Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 2139/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-11-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 156  par. 1
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Cieśla, , Sędzia WSA Jolanta Augustyniak – Pęczkowska, Sędzia WSA Renata Nawrot (spr.), Protokolant ref. staż. Julia Murawska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 listopada 2012 r. sprawy ze skargi Z. S.-J. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2009 r. znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji. skargę oddala


UZASADNIENIE

Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] kwietnia 2009 r. znak [...] wydaną na podstawie art. 157 § 1 i art. 158 § 1 w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000r. Nr 98 poz. 1071 ze zm. - zwanej dalej k.p.a.) w zw. z art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2006 r., Nr 156, poz. 1118 ze zm.) - po rozpatrzeniu wniosku Z. S.-J. i T. M. o stwierdzenie nieważności decyzji Starosty Powiatu W. z dnia [...] lipca 2004 r, nr [...], zmieniającej decyzję Starosty Powiatu W. z dnia [...] grudnia 2001 r., nr [...] zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę domu mieszkalnego jednorodzinnego, budynku gospodarczego, przyłącza energetycznego - wlz, zbiornika na ścieki wraz z przyłączem kanalizacyjnym, wchodzących w skład projektowanego gospodarstwa rolnego w S. na działce nr [...],[...], gmina K., przeniesioną następnie decyzją Starosty Powiatu W. z dnia [...] października 2003 r. nr [...] na nowego inwestora M. S. - stwierdził nieważność decyzji Starosty Powiatu W. z dnia [...] lipca 2004 r., nr [...].

W uzasadnieniu decyzji organ podał, że na dzień wydawania decyzji Starosty Powiatu W. z dnia [...] lipca 2004r, nr [...], na terenie objętym planowaną inwestycją - działce nr [...], we wsi S., gmina K., nie obowiązywały jeszcze ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu położonego we wsi S., podjętego uchwałą Rady Miejskiej w K. z dnia [...] czerwca 2004r., nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu położonego we wsi S. (Dz. Urzędowy Województwa [...] z dnia [...] sierpnia 2004r, Nr 150, poz. 2638). Jak wynika z § 15 powyższej uchwały wchodziła ona w życie po upływie 14 dni od dnia jej ogłoszenia w Dzienniku Urzędowym Województwa [...] - tj. w dniu 27 sierpnia 2004r., a zatem po wydaniu decyzji z dnia [...] lipca 2004r. W tych okolicznościach inwestor powinien dysponować decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, wydaną na jego rzecz oraz obejmującą zakres planowanej inwestycji. W aktach sprawy znajduje się zaś jedynie decyzja Burmistrza Miasta i Gminy K. z dnia [...] lipca 2001 r. o warunkach zabudowy wydana na rzecz G. B.. Wobec tego, że w aktach sprawy nie ma decyzji o warunkach zabudowy na inwestora M. S., a dodatkowo wniosek o zmianę pozwolenia na budowę został złożony w dniu [...] lipca 2004 r., tj. po upływie terminu ważności (31 maja 2003 r.) wymienionej decyzji o warunkach zabudowy z dnia [...] lipca 2001 r., organ stwierdził, że decyzja Starosty Powiatu W. z dnia [...] lipca 2004r. została wydana z rażącym naruszeniem art. 32 ust. 4 pkt 1 Prawa budowlanego.

Po rozpatrzeniu odwołania M. Se. i G. B.-S., Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, decyzją z dnia [...] października 2009 r. znak [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. - uchylił zaskarżoną decyzję w całości i odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Starosty Powiatu W. z dnia [...] lipca 2004 r., nr [...].

Organ odwoławczy wyjaśnił, że w dacie wydawania decyzji Starosty Powiatu W. z dnia [...] lipca 2004r., nr [...], obowiązywał miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego wsi S., gm. K. uchwalony uchwałą Rady Miejskiej w K. w dniu [...] grudnia 1996r., nr [...] (Dz. Urzędowy Województwa [...] z dnia [...] lutego 1997r., Nr 3, poz. 33). Ustalenia powyższego aktu zostały zmienione uchwałą Rady Miejskiej w K. z dnia [...] czerwca 2004r, nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu położonego we wsi S. (Dz. Urzędowy Województwa [...] z dnia [...] sierpnia 2004r., Nr 150, poz. 2638), przy czym jak wynika z § 15 powyższej uchwały wchodziła ona w życie po upływie 14 dni od dnia jej ogłoszenia w Dzienniku Urzędowym Województwa [...] - tj. w dniu 27 sierpnia 2004r. Z tą też datą utraciły moc obowiązujące zapisy miejscowego planu zatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej w K. z dnia [...] grudnia 1996r. Oznacza to, że w dniu 22 lipca 2004r., nieruchomość, na której realizowana była sporna inwestycja objęta była postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z 1996 r, co zwalniało inwestora od obowiązku uzyskania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.

Organ II instancji podał, że z projektu zamiennego zatwierdzonego w/w decyzją Starosty Powiatu W. z dnia [...] lipca 2004r, nie wynika, aby sporna inwestycja naruszała ustalenia powyższego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi S. z dnia [...] grudnia 1996r. Paragraf 4 ust. 5 w/w planu określił: linie zabudowy 6m od linii rozgraniczających dróg; dopuszczalną wysokość zabudowy mieszkaniowej 1-3 kondygnacyjną z ewentualną realizacją ostatniej kondygnacji na poddaszu; kształt dachu stromy.

Dalej organ stwierdził że decyzja z dnia [...] lipca 2004r. zatwierdziła dopuszczalny w świetle ww. planu projekt budowlany przewidujący realizację budynku parterowego, posiadającego stromy dach, znajdującego się w odległości 15m od północnej granicy działki, rozgraniczającej działkę inwestycyjną od drogi. Ponadto organ odwoławczy wskazał, że weryfikowana decyzja Starosty Powiatu W. z dnia [...] lipca 2004r, nr [...], nie narusza również w sposób rażący innych przepisów prawa budowlanego, nie jest dotknięta żadną z pozostałych przesłanek wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2009 r. złożyła Z. S. – J. wnosząc o jej uchylenie w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Zaskarżonej decyzji skarżąca zarzuciła naruszenie: - art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. -poprzez jego błędne niezastosowanie, gdyż decyzja Starosty Powiatu W. z dnia [...] lipca 2004r. została wydana z rażącym naruszeniem art. 32 ust. 4 w zw. z art. 28 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, art. 7 k.p.a. w zw. z art. 138 k.p.a. w zw. z art. 78 § 1 k.p.a. poprzez niedopuszczenie i nieprzeprowadzenie dowodu z mapy, projektów, ortofotomapy, art. 10 k.p.a. poprzez wydanie decyzji bez umożliwienia stronom wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszenia żądań przed wydaniem decyzji.

Skarżąca podniosła, że organ nie rozważył udokumentowanej okoliczności wybudowania inwestycji jeszcze przed wydaniem decyzji kontrolowanej w postępowaniu nieważnościowym.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o jej oddalenie.

Wyrokiem z dnia 19 października 2010 r. w sprawie sygn. akt VII SA/Wa 48/10, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu skargi Z. S. – J. na decyzję Głównego Inspektora Budowlanego, uchylił zaskarżoną decyzję. Nadto stwierdził, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku.

W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że domagający się stwierdzenia nieważności podnosili, że kontrolowana w postępowaniu nieważnościowym decyzja zapadła z naruszeniem § 271 pkt 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2002 r., Nr 75, poz. 690 ze zm.). Zdaniem Sądu, organ drugiej instancji (Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego) w zaskarżonej decyzji, z naruszeniem art. 77 § 3 i 107 Kpa, nie odniósł się do zgodności przedmiotowego projektu budowlanego z § 271 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75, poz. 690 ze zm.), co musiało skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wnieśli G. B.-S. i M. S. zarzucając zaskarżonemu wyrokowi naruszenie art. 156 Kpa, poprzez jego wadliwą wykładnię i w konsekwencji nietrafne przyjęcie, wbrew prawidłowej wykładni tego artykułu, że możliwe i konieczne jest uchylenie wskazywanej przez wnioskodawcę decyzji, w sytuacji, gdy nie stwierdzono naruszenia, zaś ewentualnym wskazywanym (nietrafnie) przyczynom naruszenia prawa nie można żadną miarą przypisać charakteru rażącego naruszenia prawa; ponadto - z ostrożności - naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. §271 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U z 2002 r., Nr 75, poz. 690 ze zm.) poprzez jego zastosowanie z pominięciem ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, oraz wyłączeń przewidzianych rozporządzeniem, w tym § 213, 276 ust. 2, 282 Rozporządzenia MI, tj. norm wyłączających stosowanie § 271 w sprawie administracyjnej zakończonej ostateczną decyzją administracyjną, o której stwierdzenie nieważności wnioskodawca wnosił. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podkreślono w szczególności, iż uchylając zaskarżoną decyzję, Sąd I instancji wskazał na konieczność wyjaśnienia sprawy, w zakresie właściwym dla postępowania zwykłego, bez uwzględnienia okoliczności, że kwestionowana decyzja kontrolowana była w postępowaniu nieważnościowym.

Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 1 sierpnia 2012 r. w sprawie II OSK 819/11, uchylając zaskarżony wyrok i przekazując sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sadowi Administracyjnemu, uznał że skarga kasacyjna została oparta na usprawiedliwionych podstawach.

W ocenie NSA, podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty koncentrują się wokół błędnego stanowiska Sądu I instancji wyrażonego w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, iż konieczne jest wyjaśnienie sprawy w oparciu o art. 77 § 3 i art. 107 Kpa, tak jak gdyby postępowanie administracyjne toczyło się w trybie zwykłym, a nie w trybie nadzwyczajnym, tj. nieważnościowym. Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, że w postępowaniu o stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji administracyjnej analizie i ocenie podlega wyłącznie to, czy zaistniała którakolwiek z przesłanek nieważnościowych określonych w art. 156 § 1 Kpa. Nie każde, nawet oczywiste, naruszenie prawa musi być przy tym uznane za rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 Kpa. Ocenie organu administracji, a następnie sądu administracyjnego, podlega zatem to, czy do naruszenia prawa kwestionowaną decyzją doszło, a jeśli tak, czy można mówić o rażącym naruszeniu prawa, czy też jest to wprawdzie naruszenie prawa, lecz nie mające w istocie charakteru rażącego, gdyż da się pogodzić z porządkiem prawnym. Nadto Sąd rozpoznający skargę kasacyjną wyjaśnił, że rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 Kpa zachodzi wtedy, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią prawa i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że owa decyzja nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa.

W konkluzji Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, iż zakres badania przedmiotowej sprawy przez organy administracji wyznaczał przepis art. 156 Kpa, a zatem iż powinna być ona zbadana wyłącznie w zakresie zaistnienia którejkolwiek z przesłanek wskazanych w tym przepisie.

Po ponownym rozpoznaniu sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje :

Skarga nie jest zasadna.

Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, badając prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafność ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu, na podstawie art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).

W rozpatrywanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły.

Na wstępie przypomnieć należy, że postępowanie o stwierdzenie nieważności rozstrzygnięcia administracyjnego stanowi wyjątek od przyjętej przez ustawodawcę w art. 16 § 1 k.p.a. zasady trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych. Jedną z przesłanek wymienionych w art. 156 § 1 K.p.a. pozwalających na stwierdzenie nieważności, jest wydanie decyzji z rażącym naruszeniem prawa. Z kolei przesłankami, które pozwalają uznać, iż doszło do rażącego naruszenia prawa są oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze - skutki, które wywołuje decyzja (wyrok NSA z dnia 20 września 2009r. sygn. akt I OSK 1729/07; wyrok NSA z dnia 9 lutego 2005r., sygn. akt OSK 1134/04; wyrok WSA w Warszawie z dnia 1 czerwca 2009r., sygn. akt VII SA/Wa 565/09).

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego w zaskarżonym rozstrzygnięciu prawidłowo ustalił, że decyzja Starosty Powiatu W. z dnia [...] lipca 2004 r., nie jest obarczona żadną z wad, o których mowa w art. 156 § 1 K.p.a.

W szczególności organ stwierdził, że kontrolowana decyzja nie narusza w sposób rażący przepisów Prawa budowlanego, ani postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi S. z dnia [...] grudnia 1996 r. Odnosząc się szczegółowo do powyższej kwestii GINB wyjaśnił, że w momencie wydawania decyzji Starosty Powiatu W. z dnia [...] lipca 2004 r., obowiązywał miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego wsi S., gmina K. uchwalony uchwałą Rady Miejskiej w K. w dniu [...] grudnia 1996 r. nr [...] (Dz. Urzędowy Województwa [...] z dnia [...] lutego 1997 r., nr 3, poz. 33). Ustalenia tego aktu zostały zmienione uchwałą Rady Miejskiej w K.z dnia [...] czerwca 2004 r., w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu położonego we wsi S., przy czym powyższa uchwała wchodziła w życie w dniu 27 sierpnia 2004 r.

Słusznie w tej sytuacji organ odwoławczy (GINB) stwierdził, że w dniu [...] lipca 2004 r., tj. w dacie wydania decyzji zatwierdzającej projekt zamienny, nieruchomość na której realizowana była inwestycja uczestników S., objęta była postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, co zwalniało inwestora od obowiązku uzyskania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Również analizując projekt zamienny, zatwierdzony decyzją Starosty Powiatu W. z dnia [...] lipca 2004 r., nie można zarzucić, aby sporna inwestycja naruszała ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi S. z dnia [...] grudnia 1996 r., bowiem została uwzględniona linia zabudowy 6 m od linii rozgraniczających dróg, dopuszczalna wysokość zabudowy mieszkaniowej 1- 3 kondygnacje z ewentualną realizacją ostatniej kondygnacji na poddaszu oraz kształt dachu stromy.

Wreszcie zaznaczyć należy, że zatwierdzony zamienny projekt budowlany przewidywał realizację budynku parterowego, znajdującego się w odległości 15 m od granicy działki północnej rozgraniczającej działkę inwestycyjną od drogi, posiadającego stromy dach. Wprawdzie zaskarżona decyzja nie odnosi się wprost do

postanowień rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. sprawie warunków technicznych, jak powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r., Nr 75, poz. 690), to nie mniej stwierdzić należy, że organ odwoławczy odniósł się do linii zabudowy, wysokości inwestycji czy kształtu dachu.

Ponadto zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r., Nr 156, poz. 1118 z późn. zm., w brzmieniu na dzień 22 lipca 2004 r.) przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę właściwy organ architektoniczno budowlany musiał sprawdzić zgodność projektu budowlanego zamiennego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego trafnie wskazał, iż zmiany wynikające z projektu budowlanego zamiennego w stosunku do projektu budowlanego zatwierdzonego decyzją o pozwoleniu na budowę, nie naruszają w sposób rażący przepisów prawa budowlanego, a tym samym przesłanek wymienionych w art. 156 § 1 K.p.a.

Słusznie organ II instancji wskazał, że bez wpływu na podjęte rozstrzygnięcie pozostaje fakt, czy istotnie dokumentacja projektowa będąca podstawą do wydania kontrolowanego pozwolenia na budowę została sporządzona niezgodnie z rzeczywistym stanem faktycznym. Za opracowanie dokumentacji projektowej odpowiada bowiem uprawniony projektant. Organ administracji architektoniczno-budowlanej nie jest zobowiązany do weryfikacji zgodności projektu ze stanem faktycznym, jeśli jest on wykazany w sposób prawem przewidziany (mapy). Zwłaszcza w postępowaniu nadzwyczajnym w sprawie stwierdzenia nieważności ta argumentacja nie mogła być podstawą do stwierdzenia wydania decyzji z rażącym naruszeniem prawa.

Zarzuty skarżącej są bezzasadne. Podnoszona w skardze okoliczność, że roboty budowlane zostały rozpoczęte przed wydaniem decyzji z dnia [...] lipca 2004 r. zatwierdzającej projekt budowlany w zakresie zmian, nie może być przedmiotem kwestionowania w postepowaniu nieważnościowym, w kontekście naruszenia art. 32 ust. 4 i 28 Prawa budowlanego.

Podobnie kolejny zarzut, związany z przeprowadzeniem dowodu z map, czy ortofotomap, dla ustalenia, że co najmniej w dniu 4 lutego 2004 r. na działce objętej decyzją Starosty Powiatu W. stał już wybudowany dom, należy uznać za argument chybiony, albowiem skarżąca całkowicie pomija, że skarga dotyczy postępowania nieważnościowego. Te wywody zaś mogłyby odgrywać znaczącą rolę w postepowaniu zwykłym. Nawet ewentualne wykazanie naruszenia prawa co do przepisu art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego, nie stanowi o tym, że jest to rażące naruszenie prawa.

Rażące naruszenie prawa, o którym mowa w powołanym powyżej przepisie, oznacza wadliwość decyzji, wskutek naruszenia norm prawnych regulujących działania administracji publicznej w indywidualnych sprawach, w szczególności przepisów prawa procesowego oraz materialnego, o szczególnym ciężarze gatunkowym. Zachodzi więc w przypadku, gdy czynność zmierzająca do wydania decyzji administracyjnej oraz treść załatwienia sprawy w niej wyrażona stanowią zaprzeczenie stanu prawnego sprawy w całości lub w części. Nie chodzi przy tym o błędy w wykładni prawa, lecz o przekroczenie prawa w sposób jasny i niedwuznaczny. Organ wydając decyzję czyni to niezgodnie z treścią normy prawnej na tyle wyraźnie, że nie budzi to wątpliwości interpretacyjnych (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 grudnia 2005 r., sygn. akt III SA/Wa 2297/05, publ. Lex Polonica nr 1253729 i wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 października 2003 r., sygn. akt IV SA 905/02, publ. Lex Polonica nr 364318).

Kolejny zarzut skargi dotyczył naruszenia art. 7 K.p.a. w związku z art. 138 K.p.a. i art. 78 § 1 K.p.a., w zakresie nie przeprowadzenia dowodu z map i projektów, co również podkreślić należy jest argumentem nieuzasadnionym, z uwagi na tryb postepowania nadzwyczajnego.

W postępowaniu nieważnościowym ocenie organu nadzoru podlegała wyłącznie dokumentacja projektowa, w oparciu o którą orzekał organ administracji architektoniczno-budowlanej zatwierdzając projekt budowlany i udzielając inwestorowi pozwolenia na budowę.

Wobec tego odnosząc się do zarzutu naruszenia § 271 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, zaakcentować należy, że organ nadzoru architektoniczno-budowlanego nie zakwestionował naruszenia tego przepisu przy zatwierdzeniu projektu budowlanego zamiennego, w postepowaniu zwyczajnym. Natomiast przepis ten ( czy jego naruszenie) - nie może stanowić o nieważności decyzji oraz nie może prowadzić do stwierdzenia nieważności decyzji.

Skarżąca miała wiedzę o wniesionym odwołaniu i toczącym się postępowaniu odwoławczym od decyzji organu I instancji, mogła zapoznać się z aktami sprawy oraz składać odpowiednie wnioski i pisma.

Ponadto stwierdzić należy, że organ odwoławczy wykazał, że decyzja z dnia [...] lipca 2007 r., wydana przez Starostę Powiatu W., nie jest obarczona żadną z pozostałych wad, o których mowa w art. 156 § 1 K.p.a. tj. decyzja nie została wydana z naruszeniem przepisów o właściwości, bez podstawy prawnej; decyzja nie dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną; nie została skierowana do osoby nie będącej stroną w sprawie; nie była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność nie miała charakteru trwałego, w razie jej wykonania nie wywołałaby czynu zagrożonego karą oraz nie zawiera wady powodującej jej nieważności z mocy prawa.

W tym stanie rzeczy na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.-Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. zm.) skargę jako bezzasadną należało oddalić.