Postanowienie NSA, sygn. akt II OW 192/13
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2014-04-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6136 Ochrona przyrody
643  Spory o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego (art. 22 § 1 pkt 1 Kpa) oraz między tymi organami
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Wskazano organ właściwy do rozpoznania sprawy
Powołane przepisy: article: art. 15 par. 2w zw. z art. 64 par. 3 i art. 193
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Jerzy Stelmasiak (spr.), Sędziowie: sędzia NSA Maciej Dybowski, sędzia NSA Małgorzata Stahl, , Protokolant : starszy asystent sędziego Tomasz Godlewski, po rozpoznaniu w dniu 8 kwietnia 2014 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku Starosty Tarnogórskiego z dnia 9 grudnia 2014 r. nr [...] o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego pomiędzy Starostą Tarnogórskim a Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska w Katowicach przez wskazanie organu właściwego do rozpatrzenia sprawy w przedmiocie szkody w środowisku powodującej zanieczyszczenie powierzchni ziemi wskutek stosowania komunalnych osadów ściekowych na działce o numerze identyfikacyjnym [...] w miejscowości [...] postanawia: wskazać Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Katowicach jako organ właściwy w sprawie objętej wnioskiem.


UZASADNIENIE

Pismem z 9 grudnia 2013 r. Starosta Tarnogórski wniósł o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego przez wskazanie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Katowicach jako organu właściwego w sprawie szkody w środowisku powodującej zanieczyszczenie powierzchni ziemi wskutek stosowania komunalnych osadów ściekowych.

W uzasadnieniu Starosta wskazał, że Śląski Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska w Katowicach przesłał Staroście informację o przeprowadzeniu kontroli na działce o nr ewid. [...] położonej w [...], pobraniu prób gleby i stwierdzeniu pogorszenia jakości gleby, w szczególności przekroczenia wartości dopuszczalnych stężeń cynku określonych w rozporządzeniu Ministra Środowiska z 9 września 2002 r. w sprawie standardów jakości gleby oraz standardów jakości ziemi (Dz. U. z 2002 r. Nr 265, poz. 1359). Jednocześnie wniósł o zastosowanie art. 362 ustawy z 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz.U. z 2008 r., Nr 25 poz. 150 ze zm., dalej jako "p.o.ś."), tj. nałożenia obowiązku ograniczenia oddziaływania na środowisko i jego zagrożenia oraz przywrócenie środowiska do stanu właściwego.

W ocenie Starosty, w sprawie nie może mieć zastosowania art. 362 p.o.ś., ponieważ sprawa dotyczy zanieczyszczenia powierzchni ziemi. Przepis ten ma charakter uzupełniający i powinien być stosowany wtedy, gdy inne normy nie przewidują bardziej szczegółowych rozwiązań. W sprawie powinny mieć zastosowanie przepisy ustawy z 13 kwietnia 2007 r. o zapobieganiu szkodom w środowisku i ich naprawie (Dz.U. z 2007 r. Nr 75, poz. 493 ze zm. - dalej jako "ustawa szkodowa"). Stąd też organem właściwym w sprawie jest regionalny dyrektor ochrony środowiska (art. 7 ust. 1 ustawy szkodowej). Z tej przyczyny Starosta przekazał dokumentację sprawy Regionalnemu Dyrektorowi Ochrony Środowiska w Katowicach.

W odpowiedzi organ ten zwrócił dokumentację Staroście wskazując, że w sprawie powinien mieć zastosowanie art. 362 p.o.ś. W ocenie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Katowicach, podmiot prowadzący działalność w zakresie odzysku komunalnych osadów ściekowych, polegającą na ich stosowaniu m. in. w rolnictwie jest zwolniony z obowiązku uzyskania zezwolenia, a tym samym nie mieści się w definicji podmiotu korzystającego ze środowiska w rozumieniu art. 6 pkt. 9 ustawy szkodowej.

Starosta ponownie przesłał dokumentację sprawy do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Katowicach, argumentując, że szkoda w środowisku powstała na skutek niewłaściwego stosowania komunalnych osadów ściekowych, a zgodnie z art. 43 ust. 1 b obowiązującej wówczas ustawy z 27 kwietnia 2001 r. o odpadach (tj. Dz.U. z 2010 r. Nr 185, poz. 1243 ze zm.), odpowiedzialność za prawidłowe zastosowanie komunalnych osadów ściekowych do celów rolnictwa spoczywa na wytwórcy tych osadów, a nie na władającym nieruchomością. Zgodnie z wyjaśnieniami śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w Katowicach (pismo z 20 lipca 2012 r.) wytwórcą komunalnych osadów ściekowych jest oczyszczalnia ścieków [...] oraz oczyszczalnia ścieków [...] w [...]. Zanieczyszczenie gleby było zatem wynikiem niewłaściwego zastosowania komunalnych osadów ściekowych w celu nawożenia i ulepszania gleby, pomimo tego, że wykonano badania komunalnych osadów ściekowych oraz gruntów, na których miały być one stosowane.

Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Katowicach ponownie zwrócił Staroście Tarnogórskiemu dokumentację sprawy argumentując, że odpowiedzialność za prawidłowe stosowanie komunalnych osadów ściekowych spoczywa na wytwórcy tych osadów, ale odzysk polegający na stosowaniu komunalnych osadów ściekowych nie wymaga uzyskania zezwolenia, a tym samym ten rodzaj prowadzonej działalności nie podlega reżimowi odpowiedzialności za zapobieganie i naprawę szkód w środowisku. Starosta podkreślił, że stanowisko Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Katowicach opiera się na przepisach nowej ustawy o odpadach z 14 grudnia 2012 r. (Dz.U. z 2013 r., poz. 21), która weszła w życie 23 stycznia 2013 r. Natomiast sprawa szkody w środowisku została przekazana Regionalnemu Dyrektorowi Ochrony Środowiska w Katowicach w 2012 r., kiedy obowiązywała ustawa o odpadach z 27 kwietnia 2001 r. W ocenie Starosty, dowodem potwierdzającym, że właściciel oczyszczalni ścieków jest tzw. podmiotem korzystającym ze środowiska podlegającym reżimowi odpowiedzialności za zapobieganie i naprawę szkody w środowisku (tym samym działalność tego podmiotu stwarza ryzyko szkody w środowisku) są przedłożone przez Starostę decyzje wydane na rzecz A. S.A. z siedzibą w K[...], a więc spółki będącej właścicielem m.in. oczyszczalni ścieków [...] (dawniej oczyszczalnia [...]), a także oczyszczalni ścieków [...] w [...]. Z treści decyzji wynika, że spółka ta dysponuje obowiązującymi pozwoleniami wodnoprawnymi, decyzją na zbieranie i transport odpadów, a także decyzjami na odzysk odpadów niebezpiecznych i innych niż niebezpieczne (decyzja Wojewody Śląskiego z [...] czerwca 2004 r. dotyczy gospodarki odpadami z oczyszczalni [...] oraz [...] w [...], m.in. w zakresie odzysku odpadów innych niż niebezpieczne, w których ujęto odzysk odpadów o kodzie 19 08 05 - ustabilizowane komunalne osady ściekowe).

W ocenie Starosty, właściwość Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Katowicach wynika z art. 7 ust. 1 oraz art. 6 pkt. 11 ustawy szkodowej. Z zebranych dokumentów wynika, że zawartość cynku w próbkach gleby pobranych z przedmiotowej działki w 2012 r. była znacznie wyższa od wartości cynku w glebie zbadanych w 2009 r. przez firmę [...]. Niewłaściwe stosowanie komunalnych osadów ściekowych w rolnictwie doprowadziło do przekroczenia wartości dopuszczalnej stężeń cynku w wierzchniej warstwie gruntu określonych w rozporządzeniu Ministra Środowiska z 9 września 2002 r. Podmiotem korzystającym ze środowiska i odpowiadającym za szkodę w środowisku (art. 6 pkt. 9 ustawy szkodowej) są A. S.A. z K., a ich działalność zalicza się do działalności stwarzającej ryzyko szkody w środowisku w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt. 3a ustawy szkodowej. Podmiot ten posiada bowiem stosowne zezwolenia m.in. na odzysk odpadów z oczyszczalni [...] oraz [...], co po nowelizacji ustawy o odpadach mieści się w definicji "przetwarzania odpadów" (art. 3 ust. 1 pkt. 21 nowej ustawy o odpadach).

W ocenie Starosty, wydanie decyzji na podstawie art. 362 p.o.ś. byłoby więc naruszeniem przepisów szczególnych tj. przepisów ustawy szkodowej.

W odpowiedzi na wniosek Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Katowicach wniósł o wskazanie Starosty Tarnogórskiego jako organu właściwego w sprawie zanieczyszczenia powierzchni ziemi na skutek stosowania komunalnych osadów ściekowych

Regionalny Dyrektor wyjaśnił, że zgodnie z art. 6 pkt 11 ustawy szkodowej w związku art. 2 ust. 1 ustawy szkodowej, uznanie zdarzenia polegającego na przekroczeniu dopuszczalnych stężeń metali ciężkich w glebie za szkodę w środowisku może mieć miejsce po łącznym spełnieniu następujących przesłanek:

- zdarzenie musi zostać spowodowane przez działalność podmiotu korzystającego ze środowiska,

- działalność tego podmiotu musi być działalnością stwarzającą ryzyko szkody w środowisku w rozumieniu art. 3 ustawy szkodowej.

Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Katowicach podkreślił, że odrębną kwestią jest potwierdzenie, czy doszło do pogorszenia jakości gleby (negatywnej, mierzalnej zmiany ocenionej w stosunku do stanu początkowego). W 2009 r. na przedmiotowej nieruchomości pobrano jedną próbkę gleby, natomiast w 2012 r. dwie próbki. Organ wyjaśnił, że powierzchnia działki wynosi ok. 10 ha, brak jest dokładnej lokalizacji miejsc poboru prób gleby, a ponadto stwierdzono podwyższone zawartości cynku w glebie na obszarze gminy Zbrosławice. Zdaniem organu, nie można więc jednoznacznie stwierdzić, czy pomiary dotyczą tego samego terenu w obrębie przedmiotowej działki.

Organ wskazał, że przedmiotowe odpady są przywożone z oczyszczalni przez firmę B. Sp. z o.o. Sp. k. w R. Zdaniem organu, konieczne było zatem rozważenie, czy rolnicze wykorzystywanie komunalnych osadów ściekowych (odpad o kodzie 19 08 05) stanowi działalność stwarzającą ryzyko szkody w środowisku.

W sprawozdaniu z badań Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska nr [...] jako miejsce pobrania prób gleby wskazano działkę nr [...] - pole uprawne rzepaku. Zdaniem organu, na przedmiotowej nieruchomości osady ściekowe były więc wykorzystywane w celach rolniczych, o których mowa w art. 43 ust. 1 pkt 1, 4 i 5 poprzednio obowiązującej ustawy o odpadach (odpowiednio art. 96 ust. 1 pkt 1-3 nowej ustawy o odpadach).

W tych przypadkach ustawodawca przewidział zwolnienie właściciela, dzierżawcy lub innej osoby władającej nieruchomością, na której komunalne osady ściekowe mają zostać zastosowane, z obowiązku uzyskania zezwolenia na odzysk odpadów lub obowiązku rejestracji, o którym mowa w art. 33 ust. 5 ustawy o odpadach z 2001 r., oraz prowadzenia ewidencji tych odpadów. Jednocześnie, w tych samych przypadkach, zgodnie z art. 43 ust. 1 b ustawy z 2001 r. (odpowiednio art. 96 ust. 3 ustawy z 14 grudnia 2012 r.), odpowiedzialność za prawidłowe stosowanie komunalnych osadów ściekowych spoczywa na wytwórcy tych osadów. W tej odpowiedzialności Starosta Tarnogórski dopatruje się spełnienia definicji podmiotu korzystającego ze środowiska, jako odpowiedzialnego za spowodowanie przekroczenia dopuszczalnego stężenia substancji w glebie. W ocenie organu, przedstawiona przez Starostę interpretacja definicji podmiotu korzystającego ze środowiska w świetle przepisów ustawy szkodowej nie jest prawidłowa.

Odpowiedzialność wytwórcy osadów ściekowych określona w ustawie o odpadach polega przede wszystkim na przekazywaniu wraz z tymi osadami, władającemu powierzchnią ziemi na której komunalne osady ściekowe mają być stosowane, informacji o dawkach tego osadu, które mogą być stosowane na poszczególnych gruntach, oraz wyników badań samych osadów, jak i gruntu, na którym mają być zastosowane. Zdaniem organu, taka odpowiedzialność nie może być tożsama z odpowiedzialnością za spowodowanie szkody w środowisku w rozumieniu ustawy szkodowej, może bowiem dojść do sytuacji, że wytwórca prawidłowo określi dawki, a wyniki badań nie wykluczą możliwości ich zastosowania do celów rolniczych, natomiast nieprawidłowe ich zastosowanie przez władającego nieruchomością może spowodować punktowe zwiększenie koncentracji substancji zawartych w tych odpadach.

Zdaniem organu, w niniejszej sprawie przesłanka dotycząca zanieczyszczenia powierzchni ziemi jest niewystarczająca do zastosowania przepisów ustawy szkodowej. Fakt rolniczego zastosowania komunalnych osadów ściekowych nie jest kwestionowany przez Starostę, a wskazywanie przez niego wytwórcy osadów jako podmiotu odpowiedzialnego za zaistniałą sytuację (art. 43 ust. 1b ustawy o odpadach z 2001 r. i art. 96 ust. 3 ustawy o odpadach z 2012 r.), potwierdza, że osady ściekowe zostały zastosowane w celach rolniczych, w przypadku których nie zachodzi potrzeba uzyskania zezwolenia na odzysk odpadów w trybie przepisów ustawy o odpadach z 2001 r. ani zezwolenia na przetwarzanie odpadów w rozumieniu ustawy z 2012 r. Tym samym, nie można traktować zastosowania komunalnych osadów ściekowych na przedmiotowej działce jako działalności podmiotu korzystającego ze środowiska stwarzającej ryzyko szkody w środowisku w rozumieniu ustawy szkodowej.

W ocenie organu, powoływanie się na decyzje udzielone A/ S.A., w tym pozwolenia wodnoprawne, decyzje regulujące zbieranie i transport odpadów oraz odzysk odpadów niebezpiecznych i innych niż niebezpieczne, nie może stanowić uzasadnienia do uznania wytwórcy osadów ściekowych jako podmiotu odpowiedzialnego za przekroczenie standardów jakości gleby i ziemi w sytuacji ich wykorzystania na cele rolnicze. Starosta wskazuje, że decyzje te dotyczą m.in. odzysku odpadów innych niż niebezpieczne, w tym odzysk odpadów o kodzie 19 08 05, jednak biorąc pod uwagę brak obowiązku uzyskania odpowiedniego zezwolenia na odzysk polegający na stosowaniu komunalnych osadów ściekowych w rolnictwie, należy założyć, że decyzje te obejmują inne procesy odzysku przedmiotowych odpadów prowadzone przez właściciela oczyszczalni ścieków.

Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Katowicach wyjaśnił, że nie opierał się na przepisach ustawy o odpadach z 2012 r., a regulacja zwolnień z uzyskania stosownych zezwoleń na rolnicze wykorzystanie osadów ściekowych nie zmieniła się po wejściu w życie nowej ustawy o odpadach.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Stosownie do art. 4 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej jako "p.p.s.a.") sądy administracyjne rozstrzygają spory o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego i między samorządowymi kolegiami odwoławczymi, o ile odrębna ustawa nie stanowi inaczej oraz spory kompetencyjne między organami tych jednostek a organami administracji rządowej. Zgodnie z art. 15 § 1 pkt 4 p.p.s.a. rozstrzyganie powyższych sporów należy do właściwości Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do odpowiedzi na pytanie, czy zaistniały stan faktyczny uzasadnia zastosowanie wobec podmiotu korzystającego ze środowiska art. 362 p.o.ś. przez Starostę Tarnogórskiego czy też art. 15 ust. 1 ustawy szkodowej przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Katowicach. Nie ulega bowiem wątpliwości, że przepisy ustawy szkodowej są przepisami szczególnymi względem przepisów ustawy p.o.ś. Świadczy o tym szczegółowo określony zakres przedmiotowy i podmiotowy ustawy szkodowej, wynikający z art. 3 i 4 tej ustawy. Przepis art. 362 p.o.ś. znajdzie zastosowanie w niniejszej sprawie, o ile z uwagi na zakres przedmiotowy bądź podmiotowy ustawy szkodowej nie będzie możliwe zastosowanie przepisów tej ustawy (lex specialis derogat legi generali).

Poza sporem jest, że przedmiotem postępowania ma być usunięcie skutków pogorszenia jakości gleby. Jak słusznie wskazuje Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Katowicach, dla zastosowania przepisów ustawy szkodowej konieczne jest stwierdzenie, że zdarzenie zostało spowodowane przez działalność podmiotu korzystającego ze środowiska, a działalność tego podmiotu musi być działalnością stwarzającą ryzyko szkody w środowisku w rozumieniu art. 3 ustawy szkodowej. W niniejszej sprawie przyczyną spowodowania szkody w środowisku jest rolnicze wykorzystanie komunalnych osadów ściekowych (odpad o kodzie 19 08 05). Zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 3 ustawy szkodowej, do działalności stwarzającej ryzyko w środowisku zalicza się, z zakresu ustawy z 14 grudnia 2012 r. o odpadach:

a) zbieranie lub przetwarzanie odpadów wymagających uzyskania zezwolenia,

b) działalność wymagającą uzyskania wpisu do rejestru w zakresie, o którym mowa w art. 50 ust. 1 pkt 5 lit. a i b tej ustawy.

Natomiast na gruncie uprzednio obowiązującej ustawy z 27 kwietnia 2011 r. o odpadach do działalności stwarzającej ryzyko w środowisku zaliczano:

a) działalność w zakresie odzysku lub unieszkodliwiania odpadów wymagającą uzyskania zezwolenia,

b) działalność w zakresie zbierania odpadów oraz działalność w zakresie transportu odpadów wymagające uzyskania zezwolenia,

c) działalność zwolnioną z obowiązku uzyskania odrębnego zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie odzysku, unieszkodliwiania, zbierania lub transportu odpadów na podstawie art. 31 tej ustawy,

d) działalność wymagającą zgłoszenia do rejestru na podstawie art. 33 ust. 5 tej ustawy.

Zaznaczyć przy tym należy, że zgodnie z art. 232 ust. 1 ustawy o odpadach z 2012 r., zezwolenia na zbieranie odpadów oraz zezwolenia na odzysk lub unieszkodliwianie odpadów (a więc zezwolenia o których mowa w art. 3 ust. 1 pkt 3 ustawy szkodowej w brzmieniu obowiązującym w dacie obowiązywania ustawy o odpadach z 2001 r.) wydane na podstawie przepisów dotychczasowych stają się odpowiednio zezwoleniami na zbieranie odpadów i zezwoleniami na przetwarzanie odpadów, w rozumieniu przepisów ustawy o odpadach z 2012 r. Oznacza to, że zmiana art. 3 ust. 1 pkt 3 ustawy szkodowej ma przede wszystkim charakter porządkujący (zmiana ustawy o odpadach i dostosowanie nazw zezwoleń), natomiast istota tego przepisu w znacznej mierze pozostaje bez zmian.

Uwzględniając opisane powyżej odesłanie należy więc sięgnąć do odpowiednich przepisów ustaw o odpadach, które dotyczą rolniczego wykorzystania komunalnych osadów ściekowych.

Na gruncie ustawy o odpadach z 2001 r. kwestii wykorzystania komunalnych osadów ściekowych dotyczył art. 43. Stosownie do treści art. 43 ust. 1b, odpowiedzialność za prawidłowe zastosowanie komunalnych osadów ściekowych do celów, o których mowa w ust. 1 pkt 1, 4 lub 5 tego przepisu, spoczywa na wytwórcy tych osadów, którym w niniejszej sprawie jest niewątpliwie spółka A. S.A. z siedzibą w K., właścicielu oczyszczalni ścieków [...] i [...] (obecnie [...]). Jednocześnie należy wskazać, że właściciel, dzierżawca lub inna osoba władająca nieruchomością, na której komunalne osady ściekowe mają zostać zastosowane (a więc nie wytwórca odpadów) w celach określonych w ust. 1 pkt 1, 4 lub 5, jest zwolniona z obowiązku uzyskania zezwolenia na odzysk lub obowiązku rejestracji, o którym mowa w art. 33 ust. 5, oraz prowadzenia ewidencji tych odpadów (art. 43 ust. 5). Jest to oczywistą konsekwencją konieczności posiadania odpowiedniego zezwolenia w tym zakresie przez wytwórcę odpadów, który jak już wyżej wskazano ponosi odpowiedzialność za ich wykorzystanie. Analogiczną regulację zawiera art. 96 obecnie obowiązującej ustawy o odpadach (art. 96 ust. 3 i ust. 11 tej ustawy).

Powyższe oznacza, że z faktu zwolnienia właściciela, dzierżawcy lub innej osoby władającej nieruchomością z obowiązku uzyskania stosownego zezwolenia nie można wywodzić, że w niniejszej sprawie zastosowania nie mają przepisy ustawy szkodowej, w związku z zakresem stosowania tej ustawy wynikającym z art. 3 ust. 1 pkt 3. Zasadnicze znaczenie ma bowiem, czy zezwoleniem, o którym mowa w tym przepisie (bądź ewentualnie wpisem do właściwego rejestru) zobowiązany jest legitymować się podmiot odpowiedzialny za zastosowanie komunalnych osadów ściekowych, a więc w tym przypadku A. S.A. z siedzibą w K. Do działalności takiego podmiotu odsyła art. 3 ust. 1 pkt 3 ustawy szkodowej, bowiem to podmiot zbierający lub przetwarzający odpady (lub dawniej zbierający odzyskujący lub unieszkodliwiający odpady) na podstawie zezwolenia w tym przedmiocie ponosi odpowiedzialność za ich wykorzystanie. Wbrew bowiem stanowisku Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Katowicach, zbieranie lub przetwarzanie komunalnych osadów ściekowych wykorzystywanych później na cele rolnicze, o których mowa w art. 43 ust. 1 pkt 1, 4, i 5 ustawy o odpadach z 2001 r. i art. 96 ust. 1 pkt 1 – 3 nowej ustawy o odpadach z 2012 r., wymaga stosownego zezwolenia wydanego na rzecz wytwórcy tych osadów, a z uzyskania zezwolenia zwolniony jest jedynie władający powierzchnią ziemi.

Z analizy nadesłanych przez organ akt sprawy wynika, że C., którego następcą prawnym jest spółka A. S.A. z siedzibą w K., decyzją Wojewody Śląskiego z [...] czerwca 2004 r. uzyskało pozwolenie na wytwarzanie odpadów powstających między innymi w wyniku działalności oczyszczalni ścieków [...] i [...], z których pochodzą przedmiotowe komunalne osady ściekowe. Zarówno zmiana podmiotu, na rzecz którego zostało wydane pozwolenie, jak i zmiana nazwy oczyszczalni znalazło wyraz w zmieniającej decyzji Marszałka Województwa Śląskiego z [...] maja 2010 r. Pozwolenie z [...] czerwca 2004 r. obejmuje również zezwolenie na odzysk odpadów niebezpiecznych i innych niż niebezpieczne, do których zaliczają się komunalne osady ściekowe (art. 31 ust. 1 i 2 ustawy o odpadach z 2001 r.). Spółka A. S.A. z siedzibą w K. jest więc podmiotem korzystającym ze środowiska w rozumieniu art. 6 pkt 9 ustawy szkodowej, którego działalność stwarza ryzyko szkody w środowisku w rozumieniu art. 3 ust. 3 pkt 1 tej ustawy. Ustalenie więc, że spółka ta spowodowała szkodę w środowisku w rozumieniu art. 6 ust. pkt 11 lit. c) ustawy szkodowej, obliguje właściwy organ do nałożenia na ten podmiot obowiązku przeprowadzenia działań zapobiegawczych i naprawczych (art. 15 ust. 1 ustawy szkodowej). Oznacza to, że organem właściwym jest regionalny dyrektor ochrony środowiska (art. 7 ust. 1 ustawy szkodowej), a w niniejszej sprawie Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Katowicach.

Ponadto zauważyć należy, że według organów pozostających w sporze, zastosowanie w sprawie powinny mieć przepisy ustawy o odpadach z 2001 r., ponieważ szkoda powstała przed wejściem w życie przepisów ustawy z 2012 r. Należy mieć jednak na uwadze, że organy zobowiązane są orzekać na podstawie przepisów z daty rozstrzygania sprawy (a na obecnym etapie nie doszło nawet do wszczęcia postępowania), o ile przepisy intertemporalne nie przewidują innego sposobu załatwienia sprawy. Tego rodzaju przepisów nowa ustawa o odpadach nie zawiera. Ustawa ta przewiduje natomiast swoistą ciągłość regulacji wprowadzając chociażby analogiczne unormowania w zakresie komunalnych osadów ściekowych czy zezwoleń na zbieranie i przetwarzanie odpadów (cytowany wyżej art. 232 ust. 1 nowej ustawy). Niezależnie więc, przepisy której ustawy o odpadach zostaną zastosowane, organem właściwym będzie regionalny dyrektor ochrony środowiska, bowiem przedmiotem postępowania objętego wnioskiem jest szkoda w środowisku, do której zastosowanie znajdują przepisy ustawy szkodowej. Do takiego wniosku prowadzi wyżej przeprowadzona analiza przepisów ustawy szkodowej i obu ustaw o odpadach. Drugorzędne znaczenie dla załatwienia sprawy przez organ ma więc, która z ustaw o odpadach powinna być stosowana na etapie ustalenia właściwości organu.

Z tych względów i na podstawie na podstawie art. 15 § 2 w związku z art. 64 § 3 i art. 193 ustawy p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia.