Postanowienie NSA, sygn. akt I OZ 671/10
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2010-09-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6180 Wywłaszczenie nieruchomości i odszkodowanie, w tym wywłaszczenie gruntów pod autostradę
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 61 § 3
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Jan Paweł Tarno, , , po rozpoznaniu w dniu 9 września 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Miasta i Gminy Puszczykowo na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 27 lipca 2010 r., sygn. akt IV SA/Po 528/10 o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi Miasta i Gminy Puszczykowo na decyzję Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] kwietnia 2010 r. Nr [...] w przedmiocie odszkodowania za grunty wydzielone pod budowę ulicy postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z 27 lipca 2010 r., sygn. akt IV SA/Po 528/10, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odmówił wstrzymania wykonania decyzji Wojewody Wielkopolskiego z [...] kwietnia 2010 r. Nr [...] w przedmiocie odszkodowania za grunty wydzielone pod budowę ulicy, w sprawie ze skargi Miasta i Gminy Puszczykowo na powyżej wskazaną decyzję Wojewody Wielkopolskiego.

W uzasadnieniu, Sąd pierwszej instancji podkreślił, że strona skarżąca wnosząc o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie wskazała przesłanek uzasadniających jej wstrzymanie jak również w żaden sposób nie uprawdopodobniła, że przesłanki te faktycznie występują. We wniosku podniesiono, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje wyrządzenie Skarżącej znacznej szkody poprzez konieczność zapłaty odszkodowania, mimo nieuprawomocnienia się jeszcze tej decyzji.

Przedstawione przez stronę skarżącą przesłanki zdaniem Sądu pierwszej instancji, w żadnym stopniu nie wskazują, że wykonanie zaskarżonego aktu grozi wyrządzeniem znacznej szkody lub wywołaniem trudnych do odwrócenia skutków. Sama konieczność wypłacenia odszkodowania nie przesądza o wystąpieniu nieodwracalnych skutków lub powstaniu niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody. W sytuacji, gdy chodzi o decyzję rodzącą obowiązek wypłaty konkretnej sumy pieniężnej, a zatem rozporządzenia majątkiem Miasta, konieczne jest wykazanie konkretnych przesłanek wskazujących, że spowoduje to uszczuplenie majątku w takim stopniu, że w konsekwencji dojdzie do wystąpienia nieodwracalnych skutków lub powstanie niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody.

W zażaleniu na powyższe postanowienie wskazano, że nawet in abstracto konieczność wypłacenia odszkodowania w wysokości 252 238 zł sama w sobie przesądza o powstaniu niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody.

Pełnomocnik organu podkreślił, że w odniesieniu do regulacji z art. 361 § 1 k.c., w literaturze i w orzecznictwie jako szkodę traktuje się powstały wbrew woli poszkodowanego uszczerbek majątkowy w jego dobrach prawnie chronionych, wyrażający się w różnicy miedzy stanem majątkowym istniejącym po zdarzeniu, które wywołało szkodę, a tym stanem, jaki by istniał, gdyby owo zdarzenie nie wystąpiło. Zdaniem wnoszącego zażalenie, przywrócenie stanu pierwotnego nie będzie możliwe, ponieważ przez okres, w jakim Miasto nie będzie mogło dysponować przedmiotową kwotą, nie będzie mogło przy jej wykorzystaniu realizować powierzonych mu, jako jednostce samorządu terytorialnego, zadań. Środki te, w uchwale budżetowej na 2010 r. zostały przeznaczone na "określone cele służące zaspokojeniu potrzeb mieszkańców, a wskutek braku tej kwoty, planowane przedsięwzięcia inwestycyjne nie będą mogły być podjęte". Ponadto, budżet Puszczykowa wykazuje "znaczne niedobory", a konieczność zapłaty tak wysokiej kwoty spowoduje tylko pogorszenie tej sytuacji.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z treścią art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej Ppsa), sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zaznaczyć należy, iż chodzi tu o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego, lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu.

Zgodnie z poglądem reprezentowanym w orzecznictwie, we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności należy co najmniej uprawdopodobnić wystąpienie przesłanki wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Argumentacja powinna być spójna, poparta faktami oraz ewentualnie odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie. Ogólnikowe twierdzenia wyrażane przez stronę skarżącą, pozbawione szerszego uzasadnienia i stosownych wyliczeń, nie mogą stanowić podstawy do orzeczenia przez Sąd o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu.

Wskazać trzeba również, że w przedmiotowej sprawie chodzi o świadczenie pieniężne, które z natury rzeczy jest odwracalne (por. postanowienia NSA z 11 maja 2010 r., sygn. akt II OZ 419/10, z 27 listopada 2009 r., sygn. akt II OZ 1048/09, czy z 17 grudnia 2009 r., sygn. akt II OZ 1126/09).

Podkreślić należy, że wnosząca zażalenie nie wykazała, że w przedmiotowej sprawie zachodzi konieczność wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. Wskazane w zażaleniu okoliczności, takie jak przeznaczenie środków na "określone" przedsięwzięcia, które w związku z tym nie będą mogły być podjęte, czy "znaczne niedobory" w budżecie, były zbyt ogólnikowe i nie zostały poparte żadnymi dokumentami, a wbrew poglądowi zawartemu w zażaleniu, istniał taki obowiązek.

W tej sytuacji, postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, odmawiające wstrzymania wykonania decyzji Wojewody Wielkopolskiego z dnia 23 kwietnia 2010 r., należy uznać za zasadne.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowił, jak w sentencji.