Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1462/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-11-30 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6140 Nadanie stopnia i tytułu naukowego oraz potwierdzenie równoznaczności dyplomów, świadectw i tytułów
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 21 ust. 1
journal: Dz.U. 2003 nr 65 poz 595
law: Ustawa z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz stopniach i tytule w zakresie sztuki
article: art. 156 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 145 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Kube (spr.), Sędziowie WSA Janusz Walawski, Maria Werpachowska, Protokolant, referent stażysta Magdalena Frąckiewicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 listopada 2018 r. sprawy ze skargi J. M. na decyzję Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z dnia [...] maja 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyjęcia rozprawy doktorskiej i dopuszczenia jej do obrony 1. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji; 2. zasądza od Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów na rzecz J.M. kwotę 200 (słownie: dwieście) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów decyzją z [...] maja 2018 r. nr [...], na podstawie art. 21 ust. 2 w związku z art. 14 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki (Dz. U. z 2014 r. poz. 1852), po rozpatrzeniu odwołania J. M. od uchwały Rady Wydziału [...] Akademii [...] w [...] im. [...] z [...] stycznia 2018 r. odmawiającej przyjęcia rozprawy doktorskiej i dopuszczenia jej do publicznej obrony, utrzymała w mocy zaskarżoną uchwałę.

Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów uzasadniając zaskarżoną decyzję wskazała, że doktorantka nie spełnia wymagań z art. 13 ust. 1 powołanej wyżej ustawy, ponieważ jej praca nie stanowi oryginalnego dokonania artystycznego w dyscyplinie sztuki piękne. Jednocześnie stwierdziła, że przy rozpoznaniu przedmiotowej sprawy zostały dochowane wymagania z ustawy o stopniach naukowych a także stosowanego odpowiednio Kodeksu postępowania administracyjnego.

Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi J. M. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, która uznała ją za krzywdzącą.

Jej zdaniem zarzut nieoryginalności pracy nie został uzasadniony merytorycznie.

Zarzuciła, że nie mogła odnieść się do recenzji recenzentów Centralnej Komisji, ponieważ nie zna ich treści. Ponadto recenzje te nie zostały odczytane podczas posiedzenia Rady Wydziału w całości. Jej obrazy nie zostały pokazane na Radzie Wydziału, lecz jedynie wydruki komputerowe wykonane na podstawie zdjęć.

Skarżąca stwierdziła, że ujawnienie przed głosowaniem na Radzie Wydziału przez jednego z jej członków swojej negatywnej opinii na temat ocenianych prac [...] przeczy idei tajnego głosowania i jest agitowaniem do głosowania na "nie", co mogło mieć wpływ na przebieg posiedzenia. Wskazała również na pozamerytoryczne kwestie, które mogły mieć wpływ na odmowę przyjęcia jej rozprawy doktorskiej.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację wyrażoną w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 2107), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Stosownie do treści art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz.1302, z późn. zm.); zwanej dalej P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Sąd kierując się tymi przesłankami i badając zaskarżoną decyzję w granicach określonych przepisami powołanych wyżej ustaw, uznał za konieczne uwzględnienie skargi z przyczyn, które wziął pod uwagę z urzędu niezależnie od jej treści, poprzez stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w związku z wydaniem jej z rażącym naruszeniem prawa, o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a.

Zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki (Dz. U. z 2003 r. Nr 65 poz. 595 – według stanu na dzień 26 stycznia 2011 r. – dzień wszczęcia przewodu doktorskiego), osoba ubiegająca się o nadanie stopnia doktora lub doktora habilitowanego może wnieść od uchwał, o których mowa w art. 14 ust. 2 i art. 18 ust. 2, jeżeli są one odmowne, odwołanie do Centralnej Komisji za pośrednictwem rady właściwej jednostki organizacyjnej w terminie jednego miesiąca od dnia powiadomienia o treści uchwały. Rada przekazuje odwołanie Centralnej Komisji wraz ze swoją opinią i aktami przewodu w terminie trzech miesięcy od dnia złożenia odwołania.

Natomiast art. 29 ust. 1 powołanej ustawy stanowi, że w postępowaniach dotyczących nadania stopnia doktora i doktora habilitowanego albo tytułu profesora oraz nadania, ograniczenia, zawieszenia i pozbawienia uprawnienia do nadawania tych stopni w zakresie nieuregulowanym w ustawie stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Do zaskarżenia decyzji wydanych w tych postępowaniach stosuje się przepisy o zaskarżeniu decyzji administracyjnych do sądu administracyjnego.

Jak wynika z akt sprawy oraz oświadczenia pełnomocnika organu z [...] października 2018 r., Rada Wydziału [...] Akademii [...] w [...] im. [...] pismem z [...] stycznia 2018 r. poinformowała J. M. o odmowie przyjęcia jej rozprawy doktorskiej i dopuszczenia do publicznej obrony, do którego załączyła uchwałę z [...] stycznia 2018 r. wraz z uzasadnieniem oraz pouczeniem o trybie zaskarżenia. Pismo to zostało doręczone skarżącej 30 stycznia 2018 r., co wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru znajdującego się w aktach administracyjnych.

J. M. wniosła odwołanie od uchwały Rady Wydziału [...] Akademii [...] w [...] im. [...] z [...] stycznia 2018 r. bezpośrednio do Akademii [...] w [...] w dniu 5 marca 2018 r.

Termin jednego miesiąca do złożenia odwołania upłynął jednak 28 lutego 2018 r. Po tym terminie, objęte odwołaniem, rozstrzygnięcie stało się ostateczne.

W świetle powyższego należy stwierdzić, że skarżąca nie zachowała w sprawie terminu ustawowego do złożenia odwołania. Tym samym jej czynność polegająca na złożeniu odwołania nie mogła wywołać zamierzonego skutku, bowiem odwołanie, jako wniesione po terminie nie mogło wszcząć postępowania odwoławczego prowadzącego do wydania decyzji merytorycznej.

Warunkiem skuteczności tej czynności procesowej jest, bowiem zachowanie ustawowego terminu do jej dokonania. Uchybienie ustawowego terminu powoduje zaś bezskuteczność odwołania.

Tymczasem organ, pomimo posiadanej wiedzy odnośnie uchybienia terminu rozpoznał odwołanie wydając decyzję z [...] maja 2018 r.

W tej sytuacji, w sprawie doszło do rażącego naruszenia prawa, o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., gdyż organ rozpoznał odwołanie wniesione z uchybieniem terminu, który nie został przywrócony, tym samym dokonał weryfikacji w zwykłym postępowaniu odwoławczym decyzji (uchwały), od której nie przysługiwał już środek zaskarżenia.

Mając na uwadze okoliczność, że Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego rozpoznał odwołanie skarżącej od uchwały Rady Wydziału [...] Akademii [...] w [...] im. [...] z [...] stycznia 2018 r., która nabrała waloru ostateczności należy stwierdzić, że działanie organu godzi w przewidzianą w art. 16 § 1 K.p.a. zasadę trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych i pozwala na stwierdzenie, że decyzja z [...] maja 2018 r. została wydana z rażącym naruszeniem prawa.

Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a. w związku z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., orzekł jak w pkt 1 sentencji wyroku. O kosztach orzeczono, na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 P.p.s.a. jak

w pkt 2. Do kosztów postępowania niezbędnych do dochodzenia praw Sąd zaliczył uiszczony przez stronę skarżącą wpis sądowy.