Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1358/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-12-06 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Kara administracyjna
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 13 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 13k ust. 1 pkt 2 i ust. 4
journal: Dz.U. 2015 poz 460
law: Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - tekst jednolity.
article: art. 50 pkt 1 lit. j, art. 51 ust. 6 pkt 1 lit. b
journal: Dz.U. 2013 poz 1414
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym -  tekst jednolity.
article: zał. nr 2
journal: Dz.U. 2013 poz 1263
law: Rozporządzenie Prezesa Rady Ministrów z dnia 22 marca 2011 r. w sprawie dróg krajowych lub ich odcinków, na których pobiera się opłatę  elektroniczną, oraz wysokości stawek opłaty elektronicznej - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Grzelak Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Nowecki Sędzia WSA Piotr Borowiecki (spr.) Protokolant ref. Piotr Niewiński po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 grudnia 2016 r. sprawy ze skargi D. Sp. z o.o. z siedzibą w K. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za przejazd bez uiszczenia opłaty elektronicznej oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] kwietnia 2016 r., nr [...], Główny Inspektor Transportu Drogowego, działając na podstawie art. 127 § 3 w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r., poz. 23 - dalej: "k.p.a."), art. 13 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 13k ust. 1 pkt 2 i ust. 4 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jednolity Dz. U. z 2015 r., poz. 460 ze zm. - zwanej dalej: "u.d.p.") oraz załącznika nr 2 do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 marca 2011 r. w sprawie dróg krajowych lub ich odcinków, na których pobiera się opłatę elektroniczną, oraz wysokości stawek opłaty elektronicznej (tekst jednolity Dz. U. z 2013 r., poz. 1263 ze zm.), a także art. 50 pkt 1 lit. j, art. 51 ust. 6 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jednolity Dz. U. z 2013 r., poz. 1414 ze zm. - zwanej dalej: "u.t.d."), utrzymał w mocy swoją wcześniejszą decyzję z dnia [...] stycznia 2016 r., nr [...] o nałożeniu na [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] (dalej także: "skarżąca spółka" lub "strona skarżąca") kary pieniężnej w wysokości 1.500 zł (jeden tysiąc pięćset złotych) za wykonywanie przejazdu po drodze krajowej bez uiszczenia opłaty elektronicznej.

Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym.

W dniu 14 sierpnia 2015 r., o godzinie 09:24:25 urządzenie kontrolne zainstalowane na bramownicy nr [...], znajdującej się w pasie drogowym płatnego odcinka drogi krajowej nr 77, na odcinku Jarosław (skrzyżowanie z drogą krajową nr 94) - Tuczempy (skrzyżowanie z drogą gminną nr 11525R), zarejestrowało przejazd pojazdu samochodowego o numerze rejestracyjnym [...]. Przejazd został udokumentowany zdjęciem z urządzenia kontrolnego zainstalowanego na bramownicy i zapisany pod numerem ewidencyjnym [...].

W ramach prowadzonej przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego kontroli stacjonarnej obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej, na podstawie informacji znajdujących się w systemie elektronicznego poboru opłat ustalono, że ww. pojazd nie został wyposażony w urządzenie, o którym mowa w art. 13i ust. 3 u.d.p., co skutkowało naruszeniem obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej. Ponadto, na podstawie informacji zgromadzonych w Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców (CEPiK) ustalono, że dopuszczalna masa całkowita kontrolowanego pojazdu przekracza 3,5 tony, a jego właścicielem w chwili powstania naruszenia była spółka [...] sp. z o.o.

Odcinek drogi krajowej, po której ustalono poruszanie się kontrolowanego pojazdu w dniu 14 sierpnia 2015 r., tj. droga krajowa nr 77, na odcinku Jarosław (skrzyżowanie z drogą krajową nr 94) - Tuczempy (skrzyżowanie z drogą gminną nr 11525R), został wyszczególniony w załączniku nr 2 pkt 8 lit. a do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 marca 2011 r. w sprawie dróg krajowych lub ich odcinków, na których pobiera się opłatę elektroniczną oraz wysokości stawek opłaty elektronicznej.

Pismem z dnia 15 października 2015 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego zawiadomił stronę skarżącą o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie naruszenia obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej, pouczając skarżącą spółkę, o przysługujących jej prawach strony.

W wyniku dokonanych ustaleń faktycznych Główny Inspektor Transportu Drogowego wydał w dniu [...] stycznia 2016 r. decyzję, na mocy której nałożył na skarżącą spółkę karę pieniężną w wysokości 1.500 złotych za wykonywanie przejazdu po drodze krajowej bez uiszczenia opłaty elektronicznej.

W uzasadnieniu decyzji organ stwierdził, że materiał dowodowy zgromadzony w przedmiotowej sprawie w sposób niebudzący wątpliwości potwierdza, iż pojazd o ww. numerze rejestracyjnym, którego dopuszczalna masa całkowita przekraczała 3,5 tony, poruszał się w dniu 14 sierpnia 2015 r. po płatnym odcinku drogi krajowej, zaś z informacji pochodzących z systemu elektronicznego poboru opłat jednoznacznie wynika, iż za kontrolowany przejazd nie została uiszczona oplata elektroniczna, ponieważ użytkownik nie posiadał podpisanej umowy z operatorem systemu. Organ zauważył, że w chwili dokonania naruszenia nie istniała możliwość realizacji obowiązku określonego w art. 13 ust. 1 pkt 3 ustawy o drogach publicznych poza krajowym systemem elektronicznego poboru opłat, a więc bez wykorzystania urządzenia pokładowego viaBox. Tym samym, w ocenie organu, doszło do naruszenia obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej.

Główny Inspektor Transportu Drogowego, powołując się na przepis art. 13 ust. 1 pkt 3 u.d.p., stwierdził, że korzystający z dróg publicznych są obowiązani do ponoszenia opłat za przejazdy po drogach krajowych pojazdów samochodowych, w rozumieniu art. 2 pkt 33 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 1137 ze zm.).

Zdaniem organu, ustalenia poczynione w niniejszej sprawie niewątpliwie nakazują zastosowanie względem strony skarżącej sankcji w postaci kary pieniężnej, która zgodnie z art. 13k ust. 1 pkt 2 u.d.p. wynosi 1.500 złotych.

Strona skarżąca złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy.

Wnosząc o uchylenie nałożonej kary pieniężnej w całości strona skarżąca podniosła w uzasadnieniu, że pojazd samochodowy o nr. rej. [...] w dniu 14 sierpnia 2015 r. mógł przejeżdżać wskazaną w decyzji drogą. Jednakże, strona skarżąca stwierdziła, że - wbrew ustaleniom organu - wspomniany pojazd posiadał urządzenie do poboru opłat (viaBox) i miał uiszczoną opłatę elektroniczną za przejazd, a także został zarejestrowany w krajowym systemie elektronicznego poboru opłat. Zdaniem skarżącej spółki, zaistniałe nieporozumienie wyniknęło z faktu reorganizacji przedsiębiorstwa i zmiany jego nazwy oraz siedziby, z [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] na [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] . Strona skarżąca wskazała, że pojazd o nr. rej. [...] zapewne widnieje nadal, jako zarejestrowany w krajowym systemie elektronicznego poboru opłat pod nazwą właściciela [...] z siedzibą w [...] , który to podmiot na pewno dopełnił wszystkich obowiązków związanych z rejestracją pojazdu w systemie.

W toku ponownego postępowania, Główny Inspektor Transportu Drogowego, uzupełniając postępowanie dowodowe w trybie art. 136 k.p.a., pismem z dnia 17 marca 2016 r. wezwał K. sp. z o.o. (podmiot odpowiedzialny za obsługę krajowego systemu poboru opłat działającego w imieniu i na rzecz Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad) do złożenia wyjaśnień związanych z kontrolowanym przejazdem, w szczególności do wskazania, czy w dniu 14 sierpnia 2015 r. o godzinie 09:24:25 (tj. w chwili zarejestrowania naruszenia) została pobrana opłata elektroniczna za przejazd pojazdu samochodowego o nr rej. [...] , poruszającego się z urządzeniem do poboru opłat przypisanym do pojazdu o nr. rej. [...] (tj. poprzedniego nr. rej. ww. pojazdu).

Na podstawie odpowiedzi udzielonej przez K. sp. z o.o. w piśmie z dnia 24 marca 2016 r., organ ustalił, że za przejazd pojazdem samochodowym o nr. rej. [...] , poruszającym się z urządzeniem do poboru opłat przypisanym do pojazdu o nr. rej. [...] na wskazanym odcinku drogi w dniu 14 sierpnia 2015 r., o godzinie 09:24:25, nie została uiszczona opłata elektroniczna. Do powyższego pisma został dołączony szczegółowy wykaz operacji zarejestrowanych na koncie użytkownika z uwzględnieniem odcinków pomiędzy poszczególnymi bramownicami z oznaczeniem dokładnej daty i godziny zarejestrowanej operacji oraz wykonanych doładowań konta użytkownika z jednoczesnym wskazaniem kształtowania się salda konta użytkownika po zarejestrowaniu każdej z operacji oraz wskazaniem przy każdej z zarejestrowanych operacji, czy opłata elektroniczna za przejazd została lub nie została uiszczona. Wykaz dotyczy wszystkich pojazdów zarejestrowanych na umowie, które poruszały się po płatnych odcinkach dróg krajowych w okresie zarejestrowania incydentu. Kwota należna w zestawieniu to kwota za przejazd danym odcinkiem drogi płatnej skalkulowana w oparciu o dane rejestracyjne pojazdu zarejestrowane w danym momencie w systemie oraz o aktualne ustawienia urządzenia viaBox.

Pismem z dnia 4 kwietnia 2016 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego, działając na podstawie art. 10 § 1 k.p.a., powiadomił stronę skarżącą o uzupełnieniu materiału dowodowego o wskazane powyżej pismo pochodzące od operatora systemu.

W odpowiedzi na zawiadomienie organu, strona skarżąca w pisemnych wyjaśnieniach wskazała, że pojazd samochodowy o nr. rej. [...] został zakupiony przez skarżącą spółkę w dniu 12 marca 2014 r. Strona podniosła, iż w późniejszym czasie okazało się, że pojazd ten został sprowadzony do Polski z numerem rejestracyjnym [...] i zarejestrowany w systemie viaToll pod tym numerem rejestracyjnym. Strona wskazała, że przy sprzedaży urządzenie pokładowe pozostało w pojeździe, lecz w grudniu 2012 r. pojazd został przerejestrowany i został mu nadany nowy numer rejestracyjny ([...] ), który nie został zgłoszony w systemie viaToll. W konsekwencji, jak zauważyła strona skarżąca, oznacza to, że pojazd o nr. rej. [...] to ten sam pojazd o nr. rej. [...] . Zdaniem strony skarżącej, zaistniała sytuacja, wynikła z niewiedzy skarżącej, lecz została wyjaśniona z operatorem systemu i ww. pojazd został ostatecznie zarejestrowany w systemie elektronicznego poboru opłat w dniu 7 kwietnia 2016 r., na dowód czego strona skarżąca przesłała kserokopię potwierdzenia wpłacenia kaucji za urządzenie pokładowe.

W wyniku analizy zgromadzonego materiału dowodowego Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] kwietnia 2016 r. utrzymał w mocy swoją wcześniejszą decyzję z dnia [...] stycznia 2016 r. nakładającą na skarżącą spółkę karę pieniężną w wysokości 1.500 złotych za wykonywanie przejazdu po drodze krajowej bez uiszczenia opłaty elektronicznej.

W uzasadnieniu decyzji organ stwierdził, że ponownie rozpoznając sprawę, mając na względzie treść przepisów art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. - uznał, iż w spornej decyzji z dnia [...] stycznia 2016 r. prawidłowo ustalono stan faktyczny. Zdaniem organu, z całokształtu zebranego materiału dowodowego w sposób niebudzący wątpliwości wynika, że w dniu zarejestrowania przedmiotowego naruszenia kontrolowany pojazd poruszał się po płatnym odcinku drogi krajowej z naruszeniem obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej. Organ wskazał, że poddany kontroli pojazd nie został wyposażony w jednostkę pokładową viaBox, służącą do naliczania i pobierania opłaty za przejazd po drogach krajowych, wymienionych w załączniku nr 2 do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 marca 2011 r. w sprawie dróg krajowych lub ich odcinków, na których pobiera się opłatę elektroniczną oraz wysokości stawek opłaty elektronicznej. Główny Inspektor Transportu Drogowego podniósł, iż z zebranego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności z informacji zawartych w systemie elektronicznego poboru opłat, bezsprzecznie wynika, że strona skarżąca nie dopełniła powyższego obowiązku. Organ zauważył, że strona zawarła umowę z pobierającym opłatę elektroniczną na poddany kontroli pojazd, jednakże w czasie wykonywania spornego przejazdu w pojeździe nie znajdował się poprawnie zainstalowane urządzenie do poboru opłaty elektronicznej, pomimo, iż zainstalowanie urządzenia w pojeździe powinno nastąpić przed rozpoczęciem korzystania z dróg płatnych. W konsekwencji, organ stwierdził, że skoro pojazd należący do skarżącej spółki nie był wyposażony w urządzenie viaBox, wobec tego opłata elektroniczna za sporny przejazd nie została uiszczona. Tym samym, zdaniem organu, doszło do naruszenia określonego w art. 13 ust. 1 pkt 3 u.d.p. obowiązku ponoszenia opłaty elektronicznej za przejazd po płatnych odcinkach dróg krajowych. W tej sytuacji, jak stwierdził organ, za takie postępowanie organ zobowiązany był wymierzyć karę w wysokości 1.500 złotych, a więc prawidłowo zastosowano przepis art. 13k ust. 1 pkt 2 u.d.p.

W piśmie z dnia 7 czerwca 2016 r. skarżąca spółka, reprezentowana przez radcę prawnego, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na ww. decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] kwietnia 2016 r.

Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji z dnia [...] stycznia 2016 r. strona skarżąca zarzuciła organowi:

1) naruszenie art. 13k ust. 1 pkt 2 ustawy o drogach publicznych - poprzez jego zastosowanie i ustalenie, iż skarżąca spółka naruszyła obowiązek uiszczenia opłaty elektronicznej, o której mowa w art. 13 ust. 1 pkt 3 tej ustawy, w sytuacji, gdy organ:

- sprzecznie z zebranym materiałem dowodowym ustalił, że poddany kontroli pojazd skarżącego nie został wyposażony w jednostkę pokładową viaBox, służącą do naliczania i poboru opłat,

- bezpodstawnie ustalił, że w czasie wykonywania spornego przejazdu w pojeździe nie znajdowało się poprawnie zainstalowane urządzenie do poboru opłaty elektronicznej,

- nie ustalił przyczyn nienawiązania łączności pomiędzy urządzeniem poboru opłat viaBox znajdującym się w pojeździe o nr rej. [...] (którego poprzednim nr rej. był nr [...] ) a bramownicą,

2) naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, mających wpływ na treść rozstrzygnięcia, tj. art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. oraz 107 § 3 k.p.a. - poprzez zaniechanie zebrania kompletnego materiału dowodowego i ustalenia wszystkich okoliczności sprawy, w szczególności:

- nieustalenie, jaka była przyczyna nienawiązania przy wjeździe na drogę płatną w dniu 14 sierpnia 2015 r., godz. 09:24:25, łączności pomiędzy urządzeniem viaBox a bramownicą i czy zdarzenie to miało jakikolwiek związek przyczynowo skutkowy z zachowaniem strony skarżącej,

- nieustalenie, że urządzenie kontrolne zainstalowane na bramownicy nr [...] , które znajdować ma się na odcinku drogi krajowej 77 Jarosław -Tuczempy, nie figuruje w systemie Operatora K. sp. z o.o., oraz niewyjaśnienie, czy okoliczność ta stanowiła przyczynę niezarejestrowania w dniu 14 sierpnia 2015 r., godz. 09:24:25, przejazdu samochodu skarżącej spółki przez obsługiwany przez operatora system elektronicznego poboru opłaty,

3) naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, mających wpływ na treść rozstrzygnięcia, tj. art. 80 k.p.a. - poprzez sprzeczne z zasadą swobodnej oceny dowodów ustalenie, że:

- poddany kontroli pojazd skarżącej spółki nie został wyposażony w jednostkę pokładową viaBox, służącą do naliczania i poboru opłat, w sytuacji, gdy z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, że pojazd wyposażony jest w viaBox,

- w czasie wykonywania spornego przejazdu w pojeździe nie znajdowało się poprawnie zainstalowane urządzenie do poboru opłaty elektronicznej, na co nie na dowodów a organ nie sprawdzał poprawności zainstalowania urządzenia,

4) naruszenie art. 8 k.p.a. - poprzez podważenie zaufania do organów administracji ustaleniami zaskarżonej decyzji, że pojazd o nr rej. [...] , który zgłoszony został w systemie viaToll, to ten sam pojazd, co pojazd o nr rej. [...] , a następnie sprzecznie z tym ustalenie, że pojazd [...] nie był wyposażony w urządzenie viaBox,

5) naruszenie art. 138 §1 pkt 1 k.p.a. - poprzez utrzymanie w mocy spornej decyzji z dnia [...] stycznia 2016 r. w sytuacji, w której zachodziły podstawy do uchylenia tej decyzji w całości, co miało istotny wpływ na wynik sprawy.

W uzasadnieniu skargi strona zarzuciła przede wszystkim, że w zaskarżonej decyzji organ sprzecznie z zebranym w sprawie materiałem dowodowym ustalił, że poddany kontroli pojazd skarżącej spółki nie został wyposażony w jednostkę pokładową viaBox, służącą do naliczania i poboru opłat. Zdaniem strony skarżącej, jest to nieprawda, albowiem organ sam w zaskarżonej decyzji stwierdził, że pojazd nr rej. [...] - który miał rzekomo nie posiadać urządzenia viaBox, i którym dokonany miał być przejazd bez uiszczenia opłaty elektronicznej - to pojazd o nr rej. [...] , który zgłoszony został w systemie viaToll i za którego przejazdy pobierane byty opłaty elektroniczne. Skarżąca spółka wyjaśniła, że niefigurowanie w systemie pojazdu o nr rej. [...] spowodowane było niedokonaniem aktualizacji nr rejestracyjnego pojazdu po jego zmianie, czego organ nie zakwestionował uznając, iż to ten sam pojazd. Zdaniem skarżącej spółki, ustalenie, iż pojazd o nr rej [...] nie został wyposażony w urządzenie do poboru opłat viaBox jest bezpodstawne, a także niezgodne z materiałem dowodowym oraz świadczy o wewnętrznej sprzeczności w uzasadnieniu decyzji. Strona skarżąca zauważyła, że opłata elektroniczna jest pobierana za przejazd określonym pojazdem, którego numery rejestracyjne mogą się zmieniać, a nie za każdy numer rejestracyjny pojazdu, co byłoby absurdem.

Skarżąca spółka zarzuciła ponadto, że brak jest jakiegokolwiek dowodu potwierdzającego ustalenie organu, że w czasie wykonywania spornego przejazdu w pojeździe nie znajdowało się poprawnie instalowane urządzenie do poboru opłaty elektronicznej.

Jednocześnie, strona skarżąca wytknęła organowi niekonsekwencję polegającą na stwierdzeniu, że urządzenie nie było zainstalowane poprawnie, a zarazem podniesienie, że pojazd w stosowne urządzenie nie był w ogóle wyposażony. Zdaniem strony skarżącej, organ nie dokonał żadnej kontroli, np. poprzez oględziny pojazdu, by ustalić sposób i poprawność zamontowania urządzenia. Zatem, według strony skarżącej, argumentacja organu dotycząca poprawności zainstalowania urządzenia viaBox jest gołosłowna.

Skarżąca spółka uznała, że istotnym i prawdopodobnie kluczowym niedopatrzeniem organu jest nieodnotowanie faktu, że urządzenie kontrolne zainstalowane na bramownicy nr [...] , które ma się znajdować na odcinku drogi krajowej 77 Jarosław-Tuczempy, nie figuruje w systemie tego operatora. Zdaniem skarżącej spółki, powyższe wskazuje na możliwość niedokonania konfiguracji elektronicznego systemu poboru opłat, poprzez niepodpięcie do niego wspomnianej bramownicy nr [...] , co było przyczyną braku łączności urządzenia viaBox z tą bramownicą. Skarżąca spółka zaznaczyła przy tym, iż organ zarówno w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania, jak i w obu spornych decyzjach powołuje się na tą konkretną bramownicę, której system obsługiwany przez operatora nie odnotowuje. Zdaniem skarżącej spółki, powyższe stanowi najbardziej prawdopodobną przyczynę niezarejestrowania w systemie w dniu 14 sierpnia 2015 r., godz. 09:24:25, przejazdu samochodu należącego do strony skarżącej przez system elektronicznego poboru opłaty.

Skarżąca spółka podkreśliła ponadto, że powyższa okoliczność nie wynika z winy strony, lecz z winy organu, którego obowiązkiem jest wyjaśnienie przyczyn nieodnajdywania przez operatora konkretnej bramownicy w systemie przez niego obsługiwanym.

Strona skarżąca wyjaśniła, że pojazd zgłosiła i posiadał on stosowne urządzenie viaBox do naliczania i poboru opłaty elektronicznej, a także wskazała, że posiadała na swoim koncie środki, z których możliwe było ściągnięcie opłaty elektronicznej. W przypadku tego rodzaju obowiązku, jak uiszczenie opłaty elektronicznej, co w zasadzie odbywa się automatycznie poprzez system elektroniczny, istotne jest - zdaniem skarżącej - prawidłowe działanie i konfiguracja samego systemu informatycznego, na które strona skarżąca nie miała wpływu. Ponadto, strona skarżący uznała, że system nie został należycie skonfigurowany, skoro operator nie odnajduje w systemie bramownicy, która - według organu - miała zarejestrować omawiany przejazd bez uiszczenia opłaty. Skarżąca wskazała, że za prawidłowe działanie systemu odpowiedzialny jest organ oraz wybrany operator, których błędy i zaniechania nie mogą obciążać obywateli.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r., poz. 1066), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

W świetle powołanych przepisów cyt. ustawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. - dalej także: "p.p.s.a.").

W ocenie Sądu, analizując pod tym kątem skargę spółki [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] , należy przyjąć, że nie zasługuje ona na uwzględnienie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził bowiem, że Główny Inspektor Transportu Drogowego, wydając zaskarżoną decyzję z dnia [...] kwietnia 2016 r. utrzymującą w mocy wcześniejszą decyzję tego organu z dnia [...] stycznia 2016 r., nr [...] o nałożeniu na skarżącą spółkę karę pieniężną w wysokości 1.500 złotych za wykonywanie przejazdu po drodze krajowej bez uiszczenia opłaty elektronicznej - nie naruszył obowiązujących przepisów prawa.

Zdaniem Sądu, wbrew zarzutom skarżącej spółki, Główny Inspektor Transportu Drogowego, wydając obie sporne decyzje administracyjne, nie dopuścił się naruszenia zarówno przepisów postępowania administracyjnego, w tym w szczególności przepisów art. 6 k.p.a., art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a., a także art. 107 § 3 k.p.a., jak również przepisów prawa materialnego, w tym w szczególności norm zawartych w art. 13 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 13k ust. 1 pkt 2 i art. 13k ust. 4 ustawy o drogach publicznych.

W działaniu organu administracji publicznej, wydającego wskazane powyżej decyzje, Sąd nie dopatrzył się nieprawidłowości, zarówno, gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak i o zastosowanie do jego oceny przepisów prawa materialnego. Ponadto, Sąd uznał, że w uzasadnieniu obu spornych rozstrzygnięć Głównego Inspektora Transportu Drogowego wyjaśnione zostały w sposób dostatecznie jasny i przekonywujący motywy ich podjęcia, zaś przytoczona w tym zakresie argumentacja jest wyczerpująca i w pełni odnosząca się do stanowiska strony skarżącej.

Odnosząc się do przedstawionych przez stronę skarżącą zarzutów, należy przede wszystkim zauważyć, że obowiązek ponoszenia opłat elektronicznych za przejazdy po drogach krajowych pojazdów samochodowych wynika z art. 13 ust. 1 pkt 3 ustawy o drogach publicznych.

Stosownie do treści art. 13k ust. 1 u.d.p., wysokość kary pieniężnej za naruszenie obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej uzależniona jest od rodzaju pojazdu, za przejazd którego nie została uiszczona opłata elektroniczna.

Według art. 13k ust. 4 u.d.p., kary pieniężne, o których mowa w art. 13k ust. 1 tej ustawy, wymierza się właścicielowi pojazdu samochodowego, o którym mowa w art. 13 ust. 1 pkt 3 u.d.p., a jeśli pojazdem jest zespół pojazdów to właścicielowi pojazdu złączonego z przyczepą lub naczepą. Jeżeli właściciel nie jest posiadaczem pojazdu to kary nakłada się na podmiot, na rzecz którego przeniesiono posiadanie tego pojazdu.

Należy podkreślić, że przepisy ustawy o drogach publicznych przewidują możliwość uiszczenia opłaty elektronicznej jedynie w systemie elektronicznego poboru opłat, zgodnie z art. 13i (vide: art. 13hc ust. 1 u.d.p.). Zasadą jest, że pobranie opłaty następuje poprzez urządzenie instalowane w pojeździe samochodowym na potrzeby pobierania tych opłat. Obowiązek oferowania takowego urządzenia spoczywa na podmiotach pobierających opłaty z wykorzystaniem systemów elektronicznego poboru, zgodnie z art. 13i ust. 3 u.d.p.

Zasady wnoszenia opłat elektronicznych i ich rozliczania reguluje wydane na podstawie art. 40a ust. 5 u.d.p. rozporządzenie Ministra Infrastruktury. Według wytycznych zawartych w art. 40a ust. 5 u.d.p. regulacja poboru opłat od użytkowników powinna zapewnić ich sprawny pobór.

Sąd podkreśla, że obowiązkiem każdego kierowcy wykonującego przejazd po sieci dróg publicznych w Polsce, niezależnie od obywatelstwa i miejsca zamieszkania danego kierowcy, jest znajomość regulacji prawnych dotyczących poruszania się po owych drogach. W konsekwencji, należy uznać, że brak wiedzy, czy też świadomości w zakresie obowiązującej w Polsce kategorii dróg publicznych, czy też obowiązku ponoszenia opłat elektronicznych, nie może być usprawiedliwieniem dla naruszenia przepisów, albowiem kierowca planując dany przejazd obowiązany jest zaznajomić się z zasadami dotyczącymi użytkowania dróg kraju, przez który zamierza przejechać (podobnie: Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie /w:/ wyrok z dnia 17 lutego 2012 r., sygn. akt VI SA/Wa 2253/11).

W konsekwencji, Sąd podzielił ocenę organu Inspekcji Transportu Drogowego, że zebrany w sprawie materiał dowodowy w sposób jednoznaczny wskazuje, iż naruszenie było skutkiem okoliczności zależnych od strony skarżącej. Przyczyna stwierdzonego naruszenia wystąpiła po stronie użytkownika, który nie dołożył należytej staranności w dokonaniu opłaty za przejazd.

Strona skarżąca słusznie stwierdziła wprawdzie, że posiadała zainstalowane urządzenie viaBox w pojeździe, którego dotyczy sporny przejazd naruszający obowiązek zapłaty. Zdaniem Sądu, potwierdza to wykaz operacji na koncie użytkownika w systemie elektronicznego poboru opłat. Jednakże, jak słusznie wskazał Główny Inspektor Transportu Drogowego, w dniu 14 sierpnia 2015 r., o godzinie 9:24:25, przedmiotowe urządzenie viaBox znajdowała się w stanie, który uniemożliwiał pełną komunikację z bramownicą, co w konsekwencji skutkowało tym, iż nie została uiszczona opłata za przejazd po płatnym odcinku drogi publicznej.

W ocenie Sądu, ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, iż sporna bramownica rejestrująca stwierdzone w dniu 14 sierpnia 2015 r., o godzinie 9:24:25, naruszenie funkcjonowała prawidłowo. W tej sytuacji, wobec faktu wskazania braku komunikacji z urządzeniem viaBox, organ zasadnie uznał, że przyczyną braku uiszczenia opłaty była nieprawidłowa instalacja urządzenia do poboru opłaty elektronicznej.

Ustosunkowując się do zarzutu strony skarżącej, iż organ nie wyjaśnił, czy nienawiązanie komunikacji urządzenia viaBox z bramownicą było związane z zachowaniem skarżącego przedsiębiorcy, należy wskazać, iż to w interesie strony skarżącej leżało udowodnienie, iż nie miała ona wpływu na zaistniałe naruszenie. Tymczasem, skarżąca spółka w toku całego postępowania nie przedstawiła żadnych dowodów na poparcie swoich zastrzeżeń.

W konsekwencji powyższych ustaleń, Sąd uznał, że w analizowanej sprawie nie naruszono zasad postępowania administracyjnego, w szczególności wynikających z przepisów art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 80 k.p.a. oraz art. 77 § 1 k.p.a.

W ocenie Sądu, należy przyjąć, że Główny Inspektor Transportu Drogowego wyczerpująco zbadał wszystkie istotne okoliczności faktyczne związane z tą sprawą oraz przeprowadził dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a. i art. 77 k.p.a.), dokonując przy tym wszechstronnej oceny tego materiału dowodowego, a także uzasadniając obie sporne decyzje administracyjne w sposób wymagany przez normę prawną wyrażoną w przepisie art. 107 § 3 k.p.a.

W tej sytuacji, należy uznać, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy dawał wystarczające podstawy do podjętych przez organ rozstrzygnięć, co oznacza również, że - wbrew zarzutom strony skarżącej - organ utrzymując w mocy decyzję wydaną w dniu [...] stycznia 2016 r. - nie naruszył przepisu art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a.

W tym stanie rzeczy, wobec braku podstaw do kwestionowania zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie - działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2001 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - orzekł, jak w sentencji wyroku.