Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 1629/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2022-02-25 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6132 Kary pieniężne za naruszenie wymagań ochrony środowiska
Hasła tematyczne: Ochrona środowiska
Skarżony organ: Inspektor Ochrony Środowiska
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 298 ust. 1 pkt 2 art. 299 ust 1 plt 2, art. 305 ust 1 i 4
journal: Dz.U. 2020 poz 1219
law: Ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Anna Sękowska Sędziowie: Sędzia WSA Joanna Borkowska (spr.) Sędzia WSA Monika Barszcz po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 25 lutego 2022 r. sprawy ze skargi Gminy [...] na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] sierpnia 2021 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją nr [...] z [...] sierpnia 2021 r. Główny Inspektor Ochrony Środowiska (dalej jako: "organ odwoławczy", "GIOŚ") po

rozpatrzeniu odwołania Gminy O. (dalej również jako: "skarżąca", "Strona",

"Gmina"), utrzymał w mocy decyzję nr [...] [...]

Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] marca 2018 r.

wymierzającą administracyjną karę pieniężną za przekroczenie w 2015 roku warunków korzystania ze środowiska określonych w pozwoleniu wodnoprawnym,

udzielonym decyzją Starosty G. z dnia [...] kwietnia 2012 r., znak: [...].

San sprawy przedstawiał się następująco:

[...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska decyzją z dnia

[...] marca 2018 r. wymierzył Gminie administracyjną karę pieniężną w wysokości 15 506,00 zł za przekroczenie dopuszczalnej ilości ścieków określonej w ww. pozwoleniu wodnoprawnym Zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z przepisami ustawy z

dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz.U. z 2020 r., poz. 1219 z późn. zm.), dalej Poś. Stosownie do art. 298 ust. 1 pkt 2 Poś, za przekroczenie określonych

w pozwoleniach, o których mowa w art. 181 ust. 1 pkt 1 i 3 Poś, warunków dotyczących ilości ścieków, ich stanu, składu, minimalnej procentowej redukcji stężeń substancji w ściekach oraz masy substancji w odprowadzanych ściekach przypadającej na

jednostkę masy wykorzystanego surowca, materiału, paliwa lub wytworzonego

produktu, wojewódzki inspektor ochrony środowiska wymierza, w drodze decyzji administracyjne kary pieniężne. W niniejszej sprawie kara została wymierzona za przekroczenie warunków pozwolenia wodnoprawnego w zakresie ilości

odprowadzanych ścieków.

Gmina odwołała się od powyższej decyzji i wniosła o uchylenie zaskarżonego rozstrzygnięcia w całości i umorzenie postępowania w sprawie jako

bezprzedmiotowego, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

Organ odwoławczy wskazaną na wstępie decyzją utrzymał w mocy

rozstrzygnięcie organu I instancji. W uzasadnieniu stwierdził, że na podstawie

rejestrów z eksploatacji oczyszczalni prowadzonych przez Stronę, zawierających dane

o ilości odprowadzanych ścieków oczyszczonych ustalono, że w I okresie oceny, tj. od

7 maja 2014 r. do 6 maja 2015 r. nie przekroczono ilości ścieków, z kolei w II okresie ocenianym w tej sprawie, tj. od 7 maja 2015 r. do 6 maja 2016 r., odprowadzono do środowiska łącznie 101 747 m3 ścieków, co w zestawieniu z maksymalną roczną

ilością ścieków wynoszącą 80 300 m3 powoduje, że przekroczenie wynosi 21 447 m3 ścieków. Gmina tłumaczy zaistniałe przekroczenie zwiększoną ilością wód opadowych

w tych okresach i wyjaśnia, że pomimo ponadnormatywnej ilości ścieków

dopływających do oczyszczalni nie zostały przekroczone warunki dotyczące jakości odprowadzanych ścieków. Jednak – jak wskazał GIOŚ - każdy m3 ścieków

wprowadzony do wód lub do ziemi niesie za sobą określoną ilość zanieczyszczeń. Zgodnie bowiem z art. 314 ust. 4 Poś, przekroczenie ilości i składu ścieków, minimalnej procentowej redukcji stężeń substancji w ściekach oraz masy substancji w odprowadzanych ściekach przypadającej na jednostkę masy wykorzystanego

surowca, materiału, paliwa lub wytworzonego produktu wyraża się ilością substancji wprowadzanych do wód lub do ziemi. W świetle art. 298 ust. 1 pkt 2 Poś, przekroczenie ilości ścieków jest wystarczającą przesłanką do wymierzenia kary. Przepisy

materialne, mające zastosowanie w tej sprawie, są ukształtowane w taki sposób, że

nie zobowiązują organów Inspekcji Ochrony Środowiska do ustalenia, czy i w jakim stopniu przekroczenie warunków pozwolenia wodnoprawnego oddziaływało na środowisko oraz czy źródłem przekroczenia było działanie celowe podmiotu czy niezamierzone.

Główny Inspektor Ochrony Środowiska w trakcie analizy obliczeń dokonanych przez organ I instancji, będących podstawą ustalenia wymiaru kary, dostrzegł nieprawidłowości w sposobie ustalenia wysokości sankcji. Jednak z uwagi na ustalenie przez organ II instancji ilości ścieków wyższej od tej ustalonej przez organ I instancji

(w zaskarżonej decyzji przyjęto do obliczeń 21 227 m3 ścieków zamiast 21 447 m3)

oraz mając na względzie zakaz reformationis in peius określony w art. 139 Kpa, który stanowi, że organ odwoławczy nie może wydać decyzji na niekorzyść strony

odwołującej się, chyba że zaskarżona decyzja rażąco narusza prawo lub rażąco

narusza interes społeczny, wysokość kary w tej sprawie pozostawił w wymiarze ustalonym przez organ I instancji.

Dopuszczalna ilość ścieków została określona w pozwoleniu wodnoprawnym udzielonym decyzją Starosty G. i Strona, analizując dzienne odczyty

ilości odprowadzonych ścieków (do których była zobowiązana w pkt 4.3. pozwolenia wodnoprawnego) mogła w każdym momencie wystąpić o zmianę pozwolenia w tym zakresie do tego organu. Zgodnie z informacją przekazaną przez eksploatatora oczyszczalni (P. Sp. z o.o. w N.) w piśmie bez daty będącym załącznikiem do protokołu kontroli nr [...] ustalono, że w planach było złożenie wniosku o zmianę zapisów w

punkcie dotyczącym ilości ścieków, jednak w aktach sprawy brąk jest przedmiotowego wniosku jak również decyzji zmieniającej pozwolenie wodnoprawne w zakresie ilości ścieków.

W odniesieniu do twierdzenia Gminy o dużym udziale wód opadowych w odprowadzanych ściekach organ wyjaśnił, że w znajdujących się w aktach sprawy zestawieniach dziennych ilości ścieków nie sposób rozróżnić dni deszczowych od bezdeszczowych, gdyż ilości odprowadzanych ścieków wykazane w załączniku nr 14

do protokołu kontroli nr [...] często są podobne, różniące się jedynie kilkoma m3 bądź jedynie dziesiątkami m3, a należy wykluczyć wystąpienie

codziennych ulewnych deszczy, występujących przez trzy kolejne lata. Organ zwrócił uwagę na wyjaśnienia eksploatatora o przyłączeniu do kanalizacji w latach 2014-2016 czterech miejscowości. Taka sytuacja mogła mieć bowiem znaczący wpływ na ilości ścieków dopływających do oczyszczalni, a w efekcie spowodować przekroczenie dopuszczalnej ilości określonej w pozwoleniu wodnoprawnym. GIOŚ nadmienił, że

ścieki dopływające do oczyszczalni doprowadzane są za pośrednictwem kanalizacji ogólnospławnej, a więc wiadomo jest, że wpływ opadów deszczu czy wód roztopowych na ilości ścieków może być widoczny; przy projektowaniu oczyszczalni i planowanej przepustowości instalacji uwzględnia się ilości wód opadowych i roztopowych.

Odnosząc się do zarzutu naruszenie art. 189d Kpa, GIOŚ zauważył, że w sprawach dotyczących wymierzania administracyjnych kar pieniężnych ten przepis nie znajduje zastosowania. Odrębne procedury odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej przewiduje art. 189f Kpa i ten przepis, jako jedyny, znajduje zastosowanie w sprawach administracyjnych kar pieniężnych. Jednakże, zdaniem organu odwoławczego w analizowanej sprawie nie wystąpiły przesłanki odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej. Organ może odstąpić na podstawie art.

189f § 1 Kpa od wymierzania kary i poprzestać na pouczeniu wtedy, gdy naruszenie

prawa jest znikome, a strona zaprzestała naruszania prawa lub strona została

uprzednio ukarana za to samo zachowanie. Organ wskazał, że strona przekroczyła w analizowanym okresie przekroczyła dopuszczalną ilość o prawie 35%, a z

przekroczoną ilością wprowadzono do wód w 2015 r. 990,8543 kg zanieczyszczeń wyrażonych tylko wskaźnikiem ChZTcr, dlatego nie sposób mówić w tym przypadku o znikomości naruszenia. I nawet jeśli obecnie nie występują przekroczenia ilości odprowadzanych ścieków, to bez wątpienia w roku 2015 takie przekroczenia wystąpiły. Nawet gdyby uznać, że Strona zaprzestała naruszania prawa, to nie została spełniona przesłanka znikomości naruszenia. Organ podkreślił, że przekroczenie ilości odprowadzanych ścieków wystąpiło w dwóch okresach następujących po sobie, a więc nie było to zdarzenie incydentalne. Z akt sprawy nie wynika również, aby zostały spełnione pozostałe przesłanki wymienione w art. 189f § 2 i 3 Kpa.

Zaskarżonej decyzji Gmina, reprezentowana przez pełnomocnika, zarzuciła w skardze na ww. decyzję naruszenie:

1. art. 7, art. 77 i 80 Kpa, poprzez nieustalenie ilości wód opadowych w całkowitej ilości ścieków odprowadzanych do oczyszczalni, jak również brak ustaleń odnośnie do ponadnormatywnej ilości opadów, podczas gdy okoliczność ta miała

istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż na ilość wód opadowych w odprowadzanych ściekach Strona nie miała wpływu,

2. art. 189f § 1 pkt 1 Kpa w związku z art. 7, 77 § i 80 Kpa, poprzez przyjęcie, że w ustalonym stanie faktycznym nie zaistniały przesłanki do odstąpienia od wymierzenia kary pieniężnej, podczas gdy przesłanki te zaistniały, a wbrew ustaleniom organu I instancji, waga naruszenia była znikoma - przekroczenie ilości

odprowadzanych ścieków związane było ze zwiększeniem ilości wód opadowych, niemożliwych do przewidzenia przez Stronę i całkowicie od Strony niezależne, ścieki odprowadzone ponad normę były ściekami oczyszczonymi, a zatem uchybienie to nie wywołało żadnych szkód w środowisku naturalnym, jak również Strona nie mogła odmówić odbioru ścieków, gdyż miała ustawowy obowiązek ich odbioru oraz nie

uzyskała żadnych korzyści w związku z przekroczeniem.

W związku z powyższymi zarzutami, wniesiono o:

1. uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji nr [...] [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] marca 2018 r.,

2. zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Ochrony Środowiska wniósł o jej oddalenie, uznając zarzuty w niej podniesione za bezzasadne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Wstępnie należy wyjaśnić, że skarga została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz

wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. poz. 1842 ze zm.). Zgodnie z tym przepisem przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia

niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z

jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Należy wskazać, że nadal obowiązuje stan epidemii ogłoszony w związku z epidemią COVID-19, co świadczy o tym, że przeprowadzanie rozpraw może wywołać zagrożenie dla osób w nich uczestniczących. Nadto ze względów technicznych nie jest możliwe we wszystkich sprawach przeprowadzanie rozpraw na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Przyjęte przez ustawodawcę rozwiązanie umożliwiające rozpoznanie skargi na posiedzeniu niejawnym jest kompromisem pomiędzy prawem stron do jawnego rozpoznania sprawy, a prawem do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki (art. 45 Konstytucji RP) oraz zasadą proporcjonalności, z której wynika możliwość ograniczenia konstytucyjnych praw z uwagi na konieczność ochrony zdrowia.

Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, co oznacza, że sąd w zakresie dokonywanej kontroli bada, czy organ administracji orzekając w sprawie, nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na jej wynik. Należy dodać, że zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329 dalej:

p.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany

zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Kontrolowana w postępowaniu sądowoadministracyjnym pod względem

zgodności z prawem decyzja Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] sierpnia 2021 r. wymierzająca skarżącej administracyjną karę pieniężną została

wydana na podstawie: art. 298 ust. 1 pkt 2, art. 299 ust. 1 pkt 2, art. 305 ust. 1 i 4 oraz ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2020 r. poz. 1219, z późn. zm.), oraz w związku z art. 545 ust. 3d ustawy z dnia 20 lipca 2017 r.

Prawo wodne (Dz. U. z 2021 r. poz. 624). W zakresie wykazanej podstawy prawa materialnego zaskarżonej decyzji, należy zauważyć, że z dniem 1 stycznia 2018 r. weszła w życie ustawa z 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (Dz. U. z 2020 r., poz. 310, z późn. zm.), która na mocy art. 493 pkt 27 uchyliła art. 298 ust. 1 pkt 2, na mocy art.

493 pkt 30 uchyliła art. 305a ust. 1 pkt 2, na mocy art. 493 pkt 37 uchyliła art. 314 i na mocy art. 493 pkt 34 uchyliła art. 310 ustawy Prawo ochrony środowiska. Niemniej zgodnie art. 545 ust. 3d ww. ustawy Prawo wodne, który został dodany ustawą z dnia

28 lutego 2018 r. o zmianie ustawy Prawo wodne (Dz. U. z 2018 r. poz. 710) i wszedł

w życie 12 kwietnia 2018 r. z mocą od 1 stycznia 2018 r. - w terminie nie dłuższym niż

36 miesięcy od dnia wejścia w życie powołanej ustawy wojewódzki inspektor ochrony środowiska wymierza, na podstawie przepisów dotychczasowych, administracyjne

kary pieniężne, o których mowa w art. 298 ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy Prawo ochrony środowiska, w brzmieniu obowiązującym przed dniem wejścia w życie niniejszej

ustawy, za przekroczenie określonych w pozwoleniach wodnoprawnych oraz pozwoleniach zintegrowanych warunków, dotyczących ilości pobranej wody oraz ilości ścieków, ich stanu, składu, minimalnej procentowej redukcji stężeń substancji w

ściekach oraz masy substancji w odprowadzanych ściekach przypadającej na

jednostkę masy wykorzystanego surowca, materiału, paliwa lub wytworzonego

produktu, które wystąpiło do dnia 31 grudnia 2017 r.

Administracyjne kary pieniężne, zgodnie z art. 298 ust. 1 pkt 2 Poś, wymierza,

w drodze decyzji, wojewódzki inspektor ochrony środowiska za przekroczenie określonych w pozwoleniach, o których mowa w art. 181 ust. 1 pkt 1 i 3 Poś, warunków dotyczących ilości ścieków, ich stanu, składu, minimalnej procentowej redukcji stężeń substancji w ściekach oraz masy substancji w odprowadzanych ściekach

przypadającej na jednostkę masy wykorzystanego surowca, materiału, paliwa lub wytworzonego produktu. Stosownie zaś do art. 299 ust. 1 pkt 2 p.o.ś., wojewódzki inspektor ochrony środowiska stwierdza przekroczenie lub naruszenie warunków określonych w pozwoleniu wodnoprawnym na podstawie pomiarów prowadzonych

przez podmiot korzystający ze środowiska, obowiązany do dokonania takich

pomiarów. Przy czym zgodnie z art. 305 ust. 1 i 4 p.o.ś - wojewódzki inspektor ochrony środowiska stwierdza przekroczenie warunków korzystania ze środowiska na

podstawie, o której mowa w art. 299 ust. 1 pkt 2, jeżeli podmiot korzystający ze środowiska prowadzi wymagane pomiary wielkości emisji i spełnione są warunki określone w art. 147a. W przypadku o którym mowa w ust. 1 organ inspekcji ochrony środowiska wymierza karę za przekroczenie stwierdzone w roku kalendarzowym, uwzględniając zmiany stawek opłat i kar, o których mowa w art. 304 Poś, w okresie objętym karą.

Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy należy wskazać, że skarżąca posiadała pozwolenie wodnoprawne – decyzję Starosty G. z [...] kwietnia 2012 r. nr [...] na wprowadzanie ścieków oczyszczonych z komunalnej oczyszczalni ścieków w O. do rzeki S. W okresie od 23 listopada do 5 grudnia 2017 r. inspektor Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska w [...] przeprowadził kontrolę w Gminie O. na terenie

oczyszczalni ścieków w miejscowości O. , udokumentowaną protokołem kontroli nr [...]. Na podstawie rejestrów z eksploatacji oczyszczalni prowadzonych przez skarżącą, zawierających dane o ilości odprowadzanych ścieków oczyszczonych ustalono, że w I okresie oceny, tj. od 7 maja 2014 r. do 6 maja 2015 r. nie przekroczono ilości ścieków, z kolei w II okresie ocenianym w tej sprawie, tj. od 7 maja 2015 r. do 6 maja 2016 r., odprowadzono do środowiska łącznie 101 747 m3 ścieków, co w zestawieniu z maksymalną roczną ilością ścieków wynoszącą 80 300 m3 powoduje,

że przekroczenie wynosi 21 447 m3 ścieków. [...] Wojewódzki

Inspektor Ochrony Środowiska decyzją z dnia [...] marca 2018 r. wymierzył Gminie administracyjną karę pieniężną w wysokości 15 506 zł za przekroczenie dopuszczalnej ilości ścieków określonej w ww. pozwoleniu wodnoprawnym, a Główny Inspektor Ochrony Środowiska zaskarżoną decyzją utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I

instancji.

Gmina w skardze kwestionuje brak ustalenia przez organy ilości wód

opadowych w całkowitej ilości ścieków odprowadzonych do oczyszczalni, jak również brak ustaleń odnośnie ponadnormatywnej ilości opadów, a ponadto zdaniem Gminy, w sprawie zaistniały przesłanki do odstąpienia od wymierzenia kary pieniężnej – na podstawie art. 189f § 1 Kpa.

Należy wskazać, że powyższe podnoszone przez Gminę w skardze kwestie

były przedmiotem rozważań organu odwoławczego i zaskarżonej decyzji w sposób przekonywujący GIOŚ odniósł się do tych zagadnień.

Sąd aprobuje wyjaśnienia organu, że w rozpatrywanej spawie nie sposób rozróżnić dni deszczowe od bezdeszczowych, bowiem ilości odprowadzanych ścieków wykazane w załączniku nr 14 do protokołu kontroli nr [...] często są podobne i nie wykazują dużych różnic. Z wyjaśnień organu odwoławczego,

dokonanego na podstawie analizy akt sprawy wynika, że ilości odprowadzanych ścieków były zbliżone w ocenianych okresach, a brak jest podstaw do przyjęcia, że

ulewne deszcze trwały trzy kolejne lata. Wreszcie należy wskazać, że konstrukcja art. 298 ust. 1 pkt 2 Poś nie wskazuje na konieczność ustalania przez organ udziału wód opadowych w całkowitej ilości ścieków.

Jak już wyżej wskazano, także kwestia braku podstaw do zastosowania art.

189f § 1 Kpa została omówiono przez organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji i stanowisko organu w tym zakresie nie budzi wątpliwości Sądu. Jak wynika z akt

sprawy skarżąca w II analizowanym okresie przekroczono dopuszczalną ilość o ponad 25%, a z przekroczoną ilością wprowadzono do wód 990,8543 kg zanieczyszczeń wyrażonych tylko wskaźnikiem ChZTcr, dlatego nie sposób mówić w tym przypadku o znikomości naruszenia. Ponadto, jak słusznie wskazał GIOŚ w odpowiedzi na skargę, nietrafne jest porównywane stanu faktycznego ustalonego w tej sprawie ze stanem wskazanym w wyroku WSA w Warszawie z 27 sierpnia 2020 r. sygn. akt IV SA/Wa 973/20, bowiem w powołanym wyroku stwierdzono przekroczenie w wysokości ok. 2% całkowitej ilości ścieków, podczas gdy w niniejszej sprawie przekroczenie wynosi ok.

25 %.

W ocenie Sądu, GIOŚ prawidłowo wypełnił obowiązki wynikające z treści: art. 7, 77 i 80 k.p.a., ponieważ dokonał czynności niezbędnych do rozstrzygnięcia sprawy dotyczącej wymierzenia stronie administracyjnej kary pieniężnej, przez wszechstronną

analizę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. GIOŚ rozpoznał sprawę w zakresie, który należał do jego kompetencji - w ocenie Sądu dokonał prawidłowych czynności zmierzających do ustalenia, że w niniejszej sprawie wystąpiły przesłanki do wymierzenia stronie administracyjnej kary pieniężnej.

Sąd nie stwierdził naruszenia przez orzekające organy: art. 77 § 1 w zw. z art.

80 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. W orzecznictwie NSA wyrażono pogląd, według którego

"W procedurze administracyjnej ciężar wykazania okoliczności istotnych dla sprawy spoczywa co do zasady na organie. Podważenie ustaleń organu wymaga jednak inicjatywy strony". (zob. wyrok NSA z 8 grudnia 2020 r., sygn. II OSK 1864/18, LEX 3094961). Zdaniem Sądu, skarżąca nie podważyła ustaleń GIOŚ w niniejszej sprawie

w zakresie wymierzenia stronie administracyjnej kary pieniężnej w wysokości w wysokości 15 506 zł za przekroczenie w 2015 r. warunków określonych w ww. pozwoleniu wodnoprawnym. W rozpoznawanej sprawie skarżąca powołując się na

duży udział wód opadowych w całkowitej ilości ścieków, nie podaje konkretnych

danych.

Ocena materiału dowodowego przeprowadzona przez GIOŚ w zaskarżonej nie była sprzeczna z normą wynikającą z art. 80 k.p.a., ponieważ była dokonana w sposób logiczny, spójny i zgodny zasadami doświadczenia życiowego. Organ prowadzący postępowanie nie ma obowiązku z określonych twierdzeń strony wyciągnięcia

tożsamych wniosków co strona postępowania, formułująca te twierdzenia. Organ nie może się ograniczyć tylko do przyjęcia punktu widzenia przedstawionego przez stronę. Organ ma obowiązek dokonać oceny czy dana okoliczność została udowodniona na podstawie całokształtu materiału dowodowego. Zdaniem Sądu, zostało to wykonane

w niniejszej sprawie, ponieważ GIOŚ wyjaśnił podstawy prawne i faktyczne do

wymierzenia stronie administracyjnej kary pieniężnej.

Mając powyższe na uwadze, Sąd stwierdził, że zarzuty podniesione w skardze

są nieuzasadnione, również z urzędu nie dopatrzył się naruszeń prawa

uzasadniających wyeliminowanie zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego.

Z uwagi na powyższe, działając na podstawie art. 151 ppsa Sąd oddalił skargę, orzekając, jak w sentencji wyroku