Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 3295/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-07-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6272 Wizy, zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, na osiedlenie się, wydalenie z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
Hasła tematyczne: Cudzoziemcy
Skarżony organ: Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Tomasz Wykowski, Sędziowie sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec (spr.) asesor WSA Agnieszka Wąsikowska, Protokolant ref. staż. Natalia Berkowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 lipca 2019 r. sprawy ze skargi M. U. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] września 2018 r. nr [...] w przedmiocie zobowiązania do powrotu oraz zakazu ponownego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i innych państw obszaru Schengen oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzją z [...] września 2018 r. nr [...] Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców (dalej "Szef Urzędu"), po rozpatrzeniu odwołania M. U., ob. [...], ur. [...] lipca 1976 r. (dalej "Cudzoziemca" lub "Skarżącego"), od decyzji Komendanta Placówki Straży Granicznej w [...] (dalej "Komendant PSG w [...]") z [...] lutego 2017 r. nr [...], którą zobowiązano Cudzoziemca do powrotu w terminie 30 dni od dnia doręczenia decyzji oraz o zakazie ponownego wjazdu na:

- terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na okres 1 roku od dnia wykonania niniejszej decyzji lub upływu terminu dobrowolnego powrotu określonego w niniejszej decyzji, w przypadku braku informacji o wykonaniu niniejszej decyzji;

- terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i innych państw obszaru Schengen na okres 3 lat od dnia wykonania niniejszej decyzji, na wypadek, jeżeli w terminie określonym w niniejszej decyzji strona nie opuści terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub przekroczy lub będzie usiłowała przekroczyć granicę wbrew przepisom prawa, uchylił zaskarżoną decyzję I. instancji w części dotyczącej zakazu ponownego wjazdu, zakazał:

- ponownego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na okres 6 miesięcy roku od dnia wykonania decyzji lub w przypadku braku informacji o jej wykonaniu, od dnia upływu terminu dobrowolnego powrotu w niej określonego;

- ponownego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i innych państw obszaru Schengen na okres 3 lat od dnia wykonania decyzji na wypadek, jeżeli w terminie określonym w decyzji strona nie opuści terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub przekroczy lub będzie usiłowała przekroczyć granicę wbrew przepisom prawa, oraz utrzymał ją w mocy w pozostałej części.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przedstawiono następująco stan sprawy.

Komendant PSG w [...][...] grudnia 2016 r. wszczął z urzędu postępowanie w sprawie zobowiązania do powrotu. Następnie Komendant PSG w [...], działając na podstawie art. 302 ust. 1 pkt 16 lit. a ustawy o cudzoziemcach, wydał decyzję z 13 lutego 2017 r. o zobowiązaniu Cudzoziemca do powrotu w terminie 30 dni, od dnia doręczenia niniejszej decyzji oraz o zakazie ponownego wjazdu na: terytorium RP na okres 1 roku od dnia wykonania niniejszej decyzji lub upływu terminu dobrowolnego powrotu określonego w niniejszej decyzji, w przypadku braku informacji o wykonaniu niniejszej decyzji; terytorium RP i innych państw obszaru Schengen na okres 3 lat od dnia wykonania niniejszej decyzji, na wypadek, jeżeli w terminie określonym w decyzji strona nie opuści terytorium RP lub przekroczy lub będzie usiłowała przekroczyć granicę wbrew przepisom prawa. W uzasadnieniu decyzji wyjaśniono, że wobec Cudzoziemca została wydana ostateczna decyzja o odmowie nadania statusu uchodźcy oraz odmowie udzielenia ochrony uzupełniającej, jednak nie opuścił on terytorium RP w terminie przewidzianym w art. 299 ust. 6 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach. Komendant PSG w [...] stwierdził, że w sprawie nie zachodzą przesłanki z art. 303 ust. 1 cyt. ustawy, w szczególności przesłanki udzielenia stronie zgody na pobyt ze względów humanitarnych lub zgody na pobyt tolerowany.

W odwołaniu od tej decyzji Cudzoziemiec zarzucił, że Komendant PSG w [...] dokonał błędnych ustaleń faktycznych, co skutkowało niewłaściwym rozpatrzeniem sprawy. Wskazał, że w Polsce przebywają jego dzieci, które w pełni zaaklimatyzowały się w Polsce oraz że pomimo rozpadu małżeństwa opiekuje się nimi i ma z nimi częsty kontakt. Podniósł również, że Organ zignorował dokumentację potwierdzającą możliwość podjęcia przez niego pracy, która świadczy o jego związkach z Polską.

Szef Urzędu decyzją z [...] września 2018 r. uchylił zaskarżoną decyzję Komendanta PSG w [...] z [...] lutego 2017 r. w części dotyczącej zakazu ponownego wjazdu, zakazał: ponownego wjazdu na terytorium RP na okres 6 miesięcy roku od dnia wykonania decyzji lub w przypadku braku informacji o jej wykonaniu, od dnia upływu terminu dobrowolnego powrotu w niej określonego; ponownego wjazdu na terytorium RP i innych państw obszaru Schengen na okres 3 lat od dnia wykonania decyzji na wypadek, jeżeli w terminie określonym w decyzji strona nie opuści terytorium RP lub przekroczy lub będzie usiłowała przekroczyć granicę wbrew przepisom prawa, oraz utrzymał ją w mocy w pozostałej części. W uzasadnieniu decyzji Szef Urzędu wskazał, że sprawa o zobowiązanie do powrotu Cudzoziemca została wszczęta z urzędu [...] grudnia 2016 r., a zatem przed [...] lutego 2018 r., kiedy to weszła w życie ustawa z dnia 24 listopada 2017 r. o zmianie ustawy o cudzoziemcach oraz niektórych innych ustaw. Szef Urzędu przypomniał, że Cudzoziemiec wjechał do Polski [...] maja 2013 r. przez przejście graniczne w [...]. Granicę przekroczył wraz z żoną – M. Y. oraz małoletnimi córkami: K. U., M. U. i M. U.. Tego samego dnia złożył w imieniu swoim oraz swojej rodziny wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej. Szef Urzędu decyzją z [...] czerwca 2013 r. nr [...] umorzył przedmiotowe postępowanie ze względu na fakt, że wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej został wycofany w sposób dorozumiały poprzez to, że Cudzoziemiec wraz z rodziną opuścił ośrodek i nie powrócił do niego przez okres dłuższy niż 7 dni bez usprawiedliwionej przyczyny. Cudzoziemiec wraz z rodziną przekroczył wówczas wbrew przepisom prawa granicę Polski, udając się do [...], gdzie również wystąpił z wnioskiem o udzielenie ochrony międzynarodowej. [...] kwietnia 2014 r. zostali oni przekazani przez stronę [...] funkcjonariuszom PSG w [...] na podstawie art. 18 ust. 1 lit. d Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) Nr 604/2013 z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie ustanawiania kryteriów i mechanizmów ustalania państwa członkowskiego odpowiedzialnego za rozpatrzenie wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej złożonego w jednym z państw członkowskich przez obywatela państwa trzeciego lub. Na wniosek Cudzoziemca [...] maja 2014 r. Szef Urzędu uchylił decyzję o umorzeniu i podjął postępowanie na nowo. W wyniku przeprowadzonego postępowania administracyjnego Szef Urzędu decyzją z [...] września 2014 r. nr [...] odmówił nadania statusu uchodźcy Cudzoziemcowi i jego rodzinie oraz odmówił udzielenia im ochrony uzupełniającej. Rada do Spraw Uchodźców decyzją z [...] kwietnia 2015 r. nr [...] utrzymała w mocy tę decyzję. [...] maja 2015 r. Cudzoziemiec za pośrednictwem Komendanta [...] Oddziału Straży Granicznej złożył kolejny, tj. drugi wniosek o nadanie statusu uchodźcy w RP. Wnioskiem została objęta rodzina cudzoziemca. [...] sierpnia 2015 r. żona Cudzoziemca wycofała zgodę na złożenie wniosku w imieniu jej oraz małoletnich dzieci, w związku z chęcią złożenia odrębnego wniosku uchodźczego. Szef Urzędu [...] września 2015 r. decyzją nr [...] umorzył postępowanie wszczęte na wniosek Cudzoziemca w części dotyczącej jego żony i dzieci. Następnie [...] listopada 2015 r. Szefa Urzędu z uwagi na brak nowych okoliczności w sprawie, uznał wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej za niedopuszczalny. Rada do Spraw Uchodźców [...] marca 2016 r. decyzją nr [...] utrzymała tę decyzję w mocy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie prawomocnym wyrokiem z 4 listopada 2016 r., sygn. akt IV SA/WA 1383/16, oddalił skargę Cudzoziemca na tę decyzję. [...] kwietnia 2016 r. Cudzoziemiec złożył kolejny, tj. trzeci wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej. [...] sierpnia 2016 r. decyzją nr [...] Szef Urzędu uznał ten wniosek za niedopuszczalny. Rada do Spraw Uchodźców w dniu [...].11.2016 r. decyzją nr [...] utrzymała zaskarżoną decyzję w mocy. Następnie [...] grudnia 2016 r. Cudzoziemiec złożył czwarty wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej. [...].06.2017 r. decyzją nr [...] Szef Urzędu uznał ten wniosek za niedopuszczalny. Rada do Spraw Uchodźców [...] marca 2018 r. decyzją nr [...] utrzymała tę decyzję w mocy. Przed WSA w Warszawie w toku pozostaje postępowanie ze skargi Cudzoziemca na tę decyzję. [...] kwietnia 2018 r. Cudzoziemiec ponownie tj. po raz piąty złożył o udzielenie ochrony międzynarodowej. Aktualnie sprawa jest w toku. Szef Urzędu wskazał również, że wobec byłej żony Cudzoziemca oraz ich małoletnich dzieci toczyła się odrębna procedura, która zakończyła się decyzją nr [...] z [...] grudnia 2017 r., którą Cudzoziemce oraz małoletnim dzieciom odmówiono nadania statusu uchodźcy i udzielono ochronę uzupełniającą. Szef Urzędu podkreślił, że w sprawie nie budzi wątpliwości, że Cudzoziemiec nie opuścił terytorium Polski, pomimo faktu, że w stosunku do niego została wydana ostateczna decyzja orzekającą o odmowie nadania statusu uchodźcy i odmowie udzielenia ochrony uzupełniającej oraz nieudzieleniu zgody na pobyt tolerowany. Wyczerpuje to przesłankę zawartą w art. 302 ust. 1 pkt 16 lit. a ustawy o cudzoziemcach. W sprawie nie zachodzą jednak wyjątki z art. 303 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach, kiedy decyzji o zobowiązaniu nie wydaje się. Cudzoziemiec nie legitymuje się wizami, czy innymi tytułami pobytowymi uwzględnionymi w art. 303 ust. 1 pkt 1-3 i 5-7 ustawy. W sprawie nie zachodzą także okoliczności, o którym mowa w art. 303 ust. 1 pkt 4, 8-13 ustawy o cudzoziemcach. Ponadto Cudzoziemcowi nie udzielono zgody na pobyt ze względów humanitarnych lub zgody na pobyt tolerowany (por. art. 303 ust. 1 pkt 2 ustawy). W związku z wszczętym postępowaniem w sprawie zobowiązania Cudzoziemca do powrotu, [...] grudnia 2016 r. funkcjonariusz PSG w [...] przeprowadził przesłuchanie. W ocenie Szefa Urzędu, zeznania złożone przez Cudzoziemca dotyczące przyczyn opuszczenia kraju pochodzenia nie wskazują na wystąpienie nowych przesłanek w jego sprawie. Tym bardziej, że w tym samym dniu Cudzoziemiec za pośrednictwem Komendanta PSG w [...] złożył czwarty wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej. Ponadto, z opracowania Wydziału Informacji o Krajach Pochodzenia UdSC z [...] marca 2018 r dotyczącego aktualnej sytuacji w [...] wynika, że zagrożenie dla życia i zdrowia ludności cywilnej w wyniku działań zbrojnych i zamachów terrorystycznych na terytorium [...], w tym [...], utrzymuje się w ostatnich latach na niskim poziomie i obecnie nadal jest niewielkie. Cena za względny spokój w [...] jest jednakże dalsze zacieśnianie kontroli nad społeczeństwem przez rządzącą elitę. Ogólnodostępne źródła informacji wskazują na istnienie "autorytarnego reżimu politycznego". Obecnie, najbardziej zagrożonymi osobami w [...] są ci, którzy przejawiają jakakolwiek działalność polityczną lub społeczną, niezgodną z wizją władz republiki, w tym: politycy, dziennikarze, obrońcy praw człowieka, działacze społeczni, itp., jawnie krytykujący działania R. K. i władz republiki, przedstawiciele innych niż tolerowane odłamów islamu i chrześcijaństwa, osoby przynoszące "hańbę" [...] społeczeństwu (narkomanii, alkoholicy, homoseksualiści), krewni oraz bliscy znajomi osób biorących udział w działaniach zbrojnych na terytorium [...][...] i na terenie [...]. W ocenie Szefa Urzędu, Cudzoziemiec nie zalicza się do żadnej z wymienionych grup, a zatem brak jest podstaw do twierdzenia, że w sytuacji powrotu do kraju pochodzenia jego prawo do życia, wolności i bezpieczeństwa osobistego będzie zagrożone. Brak jest również podstaw do twierdzenia, że może on zostać poddany torturom albo nieludzkiemu lub poniżającemu traktowaniu albo karaniu, szczególnie, że takie zdarzenia nigdy wcześniej nie miały miejsca. W związku z tym, wobec Cudzoziemca nie zachodzą przesłanki udzielenia zgody na pobyt ze względów humanitarnych z przyczyn, o których mowa w art. 348 pkt 1 cyt. ustawy. Szef Urzędu ustalił również, że Cudzoziemiec nie posiada na terytorium RP majątku trwałego ani stałych źródeł dochodu stanowiących podstawę jego egzystencji, utrzymuje się bowiem ze świadczeń socjalnych oraz z pracy dorywczej. Brak jest więc podstaw do stwierdzenia, że powrót do kraju pochodzenia w drastyczny sposób pogorszy jego sytuację osobistą. Szef Urzędu doszedł również do przekonania, że argument dotyczący dobra rodziny, a szczególnie dzieci, jest mało wiarygodny. Swoją opinię organ oparł na zebranym materiale dowodowym, w tym na protokołach przesłuchań byłej żony Cudzoziemca, z których wynika, że stosował on wobec niej przemoc fizyczną i psychiczną, szantażową ją, grożąc wyjawienie tajemnicy o gwałcie. Cudzoziemka podał również, że po przyjeździe do Polski w 2014 r. mąż związał się z inną kobietą, dlatego postanowiła odłączyć się od jego procedury. Ponadto wskazała, że jeszcze w 2015 r. mieszkała z mężem w Ośrodku dla Cudzoziemców w [...], lecz mąż źle ją traktował. Od czasu kiedy wyprowadził się z ośrodka w 2015 r. kontaktował się z córkami raz w miesiącu, lub raz na dwa miesiące. Ostatnio (tj. lipiec 2017 r.) widuje się z córkami jeden lub dwa razy w tygodniu. Po tym jak Cudzoziemka w 2016 r. poprosiła go o pomoc, co jakiś czas kupuje dzieciom żywność.

Funkcjonariusze przeprowadzili także wywiad z pracownikiem socjalnym Ośrodka dla Cudzoziemców w [...], który wskazał, że Cudzoziemiec odbiera w ośrodku świadczenia socjalne, mieszka poza ośrodkiem (w styczniu 2017 r. mieszkał w ośrodku [...] w [...]), raczej nie kontaktuje się z żoną, natomiast co jakiś czas prowadza córki do szkoły. Zdaniem Szefa Urzędu, brak jest zatem podstaw do stwierdzenia, że w sprawie zachodzi przesłanka z art. 348 pkt 3 cyt. ustawy, tj. że zobowiązanie Cudzoziemca do powrotu prowadzi do kwalifikowanego naruszenia praw jego małoletnich dzieci, określonych w Konwencji o prawach dziecka, w stopniu istotnie zagrażającym ich rozwojowi psychofizycznemu. Dzieci pozostają bowiem pod opieką matki, która troszczy się o ich rozwój psychofizyczny. Cudzoziemiec po powrocie do kraju pochodzenia może utrzymywać kontakt z córkami, a także pomagać dzieciom finansowo oraz podjąć kroki, aby w sposób legalny powrócić na terytorium RP. Szef Urzędu nie stwierdził, aby wobec Cudzoziemca zachodziły także okoliczności z art. 349 cyt. ustawy, a zatem w sprawie nie ma zastosowania przesłanka z art. 351 pkt 1, która jest stosowana w przypadku, gdy zachodzą okoliczności do odmowy udzielenia zgodna pobyt ze względów humanitarnych, o których mowa w art. 349. Nie stwierdził również, aby w sprawie zachodziła przesłanka z art. 351 pkt 2 i 3 cyt. ustawy. Szef Urzędu podkreślił, że w toku postępowania zostało stwierdzone, że Cudzoziemiec rozstał się z żoną, nie mieszka z rodziną we wspólnym gospodarstwie domowym. Z prowadzonego przez Szefa Urzędu w systemie teleinformatycznym Krajowego zbioru rejestrów, ewidencji i wykazu w sprawach cudzoziemców wynika, że Cudzoziemiec mieszka aktualnie na [...], a była małżonka z dziećmi w [...]. Szef Urzędu zaznaczył również, że przepis art. 302 ust. 1 pkt 16 lit. a ustawy o cudzoziemcach ma charakter obligatoryjny. Już samo stwierdzenie faktów wypełniających przesłanki tego przepisu uzasadnia zastosowanie sankcji w postaci zobowiązania cudzoziemca do powrotu oraz do orzeczenia zakazu ponownego wjazdu przez określony czas. Przy czym określony w decyzji okres zakazu ponownego wjazdu na terytorium RP, w przypadku wykonania przez cudzoziemca we wskazanym terminie decyzji o zobowiązaniu do powrotu, i jest minimalnym, prawnie dopuszczalnym okresem, do orzeczenia którego organ był zobligowany na mocy art. 319 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach. W ocenie Szefa Urzędu, nie stanowi naruszenia art. 7 k.p.a. orzeczenie o zakazie wjazdu przez cudzoziemca na terytorium RP i innych państw obszaru Schengen na okres 3 lat od dnia wykonania decyzji, w sytuacji, której nie zastosowałby się on do decyzji o zobowiązaniu do powrotu i nie opuściłby w terminie określonym w decyzji terytorium RP lub przekroczył lub usiłował przekroczyć granicę wbrew przepisom prawa, a więc w sytuacji, w której po raz kolejny naruszyłby obowiązujący tu porządek prawny w zakresie wjazdu i pobytu na terytorium Polski.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców wniósł M. U., zarzucając naruszenie prawa materialnego, tj. art. 348 ustawy o cudzoziemcach, oraz istotne naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7, art. 77, art. 107 § 3 oraz art. 8 k.p.a.

W odpowiedzi na skargę Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców wniósł o jej oddalenie oraz podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej co oznacza, że Sąd w zakresie dokonywanej kontroli bada czy organ administracji orzekając w sprawie nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Należy dodać, że zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.; dalej p.p.s.a.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Sąd w składzie orzekającym przyjął za własne ustalenia faktyczne poczynione w toku postępowania administracyjnego, wobec czego za zbędne uznał ich ponowne referowanie. Co dotyczy kontroli legalności zaskarżonego rozstrzygnięcia – w oparciu o powołane przepisy i w granicach sprawy – Sąd doszedł do przekonania, że skarga M. U. jest niezasadna. Podniesione w niej argumenty nie zasługiwały na uwzględnienie, a Sąd działając z urzędu nie stwierdził istnienia takich wad postępowania, które winny skutkować derogowaniem zaskarżonego rozstrzygnięcia z obrotu prawnego. Co więcej, stanowisko Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców zasługuje na aprobatę.

Materialnoprawną podstawę kontrolowanego rozstrzygnięcia stanowi art. 302 ust. 1 pkt 16 ustawy z 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach. Zgodnie z tym przepisem decyzję o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu wydaje się cudzoziemcowi m.in., gdy została wydana decyzja o odmowie nadania statusu uchodźcy lub udzielenia ochrony uzupełniającej lub o uznaniu wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej za niedopuszczalny, a cudzoziemiec nie opuścił terytorium RP w terminie i przypadku, o których mowa w art. 299 ust. 6 pkt 1 lit. b.

W ocenie Sądu, analiza przedstawionego stanu faktycznego wskazuje, że w sprawie została wyczerpana dyspozycja z tego przepisów. Skarżący [...] grudnia 2016 r. został zatrzymany przez funkcjonariuszy PSG w [...], podczas kontroli legalności pobytu cudzoziemców na terytorium RP w [...]. Zatrzymanie nastąpiło z uwagi na fakt, że Skarżący w terminie 30 dni od dnia doręczenia decyzji Rady do Spraw Uchodźców z [...] kwietnia 2015 r. nr [...], utrzymujące w mocy decyzję Szef Urzędu z [...] września 2014 r. nr [...], odmawiająca nadania statusu uchodźcy Cudzoziemcowi i jego rodzinie oraz udzielenia im ochrony uzupełniającej, tj. od [...] maja 2015 r. nie wykonał ciążących na nim obowiązków wynikających z art. 299 ust. 6 pkt 2 cyt. ustawy, tj. do 3 czerwca 2015 r. nie opuścił terytorium RP. Tym bardziej, że inne zainicjowane przez Skarżącego postępowania o udzielenie ochrony międzynarodowej zakończyły się wydaniem decyzji odmownej. Okoliczności te nie są kwestionowane przez Skarżącego.

Kategoryczna redakcja przepisu art. 302 ust. 1 cyt. ustawy, obliguje organ do wydania decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu, w przypadku uznania, że cudzoziemiec dopuścił nielegalnego pobytu. W konsekwencji, już samo stwierdzenie spełnienia chociaż jednej określonej w nim przesłanki, wobec pozbawienia organu tzw. uznania administracyjnego, uzasadnia zastosowanie sankcji w postaci zobowiązania cudzoziemca do powrotu oraz orzeczenia zakazu ponownego wjazdu przez określony czas. Zatem w przypadku, tak jak miało to miejsce sprawie, gdy wystąpi któraś z przesłanek z art. 302 ust. 1, nie ma możliwości wyboru mniej lub bardziej dolegliwej "kary". Przepis ten jest zredagowany ściśle i nie pozostawia organowi swobody decyzyjnej, pozwalającej przy stwierdzeniu wskazanego w nim stanu faktycznego, orzec odmiennie. Tym bardziej, że w toku postępowania nie ustalono, aby wobec Skarżącego zostały spełnione przesłanki negatywne (por. art. 303 cyt. ustawy).

Skarżący podaje w wątpliwość, że w sprawie nie miał zastosowania art. 348 cyt. ustawy. Wyjaśnić jednak należy, że warunkiem uznania, że decyzja o zobowiązaniu do powrotu może naruszać przepisy Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r. jest stwierdzenie zindywidualizowanego, skonkretyzowanego zagrożenia naruszeniem określonych praw w kraju, do którego dana osoba ma być wydana lub ma wrócić. Przy czym to strona, powołując się na zagrożenie naruszenia jej praw chronionych Konwencją, powinna wskazać fakty, które czynią jej obawy uzasadnionymi. Nie wystarczy zatem powołanie się na ogólną sytuację w kraju pochodzenia, bez konkretnego, zindywidualizowanego wskazania, że sytuacja ta w sposób bezpośredni wpływa na naruszenie praw strony. Wobec Skarżącego nie stwierdzono, aby sytuacja w [...] uzasadniała przyjęcie, że jest realnie zagrożony bezpośrednim niebezpieczeństwem dla jego prawa do życia, wolności i bezpieczeństwa osobistego, poddania torturom albo nieludzkiemu lub poniżającemu traktowaniu albo karaniu, zmuszenia do pracy, lub pozbawienia prawa do rzetelnego procesu sądowego albo ukarania bez podstawy prawnej.

Na etapie postępowania administracyjnego, jak również w toku postępowania sądowego, Skarżący powoływał się jednak na prawo ochrony życia rodzinnego i prywatnego. Jak wynika z poczynionych w sprawie ustaleń Skarżący przyjechał do Polski wraz żoną i małoletnimi dziećmi, z którymi podjął starania o uzyskanie ochrony międzynarodowej, które zakończyły się udzieleniem Cudzoziemce i dzieciom ochrony uzupełniającej. Cudzoziemcy wjeżdżając do Polski nie legitymowali się wizami, czy innymi ważnymi dokumentami pobytowymi uprawniającymi ich do wjazdu i pobytu tu, czy na terytorium innego kraju obszaru Schengen. Skarżący nie miał zatem realnych podstaw, aby spodziewać się legalizacji pobytu jego rodziny i musiał zdawać sobie sprawę, że życia tu jest niepewne, a więc nie mógł spodziewać się, że będzie mogło one być kontynuowane. Wskazać należy, że jakkolwiek do każdej sprawy należy podchodzić indywidualnie, to co do zasady fakt prowadzenia przez Skarżącego życia rodzinnego i prywatnego w Polsce nie stanowi przesłanki udzielenia mu zgody na pobyt ze względów humanitarnych, przy jednoczesnym naruszeniu prawa migracyjnego. Przypomnieć należy, że rodzina Cudzoziemca przyjechała z [...], gdzie wcześniej prowadziła wspólne życie. W czasie pobytu w Polsce doszło jednak do rozpadu pożycia małżeńskiego. Była żona Cudzoziemca z dziećmi mieszkają w innym mieście, a więc prowadzą oddzielne gospodarstwo domowe. W tym stanie rzeczy choć powrót do kraju pochodzenie prowadzi formalnie do odseparowania od ojca, to nie narusza jednak prawa dzieci w stopniu istotnie zagrażającym ich rozwojowi psychofizycznemu, nad którym czuwa matka. Córki są z nią silnie, to z nią mieszkają i żyją na co dzień. Ojciec nie uczestniczy stale w ich życiu, ograniczając się do sporadycznych kontaktów z nimi. W sprawie brak jest zatem podstaw do przyjęcia, że w przypadku powrotu Skarżącego do kraju pochodzenia więzi pomiędzy nim a pozostałymi członkami jego rodziny zostaną zerwane lub istotnie ograniczone, a tym bardziej do twierdzenia, że mogą być one realizowane wyłącznie na terytorium RP. Co więcej, relacje z córkami mogą być podtrzymane za pomocą środków porozumiewania się na odległość, które są obecnie powszechnie i zwyczajowo wykorzystywane (np. telefon komórkowy, Internet, aplikacje komunikacji elektronicznej). Ingerencja w życie prywatne Skarżącego nie ma charakteru bezterminowego, a zatem po upływie wyznaczonego okresu będzie on mógł ponownie przyjechać do Polski i ubiegać się o legalizację pobytu. Sąd podziela bowiem stanowisko, że wykonywanie praw zagwarantowanych w Konwencji o prawach dziecka winno być zgodne z prawem obowiązującym na terytorium państwa. Rodzice nie mogą więc z praw zagwarantowanych dzieciom wywodzić swoich praw legalizacji pobytu na terytorium RP, jeżeli naruszają obowiązujący ład prawny. Pierwszej kolejności powinni zalegalizować swój pobyt, a dopiero później powoływać się na fakt przebywania dziecka w Polsce. Wskazać również należy, że ingerencja w prawo do poszanowania życia rodzinnego i prywatnego na gruncie analizowanej sprawy nie wykracza poza dopuszczalny zakres ingerencji, tj. przeszła test legalności, celowości oraz konieczności. Skarżący nie posiada również w naszym kraju majątku ani stałych źródeł dochodu, ani nie można stwierdzić, że jego centrum życiowe zostało przeniesione na stałe do Polski, ani że powrót do kraju pochodzenia drastycznie pogorszy sytuację życiową jego rodziny. Sąd podzielił zatem ocenę, że w sprawie nie znalazł zastosowania art. 348 cyt. ustawy.

Podkreślić również należy, że fakt niedopełnienia w terminie określonym w art. 299 ust. 6 pkt 2 cyt. ustawy obowiązku opuszczenia terytorium RP uzasadniani czas trwania zakazu wjazdu na terytorium RP i innych państw obszaru Schengen, który zasadnie określono na okres 6 miesięcy roku od dnia wykonania decyzji lub w przypadku braku informacji o jej wykonaniu, od dnia upływu terminu dobrowolnego powrotu w niej określonego albo na okres 3 lat od dnia wykonania decyzji na wypadek, jeżeli w terminie określonym w decyzji strona nie opuści terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub przekroczy lub będzie usiłowała przekroczyć granicę wbrew przepisom prawa, oraz utrzymał ją w mocy w pozostałej części.

Wbrew stanowisku Skarżącego, zebrany w sprawie materiał dowodowy był więc wystarczający do wydania decyzji zobowiązaniowej, a Organy, dokonując jego analizy, kierowały się logiką oraz zasadami doświadczenia życiowego. Tym samym uczyniły zadość wymogom wynikającym z art. 7, art. 8, art. 77 § 1oraz 107 § 3 k.p.a., przedstawiając przekonywującą argumentację, jednocześnie nie naruszając granic swobodnej oceny dowodów.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.