Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt I SA/Rz 1214/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2016-02-11 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3 ust. 1 pkt 1, art. 2 ust. 1 i 2, art. 1a ust. 1 pkt 3, art. 6 ust. 6
journal: Dz.U. 2010 nr 95 poz 613
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. WSA Grzegorz Panek Sędziowie SO del. Piotr Popek / spr./ WSA Tomasz Smoleń Protokolant ref. staż. Joanna Kulasa po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 lutego 2016 r. sprawy ze skargi P. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] października 2015 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2010 i 2011 rok oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] października 2015r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpoznaniu odwołania P. J. utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy T. z dnia [...] grudnia 2014r., nr [...], uchylającą ostateczną decyzję tego organu z dnia [...] lipca 2011 r. nr [...] w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości za 2010 rok w kwocie 18.662 zł. i w kwocie 18.926 zł. za rok 2011 oraz ustalającą wymiar podatku od nieruchomości za rok 2010 w kwocie 10.963 zł. i w kwocie 11.115 zł. za rok 2011.

Za podstawę prawną wydanej decyzji organ przyjął art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2015 r. poz. 613, dalej: o.p.) oraz art. 1a ust 1 pkt 3, art. 2 ust. 1 pkt 1 art. 3 ust. 1 pkt 1 i art. 4 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz. U. z 2010 r. Nr 95, poz. 613 ze zm.; dalej: u. p.o.l.).

Z treści zaskarżonej decyzji oraz akt postępowania wynika, że opisaną na wstępie decyzją z dnia [...] lipca 2011 r. Wójt Gminy T. ustalił podatnikowi podatek od nieruchomości za 2010 rok w kwocie 18.662 zł., oraz za rok 2011 w kwocie 18.926 zł.

Podatnik, twierdząc iż wyszły na jaw nowe okoliczności, nieznane organowi w chwili wydawania pierwotnej decyzji, zwrócił się o wznowienie przeprowadzonego postępowania podatkowego oraz przedłożył w dniu 6 czerwca 2012r. korekty uprzednio złożonych informacji podatkowych za lata 2010 i 2011, w których zadeklarował posiadanie :

- 1532 m2 gruntu związanego z prowadzeniem działalności gospodarczej,

- 250 m2 budynku wykorzystywanego do celów mieszkalnych,

- 469,09 m2 budynku związanego z prowadzeniem działalności gospodarczej,

- 493,23 m2 budynku wykorzystywanego do innych celów.

Uzasadniając wniosek o wznowienie, podatnik podkreślił że część posiadanych przez niego nieruchomości nie mogła być wykorzystywana do prowadzenia działalności gospodarczej, z uwagi na brak ich podłączenia do kanalizacji ściekowej. Jako dowód przedłożył odpis wyroku Sądu Rejonowego w R. z dnia [...] kwietnia 2009r. sygn. akt [...] w przedmiocie zobowiązania Gminy T. do odbioru ścieków od podatnika, oraz odpis postanowienia Sądu Rejonowego w R. z dnia [...] kwietnia 2010r. [...] w przedmiocie egzekucji.

Decyzją z dnia [...] sierpnia 2012r. nr [...] organ I instancji, zgodnie z wnioskiem podatnika, uchylił uprzednio wydaną decyzję własną z dnia [...] lipca 2011 r. i ustalił podatnikowi nowy wymiar podatku od nieruchomości w kwocie 10.963 zł. za rok 2010 oraz w kwocie 11.115 zł za rok 2011. Do ustalenia wymiaru podatku przyjął powierzchnię gruntów i budynków wynikającą ze złożonych przez podatnika w dniu 6 czerwca 2012r. korekt informacji podatkowych.

W wyniku złożonego odwołania, SKO, decyzją z dnia [...] kwietnia 2013r. nr [...] uchyliło powyższą decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, przychylając się do zarzutu podatnika, iż organ I instancji zaniechał ustaleń w zakresie istnienia przesłanki względów technicznych uniemożliwiających wykorzystanie nieruchomości do prowadzenia działalności gospodarczej.

W wyniku ponownie przeprowadzonego postępowania, organ I instancji decyzją z dnia [...] września 2013r. nr [...] uchylił ostateczną decyzję własną z dnia [...] lipca 2011 r. i ustalił podatnikowi wymiar podatku od nieruchomości w kwocie 10.963 zł. za rok 2010 oraz w kwocie 11.115 zł za rok 2011. Decyzja ta została ponownie uchylona decyzją SKO z dnia [...] lipca 2014r. nr [...] i przekazana organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Formułując wytyczne, organ odwoławczy wskazał, iż istnieje konieczność zweryfikowania twierdzeń podatnika, co do braku możliwości gospodarczego wykorzystania nieruchomości, zwłaszcza jeśli chodzi o działalność gastronomiczną i zobowiązał organ I instancji do przeprowadzenia dodatkowego postępowania dowodowego.

W ponownie przeprowadzonym postępowaniu organ I instancji ustalił, że zgodnie z informacją z Krajowego Rejestru Sądowego, na nieruchomości nr [...] w Trzebownisku, prowadzili działalność gospodarczą: "A". od 9 października 2007r., "B" oraz "C" od 21 grudnia 2006r. Z wpisów w rejestrze wynika, że te działalności prowadzone są w sposób ciągły. Dodatkowo organ podatkowy ustalił, że zarówno w 2010 jak i 2011 r. podmioty te były podatnikami podatku dochodowego oraz złożyły odpowiednie zeznania podatkowe a dodatkowo podatnik w skierowanym do gminy piśmie z 27 lutego 2009 r. oświadczył, że prowadził działalność gospodarczą pod nazwą "B" od początku roku 2009r. również w T.

W kwestii dostępu do kanalizacji organ ustalił, że budynki związane z działalnością gospodarczą, posadowione na nieruchomości oznaczanej jako T. [...], miały możliwość podłączenia się do kanalizacji sanitarnej ciśnieniowej, gdyż Gmina T. w czerwcu 2010 r. wykonała nowe przyłącze kanalizacji ciśnieniowej do działek [...] i [...], zabudowanych budynkami niemieszkalnymi, gdzie prowadzona jest działalność gospodarcza przez podatnika oraz jego spółkę. Uprzednio wykonane przez gminę przyłącze również umożliwiało włączenie się do gminnej kanalizacji i zrzut ścieków z nieruchomości podatnika zabudowanych "C" oraz innymi budynkami, w których prowadzona była działalność gospodarcza, jednakże podatnik dopiero w dniu 30 czerwca 2011 r., po wielokrotnych monitach gminy, wystąpił o wydanie warunków technicznych włączenia tych budynków do kanalizacji gminnej.

Odnosząc się do zarzutów podatnika w kwestii pozbawienia go możliwości zrzutu ścieków, co rzekomo wyłączyło posiadane przez niego nieruchomości z możliwości wykorzystania do prowadzenia działalności gospodarczej, organ podkreślił że właściciele nieruchomości prowadzący działalność gospodarczą mieli możliwość skorzystania z innych rozwiązań związanych z wywozem nieczystości ciekłych do oczyszczalni ścieków funkcjonujących na terenie gminy.

Organ ustalił także, że zarówno w 2010 jak i 2011 roku w salach weselnych "[...]" mieszczących się w budynkach podlegających opodatkowaniu i związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą, organizowane były m.in.: bale charytatywne, przyjęcia weselne i komunijne oraz inne imprezy okolicznościowe.

Wobec tego opisaną na wstępie decyzją z dnia [...] grudnia 2014r. organ podatkowy I Instancji uchylił pierwotną decyzję z dnia [...] lipca 2011 r. oraz ustalił podatnikowi wymiar podatku od nieruchomości za rok 2010 w kwocie 10.963 zł., i za rok 2011 w kwocie 11.115 zł. W uzasadnieniu podkreślił, że przy wymiarze podatku wziął pod uwagę przede wszystkim dane wynikające ze złożonych przez podatnika w dniu 6 czerwca 2012 r. informacji w sprawie podatku od nieruchomości, które zawierają dane skorygowane w stosunku do informacji, jaką podatnik składał w roku 2011, na podstawie której wydana została pierwotna decyzja z dnia [...] lipca 2011r. Porównując te dane, organ stwierdził że powierzchnia związana z działalnością gospodarczą w latach 2010 i 2011 jest zdecydowanie niższa od tej jaką podatnik wykazał w informacji złożonej w 2011 roku.

Do opodatkowania według stawki dla nieruchomości związanych z działalnością gospodarczą, organ podatkowy przyjął, zgodnie z oświadczeniem podatnika, jedynie pomieszczenia sal weselnych "[...]", pomieszczeń koniecznych do obsługi w tych salach działalności gospodarczej oraz powierzchnię sklepu. Nie zaliczył natomiast do powierzchni związanej z działalnością gospodarczą pomieszczeń związanych z przetwórstwem mięsa w "C", uwzględniając oświadczenie podatnika, że zakład ten w 2010 i 2011 roku już nie funkcjonował. Do tych powierzchni przy naliczaniu podatku zastosowano stawkę jak za budynki pozostałe.

Odnosząc się do zarzutu istnienia względów technicznych uniemożliwiających prowadzenie działalności gospodarczej, organ uznał że w ustalonym stanie faktycznym przesłanka ta nie istnieje. Podkreślił, że brak możliwości wykorzystania nieruchomości do prowadzenia działalności gospodarczej można uwzględnić jedynie w razie zaistnienia przeszkód technicznych o charakterze trwałym i ciągłym, faktyczne uniemożliwiających prowadzenie działalności - nie zachodzi zaś w przypadku zaistnienia przeszkód o charakterze przemijającym, bądź jedynie utrudnień w gospodarczym wykorzystaniu nieruchomości.

Podkreślając, iż na spornej nieruchomość w latach 2010 i 2011 działalność gospodarcza faktycznie była prowadzona, wykazywane były przychody z działalności gospodarczej oraz koszty jej prowadzenia, organ uznał że opodatkowane nieruchomości wchodziły w skład przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 551 k.c. i związane były z prowadzoną działalnością gospodarczą, a nie istniały przy tym względy techniczne uniemożliwiające gospodarcze wykorzystanie spornych nieruchomości.

W odwołaniu od powyższej decyzji, wnosząc o jej uchylenie i umorzenie postępowania, podatnik zarzucił naruszenie przepisów art. 122 o.p., art. 187 o.p., art. 210 o.p. i art. 245 § 1 pkt 1 o.p.w zw. z art. 240 § 1 pkt 5 o.p. poprzez naruszenie zasad prowadzenia wznowionego postępowania oraz niewystarczające ustalenia faktyczne w sprawie. Wskazał również, że zgodnie z art 1a § 1 pkt 3 u.p.o.l. nie podlegają opodatkowaniu budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, które nie są i nie mogą być wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych, oraz powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych wskazał, że brak podłączenia do sieci wodno-kanalizacyjnej jest okolicznością decydującą o niższym obciążeniu podatkowym. Podniósł, że organ podatkowy dopuścił się zaniechania odbioru ścieków, co skutkowało tym, że nieruchomości nie nadawały się do wykorzystania dla działalności gospodarczej. Zdaniem skarżącego organ podatkowy nie zebrał też w wystarczającym zakresie materiału dowodowego dotyczącego pozbawienia nieruchomości podatnika możliwość zarzutu ścieków do sieci kanalizacyjnej - co było jego bezwzględnym obowiązkiem.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie podzieliło zarzutów odwołania, utrzymując w mocy zaskarżoną decyzję.

Zarzut naruszenia art. 245 § 1 pkt 1 o.p. w zw. z art. 240 § 1 pkt 5 o.p. na skutek nieprawidłowego uchylenia decyzji z dnia [...] lipca 2011r. – uprzednio już uchylonej, organ podatkowy uznał za nieporozumienie i wyjaśnił, że decyzja wymiarowa z [...] lipca 2011r. została co prawda uchylona decyzją z dnia [...] sierpnia 2012r., jednakże decyzja ta została wyeliminowana z obrotu prawnego, w konsekwencji czego w obrocie prawnym nadal pozostawała ostateczna decyzja wymiarowa z dnia [...] lipca 2011r. Analogiczny skutek odniosło kolejne uchylenie przedmiotowej decyzji, decyzją z dnia [...] września 2013r., wyeliminowanej następnie z obrotu prawnego rozstrzygnięciem SKO z dnia [...] lipca 2014r. W dalszym ciągu zatem w obrocie prawnym pozostała decyzja wymiarowa z [.] lipca 2011r., której uchylenie było konieczne dla zapewnienia prawidłowości postępowania podatkowego w sprawie.

Odnosząc się do problemu zaistnienia kwestii technicznych, uniemożliwiających gospodarcze wykorzystanie nieruchomości, organ odwoławczy podzielił ocenę organu I instancji, że względy te w niniejszej sprawie nie występują. Podkreślił, że w salach weselnych "C", mieszczących się w budynku użytkowanym na potrzeby prowadzenia działalności gospodarczej organizowano liczne imprezy - bale charytatywne, przyjęcia weselne, komunijne, prymicyjne oraz szereg innych imprez okolicznościowych, co stanowi niewątpliwy dowód na to, że na przedmiotowej nieruchomości w latach 2010 - 2011 faktycznie prowadzona była działalność gastronomiczna znacznych rozmiarów. Tym samym w ocenie organu nie została spełniona przesłanka negatywna określona w art.1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l.

Organ nie podzielił też zarzutów odwołania w zakresie braków w przeprowadzonym postępowaniu dowodowym, uznając zgromadzony materiał dowodowy za kompletny i wystarczający do podjęcia rozstrzygnięcia w sprawie.

W skardze na powyższą decyzję podatnik, wnosząc o jej uchylenie w całości, zarzucił naruszenie art. 233 § 1 pkt 1 o.p, art. 122 o.p. w zw. z art. 121 § 1 o.p. w zw. z 187 o.p., art. 240 § 4 o.p., art. 190 o.p. w zw. z art. 123 § 1 o.p. oraz art. 188 o.p. poprzez brak dokładnego ustalenia stanu faktycznego i wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności sprawy, niewyjaśnienie przesłanek jakimi kierował się organ oraz przyczyn dla których pominął przedkładane przez skarżącego dowody o wyłączeniu z działalności gospodarczej posiadanej przez niego nieruchomości, naruszenie prawa strony do czynnego udziału w postępowaniu oraz odmowę przeprowadzenia wnioskowanych przez stronę dowodów. W treści uzasadnienia skargi skarżący zarzucił również naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania, a także braki w ustaleniach faktycznych organu polegające na nieustaleniu numerów działek oraz rodzaju działalności gospodarczej prowadzonej przez podatnika w poszczególnych obiektach oraz pominiecie faktu, iż z uwagi na brak możliwości przyłączenia do kanalizacji ściekowej, niemożliwe było wykorzystanie budynków do działalności w zakresie przetwórstwa mięsa czy prowadzenia ciastkarni - do których to zadań te budynki zostały wybudowane.

W odpowiedzi na skargę organ podatkowy, wnosząc o jej oddalenie, podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie.

W piśmie procesowym z dnia 11 lutego 2016 r. skarżący podtrzymał prezentowane wcześniej zarzuty, a nadto oświadczył że na terenie posiadanych przez niego działek prowadzona była jedynie działalność w zakresie międzynarodowego i krajowego przewozu osób, gdyż do tego rodzaju działalności kanalizacja nie była potrzebna.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) kompetencją sądu administracyjnego jest sprawowanie kontroli zaskarżonych aktów i czynności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Zakres tej kontroli wyznaczają przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.), której art. 134 § 1 wskazuje, że sąd, orzekając w granicach danej sprawy, nie jest związany zarzutami i wnioskami podnoszonymi w skardze, ani też powołaną podstawą prawną.

Dokonując kontroli we wskazanym wyżej zakresie Sąd uznał, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu, a tym samym wniesiona skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Dla ustalenia istnienia obowiązku podatkowego w podatku od nieruchomości istotne znaczenie mają przepisy art. 3 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l oraz art. 2 ust. 1 i 2 u.p.o.l. zgodnie z którymi opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają budynki, budowle oraz grunty lub ich części stanowiące własność osób fizycznych, a także art. 1a ust 1 pkt 3 u.p.o.l., w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2015 r., stanowiący o względach technicznych wyłączających traktowanie nieruchomości, posiadanej przez przedsiębiorcę, jako związanej z prowadzeniem działalności gospodarczej.

Wznowienie postępowania w sprawie podatku od nieruchomości za 2010 i 2011 rok, a także samo istnienie obowiązku podatkowego w podanych latach, nie budzi wątpliwości w przedmiotowej sprawie. Kwestią sporną jest wysokość podatku, wynikająca z zastosowania stawki obowiązującej dla nieruchomości związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. W ocenie organu, zgodnie z informacją o nieruchomościach złożoną przez podatnika, część nieruchomości podatnika związana była w podanych latach z prowadzeniem działalności gospodarczej, wobec czego podlegała opodatkowaniu według wyższych stawek. W ocenie zaś podatnika niewłaściwym jest zastosowanie podwyższonych stawek, z uwagi na brak dostępu nieruchomości do gminnej sieci kanalizacyjnej, która to okoliczność stanowi względy techniczne, o których mowa w art. 1a ust 1 pkt 3 u.p.o.l. wykluczające traktowanie nieruchomości jako związanej z prowadzeniem działalności gospodarczej.

W związku z nieuwzględnieniem przez organy podatkowe, merytorycznego stanowiska podatnika, podniósł on szereg zarzutów natury procesowej, zarzucając niekompletność ustaleń poczynionych przez organy podatkowe, naruszenie prawa strony do czynnego udziału w postępowaniu oraz szereg uchybień, które w jego ocenie skutkują koniecznością wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego.

Zarzutów tych nie sposób podzielić. Strona bowiem aktywnie uczestniczyła w prowadzonym postępowaniu w sprawie na każdym etapie - była informowana o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie, doręczono jej odpis postanowienia o dopuszczeniu dowodów w sprawie, w odpowiedzi na które wyraziła swoje stanowisko. Również kwestionowana przez skarżącego dokładność i zakres przeprowadzonego postępowania dowodowego, a tym samym kompletność zgormadzonego w sprawie materiału dowodowego nie budzi zastrzeżeń Sądu. Zakres przeprowadzonego postępowania dowodowego, postrzegany przez pryzmat koniecznych do rozstrzygnięcia sprawy przesłanek natury merytorycznej, jest bowiem wystarczający dla ustalenia okoliczności istotnych dla sprawy. Oględnie mówiąc stan faktyczny sprawy został ustalony na tyle dokładnie, że możliwe jest przesądzenie kwestii zastosowanej wobec podatnika stawki podatku od będących w jego posiadaniu nieruchomości. Fakt iż organy podatkowe oceniają zebrany materiał dowodowy inaczej aniżeli oczekiwałby tego podatnik, nie może świadczyć o istnieniu nieprawidłowości w ustaleniach faktycznych.

Daleko idące zarzuty skarżącego, domagającego się od organu przeprowadzenia szczegółowego postępowania dowodowego w zakresie sposobu gospodarczego wykorzystania poszczególnych obiektów przez podatnika, zdają się ignorować fakt, że okoliczność posiadania przez skarżącego konkretnego areału oraz metrażu zdatnego do gospodarczego wykorzystania, wynika w pierwszej kolejności z samego oświadczenia podatnika, który w korekcie informacji podatkowej złożonej w dniu 6 czerwca 2012r. towarzyszącej wnioskowi o wznowienie postępowania podatkowego za lata 2010, 2011 własnoręcznym podpisem potwierdził, iż w podanych latach podatkowych posiadał on nieruchomości gruntowe i budynkowe w konkretnych wielkościach oraz o konkretnym przeznaczeniu. Podatnik zadeklarował wtedy, że jest właścicielem położonych w T. na działce nr [...] :

- gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej - 1532 m2,

- budynku wykorzystywanego do celów mieszkalnych - 250 m2,

- budynku związanego z prowadzeniem działalności gospodarczej - 469,09 m2,

- budynku wykorzystywanego do innych celów - 493,23 m2.

Z akt sprawy nie wynika, aby informacja ta została przez podatnika ponownie skorygowana. Organ podatkowy przyjął zadeklarowane wartości bez zastrzeżeń i stosownie do nich, uwzględniając wniosek o wznowienie postępowania podatkowego z uwagi na ujawnienie nowych faktów i dowodów - skorygował pierwotną wysokość podatku od nieruchomości za lata 2010 i 2011.

Z akt sprawy administracyjnej de facto wynika, iż pierwotnie wartości - zadeklarowane przez podatnika jako korekta informacji z 2011r. - były mniejsze, nie znalazły aprobaty u organu w związku z czym został on szczegółowo pouczony o rodzajach powierzchni wchodzących w zakres opodatkowania. Jak dowodzi dalszy tok działań skarżącego, po tym pouczeniu uzupełnił składaną korektę w kierunku sugerowanym przez organ najwyraźniej zgadzając się z zaprezentowanym mu stanowiskiem. W odwołaniu od pierwotnej decyzji skarżący nie kwestionował ustaleń co do rodzaju i wielkości posiadanych przez niego nieruchomości, kwestionując jedynie zastosowana stawkę podatkową. Co więcej zaznaczył w przywołanym piśmie procesowym, że "Wójt Gminy T. prawidłowo ustalił powierzchnię budynków pod działalność gospodarczą (..)." Czynienie obecnie zarzutu organom podatkowym, że nie poczyniły dodatkowych ustaleń w celu zakwestionowania oświadczeń podatnika, jest zarzutem zbyt daleko idącym. Zgodnie bowiem z art. 6 ust 6 u.p.o.l. obowiązkiem podatnika jest złożenie stosownej informacji w kwestii przedmiotów opodatkowania, za której prawidłowość podatnik ponosi odpowiedzialność.

Po wtóre z akt sprawy wynika także, że wielkości i rodzaje nieruchomości deklarowanych przez skarżącego w korektach deklaracji w sprawie podatku od nieruchomości za 2010 r. i 2011 r. były weryfikowane przez organ na podstawie zapisów i danych wynikających z dołączonych do akt sprawy wypisów z rejestru gruntów i budynków dla jednostki rejestrowej nr [...] odnoszącej się do nieruchomości będących własnością skarżącego P. J..

W świetle tych okoliczności i ustaleń organów obu instancji zarzuty skarżącego co do rzekomych braków w ustaleniach faktycznych polegających na nieustaleniu numerów działek oraz rodzaju działalności gospodarczej prowadzonej przez podatnika w poszczególnych obiektach uznać należy ca całkowicie chybione.

Odnosząc się do podnoszonych przez podatnika zarzutów w kwestii względów technicznych o których mowa w art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. należy podkreślić że zgodnie z powołanym przepisem, za grunty budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej uważa się grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, a także gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b u.p.o.l., chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych.

W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntował się pogląd, zgodnie z którym dla uznania, że istnieje związek nieruchomości z działalnością gospodarczą wystarczy wykazanie, że nieruchomość ta jest posiadana przez przedsiębiorcę.

Względy techniczne o których mowa w art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., to takie okoliczności o charakterze technicznym, które uniemożliwiają podatnikowi prowadzenie działalności gospodarczej, czyniąc nieruchomość ogólnie niezdatną do użytku gospodarczego. Sąd w tym zakresie podziela stanowisko organów podatkowych twierdzących, że okoliczności przemijające, niemające charakteru stałego i ciągłego nie wyczerpują desygnatów opisanej normy prawnej.

Założeniem wyższego opodatkowania jest to, że skoro przedmiot opodatkowania jest w posiadaniu przedsiębiorcy, to przynosi mu większe korzyści niż ten, którym włada podmiot nieprowadzący takiej działalności. Użyte przez ustawodawcę sformułowanie "nie jest i nie może być" wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej, wskazuje jednoznacznie na trwały charakter owych względów technicznych.

Względami technicznymi o których mowa w art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. nie są zatem absolutnie okoliczności, które jedynie utrudniają gospodarcze wykorzystanie nieruchomości, zmuszając podatnika do poszukiwania alternatywnych metod rozwiązania problemu. Dlatego też istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie ma, nie tyle sam fakt istnienia faktycznych utrudnień w podłączeniu nieruchomości podatnika do gminnej ciśnieniowej kanalizacji sanitarnej - na który to fakt podatnik szczególnie zwraca uwagę w toku toczącego się postępowania – ale okoliczność faktycznego wykorzystania nieruchomości w celu prowadzenia działalności gospodarczej. Dlatego kluczowym dla rozstrzygnięcia sprawy jest ustalenie czy podatnik, mimo istnienia faktycznych problemów w dostępie do gminnej kanalizacji ściekowej, był w stanie na spornej nieruchomości prowadzić działalność gospodarczą. Co istotne, dla opodatkowania nieruchomości w wyższej stawce, wystarczającym jest ustalenie, że na nieruchomości prowadzona jest jakakolwiek działalność gospodarcza, nie zaś jak zdaje się to sugerować skarżący w treści skargi - jedynie ten rodzaj działalności, dla prowadzenia którego wzniesione zostały konkretne budynki. Zgodnie bowiem z treścią, obowiązującego w dacie powstania obowiązku podatkowego, art. 1a ust. 1 pkt 4 u.p.o.l, przez działalność gospodarczą rozumie się działalność, o której mowa w przepisach ustawy z dnia 19 listopada 1999 r. Prawo działalności gospodarczej (Dz. U. z dnia 17 grudnia 1999 r.) tj. wszelką zarobkową działalność wytwórczą, handlową, budowlaną, usługową oraz poszukiwanie, rozpoznawanie i eksploatacja zasobów naturalnych, wykonywaną w sposób zorganizowany i ciągły. Innymi słowy, nawet w razie ustalenia, że istnieją względy techniczne sprzeciwiające się wykorzystaniu nieruchomości do konkretnego rodzaju działalności gospodarczej zaplanowanej przez podatnika, jednakże nieruchomość ta, na skutek zaradności przedsiębiorcy, wykorzystywana jest na prowadzenie innego rodzaju działalności - nie istnieją podstawy do stwierdzenia, że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych. Nie zachodzi zatem negatywna przesłanka z art.1a ust. 1 pkt 3 p.o.l.

Skoro zatem wykazano, że na nieruchomości podatnika w latach 2010 i 2011 prowadzona była działalność gastronomiczna znacznych rozmiarów w postaci organizowania przyjęć weselnych, komunijnych, prymicyjnych i okolicznościowych co wynika zarówno z upowszechnianych przez podatnika materiałów reklamowych sal "[...]", informacji prasowych o mających miejsce imprezach oraz zebranych w toku postępowania zeznań świadków, będących uczestnikami różnorakich uroczystości – nie ulega wątpliwości, iż nieruchomość ta była faktycznie wykorzystywana do prowadzenia działalności gospodarczej przez podatnika. W ocenie Sądu okoliczność gospodarczego wykorzystania nieruchomości została dowiedziona ponad wszelką wątpliwość – sam podatnik w piśmie z 11 lutego 2016r. oświadczył, że wykorzystywał posiadaną nieruchomość do działalności w zakresie przewozu osób.

W obliczu zebranego materiału dowodowego, zwłaszcza opisanych na wstępie orzeczeń Sądu Rejonowego w R. w kwestii odbioru ścieków - nie sposób kwestionować twierdzeń skarżącego o problemach związanych ze zrzutem nieczystości z terenu posiadanej nieruchomości. Zauważyć jednak należy, że jakiekolwiek problemy związane z odprowadzaniem ścieków, napotkał we wspomnianych latach podatnik - nie były to względy techniczne uniemożliwiające mu gospodarcze wykorzystanie nieruchomości w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. W rzeczywistości bowiem nieruchomość była intensywnie wykorzystywana w celach gospodarczych.

Wspomnieć też należy, że sama okoliczność braku dostępu do ciśnieniowej kanalizacji ściekowej nie oznacza automatycznie niemożności odprowadzenia ścieków, gdyż jak zauważył organ podatkowy, istniała w tamtym czasie możliwość wywozu odpadów płynnych do znajdującej się na terenie gminy oczyszczalni ścieków. Nie można też nie zauważyć, że opóźnienia w podłączeniu do sieci wynikły w znacznej mierze z przyczyn istniejących po stronie samego podatnika. To także wskazuje, że owe utrudnienia w prowadzeniu działalności miały charakter przemijający i nie mieściły się w pojęciu "względów technicznych", użytym przez ustawodawcę w komentowanym przepisie u.p.o.l. Jak podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w jednym z najnowszych orzeczeń, ktre wpisuje się w ukształtowana już linię orzeczniczą sądów administracyjnych, przepis art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. może znaleźć zastosowanie tylko w przypadku zaistnienia obiektywnych okoliczności natury technicznej, całkowicie uniemożliwiających wykorzystanie przedmiotu opodatkowania do celów działalności gospodarczej prowadzonej przez dany podmiot i to zarówno obecnie, jak i w przyszłości (zob. wyrok NSA z dnia 21 stycznia 2016 r. II FSK 3337/13). Według ukształtowanego już stanowiska pojęcie "względy techniczne" nie obejmuje więc swoim zakresem technologicznych, ekonomicznych, jak również finansowych przyczyn braku możliwości wykorzystywania przedmiotu opodatkowania do prowadzenia działalności gospodarczej.

Na marginesie niejako, warto zauważyć że skarżący zdaje się sądzić, jakoby samo zaistnienie problemów w dostępie do sieci wodno-kanalizacyjnej, uznane w jednym z orzeczeń sądu administracyjnego (częściowo jedynie przystającym do stanu faktycznego niniejszej sprawy wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 listopada 2005 r. sygn. akt FSK 2319/04) za względy techniczne uniemożliwiające gospodarcze wykorzystanie nieruchomości, winno automatycznie skutkować naliczeniem podatku od nieruchomości według niższych stawek, niezależnie od sposobu faktycznego wykorzystania nieruchomości. Podkreślenia wymaga, że w uzasadnieniu przywołanego wyroku NSA stwierdził, że nie jest możliwe prowadzenie jakiejkolwiek działalności bez zaopatrzenia w wodę, pomijając kwestię kanalizacji. Tymczasem to właśnie sposób wykorzystania nieruchomości przez podatnika, niezależnie od obiektywnych utrudnień, ma pierwszorzędne znaczenie dla stawki podatku. Jedynie w sytuacji gdy nieruchomość, będąca w posiadaniu przedsiębiorcy, nie jest wykorzystywana trwale do prowadzenia działalności, można skutecznie wywodzić, iż przyczyną jej niewykorzystania są względy techniczne czyniące ją niezdolną do gospodarczego wykorzystania. W przypadku intensywnego gospodarczego wykorzystania nieruchomości wniosek taki byłby logicznie sprzeczny.

Na potwierdzenie zaprezentowanej wyżej interpretacji przesłanek z art. 1 a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. nadającej pojęciu "względów technicznych" wąskie znaczenie, należy przytoczyć chociażby obecne brzmienie tej ustawy w wersji obowiązującej od dnia 1 stycznia 2016 r. (zmienionej ustawą z dnia 25 czerwca 2015 r. o zmianie ustawy o samorządzie gminnym oraz niektórych innych ustaw /Dz. U. z 2015, poz.1045/), która w art. 1 a ust. 2 a pkt 3 stanowi, że do gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej nie zalicza się budynków, budowli lub ich części, w odniesieniu do których została wydana decyzja ostateczna organu nadzoru budowlanego, o której mowa w art. 67 ust. 1 Prawa budowlanego, lub decyzja ostateczna organu nadzoru górniczego, na podstawie której trwale wyłączono budynek, budowlę lub ich części z użytkowania. W myśl zaś art. 67 ust. 1 Prawa budowlanego, jeżeli nieużytkowany lub niewykończony obiekt budowlany nie nadaje się do remontu, odbudowy lub wykończenia, właściwy organ wydaje decyzję nakazującą właścicielowi lub zarządcy rozbiórkę tego obiektu i uporządkowanie terenu oraz określającą terminy przystąpienia do tych robót i ich zakończenia.

Mając powyższe na uwadze, Sąd orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 151 P.p.s.a.