Postanowienie WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 1089/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2016-10-18 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia
Powołane przepisy: article: art. 61 par 3, par 5
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Stanisław Grzeszek po rozpoznaniu w dniu 18 października 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 13 lipca 2016 r. nr [...] w przedmiocie obciążenia wierzycielami kosztami postępowania egzekucyjnego postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia.


UZASADNIENIE

Inspektor Nadzoru Budowlanego w W. pismem z dnia 16 sierpnia 2016 r. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 13 lipca 2016 r. nr [...] w przedmiocie obciążenia wierzyciela kosztami postępowania egzekucyjnego.

W skardze zawarto także wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. W uzasadnieniu strona skarżąca wskazała, że brak jest na gruncie niniejszej sprawy negatywnych przesłanek, które wykluczałyby możliwość wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej. Zdaniem strony skarżącej obciążenie kosztami postępowania egzekucyjnego wierzyciela do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia sprawy prowadziłoby do przedwczesnego, nienależytego poniesienia kosztów. Ponadto wskazano, że wierzycielem jest jednostka budżetowa, zatem nie zachodzą obawy, iż w przypadku negatywnego rozstrzygnięcia sądowego brak będzie składników majątkowych, z których wierzyciel będzie mógł pokryć należność.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

W myśl art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718, zwanej dalej P.p.s.a.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże zgodnie z art. 61 § 3 P.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek strony wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części skarżonego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Powyższy przepis zawiera regulację dotyczącą tymczasowej ochrony interesów strony skarżącej w toku zawisłego postępowania sądowoadministracyjnego. Ochrona ta uzależniona jest jednak od istnienia w konkretnej sprawie wymienionych w powołanym przepisie przesłanek tj. wystąpienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków.

Dodatkowo powyższy przepis nakłada na wnioskodawcę obowiązek wykazania okoliczności uprawdopodobniających zaistnienie wskazanych przesłanek, przy czym uprawdopodobnienie to nie może z reguły opierać się na samych twierdzeniach strony.

Wnioskujący wskazać winien zatem konkretne zdarzenia, czy też okoliczności świadczące o tym, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest uzasadnione, czyli, że na skutek wykonania decyzji grozi mu szkoda, której rozmiary przekraczają zwykłe następstwa zapłaty, bądź też, że do odwrócenia skutku jej realizacji nie wystarczy zwrot wyegzekwowanej należności wraz z odsetkami. Wnioskodawca musi wskazać na istnienie realnego niebezpieczeństwa, iż wykonanie zaskarżonego aktu przed zbadaniem jego prawidłowości przez Sąd wywoła nieodwracalne pogorszenie jego sytuacji, którą trudno będzie naprawić nawet po ewentualnym wyeliminowaniu zaskarżonego aktu.

Obowiązek ustalenia, czy spełnione zostały przesłanki określone w art. 61 § 3 P.p.s.a. wprawdzie obciąża sąd, który przy rozpatrywaniu wniosku powinien brać pod uwagę wszystkie okoliczności w nim podniesione, a ponadto także te, które wynikają z całości akt sprawy, to jednak uprawdopodobnienie okoliczności faktycznych będących podstawą wniosku ciąży na stronie skarżącej, która działa we własnym, procesowym interesie. Jak podkreśla się w orzecznictwie, strona skarżąca jest wręcz zobligowana do przedstawienia argumentów i uzasadniających je dokumentów pozwalających sądowi na wszechstronną analizę przesłanek skorzystania z art. 61 § 3 P.p.s.a. (por. postanowienie NSA z 6 lutego 2009 r., sygn. akt II FZ 39/09, publ. POP 2009/2/143).

Odnosząc powyższe rozważania do przedmiotowej sprawy należy stwierdzić, że strona skarżąca nie wykazała istnienia określonych w art. 61 § 3 P.p.s.a. przesłanek, warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia.

Okoliczności wskazane w skardze, a mające uzasadniać zastosowanie ochrony tymczasowej w żadnym stopniu nie odpowiadają przesłankom wymienionym w powołanym wyżej art. 61 § 3 P.p.s..a., a wręcz przeciwnie wskazują, że zapłata przez stronę skarżącą należności wynikających z zaskarżonego postanowienia w najmniejszym stopniu nie spowoduje wystąpienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków.

Z ugruntowanej już w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wykładni art. 61 § 3 P.p.s.a. wynika, że Sąd może zastosować ochronę tymczasową wyłącznie w sytuacji co najmniej uprawdopodobnienia zajścia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, a obowiązek wykazania powyższego spoczywa na stronie skarżącej (postanowienie NSA z dnia 3 października 2011 r., sygn. akt I FSK 1427/11).

Samo przedstawienie zakresu żądania, a mianowicie wniesienie o wstrzymanie wykonania postanowienia z argumentacją, że obciążenie kosztami postępowania egzekucyjnego wierzyciela do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia sądowego prowadziłoby do przedwczesnego i nienależnego poniesienia kosztów oraz odwołanie się do swojego statusu jako jednostki budżetowej jest niewystarczające dla pozytywnego załatwienia wniosku strony skarżącej.

W tym stanie rzeczy, stwierdzić należy, iż skoro strona skarżąca nie uprawdopodobniła niebezpieczeństwo wystąpienia jakiejkolwiek szkody, to nie można przyjąć twierdzenia, że wykonanie postanowienia spowodowałoby taką szkodę, a co więcej znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a.

Ponadto wskazać należy, że subiektywne przekonanie o wadliwości wydanej decyzji bądź postanowienia nie uzasadnia uwzględnienia wniosku. Wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji jako środek ochrony tymczasowej nie przesądza o zasadności samej skargi i oceniany jest w oderwaniu od postawionych w niej zarzutów. Jak wskazuje B. Dauter w: [B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2005], środki ochrony tymczasowej nie mogą zastępować orzeczeń zawierających merytoryczną ocenę aktu czy też wpływać na ich treść.

Zatem mając powyższe na uwadze, Sąd działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a, orzekł jak w sentencji postanowienia.