Wyrok NSA oz. w Gdańsku, sygn. akt SA/Gd 471/85
NSA oz. w Gdańsku
Data orzeczenia: 1985-09-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Hasła tematyczne: Nieruchomości
Administracyjne postępowanie
Powołane przepisy: article: poz. 55
journal: Dz.U. 1983 nr 1 poz. 1
article: poz. 174
journal: Dz.U. 1983 nr 3 poz. 8
article: poz. 179
journal: Dz.U. 1984 nr 3 poz. 3
article: art. 107 par. 1
journal: Dz.U. 1980 nr 9 poz. 26
law: Obwieszczenie Prezesa Rady Ministrów z dnia 17 marca 1980 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego.
Teza: Obowiązkiem organu rozstrzygającego spór co do wysokości czynszu i opłat związanych z wyposażeniem i eksploatacją lokalu jest ustalenie wysokości tego czynszu i opłat.

Rozstrzygnięcia w tym przedmiocie nie stanowi ustalenie jedynie przepisów, na podstawie których czynsz powinien być płacony.

TEZY

Obowiązkiem organu rozstrzygającego spór co do wysokości czynszu i opłat związanych z wyposażeniem i eksploatacją lokalu jest ustalenie wysokości tego czynszu i opłat.

Rozstrzygnięcia w tym przedmiocie nie stanowi ustalenie jedynie przepisów, na podstawie których czynsz powinien być płacony.


SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny uznał zasadność skargi Krzysztofa S. na decyzję Dyrektora Wydziału Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej Urzędu Wojewódzkiego w Elblągu z dnia 1 marca 1985 r. w przedmiocie ustalenia wysokości czynszu najmu i na podstawie art. 207 par. 1 i 2 pkt 1 Kpa uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Naczelnika Miasta i Gminy S., a także - zgodnie z art. 208 Kpa - zasądził od Dyrektora Wydziału Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej Urzędu Wojewódzkiego w Elblągu kwotę sześćset złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania na rzecz skarżącego.


UZASADNIENIE

Na podstawie decyzji organu administracji państwowej o przydziale Krzysztof S. z rodziną zajmuje lokal składający się z dwóch pokoi i kuchni, położony w S. przy ul. L. nr 18. Budynek, w którym znajduje się ten lokal, został następnie przekazany Nadleśnictwu S. razem z lokatorami.

Pismem z dnia 7 listopada 1984 r. Nadleśnictwo S. ustaliło czynsz najmu powyższego lokalu za okres od dnia 1 sierpnia 1984 r. do dnia 30 września 1984 r. w wysokości po 1.388 zł miesięcznie, przy uwzględnieniu stawki bazowej 6 zł i dodaniu "nadwyżki dla lokatorów obcych" 400 procent stawki bazowej, to jest 24 zł, czyli łącznie w wysokości po 30 zł za 1 m2. Przez tę stawkę pomnożono 44,60 m2 powierzchni użytkowej zajmowanego lokalu. Za okres od dnia 1 października 1984 r. do dnia 30 września 1985 r. stawka bazowa 8 zł za 1 m2 i podwyższona o 400 procent dla lokatorów obcych wyniosła łącznie 40 zł za 1 m2, a za całe mieszkanie 1.784 zł miesięcznie. Wreszcie za okres od dnia 1 października 1985 r. przyjęto stawkę bazową 10 zł, co po dodaniu "podwyżki dla lokatorów obcych" o 400 procent, to jest 40 zł, wyniosła łącznie 50 zł miesięcznie za 1 m2, a za całe mieszkanie - 2.248 zł miesięcznie.

Kwestionując zasadność zastosowania opisanej stawki, Krzysztof S. zwrócił się do Naczelnika Gminy S. o ustalenie wysokości czynszu najmu za zajmowany lokal.

Naczelnik Miasta i Gminy S. decyzją z dnia 23 stycznia 1985 r., na podstawie par. 4 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 27 czerwca 1983 r. w sprawie czynszów najmu za lokale mieszkalne i użytkowe /Dz.U. nr 38 poz. 174/ w związku z par. 7 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 29 czerwca 1984 r. w sprawie czynszów najmu lokali w budynkach położonych na terenie państwowych gospodarstw rolnych, przedsiębiorstw mechanizacji rolnictwa oraz państwowego gospodarstwa leśnego /Dz.U. nr 33 poz. 179/ ustalił, że Krzysztof S. jest obowiązany uiszczać czynsz za zajmowany lokal według par. 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 29 czerwca 1984 r., skoro - nie będąc pracownikiem Nadleśnictwa S. - zajmuje lokal w budynku należącym do tego Nadleśnictwa, to znaczy, że stawki bazowe 6, 8 i 10 zł za 1 m2 zostają czterokrotnie podwyższone.

Po rozpatrzeniu odwołania Krzysztofa S., Dyrektor Wydziału Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej Urzędu Wojewódzkiego w Elblągu decyzją z dnia 1 marca 1985 r. nr GKM-IXc-8176/6/85 utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję, stwierdzając w uzasadnieniu, że skoro odwołujący się zamieszkuje w lokalu, którego właścicielem jest Nadleśnictwo S., to jakkolwiek tytuł prawny do zajmowania tego lokalu pochodzi od terenowego organu administracji państwowej, odwołującego się obowiązuje stawka bazowa czterokrotnie podwyższona, ponieważ nie był on i nie jest pracownikiem tego Nadleśnictwa. Skoro powyższe ustalenia uwzględnienia decyzji organu I instancji, nie było podstaw do jej uchylenia.

W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego Krzysztof S. domagał się uchylenia zarówno zaskarżonej decyzji, jak i poprzedzającej ją decyzji Naczelnika Miasta i Gminy S., podtrzymując zarzut naruszenia przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 29 czerwca 1984 r. Poza tym podniósł, że od 14 maja 1952 r. do chwili śmierci jego ojciec pracował w leśnictwie i rolnictwie, zajmując sporny lokal. Po śmierci ojca skarżący nadal w tym lokalu przebywa i uważa, że z tego tytułu powinny mieć zastosowanie przepisy o obniżce czynszu należnej jego ojcu, skoro był na utrzymaniu ojca do chwili jego śmierci.

Dyrektor Wydziału Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej Urzędu Wojewódzkiego w Elblągu wniósł o oddalenie skargi z wyjaśnieniem, że ojciec skarżącego przed śmiercią nie pracował w Nadleśnictwie S., lecz w PGR - gospodarstwo J. Nie może on zatem korzystać z uprawnień przewidzianych w par. 3 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 29 czerwca 1984 r. skoro jego ojciec, na którego był utrzymaniu, nie był pracownikiem Nadleśnictwa, lecz państwowego gospodarstwa rolnego, gdzie nabył uprawnienia emerytalne. W tej sytuacji zaskarżona decyzja uwzględnia obowiązujący stan prawny i nie może być zmieniona.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Nie można uznać za trafny zarzutu skargi o naruszenie par. 2 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 29 czerwca 1984 r. w sprawie czynszów najmu lokali w budynkach położonych na terenie państwowych gospodarstw rolnych, przedsiębiorstw mechanizacji rolnictwa oraz państwowego gospodarstwa leśnego /Dz.U. nr 33 poz. 179/. Cytowany bowiem przepis reguluje wysokość czynszów, jakie powinny płacić wymienione tam osoby zajmujące lokale w budynkach państwowych gospodarstw rolnych działających na zasadzie zakładów budżetowych lub przedsiębiorstw oraz państwowych przedsiębiorstw /zakładów/ mechanizacji rolnictwa objętych układem zbiorowym pracy dla przedsiębiorstw mechanizacji rolnictwa /par. 2 ust. 1 oraz par. 1 ust. 1 pkt 1 i 2 rozporządzenia/. Nie ma natomiast on zastosowania do pkt 1 i 2 rozporządzenia/. Nie ma natomiast on zastosowania do lokali położonych na terenie państwowego gospodarstwa leśnego. Wysokość czynszu od osób uprawnionych do korzystania z mieszkań funkcyjnych w budynkach państwowego gospodarstwa leśnego reguluje par. 3 rozporządzenia, w którym stwierdzono /par. 3 ust. 2 pkt 1/, że czynsz najmu według zasad określonych w par. 3 ust. 1 opłacają również byli pracownicy stali przedsiębiorstw lasów państwowych i parków narodowych, jeżeli uprawnienia do emerytury lub renty nabyli w czasie zatrudnienia w tych jednostkach, a w razie ich śmierci - osoby bliskie, które pozostawały z nimi we wspólnym gospodarstwie domowym lub były na utrzymaniu pracownika bezpośrednio przed jego śmiercią. Do protokołu z dnia 24 kwietnia 1984 r. skarżący wyjaśnił, że jego ojciec przed śmiercią, która nastąpiła w dniu 19 marca 1965 r., nie był pracownikiem Nadleśnictwa S., ale pracował w Gospodarstwie Rolnym J. Wynika z tego, że skarżący, który był w tym czasie na utrzymaniu ojca, nie może korzystać z uprawnień, jakie obecnie daje cytowany przepis osobom w nim wymienionym. Dlatego też zarzut w tym przedmiocie nie mógł się ostać.

Nie można natomiast pominąć zarzutu w sprawie prawidłowości naliczenia czynszu.

W związku z par. 7 omawianego rozporządzenia w sprawie ma zastosowanie par. 4 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 27 czerwca 1983 r. w sprawie czynszów najmu za lokale mieszkalne i użytkowe /Dz.U. nr 38 poz. 174/, który stanowi, że w razie sporu między wynajmującym a najemcą co do wysokości czynszu i opłat za świadczenia związane z wyposażeniem i eksploatacją lokalu, każdej ze stron przysługuje prawo wystąpienia do terenowego organu administracji państwowej o ustalenie tej wysokości.

Jak wynika z treści cytowanego przepisu, obowiązkiem organu rozstrzygającego spór co do wysokości czynszu i opłat związanych z wyposażeniem i eksploatacją lokalu jest ustalenie wysokości czynszu i opłat. Wobec tego nie stanowi rozstrzygnięcia w tym przedmiocie ustalenia jedynie przepisów, według których czynsz powinien być płacony. Wysokość czynszu przecież może być ustalona wadliwie, mimo zastosowania właściwych przepisów. Tak jest zresztą w niniejszej sprawie, w której skarżący powinien płacić czterokrotną wysokość stawek miesięcznych ustalonych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 27 czerwca 1983 r. Oznacza to, że wymieniona w piśmie Nadleśnictwa S. z dnia 7 listopada 1984 r. stawka bazowa /6 zł, 8 zł, 10 zł/ powinna być podwyższona czterokrotnie, odpowiednio do wysokości 24 zł, 32 zł i 40 zł, a nie podwyższona wbrew prawu pięciokrotnie, jak to uczyniono w cytowanym piśmie.

Z tych zatem przyczyn zaskarżone decyzje są niezgodne z prawem i dlatego na podstawie art. 207 par. 1 i 2 pkt 1 Kpa zostają uchylone. Orzeczenie o kosztach postępowania wydano zgodnie z art. 208 Kpa.