Wyrok NSA, sygn. akt I SA 531/02
NSA w Warszawie (przed reformą)
Data orzeczenia: 2002-09-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 614  Oświata, szkolnictwo wyższe, nauka, działalność badawczo-rozwojowa i archiwa
Powołane przepisy: article: art. 155
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz. 1071
law: Obwieszczenie Prezesa Rady Ministrów z dnia 9 października 2000 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego.
Teza: Określenie w decyzji administracyjnej terminu ważności powoduje, że taka decyzja wygasa z upływem terminu, na który została wydana. W takim przypadku nie wydaje się decyzji stwierdzającej wygaśnięcie decyzji określającej termin ważności. Po wygaśnięciu decyzji, czyli upływie terminu jej ważności, jej zmiana w trybie art. 155 Kpa jest niedopuszczalna.

TEZY

Określenie w decyzji administracyjnej terminu ważności powoduje, że taka decyzja wygasa z upływem terminu, na który została wydana. W takim przypadku nie wydaje się decyzji stwierdzającej wygaśnięcie decyzji określającej termin ważności. Po wygaśnięciu decyzji, czyli upływie terminu jej ważności, jej zmiana w trybie art. 155 Kpa jest niedopuszczalna.


SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu sprawy ze skargi Józefa D. na decyzję Ministra Edukacji Narodowej z dnia 26 września 2000 r. (...) w przedmiocie odmowy przedłużenia terminu ważności zezwolenia na utworzenie uczelni - stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Ministra Edukacji Narodowej z dnia 25 lipca 2000 r. (...).


UZASADNIENIE

Minister Edukacji Narodowej decyzją z dnia 26 września 2000 r. (...) utrzymał w mocy swoją decyzję z dnia 25 lipca 2000 r. (...), którą odmówił zmiany ostatecznej decyzji z dnia 6 czerwca 1994 r., (...), zmienionej decyzją z dnia 23 września 1997 r. (...), w części dotyczącej okresu ważności zezwolenia na utworzenie Wyższej Szkoły Technicznej w L.

W uzasadnieniu decyzji Minister Edukacji Narodowej przytoczył następujące ustalenia faktyczne i prawne:

Założycielami wymienionej uczelni są dwie osoby fizyczne: Józef D. i Wojciech Z. Wniosek o przedłużenie terminu ważności zezwolenia na utworzenie Wyższej Szkoły Technicznej w Legnicy każdy z nich złożył odrębnie, przy czym wnioski te wzajemnie się nie uzupełniały, a wręcz przeciwnie, kolidowały ze sobą. Wojciech Zamojski w swoim wniosku z dnia 20 sierpnia 1999 r. jednoznacznie stwierdził, że nie uzupełnienia wcześniej złożonego wniosku Józefa D.

W rezultacie przyjąć należało, że założyciele wspólnego wniosku nie złożyli. Nie można tym samym uznać, że strony wyraziły zgodę na zmianę ostatecznej decyzji w trybie art. 155 Kpa, gdyż każdy z założycieli wnioskował o jej zmianę z pominięciem drugiego. Żaden z nich nie może zaś odrębnie korzystać z uprawnień założyciela uczelni.

Poza tym brak podstaw do przyjęcia, że za zmianą decyzji przemawia interes społeczny. Uczelnia bowiem, między innymi na skutek braku współdziałania założycieli, działa niezgodnie z przepisami prawa. Wezwanie założycieli pismem z dnia 27 lipca 1999 r. do usunięcia nieprawidłowości w działaniu uczelni nie odniosło rezultatu. Dopiero po upływie terminu ważności zezwolenia na utworzenie uczelni, pismem z dnia 9 lutego 2000 r. Józef D. przedstawił informację o rozpoczęciu likwidacji zamiejscowych grup studenckich.

Józef D. powyższą decyzję Ministra Edukacji Narodowej z dnia 26 września 2000 r. zaskarżył do Naczelnego Sądu Administracyjnego. W skardze wniósł o jej uchylenie, zarzucając niewyjaśnienie sprawy i tym samym naruszenie przepisów postępowania administracyjnego. Nadto zarzucił naruszenie art. 91 ust. 3 ustawy z dnia 26 czerwca 1997 r. o wyższych szkołach zawodowych i art. 15 ust. 1 i 3 oraz art. 20 ustawy z dnia 12 września 1990 r. o szkolnictwie wyższym. Minister Edukacji Narodowej w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i potrzymał argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 i art. 21 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ Sąd ten sprawuje, w zakresie swojej właściwości, kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonych aktów lub czynności organów administracji publicznej. Jego kontrola sprowadza się do wyjaśnienia, czy organy administracji w toku rozpoznawania sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Czyni to - niezależnie od zarzutów i zakresu żądań zgłoszonych w skardze /art. 51 powołanej ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym/ - według wynikającego z akt sprawy stanu faktycznego oraz stanu prawnego z dnia wydania decyzji. Wychodząc z powyższego założenia, należy stwierdzić, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Przede wszystkim należy podkreślić, że wniosek skarżącego z dnia 15 marca 1999 r. zawierał żądanie zmiany decyzji z dnia 6 czerwca 1994 r. o udzieleniu zezwolenia na utworzenie uczelni niepaństwowej /zmienionej decyzją z dnia 23 września 1997 r./. Chodziło więc o zmianę decyzji ostatecznej, na mocy której strona nabyła prawo. Decyzja ta określała bowiem między innymi termin ważności zezwolenia. Opiewało ono na okres pięciu lat, tj. do dnia 30 września 1999 r. /Określenie w decyzji administracyjnej terminu ważności powoduje, że taka decyzja wygasa z upływem terminu, na który została wydana. W takim wypadku nie wydaje się decyzji stwierdzającej wygaśnięcie decyzji określającej termin ważności zezwolenia. Jest to zbędne ponieważ z upływem określonego w decyzji czasu dochodzi automatycznie do usunięciu jej z obrotu prawnego. Ażeby zapobiec wystąpieniu tego rodzaju skutku należałoby w postępowaniu nadzwyczajnym, określonym w art. 155 Kpa, doprowadzić do zmiany decyzji za zgodą stron. Jednakże zmiana w tym trybie może mieć miejsce dopóty, dopóki owa decyzja znajduje się jeszcze w obrocie prawnym. Po wygaśnięciu decyzji, czyli upływie terminu jej ważności, zmiana jest niedopuszczalna./

Minister Edukacji Narodowej zaskarżoną decyzję i decyzję ją poprzedzającą wydał w postępowaniu nadzwyczajnym, przeprowadzonym w trybie art. 155 Kpa. Ich przedmiotem była decyzja, która wygasła w dniu 30 września 1999 r. Tym samym zaskarżone decyzje uznać trzeba za rażąco naruszające prawo - art. 156 par. 1 pkt 2 Kpa.

Dlatego też mając powyższe na względzie - na podstawie art. 22 ust. 1 pkt 2 i ust. 3 oraz art. 55 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ - Sąd orzekł, jak w sentencji.