Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt III SAB/Gl 326/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2022-10-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Lekarz Weterynarii
Treść wyniku: Stwierdzono bezczynność organu  - art.149 par.1a ustawy - PoPPSA
Powołane przepisy: article: art. 13 ust. 1
journal: Dz.U. 2016 poz 1764
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - tekst jedn.
article: art. 149 § 1a, art. 161 § 1 pkt 3, art. 151
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krzysztof Wujek (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Jankiewicz, Asesor WSA Piotr Pyszny, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 13 października 2022 r. sprawy ze skargi M. W. na bezczynność Powiatowego Lekarza Weterynarii w T. w przedmiocie informacji publicznej 1) stwierdza, że Powiatowy Lekarz Weterynarii w T. dopuścił się bezczynności i że nie miała ona miejsca z rażącym naruszeniem prawa, 2) umarza postępowanie w części dotyczącej zobowiązania do udzielenia informacji publicznej, 3) zasądzą od organu na rzecz skarżącej 597 zł (słownie: pięćset dziewięćdziesiąt siedem) tytułem zwrot kosztów postępowania, 4) oddala skargę w pozostałym zakresie.


UZASADNIENIE

M. W. wniosła skargę na bezczynność Powiatowego Lekarza Weterynarii w T. (dalej jako "Organ"). W jej uzasadnieniu stwierdziła, że 23 października 2021 r. zwróciła się do Organu o udostępnienie informacji publicznej w postaci pytania: Ile zarabia u Państwa najmniej Radca prawny, realnie, nie w tabeli ? Brak odpowiedzi Organu na postawione mu pytanie oznacza zdaniem Skarżącej naruszenie obowiązku nałożonego nań przepisem w art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. w Dz.U. z 2016 r, poz. 1764, w skrócie njako "u.d.i.p."). Z tego tytułu domaga się: zobowiązania Organu do udzielenie odpowiedzi na postawione mu pytanie, stwierdzenia, że Organ dopuścił się bezczynności, przyznania jej z tego tytułu 50 zł, które przekaże na cele społeczne oraz zasądzenia na swą rzecz kosztów postępowania sądowego.

Jako podstawę prawną swej skargi wskazała przepisy: art. 3 § 2 pkt 8, art. 50 § 1, art. 52 § 1, art. 53 § 2b, art. 149 § 1 pkt 3, oraz § 2, art. 200 i art. 205 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. w Dz.U. z 2022 r., poz. 329, w skrócie jako "p.p.s.a."), jak również wskazany tu już przepis art. 13 ust. 1 u.d.i.p.

Organ wniósł o umorzenie postępowania sądowego wyjaśniając, że 3 grudnia 2021 r. udzielił Skarżącej odpowiedzi. Jako przyczynę swego opóźnienia wskazał to, że pismo Skarżącej nie zawierało tytułu i dlatego zostało umiejscowione w spamie skrzynki pocztowej. Sama forma zredagowania pytania uniemożliwiła właściwe odczytanie intencji Skarżącej. We wniosku o udzielenie informacji nie wskazano, w jaki sposób ma być udzielona odpowiedź ani nie wskazano adresu mailowego, na który odpowiedź ma być przesłana. Adres, z którego zapytanie zostało wysłane nie korelował z jej danymi zapytania. Dopiero w skardze Skarżąca jednoznacznie sprecyzowała swe oczekiwania i wtedy odpowiedź została jej udzielona.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zajął w tej sprawie następujące stanowisko.

Słuszne jest twierdzenie Skarżącej, że Organ dopuścił się bezczynności rozumianej jako niewykonanie w terminie obowiązku nałożonego nań przepisem prawa, w tym przypadku przepisem art.13 ust. 1 u.d.i.p. - Udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2. Nie ulega bowiem wątpliwości, że powiatowy lekarz weterynarii, jako wchodzący w skład niezespolonej administracji rządowej (art. 5 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. o Inspekcji Weterynaryjnej, t.j. w Dz.U. z 2021 r., poz. 306), jest organem obowiązanym do udzielenia informacji publicznej, wskazanym w art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. (organ władzy publicznej). Skierowane do Organu pytanie dotyczy spraw publicznych, wydatków na wynagrodzenie osób zatrudnionych na konkretnym stanowisku i dlatego powinno być załatwione w terminie 14 dni, co w sposób bezsporny nie miało miejsca. Stąd, w pkt 1 wyroku, Sąd uznał, że Organ dopuścił się bezczynności. Bezczynność ta ustała przed wydaniem wyroku w sprawie, bo 3 grudnia 2021 r. udzielono Skarżącej informacji, o którą wystąpiła. W tej sytuacji nie było możliwe spełnienie pierwszego wniosku Skarżącej o zobowiązanie Organu do udzielenia jej informacji, bo nie ma sensu zobowiązywać Organ do ponownego wykonania czynności, którą już wykonał. W tym zakresie postępowanie sądowe stało się bezprzedmiotowe i zostało umorzone na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a.

Sąd zobligowany był jednocześnie przepisem art. 149 § 1a p.p.s.a. do oceny, czy bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa i uznał, że w sprawie nie zaszedł taki przypadek. Przez rażące naruszenie prawa należy rozumieć działanie organu nacechowane wadliwością o poważnym charakterze, skutkującą pogwałceniem podstawowych zasad prawa. Nie chodzi tu bowiem o zwykłe naruszenie prawa, a o jego rażące naruszenie. Sposób, w jaki Skarżąca wystąpiła z wnioskiem o informację pomniejsza negatywną ocenę działania Organu do tego stopnia, że Sąd nie dopatrzył się w nim rażącego naruszenia prawa. Przede wszystkim Skarżąca nie wskazała, w jakim trybie domaga się udzielenia jej informacji, nie powołała się na tryb informacji publicznej, co wskazywałoby na oczekiwany przez nią sposób postępowania Organu. Nie wskazała, jak tego wymaga przepis art. 14 ust. 1 u.d.i.p., w jaki sposób i w jakiej formie ma być udostępniona informacja, a to należy do obowiązku osoby występującej o informację i ma charakter wiążący dla organu, który ma jej udzielić. Pytanie, postawione niejako "od niechcenia", bez zachowania wskazanych tu warunków, mogło przyczynić się do opóźnienia w reakcji Organu, co wklucza, w ocenie Sądu, uznanie, że Organ ten rażąco naruszył prawo.

Z tych samych względów Sąd nie uznał za słuszne przyznanie Skarżącej na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. kwoty 50 zł. W tej części skarga została oddalona na podstawie art. 151 p.p.s.a.

Sąd zasądził na rzecz Skarżącej od Organu koszty postępowania sądowego, ponieważ dopiero wniesienie skargi do Sądu skutkowało uzyskaniem przez nią wnioskowanej informacji. Wniesienie skargi było zatem konieczne do zrealizowania uprawnienia, co przesądza o tym, że wszczęcie sprawy przed Sądem było celowe i uzasadnione. W takiej sytuacji Skarżąca nie powinna ponosić kosztów postępowania sadowego. Podstawę prawną tego orzeczenia stanowią przepisy art. 200 w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a. Zasądzone przez Sąd koszty postępowania obejmują: wpis – 100 zł, koszty zastępstwa procesowego 480 zł oraz opłata od pełnomocnictwa – 17 zł.