Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 358/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2016-05-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: Art. 200 § 1, art. 193 § 8, art. 194 § 1, art. 212, art. 187 § 1, art. 122, art. 180 § 1, art. 191
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

|Sygn. akt I SA/Kr 358/16 | [pic] W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 24 maja 2016 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Waldemar Michaldo (spr.), Sędziowie: WSA Maja Chodacka, WSA Urszula Zięba, Protokolant st. sekretarz: Iwona Sadowska - Białka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 maja 2016 r., sprawy ze skargi A.M., na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej, z dnia 27 stycznia 2016 r. Nr [...], w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2009 r., , , - s k a r g ę o d d a l a -,


UZASADNIENIE

Dyrektor Izby Skarbowej decyzją z dnia 27 stycznia 2016 r. znak: [...] utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 21 września 2015 r. określającą A. M. wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2009 r. w kwocie 81.159,00 zł

W podstawie prawnej decyzji powołano art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja Podatkowa (Dz.U. z 2015 r. poz. 613 ze zm., dalej O.p.).

Powyższa decyzja została wydana w następujących okolicznościach faktycznych.

A. M. prowadziła w 2009 r. działalność gospodarczą pod firmą Przedsiębiorstwo Budowlane "A." A. M., z rozliczeniem podatku dochodowego od osób fizycznych w formie liniowej.

Postanowieniem z dnia 10 stycznia 2014 r., doręczonym A. M. w dniu 14 stycznia 2014 r. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej wszczął postępowanie w zakresie podatku od towarów i usług za miesiące od marca do października oraz za miesiąc grudzień 2009 r. W toku postępowania ustalono, że strona obniżyła podatek należny o wartość podatku naliczonego wynikającego z faktur wystawionych przez firmę A. sp. z o.o. al. oraz firmę FH L. B. B., które to faktury nie dokumentowały prawdziwych zdarzeń gospodarczych.

W oparciu o zebrany w sprawie materiał dowodowy Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej decyzją z dnia 3 października 2014 r. określił A. M. wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2009 r. objęte zakresem postępowania. Przedmiotowa decyzja została utrzymana w mocy ostateczną decyzją Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 18 lutego 2015 r. nr [...] do [...]. Skarga na decyzję organu II instancji została oddalona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 14 lipca 2015 r. sygn. akt I SA/Kr 727/15.

Postanowieniem z dnia 13 kwietnia 2015 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego wszczął wobec A. M. postępowanie podatkowe w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2009 r. W tej samej dacie tj. w dniu 13 kwietnia 2015 r. organ I instancji skierował do strony wezwanie do dostarczenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów za badany okres wraz z dokumentacją źródłową w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania. Postanowienie o wszczęciu postępowania jak i wezwanie zostały doręczone stronie w dniu 17 kwietnia 2015 r.

Organ wskazał, że w toku postępowania wykorzystano ustalenia zawarte w opisanej powyżej decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia 3 października 2014 r. Do materiału dowodowego postanowieniem z dnia 23 lipca 2015 r. (k: 39) włączono protokoły zawierające oświadczenia D. Z. (k: 6) , T. K. (k: 7) oraz faktury wystawione rzekomo przez te osoby w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, których wartość została ujęta przez stronę w kosztach uzyskania przychodu.

Organ I instancji dokonał także zbadania ksiąg podatkowych strony, sporządzając z tej czynności stosowny protokół, który doręczono stronie w dniu 10 sierpnia 2015 r. wyznaczając termin 14 dni na wniesienie zastrzeżeń. W tej samej dacie doręczono stronie również zawiadomienie w trybie art. 200 O.p. informując o możliwości zapoznania się ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym oraz wypowiedzenia na jego temat w terminie 7 dni od dnia doręczenia tego zawiadomienia.

Bazując na dokonanych ustaleniach Naczelnik Urzędu Skarbowego decyzją z dnia 21 września 2015 r. nr [...] określił A. M. wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2009 r. w kwocie 81.159,00 zł.

W uzasadnieniu decyzji wskazano, że strona zaliczyła do kosztów uzyskania przychodu kwoty wynikające z rachunków oraz faktur niedokumentujących prawdziwych zdarzeń gospodarczych, wystawionych przez :

T. K. - 3 rachunki na łączną kwotę 48.200 zł,

D. Z. - rachunek na kwotę 6.400 zł,

firmę A. sp. z o.o. - 3 faktury na łączną kwotę 65.225,00 zł netto za roboty budowlane i sprzątanie pomieszczeń,

firmę F.H. L. B. B. - 11 faktur na łączną kwotę 235.649,00 zł netto za roboty budowlane.

W odwołaniu wniesionym od ww. decyzji do Dyrektora Izby Skarbowej A. M. zarzuciła decyzji organu I instancji naruszenie:

art. 123 § 1 O.p. art. 165 § 4 w zw. z art. 155 § 1 O.p. polegające na skierowaniu do odwołującej wezwania w dniu 13 kwietnia 2015 r. przed wszczęciem postępowania podatkowego, które nastąpiło w dniu 17 kwietnia 2015 r.,

art. 180 § 1 O.p. poprzez dołączenie do akt sprawy dokumentów

pozyskanych na skutek wezwania wydanego przed wszczęciem postępowania,

4) art. 122, art. 187 § 1 oraz art. 191 O.p. poprzez nieprzeprowadzenie wszystkich możliwych dowodów, co spowodowało nieuzasadnione przyjęcie, że A. sp. z o.o. z siedzibą w K. F.H. L. B. B, firma Usługi Remontowo Budowlane T. K. i firma Usługi Remontowo Budowlane O. D. Z. nie wykonały na rzecz odwołującej usług budowlanych,

5) art. 120 w zw. z art. 172 § 1 w zw. z art. 193 § 6 O.p. poprzez sporządzenie w dniu 23 lipca 2015 r. protokołu z badania ksiąg podatkowych przez urzędnika Urzędu Skarbowego, a nie przez organ podatkowy, tj. Naczelnika Urzędu Skarbowego,

6) art. 210 §1 pkt 6 i § 4 O.p. poprzez brak uzasadnienia prawnego i faktycznego decyzji, co uniemożliwia kontrolę instancyjną zaskarżonej decyzji.

Opierając się na powyższych zarzutach odwołująca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania w sprawie.

Rozpoznając przedmiotowe odwołanie Dyrektor Izby Skarbowej w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji odniósł się na wstępnie do kwestii przedawnienia zobowiązania podatkowego, wskazując, że termin płatności podatku określony zgodnie z art. 45 ust. 4 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 2000 r. nr 14 poz. 176 ze zm., dalej jako u.p.d.o.f.) przypada na dzień 30 kwietnia 2010 r. Co do zasady przedmiotowe zobowiązanie podatkowe ulegałoby więc przedawnieniu z dniem 31 grudnia 2015 r. Jednocześnie jednak organ odwoławczy zauważył, iż postanowieniem z dnia 26 października 2015r. Naczelnik Urzędu Skarbowego nadał zaskarżonej decyzji rygor natychmiastowej wykonalności, zaś w dniu 29 października 2015 r. wystawiono tytułu wykonawczy. Następnie, w dniu 10 listopada 2015 r. organ I instancji wystosował zawiadomienia o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego. Strona została poinformowana o zajęciu przedmiotowych wierzytelności w dniu 23 listopada 2015 r., tak więc z tą data bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego będącego przedmiotem niniejszego postępowania został przerwany.

Następnie w uzasadnieniu omawianej decyzji wyjaśniono, że w niniejszej sprawie postanowienie o wszczęciu postępowania pierwszoinstancyjnego zostało doręczone stronie w dniu 17 kwietnia 2015 r., tak więc z tym dniem wszczęto przedmiotowe postępowanie. W tej samej dacie stronie doręczono również wezwanie do przedłożenia dokumentacji księgowej za 2009 r. W treści wezwania wyznaczono stronie 7-dniowy termin na przedstawienie postulowanych dokumentów, liczony od dnia doręczenia tegoż wezwania. Przedmiotowe wezwanie weszło do obrotu prawnego z dniem jego doręczenia, tj. dnia 17 kwietnia 2015 r., od której to daty zaczął również biec termin na wykonanie polecenia organu. Okoliczność, iż wezwanie zostało wydane w dniu 13 kwietnia 2015 r. nie ma więc zdaniem organu odwoławczego wpływu na jego poprawność ani moc wiążącą w niniejszej sprawie.

Odnosząc się do kwestii prawidłowości sporządzenia w toku postępowania pierwszoinstancyjnego protokołu badania ksiąg podatkowych organ odwoławczy powołał treść art. 172 § 1 O.p. oraz art. 173 § 1 i 2 O.p. wyjaśniając, że sporządzenie protokołu ma na celu udokumentowanie dokonania czynności w toczącym się postępowaniu. Samo postępowanie prowadzone może być przez organ podatkowy, którym w przypadku postępowania pierwszoinstancyjnego w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych jest naczelnik właściwego urzędu skarbowego.

Organ II instancji zauważył, iż w niniejszej spawie, czynności badania ksiąg podatkowych strony dokonał starszy komisarz skarbowy Z. B., pracownik Urzędu Skarbowego. Jak wynika z dokumentu opisującego zakres czynności z dnia 28 września 2012 r., do zakresu czynności Z. B. należy m.in. prowadzenie postępowań podatkowych na podstawie weryfikacji zebranego w sprawie materiału w sprawach dotyczących określenia wysokości zobowiązania podatkowego. Dokonując analizy ksiąg podatkowych strony ww. pracownik organu I instancji działał w zakresie swoich zadań, a więc działanie jego było uprawnione. Dlatego też sporządzając protokół badania ksiąg pracownik nie wykraczał poza zakres powierzonych mu czynności, gdyż protokół potwierdzał dokonanie czynności, do których pracownik ten był uprawniony. Brak więc podstaw do przyjęcia, że pracownik musiał posiadać indywidualne uprawnienie od organu I instancji dla sporządzenia przedmiotowego protokołu, szczególnie, iż jak wynika z art. 172 § 2 O.p. protokół powinien zostać podpisany przez osoby biorące udział w czynności.

Odnosząc się do kwestii wystosowania przez organ I instancji do strony w dniu 23 lipca 2015 r. zarówno zawiadomienia w trybie art. 200 O.p. jak i protokołu badania ksiąg organ stwierdził, że okoliczność ta nie miała wpływu na ocenę realizacji przez organ prawa strony do czynnego udziału w toczącym się postępowaniu.

Dyrektor Izby Skarbowej zauważył nadto, że przepisy prawa nie stoją na przeszkodzie wystosowaniu do strony postępowania obu pism w tym samym czasie. Zgodnie z treścią art. 200 § 1 O.p. przed wydaniem decyzji organ podatkowy wyznacza stronie siedmiodniowy termin do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego. Z kolei art. 193 § 7 O.p. stanowi, iż odpis protokołu badania ksiąg organ doręcza stronie, która na podstawie art. 193 § 8 O.p. w terminie 14 dni od dnia doręczenia protokołu, może wnieść zastrzeżenia do zawartych w nim ustaleń, przedstawiając jednocześnie dowody, które umożliwią organowi podatkowemu prawidłowe określenie podstawy opodatkowania.

Jak wynika z akt sprawy, po dniu 23 lipca 2015 organ I instancji nie poszerzał już materiału dowodowego sprawy, tak więc zasadnym było zawiadomienie strony w trybie art. 200 O.p. o możliwości zapoznania się ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym oraz wypowiedzenia na jego temat. Równocześnie, z uwagi na sporządzenie w dniu 23 lipca 2015 r. protokołu z badania ksiąg zasadnym było doręczenie jego egzemplarza stronie oraz poinformowanie o możliwości wniesienia stosownych zastrzeżeń w ustawowym terminie 14 dni. Tym samym zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej zapewniono stronie czynny udział w toczącym się postępowaniu umożliwiając wniesienie zastrzeżeń do protokołu badania ksiąg jak i zapoznanie się i wypowiedzenie co do pozostałego zebranego w sprawie materiału dowodowego. W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej okoliczność wystosowania do strony obu pism w tej samej dacie nie ma wpływu na powyższą ocenę. Obowiązkiem organu było bowiem wystosowanie do strony ww. pism, co też organ I instancji uczynił, działając w tym zakresie zgodnie z prawem. Kwestia wykonania przez stronę przysługujących jej uprawnień leży poza zakresem kompetencji organu i nie ma wpływu na ocenę prawidłowości działań tego organu.

W dalszej kolejności Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, że kwestią kluczową przy wydaniu przedmiotowego rozstrzygnięcia było zbadanie konsekwencji wydania przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej decyzji z dnia 3 października 2014 r. Nr [...], utrzymanej następnie w mocy decyzją Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 18 lutego 2015 r. Nr [...] do [...]. We wskazanych powyżej decyzjach, dotyczących podatku od towarów i usług organy ustaliły, że faktury wystawione dla A. M. przez firmę A. sp. z o.o. oraz firmę FH L. nie potwierdzają realnych transakcji gospodarczych. W uzasadnieniach obu decyzji szeroko opisano zebrany w sprawie materiał dowodowy oraz dokonano jego oceny.

Odnośnie firmy A. sp. z o.o. stwierdzono w szczególności, że podmiot ten nie prowadził faktycznej działalności gospodarczej, wprowadzając jedynie do obrotu faktury VAT niedokumentujące rzeczywistej sprzedaży towarów i usług. Firma ta nie przedłożyła żadnej dokumentacji podatkowo - księgowej za 2009r. w tym ewidencji sprzedaży i ewidencji zakupu, nie posiadała siedziby, a wskazany w kwestionowanych fakturach adres, tj. K. [...] był budynkiem opustoszałym, przeznaczonym już w 2005 r., do rozbiórki.

Odnośnie firmy FH L. ustalono, iż przedmiotem działalności tego podmiotu była sprzedaż detaliczna prowadzona w kiosku R. na rogu ul. K. i K. w K. Właściciel firmy B. B., z zawodu był jubilerem i masażystą i nie znał się na usługach budowlanych, zaś kwestionowane faktury wystawione przez firmę FH L. dotyczyły właśnie robót budowlanych. Ponadto w dokumentacji firmy znajdowały się wyłącznie dowody potwierdzające zakup precli i towarów sprzedawanych w kiosku R. Nie stwierdzono żadnych dokumentów wskazujących na wykonywanie przez firmę usług budowlanych, brak było faktur sprzedaży takich usług, faktur zakupu materiałów budowlanych i faktur zakupu tego rodzaju usług od podwykonawców.

Z kolei jeśli chodzi o kwestię zaliczenia przez stronę do kosztów uzyskania przychodu kwot wyszczególnionych na rachunkach wystawionych przez firmę Usługi Remontowo Budowlane T. K. oraz firmę Usługi Remontowo Budowlane O. D. Z. organ wskazał, że prawidłowość ww. rachunków rzekomo wystawionych przez D. Z. oraz T. K. została zakwestionowana w protokole badania ksiąg doręczonym stronie w dniu 10 sierpnia 2015 r. W trakcie postępowania prowadzonego przez organ I instancji strona nie wypowiedziała się na temat przedmiotowych rachunków. W odwołaniu od decyzji organu I instancji strona podniosła, że nie wiadomo kiedy osoby prowadzące te firmy przedstawiły swoje stanowisko odnośnie kontaktów handlowych z firmą odwołującej, ani też, że nie wiadomo kiedy zakwestionowali wykonanie prac budowlanych na rzecz odwołującej. Dlatego też zdaniem odwołującej okoliczność niewykonania powyższych usług nie została udowodniona.

Odnosząc się do powyższego organ odwoławczy wskazał, że jak wynika z materiału dowodowego w dniu 7 kwietnia 2014 r. w Urzędzie Kontroli Skarbowej stawił się D. Z. Do protokołu sporządzonego przez inspektora kontroli skarbowej D. Z. oświadczył, że nie zna przedsiębiorstwa Budowlanego A. A. M. [...] i na jej rzecz nigdy nie wykonywał żadnych usług i nie wystawiał żadnych rachunków, ani nie otrzymywał żadnych pieniędzy od tej firmy. Stawiający się oświadczył również, że w latach 2009 i 2010 nie prowadził działalności gospodarczej, gdyż z dniem 29 grudnia 2004 r. jego działalność została wykreślona z ewidencji działalności gospodarczej. Od chwili wykreślenia do dnia dzisiejszego nie prowadził żadnej działalności gospodarczej.

W tej samej dacie, tj. w dniu 7 kwietnia 2014 r. w Urzędzie Kontroli Skarbowej stawił się T. K. Do protokołu sporządzonego przez inspektora kontroli skarbowej T. K. oświadczył, że nie zna przedsiębiorstwa Budowlanego A. A. M. [...] i na jej rzecz nigdy nie wykonywał żadnych usług i nie wystawiał żadnych rachunków, ani nie otrzymywał żadnych pieniędzy od tej firmy. T. K. okazał ewidencję przychodów za lata 2009 i 2010 oraz wszystkie wystawione rachunki za ten okres. W okazanej dokumentacji nie znajdowały się żadne rachunki wystawione na rzecz PB A. Ponadto T. K. oświadczył, że około 2 lata temu był wzywany przez Urząd Skarbowy w związku z rachunkami wystawionymi rzekomo przez jego firmę. Policja w [...] przesłuchiwała T. K. na tę okoliczność. W trakcie tych czynności stwierdzono, że używana na wystawionych rachunkach pieczątka nie była pieczątką T. K., na okazanych mu rachunkach wystawionych na rzecz PB A. nie widniał jego podpis, złożone pieczątki nie były pieczątkami, którymi się posługiwał, a rachunki nie były wypisane jego charakterem pisma. Druki okazanych rachunków również nie były drukami używanymi przez T. K.

Zdaniem organu II instancji wbrew twierdzeniom zawartym w odwołaniu w aktach sprawy znajdują się więc oświadczenia D. Z. oraz T. K., w których zaprzeczyli oni zarówno wykonywaniu prac na rzecz strony, otrzymywaniu z tego tytułu wynagrodzenia jak i wystawieniu rachunków znajdujących się w księgach podatkowych strony. Równocześnie A. M. nie wypowiedziała się na temat prac opisanych na zakwestionowanych rachunkach, nie odniesiono się również do ww. oświadczeń osób rzekomo wystawiających te rachunki.

Oceniając całość zebranego w sprawie materiału dowodowego Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, że przedmiotowe rachunki nie dokumentują faktycznych zdarzeń gospodarczych.

W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie A. M. zarzuciła opisanej wyżej Decyzji Dyrektora Izby Skarbowej naruszenie: art. 120, art. 121 § 1 art. 123 § 1 art. 180 § 1 art. 172 § 1 art. 193 § 6, art. 200 § 1, art. 210 § 1 pkt 6, art. 22 ust. 1 O.p.

Skarżąca zarzuciła, że Naczelnik Urzędu Skarbowego podjął pierwsze czynności przed wszczęciem postępowania podatkowego. W tym zakresie zauważyła, iż Dyrektor Izby Skarbowej wskazał w zaskarżonej decyzji, że wezwanie do doręczenia dokumentacji księgowej wydane w dniu 13 kwietnia 2015 r., czyli przed wszczęciem postępowania, weszło do obrotu prawnego w dniu 17 kwietnia 2015 r. Jednocześnie organ odwoławczy nie wyjaśnił podstawowej rzeczy, a mianowicie dlaczego w dacie kiedy nie było jeszcze wszczęte postępowanie podatkowe, zgodnie z art. 165 § 4 O.p., organ podatkowy wydał wezwanie na podstawie art. 155 O.p. W ten sposób pierwsza czynność polegająca na wydaniu (przygotowaniu i podpisaniu) wezwania została dokonana przed formalnoprawnym wszczęciem postępowania.

Skarżąca zauważyła, że zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej nie doszło do naruszenia przepisów poprzez wpisanie na wezwaniu określonego numer sprawy, która wówczas (w dniu 13 kwietnia 2015 r.) nie była prowadzona. Odnosząc się do powyższego skarżąca zarzuciła, że nie można nadać numeru postępowania dokumentowi, które nie istnieje. Jest to jej zdaniem w sposób oczywisty nielogiczne. Ponadto wydanie obu dokumentów w tej samej dacie nie pozwala na stwierdzenie, który dokument został wydany najpierw. Co więcej, doręczenie obu dokumentów w ten sam dzień również nie pozwala na ustalenie, który dokument wszedł jako pierwszy do obrotu prawnego.

Skarżąca zauważyła, że wielokrotnie w innych sprawach organy podatkowe przyjmowały, że nie jest istotna data doręczenia, ale data wydania. Ma to miejsce m.in. przy wyznaczaniu nowego terminu załatwienia sprawy. Wówczas organy w ostatnim dniu wydają zawiadomienie o wyznaczeniu nowego terminu, które doręczane jest już po upływie poprzednio obowiązującego terminu załatwienia sprawy. Tymczasem w niniejszej sprawie dla Dyrektora Izby Skarbowej najważniejsza jest data doręczenia pisma, a nieistotne jest, że organ podatkowy wydaje dokument w postępowaniu, które nie jest prowadzone.

W dalszej kolejności skarżąca podniosła, że w dniu 23 lipca 2015 r. organ włączył do akt sprawy dokumenty, które wpłynęły do organu już w dniu 24 marca 2015 r.

Z powyższego w ocenie skarżącej wynika, że Naczelnik Urzędu Skarbowego pracował na dokumentach przekazanych przez organ kontroli skarbowej od dnia 24 marca 2015 r. do dnia 10 sierpnia 2015 r. (data doręczenia postanowienia o włączeniu tego pisma do akt sprawy) pomimo, iż dokumenty te nie znajdowały się w aktach przedmiotowej sprawy.

Skarżąca podniosła także, że wydanie postanowienia w ostatnim dniu prowadzenia postępowania podatkowego jest niezgodne z zasadą gromadzenia materiału dowodowego w sposób kompletny. Oznacza to, że skarżąca nie mogła zapoznać się z dokumentami w trakcie trwania postępowania, przed terminem wyznaczonym na podstawie art. 200 § 1 O.p., pomimo że organ pracował na tych dokumentach dużo wcześniej. Takie postępowanie narusza zasadę kompletności materiału dowodowego.

Następnie skarżąca zarzuciła sporządzenie protokołu z badania ksiąg podatkowych przez pracownika Urzędu Skarbowego, który nie miał przymiotu organu podatkowego w rozumieniu art. 13 O.p. Wskazując na treść art. 172 i art. 193 O.p. skarżąca podniosła, że w postępowaniach podatkowych przyjęte jest, że protokoły w toku postępowania sporządzane są przez pracownika urzędu, który aktualnie zajmuje się sprawą. Tymczasem z pieczęci i podpisu pod protokołem z badania ksiąg podatkowych nie wynika, żeby Z. B., który sporządził protokół działał z upoważnienia Naczelnika Urzędu Skarbowego.

W wyniku powyższego działania w opinii skarżącej doszło zatem do naruszenia art. 172 § 1 O.p. oraz art. 193 § 6 O.p. Ponadto jej zdaniem włączenie tego protokołu do akt sprawy jako dowodu w sprawie również stanowi naruszenie art. 180 § 1 O.p., gdyż dowodem nie może być dokument sprzeczny z prawem.

Dalej skarżąca podniosła, że Dyrektor Izby Skarbowej nie odniósł się w sposób kompletny do zarzutu naruszenia art. 200 § 1 O.p. W dniu 23 lipca 2015 r. organ I instancji wystosował do skarżącej dwa pisma. Pierwszym było zawiadomienie w trybie art. 200 § 1 O.p., natomiast drugim był protokół z badania ksiąg podatkowych. Organ wyznaczył siedmiodniowy termin na zapoznanie się z materiałem dowodowym, a jednocześnie został sporządzony protokół z badania ksiąg podatkowych.

Strona zgodnie z art. 193 § 8 O.p. może w terminie 14 dni wnieść zastrzeżenia do protokołu. Zatem zgodnie z art. 200 § 1 O.p. strona mogła zapoznać się jedynie z niepełnym materiałem dowodowym. Co równie istotne, wydanie dwóch powyższych dokumentów tego samego dnia tj. 23 lipca 2015 r. uniemożliwiia weryfikację, który dokument został wydany wcześniej. Zasadnym jest zatem stwierdzenie, że protokół badania ksiąg podatkowych został wydany już po wydaniu zawiadomienia o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie. Tym samym zawiadomienie to nie dotyczyło kompletnego materiału dowodowego. Co więcej, poprzez wniesienie zastrzeżeń do tego protokołu, materiał dowodowy został uzupełniony o nowe dokumenty.

W dalszej części uzasadnienia skargi skarżąca zarzucała zaskarżonej decyzji błędy w ustaleniu stanu faktycznego sprawy, wskazując m.in. na jego niekompletność oraz na naruszenia przez organy zasady swobodnej oceny dowodów.

W omawianym zakresie w treści skargi podniesiono m.in. iż w aktach sprawy znajdują się m.in. dwie umowy zawarte z FH L. Stanowią one potwierdzenie wykonanych prac, jednak nie zostały poddane żadnej ocenie ze strony organów podatkowych w niniejszej sprawie. Tym samym skoro organy nie zanegował ich zawarcia to powinien je uwzględnić przy wydawaniu decyzji. Jest to kolejny przykład dowolnej oceny dowodów, co stanowi naruszenie art. 191 Ordynacji podatkowej. Pomijając część dowodów (umowy oraz zeznania dwóch świadków i Strony) organ I instancji nie mógł w sposób prawidłowy ocenić czy dana okoliczność została udowodniona. Skarżąca zauważyła także, iż Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej, a tym samym również organy podatkowe w niniejszej sprawie oparły swoje ustalenia m.in. na braku protokołów odbioru prac zleconych podwykonawcom. Dokumenty tego typu są sporządzane w interesie podwykonawcy, aby wykazać w przypadku sporu ze zlecającym prace, że nie były zgłaszane żadne zastrzeżenia. Tym samym stawianie zarzutu Stronie, iż nie były sporządzane protokoły odbioru zleconych prac jest całkowicie nieuzasadnione. Podatniczka nie miała interesu w tym, aby tego rodzaju dokument był przygotowany. Co więcej brak protokołu odbioru prac umożliwia zlecającemu późniejsze skierowanie roszczeń przeciwko podwykonawcy, gdyż nie będzie można obronić się protokołem z odbioru prac. Żaden przepis prawa nie nakłada na przedsiębiorcę budowlanego sporządzania odbioru prac, zatem czynienie z tego faktu zarzutu skarżącej jest w ocenie autora skargi zupełnie nieuprawnione. W stosunku do współpracy ze spółką A. sp. z o.o. autor skargi stwierdził, że Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej bardzo dużo miejsca poświęca zmianom w spółce przeprowadzonym w 2011 r. W tym zakresie przytoczone są obszerne zeznania R. G., A. B., który w spółce A. sp. z o.o. pełni funkcję prezesa zarządu od dnia 13 marca 2011 r. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej ani Naczelnik Urzędu Skarbowego nie wyjaśnili, jaki jest związek tych osób z firmą skarżącej w 2009r. W uzasadnieniu skargi przypomniano, iż A. B. zeznał nawet: "Nie mam pojęcia czym spółka się zajmowała w latach 2009-2010". Zatem w ocenie autora skargi wspomniani świadkowie nie wnosili niczego do sprawy. Dyrektor Izby Skarbowej również w tym zakresie pominął argumentację skarżącej zawartą w odwołaniu.

W oparciu o powyższe zrzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumenty zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Na wstępie należy zauważyć, iż zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. 2014, poz. 1647 ze zm.) oraz w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718, dalej jako p.p.s.a.) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 cytowanej ustawy, sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). W kontekście powyższego trzeba zaznaczyć, że każde naruszenie przepisów prawa materialnego, czy procesowego należy oceniać przez pryzmat jego wpływu na treść rozstrzygnięcia.

Ponadto, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, co oznacza, iż Sąd zobowiązany jest dokonać oceny legalności zaskarżonego aktu niezależnie od zarzutów podniesionych w skardze.

Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w oparciu o wyżej opisane zasady, orzekający w niniejszej sprawie Sąd doszedł do przekonania, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa, a zatem skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest decyzja Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 27 stycznia 2016 r. dotycząca zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2009 r.

Zauważyć w pierwszym rzędzie należy, że zarzuty skargi przede wszystkim koncentrują na naruszeniu przepisów postępowania.

Należy podkreślić, że zgodnie z art. 187 § 1 O.p. organ podatkowy jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Przepisy te stanowią konkretyzację zasady prawdy materialnej, przewidzianej w art. 122 O.p., poprzez wprowadzenie dyrektywy zupełności postępowania dowodowego. To bowiem organ podatkowy zabiega w postępowaniu o udowodnienie każdego faktu za pomocą wszystkich dostępnych środków i źródeł dowodowych, by wydać stosowne orzeczenie. Zgodnie z art. 180 § 1 O.p. jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Z kolei na podstawie art. 191 O.p. organ podatkowy ocenia na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Przepis ten zawiera zasadę swobodnej oceny dowodów, w myśl której ocena dowodów jest domeną wyłącznie organu podatkowego. W świetle tej normy prawnej organ podatkowy ocenia na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona.

Sąd oceniając całość zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego doszedł do wniosku, że wbrew twierdzeniom skarżącej, nie można zarzucić organom podatkowym naruszenia przepisów postępowania, mającego istotny wpływ na wynik sprawy.

Jeśli chodzi o pierwszy z podniesionych zarzutów tj. podjęcia czynności przed wszczęciem postępowania, stwierdzić należy, co następuje.

Jak wynika z akt administracyjnych, postępowanie w przedmiotowej sprawie zostało wszczęte postanowieniem Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 13 kwietnia 2015 r. Równocześnie w tym samym dniu tj. 13 kwietnia 2015 r. organ I instancji skierował do skarżącej wezwanie do dostarczenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów za badany okres wraz z dokumentacją źródłową.

Zgodnie z treścią art. 165 § 4 O.p. datą wszczęcia postępowania z urzędu jest dzień doręczenia stronie postanowienia o wszczęciu postępowania. Jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru, postanowienie o wszczęciu postępowania zostało doręczone skarżącej w dniu 17 kwietnia 2015 r., a zatem zgodnie z treścią powołanego art. 165 § 4 O.p. z tą datą zostało wszczęte postępowanie. Równocześnie w dniu 17 kwietnia 2015 r. skarżącej doręczono wezwanie do przedłożenia dokumentacji księgowej.

Odpowiadając na zarzut skarżącej, stwierdzić należy, że jest on bezzasadny. Doręczenie postanowienia o wszczęciu postępowania równocześnie z wezwaniem do przedłożenia dokumentacji nie naruszyło żadnego z praw przysługujących skarżącej w ramach prowadzonego postepowania. W szczególności należy zauważyć, że jednoczesne doręczenie obu pism pozostało bez wpływu na zakreślony skarżącej siedmiodniowy termin do doręczenia dokumentacji określonej w wezwaniu. Jak słusznie zauważył organ odwoławczy wezwanie weszło do obrotu prawnego z dniem jego doręczenia czyli z dniem 17 kwietnia 2015 r. i z tym też dniem zaczął biec skarżącej termin do jego wykonania. Techniczne sporządzenie przedmiotowego wezwania przed datą doręczenia skarżącej postanowienia o wszczęciu postępowania podatkowego nie narusza jej uprawnień procesowych jako strony postępowania podatkowego, zwłaszcza, iż jego doręczenie zbiegło się w czasie z chwilą doręczenia stronie wskazanego postanowienia, a więc z chwilą wszczęcia postępowania w sprawie.

Przechodząc do kolejnego zarzutu skarżącej, wskazać należy, że postanowieniem z dnia 23 lipca 2015 r. (k. 39 akt administracyjnych) organ I instancji włączył do akt podatkowych badanej sprawy materiały dowodowe pozyskane od Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w ramach prowadzonego przez ten organ postępowania kontrolnego. Z treści postanowienia wynika, że ww. materiały wypłynęły do organu I instancji w dniu 24 marca 2015 r., a do akt sprawy zostały włączone niespełna 4 miesiące później. Takie postępowanie organu podatkowego może prowadzić do naruszenia zasady prowadzenia postępowania podatkowego w sposób budzący zaufanie, o której mowa w art. 121 O.p. W realiach niniejszej sprawy pozostało ono jednak bez wpływu na wydane w sprawie rozstrzygnięcie oraz nie doprowadziło do naruszenia zasady czynnego udziału strony w postępowaniu podatkowym, o której mowa w art. 123 O.p. Należy bowiem zauważyć, iż odpis przedmiotowego postanowienia skarżąca otrzymała 10 sierpnia 2015r. i do chwili zakończenia postępowania przed organem I instancji tj. wydania decyzji z dnia 21 września 2015r. mogła osobiście czy też za pośrednictwem pełnomocnika zaznajomić się z całością materiału dowodowego pozyskanego przez organ podatkowy od organu kontroli skarbowej. Należy więc przyjąć, iż upływ czasu oddzielający zawiadomienie strony o włączeniu nowych dowodów do akt sprawy do chwili zakończenia postępowania tj. wydania decyzji przez organ I instancji był na tyle długi, iż konwalidował on powstałe naruszenie art.121 O.p., które jednak w realiach niniejszej sprawy w żadnym przypadku i tak nie wpływało na jej końcowy wynik .

Mając na uwadze treść zarzutów skargi należy zauważyć, iż w dniu 23 lipca 2015 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego skierował do skarżącej zawiadomienie o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym oraz o wyznaczeniu siedmiodniowego terminu do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału. Także w tym dniu organ sporządził protokół badania ksiąg podatkowych. Oba powyższe pisma (zawiadomienie oraz protokół badania ksiąg) zostały doręczone skarżącej również w dniu 10 sierpnia 2015 r.

Zauważyć należy, że przepis art. 200 § 1 O.p. stanowi, iż przed wydaniem decyzji organ podatkowy wyznacza stronie siedmiodniowy termin do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego.

Zgodnie z kolei z art. 193 § 8 O.p. strona, w terminie 14 dni od dnia doręczenia protokółu (badania ksiąg podatkowych), może wnieść zastrzeżenia do zawartych w nim ustaleń, przedstawiając jednocześnie dowody, które umożliwią organowi podatkowemu prawidłowe określenie podstawy opodatkowania.

Mając na uwadze długość terminów zakreślonych w powołanych przepisów skarżąca zarzuciła naruszenie zasady czynnego udziału strony w postępowaniu oraz zasady prawdy obiektywnej. Nadto skarżąca podniosła, że wydanie zawiadomienia o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym w ostatnim dniu prowadzenia postępowania podatkowego jest niezgodne z zasadą gromadzenia materiału dowodowego w sposób kompletny.

Odnosząc się do powyższych zarzutów stwierdzić należy, że istotnie termin wskazany w art. 193 § 8 O.p. (14 dni) wykracza poza termin z art. 200 § 1 O.p. (7 dni) i niewątpliwie taka kolejność podjętych przez organ czynności nie była prawidłowa, jednakże w realiach przedmiotowej sprawy powyższe uchybienie nie miało wpływu na wydane rozstrzygnięcie. Jak bowiem wynika z akt sprawy skarżąca pismem datowanym na dzień 24 sierpnia 2015 r. za pośrednictwem swojego pełnomocnika złożyła zastrzeżenia do protokołu badania ksiąg podatkowych. Nadto, jak wskazują akta sprawy, organ I instancji po dniu 23 lipca 2015 r. nie poszerzył zgromadzonego materiału dowodowego. Decyzja natomiast została wydana dopiero w dniu 21 września 2015 r., a więc w niespełna miesiąc po złożeniu przedmiotowych zastrzeżeń. Należy zauważyć, iż skarżąca od otrzymania przedmiotowego zawiadomienia do wydania w sprawie końcowego rozstrzygnięcia przez organ I instancji miała zatem prawie 2 miesiące na zapoznanie się z aktami sprawy i ustosunkowanie się do zebranych w nich materiałów. Należy podkreślić ponadto, iż skarżąca była świadoma co do faktu, braku zakończenia postępowania, albowiem zawiadomieniem z dnia 13 sierpnia 2015r. została poinformowana przez organ I instancji o wyznaczeniu w trybie art.140 O.p. nowego terminu załatwienia sprawy przydającego na dzień 30 września 2015r.

Skarżąca posiadała więc niewątpliwie obiektywną możliwość zapoznania się z całością materiału dowodowego akt sprawy i ustosunkowania się do niego, a organ I instancji wydając końcowe rozstrzygnięcie znał treść zastrzeżeń dotyczących protokołu kontroli, jakie w imieniu podatniczki złożył jej pełnomocnik. W realiach niniejszej więc sprawy nie można więc przyjąć, iż w omawianym zakresie doszło do naruszenia zasady czynnego udziału strony w postępowaniu podatkowym, o której mowa w art. 123 O.p.

Z akt sprawy nie wynika także, by w jakikolwiek sposób ograniczano skarżącej możliwość składania oświadczeń, przeglądania akt, ustosunkowania się do gromadzonych przez organ dowodów, co przeczy tezie o naruszeniu art.123 O.p. Ponadto, zauważyć należy, że skarżąca w toku postępowania reprezentowana była przez profesjonalnego pełnomocnika, który miał możliwość składania stosownych wniosków.

Jeśli chodzi o kwestię uprawnień pracownika Urzędu Skarbowego tj. Starszego K. S. Z. B. do przeprowadzenia badania ksiąg podatkowych, wskazać należy, iż jak wynika z dokumentu z dnia 28 września 2012 r. określającego zakres czynności, do zakresu czynności ww. pracownika Urzędu Skarbowego należało m.in. prowadzenie postępowań podatkowych na podstawie weryfikacji zebranego w sprawie materiału w sprawach dotyczących określenia wysokości zobowiązania podatkowego. Przedmiotowy zakres czynności został zaakceptowany przez Naczelnika Urzędu Skarbowego. Jak słusznie przyjął Dyrektor Izby skarbowej ww. pracownik organu sporządzając protokół badania ksiąg podatkowych działał w zakresie swoich zadań, a więc nie wykraczał poza zakres powierzonych mu czynności. Tym samym brak było podstaw do przyjęcia, że pracownik musiał posiadać indywidualne uprawnienie od organu I instancji do sporządzenia przedmiotowego protokołu, i aby przy przedmiotowej czynności nie działał w imieniu organu podatkowego.

Podsumowując tę część rozważań Sąd doszedł do wniosku, że nie może odnieść skutku argumentacja skarżącej ukierunkowana na wykazanie wad prowadzonego postępowania podatkowego.

Oceniając zaskarżoną decyzję pod względem prawidłowości zastosowania przepisów prawa materialnego wskazać należy na szczególnie istotne znaczenie ustaleń zawartych w decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 18 lutego 2015 r. nr [...] do [...] oraz utrzymanej nią w mocy decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej decyzji z dnia 3 października 2014 r. nr [...].

Otóż okoliczności ustalone w toku postępowań zakończonych powyższymi decyzjami, które co prawda dotyczyły podatku od towarów i usług za wybrane miesiące 2009 r., mają istotny wpływ także na decyzję zaskarżoną w niniejszym postępowaniu dotyczącym podatku dochodowego od osób fizycznych za 2009 r., a to z tego względu, że dotyczą tych samych faktur, których wartość została zaliczona przez skarżącą do kosztów uzyskania przychodu.

Warto w tym miejscu podkreślić, że w myśl art. 194 § 1 O.p. decyzja, jako dokument urzędowy sporządzony w formie określonej przepisami prawa przez powołany do tego organ, stanowi dowód tego, co zostało w niej urzędowo stwierdzone, a stosownie do art. 212 O.p., organ podatkowy który wydał decyzję jest nią związany od chwili jej doręczenia.

Jako uprawnione należy więc ocenić działanie organu, który uznał, że skoro w odrębnym postępowaniu zakończonym ostateczną decyzją Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 18 lutego 2015 r. stwierdzono, że faktury znajdujące się w księgach podatkowych skarżącej (wystawione dla skarżącej przez firmy A. i L.), nie odpowiadają rzeczywistym transakcjom (są tzw. fakturami pustymi) to nie było podstaw do odmiennej oceny tych samych okoliczności w postępowaniu prowadzonym wobec skarżącej.

Z ustaleń organów wynika w szczególności, że firma A. nie prowadziła działalności gospodarczej, wprowadzając jedynie do obrotu faktury VAT niedokumentujące rzeczywistej sprzedaży towarów i usług. Firma ta nie przedłożyła żadnej dokumentacji podatkowo - księgowej za 2009 r. w tym ewidencji sprzedaży i ewidencji zakupu, nie posiadała siedziby, a wskazany w kwestionowanych fakturach adres był budynkiem opustoszałym, przeznaczonym już w 2005 r, do rozbiórki. Pełniący funkcje prezesa K. K. nie wiedział nic na temat prowadzonej przez firmę działalności, w tym na temat towarów, którymi firma miała rzekomo handlować, nie był w stanie wymienić żadnego z kontrahentów spółki A. jak również wskazać osób wykonujących usługi z ramienia tej spółki. Firma nie zatrudniała żadnych pracowników, nie posiadała żadnego potencjału gospodarczego, a faktury wystawione w 2009 r, miały dotyczyć szerokiego wachlarza usług, w tym usług informatycznych, projektowych, budowlanych oraz szerokiego asortymentu towarów, tj. żwiru, cementu, grysu, piasku, okien czy stali.

Z kolei jeśli chodzi o firmę FH L. organy ustaliły, że przedmiotem jej działalności była sprzedaż detaliczna prowadzona w kiosku R. na rogu ul. [...] i [...] w K. Właściciel firmy B. B. był z zawodu był jubilerem i masażystą. Kwestionowane faktury wystawione przez firmę FH L. dotyczyły natomiast robót budowlanych. Ponadto w dokumentacji firmy znajdowały się wyłącznie dowody potwierdzające zakup precli i towarów sprzedawanych w kiosku R. Nie stwierdzono żadnych dokumentów wskazujących na wykonywanie przez firmę usług budowlanych, brak było faktur sprzedaży takich usług, faktur zakupu materiałów budowlanych i faktur zakupu tego rodzaju usług od podwykonawców. Wskazana firma nie posiadała żadnego potencjału gospodarczego umożliwiającego wykonywanie usług budowlanych (poza 1 osobą pracującą w kiosku R. B. B. nie zatrudniał żadnych innych pracowników).

Jeśli natomiast chodzi rachunki wystawione przez firmę "Usługi Remontowo Budowlane O. D. Z." wskazać należy z oświadczenia złożonego do protokołu przez D. Z. wynika, że nie zna przedsiębiorstwa Budowlanego A. A. M. i nigdy na jej rzecz nie wykonywał żadnych usług, jak również nie wystawiał żadnych rachunków, ani też nie otrzymywał żadnych pieniędzy. D. Z. oświadczył również, że w łatach 2009 i 2010 nie prowadził działalności gospodarczej, gdyż z dniem 29 grudnia 2004 r. jego działalność została wykreślona z ewidencji działalności gospodarczej. Nadto D. Z. wskazał, że trakcie przesłuchiwania przez policję w związku z rachunkami wystawionymi rzekomi przez jego firmę pobrano próbki pisma oraz wzór pieczęci. Ustalono, że na okazanych D. Z. rachunkach wystawionych na rzecz PB A. nie widniał jego podpis, złożone pieczątki nie były jego pieczątkami, a rachunki nie były wypisane jego charakterem pisma.

Z kolei T. K. prowadzący firmę "Usługi Remontowo B. T. K." oświadczył do protokołu kontroli skarbowej, że nie zna przedsiębiorstwa Budowlanego A. A. M. [...] i na jej rzecz nigdy nie wykonywał żadnych usług, jak również nie wystawiał żadnych rachunków, ani nie otrzymywał żadnych pieniędzy. W dokumentacji okazanej przez T. K. (tj. ewidencji przychodów za lata 2009 i 2010 oraz wszystkich rachunkach wystawionych za ten okres) nie znajdowały się żadne rachunki wystawione na rzecz PB A. Ponadto T. K. oświadczył, że Policja w K. przesłuchiwała go na okoliczność rachunków wystawionych rzekomo przez jego firmę. W trakcie tych czynności stwierdzono, podobnie jak w przypadku D. Z., że używana na wystawionych rachunkach pieczątka nie była pieczątką T. K., na rachunkach wystawionych na rzecz PB A. nie widniał jego podpis, pieczątki nie były pieczątkami, którymi się posługiwał, a rachunki nie były wypisane jego charakterem pisma.

W ocenie Sądu, organy podatkowe zgromadziły materiał dowodowy, który był kompletny i wystarczający do poczynienia prawidłowych ustaleń faktycznych.

Zgromadzone dowody, ocenione zgodnie z wymogami art. 187 O.p., pozwoliły na niebudzące wątpliwości stwierdzenie, że skarżąca zaliczyła w 2009 r. do kosztów uzyskania przychodu w podatkowej księdze przychodów i rozchodów kwotę 355.474,00 zł wynikającą z rachunków i faktur, które nie dokumentowały prawdziwych zdarzeń gospodarczych tj. faktur w których jako wystawcę wskazano firma A. sp. z o.o. i firmę FH L. oraz rachunków, na których jako wystawca widnieje firma Usługi Remontowo B. T. K. oraz firma Usługi Remontowo Budowlane O. D. Z.

Zaskarżona decyzja wydana została na podstawie materiału dowodowego zgromadzonego w toku kontrolowanego postępowania (podatkowa księga przychodów i rozchodów skarżącej, oświadczenia D. Z. oraz T. K.), a także materiału dowodowego włączonego do akt niniejszego postępowania zgodnie z art. 180 § 1 i art. 181 O.p., w szczególności decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej decyzji z dnia 3 października 2014r. nr [...], której ustalenia mają bezpośrednie odniesienie do określenia skarżącej wysokości podatku dochodowego od osób fizycznych za 2009 r.

Stwierdzić należy, że skarżąca miała także zapewniony aktywny udział w postępowaniu. Organ zawiadomił stronę o prawie do wypowiedzenia się w sprawie zebranego w toku przeprowadzonego postępowania materiału dowodowego.

Reasumując, Sąd stwierdził brak nieprawidłowości w postępowaniu prowadzonym przez organy podatkowe, które miałyby wpływ na końcowy wynik sprawy, a tym samym skutkowałyby koniecznością wyeliminowania z obrotu zaskarżonej decyzji. Organy zgromadziły kompletny materiał dowodowy, który następnie został oceniony zgodnie z treścią art. 191 O.p. Zaskarżona decyzja odpowiada także prawu materialnemu.

Mając powyższe na względzie, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.