Postanowienie NSA, sygn. akt I OSK 84/05
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2005-06-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6320 Zasiłki celowe i okresowe
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi kasacyjnej
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odrzucono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 176, art. 180
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Jan Paweł Tarno po rozpoznaniu w dniu 13 czerwca 2005 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Wojciecha S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 20 maja 2004 r., sygn. akt IV SA/Po 356/04 o odrzuceniu skargi Wojciecha S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z 27 października 2003 r. (...) w przedmiocie zasiłku celowego postanawia 1. odrzucić skargę kasacyjną, 2. zasądzić od Skarbu Państwa na rzecz pełnomocnika skarżącego, adwokata Macieja Ł., kwotę 180 zł, tytułem nieopłaconych kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu.


UZASADNIENIE

Postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 20 maja 2004 r., IV SA/Po 356/04 odrzucono skargę Wojciecha S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z 27 października 2003 r. (...) w przedmiocie zasiłku celowego. W uzasadnieniu podano, że skarżący wraz ze skargą wniósł o przywrócenie terminu do jej złożenia. Sąd wezwał skarżącego do uzupełnienia braków formalnych wniosku, poprzez podanie okoliczności wskazujących na brak winy skarżącego w uchybieniu terminowi. Skarżący uchybił siedmiodniowemu terminowi nakreślonemu przez Sąd do uzupełnienia braków formalnych wniosku do skargi i dlatego Sąd postanowił o odmówieniu skarżącemu przywrócenia terminu i uznał wniesienie skargi po terminie za bezskuteczne na podstawie art. 85 oraz art. 58 par. 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./.

Skargą kasacyjną z dnia 21 października 2004 r. zaskarżono powyższe postanowienie i wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu do ponownego rozpatrzenia. Zarzucono mu naruszenie art. 86 par. 1 i art. 183 par. 2 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W uzasadnieniu podniesiono, iż siedmiodniowy termin zawarty w wezwaniu Sądu potraktowany został przez skarżącego, nie posiadającego wiedzy prawniczej, jako termin instrukcyjny. Nie wiedział on o tym, iż winien on wnioskować o przedłużenie tego terminu. Zdaniem skarżącego uchybienie nastąpiło bez jego winy. Ponadto zarzucono, iż postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym naruszało art. 9 Kpa.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna jest sformalizowanym środkiem zaskarżenia. Przepis art. 176 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi określa m.in. wymagania materialne /konstrukcyjne/ skargi kasacyjnej, którymi są: a/ oznaczenie zaskarżonego orzeczenia; b/ wskazanie czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części; c/ przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie; d/ wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany. W orzecznictwie dotyczącym postępowania cywilnego panuje niekwestionowany pogląd, że braki w tym zakresie nie podlegają sanacji, co w konsekwencji czyni skargę kasacyjną niedopuszczalną - por. np. postanowienie SN z 12.12.2000 r., V CKN 1780/00 - OSN 2001 nr 3 poz. 52. Pogląd ten został zaakceptowany w literaturze z zakresu postępowania sądowoadministracyjnego - B. Adamiak [w:] B. Adamiak, J. Borkowski, Postępowanie administracyjne i sądowoadministracyjne, Warszawa 2003, s. 467; B. Gruszczyński, Środki odwoławcze, [w:] Zagadnienia, s. 83; A. Skoczylas, Glosa do postanowienie NSA z 16.03.2004 r., FSK 209/04 - OSP 2004 z. 6 poz. 73, a także w orzecznictwie NSA - por. np. postanowienie z 16.03.2004 r., FSK 209/04. W skardze kasacyjnej należy zatem przytoczyć podstawy kasacyjne wraz z ich uzasadnieniem. Trzeba więc m.in. wskazać konkretny przepis prawa materialnego lub procesowego, który został naruszony. Nie wystarczy przy tym przytoczenie przepisu ustawy stanowiącego podstawę kasacji. Konieczne jest także sprecyzowanie, do jakiego naruszenia przepisów prawa materialnego i procesowego doszło i na czym ono polegało - por. T. Wiśniewski, Apelacja i kasacja. Nowe środki odwoławcze w postępowaniu cywilnym, Warszawa 1996, s. 139. Za niewystarczające należy uznać ogólnikowe zarzuty pogwałcenia przepisów prawa materialnego lub p.p.s.a., jak i odsyłanie do pism procesowych zawartych w aktach sprawy. Pogląd ten znalazł potwierdzenie w orzecznictwie NSA. W postanowienie z 15.03.2004 r., FSK 258/04, /Przegląd Podatkowy 2004 nr 7 str. 53/ podkreślono, że autor skargi ma obowiązek przytoczyć podstawy kasacyjne i uzasadnić je. Nie stanowi przytoczenia podstawy powtórzenie treści art. 174 p.p.s.a. Autor skargi ma wskazać jaki konkretny przepis postępowania /przez oznaczenie go numerem jednostki systematycznej aktu normatywnego/ został naruszony przez orzekający sądu i na czym - jego zdaniem - to naruszenie polegało oraz jaki to mogło mieć wpływ na wynik sprawy.

Przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie jest niezbędne dla wyznaczenia granic skargi kasacyjnej, w ramach których podlega ona rozpoznaniu przez NSA /art. 183/. Braki skargi w tym zakresie powodują zatem jej odrzucenie, albowiem przy związaniu NSA granicami skargi kasacyjnej /art. 183 par. 1/ uniemożliwiają one merytoryczne rozpoznanie tego środka prawnego. Sąd ten nie może jedynie domyślać się intencji autora skargi kasacyjnej, ani wnioskować, na czym strona skarżąca opiera swoje żądanie rozstrzygnięcia, czy sąd I instancji prawidłowo zastosował prawo.

Skarga kasacyjna Wojciecha S. nie spełnia tych wymagań, ponieważ nie zawarto w niej przytoczenia podstaw kasacyjnych. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny uznał ją za niedopuszczalną i na podstawie art. 180 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.

O kosztach pomocy prawnej orzeczono na podstawie art. 205 par. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z par. 18 pkt 2 lit. "a" rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu /Dz.U. nr 163 poz. 1058 ze zm./.