Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1136/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-05-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Komisja Lekarska
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 153
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Dąbrowska (spr.), Sędziowie WSA Ewa Kwiecińska, Adam Lipiński, Protokolant sekretarz sądowy Agnieszka Wiechowicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 maja 2018 r. sprawy ze skargi M. T. na orzeczenie Centralnej Komisji Lekarskiej Ministerstwa Spraw Wewnętrznych z dnia [...] maja 2017 r. nr [...] w przedmiocie zdolności do służby w Policji oddala skargę.


UZASADNIENIE

Dnia [...] listopada 2015 r. Rejonowa Komisja Lekarska podległa Ministrowi właściwemu do Spraw Wewnętrznych w G., działając na wniosek Komendanta Wojewódzkiego Policji w G. wydała orzeczenie w odniesieniu do kandydata do służby w Policji – M.T. – w którym rozpoznała u badanego:

- przytępienie słuchu ucha lewego (§ 20 p. 2 lit. N),

- alergiczny nieżyt górnych dróg oddechowych upośledzający sprawność ustroju

(§ 29 p.1 N),

- przebyty uraz kolana prawego z uszkodzeniem więzadeł krzyżowych przednich po przebytym zabiegu rekonstrukcji ACL (2009) – bez §.

i zakwalifikowała badaną osobę do kategorii osób niezdolnych do służby w Policji.

Rozpoznając sprawę wskutek wniesionego przez stronę odwołania Centralna Komisja Lekarska podległa właściwemu Ministrowi do Spraw Wewnętrznych – Skład Orzekający w G., wydała orzeczenie w dniu [...] grudnia 2015 r., w którym rozpoznała u odwołującego:

- alergiczny nieżyt górnych dróg oddechowych (§ 29 p.1 N),

- przebyty uraz kolana prawego z uszkodzeniem więzadeł krzyżowych przednich po przebytym zabiegu rekonstrukcji ACL (2009) – bez § i przyznała badanemu kategorię N.

W uzasadnieniu organ II instancji zwrócił uwagę, że alergiczny nieżyt nosa u strony, to właśnie alergiczny nieżyt górnych dróg oddechowych. Mimo więc, iż jak ustalił organ w wywiadzie z badanym, miewa on objawy wyłącznie podczas pylenia, to rozporządzenie kwalifikuje kandydata z takim schorzeniem jako niezdolnego do służby.

M.T. wniósł na powyższe orzeczenie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, która została uwzględniona bowiem wyrokiem z dnia 25 listopada 2016 r. Sąd uchylił zaskarżone orzeczenie, wskazując, że skarżone orzeczenie nie spełnia wymogów oznaczonych w art. 47 ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. (Dz.U. z 2014 r. poz. 1822) o Komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych.

W zaleceniach dla organu Sąd wskazał, że rozpoznając na nowo sprawę, organy obu instancji będą miały na względzie jako wskazania, opisane powyżej rozważania Sądu i w ich świetle raz jeszcze ocenią stan zdrowia strony skarżącej, a tym samym jego wpływ na zdolność do służby w Policji, mając przy tym na względzie stan faktyczny i prawny na dzień orzekania, a podjęte rozstrzygnięcie należycie uzasadnią.

Centralna Komisja Lekarska MSW Skład Orzekający w G. ponownie rozpoznając sprawę, po przeprowadzonym badaniu komisyjnym w dniu [...] maja 2017 r., na podstawie art. 47 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 28.11.2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych (Dz. U. z 2014 r. poz.1822) orzekła o utrzymaniu w mocy orzeczenia organu I instancji r. orzeczenia [...] w G. o nr [...] z dnia [...] listopada 2015 r.

W uzasadnieniu orzeczenia Komisja przypomniała stan faktyczny sprawy oraz zalecenia zawarte w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 listopada 2016 r. o sygn. akt II SA/Wa 216/16.

Następnie organ podał, że SOCKL zaprosiła orzekanego na badanie na dzień [...] kwietnia 2017r. Tego dnia M.T. odbył badanie laboratoryjne, badanie audiogramu i konsultację laryngologiczną oraz badanie przez członków komisji lekarskiej. W badaniu morfologii stwierdzono dyskretne obniżenie poziomu MCV, MCH. Audiogram nie wykazał niedosłuchu. W badaniu laryngologicznym stwierdzono skrzywienie przegrody nosa, nieupośledzające drożności, poza tym bez istotnych zmian.

W badaniu podmiotowym orzekany podał, że w latach 2003- 2006 podlegał opiece w poradni alergologicznej przy Szpitalu w L. Był odczulany. Zalecano przyjmowanie leków antyalergicznych. Podał również, że jest uczulony na pyłki traw i żyto. Od maja do sierpnia kandydat profilaktycznie przyjmuje leki, L. jeden raz dziennie w czasie pylenia, wówczas nie ma objawów. Gdyby ich nie przyjmował, jak sam zaznacza, miałby katar, łzawienie oczu i pokasływanie. M.T. w trakcie badania podmiotowego potwierdził fakt istnienia objawów alergii, wskazując, że w jego mniemaniu nie świadczy to o chorobie. M.T. podał, że w 2007 r. przebył uraz kolana prawego. Z tego powodu w wyniku uszkodzenia ACL przebył artroskopową rekonstrukcję więzadła w 2009 r. W badaniu przedmiotowym nie stwierdzono istotnych odchyleń od normy. Badanie ortopedyczne prawego stawu kolanowego nie wykazało odchyleń od normy.

Organ podał, że w trakcie badania komisyjnego uznano za konieczne dołączenie do dokumentacji wyniku konsultacji alergologicznej. Zaświadczenie lekarskie z Poradni Alergologicznej Samodzielnego Publicznego Specjalistycznego Zakładu Opieki Zdrowotnej w L., wystawione przez lek. med. M.K. specjalistę pediatrii-alergologa wpłynęło do SOCKL w dniu [...] maja 2017 r., w którym wpisano rozpoznanie: "alergiczny sezonowy nieżyt nosa i spojówek i poniżej: pacjent okresowo w okresie od V do VIII otrzymuje leki przeciwhistaminowe z powodu nieżytu nosa i spojówek. Nie występuje duszność. Alergiczny nieżyt alergiczny nosa u badanego to nic innego jak alergiczny nieżyt górnych dróg oddechowych. Organ wskazał, że treść zaświadczenia lekarskiego podpisana przez lekarza alergologa, w sposób jasny i czytelny z medycznego punktu widzenia, opisuje stan faktyczny i informuje o konieczności kontynuowania terapii. Potwierdza, że orzekany wymaga okresowego leczenia, tym samym nie prezentuje pełnego zdrowia. Jeśli nie prezentuje pełnego zdrowia nie może być uznany za zdolnego do służby.

Następnie organ stwierdził, że na podstawie wywiadu, badania przedmiotowego, badania laboratoryjnego, audiogramu, konsultacji laryngologicznej, konsultacji alergologicznej i całości zebranej w sprawie dokumentacji orzeczniczo-lekarskiej ustaliła w oparciu o przepisy Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 19 grudnia 2014r. w sprawie wykazu chorób i ułomności, wraz z kategoriami zdolności do Policji, Straży Granicznej, Państwowej Straży Pożarnej oraz Biurze Ochrony Rządu ( Dz.U. z 24 grudnia 2014r. poz. 1898) następujące rozpoznanie :

alergiczny nieżyt górnych dróg oddechowych nieupośledzający sprawności ustroju § 29 p 1 'NICD 10 - J 30.1

przebyty uraz kolana prawego z uszkodzeniem więzadeł krzyżowych przednich po przebytym zabiegu rekonstrukcji ACL ( 2009 r.) bez §.

W uzasadnieniu Komisja podała, że orzekany został uznany za niezdolnego do służby w Policji. Podtrzymano więc decyzję komisji pierwszej instancji. Wskazała również, że na uwagę zasługuje fakt zmiany treści rozpoznania. Owe rozpoznanie oparte jest na aktualnych badaniach laboratoryjnych, aktualnych konsultacjach lekarzy specjalistów oraz bieżącym badaniu przez komisję lekarską, jednakże zmiana treści rozpoznania pozostaje bez wpływu na meritum, natomiast podtrzymuje zasadność uznania kandydata za niezdolnego do służby w Policji.

Komisja wskazała też, że w trakcie bieżącego badania komisyjnego konsultujący laryngolog uznał, że audiogram jest w normie, tym samym badanie wypadło na korzyść kandydata. Alergolog potwierdził istnienie alergicznego nieżytu nosa. Przebyty zabieg stawu kolanowego prawego pozostaje zaś bez wpływu na wynik badania komisyjnego.

Organ podał, że w trakcie badania podmiotowego, orzekany podał, że miewa objawy w trakcie pylenia. Można by więc przyjąć, że schorzenie nie upośledza sprawności ustroju, poza okresem pylenia. Najważniejszy w ocenie członków komisji pozostaje jednak fakt, że rozporządzenie kwalifikuje takiego kandydata jednoznacznie jako niezdolnego do służby w Policji. CKL MSW Skład Orzekający w G. wskazała, że nie podzieliła rozważań orzekanego na temat objawów schorzenia. Komisja wskazała, że trudno orzecznikowi, z wykształcenia, lekarzowi medycyny z dużym doświadczeniem zawodowym, polemizować z orzekanym na temat zasadności i przyczyn występowania objawów chorobowych. Istotna w sprawie pozostaje informacja od leczącego alergologa, potwierdzająca fakt konieczności leczenia lekiem o nazwie L. - z powodu okresowo występującego, alergicznego nieżytu nosa. Są to bowiem okoliczności faktyczne i mające istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Organ stwierdził, że bezspornym pozostaje fakt braku pełnego zdrowia u kandydata do służby w Policji. Tym bardziej, że fakt ten z całą stanowczością potwierdza w swojej opinii konsultujący alergolog. Konieczność okresowego, sezonowego przyjmowania leku antyalergicznego zdecydowanie przeczy bowiem zdrowiu kandydata.

W ocenie Centralnej Komisji Lekarskiej MSW - nie może być funkcjonariuszem kandydat, ubiegający się o przyjęcie do służby, który nie jest w pełni zdrowy.

Orzeczenie to stało się przedmiotem skargi M.T. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której wniósł on o uchylenie orzeczenia o nrze [...] z dnia [...] maja 2017 r. Centralnej Komisji Lekarską MSW w G.; orzeczenia o nrze [...], z dnia [...] grudnia 2015 r. Centralnej Komisję Lekarskiej MSW w G. oraz orzeczenia nr [...] z dnia [...] listopada 2015 r. [...] Rejonowej Komisji Lekarską MSW w G.

W uzasadnieniu skargi M.T. przypomniał stan sprawy i wskazał, że po wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego został poddany badaniu lekarskiemu, jednakże Centralna Komisja Lekarska MSW w dniu [...] maja 2017 r. ponownie uznała go za osobę niezdolną do służby w Policji. Jako powód ponownie powołano się na alergiczny nieżyt górnych dróg oddechowych nieupośledzający sprawność ustroju (orzeczenie nr [...]).

Skarżący nie zgadzając się z oceną Komisji podał, że już raz pełnił służbę w Policji (w okresie od [...] marca do [...] października 2013 r.), wtedy przeszedł badania w komisjach specjalistycznych w K. i nie został uznany za niezdolnego do służby, mimo że wówczas także podał, że ma alergię. Jednocześnie [...] kwietnia 2008 r. przed Powiatową Komisją Lekarską w L., w ramach komisji poborowej została mu przyznana kategoria A.

Skarżący zarzucił, że zarówno komisja I, jak i II instancji nie wykorzystały wszystkich możliwości do faktycznego ustalenia jego stanu zdrowia. Skarżący uznał, że naruszono tym samym art. 7 i art. 77 § 1 kpa w związku z art. 4 ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1822). Zarzucił ponadto, wskazując na wyrok WSA w Warszawie wydany w jego sprawie, że orzeczenie zostało wydane z naruszaniem art. 15 w zw. z art. 6,7 i 8 § 1 k.p.a.

Skarżący wskazał, że wbrew oczywistym okolicznościom faktycznym zarówno [...] Rejonowa Komisja Lekarska, jak i Centralna Komisja Lekarska, uparcie tkwi w przekonaniu, że kwalifikuję się jako niezdolny do służby w świetle § 29 pkt 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 19 grudnia 2014 r. Komisja II instancji wskazuje przy tym, że jego przypadek nie ma dodatkowych objaśnień w rozporządzeniu zawierającym wykaz chorób i dolegliwości.

W ocenie skarżącego, Komisje popełniły elementarne błędy w ocenie, czym jest choroba (w tym przypadku alergia), a czym jej objaw. Powołując się na Słownik Języka Polskiego PWN (Wyd. Naukowe PWN, wyd. III, Warszawa 2016) skarżący wskazał, że choroba to "nieprawidłowe funkcjonowanie organizmu", zaś objaw - "oznaka jakiegoś zjawiska". Bazując na tych definicjach skarżący uznał, że jasno wynika, że nieprawidłowe funkcjonowanie organizmu musi faktycznie zaistnieć, aby można mówić o chorobie. Objaw zaś musi fizycznie wystąpić. Jak wiadomo, można być chorym i nie odczuwać żadnych skutków choroby. Dlatego uznał, że sam fakt bycia alergikiem nie oznacza, że objaw nieżytu górnych dróg oddechowych musi występować. Podał, że żadna z komisji nie zwróciła także uwagi, że ww. rozporządzenie wymienia choroby i ułomności, które występują u kandydata. Alergiczne nieżyty górnych dróg oddechowych nieupośledzające sprawności ustroju, potocznie nazywane katarem siennym, są objawem typowym dla alergii związanej z pyleniem traw i żyta. Podał, że katar ten występuje także u niego, jednak tylko w przypadku, gdy nie przyjmuje leków.

Skarżący podał też, że wskazane rozporządzenie nie reguluje kwestii, w jaki sposób dany objaw ma nie występować - czy w sposób naturalny, czy też w sposób sztuczny (w tym przypadku za pomocą leków).

Skarżący zarzucił ponadto, że komisja nie posiadając w swoim składzie biegłego alergologa podjęła zakwestionowaną decyzję na przekór opinii lekarza alergologa, który prowadził jego terapię w latach 2003-2006. Podkreślił, że Komisja zwróciła się do niego z prośbą o dostarczenie zaświadczenia wydanego przez tego lekarza, zarówno podczas orzekania w 2015 r., jak i w 2017. W uzasadnieniu wydanego orzeczenia praktycznie nie uwzględniono w żaden sposób konkluzji wynikających z przedłożonego zaświadczenia, przytaczając jedynie jego treść. Nie uzasadniono ponadto dogłębnie, dlaczego wskazane zaświadczenie nie zostało uwzględnione.

Skarżący zarzucił również, że uzasadnienie faktyczne orzeczenia komisji lekarskich nie zawiera wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie uznając, że brak jest podstaw do jej uwzględnienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Innymi słowy, wojewódzki sąd administracyjny nie orzeka co do istoty sprawy w zakresie danego przypadku, lecz jedynie kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w tym postępowaniu, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego.

Badana pod tym kątem skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie rozważań wskazać należy na unormowanie przepisu art. 153 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Przepis ten stanowi, iż ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten Sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia.

Przez ocenę prawną, o której mowa w cytowanym przepisie, należy rozumieć wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich stosowania w rozpatrywanej sprawie. Natomiast wskazania co do dalszego postępowania stanowią z reguły konsekwencje oceny prawnej. Dotyczą one sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych oraz wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie (por. A. Kabat [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka – Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Komentarz, Zakamycze 2009). Ustanie mocy wiążącej oceny prawnej może spowodować zmiana, po wydaniu orzeczenia, istotnych okoliczności faktycznych oraz wzruszenie orzeczenia (zawierającego ocenę prawną) w przewidzianym trybie.

Przenosząc te uwagi na grunt niniejszej sprawy przypomnieć należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wyrokiem z dnia 25 listopada 2016 r. sygn. akt sygn. akt II SA/Wa 216/16 uwzględnił skargę, uchylając zaskarżoną decyzję i wskazując, że skarżone orzeczenie nie spełnia wymogów oznaczonych w art. 47 ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. (Dz.U. z 2014 r. poz. 1822) o Komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych.

W dalszej części uzasadnienia Sąd wskazał, że mimo, że powołany przepis wskazuje na to, jakiego rodzaju rozstrzygnięcia winien wydać organ II instancji, organ ten nie zastosował się do tych wymogów przez co, skarżone orzeczenie nie zawiera de facto rozstrzygnięcia. W realiach faktycznych sprawy, można jedynie mówić o dorozumianej formie rozstrzygnięcia organu II instancji. Tego rodzaju postępowanie nie znajduje jednakże umocowania w przepisach obowiązującego oprawa. Orzeczenie Komisji Lekarskiej, w szczególności szczebla odwoławczego, musi być wyartykułowane w sposób stanowczy, nie powodujący żadnych wątpliwości co do jego zakresu i winno zawierać jedno z rozstrzygnięć opisanych w art. 47 ustawy. Przedmiotowe uchybienie przemawiało więc za koniecznością wyeliminowania z obrotu prawnego skarżonego orzeczenia.

Następnie Sąd wskazał, że zgodnie z art. 42 ust. 1 ustawy, od orzeczenia rejonowej komisji lekarskiej osobie badanej lub podmiotowi kierującemu tę osobę do rejonowej komisji lekarskiej w celu wydania orzeczenia, przysługuje odwołanie. Zatem aby umożliwić stronie i uczestnikowi złożenie odwołania, to zarówno stronie, jak i organowi kierującemu na badanie (w przedmiotowej sprawie Komendantowi Wojewódzkiemu Policji w G.), należało doręczyć orzeczenie lekarskie. Tymczasem – jak wynika z analizy akt administracyjnych sprawy, doręczenie takie nie miało miejsca. Tym samym Komendantowi Wojewódzkiemu Policji w G. uniemożliwiono udział w postępowaniu przed Centralną Komisją Lekarską Ministerstwa Spraw Wewnętrznych, co stanowi naruszenie prawa (art. 145 § 1 pkt 4 Kodeksu postępowania administracyjnego), dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego.

W zaleceniach dla organu Sąd wskazał, że rozpoznając na nowo sprawę, organy obu instancji będą miały na względzie jako wskazania, opisane powyżej rozważania Sądu i w ich świetle raz jeszcze ocenią stan zdrowia strony skarżącej, a tym samym jego wpływ na zdolność do służby w Policji, mając przy tym na względzie stan faktyczny i prawny na dzień orzekania, a podjęte rozstrzygnięcie należycie uzasadnią.

Przystępując do ponownego badania niniejszej sprawy wskazać należy, że kontrola orzeczeń komisji lekarskich w sprawie zdolności do pełnienia służby w formacjach mundurowych, dokonywana przez sąd administracyjny, sprowadza się do sprawdzenia prawidłowości postępowania poprzedzającego ustalenie stanu zdrowia orzekanego, a w szczególności, czy badanie stanu zdrowia było wszechstronne, oparte na wyczerpującym wywiadzie chorobowym i pełnych badaniach przedmiotowych oraz czy dokonana kwalifikacja zdolności orzekanego do służby była słuszna.

Sąd administracyjny nie dokonuje własnej oceny stanu zdrowia badanego i nie rozważa sam kwestii medycznych. Rolą sądu administracyjnego jest zbadanie, czy ustalenia stanu faktycznego, na podstawie których komisje lekarskie wydały orzeczenie, były wyczerpujące i pozwalały na dokonanie właściwej kwalifikacji zdolności do służby w rozumieniu przepisów orzeczniczych, na podstawie, których działają te komisje, to jest: rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia19 grudnia 2014 r. w sprawie wykazu chorób i ułomności, wraz z kategoriami zdolności do służby kandydata do służby w Policji, Straży Granicznej, Państwowej Straży Pożarnej oraz Biura Ochrony Rządu (Dz. U. z 2014 r., poz. 1898) oraz przepisów ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych (Dz. U. z 2014 r. poz.1822).

Przepisy powyższej ustawy i wspomnianego rozporządzenia zawierają kompleksową regulację, co oznacza, że od orzeczeń komisji, choć mają charakter decyzji administracyjnej podgalającej kontroli instancyjnej, nie stosuje się w tym zakresie w pełni przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Akty wykonawcze określające własne zasady i tryb orzekania, stanowią wobec trybu ustanowionego w Kpa lex specialis i w tym zakresie (w którym regulują dane zagadnienie procesowe) uchylają przepisy Kpa, zgodnie z zasadą przepis szczegółowy uchyla normę generalną (porównaj wyrok NSA z dnia 26 lutego 2015 r. sygn. akt I OSK 851/14, który ma tu odpowiednie zastosowanie).

Rozpoznając niniejszą sprawę wskazać należy, że zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych, zdolność fizyczną i psychiczną kandydata do służby w Policji, Straży Granicznej, Państwowej Straży Pożarnej, Biurze Ochrony Rządu, Centralnym Biurze Antykorupcyjnym i Służbie Więziennej ustala się przez zaliczenie go do jednej z następujących kategorii zdolności do służby:

kategoria Z - "zdolny", która oznacza, że jego stan zdrowia nie budzi żadnych zastrzeżeń albo że stwierdzone choroby lub ułomności nie stanowią przeszkody do pełnienia służby;

kategoria N - "niezdolny", która oznacza, że stwierdzone choroby lub ułomności uniemożliwiają mu pełnienie służby.

Wykaz zaś chorób i ułomności wraz z kategoriami zdolności do służby został zawarty w rozporządzeniu ministra spraw wewnętrznych z dnia 19 grudnia 2014 r. w sprawie wykazu chorób i ułomności, wraz z kategoriami zdolności do służby w Policji, Straży Granicznej, Państwowej Straży Pożarnej oraz Biurze Ochrony Rządu (dalej "rozporządzenie z dnia 19 grudnia 2014 r.).

Przystępując do rozpoznania niniejszej sprawy wskazać należy, że organ wykonał zalecenia zawarte w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 listopada 2016 r. sygn.. akt II SA/Wa 216/16.

Jak bowiem wynika z akt sprawy po otrzymaniu akt sprawy Komisja przystąpiła do ponownego procedowania. Sporządzono kserokopię orzeczenia komisji pierwszej instancji, potwierdzoną za zgodność z oryginałem i przekazano w dniu [...] marca 2017r. organowi kierującemu, z pouczeniem o możliwości wniesienia odwołania od tego orzeczenia. Pismem z dnia [...] marca 2017 r. uzyskano informację, że Komenda Wojewódzka Policji w G. nie wnosi odwołania od orzeczenia M.T.

Następnie zaś w postępowaniu odwoławczym ponownie zostały przeprowadzone u skarżącego badania laboratoryjne, badanie audiogramu oraz konsultacja laryngologiczna. Audiogram nie wykazał niedosłuchu, natomiast w konsultacji laryngologicznej stwierdzono skrzywienie przegrody nosa nieupośledzające drożności. Do akt zostało dołączone również zaświadczenie lekarskie z Poradni Alergologicznej Samodzielnego Publicznego Specjalistycznego Zakładu Opieki Zdrowotnej w L. wystawione przez lek. med. M.K. specjalistę pediatrę- alergologa. Z powyższego zaświadczenia wynika, że u skarżącego rozpoznano alergiczny sezonowy nieżyt nosa i spojówek. Ponadto w trakcie badania podmiotowego, skarżący podał, że miewa objawy w trakcie pylenia. Zgodzić się należy z organem, że rozporządzenie kwalifikuje takiego kandydata jednoznacznie jako niezdolnego do służby w Policji. Zgodzić się należy również z organem, że trudno jest orzecznikowi, z wykształcenia, lekarzowi medycyny z dużym doświadczeniem zawodowym, polemizować z orzekanym na temat zasadności i przyczyn występowania objawów chorobowych. Istotna bowiem w sprawie jest informacja od leczącego alergologa potwierdzająca fakt konieczności leczenia lekiem o nazwie L. - z powodu okresowo występującego, alergicznego nieżytu nosa. Są to bowiem okoliczności faktyczne i mające istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, Bezspornym pozostaje fakt braku pełnego zdrowia u kandydata do służby w Policji. Tym bardziej, że fakt ten z całą stanowczością potwierdza w swojej opinii konsultujący alergolog. Konieczność okresowego, sezonowego przyjmowania leku antyalergicznego zdecydowanie przeczy zdrowiu kandydata.

Zgodzić się należy z organem, że zgodnie z obowiązującymi przepisami, stwierdzenie alergicznego nieżytu górnych dróg oddechowych nieupośledzającego sprawność ustroju obliguje komisję lekarską do wydania orzeczenia o niezdolności do służby w Policji (kategoria zdrowia N).

Zgodzić się należy również, że Komisja szczegółowo uzasadniła swoje stanowisko w uzasadnieniu swojego orzeczenia. Faktem jest, że Komisja lekarska w zakresie stwierdzenia zdolności do służby kandydata, musi orzekać zgodnie z wiedzą medyczną oraz obowiązującymi przepisami.

Reasumując, wydane w sprawie orzeczenie zostało wydane na podstawie prawidłowo zastosowanych przepisów prawa materialnego, jak też organ rozstrzygając odwołanie skarżącego od orzeczenia organu I instancji nie naruszył przepisów prawa materialnego ani też postępowania w stopniu dającym podstawę do uwzględnienia skargi.

Mając zatem na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji