Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 454/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2009-11-25 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: *Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 33 ust. 1, art. 40 ust. 1
journal: Dz.U. 2006 nr 156 poz 1118
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zygmunt Wiśniewski (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Olga Białek Sędzia WSA Andrzej Cisek Protokolant Anna Biłous po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 25 listopada 2009r. sprawy ze skargi S.P. na decyzję Wojewody D. z dnia [...] 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przeniesienia w części dotyczącej działki nr 517/86 obręb P. w W. decyzji zatwierdzającej projekt zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie kompleksu garaży I. uchyla decyzję I i II instancji; II. zasądza od Wojewody D. na rzecz skarżącego S.P. kwotę 500 (słownie: pięćset) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] lutego 2009r. Nr [...] Starosta W. w oparciu o przepisy art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. – Prawo budowlane (tekst jednolity: Dz.U. z 2006r. Nr 156, poz. 1118 z późn. zm.) oraz art. 104 kpa odmówił S.P. przeniesienia decyzji Prezydenta Miasta W. z dnia [...] września 2002r. Nr [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej Z.Z. pozwolenia na budowę kompleksu garaży, myjni samochodowej oraz portierni na terenie działki nr 517/1, 517/85 i 517/64 obręb nr 47 P. w W.. Wniosek strony dotyczył jedynie budowy myjni samochodowej na działce nr 517/86 obręb 47 P. w W..

W treści decyzji Starosta W. wskazał, że odmowa uzasadniona jest przede wszystkim nie spełnieniem przez wnioskodawcę wymagania określonego w art. 40 ust. 1 Prawa budowlanego, dotyczącego złożenia oświadczenia o przyjęciu wszystkich warunków zawartych w decyzji Prezydenta Miasta W. z dnia [...].09.2002 r. (zmienionej decyzją Starosty W. nr [...] z dnia [...].04.2007r.). Stwierdzono, że przedmiotowy wniosek jest nieuprawniony, ponieważ żądanie przeniesienia decyzji o pozwoleniu na budowę dotyczy tylko części zakresu przedmiotowego wyżej wymienionego rozstrzygnięcia Prezydenta W., zmienionego następnie decyzją Starosty W. z dnia [...].04.2007r. Organ pierwszej instancji uzasadnił swoje stanowisko faktem, że materiał dowodowy zgromadzony w niniejszej sprawie wskazuje, iż w istocie żądanie wnioskodawcy dotyczące przeniesienia decyzji o pozwoleniu na budowę obejmuje zaledwie część obszaru działki nr 517, obręb P., będącym terenem zainwestowania o którym mowa w decyzji Prezydenta Miasta W. z dnia [...] września 2002r. W uzupełnieniu powyższego Starosta wyjaśnił, że żądanie wnioskodawcy dotyczy jedynie prawa do budowy myjni samochodowej, zlokalizowanej na działce nr 517/86, obręb P., powstałej w wyniku podziału działki nr 517, a następnie działki nr 517/1, obręb nr 47, P. w W.. W ocenie organu administracji architektoniczno - budowlanej, na gruncie powołanego wyżej przepisu - art. 40 Prawa budowlanego, nie jest możliwa sytuacja przeniesienia decyzji z równoczesną zmianą jej treści, a taki musiałby być skutek pozytywnego rozpatrzenia żądania wnioskodawcy.

Odwołanie od powyższej decyzji złożył Pan J.J. - pełnomocnik wnioskodawcy, zarzucając rozstrzygnięciu błędną wykładnię prawa materialnego wynikającą z nieprawidłowego zrozumienia treści przepisu art. 40 i art. 33 ust.l Prawa budowlanego. Zdaniem skarżącego, art. 40 Prawa budowlanego nie wprowadza żadnych ograniczeń, z których wynikałby zakaz przenoszenia decyzji o pozwoleniu na budowę w stosunku do części inwestycji, z zastrzeżeniem iż istnieje możliwość wyodrębnienia tej części. W związku z brakiem wyraźnego uregulowania tej kwestii, w ocenie odwołującego się, należałoby przy ponownym rozpoznaniu sprawy dokonać wykładni systemowej, poprzez zastosowanie art. 33 ust. 1 Prawa budowlanego, który stanowi że w przypadku zamierzenia budowlanego obejmującego więcej niż jeden obiekt, pozwolenie na budowę może, na wniosek inwestora, dotyczyć wybranych obiektów lub zespołu obiektów, mogących samodzielnie funkcjonować zgodnie z przeznaczeniem. Zdaniem skarżącego, w świetle powyższego poglądu, w sytuacji gdy decyzja dotyczy kilku inwestycji dających się wyodrębnić i mogących niezależnie funkcjonować, nie ma przeszkód aby można było dokonać zmian podmiotowych w decyzji o pozwoleniu na budowę w zakresie poszczególnych jej części. Pełnomocnik wnioskodawcy stwierdził ponadto, że skoro w przedmiotowej sprawie możliwe było wyodrębnienie praw i obowiązków w części dotyczącej budowy kompleksu myjni, która to część zamierzenia inwestycyjnego może samodzielnie funkcjonować zgodnie z przeznaczeniem, to w konsekwencji brak jest podstaw do odmowy uwzględnienia wniosku o przeniesienie częściowe pozwolenia na budowę. Autor odwołania zauważył, że do wniosku o przeniesienie decyzji w części, dołączono także oświadczenie projektanta dotyczące możliwości samodzielnego funkcjonowania obiektu. Podsumowując odwołanie skarżący stwierdził, iż wyżej opisany pogląd dotyczący sposobu wykładni art. 40 Prawa budowlanego, znajduje swoje uzasadnienie w orzecznictwie sądów administracyjnych jak również w literaturze przedmiotu.

Decyzją z dnia [...] czerwca 2009r. Nr [...] Wojewoda D. w oparciu o przepis art. 138 § 1 ust. 1 kpa utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu swej decyzji organ odwoławczy stwierdził, co następuje:

Zgodnie z art. 40 ust. 1 Prawa budowlanego, organ który wydał decyzję określoną w art. 28, jest obowiązany, za zgodą strony, na rzecz której decyzja została wydana, do przeniesienia tej decyzji na rzecz innego podmiotu, jeżeli przyjmuje on wszystkie warunki zawarte w tej decyzji oraz złoży oświadczenie, o którym mowa w art. 32 ust. 4 pkt 2. Powyższy przepis wskazuje zatem, że organ administracji architektoniczno-budowlanej, który wydał decyzję o pozwoleniu na budowę ma obowiązek przenieść pozwolenie na budowę za zgodą dotychczasowego inwestora na nowego inwestora, jeżeli przyjmuje on wszystkie warunki zawarte w tej decyzji oraz złoży oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

Tak więc wnioskodawca, na rzecz którego ma być przeniesiona decyzja - pozwolenie na budowę, zgodnie z art. 40, musi przejąć wszystkie warunki w tej decyzji określone oraz złożyć oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością, będącej przedmiotem zainwestowania. Oznacza to, iż strona, na którą decyzja ma być przeniesiona w postępowaniu o przeniesienie decyzji musi spełnić wszystkie warunki, wynikające z decyzji, a także złożyć oświadczenie o prawie do dysponowania tożsamą nieruchomością.

Przeniesienie decyzji o pozwoleniu na budowę na inny podmiot służy bowiem wyłącznie zmianie adresata tej decyzji. Natomiast zmiana treści decyzji w trybie określonym w art. 40 ust.1 ustawy - Prawo budowlane, należy uznać za niedopuszczalne.

Podkreślić trzeba, że organ administracji architektoniczno-budowlanej, który wydał pozwolenie na budowę, jest zobowiązany do przeniesienia pozwolenia na budowę (nie może odmówić zgody), jeżeli zostaną spełnione wymagania określone w art. 40 Prawa budowlanego.

W wyniku analizy dokumentacji zawartej w aktach sprawy należy stwierdzić, iż Prezydent Miasta W. decyzją [...] z dnia [...].04.2004r. dokonał podziału działki nr 517, obręb P., na 64 działki, o numeracji od 517/1 do 517/64, obręb P.. Następnie decyzją z dnia [...].06.2008r. Prezydenta Miasta W. dokonano podziału działki nr 517/1, obręb P., na działki nr 517/86, 517/87, 517/88, obręb P..

Analiza dokumentacji zgromadzonej w aktach niniejszej sprawy wskazuje, że oświadczenie inwestora - Pana S.P., o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, nie obejmowało wszystkich działek, które powstały z podziału nieruchomości gruntowej oznaczonej numerem geodezyjnym 517, obręb P., będącej przedmiotem zainwestowania. Wnioskodawca złożył oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane jedynie w zakresie działki nr 517/86, czyli tej której jest właścicielem. Ponadto, jak wynika z pism pełnomocnika, intencją wnioskodawcy jest przeniesienie pozwolenia na budowę myjni samochodowej, a nie szerszego zamierzenia inwestycyjnego opisanego w decyzji Prezydenta Miasta W. z dnia [...].09.2002r., oraz decyzji zmieniającej wydanej przez Starostę W. z dnia [...].04.2007r., nr [...], polegającego na budowie kompleksu garaży, myjni samochodowej oraz portierni.

Zgodzić należy się z stanowiskiem organu pierwszej instancji, mówiącym o tym że w świetle art. 40 Prawa budowlanego skuteczne przeniesienie decyzji o pozwoleniu na budowę jest możliwie jedynie wtedy gdy wniosek podmiotu ubiegającego się przeniesienie decyzji, uwzględnia wszystkie obiekty objęte planowaną inwestycją. Ponadto podmiot uzyskujący uprawnienie musi złożyć oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością, która jest tożsama z nieruchomością będącą przedmiotem decyzji o pozwoleniu na budowę.

Badając ponownie wniosek Pana S.P., Wojewoda D. stwierdził, iż żądanie Wnioskodawcy w przedstawionym zakresie nie może zostać uwzględnione, ponieważ jest sprzeczne z warunkami określonymi w art. 40 Prawa budowlanego. Wyżej wymieniony przepis uzależnia bowiem skuteczne przeniesienie decyzji od łącznego spełnienia dwóch warunków. Po pierwsze, strona na rzecz której ma być przeniesiona decyzja o pozwoleniu na budowę musi złożyć oświadczenie o przejęciu wszystkich warunków zawartych w w/w rozstrzygnięciu. Po drugie podmiot uzyskujący uprawnienie musi złożyć oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością, które jest tożsame z nieruchomością będącą przedmiotem decyzji o pozwoleniu na budowę. W analizowanym przypadku żądanie Wnioskodawcy jest ukierunkowane nie tylko na zmianę adresata przedmiotowej decyzji, lecz także, co jest istotne dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, zmierza do modyfikacji treści decyzji Prezydenta Miasta W. oraz decyzji zmieniającej wydanej przez Starostę W., zarówno w aspekcie obszaru objętego zainwestowaniem, jak również w odniesieniu do zakresu planowanej inwestycji, a to na gruncie obowiązujących przepisów prawa nie znajduje swojego uzasadnienia.

W ocenie organu odwoławczego nie można zgodzić się ze stanowiskiem pełnomocnika skarżącego co do konieczności użycia na gruncie rozpatrywanej sprawy wykładni systemowej polegającej na zastosowaniu art. 33 ust. 1 Prawa budowlanego. Zgodnie bowiem z ugruntowanym poglądem doktryny prawoznawstwa, wykładnia systemowa ma charakter posiłkowy względem wykładni językowej. W sytuacji kiedy kontekst językowy badanego przepisu nie budzi wątpliwości interpretacyjnych, nie jest uzasadnione, aby poprzez użycie dyrektyw innych niż dyrektywa językowa, nadawać inne znaczenie analizowanej normie niż te które wynika z jej kontekstu językowego. W ocenie Wojewody D. redakcja art. 40 Prawa budowlanego, a zarazem instytucja przeniesienia pozwolenia na budowę, nie budzi wątpliwości interpretacyjnych, ustawodawca w sposób czytelny określił po spełnieniu jakich warunków organ administracji jest obowiązany przenieść pozwolenie na budowę; jednocześnie podkreślić należy, że w ustawie Prawo budowlane nie stworzono instytucji częściowego przeniesienia pozwolenia na budowę.

W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu strona skarżąca zakwestionowała interpretację art. 40 Prawa budowlanego przyjętą przez organy orzekające w sprawie i powołała się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 kwietnia 2007r. sygn. akt II OSK 679/06.

Skarżący podniósł, że art. 40 Prawa budowlanego stwarza możliwość przeniesienia decyzji o pozwoleniu na budowę na rzecz innego podmiotu również w części dotyczącej objętego tą decyzją zamierzenia inwestycyjnego pod warunkiem, że da się ono wyodrębnić i może samodzielnie funkcjonować zgodnie z przeznaczeniem.

W uzasadnieniu skarżący powołał się na wyrok NSA, iż:

"Przede wszystkim należy zauważyć, że art. 40 Prawa budowlanego nie wprowadza żadnych ograniczeń, z których wynikałby zakaz przenoszenia decyzji pozwalającej na budowę w stosunku do części inwestycji, oczywiście dającej się wyodrębnić..." Zdaniem skarżącego pozostaje do rozstrzygnięcia kwestia sporna - czy w związku z przeniesieniem decyzji w części - przejmujący musi przejąć wszystkie warunki zawarte w decyzji w całości - czy tylko w części przejmowanej. Wykładnia języka polskiego oraz logika wskazują jednoznacznie iż przy przeniesieniu tylko w części pozwolenia na budowę - podmiot przyjmujący - tylko w tym zakresie przyjmuje warunki z całej decyzji.

Przeniesienie decyzji dotyczy bowiem wyłącznie budowy myjni samochodowej, dla której w pozwoleniu zamiennym zatwierdzono oddzielny plan zagospodarowania i projekt budowlany i ponadto uzyskano oddzielną decyzją pozwolenie na budowę infrastruktury wyłącznie dla potrzeb tej myjni (przeniesioną zresztą na skarżącego).

Oznaczenie we wniosku nr dz. 517/86 - miało na celu wykazanie prawa własności do terenu na którym w całości - zgodnie z warunkami pozwolenia zamiennego zaprojektowano myjnie. Tak więc zadanie to daje się wyłączyć i realizować niezależnie od pozostałych obiektów objętych pozwoleniami jak wyżej, co potwierdza również stosowne oświadczenie projektanta.

Bezspornym jest, iż rozstrzygniecie zawarte w wyroku NSA jak wyżej usprawnia procesy budowlane uwalniając je od ciągle przedłużających się procedur. Wg informacji w Starostwie W. - uzyskanie pozwolenia na budowę przedmiotowej myjni wymagałoby ponownego wystąpienia i otrzymania decyzji o warunkach zabudowy. Przeciętnie trwa to w tym regionie kilkanaście miesięcy.

Zdaniem skarżącego w świetle orzecznictwa, decyzji w podobnych sprawach i bogatej już fachowej literaturze i zawartych w niej komentarzach - przeniesienie decyzji pozwolenia na budowę w częściach dających się wyodrębnić, mogących funkcjonować samodzielnie - jest zgodne z prawem i nie wymaga przejmowania całych obowiązków wynikających z tych decyzji a jedynie w części przenoszonej. Wskazując na powyższe skarga jest zasadna i konieczna.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda D. wniósł o jej oddalenie i podtrzymał w całości argumentację zawartą w uzasadnieniu skarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył co następuje.

Stosownie do treści przepisu art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne właściwe są do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Sąd nie może opierać tej kontroli na kryterium słuszności lub sprawiedliwości społecznej. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, jeżeli jest zgodna z przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego.

Uchylenie decyzji administracyjnej, względnie stwierdzenie jej nieważności przez Sąd, następuje tylko w przypadku istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy - art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.).

Zakres kontroli administracji publicznej obejmuje w szczególności orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne, postanowienia na które służy zażalenie albo kończące postępowanie lub rozstrzygające sprawę co do istoty (art. 3 § 1 w związku § 2 pkt 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi), a także na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego.

Podstawą materialnoprawną rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie był przepis art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. – Prawo budowlane (Dz.U. z 2006r. Nr 156, poz. 1118 z późn. zm.), według którego organ, który wydał decyzję określoną w art. 28, jest obowiązany, za zgodą strony, na rzecz której decyzja została wydana, do przeniesienia tej decyzji na rzecz innego podmiotu, jeżeli przyjmuje on wszystkie warunki zawarte w tej decyzji oraz złoży oświadczenie, o którym mowa w art. 32 ust. 4 pkt 2. Spór pomiędzy organami a stroną skarżącą sprowadza się w niniejszej sprawie do interpretacji przywołanego przepisu art. 40 ust. 1 Prawa budowlanego, w którym to sporze skład orzekający opowiada się za stanowiskiem zajętym przez stronę skarżącą. Sąd nie podziela stanowiska interpretacyjnego organów i przywołanego przez Wojewodę D. wyroku NSA z dnia 16 lutego 2000r. sygn. SA/Bk 828/99 w tym zakresie, że przejęcie przez nowego inwestora wszystkich warunków zawartych w decyzji o pozwoleniu na budowę jest jednym z niezbędnych warunków tego przeniesienia pozwolenia na budowę, a także przeniesieniem objęta być winna decyzja jako całość, a nie jej część, ze wszelkimi jej skutkami.

W niniejszej sprawie pozwolenie na budowę udzielone inwestorowi pierwotnemu w decyzji Prezydenta Miasta W. z dnia [...] września 2002r. oraz w decyzji zmieniającej Starosty W. z dnia [...] kwietnia 2007r. dotyczyło budowy kompleksu garaży, myjni samochodowej oraz portierni. Natomiast intencją strony skarżącej jest przeniesienie pozwolenia na budowę jedynie myjni samochodowej, a więc tylko części zamierzenia inwestycyjnego (strona uzyskała już odrębną decyzją o pozwoleniu na budowę infrastruktury wyłącznie dla potrzeb tej myjni). Z powyższego wynika, że objęta wnioskiem o przeniesienie pozwolenia na budowę inwestycja stanowi taki obiekt budowlany, który może samodzielnie funkcjonować zgodnie z jego przeznaczeniem, pomimo jego wyodrębnienia z całości zamierzenia inwestycyjnego. Wbrew stanowisku organu odwoławczego, w niniejszej sprawie należy mieć także na uwadze art. 33 Prawa budowlanego.

Przepis ten stanowi, że pozwolenie na budowę dotyczy całego zamierzenia budowlanego. W przypadku zaś zamierzenia budowlanego obejmującego więcej niż jeden obiekt, pozwolenie na budowę może, na wniosek inwestora, dotyczyć wybranych obiektów lub zespołu obiektów, mogących samodzielnie funkcjonować zgodnie z przeznaczeniem.

Mając zatem na uwadze uregulowania przedmiotowej ustawy, przede wszystkim normy wynikające przepisów z art. 33 i art. 40 Prawa budowlanego, a także zaistniały w sprawie stan faktyczny, należy stwierdzić, że błędna była interpretacja prawa materialnego przez organ I instancji oraz organ odwoławczy, że postanowienia Prawa budowlanego wyłączają możliwość dokonania przeniesienia decyzji o pozwoleniu na budowę na rzecz innego podmiotu tylko w części.

Zagadnienie dopuszczalności przeniesienia pozwolenia na budowę, ale tylko

w części, było przedmiotem rozpoznania i wyrokowania przez Naczelny Sąd Administracyjny. W przywołanym przez skarżącego wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 kwietnia 2007r. sygn. OSK 679/06 (Lex nr 339629) tenże Sąd wyraził swoją aprobatę dla możności częściowego przeniesienia pozwolenia na budowę. W ocenie NSA "w sytuacji braku wyraźnego uregulowania tej kwestii należy odnieść się do treści innych przepisów Prawa budowlanego czyli do tzw. wykładni systemowej". Z tego też względu w zaistniałym stanie faktycznym, trafne jest powołanie się na art. 33 Prawa budowlanego, który to dopuszcza możliwość częściowego przeniesienia pozwolenia na budowę. Jak zauważył Naczelny Sąd Administracyjny "nie ma przeszkód aby, w sytuacji kiedy decyzja pozwalająca na budowę dotyczy kilku inwestycji dających się wyodrębnić i mogących niezależnie funkcjonować, dokonać zmiany podmiotowej tej jej części. Podmiot, na który przeniesiona zostaje część decyzji dotyczącej inwestycji dającej się wyodrębnić, uczestniczy w części praw i obowiązków". Sąd rozpatrujący skargę w niniejszej sprawie podziela to stanowisko NSA.

Ponadto w wyroku NSA z dnia 13 stycznia 2006r., sygn. II OSK 404/05 (Lex nr 196455) wyrażono pogląd, że w osnowie decyzji przenoszącej musi być rozstrzygnięcie tak sformułowane, aby wynikało z niego w sposób jednoznaczny jakie uprawnienia zostają przeniesione i jakie obowiązki w wyniku tego przeniesienia przyjmuje osoba przejmująca. A zatem przedmiotem przeniesienia nie muszą być wszystkie obowiązki.

Konkludując, w oparciu o naprowadzone okoliczności Sąd orzekający w niniejszej sprawie stanął na stanowisku, że przepis art. 40 ust. 1 Prawa budowlanego nakłada na organ architektoniczno-budowlany obowiązek przeniesienia decyzji o pozwoleniu na budowę na rzecz innego podmiotu także w części zamierzenia inwestycyjnego, jeśli spełnione zostały przesłanki zawarte w przywołanym przepisie, a wśród nich jeśli podmiot przejmujący przyjmuje wszystkie warunki zawarte w decyzji o pozwoleniu na budowę odnoszące się do wyodrębnionej części zamierzenia inwestycyjnego. Przyjmowanie bowiem wszystkich warunków co do całości zamierzenia inwestycyjnego, którego podmiot przejmujący nie będzie realizował, byłoby nieracjonalne i sprzeczne z istotą przeniesienia decyzji o pozwoleniu na budowę wyodrębnionej części zamierzenia inwestycyjnego, dopuszczalnego w świetle wykładni systemowej art. 33 ust. 1 Prawa budowlanego. Stosownie bowiem do przedstawionej wyżej wykładni przepisów art. 33 i 40 Prawa budowlanego, nie zawsze przeniesienie pozwolenia na budowę musi wiązać się z przyjęciem wszystkich warunków zawartych w treści decyzji, o której mowa w art. 28 przywołanej ustawy.

Przeniesienie części praw i obowiązków jest dopuszczalne tylko wtedy, gdy możliwe jest wyodrębnienie i samodzielne funkcjonowanie zgodnie z przeznaczeniem planowanej inwestycji, co jest poglądem dominującym w orzecznictwie sądowoadministracyjnym (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 26 marca 2009r. sygn. II SA/Wr 524/08 – nie publ.). Taka właśnie sytuacja zachodzi w niniejszej sprawie i dlatego zasadny był wniosek skarżącego oparty o przepis art. 40 ust. 1 Prawa budowlanego.

W świetle powyższego Sąd uznał, że skarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji uchybiają prawu materialnemu w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, wobec czego należało je uchylić.

Biorąc to pod uwagę w oparciu o przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak na wstępie. Orzeczenie o kosztach oparto o przepis art. 200 cyt. ustawy.

H.B.18.12.2009r.