Postanowienie NSA, sygn. akt I GZ 446/19
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2020-01-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6536 Ulgi w spłacaniu należności pieniężnych, do których nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 i 34a  ustaw
Hasła tematyczne: Przywrócenie terminu
Skarżony organ: Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych/ZUS
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 194 § 2
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Henryk Wach po rozpoznaniu w dniu 10 stycznia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia P. N. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 19 września 2019 r., sygn. akt III SA/Po 566/18 w zakresie odrzucenia zażalenia w sprawie ze skargi P. N. na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Ostrowie Wielkopolskim z dnia [...] lipca 2018 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie rozpatrzenia wniosku o umorzenie należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z 19 września 2019 r. sygn. akt III SA/Po 566/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odrzucił zażalenie P. N. na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Ostrowie Wielkopolskim z [...] lipca 2018 r. w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie rozpatrzenia wniosku o umorzenie należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne.

W uzasadnieniu Sąd wskazał, iż wyrok oddalający skargę wydano 7 grudnia 2018 r. Postanowieniem z 28 lutego 2019 r. odmówiono sporządzenia uzasadnienia wyroku z uwagi na złożenie po terminie wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku.

Skarżący wniósł zażalenie na postanowienie z 28 lutego 2019 r. z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia. Postanowieniem z 25 kwietnia 2019 r. odmówiono przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia. Skarżący wniósł zażalenie na postanowienie z 25 kwietnia 2019 r. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z 1 sierpnia 2019 r. oddalił to zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wskazał w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, iż zażalenie na postanowienie z 28 lutego 2019 r. podlegało odrzuceniu, gdyż wniesiono je po upływie terminu.

W zażaleniu skarżący reprezentowany przez pełnomocnika wskazał, iż nieuwzględnionego jego ciężkiego stanu zdrowia oraz braku odpowiedniej wiedzy prawnej.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 194 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej. p.p.s.a., zażalenie wnosi się w terminie siedmiu dni od doręczenia postanowienia.

Prawidłowo wskazał Sąd I instancji w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, iż postanowienie z 28 lutego 2019 r. doręczono ówczesnemu pełnomocnikowi skarżącego 5 marca 2019 r., stąd siedmiodniowy termin do wniesienia zażalenia upłynął 12 marca 2019 r. Zażalenie wniósł zaś dopiero kolejny pełnomocnik skarżącego 1 kwietnia 2019 r., a więc już po upływie terminu.

Postanowieniem z 25 kwietnia 2019 r. odmówiono przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z 1 sierpnia 2019 r., sygn. akt I GZ 224/19 oddalił zażalenie na postanowienie z 25 kwietnia 2019 r. W uzasadnieniu Naczelny Sąd Administracyjny dokładnie wskazał, że "skarżący nie posiadał wiedzy dotyczącej wydanego orzeczenia, nie został odpowiednio pouczony, a nadto znajdował się on w bardzo ciężkim stanie zdrowia, gdyż jest osobą, która nie może się samodzielnie poruszać, w okolicznościach faktycznych sprawy nie stanowią dostatecznego uprawdopodobnienia wniosku o przywrócenie terminu. Przede wszystkim jak słusznie zauważył Sąd I instancji dla rozstrzygnięcia nie mają znaczenia okoliczności dotyczące samej strony, gdyż miała ona pełnomocnika. WSA w Lublinie odniósł się do argumentów zawartych we wniosku o przywrócenie terminu a powtórzonych w zażaleniu (tj. braku wiedzy skarżącego o przepisach prawa, o wydaniu wyroku oraz niemożności samodzielnego poruszania się i potrzebie pomocy przy codziennych czynnościach życiowych). Sąd zaznaczył, że o procedurze sądowej pouczono skarżącego przy okazji zawiadomienia go o terminie rozprawy (k. 11), stąd wiedział, iż w sprawach, w których skargę oddalono, uzasadnienie wyroku sporządza się wyłącznie na wniosek strony zgłoszony w terminie siedmiu dni od dnia ogłoszenia wyroku (art. 141 § 2 ppsa). Uznał, że nie ma w sprawie znaczenia, iż w dacie wydania wyroku skarżący nie miał jeszcze pełnomocnika. Ponadto, z wniosku o przywrócenie terminu i akt sprawy wynika, że w codziennym funkcjonowaniu skarżącemu pomaga osoba trzecia, która mogła dokonywać za niego stosowne czynności (np. zadzwonić do Sądu pytając, czy wydano wyrok, złożyć stosowny wniosek podpisany przez skarżącego czy zasięgnąć informacji, kto jest pełnomocnikiem skarżącego z urzędu). Jak słusznie uznał WSA w Lublinie, nie ma też znaczenia, że skarżący de facto nie wiedział o wydaniu postanowienia o odmowie sporządzenia uzasadnienia wyroku, gdyż w dniu jego wydania miał już pełnomocnika z urzędu, któremu doręczono odpis tego postanowienia, stąd skarżący de iure był zawiadomiony o wydaniu postanowienia." W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd I instancji prawidłowo odrzucił zażalenie na postanowienie z 28 lutego 2019 r. na podstawie art. 178 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a.

Odnosząc się zaś do argumentacji pełnomocnika skarżącego zawartej w uzasadnieniu zażalenia należy podkreślić, że Naczelny Sąd Administracyjny nie może w niniejszym postępowaniu oceniać przyczyn uchybienia terminu i orzekać w przedmiocie wniosku o przywrócenie terminu. Powyższe kwestie były już rozpoznawane i wychodzą poza zakres postępowania zażaleniowego. Pozostają zatem poza oceną Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. postanowienie NSA z dnia 18 marca 2015 r., sygn. akt II GZ 86/15)

Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.