Postanowienie NSA, sygn. akt II OZ 1245/17
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2017-10-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Odrzucenie zażalenia
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 220 § 3
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz po rozpoznaniu w dniu 26 października 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia B. P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 sierpnia 2017 r. sygn. akt VII SA/Wa 429/16 odrzucające zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 grudnia 2016 r. w sprawie ze skargi B. P. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2015 r. znak [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji postanawia: oddalić zażalenie


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 17 sierpnia 2017 r. sygn. akt VII SA/Wa 429/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił zażalenie skarżącego na własne postanowienie z dnia 19 grudnia 2017 r. odrzucające zażalenie na postanowienie z dnia 16 listopada 2016 r., w sprawie ze skargi B. P. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2015r. w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji.

Postanowienie to zostało wydany w następującym stanie sprawy:

Postanowieniem z dnia 10 sierpnia 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie utrzymał w mocy postanowienie referendarza sądowego z dnia 13 czerwca 2016 r. odmawiające skarżącemu przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym.

Postanowieniem z dnia 16 listopada 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę skarżącego na ww. postanowienie organu z dnia [...] grudnia 2015 r.

Postanowieniem z dnia 19 grudnia 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił zażalenie skarżącego na własne postanowienie z dnia 16 listopada 2016 r. jako wniesione z uchybieniem terminu.

W ustawowym terminie skarżący wniósł zażalenie na ww. postanowienie z dnia 19 grudnia 2016 r. oraz wniosek o zwolnienie z wpisu od zażalenia.

Zarządzeniem z dnia 4 kwietnia 2017 r. starszy referendarz sądowy zarządził pozostawienie wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Zarządzenie to doręczono skarżącemu w dniu 21 kwietnia 2017 r.

Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału VII z dnia 27 czerwca 2017 r. wezwano skarżącego do uiszczenia wpisu od zażalenia wniesionego na postanowienie z dnia 19 grudnia 2016 r., w terminie 7 dni, pod rygorem jego odrzucenia. Odpis zarządzenia został skarżącemu doręczony w dniu 10 lipca 2017 r., a termin do dokonania powyższej czynności upłynął z dniem 17 lipca 2017 r.

Po sprawdzeniu w dokumentach księgowych dotyczących opłat sądowych ustalono, że do dnia 4 sierpnia 2017 r. wpis nie został uiszczony.

W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniesione zażalenie jako nieopłacone podlegało odrzuceniu na podstawie art. 220 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.".

Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł skarżący domagając się jego zmiany bądź uchylenia.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie.

Zakwestionowanym postanowieniem z dnia 17 sierpnia 2017 r. Sąd pierwszej instancji odrzucił zażalenie skarżącego na własne postanowienie z dnia 19 grudnia 2016 r. z uwagi na nieuiszczenie, mimo wezwania, wymaganego wpisu od tego zażalenia.

Nie ulega wątpliwości, że zażalenie jest pismem wszczynającym postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji, od którego pobiera się spis stosunkowy lub stały (zobacz: art. 230 § 1 i § 2 p.p.s.a.).

Przepis art. 220 § 1 p.p.s.a. stanowi, że sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku, z zastrzeżeniem § 2 i 3, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. W razie bezskutecznego upływu tego terminu przewodniczący wydaje zarządzenie o pozostawieniu pisma bez rozpoznania. Jednakże zażalenie, od którego pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd (§ 3 art. 220).

Jak wynika z akt sprawy postanowieniem z dnia 19 grudnia 2016 r. Sąd pierwszej instancji odrzucił zażalenie skarżącego na własne postanowienie z dnia 16 listopada 2016 r. o odrzuceniu skargi, jako wniesione z uchybieniem terminu. Na to postanowienie z dnia 19 grudnia 2016 r. skarżący wniósł zażalenie oznaczone datą 6 grudnia 2016 r. (data wpływu 13 stycznia 2017 r. - prezentata), które postanowieniem z dnia 17 sierpnia 2017 r. zostało odrzucone na podstawie art. 220 § 1 i 3 p.p.s.a. Pismem oznaczonym tą samą datą (wpływ 13.01.2017 r. – prezentata) skarżący wniósł o przyznanie mu prawa pomocy w zakresie zwolnienia z opłaty od zażalenia "z dnia 06.12.2016 r.". Zarządzeniem referendarza sądowego z dnia 4 kwietnia 2017r. pozostawiono wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Od tego zarządzenia skarżący nie wniósł sprzeciwu.

W związku z powyższym zarządzeniem z dnia 27 czerwca 2017 r. skarżący został wezwany do uiszczenia wpisu od zażalenia na postanowienie z dnia 19 grudnia 2016 r., w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia zażalenia. Mimo wezwania wpis nie został uiszczony.

Mając na uwadze powyższe, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego trafnie Sąd pierwszej instancji odrzucił zażalenie skarżącego na postanowienie z dnia 19 grudnia 2016 r. jako zażalenie od którego nie został uiszczony wpis. Nie jest to bowiem sytuacja o której mowa w szczególności w art. 220 § 4 p.p.s.a., art. 261 czy art. 227 § 2 p.p.s.a. Z akt sprawy wynika również, że skarżącemu nie zostało przyznane prawo pomocy.

Mając zatem na uwadze powyższe, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.