Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 1710/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-10-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6136 Ochrona przyrody
Hasła tematyczne: Ochrona przyrody
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art 118 ust 1
journal: Dz.U. 2009 nr 151 poz 1220
law: Ustawa z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Magdalena Durzyńska, Sędziowie sędzia WSA Aneta Dąbrowska (spr.), sędzia WSA Anna Szymańska, Protokolant ref. staż. Aleksandra Larkiewicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 października 2015 r. sprawy ze skargi [...] Parku Narodowego na postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności wniesienia odwołania oddala skargę


UZASADNIENIE

Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska postanowieniem z [...] kwietnia 2015 r. stwierdził niedopuszczalność odwołania wniesionego przez [...] Park Narodowy na decyzję Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w B. z [...] grudnia 2014 r., którą umorzono postępowanie administracyjne w sprawie wydania decyzji - na podstawie art. 118 ustawy o ochronie przyrody - ustalającej warunki prowadzenia robót ziemnych zmieniających stosunki wodne dla inwestycji polegającej na wykonaniu konserwacji gruntownej — mechanicznym odmuleniu dna usunięciu przetamowań na rzece K. w km [...].

Stan sprawy przedstawia się następująco: Wojewódzki Zarząd Melioracji i Urządzeń Wodnych w B. pismem z dnia [...] kwietnia 2013 r. wniósł do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w B. o wydanie decyzji ustalającej warunki prowadzenia prac utrzymaniowych dotyczących prowadzenia konserwacji gruntownej - odmulenia dna mechanicznie i usunięcia przetamowań na rzece K. na długości [...] mb, tj. w km: [...]. Pismem z [...] maja 2013 r. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w B. zwrócił się do [...] Parku Narodowego o wyrażenie opinii na temat prac objętych wnioskiem oraz wskazanie gatunków i siedlisk cennych przyrodniczo występujących w ich zasięgu. [...] Park Narodowy przedstawił swoje stanowisko w powyższej kwestii. Jednocześnie Dyrektor [...] Parku Narodowego wystąpił z wnioskiem o dopuszczenie do postępowania na prawach strony. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w B. pismem z [...] czerwca 2013 r. poinformował [...] Park Narodowy o uznaniu za stronę postępowania administracyjnego. Decyzją z [...] października 2013 r. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w B., na podstawie art. 118 ustawy o ochronie przyrody, ustalił warunki prowadzenia robót ziemnych dla inwestycji polegającej na konserwacji gruntownej - mechanicznym odmuleniu dna i usunięciu przetamowań na rzece K. w km [...].

Od wyżej oznaczonej decyzji odwołał się [...] Park Narodowy, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Decyzją z [...] lipca 2014 r. Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska uchylił zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia.

Ponownie rozpoznając sprawę, Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w B. zawiadomieniem z [...] listopada 2014 r. poinformował o terminie przeprowadzenia wizji terenowej. W trakcie wizji terenowej przedstawiciele [...] zawnioskowali o zmianę zakresu prowadzonych prac. Organ pierwszej instancji zwrócił się pismem z [...] listopada 2014 r. o uściślenie oraz wskazanie w jakim kilometrażu przeprowadzona będzie konserwacja gruntowna. Pismem z [...] listopada 2014 r. [...] zmienił długość odcinka rzeki K. objętych wnioskowanymi pracami na odcinek w km [...] do [...], poza otuliną [...] Parku Narodowego. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w B. decyzją z [...] grudnia 2014 r. umorzył w całości postępowanie administracyjne w sprawie wydania decyzji - na podstawie art. 118 ustawy o ochronie przyrody - ustalającej warunki prowadzenia robót ziemnych zmieniających stosunki wodne dla inwestycji polegającej na wykonaniu konserwacji gruntownej — mechanicznym odmuleniu dna i usunięciu przetamowań na rzece K. w km [...] - [...]. Organ pierwszej instancji wskazał, iż planowane przedsięwzięcie będzie realizowane w odległości ok. [...] metrów od obszaru specjalnej ochrony ptaków [...] ([...]) oraz obszaru mającego znaczenie dla Wspólnoty Dolina B. ([...]), a także w odległości ok. 5 kilometrów od granic [...] Parku Narodowego, w sąsiedztwie jego otuliny. Fragment rzeki K., na którym mają być przeprowadzone prace konserwacyjne nie jest położony na terenach o szczególnych wartościach przyrodniczych, a i prowadzone prace nie zmienią stosunków wodnych na terenach o szczególnych wartościach przyrodniczych. W ocenie organu pierwszej instancji nie zachodzą przesłanki do zastosowania przepisów zawartych w art. 118 ustawy o ochronie przyrody, gdyż inwestycja nie dotyczy terenów o szczególnych wartościach przyrodniczych. Zatem nie jest w tym wypadku wymagane uzyskanie decyzji od regionalnego dyrektora ochrony środowiska ustalającej warunki prowadzenia robót ziemnych zmieniających stosunki wodne.

Od powyższej decyzji odwołał się [...] Park Narodowy.

Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska postanowieniem z [...] kwietnia 2015 r. stwierdził niedopuszczalność odwołania wniesionego przez [...] Park Narodowy. W uzasadnieniu postanowienia organ odwoławczy podał, że wnioskiem z [...] listopada 2014 r. [...] wskazał, iż konserwacja gruntowna rzeki K. prowadzona będzie w km od [...] do [...]. Powyższe oznacza, że w stosunku do złożonego wniosku [...] z [...] kwietnia 2013 r. zmienił się zakres robót, w wyniku czego odcinek rzeki K., na którym przeprowadzone zostaną prace konserwacyjne znajduje się poza granicami [...] Parku Narodowego i jego otuliny, a także poza granicami obszaru specjalnej ochrony ptaków [...] ([...]) i obszaru mającego znaczenie dla Wspólnoty ([...]). Zatem [...] Park Narodowy, z uwagi na lokalizację przedmiotowych prac poza jego otuliną, nie posiada przymiotu strony postępowania. Wobec powyższego odwołanie ww podmiotu należało uznać za niedopuszczalne.

[...] Park Narodowy w skardze na postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z [...] kwietnia 2015 r. wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia. Zarzucił naruszenie art. 28 K.p.a. przez uznanie, iż [...] Park Narodowy nie jest stroną postępowania i art. 134 K.p.a. przez jego zastosowanie, podczas gdy zastosowanie przepisu art 134 K.p.a. nie obejmuje stwierdzenia przez organ odwoławczy, że wnoszący odwołanie nie jest stroną postępowania administracyjnego w rozumieniu art. 28 K.p.a., takie stwierdzenie powinno nastąpić bowiem w drodze decyzji o umorzeniu postępowania odwoławczego na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 K.p.a.

W motywach skargi wskazano, że skarżący był stroną postępowania, ponieważ sprawa dotyczyła otuliny [...] Parku Narodowego i ostoi Natura 2000: obszar specjalnej ochrony ptaków "[...]" ([...]), specjalny obszar ochrony siedlisk "Dolina B." ([...]). Interes prawny wynikał z faktu, że przedsięwzięcie planowane było w otulinie Parku i mogło wpływać na Park, ewentualnie na części obszarów Natura 2000 w granicach parku narodowego, gdzie nadzór nad ostojami Natura 2000 sprawuje dyrektor parku. W toku ponownego rozpatrywania sprawy w pierwszej instancji, wnioskodawca zmodyfikował wniosek, w ten sposób że zmodyfikowane przedsięwzięcie nie leży już w otulinie Parku. W tej sytuacji organ uznał, iż przedsięwzięcie poza otuliną nie będzie wpływać na Park (a tym samym, na nadzorowany przez Park obszar Natura 2000) oraz, że w wyniku modyfikacji zakresu przedsięwzięcia skarżący utracił interes prawny i w związku z tym przestał być stroną postępowania.

Stanowisko powyższe – zdaniem skarżącego - jest błędne, bowiem mimo położenia poza otuliną Parku, wnioskowane prace mogą oddziaływać na teren Parku, na nadzorowany przez Park obszar Natura 2000. Skarżący jest przekonany, że powinien być stroną postępowania, skoro planowane zamierzenie będzie oddziaływać na przyrodę parku (na tę okoliczność przytoczył szereg argumentów). Zajęte przez organ odwoławczy stanowisko stoi również w sprzeczności z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z 2010 r. (sygn. akt II OSK1139/09), w którym uznano park narodowy za stronę w sprawie inwestycji realizowanej poza parkiem. Dalej skarżący wskazał, że został istotnie naruszony art. 10 K.p.a., gdyż nie miał możliwości złożenia ekspertyz wskazujących na istotne, negatywne oddziaływanie przedmiotowej inwestycji na teren parku narodowego, co uniemożliwiło wykazanie, że ma słuszny interes prawny do bycia stroną postępowania. Podkreślił też, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych "zakres zastosowania przepisu art. 134 K.p.a. nie obejmuje stwierdzenia przez organ odwoławczy, że wnoszący odwołanie nie jest stroną postępowania administracyjnego w rozumieniu art. 28 K.p.a. Takie stwierdzenie powinno nastąpić w drodze decyzji o umorzeniu postępowania odwoławczego na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 K.p.a." (wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z 7 maja 2014 r., sygn. akt II SA/Go 243/14; wyrok WSA w Gdańsku z 8 października 2014 r., sygn. akt II SĄ/Gd 336/14). Według skarżącego każdy, kto był stroną postępowania w pierwszej instancji ma prawo do rozpoznania sprawy w drugiej instancji. Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska – w odpowiedzi na skargę – wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał stanowisko zaprezentowane w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m. in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi [(Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm.) - zwanej dalej: P.p.s.a.], sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Sąd, badając legalność zaskarżonej decyzji w oparciu o wyżej powołane przepisy i w granicach sprawy, nie będąc jednak związany – stosownie do art. 134 P.p.s.a. - zarzutami i wnioskami skargi, nie uwzględnił skargi. W konsekwencji uznał, że postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z [...] kwietnia 2015 r. nie narusza prawa w stopniu kwalifikującym je do wyeliminowania z obrotu prawnego. Tym samym Sąd nie stwierdził przywołanych w zarzutach skargi naruszeń: prawa materialnego, tj. art. 28, które miało wpływ na wynik sprawy i przepisu postępowania, tj. art. 134 K.p.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Od decyzji wydanej w pierwszej instancji - zgodnie z art. 127 § 1 K.p.a. - służy stronie odwołanie. Oznacza to, że legitymację do wniesienia środka zaskarżenia ma strona, a więc podmiot, który spełnia przesłanki z art. 28 K.p.a. W razie zaś stwierdzenia przez organ odwoławczy braku interesu prawnego podmiotu, który wniósł odwołanie, co do zasady stosownym rozstrzygnięciem jest umorzenie postępowania odwoławczego na mocy art. 138 § 1 pkt 3 K.p.a.

Stosownie do art. 28 K.p.a., stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Zatem elementem kwalifikującym dany podmiot jako stronę w postępowaniu administracyjnym jest interes prawny lub obowiązek. Oznacza to, że nie wystarczy wnieść podania we własnej sprawie, aby uruchomić postępowanie administracyjne, lub być przekonanym o swoim statusie strony i żądać udziału w postępowaniu już prowadzonym, aby stać się stroną postępowania. Innymi słowy o charakterze strony nie może decydować jedynie jej wola. Pojęcie "interesu prawnego" nie zostało ustawowo zdefiniowane, jednakże wielokrotnie było przedmiotem rozważań zarówno w doktrynie, jak i w orzecznictwie sądownictwa administracyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 24 listopada 2004r. (sygn. akt OSK 919/04, publ. ONSAiWSA 2005/5/92 i Lex 156685) uznał, że "istotę interesu prawnego należy upatrywać w jego związku z konkretną normą prawa, na podstawie której określony podmiot, w określonym stanie faktycznym, może domagać się konkretyzacji jego uprawnień lub obowiązków, bądź żądać przeprowadzenia kontroli określonego aktu lub czynności w celu ochrony jego praw lub obowiązków przed naruszeniami dokonanymi tym aktem i doprowadzenia tego aktu do stanu zgodnego z prawem". Stwierdzenie istnienia interesu prawnego sprowadza się zatem do ustalenia związku o charakterze materialnoprawnym między obowiązującą normą, a sytuacją prawną konkretnego podmiotu, polegającą na tym, że akt stosowania tej normy może mieć wpływ na sytuację prawną tego podmiotu w zakresie jego pozycji materialnoprawnej. Jeżeli natomiast akt stosowania danej normy prawnej nie wywiera bezpośredniego wpływu na sferę sytuacji prawnej danego podmiotu, to nie można mówić o interesie prawnym strony, a co za tym idzie – o statusie strony w postępowaniu, w którym dochodzi do konkretyzacji danej normy (wyrok NSA z 14 kwietnia 2000r., sygn. akt III SA 1876/99). W orzecznictwie podkreśla się również, iż interes prawny powinien być indywidualny, konkretny, bezpośredni, realny, niehipotetyczny i znajdować potwierdzenie w okolicznościach faktycznych, które uzasadniały zastosowanie normy prawa materialnego (wyroki NSA: z 17.04.2007r., sygn. akt I OSK 755/06, publ. Lex nr 337023; z 2.02.1996r., sygn. akt IV SA 846/95, publ. OSP 1997/4/83; z 8.10.1987r., sygn. akt IV SA 498/87, publ. GAP 1988, nr 16; wyrok WSA w Warszawie z 28.10.2005r., sygn. akt IV SA/Wa 1321/05, publ. Lex nr 217393). Innymi słowy mieć interes prawny znaczy to samo, co ustalić przepis prawa powszechnie obowiązującego, na którego podstawie można żądać skutecznie czynności organu z zamiarem zaspokojenia jakiejś potrzeby, albo żądać zaniechania lub ograniczenia czynności organu sprzecznych z potrzebami danej osoby (wyrok NSA z 28.12.2007r., sygn. akt I OSK 1387/07, publ. Lex nr 365847). Od tak pojmowanego interesu należy odróżnić interes faktyczny, to jest stan, w którym dany podmiot jest bezpośrednio zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy, nie może jednak tego zainteresowania poprzeć przepisami prawa powszechnie obowiązującego.

Z przytoczonych regulacji prawnych należy wywieść, iż organ właściwy do rozpoznania środka zaskarżenia jakim jest odwołanie, po jego wniesieniu zobowiązany jest w postępowaniu wstępnym podjąć czynności mające na celu ustalenie m. in. czy odwołanie jest dopuszczalne. W ramach takich czynności leży ustalenie, czy podmiot składający środek zaskarżenia, w dacie jego złożenia, posiada przymiot strony w rozumieniu art. 28 K.p.a. Zaś w przypadku stwierdzenia, że żądanie wnoszącego odwołanie nie znajduje oparcia w normach prawa, organ odwoławczy jest uprawniony do wydania rozstrzygnięcia umarzającego postępowanie odwoławcze na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 K.p.a. W kontekście zaskarżonego postanowienia zauważyć również należy, że w orzecznictwie sądów administracyjnych funkcjonuje również pogląd dopuszczalności w takiej sytuacji rozstrzygnięcia stwierdzające niedopuszczalność odwołania na podstawie art. 134 K.p.a., a to wówczas, gdy brak interesu prawnego po stronie wnoszącego odwołanie nie budzi wątpliwości (np. wyrok NSA z 10.03.2009 r., sygn. akt II OSK 316/08, publ. orzeczenia.nsa.gov.pl; wyrok WSA w Warszawie z 29.04.2014 r., sygn. akt IV SA/Wa 2020/13, publ. Lex nr 1486420).

Stosownie do obecnego brzmienia art. 118 ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2015 r., poz. 1651), zgłoszenia regionalnemu dyrektorowi ochrony środowiska wymaga prowadzenie, na obszarach form ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-5 i 7-9, w obrębach ochronnych wyznaczonych na podstawie ustawy z dnia 18 kwietnia 1985 r. o rybactwie śródlądowym, a także w obrębie cieków naturalnych, następujących działań:

1) wymienionych w art. 22 ust. 1b ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. - Prawo wodne;

2) melioracji wodnych;

3) wydobywania z wód kamienia, żwiru, piasku oraz innych materiałów, w ramach szczególnego korzystania z wód;

4) innych niż wymienione w pkt 1-3 działań obejmujących roboty ziemne mogące zmienić warunki wodne lub wodno-glebowe. Przedmiotowe postępowanie administracyjne natomiast prowadzone było na podstawie art. 118 ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, w brzmieniu dotychczasowym, tj. obowiązującym do dnia 12 lipca 2014 r. (Dz. U. z 2013 r., poz. 627), a to na skutek jego wszczęcia w 2013 r. i regulacji art. 17 ustawy z dnia 30 maja 2014 r. o zmianie ustawy – Prawo wodne oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2014 r., poz. 850), stanowiącego że do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie ustawy zmieniającej stosuje się przepisy dotychczasowe.

I tak w brzmieniu dotychczasowym art. 118 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody stanowił, że prowadzenie robót polegających na regulacji wód oraz budowie wałów przeciwpowodziowych, a także robót melioracyjnych, odwodnień budowlanych, oraz innych robót ziemnych zmieniających stosunki wodne - na terenach o szczególnych wartościach przyrodniczych, zwłaszcza na terenach, na których znajdują się skupienia roślinności o szczególnej wartości z punktu widzenia przyrodniczego, terenach o walorach krajobrazowych i ekologicznych, terenach masowych lęgów ptactwa, występowania skupień gatunków chronionych oraz tarlisk, zimowisk, przepławek i miejsc masowej migracji ryb i innych organizmów wodnych, następuje na podstawie decyzji regionalnego dyrektora ochrony środowiska, który ustala warunki prowadzenia robót. Przepis ten miał szczególny charakter, wprowadził bowiem obowiązek uzyskania decyzji regionalnego dyrektora ochrony środowiska na prowadzenie robót z zakresu gospodarki wodnej, określonych w tym przepisie, na obszarach o szczególnych wartościach przyrodniczych. Bez wątpienia tereny o szczególnych wartościach przyrodniczych to tereny, na których znajdują się obszarowe formy ochrony przyrody określone w art. 6 ust. 1 pkt 1 (parki narodowe) -5 i 7-9 ustawy o ochronie przyrody (K. Gruszecki, Komentarz do art. 118 ustawy o ochronie przyrody, stan prawny: 1.09.2013 r.; publ. Lex). Nadto rygorami ochrony objęto otulinę parku narodowego, którą zgodnie z art. 11 ustawy o ochronie przyrody wyznacza się na obszarach graniczących z parkiem narodowym i nakaz ten ma na celu zabezpieczenie zasobów parku narodowego (wyrok WSA w Warszawie z 23 maja 2007 r., sygn. akt IV SA/Wa 157/07; publ. orzeczenia.nsa.gov.pl). Do zadań parków narodowych – według art. 8b ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 8 ust. 2 ustawy o ochronie przyrody – należy w szczególności prowadzenie działań ochronnych w ekosystemach parku narodowego, zmierzających do zachowania różnorodności biologicznej, zasobów, tworów i składników przyrody nieożywionej i walorów krajobrazowych, przywrócenia właściwego stanu zasobów i składników przyrody oraz odtworzenia zniekształconych siedlisk przyrodniczych, siedlisk roślin, siedlisk zwierząt lub siedlisk grzybów. Z akt sprawy oraz treści zaskarżonego postanowienia i decyzji organu pierwszej instancji umarzającej postępowanie toczące się w trybie art. 118 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody wynika, że Wojewódzki Zarząd Melioracji i Urządzeń Wodnych w B. wnioskiem z [...] kwietnia 2013 r. wystąpił o ustalenie warunków prowadzenia robót dla inwestycji polegającej na konserwacji gruntownej – mechanicznym odmuleniu dna i usunięciu przetamowań na rzece K. na długości [...] mb, tj. w km [...]-[...]. I w postępowaniu, o tak przedstawiającym się zakresie wniosku, tj. obejmującym fragment rzeki K. położony w granicach otuliny [...] Parku Narodowego i zastosowanych regulacjach prawnych, skarżący był uznany za stronę (decyzją z [...] października 2013 r. i decyzją z [...] lipca 2014 r.). Natomiast w piśmie z [...] listopada 2014 r. Wojewódzki Zarząd Melioracji i Urządzeń Wodnych w B. wskazał, że konserwacja gruntowna rzeki K. prowadzona będzie w km od [...] do [...]. Modyfikacja ta doprowadziło do zmiany zakresu robót w stosunku do zakresu wynikającego z pierwotnego wniosku i stanu takiego, że planowane przedsięwzięcie będzie realizowane w odległości ok. 900 metrów od obszaru specjalnej ochrony ptaków [...] ([...]) oraz obszaru mającego znaczenie dla Wspólnoty Dolina B. ([...]), a także w odległości ok. 5 kilometrów od granic [...] Parku Narodowego i w sąsiedztwie jego otuliny. Oznacza to, że fragment rzeki K., na którym mają być przeprowadzone prace konserwacyjne nie jest położony na terenach o szczególnych wartościach przyrodniczych czego wymaga regulacja art. 118 § 1 ustawy o ochronie przyrody. W istocie przedstawiona zmiana wniosku (zakresu robót) doprowadziła do zawężenia kręgu stron postępowania do wnioskodawcy, tym samym niemożności legitymowania się w dalszym postępowaniu interesem prawnym, jednocześnie dającym uprawnienie do skutecznego wniesienia odwołania, przez [...] Park Narodowy. Inaczej ujmując uznania przez organ odwoławczy, że [...] Park Narodowy, kierowany przez Dyrektora, nie ma interesu prawnego do występowania w charakterze strony, jako przymiotu dającego uprawnienie do wniesienia odwołania. I uznanie to Sąd uznał za zgodne z prawem. Do bycia stroną postępowania nie wystarczy bowiem bycie przekonanym o swoim statusie strony, w tym wniesienie odwołania, sprowadzające się do żądania przeprowadzenia kontroli decyzji organu pierwszej instancji o umorzeniu postępowania toczącego się w trybie art. 118 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody, jako że akt ten nie wywiera bezpośredniego wpływu na sferę sytuacji prawnej skarżącego. Żadnego wpływu na wynik sprawy nie mogła mieć argumentacja skarżącego, za pośrednictwem której skarżący chciał wykazać, że planowane przez Wojewódzki Zarząd Melioracji i Urządzeń Wodnych w B. zamierzenie będzie oddziaływać na przyrodę Parku. Teren (fragment rzeki K.), na którym mają być przeprowadzone prace konserwacyjne nie jest bowiem położony na terenie Parku i jego otuliny, czyli terenie, który można byłoby uznać za teren o szczególnych wartościach przyrodniczych, o których stanowi art. 118 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody i w razie prowadzenia robót z zakresu gospodarki wodnej wprowadza obowiązek uzyskania decyzji regionalnego dyrektora ochrony środowiska. Tym samym skarżący nie może kwestionować stanowiska organu zawartego w zaskarżonym postanowieniu, jako że swojego żądania nie może poprzeć przepisem prawa, na podstawie której mógłby domagać się konkretyzacji swoich uprawnień.

W kontekście treści skargi należy jeszcze: 1) odeprzeć zarzut dotyczący naruszenia przez organ odwoławczy art. 10 K.p.a. Po pierwsze skoro organ, po wstępnym "zbadaniu" odwołania, uznał że należy stwierdzić jego niedopuszczalność, to oznacza iż nie przeprowadzał żadnego postępowania wyjaśniającego, z którym wiązałby się obowiązek umożliwienia stronom postępowania wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Po drugie skarżący znając stan sprawy i jej rozstrzygnięcie przez organ pierwszej instancji, mógł złożyć wraz z odwołaniem czy w okresie od wpływu odwołania ([...] stycznia 2015 r.) do wydania zaskarżonego postanowienia ([...] kwietnia 2015 r.) ekspertyzy, na które powołuje się w skardze, jednak z takiej możliwości nie skorzystał; 2) zauważyć, że w powołanym przez skarżącego wyroku z 15 lipca 2010 r. (sygn. akt II OSK 1139/09), Naczelny Sąd Administracyjny istotnie uznał za wadliwą ocenę dokonaną przez organ co do braku przymiotu strony w odniesieniu do konkretnego parku narodowego. Niemniej z analizy treści tego wyroku wynika, że inwestycja miała miejsce w otulinie parku narodowego, natomiast w niniejszym postępowaniu odcinek rzeki K., na którym przeprowadzone zostaną prace konserwacyjne znajduje się poza granicami [...] Parku Narodowego i jego otuliny, a także poza granicami obszaru specjalnej ochrony ptaków [...] ([...]) i obszaru mającego znaczenie dla Wspólnoty ([...]), czyli nie na terenie o szczególnych walorach przyrodniczych, czego wymaga norma art. 118 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody w brzmieniu dotychczasowym. W świetle przytoczonych regulacji prawnych i wywodów oraz stanu sprawy organ odwoławczy prawidłowo uznał, że postępowanie odwoławcze zainicjowane środkiem zaskarżenia wniesionym przez skarżącego nie mogło być prowadzone, na skutek braku interesu prawnego po jego stronie. W tym stanie rzeczy Sąd – na mocy art. 151 P.p.s.a. – oddalił skargę, stwierdzając brak naruszeń przepisów, w stopniu uzasadniającym uwzględnienie skargi.

| |