Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 250/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2022-08-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 18i par 7, par 1 pkt 1 i par 5
journal: Dz.U. 2020 poz 1427
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - t.j.
article: art. 141 par 1
journal: Dz.U. 2021 poz 735
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bożena Kasprzak Sędziowie: Sędzia NSA Paweł Janicki (spr.) Asesor WSA Grzegorz Potiopa po rozpoznaniu w dniu 11 sierpnia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi T. S. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z dnia 28 stycznia 2022 r. nr 1001-IEW-3.720.10.2021.7.U17.JH w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności sprzeciwu w sprawie zagrożenia ujawnienia w RNP należności pieniężnej w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2015 rok oddala skargę.


UZASADNIENIE

Pismem z 24 lutego 2022 r. T. S. wniósł do sądu administracyjnego skargę na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z 28 stycznia 2022 r. w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności sprzeciwu w sprawie zagrożenia ujawnienia w RNP należności pieniężnej w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2015 rok.

Z akt sprawy wynika, że decyzją z 17 lipca 2020 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w P. określił podatnikowi zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2015 rok w kwocie 89.939,00 zł. Następnie Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Łodzi, decyzją nr 1001-I0D-1.4102.36.2020.16/FJ/U17 uchylił w całości decyzję organu pierwszej instancji i określił zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2015 rok w kwocie 72.979,00 zł. Wyrokiem z 5 stycznia 2022 r. sygn. akt I SA/Łd 473/21 WSA w Łodzi oddalił skargę podatnika.

Zawiadomieniem z 15.06.2021 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w P. poinformował stronę o zagrożeniu ujawnieniem w Rejestrze Należności Publicznoprawnych danych, o których mowa w art. 18b § 2 u.p.e.a., a dotyczących należności w podatku dochodowym za rok 2015 w kwocie 72.979,00 zł. Łączna kwota odsetek za zwłok na dzień wystawienia zawiadomienia wynosiła 15.355,00 zł.

Pismem nr z 6.08.2021 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w P.- w związku z wątpliwościami co do treści pisma strony z 27 czerwca 2021 r. - wezwał T. S. do określenia, czy ww. pismo stanowi sprzeciw w sprawie zagrożenia ujawnienia w rejestrze. Jednocześnie organ pouczył stronę, że w przypadku braku odpowiedzi na wezwanie, pismo zostanie potraktowane jako sprzeciw w sprawie zagrożenia ujawnienia w rejestrze i rozpatrzony w oparciu o posiadany materiał dowodowy. W odpowiedzi podatnik, pismem z 19 sierpnia 2021 r. wskazał, że kwestionuje całość należności pieniężnej wraz z odsetkami.

Po dokonaniu analizy zebranego w sprawie materiału dowodowego Naczelnik Urzędu Skarbowego w P. postanowieniem z 7.09.2021 r. na podstawie art. 18i § 7 u.p.e.a. stwierdził niedopuszczalność sprzeciwu zgłoszonego w sprawie zagrożenia ujawnieniem w Rejestrze Należności Publicznoprawnych, należności pieniężnej w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2015 r., wynikającej z decyzji z 4.03.2021 r.

W wyniku rozpatrzenia wniesionego przez stronę zażalenia wskazanym na wstępie postanowieniem z 28 stycznia 202 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Łodzi utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. W uzasadnieniu wydanego rozstrzygnięcia organ odwołując się do treści art. 134 oraz art. 144 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 18a § 1, art. 18b § 1, art. 18i §1 pkt 1 i art. 18i § 7 u.p.e.a. organ podzielił stanowisko wyrażone w postanowieniu I instancji wskazując, że jeżeli okoliczność, na której oparto sprzeciw, jest lub była przedmiotem rozpatrzenia w odrębnym postępowaniu administracyjnym, podatkowym lub sądowym albo zobowiązany kwestionuje w całości lub w części wymagalność należności pieniężnej z uwagi na jej wysokość ustaloną lub określoną w decyzji, postanowieniu lub innym orzeczeniu, od którego przysługują środki zaskarżenia, wierzyciel wydaje postanowienie o niedopuszczalności zgłoszonego sprzeciwu. Unormowanie to uniemożliwia powtórne kwestionowanie okoliczności, które były już wcześniej przedmiotem rozpoznania w odrębnym postępowaniu co do meritum. Jak wynika z akt sprawy, postanowienie organu pierwszej instancji w niniejszej sprawie wydane zostało na podstawie art. 18i § 7 u.p.e.a. Naczelnik Urzędu Skarbowego w P. stwierdził, że okoliczność na której oparto sprzeciw była już przedmiotem rozpatrzenia w postępowaniu wymiarowym. W obowiązującym stanie prawnym, żaden przepis k.p.a. nie przewiduje możliwości zaskarżenia postanowienia o niedopuszczalności zgłoszonego sprzeciwu, co oznacza, że zażalenie na takie postanowienie nie przysługuje. Organ wyjaśnił, że w sprawie znajdzie zastosowanie art. 112 k.p.a., zgodnie z którym błędne pouczenie w decyzji, co do prawa odwołania lub skutków zrzeczenia si odwołania albo wniesienia powództwa do sądu powszechnego lub skargi do sądu administracyjnego nie może szkodzi stronie, która zastosowała si do tego pouczenia (w związku z art. 126 k.p.a. stosowany odpowiednio do postanowień). Warunkiem jednak zastosowania wyżej powołanej podstawy prawnej, jest istnienie w obrocie prawnym możliwości zaskarżenia danego rozstrzygnięcia. W konsekwencji organ wyjaśnił, że w niniejszej sprawie wystąpiło niedopuszczalność zażalenia na postanowienie Naczelnik US w P. z 7 września 2021 r., którym stwierdzono niedopuszczalność sprzeciwu z 27.06.2021 r. w sprawie zagrożenia ujawnieniem w Rejestrze Należności Publicznoprawnych należności pieniężnej podatnika w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2015 rok.

W skardze do sądu administracyjnego (zatytułowanej zażalenie) podatnik wskazał, że ponownie kwestionuje wysokość należności pieniężnej wraz odsetkami i wniósł o uchylenie postanowienia (decyzji) z 28 stycznia 2022 r.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje.

Skarga nie jest uzasadniona.

Zgodnie z art. 18i § 1 pkt 1 i § 5 u.p.e.a. zobowiązanemu przysługuje prawo wniesienia sprzeciwu w sprawie zagrożenia ujawnieniem w rejestrze, wyłącznie w przypadku, gdy zobowiązany kwestionuje istnienie lub wysokość należności pieniężnej lub odsetek z tytułu niezapłacenia jej w terminie.

Jak wynika z § 7 cytowanego przepisu, jeżeli okoliczność, na której oparto sprzeciw, jest lub była przedmiotem rozpatrzenia w odrębnym postępowaniu administracyjnym, podatkowym lub sądowym albo zobowiązany kwestionuje w całości lub w części wymagalność należności pieniężnej z uwagi na jej wysokość ustaloną lub określoną w decyzji, postanowieniu lub innym orzeczeniu, od którego przysługują środki zaskarżenia, wierzyciel wydaje postanowienie o niedopuszczalności zgłoszonego sprzeciwu.

W rozpoznawanej sprawie okolicznością, na której skarżący oparł sprzeciw było kwestionowanie przez niego określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2015 w drodze decyzji wymiarowych organów obu instancji podatkowej.

Godzi się zatem zauważyć, że w dacie składania sprzeciwu opisana wyżej należność publicznoprawna była wymagalna i wynikała z ostatecznej decyzji podatkowej. Jedynie na marginesie podnieść należy, że na podstawie wyroków WSA w Łodzi z dnia 5 stycznia 2022r., sygn. akt I SA/Łd 473/21 i NSA z dnia 14 czerwca 2022r. sygn. akt II FSK 363/22 akceptujących stanowisko organów podatkowych rozstrzygnięcie to zyskało także walor prawomocności.

Tak więc oczywista staje się konstatacja, że wysokość zobowiązania w podatku dochodowym za rok 2015 została określona w odrębnym postępowaniu podatkowym w drodze ostatecznej decyzji, wobec czego organ stał się uprawniony do zastosowania cytowanego wyżej art. 18i § 7 u.p.e.a. i wydania postanowienia o niedopuszczalności zgłoszonego sprzeciwu.

Przepisy u.p.e.a, nie przewidują możliwości złożenia na wydane w tym trybie postanowienie zażalenia. Przepis art. 18t u.p.e.a. w zakresie nieuregulowanym, odsyła do stosowania przepisów K.p.a. Stosownie zatem do art. 18t u.p.e.a. do postanowień w przedmiocie sprzeciwu oraz do zażaleń zastosowanie będą miały przepisy K.p.a.

Zgodnie z art. 141 § 1 K.p.a., na wydane w toku postępowania postanowienia służy stronie zażalenie, gdy kodeks tak stanowi. W obowiązującym stanie prawnym, żaden przepis K.p.a. nie przewiduje możliwości zaskarżenia postanowienia o niedopuszczalności zgłoszonego sprzeciwu, co oznacza, że zażalenie na takie postanowienie nie przysługuje. Wyłączenie przez ustawodawcę możliwości wniesienia zażalenia na określone rodzaje postanowień, stanowi przesłankę niedopuszczalności zażalenia. Przesłanka ta wystąpiła w niniejszej sprawie.

Ponownie jedynie na marginesie podnieść należy, że błędne pouczenie o prawie złożenia zażalenia na postanowienie z 7 września 2021r. nie ma charakteru prawotwórczego i nie tworzy po stronie skarżącego uprawnienia do złożenia takiego zażalenia.

W ocenie Sądu prawidłowo organ stwierdził, że w świetle art. 18i § 7 u.p.e.a., jeżeli okoliczność, na której oparto sprzeciw, jest lub była przedmiotem rozpatrzenia w odrębnym postępowaniu administracyjnym, podatkowym lub sądowym albo zobowiązany kwestionuje w całości lub w części wymagalność należności pieniężnej z uwagi na jej wysokość ustaloną lub określoną w decyzji, postanowieniu lub innym orzeczeniu, od którego przysługują środki zaskarżenia, wierzyciel wydaje postanowienie o niedopuszczalności zgłoszonego sprzeciwu.

Sąd wyjaśnia, że środek zaskarżenia, w postaci zażalenia, wynikający, z art. 18i u.p.e.a. zatytułowanym "Sprzeciw", zawartym w rozdziale 1a, regulującym: Rejestr Należności Publicznoprawnych, przysługuje, wyłącznie na postanowienie wierzyciela o odmowie uwzględnienia sprzeciwu (art. 18i § 13 u.p.e.a.), które w rozpoznawanej sprawie nie zapadło. Zażalenie wnosi się do organu odwoławczego za pośrednictwem wierzyciela, który wydał zaskarżone postanowienie. Zgodnie § 14 od postanowienia w przedmiocie rozpoznania zażalenia, o którym mowa w § 13, przysługuje skarga do wojewódzkiego sądu administracyjnego.

Sąd uznał zatem, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż nie doszło do naruszenia przepisów u.p.e.a. w związku z przepisami K.p.a.

Mając na uwadze wszystkie powyższe okoliczności i nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.

Ake.