Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SA/Wr 37/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2009-06-03 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6210 Dodatek mieszkaniowy
Hasła tematyczne: Dodatki mieszkaniowe
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 2 ust. 1 pkt 1, art. 5 ust. 1 pkt 2, art. 6 ust. 1 i 2
journal: Dz.U. 2001 nr 71 poz 734
law: Ustawa z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych.
article: art. 138 par. 2
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Tadeusz Kuczyński Sędziowie Sędzia WSA Lidia Serwiniowska (spr.) Sedzia WSA Wanda Wiatkowska - Ilków Protokolant Jolanta Pociejowska po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 3 czerwca 2009 r. sprawy ze skargi P. H. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania dodatku mieszkaniowego I. oddala skargę, II. przyznaje adwokatowi W. B. kwotę 292, 80 ( słownie: dwieście dziewięćdziesiąt dwa i 80/100) zł w tym 22% VAT od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w postępowaniu sądowym.


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., po rozpatrzeniu odwołania P. W. od wydanej z upoważnienia Burmistrza Miasta Dz. decyzji Dyrektora Ośrodka Pomocy Społecznej w Dz. z dnia [...] Nr [...] w sprawie odmowy przyznania dodatku mieszkaniowego, decyzją z dnia [...] [...], na podstawie art. 138 § 2 kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 2 ust. 1 pkt 1, art. 5 pkt 2, art. 6 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 21 czerwca 2001r. o dodatkach mieszkaniowych /Dz.U. Nr 71, poz. 734/ uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazuje sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, że:

Powołując się na art.2,art.3, art.5, art. 6 i art.7 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 roku o dodatkach mieszkaniowych oraz rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 28 grudnia 2001 roku w sprawie dodatków mieszkaniowych organ I instancji decyzją z dnia [...] Nr [...] odmówił przyznania P. H. dodatku mieszkaniowego na lokal nr [...] przy ul. [...] w Dz. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji podał, iż na ten lokal jest już wydana decyzja przyznająca dodatek mieszkaniowy na rzecz E. H. matki w/w.

Od wydanej decyzji w ustawowym terminie wniósł odwołanie P.H. zarzucając odmowę przyznania dodatku mieszkaniowego, pomimo złożenia odpowiednich dokumentów. Ponadto w/w załączył kserokopię poprzedniej decyzji /od której jak stwierdził się odwołał / z dnia 11 sierpnia 2008 roku wystawionej na mamę E. H. oświadczając, iż na wniosek mamy decyzja została anulowana .

Zaskarżoną decyzję należało uchylić.

Jak wynika z akt sprawy na wniosek E. H. z dnia 1 sierpnia br o przyznanie dodatku mieszkaniowego na lokal przy ul. [...] w Dz. organ I instancji decyzją z dnia [...] Nr [...] przyznał w/w dodatek mieszkaniowy na okres od 1 września 2008 roku do 28 lutego 2009 roku w wysokości 14,05 zł miesięcznie. We wniosku oraz w deklaracji o dochodach E. H. oświadczyła, że prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z synem P. H. Powyższą decyzję E. H. odebrała 26 sierpnia br /potwierdzając jej odbiór własnoręcznym podpisem na kopii decyzji /.

W dniu 29 sierpnia 2008 roku z wnioskiem o przyznanie dodatku mieszkaniowego na zajmowany lokal przy ul. [...] w Dz. wystąpił P. H.

Przy czym wskazać należy, iż najemcą lokalu przy ul. [...] w Dz. jest zarówno E. H. jak i P. H., stąd dodatek winien być przyznany łącznie na powyższych współnajemców i to niezależnie, który w nich ponosi wydatki na zajmowany lokal czy też który z nich wystąpił o przyznanie dodatku mieszkaniowego. W chwili obecnej rozpatrzenie wniosku P. H. zależy od wcześniejszej decyzji z dnia [...] o przyznaniu matce w/w dodatku mieszkaniowego. W sytuacji bowiem, gdy decyzja o przyznaniu dodatku mieszkaniowego na rzecz wnioskodawcy jest prawomocna ponowne wnioskowanie przyznania dodatku mieszkaniowego na ten sam okres jest bezprzedmiotowe i skutkuje umorzeniem postępowania.

Zgodnie z art. 105 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe. Bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego, to brak przedmiotu postępowania, gdy brak jest podstaw prawnych do merytorycznego rozstrzygnięcia danej sprawy. Dopóki orzeczenie rozstrzygające w sposób ostateczny daną sprawę funkcjonuje w obrocie prawnym, kolejne postępowanie dotyczące tej samej materii jest w oczywisty sposób bezprzedmiotowe (wyrok NSA w Katowicach U I SA/Ka 2247/98 z dnia 19 czerwca 2000 r. LEX nr 4439). Zatem skoro żądanie strony rozstrzygnięte zostało już wcześniejszą decyzją administracyjną, to wszczęte podaniem strony postępowanie administracyjne jest bezprzedmiotowe i podlega umorzeniu.

I chociaż w przedmiotowym przypadku P. H. złożył wniosek już po fakcie przyznania dodatku mieszkaniowego /na ten sam lokal, na dany okres/ na rzecz E. H. to zachodzi wątpliwość czy decyzja z dnia [...] o przyznaniu w/w dodatku mieszkaniowego jest ostateczna I w aktach sprawy znajduje się bowiem pismo organu I instancji z dnia 15 września br kierowane do E. H. m.in. z zapytaniem czy pismo - bez wskazania daty - należy traktować jako odwołanie/ czy też pozostaje w obrocie prawnym /w dalszej części skierowanego do strony pisma jest także zapytanie czy należy traktować pismo jako wniosek/. Nie zmienia to faktu, iż organ w piśmie przekazującym odwołanie podał, że przedmiotowa decyzja z dnia 11 sierpnia br nie została anulowana, jak zarzucił P. H.

Faktem natomiast jest iż, w dniu 9 września 2008 roku do organu I instancji wpłynęło pismo E. H., w którym oświadczyła, iż syn P. przejął obowiązki związane z opłacaniem mieszkania i stał się jego głównym najemcą i dlatego w/w wniosła o anulowanie decyzji Nr [...] przyznającej jej dodatek mieszkaniowy. W odpowiedzi na powyższe żądanie pismem z dnia 15 września br organ I instancji powiadomił stronę, iż nie znajduje podstaw prawnych do uchylenia decyzji, bowiem jest ona prawomocna i od miesiąca września 2008 roku realizowana jest wypłata dodatku mieszkaniowego na konto administratora budynku.

Przepisy postępowania administracyjnego nie przewidują terminu anulowania decyzji, o co wniosła E. H. Obowiązkiem organu administracji jest dokładne ustalenie treści żądania strony, która wyznacza rodzaj sprawy będącej przedmiotem postępowania. Organ związany jest tym żądaniem. Treść żądania wyznacza stosowną normę prawa procesowego, która ma znaczenie dla ustalenia zakresu postępowania /wyrok NSA w Warszawie z 2001.07.24 IV SA 1091/99/.

W tej sytuacji rozstrzygnięcie wniosku P. H. - bez określenia w pierwszej kolejności zakresu żądania E. H. odnośnie decyzji z dnia [...] o przyznaniu dodatku mieszkaniowego i rozstrzygnięcia tego żądania - jest przedwczesne.

W skardze na powyższą decyzję skarżący podał, że mama wniosła o anulowanie decyzji o przyznaniu na jej rzecz dodatku mieszkaniowego. Wskazał, że obecnie jest głównym najemcą lokalu i ponosi wszelkie opłaty, z tytułu jego zajmowania. Ponadto podniósł, że spłaca zaległości czynszowe, co nie było brane pod uwagę przy rozpatrywaniu odwołania.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie z argumentacją przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Zgodnie z postanowieniami art. 184 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej i art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U. Nr 153 poz. 1269 ze zm./ sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej przepisu prawa kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne sprawują więc kontrolę aktów i czynności z zakresu administracji publicznej pod względem zgodności z obowiązującym w dacie ich wydania prawem materialnym i przepisami procesowymi.

Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] [...] mocą, której uchylono w całości, na podstawie art. 138 § 2 kodeksu postępowania administracyjnego wydaną z upoważnienia Burmistrza Miasta Dz. decyzję Dyrektora Ośrodka Pomocy Społecznej w Dz. z dnia [...] Nr [...] w sprawie odmowy P. H. przyznania dodatku mieszkaniowego i przekazano sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

Zgodnie z treścią art. 138 § 2 kodeksu postępowania administracyjnego organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji gdy rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub znacznej części.

Przekazując sprawę organ ten może wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy.

Sąd badając zgodność z prawem zaskarżonej decyzji kasacyjnej ocenia jej legalność w zakresie ograniczającym się do wystąpienia przesłanek z powołanego art. 138 § 2 kpa.

Mając powyższe na uwadze Sąd nie stwierdził naruszeń uzasadniających wyeliminowanie zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego albowiem organ odwoławczy zasadnie przyjął, iż postępowanie przed organem pierwszej instancji posiadało braki.

Zostały one przekonująco i w pełni wyłożone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Akceptując jej motywy Sąd nie uznał za wskazane powtarzać tego co powinien wypełnić organ pierwszej instancji w dalszym postępowaniu pozasądowym. Wyliczanie tych czynności byłoby w tym miejscu bezprzedmiotowe. W przekonaniu natomiast Sądu czynności te przekraczały zakaz postępowania uzupełniającego określonego w art. 136 kpa.

W tej sytuacji skargę jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw należało oddalić na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 127 ze zm./.

Orzeczenie o kosztach znajduje uzasadnienie w art. 250 cyt. ustawy w związku z § 23 i § 18 pkt 1 lit. "c" rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz przenoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu /Dz.U. Nr 163, poz. 1348 ze zm./.