Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 348/15
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2016-07-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6191 Żołnierze zawodowi
Hasła tematyczne: Żołnierze zawodowi
Skarżony organ: Centralna Wojskowa Komisja Lekarska
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Powołane przepisy: article: art. 145 § 1 pkt 1 lit.c, art. 141 § 4
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 7m art. 77, art. 80 i art. 107 § 3
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Pocztarek (spr.) sędzia NSA Roman Ciąglewicz sędzia del. WSA Mariusz Kotulski Protokolant starszy asystent sędziego Marcin Rączka po rozpoznaniu w dniu 13 lipca 2016 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej R.Ł. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 października 2014 r. sygn. akt II SA/Wa 784/14 w sprawie ze skargi r.Ł. na orzeczenie Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej w Warszawie z dnia 21 lutego 2014 r. nr [..] w przedmiocie orzeczenia o zdolności do pełnienia zawodowej służby wojskowej 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie; 2. zasądza od Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej w Warszawie na rzecz R.Ł. kwotę 320 (trzysta dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 22 października 2014 r., sygn. akt II SA/Wa 784/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu skargi R.Ł. na orzeczenie Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej w Warszawie z dnia 21 lutego 2014 r. nr [..] w przedmiocie orzeczenia o zdolności do pełnienia zawodowej służby wojskowej, w pkt 1. oddalił skargę w części dotyczącej orzeczenia o zdolności do służby oraz w pkt 2. w pozostałym zakresie skargę odrzucił.

Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że Centralna Wojskowa Komisja Lekarska w Warszawie, po rozpatrzeniu odwołania R.Ł. od orzeczenia Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w Krakowie nr [..] z dnia 23 listopada 2013 r. w sprawie zdolności do pełnienia zawodowej służby wojskowej, działając na podstawie § 11 ust. 1 oraz § 12 pkt 1 i § 30 pkt 1 - 3 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 8 stycznia 2010 r. w sprawie orzekania o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz właściwości i w trybie postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach (Dz. U. Nr 15, poz. 80 z późn. zm.) w dniu 21 lutego 2014 r. wydała orzeczenie nr [..], którym utrzymała w mocy orzeczenie organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu orzeczenia komisja podała, że w dniu 26 listopada 2013 r. Rejonowa Wojskowa Komisja Lekarska w Krakowie działając na podstawie skierowania Dowódcy JW [..] w celu ustalenia zdolności do służby w jednostkach desantowo-szturmowych wydała orzeczenie nr [..] Rozpoznała w punkcie 8 orzeczenia:

1. [..] – § 77 p. 5;

2. [..] – § 2 p. 1.

Stwierdziła, że schorzenia wymienione w pkt 1 pozostają w związku ze służbą wojskową jako następstwo wypadku pozostającego w związku z tą służbą.

Rejonowa Komisja Lekarska w Krakowie uznała R.Ł. za niezdolnego do służby w jednostkach desantowo-szturmowych – kategoria zdrowia N wg. załącznika nr 1, grupa I – Rozporządzenie MON z dnia 8 stycznia 2010 r. w sprawie orzekania o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz właściwości trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach (Dz.U. z 2010 r. Nr 15, poz. 80 ze zm.).

Dalej organ podał, że rozpatrzył odwołanie na podstawie dokumentacji orzeczniczej znajdującej się w aktach sprawy. Z dokumentacji wynika, że w ramach procesu orzeczniczego zostały przeprowadzone konsultacje i badania wymagane do określenia stanu zdrowia i zdolności kandydata do służby w jednostkach desantowo-szturmowych.

Rozpoznanemu schorzeniu przypisano stosowną kwalifikację, która zgodnie z przepisami zawartymi w wykazie stanowiącym załącznik nr 1 do rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 8 stycznia 2010 r. (Dz.U. z 2010 r., Nr 15, poz. 80 ze zm.) powoduje niezdolność kandydata do służby wojskowej Pomimo, że aktualnie ww. nie zgłasza dolegliwości to pourazowa niestabilność II stopnia stawu kolanowego powoduje upośledzenie sprawności tego stawu.

R.Ł. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na orzeczenie Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej w Warszawie z dnia 21 lutego 2014 r. nr [..] i wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i utrzymanego nim w mocy orzeczenia organu pierwszej instancji oraz zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi podał, że czynnie uczestniczy w zajęciach programowych (wychowanie fizyczne, marsze kondycyjne, szkolenia strzeleckie) przy czym nie odczuwa dyskomfortu, jak również dolegliwości związanych z przebytym urazem.

W odpowiedzi na skargę Centralna Wojskowa Komisja Lekarska w Warszawie wniosła o oddalenie skargi i podtrzymała stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

W pierwszej kolejności Sąd I instancji wskazał, że w ramach kontroli sądowej, m.in. aktów organów administracji wojskowej sąd administracyjny nie jest uprawniony do weryfikacji orzeczeń komisji lekarskich z punktu widzenia medycznej oceny warunków zdrowotnych badanego. Sąd nie może też zmienić we własnym zakresie takiej oceny i zakwalifikować skarżącego do innej kategorii zdolności do służby wojskowej, niż uczyniła to Komisja w oparciu o przeprowadzone badania lekarskie.

O ile organ administracji publicznej nie naruszy zasady swobodnej oceny dowodów, o której mowa w art. 80 K.p.a. oraz innych przepisów postępowania administracyjnego, w szczególności traktujących o obowiązku dokładnego wyjaśnienia faktów istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy i wyczerpującego zebrania całokształtu materiału dowodowego, to brak jest podstaw do uchylenia zaskarżonego rozstrzygnięcia.

Kontrola orzeczeń wojskowych komisji lekarskich o uznaniu kandydata za zdolnego do zawodowej służby wojskowej, dokonywana przez sąd administracyjny, sprowadza się więc do sprawdzenia prawidłowości postępowania poprzedzającego ustalenie jego stanu zdrowia, a w szczególności, czy badanie stanu zdrowia było wszechstronne, oparte na wyczerpującym wywiadzie chorobowym i pełnych badaniach przedmiotowych oraz czy dokonana następnie kwalifikacja zdolności kandydata do zawodowej służby wojskowej była zgodna z przepisami w sprawie zasad określenia zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania komisji lekarskich w tych sprawach.

Dalej Sąd podał, że zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2010 r. Nr 90, poz. 593 z późn. zm.), zdolność fizyczną i psychiczną do pełnienia zawodowej służby wojskowej ustala wojskowa komisja lekarska, która wydaje w tej sprawie orzeczenie. Orzeczenie wojskowej komisji lekarskiej jest decyzją.

Minister Obrony Narodowej w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw zdrowia w dniu 8 stycznia 2010 r. wydał rozporządzenie w sprawie orzekania o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach (Dz. U. Nr 15, poz. 80 z późn. zm.).

Zgodnie z § 1 pkt 1 rozporządzenia określa ono wykaz chorób lub ułomności uwzględniany przy orzekaniu o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz do służby poza granicami państwa. Natomiast § 2 rozporządzenia stanowi, że wykazy chorób lub ułomności, o których mowa w § 1 i 3, określa załącznik nr 1 do rozporządzenia. Wykaz chorób lub ułomności, o którym mowa w § 1 pkt 2, określa załącznik nr 2 do rozporządzenia.

Wojskowe komisje lekarskie wydając orzeczenia stosowały się do dyspozycji zawartych w przepisach przedmiotowego rozporządzenia, a w szczególności § 14, § 22 ust. 1 i § 24 ust. 1.

Na podstawie zebranych w sprawie dokumentów stwierdzono u skarżącego schorzenie (reakcja adaptacyjna przedłużona) powodujące niezdolność do służby wojskowej i zakwalifikowanie go do kategorii N - trwale niezdolny do zawodowej służby wojskowej.

Schorzenie to zostało wymienione w § 77 pkt 5 załącznika nr 1 do rozporządzenia i powoduje niezdolność do zawodowej służby wojskowej. Wprawdzie skarżący w dacie wydania orzeczenia nie zgłaszał dolegliwości mimo to przetrwała, pourazowa [..], powoduje upośledzenie sprawności tego [..].

W ocenie Sądu, komisje lekarskie prawidłowo oceniły na podstawie zebranego w sprawie materiału dowodowego, stan zdrowia skarżącego i orzekły, że R.Ł. jest zdolny do zawodowej służby wojskowej z tym, że jest niezdolny do służby w jednostkach desantowo-szturmowych.

Odnosząc się do zarzutów podniesionych w skardze, Sąd nie stwierdził, aby doszło do naruszenia wskazanych w niej przepisów postępowania administracyjnego. Z uzasadnienia skargi wynika, że podnoszone zarzuty naruszenia przepisów postępowania w zasadzie zmierzają w istocie do wykazania błędów związanych z ustalonym u skarżącego schorzeniem powodującym, że nie może on pełnić zawodowej – służby wojskowej w jednostkach szturmowo-denastowych. Wbrew twierdzeniu skarżącego zaskarżone orzeczenie zostało prawidłowo uzasadnione i co należy podkreślić zawiera konieczne elementy, które wynikają z § 24 ust. 1 rozporządzenia, tzn. rozpoznanie schorzenia i ustalenie kategorii zdolności do pełnienia służby wojskowej.

W ocenie Sądu skarga na orzeczenie w części orzekającej o zdolności skarżącego do zawodowej służby wojskowej podlegała oddaleniu jako niezasadna, natomiast w pozostałym zakresie, jako niedopuszczalna podlegała odrzuceniu, bowiem sprawa będąca przedmiotem zaskarżenia nie należy do właściwości sądu administracyjnego.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł R.Ł., zaskarżając go w części (pkt 1) zarzucił Sądowi I instancji naruszenie przepisów prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy tj.

1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 3 § 1 i art. 3 § 2 pkt 1 P.p.s.a. w zw. z art. 7, 8, 77, 80 i 107 § 3 K.p.a. w zw. z § 22 ust.1 pkt 3 i 8 i § 23 ust. 2 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 8 stycznia 2010 r. w sprawie orzekania o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach (Dz.U. nr 15, poz. 80; ze zm.; dalej jako: rozporządzenie), polegające na błędnym przyjęciu, iż zaskarżona decyzja została wydana po dokonaniu wszechstronnej oceny stanu zdrowia skarżącego, poprzedzonej właściwym wywiadem chorobowym i badaniami przedmiotowymi - podczas gdy analiza całokształtu materiału dowodowego w sprawie, prowadzi do odmiennych wniosków;

2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 3 § 1 i art. 3 § 2 pkt 1 P.p.s.a. w zw. z art. 15 K.p.a. w zw. z § 30 ust. 2 rozporządzenia, a polegające na błędnym przyjęciu, iż decyzja organu II instancji stanowi wynik powtórnego merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy, podczas gdy analiza treści uzasadnienia wydanej decyzji prowadzi do wniosku, iż organ II instancji dokonał jedynie kontroli zaskarżonej decyzji organu I instancji czym naruszył wyrażoną w powołanym art. 15 K.p.a. zasadę dwuinstancyjności postępowania administracyjnego;

3) art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez wadliwe sporządzenie uzasadnienia zaskarżonego wyroku, którego treść nie pozwala na rekonstrukcję toku rozumowania sądu oddalającego skargę, a nadto nie odnosi się do zarzutów podnoszonych przez skarżącego, w sposób pozwalający na ocenę zasadności rozstrzygnięcia podjętego w zapadłym wyroku.

Ponadto skarżący kasacyjnie zarzucił Sądowi I instancji naruszenie przepisów prawa materialnego tj.

1) § 77 ust. 5 rozporządzenia poprzez jego błędną wykładnię polegającą na wadliwym przyjęciu, iż przepis ten nakazuje w każdym przypadku przebytego urazu stawów kwalifikować żołnierza zawodowego jako niezdolnego do zawodowej służby wojskowej w jednostkach desantowo- szturmowych, podczas gdy prawidłowa wykładnia przedmiotowego przepisu nakazuje uznać, iż o niezdolności żołnierza do służby w jednostkach desantowo-szturmowych orzeka się dopiero, kiedy następstwa przebytego urazu, ich rozmiar i powikłania skutkują istotnie niezdolnością żołnierza do pełnienia służby w jednostkach desantowo-szturmowych.

W konkluzji skargi kasacyjnej wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, z późn. zm.; dalej w skrócie: "P.p.s.a."), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod uwagę nieważność postępowania.

W niniejszej sprawie nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 P.p.s.a.

Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpoznaniu tej sprawy związany był granicami skargi kasacyjnej, które są wyznaczone każdorazowo wskazanymi w skardze kasacyjnej podstawami, którymi - zgodnie z art. 174 P.p.s.a. - może być: (1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie lub (2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Skarga kasacyjna jest zasadna.

Ze wskazanych podstaw na uwzględnienie zasługuje zarzut naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. Przepis ten stanowi, że uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania.

W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie budzi już wątpliwości, że przepis art. 141 § 4 P.p.s.a. może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną, jeżeli uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia. Kwestię tę przesądziła uchwała siedmiu sędziów NSA z dnia 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09 (ONSAiWSA z 2010 r. Nr 3 (36), poz. 39). Ponadto, aby zarzut taki mógł stanowić samodzielną podstawę skargi kasacyjnej, wskazana wada uzasadnienia musi być na tyle istotna, że może to mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a samo uchybienie musi uniemożliwiać kontrolę kasacyjną zaskarżonego wyroku (wyroki NSA z dnia 28 września 2010 r., sygn. akt I OSK 1605/09; z dnia 13 października 2010 r., sygn. akt II FSK 1479/09, publik. w: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Oznacza to, że orzeczenie sądu pierwszej instancji nie będzie się poddawało takiej kontroli w przypadku braku wymaganych prawem części (np. nieprzedstawienia stanu sprawy, czy też niewskazania lub niewyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia), a także wówczas, gdy będą one co prawda obecne, niemniej jednak obejmować będą treści podane w sposób niejasny, czy też nielogiczny, uniemożliwiający jednoznaczne ustalenie stanu faktycznego i prawnego, stanowiącego podstawę kontrolowanego orzeczenia sądu (wyroki NSA z dnia 15 czerwca 2010 r., sygn. akt II OSK 986/09; z dnia 12 marca 2015 r., sygn. akt I OSK 2338/13, publik. w: orzeczenia.nsa.gov.pl). Tylko prawidłowo przeprowadzona ocena stanu faktycznego sprawy pozwala stronom postępowania sądowego poznać sposób rozumowania i argumentacji sądu, a w dalszej perspektywie umożliwi dokonanie przez Naczelny Sąd Administracyjny oceny zarzutów zawartych w skardze kasacyjnej. Wadliwość uzasadnienia wyroku stanowi usprawiedliwioną podstawę skargi kasacyjnej w sytuacji, gdy uzasadnienie nie pozwala na kontrolę kasacyjną orzeczenia, gdy nie ma możliwości rekonstrukcji podstawy rozstrzygnięcia.

Biorąc powyższe pod uwagę należy uznać, że podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. jest zasadny, albowiem uzasadnienie wyroku Sądu I instancji zawiera błędy i sprzeczności w zakresie przedstawienia stanu faktycznego sprawy. Przede wszystkim wskazać trzeba, iż uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera sprzeczności w zakresie stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę rozstrzygnięcia. W uzasadnieniu tym Sąd I instancji wskazał m. in., że "na podstawie zebranych w sprawie dokumentów stwierdzono u skarżącego schorzenie (reakcja adaptacyjna przedłużona) powodujące niezdolność do służby wojskowej i zakwalifikowanie go do kategorii N - trwale niezdolny do zawodowej służby wojskowej. Schorzenie to zostało wymienione w § 77 pkt 5 załącznika nr 1 do rozporządzenia i powoduje niezdolność do zawodowej służby wojskowej. W ocenie Sądu, komisje lekarskie prawidłowo oceniły na podstawie zebranego w sprawie materiału dowodowego, stan zdrowia skarżącego i orzekły, że R.Ł. jest zdolny do zawodowej służby wojskowej z tym, że jest niezdolny do służby w jednostkach desantowo-szturmowych". W powyższego fragmentu uzasadnienia nie można jednoznacznie stwierdzić co było przedmiotem rozstrzygnięcia przez Sąd I instancji. Z jednej strony Sąd bowiem uznaje, iż zakwalifikowano skarżącego jak trwale niezdolnego do zawodowej służby wojskowej, następnie zaś ocenia prawidłowość postępowania w sprawie, w której organ orzekł o tym, że skarżący jest zdolny do zawodowej służby wojskowej, z tym, że jest niezdolny do służby w jednostkach desantowo-szturmowych. Należy natomiast zauważyć, że w aktach administracyjnych znajdują się dwa orzeczenia Rejonowej Komisji Lekarskiej w Krakowie z dnia 26 listopada 2013 r., natomiast konstrukcja uzasadnienia zaskarżonego wyroku nie wskazuje jednoznacznie, co w niniejszym postępowaniu oceniał Sąd I instancji. Wskazać również należy, że na pierwszej stronie uzasadnienia Sąd I instancji błędnie podaje nr oraz datę wydania orzeczenia przez Rejonową Wojskową Komisję Lekarską w Krakowie (04017/13/13 z dnia 23 listopada 2013 r.). Ponadto treść rozstrzygnięcia i jego uzasadnienie wskazują, że Sąd rozpoznał sprawę w zakresie wykraczającym poza jej granice. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku jest lakoniczne, nie pozwala nawet poznać co było przedmiotem rozstrzygnięcia, podczas gdy w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego podkreśla się, że ograniczenie się w uzasadnieniu wyroku do przytoczenia przepisu prawnego, czy też ogólnikowego powoływania się na poglądy doktryny czy judykatury, bez gruntownego odniesienia się do okoliczności konkretnego stanu faktycznego sprawy, nie może zastąpić opisu przebiegu operacji logicznej, rezultatem, której jest przyjęty konkretny kierunek interpretacji i zastosowania konkretnego przepisu prawnego w okolicznościach konkretnego stanu faktycznego sprawy. Funkcja uzasadnienia wyroku wyraża się bowiem i w tym, że jego adresatem, oprócz stron, jest także Naczelny Sąd Administracyjny. Tworzy to po stronie wojewódzkiego sądu administracyjnego obowiązek wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia w taki sposób, który umożliwi przeprowadzenie kontroli instancyjnej zaskarżonego orzeczenia w sytuacji, gdy strona postępowania zażąda, poprzez wniesienie skargi kasacyjnej, jego kontroli (por. np. wyrok NSA z dnia 12 października 2010 r., sygn. akt II OSK 1620/10; wyrok NSA z dnia 30 maja 2012 r., sygn. akt II GSK 620/11) wyrok NSA z dnia 11 stycznia 2011 r. sygn. akt I GSK 685/09). Ogólnikowe uzasadnienie wyroku stanowi uchybienie, które może mieć istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem w praktyce uniemożliwia stronie ocenę i kontrolę toku rozumowania sądu, a co za tym idzie – pozbawia ją możliwości polemizowania z oceną stanu faktycznego i prawnego sprawy (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 lutego 2006 r., I FSK 550/05 publik. na stronie www.orzeczenia. nsa.gov.pl). Za dalece niewystarczające i sprzeczne z art. 141 § 4 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny uznał działanie Sądu I instancji, polegające jedynie na przytoczeniu w uzasadnieniu wyroku przepisów prawa i na tej podstawie przyjęcie, że działanie organów było zgodne z tymi przepisami.

Na marginesie Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje, iż niezrozumiałym jest odrzucenie przez Sąd I instancji skargi R.Ł. w przedmiocie ustalenia związku schorzeń ze służbą, bowiem jak jednoznacznie wynika z treści skargi, skarżący zaskarżył orzeczenie Centralnej Komisji Lekarskiej w Warszawie jedynie w zakresie ustalenia niezdolności do służby wojskowej w jednostkach desantowo-szturmowych.

Ponownie rozpoznając sprawę Sąd I instancji rozpozna skargę R.Ł., a swoje rozstrzygnięcie uzasadni zgodnie z treścią art. 141 § 4 P.p.s.a.

Odnosząc się do pozostałych podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów wskazać należy, iż na obecnym etapie postępowania nie zasługiwały one na uwzględnienie, albowiem ocena prawidłowości zastosowania przez Sąd I instancji wskazanych w tych zarzutach kasacyjnych przepisów prawa procesowego i materialnego, byłaby możliwa dopiero w sytuacji, gdyby Sąd ten sporządził uzasadnienie orzeczenia w sposób odpowiadający wymogom określonym w art. 141 § 4 P.p.s.a., w tym przede wszystkim przedstawił i uwzględnił w swoim rozumowaniu stan sprawy obejmujący wszystkie istotne dla powziętego rozstrzygnięcia elementy stanu faktycznego.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 185 § 1 P.p.s.a. uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. O zwrocie kosztów postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 203 pkt 1 P.p.s.a.