Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt III SA/Po 356/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2013-09-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 1a ust. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2010 nr 95 poz 613
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity.

SENTENCJA

Dnia 17 września 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Walentyna Długaszewska Sędziowie WSA Mirella Ławniczak (spr.) WSA Szymon Widłak Protokolant: st. sekr. sąd. Anna Piotrowska - Żyła po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 września 2013 roku przy udziale sprawy ze skargi H. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości łącznego zobowiązania podatkowego w podatku rolnym, leśnym oraz w podatku od nieruchomości na 2012 rok oddala skargę


UZASADNIENIE

Na podstawie art. 21 § 1 pkt 2, art.122, art.207 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2005 r. Nr 8 poz. 60 ze zm.), art. 3 ust. l pkt 1, art. 4 ust. 1 pkt 1, art. 6 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (Dz. U. z 2006 r. Nr 136, poz. 969 ze zm.), art. 2 ust. l pkt 1, art. 3, art.4 pkt 1 ustawy z 30 października 2002 r. o podatku leśnym (Dz. U. Nr 200 poz. 1682 ze zm.), art. la ust. l pkt 1, 3, art.2 ust. l, art. 3 ust. l pkt. 1, art. 4 ust. l pkt 1,2, art. 5 ust. 1 ustawy z 12 stycznial991r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2010 r. Nr 95, poz. 613 ze zm.), uchwały Nr XIII/94/2011 Rady Miejskiej w Krajence z dnia 27 października 2011 r. w sprawie: określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości na 2012 r. (Dz. Urz. Województwa Wielkopolskiego z dnia 7 grudnia 2011 r. Nr 330 poz. 3567) Burmistrz Gminy i Miasta [...] ustalił H. S. wysokość łącznego zobowiązania pieniężnego w podatku rolnym, leśnym oraz w podatku od nieruchomości na 2012 rok na łączną kwotę 23.523,00 zł, w tym podatek rolny - 296.00 zł. podatek leśny 7,00 zł, podatek od nieruchomości 23.220,00 zł.

W uzasadnieniu decyzji wskazano, że H. S. jest właścicielem: nieruchomości położonej w [...]: przy ul. [...] i ul. [...] o powierzchni 550 m2 , na której znajduje się garaż o powierzchni 31 m2; przy ul. [...] o powierzchni 776 m2 na której znajdują się budynki związane z działalnością gospodarczą o powierzchni 177,55 m2 i budynek mieszkalny o powierzchni 126 m2 oraz budynek pozostały o powierzchni 53,46 m2; przy ul. [...] o powierzchni 67 m2, przy ul. [...] o powierzchni 7231 m2 związanej z prowadzeniem działalności gospodarczej, na której znajdują się budynki związane z działalnością gospodarczą o powierzchni 712 m2. Gruntów ornych VIa, IVb, V klasy, użytków zielonych IV klasy i sadów VI klasy o powierzchni 3,5529 ha fizycznych, co stanowi 2,0805 ha przeliczeniowych do podatku oraz lasu o powierzchni 0,17 ha fizycznych.

Wysokość podatku od powyższych nieruchomości została ustalona na podstawie posiadanej ewidencji podatkowej, która prowadzona jest w oparciu o ewidencję gruntów i budynków oraz informację złożoną przez podatników. Ostateczną korektę informacji o nieruchomościach i obiektach budowlanych odnośnie nieruchomości położonej w [...] przy ul. [...], złożono w dniu 17.04/2012 roku, w której ujęto: powierzchnie gruntów związanych z działalnością gospodarczą o powierzchni 7231 m2 i powierzchnię użytkową budynków pozostałych o powierzchni 712 m2. Powyższa nieruchomość została zakupiona w dniu 23 stycznia 2007 roku w celu poszerzenia działalności gospodarczej, od podmiotu prowadzącego do końca działalność gospodarczą (Nieruchomość ta w ewidencji gruntów i budynków oznaczona jest symbolem Bi (inne tereny zabudowane). Złożono ją w związku z dziedziczeniem w/w nieruchomości po współmałżonku.

Odnośnie podatku rolnego wskazano, że zgodnie z art. 3 ustawy o podatku rolnym, podatnikiem podatku rolnego są osoby fizyczne, będące właścicielami gruntów. Natomiast podstawę opodatkowania podatkiem rolnym, zgodnie z art. 4 ust. l pkt. 1 stanowi: dla gruntów gospodarstw rolnych - liczba hektarów przeliczeniowych ustalana na podstawie powierzchni, rodzajów i klas użytków rolnych wynikających z ewidencji gruntów i budynków oraz zaliczenia okręgu podatkowego, tj.: - ilość ha fizycznych 3,5529 ha stanowiące 2,0805 ha przeliczeniowych do podstawy opodatkowania x stawka – 142,50 zł = 296,00 zł, w zaokrągleniu do 1,00 zł podatek wynosi 196,00 zł (zgodnie z art. 12 ust. 1 w/w ustawy zwalnia się między innymi użytki rolne klasy V, VI).

Odnośnie podatku leśnego podniesiono, że zgodnie z art.2 ustawy o podatku leśnym, podatnikiem podatku leśnego są osoby fizyczne, będące właścicielami lasów. Natomiast podstawę opodatkowania podatkiem leśnym, zgodnie z art. 3 stanowi powierzchnia lasu, wyrażona w hektarach, wynikająca z ewidencji gruntów i budynków, natomiast art. 4 pkt 1 stanowi - podatek leśny od 1 ha, za rok podatkowy wynosi równowartość pieniężną 0,22 m drewna, obliczaną według średniej ceny sprzedaży drewna uzyskanej przez nadleśnictwa za pierwsze trzy kwartały roku poprzedzającego rok podatkowy, która wynosiła 186,68zł za 1 m tj. ilość ha fizycznych 0,1700 x stawka 41, 0696zł = 6,98 zł, w zaokrągleniu do 1,00 zł podatek wynosi 7,00 zł.

Odnośnie podatku od nieruchomości w powyższej decyzji wyjaśniono, że zgodnie z art. 2 ust. l ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają grunty, budynki lub ich części, natomiast stosownie do art. 3 , ust. 1 pkt 1 podatnikiem podatku od nieruchomości są osoby fizyczne, będące właścicielami nieruchomości. Zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych - podstawę opodatkowania stanowi dla gruntów, budynków lub ich części oraz części kondygnacji - powierzchnia użytkowa i ustalił go na kwotę 21.541,00 zł.

Od powyższej decyzji, w części ustalającej wysokość zobowiązania w zakresie podatku od nieruchomości w odniesieniu do nieruchomości położonej w [...] przy ul. [...], w wysokości przekraczającej 4.626,49zł. odwołał się H. S., reprezentowany przez pełnomocnika radcę prawnego. Zaskarżonej decyzji zarzucono: naruszenie art. 1 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych (zwanej dalej upol) poprzez błędną wykładnię polegającą na błędnym uznaniu, że przedmiot opodatkowania był w 2012 roku w takim stanie technicznym, że mógł być wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej: naruszenie art. 121 § 1 o.p. poprzez rozstrzyganie materialno-prawnych wątpliwości na niekorzyść strony odwołującej oraz wybieranie zdarzeń jedynie kreujących zobowiązania podatkowe z pominięciem innych okoliczności korzystnych dla odwołującego.

Odwołujący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji lub o zmianę zaskarżonej decyzji przez uznanie, że zobowiązanie podatkowe z tytułu podatku od nieruchomości za 2012 rok dla nieruchomości położonej w [...] przy ul. [...] nie wystąpiło, a należny podatek za 2012 r. wynosi kwotę 4.626,49 zł.

Decyzją z dnia [...] grudnia 2012 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu podniesiono, że

Jak wynika z akt sprawy, w 2012 roku H. S. był właścicielem wymienionych w decyzji I instancji nieruchomości.

W dniu 20 .XII. 2011 r. M. S. zmarła. Jedynym spadkobiercą po zmarłej jest mąż spadkodawczyni H. S., który nabył spadek w całości (Akt Poświadczenia Dziedziczenia z dnia 27.02.2012 r., sporządzony przez Notariusza A. S.-N., rep. [...]).

Organ II instancji odnosząc się do kolejnego zarzutu odwołania, że przedmiot opodatkowania był w 2012 roku w takim stanie technicznym, że nie mógł być wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej, wskazał, iż w aktach sprawy- znajdują się następujące informacje:

I) informacja na 2007 rok (składana po raz pierwszy), w której zgłoszono do opodatkowania:

* grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o pow. 7.231 m2

* budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o pow. 712 m2

* budowle o wartości 28.450 zł,

II) informacja na 2008 rok (korekta uprzednio złożonej informacji), w której zgłoszono do podatkowania: grunty pod jeziorami, zajętych na zbiorniki wodne retencyjne lub elektrowni wodnych o pow. 7.231 m2, budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o pow. 712 m2, (budowle znajdujące się na nieruchomości, zostały rozebrane w 2008 roku).

III) grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o pow. 7.231 m2; budynki pozostałe o pow. 712 m2. Uzasadniając korektę wskazano, że budynki, którego dotyczy korekta nie są wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej, obiekty są w remoncie. W konsekwencji przyjął, że nie zaistniała przesłanka "względów technicznych " w odniesienia do budynku znajdującego się na działce [...] w [...].

Dalej Kolegium wskazało, że przepis art. 6 ust. 6 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych, nakłada na osoby fizyczne obowiązek składania właściwemu organowi podatkowemu informacji o nieruchomościach i obiektach budowlanych, sporządzonej na formularzu według ustalonego wzoru, w terminie 14 dni od dnia wystąpienia okoliczności uzasadniających powstanie albo wygaśnięcie obowiązku podatkowego w zakresie podatku od nieruchomości lub od dnia zaistnienia zdarzenia mającego wpływ na wysokość (podwyższenie lub obniżenie) opodatkowania w danym roku podatkowym. W stosunku do podatników będących osobami fizycznymi, zobowiązanie podatkowe z tytułu podatku od nieruchomości powstaje w następstwie ustalającej decyzji organu podatkowego doręczonej podatnikowi (art. 21 § 1 pkt 2 o.p.). W myśl art. 21 § 5 o.p., jeżeli przepisy prawa podatkowego nakładają na podatnika obowiązek złożenia deklaracji, wysokość zobowiązania podatkowego, o którym mowa w § 1 pkt 2 ustala się zgodnie z danymi zawartymi w deklaracji, chyba że przepisy szczególne przewidują inny sposób ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego albo w toku postępowania podatkowego stwierdzono że dane zawarte w deklaracji, mogące mieć wpływ na wysokość zobowiązania podatkowego są niezgodne ze stanem faktycznym. W rozumieniu art. 3 pkt 5 o.p., informacja o nieruchomościach jest równoznaczna z deklaracją podatkową.

Z powyższych regulacji jednoznacznie wynika, że podstawą wymiaru podatku od nieruchomości jest informacja podatkowa złożona przez podatnika. W przedmiotowej sprawie, wymiar podatku od nieruchomości został jednak dokonany po przeprowadzeniu postępowania podatkowego. Organ podatkowy zakwestionował bowiem dane zawarte w ostatniej złożonej informacji podatkowej na 2012 rok w odniesieniu do nieruchomości położonej w [...] przy ul. [...] działka nr [...]. Konsekwencją powyższego byto ustalenie wymiaru podatku od nieruchomości należnego od w/w nieruchomości, po przeprowadzeniu postępowania podatkowego.

H. S. jest przedsiębiorcą i od 1970 r. prowadzi działalność gospodarczą pod firmą "A" [...] H. S. w [...], a wobec tego w sprawie w zakresie podatku od nieruchomości, znajduje zastosowanie reguła z art. la ust. 1 pkt 3 upol.

Decydującym dla uznania, że nieruchomość jest związana z prowadzeniem działalności gospodarczej jest związek o charakterze formalnym tj. posiadanie nieruchomości przez przedsiębiorcę i nie ma znaczenia, że nieruchomość położona w [...] przy ul. [...] nie figuruje w ewidencji środków trwałych prowadzonej przez podatnika dla celów działalności gospodarczej.

Odnosząc się do stanu technicznego spornego budynku organ podatkowy wskazał, że

zwrot, iż przedmiot opodatkowania "nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia działalności ze względów technicznych" należy rozumieć, jako istnienie obiektywnych przeszkód sprawiających, że przedmioty opodatkowania nie są i trwale nie mogą być wykorzystywane w działalności gospodarczej. Wskazany charakter przeszkody sprawia, że nie może być ona determinowana wolą (działaniem lub zaniechaniem) podatnika, lecz okolicznościami zewnętrznymi i fizykalnymi, odnoszącymi się do substancji przedmiotu opodatkowania. Kolegium doszło do przekonania, że w przedmiotowej sprawie nie zaistniała przesłanka "względów technicznych" , bowiem nie mamy do czynienia z trwałą niemożliwością wykorzystywania budynków do prowadzenia działalności gospodarczej. Powołując się na ocenę techniczną mgr inż. E. G. organ podnosi, że instalacje centralnego ogrzewania, wodociągowo - kanalizacyjna, wentylacja i instalacja ciepłej wody, w chwili dokonania oceny, były w stanie śladowym, uległy zniszczeniu na skutek warunków atmosferycznych jak i rozbiórce. Również w stanie szczątkowym znajdowały się instalacje elektryczne (siłowa, oświetleniowa, odgromowa, oświetlenia awaryjnego i zerownia) na skutek ich rozebrania i rozmontowania. Jak jednak wskazano powyżej, brak instalacji odnosi się do wyposażenia budynku, co nie może być utożsamiane ze względami technicznymi, o których mowa w ustawie.

Na okoliczność stanu budynku hali warsztatowej organ I instancji przeprowadził dowody z zeznań świadków, którzy potwierdzili stanowisko mgr inż. E. G.

W skardze do sądu administracyjnego podatnik zarzucił organom podatkowym naruszenie art. 1a ust. 1 pkt. 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych przez błędną wykładnię wskazanego wyżej przepisu i błędne uznanie, że pomimo występowania istotnych względów technicznych uniemożliwiających wykorzystanie budynków wchodzących w skład nieruchomości położone przy ul. [...], to przedmiotowa nieruchomość podlegała w 2012 r. opodatkowaniu z tytułu podatku od nieruchomości.

W uzasadnieniu skargi podniesiono, że gdyby ustawodawca chciał wyłączyć z opodatkowania tylko nieruchomości, które trwale nie mogą być wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej, to zapewne po słowach "nie jest i nie może" dodał by słowo trwale. Skoro we wskazanym wyżej przepisie od 1997 roku nie znalazło się takie sformułowanie to przyjmując racjonalność działania ustawodawcy należy uznać, że pogląd wyrażony przez Kolegium jest błędny. Ponadto, co Skarżący podkreślił - dopiero 17.IX.2012 otrzymał decyzję o pozwoleniu na użytkowanie stacji diagnostycznej. Na rozprawie pełnomocnik Skarżącego podniósł , iż na skutek wydanej przez Powiatowy Inspektorat Nadzoru Budowlanego dopiero w X. 2012 w zmodernizowanym budynku skarżący prowadzi działalność gospodarczą.

W odpowiedzi na skargę Kolegium podtrzymało dotychczasowe stanowisko i wniosło o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu rozważył, co następuje :

Skarga nie jest zasadna.

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Natomiast, w myśl art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. nr 270 t. j.), sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie:

1/ uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi:

a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,

b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,

c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy;

2/ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach;

3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach.

Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji pod kątem jej zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.

Przeprowadzona przez Sąd w niniejszej sprawie kontrola aktu administracyjnego we wskazanym wyżej aspekcie nie wykazała, aby zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa w stopniu obligującym do jej wyeliminowania z obrotu prawnego.

Istota sporu dotyczy oceny, czy na nieruchomości położonej przy ul. [...], zaistniały istotne względy techniczne uniemożliwiających wykorzystanie budynków wchodzących w skład nieruchomości do prowadzenia działalności gospodarczej.

Zgodnie z art. la ust. 1 pkt 3 upol za grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej uznaje się wszelkie grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem:

budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami,

gruntów pod jeziorami, zajętych na zbiorniki wodne retencyjne lub elektrowni wodnych,

przedmiotów opodatkowania tym podatkiem, które nie są i nie mogą być wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych.

Odnosząc się do zarzutu skargi naruszenia art. 1a ust. 1 pkt. 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych przez błędną wykładnię wskazanego przepisu i błędne uznanie, że pomimo występowania istotnych względów technicznych uniemożliwiających wykorzystanie budynków wchodzących w skład nieruchomości położone przy ul. [...], to przedmiotowa nieruchomość podlegała w 2010 r. opodatkowaniu z tytułu podatku od nieruchomości wskazać trzeba, że dotychczasowe orzecznictwo sądowoadministracyjne potwierdza, że do uznania danego obiektu za związany z prowadzeniem działalności gospodarczej nie jest konieczne wykorzystywanie nieruchomości na cele związane z działalnością gospodarczą, wystarczający jest sam fakt jej posiadania przez przedsiębiorcę. Jednocześnie wskazuje się, że nie są uważane za związane z prowadzeniem działalności gospodarczej jedynie takie przedmioty opodatkowania znajdujące się w posiadaniu przedsiębiorcy, które do prowadzenia tej działalności nie są i nie mogą być wykorzystywane ze względów technicznych.

W ocenie Sądu rozstrzygnięcie niniejszej sprawy wymaga ponownego ustalenia znaczenia użytego w art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. pojęcia "względy techniczne", bowiem brak jest definicji tego pojęcia. Niemniej jednak w orzecznictwie sądowoadministracyjnym oraz w doktrynie przyjęto, że pod tym pojęciem należy rozumieć okoliczności obiektywne, trwałe, nieusuwalne, niezależne od przedsiębiorcy. Powyższe wynika z treści spornego przepisu, w którym postawiono warunek, że przedmiot opodatkowania "nie jest i nie może być wykorzystywany" do prowadzenia działalności gospodarczej. Analizując ten fragment przepisu należy stwierdzić, że faktyczne, okresowe niewykorzystanie nieruchomości do prowadzenia działalności gospodarczej nie stanowi wystarczającej okoliczności do uznania, że nie jest ona związana z prowadzeniem działalności gospodarczej ze względów technicznych. Te ostatnie nie mogą być bowiem ograniczane wyłącznie do roku podatkowego, za który deklarowany jest podatek od nieruchomości. W opinii Sądu koniecznym jest aby dana nieruchomość nie mogła być wykorzystywana w ogóle przez przedsiębiorcę. Względy techniczne w sposób trwały muszą wyłączać możliwość wykorzystania nieruchomości do prowadzenia działalności gospodarczej (por.: wyrok NSA z dnia 7 grudnia 2012 r., sygn. akt II FSK 747/11, wyrok z dnia 12 grudnia 2012 r., sygn. akt II FSK 1808/12, wyrok z dnia 17 stycznia 2008 r., sygn. akt II FSK 1517/07, wyrok z dnia 30 stycznia 2013 r., sygn. akt 1384/11, publ. Centralna Baza Orzeczeń NSA, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Podobne stanowisko prezentowane jest w literaturze, zgodnie z którą wyłączenie przedmiotów opodatkowania z kategorii związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej występuje gdy przedmiot opodatkowania nie może nadawać się do prowadzenia działalności gospodarczej przez konkretnego przedsiębiorcę i jednocześnie nie mógłby być wykorzystywany przez inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą o innym charakterze.

Biorąc pod uwagę takie rozumienie pojęcia "względy techniczne" należy stwierdzić, że stanowisko organów podatkowych w przedmiotowej sprawie jest prawidłowe.

Z akt sprawy wynika, że H. i M. S. w dniu 23 stycznia 2007 r. nabyli na własność zabudowane nieruchomości gruntowe położone w [...] przy ul. [...]. Strona wskazuje, że od chwili nabycia, przedmiotowe budynki nie nadawały się do prowadzenia działalności gospodarczej, z uwagi na zły stan techniczny, co wynika ze zgromadzonych w postępowaniu podatkowym dowodów.

Powołując się na ocenę techniczną mgr inż. E. G. należy zauważyć, że hala warsztatowa pod względem statyki budowli nie budzi zastrzeżeń, lecz jej zdewastowanie wymaga przywrócenia jej stanu technicznego dla spełniania funkcji oczekiwanej przez inwestora tj. odbudowie, przebudowie, rozbudowie na potrzeby stacji kontroli pojazdów i naprawy pojazdów, automyjnię oraz zaplecze socjalno-techniczne. W ocenie tej jednocześnie określono jakie prace należy wykonać, aby przywrócić należyty stan techniczny budynku tj. dokonać naprawy komina, naprawy pokrycia papowego, dokonać wymiany opierzeń dachowych i nadrynnowych, dokonać demontażu stolarki okiennej drzwiowej i wymienić ją na projektowaną w opracowywanym projekcie zmiany sposobu użytkowania, oczyścić konstrukcję stalową kratownicy i stężenia poprzecznego do stopnia 2 i pomalować farbami antykorozyjnymi, pomalować wszystkie elementy stalowe zewnętrzne, wykonać posadzki wg projektu zmiany sposobu użytkowania, otynkować słupy żelbetowe i płyty żebrowe po uprzednim zeskrobaniu farby wapiennej, dokonać przeglądu kanałów co., wykonać izolację, a zbędne kanały zagruzować po opracowaniu projektu ogrzewania, wykonać opaskę wokół budynku po wykonaniu tynku cokołu cementowego, rozebrać elementy konstrukcji wg projektu zmiany sposobu użytkowania, po wykonaniu ocieplenia budynku wymienić elementy rynien i rur spustowych.

Analizując załączoną przez skarżącego dokumentację zdjęciową oraz stanowisko przesłuchanych przez organ świadków należy uznać, że organ w sposób wyczerpujący zebrał materiał dowodowy. Przyznać też należy rację argumentom Skarżącego co do stanu przedmiotowej nieruchomości. Należy zgodzić się z twierdzeniami skarżącego, iż stan budynku hali i konieczność jego wyremontowania powodowało, że przez okres prac remontowych i adaptacyjnych, w budynku tym nie można było prowadzić działalności gospodarczej, ale należy też uznać za zasadne stanowisko organów podatkowych, że względy techniczne, na które powołuje się skarżący nie mają charakteru trwałego, bowiem przeszkoda taka może zostać zlikwidowana w każdym momencie poprzez podjęcie przez skarżącego działań o charakterze faktycznym zmierzających do wyremontowania budynku.

Należy stwierdzić, że czasowe niewykorzystywanie przez skarżącego nieruchomości lub jej części służącej do wykonywania działalności gospodarczej nie uzasadnia, by do wymiaru podatku od nieruchomości nie miały zastosowania stawki przewidziane dla nieruchomości związanych z działalnością gospodarczą. W konsekwencji Sąd podzielił stanowisko Kolegium, że budynek z uwagi na stan techniczny, tj. stopień faktycznego zużycia, może być wykorzystywany na cele działalności gospodarczej.

Wskazane orzecznictwo i literalna treść spornego przepisu uzasadnia pogląd, że przeszkoda uniemożliwiająca prowadzenie działalności gospodarczej musi mieć charakter trwały. Względy techniczne w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. to takie, które mają tego rodzaju związek z nieruchomością gruntową lub budowlaną, że ze swej natury nieruchomość ta nie jest i nie może być wykorzystywana do prowadzenia jakiejkolwiek działalności gospodarczej. Wyjątek ustawowy powinien być interpretowany ściśle, a więc wykładnia rozszerzająca tego wyjątku jest niedopuszczalna. Normatywna treść pojęcia "względy techniczne", jak również sama redakcja powołanego przepisu, na gruncie którego ustawodawca posłużył się koniunkcją - (dosłownie: "przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany") wskazuje nie tylko na stan obecny tego przedmiotu, ale także na ulokowane w przyszłości, możliwości jego wykorzystywania. Zatem tylko i wyłącznie w sytuacji łącznego ziszczenia się stanów faktycznych objętych hipotezą tego przepisu nieruchomość będzie podlegała opodatkowaniu według innych stawek, niż związane z prowadzeniem działalności gospodarczej (wyrok NSA z dnia 14 listopada 2012 r. w sprawie II FSK 521/11, publ. LEX nr 1291570). Podobnie cecha ta postrzegana jest w doktrynie, gdzie wskazano, że interpretując pojęcie względów technicznych, należy mieć na uwadze przesłankę trwałości, którą bez trudu można wyczytać z tekstu ustawy, jeśli weźmie się pod uwagę nie tylko zwrot "nie może być", na który powołuje się skarżący w sposób wyrwany z kontekstu, ale zestawi się ze sobą dwa zwroty : "nie jest" i "nie może być". Odczytując wolę ustawodawcy zawartą w tak zestawionych wyrażeniach, widać wyraźnie, iż przeszkody, które nie pozwalają na eksploatację przedmiotu opodatkowania, muszą istnieć w danym momencie, ale również mają mieć charakter trwały. Przesłanka trwałości ze swej istoty odnosi się do przyszłości, co jest ewidentne (por. L. Etel, w Komentarz do art.1(a) ustawy o podatku od nieruchomości, publ. baza LEX 2013).

Na zakończenie warto przywołać wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 lutego 2006 r. (II FSK 301/05. www.orzecz.enia. nsa.gov.pl), iż "adaptacja budynków do prowadzenia zamierzonej w przyszłości działalności gospodarczej stanowi jeden z wyznaczników prowadzenia tejże działalności. Nieodpowiedni stan techniczny budynków nie dyskwalifikuje ich w ogóle z prowadzenia działalności gospodarczej, lecz jedynie ogranicza wysokość, uzyskiwanych z tych budynków bezpośrednio, dochodów w danym roku podatkowym.

Reasumując, można zgodzić się z twierdzeniami skarżącego, iż stan budynku hali i konieczność jego wyremontowania powodowało, że przez okres prac remontowych i adaptacyjnych, w budynku tym nie można było prowadzić działalności zamierzonej przez podatnika. Jednakże jak wskazano powyżej nie jest to przesłanka pozwalająca na uznanie, że budynek w sposób trwały nie nadaje się do prowadzenia w nim działalności gospodarczej. Ponadto w aspekcie zarzutu podniesionego tylko w odniesieniu do roku 2012 podkreślić należy, że objęcie obiektów budowlanych opodatkowaniem podatkiem od nieruchomości nie jest uzależnione od tego, czy zostały one wzniesione bądź użytkowane po uprzednim uzyskaniu pozwoleń wymaganych w świetle prawa budowlanego. Tym samym uzyskanie takiego pozwolenia przez Skarżącego nie ma wpływu na opodatkowanie nieruchomości w roku 2012.

Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a skargę jako nieuzasadnioną oddalił.