Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1612/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-02-06 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 138 par. 2
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły, Sędzia WSA Tadeusz Nowak, Sędzia WSA Bożena Więch-Baranowska (spr.), Protokolant spec. Agnieszka Wrzodak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 lutego 2015 r. sprawy ze skarg (...) na decyzję (...) Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia (...) czerwca 2014 r. nr (...) w przedmiocie nakazu rozbiórki I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; III. zasądza od (...) Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz (...) kwotę 757 (siedemset pięćdziesiąt siedem) złotych oraz na rzecz (...) kwotę 757 (siedemset pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją nr [...] wydaną dnia [...] lutego 2014r. na podstawie art. 48 ust 1 w zw. z ust 4 ustawy z 7 lipca 1994r. Prawo budowlane, nakazał M. i A. M. rozbiórkę budynku gospodarczo – garażowego wybudowanego na terenie nieruchomości przy ul. [...] w W..

W uzasadnieniu decyzji organ podał, że w dniu w dniu 28 marca 2011 r. do Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego [...]wpłynęło postanowienie Nr [...] z wydziału Architektury i Budownictwa dla Dzielnicy [...] przekazujące, zgodnie z właściwością, do rozpatrzenia sprawę budowy garażu zrealizowanej w miejscu dawnej zabudowy gospodarczej na nieruchomości przy ul. [...] dz. nr [...] stanowiącej własność M. i A. M.. W trakcie oględzin przeprowadzonych przez upoważnionego przedstawiciela urzędu w dniu 8 czerwca 2011r. stwierdzono iż "na nieruchomości przy ul. [...] w W. znajduje się budynek mieszkalny jednorodzinny oraz w głębi działki w południowo - zachodnim narożu parterowy budynek gospodarczo garażowy. Budynek gospodarczo garażowy usytuowany w odległości ok. 0,20 m. od ściany budynku mieszkalnego (ściana w granicy) przy ul. [...] oraz w odległości ok. 0,20m. od ogrodzenia z posesją sąsiednią [...], oraz budynku drewnianego w granicy. Budynek jest konstrukcji stalowej blacha trapezowa, wzmocnienie konstrukcji stanowią stalowe kątowniki, elementy połączone metodą skręcaną za pomocą śrub. Budynek usytuowany na betonowym podłożu, spadek dachu budynku w kierunku własnej posesji, dach nieorynnowany, od strony wschodniej polać dachu wysunięta poza lico ściany ok 0,50m. Od strony wschodniej (el. frontowa) w ścianie budynku brama dwuskrzydłowa, na zawiasach o wymiarach ok. 3, 80m.x 2,0m. oraz drzwi konstrukcji stalowej o wymiarach ok. 1.0m.x2.0m. Budynek gospodarczo-garażowy zaopatrzony w instalację elektryczną- agregat prądotwórczy. Budynek o wymiarach ok. 5, 40m. x 5,40m wysokości około 2,40m - 2,10m. Ustalono, iż wewnątrz budynku gospodarczo- garażowego znajdują się narzędzia gospodarstwa domowego, narzędzia ogrodnicze, narzędzia warsztatowe." A.M. w trakcie oględzin poinformował, że "budynek gospodarczo- garażowy w niezmienionej formie istnieje od dnia zakupu działki od 1996 roku; od poprzedniego właściciela otrzymał jedynie projekt zagospodarowania działki oraz projekt budowlany przebudowy istniejącego budynku mieszkalnego z 22 maja 1995 roku. Na mapach budynek gospodarczo-garażowy już istnieje."

W tym samym protokole nr [...] z dnia 8 czerwca 2011 z oględzin obiektu budowlanego istnieje zapis, jak wnieśli właściciele posesji przy ul. [...] państwo M. i A. O., że: "blaszany garaż został wybudowany w narożu działki w ok. 2004 roku a w roku 2010 został on powiększony i wyposażony w urządzenia warsztatowe."

W związku z powyższym w dniu 24 czerwca 2011 r zostało wszczęte z urzędu postępowanie administracyjne w przedmiotowej sprawie. Wstępna analiza zebranej dokumentacji spowodowała prowadzenie postępowania zgodnie z przepisami ustawy Prawo z dnia 24 października 1974r. Jednakże wnikliwa analiza całego materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie a w szczególności porównanie projektu zagospodarowania działki położone przy ul. [...] z 22 maja 1995r., z wymiarami budynku stwierdzonymi w dniu 8 czerwca 2011r. w trakcie oględzin przeprowadzonych przez upoważnionego przedstawiciela Urzędu nadzoru budowlanego pozwoliła jednoznacznie stwierdzić, że przedmiotowy budynek został rozbudowany po 1995r. Budynek gospodarczy widniejący na w/w planie zagospodarowania działki posiada wymiary 5,00m x 5,00m natomiast w dniu oględzin jego wymiary wynosiły ok. 5,40m. x 5,40m. wysokości około 2,40m – 2,10m.

W świetle powyższego, postanowieniem nr [...] z dnia [...]listopada 2012r uchylono postanowienie nr [...] z dnia [...]lipca 2012r. nakładające na Państwo M. i A. M. obowiązek przedłożenia dokumentów wymaganych art. 53 i 56 ust. 1 ustawy Prawo budowlane z dnia 24 października 1974r i postanowieniem nr [...] z dnia [...]stycznia 2013r. nałożono na inwestorów obowiązek złożenia w terminie 30 dni następujących dokumentów:

1. zaświadczenia właściwego organu o zgodności wybudowanego budynku gospodarczo-garażowego, z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego,

2. czterech egzemplarzy projektu budowlanego budynku gospodarczo-garażowego zawierającego opinię techniczną w zakresie zgodności wykonania robót z przepisami techniczno-budowlanymi,

3. opinii rzeczoznawcy do spraw zabezpieczeń pożarowych dotyczącej spełnienia wymogów w zakresie ochrony przeciwpożarowej,

4. oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

Postanowienie z dnia [...] stycznia 2013r. zostało odebrane przez zobowiązanych w dniu 31 stycznia 2013r. Inwestorzy M. i A. M. nie przedłożyli w terminie dokumentów wymaganych w/w. postanowieniem.

Zgodnie z art. 48 ust. 4 "w przypadku niespełnienia w wyznaczonym terminie obowiązków, o których mowa w ust. 3, stosuje się przepis ust. 1" (tj. właściwy organ nakazuje w drodze decyzji rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę).

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego [...] uznał, iż zaistniały stan faktyczny wypełnia dyspozycję art. 48 ust. 1 ww. ustawy Prawo budowlane.

Odwołanie od powyższej decyzji wnieśli M. i A. M. podnosząc, iż organ niezasadnie zastosował tryb z art. 48 Prawa budowlanego z 1994r. w sytuacji gdy budynek będący przedmiotem postępowania powstał przed 1995 rokiem i od tej daty właściciele nie dokonali rozbudowy w/w budynku. Po rozpatrzeniu odwołania [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją nr [...]wydaną dnia [...]czerwca 2014r. na podstawie art.138 § 2 kpa uchylił w całości decyzję organu pierwszej instancji z dnia [...] lutego 2014r. oraz poprzedzające ją postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]stycznia 2013r. i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania przez organ I instancji.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podał, iż jakkolwiek ustalenia stanu faktycznego dokonane w niniejszej sprawie przez organ powiatowy nie budzą wątpliwości, to w ocenie [...]Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego kwestionowała decyzja z dnia [...] lutego 2014r. i poprzedzające ją postanowienie zostały wydane z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego, w związku z czym muszą zostać wyeliminowane z obrotu prawnego.

[...]Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem nr [...]z dnia [...]kwietnia 2014r., znak: [...], zlecił Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego [...]przeprowadzenie uzupełniającego postępowania dowodowego w zakresie: przeprowadzenia rozprawy administracyjnej celem ustalenia daty; budowy budynku gospodarczo - garażowego zlokalizowanego na terenie nieruchomości przy ul. [...] w W.(a także wyjaśnienia czy po tej dacie nie był on odbudowany, rozbudowany, nadbudowany).

W ocenie organu, materiał dowodowy znajdujący się w aktach sprawy organu powiatowego nie był wystarczający do jednoznacznego ustalenia daty budowy przedmiotowego budynku, a także określenia czy po tej dacie nie był on odbudowany, rozbudowany, nadbudowany.

W świetle powyższego, z uwagi na sprzeczne stanowiska stron postępowania co do daty dokonanej budowy w/w obiektu, organ powiatowy zobowiązany został do przeprowadzenia rozprawy. Zgodnie z art. 89 Kpa: Organ administracji publicznej przeprowadzi, z urzędu lub na wniosek strony, w toku postępowania rozprawę, w każdym przypadku gdy zapewni to przyspieszenie lub uproszczenie postępowania lub gdy wymaga tego przepis prawa. Organ powinien przeprowadzić rozprawę, gdy zachodzi potrzeba uzgodnienia interesów stron oraz gdy jest to potrzebne do wyjaśnienia sprawy przy udziale świadków lub biegłych albo w drodze oględzin.

[...]Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, iż podczas rozprawy administracyjnej wyjaśnienia poszczególnych osób winny być złożone po uprzednim pouczeniu o odpowiedzialności z art. 233 § 1 Kodeksu Karnego za fałszywe zeznania. Zdaniem tut. organu, miało to istotne znaczenie w niniejszej sprawie, z uwagi na sprzeczne stanowiska stron postępowania co do daty budowy obiektu.

W dniu 12 czerwca 2014r. wpłynął do tut. organu protokół z rozprawy przeprowadzonej przez upoważnionego przedstawiciela organu powiatowego w dniu 30 maja 2014r.

W treści w/w dokumentu wskazano, iż "Pani K. K. wezwana w charakterze strony nie żyje."

Jedną z podstawowych zasad postępowania administracyjnego wyrażoną w art. 10 § 1 Kpa jest zasada czynnego udziału stron w postępowaniu administracyjnym, w myśl której organy administracji publicznej obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Powyższe oznacza, że organ ma między innymi obowiązek ustalenia z urzędu stron danego postępowania, powiadomienia ich o wszczęciu postępowania, a także doręczenia wszystkim stronom wydanych w sprawie rozstrzygnięć.

Organ odwoławczy wskazał, że osoba fizyczna może być stroną postępowania, jeżeli ma zdolność do bycia podmiotem praw i obowiązków, tj. ma zdolność prawną. Zgodnie z przepisem art. 8 Kodeksu cywilnego zdolność prawna osoby fizycznej powstaje z chwilą narodzin, a kończy się z chwilą śmierci. Jeżeli zaś w trakcie postępowania administracyjnego strona utraciła zdolność prawną (zmarła), nie można w stosunku do niej prowadzić takiego postępowania, ani doręczać jej rozstrzygnięć zapadłych w sprawie. Organ administracji publicznej ma natomiast obowiązek podjąć odpowiednie czynności procesowe, które doprowadzą do ustalenia następców prawnych zmarłej strony postępowania, a następnie wezwać ich do udziału w sprawie, czego w niniejszej sprawie nie uczyniono na etapie postępowania prowadzonego przed organem powiatowym. Jak wynika ze zgromadzonej w niniejszej sprawie dokumentacji, skarżona decyzja nr [...] z dnia [...] lutego 2014r., jak i poprzedzające ją postanowienie nr - [...] z dnia [...] stycznia 2013r. zostały wysłane do K. K.Korespondencja kierowana do w/w strony nie była odbierana, a przesyłki zwracano do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z adnotacją: "zwrot - niedokładny adres".

Podsumowując, w razie śmierci strony organ ustala przede wszystkim możliwość wezwania spadkobierców do udziału w postępowaniu, a dopiero w wypadku negatywnego wyniku tych czynności ustala, czy nie zachodzą przesłanki do zastosowania art. 30 § 5 Kpa, a zatem czy jako strona w sprawie nie działa osoba sprawująca faktyczny zarząd majątkiem masy spadkowej, zaś wobec braku również tej osoby, czy nie został ustanowiony przez sąd kurator spadku.

W tym stanie rzeczy, w ocenie organu odwoławczego z uwagi na naruszenie przepisów postępowania, zasadnym jest uchylenie w całości decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] nr [...] z dnia [...] lutego 2014r. oraz poprzedzającego ją postanowienia nr [...] z dnia [...] stycznia 2013r. i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

Skargi na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wnieśli M. i A. M. zarzucając organowi naruszenie:

- art 28 kpa poprzez nie ustalenie kręgu stron postępowania,

- art. 138 § 2 poprzez wydanie decyzji kasacyjnej przy jednoczesnym niewykazaniu istotnego rozstrzygnięcie organu I instancji ewentualnego naruszenia przepisów postępowania przez ten organ,

- art. 7 i 77 kpa poprzez niezebranie całości materiału dowodowego niezbędnego do rozstrzygnięcia w sprawie i pomimo tego faktu dokonanie oceny, iż stan faktyczny został ustalony i w związku z powyższymi zarzutami wnoszą o uchylenie w całości zaskarżone decyzji oraz decyzji wraz postanowieniem ją poprzedzającym.

oraz M.i A. O.zarzucają organowi:

1. naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a w szczególności: - przepisów prawa budowlanego o minimalnych odległościach od granicy z nieruchomością sąsiadującą oraz o pozwoleniu na budowę,

2. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik postępowania, a w szczególności art. 2 Konstytucji, art. 6 Konwencji Europejskiej o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności, art. 6, 7, 8, 9, 10, 11, 13, 28, art. 77, 78, 79, 80, 81, 84 85 86 89 90, 95, 105, 107, 128, 138 § 2 w zw. z art. 142 i 144 K.p.a., przede wszystkim poprzez niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności sprawy oraz błędne ustalenie stanu faktycznego.

W uzasadnieniu skarg strony podniosły, że K. K. nie żyła już w chwili wszczęcia postepowania, była mieszkanką lokalu komunalnego w budynku wielorodzinnym usytuowanego przy ul. [...] nie posiadającej wspólnej granicy z działką inwestycyjną i nie spełniała nigdy kryteriów strony postepowania w rozumieniu art. 28 kpa.

W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wnosząc o je oddalenie podtrzymał argumenty podniesione w uzasadnieniu zaskarżone decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta co do zasady sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (arLi § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych - Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.).

Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to między innymi, że sąd administracyjny nie musi w ocenie legalności zaskarżonej decyzji ograniczać się tylko do zarzutów sformułowanych w skardze, ale może wadliwości kontrolowanego aktu podnosić z urzędu.

Zaskarżona decyzja została podjęta na podstawie art. 138 § 2 k.p.a., zgodnie z którym organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy.

W ocenie Sądu skorzystanie z dyspozycji powyżej zacytowanego przepisu jest możliwe jedynie wówczas gdy organ odwoławczy wykaże i uzasadni konieczność przeprowadzenia w sprawie postępowania wyjaśniającego co najmniej w znacznej części, jedynie bowiem w takiej sytuacji można stwierdzić, że konieczny do wyjaśnienia przez organ pierwsze instancji zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygniecie. W przeciwnym razie sprawę może wyjaśnić organ odwoławczy, który nie tylko kontroluje decyzję organu pierwszej instancji, lecz również ponownie rozpoznaje sprawę administracyjną.

Należy bowiem podkreślić, że obowiązkiem organu odwoławczego jest przede wszystkim ponowne wyjaśnienie i rozpatrzenie sprawy. Zgodnie z art. 15 k.p.a. postępowanie administracyjne jest dwuinstancyjne. Sprawa administracyjna jest zatem dwukrotnie rozpoznana i rozstrzygnięta, po raz pierwszy w pierwszej instancji, a następnie w drugiej instancji. Dwukrotne rozpoznanie sprawy oznacza obowiązek przeprowadzenia dwukrotnie postępowania wyjaśniającego, co zapewniają przepisy kształtujące postępowanie odwoławcze, którego przedmiotem nie jest jedynie weryfikacja decyzji organu I instancji, lecz przede wszystkim ponowne rozpoznanie sprawy administracyjnej. W wyroku z dnia 12 listopada 1992 r., wydanym w sprawie o sygnaturze akt V SA 721/92 (ONSA z 1992 r., nr 3-4, poz. 95), Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził: "Do uznania, że zasada dwuinstancyjności postępowania (art. 15 k.p.a.) została zrealizowana, nie wystarcza stwierdzenie, że w sprawie zapadły dwa rozstrzygnięcia dwóch organów różnych stopni. Konieczne jest też, by rozstrzygnięcia te zostały poprzedzone przeprowadzeniem przez każdy z organów, który wydał decyzję, postępowania umożliwiającego osiągnięcie celów, dla których postępowanie to jest prowadzone". Istota zasady dwuinstancyjności sprowadza się zatem do dwukrotnego rozpoznania i rozstrzygnięcia tożsamej pod względem przedmiotowym i podmiotowym sprawy administracyjnej. Powyższy wyrok został wprawdzie wydany, gdy art. 138 § 2 k.p.a. miał nieco inne brzmienie niż obecnie, jednak jest nadal aktualny. Zmieniając treść art. 138 § 2 k.p.a. z dniem 11 kwietnia 2011r. (ustawą z dnia 3 grudnia 2010 r. zmieniającej m.in. k.p.a. - Dz. U. z 2011 r. Nr 6, poz. 18), ustawodawca pozostawił bowiem w niezmienionym brzmieniu zarówno art. 15 k.p.a., jak i art. 136 k.p.a. Stosownie do treści tego ostatniego artykułu, organ odwoławczy jest uprawniony do przeprowadzenia dodatkowego postępowania wyjaśniającego w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie, jak również uprawniony do zlecenia przeprowadzenia tego postępowania organowi pierwszej instancji.

Zauważyć należy, że wprawdzie organ odwoławczy nie może zastępować organu I instancji w zakresie prowadzenia postępowania wyjaśniającego, niemniej jednak, na podstawie art. 136 k.p.a. może uzupełnić materiał dowodowy. Oznacza to, że przesłanki określone w art. 138 § 2 k.p.a. nie mogą być rozpatrywane samoistnie, lecz ich treść winna być interpretowana łącznie z przepisem art. 136 k.p.a., określającym granice postępowania wyjaśniającego przed organem odwoławczym, w których mieści się przeprowadzenie dowodu lub kilku dowodów. W sytuacji zatem, gdy przeprowadzenie przez organ odwoławczy postępowania na podstawie art. 136 k.p.a. umożliwiłoby prawidłowe załatwienie sprawy w postępowaniu odwoławczym, bądź też nie zachodzi konieczność przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, podjęcie decyzji kasacyjnej na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. uznać należyta równoznaczne z naruszenie tego przepisu. Ponadto przepis art. 138 § 2 k.p.a. nie będzie miał zastosowania wtedy, gdy materiał dowodowy wymagany do rozstrzygnięcia sprawy zostanie zgromadzony, a kwestią sporną będzie jego ocena.

Przyjąć zatem należy, że zastosowanie art. 138 § 2 k.p.a. wymaga nie tylko wykazania przez organ odwoławczy, że w postępowaniu przed organem I instancji doszło do naruszenia przepisów postępowania, a konieczne do wyjaśnienia okoliczności mają istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, ale także wykazania wpływu tych okoliczności na rozstrzygnięcie oraz potwierdzenia, że konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy nie mieści się w graniach wyznaczonych treścią art. 136 k.p.a., tj. że przeprowadzenie dodatkowego postępowania wyjaśniającego przez organ odwoławczy nie jest wystarczające do rozstrzygnięcia sprawy. Ocena organu w tym zakresie powinna zaś znaleźć wyraz w uzasadnieniu decyzji. Wskazanie w uzasadnieniu okoliczności wyczerpujących przesłanki z art. 138 § 2 k.p.a., a także wyjaśnienie przyczyn niezastosowania art. 136 k.p.a., służy wypełnieniu dyspozycji art. 107 § 3 k.p.a., określającego wymogi dla uzasadnienia faktycznego decyzji oraz realizacji wynikającej z art. 11 k.p.a. zasady przekonywania. Zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a. organ jest zobowiązany do wyjaśnienia zasadności przesłanek, którymi kierował się przy załatwieniu sprawy, natomiast ocenie Sądu kontrolującego prawidłowość podjętego rozstrzygnięcia, podlegają jego motywy wskazane w uzasadnieniu wydanej decyzji.

W rozpoznawane sprawie organ odwoławczy uznał, że materiał zebrany w sprawie przez organ I instancji został prawidłowo zgromadzony. Uznał, że koniecznym jest uchylenie decyzji organu I instancji bowiem organ ten naruszył przepis art. 10 § 1 kpa poprzez uniemożliwienie następcom prawnym strony – K. K. czynnego udziału w postepowaniu.

Bezpornym jest, iż w sytuacji gdy organ odwoławczy stwierdzi, że w postepowaniu pierwszoinstancyjnym pominięto wszystkie strony postepowania – nie jest możliwe uzupełnienie tej wady przed organem odwoławczym.

Jednakże, po to aby uchylić naruszenie w/w przepisu art. 10 § 1 kpa organ odwoławczy powinien dokonać jednoznacznych ustaleń.

W rozpoznawanej sprawie takich ustaleń nie dokonano, nie ustalono daty śmierci K. K., nie ustalono też czy miała ona przymiot strony w postepowaniu przed organem I instancji, a co za tym idzie czy jej następcy prawni mają interes prawny do występowania w sprawie i czy w związku z tym można zarzucić organowi I instancji naruszenie art. 10 kpa.

Dokonanie powyższych ustaleń, jest szczególnie konieczne wobec zgodnych twierdzeń tak skarżących jak i uczestników postepowania, iż K. K. zmarła przed wszczęciem postepowania administracyjnego w niniejszej sprawie, oraz, iż nie miała przymiotu strony w tym postępowania bowiem nie była właścicielką sąsiedniej działki a jedynie najemcą lokalu komunalnego.

Ponownie rozpatrując sprawę organ będzie zobowiązany uwzględnić powyższe uwagi Sądu.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt 1c i art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270), orzekł jak w sentencji wyroku.