Postanowienie WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 1557/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2018-02-07 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych, zabezpieczenie zobowiązań podatkowych
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odmówiono przyznania prawa pomocy
Powołane przepisy: article: art. 246 par. 1 pkt 1 i 2
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Starszy Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Monika Hennig po rozpoznaniu w dniu 7 lutego 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku K. M. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia [...], nr [...] w przedmiocie stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów dotyczących prowadzenia egzekucji administracyjnej postanawia: odmówić skarżącemu przyznania prawa pomocy.


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia 16 stycznia 2018 r., złożonym na formularzu PPF, skarżący K. M. zwrócił się o przyznanie prawa pomocy w niniejszej sprawie w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego.

Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 1 w związku z art. 245 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., dalej jako p.p.s.a.), przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie pełnomocnika z urzędu następuje, gdy wnioskodawca wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Natomiast przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym, obejmującym tylko zwolnienie od kosztów sądowych w całości lub w części lub tylko ustanowienie pełnomocnika z urzędu następuje, gdy wnioskodawca wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 245 § 3 p.p.s.a.).

W oświadczeniu o stanie rodzinnym, majątku i dochodach skarżący podał, że jest właścicielem mieszkania o powierzchni 47,2 m2, którego wartość oszacował na kwotę 150.000 zł, posiada także oszczędności w kwocie około 5.400 zł i 1.300 USD, które zgromadził na rachunku bankowym prowadzonym wspólnie dla niego i jego syna. Skarżący prowadzi samodzielnie gospodarstwo domowe samodzielnie, utrzymuje się z emerytury i dodatku pielęgnacyjnego w łącznej wysokości 1.788,57 zł, z czego kwotę 360 zł przeznacza na opłaty za czynsz mieszkania, około 100 zł wydatkuje na opłaty za energię elektryczną i gaz, 300-500 zł przeznacza na pokrycie kosztów leczenia i rehabilitacji.

Referendarz sądowy zarządzeniem z dnia 17 stycznia 2018 r., wydanym na podstawie art. 255 p.p.s.a., wezwał skarżącego do przedłożenia w terminie 7 dni: a/ odpisów wszystkich zeznań podatkowych złożonych przez wnioskodawcę za 2017 r. (PIT-28, PIT-36, PIT-36L, PIT-37, PIT-38, PIT-39), jeżeli zostały sporządzone, bądź stosownego oświadczenia w tym przedmiocie; b/ wyciągów i wykazów ze wszystkich posiadanych przez wnioskodawcę rachunków bankowych (rachunków bieżących, rachunków oszczędnościowych, rachunków lokat oraz kont i lokat dewizowych, maklerskich i innych, na których gromadzone są środki pieniężne, w tym podlegających zajęciu egzekucyjnemu i kont, których wnioskodawca jest współposiadaczem), obrazujących historię i salda tych rachunków w okresie od 1 października br.; c/ oświadczenia, jaka część środków zadeklarowanych we wniosku w kwocie 5.400 zł i 1.300 USD, zgromadzonych przez wnioskodawcę i jego syna na wspólnym rachunku bankowym stanowi własność wnioskodawcy; d/ dowodu potwierdzającego miesięczną wysokość emerytury i dodatku pielęgnacyjnego, jeżeli ww. świadczenia nie są przekazywane przez organ emerytalno-rentowe na rachunek bankowy wnioskodawcy (np. potwierdzenie przekazu); e/ dokumentów potwierdzających wysokość wydatków poniesionych przez wnioskodawcę w okresie ostatnich trzech miesięcy na opłaty za czynsz mieszkania, energię elektryczną, gaz, wodę i odprowadzanie ścieków, wywóz odpadów, ogrzewanie, telewizję, telefon itp.); f/ dowodów potwierdzających miesięczną wysokość wydatków ponoszonych na odpłatne leczenie, tj. zakup leków, zabiegi lecznicze i rehabilitacyjne, które nie są refundowane przez NFZ, kosztów dojazdu na zabiegi (faktur, dowodów wpłat); g/ oświadczenia w przedmiocie zarejestrowanych na wnioskodawcę pojazdów mechanicznych (podania ich marki, modelu, roku produkcji oraz aktualnej wartości); w przypadku posiadania samochodu – podania miesięcznej wysokości kosztów związanych z jego używaniem (zakup paliwa, ubezpieczeń).

Odpowiadając na powyższe wezwanie skarżący nadesłał pismo, w którym wyjaśnił, że ze względu na krótki termin, jaki został zakreślony do wykonania zarządzenia nie jest w stanie przedłożyć wymaganych wyciągów z rachunków bankowych oraz zaświadczenia z organu emerytalno-rentowego o wysokości pobieranych świadczeń. Nadmienił przy tym, że przedstawienie wyciągów z kont wiąże się z koniecznością poniesienia kosztów, tj. uiszczenia opłat na rzecz banku. Z tych względów skarżący wskazał, że nie składa żadnych dokumentów i wnosi o rozpoznanie jego wniosku bez nich. Skarżący oświadczył także, że nie składał zeznań podatkowych za rok 2017.

Pomimo, że skarżący nie nadesłał wymaganych dokumentów, w szczególności dowodów, które pozwoliłyby w sposób pełny określić poziom miesięcznych kosztów jego utrzymania, jak również przypadającej na niego części oszczędności, referendarz sądowy uznał, iż skarżący jest w stanie ponieść koszty niniejszego postępowania w całości.

Zgodnie bowiem z informacjami podanymi przez skarżącego w oświadczeniu posiada on oszczędności w kwocie 5.400 zł oraz 1.300 USD. Kwota ta wielokrotnie przewyższa wysokość kosztów postępowania, które mogą powstać w niniejszej sprawie, zarówno w zakresie przewidywanych kosztów sądowych – wpisu od skargi kasacyjnej na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 29 grudnia 2017 r., którym odrzucono skargę, a który wynosi 100 zł (§ 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi; Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.), jak i wydatków na opłacenie pełnomocnika z wyboru, które jest ustalane, co do zasady, swobodnie pomiędzy stronami, tj. mocodawcą i pełnomocnikiem. Pewną wskazówką dla oceny obciążeń finansowych, jakie skarżący musiałaby ponieść z tego tytułu jest jedynie wysokość opłat, określonych w rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r. poz. 1804 ze zm.).

Z uwagi na fakt, że zadeklarowane przez skarżącego oszczędności zostały zgromadzone na rachunku bankowym, którego posiadaczem jest skarżący i jego syn referendarz sądowy zobowiązał skarżącego do złożenia oświadczenia, jaka część tych środków stanowi jego własność. Skarżący nie złożył oświadczenia w tym przedmiocie, a zatem referendarz sądowy przyjął, że może on swobodnie dysponować całością zadeklarowanych środków. Podkreślić przy tym należy, iż skarżący nie podał ważnych powodów, dla których nie mógłby ww. kosztów uiścić z posiadanych oszczędności.

Z tych względów, na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.