Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 2322/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-06-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6379 Inne o symbolu podstawowym 637
Skarżony organ: Komisja Nadzoru Finansowego
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Kozik Sędziowie Sędzia WSA Dorota Dziedzic-Chojnacka (spr.) Sędzia WSA Jakub Linkowski Protokolant sekr. sąd. Katarzyna Bytner po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 czerwca 2019 r. spraw ze skargi A. J. na decyzję Komisji Nadzoru Finansowego z dnia [...] sierpnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie obowiązków informacyjnych oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] sierpnia 2017 r. Komisja Nadzoru Finansowego (dalej: "Komisja", "KNF"), na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257, dalej: "k.p.a."), w związku z art. 11 ust. 1 i 5 ustawy z dnia 21 lipca 2006 r. o nadzorze nad rynkiem finansowym (Dz. U. z 2017 r. poz. 196, z późn. zm., dalej: "ustawa o nadzorze nad rynkiem finansowym") oraz art. 96 ust. 6 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o ofercie publicznej i warunkach wprowadzania instrumentów finansowych do zorganizowanego systemu obrotu oraz o spółkach publicznych (Dz. U. z 2013 r. poz. 1382, z późn. zm., dalej: "ustawa o ofercie"), w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życie ustawy z dnia 31 marca 2016 r. o zmianie ustawy o funduszach inwestycyjnych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2016 r. poz. 615, dalej: "ustawa zmieniająca") w związku z art. 58 ust. 2 ustawy zmieniającej, po rozpatrzeniu wniosku A. J. ("skarżąca" lub "strona") o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymała w mocy decyzję KNF z dnia [...] lutego 2017 r. Decyzja Komisji z dnia [...] lutego 2017 r. została natomiast wydana w przedmiocie nałożenia na stronę, na podstawie art. 96 ust. 6 ustawy o ofercie, w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życie ustawy zmieniającej, kary pieniężnej w wysokości 90 000 zł (dziewięćdziesiąt tysięcy złotych) w związku z rażącym naruszeniem przez spółkę [...] S.A. z siedzibą w [...] (do dnia 26 maja 2014 r. działająca w obrocie prawnym pod firmą "[...] SA" z siedzibą w [...], dalej jako: "spółka" lub "emitent") obowiązków informacyjnych, o których mowa w art. 56 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o ofercie, w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życie ustawy z dnia 9 marca 2017 r. o zmianie ustawy o obrocie instrumentami finansowymi oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r. poz. 791), w okresie pełnienia przez skarżącą funkcji członka zarządu spółki. Powyższe naruszenie obowiązków informacyjnych polegało na tym, iż spółka:

I. w związku ze sporządzeniem skonsolidowanego raportu półrocznego za I półrocze roku 2012, nienależycie wykonała obowiązek, o którym mowa w art. 56 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o ofercie, w zw. z § 3 ust. 1 w zw. z § 82 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 oraz § 90 ust. 1 pkt 2 lit. b Rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 19 lutego 2009 r. w sprawie informacji bieżących i okresowych przekazywanych przez emitentów papierów wartościowych oraz warunków uznawania za równoważne informacji wymaganych przepisami prawa państwa niebędącego państwem członkowskim (Dz. U. z 2014 r., poz. 133, z późn. zm. dalej: "Rozporządzenie") w zw. z par. 14 Międzynarodowego Standardu Rachunkowości 39 "Instrumenty finansowe: ujmowanie i wycena" (dalej: "MSR 39"), stanowiącego załącznik do Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1126/2008 z dnia 3 listopada 2008 r. przejmującego określone międzynarodowe standardy rachunkowości zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1606/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz. Urz. UE L 320 z dnia 29 listopada 2008 r., z późn. zm., dalej: "Rozporządzenie WE Nr 1126/2008"), poprzez nieujęcie podwyższenia kapitału zakładowego oraz transakcji finansowych jednostki zależnej [...] Sp. z o.o. w skróconym skonsolidowanym sprawozdaniu finansowym za I półrocze roku obrotowego 2012;

II. w związku ze sporządzeniem skonsolidowanego raportu rocznego za rok 2012, nienależycie wykonała obowiązek, o którym mowa w art. 56 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o ofercie:

1. w zw. z § 3 ust. 1 i 3 w zw. z § 82 ust. 1 pkt 3 i ust. 2 oraz § 92 ust. 1 pkt 3 lit. b Rozporządzenia w zw. z par. 39 lit. c Międzynarodowego Standardu Sprawozdawczości Finansowej 7 "Instrumenty finansowe: ujawnianie informacji", "dalej "MSSF 7", oraz par. B11E Załącznika B do MSSF 7, stanowiącego załącznik do Rozporządzenia WE Nr 1126/2008 poprzez niezamieszczenie rzetelnych i kompletnych ujawnień dotyczących opisu sposobu zarządzania ryzykiem płynności oraz analizy terminów zapadalności aktywów finansowych utrzymywanych dla celów zarządzania ryzykiem płynności w skonsolidowanym sprawozdaniu finansowym za rok obrotowy 2012,

2. w zw. z § 3 ust. 1 i 3 w zw. z § 82 ust. 1 pkt 3 i ust. 2 oraz § 92 ust. 1 pkt 4 i ust. 3 w zw. z § 91 ust. 6 pkt 11 Rozporządzenia poprzez niezamieszczenie rzetelnych i kompletnych ujawnień w odniesieniu do oceny, wraz z jej uzasadnieniem, dotyczącej zarządzania zasobami finansowymi, ze szczególnym uwzględnieniem zdolności wywiązywania się z zaciągniętych zobowiązań, oraz określenia ewentualnych zagrożeń i działań, jakie emitent podjął lub zamierza podjąć w celu przeciwdziałania tym zagrożeniom w sprawozdaniu zarządu z działalności grupy kapitałowej za rok 2012,

III. w związku ze sporządzeniem raportu rocznego za rok 2012, nienależycie wykonała obowiązek, o którym mowa w art. 56 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o ofercie:

1. w zw. z § 3 ust. 1 i 3 w zw. z § 82 ust. 1 pkt 3 oraz § 91 ust. 1 pkt 3 lit. b Rozporządzenia w zw. z par. 39 lit. c MSSF 7 oraz par. B11E Załącznika B do MSSF 7 poprzez niezamieszczenie rzetelnych i kompletnych ujawnień dotyczących opisu sposobu zarządzania ryzykiem płynności oraz analizy terminów zapadalności aktywów finansowych terminów zapadalności aktywów finansowych utrzymywanych dla celów zarzadzania ryzykiem płynności w sprawozdaniu finansowym za rok obrotowy 2012,

2. w zw. z § 3 ust. 1 i 3 w zw. z § 82 ust. 1 pkt 3 oraz § 91 ust. 1 pkt 4 w zw. z § 91 ust. 6 pkt 11 Rozporządzenia poprzez niezamieszczenie rzetelnych i kompletnych ujawnień w odniesieniu do oceny, wraz z jej uzasadnieniem, dotyczącej zarzadzania zasobami finansowymi, ze szczególnym uwzględnieniem zdolności wywiązywania się z zaciągniętych zobowiązań, oraz określenia ewentualnych zagrożeń i działań, jakie emitent podjął lub zamierza podjąć w celu przeciwdziałania tym zagrożeniom, w sprawozdaniu zarządu z działalności emitenta za rok 2012.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy przedstawił następujący stan faktyczny i prawny sprawy.

Wszczęcie niniejszego postępowania administracyjnego stanowiło konsekwencję wydania [...] września 2016 r. przez Komisję decyzji nakładającej na spółkę karę pieniężną w wysokości 700 000 zł, z uwagi m.in. na stwierdzenie naruszenia przez spółkę powyżej wymienionych obowiązków informacyjnych.

W wyniku złożonego przez emitenta wniosku o ponowne rozparzenie sprawy, decyzją z dnia [...] kwietnia 2017 r. Komisja utrzymała w mocy własną decyzję z dnia [...] września 2016 r. o nałożeniu na spółkę kary pieniężnej w wysokości 700 000 zł. Należy przy tym podkreślić, iż obecnie decyzja ta jest prawomocna, gdyż prawomocnym postanowieniem z 27 września 2018 r. sygn. akt VI SA/Wa 1400/17, WSA w Warszawie odrzucił skargę Spółki na decyzję w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej

Decyzją z dnia [...] lutego 2017 r. Komisja nałożyła na stronę karę pieniężną w wysokości 90 000 zł, wobec uprzedniego stwierdzenia rażącego naruszenia przez spółkę obowiązków informacyjnych, o których mowa w art. 56 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o ofercie, w okresie pełnienia przez nią funkcji członka zarządu.

Strona, nie zgadzając się z powyższą decyzją z dnia [...] lutego 2017 r., wnioskiem z dnia 14 marca 2017 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy, wniosła o jej uchylenie i umorzenie postępowania w sprawie. We wniosku skarżąca podniosła:

1. naruszenie art. 96 ust. 1. pkt 1 ustawy o ofercie, w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życie ustawy zmieniającej, przez jego błędną interpretację i zastosowanie poprzez stwierdzenie naruszenia przez spółkę obowiązków informacyjnych i w konsekwencji nałożenie na spółkę kary finansowej w wysokości 700 000 zł,

2. naruszenie art. 96 ust. 6 w zw. z ust. 1 ustawy o ofercie, w brzmieniu obowiązującym przez wejściem w życie ustawy zmieniającej, przez jego błędną interpretację i zastosowanie poprzez stwierdzenie, że rzekome naruszenia przez spółkę obowiązków informacyjnych miały charakter rażący i w konsekwencji nałożenie na skarżącą kary finansowej w wysokości 90 000 zł,

3. naruszenie art. 96 ust. 6 ustawy o ofercie, w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życie ustawy zmieniającej, przez jego niewłaściwe zastosowanie i nałożenie na A. J. kary finansowej w wysokości rażąco wygórowanej, a także naruszenie art. 75 § 1 oraz art. 78 § 1 k.p.a. poprzez niezastosowanie i w konsekwencji odmowę dopuszczenia w sprawie dowodu wnioskowanego przez stronę, mającego istotne znaczenie dla sprawy.

Jak wskazano powyżej, decyzją z dnia [...] sierpnia 2017 r. Komisja utrzymała w mocy własną decyzję z dnia [...] lutego 2017 r.

Organ podał, że stan faktyczny w zakresie stwierdzenia rażącego naruszenia przez spółkę obowiązków informacyjnych wynikających z art. 56 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o ofercie został ustalony w postępowaniu prowadzonym wobec spółki zakończonym decyzją Komisji z dnia [...] września 2016 r. i ostateczną decyzją z dnia [...] kwietnia 2017 r. W toku postępowania prowadzonego wobec strony, przed wydaniem zaskarżonej decyzji, Komisja nie znalazła podstaw do poczynienia odmiennych ustaleń faktycznych oraz odmiennej kwalifikacji prawnej tych ustaleń.

Organ podał również, że wskutek ww. wniosku skarżącej o ponowne rozpatrzenie sprawy, przed wydaniem niniejszej decyzji ponownie rozpatrzył zgromadzony w sprawie materiał dowodowy dokonując ponownie ustaleń faktycznych i prawnych oraz oceny całokształtu tego materiału.

W ocenie organu stan faktyczny i stan prawny okazał się tożsamy z tym, który został ustalony w toku postępowania zakończonego decyzją Komisji z dnia [...] lutego 2017 r. nie zaistniała więc potrzeba uzupełnienia materiału dowodowego i zmiany dokonanych przed wydaniem ww. decyzji ustaleń faktycznych.

Organ - odnosząc się do stanu prawnego związanego z poszczególnymi obowiązkami odnoszącymi się do raportów okresowych emitenta, stanowiących przedmiot oceny w ramach niniejszego postępowania - stwierdził, że nie dokonał odmiennej ich oceny niż ocena przedstawiona w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] lutego 2017 r. W ocenie organu nie zaistniała - na obecnym etapie postępowania -potrzeba uzupełnienia materiału dowodowego i zmiany ustaleń w zakresie przytoczonych ww. decyzji przepisów prawnych odnoszących się do poszczególnych raportów okresowych emitenta. Nadto organ stwierdził, że nie dokonał odmiennej niż przedstawiona w decyzji z dnia [...] lutego 2017 r. oceny prawnej dokonanych ustaleń faktycznych w odniesieniu do raportów okresowych emitenta, stanowiących przedmiot oceny w ramach niniejszego postępowania.

Mając na uwadze powyższe argumenty, organ wskazał, że spółka do dnia 26 maja 2014 r. funkcjonująca pod firmą [...] S.A., prowadziła działalność budowlano-deweloperską, a następnie zamierzała podjąć wiodącą działalność w sektorze poszukiwawczo-wydobywczym. Jej akcje były notowane na rynku podstawowym Giełdy Papierów Wartościowych w Warszawie S.A. (dalej: "GPW") od roku 1992. Przed wydaniem decyzji administracyjnej o nałożeniu na spółkę kary pieniężnej w dniu [...] września 2016 r., KNF w dniu [...] lutego 2016 r. podjęła decyzję, na podstawie art. 96 ustawy o ofercie, o wykluczeniu bezterminowo akcji spółki z obrotu na rynku regulowanym prowadzonym na GPW, co nastąpiło po upływie 30 dni od dnia, w którym ww. decyzja Komisji stała się ostateczna, tj. [...] marca 2016 r. Wykluczenie akcji spółki z obrotu na rynku regulowanym w związku z wydaniem przez Komisję ww. decyzji nastąpiło w dniu 1 kwietnia 2016 r.

Następnie organ, powołując się na zgromadzony materiał dowodowy, wskazał, że 31 sierpnia 2012 r. spółka przekazała do Komisji, spółce prowadzącej rynek regulowany oraz publicznej wiadomości skonsolidowany raport półroczny za I półrocze roku 2012 (PS 2012). Podmiot uprawniony do badania - [...] Sp. z o.o. - wydał stanowisko w sprawie odmowy wydania raportu z przeglądu skróconego skonsolidowanego sprawozdania finansowego za I półrocze 2012 r. W dniu 20 marca 2013 r. spółka przekazała do Komisji, spółce prowadzącej rynek regulowany oraz do publicznej wiadomości skonsolidowany raport roczny za rok obrotowy 2012 (RS 2012), zawierający skonsolidowane sprawozdanie finansowe za rok obrotowy 2012 oraz raport roczny za rok obrotowy 2012 (R2012) zawierający sprawozdanie finansowe za rok obrotowy 2012. Podmiot uprawniony do badania - [...] Sp. z o.o. wydał stanowiska w sprawie odmowy wyrażenia opinii o badanym skonsolidowanym sprawozdaniu finansowym oraz sprawozdaniu finansowym Emitenta za rok 2012.

Organ podał, że sporządzając skonsolidowane sprawozdania finansowe i sprawozdania finansowe emitent stosował Międzynarodowe Standardy Rachunkowości, Międzynarodowe Standardy Sprawozdawczości Finansowej oraz związane z nimi interpretacje ogłoszone w formie rozporządzeń Komisji Europejskiej (dalej: "MSR").

Organ, powołując się na art. 56 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o ofercie w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życie ustawy z dnia 9 marca 2017 r. o zmianie ustawy o obrocie instrumentami finansowymi oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r. poz. 791), wskazał, że emitent papierów wartościowych dopuszczonych do obrotu na rynku regulowanym jest obowiązany do równoczesnego przekazywania Komisji, spółce prowadzącej ten rynek regulowany oraz do publicznej wiadomości informacji bieżących i okresowych zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie art. 60 ust. 2 ustawy o ofercie - w przypadku emitentów papierów wartościowych dopuszczonych do obrotu na rynku oficjalnych notowań giełdowych w rozumieniu przepisów ustawy o obrocie lub na rynku regulowanym innego niż Rzeczpospolita Polska państwa członkowskiego, tj. Rozporządzenia. Nadto organ zasygnalizował, że na podstawie art. 12 pkt 1 ww. ustawy dokonano zmiany w ww. brzmieniu art. 56 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o ofercie - zmiana ta nie ma żadnego wpływu na kwestię karalności za niewykonywanie lub nienależyte wykonywanie obowiązków informacyjnych.

Nadto organ wskazał, że w myśl § 82 ust. 1 Rozporządzenia emitent jest obowiązany do przekazywania raportów okresowych kwartalnych, pobocznych i rocznych. Z kolej w myśl § 82 ust. 2 Rozporządzenia emitent będący jednostką dominującą jest obowiązany dodatkowo do przekazywania raportów okresowych w formie skonsolidowanego raportu kwartalnego, skonsolidowanego raportu półrocznego i skonsolidowanego raportu rocznego, chyba że na podstawie odrębnych przepisów nie ma obowiązku lub może nie sporządzać skonsolidowanych sprawozdań finansowych.

Organ wskazał również, powołując się na § 90 ust. 1 pkt 2 lit. b Rozporządzenia oraz § 91 ust. 1 pkt 3 lit. b, że - w przypadku stosowania MSR - półroczne skonsolidowane sprawozdanie finansowe sporządza się co najmniej w wersji skróconej, której zakres został określony w tych standardach, zaś roczne sprawozdanie finansowe sporządza się w zakresie określonym w tych standardach.

Mając na uwadze powyższe argumenty, organ w decyzji szczegółowo wyjaśnił, na czym polegały zidentyfikowane naruszenia obowiązków informacyjnych, oceniając je jako rażące.

KNF podniosła, że zgodnie z art. 96 ust. 6 ustawy o ofercie, w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życie ustawy zmieniającej, w przypadku rażącego naruszenia obowiązków, o których mowa w ust. 1 tego artykułu, Komisja może nałożyć na osobę, która w tym okresie pełniła funkcję członka zarządu spółki publicznej lub towarzystwa funduszy inwestycyjnych będącego organem funduszu inwestycyjnego zamkniętego, karę pieniężną do wysokości 100 000 zł.

W myśl natomiast ww. ustawy o ofercie, kara, o której mowa w ust. 6 tego artykułu, nie może być nałożona, jeżeli od wydania decyzji, o której mowa w ust. 1 tego artykułu, upłynęło więcej niż 6 miesięcy.

Organ wskazał, że - w niniejszym postępowaniu - o tym, które przepisy sankcyjne mają zastosowanie do osoby wchodzącej w skład zarządu spółki w czasie, gdy doszło do rażącego naruszenia obowiązków informacyjnych przez spółkę rozstrzyga art. 58 ust. 2 ustawy zmieniającej, zgodnie z którym przy wymierzaniu sankcji na członka zarządu, który w okresie rażącego naruszenia przez spółkę publiczną obowiązków (zaistniałego przed wejściem w życie ustawy zmieniającej), o których mowa w art. 56 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o ofercie w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życie ustawy zmieniającej, należy stosować przepisy ustawy o ofercie sprzed ww. zmiany. Od zasady tej należy odstąpić, gdy sankcja po nowelizacji byłaby względniejsza dla strony postępowania.

Nadto organ wskazał, powołując się na art. 33 pkt 37 lit. c ustawy zmieniającej, że w art. 96 dodano ust. 1e, zgodnie z którym jeżeli emitent nie wykonuje albo nienależycie wykonuje obowiązki, o których mowa w art. 56 - 56c w zakresie informacji okresowych, art. 59 w zakresie informacji okresowych, art. 63 i art. 70 pkt 1, Komisja może wydać decyzję o wykluczeniu, na czas określony albo bezterminowo, papierów wartościowych z obrotu na miku regulowanym albo nałożyć karę pieniężną do wysokości 5 000 000 zł albo kwoty stanowiącej równowartość 5% całkowitego rocznego przychodu wykazanego w ostatnim zbadanym sprawozdaniu finansowym za rok obrotowy, jeżeli przekracza ona 5 000 000 zł, albo zastosować obie sankcje łącznie.

Zgodnie z art. 33 pkt 37 lit. f ustawy zmieniającej art. 96 ust. 6 otrzymał brzmienie: "W przypadku rażącego naruszenia obowiązków, o których mowa w:

1. ust. 1 - Komisja może nałożyć na osobę, która w tym okresie pełniła funkcję członka zarządu spółki publicznej, zewnętrznie zarządzającego ASI lub zarządzającego z UE w rozumieniu ustawy o funduszach inwestycyjnych lub towarzystwa funduszy inwestycyjnych będącego organem funduszu inwestycyjnego zamkniętego, karę pieniężną do wysokości 100 000 zł;

2. ust. 1e - Komisja może nałożyć na osobę, która w tym okresie pełniła funkcję członka zarządu spółki publicznej, zewnętrznie zarządzającego ASI lub zarządzającego z UE w rozumieniu ustawy o funduszach Inwestycyjnych lub towarzystwa funduszy inwestycyjnych będącego organem funduszu inwestycyjnego zamkniętego, karę pieniężną do wysokości 1 000 000 zł.

Z kolei zgodnie z art. 33 pkt 37 lit. g ustawy zmieniającej, art. 96 ust. 7 otrzymał brzmienie: "Kara, o której mowa w ust. 6 lub 6a, nie może być nałożona, jeżeli od wydania decyzji, o których mowa w ust. 1, 1e lub 1f, upłynęło więcej niż 12 miesięcy".

Mając na uwadze powyższe, organ w oparciu o analizę przepisu art. 96 ust. 6 ustawy o ofercie w brzmieniu przed oraz po nowelizacji dokonanej mocą ustawy zmieniającej uznał, że winien zastosować ten artykuł sprzed wejścia w życie tej nowelizacji. Sankcja wymierzona według przepisów ustawy o ofercie w brzmieniu nadanym ustawą zmieniającą nie byłaby względniejsza dla strony, lecz surowsza, ponieważ wysokość maksymalnej kary pieniężnej, którą Komisja może nałożyć na osobę, która pełniła funkcję członka zarządu spółki publicznej w okresie naruszenia art. 56 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o ofercie w zakresie informacji okresowych została podniesiona ze 100 000 zł do 1 000 000 zł (art. 96 ust. 6 pkt 2 w zw. z art. 96 ust. 1e ustawy o ofercie w brzmieniu obowiązującym po wejściu w życie ustawy zmieniającej), a okres, w który m kara ta może zostać nałożona został wydłużony z 6 do 12 miesięcy (por. art. 96 ust. 7 ustawy o ofercie w brzmieniu obowiązującym po wejściu w życie ustawy zmieniającej).

Organ zaznaczył, że na podstawie art. 7 pkt 20 lit. i ustawy z dnia 10 lutego 2017 r. o zmianie ustawy o obrocie instrumentami finansowymi oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r. poz. 724) dokonano po raz kolejny zmian w art. 96 ust. 6 ustawy o ofercie. Zmiana ta polegała na tym, że obecnie, tj. z dniem 6 maja 2017 r., a więc z dniem wejścia w życie ww. ustawy z dnia 10 lutego 2017 r., przesłanką nałożenia kary na podstawie art. 96 ust. 6 ustawy o ofercie nie jest stwierdzenie rażącego naruszenia prawa. Ustawodawca uznał, że do nałożenia kary na podstawie art. 96 ust. 6 ustawy o ofercie wystarczające jest tylko stwierdzenie w postępowaniu prowadzonym wobec emitenta naruszenia przez emitenta obowiązków informacyjnych na podstawie art. 96 ust. 1e ustawy o ofercie tj. stwierdzenie, że emitent nie wykonywał albo nienależycie wykonywał obowiązki, o których mowa w art. 56-56c ustawy o ofercie w zakresie informacji okresowych. Zgodnie z art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 10 lutego 2017 r. o zmianie ustawy o obrocie instrumentami finansowymi oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r. poz. 724), za zachowania zaistniałe przed dniem wejścia w życie tej ustawy stanowiące naruszenie przepisów ustawy o ofercie w brzmieniu dotychczasowym, sankcję wymierza się według przepisów dotychczasowych, chyba że sankcja wymierzona według przepisów ustawy o ofercie w brzmieniu nadanym ww. ustawy z dnia 10 lutego 2017 r., byłaby względniejsza dla strony postępowania. Ww. ustawa nowelizująca nie dokonała zmian w art. 96 ust. 6 ustawy o ofercie w innym zakresie niż wskazany powyżej, w szczególności w zakresie wysokości kary pieniężnej, dlatego też art. 96 ust. 6 w brzmieniu obowiązującym od 6 maja 2017 r. również nie byłby zatem względniejszy dla strony niniejszego postępowania.

Organ wskazał, że kwalifikując kilkukrotne naruszenie przez spółkę art. 56 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o ofercie jako rażące, wziął także pod uwagę fakt sprzeczności przedmiotowych działań spółki z obowiązującymi przepisami prawa. Nadto organ podkreślił, że wymogi dotyczące zamieszczenia w raportach okresowych informacji w sposób prawdziwy, rzetelny i kompletny zostały jednoznacznie określone w przepisach Rozporządzenia. Tym samym działanie spółki było w sposób oczywisty nieprawidłowe.

Konkludując, organ stwierdził, że spółka naruszyła obowiązki informacyjne, gdyż nie zapewniła uczestnikom rynku kapitałowego dostępu do kompletnej i rzetelnej informacji, i tym samym nie zachowała zasady transparentności, a naruszenia te miały charakter rażący. Należy podkreślić, iż prawo inwestorów i akcjonariuszy spółki publicznej do informacji o emitencie jest podstawowym z praw, wynikających z ustawy o ofercie. Tym samym działanie spółki było w sposób oczywisty nieprawidłowe i szczególnie naganne, a wyżej wymienione prawo do informacji zostało w istotny sposób naruszone.

W związku z powyższym organ stwierdził, że A. J. ponosi odpowiedzialność za rażące naruszenie obowiązków informacyjnych przez spółkę, związane ze skonsolidowanym raportem półrocznym za I półrocze 2012 r. oraz ze skonsolidowanym raportem rocznym i raportem rocznym za 2012 r., w okresie, kiedy strona sprawowała funkcję członka zarządu spółki (tj. od lipca 2011 r. do kwietnia 2013 r.), z uwagi na okoliczności, że:

- nieujęcie podwyższenia kapitału zakładowego oraz transakcji finansowych jednostki zależnej [...] Sp. z o.o. w skróconym skonsolidowanym sprawozdaniu finansowym za I półrocze roku obrotowego 2012 jest rażącym naruszeniem, ponieważ w znaczący sposób zniekształciło zaprezentowany uczestnikom rynku obraz sytuacji finansowej spółki i jej Grupy kapitałowej. Ujęcie podwyższenia kapitału zakładowego oraz transakcji finansowych jednostki zależnej [...] Sp. z o.o. w skróconym skonsolidowanym sprawozdaniu finansowym za I półrocze roku obrotowego 2012 spowodowałoby znaczące zwiększenie sumy bilansowej o 10 952,9 tys. zł oraz obniżenie kapitałów własnych o 1335,2 tys. zł, przy czym kapitał własny przypadający akcjonariuszom emitenta również zmniejszyłby się o 4 080,2 tys. zł, a udziały niekontrolujące wzrosłyby o 2 745,0 tys. zł. Tak więc, ujęcie tych zdarzeń spowodowałoby znacząca zmianę informacji finansowej,

- niezamieszczenie rzetelnych i kompletnych ujawnień dotyczących opisu sposobu zarządzania ryzykiem płynności oraz analizy terminów zapadalności aktywów finansowych utrzymywanych dla celów zarządzania ryzykiem płynności w sprawozdaniach finansowych i skonsolidowanych sprawozdaniach finansowych za rok obrotowy 2012 oraz niezamieszczenie rzetelnych i kompletnych ujawnień w odniesieniu do oceny, wraz z jej uzasadnieniem, dotyczącej zarządzania zasobami finansowymi, ze szczególnym uwzględnieniem zdolności wywiązywania się z zaciągniętych zobowiązań, oraz określenia ewentualnych zagrożeń i działań, jakie emitent podjął lub zamierza podjąć w celu przeciwdziałania tym zagrożeniom w sprawozdaniu zarządu z działalności emitenta za rok 2012 oraz sprawozdaniu zarządu z działalności grupy kapitałowej za rok 2012, w kontekście trudnej sytuacji finansowej emitenta i Grupy kapitałowej jest w ocenie Komisji rażącym naruszeniem, ponieważ spółka zaprezentowała uczestnikom rynku zniekształcony obraz sytuacji finansowej, w wyniku czego użytkownicy ww. sprawozdań finansowych zostali pozbawieni możliwości podjęcia decyzji inwestycyjnych na podstawie rzetelnych i prawdziwych informacji finansowych.

Organ wyjaśnił, że obowiązek informacyjny z art. 56 ustawy o ofercie należy rozpatrywać wraz z ogólnymi dyrektywami dotyczącymi raportów bieżących i okresowych, wynikającymi z § 3 ust. 1 i 3 Rozporządzenia. Zgodnie ze wskazanymi ogólnymi dyrektywami, raporty okresowe powinny być sporządzone w sposób prawdziwy, rzetelny i kompletny, a także w sposób umożliwiający inwestorom ocenę wpływu przekazywanych informacji na sytuację gospodarczą, majątkową i finansową emitenta. Należyte wypełnianie obowiązków informacyjnych związane z przekazywaniem raportów okresowych przez spółkę, za które odpowiedzialność ponosi jej zarząd, a które spółka wykonała z naruszeniem przepisów prawa, należą do podstawowych, a zarazem najważniejszych obowiązków emitentów. Organ nadto wskazał, że zgodnie ze wskazanymi ogólnymi dyrektywami, raporty okresowo powinny być sporządzone w sposób prawdziwy, rzetelny i kompletny, a także w sposób umożliwiający inwestorom ocenę wpływu przekazywanych informacji na sytuację gospodarczą, majątkową i finansową emitenta. Brak ujawnienia wymaganych informacji, stanowi o nierzetelności i niekompletności raportów okresowych, których dotyczy niniejsza decyzja. Tym samym - w ocenie organu - raporty te nie umożliwiały inwestorom dokonywania oceny wpływu przekazywanych informacji na sytuację gospodarczą, majątkową i finansową spółki. Raporty okresowe zawierające między innymi sprawozdania finansowe przedstawiają kompleksowy obraz emitenta i są kluczowym źródłem wiarygodnych danych na temat jego kondycji finansowej. Umożliwiają dokonanie analizy porównawczej w okresach sprawozdawczych, co pozwala ocenić sytuację finansową, w jakiej znajduje się dana spółka, czy też porównać ją z sytuacją innych spółek.

Nadto Komisja ponownie wskazała, że realizacja obowiązków informacyjnych przez spółki publiczne jest podstawowym rozwiązaniem prawnym pozwalającym niwelować negatywne skutki asymetrii informacyjnej pomiędzy inwestorami i oszacować część ryzyka ponoszonego przez akcjonariuszy. W opinii Komisji brak przepływu rzetelnej i aktualnej informacji pomiędzy emitentem akcji a rynkiem nie pozwala na racjonalną alokację kapitału w gospodarce, gdyż cena instrumentów finansowych nie odzwierciedla rzeczywistego stanu faktycznego i prawnego tego emitenta.

Organ podał, powołując się na stanowisko doktryny, że "asymetria informacyjna pomiędzy uczestnikami rynku ma istotny wpływ na ich decyzje gospodarcze, a w szczególności na treść zawieranych umów i sposób ich egzekwowania. Koszty pozyskania wiedzy niezbędnej dla podjęcia najlepszej decyzji gospodarczej są bowiem w niektórych przypadkach zbyt duże w stosunku do niepewnych i trudnych do precyzyjnego określenia zysków wynikających z podjęcia lepszej decyzji w warunkach równowagi informacyjnej. W praktyce asymetria informacyjna umożliwia nieuczciwą eksploatację niedoinformowanego uczestnika transakcji przez podmiot dysponujący pełniejszą wiedzą. W rezultacie transakcje handlowe prowadzące do wymiany zasobów na rynku zawierane są na zasadach nieoptymalnych z punktu widzenia efektywnej alokacji zasobów w gospodarce".

Mając na uwadze ww. argumenty KNF zakwalifikował ww. naruszenia jako rażące naruszenia obowiązków informacyjnych wobec emitenta i nie zmienił tej oceny w niniejszym postępowaniu administracyjnym prowadzonym wobec strony.

Organ - odnosząc się do nałożonej kary pieniężnej - wskazał, że podstawą nałożenia kary pieniężnej z art. 96 ust 6 ustawy o ofercie, jest pełnienie funkcji członka zarządu spółki w momencie dokonania przez spółkę rażącego naruszenia obowiązków informacyjnych. W ocenie organu A. J. w okresie, w którym spółka była obowiązana do przekazania jasnych, rzetelnych i kompletnych informacji w raportach okresowych opisanych w osnowie decyzji organu pierwszej instancji i nie wykonała tego obowiązku, sprawowała funkcję członka zarządu, przy czym zarząd spółki był - w tym okresie - dwuosobowy. A. J. sprawowała funkcję członka zarządu spółki w dwuosobowym zarządzie razem z P. N.. W skład zarządu została on powołana uchwałą rady nadzorczej z dnia [...] września 2011 r. - raport bieżący Spółki nr 20/2011 z dnia 29 września 2011 r.). W ocenie organu A. J. była więc osobą uprawnioną i zobowiązaną do prowadzenia wszelkich spraw Spółki. W przypadku, gdy zarząd jest wieloosobowy - wszyscy członkowie zarządu są obowiązani i uprawnieni do wspólnego prowadzenia spraw, jeżeli statut nie stanowi inaczej.

Organ zwrócił uwagę, powołując się na stanowisko doktryny, na sformułowanie odnoszące się do kolektywnego działania. Nawet jeżeli są indywidualne kadencje członków zarządu, nie zwalnia ich to z obowiązku współdziałania, w szczególności podejmowania uchwał. Każdy członek zarządu jest równouprawniony w zakresie prowadzenia spraw spółki. Przyjąć należy, że prowadzenie spraw jest pewnym procesem, polegającym na podejmowaniu uchwał, wydawaniu decyzji i opinii oraz organizowaniu działalności spółki w ten sposób, aby było to zgodne z jej przedmiotem działalności, w celu realizacji jej zadań. Przy czym organ podał, że niewątpliwie za prowadzenie spraw spółki należy uznać przygotowywanie i przekazywanie w trybie określonym ustawą, raportów okresowych. Dlatego też odpowiedzialność A. J. za dokonanie przez spółkę rażącego naruszenia art. 56 ustawy o ofercie nie budzi wątpliwości. Jeżeli zarząd jest wieloosobowy a statut spółki nie stanowi inaczej, wszyscy jej członkowie są obowiązani do wspólnego prowadzenia spraw spółki. Prowadzenie spraw spółki ma więc z założenia charakter kolektywny, bez względu na rodzaj spraw.

Następnie organ wskazał - w myśl art. 96 ust. 7 ustawy o ofercie – że przesłanką nałożenia kary pieniężnej jest orzeczenie jej przed upływem 6 miesięcy od wydania decyzji stwierdzającej rażące naruszenie prawa przez spółkę. Termin ten został dochowany w związku z wydaniem decyzji przez Komisję w dniu [...] września 2016 r.

Organ wskazał również, że stawka kary pieniężnej za dopuszczenie do rażącego naruszenia przez emitenta papierów wartościowych obowiązków informacyjnych została względnie określona poprzez wskazanie górnego progu wymiaru kary ("do wysokości 100 000 zł"). Nie została więc ona sztywno ustalona. Jednak przy dokonywaniu ustalenia wysokości kary w ramach uznania administracyjnego organ wziął w szczególności pod uwagę - w myśl art. 96 ust. 16 w zw. z ust. 6 ustawy o ofercie w brzmieniu obowiązującym po wejściu w życie ustawy zmieniającej - okoliczności wskazane w art. 96 ust. 1h ww. ustawy w aktualnie obowiązującym brzmieniu, nadanym ustawą z dnia 10 lutego 2017 r. o zmianie ustawy o obrocie instrumentami finansowymi oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r. poz. 724), tj. wagę naruszenia, czas jego trwania, przyczyny naruszenia, sytuację finansową podmiotu, na który nakładana jest kara, skalę korzyści uzyskanych lub strat unikniętych przez podmiot, który dopuścił naruszenia, lub podmiot w którego imieniu lub interesie działał podmiot, który dopuścił się naruszenia, o ile można tę skalę ustalić, straty poniesione przez osoby trzecie w związku z naruszeniem, o ile można te straty ustalić, gotowość podmiotu dopuszczającego się naruszenia do współpracy z Komisją podczas wyjaśniania okoliczności tego naruszenia oraz uprzednie naruszenia przepisów ustawy o ofercie, a także bezpośrednio stosowanych aktów prawa Unii Europejskiej, regulujących funkcjonowanie rynku kapitałowego, popełnione przez podmiot na który jest nakładana kara. W ocenie organu ww. przepis nie znajduje bezpośredniego zastosowania w niniejszej sprawie, z uwagi na wprowadzenie go dopiero ustawą zmieniającą. Organ jednak, dokonując wymiaru kary pieniężnej, wziął pod uwagę wskazane powyżej kryteria. Wskazany katalog przesłanek jest otwarty, co oznacza, że w zależności od sprawy może ulec modyfikacjom.

Mając na uwadze powyższe, organ wskazał, że określając wysokość kary w niniejszej sprawie w ramach ponownego jej rozpatrzenia, wziął pod uwagę przede wszystkim okoliczności obciążające, w konsekwencji zaostrzające wymiar kary, takie jak: waga naruszeń, tj. ich rażący charakter oraz wielokrotność naruszeń (pięciokrotne naruszenie obowiązków informacyjnych), które miały miejsce w momencie pełnienia przez stronę stanowiska członka zarządu spółki (tj. od września 2011 r. do kwietnia 2013 r.), rolę strony w wypełnianiu przez spółkę obowiązków informacyjnych określonych w art. 56 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o ofercie. W mniejszym stopniu wzięto pod uwagę przesłanki łagodzące, takie jak: okoliczność, że skarżąca nie była do tej pory karana za dopuszczenie do rażącego naruszenia przepisów ustawy o ofercie oraz sytuację finansową strony. Te okoliczności - jako okoliczności łagodzące, przyczyniły się do ustalenia wysokości kary w kwocie niższej od maksymalnej. Postępowanie ze względu na swój przedmiot i specyfikę nie wymagało aktywnej współpracy strony, więc w ocenie organu brak jest uzasadnienia, aby przesłankę współpracy strony w toku prowadzonego postępowania administracyjnego brać pod uwagę przy wymiarze kary jako okoliczność zaostrzającą lub łagodzącą. Podobnie przesłanka przyczyn naruszenia prawa stanowiła przesłankę obojętną dla wymiaru kary, bowiem przyczyn naruszenia prawa nie udało się w toku postępowania administracyjnego ustalić. W odpowiedzi na wezwanie do złożenia pisemnych zeznań w charakterze strony w zakresie m. in. wskazania przyczyn stwierdzonych przez Komisję naruszeń obowiązków informacyjnych, strona zakwestionowała co do zasady ustalenia Komisji, twierdząc że do naruszenia przez emitenta obowiązków informacyjnych w ogóle nie doszło.

Nadto organ podał, że w ramach uznania administracyjnego - art. 96 ust. 6 ustawy o ofercie, należy uwzględnić również sytuację ekonomiczną członka zarządu spółki publicznej, jednakże wskazana przesłanka nie może być ona traktowa w kategoriach kluczowej, która ma decydujące znaczenie dla określenia wysokości kary pieniężnej.

Organ wskazał, powołując się na zgromadzony materiał dowodowy, że skarżąca została wezwana do przedstawienia sytuacji finansowej i podkreśliła zasadność jej zbadania przed wydaniem decyzji.

Pismem z dnia 25 stycznia 2017 r. strona przekazała organowi informację o jej sytuacji finansowej. Z udzielonych wyjaśnień wynika, że w 2016 r. uzyskała łączny przychód w kwocie 67 883,30 zł tytułem zatrudnienia na zasadach umowy o pracę oraz kontraktu menedżerskiego w dwóch spółkach. Według wyjaśnienia złożonego przez stronę nie prowadzi ona w dacie wyjaśnień i nie prowadziła w 2016 r. działalności gospodarczej. Na stronie ciąży potencjalne zobowiązanie do zapłaty w kwocie głównej 2 250 tys. zł (bez odsetek) wraz z kosztami procesowymi w kwocie 107 207 zł z tytułu nieprawomocnego wyroku zasądzającego zapłatę. Jest ona właścicielem lub współwłaścicielem 4 nieruchomości o łącznej wartości oszacowanej przez stronę na 640 tys. zł. Nie posiada ruchomości o wartości pow. 10 000 zł. Strona posiada na koncie bankowym ok. 30 tys. zł (wraz z mężem, z którym pozostaje w rozdzielności majątkowej) i posiada również akcje lub udziały w trzech spółkach kapitałowych, spośród których jedna odnotowała w 2015 r. stratę (wartość posiadanych przez stronę akcji tej spółki jako spółki notowanej na rynku zorganizowanym [...] strona oszacowała na 443 296,26 zł), druga zaś ze spółek (spółka z ograniczoną odpowiedzialnością) dopiero rozpoczęła działalność w 2016 r. i szacunkowa wartość udziałów w tej spółce jest bliska 0 zł. Trzecia ze spółek (spółka z ograniczoną odpowiedzialnością), w której strona posiada 47 - procentowy udział w jej kapitale osiągnęła w roku 2015 zysk w wysokości 362 698,33 zł. Nadto z wyjaśnień skarżącej wynika, że stronie przysługują wierzytelności z tytułu pożyczek udzielonych spółkom, w której strona ma udziały kapitałowe, w łącznej kwocie 426 tys. zł, w tym niespłacona pożyczka w kwocie 350 tys. zł i dwie pozostałe niewymagalne. We wniosku tym strona nie podniosła nowych okoliczności związanych z jej sytuacją finansową i majątkową.

Komisja przed wydaniem niniejszej decyzji ponownie wezwała stronę do złożenia pisemnych zeznań w zakresie jej aktualnej sytuacji finansowej i majątkowej. W odpowiedzi na wezwanie strona zeznała, że jej sytuacja finansowa i majątkowa od złożenia wyjaśnienia z 25 stycznia 2017 r. uległa zmianie. Do końca czerwca 2017 strona osiągnęła łączny dochód w kwocie 12 000,84 zł tytułem zatrudnienia w spółce [...] sp. z o.o., z którą umowna o pracę została rozwiązana. Natomiast od 23 marca 2017 r. strona świadczy usługi na rzecz spółki [...] sp. z o.o. na podstawie umowy zlecenia z wynagrodzeniem brutto w kwocie 4 156,60 zł. Strona potwierdziła, że w 2016 r. nie prowadziła i nie prowadzi w 2017 r. działalności gospodarczej. W odniesieniu do wskazywanego potencjalnego zobowiązania do zapłaty w kwocie 2 250 tys. zł. (bez odsetek) wraz z kosztami procesowymi w kwocie 107 207 zł strona zaktualizowała informację, że zobowiązanie to wynika z prawomocnego wyroku sądowego. Strona oszacowała, że kwota odsetek wynosi ok. 1 400 tys. zł. Strona wskazała również, że przysługuje jej własność lub współwłasność w dwóch nieruchomościach. Szacowana wartość jednej z nich to kwota 50 tys. zł. Co do drugiej nieruchomości, 50-procentowy udział w niej jest przedmiotem umowy sprzedaży z prawem pierwokupu ze strony Lasów Państwowych. Strona nie podała wartości transakcji, lecz z poprzedniej informacji wynikało, że strona oszacowała wartość całej nieruchomości na 50 tys. zł. Strona natomiast nie podała informacji dotyczących pozostałych nieruchomości wskazanych w wyjaśnieniu złożonym w dniu 25 sty cznia 2017 r., w tym nieruchomości, w której strona posiadała 50 - procentowy udział i której wartość strona określiła na 500 tys. zł (przy czym zaznaczyła, że strona jedynie wskazała, że dokonała sprzedaży udziału w tej nieruchomości i z tego tytułu przysługuje jej wierzytelność pieniężna). Strona potwierdziła natomiast, że nie posiada ruchomości o wartości powyżej 10 000 zł. Strona zeznała, że wraz z mężem (rozdzielność majątkowa) posiada gotówkę w kwocie ok. 92 000 zł. Strona zeznała również, że posiada udziały w dwóch spółkach z ograniczoną odpowiedzialnością Jedna z nich rozpoczęła działalność w 2016 r. i w roku obrotowym 2016 wykazała stratę w kwocie 44 233 zł, podobnie jak druga ze spółek, w której strona posiada 47 - procentowy udział w jej kapitale (strata w tej spółce wyniosła 8 662,02 zł). Strona uprzednio wskazała, że posiada udziały kapitałowej w trzech spółkach. Strona nie wskazała obecnie żadnych informacji o zbyciu akcji wskazywanej uprzednio w wyjaśnieniu spółki [...] S.A. (wartość posiadanych przez stronę akcji tej spółki jako spółki notowanej na rynku zorganizowanym [...] strona uprzednio oszacowała na kwotę 443 296,26 zł). Nadto z zeznań wynika, że stronie przysługuje wierzytelność z tytułu pożyczki udzielonej ww. spółce [...] S.A. w kwocie 350 tys. zł (pożyczka niespłacona), jak i wierzytelność z tytułu sprzedaży udziału w nieruchomości, której wartości strona nie ujawniła (wartość nieruchomości strona wcześniej oszacowała na kwotę 500 tys. zł). Strona nie odniosła się natomiast do pozostałych, wcześniej wskazywanych wierzytelności w łącznej kwocie 76 tys. zł.

Mając na uwadze powyższe, Organ podał, że dokonał swobodnej oceny dowodów dotyczących sytuacji finansowej i majątkowej strony i uwzględnił tę sytuację przy określaniu wymiaru nałożonej kary, wymierzając karę niższą niż maksymalna wskazana w art. 96 ust. 6 ustawy o ofercie. W ocenie Komisji, w sytuacji finansowej i majątkowej strony nie zaszły znaczące zmiany uzasadniające ustalenie wymiaru kary w innej wysokości niż w decyzji z dnia [...] lutego 2017 r. Co prawda zadłużenie wskazywane uprzednio przez Stronę jako potencjalne (z tytułu nieprawomocnego wyroku) obecnie wynika już z prawomocnego orzeczenia sądu, ale w ocenie Komisji nie stanowi to nowej okoliczności w sprawie, ponieważ strona wskazała Komisji tę wierzytelność jeszcze przed wydaniem decyzji z [...] lutego 2017 r. Komisja, wydając decyzję z dnia [...] lutego 2017 r., uwzględniła potencjalną konieczność zapłaty z tego tytułu. Fakt związany ze wskazywanym zadłużeniem został przez Komisję tak samo wzięty pod uwagę i oceniony w postępowaniu zakończonym ww. decyzją jak i na obecnym etapie postępowania. Z analizy podanych przez stronę informacji wynika, że posiadała ona lub może posiadać środki pieniężne w związku z posiadaniem akcji spółki [...] S.A. oraz sprzedażą udziału w nieruchomości o wartości 500 tys. zł, a także w związku z istnieniem wierzytelności pieniężnych, choć zeznanie w tym zakresie nie jest w pełni precyzyjne. W ocenie Komisji podane przez stronę informacje są jednak wystarczające, aby dokonać ponownej oceny zasadności wysokości wymierzonej kary i utrzymać obecnie jej wysokość. Organ podał również, że kwota kary pieniężnej w nieznacznym zakresie będzie miała wpływ na sytuację finansową w przyszłości.

Organ wskazał, powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych, że stronie należy zapewnić czynny udział w czynnościach procesowych, jednakże nie ma ona obowiązku korzystania z przyznanych jej ustawowo uprawnień, choć równocześnie z własnych zaniechań nie może wywodzić korzystnych dla siebie skutków prawnych. Dlatego też, oceniając całokształt okoliczności stanowiących podstawę do miarkowania wysokości kary, sytuacji finansowej strony należało przypisać niewielkie znaczenie. Sytuacja finansowa strony została wzięta pod uwagę, lecz ze względu na to, że innym kryteriom - co wynika z niniejszego uzasadnienia decyzji organu - należało przypisać daleko bardziej istotne znaczenie przy miarkowaniu wysokości kary, jak i ze względu na znikomy wpływ kary pieniężnej na ogólną sytuację finansową strony, ustalenia w zakresie sytuacji finansowej strony w nieznacznym stopniu wpłynęły na wymiar kary w tej decyzji, jak i na wymiar kary w ramach ponownego rozpatrzenia sprawy.

Organ – odnosząc się do kwestii strat poniesionych przez osoby trzecie, do czego nawiązała strona we wniosku - ponownie wskazał, że z uwagi na charakter dokonanych przez spółkę naruszeń obowiązków informacyjnych nie można ustalić skali korzyści uzyskanych przez skarżącą lub unikniętych przez nią strat w związku z dokonanymi przez spółkę naruszeniami, jak również nie można ustalić strat osób trzecich poniesionych w związku z dokonanymi przez spółkę naruszeniami, dlatego też organ nie mógł ich uwzględnić przy wymiarze kary.

Organ wskazał, że kara pieniężna nałożona niniejszą decyzją, jako instrument ochrony interesu uczestników rynku kapitałowego, spełnia także postulat niezbędności, a także ze względu na jej represyjno-prewencyjny charakter również postulat skuteczności. Sankcja ta jest dolegliwa dla strony, przez co stanowi skuteczny środek motywujący, by w przyszłości strona z większą starannością podchodziła do wypełniania ustawowych obowiązków przez spółki publiczne, w których będzie pełnić funkcję członka zarządu. Natomiast prewencja ogólna kary pieniężnej realizuje się poprzez uświadomienie innym podmiotom nieuchronności sankcji, tym samym nieopłacalność popełniania naruszeń. Stanowić ma bodziec do dołożenia należytej staranności przy wykonywaniu obowiązków ustawowych, ugruntowując jednocześnie poczucie obowiązywania prawa oraz zaufania do Komisji jako organu nadzoru nad rynkiem kapitałowym.

Organ wskazał także, że przy wymiarze kary wziął również pod uwagę interes społeczny, tj. w przedmiotowej sprawie interes innych uczestników obrotu oraz funkcję i cel przepisów, które przez zachowanie spółki zastały naruszone. Organ stwierdził, że brak przejrzystości informacyjnej narusza istotę efektywnego rynku kapitałowego, uniemożliwiając obiektywną wycenę rynkową instrumentów - co z kolei prowadzi do prowadzi do naruszenia reguł uczciwego obrotu, jak i do podważenia zaufania inwestorów do rynku i notowanych w jego obrębie instrumentów.

Konkludując, organ stwierdził, że kara w wysokości 90 000 zł stanowi adekwatny środek oddziaływania w stosunku do stwierdzonych nieprawidłowości. Nadto organ podał, że ustalając jej wysokość w ramach ponownego rozpatrzenia sprawy skoncentrował się na opisanych w niniejszej decyzji nieprawidłowościach w wypełnianiu obowiązków informacyjnych przez spółkę, której członkiem zarządu była skarżąca oraz wadze stwierdzonych naruszeń i na tej podstawie uznał, że kara w wysokości 90 000 zł jest karą adekwatną i współmierną do stwierdzonych naruszeń oraz spełnia wymóg celowości.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła skarżąca, zarzucając naruszenie w zakresie:

I. przepisów dotyczących postępowania:

1. art. 7, art. 75 § 1, art. 77 § 1 oraz 78 § 1 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie i w konsekwencji odmowę dopuszczenia w sprawie wnioskowanego przez skarżącą dowodu z opinii biegłego, mającego istotne znaczenie dla niniejszej sprawy,

2. art. 7 w związku z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez oparcie się w całości na stanie faktycznym ustalonym w uprzednim postępowaniu administracyjnym prowadzonym wobec spółki, mimo że strona w całości kwestionowała ustalenia przedmiotowego postępowania w zakresie rzekomego dopuszczenia się przez spółkę rażących naruszeń obowiązków informacyjnych - a w konsekwencji nienależyte wyjaśnienie wszystkich okoliczności niezbędnych do ustalenia stanu faktycznego niniejszej sprawy,

II. prawa materialnego:

1. art. 96 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 56 ustawy o ofercie w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życie ustawy zmieniającej, przez ich błędną interpretację i zastosowanie, a w konsekwencji stwierdzenie naruszenia przez spółkę wymienionych w decyzji obowiązków informacyjnych,

2. art. 96 ust. 6 w zw. z ust. 1 pkt. 1 ustawy o ofercie w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życie ustawy zmieniającej, przez ich błędną interpretację i zastosowanie wyrażające się stwierdzenie, że wymienione w Decyzji rzekome naruszenia przez spółkę obowiązków informacyjnych miały charakter rażący i w konsekwencji nałożenie na skarżącą kary finansowej w wysokości 90.000,00 zł,

3. art. 96 ust. 6 ustawy o ofercie w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życie ustawy zmieniającej, przez jego niewłaściwe zastosowanie i nałożenie na skarżącą kary finansowej w wysokości rażąco wygórowanej.

Ponadto skarżąca wniosła m.in. o uchylenie decyzji obu instancji.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał wcześniej prezentowaną argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz. U. z 2016 r. poz. 1066), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

W świetle powołanych przepisów cyt. ustawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnymi i przepisami postępowania, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania decyzji.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tj. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 z późn. zm. - dalej p.p.s.a.).

Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów, należy uznać, że nie zasługuje ona na uwzględnienie. W działaniu organów administracji Sąd nie dopatrzył się nieprawidłowości, zarówno, gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak i o zastosowanie do jego oceny przepisów prawa. Obszernie wyjaśnione zostały motywy podjętego rozstrzygnięcia, a przytoczona na ten temat argumentacja jest wyczerpująca. Zdaniem Sądu, organ wnikliwie zbadał wszystkie okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą, zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej art. 7 k.p.a. i art. 77 k.p.a. KNF szczegółowo odniosła się także do zgromadzonych w sprawie materiałów dowodowych.

W przedmiotowej sprawie przedmiotem kontroli sądu jest decyzja KNF z dnia [...] sierpnia 2017 r. utrzymująca w mocy wcześniejszą decyzję tego organu z dnia [...] lutego 2017 r. nakładającą na skarżącą karę pieniężną w wysokości 90 000 zł.

Istota problemu w rozpoznawanej sprawie sprowadza się zatem do oceny stanowiska organu o zaistnieniu ustawowo określonych przesłanek warunkujących nałożenie na skarżącą kary pieniężnej, a tym samym ocena, czy zgromadzony materiał dowodowy pozwalał na uznanie, że w stosunku do tego członka zarządu spółki ziściły się przesłanki uzasadniające zastosowanie art. 96 ust. 6 ustawy o ofercie. Zgodnie z tym przepisem, w przypadku rażącego naruszenia obowiązków, o których mowa w art. 96 ust. 1 ustawy o ofercie, Komisja może nałożyć na osobę, która w tym okresie pełniła funkcję członka zarządu spółki publicznej lub towarzystwa funduszy inwestycyjnych będącego organem funduszu inwestycyjnego zamkniętego, karę pieniężną do wysokości 100.000 zł. Kara nie może być nałożona, jeżeli od wydania decyzji, o której mowa w ust. 1, upłynęło więcej niż 6 miesięcy (art. 96 ust. 7 ustawy o ofercie).

Jest to tzw. mechanizm sankcji sprzężonych. Na rynku kapitałowym istnieje usankcjonowana normatywnie odpowiedzialność administracyjnoprawna podmiotów podlegających nadzorowi Komisji. Jedną z takich grup objętych nadzorem są emitenci papierów wartościowych (w rozumieniu art. 4 pkt 6 ustawy o ofercie), podlegający podstawowej odpowiedzialności określonej w art. 96 ust. 1 ustawy o ofercie. W przypadku stwierdzenia naruszenia określonych ustawą norm prawa administracyjnego materialnego, KNF - z mocy powołanego przepisu - może zastosować stosowną sankcję, tj. wykluczenie na czas określony lub bezterminowo papierów wartościowych z obrotu na rynku regulowanym albo nałożenie – przy wzięciu pod uwagę w szczególności sytuacji finansowej podmiotu, na który kara jest nakładana - kary pieniężnej do wysokości 1.000.000 złotych, albo zastosowanie obu sankcji łącznie.

Zastosowanie sankcji administracyjnoprawnej wobec emitenta papierów wartościowych (bądź wprowadzającego), czyli sankcja podstawowa, stanowi podstawę do zastosowania sankcji sprzężonej w stosunku do określonego kręgu osób (sankcja wtórna) odpowiedzialnych za wadliwe (niezgodne z prawem) działanie emitenta papierów wartościowych. W przypadku rażącego naruszenia przez emitenta (lub wprowadzającego) sankcjonowanych obowiązków administracyjnoprawnych Komisja może nałożyć na osobę, która w tym okresie pełniła funkcję członka zarządu spółki publicznej karę pieniężną do wysokości 100.000 złotych na podstawie art. 96 ust. 6 ustawy o ofercie. W przypadku tej odpowiedzialności ustawodawca wprowadził ograniczenie czasowe w art. 96 ust. 7 ustawy o ofercie, że kara taka nie może być nałożona, jeżeli od wydania decyzji zawierającej sankcję pierwotną upłynęło więcej niż 6 miesięcy (M. Dyl, Glosa do wyroku WSA w Warszawie z dnia 17 marca 2009 r., VI SA/Wa 1716/08, Lex nr 138297).

Zakres badania KNF, a także sądu administracyjnego, kontrolującego sankcyjną decyzję Komisji nałożoną na członka zarządu, został zatem w niniejszej sprawie zawężony na skutek zastosowania powyższego tzw. mechanizmu sankcji sprzężonych. Jak słusznie bowiem stwierdził NSA w uzasadnieniu swojego wyroku z dnia 18 kwietnia 2019 r., sygn. II GSK 1248/17, LEX nr 2682111: "Sąd II instancji za nietrafne uznaje także pozostałe zarzuty procesowe. W nich spółka stara się wykazać, że kontrolowany wyrok jest wadliwy, bo akceptuje stanowisko KNF o nałożeniu kary na M.R. jako członka zarządu B S.A., bez odniesienia tej kary do decyzji nakładającej karę na spółkę. W tym zakresie Sąd II instancji konsekwentnie stwierdza, że dla rozpoznawanej sprawy istotne są tylko dwie okoliczności: decyzja o ukaraniu spółki i ustawowo ustalony okres od jej wydania do ukarania członka zarządu. Wszelkie inne okoliczności dla tej sprawy są nieistotne, tym samym nie powinny, a nawet nie mogą być elementem poprawnie ustalonego stanu faktycznego rozpoznawanej sprawy objętej skargą kasacyjną. Tamte okoliczności istotne dla ukarania spółki powinny być podnoszone w postępowaniu dotyczącym spółki, a więc w innym niż to, które jest przedmiotem kontroli kasacyjnej. Dla tej sprawy znaczenie miałaby tylko ta okoliczność, że w dniu wydania decyzji w stosunku do M.R. nie istniała decyzja nakładająca karę na spółkę. W rozpoznawanej sprawie taki stan nie wystąpił zatem wiązanie ustaleń faktycznych rozpoznawanej sprawy ze stanem faktycznym dla sprawy dotyczącej spółki jest nieuprawnione. Zatem tak zbudowane zarzuty procesowe należało uznać za niezasadne".

Z powyższego powodu Sąd uznaje za niezasadne zarzut naruszenia art. 7 w związku z 77 § 1 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i oparcie się w całości na stanie faktycznym ustalonym w uprzednim postępowaniu administracyjnym prowadzonym wobec spółki, mimo że strona w całości kwestionowała ustalenia przedmiotowego postępowania w zakresie rzekomego dopuszczenia się przez spółkę rażących naruszeń obowiązków informacyjnych - a w konsekwencji nienależyte wyjaśnienie wszystkich okoliczności niezbędnych do ustalenia stanu faktycznego niniejszej sprawy. KNF był bowiem w niniejszej sprawie związany treścią wydanej przez siebie ostatecznej (a obecnie i prawomocnej) decyzji wydanej wobec spółki w zakresie rażącego naruszenia przez nią obowiązków informacyjnych.

Zgodnie z art. 110 k.p.a. § 1 "Organ administracji publicznej, który wydał decyzję, jest nią związany od chwili jej doręczenia lub ogłoszenia, o ile kodeks nie stanowi inaczej". Organ zatem był związany własną decyzją wydaną wobec spółki.

Sąd podkreśla przy tym, że normy prawa regulujące publiczny obrót papierami wartościowymi mają na celu ochronę zasady transparentności (przejrzystości) rynku kapitałowego. W tym celu ustawodawca nakłada na emitentów obowiązki informacyjne, służące realizacji tej zasady. Zasadę tę wyznaczają dwa podstawowe wymogi, tj. informowanie uczestników rynku kapitałowego przez emitentów oraz równy (niedyskryminujący nikogo) dostęp do informacji. Zasada ta ma wyjątkowo istotne znaczenie zarówno prawne, jak i faktyczne. Rynek kapitałowy bowiem jest szczególnie wrażliwy na informacje dotyczące instrumentów finansowych, wpływających na podejmowane przez inwestorów decyzje. Treść podawanych przez emitentów informacji może wszak wpływać na aktualny i przyszły kurs rynkowy papierów wartościowych.

Podkreślić należy, że zgodnie z art. 56 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o ofercie w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życie ustawy z dnia 9 marca 2017 r. o zmianie ustawy o obrocie instrumentami finansowymi oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r. poz. 791), emitent papierów wartościowych dopuszczonych do obrotu na rynku regulowanym jest obowiązany do równoczesnego przekazywania Komisji, spółce prowadzącej ten rynek regulowany oraz do publicznej wiadomości informacji bieżących i okresowych zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie art. 60 ust. 2 ustawy o ofercie – w przypadku emitentów papierów wartościowych dopuszczonych do obrotu na rynku oficjalnych notowań giełdowych w rozumieniu przepisów ustawy o obrocie lub na rynku regulowanym innego niż Rzeczpospolita Polska państwa członkowskiego, tj. Rozporządzenia. Na podstawie art. 12 pkt 1 ww. ustawy dokonano zmiany w ww. brzmieniu art. 56 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o ofercie - zmiana ta nie ma żadnego wpływu na kwestię karalności za niewykonywanie lub nienależyte wykonywanie obowiązków informacyjnych.

W myśl zaś § 82 ust. 1 Rozporządzenia emitent jest obowiązany do przekazywania raportów okresowych kwartalnych, pobocznych i rocznych. Z kolei § 82 ust. 2 Rozporządzenia stanowi, że emitent będący jednostką dominującą jest obowiązany dodatkowo do przekazywania raportów okresowych w formie skonsolidowanego raportu kwartalnego, skonsolidowanego raportu półrocznego i skonsolidowanego raportu rocznego, chyba że na podstawie odrębnych przepisów nie ma obowiązku lub może nie sporządzać skonsolidowanych sprawozdań finansowych.

W myśl natomiast § 90 ust. 1 pkt 2 lit. b Rozporządzenia oraz § 91 ust. 1 pkt 3 lit. b, w przypadku stosowania MSR półroczne skonsolidowane sprawozdanie finansowe sporządza się co najmniej w wersji skróconej, której zakres został określony w tych standardach, zaś roczne sprawozdanie finansowe sporządza się w zakresie określonym w tych standardach.

Powyższe przepisy statuują zatem obowiązek informacyjny emitenta. Obowiązki te wynikają z faktu, iż "Podstawowym walorem rynku regulowanego, przyczyniającym się do budowy zaufania (a przynajmniej do zmniejszania niepewności) do instytucji na nim funkcjonujących, jest jego przejrzystość, zwana często "transparentnością", zasadzająca się na powszechnym i w miarę możliwości równym dostępie do informacji, które mogą mieć wpływ na cenę notowanych na nim instrumentów finansowych. Szczególną kategorię takich instrumentów stanowią akcje spółek publicznych, a wśród nich najwyższy poziom przejrzystości, wzmocniony szczegółowym wyspecyfikowaniem obowiązków informacyjnych w rozporządzeniu MF, jest zapewniony wobec spółek, których akcje (lub inne papiery wartościowe) są przedmiotem obrotu na rynku oficjalnych notowań giełdowych" (K. Grabowski, Glosa do wyroku NSA z dnia 9 kwietnia 2013 r., II GSK 88/12, Opublikowano: LEX/el. 2014).

Działając w ramach zasady swobodnej oceny dowodów (art. 80 k.p.a.), KNF ustaliła w postępowaniu dotyczącym spółki, że podmiot ten naruszył określone obowiązki informacyjne, o których mowa w art. 56 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o ofercie, w sposób rażący.

Tak więc naruszenie ww. obowiązków przez spółkę w stopniu rażącym zostało już stwierdzone ostateczną i prawomocną decyzją Komisji z dnia [...] kwietnia 2017 r. (Sąd zauważa bowiem ponownie, że prawomocnym postanowieniem z 27 września 2018 r. sygn. akt VI SA/Wa 1400/17, WSA w Warszawie odrzucił skargę Spółki na decyzję w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej).

Wydanie decyzji ostatecznej o nałożeniu na Spółkę kary pieniężnej uzasadniło z kolei stanowisko organu o nałożeniu na skarżącą sankcji w postaci kary pieniężnej na podstawie art. 96 ust. 6 ustawy o ofercie. Przepis ten - o czym była już mowa – nie wymagał zaś dokonywania oceny charakteru naruszenia dokonanego przez skarżącą ani ponownych ustaleń co do charakteru naruszeń popełnionych przez spółkę.

Dlatego też niezasadny jest w ocenie Sądu zarzut naruszenia art. 96 ust. 1 pkt 1 z związku z art. 56 ustawy o ofercie. Zarzut ten kierowany jest nie tyle w stosunku do skarżonej decyzji, co do decyzji nakładającej karę na spółkę, która nie jest przedmiotem niniejszego postępowania. Decyzja w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej na spółkę była bowiem badana przez tutejszy Sąd w postępowaniu o sygn. VI SA/Wa 1400/17, w którym Sąd ten prawomocnie odrzucił skargę spółki.

Kolejnym warunkiem umożliwiającym nałożenie kary na członka zarządu, jest zachowanie terminu, o którym mowa w art. 96 ust. 7 ustawy o ofercie. Jak podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 17 września 2013 r. sygn. akt II GSK 767/12, początkiem biegu 6 miesięcznego terminu, o którym mowa w art. 96 ust. 7 ustawy o ofercie, do nałożenia przez KNF kary na osobę, która w tym okresie pełniła funkcję członka zarządu spółki publicznej z tytułu rażącego naruszenia obowiązków informacyjnych, o których stanowi art. 96 ust. 1 pkt 1 ustawy o ofercie, jest data wydania przez KNF decyzji o nałożeniu kary pieniężnej na spółkę publiczną, tzn. data jej sporządzenia zgodnie z wymogami art. 107 k.p.a. i podpisania, nie zaś data jej doręczenia spółce. Natomiast terminem końcowym jest chwila nałożenia kary - decyzją skierowaną do osób pełniących funkcję członka zarządu spółki publicznej lub towarzystwa funduszy inwestycyjnych będącego organem funduszu inwestycyjnego zamkniętego. Nie powinno natomiast budzić wątpliwości, że nałożenie kary decyzją następuje z chwilą wprowadzenia tej decyzji do obrotu, zatem z chwilą skutecznego jej doręczenia adresatowi (zob. wyrok NSA z dnia 27 stycznia 2014 r. sygn. akt II GSK 1626/12). W przedmiotowej sprawie decyzja nakładająca na spółkę karę pieniężną w oparciu o przepis art. 96 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 56 ust. 1 pkt 1, wydana została w dniu [...] września 2016 r. Tym samym nałożenie na skarżącą, jako członka zarządu, kary pieniężnej decyzją z dnia [...] lutego 2017 r., doręczoną dnia 24 lutego 2017 r., miało miejsce z zachowaniem terminu określonego w art. 96 ust. 7 ustawy o ofercie. Przepis ten nie wymaga, aby decyzja o nałożeniu kary na członka zarządu miała walor ostateczności, a uzupełniająco należy wskazać, że norma prawna powyższego przepisu zostaje spełniona już w chwili doręczenia decyzji pierwszoinstancyjnej.

W świetle zacytowanych powyżej przepisów istotnym jest ponadto, że członek zarządu powinien ponosić odpowiedzialność za rażące naruszenie przez spółkę obowiązków w okresie, gdy sprawował on funkcję członka zarządu. Organ prawidłowo ustalił, a sama skarżąca okoliczności tej nie negowała, że w czasie, gdy dochodziło do wskazanych naruszeń ustawy o ofercie, pełniła on funkcję członka zarządu spółki.

Finalnie zauważyć należy, że Komisja może nałożyć karę, o której mowa w art. 96 ust. 6 ustawy o ofercie, na osobę, która pełniła funkcję członka zarządu spółki publicznej, w przypadku rażącego naruszenia obowiązków przewidzianych w art. 96 ust. 1 ustawy o ofercie.

Powyższe oznacza zatem, że decyzja wydawana na podstawie art. 96 ust. 6 ustawy o ofercie ma charakter uznaniowy. Kontrola legalności decyzji uznaniowych dokonywana przez sąd administracyjny ma ograniczony zakres. Sąd nie wnika w celowość wydania decyzji i rozstrzygnięcia w niej zawartego. Sąd sprawdza, czy decyzję podjął właściwy organ, czy decyzja ma oparcie w przepisach prawa materialnego, czy organ nie przekroczył granic uznania administracyjnego a więc, czy decyzja nie nosi znamion dowolności oraz, czy organ uzasadnił rozstrzygnięcie sprawy przesłankami odnoszącymi się do strony. Sądowa kontrola decyzji uznaniowej polega na zbadaniu, czy przed podjęciem decyzji organ dysponował niezbędnym materiałem dowodowym uzasadniającym rozstrzygnięcie sprawy i czy dokonał wszechstronnej oceny okoliczności faktycznych istotnych dla takiego rozstrzygnięcia. Jest to więc kontrola prawidłowości postępowania poprzedzającego wydanie decyzji i jego zgodności z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.

Nadto, z uwagi na użyte w art. 96 ust. 1 ustawy pojęcie "rażące naruszenie obowiązków" organ zobowiązany jest ocenić, czy konkretnym naruszeniem przez spółkę przepisów ustawy o ofercie można przypisać taki charakter. KNF ocenia to jednak w decyzji wydanej wobec spółki.

Sąd zwraca jednak uwagę, iż sam zwrot "rażące naruszenie obowiązków" jest prawnie niedookreślony. Pojęcie to stanowi klauzulę generalną, która w założeniu ma umożliwić karanie członków zarządu za najbardziej naganne zachowania spółki. Nie ma więc katalogu zamkniętego zachowań, które wyczerpywałyby pojęcie "rażące naruszenie obowiązków przez spółkę publiczną". Zatem ocena, czy dane naruszenie obowiązków jest rażące, zależy od okoliczności każdego indywidualnego przypadku. Do rażącego naruszenia obowiązków może dojść zarówno na skutek jednorazowego zachowania, które drastycznie narusza obowiązujące przepisy, jak i na skutek wielokrotnych, nawet drobnych naruszeń, które oceniane łącznie pozwalają na przyjęcie, że naruszenie obowiązków ma charakter rażący (por. Glosa M. Barczaka do wyroku WSA w Warszawie z dnia 22 czerwca 2007 r., sygn. akt VI SA/Wa 688/07, Prawo Spółek 2008, Nr 12, s. 53).

Podnieść też należy, iż rażące naruszenie obowiązków stanowią wyłącznie te zachowania (działania lub zaniechania), które pozostają w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z obowiązującymi przepisami, a ich waga stanowi o pogwałceniu istotnych z punktu widzenia inwestorów obowiązków informacyjnych. Innymi słowy zjawisko rażącego naruszenia obowiązków informacyjnych ma dwa aspekty. Pierwszym jest istotność naruszenia, a drugim oczywisty charakter naruszonej powinności. W pojęciu rażącego naruszenia obowiązków nie mieści się sytuacja, w której określone zachowanie skarżącej było jedynie wynikiem przyjęcia jednego z kilku możliwych i uzasadnionych sposobów rozumienia danej normy prawnej.

Opisane w stanie faktycznym naruszenia obowiązków informacyjnych dotyczą nieprzekazania w terminie istotnych danych dotyczących sytuacji finansowej spółki publicznej, w oparciu o które we właściwym czasie osoby trzecie mogły podejmować racjonalne decyzje inwestycyjne. Działanie takie stanowiło jaskrawy przykład naruszenia obowiązków informacyjnych emitenta.

Jak trafnie podkreślił NSA w wyroku z dnia 9 kwietnia 2013 r. (II GSK 88/12), § 3 rozporządzenia formułuje podwyższone kryteria staranności formułowania treści danych zamieszczanych w raportach bieżących i okresowych. Normodawca nakazuje, aby raporty zawierały informacje "odzwierciedlającę specyfikę opisywanej sytuacji były sporządzone "w sposób prawdziwy, rzetelny i kompletny", natomiast gdy specyfika zdarzenia, którego dotyczy raport wymaga podania dodatkowych informacji gwarantujących jej prawdziwy, rzetelny i kompletny obraz, emitent jest zobowiązany do zamieszczenia tych informacji w raporcie (§ 3 ust. 2 Rozporządzenia). Nadto prawodawca zastrzegł, iż: "Przekazywane przez emitenta raporty bieżące i okresowe powinny być sporządzone w sposób umożliwiający inwestorom ocenę wpływu przekazywanych informacji na sytuację gospodarczą, majątkową emitenta" (§ 3 ust. 3 Rozporządzenia).

Stanowisko skarżącej należy zatem rozpatrywać wyłącznie jako polemiczne do powyższej przytoczonego wzorca normatywnego.

Uwzględniając powyższe, w ocenie Sądu, nie może zostać uznany za trafny zarzut dotyczący naruszenia art. 96 ust. 6 z zw. z ust. 1 pkt 1 ustawy o ofercie w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życie ustawy zmieniającej, przez ich błędną interpretację i zastosowanie wyrażające się stwierdzeniem, że wymienione w decyzji rzekome naruszenia przez spółkę obowiązków informacyjnych miały charakter rażący i w konsekwencji nałożenie na skarżącą kary finansowej w wysokości 90 000 zł. Skarżąca twierdziła bowiem, że Komisja dokonała błędnej wykładni terminu "rażące naruszenie obowiązków", przez co naruszyła art. 96 ust. 6 ustawy o ofercie. Skarżąca w swej argumentacji zanegowała kluczowe dla możliwości nałożenia kary na spółkę, a w dalszej kolejności na nią, ustalenie przez Komisję, że spółka miała określone prawem obowiązki informacyjne, które naruszyła w sposób rażący.

W ocenie Sądu stanowisko zaprezentowane przez skarżącą nie zasługuje na uwzględnienie.

Przede wszystkim zarzut ten dotyczy nie tyle skarżonej decyzji, ale decyzji wydanej na spółkę. Ponadto zważyć należy, że zgodnie z art. 56 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o ofercie w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życie ustawy z dnia 9 marca 2017 r. o zmianie ustawy o obrocie instrumentami finansowymi oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r. poz. 791), emitent papierów wartościowych dopuszczonych do obrotu na rynku regulowanym jest obowiązany do równoczesnego przekazywania Komisji, spółce prowadzącej ten rynek regulowany oraz do publicznej wiadomości informacji bieżących i okresowych zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie art. 60 ust. 2 ustawy o ofercie – w przypadku emitentów papierów wartościowych dopuszczonych do obrotu na rynku oficjalnych notowań giełdowych w rozumieniu przepisów ustawy o obrocie lub na rynku regulowanym innego niż Rzeczpospolita Polska państwa członkowskiego, tj. Rozporządzenia. Na podstawie art. 12 pkt 1 ww. ustawy dokonano zmiany w ww. brzmieniu art. 56 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o ofercie - zmiana ta nie ma żadnego wpływu na kwestię karalności za niewykonywanie lub nienależyte wykonywanie obowiązków informacyjnych.

W myśl zaś § 82 ust. 1 Rozporządzenia emitent jest obowiązany do przekazywania raportów okresowych kwartalnych, pobocznych i rocznych. Z kolei § 82 ust. 2 Rozporządzenia stanowi, że emitent będący jednostką dominującą jest obowiązany dodatkowo do przekazywania raportów okresowych w formie skonsolidowanego raportu kwartalnego, skonsolidowanego raportu półrocznego i skonsolidowanego raportu rocznego, chyba że na podstawie odrębnych przepisów nie ma obowiązku lub może nie sporządzać skonsolidowanych sprawozdań finansowych.

W myśl natomiast § 90 ust. 1 pkt 2 lit. b Rozporządzenia oraz § 91 ust. 1 pkt 3 lit. b, w przypadku stosowania MSR półroczne skonsolidowane sprawozdanie finansowe sporządza się co najmniej w wersji skróconej, której zakres został określony w tych standardach, zaś roczne sprawozdanie finansowe sporządza się w zakresie określonym w tych standardach.

Naruszenia określonych powyższymi przepisami prawa obowiązków spółki polegały na:

I. w związku ze sporządzeniem skonsolidowanego raportu półrocznego za I półrocze roku 2012, nienależytym wykonaniu obowiązku, o którym mowa w art. 56 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o ofercie, w zw. z § 3 ust. 1 w zw. z § 82 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 oraz § 90 ust. 1 pkt 2 lit. b Rozporządzenia w zw. z par. 14 MSR 39, stanowiącego załącznik do Rozporządzenia WE Nr 1126/2008, poprzez nieujęcie podwyższenia kapitału zakładowego oraz transakcji finansowych jednostki zależnej [...] Sp. z o.o. w skróconym skonsolidowanym sprawozdaniu finansowym za I półrocze roku obrotowego 2012;

II. w związku ze sporządzeniem skonsolidowanego raportu rocznego za rok 2012, nienależytym wykonaniu obowiązku, o którym mowa w art. 56 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o ofercie:

1. w zw. z § 3 ust. 1 i 3 w zw. z § 82 ust. 1 pkt 3 i ust. 2 oraz § 92 ust. 1 pkt 3 lit. b Rozporządzenia w zw. z par. 39 lit. c MSSF 7, oraz par. B11E Załącznika B do MSSF 7, stanowiącego załącznik do Rozporządzenia WE Nr 1126/2008, poprzez niezamieszczenie rzetelnych i kompletnych ujawnień dotyczących opisu sposobu zarządzania ryzykiem płynności oraz analizy terminów zapadalności aktywów finansowych utrzymywanych dla celów zarządzania ryzykiem płynności w skonsolidowanym sprawozdaniu finansowym za rok obrotowy 2012,

2. w zw. z § 3 ust. 1 i 3 w zw. z § 82 ust. 1 pkt 3 i ust. 2 oraz § 92 ust. 1 pkt 4 i ust. 3 w zw. z § 91 ust. 6 pkt 11 Rozporządzenia poprzez niezamieszczenie rzetelnych i kompletnych ujawnień w odniesieniu do oceny, wraz z jej uzasadnieniem, dotyczącej zarządzania zasobami finansowymi, ze szczególnym uwzględnieniem zdolności wywiązywania się z zaciągniętych zobowiązań, oraz określenia ewentualnych zagrożeń i działań, jakie emitent podjął lub zamierza podjąć w celu przeciwdziałania tym zagrożeniom w sprawozdaniu zarządu z działalności grupy kapitałowej za rok 2012,

III. w związku ze sporządzeniem raportu rocznego za rok 2012, nienależytym wykonaniu obowiązku, o którym mowa w art. 56 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o ofercie:

1. w zw. z § 3 ust. 1 i 3 w zw. z § 82 ust. 1 pkt 3 oraz § 91 ust. 1 pkt 3 lit. b Rozporządzenia w zw. z par. 39 lit. c MSSF 7 oraz par. B11E Załącznika B do MSSF 7 poprzez niezamieszczenie rzetelnych i kompletnych ujawnień dotyczących opisu sposobu zarządzania ryzykiem płynności oraz analizy terminów zapadalności aktywów finansowych terminów zapadalności aktywów finansowych utrzymywanych dla celów zarzadzania ryzykiem płynności w sprawozdaniu finansowym za rok obrotowy 2012,

2. w zw. z § 3 ust. 1 i 3 w zw. z § 82 ust. 1 pkt 3 oraz § 91 ust. 1 pkt 4 w zw. z § 91 ust. 6 pkt II Rozporządzenia poprzez niezamieszczenie rzetelnych i kompletnych ujawnień w odniesieniu do oceny, wraz z jej uzasadnieniem, dotyczącej zarzadzania zasobami finansowymi, ze szczególnym uwzględnieniem zdolności wywiązywania się z zaciągniętych zobowiązań, oraz określenia ewentualnych zagrożeń i działań, jakie emitent podjął lub zamierza podjąć w celu przeciwdziałania tym zagrożeniom, w sprawozdaniu zarządu z działalności emitenta za rok 2012.

W kontekście przywołanych wyżej przepisów należy stwierdzić, że organ prawidłowo ocenił ww. naruszenia jako rażące naruszenie obowiązków informacyjnych, z potencjalną możliwością istotnego oddziaływania na cenę instrumentów finansowych emitenta. Okoliczności powyższe zostały należycie uzasadnione w decyzji przez organ nadzorujący. Sąd nie widzi w tym zakresie wadliwości ustaleń organu.

Na gruncie niniejszej sprawy KNF szczegółowo bowiem wyjaśniła, z jakich powodów uznaje, że wymienione naruszenia były rażące w kontekście, jej zdaniem nietrafnych, zarzutów skarżącej prezentowanych w toku postępowania. Stanowisko organu nie nasuwa zastrzeżeń Sądu. Nie ma sporu, co do tego, że w okresie, w którym były zatwierdzane i publikowane: skonsolidowany raport półroczny spółki za półrocze roku 2012 r., skonsolidowany raport roczny spółki za rok 2012 r. i raport roczny spółki za rok 2012 r., pełniła ona funkcję członka zarządu spółki.

Należy podzielić stanowisko organu, że skoro sprawozdania finansowe badane przez biegłego rewidenta zawierały takie mankamenty, które nie pozwalały na wiarygodną ocenę całego sprawozdania - co skutkowało odmową wydania opinii z badania lub raportu z przeglądu ww. sprawozdań finansowych, to uczestnicy rynku kapitałowego nie byli w stanie dokonać właściwej oceny sytuacji majątkowej, gospodarczej i finansowej spółki. Tymczasem, informacje udostępniane przez uczestników rynku publicznego stanowią bazę dla inwestorów, dokonujących oceny sytuacji finansowej spółki oraz jej perspektyw rozwojowych. Informacja musi być dostępna dla wszystkich podmiotów w takim samym kształcie i w tym samym czasie, niezależnie od tego czy mamy do czynienia z inwestorem instytucjonalnym, kwalifikowanym czy detalicznym, a także dla wszystkich innych podmiotów, które mogą planować podjęcie w przyszłości decyzji inwestycyjnej. Rzetelna informacja jest głównym warunkiem dla podejmowania przez nich racjonalnych decyzji. W konsekwencji, niewywiązanie się przez skarżącą z obowiązku prowadzenia spraw spółki w sposób umożliwiający prawidłowe wypełnienie ciążących na niej obowiązków spowodowało, że inwestorzy nie byli chronieni w aspekcie m. in. przepisów dotyczących przeciwdziałania manipulacji na rynku kapitałowym. Nie ulega przy tym wątpliwości, że dla rozwoju bezpieczeństwa rynku kapitałowego fundamentalne znaczenie ma poczucie bezpieczeństwa jego uczestników, na które wpływa także nadzór ze strony państwa. Brak przejrzystości informacyjnej narusza istotę rynku efektywnego uniemożliwiając obiektywną wycenę rynkową instrumentów a co za tym idzie prowadzi do naruszenia reguł uczciwego obrotu, jak i do podważenia zaufania inwestorów do rynku i notowanych w jego obrębie instrumentów. Tym samym należy podzielić stanowisko organu, że stwierdzone naruszenia miały charakter rażący.

Istotnym jest przy tym, że w postepowaniu prowadzonym w trybie art. 96 ust. 6 ustawy o ofercie, rażące naruszenie obowiązków informacyjnych przypisać można podmiotowi, o którym mowa w art. 96 ust. 1 ww. ustawy, a nie członkowi jego zarządu. Powyższy przepis nie wymaga zatem dokonywania oceny charakteru naruszenia przez skarżącą, lecz przez spółkę. Dlatego też zarzut naruszenia art. 96 ust. 6 w związku z ust. 1 ustawy o ofercie (zarzut nr 4) nie jest zasadny.

Jednocześnie w sytuacji, w której decyzja wydana na podstawie art. 96 ust. 6 ustawy o ofercie ma charakter uznaniowy, pozwala to organowi w okolicznościach danej sprawy mimo rażącego naruszenia przez emitenta obowiązków informacyjnych z art. 56 ust. 1 pkt 1 ustawy o ofercie, nie nakładać kary na członka zarządu, jeśli nie miał on wpływu na takie naruszenie. W rozpatrywanej sprawie skarżąca nie podniosła jednakże żadnych okoliczności, które wskazywałyby, iż nie miała wpływu na takie naruszenie. Nie budzą przy tym wątpliwości ustalenia organu co do faktu, że osobą odpowiedzialną za wskazane naruszenia była m.in. skarżąca jako członek zarządu spółki.

Podkreślić należy, że decyzja uznaniowa (a taki charakter ma decyzja wydana na podstawie art. 96 ust. 6 ustawy o ofercie) może być uchylona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w wypadku stwierdzenia, że została ona wydana z takim naruszeniem przepisów o postępowaniu administracyjnym, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a.). O tego rodzaju naruszeniach można by mówić, gdyby np. organ pozostawił poza swoimi rozważaniami argumenty podnoszone przez stronę, pominął istotne dla sprawy materiały dowodowe lub dokonał oceny tych materiałów wbrew zasadom logiki lub doświadczenia życiowego. Takie uchybienia w rozpoznawanej sprawie nie miały miejsca, organ nadzoru przeprowadził wnikliwe postepowanie dowodowe, zaś wydaną decyzję należycie uzasadnił.

W tych okolicznościach uznać należy, iż zostały dostatecznie wyjaśnione wszystkie okoliczności mające wpływ na wynik sprawy, a ustaleń faktycznych dokonano na podstawie materiału dowodowego, należycie zgromadzonego i ocenionego przez organ administracji, co znalazło odzwierciedlenie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Odnośnie zarzutu dotyczącego odmowy powołania biegłego z zakresu rachunkowości na okoliczność prezentowania przez spółkę informacji finansowych w sposób uwzględniający wymagania przewidziane powszechnie obowiązującymi przepisami, Sąd podziela stanowisko KNF, iż w sprawie nie było potrzeby powoływania takiego biegłego.

Zgodnie z art. 84 § 1 k.p.a., gdy w sprawie wymagane są wiadomości specjalne, organ administracji publicznej może zwrócić się do biegłego lub biegłych o wydanie opinii. Zgodnie zatem z tym przepisem, żądaniem przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego organ jest związany wówczas, gdy ustalenie stanu faktycznego wymaga wiadomości specjalnych.

W przedmiotowej sprawie KNF jako organ wyspecjalizowany dokonała ustaleń z zakresu rachunkowości, do czego jest w pełni ustawowo uprawniona jako organ posiadający specjalistyczną wiedzę z obszaru objętego jej nadzorem. Na temat braku konieczności powoływania biegłych z zakresu rachunkowości w postępowaniach sankcyjnych dotyczących naruszenia obowiązków informacyjnych przez emitentów wypowiadał się także NSA m.in. w wyroku z dnia 22 kwietnia 2015 r. (sygn. II GSK 581/14).

Zarzut ten uznać zatem należy za bezzasadny.

Zdaniem Sądu, Komisja na podstawie całokształtu, wyczerpująco zebranego i rozpatrzonego materiału dowodowego, w sposób nie budzący wątpliwości ustaliła, że działania spółki doprowadziły do opisanego powyżej wielokrotnego, rażącego naruszenia obowiązków informacyjnych wynikających z art. 56 ustawy o ofercie. Nałożenie na skarżącą kary pieniężnej na podstawie art. 96 ust. 6 w zw. z art. 96 ust. 1 pkt 1 ustawy o ofercie, było zatem naturalną konsekwencją tych ustaleń. Skarżąca w momencie naruszenia przez spółkę art. 56 ustawy o ofercie, pełniła funkcję członka zarządu spółki, a zatem zgodne z prawem było nałożenie na nią kary pieniężnej na podstawie art. 96 ust. 6 ustawy o ofercie.

Odnosząc się z kolei do zarzutu naruszenia kary w wysokości nadmiernej, Sąd podnosi, co następuje.

Z uzasadnienia kontrolowanej decyzji wynika, że Komisja, nakładając sankcję administracyjną, ustaliła jej wysokość, kierując się zasadą adekwatności i określiła ją w proporcji odpowiedniej do stopnia naruszenia wskazanych przepisów. Przy wymiarze kary uwzględniono m.in. takie okoliczności, jak waga i rodzaj naruszeń przypisanych skarżącej, ich charakter oraz skutki. Kara nałożona została po analizie stanu majątkowego i finansowego skarżącej, wynikającego ze złożonych przez nią wyjaśnień.

Sąd zdaje sobie sprawę, że nałożona kara jest dotkliwa dla skarżącej. Niemniej tylko taka kara może przymusić do bezwzględnego respektowania prawa w przyszłości, a także stanowić formę represji za już dokonane naruszenie określonego obowiązku ustawowego przez spółkę, której skarżąca była członkiem zarządu. W literaturze przedmiotu znaleźć można adekwatny w tym zakresie wywód, że kara administracyjna, stanowiąc istotny bodziec ekonomiczny, zniechęcający do niewykonywania obowiązków o charakterze administracyjnym, ma w zamierzeniu ustawodawcy być skutecznym instrumentem nadzorczym, mającym za zadanie zapobiec powstawaniu bezprawia administracyjnego (J. Jendrośka, Kary administracyjne (w:) R. Mastalski (red.), Księga Jubileuszowa Profesora Marka Mazurkiewicza. Studia z dziedziny prawa finansowego, prawa konstytucyjnego i ochrony środowiska, Wrocław 2001, s. 50-51).

Komisja, wydając zaskarżoną decyzję w ramach uznania administracyjnego, gdzie rodzaj oraz wysokość sankcji administracyjnej ustalana jest w oparciu o ocenę organu administracji publicznej, odniosła się do wszystkich istotnych okoliczności – w tym także do danych obrazujących sytuację finansową i majątkową skarżącej - stosując pomocniczo w ww. zakresie kryteria wynikające z - nieobowiązującego w sprawie, ale indywidualizującego wymiar nakładanej kary - przepisu art. 96 ust. 1h ustawy o ofercie. Ponadto waga stwierdzonych naruszeń obowiązków informacyjnych zasadnie nie pozwoliła organowi na znaczne obniżenie kary, jeśli się zważy, że rażące naruszenie obowiązków informacyjnych przyczyniło się do wprowadzania w błąd inwestorów.

Nałożona kara, w ocenie Sądu, jest odpowiednia do skali, liczby i wagi naruszeń, jakich dopuściła się spółka, za co przypisano odpowiedzialność skarżącej, jako zobowiązanej do podejmowania działań, pozwalających na prawidłowe i we właściwym terminie realizowanie, spoczywających na nią obowiązków informacyjnych.

Sąd zatem stwierdza, że przy wymiarze kary dostatecznie wyważono wszystkie powyżej określone okoliczności. Wskazać przy tym należy, że przepisy nie przewidują w tym zakresie taryfikatora, umożliwiającego swego rodzaju wycenę poszczególnych zachowań karanego podmiotu składających się na sankcjonowane naruszenie. Przepisy przewidują karę maksymalną, a zadaniem organu jest dokonanie - w tak wyznaczonych granicach - niezbędnej jej indywidualizacji przez odniesienie wysokości kary do konkretnej sytuacji, jaka zaistniała w danej sprawie.

Sąd podziela przy tym stanowisko organu, iż nie należy kluczowej kwestii w tej mierze przyznawać sytuacji majątkowej i finansowej podmiotu ukaranego. Sankcyjny charakter kary pieniężnej sprzeciwia się bowiem odmiennej interpretacji.

Sąd zatem uznał, że w tym zakresie argumentacja organu jest prawidłowa i obszernie oraz w sposób wszechstronny odnosi się do wszystkich istotnych okoliczności mogących mieć wpływ na wymiar kary.

Reasumując, w działaniu organów rozstrzygających w niniejszej sprawie Sąd nie dopatrzył się nieprawidłowości, zarówno, gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak i o zastosowanie do jego oceny przepisów prawa materialnego. Organ zbadał sprawę we wszystkich jej aspektach, natomiast zarzuty skargi mają charakter polemiczny, zaś podnoszona w nich argumentacja nie miała istotnego wpływu na wynik sprawy.

Z tych względów Sąd uznał, że zarzuty skargi nie znajdują oparcia w przepisach prawa, a biorąc dodatkowo pod uwagę, że Sąd nie dostrzegł takich naruszeń przepisów prawa procesowego lub materialnego, które mogłoby mieć wpływ na wynik sprawy – skargę należało oddalić.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.