Postanowienie WSA w Olsztynie, sygn. akt I SA/Ol 4/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2009-03-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celny
Hasła tematyczne: Wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego
Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Odrzucono skargę o wznowienie postepowania sądowego
Powołane przepisy: article: art.273 par.2;280 par.1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Włodzimierz Kędzierski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 18 marca 2009 r. w sprawie ze skargi M. W. w przedmiocie wznowienia postępowania sądowego zakończonego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia "[...]" postanawia odrzucić skargę o wznowienie postępowania.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie wyrokiem z dnia "[...]", oddalił skargę M. W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Olsztynie z dnia "[...]", nr "[...]", którą organ utrzymał w mocy swoją decyzję z dnia "[...]"nr "[...]"

o odmowie wznowienia postępowania, stwierdzając istnienie przeszkód – upływ 3 lat od dnia powstania długu, zgodnie z art. 2652 pkt 2 Kodeksu celnego.

Postanowieniem z dnia "[...]", Wojewódzki Sąd Administracyjny

w Olsztynie odrzucił skargę kasacyjną M.W. od powyższego wyroku, wobec niewskazania przez Stronę konkretnych przepisów, które miały ulec naruszeniu.

Pismem z dnia "[...]"M. W. wniosła skargę o wznowienie postępowania.

W uzasadnieniu wskazała, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w dniu "[...]", sygn. akt "[...]"wydał wyrok, w którym stwierdził, że

w stosunku do postępowań zakończonych ostateczną decyzją trzyletni termin należy liczyć od dnia wejścia w życie art. 265 Kodeksu celnego, gdyż przepis ten zawiera samodzielne uregulowanie, niezależnie od treści przepisów ustawy z dnia 29.08.1997 r., Ordynacja podatkowa.

W dniu "[...]", skarżąca powzięła informację z Urzędu Celnego

, którą następnie uzupełniła o wydruk internetowy, że termin trzyletni liczy się w sposób zupełnie inny, niż ten sposób, który został wskazany przez WSA

w Olsztynie w powyższym wyroku.

Wskazano nadto, iż Naczelny Sąd Administracyjny w dniu 27 stycznia 2005 r. (sygn. akt GSK 1295/04) uznał, że zawsze trzyletni okres przedawnienia dotyczył wyłącznie decyzji wydawanych w pierwszej instancji, a nie odnosił się do drugiej instancji. Zdaniem NSA jego rozumowanie potwierdza zmiana przepisów, która weszła w życie 23 kwietnia 2003 r. W dodanym wówczas art. 65 par. 5a ustawodawca wyraźnie wskazał, że trzyletni termin liczony od daty zgłoszenia odnosi się tylko do decyzji pierwszej instancji. W dodanym wówczas art. 65 § 5a (40) wskazano, że cyt. przepisy art. 230 § 5 i 6 stosuje się odpowiednio.

Powyższy przepis w art. 230 § 5 otrzymał brzmienie w zakresie:

Par. 5 - Bieg terminów, o których mowa w § 4 i 4 a, ulega zawieszeniu z dniem:

1) wszczęcia postępowania karnego, postępowania w sprawie

o przestępstwa skarbowe lub wykroczenie skarbowe lub wniesienie skargi do sądu administracyjnego.

Na podstawie powyższej wykładni zdaniem skarżącej wyrok WSA w Olsztynie

z dnia "[...]", sygn. "[...]"został wydany niezgodnie z obowiązującym prawem, ponieważ uściślenie interpretacji dotyczące biegu przedawnienia zostało wprowadzone ustawą z dnia "[...]"WSA w Olsztynie wydając powyższy wyrok, naruszył wówczas obowiązuje przepisy w tym zakresie, ponieważ postępowania karne i administracyjne podejmowane były sukcesywnie i nigdy nie nastąpiła dłuższa przerwa, która skutkowałaby przedawnieniem postępowania.

W ocenie skarżącej Dyrektor Izby Celnej, może wydać decyzję pomimo upływu 3 lat od powstania długu celnego, ponieważ podstawy prawne, na które powołuje się w piśmie procesowym - odpowiedź na skargę z dnia "[...]"dotyczą organu I instancji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnym dopuszcza możliwość obalenia prawomocnego orzeczenia sądu, jeżeli zapadło ono z naruszeniem bezwzględnie obowiązujących zasad prawa i jest rażąco sprzeczne z rzeczywistym stanem sprawy. Temu celowi służy instytucja wznowienia postępowania, która jest dopuszczalna jedynie w ściśle sprecyzowanych w ustawie przypadkach. Należy podkreślić, że wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego uzasadniają wyłącznie te przesłanki wznowienia postępowania, które są następstwem zdarzeń powstałych w danym postępowaniu sądowoadministracyjnym.

Warunkiem możliwości rozpatrywania zasadności skargi o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego jest wniesienie jej w terminie i oparcie na ustawowej podstawie wznowienia, co wynika wprost z art. 280 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) dalej p.p.s.a. Brak jednej z tych przesłanek powoduje, że rozpatrywanie skargi pod względem merytorycznym jest niemożliwe i skutkuje odrzuceniem skargi.

Podstawy wznowienia postępowania zakończonego prawomocnym orzeczeniem wojewódzkiego sądu administracyjnego zostały wymienione w przepisach art. 271- 274 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i można podzielić je na trzy grupy: przyczyny nieważności (art. 271), orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego

o niezgodności aktu normatywnego, na podstawie którego zostało wydane orzeczenie, z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą (art. 272) oraz właściwe przyczyny restytucyjne (art. 273).

W myśl art. 273 § 2 w/w ustawy można żądać wznowienia w razie późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu.

Zaznaczyć należy, iż w orzecznictwie przyjmuje się, że dowody te muszą istnieć

w dniu wydania orzeczenia sądowego, którego weryfikacji domaga się strona. Środek dowodowy, który powstał po uprawomocnieniu się, nie stanowi podstawy wznowienia postępowania przewidzianej w art. 273§2 p.p.s.a.

Wskazać należy, iż wyrokiem z dnia "[...]"Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że "w stosunku do postępowań zakończonych ostateczną decyzją, termin trzyletni należy liczyć od dnia wejścia w życie art. 2652 Kodeksu celnego, gdyż przepis ten zawiera samodzielne uregulowanie, niezależnie od przepisów ustawy Ordynacja podatkowa".

Artykuł 2652 Kodeksu celnego obowiązuje od dnia 21 maja 1999 r., natomiast wniosek o wznowienie postępowania został złożony w grudniu 2002 r., a więc z upływem 3 lat, o których mowa w powołanym przepisie. Wskazać należy, iż po dacie

21 maja 2005 r. obowiązujące przepisy prawa celnego uniemożliwiają organom celnym wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną.

W przedmiotowej sprawie w ocenie Sądu nie istnieje związek przyczynowy pomiędzy okolicznościami wskazanymi przez Skarżącą jako podstawy wznowienia,

a treścią wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia "[...]"Powołana przez skarżącą interpretacja art. 65 § 5a Kodeksu celnego nie stanowi podstawy do wznowienia postępowania. W niniejszej sprawie nie wystąpiły żadne nowe okoliczności faktyczne, ani tez nie zostały powołane nowe środki dowodowe, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy.

Z wyżej wymienionych powodów skarga podlega odrzuceniu na podstawie art. 280 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.).