Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 237/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2012-05-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6331 Zasiłek dla bezrobotnych
Hasła tematyczne: Bezrobocie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 76 ust. 1 i ust. 2 pkt 3, art. 78
journal: Dz.U. 2008 nr 69 poz 415
law: Ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Grażyna Malinowska-Wasik Sędziowie: Sędzia WSA Wojciech Jarzembski (spr.) Sędzia WSA Jarosław Wichrowski Protokolant Jakub Jagodziński po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 23 maja 2012r. sprawy ze skargi K.P. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2012r. nr [...] w przedmiocie zwrotu nienależnie pobranego zasiłku dla bezrobotnych oddala skargę.


UZASADNIENIE

Prezydent Miasta B. decyzją z dnia [...] listopada 2011 r. znak: [...] na podstawie art. 76 ust. 1 i ust. 2 pkt 3 art. 78, art. 9 pkt 14 lit. c ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2008 r., Nr 69, poz. 415 ze zm.) oraz art. 104 Kpa orzekł o obowiązku zwrotu przez K. P. na rzecz Powiatowego Urzędu Pracy w B. nienależnie pobranego zasiłku dla bezrobotnych za okres od 9 września 2011 r. do 30 września 2011 r. w kwocie 670, 10 zł.

Wojewoda [...] decyzją z [...] stycznia 2012 r. nr [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa oraz art. 76 ust. 1 i ust. 2 pkt 3, art. 78 ww. ustawy z 20 kwietnia 2004 r. po rozpatrzeniu odwołania utrzymał ww. decyzję w mocy, ponieważ wypłacenie świadczenia w świetle art. 76 ust. 2 pkt 3 było świadczeniem nienależnym, skoro skarżący pobrał zasiłek otrzymując jednocześnie rentę.

W skardze K. P. stwierdził, że zaskarżona decyzja "oznacza odebranie ... prawa do biologicznego przetrwania", domagając się uchylenia decyzji Wojewody. Organ ten odpowiadając na skargę wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (DZ. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą w zaskarżonej decyzji ostatecznej bądź w postanowieniu z punktu widzenia legalności, tj. zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania przepisów prawa materialnego.

Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji bądź postanowienia w całości lub w części następuje wtedy gdy sąd stwierdzi:

a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,

b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,

c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Odnosząc powyższe do niniejszej sprawy należało więc zbadać zgodność zaskarżonej decyzji przede wszystkim z przepisami wskazanymi w podstawie prawnej zaskarżonej decyzji oraz innymi przepisami obowiązującego prawa.

Stosownie zaś do treści art. 133 § 1 oraz art. 134 § 1 ww. ustawy z 30 sierpnia 2002 r. sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy i rozstrzyga w graniach danej sprawy nie będąc jednak związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną.

Z akt sprawy natomiast wynika, że skarżący K. P. został zarejestrowany w Powiatowym Urzędzie Pracy w B. dnia [...] września 2011 r. i decyzją Prezydenta Miasta B. z [...] września 2011 r. uzyskał status osoby bezrobotnej oraz prawo do zasiłku od 9 września 2011 r. Z akt wynika również, że w dniu [...] października 2011 r. Powiatowy Urząd Pracy w B. uzyskał informację, że K. P. nabył prawo do renty z tytułu całkowitej niezdolności do pracy od [...] września 2011 r. do 31 października 2013 r. Z akt wynika też, że Powiatowy Urząd Pracy w B. poinformował Zakład Ubezpieczeń Społecznych w B., że K. P., za okres od 9 września 2011 r. do 30 września 2011 r. pobrał zasiłek dla bezrobotnych w wysokości 670,10 zł, który w związku z przyznaniem renty, podlega zwrotowi na konto Powiatowego Urzędu Pracy. Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w B. nie przekazał należnej kwoty na konto Powiatowego Urzędu Pracy w B.

Zgodnie z przepisami art. 76 ust. 1 oraz art. 76 ust. 2 ustawy z 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (tekst jednolity - Dz. U. Nr 69 z 2008 r., poz. 415 z późn. zm.) osoba, która pobrała nienależne świadczenie pieniężne, obowiązana jest do jego zwrotu w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji. Za nienależnie pobrane świadczenie w rozumieniu ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, uważa się m.in. zasiłek wypłacony osobie za okres, za który nabyła prawo do renty z tytułu niezdolności do pracy, jeżeli organ rentowy, który przyznał świadczenie nie dokonał jego pomniejszenia na zasadach określonych w art. 78 (art. 76 ust. 2 pkt 3).

Z przepisów tych oraz z art.78 § 1 tej ustawy wynika jednoznacznie, że skoro organ rentowy, który przyznał świadczenie nie dokonał jego pomniejszenia na zasadach określonych w przywołanym art. 78 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, to wpłacony zasiłek dla bezrobotnych, za okres za który przyznano rentę, jest świadczeniem nienależnym w rozumieniu art. 76 ust. 2 pkt 3 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy i podlega zwrotowi.

Z uwagi na to, że nie doszło do naruszenia prawa i tym samym nie wystąpiły przesłanki wskazane w przepisach art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) skargę jako bezzasadną należało oddalić.