Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 1142/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2016-01-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6113 Podatek dochodowy od osób prawnych
6560
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób prawnych
Interpretacje podatkowe
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 15 ust. 4d-4e, art. 15 ust. 6, art. 16b ust. 1 pkt 5, art. 16g ust. 14
journal: Dz.U. 2014 poz 851
law: Ustawa z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych - tekst jednolity
article: art. 14b par. 1, art. 14c par. 1-2
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Bogusław Klimowicz Sędziowie: Sędzia WSA Tomasz Adamczyk Sędzia WSA Cezary Koziński (spr.) Protokolant: St. sekretarz sądowy Dorota Choińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 stycznia 2016 r. sprawy ze skargi A S.A. z siedzibą w Ł. na indywidualną interpretację Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. działającego z upoważnienia Ministra Finansów z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie możliwości i momentu zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów opłat licencyjnych oddala skargę.


UZASADNIENIE

I SA/Łd 1142/15

UZASADNIENIE

W dniu 13 kwietnia 2015 r. A SA z siedzibą w Ł. złożyła w Izbie Skarbowej w Ł. w Biurze Krajowej Informacji Podatkowej w P. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego – art. 15 ust. 1, ust. 4b, ust. 4d, ust. 4e, ust. 6, art. 16 ust. 1 pkt 1 li. b, pkt 5 i art. 16g ust. 14 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz.U. z 2014 r., poz. 851 ze zm.).

Przedstawiając stan faktyczny sprawy wnioskodawczyni wskazała, iż przysługują jej prawa ochronne na znaki towarowe, wytworzone w ramach działalności jej przedsiębiorstwa, o których mowa w przepisach art. 153-162 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej. Obecnie znaki towarowe nie są przedmiotem amortyzacji. Przedmiotowe znaki towarowe są wpisane do odpowiednich rejestrów. Znaki towarowe zostały wytworzone przez Spółkę we własnym zakresie. Te znaki towarowe są obecnie wykorzystywane przez A do prowadzenia działalności gospodarczej przy sprzedaży towarów z jej oferty handlowej. Zarząd A zamierza wnieść przedmiotowe znaki towarowe jako wkład rzeczowy na kapitał zakładowy do spółki celowej, mającej formę spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, której będzie jedynym udziałowcem. Spółka ta będzie dalej nazywana SPV. Po przeniesieniu wyżej opisanych praw ochronnych na znaki towarowe z A na SPV, A i SPV zawrą umowę licencyjną, na mocy której SPV udzieli A wyłącznej licencji, pozwalającej na korzystanie ze znaków towarowych przy prowadzonej przez A działalności gospodarczej. W zamian za zezwolenie na korzystanie ze znaków towarowych A będzie uiszczać SPV miesięczne opłaty licencyjne po zakończeniu każdego miesiąca. Miesięczne opłaty licencyjne będą wyłącznie zależne od wysokości przychodów otrzymanych w danym miesiącu przy sprzedaży przy użyciu znaków towarowych. A przed uzyskaniem zezwolenia do korzystania ze znaków towarowych nie będzie uiszczać opłaty wstępnej. Umowa licencyjna nie będzie również przewidywać, że A dokona zapłaty na rzecz SPV jakiejś płatnej każdego roku stałej gwarantowanej opłaty. Znaki towarowe, na które udzielono licencji, będą wykorzystywane do sprzedaży detalicznej towarów handlowych z oferty wnioskodawcy, towary handlowe - odzież dla kobiet będzie sprzedawana pod znakami towarowymi, reklamy, sklepy będą opatrzone znakami towarowymi.

Dalej Spółka wskazała, iż umowa zostanie zawarta na czas nieokreślony z możliwością jej rozwiązania za wypowiedzeniem przez każdą ze stron. Wydatki na poniesienie miesięcznych opłat licencyjnych są bezpośrednio związane ze sprzedażą towarów handlowych Spółki przy zastosowaniu tych znaków towarowych. Wnioskodawca zamierza pozostawać jedynym wspólnikiem SPV, przez cały czas istnienia tej Spółki. Wnioskodawca nie zaliczy opłat licencyjnych do wartości niematerialnych i prawnych podlegających amortyzacji, stosownie do postanowień art. 16b ust. 1 pkt 5 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, z tego względu, że przewidywany okres używania tych licencji będzie krótszy niż rok, a wysokość opłat licencyjnych nie będzie znana. Natomiast opłaty licencyjne będą zaliczane do kosztów uzyskania przychodu w oparciu o faktury wystawiane przez SPV.

W związku z tak przedstawionym zdarzeniem przyszłym A SA zadała pytanie – czy i kiedy mogą być zaliczane do kosztów uzyskania przychodu ponoszone przez wnioskodawcę wydatki na zapłatę miesięcznych opłat licencyjnych naliczanych przez SPV?

Przedstawiając własne stanowisko w sprawie oceny prawnej zdarzenia przyszłego Spółka stwierdziła, iż przedmiotowe opłaty licencyjne ponoszone na rzecz SPV na podstawie umów licencyjnych za korzystanie ze znaków towarowych, z racji tego, że nie zwiększają wartości początkowej wartości niematerialnej i prawnej Spółki, stanowią koszty uzyskania przychodów inne niż bezpośrednio związane z przychodami. W konsekwencji, jako koszty inne niż bezpośrednio związane z przychodami, powinny one zostać zaliczone do kosztów podatkowych wnioskodawcy w dacie ich poniesienia, stosownie do regulacji zawartych w art. 15 ust. 4d w zw. z art. 15 ust. 4e ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, tj. w dniu, na który zostaną ujęte w księgach rachunkowych jako koszt bilansowy.

W interpretacji indywidulanej z dnia [...] nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w Ł., upoważniony do wydawania interpretacji w imieniu Ministra Finansów, stwierdził, że stanowisko przedstawione we wniosku z dnia 3 kwietnia 2015 r. (data wpływu 13 kwietnia 2015 r.) o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie możliwości i momentu zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów opłat licencyjnych - jest prawidłowe.

Organ podatkowy przytoczył treść przepisu art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (powoływanej dalej jako; "p.d.p.") stwierdzając, że za koszty uzyskania przychodów można uznać takie wydatki, które spełniają łącznie następując warunki: zostały poniesione przez podatnika, ich poniesienie miało na celu uzyskanie przychodów lub zachowanie albo zabezpieczenie źródła przychodów, nie zostały wyłączone z kategorii kosztów podatkowych mocą art. 16 ust. 1 p.d.p.

Dyrektor Izby Skarbowej uznał, że skoro na gruncie rozpatrywanej sprawy przedmiotem umowy licencyjnej dotyczącej korzystania ze znaków jest udzielenie licencji, licencja ta stanowi, co do zasady, podlegającą amortyzacji wartość niematerialną i prawną, o której stanowi art. 16b ust. 1 pkt 5 p.d.p. Na jego mocy, z zastrzeżeniem art. 16c, do podlegających amortyzacji zalicza się nabyte nadające się do gospodarczego wykorzystania w dniu przyjęcia do używania licencje, o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo oddane przez niego do używania na podstawie umowy licencyjnej (sublicencji), umowy najmu, dzierżawy lub umowy określonej w art. 17a pkt 1, zwane wartościami niematerialnymi i prawnymi. Z powyższego przepisu wynika, że aby wymienione enumeratywnie w tym przepisie elementy mogły stanowić wartość niematerialną i prawną, przewidywany okres ich użytkowania powinien przekraczać rok.

Organ wydający interpretacje indywidualną stwierdził zatem, że zamiar używania przez wnioskodawcę znaku towarowego przez okres krótszy niż rok - co zostało przez wnioskodawcę przedstawione w opisie zdarzenia przyszłego - przesądza zatem o tym, że opisany we wniosku składnik majątku nie może być zakwalifikowany jako wartość niematerialna i prawna. Skutkuje to tym, że opłaty licencyjne nie będą odniesione w koszty uzyskania przychodów poprzez odpisy amortyzacyjne na podstawie art. 15 ust. 6 p.d.p., zgodnie z którym kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacyjne) dokonywane wyłącznie zgodnie z przepisami art. 16a-16m, z uwzględnieniem art. 16.

Wobec powyższego, moment ujęcia w kosztach podatkowych wydatków ponoszonych przez Spółkę rozpatrzyć należy w kontekście uregulowań wynikających z art. 15 ust. 4, 4b-4d p.d.p. Opłaty licencyjne z tytułu zawartej umowy licencji stanowią koszty uzyskania przychodów pośrednio związane z przychodami, gdyż nie ma możliwości powiązania ich z powstaniem konkretnych przychodów pomimo, że wysokość tych kosztów uzależniona jest od ściśle określonych przychodów. Opłaty licencyjne są przykładem kosztu poniesionego w celu osiągnięcia długofalowych korzyści, a nie konkretnego przychodu, dlatego też opłaty licencyjne należy zakwalifikować do kosztów pośrednich. Moment potrącenia kosztów pośrednich wynika z art. 15 ust. 4d ustawy, który stanowi, że koszty uzyskania przychodów, inne niż koszty bezpośrednio związane z przychodami, są potrącalne wdacie ich poniesienia. Jeżeli koszty te dotyczą okresu przekraczającego rok podatkowy, a nie jest możliwe określenie jaka ich część dotyczy danego roku podatkowego, w takim przypadku stanowią koszty uzyskania przychodów proporcjonalnie do długości okresu, którego dotyczą. Za dzień poniesienia kosztu uzyskania przychodów, z zastrzeżeniem ust. 4a i 4f-4h, uważa się natomiast dzień, na który ujęto koszt w księgach rachunkowych (zaksięgowano) na podstawie otrzymanej faktury (rachunku), albo dzień, na który ujęto koszt na podstawie innego dowodu w przypadku braku faktury (rachunku), z wyjątkiem sytuacji gdy dotyczyłoby to ujętych jako koszty rezerw albo biernych rozliczeń międzyokresowych kosztów (art. 15 ust. 4e ww. ustawy). Pod pojęciem "dzień poniesienia kosztu" należy rozumieć dzień, na który Spółka uwzględni koszt w prowadzonych przez siebie księgach rachunkowych, za wyjątkiem kosztów ujętych jako rezerwy, bądź bierne rozliczenia międzyokresowe kosztów.

Mając powyższe na uwadze oraz przedstawiony we wniosku opis zdarzenia przyszłego Dyrektor Izby Skarbowej podsumował, że przedmiotowe opłaty licencyjne ponoszone na rzecz SPV na podstawie umów licencyjnych za korzystanie ze znaków towarowych, z racji tego, że nie zwiększają wartości początkowej wartości niematerialnej i prawnej Spółki, stanowią koszty uzyskania przychodów inne niż bezpośrednio związane z przychodami. W konsekwencji, jako koszty inne niż bezpośrednio związane z przychodami, powinny one zostać zaliczone do kosztów podatkowych wnioskodawcy w dacie ich poniesienia, stosownie do regulacji zawartych w art. 15 ust. 4d w zw. z art. 15 ust. 4e p.d.p., tj. w dniu, na który zostaną ujęte w księgach rachunkowych jako koszt bilansowy.

Dyrektor Izby Skarbowej zaznaczył też, że wnioskodawca w niniejszym wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej wskazał na przepis "art. 16 ust. 14". Biorąc pod uwagę, że przepis ten nie istnieje - a wnioskodawca podniósł kwestię wartości początkowej - uznano, że jest to oczywista omyłka i organ przyjął, że intencją wnioskodawcy było powołanie art. 16g ust. 14 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, co jednak nie miało wpływu na rozstrzygnięcie wniosku.

Pismem z dnia 24 lipca 2015 r. A SA wezwała Dyrektora Izby Skarbowej do usunięcia naruszenia prawa w związku z wydaną interpretacją. Z kolei Dyrektor Izby Skarbowej w odpowiedzi na to wezwanie (pismo z dnia 18 sierpnia 2015 r. nr [...]) stwierdził brak podstaw do zmiany ww. indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie możliwości i momentu zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów opłat licencyjnych.

W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi pełnomocnik Spółki wniósł o uchylenie w całości opisanej indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego oraz orzeczenie o kosztach postępowania, w tym z tytułu zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

Zaskarżonej interpretacji zarzucono:

- niewłaściwą ocenę co do zastosowania przepisu prawa materialnego oraz jego błędną wykładnię, to jest przepisu art. 16g ust. 14 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych;

- błędną wykładnię przepisu art. 16b ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.

Skarżąca uzasadniając naruszenie przez organ wydający interpretację przepisu art. 16b ust. 1 p.d.p. podniosła, iż wartość niematerialna i prawna podlegała amortyzacji, jeśli przewidywany okres jej używania jest dłuższy niż rok. W treści uzasadnienia interpretacji stwierdzone zostało, iż w sytuacji kiedy przewidywany okres używania licencji będzie krótszy niż rok, opłaty licencyjne będą zaliczane do kosztów uzyskania przychodów. Organ wydający interpretacji tego nie wskazał, jednak jak powinien się przejawiać zamiar podatnika, co do planowanego okresu używania wartości nie materialnej i prawnej, w tym przypadku znaków towarowych. Organ wydający interpretację wydaje się twierdzić, iż jedynie terminowe umowy licencyjne zawarte na okres, krótszy niż rok, mogą świadczyć o przewidywanym okresie używania znaków towarowym krótszym niż rok. To nie jest słuszne stanowisko. W sytuacji kiedy umowa licencyjna zostanie zawarta na czas nieokreślony, oznacza to, iż taka umowa może być w każdej chwili rozwiązana. W takim wypadku nie można mówić o tym, iż zamiarem podatnika jest używanie wartości niematerialnej i prawnej przez okres dłuższy niż rok. Organ podatkowy zdaje się twierdzić, iż cytowany przepis będzie miał zastosowanie wyłącznie wtedy, jeśli w chwili zawierania umowy licencyjnej podatnik już przewiduje okres używania wartości niematerialnej i prawnej i będzie on krótszy niż rok. Jest to zbyt wąskie rozumienie tego przepisu. Ten przepis będzie miał również zastosowanie, jeśli podatnik w ogóle nie przewiduje okresu używania wartości niematerialnej i prawnej. A tak stanie się w przypadku umowy zawartej na czas określony z możliwością jej wypowiedzenia przez każdą ze stron. W takim przypadku również nie można stwierdzić, iż podatnik przewiduje, iż będzie używał wartości niematerialnej i prawnej przez okres dłuższy niż rok. Skoro podatnik w ogóle nie przewiduje okresu używania wartości niematerialnej i prawnej, to oznacza, iż nie przewiduje również, że będzie jej używał dłużej niż rok (bo żaden okres używania nie jest przewidziany).

W odniesieniu do naruszenia art. 16g ust. 14 p.d.p. skarżąca uznała, iż nie można się zgodzić z organem podatkowym, że przepis ten nie ma zastosowania w opisanym stanie faktycznym. Skoro wartość opłat licencyjnych będzie całkowicie uzależniona od osiąganych przychodów w danym miesiącu, to opłaty licencyjne nie będą wchodziły w skład wartości początkowej i nie będzie się od nich odprowadzać odpisów amortyzacyjnych, tylko będą zaliczane do kosztów uzyskania przychodu bezpośrednio.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Skarga nie ma uzasadnionych podstaw.

Zgodnie z art. 14c § 1 i 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.) – dalej określana jako: "O.p.", interpretacja indywidualna zawiera ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. Od uzasadnienia prawnego można odstąpić jedynie wówczas, gdy stanowisko wnioskodawcy jest prawidłowe w pełnym zakresie. W razie negatywnej oceny stanowiska wnioskodawcy interpretacja indywidualna zawiera wskazanie prawidłowego stanowiska wraz z uzasadnieniem prawnym.

Podkreślenia wymaga także to, że postępowanie o wydanie indywidualnej interpretacji podatkowej wszczynane jest tylko na wniosek, co wynika z art. 14b § 1 O.p. Treść wniosku o wydanie indywidualnej interpretacji podatkowej wyznacza przedmiotowy zakres postępowania interpretacyjnego. Wnioskowy charakter postępowania o wydanie indywidualnej interpretacji podatkowej oraz systemowe odczytanie art. 14b-14h O.p. prowadzą do konkluzji, że organ wydający interpretację jest niejako "związany" merytorycznie zakresem problemu prawnego jaki strona przedłoży we wniosku (por. wyrok NSA z dnia 7 lipca 2011 r., sygn. akt I FSK 1135/10, LEX nr 1082188). Istotą interpretacji indywidualnej jest dokonanie wykładni przepisów prawa podatkowego i wskazanie powodów dlaczego taki, a nie inny przepis znajdzie zastosowanie w danej sytuacji. Obowiązkiem organu interpretacyjnego jest zatem przedstawienie interpretacji przepisów prawa, które zdaniem strony i organu odnoszą się co do stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego opisanego we wniosku. Stanowisko organu w danej sprawie winno zostać odzwierciedlone w pełnym i jednoznacznie sformułowanym uzasadnieniu prawnym.

Zatem Minister Finansów jest ściśle związany wnioskiem o wydanie interpretacji indywidualnej i jest zobowiązany do precyzyjnego określenia swojego stanowiska w sprawie jedynie w zakresie pytań strony wnioskującej. Minister Finansów nie jest uprawniony do rozszerzania swojego stanowiska ponad treść zawartą we wniosku.

W niniejszej sprawie, we wniosku o udzielenie interpretacji indywidualnej skarżąca Spółka opisując zdarzenie przyszłe jednoznacznie wskazała, iż "... Wnioskodawca nie zaliczy opłat licencyjnych do wartości niematerialnych i prawnych podlegających amortyzacji, stosownie do postanowień art. 16b ust. 1 pkt 5 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, z tego względu, że przewidywany okres używania tych licencji będzie krótszy niż rok, a wysokość opłat licencyjnych nie będzie znana". Przyjmując zatem taki stan faktyczny Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. prawidłowo stwierdził, iż "zamiar używania przez wnioskodawcę znaku towarowego przez okres krótszy niż rok, co zostało przez Wnioskodawcę przedstawione w opisie zdarzenia przyszłego, przesądza zatem o tym, że opisany we wniosku składnik majątku nie może być zakwalifikowany jako wartość niematerialna i prawna. Skutkuje to tym, że opłaty licencyjne nie będą odniesione w koszty uzyskania przychodów poprzez odpisy amortyzacyjne na podstawie art. 15 ust. 6 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, zgodnie z którym kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacyjne) dokonywane wyłącznie zgodnie z przepisami art. 16a-16m, z uwzględnieniem art. 16. Wobec powyższego, moment ujęcia w kosztach podatkowych wydatków ponoszonych przez spółkę rozpatrzyć należy w kontekście uregulowań wynikających z art. 15 ust. 4, 4b-4d powołanej ustawy. (...) Moment potrącenia kosztów pośrednich wynika z art. 15 ust. 4d ustawy, który stanowi, że koszty uzyskania przychodów, inne niż koszty bezpośrednio związane z przychodami, są potrącalne w dacie ich poniesienia. Jeżeli koszty te dotyczą okresu przekraczającego rok podatkowy, a nie jest możliwe określenie jaka ich część dotyczy danego roku podatkowego, w takim przypadku stanowią koszty uzyskania przychodów proporcjonalnie do długości okresu, którego dotyczą. Za dzień poniesienia kosztu uzyskania przychodów, z zastrzeżeniem ust. 4a i 4f-4h, uważa się natomiast dzień, na który ujęto koszt w księgach rachunkowych (zaksięgowano) na podstawie otrzymanej faktury (rachunku), albo dzień, na który ujęto koszt na podstawie innego dowodu w przypadku braku faktury (rachunku), z wyjątkiem sytuacji gdy dotyczyłoby to ujętych jako koszty rezerw albo biernych rozliczeń międzyokresowych kosztów (art. 15 ust. 4e ww. ustawy)".

Przytoczenie i analiza tych przepisów prawnych przez organ podatkowy bezpośrednio wiązała się z pytaniem, jakie zostało zawarte we wniosku interpretacyjnym - czy i kiedy mogą być zaliczane do kosztów uzyskania przychodu ponoszone przez wnioskodawcę wydatki na zapłatę miesięcznych opłat licencyjnych naliczanych przez SPV? Odpowiadając na to pytanie Dyrektor Izby Skarbowej uznał, że "... przedmiotowe opłaty licencyjne ponoszone na rzecz SPV na podstawie umów licencyjnych za korzystanie ze znaków towarowych, z racji tego, że nie zwiększają wartości początkowej wartości niematerialnej i prawnej Spółki, stanowią koszty uzyskania przychodów inne niż bezpośrednio związane z przychodami. W konsekwencji (...) powinny one zostać zaliczone do kosztów podatkowych wnioskodawcy w dacie ich poniesienia, stosownie do regulacji zawartych w art. 15 ust. 4d w zw. z art. 15 ust. 4e ustawy, tj. w dniu, na który zostaną ujęte w księgach rachunkowych jako koszt bilansowy".

Tak przedstawione argumenty organu podatkowego potwierdzały stanowisko podatnika z wniosku interpretacyjnego.

Dyrektor Izby Skarbowej słusznie przyjął, że skoro podatnik wskazał, iż ma zamiar używać znaku towarowy przez okres krótszy niż rok, to taki składnik majątku nie może być zakwalifikowany jako wartość niematerialna i prawna. Tym samym organ podatkowy uznał, że przepis art. 16g ust. 14 p.d.p. nie ma zastosowania w sprawie, gdyż reguluje on kwestie ustalenia wartości początkowej amortyzowanych praw majątkowych, w tym licencji. Zgodnie z jego treścią wartość początkową praw majątkowych, w tym licencji i autorskich praw majątkowych, stanowi cena nabycia tych praw; jeżeli wynagrodzenie (opłaty) wynikające z umowy licencyjnej albo z umowy o przeniesienie innych praw majątkowych jest uzależnione od wysokości przychodów z licencji lub praw uzyskanych przez licencjobiorcę albo nabywcę, przy ustalaniu wartości początkowej praw majątkowych, w tym licencji, nie uwzględnia się tej części wynagrodzenia.

Sąd pragnie podkreślić, iż tylko podane zdarzenie przyszłe mogło stanowić jedyną podstawę faktyczną wydanej interpretacji, a pytanie zawarte we wniosku było integralnym i zasadniczym elementem tego wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, dopełniającym opis stanu faktycznego. To właśnie pytanie określało problem, na który miał się wypowiedzieć organ interpretacyjny i wyznaczało granice, w jakich interpretacja mogła wywoływać określone w ustawie skutki prawne (por. wyrok NSA z dnia 16 lipca 2013 r., sygn. akt II FSK 2250/11).

Sąd uznał, iż zaskarżona interpretacja spełniała wszystkie określone w przepisach Ordynacji podatkowej wymagania. Odpowiedź organu podatkowego była tak sformułowana, że podatnik uzyskał informację co do trafności jego stanowiska, a sama interpretacja wyjaśniła w wyczerpujący i rzetelny sposób, jaki przepis (przepisy) znalazły zastosowanie w tej indywidualnej sprawie.

Wobec powyższego, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 z póź. zm.), należało skargę oddalić.

k.ż.