pod uwagę powyższe założenia, Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że zaskarżona uchwała tym razem nie narusza prawa. W szczególności jej uzasadnienie należy ocenić jako wystarczające i spełniające minimalne wymogi prawidłowego uzasadnienia faktycznego i prawnego, a także czyniące zadość wymaganiom, jakie postawił Sąd w swoim poprzednim wyroku.

Tym razem bowiem Rada Gminy w Zabierzowie starannie określiła sytuację własnościowa poszczególnych działek objętych zarzutem, ustalając na tej podstawie, w jakiej części pismo państwa O. i pani J.Z,. było w rozumieniu przepisów ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym rzeczywiście "zarzutem", a w jakim, z uwagi na brak interesu prawnego, tylko "protestem". Tym sposobem jednocześnie odniesiono uzasadnienie zaskarżonej uchwały do całego zarzutu, czego brakowało w poprzedniej wersji uchwały.

W części uzasadnienia, które można uznać za uzasadnienie "faktyczne" wytłumaczono przyczyny, dla których przeznaczenie różnych działek położonych w tym samym pasie gruntu zostało ustalone różnie. Wymieniając numery poszczególnych działek wskazano, że jedne z nich znajdują się w terenie obszarów cennych kraj obrazowo (na wzniesieniu), a inne na terenie pozbawionym takich walorów. Odwołano się do potrzeby kontynuacji polityki ochronnej tego terenu i do preferencji terenów rolnych. Należy więc stwierdzić, że wbrew zarzutom skargi Rada Gminy Zabierzów tym razem wytłumaczyła powody odrzucenia zarzutu i zrobiła to racjonalnie, choć oczywiście można to było uczynić precyzyjniej, unikając pojawiających się frazesów i zwrotów zbyt ogólnikowych. Niedociągnięcia, jakie niewątpliwie wykazuje uzasadnienie faktyczne zaskarżonej uchwały nie wystarczają dla uznania jej za sprzeczna z prawem.

Uzasadnienie prawne zaskarżonej uchwały jest również wystarczające. Powołano konkretne przepisy szeregu ustaw, wybierając je tak, aby korespondowały z ukazanym stanem faktycznym. Odnoszą się one do właśnie do tych elementów stanu faktycznego, które Gmina uznała za miarodajne dla wytłumaczenia odrzucenia zarzutu.

Ustosunkowując się do argumentacji zawartej w skardze należy wrócić do zarysowanego wyżej rozróżnienia materii, jaka jest treścią uchwał o odrzuceniu zarzutów wnoszonych do projektów miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego i uchwał, stanowiących same te plany. Uchwała o odrzuceniu zarzutu, nie przesądzając jeszcze w żadnym stopniu o przyszłej regulacji planistycznej, zawiera tylko reakcję (pogląd) danej rady gminy na wniesiony zarzut. Oczywiście pogląd ten nie może być oparty o fakty nieprawdziwe, nie może pomijać istotnych elementów wniesionego zarzutu i - jak słusznie twierdzą skarżący - powinien być racjonalny - jednak będąc tylko poglądem, uchyla się od merytorycznej oceny. Zarzuty znajdujące się w skardze państwa O. dotyczą natomiast przede wszystkim meritum i odnoszą się do samych ustaleń projektu planu, a nie do poglądu Gminy, wyrażonego w odpowiedzi na zarzut. Odpowiedź ta jest wystarczająca ze względów wskazanych wyżej, a także dlatego, że w samym zarzucie wniesionym w dniu 8 października 2001 r. brakowało szerszej argumentacji. W istocie jedynym powodem wniesienia tego zarzutu było to, że wnoszący go mają dzieci, które chciałyby wybudować domy na terenie objętym projektem planu i tylko dlatego autorzy zarzutu zakwestionowali w nim potraktowanie ich działek jako terenu silnej ekspozycji krajobrazowej.

Biorąc powyższe pod uwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżona uchwała nie narusza prawa i z tego powodu orzekł, jak w sentencji na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) w zw. z art. 97 § l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271).

Od niniejszego wyroku służy skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego w terminie 30 dni od daty jego doręczenia. Skargę powinien sporządzić adwokat lub radca prawny.