Postanowienie WSA w Poznaniu, sygn. akt III SA/Po 1153/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2016-11-29 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 § 3
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Szymon Widłak po rozpoznaniu w dniu [...] listopada 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. L. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] września 2016 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji


UZASADNIENIE

Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wpłynęła skarga J. L. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] września 2016r. w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry.

W złożonej skardze skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji z uwagi na oczywiste naruszenie przepisów prawa.

W uzasadnieniu wniosku skarżący wskazał, że przymusowa realizacja decyzji mogłaby spowodować szkodę o nieodwracalnych skutkach. Wykonanie utrzymanej w mocy decyzji organu I instancji, dotkniętej poważnymi wadami, oznaczałoby konieczność zapłaty olbrzymiej kary pieniężnej, którą skarżący nie dysponuje. Skarżący podkreślił, że skutkowałoby to wszczęciem postępowania egzekucyjnego i naraziło skarżącego na niepotrzebne koszty i niedogodności. Skarżący podał, że na poparcie swych twierdzeń przedkłada dokumenty obrazujące jego sytuację finansową, które wskazują jednoznacznie na to, iż brak wstrzymania wykonania decyzji skutkować będzie realnym zagrożeniem dla sytuacji finansowej skarżącego i wiążącą się z tym znaczną szkodą. Skarżący podkreślił nadto, że osiągane przez niego dochody nie dają możliwości uiszczenia wymaganej zaskarżoną decyzją kwoty, bez jednoczesnego spowodowania poważnych trudności, jak też istotnego uszczerbku w stanie majątkowym, a tym samym w codziennym funkcjonowaniu.

Do skargi skarżący załączył wyciąg z rachunku bankowego za okres od lipca do października 2016 r., informację o wysokości dochodu za 2015 rok, dwie umowy najmu lokalu mieszkalnego, harmonogram spłat kredytu hipotecznego, decyzję z sprawie wymiaru podatku od nieruchomości i oświadczenie, że skarżący jest właścicielem nieruchomości obciążonej kredytem hipotecznym oraz że nie ma nikogo na swoim utrzymaniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

W myśl zasady wyrażonej w art. 61 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016, poz. 718 – dalej P.p.s.a.), wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Wyjątkiem od tej ogólnej reguły jest ustanowiona dla sądu, w ściśle określonych przypadkach, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a., możliwość udzielenia stronie ochrony tymczasowej poprzez wstrzymanie wykonania aktu lub czynności w całości lub w części, chyba że ustawa szczególna wyłącza tę możliwość.

Z uwagi na treść normatywną powyższych przepisów należy stwierdzić, iż wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu może nastąpić wyłącznie w wyniku złożonego przez skarżącego wniosku oraz w granicach luzu decyzyjnego przyznanego sądowi przez ustawodawcę, wyznaczonego zakresem znaczeniowym przesłanek sformułowanych w art. 61 § 3 P.p.s.a., tj. zaistnieniem niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Zaznaczyć należy, że chodzi tu o taką szkodę (majątkową lub niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego.

Żądając wstrzymania wykonania decyzji, skarżący ma zatem obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 listopada 2006 r., sygn. akt II FZ 585/06, publ. orzeczenia.nsa.gov.pl).

Analiza uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz dokumentacji znajdującej się w aktach sprawy nie pozwala, w okolicznościach niniejszej sprawy, na wstrzymanie wykonania decyzji i uznanie, że uiszczenie [...] zł kary pieniężnej, stwarza dla skarżącego realne niebezpieczeństwo wyrządzenia mu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Odnosząc się do argumentacji wniosku wyjaśnić należy, że sama możliwość zastosowania środków egzekucyjnych do przychodów z prowadzenia działalności gospodarczej nie przemawia za udzieleniem ochrony tymczasowej.

Przychód z działalności gospodarczej skarżącego za rok 2015 wyniósł [...] zł. W tym samym czasie skarżący wydatkował na koszty prowadzenia tej działalności [...] zł. Skarżący osiąga więc dochód z prowadzonej działalności gospodarczej. Porównanie wskazanych powyżej wartości nie uzasadnia stanowiska o realnym zagrożeniu upadłością prowadzonej działalności gospodarczej na skutek obowiązku uiszczenia kwoty [...]zł.

Wskazać zatem należy, że skoro działalności gospodarcza przynosi zysk, to sam fakt wszczęcia postępowania egzekucyjnego i prowadzenia egzekucji będzie bezpośrednim skutkiem postawy zobowiązanego, który nie podejmuje próby dobrowolnego uiszczenia ciążących na nim należności publicznoprawnych.

Niemniej nawet na etapie prowadzenia postępowania egzekucyjnego skarżący posiada ochronę prawną z mocy prawa oraz ochronę prawną warunkowaną rozstrzygnięciem organu administracji publicznej, które umożliwia zachowanie i prowadzenie działalności gospodarczej pomimo stosowania środków egzekucyjnych.

Instytucja ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym nie może być traktowana, jako zapora przed prowadzeniem postępowania egzekucyjnego, którą uzasadnia potrzeba wydatkowania środków pieniężnych na inne zobowiązania, w tym cywilnoprawne. Prawna możliwość udzielania ochrony tymczasowej nie została ustanowiona po to, aby zaspokajać potrzebę priorytetowo traktowania zobowiązań, które strona ma wolę uiszczać pomimo tego, że nie znajdują one pokrycia w deklarowanych przez nią dochodach.

Za odmową udzielanie ochrony tymczasowej przemawia także udokumentowana w aktach sprawy wysokość przychodu skarżącego za lipiec-październik 2016 roku oraz fakt, że wynajmuje on dwa mieszkania i dodatkowo posiada nieruchomość w miejscowości [...] Posiada zatem stałe przychody z różnych źródeł.

Również fakt posiadania przez skarżącego innych zobowiązań nie może prowadzić do wniosku, że mogą one być zaspokojone kosztem należności wobec Skarbu Państwa. Potrzeba wydatkowania posiadanych środków na zaspokojenie zobowiązań kredytowych nie może być priorytetowo traktowana przed obowiązkiem uiszczenia należnego podatku i innych należności wobec Skarbu Państwa, które to należności powinny być zaspokojone w pierwszej kolejności.

W ocenie Sądu nawet fakt wyegzekwowania określonej kwoty przed rozpoznaniem skargi i ewentualne jej uwzględnienie nie wywołuje nieodwracalnych skutków, bowiem w takim wypadku wskazana zaskarżoną decyzją należność zostanie stronie zwrócona. Podkreślić należy, że utrata płynności finansowej czy uszczuplenie stanu finansowego nie jest wystarczającą przesłanką wstrzymania wykonania ostatecznej decyzji administracyjnej. Faktu egzekwowania obowiązku pieniężnego wynikającego z zaskarżonej decyzji, nawet przy uwzględnieniu sytuacji materialnej strony, nie można utożsamiać z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody czy spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (zob. postanowienie NSA z dnia 17 września 2014 r., sygn. akt I OZ 737/14; LEX nr 1529107). Każda bowiem decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie jest to więc sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym, gdyż w razie uwzględnienia przez sąd skargi i uchylenia decyzji można otrzymać zwrot uiszczonej kwoty (por. postanowienie NSA z dnia 29 listopada 2013 r., sygn. akt II GZ 684/13; LEX nr 1432682 – powołane orzeczenia dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

W konsekwencji, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., Sąd postanowił jak w sentencji.