Postanowienie NSA, sygn. akt II OZ 176/15
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2015-03-12 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6262 Radni
6411 Rozstrzygnięcia nadzorcze dotyczące gminy; skargi organów gminy na czynności nadzorcze
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Odrzucono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 194 par. 2
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Zofia Flasińska po rozpoznaniu w dniu 12 marca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia K. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 29 grudnia 2014 r., sygn. akt II SA/Go 661/13 w przedmiocie prawa pomocy w sprawie ze skargi K. K. na zarządzenie zastępcze Wojewody Lubuskiego z dnia [...] czerwca 2013 r. Nr [...] w przedmiocie wygaśnięcia mandatu radnego postanawia: odrzucić zażalenie.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 14 maja 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. oddalił skargę K. K. na zarządzenie zastępcze Wojewody Lubuskiego z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...] w przedmiocie wygaśnięcia mandatu radnego. Od powyższego wyroku K. K. wniósł skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego.

W dniu 9 grudnia 2014 r. K. K. wniósł o przyznanie mu prawa pomocy poprzez ustanowienie adwokata oraz o odroczenie rozprawy przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, wyznaczonej na dzień [...] grudnia 2014 r. We wniosku skarżący podał, że gospodarstwo domowe prowadzi wraz z matką, na jego majątek składa się mieszkanie o powierzchni 50,2 m², oszczędności w kwocie 31.518,17 zł, 8.400 Euro oraz akcje o wartości nominalnej 3.735 zł na dzień 5 grudnia 2014 r. Na miesięczne dochody skarżącego składa się wynagrodzenie z tytułu umowy o pracę w kwocie 7.797,62 zł, dieta radnego w kwocie 2.031,43 zł (do grudnia 2014 r.). Matka skarżącego z tytułu emerytury osiąga miesięczny dochód w kwocie 1.787,12 zł. Skarżący ma na utrzymaniu dwoje małoletnich dzieci: córkę, na którą płaci alimenty w kwocie 1.000 zł oraz syna, na którego utrzymanie również przeznacza 1.000 zł. Dodatkowo skarżący oświadczył, iż choruje przewlekle na nerki, przy czym koszty leczenia wynoszą 300 zł. Inne stałe koszty utrzymania wynoszą 1.000 zł. Stałe koszty leczenia matki pochłaniają 500 zł. Wszystkie wymienione wyżej koszty ponoszone są co miesiąc.

Postanowieniem z dnia 29 grudnia 2014 r., sygn. akt II SA/Go 661/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim odmówił przyznania skarżącemu prawa pomocy. W uzasadnieniu powyższego orzeczenia Sąd wskazał, że analiza sytuacji materialnej skarżącego wskazuje na oczywistą bezzasadność wniosku o przyznanie prawa pomocy. Nawet nie uwzględniając dochodu z tytułu diety radnego, którą skarżący – jak podał – będzie otrzymywał do grudnia 2014 r., jego miesięczny dochód z tytułu umowy o pracę wynosi 7.797,62 zł brutto, co po odliczeniu należnego podatku dochodowego oraz składki na ubezpieczenia społeczne daje kwotę powyżej 5.000 zł netto. Już samo zestawienie tego dochodu z koniecznymi wydatkami zadeklarowanymi we wniosku, wynoszącymi ok. 3.300 zł (2.000 na utrzymanie małoletnich dzieci, 1.000 zł na opłaty, 300 zł na leczenie) wskazuje, że po odliczeniu kosztów wyżywienia skarżący jest w stanie bez trudu wygospodarować kwotę na pokrycie wynagrodzenia profesjonalnego pełnomocnika, który będzie go reprezentował w niniejszym postępowaniu. Wprawdzie we wniosku podano również, że koszty leczenia matki skarżącego wynoszą miesięcznie ok. 500 zł, jednakże dysponuje ona emeryturą w kwocie 1.787,12 zł, z której może ona nie tylko pokryć te koszty, ale również koszty własnego utrzymania. Dodatkowo skarżący dysponuje oszczędnościami w kwocie 31.518,17 zł, 8.400 Euro oraz akcjami o wartości nominalnej 3.735 zł, z których również może sfinansować koszty ustanowienia profesjonalnego pełnomocnika. Powyższe okoliczności, zdaniem Sądu, niewątpliwie świadczą o tym, że skarżący nie należy do grupy osób najuboższych, do których instytucja prawa pomocy powinna znajdować zastosowanie.

K. K. wniósł zażalenie na powyższe postanowienie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie podlegało odrzuceniu.

Zgodnie z treścią art. 194 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012, poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) zażalenie wnosi się w terminie siedmiu dni od doręczenia postanowienia. W sytuacji, gdy zażalenie zostanie wniesione po upływie ustawowego terminu do jego wniesienia, wojewódzki sąd administracyjny odrzuca je jako spóźnione na mocy art. 178 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. Natomiast obowiązkiem Naczelnego Sądu Administracyjnego, wynikającym z art. 180 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., jest odrzucenie zażalenia, które powinno być odrzucone przez wojewódzki sąd administracyjny.

W rozpoznawanej sprawie, jak wynika z akt, postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 29 grudnia 2014 r., sygn. akt II SA/Go 661/13, oddalające wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy zostało doręczone skarżącemu w dniu 14 stycznia 2015 r. (potwierdzenie - k. [...] akt sądowych). O terminie i sposobie wniesienia zażalenia skarżący został pouczony w piśmie dołączonym do odpisu ww. postanowienia (k. [...] akt sądowych). Termin do wniesienia zażalenia upływał zatem skarżącemu w dniu 21 stycznia 2015 r. Zażalenie skarżący wniósł natomiast dopiero 20 lutego 2015 r. (data stempla pocztowego - k. [...] akt sądowych), a zatem 30 dni po terminie do jego wniesienia. W konsekwencji przedmiotowe zażalenie, jako spóźnione, podlegało odrzuceniu.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 178 w zw. z art. 180 i 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.