Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt III SA/Gl 185/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2022-04-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6209 Inne o symbolu podstawowym 620
Hasła tematyczne: Ochrona zdrowia
Skarżony organ: Dyrektor Szpitala
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony akt
Powołane przepisy: article: art. 49 ust. 2
journal: Dz.U. 2020 poz 295
law: Ustawa z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej - t.j.
article: par. 8
journal: Dz.U. 2018 poz 393
law: Rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 6 lutego 2012 r. w sprawie sposobu przeprowadzania konkursu na niektóre stanowiska kierownicze w  podmiocie leczniczym niebędącym przedsiębiorcą.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Jankiewicz, Sędziowie Sędzia WSA Dorota Fleszer (spr.), Asesor WSA Piotr Pyszny, Protokolant Sekretarz sądowy Izabela Maj-Dziubańska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 kwietnia 2022 r. sprawy ze skargi J.F. na akt A w R. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności postępowania konkursowego na kierownicze stanowisko w zakładzie opieki zdrowotnej 1) uchyla zaskarżony akt, 2) zasądza od A w R. na rzecz strony skarżącej [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

"A" w R. (dalej: Dyrektor) przeprowadził konkurs w trybie art. 49 ust. 2 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej (Dz. U. z 2020 r. poz. 295 ze zm.; dalej: u.dz.l.) na stanowisko zastępcy dyrektora ds. pielęgniarstwa i jakości - naczelnej pielęgniarki (tj. osoby innej niż kierownik podmiotu leczniczego). Konkurs rozstrzygnięto 1 października 2020 r., wybierając na to stanowisko J. F. (dalej: Skarżąca).

Ogólnopolski Związek Zawodowy Pielęgniarek i Położnych przy "A" w R. (dalej: Związek Zawodowy) pismem z 5 października 2020 r. zażądał w trybie § 8 ust. 2 Rozporządzenia Ministra Zdrowia z 6 lutego 2012 r. w sprawie sposobu przeprowadzania konkursu na niektóre stanowiska kierownicze w podmiocie leczniczym niebędącym przedsiębiorcą (Dz. U. z 2018 r., poz. 393 ze zm., dalej: rozporządzenie MZ) unieważnienia postępowania konkursowego na podstawie § 8 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia MZ. W piśmie wskazano m.in. że między dwoma członkami komisji a zwycięską kandydatką występuje zależność służbowa, a ponadto zwyciężczyni konkursu uczestniczyła w pracach innej komisji konkursowej, gdzie członkinie komisji wybierającej Skarżącą były kandydatkami do objęcia stanowisk.

Pismem z [...] nr [...] Dyrektor działając na wniosek Komisji Zakładowej Związku Zawodowego stwierdził nieważność konkursu. Dyrektor uznał za zasadny zarzut naruszenia § 5 ust. 1 rozporządzenia MZ z uwagi na mogące zachodzić uzasadnione wątpliwości dotyczące braku bezstronności członków Komisji Konkursowej z powodu zachodzącego stosunku podległości.

Pismem z dnia [...] nr [...] skierowanym do Skarżącej Dyrektor poinformował, że po rozpoznaniu wniosku Związku Zawodowego w przedmiocie unieważnienia konkursu na obsadę stanowiska Zastępcy Dyrektora ds. Pielęgniarstwa i Jakości - Naczelnej Pielęgniarki działając na podstawie § 8 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia MZ stwierdza nieważność postępowania konkursowego.

Skarżąca na akt-decyzję Dyrektora z dnia [...]. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. Zarzuciła w nim naruszenie § 8 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia MZ poprzez jego błędne zastosowanie i unieważnienie postępowania konkursowego w sytuacji, gdy skład komisji konkursowej oraz okoliczność istnienia zależności służbowej członków komisji i skarżącej znany był Dyrektorowi w dacie wyłaniania członków komisji konkursowej. Tym samym nie mogło dojść do ujawnienia przesłanki z § 5 ust. 1 rozporządzenia MZ po zakończeniu postępowania konkursowego oraz błędu w ustaleniach faktycznych oraz prawnych, który posłużył za podstawę decyzji w zakresie uznania, że w skład komisji konkursowej zostały powołane osoby, które pozostają w takim stosunku prawnym lub faktycznym, że może to budzić uzasadnione wątpliwości co do bezstronności tych osób. Skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji Dyrektora [...] i zasądzenie kosztów postępowania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uzasadniając uchylenie zaskarżonego aktu z [...], na podstawie art. 146 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej: p.p.s.a.) stwierdził, że jest on wadliwy i wymyka się spod kontroli sądowej albowiem w jego treści Dyrektor w żaden sposób nie podał jakie argumenty i przyczyny spowodowały, iż podjęto rozstrzygnięcie w przedmiocie stwierdzenia nieważności postępowania konkursowego. Sąd I instancji wskazał, że w zaskarżonym akcie powołano jedynie § 8 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia MZ jako podstawę prawną działania Dyrektora. Dyrektor w treści aktu powinien podać stan faktyczny i jego ocenę na tle obowiązujących norm prawnych, jak to uczynił w odpowiedzi na skargę - co Sąd I instancji uznał za spóźnione, gdyż te elementy powinny być zawarte w akcie będącym przedmiotem skargi i kontroli sądowej.

Ponadto Sąd wskazał na znajdujące się w aktach sprawy pismo z [...], nr [...], którym Dyrektor unieważnił konkurs, przy czym w ocenie Sądu I instancji z akt nie wynika, czy pismo to weszło do obrotu prawnego (brak dowodów jego doręczenia uczestnikom konkursu czy wnioskodawcy). Gdyby takie doręczenie nastąpiło, to zaskarżony akt z [...] należałoby ocenić jako kolejny w sprawie i niedopuszczalny, jednak na podstawie akt sprawy zdaniem WSA tej okoliczności nie można ustalić.

Od tego wyroku skargę kasacyjną wniósł Dyrektor, zarzucając mu na podstawie art. 174 pkt. 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy:

a) art. 1 § 1 i 2 ustawy z 29 sierpnia 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137, dalej: p.u.s.a.) w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 74 § 2, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 1 i 4 ustawy z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735 dalej: k.p.a.) przez błędne przyjęcie, że skarżący nie uzasadnił aktu administracyjnego, podczas gdy w rzeczywistości był uprawniony do odstąpienia od uzasadnienia aktu administracyjnego, gdyż wydał decyzję zgodną z wnioskiem (żądaniem) wnioskodawcy (Związku Zawodowego), a w rzeczywistości akt administracyjny unieważniający konkurs na stanowisko zastępcy dyrektora został wydany w dniu [...] i został skarżącej doręczony;

b) art. 1 § 1 i 2 w zw. z art. 2 p.u.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a., przez uznanie przez Sąd iż pismo znajdujące się w aktach sprawy z dnia [...], nie jest aktem unieważniającym konkurs podczas gdy akt ten zawierał w swej treści rozstrzygnięcie, przedstawienie stanu faktycznego, uzasadnienie oraz podstawę prawną, a sama skarżąca przed wystosowaniem skargi przed sąd I instancji potwierdziła własnoręcznym podpisem w dniu 13 listopada 2020 r. odebranie kopii dokumentacji całego postępowania konkursowego w tym aktu z dnia [...] - tym samym bezprzedmiotowe było wysyłanie do skarżącej w odrębnej korespondencji aktu unieważnienia konkursu.

Dyrektor wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o rozpoznanie skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym i o zasądzenie od skarżącej na rzecz Dyrektora zwrotu kosztów postępowania.

Skarżąca nie wniosła odpowiedzi na skargę kasacyjną.

NSA rozpoznał skargę kasacyjną, choć nie wszystkie podniesione w niej zarzuty w jego ocenie okazały się zasadne. Zwrócił uwagę, że w skardze kasacyjnej zawarto wyłącznie zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Według NSA wskazane w skardze kasacyjnej art. 7, art. 74 § 2, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 1 i 4 k.p.a. dotyczą zasad prowadzenia postępowania jurysdykcyjnego czyli postępowania administracyjnego uregulowanego w Kodeksie postępowania administracyjnego, którego celem jest rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej w drodze decyzji administracyjnej. Natomiast przedmiotem sądowej kontroli nie była decyzja administracyjna tylko akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., który nie jest wydawany w sformalizowanej procedurze uregulowanej w k.p.a. Dyrektor jako skarżący kasacyjnie zaś nie wskazał, w czym upatruje naruszenia wymienionych przepisów k.p.a. Skarga kasacyjna nie spełniała także wymogu wykazania wpływu naruszenia przepisów postępowania na wynik sprawy, czyli na treść zaskarżonego orzeczenia.

Pomimo tego NSA przeprowadził analizę treści zarzutów sformułowanych w punktach 1 i 2 petitum skargi kasacyjnej oraz skonfrontował je z uzasadnieniem skargi kasacyjnej, z czego wywiódł wniosek, że Dyrektor – na podstawie tych zarzutów kasacyjnych – w istocie kwestionował prawidłowość przeprowadzonej przez Sąd pierwszej instancji kontroli zaskarżonego aktu, przez co doszło do naruszenia art. 1 § 1 i § 2 p.u.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. z powodu uznania przez Sąd, że znajdujące się w aktach sprawy pismo z [...] nie jest aktem unieważniającym konkurs i przez błędne przyjęcie, że akt unieważniający konkurs nie został uzasadniony. Tak zrekonstruowany zarzut skargi kasacyjnej zdaniem NSA należy uznać za zasadny. Sąd podejmując zaskarżone rozstrzygnięcie, nie wyjaśnił w sposób przekonujący, w oparciu o akta sprawy którymi dysponował, dlaczego za akt unieważnienia konkursu uznał skierowane do skarżącej pismo z dnia [...] informujące ją o unieważnieniu konkursu, a nie znajdujący się w aktach dokument zatytułowany "Unieważnienie konkursu", opatrzony datą [...], numer [...] (k. 99 akt adm.), w którym Dyrektor wskazując, że działa na wniosek z 5 października 2020 r. Komisji Zakładowej Ogólnopolskiego Związku Zawodowego Pielęgniarek i Położnych przy "A" w R. oraz wskazując jako podstawę prawną § 8 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia MZ, orzekł: "stwierdzam nieważność konkursu przeprowadzonego na stanowisko Zastępcy Dyrektora ds. Pielęgniarstwa i Jakości – Naczelnej Pielęgniarki w "A" w R.". Akt ten zawiera uzasadnienie, w którym Dyrektor wskazał przyczyny, które jego zdaniem uzasadniały unieważnienie konkursu. Zasadnie zatem skarżący kasacyjnie Dyrektor kwestionuje przyjęty w tej sprawie przez Sąd pogląd stanowiący podstawę do uchylenia przez Sąd I instancji podjętego rozstrzygnięcia Dyrektora o unieważnieniu konkursu, że akt ten nie został uzasadniony.

Zgromadzone w aktach sprawy dokumenty dowodzą zatem - zdaniem NSA -zasadność wątpliwości, na które zwrócił uwagę skarżący kasacyjnie Dyrektor co do tego, który ze znajdujących się w aktach sprawy dokumentów stanowił unieważnienie konkursu, a zatem czy aktem administracyjnym unieważniającym przedmiotowe postępowanie konkursowe było rzeczywiście pismo z [...] zaadresowane do J. F. informujące o stwierdzeniu nieważności postępowania konkursowego, jak przyjął Sąd I instancji, czy też pismo "A" w R. z [...], zatytułowane "Unieważnienie konkursu", które w swej treści zawiera sformułowanie "Stwierdzam nieważność konkursu", a następnie zawiera uzasadnienie tego rozstrzygnięcia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 p.u.s.a. sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 p.u.s.a.). W myśl art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. zakres kontroli obejmuje także inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735, 1491 i 2052), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r. poz. 1540, 1598, 2076 i 2105), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2021 r. poz. 422, z późn. zm.) oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.

Odnotować należy, że postępowanie konkursowe zmierzające do wyłonienia kandydata na określone stanowisko kierownicze w podmiocie leczniczym niebędącym przedsiębiorcą przez organ administracji państwowej lub samorządowej jest postępowaniem z zakresu administracji publicznej (zob. uchwała składu 7 sędziów NSA z dnia 10 lipca 2006 r., sygn. akt I OPS 7/05, wyroki NSA: z dnia 14 lutego 2001 r., sygn. akt II SA 0908/00 "Prawo Pracy" z 4, s. 42: z dnia 27 lutego 2002 r. sygn. akt II SA 2629/01 "Prawo pracy" 2003, Nr 2, s. 35 z dnia 31 sierpnia 2004 r. sygn. akt OSK 460/04, z dnia 17 czerwca 2011 r., sygn. akt OSK 559/11). Czynności podejmowane w toku konkursu przez organ administracji publicznej mają bowiem charakter władczych czynności publicznoprawnych, których adresatem są uczestnicy konkursu. Sytuacja prawna uczestników konkursu jest kształtowana w drodze jednostronnych władczych rozstrzygnięć podejmowanych przez organ administracji publicznej oraz przez komisję konkursową (wyrok NSA z 11 października 2017 r., sygn. akt II OSK 2160/16).

Na wstępie należy wskazać, że niniejsza sprawa była przedmiotem rozstrzygnięcia Naczelnego Sądu Administracyjnego, który w wyniku złożonej przez Dyrektora skargi kasacyjnej wyrokiem z dnia 30 listopada 2021 r., sygn. akt II GSK 2117/21, uchylił zaskarżony wyrok WSA w Gliwicach z dnia 2 marca 2021 r., sygn. akt II SA/Gl 797/20 i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania temu Sądowi.

Uchylenie zaskarżonego wyroku przez NSA i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania skutkuje powrotem do sytuacji, która istniała przed wydaniem wyroku przez sąd pierwszej instancji. Stosownie bowiem do treści art.190 p.p.s.a. wojewódzki sąd administracyjny, któremu sprawa została przekazana do ponownego rozpoznania, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Podkreślić przy tym należy, że rozpatrując ponownie sprawę wojewódzki sąd administracyjny związany jest nie tylko wykładnią prawa dokonaną przez sąd kasacyjny, ale również wyrażonymi w orzeczeniu tego sądu ocenami prawnymi i wskazaniami co do dalszego postępowania.

Wykonując wytyczne tego Sądu , zgodnie z art. 190 p.p.s.a., orzeczenia sądów administracyjnych mają charakter kasacyjny. Z tego właśnie względu podstawą orzekania dla sądu administracyjnego jest materiał dowodowy i faktyczny sprawy zgromadzony przez organy w postępowaniu administracyjnym. Według art. 133 § 1 p.p.s.a. sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy. Chodzi tu o akta obrazujące stan faktyczny i prawny sprawy w chwili wydania zaskarżonego aktu lub czynności, ponieważ sąd przeprowadza jedynie kontrolę działania organu administracyjnego. W konsekwencji sądy administracyjne nie dokonują ustaleń faktycznych. W postępowaniu sądowoadministracyjnym jest jedynie możliwe przeprowadzenie uzupełniającego postępowania dowodowego z dokumentów, na zasadach określonych w art. 106 § 3 p.p.s.a. Ze względu na kontrolne funkcje sądu administracyjnego sąd może dokonywać tylko takich ustaleń faktycznych, które są niezbędne dla oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu. Nie może natomiast dokonywać ustaleń, które mogłyby służyć merytorycznemu załatwieniu sprawy rozstrzygniętej zaskarżonym aktem. Inaczej mówiąc - nie może w tym zakresie wyręczać organu administracyjnego (por. wyrok NSA z dnia 20 lutego 2013 r., sygn. akt II GSK 150/11). Powyższe, w ocenie niniejszego składu orzekającego oznacza, że wytyczne NSA z omawianego wyroku należy rozumieć nie jako obowiązek czynienia przez sąd ustaleń za organ i wskazywania także za organ podstawy prawnej mającej zastosowanie w tak ustalonym stanie faktycznym, tylko jako obowiązek wyjaśnienia przez sąd, czy organ prawidłowo ustalił stan faktyczny i podstawę prawną rozstrzygnięcia.

Przedmiotem zaskarżenia jest pismo z dnia [...] nr [...] skierowanym do skarżącej, w którym Dyrektor poinformował, że po rozpoznaniu wniosku Ogólnopolskiego Związku Zawodowego Pielęgniarek i Położnych w sprawie unieważnienia konkursu na obsadę stanowiska Zastępcy Dyrektora ds. Pielęgniarstwa i Jakości - Naczelnej Pielęgniarki działając na podstawie § 8 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia MZ stwierdził nieważność postępowania konkursowego.

Wymaga podkreślenia, że NSA w wymienionym wyroku nakazał, aby ponownie rozpoznając sprawę ze skargi Skarżącej na akt z [...] Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach dokonał wnikliwej analizy akt sprawy, w tym treści znajdujących się w nim pism Dyrektora z [...]. i z [...] i na ich podstawie rozstrzygnąć które z nich według Sądu stanowi akt unieważnienia konkursu i dlaczego Sąd tak przyjmuje. Sąd powinien uzasadnić dlaczego jego zdaniem wskazany przez niego akt jest aktem rozstrzygającym o unieważnieniu konkurs i z jakiego powodu tak przyjmuje. Podejmując rozstrzygnięcie w tej sprawie Sąd powinien także wziąć pod uwagę, że akt unieważnienia konkursu nie jest decyzją administracyjną, do której wprost i bezpośrednio mają zastosowanie przepisy k.p.a., w tym przepisy dotyczące wymogów uzasadnienia decyzji i jej doręczenia.

Dopiero wydane w wyniku tak przeprowadzonej sądowej kontroli zaskarżonego aktu rozstrzygnięcie sprawy sądowoadministracyjnej ze skargi Skarżącej na akt z [...] nie będzie dotknięte wadami prawnymi, które zostały podniesione w rozpoznawanej skardze kasacyjnej. W zależności od wyniku tych ustaleń – Sąd podejmie rozstrzygnięcie dotyczące skargi na akt/pismo z [...], rozważając czy może ono stanowić przedmiot sądowej kontroli i w jakim zakresie.

Zgodnie z art. 49 ust. 1 pkt. 4 u.d.l. w podmiocie leczniczym niebędącym przedsiębiorcą przeprowadza się konkurs na stanowisko naczelnej pielęgniarki lub przełożonej pielęgniarek. Natomiast według art. 49 ust. 2 w/w ustawy konkurs na stanowisko kierownika ogłasza podmiot tworzący, a na pozostałe stanowiska - kierownik.

Jak wynika z § 3 ust.1 rozporządzenia MZ konkurs na stanowiska (...) przeprowadza komisja konkursowa powołana przez właściwy podmiot.

W dniu 5 luty 2020 r. Dyrektor powołał do składu komisji konkursowej jako przedstawicielki pracodawcy pielęgniarki oddziałowe J. S. i L. S. Nie ulega wątpliwości, że w tej dacie Dyrektor miał wiedzę o ich stanowiskach pracy oraz o stanowisku pracy Skarżącej. Znana mu przecież była struktura organizacyjna kierowanej jednostki i istniejące w niej relacje, w tym hierarchię i współdziałanie pomiędzy poszczególnymi stanowiskami pracy. Zresztą informacje te mają charakter notoryjny dla wszystkich pracowników "A" w R., w tym także dla uczestniczących w pracach komisji konkursowej przedstawicieli związków zawodowych. Okoliczność, że Skarżąca była przełożoną J. S. i L. S. miała miejsce przed ogłoszeniem konkursu i powołaniem komisji konkursowej. Była też wiadoma przez cały okres jej pracy. Zresztą – co podnosi Skarżąca - organizacja związkowa nie kwestionowała składu komisji, o czym świadczy fakt, że do Dyrektora jako organizatora konkursu nie wpłynęła żadna informacja co do bezstronności tych członków komisji.

Wobec powyższego uzasadnienie decyzji Dyrektora o unieważnieniu konkursu ze wskazaniem na istniejącą zależność służbową pomiędzy Skarżącą a dwoma członkami komisji konkursowej, co może budzić wątpliwości do ich bezstronności nie zasługuje na uznanie. Skoro Dyrektor o tej okoliczności wiedział przed przeprowadzeniem konkursu, to z tego powodu na podstawie § 8 ust 1 pkt 5 rozporządzenia MZ nie mógł unieważnić konkursu. Przesłanką jego unieważnienia mogło być bowiem tylko ujawnienie stosunków prawnych lub faktycznych pomiędzy kandydatem a członkiem komisji po zakończeniu postępowania konkursowego, co w niniejszej sprawie nie miało miejsca.

W ocenie niniejszego Sądu, Dyrektor dokonując unieważnienia konkursu nie ustalił i nie ocenił w sposób prawidłowy faktycznych powiązań między Skarżącą i dwoma członkami komisji konkursowej, czym naruszył § 8 ust 1 pkt 5 rozporządzenia MZ. Takie stanowisko jest tym bardziej uprawnione, gdy się zważy, że z materiału dowodowego nie wynika, aby zostały wykazane jakiekolwiek inne powiązania lub informacje, jakiekolwiek okoliczności ujawnione po zakończeniu postępowania konkursowego, a które by uzasadniały powstanie wątpliwości co do bezstronności dwóch członków komisji konkursowej. Tylko ujawnienie tej przesłanki już po zakończeniu postępowania konkursowego uprawniało Dyrektora do unieważnienia konkursu w oparciu o przywołaną podstawę prawną. Dyrektor unieważniając konkurs na nią się nie powołał, zresztą w ogóle się do niej nie odniósł, przez co naruszył w istotny sposób § 8 ust 1 pkt 5 rozporządzenia MZ.

Pojęcie postępowania konkursowego należy rozumieć szeroko i będzie ono obejmowało swoim zakresem, zarówno postępowanie mające na celu powołanie komisji mającej przeprowadzić konkurs, jak i postępowanie prowadzone przez tę komisję, ale także inne czynności tego procesu, w tym m.in. stwierdzenie nieważności postępowania (por. postanowienie WSA w Gliwicach z dnia 28 października 2015 r., sygn. akt IV SA/Gl 870/15). Ustawodawca nie przewidział możliwości wniesienia skargi do sądu administracyjnego na wszystkie czynności podejmowane w toku postępowania konkursowego, gdyż nie wszystkie czynności mają charakter samodzielny i odrębny. Kontrolą sądową nie mogą być zatem objęte wszystkie kolejne czynności czy akty wydane na poszczególnych etapach postępowania konkursowego. Kontrola ta nie musi bowiem obejmować rozstrzygnięć wstępnych, pod warunkiem, że ostateczne rozstrzygnięcie podlega kontroli sądowej. Przyjęcie odmiennego poglądu, doprowadziłoby do niczym nieuzasadnionego przedłużania postępowania, grożącego jego paraliżem. Z powyższych względów, nie można uznać czynności, o której mowa w § 15 ust. 3 rozporządzenia MZ tj. kierowanej do kandydatów pisemnej informacji o wynikach konkursu nie jest czynnością podlegająca kontroli sądowej. Jest ona bowiem ściśle związana z działalnością komisji konkursowej i jest wynikiem prowadzonego przez nią postępowania, a komisja ta nie posiada przymiotu organu administracji publicznej, lecz jest podmiotem pomocniczym i wewnętrznym. To organ tworzący podmiot leczniczy w sposób wiążący decyduje o kwestii prawidłowości przeprowadzenia konkursu, czego objawem jest w szczególności możliwość zdecydowania o stwierdzeniu nieważności postępowania. Samo zatem przedstawienie kandydatom informacji o wynikach działalności tej komisji (postępowania przed komisją konkursową), nie można uznać za rozstrzygnięcie indywidualne mające postać decyzji administracyjnej lub postanowienia, ani też nie jest aktem prawa miejscowego lub też "innym aktem podjętym w sprawie z zakresu administracji publicznej". Informacji tej, nie można też kwalifikować jako "inny akt lub czynność z zakresu administracji publicznej dotyczący uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Czynność ta pozostaje zatem poza zakresem art. 3 § 2 p.p.s.a.

W doktrynie pojęciem aktu administracyjnego obejmuje się przejaw woli organu administracji publicznej, o charakterze władczym, który kształtuje prawa i obowiązki jednostki w konkretnej sytuacji. Celem aktu administracyjnego jest wywołanie skutków prawnych (tworzy on, zmienia, przekształca prawa i obowiązki) (Z. Leoński, Zarys prawa administracyjnego, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa, s. 282). Niewątpliwie za akt, o którym mowa w art. 3 § 2 p.p.s.a. uznać należy akt podmiotu organizującego konkurs o zatwierdzeniu jego wyniku lub jego unieważnieniu. Posiada ono bowiem charakter rozstrzygnięcia ostatecznego w postępowaniu konkursowym, zostaje wydany przez uprawniony do tego podmiot i jego przedmiotem jest ustalenie prawa konkretnej osoby. Dodatkowo należy podkreślić, że jest to akt podjęty w sprawie z zakresu administracji publicznej, podejmowany na podstawie przepisów prawa publicznego, w wykonaniu zadań publicznych i realizowanych za pomocą środków publicznych.

Skoro akt unieważnienia postępowania konkursowego poddany jest merytorycznej kontroli sądowoadministracyjnej, to musi mieć uzasadnienie. Brak uzasadnienia kontrolowanego aktu uniemożliwia również dokonanie oceny jego legalności, powodując jednocześnie niemożność poznania motywów kierunku rozstrzygnięcia (por. wyrok NSA z 7 lipca 2015 r. sygn. akt II OSK 1672/15).

Przenosząc dokonane ustalenia na grunt rozpatrywanej sprawy, za akt administracyjny podlegający kontroli sądowo administracyjnej, stosownie do art. 3 § 2 pkt 6 p.p.s.a. należy uznać pismo z [...] nr [...], w którym Dyrektor stwierdził on nieważność konkursu. Wynika z tego, że w tym piśmie dokonane zostało rozstrzygnięcie, co do sposobu załatwienia sprawy administracyjnej jakim był wybór osoby na stanowisko zastępcy dyrektora ds. pielęgniarstwa i jakości. Nie zostało ono doręczone uczestnikom tego konkursu.

Takiego charakteru nie ma pismo z dnia [...] nr [...] skierowane do uczestniczek postępowania konkursowego, w którym Dyrektor poinformował je o przyjętym sposobie załatwienia sprawy publicznoprawnej, bez wskazania motywów jego rozstrzygnięcia. Z uwagi na fakt, że tylko to pismo zostało dostarczone Skarżącej i z niego uzyskała wiedzę co do sposobu rozstrzygnięcia konkursu, słusznie było ono uznane przez nią za akt kończący to postępowanie, od którego mogła wnieść skargę do sądu administracyjnego. Nie zawierało ono uzasadnienia, co uniemożliwiło Skarżącej zapoznanie się z motywami podjętego rozstrzygnięcia. Na taką ocenę nie ma wpływu fakt, że Skarżąca uzyskała dostęp do aktu unieważnienia konkursu i dokumentacji związanej z przeprowadzeniem konkursu z wykorzystaniem przepisów o dostępie do informacji publicznej. To do Dyrektora jako podmiotu realizującego zadanie w sferze publicznoprawnej należy przekazywanie informacji o podejmowanych przez siebie aktach administracyjnych i w tym zakresie nie może być zastępowany przez aktywną postawę Skarżącej zainteresowanej poznaniem przyczyn unieważnienia konkursu i tym samym odmowy przyznania jej prawa do powołania na stanowisko zastępcy dyrektora ds. pielęgniarstwa i jakości.

Mając powyższe na uwadze, na mocy art. 146 § 1 p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji.

O kosztach postępowania orzeczono na mocy art. 200 p.p.s.a. i art. 205 § 2 p.p.s.a.