Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1588/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2007-11-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6036 Inne sprawy dotyczące dróg publicznych
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono postanowienie I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 66  par. 3
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Wieczorek Sędziowie Sędzia WSA Maria Jagielska (spr.) Asesor WSA Piotr Borowiecki Protokolant Katarzyna Grzelak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 listopada 2007 r. sprawy ze skargi S. W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] sierpnia 2007 r. nr [...] w przedmiocie zwrotu pisma w sprawie nałożenia mandatu w postaci opłaty dodatkowej za parkowanie 1. uchyla zaskarżone postanowienie oraz utrzymane w mocy postanowienie z dnia [...] stycznia 2007 r., 2. stwierdza, że uchylone postanowienia nie podlegają wykonaniu.


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. – dalej SKO lub Kolegium – postanowieniem nr [...] z dnia [...] sierpnia 2007 r. utrzymało w mocy swoje poprzednie rozstrzygnięcie z dnia 5 stycznia 2007 r., mocą którego na podstawie art. 66 § 1 Kpa. orzekło o zwrocie pisma. Do wydania postanowienia doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Pan S. W., dalej zwany skarżącym, skierował pismem z dnia 1 marca 2006 r. do SKO odwołanie od nałożenia na niego opłaty dodatkowej (tzw. "wezwanie") za zaparkowanie pojazdu z niezastosowaniem się do obowiązku uiszczenia opłaty za parkowanie. Wyjaśniał, że zaparkował swój samochód Toyota nr rej. [...] na miejscu parkingowym w pobliżu miejsca zamieszkania. Poinformował również, że dnia 28 grudnia 2005 r. w siedzibie Zarządu Dróg Miejskich przy ul. C. [...] wniósł opłatę za parkowanie na określonych miejscach, a kontrolerka dopisała nieprawdziwą uwagę na wezwaniu "dowód wpłaty złożony w kostkę". W piśmie skarżący zawiadomił również, iż złożył na kontrolerkę skargę do ZDM, ale mimo upływu ponad dwóch miesięcy, nie otrzymał odpowiedzi. W późniejszym czasie skarżący nadesłał do SKO pismo przekazujące do wiadomości organu informację ZDM z dnia 11 września 2006 r. o czasie i miejscu odbioru abonamentu za parkowanie w rejonie wyznaczonym określonymi numerami parkometrów.

SKO decyzją nr KOC [...] z dnia [...] stycznia 2007 r. orzekło o zwrocie skarżącemu pisma na zasadzie art. 66 § 3 Kpa. Wyjaśniło, że przedmiotem sprawy jest okoliczność nałożenia na skarżącego opłaty w związku z parkowaniem pojazdu w strefie płatnego parkowania na obszarze [...]. W., a kwestie związane z opłatą dodatkową i postępowaniem reklamacyjnym i odwoławczym regulują przepisy uchwały Nr XX.349/2003 Rady m. st. Warszawy z dnia 25 listopada 2003 r. w sprawie ustalenia strefy płatnego parkowania, wysokości stawek opłaty za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie, wysokości opłaty dodatkowej oraz określenia sposobu pobierania tych opłat (Dz. Urz. Woj. Maz. Nr 298, poz. 7866) – dalej Uchwała Rady. Przytaczając treść § 5 ust. 4 i ust. 5 wskazanej Uchwały, organ stwierdził, iż właściciel lub kierowca pojazdu może zakwestionować zasadność wezwania, korzystając z postępowania reklamacyjnego. Zdaniem Kolegium tryb ustalania opłaty przyjęty Uchwałą Rady nie przewiduje administracyjnego trybu ustalania opłat za parkowanie, co wyłącza możliwość działania Kolegium jako organu odwoławczego. Jak dalej wywodził, na gruncie stosunków administracyjnoprawnych organy gminy podlegają właściwości samorządowych kolegiów odwoławczych wówczas, gdy wynika to z przepisów prawa materialnego i procesowego, co oznacza że Kolegium może podjąć działania w przypadku, gdy sprawa, która zaistniała przed Kolegium, dotyczy sprawy z zakresu administracji publicznej, zaś na właściwość Kolegium wskazują przepisy procesowe i materialne. Zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. Nr 122, poz. 593 ze zm.) samorządowe kolegia odwoławcze są organami wyższego stopnia w rozumieniu przepisów Kpa. w indywidualnych sprawach z zakresu administracji publicznej należących do właściwości jednostek samorządu terytorialnego, jeżeli przepisy szczególne nie stanowią inaczej. Działania Kolegium mogą dotyczyć więc postępowania odwoławczego, jak również szczególnych trybów wzruszenia decyzji organów gminy przewidzianych przepisami Kpa. Powyższe względy, zdaniem SKO, prowadzą do wniosku, iż pismo skarżącego nie dotyczy indywidualnej sprawy z zakresu administracji publicznej i podlega zwrotowi na zasadzie art. 66 §3 Kpa. bez rozpoznania.

W piśmie nazwanym "ponowne odwołanie" skarżący wyraził zdziwienie stanowiskiem Kolegium zawartym w postanowieniu o zwrocie pisma. Podkreślił, że złożył odwołanie w przewidzianym terminie i nie widzi podstaw do odmowy załatwienia sprawy przez kolegium, które jest, jego zdaniem, "instancją kontrolno-odwoławczą" w zakresie funkcjonowania jednostek podległych organom samorządowym.

SKO postanowieniem nr [...] z dnia [...] sierpnia 2007 r., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa. w związku z art. 144 Kpa. utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu organ podzielił stanowisko wyrażone w kontrolowanym rozstrzygnięciu, podkreślając iż skarżący nie podnosi żadnych nowych argumentów. Z uwagi jednak na to, że z odwołania skarżącego wynika jego niezadowolenie z działania kontrolerki nr 32, to w tym zakresie Kolegium przekazało skargę do rozpatrzenia Radzie [...] W., zgodnie z art. 229 pkt 3 Kpa. stanowiącym, iż właściwym organem do rozpatrzenia skargi dotyczącej zadań lub działalności wójta (burmistrza lub Prezydenta) i kierowników gminnych jednostek organizacyjnych jest rada gminy.

W skardze na postanowienie SKO wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, Pan S. W. domagał się uchylenia rozstrzygnięcia jako niezgodnego z Konstytucją i innymi aktami prawnymi. Po wyczerpaniu wszelkich form oddziaływania na administrację publiczną co do umożliwienia skarżącemu parkowania w rejonie wcześniej wyznaczonych numerów parkometrów, w sprawie opłaty dodatkowej odmówiono mu rozpatrzenia indywidualnej skargi na administrację samorządową.

W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne powołane są do badania legalności zaskarżonych decyzji, to jest ich zgodności z prawem tak materialnym, jak też procesowym. Badając skargę w tym zakresie, Sąd stwierdził, iż skarga jest uzasadniona.

Przedmiotem kontroli sądowej jest postanowienie wydane przez SKO w W. na podstawie art. 66 § 3 Kpa., mocą którego skarżącemu zwrócono jego pismo zatytułowane "odwołanie" kwestionujące zasadność wystawienia wezwania do opłaty dodatkowej za parkowanie pojazdu z dnia 28 lutego 2006 r. Jak stanowi wskazany przepis, jeżeli podanie wniesiono do organu niewłaściwego, a organu właściwego nie można ustalić na podstawie danych podania, albo gdy z podania wynika, że właściwym w sprawie jest sąd powszechny, organ, do którego podanie wniesiono, zwraca je wnoszącemu. Zwrot podania następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie.

W rozpoznawanej sprawie skarżący wyraził jednoznaczną wolę zakwestionowania ustalenia do żądania opłaty dodatkowej pobieranej za niewniesienie należnej opłaty za parkowanie pojazdu w strefie płatnego parkowania w [...] W.. Uczynił to, wnosząc do SKO pismo nazwane przez siebie "odwołanie". Stanowisko SKO, iż podanie podlega zwrotowi z uwagi na zaistnienie przesłanki z art. 66 § 3 Kpa. jest wadliwe, ponieważ z okoliczności sprawy wynika, iż nie jest tak, aby nie można było ustalić organu właściwego do rozpatrzenia sprawy; sprawa nie podlega też załatwieniu przez sąd powszechny. Ocena organu, iż podanie skarżącego nie dotyczy sprawy z zakresu administracji publicznej jest nieprawidłowe. Opłaty za parkowanie, jak również zasady pobierania opłaty dodatkowej za parkowanie bez uiszczenia należnej opłaty uregulowane są w prawie administracyjnym, a konkretnie reguluje je wspomniana wyżej Uchwała Rady Miasta [...] z dnia 25 listopada 2003 r. będąca aktem prawa miejscowego. Sposób wnoszenia opłaty dodatkowej, również sposób jej kwestionowania, określa § 5 tej Uchwały. Tak więc właściwa i szczegółowa procedura dla spraw związanych z pobieraniem opłaty dodatkowej zawarta jest w przepisach prawa administracyjnego (nie cywilnego, czy karnego), rozstrzygana przez uprawnione do tego, a ustanowione uchwałą jednostki samorządu terytorialnego, organy. Nie jest zatem uprawnione twierdzenie, że sprawa taka nie jest sprawą ze sfery administracji publicznej, choć w istocie SKO nie jest organem właściwym dla załatwienia podania skarżącego. Podanie to, błędnie zatytułowane "odwołanie", co nie ma istotnego znaczenia, kwestionowało podstawę dokonania opłaty dodatkowej za parkowanie bez uiszczenia opłaty i zgodnie z § 5 ust. 4 Uchwały, wszczynało postępowanie reklamacyjne. Wobec wniesienia podania do organu niewłaściwego, ten winien był na zasadzie określonej w art. 65 § 1 Kpa. przekazać je do organu właściwego tj. do podmiotu zarządzającego strefą płatnego parkowania niestrzeżonego – do właściwej jednostki organizacyjnej [...]. W. -Zarządu Dróg Miejskich, do Działu Reklamacji SPPN. Działanie SKO powinno zatem ograniczyć się do wydania postanowienia w przedmiocie przekazania sprawy do organu właściwego.

Reasumując, zaskarżone postanowienia, przez wadliwą ocenę sprawy i zastosowanie w wyniku tej oceny niewłaściwych przepisów postępowania przez SKO, pozbawiło skarżącego możliwości odwołania się od nałożonej, jego zdaniem bez podstaw, opłaty dodatkowej, która to opłata ma charakter kary administracyjnej.

Z powyższych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt 1c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.) – p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. O niewykonalności uchylonej decyzji orzeczono na podstawie art. 152 p.p.s.a.