Postanowienie WSA w Poznaniu, sygn. akt III SA/Po 1768/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2014-12-11 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 § 1, art. 61 § 3, art. 61 § 5
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Maria Lorych-Olszanowska po rozpoznaniu w dniu 11 grudnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] września 2014 r., nr [...], w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji


UZASADNIENIE

Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wpłynęła skarga K. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] września 2014 r. w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami.

W skardze zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji do czasu ukończenia postępowania odwoławczego. Na jego uzasadnienie skarżący wskazał, że pozbawienie go możliwości prowadzenia pojazdów wiąże się z niezwykle uciążliwymi dolegliwościami, mieszka bowiem na obszarze pozamiejskim, zaś jego dom jest znacznie oddalony od sklepu, banku czy też poczty. Niezależnie od powyższego, prowadzona przez skarżącego działalność jest nierozerwalnie związana z dojazdem do klienta, przy częstej konieczności przewożenia sprzętu o znacznym ciężarze. Utrata zatem prawa do prowadzenia pojazdów może bezpośrednio prowadzić do utraty źródła dochodu. Obecny stan zdrowia skarżącego w żadnym stopniu nie wskazuje natomiast, na to, by skarżący stanowił zagrożenie w ruchu drogowym.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: "P.p.s.a."), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Natomiast zgodnie z art. 61 § 3 P.p.s.a., sąd może na wniosek strony skarżącej wstrzymać wykonanie w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Z treści przytoczonych powyżej regulacji wynika, że - co do zasady - wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Postanowienie sądu o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności w całości lub w części stanowi odstępstwo od tej reguły i jest dopuszczalne jedynie po spełnieniu określonych w art. 61 § 3 P.p.s.a. przesłanek, których istnienie musi wykazać wnioskodawca.

Podkreślenia wymaga, że niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oznacza taką szkodę, zarówno majątkową jak i niemajątkową, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu poprzedniego (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Z kolei o trudnych do odwrócenia skutkach zaskarżonego aktu lub czynności mówić można tylko w odniesieniu do takich prawnych lub faktycznych ich następstw, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków.

W rozpatrywanej sprawie stwierdzić należy, że strona skarżąca nie wykazała aby wykonanie zaskarżonej decyzji rodziło niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowało trudne do odwrócenia skutki. Niewątpliwie cofnięcie uprawnień do kierowania pojazdami wiąże się z pewnymi uciążliwościami, na które zwraca uwagę skarżący, a które można ogólnie scharakteryzować, jako utratę możliwości niezależnego i samodzielnego przemieszczania się za pomocą pojazdów mechanicznych w celu realizacji codziennych potrzeb (np. do sklepu, banku, na pocztę lub w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą). Uciążliwości te wiążą się zasadniczo z koniecznością korzystania z komunikacji zastępczej (komunikacja miejska lub podmiejska, taksówka), pomocy rodziny czy znajomych lub z koniecznością przejścia określonego odcinka trasy. Są to jednakże normalne następstwa utraty uprawnień do kierowania pojazdami, które nie wpisują się w którąkolwiek z przesłanek, o których stanowi art. 61 § 3 P.p.s.a.

Skarżący nie wykazał natomiast, aby w jego przypadku utrata uprawnień do kierowania pojazdami przekraczała powyższe normalne następstwa w stopniu pozwalającym uznać zaistnienie jednej z przesłanek, o której mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. Twierdzenia skarżącego w tym zakresie są zbyt ogólne i uchylają się spod oceny Sądu. W szczególności skarżący nie sprecyzował dlaczego jego zdaniem wspomniane uciążliwości są "niezwykłe". Sam fakt zamieszkiwania w obszarze pozamiejskim nie uzasadnia takiego stwierdzenia, zwłaszcza gdy skarżący ma możliwość jakiegokolwiek alternatywnego przemieszczania się w celu realizacji codziennych potrzeb. Nadto skarżący podnosi, że prowadzona przez niego działalność gospodarcza jest nierozerwalnie związana z dojazdem do klienta, przy częstej konieczności przewożenia sprzętu o znacznym ciężarze. Skarżący w żaden sposób nie wykazał jednakże aby prowadził jakąkolwiek działalność gospodarczą, np. przedstawiając zaświadczenie z ewidencji działalności gospodarczej, przy czym nie sprecyzował także na czym działalność ta miałaby polegać i dlaczego wiąże się ona z koniecznością dojazdu do klientów i przewożenia ciężkiego sprzętu, a co pozwoliłoby ocenić czy utrata takiej możliwości wiązać się będzie z koniecznością zakończenia działalności gospodarczej.

W tym miejscu podnieść należy, że to na wnioskodawcy ciąży obowiązek szczegółowego opisania jego sytuacji, która stanowi podstawę oceny zaistnienia zdarzeń uzasadniających uwzględnienie wniosku. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych, wnioskodawca powinien uprawdopodobnić zaistnienie przesłanek wstrzymania wykonania aktu lub czynności. Użyte do opisu przesłanek pojęcia nieostre, a więc niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, wymagają skonkretyzowania w postaci argumentacji wnioskodawcy, a gdy okaże się to konieczne, zobrazowania opisanej we wniosku sytuacji za pomocą odpowiednich dokumentów. Zatem w celu wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków strona ma obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających stwierdzić, że wstrzymanie decyzji jest zasadne. Twierdzenia te powinny być co najmniej uprawdopodobnione. O ile dana okoliczność z natury swojej może być udokumentowana, to należy przedłożyć stosowne dokumenty (por. przywołane już powyżej postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 września 2013 r., sygn. akt II FZ 683/13).

Mając na uwadze podniesione wyżej okoliczności, działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.