Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 901/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2021-02-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: Art. 92a ust. 2
journal: Dz.U. 2019 poz 2140
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Maria Zawadzka (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Hanna Knysiak – Sudyka Sędzia WSA Renata Czeluśniak po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 16 lutego 2021 r. sprawy ze skargi K. S. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 4 czerwca 2020 r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia 4 czerwca 2020 roku Główny Inspektor Transportu Drogowego, znak [...], utrzymał w mocy decyzję Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego, nr [...] z [...] 2019 r., nakładającą na K. S., jako zarządzającego transportem (dalej: skarżący) karę pieniężną w wysokości 1.500 zł tytułem stwierdzonych naruszeń, tj. lp. 1.2 i 4.2. załącznika nr 4 do ustawy o transporcie drogowym.

Zaskarżona decyzja została wydana w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych.

W dniu 25 sierpnia 2019 r. w R przy ul. W miała miejsce kontrola drogowa pojazdu marki Ford o nr rej. [...], którym kierował B. D. Podczas kontroli stwierdzono, że kierowca wykonywał usługę przewozu osób, przewożąc dwóch pasażerów z ul. M na ul. W w R. Przewóz osób wykonywany był w imieniu i na rzecz przedsiębiorstwa – A Sp. z o.o. Sp. k. Usługa przewozu na ww. trasie została zamówiona przy pomocy aplikacji B. Do kontroli kierowca nie przedstawił oryginalnego wypisu z licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym. Kierujący nie dysponował też zaświadczeniem lekarskim potwierdzającym brak przeciwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy. Podczas czynności kontrolnych sporządzono protokoły przesłuchania kierowcy i świadka - pasażera. Kontrola została udokumentowana protokołem nr [...].

W dniu 19 września 2019 r. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego uzyskał informację z Urzędu Miasta, że osobą zarządzającą w przedsiębiorstwie A Sp. z o.o. Spółka komandytowa był skarżący.

Pismem z 19 września 2019 r. organ zawiadomił skarżącego o wszczęciu wobec niego - jako osoby zarządzającej - postępowania administracyjnego z urzędu w zakresie naruszeń lp. 1.2 i 4.2 załącznika nr 4 do ustawy o transporcie drogowym stwierdzonych podczas kontroli z dnia 25 sierpnia 2019 r.

Podstawę faktyczną rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji stanowiły naruszenia polegające na:

- niewyposażeniu kierowcy w wypis z licencji oraz

- wykonywaniu przewozu drogowego przez kierowcę, który nie posiadał orzeczenia lekarskiego o braku przeciwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy.

W odwołaniu od ww. decyzji skarżący wniósł o jej uchylenie w całości i umorzenie postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzucił:

1) naruszenie art. 7 i 77 § 1 k.p.a., poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności oraz niezebranie i nierozpatrzenie materiału dowodowego, a w szczególności poczynienie ustaleń niemających żadnego oparcia w materiale dowodowym sprawy w zakresie tego, że zatrzymany kierowca zatrudniony był na podstawie stosunku pracy, podczas gdy kierowca ten nie był pracownikiem kontrolowanego przedsiębiorcy, a współpracował z nim na podstawie umowy zlecenia;

2) naruszenie art. 39a ust. 1 pkt 3 i 4 w zw. z art. 39 ust. 1 pkt 1b ustawy o transporcie drogowym poprzez wskazanie błędnego adresata decyzji i nałożenie kary pieniężnej na osobę zarządzającą transportem w przedsiębiorstwie działającym pod nazwą: A Sp. z o.o. Sp. k, podczas gdy kierowca nie był zatrudniony na podstawie stosunku pracy w kontrolowanym przedsiębiorstwie, a więc brak było podstaw do tego, aby wymagać od skarżącego by wyposażał takiego kierowcę w zaświadczenia o braku przeciwskazań zdrowotnych.

W uzasadnieniu odwołania wskazano, że organ I instancji naruszył art. 7 i 77 § 1 k.p.a., dokonując dowolnej oceny materiału dowodowego, co doprowadziło do błędnych ustaleń faktycznych w zakresie tego, na jakiej podstawie prawnej doszło do współpracy pomiędzy kierowcą B. D., a przedsiębiorstwem A Sp. z o.o. Sp.k. Organ I instancji pomimo przesłuchania kierowcy błędnie uznał, że kierowca ten zatrudniony był na podstawie umowy o pracę. W ocenie odwołującego się obowiązek kierowania na badania zdrowotne i psychologiczne adresowany był do przedsiębiorców zatrudniających kierowców jedynie na podstawie stosunku pracy. Potwierdzenia takiego należało doszukiwać się w wykładni językowej art. 39a ust. 1 pkt 3 ustawy o transporcie drogowym. Dlatego pozbawionym podstaw był wymaganie od przewoźnika niezatrudniającego kierowcy posiadania zaświadczenia o braku przeciwskazań zdrowotnych, podczas gdy tylko i wyłącznie stosunek pracy zapewniał przedsiębiorcy możliwość egzekwowania od kierowców obowiązków z zakresu higieny i bezpieczeństwa pracy.

Decyzją z dnia 4 czerwca 2020 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji w całości. W uzasadnieniu decyzji organ II instancji wskazał, że niezasadne jest stanowisko skarżącego, zgodnie z którym nie był on właściwym adresatem decyzji, ponieważ kierowca nie był zatrudniony przez przedsiębiorstwo A sp. z o. o. sp. k. na podstawie umowy o pracę. Przyjęcie stanowiska skarżącego za słuszne, zdaniem organu prowadziłoby do niedopuszczalnej sytuacji, w której przedsiębiorcy zatrudniający pracowników na podstawie umów cywilnoprawnych lub podejmujący z nimi współpracę w jakiejkolwiek innej formie, która powodowałaby wykonywanie przez tych pracowników usług na rzecz przedsiębiorcy, nie ponosiliby za nich żadnej odpowiedzialności. W przedmiotowej sprawie nie ulegało według Głównego Inspektora Transportu Drogowego najmniejszej wątpliwości, że kontrolowany kierowca wykonywał przewozy, zaś skarżący pełnił funkcję zarządzającego transportem, o czym bezspornie świadczył zgromadzony w niniejszej sprawie materiał dowodowy, jak również treść składanych przez pełnomocnika w toku postępowania pism. Fakt współpracy A sp. z o.o. sp.k. z kontrolowanym kierowcą nie był kwestionowany. Skarżący kwestionował jedynie zasadność wymagalności uprawnień w związku z formą tej współpracy. Wobec powyższego nie sposób było, zdaniem organu przyjąć, iż wykonujący w imieniu przedsiębiorcy zadania zarządzającego transportem nie ponosił odpowiedzialności za wykonującego na rzecz przedsiębiorcy czynności kierowcę, w tym dopełnienia obowiązku posiadania podczas wykonywania przewozu wypisu z licencji oraz wymaganych badań lekarskich. Organ podkreślił, że obowiązki przedsiębiorcy w ww. zakresie nie były zależne od formy zawartej z wykonawcą współpracy. Nie sposób bowiem przyjąć, iż zleceniodawca wywodził tylko pozytywne skutki podjętej współpracy w postaci posłużenia się zleceniobiorcą w celu zrealizowania swojej działalności, nie ponosząc jednocześnie żadnych konsekwencji ewentualnych uchybień. Forma współpracy pomiędzy kierowcą a przedsiębiorcą nie budziła wątpliwości i została potwierdzona. W związku z powyższym nieuzasadnione pozostały twierdzenia skarżącego, jakoby organ działał wbrew przyjętej w tym zakresie praktyce. Jednocześnie forma tej współpracy kierowcy z przedsiębiorcą nie miała znaczenia dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy. Zdaniem organu, jednym z podstawowych obowiązków zarządzającego transportem była weryfikacja posiadanych przez kierowców uprawnień i dochowanie pieczy nad tym, aby wykonywali oni swoje zadania zgodnie z przepisami prawa. Z materiału dowodowego wynikało bezsprzecznie, iż kierowca w dniu kontroli wykonywał okazjonalny transport drogowy osób, w związku z tym winien był posiadać wskazane dokumenty.

W skardze do WSA w Krakowie skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji, zarzucając naruszenie:

1) art. 7 i 77 § 1 k.p.a., poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności oraz niezebranie i nierozpatrzenie materiału dowodowego, a w szczególności zaniechania ustalenia okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy takich jak ustalenie na jakiej podstawie (stosunek pracy czy stosunek cywilnoprawny) kontrolowany kierowca współpracował ze spółką A Sp. z o.o. sp.k.;

2) art. 7 i 77 § 1 k.p.a., poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności oraz niezebranie i nierozpatrzenie materiału dowodowego, a w szczególności poczynienie ustaleń niemających żadnego oparcia w materiale dowodowym sprawy w zakresie tego, że zatrzymany kierowca zatrudniony był na podstawie stosunku pracy, podczas, gdy kierowca ten nie był pracownikiem przedsiębiorcy a współpracował z nim na podstawie umowy zlecenia;

3) art. 39 a ust. 1 pkt 3 i 4 w zw. z 39 l ust 1 pkt 1 b ustawy o transporcie drogowym, poprzez wskazanie błędnego adresata decyzji i nałożenie kary pieniężnej na osobę zarządzającą transportem w przedsiębiorstwie działającym pod nazwą A Sp. z o.o. sp.k., podczas gdy kierowca nie był zatrudniony na podstawie stosunku pracy w kontrolowanym przedsiębiorstwie, a więc brak jest podstaw do tego, aby wymagać od skarżącego by wyposażał takiego kierowcę w zaświadczenia o braku przeciwwskazań zdrowotnych;

4) naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na zaskarżone rozstrzygnięcie, tj. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., poprzez utrzymanie w mocy wadliwej decyzji organu I instancji;

5) art. 107 § 3 k.p.a., poprzez brak jakiegokolwiek odniesienia się do zarzutów sformułowanych w odwołaniu od decyzji organu I stopnia w zakresie konieczności zweryfikowania podstawy zatrudnienia kierowcy w przedsiębiorstwie;

6) art. 8 k.p.a., poprzez procedowanie w sposób przeczący zasadzie pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa.

W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że obowiązek kierowania na badania zdrowotne i psychologiczne był adresowany do przedsiębiorców zatrudniających kierowców na podstawie stosunku pracy. Zdaniem skarżącego, potwierdzenia tego wniosku dostarczała wykładnia językowa art. 39a ust. 1 pkt 3 ustawy o transporcie drogowym, zgodnie z którym zatrudnienie kierowcy przez wykonującego przewóz uzależniony był od braku przeciwwskazań zdrowotnych. Ustawodawca nie przez przypadek posłużył się w tym miejscu terminem o ustalonym znaczeniu prawnym - zatrudnieniem. Zatrudnienie jest bowiem czynnością prawną podlegającą przepisom prawa pracy, zaś skutkiem zatrudnienia jest nawiązanie stosunku pracy. Zatrudnienie następuje według art. 2 Kodeksu pracy na podstawie: umowy o pracę, aktu powołania, aktu mianowania, wyboru lub spółdzielczej umowy o pracę. Zdaniem skarżącego, adresatem obowiązków z art. 39a ust. ustawy o transporcie drogowym wypełnianych w trakcie prowadzenia działalności gospodarczej, uczyniono przedsiębiorców zatrudniających, a więc przewoźników występujących jako strona stosunku pracy z kierowcą, a świadczył o tym również art. 392 ust. 1 pkt 5 ustawy o transporcie drogowym, który nakładał na przedsiębiorców lub inne podmioty wykonujące transport drogowy obowiązek przekazania kierowcy z chwilą rozwiązania stosunku pracy kopii orzeczeń lekarskich i psychologicznych. Za pozbawione podstaw prawnych uznał więc wymaganie od przewoźnika niezatrudniającego kierowcę wyposażenia go w zaświadczenie o braku przeciwwskazań zdrowotnych.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.

Wojewódzki Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.) - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej, jako p.p.s.a.), sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej i stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 2167 z późn. zm.), kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Jednocześnie w oparciu o art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Podkreślić należy, że sprawa o podobnym przedmiocie i między tymi samymi stronami była przedmiotem rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w wyroku z dnia 24 listopada 2020 r., sygn. akt III SA/Kr 826/20. Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie w pełni podziela rozważania zawarte w ww. wyroku i przyjmuje je za własne.

Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego utrzymująca w mocy decyzję Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego o nałożeniu kary pieniężnej za wykonywanie przewozu drogowego w dniu 25 sierpnia 2019 r. w R przez kierowcę, który nie posiadał orzeczenia lekarskiego o braku przeciwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy oraz nie posiadał wypisu z licencji.

Obowiązek posiadania takich orzeczeń wynika wprost z art. 39a ust. 1 pkt 3 i art. 39j ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2019 r. poz. 2140), zwanej dalej u.t.d.:

"Art. 39a. 1. Przedsiębiorca lub inny podmiot wykonujący przewóz drogowy może zatrudnić kierowcę, jeżeli osoba ta: 3) nie ma przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy;

Art. 39j. 1. Kierowca wykonujący przewóz drogowy podlega badaniom lekarskim przeprowadzanym w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy.

2. Badania lekarskie, o których mowa w ust. 1, są wykonywane, z zastrzeżeniem ust. 3-6, w zakresie i na zasadach określonych w przepisach ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. – Kodeks pracy (Dz. U. z 2019 r. poz. 1040, 1043 i 1495), zwanej dalej "Kodeksem pracy".

3. Zakres badań lekarskich, o których mowa w ust. 1, obejmuje ponadto ustalenie istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, zgodnie z rozdziałem 12 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami.

Obowiązek posiadania wypisu z licencji wynika z kolei wprost z art. 87 ust. 1 pkt 1 u.t.d.: "Podczas wykonywania przewozu drogowego kierowca pojazdu samochodowego, z zastrzeżeniem ust. 4, jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać, na żądanie uprawnionego organu kontroli, kartę kierowcy, wykresówki, zapisy odręczne i wydruki z tachografu oraz zaświadczenie, o którym mowa w art. 31 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców, a ponadto – wykonując transport drogowy - wypis z zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego albo wypis z licencji".

Zdaniem Sądu, organy administracyjne obu instancji prawidłowo ustaliły, że w dniu 25 sierpnia 2019 r. kierowca D. D. wykonywał zarobkowy, okazjonalny przewóz osób na rzecz A Sp. z o.o. sp.k. z siedzibą w R. Przewóz osób odbył się w ramach zamówienia złożonego przez pasażerów za pośrednictwem aplikacji B. Jako osobę zarządzającą transportem w tym przedsiębiorstwie został wyznaczony skarżący. Zgodnie z treścią art. 4 pkt 1 u.t.d., krajowy transport drogowy to podejmowanie i wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie przewozu osób lub rzeczy pojazdami samochodowymi zarejestrowanymi w kraju, za które uważa się również zespoły pojazdów składające się z pojazdu samochodowego i przyczepy lub naczepy, na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, przy czym jazda pojazdu, miejsce rozpoczęcia lub zakończenia podróży i przejazdu oraz droga znajdują się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Zgodnie natomiast z art. 4 pkt 11 u.t.d., przewóz okazjonalny to przewóz osób, który nie stanowi przewozu regularnego, przewozu regularnego specjalnego albo przewozu wahadłowego. W orzecznictwie sądów administracyjnych zwraca się uwagę, że zwięzłość definicji przewozu okazjonalnego zawartej w ustawie o transporcie drogowym wymusza - celem prawidłowego zdefiniowania tego pojęcia, sięgnięcie do kryteriów charakteryzujących przewóz okazjonalny wynikających z przepisów prawa wspólnotowego, tj. rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) Nr 1073/2009 z dnia 21 października 2009 r. w sprawie wspólnych zasad dostępu do międzynarodowego rynku usług autokarowych i autobusowych i zmieniającym rozporządzenie (WE) Nr 561/2006 (Dz.U.UE.L2009.300.88). Zgodnie z art. 2 pkt 4 tego rozporządzenia, za usługi okazjonalne uznaje się usługi, które nie są objęte definicją usług regularnych, w tym szczególnych usług regularnych oraz których główną cechą jest to, że obejmują przewóz grup pasażerów utworzonych z inicjatywy zleceniodawcy lub samego przewoźnika.

Przewóz okazjonalny należy rozumieć zatem jako odnoszący się do określonej okazji, okoliczności, sytuacji, wywołany przez nią, dostosowany do niej. W odróżnieniu od przewozów regularnych, przewóz okazjonalny osób wiąże się ze świadczeniem usług przewozowych osób w nadarzających się okazjach zainicjowanych przez zleceniodawcę lub przewoźnika (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 września 2007 r. sygn. akt I OSK 1361/06, dostępny na http//orzeczenia.nsa.gov.pl). Tak więc - jak to już zostało wyżej wskazane - wykonywany w dniu 13 września 2019 r. przez kierowcę B. D. przewóz osób na rzecz A Sp. z o.o. sp.k. miał niewątpliwie charakter okazjonalny i zarobkowy. Oceny tej nie zmienia okoliczność, że usługa przewozu została zamówiona przez aplikację internetową B. W wyroku z dnia 20 grudnia 2017 r. sygn. akt C-34/15 Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej wskazał, że usługę pośrednictwa, która polega na odpłatnym umożliwianiu nawiązywania kontaktów, poprzez aplikację na inteligentny telefon, między właścicielami pojazdów niebędącymi zawodowymi kierowcami, a osobami chcącymi przebyć trasę miejską, należy uznać za usługę nierozerwalnie związaną z usługą przewozową, a tym samym za usługę wchodzącą w zakres "usług w dziedzinie transportu" w rozumieniu art. 58 ust. 1 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej. Usługa pośrednictwa w przekazywaniu zleceń przewozowych złożonych za pomocą aplikacji mobilnych, pomiędzy pasażerami a kierowcami, nie ogranicza się do usługi pośrednictwa polegającej na umożliwianiu nawiązywania kontaktów poprzez aplikację na inteligentny telefon, między właścicielami pojazdów niebędącymi zawodowymi kierowcami, a osobami chcącymi przebyć trasę miejską. Usługa pośrednictwa polega na selekcjonowaniu właścicieli pojazdów niebędących zawodowymi kierowcami, którym przedsiębiorstwo to dostarcza aplikację, bez której, po pierwsze, kierowcy nie świadczyliby usług przewozowych, a po drugie, osoby chcące przebyć trasę miejską nie miałyby dostępu do usług tych kierowców.

W tych okolicznościach należy przyjąć, że kierowca korzystając z aplikacji B przy nawiązywaniu kontaktu z klientem realizował zamówione za jej pośrednictwem zlecenie na przewóz osób na rzecz A Sp. z o.o. sp.k. Dzięki tej aplikacji i wykonanemu przewozowi przedsiębiorstwo A Sp. z o.o. sp.k. uzyskało wynagrodzenie za wykonany przewóz osób, co nie tylko potwierdza, że doszło do wykonania usługi w zakresie transportu drogowego, ale że usługa ta została wykonana w imieniu i na rzecz tego przedsiębiorstwa.

Niewątpliwie zatem w niniejszej sprawie podmiotem wykonującym transport drogowy był przedsiębiorca, w imieniu którego zarządzającym transportem był skarżący. Tym samym to na przedsiębiorcy, a w tym przypadku na profesjonalnym zarządcy transportu spoczywa odpowiedzialność za zabezpieczenie spełnienia wymogów w zakresie przewozu osób, w tym wymagań dotyczących kierowców i to niezależnie od formy ich zatrudnienia. Za zupełnie bezzasadne należy uznać zarzuty Skarżącego dotyczące naruszenia wskazanych w skardze przepisów postępowania administracyjnego w zakresie niewystarczającego wyjaśnienia na jakiej podstawie kontrolowany kierowca współpracował z A Sp. z o.o. sp.k. Bezsprzecznie bowiem kierowca wykonywał przewóz osób w imieniu wymienionego wyżej przedsiębiorcy i na jego rzecz, a to na jakiej czynił to podstawie prawnej - czy na podstawie umowy o pracę czy umowy cywilnoprawnej nie ma znaczenia. Celem przepisów nakładających na przedsiębiorcę obowiązek skierowania kierowców na badania lekarskie i psychologiczne jest zapewnienie bezpieczeństwa w ruchu drogowym poprzez wyeliminowanie osób, których stan zdrowia nie pozwala na pracę w charakterze kierowcy. Przyjęcie zatem, że tylko kierowcy zatrudnieni na umowę o pracę podlegają obowiązkowym badaniom lekarskim i psychologicznym, a ci pracujący np. na umowę zlecenia nie, nie jest niczym uzasadnione. Taka wykładnia omawianych przepisów ustawy o transporcie drogowym stawiałaby w uprzywilejowanej pozycji przedsiębiorców zlecających wykonywanie przewozu kierowcom zatrudnianym na tzw. "umowach śmieciowych" i skłaniałaby ich do rezygnacji z podpisywania z nimi umów o pracę. Naruszałoby to też zasadę równości wobec prawa, gdyż przedsiębiorca zatrudniający kierowców na umowę o pracę byłby w gorszej sytuacji niż przedsiębiorca zlecający kierowcom wykonywanie przewozu osób na podstawie umów cywilnoprawnych.

W związku z powyższym Sąd uznał, że fakt, iż kontrolowany kierowca wykonywał przewóz osób na podstawie umowy zlecenia nie zwalniał przedsiębiorcę z obowiązku skierowania go na badania lekarskie. Tym samym nałożenie na skarżącego kary pieniężnej za wykonywanie przewozu drogowego przez kierowcę, który nie posiadał orzeczenia lekarskiego braku przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy, jak również wypisu z licencji, było prawidłowe.

Sąd podkreśla więc, że w sytuacji ustalenia przez organy administracyjne osoby zarządzającego transportem w przedsiębiorstwie posiadającym licencję na wykonywanie krajowego transportu osób w zakresie przewozu osób samochodem osobowym, osoba ta podlega karze administracyjnej określonej w załączniku nr 4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2019 r. poz. 2140) za brak zaświadczenia lekarskiego o braku przeciwwskazań zdrowotnych i psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy u kierowcy wykonującego przewóz (lp. 4.2 załącznika), za brak wypisu z licencji (lp. 1.2 załącznika), bez względu na rodzaj umowy, na podstawie której kierowca wykonuje przewóz (pisemnej czy ustnej, umowy o pracę czy cywilnoprawnej umowy zlecenia).

Nie zasługuje na uwzględnienie zarzut skarżącego, że to nie on powinien być adresatem zaskarżonej decyzji. Jak to już zostało powyżej wskazane skarżący w dniu kontroli pełnił w A Sp. z o.o. sp.k. z siedziba w R funkcję zarządzającego transportem. Jak wynika z akt sprawy nałożenie na skarżącego kary pieniężnej nastąpiło na podstawie art. 92a ust. 2 u.t.d. Przepis ten określa trzy podmioty, na które nakłada się karę pieniężną za naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego:

1) zarządzającego transportem,

2) osobę, o której mowa w art. 7c ustawy,

3) każdą inną osobę wykonującą czynności związane z przewozem drogowym.

Status zarządzającego transportem został określony w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 z 21 października 2009 r. ustanawiającym wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylającym dyrektywę Rady nr 96/26/WE (Dz.Urz.UE.L2009.300.51). Zgodnie z treścią art. 2 pkt 5 wymienionego rozporządzenia, zarządzający transportem oznacza osobę fizyczną zatrudnioną przez przedsiębiorcę lub, jeżeli przedsiębiorca jest osobą fizyczną, tę osobę fizyczną lub, w razie potrzeby, inną osobę fizyczną wyznaczoną przez tego przedsiębiorcę na podstawie umowy, zarządzającą w sposób rzeczywisty i ciągły operacjami transportowymi przedsiębiorcy. W myśl art. 4 ust. 1 lit. a wymienionego rozporządzenia przedsiębiorca wykonujący zawód przewoźnika drogowego wyznacza przynajmniej jedną osobę fizyczną - zarządzającego transportem - która spełnia warunki przewidziane w art. 3 ust. 1 lit. b i d i która w sposób rzeczywisty i ciągły zarządza operacjami transportowymi tego przedsiębiorstwa.

Podkreślić należy, że w świetle ustawy o transporcie drogowym osoba wykonująca czynności związane z przewozem drogowym jest zobowiązana do działań organizacyjnych gwarantujących bezpieczeństwo innych użytkowników dróg, w tym doboru takich kierowców, którzy będą posiadali stosowne uprawnienia do wykonywania przewozów. Kierowca wykonujący przewóz musi dysponować zaświadczeniem lekarskim i zaświadczeniem psychologa o braku przeciwwskazań zdrowotnych i psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy. Wykonywanie przewozu drogowego przez kierowcę, który nie posiada orzeczenia lekarskiego o braku przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy oraz, który nie posiada orzeczenia psychologicznego o braku przeciwwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy, sankcjonowane jest - odpowiednio w punktach 4.2 i 4.3 załącznika nr 4 do ustawy o transporcie drogowym - karą w wysokości 1.000 złotych za każde naruszenie, z kolei niewyposażenie kierowcy w wypis z licencji sankcjonowane jest w punkcie 1.2 załącznika nr 4 do ustawy o transporcie drogowym karą w wysokości 500 złotych.

Decyzja o nałożeniu kary ma charakter związany i w razie stwierdzenia w czasie kontroli drogowej naruszenia obowiązków lub warunków wykonywania przewozu drogowego organ - co do zasady - zobowiązany jest do ustalenia kary pieniężnej w wysokości określonej w załączniku i nałożenia jej w wysokości nie wyższej, niż wynikająca z art. 92a ust. 2 u.t.d. Natomiast odstąpienie od nałożenia kary i zwolnienie się przez wykonującego przewóz przewoźnika z odpowiedzialności możliwe jest jedynie w sytuacji wystąpienia okoliczności przewidzianych w art. 92b i art. 92c u.t.d. Takie okoliczności jednak w sprawie nie zaistniały. Również skarżący w trakcie postępowania administracyjnego takich okoliczności nie wskazał. Organy zasadnie zatem nałożyły na skarżącego, na podstawie art. 92a ust. 2 u.t.d., karę pieniężną za naruszenia określone w Lp. 1.2, 4.2 i 4.3 załącznika nr 4 do ustawy.

Wobec powyższego Sąd stwierdza, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji zostały wydane zgodnie z obowiązującymi przepisami i nie zachodzą przesłanki uzasadniające ich uchylenie, a zgromadzony w sprawie materiał dowodowy należy uznać za kompletny i wyczerpujący, pozwalający na wydanie decyzji zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Ponadto w decyzjach wskazano okoliczności i fakty, które zostały udowodnione, na których oparły się organy wydając swoje rozstrzygnięcia. Nie może być zatem mowy o naruszeniu art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 107 § 3 i art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego.

W związku z powyższym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.