Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt II SAB/Bk 124/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2021-12-02 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Przewlekłość postępowania
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 13 ust. 1
journal: Dz.U. 2020 poz 2176
law: Ustawa z dnia  6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Elżbieta Trykoszko (spr.), Sędziowie sędzia WSA Elżbieta Lemańska, sędzia WSA Marek Leszczyński, po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w dniu 2 grudnia 2021 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi E. G. na bezczynność Wojewody P. w przedmiocie udzielenia informacji publicznej oddala skargę


UZASADNIENIE

Skargą z [...] września 2021r. E. G. zarzucił Wojewodzie P. bezczynność w zakresie rozpatrzenia wniosku z dnia [...] maja 2019r. o udzielenie informacji publicznej. Stwierdził, że oczekiwał konkretnych i zgodnych ze stanem faktycznym odpowiedzi na wszystkie zadane pytania. Podał, że w dniu [...] lipca 2020r. odebrał pismo z P. Urzędu Wojewódzkiego, w którym urząd odniósł się do jego wniosku z [...] maja 2019r. w sposób bardzo ogólny, omijając istotę lub wręcz ignorując większość pytań oprócz ostatniego czwartego, odpowiedź na które stanowiła powtórzenie znanej mu treści pisma z [...] lutego 2019r. Stwierdził, że organ pozostaje w zwłoce w załatwieniu wniosku z [...] maja 2019r. od [...] czerwca 2019r.

Wojewoda P. w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Podał, że skarżący wnioskiem z [...] maja 2019r. powołując się na art. 2 ust. 1 i 10 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, wniósł o udostępnienie informacji w zakresie odpowiedzi na "pytania dotyczące decyzji wydanych przez wojewódzkich urzędników w ramach realizacji ustawy z 10.05.1990r. Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych i ich niefortunnych konsekwencji:

1) Od kiedy pracownikom Urzędu Wojewódzkiego jest znany problem związany z wydaniem przez wojewódzkich urzędników wadliwych deklaratoryjnych decyzji (powołujących się na moc prawa, która nie miała zastosowania do wymienionych w treści decyzji przepisów) o przyznaniu urzędom gmin własności działek należących do Państwowego Funduszu Ziemi?

2) Jakie działania w związku ze zdobytą wiedzą o powyższym problemie podjął Urząd w celu ochrony interesów Skarbu Państwa i praw użytkowników działek przed niebezpieczeństwem związanym z konsekwencjami wprowadzenia obarczonych wadą prawną decyzji do obrotu gospodarczego?

3) Jakie działania podjął Urząd w związku ze zdobytą wiedzą o sprzedaży nieruchomości należącej do Skarbu Państwa przez Urząd Gminy H., o której informowałem w podaniu z dnia [...]-05-2019r?

4) Odnosząc się do pisma [...] z [...]-02-2019, nie mogę zaakceptować przedstawionej w nim argumentacji jako wyczerpującej odpowiedzi na wniosek o udostępnienie informacji publicznej. Taka forma odpowiedzi byłaby poprawna i dostateczna w sytuacji żądania dotyczącego dokumentów, których nie utworzono lub nigdy nie przekazano podmiotowi zobowiązanemu do udostępnienia informacji. W omawianej sytuacji wiadomo (z treści decyzji [...] oraz art. 17a ust. 1 ustawy komunalizacyjnej), że Urzędowi przekazano spis inwentaryzacyjny mienia sporządzonego przez Gminę H. wraz z odpisani protokołów. Zakładam, że dokument, o udostępnienie treści którego wnioskowałem, spełnia kryteria opisane przez art. 1 ustawy z dnia 14 lipca 1983r. o "narodowym zasobie archiwalnym i archiwach" i zgodnie z art. 3 nie mógł zostać poddany brakowaniu. Dlatego proszę o wskazanie miejsca, do którego przekazano dokument. Jeżeli jednak został on przeznaczony do brakowania, proszę o podanie informacji, kiedy i na czyje zlecenie przeprowadzono tę czynność"

Wojewoda po zacytowaniu treści wniosku (przytoczonej wyżej) podał, że odpowiedź na wniosek została skarżącemu udzielona pismem z [...] czerwca 2019r., którego kopię wraz z dowodem wysłania wnioskodawcy drogą elektroniczną, dołączył do odpowiedzi na skargę. Wojewoda przytoczył treść udzielonej odpowiedzi na postawione przez wnioskodawcę pytania. Wskazał, że wyjaśnił skarżącemu, iż mając na uwadze zasadę trwałości decyzji ostatecznych, określoną w art. 16 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. – Kodeks postępowania administracyjnego, wzruszenie decyzji mających walor rozstrzygnięć ostatecznych może nastąpić tylko w wypadkach przewidzianych w kodeksie lub ustawach szczególnych. W celu wyeliminowania z obrotu prawnego wadliwej, w ocenie wnioskodawcy, ostatecznej decyzji komunalizacyjnej, należy złożyć stosowny wniosek do odpowiedniego organu wskazując podstawę prawną i wykazując interes prawny. Ponadto wojewoda zaznaczył w odpowiedzi, iż integralną częścią decyzji komunalizacjach potwierdzających nabycie prawa własności nieruchomości z mocy prawa przez właściwe gminy, stanowią spisy inwentaryzacyjne. Zgodnie zaś z treścią art. 17 ustawy z dnia 10 maja 1990r. – Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych, spisy inwentaryzacyjne komunalizowanego mienia sporządzają gminy. Wojewoda wskazał skarżącemu, że w zakresie spisu inwentaryzacyjnego mienia skomunalizowanego na podstawie ostatecznej decyzji Wojewody B. z dnia [...] sierpnia 1991r. znak [...], wyjaśnień udzielono w piśmie z dnia [...] lutego 2019r. znak [...], w którym poinformowano, iż w wyniku przeprowadzonej kwerendy posiadanej dokumentacji archiwalnej nie odnaleziono przedmiotowego spisu. Dodatkowo, odnosząc się do poruszonej w piśmie kwestii dotyczącej sprzedaży nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...], położonej w obrębie D., gmina H., wojewoda poinformował skarżącego, iż właścicielem ww. nieruchomości, na podstawie ostatecznej decyzji Wojewody B. z dnia [...] sierpnia 1991r. znak [...], jest Gmina H. Natomiast, mając na uwadze art. 15 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2019r., poz. 506), zgodnie z którym organem stanowiącym i kontrolnym w gminie jest rada gminy, w przedmiotowej sprawie należy złożyć wniosek do Rady Gminy w H.

W konsekwencji – zdaniem Wojewody P.– złożona dnia [...] września 2021r. skarga na bezczynność wojewody w załatwieniu wniosku skarżącego z dnia [...] maja 2019r. o udzielenie informacji publicznej jest niezasadna albowiem udzielenie informacji publicznej nastąpiło pismem z dnia [...] czerwca 2019r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje;

Na wstępie sąd informuje, że sprawa skierowana została do rozpoznania w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w oparciu o art. 119 pkt 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym, który pozwala na skierowanie do rozpoznania w trybie uproszczonym sprawy, której przedmiotem jest bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie przez organ postępowania.

Skarga na bezczynność organu w załatwieniu wniosku o udzielenie informacji publicznej z [...] maja 2019r. podlegała oddaleniu albowiem została złożona po załatwieniu wniosku przez zobowiązany podmiot w terminie i w sposób przewidzianymi ustawą o dostępie do informacji publicznej.

Jak wynika bowiem z kopii dokumentów nadesłanych przez organ przy odpowiedzi na skargę, Wojewoda P. odpowiedź na wniosek skarżącego z [...] maja 2019r. sporządził w dniu [...] czerwca 2019r. mieszcząc się w ustawowym 14 – dniowym terminie do udostępnienia informacji publicznej (art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej). Odpowiedź na wniosek została wysłana skarżącemu pocztą elektroniczną w dacie jej sporządzenia tj. [...] czerwca 2019r., czego potwierdzeniem jest informacja o korespondencji wysłanej skarżącemu z systemu EZD PUW w dacie 2019-06-10 z załącznikiem nazwanym "odpowiedź na pismo z dnia [...] maja 2019r. ([...]).pdf". Niezrozumiała jest zatem zamieszczona w treści skargi wzmianka, że odpowiedź na wniosek skarżący odebrał dopiero [...].07.2020r.

Kwestię oceny zupełności udzielonej odpowiedzi na wniosek strony poprzedzić należy przypomnieniem czym jest informacja publiczna.

Otóż w rozumieniu art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2020 r., poz. 2176) każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. Aby zakwalifikować informację jako publiczną powinna ona spełniać określone cechy, tzn. powinna być to wiadomość wytworzona przez szeroko rozumiane władze publiczne, a także inne podmioty sprawujące funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Charakter publiczny należy przypisać tym informacjom, które odnoszą się do publicznej sfery działalności. O zakwalifikowaniu określonej informacji jako podlegającej udostępnieniu w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej decyduje kryterium rzeczowe, a więc treść i charakter informacji (vide np. wyrok w sprawie III OSK 317/21, orzeczenia.nsa.gov.pl). Z informacją publiczną nie mamy do czynienia wtedy, gdy dana informacja nie dotyczy sprawy publicznej, ale co do zasady obejmuje sprawy prywatne, niepubliczne, osobiste, intymne (dane osobowe, życie prywatne, rodzinne), a także informacje, które naruszałyby godność, cześć (dobre imię), a więc dobra osobiste. Tym samym, jeśli informacja dotyczy sfery prywatnej, niezwiązanej z działalnością państwa, nie podlega udostępnieniu. W orzecznictwie sądów administracyjnych jednolicie przyjmuje się, że przedmiotem informacji publicznej jest problem lub kwestie, które mają znaczenie dla większej ilości osób czy grup obywateli lub też są ważne z punktu widzenia poprawności funkcjonowania organów państwa (vide np. II SA/Bk 169/21). Nie jest więc informacją publiczną informacja dotycząca sprawy indywidualnej, konkretnej osoby.

Zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 3 i 4 ustawy o dostępie do informacji publicznej, informacją publiczną są w szczególności informacje o zasadach funkcjonowania organów władzy publicznej, w tym trybie działania, sposobach stanowienia aktów publicznoprawnych, sposobach przyjmowania i załatwiania spraw, stanie przyjmowanych spraw, kolejności ich załatwiania lub rozstrzygania, a także informacje o danych publicznych, w tym treść i postać dokumentów urzędowych, w szczególności treść aktów administracyjnych i innych rozstrzygnięć, dokumentacja przebiegu i efektów kontroli, stanowiska w sprawach publicznych zajęte przez organy władzy publicznej, treść innych wystąpień i ocen dokonywanych przez te organy.

Informacja publiczna jest więc informacją wyłącznie o faktach, o stanie określonych zjawisk. Udostępnieniu podlegają więc dane. Faktem z kolei jest każda czynność i każde zachowanie organu wykonującego zadania publiczne podjęte w zakresie wykonywania takiego zadania. Fakt dotyczy zatem konkretnego zdarzenia lub czynności wykonanej przez podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej (vide wyrok w sprawie I OSK 2093/14). W konsekwencji, w ramach procedury udostępnienia informacji publicznej organ nie formułuje, na potrzeby tej procedury i na potrzeby załatwienia konkretnego wniosku o udostępnienie informacji publicznej, ogólnych ocen jak należy interpretować bądź jak on sam interpretuje w rozpoznawanych sprawach określone przepisy prawa, jak rozstrzyga sporne zagadnienia, czy jaki jest jego pogląd na określone sytuacje, zdarzenia czy spory bądź sposób interpretacji przepisów. Informacje o danych publicznych, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. "b" i "c" ustawy o dostępie do informacji publicznej (stanowiska i oceny) dotyczą konkretnego, najczęściej sformalizowanego zachowania organu podejmowanego w ramach jego właściwości (np. tego, że organ wystąpił z określonym wnioskiem, zwrócił się z określonym zapytaniem, sporządził określoną opinię), a nie tego, co organ sądzi, jak interpretuje przepisy w konkretnych przypadkach, co uznaje albo nie uznaje za określone zdarzenia.

Zdaniem sądu, trzy pytania skarżącego zawarte we wniosku z [...] maja 2019r. dotyczyły interpretacji i zastosowania przez organ przepisów w konkretnych ale niesprecyzowanych sprawach a dwa indywidualnej sprawy skarżącego. Okoliczności konkretnej sprawy rozstrzygane są ad casum czyli w każdym odrębnym przypadku na podstawie jego indywidualnych cech. W indywidualnych przypadkach organ zajmuje stanowisko w sposób dla tej procedury przewidziany a nie w trybie informacji publicznej. Sam skarżący swój wniosek o udzielenie informacji publicznej zatytułował "Wadliwe i niebezpieczne decyzje komunalizacje wojewody – środki zaradcze". Na tak sformułowane pytania adekwatną odpowiedzią udzieloną w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej mogła być jedynie informacja o trybie wzruszania ostatecznych decyzji komunalizacjach i taka została skarżącemu udzielona.

Odpowiedź udzielona przez organ na wniosek złożony [...] maja 2019r. zawarta w piśmie z [...] czerwca 2019r.. była odpowiedzią adekwatną do ogólnego charakteru trzech pierwszych pytań i wyczerpująco informowała wnioskodawcę, gdzie może poszukiwać (wyjaśniać) odpowiedzi na pytania dotyczące konkretnej nieruchomości objętej konkretnym postępowaniem komunalizacyjnym. Odpowiedź w tym zakresie (co do pytania trzeciego i czwartego) nawiązywała do wcześniejszej korespondencji Wojewody P. ze skarżącym. Sąd wskazuje, że uzyskanie odpowiedzi na pytania zawsze zależy od precyzyjności sformułowanego żądania. W sprawie niniejszej udzielone odpowiedzi były adekwatne do charakteru zapytania.

Reasumując, sąd uznał, że złożona dnia [...] września 2021r. skarga na bezczynność wojewody w załatwieniu wniosku skarżącego z dnia [...] maja 2019r. o udzielenie informacji publicznej jest niezasadna albowiem udzielenie informacji publicznej nastąpiło pismem z dnia [...] czerwca 2019r. Mając powyższe na uwadze orzekł o oddaleniu skargi (art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi)