Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 2116/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-12-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Odrzucono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Ewa Machlejd (spr.), , , po rozpoznaniu w dniu 15 grudnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D. M. na czynność Komendanta Stołecznego Policji w W. z dnia [...] września 2014 r. nr [...] w przedmiocie skierowania na badania psychologiczne postanawia: I. odrzucić skargę; II. zwrócić ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz skarżącego D. M. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu uiszczonego wpisu sądowego od skargi.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 30 września 2014 r., D. M. (zwany dalej skarżącym lub stroną), wniósł skargę na czynność Komendanta Stołecznego Policji, zawartą

w piśmie z dnia [...] września 2014 r., nr [...] w przedmiocie skierowania na badania psychologiczne.

San faktyczny prawy przedstawia się następująco.

Wnioskiem z dnia [...] maja 2014 r. nr [...] Komendant Stołeczny Policji wniósł o skierowanie skarżącego na badania psychologiczne.

Pismem z dnia [...] sierpnia 2014 r. skarżący złożył do Komendanta Stołecznego Policji wniosek o weryfikację ilości punktów karnych. Pismo to wpłynęło do organu

w dniu [...] sierpnia 2014 r. Z akt sprawy nie wynika, by organ udzielił odpowiedzi na ww. pismo.

Następnie pismem z dnia [...] sierpnia 2014 r. skarżący wezwał Komendanta Stołecznego Policji do usunięcia naruszenia prawa. W piśmie tym wniósł o wycofanie wniosku o skierowanie na badania psychologiczne nr [....]. Pismo to wpłynęło do organu w dniu [...] września 2014 r. Organ w dniu [...] września 2014 r. udzielił skarżącemu odpowiedzi na wniosek z dnia [...] sierpnia 2014 r. i wezwanie z dnia [...] sierpnia 2014 r. W uzasadnieniu organ podał, że punkty karne za naruszenie przepisów ruchu drogowego zostały naliczone zgodnie z obowiązującymi przepisami i nie ma podstaw prawnych do ich anulowania, zatem wniosek o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji kierowcy oraz wniosek o skierowanie na badania psychologiczne pozostają aktualne.

Odpowiedź z dnia [....] września 2014 r. skarżący zaskarżył

do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

Sprawa ze skargi D. M. na czynność Komendanta Stołecznego Policji w W. z dnia [...] września 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zmniejszenia ilości punktów karnych wpisanych do ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego została zarejestrowana w Sądzie pod sygn. akt VII SA/Wa 2264/14. Prawomocnym postanowieniem z dnia 29 maja 2015 r. sygn. akt VII SA/Wa 2264/14 powyższa skarga została odrzucona.

Natomiast sprawa ze skargi D. M. na czynność Komendanta Stołecznego Policji w W. z dnia [....] września 2014 r. nr [...] w przedmiocie skierowania na badania psychologiczne została zarejestrowana pod sygn. akt VII SA/Wa 2116/15 i ona jest przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Rozpoznając sprawę sąd administracyjny w pierwszej kolejności bada, czy przedmiot skargi podlega kontroli tego sądu. Zakres kontroli sprawowanej przez sądy administracyjne został określony w ustawie z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269 ze zm.), zgodnie z którą sądy administracyjne w zakresie swej właściwości sprawują kontrolę pod względem legalności, to jest zgodności z prawem, działań lub zaniechań organów administracji publicznej. Kontrola działalności administracji publicznej, sprawowana przez sądy administracyjne ma charakter ograniczony, co oznacza, że objęte są nią jedynie działania administracyjne wskazane w ustawie.

W myśl art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) dalej zw. "p.p.s.a." – w brzmieniu obowiązującym do dnia 15 sierpnia 2015 r. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Art. 3 § 2 ww. stanowi natomiast, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a.

Kognicja sądów administracyjnych może być kreowana także przez przepisy szczególne, co znajduje potwierdzenie w treści art. 3 § 3 p.p.s.a., zgodnie z którym sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach.

Podsumowując tę część rozważań należy wskazać, że aby w ogóle mogła być mowa o kontroli sądowoadministracyjnej, to przedmiotem skargi musi być działalność w prawnych formach określonych w art. 3 § 2 lub w przepisach szczególnych lub bezczynność, a działalność ta lub bezczynność musi być wykonywana przez organy administracji publicznej.

Rozpoznając przedmiotową sprawę, Sąd uznał, iż skargę należało odrzucić.

Sprawa, której dotyczy skarga nie mieści się bowiem we właściwości rzeczowej sądu administracyjnego, określonej w art. 3 i 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Jak wynika z akt sprawy, złożona skarga dotyczy czynności Komendanta Stołecznego Policji w W. z dnia [...] września 2014 r. nr [...] w przedmiocie wniosku o skierowanie skarżącego na badanie psychologiczne w zakresie psychologii transportu.

Powyższy wniosek sporządzony został na podstawie art. 99 ust. 2 pkt 2 w związku z art. 82 ust. 1 pkt 4 lit. b ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. nr 30, poz. 151 ze zm.) – zwanej dalej ustawą.

Zgodnie z art. 99 ust. 1 pkt 1 i 3 lit. b ustawy, starosta wydaje decyzję administracyjną o skierowaniu kierowcy na badanie psychologiczne w zakresie transportu, jeżeli kierowca przekroczył liczbę 24 punktów otrzymanych za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Ww. decyzję starosta wydaje na wniosek organu kontroli ruchu drogowego.

Badaniu psychologicznemu przeprowadzanemu w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdem, podlega kierujący pojazdem silnikowym, jeżeli przekroczył liczbę 24 punktów otrzymanych za naruszenia przepisów ruchu drogowego (art. 82 ust. 1 pkt 4 lit. b ustawy). Przywołany przepis art. 82 ust. 1 pkt 4 lit. b ustawy, sformułowany został w sposób nie pozostawiający żadnych wątpliwości interpretacyjnych co do tego, że w przypadku wystąpienia przesłanki w niej określonej, tzn. przekroczenia przez kierowcę 24 punktów karnych, jest on zobowiązany poddać się badaniu psychologicznego. Organ kontrolujący ruchem drogowym, nie ma zatem możliwości postąpienia w przypadku zaistnienia tych okoliczności, w sposób inny niż wskazany w przepisie. W sytuacji zatem, gdy kierowca przekroczył liczbę 24 punktów karnych, organ Policji jest zobligowany do wystąpienia do starosty z wnioskiem o skierowanie kierowcy naruszającego zasady ruchu drogowego na badania psychologiczne.

Powyższy wniosek, stanowiący przedmiot toczącego się w niniejszej sprawie postępowania sądowo-administracyjnego jest zatem pismem skierowanym, przez organ policji do właściwego starosty informującym o określonym stanie faktycznym i jednocześnie wnioskującym o podjęcie przewidzianych prawem działań. Nie jest zatem ani decyzją administracyjną, ani postanowieniem wydanym w postępowaniu administracyjnym, egzekucyjnym lub zabezpieczającym, o jakich mowa w art. 3 § 2 pkt 1-3 p.p.s.a., ani żadnym z aktów wymienionych w art. 3 § 2 pkt 5-7 p.p.s.a. Nie jest on także innym aktem lub czynnością z zakresu administracji publicznej dotyczącym uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa z zakresu administracji publicznej, w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Z aktem lub czynnością w rozumieniu tego przepisu mamy do czynienia, gdy odnosi się on do zewnętrznych, konkretnie imiennie oznaczonych podmiotów, co do których organ administracji działa w sposób władczy poprzez stwierdzenie, ustalenie lub potwierdzenie uprawnienia lub obowiązku wynikającego z przepisów prawa administracyjnego. W przedmiotowej sprawie zaskarżony wniosek nie jest skierowany na zewnątrz organów administracji publicznej (jego adresatem jest organ administracji), nie wywołuje on skutku w postaci potwierdzenia uprawnień lub nałożeniem obowiązków na stronę (por. postanowienie WSA w Olsztynie z dnia 31 czerwca 2006 r., sygn. akt II SA/Ol 416/06; postanowienie WSA w Bydgoszczy z dnia 16 sierpnia 2011 r., sygn. akt II SA/Bd 467/11, dostępne na http://www. nsa.gov.pl).

Dopiero na podstawie tego wniosku starosta wydaje decyzję administracyjną, o skierowaniu na badania psychologiczne, która rodzi prawa czy obowiązki po stronie jej adresata. I dopiero decyzja o skierowaniu na badania psychologiczne w zakresie psychologii transportu, przez właściwego starostę, po wyczerpaniu toku instancji, może zostać zaskarżona do sądu administracyjnego, a w takiej skardze można zawrzeć zarzuty odnośnie wniosku wszczynającego postępowanie w przedmiocie skierowania na badania psychologiczne. Sam wniosek nie może jednakże stanowić przedmiotu skargi.

W tym stanie rzeczy, stosownie do art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., skargę należało odrzucić. O zwrocie kosztów orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.