Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 616/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2012-10-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
638  Sprawy egzekucji administracyjnej;  egzekucja obowiązków o charakterze niepieniężnym
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 33 pkt 4
journal: Dz.U. 2005 nr 229 poz 1954
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia NSA Maria Wieczorek-Zalewska,, Sędzia SO del. Iwona Tchórzewska, Protokolant Starszy referent Agnieszka Wojtas, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 18 października 2012 r. sprawy ze skargi T. S. i W. S. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 9 maja 2012 r. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...], po rozpoznaniu zażalenia W. S. i T. S. na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia 5 marca 2012 r., nr [...], uznające za bezzasadny zarzut dotyczący postępowania egzekucyjnego zgłoszony przez T. S., utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji.

Postanowienie organu odwoławczego zapadło w następujących okolicznościach sprawy:

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego [...] decyzją z dnia 20 listopada 2009 r., nr [...], nakazał T. S. rozbiórkę drewnianej nadbudowy wraz z podpiwniczeniem budynku gospodarczego o wymiarach 2,65 m x 5,40 m, usytuowanego na nieruchomości położonej przy ul. B. "1" w L. przy granicy z nieruchomością położoną przy ul. B. "2" w L.

Postanowieniem z dnia 20 lipca 2010 r., nr [...], organ ten wznowił na wniosek W. S. postępowanie zakończone wskazaną decyzją ostateczną z dnia 20 listopada 2009 r.

Po wznowieniu postępowania organ decyzją z dnia 24 maja 2011 r., nr [...], uchylił decyzję własną z dnia 20 listopada 2009 r., nr [...] oraz nakazał T. S. dokonanie rozbiórki przedmiotowego obiektu. Decyzja z dnia 24 maja 2011 r., stała się ostateczna, gdyż żadna ze stron nie wniosła od niej odwołania w ustawowym terminie, zaś [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego prawomocnym postanowieniem z dnia 16 grudnia 2011 r., nr [...], stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania T. S. od tejże decyzji.

Upomnieniem z dnia 28 lipca 2011 r., nr [...], Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego wezwał T. S. do wykonania – w terminie 14 dni – obowiązku rozbiórki wynikającego z powyższej decyzji. Upomnienie to zostało mu doręczone w dniu 8 sierpnia 2011 r.

Wobec niewykonania obowiązku organ ten w dniu 14 lutego 2012 r. wszczął postępowanie egzekucyjne w administracji, doręczając zobowiązanemu tytuł wykonawczy z dnia 8 lutego 2012 r., nr [...].

W piśmie z dnia 20 lutego 2012 r. podniósł on zarzut w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego, to jest błąd co do osoby zobowiązanego wynikający z niewskazania w tytule egzekucyjnym W. S., będącej współwłaścicielką nieruchomości, na której znajduje się budynek przeznaczony do rozbiórki.

Postanowieniem z dnia 5 marca 2012 r. organ pierwszej instancji uznał za bezzasadny zgłoszony przez T. S. zarzut. Organ podkreślił, że W. S. brała udział w postępowaniu administracyjnym zakończonym wskazaną wyżej decyzją z dnia 24 maja 2011 r., nr [...], uchylającą decyzję dotychczasową i nakazującą T. S. dokonanie rozbiórki przedmiotowego obiektu. W trakcie tego postępowania ustalono, że zobowiązany był inwestorem wykonanych robót budowlanych, a zatem organ nadzoru budowlanego miał prawo skierować do niego – w myśl art. 49b ust. 1 w zw. z art. 52 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane – nakaz rozbiórki wykonanej części budynku. Odnosząc się do podniesionej kwestii niedoprecyzowania (zdaniem zobowiązanego) treści obowiązku wynikającego z sentencji decyzji z dnia 24 maja 2011 r. organ egzekucyjny wskazał, że nie ma uprawnień do weryfikacji i zmiany ostatecznych decyzji administracyjnych.

W zażaleniu na to postanowienie T. S. i W. S. zarzucili, że wskazane przez organ usytuowanie przedmiotowej przybudówki przy ul. B. w L. stanowi jedynie "część rzeczywistości lokalizacyjnej, ponieważ przybudówka ta graniczy drugim bokiem z ul. S.". T. S. nie był inwestorem podpiwniczenia, a zatem organy winny uwzględnić jego wniosek zawarty w piśmie z dnia 25 maja 2011 r., w którym to piśmie zobowiązał się do zlikwidowania samowoli budowlanej do końca 2013 r.

Wskazanym na wstępie postanowieniem z dnia 9 maja 2012 r. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji. Organ drugiej instancji podkreślił, że adresatem obowiązku określonego w decyzji z dnia 24 maja 2011 r., która była podstawą do wszczęcia postępowania egzekucyjnego, był T. S. Decyzja ta nie została uchylona i podlega wykonaniu w trybie egzekucji administracyjnej.

Skargę do sądu administracyjnego na postanowienie organu drugiej instancji wnieśli T. S. i W. S., wnosząc o stwierdzenie nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia 24 maja 2011 r., nr [...], z uwagi na to, że:

1. obiekt budowlany, o którym mowa w tej decyzji nie jest budynkiem lecz budowlą w rozumieniu art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane, co potwierdza załączona do skargi decyzja podatkowa,

2. organ nadzoru budowlanego wydając tę decyzję naruszył siedmiodniowy termin do wyrażenia przez skarżących swojego stanowiska w sprawie.

Na rozprawie w dniu 18 października 2012 r. skarżący wyjaśnili, że nie zgadzają się z powyższą decyzją nakazującą rozbiórkę, albowiem została ona wydana z naruszeniem prawa polegającym na pominięciu zarzutów podniesionych przez skarżących.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Zaskarżone postanowienie prawa nie narusza, a zatem zarzutów skargi nie można uznać za zasadne.

W niniejszej sprawie ostateczną stała się decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia 24 maja 2011 r., nr [...], uchylająca dotychczasową decyzję własną z dnia 20 listopada 2009 r., nr [...] oraz nakazująca skarżącemu T. S. wykonanie rozbiórki drewnianej nadbudowy wraz z podpiwniczeniem budynku gospodarczego o wymiarach 2,65 m x 5,40 m, usytuowanego na nieruchomości położonej przy ul. B. "1" w L. przy granicy z nieruchomością położoną przy ul. B. "2" w L.. Decyzja ta nie została skutecznie zaskarżona przez skarżących, albowiem postanowieniem z dnia 16 grudnia 2011 r., nr [...], [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego prawomocnym stwierdził uchybienie terminu do wniesienia w tej sprawie odwołania skarżącego T. S.

Okolicznością niekwestionowaną jest również, że powyższej decyzji skarżący T. S. nie wykonał, a zatem decyzja ta stała tytułem wykonawczym w postępowaniu egzekucyjnym.

Należy podkreślić, iż skarżący zarówno w skardze, jak i w pismach procesowych składanych w toku postępowania administracyjnego, w istocie nie zwalczają zaskarżonego postanowienia, lecz wskazaną wyżej decyzję z dnia 24 maja 2011 r. o nakazie rozbiórki przedmiotowego obiektu budowlanego, żądając nawet, jak wynika ze skargi, stwierdzenia nieważności tej decyzji przez Sąd w niniejszej sprawie. Sąd nie jest jednak uprawniony do kontrolowania w niniejszym postępowaniu wskazanej decyzji. Zgodnie bowiem z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270), zwanej dalej: "P.p.s.a.", Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie może więc oceniać legalności decyzji administracyjnych wydanych w innych sprawach.

Wskazać w tym miejscu należy, iż w dniu 12 lipca 2012 r. do Sądu wpłynęła skarga W. S. i T. S. na wskazaną decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia 24 maja 2011 r. nr [...]. Skarga ta została jednak odrzucona przez Sąd postanowieniem z dnia 17 października 2012 r., II SA/Lu 875/12.

Wobec niewykonania przez T. S. obowiązku rozbiórki wynikającego z opisanej wyżej decyzji prawidłowo postąpiły zatem organy administracji podejmując czynności zmierzające do wszczęcia postępowania egzekucyjnego w niniejszej sprawie. Zgodnie bowiem z art. 6 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r. nr 172, poz. 1438 ze zm.), zwanej dalej: "ustawą", w tej sytuacji na Powiatowym Inspektorze Nadzoru Budowlanego [...], będącym wierzycielem w rozumieniu ustawy, spoczywał obowiązek podjęcia czynności zmierzające do zastosowania środków egzekucyjnych.

Egzekucja administracyjna może być wszczęta jeżeli wierzyciel, po upływie terminu do wykonania przez zobowiązanego obowiązku, przesłał mu pisemne upomnienie, zawierające wezwanie do wykonania obowiązku z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego (art. 15 § 1 ustawy). Celem instytucji upomnienia jest skłonienie zobowiązanego do dobrowolnego wykonania obowiązku.

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego [...], jak wynika z akt postępowania administracyjnego, wystosował na podstawie tego przepisu upomnienie, doręczone skarżącemu T. S. w dniu 8 listopada 2010 r. Skarżący nie wykonał jednak dobrowolnie obowiązku, czego nie kwestionuje.

W tej sytuacji istniały podstawy do wszczęcia w stosunku do skarżącego egzekucji.

W przypadku, gdy wierzyciel jest jednocześnie organem egzekucyjnym wszczęcie egzekucji następuje, stosownie do przepisu art. 26 § 4 ustawy z urzędu, na podstawie tytułu wykonawczego wystawionego przez organ egzekucyjny. Konieczne elementy tytułu wskazuje art. 27 ustawy.

Zgodnie z art. 29 § 1 ustawy, organ egzekucyjny z urzędu bada dopuszczalność egzekucji administracyjnej. Dotyczy to także przypadku gdy egzekucję wszczyna się z urzędu. Badanie dopuszczalności egzekucji obejmuje sprawdzenie czy obowiązek, którego dotyczy tytuł, podlega egzekucji administracyjnej a także czy tytuł spełnia wymogi określone w art. 27 § 1 i § 2 ustawy. Fakt dopuszczalności egzekucji administracyjnej i prawidłowości dokumentów potrzebnych do jej wszczęcia stwierdza się w tytule wykonawczym (art. 27 § 1 pkt 10) przez umieszczenie w nim klauzuli organu egzekucyjnego. W tytule wykonawczym (art. 27 § 1 pkt 2) wskazuje się między innymi zobowiązanego.

W rozpoznawanej sprawie organ pierwszej instancji wystawił w dniu 8 lutego 2012 r., nr [...], tytuł wykonawczy, w którym skarżący T. S. został wskazany jako podmiot zobowiązany do wykonania obowiązku określonego w decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia 24 maja 2011 r. Tytuł ten doręczony został skarżącemu w dniu 14 lutego 2012 r.

W ocenie Sądu omawiany tytuł wykonawczy odpowiada wymogom art. 27 § 1 ustawy, a ponieważ był poprzedzony upomnieniem, zaś sam obowiązek podlega egzekucji administracyjnej, wszczęcie egzekucji nastąpiło w sposób prawidłowy.

W szczególności w tytule tym zgodnie z prawem jako podmiot zobowiązany wskazano skarżącego T. S. Nie ulega bowiem wątpliwości, iż ostateczna decyzja określająca obowiązek rozbiórki została skierowana do właśnie do niego. Dopóki zatem decyzja ta pozostaje w obrocie prawnym, dopóty może być podstawą prowadzenia egzekucji. Skarżący T. S., stosownie do zapisów tej decyzji, jest osobą obciążoną obowiązkiem rozbiórki przedmiotowego obiektu budowlanego, nie można zatem twierdzić, jak to czyni strona skarżąca, iż wadliwie organy egzekucyjne uznały go w niniejszej sprawie za zobowiązanego w rozumieniu przepisów ustawy.

W tym stanie rzeczy zarzut skarżących dotyczący błędu co do osoby zobowiązanego (art. 33 pkt 4 ustawy) nie mógł zostać uznany przez organy egzekucyjne za zasadny.

Nie znajdują uzasadnienia również pozostałe twierdzenia skarżących.

Przepisy ustawy w sposób wyczerpujący określają okoliczności, które zobowiązany może podnosić jako podstawę zarzutu egzekucyjnego. W świetle art. 33 pkt 3 i 6 ustawy podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być w szczególności określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4 ustawy oraz niedopuszczalność egzekucji administracyjnej. Organy obu instancji odniosły się do zarzutów skarżących opartych na wyżej wymienionych podstawach, uznając je za nieuzasadnione. Organy te nie były natomiast zobowiązane wypowiadać się co do pozostałych zarzutów skarżących, nie znajdujących oparcia w powołanym przepisie.

Z tych względów, wobec braku podstaw do uwzględnienia skargi, Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a. skargę oddalił.