Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 332/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-05-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6179 Inne o symbolu podstawowym 617
Hasła tematyczne: Uprawnienia do wykonywania zawodu
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 107 par. 3, art. 155
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Urszula Wilk Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Grzelak Sędzia WSA Waldemar Śledzik (spr.) Protokolant ref. Eliza Mroczek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 maja 2011 r. sprawy ze skargi B. S. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie zmiany decyzji ostatecznej oddala skargę


UZASADNIENIE

Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] grudnia 2010 r. nr [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 155 oraz art. 268a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. – Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm. – zwaną dalej "k.p.a.") po rozpatrzeniu odwołania B. S. od decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...] października 2010 r. odmawiającej zmiany ostatecznej decyzji tego organu utrzymał w mocy decyzję tego organu z dnia [...] listopada 2009 r. nr [...] przyznającej licencję pracownika ochrony fizycznej pierwszego stopnia i odmawiającej wydania mu licencji pracownika ochrony fizycznej drugiego stopnia.

Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.

Komendant Wojewódzki Policji w K. (zwany dalej także jako "Komendant Wojewódzki Policji") decyzją nr [...] z dnia [...] listopada 2009 r. na podstawie ustawy z dnia 22.08.1997 r. o ochronie osób i mienia (Dz. U. z 2005 r. Nr 145, poz. 1221 ze zm.) wydał p. B. S., zgodnie z jego wnioskiem z dnia 15 października 2009 r., licencję pracownika ochrony fizycznej pierwszego stopnia.

W dniu 26 lipca 2010 r. p. B. S. wystąpił do Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. o zmianę w trybie art. 155 kpa wskazanej wyżej decyzji z dnia [...] listopada 2009 r. i wydanie mu licencji pracownika ochrony fizycznej drugiego stopnia na czas nieokreślony. Do przedmiotowego wniosku załączył te same dokumenty, które były podstawą do wydania mu licencji pracownika ochrony fizycznej pierwszego stopnia tj. świadectwo ukończenia szkoły podoficerskiej [...] (k. 24 akt administracyjnych sprawy), świadectwo ukończenia średniego studium zawodowego (k. 22 akt administracyjnych sprawy) oraz orzeczenie lekarskie potwierdzające posiadanie zdolności psychofizycznej do wykonywania zadań pracownika ochrony pierwszego i drugiego stopnia (k. 23 akt administracyjnych sprawy).

Komendant Wojewódzki Policji pismem z dnia 23 sierpnia 2010 r. wezwał wnioskodawcę do przedłożenia dokumentu potwierdzającego jego kwalifikacje do uzyskania licencji drugiego stopnia, w tym w szczególności dyplomu szkoły oficerskiej lub zaświadczenia o ukończeniu kursu na pracownika ochrony fizycznej drugiego stopnia. Jednocześnie wyjaśnił zainteresowanemu, że dołączone przez niego do wniosku o zmianę decyzji świadectwo ukończenia szkoły podoficerskiej [...] w K. nie stanowi podstawy do wydania licencji pracownika ochrony fizycznej drugiego stopnia oraz pouczył, że w przypadku nieprzedłożenia wskazanych dokumentów w zakreślonym terminie postępowanie administracyjne w sprawie zmiany decyzji ostatecznej zostanie rozpatrzone na podstawie dotychczas zgromadzonego materiału dowodowego (k. 26 akt administracyjnych sprawy).

W dniu [...] października 2010 r. Komendant Wojewódzki Policji w K. decyzją nr [...] odmówił zmiany decyzji ostatecznej w trybie art. 155 kpa swojej decyzji z dnia [...] listopada 2009 r. przyznającej p. B. S. licencję pracownika ochrony fizycznej pierwszego stopnia.

Uzasadniając powyższą decyzję organ stwierdził, iż zainteresowany, mimo wezwania, nie uzupełnił żądanych przez organ dokumentów (wskazanych w piśmie z dnia 3 sierpnia 2010 r.). Znajdujące się zaś w aktach sprawy dokumenty nie potwierdzają posiadania przez p. B. S. kwalifikacji wskazanych w art. 27 ust. 3 pkt 2 ustawy o ochronie osób i mienia, uprawniających do uzyskania licencji pracownika ochrony fizycznej drugiego stopnia. Jednocześnie Komendant Wojewódzki Policji wskazał, że p. B. S. uzyskał licencję pracownika ochrony pierwszego stopnia na podstawie decyzji z dnia [...] listopada 2009 r., która stała się ostateczna z dniem 25 listopada 2009 r. wobec niezłożenia przez stronę odwołania od tej decyzji.

Pan B. S. wniósł od powyższej decyzji w ustawowym terminie odwołanie do Komendanta Głównego Policji domagając się jej uchylenia. W uzasadnieniu podniósł, że Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji przekroczył zakres upoważnienia ustawowego w wydanym rozporządzeniu z dnia 7 sierpnia 1998 r. w sprawie rodzajów dyplomów i świadectw wydawanych przez szkoły i inne placówki oświatowe, które potwierdzają uzyskanie specjalistycznych kwalifikacji w zakresie ochrony osób i mienia (...), ponieważ zamiast określenia rodzaju dokumentów potwierdzających uzyskanie specjalistycznego wykształcenia, wskazał rodzaje licencji jakie może uzyskać funkcjonariusz Policji w zależności od posiadanego stopnia służbowego, "co tworzy prawa podmiotowe w sensie podziału funkcjonariuszy Policji i przypisywanej im licencji na oficerów i podoficerów". W ocenie odwołującego, stosowanie tych przepisów jest rażącym naruszeniem prawa materialnego i powinno skutkować wyeliminowaniem decyzji organu I instancji z obrotu prawnego.

Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] grudnia 2010 r., powołując się na art. 138 § 1 pkt 1 i art. 155 oraz art. 268a k.p.a., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję odmawiającą zmiany ostatecznej decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...] listopada 2009 r. przyznającej p. B. S. licencję pracownika ochrony fizycznej pierwszego stopnia i wydania licencji pracownika ochrony fizycznej drugiego stopnia.

W uzasadnieniu organ podniósł, że tryb określony w art. 155 kpa służy wydaniu nowej decyzji, która inaczej ukształtuje prawa lub obowiązki strony określone w dotychczasowej ostatecznej decyzji. W wyniku jego zastosowania z obrotu prawnego może zostać wyeliminowana zarówno decyzja niewadliwa, jak i obarczona wadami, z wyłączeniem wad kwalifikowanych, określonych w art. 145 i 156 kpa. Rozstrzygnięcie dotyczy przy tym wyłącznie tych kwestii, które były przedmiotem rozstrzygnięcia zawartego w decyzji poddanej za zgodą strony ponownej ocenie. Uchylenie lub zmiana decyzji w tym trybie może zajść jedynie wtedy, gdy ustawodawca w przepisie prawa materialnego przewidzi pewien "luz decyzyjny" i w obszarze owego "luzu decyzyjnego" wzgląd na ważny interes społeczny lub słuszny interes strony może doprowadzić do uchylenia lub zmiany decyzji. W razie zaś gdy ustawodawca w sposób sztywny i bezwarunkowy narzuca określone rozwiązanie zastosowanie art. 155 kpa nie jest możliwe.

Ponieważ przedmiotem żądania strony o zmianę decyzji w trybie art. 155 kpa było uzyskanie więcej praw, niż to wynikało z decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. (strona chciała uzyskać licencję drugiego stopnia, ustalającą szerszy zakres wykonywanych w jej ramach zadań pracownika ochrony niż uzyskana licencja pierwszego stopnia) brak było podstaw do zmiany bądź uchylenia decyzji ostatecznej w tym trybie, gdyż strona nie może uzyskać licencji wyższego stopnia albowiem nie spełnia wymogów formalnych. Sprzeciwiają się bowiem temu przepisy ustawy o ochronie osób i mienia, które określają odrębne kryteria uzyskania licencji obydwu stopni. Rozstrzygnięcie sprawy następuje na podstawie innych przesłanek w zakresie kwalifikacji zawodowych, a ich zróżnicowanie nastąpiło - stosownie do upoważnienia ustawowego - w akcie prawa powszechnie obowiązującego, tj. rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 sierpnia 1998 r. w sprawie rodzajów dyplomów i świadectw wydawanych przez szkoły i inne placówki oświatowe, które potwierdzają uzyskanie specjalistycznych kwalifikacji w zakresie ochrony osób i mienia ... (Dz. U. Nr 113, poz. 731 ze zm.) .

Ponadto Komendant Główny Policji wyjaśnił odwołującemu się od decyzji, że art. 155 k.p.a. miałby o tyle zastosowanie, gdyby organ wydał ją w wyniku błędnej oceny stanu faktycznego w zakresie kwalifikacji zawodowych strony bądź pomyłki samej strony co do treści żądania, skutkiem czego uzyskała mniej praw, niż faktycznie by jej przysługiwało w świetle przepisów prawa materialnego. Żadna z tych okoliczności w sprawie jednak nie wystąpiła. Strona przedstawiła te same dokumenty dotyczące jej kwalifikacji w zakresie ochrony osób i mienia, a na wezwanie organu o ich uzupełnienie nie zareagowała. Stan faktyczny w sprawie wydania stronie licencji pracownika ochrony fizycznej pierwszego stopnia nie uległ więc żadnej zmianie w zakresie merytorycznych wymogów, które strona spełniała ubiegając się o jej przyznanie. Organ I instancji słusznie więc orzekł, iż żądanie strony nie jest możliwe do spełnienia, skoro nie przedstawiła ona żadnych dowodów świadczących, iż powinna uzyskać więcej praw, niż przyznano jej w dacie decyzji ostatecznej. Jednocześnie Komendant Główny Policji zauważył, że uzasadnienie rozstrzygnięcia Komendanta Wojewódzkiego Policji nie w pełni odpowiada dyspozycji art. 107 § 3 k.p.a. Okoliczność ta nie daje jednak podstaw do zmiany bądź uchylenia jego decyzji. Postępowanie odwoławcze nie ogranicza się bowiem tylko do oceny prawidłowości zaskarżonej decyzji, ale jego celem jest ponowne rozpatrzenie sprawy. Błędy popełnione przez organ I instancji, jeśli nie miały wpływu na sposób rozstrzygnięcia sprawy co do istoty i nie stanowią wad kwalifikowanych, podlegają sanacji przez organ odwoławczy, co Komendant Główny Policji w niniejszej sprawie uczynił.

Ponadto organ odwoławczy stwierdził, że zawarte w odwołaniu argumenty, ograniczające się do kwestionowania przepisów rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji odnośnie dokumentów potwierdzających kwalifikacje w zakresie ochrony osób i mienia, tj. aktu prawa powszechnie obowiązującego i przedstawiony przez stronę pogląd co do ich niekonstytucyjności, nie tworzą obiektywnych podstaw do przyznania stronie w myśl art. 155 kpa żądanej licencji pracownika ochrony fizycznej drugiego stopnia.

Od powyższej decyzji Pan B. S. (zwany dalej jako "skarżący") wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Zaskarżonej decyzji zarzucił obrazę prawa materialnego tj. przepisu art. 27 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia przez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż jako osoba, która ukończyła Szkołę Podoficerska Policji nie może ubiegać się o wydanie licencji pracownika ochrony fizycznej drugiego stopnia. W konsekwencji wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji.

Uzasadniając swe żądanie podniósł, że Komendant Główny Policji utrzymując w mocy zaskarżoną decyzję oparł się na rozporządzeniu z dnia 7 sierpnia 1998 r. w sprawie rodzajów dyplomów i świadectw wydawanych przez szkoły i inne placówki oświatowe, które potwierdzają uzyskanie specjalistycznych kwalifikacji w zakresie ochrony osób i mienia (...), które zostało wydane na podstawie art. 35 ustawy o ochronie osób i mienia. Z delegacji ustawowej tego przepisu wynika, że Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji został upoważniony jedynie do określenia rodzaju dyplomów i świadectw wydawanych przez szkoły i inne placówki oświatowe, wymienione w art. 27 ust. 3 pkt 2 cyt. ustawy, które potwierdzają uzyskanie specjalistycznych kwalifikacji w zakresie ochrony osób i mienia. Ustawa nie wskazuje żadnych kryteriów pozwalających sklasyfikować te szkoły. Przekroczenie upoważnienia ustawowego przez wymienione ministra polega więc na tym, że w § 2 pkt 2 cyt. rozporządzenia wprowadził nowe uprawnienia podmiotowe ustalając, że świadectwa szkół podoficerskich uprawniają do uzyskania licencji pierwszego stopnia, natomiast świadectwa szkół oficerskich uprawniają do uzyskania licencji drugiego stopnia. Tymczasem podstawą do wydania licencji może być wyłącznie art. 26 ust. 3 pkt 3 oraz art. 27 ust. 3 pkt ustawy o ochronie osób i mienia, które to przepisy wskazują tylko tyle, że chodzi o szkołę lub placówkę oświatową, która potwierdza uzyskanie specjalistycznego wykształcenia. Skoro organ wydający decyzję za taką szkołę uznał szkołę oficerską [...], to ukończenie takiej szkoły i spełnienie innych warunków wynikających z ustawy upoważnia do wydania licencji pierwszego lub drugiego stopnia w zależności od tego, jaki wniosek złożyła strona. W konsekwencji wywiódł, że "skoro spełnia wszystkie warunki wynikające z ustawy do uzyskania licencji drugiego stopnia i złożył wniosek o zmianę wydanej wcześniej decyzji w trybie art. 155 k.p.a., to za zmianą tej decyzji i przyznaniu mu więcej praw przemawia zarówno interes społeczny jak i słuszny interes strony", gdyż nie sprzeciwiają się temu żadne przepisy szczególne.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał dotychczasowe stanowisko wnosząc o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności.

Ponadto, zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – zwaną dalej także "p.p.s.a."), Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, iż jest ona niezasadna.

Przedmiotem zaskarżenia jest decyzja Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2010 r., którą utrzymano w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...] października 2010 r. odmawiającą zmiany, w trybie art. 155 k.p.a., decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...] listopada 2009 r., którą przyznano Panu B. S. licencję pracownika ochrony fizycznej pierwszego stopnia..

W rozpoznawanej sprawie kontrola legalności zaskarżonej do Sądu decyzji administracyjnej o odmowie zmiany decyzji ostatecznej na podstawie art. 155 k.p.a. p sprowadza się do zbadania czy organy administracji publicznej nie przekroczyły granic uznania administracyjnego podejmując rozstrzygnięcie na podstawie art. 155 k.p.a.

Z wykładni gramatycznej przepisu art. 155 k.p.a. wynika, że organ administracji publicznej może uchylić lub zmienić decyzję ostateczną, jeżeli spełnione są łącznie następujące przesłanki: a) strona wyraziła zgodę na zmianę lub uchylenie decyzji, b) przepisy szczególne nie sprzeciwiają się zmianie lub uchyleniu takiej decyzji, c) za uchyleniem lub zmianą decyzji przemawia interes społeczny lub słuszny interes strony. Uwzględniając regułę interpretacyjną zawartą w przepisie art. 16 § 1 zd. 2 k.p.a., należy przyjąć, że przedmiotem postępowania określonego w art. 155 jest stwierdzenie istnienia przesłanek wymienionych w tym przepisie. W przypadku gdy organ administracji publicznej ustali istnienie tych przesłanek, wówczas może uchylić lub zmienić dotychczasową decyzję ostateczną.

Inaczej mówiąc, przedmiotem postępowania w trybie art. 155 k.p.a. nie jest merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy, której decyzja dotyczy, gdyż zakres nadzwyczajnego postępowania w sprawie uchylenia lub zmiany decyzji ostatecznej ograniczony jest do badania, czy wystąpiły formalne przesłanki warunkujące zastosowanie tej instytucji, tj. czy decyzja na mocy której strona nabyła prawo jest ostateczna, czy jest zgoda strony na jej uchylenie lub zmianę a ponadto, czy jej uchyleniu lub zmianie nie sprzeciwiają się przepisy szczególne i przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony. Ocena, czy w sprawie występują przesłanki przemawiające za wzruszeniem decyzji ostatecznej należy do organu administracji państwowej.

Komendant Główny Policji, rozstrzygając sprawę w trybie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., a więc zgodnie z zasadą dwuinstancyjności rozpoznając ją dwukrotnie merytorycznie uznał, iż brak było podstaw do zmiany bądź uchylenia decyzji ostatecznej na podstawie art. 155 k.p.a. ponieważ sprzeciwiają się temu przepisy szczególne, tj. przepisy o ochronie osób i mienia, które określają odrębne kryteria uzyskania licencji ochrony osób i mienia dla licencji pierwszego i drugiego stopnia.

Sąd podziela tę ocenę.

Jak podnosi się zarówno w piśmiennictwie, jak i judykaturze, postępowanie prowadzone w trybie art. 155 k.p.a. jest samodzielnym postępowaniem, odrębnym od tego, w którym wydano decyzję ostateczną. Jednakże decyzja kończąca postępowanie prowadzone w trybie przewidzianym w art. 155 k.p.a. zapada w sprawie tożsamej z punktu widzenia materialnego ze sprawą zakończoną decyzją wydaną w sprawie pierwotnej. Na sprawę administracyjną w znaczeniu materialnym składają się elementy podmiotowe i przedmiotowe. Przy ustalaniu tożsamości sprawy należy badać te właśnie elementy łącznie. Tożsamość elementów podmiotowych to przede wszystkim tożsamość podmiotu będącego adresatem praw i obowiązków, a także innych stron postępowania. Natomiast tożsamość przedmiotowa to tożsamość tych praw i obowiązków oraz ich podstawy prawnej. W związku z tym nie może budzić wątpliwości, ze decyzja wydawana na podstawie art. 155 k.p.a. może dotyczyć wyłącznie kwestii rozstrzygniętych decyzją, której dotyczy wniosek o jej uchylenie lub zmianę, a nie kwestii nowych.

Inaczej mówiąc, prawna możliwość zastosowania trybu przewidzianego w art. 155 k.p.a. uwarunkowana jest prowadzeniem postępowania w ramach tego samego stanu prawnego i faktycznego oraz z udziałem tych samych stron (por. dla przykładu: Komentarz do art.155 Kodeksu postępowania administracyjnego; autorzy: Łaszczyca Grzegorz, Martysz Czesław, Matan Andrzej; LEX 2010 - wraz z powołanym orzecznictwem sądowoadministracyjnym).

Niedopuszczalna jest zatem w omawianym trybie art. 155 k.p.a. - co do zasady - zmiana decyzji polegająca na zmianie podstawy prawnej rozstrzygnięcia, czego w istocie domaga się skarżący. Jak słusznie zauważył organ II instancji, przedmiotem żądania strony o zmianę decyzji w trybie art. 155 k.p.a. jest uzyskanie "więcej" praw niż wynika to z decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w K.. Skarżącemu wydano bowiem licencję pracownika ochrony fizycznej pierwszego stopnia, na podstawie kwestionowanego przez skarżącego rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia z dnia 7 sierpnia 1998 r. w sprawie rodzajów dyplomów i świadectw wydawanych przez szkoły i inne placówki oświatowe, które potwierdzają uzyskanie specjalistycznych kwalifikacji w zakresie ochrony osób i mienia (...), gdy tymczasem skarżący chciałby uzyskać licencję drugiego stopnia, ustalającą szerszy zakres wykonywanych w jej ramach zadań pracownika ochrony - na innej podstawie prawnej.

Dodatkowego odkreślenia wymaga, że art. 155 k.p.a. może odnosić się do decyzji dotkniętych niekwalifikowanymi wadami (niedającymi podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji czy do wznowienia postępowania) lub decyzji prawidłowych. Otwiera zatem możliwość weryfikacji decyzji podjętych w wyniku wadliwej wykładni prawa materialnego lub decyzji wydanych w ramach norm prawa materialnego - norm uznaniowych, które pozwalają organowi administracji na swobodę działania w zakresie określenia konsekwencji stanu faktycznego sprawy, a więc pozostawiają uznaniu organu wybór treści rozstrzygnięcia, a dokonany wybór może być zmieniony.

Powyższa konstatacja ma o tyle istotne znaczenie, że skarżący wywodzi swoje żądanie o uchylenie decyzji w trybie art. 155 z powodu "niekonstytucyjności" rozporządzenia z dnia 7 sierpnia 1998 r. w sprawie rodzajów dyplomów i świadectw wydawanych przez szkoły i inne placówki oświatowe, które potwierdzają uzyskanie specjalistycznych kwalifikacji w zakresie ochrony osób i mienia (...), a które zostało wydane, jego zdaniem, z przekroczeniem delegacji ustawowej art. 35 ustawy o ochronie osób i mienia. Jak już jednak stwierdzono wcześniej, zarzut niekonstytucyjności przepisu, na którym opiera skargę skarżący, nie uprawnia organu do weryfikacji decyzji ostatecznej w trybie art. 155 k.p.a.

Z powyższych powodów Sąd pominął w swoich rozważaniach podniesione przez skarżącego zarzuty dotyczące ewentualnego naruszenia "postanowień art. 97 ust. 1 i art. 92 oraz art. 2 Konstytucji RP w systemie stanowionego prawa powszechnie obowiązującego (...)", gdyż nie ma to istotnego znaczenia z punktu widzenia rozpoznawanej prawidłowości zastosowanego trybu z art. 155 k.p.a.

Przesłanki wyznaczone w art. 155 k.p.a. muszą wystąpić łącznie, aby organ mógł odstąpić od związania ogólną zasadą trwałości decyzji administracyjnej i dokonać weryfikacji decyzji w trybie nadzwyczajnym. Jak podnosi się w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, nie jest dopuszczalna weryfikacja decyzji tylko w oparciu o jedną przyjętą w art. 155 k.p.a. przesłankę, a mianowicie, gdy przemawia za tym słuszny interes strony (por. wyroki NSA z dnia 17 czerwca 2005 OSK 1968/04 i z dnia 24 maja 2005 r. OSK 1792/04). Słuszny interes strony, to przy tym jedynie interes godny ochrony i taki który nie stoi w sprzeczności z prawem. Dlatego też Sąd nie może podzielić poglądu skarżącego, że "za przyznaniem mu więcej praw przemawia zarówno interes społeczny jak i słuszny interes strony", gdyż sprzeciwiają się temu wskazane na wstępie "przepisy szczególne". Inaczej mówiąc, w rozpoznawanej sprawie interes strony, która domaga się przyznania mu licencji "wyższej", niż otrzymał, tj pracownika ochrony fizycznej drugiego stopnia, stoi w opozycji do wskazanych przez organ przepisów ustawy o ochronie osób i mienia, które określają odrębne kryteria uzyskania licencji dla poszczególnych stopni.

Rekapitulując powyższe Sąd uznał, że zaskarżony wyrok odpowiada prawu, a zarzuty skargi z przyczyn przedstawionych wcześniej nie są trafne.

Niezależnie od poczynionych ustaleń i wyprowadzonych wniosków, Sąd podziela stanowisko Komendanta Głównego Policji jako organu II instancji, że decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. w rozstrzyganej sprawie nie odpowiada wymogom art. 107 § 3 k.p.a. albowiem w uzasadnieniu tejże decyzji pominięto w ogóle aspekt czy w sprawie zachodzą przesłanki uzasadniające uchylenie bądź zmianę decyzji ze względu na interes społeczny i słuszny interes strony oraz czy ewentualnemu uchyleniu lub zmianie nie sprzeciwiają się przepisy szczególne. Zamiast tego skoncentrowano się de facto na ponownym merytorycznym rozpatrzeniu sprawy zakończonej decyzją ostateczną. Tymczasem postępowanie prowadzone na podstawie art. 155 k.p.a. nie może zmierzać do ponownego merytorycznego rozpatrzenia sprawy zakończonej ostatecznym rozstrzygnięciem" (wyrok NSA z dnia 5 stycznia 2007 r., I OSK 586/06, Lex nr 320845).

Błąd ten został jednak skutecznie, zdaniem Sądu, sanowany przez organ II instancji, który - jak już stwierdzono wcześniej – rozpoznając sprawę nie tylko pod kątem kontroli zasadności zarzutów podniesionych przez skarżącego w odwołaniu, ale i merytorycznie, prawidłowo przeprowadził postępowanie administracyjne pod kątem możliwości zastosowania w sprawie trybu przewidzianego w art. 155 k.p.a.

Dodać można, że przepis art. 138 k.p.a. wyraźnie przyznaje organowi odwoławczemu kompetencje do merytorycznego załatwienia sprawy (por. dla przykładu: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 października 2010 r.; sygn. Akt II OSK 1705/09; LEX nr 746742).

Reasumując powyższe, zdaniem Sądu, Komendant Główny Policji jako organ II instancji, dokonał prawidłowej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego oraz sposób wystarczający i przekonujący wyjaśnił motywy swojego rozstrzygnięcia, czemu dał wyraz w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji zgodnie z wymogami określonymi w art. 107 § 3 k.p.a.

Mając na względzie powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie przepisu art. 151 p.p.s.a. - orzekł, jak w sentencji wyroku.