Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA 2666/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2004-06-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Barbara Gorczycka-Muszyńska, Sędziowie NSA Joanna Kabat-Rembelska,, Asesor WSA Anna Szymańska (spr.), Protokolant Dominik Niewirowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 czerwca 2004 r. sprawy ze skargi W. S. A., S. .W. spółka jawna w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] czerwca 2003 r. Nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji


UZASADNIENIE

Syg. Akt IV SA 2666/03

UZASADNIENIE

Decyzją nr [...] z dnia [...].10.2002 r. Burmistrz Gminy W. po rozpatrzeniu wniosku W. S. A., S. W. spółka jawna odmówił ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji: tymczasowa stacja gazu propan butan (zbiornik na gaz 2x 4850 1, 1 dystrybutor, pawilon obsługi) z przyłączami i elementami zagospodarowania terenu oraz droga dojazdowa wraz z modernizacją i przebudową układu komunikacyjnego w miejscu skrzyżowania ul. [...] z ul. [...], na części działki nr ew. [...],[...],[...] oraz na działkach nr ew. [...],[...],[...] w obr. [...], obecnie teren Dzielnicy U.

W uzasadnieniu organ wskazał, że nie jest możliwe wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy dla planowanej przez Spółkę W. inwestycji ze względu na treść przepisów rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 20 września 2000r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi dalekosiężne do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie (Dz. U. nr 98 poz. 1067). Burmistrz Gminy W. wskazał, że teren na załączonym do wniosku szkicu i wynosi ok. 40 x 24 m poszerzony o pas terenu o wymiarach 17 x 24 m położony w liniach rozgraniczających ul. [...] (pas drogowy) oraz pas terenu owymiarach 28 x 4 m położony na istniejącej ul. [...] (w pasie drogowym),zatem nie jest możliwe umieszczenie na nim planowanej inwestycji, gdyż odległości od istniejących budynków posadowionych na działkach sąsiednich są zbyt małe. Wskazano również, iż w związku z tym, że strefy ochronne nie zmieszczą się na działce objętej wnioskiem - nie jest spełniony wymóg miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego obowiązującego w obszarze [...], który mówi, że uciążliwość i szkodliwość obiektu nie może wykraczać poza granice inwestycji. Wskutek wniesionego przez inwestora odwołania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia [...] czerwca 2003 r. ([...]) utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu podniesiono, że na etapie wydawania takiej decyzji organ nie bada jedynie zgodności zamierzenia z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, lecz także ma obowiązek sprawdzić, czy inwestycja będzie zgodna z innymi przepisami prawa. W ocenie organu II instancji takim przepisem jest § 133 cytowanego rozporządzenia Ministra Gospodarki z dn. 20 września 2000 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi dalekosiężne do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie. Podzielono także stanowisko Burmistrza, że zgodnie z zapisem planu lokalizacja obiektu może ograniczyć inwestowanie na działkach sąsiednich ze względu na konieczność zachowania wymaganych odległości, a zatem będzie to obiekt, którego uciążliwość i szkodliwość dla środowiska wykroczy poza granice terenu inwestycji. W tej sytuacji zamierzenie polegające na budowie stacji paliw płynnych jest sprzeczne także z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego.

W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego, W. Spółka jawna wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji twierdząc , że planowana inwestycja nie należy do obiektów, których uciążliwość i szkodliwość dla środowiska wykracza poza granice terenu inwestycji, zatem jest zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumenty zawarte w uzasadnieniu decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do regulacji art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1271) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwy wojewódzki sąd administracyjny na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270).

Sąd Administracyjny sprawuje kontrolę zaskarżonych do tego Sądu aktów (decyzji, postanowień) i czynności z zakresu administracji publicznej - pod względem zgodności z prawem i uchyla zaskarżony akt tylko wówczas, jeśli stwierdzi istotne naruszenie prawa materialnego, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania oraz inne naruszenie przepisów prawa procesowego (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270). Oceniając legalność zaskarżonej decyzji Sąd stwierdził, że decyzja ta narusza przepisy prawa materialnego, a to art. 43 ustawy z dn. 07.07.1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (tj. Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz.139 ze zm.). Zgodnie z tym przepisem, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami prawa oraz ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, to organ nie może odmówić ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu.

Organy doszły do przekonania, badając możliwość wykonania obiektu na działce z punktu widzenia zachowania wymogów dotyczących odległości od istniejących obiektów oraz granic działki określonych w rozporządzeniu Ministra Gospodarki z 20.09.2000 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, że lokalizacja stacji gazu płynnego na przedmiotowej działce jest faktycznie niemożliwa. Z tego też powodu, uznając, iż zamierzenie nie jest zgodne z cyt. wyżej przepisami, odmówiły wydania decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu.

Przede wszystkim należy stwierdzić, iż organ powołany przez ustawę do wydawania decyzji o warunkach zabudowy nie może wkraczać w uprawnienia organu właściwego do wydawania pozwoleń na budowę. W niniejszej zaś sprawie Sąd stwierdził, że Burmistrz prowadził postępowanie wyjaśniające, obejmując nim także zagadnienia badane na etapie pozwolenia na budowę. Utrwalone orzecznictwo NSA przyjmuje w tym zakresie jednoznaczne stanowisko, że warunki techniczne inwestycji podlegają badaniu w postępowaniu odrębnym od niniejszego tj. na etapie wydawania pozwolenia na budowę. W analogicznej sytuacji NSA wypowiedział się w wyroku z dnia 12.01.2000 r. (sygn. akt II SA /Gd 1644/97) i uznał , iż spełnienie wymogów odległościowych ze względu na ochronę przeciwpożarową budynków podlega badaniu w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę, a spełnienie tych warunków technicznych warunkuje dopiero udzielenie takiego pozwolenia. Skład rozpoznający niniejszą sprawę w pełni aprobuje tę linię orzeczniczą NSA, reprezentowaną w cytowanym wyżej orzeczeniu.

W konsekwencji zatem, jeżeli okaże się w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę, iż ze względów technicznych nie jest możliwe usytuowanie planowanej stacji gazu na działkach położonych przy skrzyżowaniu ul. [...] i [...], wówczas organ odmówi wydania pozwolenia na budowę. Okoliczności te jednak będą rozważane dopiero w tamtym postępowaniu. Niezależnie od powyższego, jako podstawę odmowy wydania przytoczonej decyzji, Burmistrz wskazał, iż zamierzenie jest sprzeczne z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, albowiem plan ten wyklucza lokalizowanie obiektów, których uciążliwość i szkodliwość dla środowiska wykraczają poza teren inwestycji. Taką zaś uciążliwością w ocenie tego organu jest ograniczenie możliwości inwestowania na sąsiednich działkach.

W istocie Miejscowy Plan Ogólny Zagospodarowania Przestrzennego W. zatwierdzony uchwałą nr [...] Rady W. z dn. [...].09.1992 r. (Dz. Urz. Woj. [...] Nr [...], poz. [...]) dla przedmiotowego obszaru [...] wyklucza lokalizowanie obiektów, których uciążliwości i szkodliwości dla środowiska wykraczają poza granice terenu inwestycji. Jednakże błędne jest przyjęcie przez organy, iż ograniczenie lokalizacji obiektów budowlanych na działkach sąsiednich, będące skutkiem zachowania odpowiednich odległości od stacji gazowej, stanowi uciążliwość dla środowiska. Otóż stosownie do definicji, zawartej w ustawie z dn. 27.04.2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. Nr 62, poz. 627 ze zm.), obowiązującej w dacie orzekania przez organy obydwu instancji, środowisko jest to ogół elementów przyrodniczych, a w szczególności powierzchnie ziemi, kopaliny, wody, powietrze, zwierzęta i rośliny, krajobraz oraz klimat (art. 3 pkt 39 cyt. ustawy). Nie można zatem przyjąć, iż ograniczenia lokalizacyjne, wskazane przez organy stanowią w jakimkolwiek stopniu źródło oddziaływania na środowisko.

Z tych też względów przyjęcie przez organy błędnej interpretacji zapisu planu zagospodarowania przestrzennego spowodowało jednocześnie naruszenie art. 43 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym.

Naruszenie zatem przez organy obydwu instancji przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, stanowiło podstawę niniejszego rozstrzygnięcia.

W dalszym postępowaniu organ administracji winien prawidłowo zastosować przepis art. 43 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, mając na uwadze ocenę prawną, zawartą w niniejszym wyroku (art. 153 cytowanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).

Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 a ) cytowanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji. Sąd odstąpił od zamieszczania w wyroku rozstrzygnięcia, o którym mowa w art. 152 powyższej ustawy, uznając je w niniejszej sprawie za bezprzedmiotowe.