Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 2995/02
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2005-10-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 601  Budownictwo, nadzór architektoniczno-budowlany i specjalistyczny, ochrona przeciwpożarowa
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Barbara Skrzycka-Pilch Sędziowie: Sędzia WSA Wanda Antończyk (spf.) Sędzia WSA Dorota Jadwiszczok Protokolant Marta Went po rozpoznaniu w dniu 13 października 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi L. S. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 11 października 2002 r., nr [[...]] w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 14 sierpnia 2002 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego na podstawie art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane (Dz. U. nr 38, poz. 229 ze zm.) w związku z art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (jednolity tekst: Dz. U. z 2000 r., Nr 106, poz. 1126 z późno zm.) oraz art. 104 k.p.a. nakazał W. F., Z. F. i L. S. rozbiórkę obiektu budowlanego o konstrukcji drewnianej pełniącego funkcję WC o wymiarach w rzucie poziomym po obrysie 1,25 m x 1,05 m wzniesionego bez wymaganego pozwolenia na budowę na działce nr [[...]] położonej w K. Gmina K.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazano, że przeprowadzone na przedmiotowej nieruchomości w dniu 22 kwietnia 2002 r. oględziny wykazały, że współwłaściciele wybudowali na niej bez wymaganego pozwolenia na budowę, w 1994 r. opisany wyżej obiekt budowlany.

Organ administracji wskazał, że skoro budowa obiektu została zakończona przed dniem 1 stycznia 1995 r. to w sprawie zastosowanie mają przepisy ustawy z 24 października 1974 r. Prawo budowlane.

Stosownie do art. 37 ust. 1 pkt 1 tej ustawy organ administracji zobowiązany jest wydać nakaz rozbiórki, gdy obiekt budowlany został zrealizowany niezgodnie z przepisami obowiązującymi w okresie jego budowy (bez wymaganego pozwolenia na budowę - art. 28 § 1 prawa budowlanego) oraz na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie jest przeznaczony pod zabudowę albo jest przeznaczony pod innego rodzaju zabudowę.

Powołując się na ustalenia planu zagospodarowania przestrzennego Gminy K. zatwierdzonego uchwałą nr [[...]] Rady Gminy z dnia 30 lipca 1993 r. (Dz. Urz. Woj. Gd. nr 16, poz. 90) organ administracji wskazał, że działka nr [[...]] przeznaczona jest pod użytki rolne bez prawa jakiejkolwiek zabudowy.

W ocenie organu spełnione zostały wynikające z powołanych wyżej przepisów, przesłanki do wydania nakazu rozbiórki opisanego wyżej obiektu budowlanego.

Odwołanie od powyższej decyzji wniósł L. S. wnosząc o jej uchylenie w całości bądź też zawieszenie postępowania w sprawie do czasu podjęcia przez Radę Gminy uchwały o zmianie planu zagospodarowania przestrzennego gminy, w zakresie terenów na których wzniesiono obiekty budowlane.

W uzasadnieniu odwołujący wskazywał, że działka została zakupiona dla celów rekreacyjnych po uzyskaniu opinii w Urzędzie Gminy, że w przygotowywaniu jest miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, a po jego zatwierdzeniu działki rekreacyjne zostaną przekształcone w działki z możliwością ich zabudowy.

Nadto odwołujący podał, że dla zachowania warunków sanitarnych i ochrony lasu wybudowane zostało WC o rozmiarach niewiele przekraczających 1m2.

Odwołujący podniósł, że zarówno obecnie obowiązujące Prawo budowlane, jak i prawo budowlane z 1974 r. dopuszczało możliwość budowy budynków gospodarczych o powierzchni zabudowy do 35 m2 bez ubiegania się o pozwolenie na budowę w związku z czym Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego winien powołać się na art. 29, a nie na art. 28 § 1 Prawa budowlanego.

Niezależnie od powyższego wskazał, że władze Gminy nie sprzeciwiały się zabudowie

działek i nie interweniowały po ich zagospodarowaniu.

Rozpoznając odwołanie skarżącego Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o oddalenie skargi podzielając w całości stanowisko organu I instancji.

Organ ponownie wskazał, że obiekt powstał pod rządami prawa budowlanego z 1974 r. i w myśl art. 2 ust. 1 obiekt ten jest tymczasowym budynkiem, który zgodnie z art. 28 ust. 1 prawa budowlanego z 1974 r. można było wybudować po uzyskaniu pozwolenia na budowę.

Organ odnosząc się do treści odwołania ponownie wskazał, że w omawianym przypadku obiekt powstał pod rządami prawa budowlanego z 1974 r., które wymagało pozwolenia na budowę również na wzniesienie tymczasowego budynku, a nadto nie można się zgodzić z argumentem, że prawo budowlane z 1974 r. zwalniało z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę budynków gospodarczych o powierzchni zabudowy do 35m2. Zgodnie z § 44 ust. 2 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 20.02.1975 r. w sprawie nadzoru budowlanego (Dz. U. nr 8, poz. 48 z późn. zm.) pozwolenia na budowę nie wymagała budowa altanek w pracowniczych ogródkach działkowych. Taki stan faktyczny nie zaistniał w nin. sprawie. Nadto nietrafny jest zarzut dot. zastosowania przepisu art. 29 aktualnego prawa budowlanego, skoro obiekt został wybudowany w 1994 r.

W skardze na powyższą decyzję L. S. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji.

W uzasadnieniu skarżący podniósł, iż wydzielona działka nr [[...]] we wsi K. jest kilkuarowa i nie można przyjąć, aby taka działka w kompleksie podzielonego na działki terenu mogła być wykorzystywana do prowadzenia działalności rolniczej. Nadto skarżący podniósł, iż przedmiotowy obiekt jest nietrwały z uwagi na sposób jego wykonania i wymiary. Obiekt ten jest ubikacją i nie było potrzeby posiadania zezwolenia na jego wybudowanie, skoro działka ma charakter typowo rekreacyjny i znajduje się na niej altanka, a więc w konsekwencji istnieje potrzeba istnienia Wc.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o ustroju sądów powszechnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).

Art. 1 § 1 oraz art. 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) stanowi, iż sąd administracyjny sprawuje, w zakresie swej właściwości, kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.

Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem.

Wbrew zarzutom skargi organy administracji obu instancji rozstrzygając sprawę dokonały prawidłowych ustaleń faktycznych, prowadziły postępowanie w zgodzie z przepisami kodeksu postępowania administracyjnego oraz zastosowały właściwe przepisy prawa materialnego.

Z dniem 1 stycznia 1995 r. weszła w życie ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. nr 89, poz. 414 ze zm.), która w art. 103 ust. 2 stanowi, że przepisu jej art. 48 (dotyczącego nakazu rozbiórki), nie stosuje się do obiektów, których budowa została zakończona przed dniem wejścia jej w życie, lub w stosunku do których przed tym dniem zostało wszczęte postępowanie administracyjne. Do takich obiektów stosuje się przepisy dotychczasowe.

W niniejszej sprawie bezspornym jest, że skarżący wybudował na przedmiotowej działce w 1994 r. bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę obiekt budowlany pełniący funkcję WC o wymiarach 1,25 x 1,05 m.

W dacie realizacji tej inwestycji obowiązywała bowiem ustawa z dnia 24 października 1974 r. - Prawo budowlane (Dz. U. nr 38, poz. 229 ze zm.), której przepisy art. 2 ust. 1 oraz 28 ust. 1 pozwalały na rozpoczęcie robót budowlanych związanych ze wzniesieniem nietrwale związanego z gruntem obiektu budowlanego w postaci domku letniskowego wyłącznie na podstawie pozwolenia na budowę i tylko na terenach przeznaczonych na ten cel zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym.

Wobec definicji obiektu budowlanego zawartego w przepisie art. 2 ustawy prawo budowlane z 1974 r., stanowiącego że obiektem budowlanym są zarówno stałe, jak i tymczasowe budynki lub inne stałe lub tymczasowe budowle, zarzut podniesiony w skardze, iż na wzniesienie obiektu będącego ubikacją /WC/ nie było wymagane zezwolenie jest oczywiście niezasadny.

Z ustaleń faktycznych, nie kwestionowanych w skardze, wynika że przedmiotowy obiekt zrealizowano bez pozwolenia na budowę oraz na terenie przeznaczonym w planie miejscowym ogólnym zagospodarowania przestrzennego obszaru miejscowości K. pod teren upraw rolnych i łąk. Działka na której usytuowany jest obiekt, jak również szereg oznaczonych innych działek położonych jest na terenie otuliny {[...]} Parku Krajobrazowego, na którym obowiązują szczególne rygory określone przez przepisy ustawy z 16.10.1991 r. o ochronie przyrody /Dz.u. nr 114, poz. 492 z późn. zm./ oraz rozporządzenie Wojewody Gdańskiego z 8.11.1994r. w sprawie wyznaczenia obszarów chronionego krajobrazu, określenia granic parków krajobrazowych i utworzenia wokół nich zakazów i ograniczeń /Dz. Urzęd. Woj. Gdańskiego nr 27 z 1994 r., poz. 139/.

Z planu wynika jednoznacznie, iż teren, na którym położony jest przedmiotowy obiekt budowlany skarżącego nie jest przeznaczony pod jakąkolwiek zabudowę.

Zarzut podniesiony w skardze, że kilkuarowa działka nie może być wykorzystywana do prowadzenia działalności rolniczej jest w tym stanie rzeczy oczywiście bezzasadny, albowiem plan miejscowego zagospodarowania ustala, że w skład terenu upraw rolnych wchodzi szereg oznaczonych w planie działek leżących na terenie otuliny [[...]] Parku Krajobrazowego a nie tylko działka nr [[...]] należąca do skarżącego.

Spełnione zostały zatem, określone w art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy - Prawo budowlane z 1974 r., przesłanki zobowiązujące organ administracji do wydania nakazu rozbiórki obiektu budowlanego wybudowanego z naruszeniem prawa na terenie nie przeznaczonym pod inwestycję. W myśl dyspozycji art. 37 ust. 1 pkt 1 wskazanej ustawy, obiekty budowlane lub ich części, będące w budowie lub wybudowane niezgodnie z przepisami obowiązującymi w okresie ich budowy, podlegają przymusowej rozbiórce albo przejęciu na własność Państwa bez odszkodowania i w stanie wolnym od obciążeń, gdy terenowy organ administracji państwowej stopnia powiatowego stwierdzi, że obiekt budowlany lub jego część znajduje się na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie jest przeznaczony pod zabudowę albo przeznaczony jest pod innego rodzaju zabudowę.

W świetle niekwestionowanego przez strony stanu faktycznego niniejszej sprawy, w ocenie Sądu, zaistniały przesłanki do tego, ażeby organ administracji I instancji orzekł o rozbiórce domku letniskowego należącego do skarżących, a organ II instancji utrzymał to orzeczenie w mocy.

Rozpatrując sprawę samowoli budowlanej organ odwoławczy prawidłowo wydał decyzję na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dniu jej wydania.

Wobec powyższego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji wyroku.