Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 432/09
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2010-02-24 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6239 Inne o symbolu podstawowym 623
Hasła tematyczne: Normalizacja
Skarżony organ: Inspektor Jakości Handlowej Artykułów Rolno  Spożywczych
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 10 ust. 1, art. 11 ust. 1, 2 i 4
journal: Dz.U. 2001 nr 97 poz 1050
law: Ustawa z dnia 5 lipca 2001 r. o cenach.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Kuba Sędziowie Jan Bała NSA Cezary Pryca (spr.) Protokolant Magdalena Sagan po rozpoznaniu w dniu 24 lutego 2010 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Przedsiębiorstwa Produkcyjno-Handlowego "B." Spółki z o.o. w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 19 lutego 2009 r. sygn. akt VI SA/Wa 2025/08 w sprawie ze skargi Przedsiębiorstwa Produkcyjno-Handlowego "B." Spółki z o.o. w W. na decyzje Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno - Spożywczych z dnia [...] lipca 2008 r. nr [...], nr [...], nr [...] w przedmiocie ustalenia niezgodności wyrobu z charakterystyką określoną w deklaracji producenta 1) oddala skargę kasacyjną; 2) zasądza od Przedsiębiorstwa Produkcyjno-Handlowego "B." Spółki z o.o. w W. na rzecz Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno – Spożywczych kwotę 120 (sto dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 19 lutego 2009 r., sygn. akt VI SA/Wa 2025/08, Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. oddalił skargi P. P. – H. "B." Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzje Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno – Spożywczych (GIJHARS) z dnia [...] lipca 2008 r. o numerach:[...], [...], [...], utrzymujące w mocy decyzje Z. Wojewódzkiego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno – Spożywczych (ZWIJHARS) w S. z dnia [...] czerwca 2008 r. o numerach: [...], [...],[...] w przedmiocie ustalenia niezgodności wyrobu z charakterystyką określoną w deklaracji producenta.

Sąd I instancji orzekał w następujących okolicznościach faktycznych sprawy.

W dniach 12-13 grudnia 2007 r. upoważnieni pracownicy ZWIJHARS w S. przeprowadzili kontrolę w Spółce z o.o. "B." w W. w zakresie jakości handlowej wyrobów cukierniczych.

W protokole z pobrania próbek z dnia 12 grudnia 2007 r., nr [...], stwierdzono, iż w toku kontroli pobrano do badań próbki z partii nr [...] 1980 kg półproduktu – Czekolady [...] o wartości 19.582,20 złotych.

W sprawozdaniu z badań pobranych próbek z dnia 24 stycznia 2008 r., nr 503/2007, przeprowadzonych w Laboratorium GIJHARS w B. oraz w Centralnym Laboratorium GIJHARS w P. stwierdzono zawartość tłuszczów obcych wynoszącą 7,62 % i uznano, że wynik ten nie spełnia wymagań rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 4 grudnia 2002 r. w sprawie szczegółowych wymagań w zakresie jakości handlowej wyrobów kakaowych i czekoladowych (Dz. U. Nr 214, poz. 1813 ze zm.), zgodnie z którym wartość dopuszczalna dla tłuszczów obcych wynosi 5 %.

Z protokołu dodatkowej kontroli z dnia 10 kwietnia 2008 r., nr [...], wynika, iż z udziałem zakwestionowanej partii czekolady zostało wyprodukowanych i wprowadzonych do obrotu m. in.: 1778 kg cukierków w czekoladzie "C.", 515 kg cukierków w czekoladzie "G. B.", 749 kg cukierków w czekoladzie "P.-G.".

W następstwie wszczętego postępowania administracyjnego ZWIJHARS w S. w dniu [...] czerwca 2008 r. wydał decyzje o numerach:[...], [...], [...], w których stwierdził zafałszowanie tłuszczem obcym pokrywy czekoladowej w następujących partiach produktów:

- 1778 kg cukierków "C." na 17%;

- 515 kg cukierków "G. B." na 17%;

- 749 kg cukierków "P.-G." na 17%.

Pismami z dnia 12 czerwca 2008 r. P. P. – H. "B." Sp. z o.o. z siedzibą w W. wniosło odwołania od powyższych decyzji, domagając się ich uchylenia i umorzenia postępowania. Zaskarżonym decyzjom strona zarzuciła wydanie bez podstawy prawnej oraz oparcie ustaleń faktycznych na domniemaniach, a nie na przeprowadzonych dowodach.

Decyzjami z dnia [...] lipca 2008 r. o numerach:[...], [...],[...] GIJHARS utrzymał w całości w mocy zaskarżone decyzje organu I instancji.

W ocenie organu odwoławczego nie budziło wątpliwości, że partie cukierków "G. B.", "C." i "P.-G." zostały wyprodukowane z partii półproduktu – Czekolady [...], który nie spełniał norm jakościowych. Organ wyjaśnił, iż próbki czekolady do badań pobierane były bezpośrednio z maszyny oblewającej, co uniemożliwiło "zanieczyszczenie" ewentualną zawartością tłuszczu obcego znajdującego się w nadzieniu cukierka. Nie było więc potrzeby przeprowadzenia badań pokrywy czekoladowej przedmiotowych cukierków, ponieważ jej cechy fizykochemiczne były tożsame z cechami przebadanej czekolady, która była półproduktem zastosowanym do ich produkcji.

Zdaniem GIJHARS w przypadku używania przez producenta określenia "w czekoladzie" przy oznakowaniu wyrobów cukierniczych, wymieniona polewa musi spełniać wymogi rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 4 grudnia 2002 r. w sprawie szczegółowych wymagań w zakresie jakości handlowej wyrobów kakaowych i czekoladowych, albowiem zgodnie z art. 27 ust. 3 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 10 lipca 2007 r. w sprawie znakowania środków spożywczych (Dz. U. Nr 137, poz. 966 ze zm.), nazwy wyrobów czekoladowych określone w przepisach w sprawie szczegółowych wymagań w zakresie jakości handlowej wyrobów kakaowych i czekoladowych mogą być stosowane tylko w oznakowaniu produktów spełniających te wymagania.

Organ podniósł nadto, iż zgodnie z obowiązującym prawem wspólnotowym, podmioty działające na rynku spożywczym i pasz zapewniają, na wszystkich etapach produkcji, przetwarzania i dystrybucji w przedsiębiorstwach będących pod ich kontrolą, zgodność tej żywności lub pasz z wymogami prawa żywnościowego właściwymi dla ich działalności i kontrolowane przestrzeganie tych warunków (art. 17 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. nr 178/2002 ustanawiające ogólne zasady prawa żywnościowego, powołujące Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiające procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności – Dz. Urz. UE L z 2002 r. Nr 31, s.1). W ocenie organu na producencie spoczywa więc odpowiedzialność zarówno za produkty finalne, jak i za surowce do ich produkcji, w tym za właściwą jakość półproduktu, jakim była partia Czekolady [...]. Wobec tego, że producent nie obniżył ceny towarów, nieposiadających cech określonych w charakterystyce jakościowej zgodnie z art. 3 ust. 2 pkt 1 oraz art. 11 ust. 4 ustawy z dnia 5 lipca 2001 r. o cenach (Dz. U. Nr 97, poz. 1050 ze zm.), IJHARS jako organ nadzoru była upoważniona do określania rodzaju i stopnia wad oraz uszkodzeń towaru w drodze decyzji administracyjnej.

Skargi na decyzje GIJHARS z dnia [...] lipca 2008 r. o numerach:[...], [...],[...] wniosło P. P. – H. "B." Sp. z o.o. z siedzibą w W. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. Strona skarżąca zakwestionowała powyższe decyzje w całości, żądając ich uchylenia i utrzymanych nimi decyzji organu I instancji oraz zasądzenia kosztów postępowania.

W skargach podniesiono zarzut naruszenia prawa materialnego tj. art. 29 ust. 1 ustawy z 21 grudnia 2000 r. o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 187, poz. 1577 ze zm.) poprzez rozstrzygnięcie sprawy w oparciu o ustalenia faktyczne nieznajdujące oparcia w przeprowadzonych czynnościach kontrolnych oraz naruszenia art. 4 ust. 1 tej ustawy poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji wydanej bez podstawy prawnej, albowiem przepisy rozporządzenia Ministra Rolnictwa i rozwoju wsi z 4 grudnia 2002 r. w sprawie szczegółowych wymagań w zakresie jakości handlowej wyrobów kakaowych i czekoladowych nie dotyczą przedmiotowych cukierków.

W odpowiedzi na skargi, pismami z dnia 10 września 2008 r., GIJHARS wniósł o ich oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonych decyzjach.

W pismach z dnia 5 listopada 2008 r. strona skarżąca wskazała na oparcie rozstrzygnięcia zwalczanego skargą na nierzetelnych wynikach badań, przedstawiając pisemną informację Q-S.-C. S. z dnia 27 października 2007 r.

W odpowiedzi, pismami z dnia 15 stycznia 2009 r., organ podniósł, iż w toku postępowania administracyjnego strona skarżąca nie zgłaszała żadnych zarzutów dotyczących sposobu pobierania próbek, sporządzania dokumentacji oraz stosowanych metod badawczych. Organ podkreślił, że Q-S.-C. S. zinterpretowała zapisy normy PN-EN-ISO/IEC 17025:2005 nie posiadając dostatecznej wiedzy w zakresie funkcjonowania Systemu Zarządzania w WIJHARS w S., jak również znajomości dokumentacji Systemu Zarządzania funkcjonującej w Laboratorium Specjalistycznym GIJHARS w B. oraz w Centralnym Laboratorium GIJHARS w P.

Do pism z dnia 2 lutego 2009 r. strona skarżąca załączyła kolejne stanowisko eksperta dotyczące nieprawidłowości w postępowaniu organu w zakresie pobierania, oznaczania, zabezpieczenia, a także badania pobranych próbek. Z wniosków końcowych przedłożonej oceny wynika, iż GIJHARS nie przedstawił żadnych dowodów potwierdzających wiarygodność i miarodajność zastosowanej metody badawczej, jak również zapisów zawierających wszystkie istotne i wymagane informacje na protokole pobrania z dnia 12 grudnia 2008 r. oraz nie ustosunkował się do istotnych wątpliwości zawartych w uprzedniej informacji Q-S.-C.

Na rozprawie w dniu 9 lutego 2009 r. Sąd I instancji zarządził połączenie do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia spraw o sygn. akt: VI SA/Wa 2025/08, VI SA/Wa 2026/08, VI SA/Wa 2027/08 i prowadzenie ich dalej pod sygn. akt VI SA/Wa 2025/08.

Oddalając powyższe skargi WSA w W. wyjaśnił, iż zgodnie z przepisem art. 11 ust. 4 ustawy z dnia 5 lipca 2001 r. o cenach, wprowadzane do obrotu artykuły rolno-spożywcze powinny spełniać wymagania w zakresie jakości handlowej, jeżeli w przepisach o jakości handlowej zostały określone takie wymagania, oraz dodatkowe wymagania dotyczące tych artykułów, jeżeli ich spełnienie zostało zadeklarowane przez producenta. Głównym zadaniem organu nadzoru, stwierdzającego w wyniku przeprowadzonej kontroli wady lub uszkodzenia towaru oraz jednoczesny brak obniżki ceny, jest określenie ich rodzaju i stopnia, a następnie wdrażane są sankcje finansowe przeciwko przedsiębiorcy zgodnie z art. 13 tej ustawy. Mają one na celu odebranie przedsiębiorcy kwoty nienależnej, którą uzyskał nie obniżając ceny oraz nałożenie na niego obowiązku wpłacenia do budżetu kwoty dodatkowej w wysokości 150% kwoty nienależnej.

W ocenie Sądu I instancji użycie określenia "w czekoladzie" w oznaczeniu produktu oznacza, iż wyrób taki winien spełniać parametry określone w rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 4 grudnia 2002 r. w sprawie szczegółowych wymagań wyrobów kakaowych i czekoladowych. Przedmiotowe cukierki są przecież wyrobem czekoladowym, skoro oznaczone są jako "w czekoladzie". Zdaniem WSA użycie określenia "czekolada" w oznakowaniu produktu wymaga zapewnienia, aby czekolada ta nie zawierała tłuszczów obcych powyżej 5 %. Wyższa obecność tłuszczów obcych oznacza, iż czekolada nie jest czekoladą. Umieszczenie w składzie przedmiotowych cukierków określenia czekolada jest wprowadzeniem w błąd konsumenta ze względu na zafałszowanie tłuszczem obcym pokrywy czekoladowej produktu.

Odnosząc się do zarzutów strony dotyczących nierzetelności wyników badań, sposobu pobierania próbek, sporządzania dokumentacji oraz stosowanych metod badawczych, Sąd I instancji podniósł, iż Centralne Laboratorium GIJHARS w P. posiada akredytację Polskiego Centrum Akredytacji PCBC nr [...], dostępną na stronie internetowej. Laboratorium było więc w pełni uprawnione do przeprowadzenia analizy pobranych w trakcie kontroli próbek. Posiada wprowadzony system zarządzania jakością, który odnosi się nie tylko do akredytowanych metodyk, ale obejmuje wszystkie metodyki, na podstawie, których wykonywane są analizy. Nadto Sąd wskazał, że sprawozdanie z badań wskazuje na metodę badawczą. Metoda badań jest metodą adekwatną do określonych produktów, w tym wypadku tłuszczów obcych w wyrobach czekoladowych. Każda z metod stosowana przez laboratorium podlega regularnym sprawdzaniom. Wszystkie metody badawcze objęte są Systemem Zarządzania. Przedmiotowa procedura badawcza nie jest akredytowana, ale została zwalidowana, o czym świadczą zapisy w procedurze Systemu Zarządzania.

Skargę kasacyjną od wyroku WSA w W. z dnia 19 lutego 2009 r., sygn. akt VI SA/Wa 2025/08, wniosło P. P. – H. "B." Sp. z o.o. z siedzibą w W. Strona wnosząca skargę kasacyjną zaskarżyła powyższy wyrok w całości, żądając jego zmiany poprzez uwzględnienie skarg i uchylenie decyzji GIJHARS w W. z dnia [...] lipca 2008r. nr [...], nr [...], nr [...] oraz rozstrzygnięcia o należnych stronie skarżącej kosztach procesu za obie instancje.

Zaskarżonemu wyrokowi na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., powoływanej dalej jako p.p.s.a.) strona zarzuciła naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 11 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 5 lipca 2001 r. o cenach. Zdaniem kasatora prawidłowe zastosowanie tych przepisów wymaga ich wykładni, a mianowicie co stanowi dołożenia staranności wymaganej w stosunkach sprzedaży danego rodzaju powodującej, że przedsiębiorca będący producentem nie mógł wiedzieć, iż towar przez niego sprzedany miał wadę polegającą na przekroczeniu obecności tłuszczów obcych w czekoladzie o 2,62 % oraz w jakim stopniu cena towaru winna być obniżona wobec stwierdzenia takiej wady.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, iż kluczową dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy jest wykładnia przepisu art. 11 ust. 1 ustawy z 5 lipca 2001 r. o cenach w części, w której mówi on, że przedsiębiorca będący producentem nie ponosi odpowiedzialności w przypadku dołożenia staranności wymaganej w stosunkach sprzedaży danego rodzaju, jeśli nie mógł o wadzie towaru wiedzieć. Zdaniem kasatora taki przypadek zachodził w przedmiotowej sprawie. P. P. – H. "B." Sp. z o.o. z siedzibą w W. kupowało półprodukt do produkcji swoich wyrobów w postaci czekolady od firmy U. C. Spółka z o.o. w Ż. Firma ta zajmuje się produkcją tego towaru w sposób zawodowy i zarobkowy. Na tej podstawie, zdaniem strony wnoszącej skargę kasacyjną, można mniemać, że otrzymywany produkt spełnia wymogi rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 4 grudnia 2002 r. w sprawie szczegółowych wymagań w zakresie jakości handlowej wyrobów kakaowych i czekoladowych oraz zawartość tłuszczów obcych w czekoladzie nie przekracza określonych w nich norm. Tym bardziej, że do każdej partii tego wyrobu otrzymywał atest jakościowy, w tym przypadku NR [...], gdzie produkt określono jako "czekolada".

Kasator jest zdania, iż w jego przypadku cena zakwestionowanych przez kontrolę wyrobów winna być obniżona w stopniu, w jakim czekolada nie spełniała wymogów określonych w rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 4 grudnia 2002 r. w sprawie szczegółowych wymagań w zakresie jakości handlowej wyrobów kakaowych i czekoladowych, tj. o 2,62 % wartości użytej do produkcji wyrobów gotowych czekolady. Nie cała bowiem czekolada pozbawiona była cech tego wyrobu, a jedynie nieznaczna jej część. Jest to tak nikła zawartość w jej masie, że niemożliwa do wykrycia zwykłym badaniem organoleptycznym.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną, pismem z dnia 29 kwietnia 2009 r., GIJHARS wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przypisanych.

Organ wskazał, iż w przedmiotowej sprawie strona nie prowadziła żadnych badań laboratoryjnych polewy czekoladowej stanowiącej półprodukt do produkcji cukierków wprowadzanych do obrotu, a swoją wiedzę o jakości przedmiotowej polewy czekoladowej oparła w całości na ateście otrzymanym od jej producenta. W związku z powyższym, przedsiębiorca nie podjął żadnych działań mających na celu eliminację wyrobów nie odpowiadających wymaganiom jakościowym. W ocenie organu nie dołożył zatem należytej staranności wymaganej od przedsiębiorcy, jako od profesjonalisty prowadzącego działalność gospodarczą, która pozwoliłaby uniknąć wprowadzania do obrotu produktu o niewłaściwej jakości.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:

1) naruszeniu przepisów prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie,

2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Z treści art. 183 § 1 p.p.s.a. wynika, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania, która zachodzi w przypadku zaistnienia jednej z przesłanek wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a.

W świetle takich unormowań postępowania kasacyjnego nie budzi wątpliwości, że postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym prowadzone na skutek wniesienia skargi kasacyjnej nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie oraz że Naczelny Sąd Administracyjny winien odnieść się do poszczególnych zarzutów składających się na podstawy kasacyjne, wyznaczające zakres badania sprawy przez tenże Sąd.

Koniecznym warunkiem uznania powołanie się na jedną z podstaw kasacyjnych jest wskazanie, które przepisy zostały naruszone i na czym to naruszenie polegało oraz jaki mogło to naruszenie mieć wpływ na wynik sprawy.

Skarżący w ramach podstaw kasacyjnych z art. 174 p.p.s.a. zarzucił jedynie naruszenie prawa materialnego, a konkretnie przepisu art. 11 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 5 lipca 2001 r. o cenach, czyli zarzut w ramach podstawy z art. 174 pkt 1 p.p.s.a.

Skarżący nie sformułował żadnych zarzutów naruszenia przepisów postępowania, a zatem zaakceptował ustalenia faktyczne organu, stanowiące podstawę faktyczną zaskarżonej decyzji, a następnie przyjętych jako obowiązujące przez Sąd I instancji.

Dlatego też ustalenia faktyczne świadczące o naruszeniu normy prawa materialnego przepisu art. 11 ust. 4 ustawy o cenach, a konkretnie wskazujące na wady kontrolowanych partii wyrobów cukierniczych, nie mogą być już skutecznie kwestionowane, skoro nie zostały zawarte w skardze kasacyjnej żadne zarzuty z art. 174 pkt 2 p.p.s.a.

W tych warunkach należało uznać, że stwierdzenie wady produktów cukierniczych zawierających czekoladę o zawartości tłuszczów obcych przekraczających określone normy dawało organowi kontrolnemu podstawę do zastosowania przepisu art. 11 ust. 4 o cenach.

Zgodnie bowiem z dyspozycją przepisu art. 11 ust. 4 ustawy o cenach, organ nadzoru, stwierdzając w wyniku kontroli wady lub uszkodzenia, o których mowa w ust. 1 oraz jednoczesny brak odpowiedniej obniżki ceny, określa ich rodzaj i stopień w formie decyzji.

Brak jest jakichkolwiek podstaw do uznania zarzutu naruszenia przepisów art. 11 ust. 1 i 2 ustawy o cenach za uzasadnione, gdyż Sąd I instancji prawidłowo interpretował powyższe przepisy i je zastosował.

Niewątpliwie przedmiotowe towary nie posiadały wymaganych cech określonych w charakterystyce jakościowej, o której mowa w art. 10 ust. 1 ustawy o cenach, a zatem producent przedmiotowych wyrobów cukierniczych miał obowiązek obniżyć cenę nawet w sytuacji, gdy tylko czekolada stanowiąca jeden ze składników tych wyrobów nie odpowiadała wymaganym normom zawartości tłuszczów obcych. Bez znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy była okoliczność, że czekolada użyta do tych wyrobów cukierniczych była jedynie półproduktem produkowanym przez innego producenta, od którego skarżąca spółka nabywała wadliwą czekoladę.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, w sprawie niniejszej nie zachodził kontratyp z art. 11 ust. 1 ustawy o cenach ekskulpujący producenta od odpowiedzialności administracyjnej w oparciu o przepisy art. 11 ust. 1 i 4 ustawy o cenach, a mianowicie brak wiedzy o wadzie towaru przy dołożeniu staranności wymaganej w stosunkach sprzedaży danego rodzaju.

Fakt, że skarżący kupował czekoladę jako półprodukt od profesjonalnego producenta czekolady, do którego miał zaufanie, nie zwalniał go z obowiązku kontrolowania swoich wyrobów, a szczególnie używanej czekolady w zakwestionowanym zakresie. Oczywiście niemożliwe jest kontrolowanie całości nabywanej czekolady, gdyż jest to niemożliwe z przyczyn, na które wskazuje skarżący, ale skontrolowanie wybiórczo niektórych partii, aby upewnić się co do jakości kupowanej czekolady wchodziłoby w zakres staranności wymaganej w stosunkach sprzedaży danego rodzaju.

Skarżący nie powoływał się w skardze kasacyjnej na to, że w ramach tej staranności, o której mowa w art. 11 ust. 1 ustawy o cenach, podejmował jakiekolwiek działanie poza tym, że polegał na zaufaniu do producenta czekolady jako profesjonalisty posługującego się certyfikatami jakości.

Dlatego też nie można przypisać Sądowi I instancji błędnej wykładni przepisu art. 11 ust. 1 ustawy o cenach, szczególnie ostatniego zdania tego przepisu dotyczącego opisanego wyżej kontratypu.

Zarówno organ administracji publicznej przy wydawaniu zaskarżonej decyzji, jak również Sąd I instancji aprobując stanowisko organu i zastosowanie przepisu art. 11 ust. 4 w związku z ust. 1 art. 11, niewątpliwie uznały prawidłowo, że w sprawie niniejszej nie miał zastosowania kontratyp określony w zdaniu ostatnim art. 11 ust. 1 ustawy o cenach.

Odrębnym zarzutem jest rzekome naruszenie przepisu art. 11 ust. 2 ustawy o cenach przez jego błędną wykładnię, przez przyjęcie, że cała zakwestionowana czekolada podlegała zdyskwalifikowaniu, czyli w 100%, a nie jak to rozumie skarżący tylko w zakresie procentowym przekraczającym normę zawartości tłuszczów obcych.

W myśl przepisu art. 11 ust. 2 ustawy o cenach, cena towaru powinna być obniżona w stopniu odpowiadającym zaistniałym wadom lub uszkodzeniom, o których mowa w ust. 1.

Niewątpliwie użyta w przedmiotowych partiach wyrobów cukierniczych czekolada została zdyskwalifikowana z uwagi na przekroczenie normy zawartości tłuszczów obcych w czekoladzie i w związku z tym w całości czekolada jako niespełniająca normy tłuszczonej winna być uznana jako podstawa obniżenia ceny, czyli cena powinna być obniżona o taki procent, w jakim czekolada stanowiła procent całego wyrobu cukierniczego.

Jednym słowem stopień wad odpowiada w tym przypadku procentowi udziału czekolady w poszczególnych wyrobach cukierniczych.

Brak jest zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego podstaw do innej interpretacji przepisu art. 11 ust. 2 ustawy o cenach, który przewiduje, że cena powinna być obniżona w stopniu odpowiadającym zaistniałym wadom, o których mowa w ust. 1.

Niewątpliwie skontrolowana czekolada użyta do przedmiotowych wyrobów cukierniczych z uwagi na przekroczenie normy zawartości tłuszczów obcych bez względu na procent tego przekroczenia powinna być w całości uznana za wadliwą i w związku z tym procent zawartości czekolady w całym wyrobie cukierniczym stanowił procent obniżenia ceny tych wyrobów.

Stopień przekroczenia normy tłuszczonej nie ma zastosowania do przepisu art. 11 ust. 2 ustawy o cenach.

Z tych wszystkich przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny nie znalazł podstaw do uwzględnienia skargi i dlatego orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 184 p.p.s.a.

Orzeczenie o kosztach postępowania kasacyjnego uzasadnia przepis art. 204 pkt 1 p.p.s.a.