Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1866/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-03-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Łukasz Krzycki (spr.), Sędzia WSA Ewa Kwiecińska, Sędzia WSA Iwona Maciejuk, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 22 marca 2019 r. sprawy ze skargi D. K. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia z zajmowanego stanowiska i przeniesienia do dyspozycji oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym rozkazem personalnym działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm., daiej "K.p.a.") utrzymano w mocy orzeczenie Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] (dalej: "Komendant Wojewódzki") z [...] czerwca 2018 r., nr [...] o zwolnieniu p. D. K. (dalej: "Skarżący", "Funkcjonariusz") z zajmowanego stanowiska i przeniesienia go do dyspozycji Komendanta Wojewódzkiego bez zmiany składników uposażenia.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ przywołał następujące okoliczności faktyczne i prawne uwarunkowania sprawy:

- rozkazem personalnym nr [...] zwolniono Funkcjonariusza z dniem [...] czerwca 2018 r. z zajmowanego stanowiska [...] Komendy Wojewódzkiej Policji w [...] (dalej: "[...]") i przeniesiono z dniem [...] czerwca 2018 r. do dyspozycji Komendanta Wojewódzkiego; było to następstwem sytuacji mającej miejsce [...] i [...] czerwca 2018 r. w Ośrodku Szkoleniowo - Wypoczynkowym w [...] na szkoleniu kadry kierowniczej garnizonu [...] oraz towarzyszącym temu zdarzeniu wydźwiękiem medialnym, skutkującym utratą zaufania do danego policjanta przez przełożonych; orzeczeniu nadano rygor natychmiastowej wykonalności,

- postanowieniem z [...] czerwca 2018 r. Komendant Wojewódzki wszczął postępowanie dyscyplinarne przeciwko Funkcjonariuszowi o to, że [...] czerwca 2018 r., pełniąc służbę na stanowisku [...], popełnił przewinienie polegające na naruszeniu dyscypliny służbowej w ten sposób, że w trakcie odprawy służbowej (szkolenia) nie wykonał polecenia służbowego i nie stawił się do służby [...] czerwca 2018 r., zgodnie z zatwierdzonym przez Komendanta Wojewódzkiego "Harmonogramem Szkolenia [...][...].06.2018 r.",

- na gruncie art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz.U z 2017 r., poz. 2067 ze zm., dalej: "Ustawa") Policja stanowi umundurowaną i uzbrojoną formację służącą społeczeństwu i przeznaczoną do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz utrzymywania bezpieczeństwa i porządku publicznego; obowiązek funkcjonariuszy podporządkowania się szczególnej dyscyplinie służbowej wynika wprost z Ustawy, a osoba zgłaszająca się dobrowolnie do służby w Policji wyraża na to gotowość (art. 25 ust. 1); przejawem podległości służbowej są natomiast uprawnienia właściwego przełożonego do zwolnienia policjanta z zajmowanego stanowiska i przeniesienia do dyspozycji przełożonego właściwego w sprawach osobowych na okres nie dłuższy niż 12 miesięcy, poprzedzający powołanie lub mianowanie na inne stanowisko służbowe albo zwolnienie ze służby (art. 32 ust. 1 i art. 37 a pkt 1 Ustawy),

- Ustawa nie określa żadnych warunków zwolnienia z zajmowanego stanowiska i przeniesienia do dyspozycji przełożonego właściwego w sprawach osobowych policjanta; nie wskazuje też kryteriów i przesłanek, którymi powinien się kierować dokonujący tej czynności organ; zatem przepisy Ustawy pozostawiają właściwym przełożonym ocenę zasadności i celowości przeniesienia policjanta do dyspozycji; ponadto podejmowana na podstawie art. 37a pkt 1 Ustawy decyzja nie musi wskazywać, w jakim celu następuje zwolnienie z zajmowanego dotychczas stanowiska służbowego i przeniesienie do dyspozycji przełożonego; w szczególności nie musi określać, czy organ Policji zamierza dokonać powołania lub mianowania funkcjonariusza na inne stanowisko służbowe albo zwolnienia go ze służby; przepisy nie zobowiązują bezpośredniego przełożonego do informowania policjanta o celowości dokonywanych zmian kadrowych, strukturalnych i organizacyjnych w jednostce Policji, w tym o prowadzonej polityce kadrowej,

- przełożony właściwy w sprawach osobowych jest uprawniony do jednostronnego ustalania treści stosunku służbowego, w tym do zwolnienia funkcjonariusza i przeniesienia do dyspozycji bez jego zgody i jest to decyzja uznaniowa; z tego względu subiektywne przekonanie, co do przydatności na dotychczas zajmowanym stanowisku, nie ma wpływu na decyzję przełożonego,

- Policja jest organizacją posiadającą strukturę zhierarchizowaną, co wynika wprost z § 1 pkt 6 zarządzenia nr 30 Komendanta Głównego Policji z dnia 16 grudnia 2013 r. w sprawie funkcjonowania organizacji hierarchicznej w Policji (Dz. Urz, KGP, poz. 99, ze zm.); jest to stan wewnętrznego zorganizowania Policji w systemie podporządkowania, a także wzajemnych uprawnień i obowiązków organów Policji oraz policjantów i pracowników Policji; ma to na celu zapewnienie jednolitości, sprawności, szybkości, ekonomiczności i efektywności czynności służbowych, ustalenia odpowiedzialności indywidualnej w przypadku naruszenia prawa,

- organ zbadał czy zwolnienie z zajmowanego stanowiska służbowego i przeniesienie Funkcjonariusza do dyspozycji przełożonego było prawnie dopuszczalne, a także zweryfikował czy wydana decyzja nie miała cech dowolności; decyzja danego rodzaju nosi cechy uznaniowości; jego zakres wytycza art. 7 K.p.a.; uznanie nie może przekroczyć tych granic, gdyż decyzja ma wówczas charakter dowolny i jako taka jest niedopuszczalna,

- współpraca pomiędzy przełożonym - kierownikiem jednostki organizacyjnej Policji - a podwładnym, który zarządza jednocześnie komórką organizacyjną musi opierać się na wzajemnym zaufaniu; jest to niesformalizowana więź, umożliwiająca prawidłowe funkcjonowanie kanału komunikacyjnego pomiędzy osobami usytuowanymi na odpowiednich szczeblach struktury organizacyjnej formacji; utrata zaufania implikowałaby konieczność formalnego dokumentowania każdego działania przełożonego, a także sprawozdawczego udokumentowania prawidłowego wykonania polecenia przez podwładnego; uniemożliwiałoby to z kolei szybką i skuteczną reakcję na określone zjawiska lub zdarzenia; z tego względu utrata zaufania jest czynnikiem, który może determinować przełożonego właściwego w sprawach osobowych do podjęcia decyzji o zwolnieniu policjanta z zajmowanego stanowiska służbowego i przeniesieniu do jego dyspozycji,

- we wszczętym przeciwko Funkcjonariuszowi postępowaniu dyscyplinarnym zarzucono mu popełnienie przewinienia, polegającego na naruszeniu dyscypliny służbowej; z tego względu sam udział Funkcjonariusza w zdarzeniu, uzasadniającym wszczęcie postępowania dyscyplinarnego, stanowi wystarczającą podstawę do podjęcia decyzji o zwolnieniu z zajmowanego stanowiska i przeniesieniu do dyspozycji przełożonego; na gruncie art. 134 i ust. 1 Ustawy przełożony dyscyplinarny wszczyna postępowanie dyscyplinarne, jeżeli zachodzi uzasadnione przypuszczenie popełnienia przez policjanta przewinienia dyscyplinarnego, tak więc podstawą nie mogą być dowolne przypuszczenia, lecz tylko te uzasadnione,

- w postępowaniu w sprawie zwolnienia z zajmowanego stanowiska i przeniesienia do dyspozycji przełożonego ustalenie rzeczywistego przebiegu zdarzeń nie ma aż tak istotnego znaczenia; kluczowy jest sam fakt uczestnictwa w zdarzeniu policjanta, znajdującego się pod wpływem alkoholu, a także niejasne relacje Funkcjonariusza, co do okoliczności istotnych z punktu widzenia postępowania dyscyplinarnego i ustalenia mającej ponieść odpowiedzialność dyscyplinarną osoby; postępowanie dyscyplinarne to odrębne i niekonkurencyjne postępowanie w stosunku do postępowania administracyjnego w sprawie zwolnienia z zajmowanego stanowiska i przeniesienia do dyspozycji przełożonego; wszczęcie postępowania administracyjnego na podstawie art. 37a Ustawy, jest zależne natomiast od uznania przełożonego właściwego w sprawach osobowych,

- służba w Policji jest szczególnym rodzajem służby publicznej, gdzie zadania realizowane przez tę formację mają służyć społeczeństwu; stosunek służbowy ma zatem szczególny charakter, gdyż ma stwarzać warunki umożliwiające jak najbardziej pełną realizację wytyczonych dla tej organizacji zadań; istotną cechą tego stosunku jest zwiększona dyspozycyjność, zobowiązująca policjanta do pełnienia służby nie na stanowisku i w miejscu gdzie jest to dla niego najbardziej korzystne, ale tam gdzie wymaga tego dobro służby; z tego względu służba w Policji może dawać poczucie stabilizacji, rozumianej jako większa niż przeciętna gwarancja zatrudnienia; stabilizacja ta nie może być jednak kojarzona z pełnieniem służby w jednej, określonej jednostce lub komórce organizacyjnej, czy na danym stanowisku; nie występuje też automatyczne mianowanie na inne stanowisko służbowe, w sytuacji zwolnienia z poprzednio zajmowanego stanowiska służbowego; przeniesienie do dyspozycji przełożonego ma umożliwić wnikliwą analizę dotychczasowego przebiegu służby, predyspozycji i doświadczenia zawodowego funkcjonariusza, aby wyznaczenie na nowe stanowisko umożliwiło efektywne wykonywanie przez niego nowych zadań odpowiadających posiadanym przez niego predyspozycjom i doświadczeniu zawodowemu,

- niezasadne jest traktowanie zwolnienia z zajmowanego stanowiska służbowego jako swoistego rodzaju kary dla Funkcjonariusza; dotyczące przewinienia dyscyplinarnego postępowanie i ewentualne wymierzenie kary dyscyplinarnej jest instrumentem odmiennym i niekonkurencyjnym z postępowaniem w sprawie zwolnienia policjanta z zajmowanego stanowiska służbowego i przeniesienia do dyspozycji przełożonego; rozkaz personalny o zwolnieniu z zajmowanego stanowiska i przeniesieniu do dyspozycji Komendanta Wojewódzkiego nie jest ani orzeczeniem w sprawie dyscyplinarnej, ani też nie rozstrzyga o odpowiedzialności dyscyplinarnej Funkcjonariusza.

W skardze zarzucono naruszenie:

- art. 61 § 4 K.p.a., poprzez niezawiadomienie odwołującego o wszczęciu postępowania administracyjnego,

- art. 77 § 1-3 w zw. z art. 140 K.p.a., poprzez wydanie decyzji przed zebraniem w sprawie dowodów,

- art. 80 w zw. z art. 140 K.p.a., poprzez uznanie - za udowodnione wystąpienie podstaw do zwolnienia Skarżącego ze stanowiska, pomimo że nie został zebrany materiał dowodowy,

- art. 81 w zw. z art. 140 K.p.a., poprzez uznanie okoliczności za udowodnione pomimo, że Skarżący nie mógł wypowiedzieć się w zakresie rzekomo przeprowadzonych dowodów,

- art. 10 § 1 w zw. z art. 140 K.p.a. przez niezapewnienie skarżącemu czynnego udział w postępowaniu, oraz uniemożliwienie wypowiedzenia się, co do materiałów postępowania oraz złożenia wniosków dowodowych,

- art. 78 § 1 i 2 w zw. z art. 140 K.p.a. poprzez nieuwzględnienie wniosków dowodowych Skarżącego, mimo że wnioski o przesłuchanie w charakterze świadków uczestników, dotyczyły okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy,

- art. 107 § 1 w zw. z art. 140 K.p.a. poprzez nienależyte uzasadnienie zaskarżonego rozkazu personalnego co do zwolnienia z zajmowanego stanowiska; w szczególności lakoniczne przedstawiono uzasadnienie faktyczne; organy obu instancji nie odniosły się do faktów, które uznały za udowodnione, dowodów, na których się oparły, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówiono wiarygodności i mocy dowodowej,

- art. 32 ust. 1 Ustawy w zw. z art. 7 w zw. z art. 140 K.p.a. poprzez przekroczenie granic uznaniowości przy wydawaniu rozkazu personalnego, co do zwolnienia z zajmowanego stanowiska; w szczególności nie dokonano oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego w świetle wszystkich mogących mieć w sprawie zastosowanie okoliczności,

- art. 37a pkt ust. 1 Ustawy w zw. z art. 7 K.p.a. poprzez przekroczenie granic uznaniowości przy wydawaniu zaskarżonego rozkazu personalnego,

- art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. poprzez niezasadne zastosowanie przez organ II instancji tego przepisu i utrzymanie w mocy wadliwej decyzji wydanej w I instancji, podczas gdy prawidłowe rozstrzygnięcie organu II instancji powinno polegać na zastosowaniu:

1) art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. - uchyleniu w całości rozkazu personalnego oraz decyzji o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności i orzeczeniu co do istoty sprawy o przywróceniu Skarżącego na zajmowane stanowisko lub ewentualnie;

2) art. 138 § 2 K.p.a. - uchyleniu w całości rozkazu personalnego wraz z rygorem natychmiastowej wykonalności i przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

W uzasadnieniu wywodzono, że organ nie rozważył we właściwym zakresie okoliczności zdarzenia jakie miało miejsce [...] i [...] czerwca 2018 r., oraz udziału w nim Funkcjonariusza a także czy jego osoba w przekazie medialnym była z nim wiązana (śmierć jednego z funkcjonariuszy). Nie odniesiono się do kwestii, że Skarżący neguje jakoby w niestawieniu się na szkoleniu w dniu po incydencie można upatrywać niesubordynacji. Wydanie orzeczenia w I. instancji bez udziału strony uniemożliwiło ochronę jej interesu i właściwe wyjaśnienie stanu faktycznego.

W odpowiedzi na skargę organ administracji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując wcześniejszą argumentację. Równocześnie podkreślił, że wskazane w uzasadnieniu decyzji I. instancji okoliczności stanowiły wystarczającą podstawę do uznania, że Skarżący nie powinien zajmować stanowiska [...]. Ponadto wskazał, że przeniesienie do dyspozycji właściwego przełożonego samo w sobie nie pogarsza sytuacji finansowej Funkcjonariusza, gdyż zachowuje on dotychczasowe uposażenie.

W piśmie procesowym z [...] lutego 2019 r. (k. [...] akt sądowych) Skarżący wskazał, że w podobnej sprawie Sąd wydał wyrok uchylający zaskarżony rozkaz personalny oraz utrzymane nim w mocy orzeczenie Komendanta Wojewódzkiego, co uzasadnia zastosowanie podobnej procedury w niniejszej sprawie (orzeczenie z 24 stycznia 2019 r" sygnatura akt II SA/Wa 1874/18).

Sąd rozpoznał skargę w trybie uproszczonym, wobec treści wniosku Skarżącego na podstawie art. 119 pkt 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.).

Sąd zważył, co następuje:

Skarga została oddalona, gdyż zaskarżony akt nie narusza prawa.

Trafna jest argumentacja organu administracji. Z uwagi na uprzednie pełne przytoczenie, ponowne jej powtarzanie byłoby bezzasadne. Sąd przyjmuje ją za własną.

Na gruncie art 32 ust. 1 Ustawy, który stanowił materialnoprawną podstawę zaskarżonego rozkazu personalnego, do mianowania policjanta na stanowiska służbowe, przenoszenia oraz zwalniania z tych stanowisk właściwi są przełożeni: Komendant Główny Policji, Komendant CBŚP, Komendant BSWP, komendanci wojewódzcy i powiatowi (miejscy) Policji oraz komendanci szkół policyjnych. Brzmienie tego przepisu wskazuje, że ma charakter kompetencyjny. Określono w nim jedynie organy uprawnione do podejmowania decyzji w sprawach w nim wymienionych. Nie ma w nim zaś żadnych kryteriów i przesłanek, którymi winny kierować się organy przy podejmowaniu rozstrzygnięć w przedmiotowych sprawach. W judykaturze utrwalony jest pogląd, że na podstawie samego art. 32 ust. 1 Ustawy, z uwagi na brak innych regulacji w tym przedmiocie, możliwe jest zwolnienie policjanta z zajmowanego stanowiska służbowego (por. wyroki NSA, sygn. akt I OSK 1118/10 i sygn. akt I OSK 1736/12 - dostępne na stronie internetowej orzeczenia.nsa.gov.pl/cbo/query - w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, zwana dalej "CBOSA"). Stosownie do art. 37a pkt 1 Ustawy, który również stanowił materialnoprawną podstawę wydania zaskarżonej decyzji, policjanta w przypadku zwolnienia z dotychczas zajmowanego stanowiska służbowego można przenieść do dyspozycji przełożonego właściwego w sprawach osobowych, na okres nie dłuższy niż 12 miesięcy, poprzedzający powołanie lub mianowanie na inne stanowisko służbowe albo zwolnienie ze służby. Możliwość podjęcia takiego działania służyć ma właściwemu wypełnianiu postawionych przed Policją ustawowych zadań. Zastosowanie powyższego przepisu nie jest uzależnione od spełnienia przesłanek, skonkretyzowanych w przepisach prawa, lecz opiera się na konstrukcji uznania administracyjnego (por. wyrok NSA, sygn. akt I OSK 2962/15 - dostępny w CBOSA).

Należy podkreślić, że stosunek służbowy policjanta ma charakter administracyjnoprawny i - w odróżnieniu od stosunku pracy - brak w nim cechy równości stron, bowiem charakteryzuje się on podległością i dyspozycyjnością funkcjonariusza wobec zwierzchnika, który jednostronnie i władczo kształtuje istotne składniki tego stosunku. Zwalnianie i przenoszenie policjantów do dyspozycji mieści się w kategoriach szczególnych uprawnień przełożonych i przełożony wszystkich funkcjonariuszy, ma prawo do kształtowania polityki kadrowej oraz do decydowania o obsadzie stanowisk służbowych w podległej sobie jednostce organizacyjnej.

Zadaniem Sądu nie jest zatem ocena słuszności realizowanej polityki kadrowej (por. NSA, sygn. akt I OSK 818/17 - dostępny w CBOSA).

W niniejszej sprawie bezspornym jest, że rozstrzygnięcia I. i II. instancji wydały właściwe organy i uwzględniają obowiązujące w tym zakresie podstawy prawne. Zwolnienie z zajmowanego stanowiska i przeniesienie do dyspozycji właściwego przełożonego jest środkiem dopuszczalnym. Zdaniem Sądu, nie wykracza też poza granice uznania administracyjnego. Szczególny charakter formacji policyjnej umożliwia bardziej rygorystyczne ukształtowanie statusu służbowego, gdyż służy ona społeczeństwu i ma celu utrzymanie bezpieczeństwa oraz porządku publicznego. Z kolei prawodawca nie stworzył zamkniętego katalogu przesłanek, które warunkują możliwość zwolnienia funkcjonariusza z zajmowanego stanowiska i przeniesienie do dyspozycji właściwego przełożonego. W rozpatrywanym przypadku natomiast decyzja organu podparta była dbałością o interes całej formacji.

Poza sporem pozostaje okoliczność, że - w związku z wydarzeniami mającymi miejsce podczas szkolenia w [...] - Komendant Wojewódzki mógł utracić zaufanie do Skarżącego. Przedmiotowe wydarzenia budziły zainteresowanie społeczne i zostały rozpowszechnione zarówno w lokalnych, jak i ogólnokrajowych mediach. Potwierdzają to zawarte w aktach dokumenty (k. [...] - [...] akt administracyjnych). Ze względu na wysoką funkcję pełnioną przez Skarżącego organ bez wątpienia miał podstawy uznać, że dalsze pełnienie służby na stanowisku [...] do czasu ustalenia, czy doszło do naruszenia dyscypliny służbowej może godzić w dobre imię Policji. Zajmowanie dotychczasowego stanowiska przez Funkcjonariusza, mimo utraty zaufania przełożonego, mogło negatywnie wpłynąć na poziom bezpieczeństwa na terenie całego województwa. Trafnie wywodzi organ, że wzajemne zaufanie pomiędzy osobami pełniącymi kierownicze stanowiska w zhierarchizowanej instytucji, gdzie wymagane może być podejmowanie szybkich działań operacyjnych, jest warunkiem właściwego jej funkcjonowania. O utrzymaniu stanu takiego zaufania nie sposób mówić, gdy z wniosku przełożonego - wszczęto wobec podwładnego postępowanie dyscyplinarne. Taka perspektywa wpłynęła na podjęcie przez Komendanta Wojewódzkiego konkretnych działań w sferze polityki kadrowej, dla zapewnienia optymalnych warunków do prawidłowego funkcjonowania podległej mu jednostki organizacyjnej Policji.

Organ w uzasadnieniu zaskarżonego rozkazu personalnego, wśród przesłanek przemawiających za zwolnieniem Funkcjonariusza z zajmowanego stanowiska i przeniesieniem do dyspozycji przełożonego, wymienia właśnie utratę zaufania, która negatywnie wpływa na interes służby. Ustawa nie definiuje wprost tego pojęcia, lecz w orzecznictwie przyjmuje się, że przy odczytywaniu tego zwrotu należy sięgać do przepisów określających cele i zadania Policji oraz szczególny status policjantów tej formacji (zob. wyrok NSA, sygn. akt I OSK1961/17 - dostępny w CBOSA). Zgodnie z art. 1 ust. 1 Ustawy, Policja jest umundurowaną i uzbrojoną formację służącą społeczeństwu i przeznaczoną do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz do utrzymywania bezpieczeństwa i porządku publicznego. Podstawowe zadania Policji określa ust. 2-4 tego przepisu. Realizacja tych zadań przez policjantów wymaga spełnienia przez nich warunków określonych w art. 25 ust. 1 Ustawy w tym m.in. nieposzlakowanej opinii. Stosownie do art. 58 ust. 1 i art. 27 ust. 1 Ustawy policjant jest obowiązany dochować obowiązków wynikających z roty złożonego ślubowania. Rota ta obejmuje m.in. przestrzeganie dyscypliny służbowej oraz wykonywanie rozkazów i poleceń przełożonych, a także strzeżenie dobrego imienia służby oraz przestrzeganie zasad etyki zawodowej. W świetle powyższych okoliczności Sąd podzielił stanowiska organu, że dalsze pozostawanie Skarżącego na zajmowanym dotychczas wysokim stanowisku mogłoby oddziaływać negatywnie na postrzeganie całej formacji, skoro toczy się w stosunku do niego postępowanie dyscyplinarne. Reasumując, w sytuacji gdy wobec funkcjonariusza, pełniącego równocześnie kierownicze stanowisko, jego przełożony inicjuje postępowanie dyscyplinarne, odwołanie z pełnionego stanowiska i przeniesienie do dyspozycji przełożonego musi być uznane za zasadne, jest logicznym następstwem postawienia zarzutów. Także w kontekście ochrony społecznego wizerunku formacji Policji uzasadnione jest zwolnienie z zajmowanego stanowiska kierowniczego osoby, w stosunku do której toczy się postępowanie dyscyplinarne. Nie przesądza to przy tym o jego zasadności.

Odnosząc się do formułowanych w skardze zarzutów należy wskazać, że koncentrują się one na wadach w prowadzeniu postępowania administracyjnego, przekroczeniu granic uznaniowości oraz na niewyjaśnieniu wszystkich podstaw rozstrzygnięcia. Wydając zaskarżony rozkaz personalny organ nie przekroczył jednak granic uznaniowości - nie jest on wynikiem jego dowolnego działania. Organ II. instancji zebrał i rozpoznał cały niezbędny materiał dowodowy. W sprawie nie są sporne jej istotne uwarunkowania faktyczne - na etapie orzekania w II. instancji toczyło się już postępowanie dyscyplinarne, a Funkcjonariusz uczestniczył w szkoleniu gdzie doszło do incydentu, który był negatywnie komentowany w mediach, także w kontekście oceny zachowań jego uczestników. Organ słusznie wskazał, że sam fakt wydania decyzji sprzecznej z oczekiwaniami strony nie świadczy o tym, by doszło do naruszenia przepisów postępowania administracyjnego.

W wyniku zdarzeń, mających miejsce podczas szkolenia, przeciwko Funkcjonariuszowi zostało wszczęte postępowanie dyscyplinarne (kwestia stawienia się rano, w dzień po incydencie). Jest ono odrębne i nie ma wpływu na postępowanie wszczęte z art. 37a pkt 1 Ustawy. W ramach postępowania o zwolnienie ze stanowiska i przeniesienia do dyspozycji nie mogą być rozstrzygane kwestie dotyczące merytorycznie zasadności postawienia zarzutów w postępowaniu dyscyplinarnym. Dlatego bezzasadne są wszelkie argumenty skargi, gdzie wywodzono, że organ nie zbadał istotnych okoliczności sprawy, wiążących się jednocześnie z postępowaniem dyscyplinarnym. Bez znaczenia są też zarzuty dotyczące faktycznego udziału, czy braku odpowiedzialności Funkcjonariusza za incydent, mający miejsce [...] i [...] czerwca 2018 r. Faktycznie na etapie wydania decyzji w I. instancji nie było prowadzone jeszcze postępowanie dyscyplinarne, zaś uzasadnienie orzeczenia było nazbyt zwięzłe. Jednak daną okoliczność (utrata zaufania) potwierdza postawienie zarzutów w postępowaniu dyscyplinarnym, co nastąpiło jeszcze przed orzeczeniem II. instancji. Z kolei organ odwoławczy uwzględnia stan sprawy na dzień orzekania. Z tego względu okoliczności podnoszone przez Skarżącego jakoby organ nie zgromadził dowodów, które były niezbędne do ustalenia w całości stanu faktycznego, wykraczają poza granice niniejszej sprawy. Mogą być wyłącznie przedmiotem badania w postępowaniu dyscyplinarnym. Podniesione w niniejszej sprawie wątpliwości Skarżącego mogą być wyjaśnione tylko w postępowaniu dyscyplinarnym.

Niezasadne są więc zarzuty: naruszenia prawa procesowego przez wydanie decyzji przed zebraniem wystarczających dowodów, nienależytego uzasadnienia zaskarżonego orzeczenia, a także niezapewnienie stronie udziału w postępowaniu i nieuwzględnienie jej wniosków dowodowych, jak i prawa materialnego polegające na przekroczeniu przez organ granic uznania administracyjnego.

Sąd nie podziela także stanowiska Skarżącego zawartego w piśmie procesowym z [...] lutego 2019 r. Nieprawomocne rozstrzygnięcie wydane w sprawie o sygnaturze akt II SA/Wa 1874/18 nie obliguje Sądu do wydania tożsamego orzeczenia w przedmiotowym stanie faktycznym i prawnym. Sąd w niniejszym składzie nie podziela prezentowanego tam stanowiska.

Biorąc pod uwagę powyższe uwarunkowania Sąd uznał, że zaskarżony akt jest zgodny z prawem. Zarówno argumentacja skargi, jak i analiza akt sprawy, nie ujawniły wad tego rodzaju, które mogłyby prowadzić do jego uchylenia.

Z przytoczonych wyżej przyczyn, na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji wyroku.