Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 596/20
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2021-02-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6170 Adwokaci i aplikanci adwokaccy
Hasła tematyczne: Zawody prawnicze
Skarżony organ: Minister Sprawiedliwości
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok oraz decyzję organu II instancji
Powołane przepisy: article: art. 65 pkt 1, art. 68 ust. 3 i art. 69 ust. 2, art. 69a ust. 1
journal: Dz.U. 2018 poz 1184
law: Ustawa z dnia 26 maja 1982 r. Prawo o adwokaturze - tekst jedn.
article: art. 17
journal: Dz.U. 1997 nr 78 poz 483
law: Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. uchwalona przez Zgromadzenie  Narodowe w dniu 2 kwietnia 1997 r., przyjęta przez Naród w referendum konstytucyjnym w dniu  25 maja 1997 r., podpisana przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 16 lipca 1997 r.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Kuba Sędzia NSA Wojciech Kręcisz (spr.) Sędzia del. WSA Krzysztof Dziedzic po rozpoznaniu w dniu 19 lutego 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej A.B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 listopada 2019 r. sygn. akt VI SA/Wa 1532/19 w sprawie ze skargi A.B. na decyzję Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] maja 2019 r. nr [...] w przedmiocie sprzeciwu wobec wpisu na listę adwokatów 1. uchyla zaskarżony wyrok; 2. uchyla zaskarżoną decyzję; 3. zasądza od Ministra Sprawiedliwości na rzecz A.B. 1.120 (słownie: tysiąc sto dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 13 listopada 2019 r., sygn. akt VI SA/Wa 1532/19 oddalił skargę A.B. na decyzję Ministra Sprawiedliwości z [...] maja 2019 r. nr [...] w przedmiocie sprzeciwu wobec wpisu na listę adwokatów.

Sąd I instancji przedstawił na wstępie stan faktyczny sprawy, z którego wynikało, że zaskarżoną decyzją z [...] maja 2019 r. Minister Sprawiedliwości na podstawie art. 104 i art. 107 § 1 i 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm., zwanej dalej: k.p.a.), w związku z art. 69a ust. 1 i z art. 65 pkt 1 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. - Prawo o adwokaturze (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1184 ze zm.) wniósł sprzeciw wobec wpisu skarżącego na listę adwokatów Okręgowej Izby Adwokackiej w [...], dokonanego na mocy uchwały Okręgowej Rady Adwokackiej w [...] z dnia [...] stycznia 2019 r. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Minister Sprawiedliwości podał, że Okręgowa Rada Adwokacka w [...] uchwałą z dnia [...] stycznia 2019 r. na podstawie art. 65 pkt 1-4, art. 68 ust. 1 i art. 69a ust. 1 ustawy - Prawo o adwokaturze, wpisała skarżącego na listę adwokatów. W dniu 1 lutego 2019 r. na podstawie art. 69 ust. 2 ustawy - Prawo o adwokaturze, akta osobowe skarżącego zostały zwrócone celem jego uzupełnienia poprzez załączenie do akt postępowania następujących dokumentów, dotyczących kandydata: 1. aktualnej informacji o niekaralności z Krajowego Rejestru Karnego; 2. postanowienia z [...] listopada 2017 r. o zastosowaniu środka zapobiegawczego w postaci zastosowania zawieszenia w czynnościach aplikanta adwokackiego; 3. informacji, kiedy i w jakich okolicznościach samorząd adwokacki pozyskał informacje o zastosowanym środku zapobiegawczym w postaci zawieszenia w czynnościach aplikanta adwokackiego; 4. informacji, czy w czasie zawieszenia w czynnościach aplikant adwokacki brał udział w czynnościach dla aplikantów adwokackich; 5. informacji o okolicznościach uzyskania w trakcie zawieszenia w czynnościach aplikanta adwokackiego zaświadczenia Okręgowej Rady Adwokackiej w [...] o odbyciu aplikacji adwokackiej z [...] stycznia 2018 r.; 6. całości akt osobowych aplikanta adwokackiego; 7. informacji, na jakim etapie znajduje się aktualnie dochodzenie dyscyplinarne prowadzone w sprawie kandydata przez Rzecznika Dyscyplinarnego Izby Adwokackiej w [...], sygn. akt X. Dziekan Okręgowej Rady Adwokackiej w [...] pismem z 24 kwietnia 2019 r. stanowiącym odpowiedź na pismo z 1 lutego 2019 r., uzupełnił akta osobowe skarżącego. Minister Sprawiedliwości podał, że na podstawie uzupełnionego materiału dowodowego ustalono, że postanowieniem prokuratora Prokuratury Okręgowej w [...]z dnia [...] stycznia 2018 r., sygn. akt Y. zostało umorzone śledztwo w sprawie skarżącego na podstawie art. 17 § 1 pkt 2 k.p.k. oraz uchylono środek zapobiegawczy w postaci zawieszenia w czynnościach aplikanta adwokackiego zastosowany wobec skarżącego na podstawie postanowienia z dnia [...] listopada 2017 r. W dniu [...] kwietnia 2019 r. w sprawie sygn. akt X. umorzono zaś dochodzenie dyscyplinarne prowadzone w sprawie skarżącego. Organ podkreślił, że w przypadku, o którym mowa w art. 69 ust. 2 ustawy - Prawo o adwokaturze, to jest jeżeli zawarty w aktach osobowych wniosek o wpis nie zawiera wszystkich wymaganych informacji lub dokumentów, Minister Sprawiedliwości zwraca uchwałę wraz z aktami osobowymi kandydata do właściwej okręgowej rady adwokackiej w celu uzupełnienia - wówczas bieg tego terminu liczy się od dnia ponownego doręczenia uchwały wraz z aktami osobowymi. W okolicznościach tej sprawy akta osobowe wraz z uchwałą wpłynęły do Ministerstwa Sprawiedliwości, po uzupełnieniu, w dniu 25 kwietnia 2019 r. Minister Sprawiedliwości stanął na stanowisku, że w przypadku kandydata zachodzą przesłanki wpisu, o których mowa w art. 65 pkt 2, 3 i 4 ustawy – Prawo o adwokaturze. Nie można jednak przyjąć, że skarżący spełnia wymóg nieskazitelnego charakteru i daje swym dotychczasowym zachowaniem rękojmię prawidłowego wykonywania zawodu adwokata, zgodnie z art. 65 pkt 1 ustawy - Prawo o adwokaturze. Minister wskazał, że jakkolwiek śledztwo prowadzone przez Prokuraturę Okręgową w [...] w sprawie ułatwienia ucieczki pozbawionemu wolności klientowi przez skarżącego zostało prawomocnie umorzone w związku z tym, że zgromadzony materiał dowodowy jest niewystarczający do wykazania jego zamiaru w tym zakresie, to nie można z tego wywodzić, że inne okoliczności i zachowania opisane w uzasadnieniu postanowienia o częściowym umorzeniu śledztwa z dnia [...] stycznia 2018 r., sygn. akt Y. nie miały miejsca i nie mogą być poddawane ocenie przez pryzmat zasad etycznych i moralnych. Zdaniem Ministra Sprawiedliwości, na ocenę nieskazitelności charakteru kandydata pod kątem rękojmi prawidłowego wykonywania zawodu adwokata ma wpływ fakt dopuszczenia się zachowania, do którego przyznał się w złożonych wyjaśnieniach, polegającego na dostarczaniu dokumentów dla klienta pozbawionego wolności z pominięciem kontroli i pośrednictwa organu, do którego dyspozycji pozostawał, które rzutuje na jego wiarygodność, odpowiedzialność oraz uczciwość. Swoim zachowaniem sprzeniewierzył się on podstawowym zasadom godności i uczciwości. Zachowanie to jest bowiem sprzeczne z art. 217a § 1 k.k.w. i narusza także § 29 Zbioru Zasad Etyki Adwokackiej i Godności Zawodu. W konkluzji Minister Sprawiedliwości stwierdził, że skarżący będąc dopiero u progu kariery prawniczej, dopuścił się takiego zachowania, które podważa jego wiarygodność i przydatność do wykonywania zawodu adwokata, jako zawodu zaufania publicznego. Ustawowo zagwarantowane Ministrowi Sprawiedliwości prawo sprzeciwu wobec wpisu na listę adwokatów służy temu, by ten zawód wykonywały tylko te osoby, które mogą sprostać wysokim wymaganiom, także moralnym, etycznym i osobowościowym.

W skardze na powyższą decyzję skarżący zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: art. 65 ust. 1, art. 69 ust. 2 w zw. z art. 68 pkt 3 ustawy – Prawo o adwokaturze oraz przepisów postępowania, tj. art. 7 w zw. z art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a.

W odpowiedzi na skargę Minister Sprawiedliwości wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalając skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., zwanej dalej: p.p.s.a.) przedstawił podstawę prawną zaskarżonej decyzji i podkreślił, że z treści art. 65 pkt 1 ustawy – Prawo o adwokaturze wynika, że przy rozstrzyganiu o wpisie/odmowie wpisu na listę adwokatów organy samorządu adwokackiego mają obowiązek badać dwie sfery, tj. charakter osoby pretendującej do zawodu, jak i dotychczasowe zachowanie takiego kandydata. Choć ww. przesłanki - warunkujące wpis na listę adwokatów formułują nieostre określenia, to w orzecznictwie sądowym są one jednolicie rozumiane. Sąd podkreślił też, że nie każdy, kto jest niekarany, daje rękojmię prawidłowego wykonywania zawodu zaufania publicznego, a Minister Sprawiedliwości badając, czy kandydat spełnia przesłankę z art. 65 pkt 1 ustawy – Prawo o adwokaturze, powinien brać pod uwagę wszystkie okoliczności składające się na wizerunek kandydata.

Sąd I instancji podkreślił, że organ miał pełną wiedzę co do tego, że w stosunku do skarżącego nie zapadł wyrok karny, skazujący go za jakiekolwiek przestępstwo, wykroczenie, bądź orzeczenie dyscyplinarne. Dał temu wyraz w uzasadnieniu decyzji o sprzeciwie, powołując postanowienie z dnia [...] kwietnia 2019 r., sygn. akt X. Rzecznika Dyscyplinarnego Izby Adwokackiej w [...] o umorzeniu dochodzenia dyscyplinarnego, które toczyło się w sprawie skarżącego, a także postanowienie z dnia [...] stycznia 2018 r., sygn. akt Y. o częściowym umorzeniu śledztwa prokuratora Prokuratury Okręgowej w [...], które toczyło się m.in. przeciwko skarżącemu, wobec braku znamion czynu zabronionego i uchyleniu środka zapobiegawczego w postaci zawieszenia w czynnościach aplikanta adwokackiego, zastosowanego wobec skarżącego w dniu [...] listopada 2017 r. Jak wynika z uzasadnienia postanowienia z dnia [...] stycznia 2018 r., skarżący nie przyznał się do winy, jednakże potwierdził okoliczności związane z pośredniczeniem pomiędzy konkubiną klienta a klientem osadzonym w areszcie śledczym w przekazywaniu dokumentów. Nie został jednak udowodniony jego zamiar, którym miało być ułatwienie ucieczki osadzonemu w areszcie klientowi.

Sąd I instancji podzielił stanowisko Ministra Sprawiedliwości, który na podstawie powyższych ustaleń stwierdził, że zachowanie skarżącego uchybiało podstawowym zasadom godności i uczciwości, było sprzeczne z art. 217a § 1 k.k.w. i naruszało § 29 Zbioru Zasad Etyki Adwokackiej i Godności Zawodu. Nie można więc przyjąć, że spełniony został wymóg nieskazitelnego charakteru oraz by skarżący dawał swym dotychczasowym zachowaniem rękojmię prawidłowego wykonywania zawodu adwokata. Ponadto, Sąd stwierdził, że twierdzenia zawarte w uzasadnieniu postanowienia z dnia [...] stycznia 2018 r., sygn. akt Y. o częściowym umorzeniu śledztwa korzystają z domniemania prawdziwości na podstawie art. 76 § 1 k.p.a.

W ocenie Sądu I instancji, działania Ministra Sprawiedliwości podjęte zostały na podstawie i w granicach prawa. Możliwość uzupełnienia akt o dodatkowe informacje lub dokumenty przewiduje art. 69 ust. 2 ustawy – Prawo o adwokaturze. To do organu należy ocena, czy i o jakie dokumenty lub informacje uzupełnić należy wniosek dla załatwienia sprawy administracyjnej w postępowaniu nadzorczym w stosunku do postępowania przed radą adwokacką. W przypadku, o którym mowa w art. 69 ust. 2 (zwrotu uchwały wraz z aktami) bieg terminu do wniesienia sprzeciwu liczy się od dnia ponownego doręczenia uchwały wraz z aktami osobowymi, a więc został w tej sprawie zachowany.

Ze wskazanych powodów skarga została oddalona.

W skardze kasacyjnej skarżący zaskarżył powyższy wyrok w całości wnosząc o jego uchylenie w całości i rozpoznanie skargi, a w konsekwencji uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Skarżący zrzekł się przeprowadzenia rozprawy.

Zaskarżonemu wyrokowi skarżący zarzucił mające istotny wpływ na wynik postępowania naruszenie przez WSA w Warszawie:

I. prawa materialnego - art. 65 pkt 1 ustawy - Prawo o adwokaturze poprzez jego błędną wykładnię polegającą na uznaniu, iż fakt prawomocnie umorzonego postępowania karnego w sprawie Y. na podstawie art. 17 § 1 pkt 2 k.p.k., zgodnie z którym "czyn nie zawiera znamion czynu zabronionego, albo ustawa stanowi, że sprawca nie popełnia przestępstwa" determinuje nieposiadanie przymiotu nieskazitelnego charakteru, dyskwalifikuje skarżącego jako kandydata na adwokata w sferze etyczno-moralnej, podważa jego wiarygodność, odpowiedzialność oraz uczciwość, w konsekwencji czego skarżący nie posiada nieskazitelnego charakteru, a tym samym swoim dotychczasowym zachowaniem nie daje rękojmi prawidłowego wykonywania zawodu adwokata;

II. prawa materialnego - art. 69 ust. 2 w zw. z art. 68 ust. 3 ustawy - Prawo o adwokaturze poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że Minister Sprawiedliwości ma możliwość zwrotu uchwały o wpisie wraz z aktami osobowymi kandydata do właściwej okręgowej rady adwokackiej w celu uzupełnienia, jeżeli ta zawiera dane wskazane w art. 68 ust. 3 pkt 1-7 ustawy - Prawo o adwokaturze, celem załączenia jeszcze innych - niewymaganych art. 68 ust. 3 pkt 1-7 ustawy - Prawo o adwokaturze dokumentów;

III. prawa materialnego - art. 69a ust. 2 ustawy - Prawo o adwokaturze, poprzez jego błędną wykładnię, skutkującą uznaniem, że Minister Sprawiedliwości może podpisać (wydać) sprzeciw od wpisu po upływie określonego tym przepisem terminu trzydziestu dni, liczonego od dnia doręczenia uchwały o wpisie skarżącego na listę adwokatów wraz z aktami osobowymi kandydata, zawierającymi wszystkie wymagane dokumenty określone w art. 68 ust. 3 pkt 1-7 ustawy -Prawo o adwokaturze,

IV. prawa procesowego, tj. art. 76 § 1 w zw. z art. 80 k.p.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., przez zaakceptowanie przez WSA ustaleń Ministra Sprawiedliwości, z założeniem, że treści zawarte w samym uzasadnieniu postanowienia prokuratora objęte są domniemaniem z art. 76 § 1 k.p.a.

V. prawa procesowego, tj. art. 134 § 1 p.p.s.a. poprzez nierozpoznanie sprawy w całości, a wyłącznie w zakresie 2 zarzutów stawianych skarżonej decyzji,

co w konsekwencji skutkowało oddaleniem skargi na decyzję Ministra Sprawiedliwości w przedmiocie sprzeciwu od wpisu skarżącego na listę adwokatów Okręgowej Izby Adwokackiej w [...] dokonanego na mocy uchwały Okręgowej Rady Adwokackiej w [...] z dnia [...] stycznia 2019 r.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący przedstawił argumenty na poparcie podniesionych zarzutów.

Minister Sprawiedliwości w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania.

W piśmie z dnia 9 lutego 2021 r. działający w imieniu skarżącego pełnomocnik sprostował oczywistą omyłkę pisarską w pkt. III skargi kasacyjnej, gdzie winno być "art. 69a ust. 1 ustawy – Prawo o adwokaturze" w miejsce "art. 69a ust. 2 ustawy – Prawo o adwokaturze", na co wskazuje uzasadnienie skargi kasacyjnej. Wskazał też na materialnoprawny charakter terminu z art. 69a ust. 1 ustawy – Prawo o adwokaturze.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna jest zasadna i zasługuje na uwzględnienie, jakkolwiek nie wszystkie jej zarzuty zostały oparte na usprawiedliwionych podstawach.

Na wstępie przypomnienia wymaga, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, a mianowicie sytuacje enumeratywnie wymienione w § 2 tego przepisu. Skargę kasacyjną, w granicach której operuje Naczelny Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 174 p.p.s.a., można oprzeć na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zmiana lub rozszerzenie podstaw kasacyjnych ograniczone jest natomiast, określonym w art. 177 § 1 p.p.s.a. terminem do wniesienia skargi kasacyjnej. Rozwiązaniu temu towarzyszy równolegle uprawnienie strony postępowania do przytoczenia nowego uzasadnienia podstaw kasacyjnych sformułowanych w skardze. Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega więc zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania.

Z zarzutów skargi kasacyjnej wynika, że spór prawny w rozpatrywanej sprawie dotyczy oceny prawidłowości stanowiska Sądu I instancji, który kontrolując zgodność z prawem decyzji Ministra Sprawiedliwości w przedmiocie sprzeciwu od wpisu na listę adwokatów stwierdził, że decyzja ta nie jest niezgodna z prawem, co uzasadniało oddalenie skargi strony na tą decyzję. Zdaniem Sądu I instancji – jak wynika to z uzasadnienia wyroku, gdy chodzi o zasadnicze jego motywy – podejmując zaskarżoną decyzję o sprzeciwie organ nadzoru nie naruszył swoim działaniem art. 69 ust. 2 ustawy - Prawo o adwokaturze, a ponadto słusznie i trafnie, w relacji do oceny spełniania przesłanki wpisu na listę adwokatów, o której mowa w art. 65 pkt 1 przywołanej ustawy, odwołał się do argumentu, że jako aplikant adwokacki strona naruszyła swoim zachowaniem i postępowaniem (opisanym w uzasadnieniu postanowienia prokuratora Prokuratury Okręgowej w [...] z dnia [...] stycznia 2018 r. o częściowym umorzeniu śledztwa) regulację ustawy Kodeks karny wykonawczy – w jej świetle korespondencja tymczasowo aresztowanego podlega kontroli i jest przesyłana za pośrednictwem organu – co nie mogło pozostawać bez wpływu na wniosek odnośnie do braku zaktualizowania się wymienionej przesłanki warunkującej wpis na listę adwokatów, uzasadniając w konsekwencji wniesienie decyzją z dnia [...] maja 2019 r. sprzeciwu od uchwały Okręgowej Rady Adwokackiej w [...] z dnia [...] stycznia 2019 r. o wpisaniu strony na listę adwokatów Izby Adwokackiej w [...].

Jak na wstępie już podniesiono, nie wszystkie spośród zarzutów kasacyjnych zmierzających do podważenia zgodności z prawem zaskarżonego wyroku można było uznać za oparte na usprawiedliwionych podstawach.

Dokonując oceny ich zasadności – a co za tym idzie również skuteczności – za nieusprawiedliwiony należało, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, uznać zarzut z pkt V petitum skargi kasacyjnej, a mianowicie zarzut naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a., który – jak wynika to z uzasadnienia skargi kasacyjnej – postawiony został w powiązaniu z zarzutem naruszenia art. 141 § 4 p.p.a., które to naruszenie miałoby zdaniem strony skarżącej polegać na braku rozpoznania wszystkich zarzutów stawianych zaskarżonej decyzji.

Podkreślając w punkcie wyjścia, że zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd administracyjny zobowiązany jest rozstrzygać w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną – z zastrzeżeniem art. 57a, które nie ma zastosowania w rozpatrywanej sprawie – za uzasadniony trzeba uznać wniosek, że w świetle przywołanej regulacji prawnej, niezwiązanie granicami skargi oznacza, że sąd administracyjny ma prawo, a zarazem obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego także wówczas, gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze, jednocześnie oznacza przy tym, że sąd ten nie jest skrępowany sposobem sformułowania skargi, przytoczonymi argumentami, a także zgłoszonymi wnioskami, zarzutami i żądaniami (por. uchwała NSA z dnia 26 października 2009 r., sygn. akt I OPS 10/09, ONSAiWSA z 2010 r. nr 1, poz. 1). Jeżeli przy tym, granice sprawy, o których mowa w przywołanym przepisie prawa, wyznacza jej przedmiot determinowany treścią zaskarżonego działania administracji publicznej, to prowadzi to do wniosku, iż sąd nie może uczynić przedmiotem rozpoznania (kontroli legalności) innej sprawy administracyjnej, niż ta w której wniesiono skargę. Jeżeli zaś skarga kasacyjna nie zarzuca tego rodzaju naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a., czy też jego naruszenia poprzez brak rozpoznania istoty sprawy, ani też nie zarzuca, że Sąd I instancji wbrew obowiązkowi, o którym mowa była powyżej, nie wyszedł poza granice skargi lub wnioski w niej zawarte, to nie ma podstaw, aby twierdzić, że w rozpatrywanej sprawie doszło do naruszenia przywołanego przepisu prawa. O jego naruszeniu nie sposób jest więc zasadnie wnioskować – jak wynika to z dotychczas przedstawionych argumentów – na tej tylko podstawie, że Sąd I instancji nie rozpoznał wszystkich zarzutów skargi, tj. że "nie rozpoznał sprawy w całości, a wyłącznie w zakresie 2 zarzutów stawianych skarżonej decyzji".

Wskazane stanowisko nie usprawiedliwia również twierdzenia o naruszeniu przez Sąd I instancji art. 141 § 4 p.p.s.a. Zwłaszcza, gdy podkreślić, że z treści tego przepisu prawa – a stanowi on, że uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie – nie wynika, aby sąd administracyjny był zobowiązany odnosić się osobno do każdego z zarzutów podniesionych w skardze oraz innych pismach procesowych sprawy i do każdego z argumentów na ich poparcie, co oznacza, że może je oceniać całościowo.

Najistotniejsze jest więc to, aby z wywodów sądu wynikało – co stanowi konsekwencję funkcji uzasadnienia sądowego, w tym zwłaszcza funkcji opisowej oraz funkcji kontroli trafności podjętego rozstrzygnięcia (która służy umożliwieniu przeprowadzenia kontroli instancyjnej zaskarżonego orzeczenia w sytuacji, gdy strona postępowania zażąda, poprzez wniesienie skargi kasacyjnej, jego kontroli) – z jakich powodów wydał on orzeczenie o określonej treści i dlaczego tak, jak w rozpatrywanej sprawie, nie stwierdził naruszenia prawa wskazanego w skardze. Pominięcie więc w uzasadnieniu wyroku rozważań dotyczących zarzutów niezasadnych nie stanowi naruszenia przepisów postępowania sądowoadministracyjnego o istotnym wpływie na wynik sprawy (por. np. wyrok NSA z dnia 11 sierpnia 2020 r., sygn. akt II GSK 4037/17). Zupełnie inną natomiast kwestią jest siła przekonywania argumentów zawartych w uzasadnieniu, co prowadzi do wniosku, że brak przekonania strony o trafności rozstrzygnięcia sprawy, w tym do przyjętego kierunku wykładni i zastosowania prawa, czy też odnośnie do oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, której rezultat nie koresponduje z oczekiwaniami strony, nie oznacza jeszcze wadliwości uzasadnienia wyroku i to w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Uwzględniając przy tym wszystkie konsekwencje wynikające z podstawy kasacyjnej, na której oparty został zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., a więc zarzut naruszenia przepisu prawa procesowego – trzeba podnieść, że przez "wpływ", o którym mowa w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. należy rozumieć istnienie związku przyczynowego pomiędzy uchybieniem procesowym podniesionym w zarzucie skargi kasacyjnej a wydanym w sprawie zaskarżonym orzeczeniem. Przy czym ten związek przyczynowy, jakkolwiek nie musi być realny (uchybienie mogło mieć istotny wpływ), to jednak musi uzasadniać istnienie hipotetycznej możliwości odmiennego wyniku sprawy, co oznacza, że wnoszący skargę kasacyjną powinien uprawdopodobnić istnienie wpływu zarzucanego naruszenia przepisu prawa procesowego na wynik sprawy, a więc innymi słowy wykazać, że następstwa zarzucanych wadliwości – tj. naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. - były tego rodzaju lub rangi, że w istotny sposób kształtowały lub współkształtowały treść kwestionowanego w sprawie orzeczenia.

Jeżeli więc, naruszenie przywołanego przepisu prawa miałoby polegać na "nierozpoznaniu sprawy w całości, a wyłącznie w zakresie 2 zarzutów stawianych skarżonej decyzji" – co oznacza brak rozpoznania wszystkich zarzutów skargi – to w świetle powyższego za uzasadnione należało uznać oczekiwanie odnośnie do potrzeby wyjaśnienia wagi, waloru i znaczenia zarzutów skargi adresowanych wobec faktycznych podstaw kontrolowanej decyzji, które nie zostały rozpatrzone przez Sąd I instancji – istotnie z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że prezentowane w nim stanowisko ograniczało się do kwestii prawidłowości stosowania przez organ nadzoru przepisów art. 65 pkt 1 oraz art. 69 ust. 2 i art. 68 ust. 3 ustawy - Prawo o adwokaturze – w relacji do (istotnego) wpływu tej sytuacji na wynik sprawy. Uzasadnienie skargi kasacyjnej tego elementu nie zawiera, co oznacza, że omawiany zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a (co należałoby odnieść także do zarzutu naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a., o czym mowa była także powyżej) nie został umotywowany w sposób – a co za tym idzie w stopniu wystarczającym, aby skutecznie podważyć zgodność z prawem zaskarżonego wyroku – w jaki należałoby tego oczekiwać w świetle art. 176 w związku z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. (por. w tej mierze np. wyroki NSA z dnia: 21 stycznia 2015 r., sygn. akt II GSK 2162/13; 27 listopada 2014 r., sygn. akt I FSK 1752/13; 10 października 2014 r., sygn. akt II OSK 793/13).

Nie jest również usprawiedliwiony zarzut błędnej wykładni art. 65 pkt 1 ustawy - Prawo o adwokaturze, który – zdaniem strony skarżącej – miałby polegać na "[...] uznaniu, iż fakt prawomocnie umorzonego postępowania karnego w sprawie Y. na podstawie art. 17 § 1 pkt 2 k.p.k. [...] determinuje nieposiadanie przymiotu nieskazitelnego charakteru, dyskwalifikuje skarżącego jako kandydata na adwokata w sferze etyczno – moralnej, podważa jego wiarygodność, odpowiedzialność oraz uczciwość, w konsekwencji czego skarżący nie posiada nieskazitelnego charakteru, a tym samym swoim dotychczasowym zachowaniem nie daje rękojmi prawidłowego wykonywania zawodu adwokata."

Wbrew stanowisku skargi kasacyjnej, z uzasadnienia zaskarżonego wyroku nie wynika, aby ocena odnośnie do braku spełniania przez stronę przesłanki, o której mowa w art. 65 pkt 1 ustawy - Prawo o adwokaturze była motywowana, czy to przez organ nadzoru, czy też przez Sąd I instancji kontrolujący prawidłowość stanowiska tego organu we wskazanej kwestii w sposób, w jaki przedstawiono to powyżej.

Ocena o braku zaktualizowania się w rozpatrywanej sprawie przesłanki posiadania nieskazitelnego charakteru i dawania rękojmi prawidłowego wykonywania zawodu adwokata w żadnym stopniu, ani też zakresie nie podważała tej prawnie doniosłej okoliczności – ani też nie pozostawała w relacji do niej w żadnej innej opozycji – że postępowanie karne wobec strony skarżącej podejrzanej o czyn z art. 243 k.k. w związku z art. 12 k.k., zostało prawomocnie umorzone na podstawie art. 17 § 1 pkt 2 k.p.k. postanowieniem z dnia [...] stycznia 2018 r., wobec braku znamion czynu zabronionego. Źródłem tej oceny nie były fakty motywujące zainicjowanie wymienionego postępowania karnego, a tym samym czyn, pod zarzutem którego postawiono stronę, lecz okoliczności opisane w uzasadnieniu przywołanego postanowienia prokuratora Prokuratury Okręgowej w [...] z dnia [...] stycznia 2018 r. o częściowym umorzeniu śledztwa – a podane, jak wynika to z uzasadnienia tego postanowienia, przez stronę w złożonych przez nią wyjaśnieniach – z których wynika, że jako aplikant adwokacki naruszyła ona swoim zachowaniem i postępowaniem regulację ustawy Kodeks karny wykonawczy w zakresie odnoszącym się do zasad kontroli i przesyłania korespondencji osób tymczasowo aresztowanych, a tym samym również § 29 Zbioru Zasad Etyki Adwokackiej i Godności Zawodu. Jasno i wyraźnie wynika to z uzasadnienia zaskarżonego wyroku (por. s. 13 – 14).

Z przedstawionych powodów omawiany zarzut kasacyjny należało uznać za nieusprawiedliwiony.

Według Naczelnego Sądu Administracyjnego, skutku oczekiwanego przez stronę skarżącą nie może odnieść również zarzut z pkt IV petitum skargi kasacyjnej.

Jakkolwiek bowiem postanowienie prokuratura nie ma waloru wiążącego sąd administracyjny, jaki art. 11 p.p.s.a. przyznaje prawomocnym wyrokom skazującym za popełnienie przestępstwa, to jednak z uwagi na formę i organ, od którego pochodzi, postanowienie to stanowi dokument urzędowy, któremu przypisać należy szczególną moc dowodową, zgodnie z art. 76 § 1 k.p.a. (por. wyrok NSA z dnia 19 marca 2009 r., sygn. akt II GSK 791/08). Trzeba jednocześnie podkreślić – przyznając w tej mierze rację stronie skarżącej – że dokument urzędowy stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone (zaświadczone), a w celu stwierdzenia mocy dowodowej dokumentu urzędowego należałoby jednak odróżnić część "stwierdzającą (zaświadczającą)" od pozostałej części dokumentu.

Powyższe, w relacji do stanu faktycznego przyjętego przez Sąd I instancji za podstawę wyrokowania w rozpatrywanej sprawie, nie znalazło jednak swojego odzwierciedlenia w argumentacji prezentowanej w uzasadnieniu omawianego zarzutu kasacyjnego, co zważywszy na znaczenie konsekwencji wynikających z art. 174 pkt 2 w związku z art. 176 p.p.s.a., o których była już mowa powyżej powoduje, że zarzut ten należało uznać za nieskuteczny.

Za usprawiedliwione należało natomiast uznać zarzuty z pkt II i III petitum skargi kasacyjnej. Strona skarżąca bowiem, nie bez uzasadnionych racji podnosi, że w rozpatrywanej sprawie doszło do naruszenia przepisów art. 69 ust. 2 w związku z art. 68 ust. 3 ustawy - Prawo o adwokaturze oraz art. 69a ust. 2 tej ustawy, a także – jak wynika to z uzasadnienia wniesionego środka zaskarżenia – jej art. 69a ust. 1, a to przez ich błędną wykładnię oraz – jak świadczy o tym argumentacja prezentowana w uzasadnieniu tych zarzutów – ich niewłaściwe zastosowanie, jako wzorów kontroli zgodności z prawem zaskarżonej decyzji Ministra Sprawiedliwości, działającego w sprawie, jako organ nadzoru.

Według Naczelnego Sądu Administracyjnego, ocena zasadności omawianych zarzutów kasacyjnych – których komplementarny charakter uzasadnia, aby rozpoznać je łącznie – nie może pomijać potrzeby uwzględnienia znaczenia oraz konsekwencji wynikających z art. 17 ust. 1 konstytucji. Stanowi on, że w drodze ustawy można tworzyć samorządy zawodowe, reprezentujące osoby wykonujące zawody zaufania publicznego i sprawujące pieczę nad należytym wykonywaniem tych zawodów w granicach interesu publicznego i dla jego ochrony. Konsekwencje zasady wyrażonej na gruncie przywołanej regulacji konstytucyjnej, w odniesieniu do samorządu zawodów prawniczych, wyrażają się w tym, że – jak wynika to z orzecznictwa Trybunału Konstytucyjnego – samorządom zawodowym, o których mowa w przywołanym przepisie prawa ustrojodawca powierzył realizowanie dwojakiego rodzaju równorzędnych funkcji. Pierwszą z nich, jest reprezentowanie osób wykonujących określony zawód, drugą zaś, sprawowanie przez nie pieczy nad należytym wykonywaniem zawodu w granicach interesu publicznego i dla jego ochrony (wyrok TK z dnia 22 maja 2001 r., K 37/00, OTK-ZU 2001, nr 4, poz. 86; wyrok TK z dnia 1 grudnia 2009 r., K 4/08, OTK ZU-A 2009, nr 11, poz. 162). Odnośnie do wiążącego się z drugą spośród tych funkcji zagadnienia modelu przygotowania i wykonywania zawodu prawnika, Trybunał Konstytucyjny wielokrotnie podkreślał – wobec braku przesądzenia tej kwestii w samej konstytucji – istnienie możliwości i dopuszczalności przyjmowania przez ustawodawcę różnych rozwiązań modelowych, w tym również idących w kierunku znaczącego ograniczenia zakresu pieczy powierzanej samorządowi zawodowemu, o ile towarzyszyć temu będzie zapewnienie korporacji innych adekwatnych środków zagwarantowania należytego poziomu usług świadczonych przez członków korporacji. Taka ingerencja – jak wynika ze stanowiska sądu konstytucyjnego – jest jednak dopuszczalna do granic, poza którymi sprawowanie przez samorząd zawodowy pieczy nad wykonywaniem zawodu jest niemożliwe lub znacząco utrudnione, a więc zostanie naruszona "istota" tej pieczy (por. wyrok TK z dnia 26 marca 2008 r., K 4/07 oraz wyroki TK z dnia: 19 kwietnia 2006 r., K 6/06; 8 listopada 2006 r., K 30/06; 30 listopada 2011 r., K 1/10).

W praktycznym wymiarze – uwzględniającym na gruncie normatywnym przedstawione powyżej założenia odnośnie do nienaruszalności istoty pieczy – w odniesieniu do zawodów prawniczych obrazują to szczegółowe rozwiązania zawarte, między innymi, w ustawie - Prawo o adwokaturze. Z ustawy tej wynika, że podstawowe funkcje w tym zakresie zostały powierzone właściwym samorządom zawodowym, przy pozostawieniu Ministrowi Sprawiedliwości określonych tą ustawą środków nadzoru – wpis na listę adwokatów następuje na wniosek zainteresowanego na podstawie uchwały okręgowej rady adwokackiej, co znajduje swoje potwierdzenie w art. 68 w związku z art. 69 i art. 69a przywołanej ustawy.

Zgodnie z art. 69a ust. 1 ustawy - Prawo o adwokaturze, wpis na listę adwokatów lub aplikantów adwokackich uważa się za dokonany, jeżeli Minister Sprawiedliwości nie podpisze sprzeciwu od wpisu w terminie 30 dni od dnia doręczenia uchwały wraz z aktami osobowymi kandydata, a w przypadku, o którym mowa w art. 69 ust. 2 – tj. jeżeli zawarty w aktach osobowych wniosek o wpis nie zawiera wszystkich wymaganych informacji lub dokumentów, Minister Sprawiedliwości zwraca uchwałę wraz z aktami osobowymi kandydata do właściwej okręgowej rady adwokackiej w celu uzupełnienia – bieg terminu liczy się wówczas od dnia ponownego doręczenia uchwały wraz z aktami osobowymi. Minister Sprawiedliwości wyraża sprzeciw w formie decyzji administracyjnej.

Stawiana na gruncie omawianych zarzutów kasacyjnych kwestia sporna, która rysuje się na tle przywołanej regulacji prawnej, wymaga odpowiedzi na pytanie – aktualne również w postępowaniu przed Sądem I instancji, który jednak kwestii tej nie rozstrzygnął prawidłowo – odnośnie do zaktualizowania się w stanie faktycznym rozpatrywanej sprawy przesłanek skorzystania przez organ nadzoru z kompetencji, o której mowa w ust. 2 art. 69 ustawy - Prawo o adwokaturze, a w konsekwencji odnośnie do istnienia, ograniczonej terminem, kompetencji do wniesienia sprzeciwu od wpisu na listę adwokatów, a mianowicie kompetencji określonej w zdaniu drugim ust. 1 art. 69a przywołanej ustawy. Skoro bowiem, wymienione przepisy prawa pozostają w ścisłym funkcjonalnym związku – o czym, aż nadto jasno i wyraźnie przekonuje ich treść – to za uzasadniony trzeba uznać wniosek, że odpowiedź na pierwsze ze wskazanych pytań szczegółowych determinuje odpowiedź na drugie z nich.

Z art. 69 ust. 2 ustawy - Prawo o adwokaturze wynika, że zwrot przez organ nadzoru właściwej okręgowej radzie adwokackiej podjętej przez nią uchwały o wpisie na listę adwokatów wraz z aktami osobowymi kandydata może nastąpić w sytuacji, gdy zawarty w aktach osobowych wniosek o wpis nie zawiera wszystkich wymaganych informacji lub dokumentów. Z kolei katalog dokumentów, informacji, oświadczeń i zaświadczeń, które jest zobowiązana załączyć do wniosku osoba ubiegająca się o wpis na listę adwokatów, określa art. 68 ust. 3 przywołanej ustawy.

Jeżeli więc – jak wynika to z art. 69 ust. 1 ustawy - Prawo o adwokaturze – właściwa okręgowa rada adwokacka przesyła organowi nadzoru podjętą przez siebie uchwałę wraz z aktami osobowymi kandydata, zaś zwrot przez organ nadzoru tej uchwały wraz z aktami osobowymi może nastąpić, gdy "zawarty w aktach osobowych wniosek o wpis nie zawiera wszystkich wymaganych informacji lub dokumentów", to za uzasadniony należałoby uznać wniosek, że instytucja zwrotu wskazanej uchwały (wraz z aktami osobowymi) służy i powinna służyć – bo taka właśnie jest jej istota oraz cel, które determinowane są przyjętym modelem, logiką i funkcją postępowania wpisowego regulowanego ustawą Prawo o adwokaturze – uzupełnieniu braków wniosku o wpis. Przy tym – co trzeba uznać za oczywiste – podlegające uzupełnieniu we wskazanym trybie braki muszą mieć rzeczywisty charakter. Innymi słowy oznacza to, że deficyty wniosku o wpis muszą rzeczywiście istnieć oraz – co trzeba także podnieść – zasadniczo dotyczyć "wymaganych informacji lub dokumentów", a więc załączanych do wniosku informacji i dokumentów, o których mowa w art. 68 ust. 3 (w związku z art. 69 ust. 2, który stanowi o zawartym w aktach osobowych wniosku o wpis) ustawy - Prawo o adwokaturze, co nie jest bez znaczenia dla oceny nie dość, że odnośnie do prawidłowości, to również – jeżeli nie przede wszystkim – odnośnie do zasadności zwrotu uchwały wraz z aktami osobowymi kandydata, jeżeli wynikające z tego zwrotu żądanie uzupełnienia braków wniosku miałoby mieć inny zakres, niż powyżej wskazany (por. w tej mierze również wyroki NSA z dnia: 31 maja 2019 r., sygn. akt II GSK 2050/17; 26 października 2017 r., sygn. akt II GSK 73/16), albo – co także trzeba podkreślić, zwłaszcza w kontekście okoliczności rozpatrywanej sprawy – jeżeli żądanie uzupełnienia braków miałoby dotyczyć akt osobowych kandydata i nie uwzględniać wszystkich konsekwencji wynikających z pierwotnej ich zawartości oraz trybu, w jakim działa organ, występujący z żądaniem, o którym mowa w ust. 2 art. 69 przywołanej ustawy.

Jakkolwiek w postępowaniu sprzeciwowym Minister Sprawiedliwości kontroluje, czy zebrany w postępowaniu prowadzonym przed organami korporacji zawodowej materiał stanowi – z punktu widzenia normatywnych przesłanek warunkujących dokonanie wpisu na listę adwokatów – dostateczną podstawę faktyczną, aby wpisu tego dokonać – istnienie/nieistnienie wad prawnych rozstrzygnięcia o wpisie – a skutkiem skorzystania z uprawnienia do wniesienia sprzeciwu jest zniesienie, ex tunc, uchwały o wpisie oraz postępowania, w rezultacie którego została ona wydana, co oznacza, że ma on prawo do badania, w ramach przyznanej mu kompetencji do wyrażania sprzeciwu od wpisu na listę adwokatów, tego wpisu z punktu widzenia wymagań wynikających z art. 65 i art. 66 przywołanej ustawy, a decyzja o sprzeciwie powinna być podjęta, gdy istnieją jednoznaczne podstawy do zakwestionowania uchwały organu samorządu zawodowego o wpisie, to jednak jednocześnie nie można tracić z pola widzenia tego, że wymieniona decyzja – a ma to istotne znaczenie – jest podejmowana w ramach nadzoru, posiada cechy nadzorczego środka oddziaływania merytorycznego, a realizacja kompetencji do jej podjęcia jest ograniczona materialnoprawnym terminem, co w tym względzie jest motywowane potrzebą stabilizacji oraz pewności sytuacji prawnej osoby ubiegającej się o wpis na listę adwokatów i na tą listę wpisanej, w relacji do istoty wskazanego środka nadzoru. Tym samym, w korespondencji do zasady samodzielności samorządu zawodowego, jako podmiotu zdecentralizowanego i samodzielnie decydującego, między innymi, o przynależności do samorządu, za oczywistą konsekwencję wskazanego stanu rzeczy trzeba uznać to, że Minister Sprawiedliwości nie prowadzi merytorycznego postępowania w sprawie wpisu na listę adwokatów – albowiem (ostateczne) załatwienie tego rodzaju sprawy indywidualnej następuje wraz z podjęciem przez właściwy organ korporacyjny w prowadzonym przed nim postępowaniu stosownej uchwały – lecz jedynie kontroluje w trybie nadzoru legalność wskazanej uchwały (por. wyrok NSA z dnia 26 października 2017 r., sygn. akt II GSK 73/16; postanowienie NSA z dnia 16 marca 2018 r., sygn. akt II GZ 895/17).

Powyższe – niezależnie od dotychczas przedstawionych argumentów – również nie pozostaje więc bez wpływu na rozumienie istoty oraz kształtu kompetencji, o której mowa w art. 69 ust. 2 ustawy - Prawo o adwokaturze. Jeżeli bowiem wskazany przepis prawa stanowi o "wymaganych informacjach lub dokumentach", to za uzasadnione należałoby również uznać twierdzenie – niepozostające w opozycji do powyżej już formułowanych wniosków – że załączone do wniosku lub zawarte w aktach osobowych "wymagane informacje lub dokumenty", to takie, które w relacji do ustanowionych w art. 65 i art. 66 przywołanej ustawy prawnych wymogów wpisu na listę adwokatów są niezbędne oraz konieczne, aby skontrolować w trybie nadzoru prawidłowość oceny ich spełniania przez organ korporacyjny w podjętej uchwale, a więc innymi słowy takie, bez których – stąd też zwrot uchwały wraz z aktami osobowymi w celu uzupełnienia – kontrola ta nie mogłaby być przeprowadzona. To zaś oznacza, że zwrot uchwały wraz z aktami osobowymi w celu uzupełnienia musi mieć usprawiedliwione i przekonujące podstawy natury faktycznej, co innymi słowy prowadzi do wniosku, że musi znajdować swoje uzasadnienie w stwierdzonych deficytach, które – a trzeba to podkreślić – muszą mieć charakter istotny. O takim zaś ich charakterze należałby wnioskować, między innymi i na tej podstawie, że jeżeli w konsekwencji ich usunięcia (uzupełnienia) miałaby być podjęta – co pierwotnie, wobec braku możliwości kontroli legalności uchwały o wpisie w związku ze stwierdzonymi deficytami przesłanych materiałów miałoby być niemożliwe – decyzja, o której mowa w art. 69a ustawy - Prawo o adwokaturze, to potrzeba, konieczność i niezbędność zwrotu uchwały wraz z aktami osobowymi w celu ich uzupełnienia powinna znajdować swoje stosowne odzwierciedlenie w jej uzasadnieniu faktycznym. Zwłaszcza, że zwrot uchwały wraz z aktami osobowymi nie jest celem samym w sobie, lecz służy uzupełnieniu materiałów o "wymagane informacje lub dokumenty", bez których – o czym szeroko mowa była powyżej – kontrola legalności uchwały o wpisie na listę adwokatów nie była możliwa.

Jeżeli więc, z akt rozpatrywanej sprawy bezspornie wynika, że do wniosku o wpis na listę adwokatów strona dołączyła wszystkie wymagane prawem dokumenty, a co więcej, złożyła również – co nie mniej istotne – stosowne oświadczenie odnośnie do tego, że z jej udziałem nie toczą się postępowania karne, karno skarbowe lub w sprawach o wykroczenia, z wyjątkiem postępowania karnego, które na podstawie art. 17 § 1 pkt 2 k.p.k. zostało prawomocnie umorzone przywołanym powyżej postanowieniem prokuratora Prokuratury Okręgowej w [...] z dnia [...] stycznia 2018 r., na dowód czego – w czerwcu 2018 r. - strona złożyła odpis tego postanowienia do akt, a pierwotnie przesłane organowi nadzoru wraz z uchwałą o wpisie na listę adwokatów akta osobowe strony zawierały odpis wymienionego postanowienia, to w sytuacji, gdy decyzja organu nadzoru z dnia [...] maja 2019 r. o sprzeciwie od wpisu na listę adwokatów – która została podjęta w warunkach, o których mowa w zdaniu drugim ust. 1 art. 69a ustawy - Prawo o adwokaturze – motywowana była wyłącznie argumentacją osadzoną na gruncie treści uzasadnienia wymienionego postanowienia, a więc dokumentu pierwotnie już pozostającego w dyspozycji organu nadzoru, to wskazane okoliczności – jak w pełni zasadnie należałoby przyjąć w świetle dotychczas przedstawionych argumentów – świadczą o braku zaktualizowania się w rozpatrywanej sprawie przesłanek korzystania przez organ nadzoru z instytucji zwrotu uchwały wraz z aktami osobowymi w celu uzupełnienia, to jest korzystania z instytucji, o której mowa w ust. 2 art. 69 przywołanej ustawy, a w konsekwencji – o czym powyżej również była mowa – o braku ziszczenia się przesłanek korzystania z uprawnienia do wniesienia sprzeciwu w warunkach określonych w zdaniu drugim ust. 1 art. 69a wskazanej ustawy. Innymi słowy, skoro organ nadzoru nie miał usprawiedliwionych – w przedstawionym powyżej rozumieniu tego pojęcia – powodów do zwrotu uchwały wraz z aktami osobowymi, o czym w pełni zasadnie należy wnioskować w oparciu o treść uzasadnienia kontrolowanej decyzji, z której wynika, że jedynym powodem sprzeciwu od wpisu na listę adwokatów był argument zaczerpnięty z uzasadnienia postanowienia o częściowym umorzeniu śledztwa, a więc ze źródła, którym organ nadzoru pierwotnie już dysponował – co tym samym podważa zasadność stanowiska tego organu, że decyzja o sprzeciwie została podjęta "[...] na podstawie uzupełnionego materiału dowodowego [...]" (por. s. 3) – to w konsekwencji, zwrot który nie miał usprawiedliwionych podstaw nie mógł wywołać skutku w postaci przedłużenia terminu do podpisania sprzeciwu.

Omawiane zarzuty kasacyjne należało więc uznać za zasadne oraz trafnie podważające zgodność z prawem zaskarżonego wyroku, który podlegał w związku z powyższym uchyleniu. Jednocześnie, wobec dostatecznego wyjaśnienia istoty sprawy, za uzasadnione należało uznać rozpoznanie, na podstawie art. 188 p.p.s.a., skargi wywiedzionej przez stronę od decyzji Ministra Sprawiedliwości o sprzeciwie od wpisu na listę adwokatów, która również podlegała uchyleniu, albowiem wydana została z naruszeniem przywołanych powyżej przepisów ustawy - Prawo o adwokaturze.

Wobec powyższego, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 188 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i lit. c) p.p.s.a. oraz art. 200, art. 203 pkt 1 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) i pkt 2 lit. b) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (tekst jedn. Dz. U. z 2015 r., poz. 1800 ze zm.) orzekł, jak w sentencji wyroku.