Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 2008/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2021-06-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6231 Dozór techniczny
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Minister Infrastruktury
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 134 par. 1, art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 156 par. 1 pkt 2, art. 268a
journal: Dz.U. 2020 poz 256
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
article: art. 18 ust. 1, art. 44 ust. 1 pkt 3, art. 9 ust. 1 pkt 4, art. 5 ust. 1
journal: Dz.U. 2018 poz 1351
law: Ustawa z dnia 21 grudnia 2000 r. o dozorze technicznym - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Kołodziejczak-Osetek (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Kozik Sędzia WSA Joanna Wegner po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 18 czerwca 2021 r. sprawy ze skargi "(...)"Sp. z o.o. z siedzibą w K. na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia "(...)" lipca 2020 r. nr "(...)" w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę


UZASADNIENIE

Minister Infrastruktury (dalej "Minister", "organ odwoławczy" lub "organ") decyzją z dnia [...] lipca 2020 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. — Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 256 z późn. zm.), dalej "k.p.a.", w związku z art. 7 ust. 3 ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o dozorze technicznym (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 667 z późn. zm.), dalej "ustawa o dozorze technicznym" lub "udt", po przeprowadzeniu wszczętego na wniosek L. Sp. z o.o. z siedzibą w K. (dalej "Spółka", "Strona" lub "Skarżąca"), postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Dyrektora Transportowego Dozoru Technicznego (dalej "organ I instancji" lub "dyrektor TDT") nr [...] z dnia [...] grudnia 2018 r., wstrzymującej eksploatację urządzenia technicznego - wiązki butli, nr fabryczny [...], eksploatowanego przez Spółkę, odmówił stwierdzenia nieważności decyzji organu I instancji.

Do wydania decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Pismem z dnia 19 listopada 2018 r., sygn. akt [...], Prokurator Prokuratury Rejonowej w P. wystąpił do dyrektora TDT z wnioskiem o przeprowadzenie kontroli pod kątem warunków technicznych naczyń ciśnieniowych/wiązek butli przeznaczonych do przewozu gazów, którymi przewożone są po napełnieniu w firmie Spółki.

W dniu 14 grudnia 2018 r. zostało przeprowadzone badanie doraźne kontrolne wiązki butli, nr fabryczny [...], eksploatowanej przez Stronę. Przedmiotowe badanie doraźne kontrolne zostało wykonane w obecności przedstawiciela Spółki D. S. Z przeprowadzonego badania kontrolnego został sporządzony protokół o nr. [...] z negatywnym wynikiem badań. W protokole tym stwierdzono m.in., że wiązka butli posiadała cechy poświadczające wykonanie badania okresowego 05.2011 oraz znak rzeczoznawcy CZ01. Tabliczka jest niezgodna z wymogami przepisów ADR. Wiązka butli oraz butle nie posiadają oznakowania π. Zgodnie z oświadczeniem przedstawiciela Spółki wiązka butli prawdopodobnie dostarczona z innego kraju niż RP.

W związku z negatywnym wynikiem badania doraźnego kontrolnego wiązki butli, organ I instancji wydał decyzję wstrzymującą jej eksploatację. Powołując się na art. 10 § 2 k.p.a., odstąpił od zasady zapewnienia Stronie czynnego udziału w postępowaniu administracyjnym z uwagi na to, że załatwienie sprawy nie cierpi zwłoki ze względu na niebezpieczeństwo dla życia lub zdrowia ludzkiego oraz ze względu na grożącą niepowetowaną szkodę materialną, która może powstać w związku z dalszą eksploatacją wiązki butli. Jednocześnie decyzji tej nadał rygor natychmiastowej wykonalności.

Strona złożyła wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji organu I instancji z uwagi na to, że została wydana bez podstawy prawnej oraz z rażącym naruszeniem prawa.

Po przeprowadzeniu postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji, Minister odmówił stwierdzenia nieważności decyzji organu I instancji. W uzasadnieniu wskazał, że Strona wskazała na konkretną przesłankę stwierdzenia nieważności decyzji, tj. na art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., przy czym w uzasadnieniu tego wniosku Strona wydaje się zarzucać również brak właściwości dyrektora TDT, a więc pośrednio wskazuje na przesłankę określoną w art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a. Ponadto w piśmie z dnia 19 marca 2020 r. Strona wskazała na to, że decyzje nie były podpisywane przez organ, lecz pracowników bez wskazania umocowania, co należy uznać za zarzut działania bez stosownego upoważnienia, o którym mowa w art. 268a k.p.a. Wydanie decyzji zaś przez pracownika bez upoważnienia organu, uznaje się za wydanie decyzji z naruszeniem przepisów o właściwości, a więc przesłankę określoną w art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a.

W ocenie Ministra, przesłanka określona w art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a. nie została spełniona, tj. decyzja została wydana przez organ właściwy. Spełnienie tej przesłanki może mieć miejsce, gdy decyzja została wydana przez organ, do kompetencji którego nie należy rozstrzyganie danych kategorii spraw administracyjnych. Wskazana przez dyrektora TDT w zaskarżonej decyzji podstawa prawna to art. 18 ust. 1 i art. 44 ust. 1 pkt 3 ustawy o dozorze technicznym oraz art. 9 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o przewozie towarów niebezpiecznych (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 154 z późn. zm.), dalej "ustawa PTN". Organ wskazał, że art. 18 ust. 1 ustawy o dozorze technicznym stanowi, że w przypadku nieprzestrzegania przez eksploatującego przepisów o dozorze technicznym organ właściwej jednostki dozoru technicznego wydaje decyzję o wstrzymaniu eksploatacji urządzenia. Z przepisu tego wynika wprost, że organ jednostki dozoru technicznego, a więc w rozpoznawanej sprawie dyrektor TDT (zgodnie z art. 44 ust. 1 pkt 3 ustawy o dozorze technicznym w zw. z art. 9 ust. 1 pkt 4 ustawy PTN), jest organem właściwym, m.in. w zakresie warunków technicznych i badań naczyń ciśnieniowych przeznaczonych do przewozu gazów. W ocenie organu odwoławczego, nie ulega wątpliwości, że zaskarżona decyzja została wydana przez właściwy organ, tj. przez dyrektora TDT w ramach jego kompetencji. Tym samym zaskarżona decyzja nie spełnia przesłanki stwierdzenia nieważności, określonej w art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a., a zarzut wydania jej z naruszeniem właściwości jest bezzasadny.

Wskazana przez Stronę okoliczność, że decyzja dyrektora TDT została podpisana przez pracownika TDT "bez wskazania umocowania" nie znajduje oparcia w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym. Organ podkreślił. że co prawda z treści decyzji dyrektora TDT nie wynika, aby upoważnienie dla Starszego Inspektora TDT – G. S. było załączone do decyzji, ale z jej treści wprost wynika, że działał on z upoważnienia dyrektora TDT. Przy podpisie wskazano bowiem: "Dyrektor Transportowego Dozoru Technicznego z up. STARSZY INSPEKTOR Transportowego Dozoru Technicznego mgr inż. G. S.". Osoba ta zaś działała na podstawie upoważnienia wydanego mu przez dyrektora TDT w dniu 1 grudnia 2017 r., nr [...], które obejmowało umocowanie m.in. do wykonywania w imieniu dyrektora TDT czynności dozoru technicznego i wydawania decyzji administracyjnych, w sprawach o których mowa w art. 14 ust. 1 i art. 18 ust. 1 - 3 ustawy o dozorze technicznym, w zakresie dotyczącym m.in. zbiorników stałych i przenośnych, zbiorników transportowych. Oznacza to, że osoba, która podpisała ww. decyzję, działała na podstawie i w ramach udzielonego jej upoważnienia oraz w sposób wyraźny wskazała w tej decyzji, że działa z upoważnienia dyrektora TDT. W konsekwencji, w ocenie Ministra, nie została spełniona przesłanka stwierdzenia nieważności, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a.

Odnosząc się do zarzutu wydana decyzji bez podstawy prawnej oraz z rażącym naruszeniem prawa, organ uznał, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Zgodnie z § 1 pkt 1 lit. e rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 grudnia 2012 r. w sprawie rodzajów urządzeń technicznych podlegających dozorowi technicznemu (Dz.U. poz. 1468) dozorowi technicznemu podlegają urządzenia ciśnieniowe, w których znajdują się ciecze lub gazy pod ciśnieniem różnym od atmosferycznego w tym zbiorniki przenośne - zmieniające miejsce między napełnieniem a opróżnieniem - o pojemności większej niż 0,35 dm3 i nadciśnieniu wyższym niż 0,5 bara, przeznaczone do magazynowania lub transportowania cieczy lub gazów. Wiązka butli jest urządzeniem ciśnieniowym, tj. kwalifikuje się do rodzaju urządzeń technicznych podlegających dozorowi technicznemu ze względu na to, iż butle połączone są ze sobą wspólnym kolektorem w formie wiązki, posiadają pojemność większą niż 0,35 dm3, zostały napełnione gazem i przygotowane do transportu. Zatem parametry opisywanych wiązek butli ustalone podczas przeprowadzonego badania doraźnego kontrolnego, wskazują w sposób jednoznaczny, że wiązka butli jest urządzeniem technicznym, podlegającym dozorowi technicznemu. W związku z tym, w ocenie Ministra, wskazana w zaskarżonej decyzji podstawa prawna - art. 18 ust. 1 ustawy o dozorze technicznym, obligująca organ właściwej jednostki dozoru technicznego do wstrzymania eksploatacji urządzenia technicznego w przypadku nieprzestrzegania przez eksploatującego przepisów o dozorze technicznym - wobec ustaleń wskazujących na nieprzestrzeganie przez Stronę (jako eksploatującego w rozumieniu przepisów ustawy o dozorze technicznym) przepisów o dozorze technicznym, została zastosowana w sposób prawidłowy. Ustalone bowiem przez organ I instancji okoliczności (eksploatowanie wiązki butli bez oznaczenia znakiem π na każdej butli oraz bez decyzji zezwalającej na eksploatację tego urządzenia technicznego), świadczą o nieprzestrzeganiu przepisów dozoru technicznego przez Stronę, w szczególności art. 14 ust. 1 ustawy o dozorze technicznym, wobec czego dyrektor TDT był uprawniony i obowiązany do zastosowania art. 18 ust. 1 ustawy o dozorze technicznym, tj. wydania decyzji wstrzymującej eksploatację wiązki butli. Tym samym Minister nie stwierdził, aby zaskarżona decyzja była wydana bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa.

Ponadto, organ nie stwierdził innej przesłanki do stwierdzenia nieważności decyzji organu I instancji.

Na decyzję organu odwoławczego Spółka wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o jej uchylenie.

Skarżąca podniosła w skardze, że działanie dyrektora TDT będące podstawą wydania decyzji, a więc działania kontrolne nie mają umocowania prawnego i jako takie nie mogą być podstawą. Żaden przepis w sposób bezpośredni ani pośredni nie daje dyrektorowi TDT prawa do podejmowania działań kontrolnych wobec urządzeń ciśnieniowych a zobowiązanie wystosowane przez Prokuraturę, by takie działanie podjąć nie jest podstawą prawną skutkującą możliwością wydania decyzji. Jak wynik z rozstrzygnięć sądowych (np. VI SA/Wa 2722/19, którego to postępowania Minister jest stroną) nie istnieje żadna podstawa prawna dla przyjęcia, że dyrektor TDT ma uprawnienia inne niż wynikające z art. 9 ust 1 pkt 4 ustawy PNT, ponieważ dyrektor TDT jest organem właściwym w sprawach dotyczących warunków technicznych i badań urządzeń technicznych przeznaczonych do przewozu drogowego, kolei i żeglugą śródlądową towarów niebezpiecznych. Zatem w ocenie Strony żaden przepis nie daje prawa dyrektorowi TDT by podejmował kontrole lub wydawał decyzje zakazujące użytkowania wiązek butli w transporcie międzynarodowym.

Decyzji organu Skarżąca zarzuciła wydanie jej w sposób rażąco naruszający przepisy, a w szczególności w sposób nieuprawniony i bez umocowania prawnego, a także z przekroczeniem uprawnień, naruszający przepisy Konstytucji RP oraz umów międzynarodowych, nie budzący zaufania obywateli do organów państwa, powodujący przekroczenie przepisów odnośnie terminów, a także nie uwzględniający całości materiału i słusznego interesu strony.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym ta kontrola stosownie do § 2 powołanego artykułu sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Sąd

w ramach swojej właściwości dokonuje zatem kontroli aktów z zakresu administracji publicznej z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnymi jak i prawem procesowym.

Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy

z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zw. dalej "p.p.s.a." - Dz. U. 2019 poz.2325).

Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, że nie jest ona zasadna.

Biorąc pod uwagę powyższe kryteria, stwierdzić należy, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem jej zarzuty i argumenty nie podważają legalności kwestionowanej decyzji.

Przedmiotem kontroli sądowej w niniejszej sprawie była decyzja Ministra Infrastruktury w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji. A zatem przedmiotem zaskarżonej decyzji Ministra była ocena, czy decyzja Dyrektora TDT spełnia przesłanki stwierdzenia nieważności, określone w art. 156 § 1 k.p.a., a więc czy obarczona jest tzw. wadami kwalifikowanymi wymienionymi w tym przepisie. Zaznaczyć należy, że część zarzutów i twierdzeń zawartych w skardze nie dotyczy tego typu wad, a zatem nie mogły one być uwzględnione przez organ w toku tego postępowania.

W pierwszej kolejności należy zwrócić uwagę na to, że strona, po wezwaniu do sprecyzowaniu zakresu żądania, tj. jednoznacznego określenia, czego domaga się od Ministra, wskazała w sposób jednoznaczny, że jej intencją było wniesienie zarówno odwołania, jak i wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Dyrektora TDT, przy czym domaga się równorzędnego procedowania obu przypadków.

Nie ulega wątpliwości, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji może być wszczęte również w stosunku do decyzji nieostatecznej, przy czym przepisy kpa nie regulują kwestii pierwszeństwa w przypadku zbiegu tych postępowań, a w przypadku wniesienia przez stronę odwołania i wniosku o stwierdzenie nieważności, wybór trybu postępowania należy do strony. W przypadku zaś wątpliwości w tym zakresie, należy zwrócić się do strony o wskazanie, które z tych postępowań powinno być prowadzone w pierwszej kolejności (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 4 listopada 2016 r., sygn. akt II OSK 161/15). Dlatego też, z uwagi na to, że strona w sposób jednoznaczny wskazała, że domaga się równorzędnego procedowania obu przypadków, wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Dyrektora TDT z [...] grudnia 2018 r., zasadnie rozpatrywany był "równolegle" przez Ministra z odwołaniem od tej decyzji. Słusznie także Minister

w takiej sytuacji wydał dwie decyzje w dwóch niezależnych postępowaniach – odwoławczym i nadzwyczajnym, tzw. "nieważnościowym".

Zaskarżona w niniejszej sprawie decyzja została wydana w postępowaniu

w sprawie z wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji, które – jak wcześniej wskazano - jest postępowaniem nadzwyczajnym, nakierunkowanym na ocenę, czy zaskarżona decyzja jest dotknięta co najmniej jedną z wad kwalifikowanych, ściśle określonych w przepisie art. 156 § 1 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem, organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która:

1) wydana została z naruszeniem przepisów o właściwości;

2) wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa;

3) dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną albo sprawy, którą załatwiono milcząco;

4) została skierowana do osoby niebędącą stroną w sprawie;

5) była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały;

6) w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą;

7) zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa.

Wykazanie, że decyzja została wydana z wadą skutkującą stwierdzeniem nieważności decyzji wymaga zatem wyraźnego wskazania, jaką konkretną, określoną w art. 156 § 1 k.p.a. wadą dana decyzją jest obarczona. Celem tego postępowania nie jest zatem merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy, a jedynie kontrola prawidłowości wydania decyzji i to dokonana pod kątem istnienia w niej kwalifikowanych wad prawnych.

Strona wskazała na konkretną przesłankę stwierdzenia nieważności decyzji, tj. na art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., przy czym w uzasadnieniu tego wniosku strona wydaje się zarzucać również brak właściwości Dyrektora TDT, a więc pośrednio wskazuje na przesłankę określoną w art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a. Ponadto w toku postępowania strona wskazała na to, że "decyzje nie były podpisywane przez ORGAN (Dyrektora) lecz pracowników bez wskazania umocowania", co należy uznać za zarzut działania bez stosownego upoważnienia, o którym mowa w art. 268a k.p.a.

Przede wszystkim podkreślić należy, że w przypadku decyzji TDT przesłanka określona w art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a. nie została spełniona, tj. decyzja została wydana przez organ właściwy. Spełnienie tej przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji może mieć miejsce, mówiąc ogólnie, gdy decyzja została wydana przez organ, do kompetencji którego nie należy rozstrzyganie danych kategorii spraw administracyjnych.

Wskazana przez Dyrektora TDT w zaskarżonej decyzji podstawa prawna to art. 18 ust. 1 i art. 44 ust. 1 pkt 3 udt oraz art. 9 ust. 1 pkt 4 ustawy PTN. Art. 18

ust. 1 udt stanowi, że w przypadku nieprzestrzegania przez eksploatującego przepisów o dozorze technicznym organ właściwej jednostki dozoru technicznego wydaje decyzję o wstrzymaniu eksploatacji urządzenia. Z przepisu tego wynika wprost, że organ jednostki dozoru technicznego, a więc w niniejszej sprawie Dyrektor TDT (zgodnie z art. 44 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 44 ust. 1 pkt 1 i 2 udt, a także

w zw. z art. 9 ust. 1 pkt 4 ustawy PTN), jest organem właściwym, m.in. w zakresie warunków technicznych i badań naczyń ciśnieniowych przeznaczonych do przewozu gazów. Wobec powyższego, nie ulega wątpliwości, że zaskarżona decyzja została wydana przez właściwy organ, tj. przez Dyrektora TDT w ramach jego kompetencji. Tym samym zaskarżona decyzja nie spełnia przesłanki stwierdzenia nieważności, określonej w art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a., a zarzut wydania jej z naruszeniem właściwości jest bezzasadny.

Wskazana zatem przez stronę okoliczność, że decyzja Dyrektora TDT została podpisana przez pracownika TDT "bez wskazania umocowania" nie znajduje oparcia w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym. Upoważnienie dla Starszego Inspektora TDT – G. S. wydane zostało w dniu 1 grudnia 2017 r.nr [...] ( k.76 akt sądowych) i z jego treści wprost wynika, że działał on z upoważnienia dyrektora TDT. Przy podpisie wskazano bowiem: "Dyrektor Transportowego Dozoru Technicznego z up. STARSZY INSPEKTOR Transportowego Dozoru Technicznego mgr inż. G. S.". Osoba ta zaś działała na podstawie wyżej wymienionego upoważnienia wydanego mu przez dyrektora TDT w dniu 1 grudnia 2017 r., nr [...], które obejmowało umocowanie m.in. do wykonywania w imieniu dyrektora TDT czynności dozoru technicznego i wydawania decyzji administracyjnych, w sprawach o których mowa w art. 14 ust. 1 i art. 18 ust. 1 - 3 ustawy o dozorze technicznym, w zakresie dotyczącym m.in. zbiorników stałych i przenośnych, zbiorników transportowych. W aktach sadowych (k.73) znajduje się również upoważnienie dla Dyrektora TDT , który podpisał zaskarżoną decyzję z upoważnienia Ministra Infrastruktury. Oznacza to, że osoba, która podpisała ww. decyzję, działała na podstawie i w ramach udzielonego jej upoważnienia oraz w sposób wyraźny wskazała w tej decyzji, że działa z upoważnienia Ministra Infrastruktury. W konsekwencji, w ocenie Sądu, nie została spełniona przesłanka stwierdzenia nieważności, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w postaci rażącego naruszenia prawa poprzez podpisanie decyzji przez osobę do tego nieupoważnioną.

Strona zarzuciła, że zaskarżona decyzja została wydana bez podstawy prawnej oraz z rażącym naruszeniem prawa tj. przesłankę, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Zdaniem sądu dla wydania decyzji przez Dyrektora TDT istniała podstawa prawna, a sama decyzja nie narusza prawa, a tym bardziej nie narusza prawa w sposób rażący.

Zgodnie z treścią art. 5 ust. 1 udt dozorowi technicznemu podlegają urządzenia techniczne w toku ich projektowania, wytwarzania, w tym wytwarzania materiałów i elementów, naprawy i modernizacji, obrotu oraz eksploatacji. W myśl

z kolei art. 5 ust. 2 udt Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, rodzaje urządzeń technicznych podlegających dozorowi technicznemu, z wyłączeniem urządzeń technicznych w elektrowniach jądrowych, biorąc pod uwagę konieczność zapewnienia bezpiecznego funkcjonowania tych urządzeń.

Stosownie od treści § 1 pkt. 1 lit e wydanego na podstawie powyższej delegacji ustawowej Rozporządzenia dozorowi technicznemu podlegają urządzenia ciśnieniowe, w których znajdują się ciecze lub gazy pod ciśnieniem różnym od atmosferycznego w tym zbiorniki przenośne - zmieniające miejsce między napełnieniem a opróżnieniem - o pojemności większej niż 0,35 dm3 i nadciśnieniu wyższym niż 0,5 bara, przeznaczone do magazynowania lub transportowania cieczy lub gazów. Wiązka butli jest urządzeniem ciśnieniowym, o którym mowa powyżej, tj. kwalifikuje się do rodzaju urządzeń technicznych podlegających dozorowi technicznemu ze względu na to, iż butle połączone są ze sobą wspólnym kolektorem w formie wiązki, posiadają pojemność większą niż 0,35 dm3, zostały napełnione gazem i przygotowane do transportu. Zatem parametry opisywanych wiązek butli ustalone podczas przeprowadzonego badania doraźnego kontrolnego, wskazują

w sposób jednoznaczny, że Wiązka butli jest urządzeniem technicznym podlegającym dozorowi technicznemu. W związku z powyższym, w ocenie Sądu, wskazana w zaskarżonej decyzji podstawa prawna - art. 18 ust. 1 udt, obligująca organ właściwej jednostki dozoru technicznego do wstrzymania eksploatacji urządzenia technicznego w przypadku nieprzestrzegania przez eksploatującego przepisów o dozorze technicznym - wobec ustaleń wskazujących na nieprzestrzeganie przez stronę (jako eksploatującego w rozumieniu przepisów udt) przepisów o dozorze technicznym, została zastosowana w sposób prawidłowy. Ustalone bowiem przez organ I instancji okoliczności, o których mowa powyżej (eksploatowanie Wiązki butli bez oznaczenia znakiem π na każdej butli oraz bez decyzji zezwalającej na eksploatację tego urządzenia technicznego) świadczą o nieprzestrzeganiu przepisów dozoru technicznego przez stronę, w szczególności art. 14 ust. 1 udt, zgodnie z którym urządzenia techniczne objęte dozorem technicznym, z wyjątkiem urządzeń, o których mowa w art. 15 ust. 1, mogą być eksploatowane tylko na podstawie decyzji zezwalającej na ich eksploatację, wydanej przez organ właściwej jednostki dozoru technicznego.

W zaistniałej sytuacji Dyrektor TDT był uprawniony i obowiązany do zastosowania art. 18 ust. 1 udt, tj. wydania decyzji wstrzymującej eksploatację Wiązki butli. Tym samym zasadnie w ocenie Sądu Minister nie stwierdził w zaskarżonej decyzji, aby kontrolowana przez niego w trybie nadzwyczajnym decyzja Dyrektora TDT była wydana bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa.

W odniesieniu do przesłanki z art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a., Minister stwierdził, że decyzja Dyrektora TDT nie dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną albo sprawy, którą załatwiono milcząco (nie stwierdzono, aby

w stosunku do Wiązki butli Dyrektor TDT wydał jakąkolwiek decyzję). Ustalenia te Sąd uznaje za prawidłowe, nie zostały one także zakwestionowane przez stronę.

Decyzja Dyrektora TDT została skierowana do podmiotu będącego stroną,

a więc przesłanka z art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. również nie została spełniona. Strona w sposób bezsprzeczny eksploatowała przedmiotowe urządzenie techniczne. O fakcie tym świadczy nie tylko sporządzony przez inspektora [...] protokół z 14 grudnia 2018 r., ale także list przewozowy sporządzony na potrzeby transportu Wiązki butli sygnowany przez L. Sp. z o.o. Ponadto wskazać należy, iż art. 18 ust. 1 udt, będący materialnoprawną podstawą rozstrzygnięcia w decyzji Dyrektora TDT, nie daje możliwości obarczenia odpowiedzialnością innego podmiotu niż eksploatującego dane urządzenie techniczne za naruszenie przepisów dozoru technicznego. Zauważyć przy tym należy, że przepis ten dotyczy eksploatującego - faktycznie eksploatującego - niezależnie od tego, kto jest właścicielem urządzenia technicznego. Zatem ewentualne ustalenie, że Wiązka butli stanowiła przedmiot własności innego niż strona podmiotu, nie ma wpływu na wstrzymanie eksploatacji tego urządzenia technicznego względem eksploatującego je w chwili kontroli. Zatem powyższe w sposób bezsprzeczny wskazuje, iż adresatem decyzji Dyrektora TDT jest strona. Ustalenia Ministra w tym zakresie są prawidłowe.

Decyzja Dyrektora TDT była i jest wykonalna, a więc także przesłanka z art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a. nie została spełniona. Zgodnie z art. 14 ust. 1 udt urządzenia techniczne objęte dozorem technicznym mogą być eksploatowane tylko na podstawie decyzji zezwalającej na eksploatację tych urządzeń. Przedmiotowa wiązka butli nie była eksploatowana na podstawie decyzji dopuszczającej do eksploatacji, wobec czego na podstawie art. 18 ust. 1 udt decyzją Dyrektora TDT wstrzymano eksploatację ww. urządzenia. W tym miejscu należy wskazać że art. 18 ust. 1 udt wywołuje bezpośredni skutek mający wpływ na wykonalność tej decyzji, tj. wycofanie z eksploatacji wiązki butli. W związku z powyższym nie ma jakichkolwiek wątpliwości odnośnie braku wykonalności decyzji Dyrektora TDT. Ustalenia Ministra w tym zakresie są prawidłowe.

Także wykonanie decyzji Dyrektora TDT nie wywołuje czynu zagrożonego karą (por. art. 156 § 1 pkt 6 k.p.a). Wręcz przeciwnie, to niezastosowanie się do normy art. 14 ust. 1 udt stanowi czyn zabroniony, określony w art. 63 ust. 1 udt ("Kto dopuszcza do eksploatacji urządzenie techniczne bez otrzymania decyzji organu właściwej jednostki dozoru technicznego o dopuszczeniu urządzenia do eksploatacji lub obrotu lub wbrew decyzji organu właściwej jednostki dozoru technicznego o wstrzymaniu eksploatacji lub wycofaniu z obrotu urządzenia technicznego, podlega grzywnie albo karze ograniczenia wolności").

Nie ma również podstaw do uznania, że zaskarżona decyzja zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa (art. 156 § 1 pkt 7 k.p.a).

Z tych wszystkich względów Sąd nie dopatrzył się podnoszonego w skardze rażącego naruszenia przepisów Konstytucji RP oraz umów międzynarodowych. Natomiast przekroczenie terminów załatwiania spraw przez organ, nie mogło być przedmiotem rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie, bowiem Sąd związany jest w każdej sprawie przedmi0tem zaskarżenia. W rozpoznawanej sprawie, zaskarżona została do Sądu, decyzja w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Dyrektora Transportowego Dozoru technicznego wstrzymującej eksploatację urządzenia technicznego, a nie bezczynność lub przewlekłość postępowania organu, aby możliwe było wydanie orzeczenia w żądanym przez Stronę zakresie.

Sąd oddalił wnioski dowodowe zgłoszone przez skarżącą, gdyż nie dotyczyły okoliczności istotnych dla niniejszej sprawy. Jak wskazał bowiem zasadnie organ w piśmie procesowym z 8 czerwca 2021 r. dokumenty te dotyczą sprawy, w której Wiązka butli posiadała oznaczenie π, a zatem sprawy odmiennej od niniejszej.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzeczono jak

w sentencji wyroku