Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 107/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-03-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6313 Cofnięcie zezwolenia na broń
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 18 ust. 4
journal: Dz.U. 2012 poz 576
law: Ustawa z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Lipiński, Sędziowie WSA Anna Mierzejewska (sprawozdawca), Danuta Kania, Protokolant spec. Marek Kozłowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 marca 2013 r. sprawy ze skargi R. S. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską – oddala skargę –


UZASADNIENIE

Komendant Główny Policji, decyzją nr [...] z dnia [...] listopada 2012 , na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a Kpa oraz 18 ust. 4 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r. poz. 576), po rozpatrzeniu odwołania R. S. utrzymał w mocy decyzję P. Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] września 2012 r., cofającą skarżącemu pozwolenie na posiadanie broni palnej do celów łowieckich.

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, co następuje:

Główny Sąd L. w W., orzeczeniem z dnia [...] stycznia 2012 r. utrzymał w mocy orzeczenie Okręgowego Sądu L. w P. z dnia [...] września 2011 r., którym R. S. został wykluczony ze Zrzeszenia PZŁ, na podstawie § 19 ust. 2 Statutu PZŁi utracił z dniem [...] stycznia 2012 r. człokowstwo w tym Zrzeszeniu. Orzeczenie to zapadło wskutek popełnienia przez skarżącego przewinienia łowieckiego.

Na tej podstawie oraz treści przepisu art. 18 ust. 4 ustawy o broni i amunicji P. Komendant Wojewódzki Policji uznał, iż ustały okoliczności faktyczne, które stanowiły podstawę do wydania R. S. pozwolenia na broń palną myśliwską i w dniu [...] września 2012 r. wydał decyzję cofającą mu pozwolenie na broń palną na podstawie art 18 ust. 4 ustawy o broni i amunicji

Od decyzji tej R. S. złożyl odwołanie, wnosząc o jej uchylenie.

W uzasadnieniu odwołania podkreślił, że decyzja została wydana przedwcześnie nim zostały wyczerpane wszystkie możliwości prawne. Podkreślił, że orzeczenie Sądu Łowieckiego jest niesłuszne.

Rozpoznając odwołanie, Komendant Główny Policji nie znalazł podstaw do jego zmiany.

Wskazał, że art 18 ust. 4 ustawy o broni i amunicji stanowi, iż właściwy organ Policji może cofnąć pozwolenie na broń jeżeli ustały okoliczności faktyczne, które stanowiły podstawę do jego wydania.

Organ wskazał, że w art. 10 ust. 2 ustawy o broni i amunicji określono cele, w jakich może być wydane pozwolenie na dany rodzaj broni palnej. Przepis art. 10 ust. 3 pkt 2 stanowi o wydawaniu pozwoleń na broń w celach łowieckich. Broń myśliwską może posiadać – po spełnieniu określonych warunków – każda osoba, która udokumentuje swoje członkostwo w PZŁ i nie zostaną ujawnione inne przesłanki ujemne, dyskwalifikujące daną osobę do posiadania broni. Osoba taka zgodnie z dyspozycją art. 42 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1995 r. Prawo Łowieckie (t. j. z 2005 r. Dz. U. nr 127, poz. 1066 ze zm.), może wykonywać polowania.

W tym przypadku utraty członkowstwa w PZŁ jest jedną z okoliczności faktycznych, o których mowa w art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji.

W przedmiotowej sprawie zważyć należy, że R. S. uzyskał pozwolenie na broń palną myśliwską w 2008 r. ze względu na przynależność do PZŁ, co dawało mu prawo wykonywania polowań. Bezspornym jest, że Główny Sąd L. w W., orzeczeniem z dnia [...] stycznia 2012 r., utrzymał w mocy orzeczenie z dnia [...] września 2011 r. Okręgowego Sądu L. w P., wykluczjące ww. ze Zrzeszenia PZŁ i orzekające o utracie członkowstwa w Zrzeszeniu z dniem [...] stycznia 2012 r., co oznacza, że także utracił prawo do polowania. Zatem w chwili obecnej nie zachodzą okoliczności faktyczne, które zdecydowały o wydaniu w przeszłości pozwolenia na broń, albowiem cel dla którego pozwolenie uzyskał, tj. łowiectwo, nie może być przez zainteresowanego aktualnie realizowany. Nie jest więc słuszne i zasadne z punktu widzenia interesu społecznego zachowanie przez R. S. takiego pozwolenia.

Ustosunkowując się do zarzutów odwołania, organ II Instancji stwierdził, iż w chwili wydawania decyzji Pan R. S. nie był już członkiem Polskiego Związku L. Wskazał również, że jeżeli strona uzyska korzystne dla siebie rozstrzygnięcie w drodze sądowej i zostanie mu przywrócone członkowstwo w Polskim Związku Łowieckim, będzie mogła ubiegać się o wzruszenie decyzji w sprawie cofnięcia jej pozwolenia na broń palną myśliwską w trybie art. 154 Kpa.

Od decyzji Komendanta Głównego Policji, R. S. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnosząc o uchylenie i podkreślił, że wykluczenie go PZŁ było niesłuszne.

Komendant Główny Policji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, przytaczając argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 13 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), do rozpoznania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona. W niniejszej sprawie sądem tym jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie.

Natomiast zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Innymi słowy, wojewódzki sąd administracyjny nie orzeka, co do istoty sprawy w zakresie danego przypadku, lecz jedynie kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w tym postępowaniu, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego.

Badana pod tym kątem skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 18 ust. 4 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r. poz. 576), właściwy organ Policji może cofnąć pozwolenie na broń, jeżeli ustały okoliczności faktyczne, które stanowiły podstawę do jego wydania. Przepis ten ma charakter fakultatywny, co oznacza, że organ administracji publicznej prowadzący postępowanie w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń na tej podstawie powinien ze szczególną starannością wyjaśnić okoliczności danej sprawy, biorąc pod uwagę i oceniając cały materiał dowodowy, a także dokładnie uzasadnić, z jakich powodów cofa pozwolenie, uwzględniając przy tym wzajemne relacje interesu społecznego oraz słusznego interesu obywatela.

Natomiast, w art. 10 ust. 2 ustawy o broni i amunicji określono cele, w jakich może być wydane pozwolenie na dany rodzaj broni palnej. Przepis art. 10 ust. 2 pkt 3 stanowi o wydawaniu pozwoleń na broń w celach łowieckich.

Zatem każda osoba, która udokumentuje swoje członkostwo w PZŁ i nie zostaną ujawnione inne przesłanki ujemne, dyskwalifikujące daną osobę do posiadania broni, może o takie pzowolenie się ubiegać. Przynależność do PZŁ jest wymogiem uwarunkowanym ustawą z dnia 13 października 1995 r. Prawo Łowieckie (t. j. z 2005 r. Dz. U. nr 127, poz. 1066 ze zm.). Z dyspozycji art. 42 ust. 1 Prawa Łowieckiego wynika, że polowanie może być wykonywane przez członków Polskiego Związku Łowieckiego lub cudzoziemców.

W niniejszej sprawie bezspornym jest, iż z dniem [...] stycznia 2012 r. R. S. utracił członkowstwo w Polskim Związku L., a zatem w okresie wydawania decyzji zarówno przez organ I jak i II instancji skarżący nie był już członkiem Polskiego Związku L. w związku z popełnieniem wykroczenia łowieckiego Zatem w okresie tym nie wolno mu wykonywać polowania, co stanowi, iż w okresie tym odpadła podstawa uzasadniająca celowość posiadania przez skarżącego broni palnej myśliwskiej i dlatego zastosowanie przez organ art. 18 ust. 4 ustawy jest całkowicie trafne i prawidłowo uzasadnione materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie. Zasadne jest bowiem cofnięcie pozwolenia na broń takiemu myśliwemu, który dopuszcza się wykroczeń łowieckich.

To właśnie popełnienie tego czynu skutkowało pozbawieniem skarżacego praw członkowskich i pociągnęło za sobą w konsekwencji cofnięcie pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej, albowiem ustały okoliczności dla których skarżącemu pozwolenie na broń palną myśliwską wydano. Zatem nieuprawniony jest tu pogląd nadmiernego wyeksponowania przez organ interesu społecznego nad prywatnym.

Oczywistym jest że utrata przynależności do PZŁ, uniemożliwia wykonywanie praw członkowskich – tu przede wszystkim prawa do polowania, co w konsekwencji prowadzi do cofnięcia pozwolenia na broń myśliwską, brak bowiem przyczyny uzasadniającej celowość posiadania broni.

Na marginesie można dodać, że jeżeli skarżący uzyska korzystne dla siebie rozstrzygnięcie na drodze sądowej i zostanie jej przywrócone członkowstwo w Polskim Związku L., będzie mógl ubiegać sie o wzruszenie decyzji w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską

Z tych przyczyn zarzuty skargi są chybione. Organ I jak i II instancji nie naruszył zasad określonych w art. 7 i art. 8 Kpa oraz oba organy prawidłowo zastosowały przepis prawa materialnego – art. 18 ust. 4 ustawy o broni i amunicji.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na mocy art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.