Postanowienie WSA w Bydgoszczy, sygn. akt I SA/Bd 679/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2021-01-28 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6531 Dotacje oraz subwencje z budżetu państwa, w tym dla jednostek samorządu terytorialnego
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Prezydent Miasta
Treść wyniku: odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 3 i par. 3
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Sędzia WSA Halina Adamczewska-Wasilewicz po rozpoznaniu w dniu 28 stycznia 2021 r., na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi C. N. i B. "Ż." Sp. z o.o. w Ł. na czynność Prezydenta Miasta B. w przedmiocie wypłaty zaniżonej kwoty dotacji postanawia: odrzucić skargę


UZASADNIENIE

Strona wniosła skargę na czynność Prezydenta Miasta B.

w przedmiocie wypłaty zaniżonej kwoty dotacji przysługującej dla słuchaczy szkół prowadzonych przez C. N. i B. "Ż." sp. z o.o. na terenie Miasta B. Skarżąca zarzucając naruszenie art. 43 ust. 4 w zw. z art. 26 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 27 października 2017r. o finansowaniu zadań oświatowych (Dz. U. z 2020r., poz. 17, dalej: "u.f.z.o.") wniosła o stwierdzenie bezskuteczności braku przekazania różnicy pomiędzy wysokością dotacji, o której mowa w art. 15-21, art. 25 ust. 1-4 i 8, art. 26 ust. 1, 2 i 8, art. 28-30, art. 31 ust. 1, art. 40 i art. 41, według stanu na pierwszy dzień obowiązywania zaktualizowanej kwoty dotacji, a sumą części dotacji przekazanych odpowiednio na dziecko objęte wczesnym wspomaganiem rozwoju, ucznia, wychowanka, uczestnika zajęć rewalidacyjno-wychowawczych lub słuchacza kwalifikacyjnego kursu zawodowego od początku roku budżetowego do dnia poprzedzającego pierwszy dzień obowiązywania zaktualizowanej kwoty dotacji.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o odrzucenie skargi z powodu niedopuszczalności drogi sądowej ewentualnie o odrzucenie skargi jako niezasadnej.

W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału I z dnia 26 listopada 2020 r. (k. 23 akt sądowych) Skarżąca została wezwana do uzupełnienia braków formalnych skargi w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania pod rygorem odrzucenia skargi przez: złożenie opłaconego pełnomocnictwa lub jego uwierzytelnionego odpisu do działania w imieniu Skarżącej przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi oraz złożenie dokumentu lub jego uwierzytelnionego odpisu określającego umocowanie do reprezentowania Strony – odpis z Krajowego Rejestru Sądowego, z którego wynikałoby uprawnienie do wniesienia skargi i udzielenia pełnomocnictwa.

Wezwanie pozostało bez odpowiedzi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Jak wynika z art. 57 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019r., poz. 2325), dalej: "p.p.s.a.", skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Stosownie zaś do treści art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a. każde pismo strony powinno zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. Przepis art. 37 § 1 p.p.s.a. stanowi przy tym, że pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa. Stosownie natomiast do treści art. 28 § 1 p.p.s.a. osoby prawne oraz jednostki organizacyjne mające zdolność sądową dokonują czynności w postępowaniu przez organy albo osoby uprawnione do działania w ich imieniu a, jak wskazuje treść art. 29 p.p.s.a., przedstawiciel ustawowy lub organ albo osoby, o których mowa w art. 28, mają obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu. Jednocześnie, jak wskazuje się w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, w odniesieniu do podmiotów podlegających obowiązkowi wpisu do Krajowego Rejestru Sądowego dokumentem poświadczającym uprawnienie do działania w ich imieniu jest aktualny odpis z tego rejestru (zob. postanowienie NSA z dnia 29 października 2007 r., sygn. akt I FSK 1274/07, Legalis). Ponadto, stosownie do art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 p.p.s.a. sąd na posiedzeniu niejawnym odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie jej braków formalnych.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt przedmiotowej sprawy zauważyć należy, że jak wynika z akt sprawy, pomimo wskazania w skardze, że Skarżąca załącza pełnomocnictwo, odpis pełny KRS oraz odpis skargi, żaden z tych załączników nie został de facto załączony do skargi. W związku z tym w wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału I z dnia 26 listopada 2020 r. (k. 23 akt sądowych) Skarżąca została wezwana do uzupełnienia braków formalnych skargi w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi przez: złożenie opłaconego pełnomocnictwa lub jego uwierzytelnionego odpisu do działania w imieniu Skarżącej przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi oraz złożenie dokumentu lub jego uwierzytelnionego odpisu określającego umocowanie do reprezentowania Strony – odpis z Krajowego Rejestru Sądowego, z którego wynikałoby uprawnienie do wniesienia skargi i udzielenia pełnomocnictwa.

Jak wynika z urzędowego poświadczenia doręczenia znajdującego się w aktach sprawy, elektroniczna przesyłka zawierająca powyższe wezwanie została wysłana za pośrednictwem platformy e-PUAP na adres elektroniczny pełnomocnika Skarżącej

i doręczona mu w dniu 2 grudnia 2020 r. (k. 27 akt sądowych). Zatem ostatnim dniem ustawowego siedmiodniowego terminu do uzupełnienia tych braków był dzień 9 grudnia 2020 r. Braki nie zostały jednak uzupełnione w ww. terminie. W mailu przesłanym do tut. Sądu w dniu 3 grudnia 2020 r. Skarżąca przedłożyła jedynie potwierdzenie uiszczenie opłaty skarbowej od udzielonego pełnomocnictwa (k. 28-29 akt sądowych).

W związku z powyższym, mając na uwadze treść art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 p.p.s.a. sąd skargę odrzucił.

Na marginesie stwierdzić należy, że skarga podlega odrzuceniu również z tego powodu, że sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego.

Zgodnie z art. 3 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Według art. 3 § 2 p.p.s.a. kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:

1) decyzje administracyjne,

2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty,

3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu,

4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa, postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej, oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw,

4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających,

5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej,

6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej,

7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego,

8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a,

9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.

Sądy administracyjne orzekają także w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, a także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 2a i § 3 p.p.s.a.).

Z akt sprawy wynika, że Skarżąca kwestionuje czynność polegającą na braku przekazania różnicy pomiędzy wysokością dotacji, o której mowa w art. 15-21, art. 25 ust. 1-4 i 8, art. 26 ust. 1, 2 i 8, art. 28-30, art. 31 ust. 1, art. 40 i art. 41, według stanu na pierwszy dzień obowiązywania zaktualizowanej kwoty dotacji, a sumą części dotacji przekazanych odpowiednio na dziecko objęte wczesnym wspomaganiem rozwoju, ucznia, wychowanka, uczestnika zajęć rewalidacyjno-wychowawczych lub słuchacza kwalifikacyjnego kursu zawodowego od początku roku budżetowego do dnia poprzedzającego pierwszy dzień obowiązywania zaktualizowanej kwoty dotacji.

Zauważyć jednak należy, że zgodnie z treścią art. 47 u.f.z.o., czynności podejmowane przez organ dotujący, o którym mowa w art. 15-21, art. 25, art. 26, art. 28-32, art. 40 i art. 41, w celu ustalenia wysokości lub przekazania dotacji, o których mowa w art. 15-21, art. 25, art. 26, art. 28-32, art. 40 i art. 41, stanowią czynności z zakresu administracji publicznej, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Zaskarżona przez Stronę czynność w postaci braku wypłaty różnicy pomiędzy dotacją przekazaną przed aktualizacją, a dotacją należną po aktualizacji na podstawie art. 43 ust. 4 u.f.z.o. nie wchodzi w zakres któregokolwiek z przepisów wymienionych w art. 47 u.f.z.o.,

w związku z czym czynność ta nie należy do kognicji sądów administracyjnych.

Mając powyższe na uwadze, Sąd postanowił jak w sentencji.