Postanowienie WSA w Gdańsku, sygn. akt III SA/Gd 23/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2009-03-03 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6193 Funkcjonariusze Straży Granicznej
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Komendant Straży Granicznej
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3 par.2, art. 5, art. 58 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: par. 8 ust. 7
journal: Dz.U. 2002 nr 86 poz 787
law: ROZPORZĄDZENIE MINISTRA SPRAW WEWNĘTRZNYCH I ADMINISTRACJI z dnia 17 czerwca 2002 r. w sprawie okresowego opiniowania  funkcjonariuszy Straży Granicznej.
article: art. 104
journal: Dz.U. 1980 nr 9 poz 26
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Felicja Kajut po rozpoznaniu w dniu 3 marca 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. J. na decyzję Komendanta Morskiego Oddziału Straży Granicznej z dnia 29 października 2008 r. nr [...] w przedmiocie opinii służbowej postanawia odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

W dniu 19 stycznia 2009 r. r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wpłynęła skarga W. J. na decyzję Komendanta Morskiego Oddziału Straży Granicznej nr [...] wydaną w oparciu o § 8 ust. 6 pkt 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administarcji z dnia 17 czerwca 2002 r. w sprawie okresowego opiniowania funkcjonariuszy Straży Granicznej (Dz. U. Nr 86, poz. 787 ze zm.).

W odpowiedzi na skargę Komendant Morskiego Oddziału Straży Granicznej wniósł o jej oddalenie jako bezzasadnej, względnie o odrzucenie skargi z uwagi na brak właściwości sądu administracyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Skarga podlega odrzuceniu gdyż zainicjowana sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego.

Kontrola działalności administracji publicznej sprawowana przez sądy administracyjne nie jest określona klauzulą generalną.

Obejmuje zaś - w myśl art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - orzekanie w sprawach skarg na:

1) decyzje administracyjne,

2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty,

3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie,

4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa,

5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego

i terenowych organów administracji rządowej,

6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone

w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej,

7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego,

8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4.

Co nadto istotne, w świetle art. 5 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sądy administracyjne nie są właściwe w sprawach:

1) wynikających z nadrzędności i podległości organizacyjnej w stosunkach między organami administracji publicznej;

2) wynikających z podległości służbowej między przełożonymi i podwładnymi;

3) odmowy mianowania na stanowiska lub powołania do pełnienia funkcji w organach administracji publicznej, chyba że obowiązek mianowania lub powołania wynika z przepisów prawa,

4) wiz wydawanych przez konsulów.

Dokonanie oceny decyzji utrzymującej w mocy opinię służbową dotyczącą konkretnego funkcjonariusza uprawnia do wskazania, że nie należy ona do form działania administracji publicznej wymienionych w art. 3 § 2 w/w ustawy poddanych kognicji sądu administracyjnego.

Nie można tym samym podzielić odmiennej opinii pełnomocnika skarżącego zawartej we wniesionej skardze, w świetle której w sprawie mamy do czynienia z ostateczną decyzją administracyjną.

W orzecznictwie sądowoadministarcyjnym jak i w doktrynie prawa administracyjnego przyjmuje się, że przez decyzję administracyjną należy rozumieć władcze rozstrzygnięcie organu administracji publicznej czy tzw. organu administrującego rozstrzygające konkretną sprawę administracyjną i będące finalnym aktem stosowania normy prawa materialnego.

Decyzja wydawana w następstwie rozpatrzenia odwołania od okresowej opinii służbowej nie posiada w/w cech gdyż jest aktem o charakterze stricte wewnętrznym. Tym samym nie stanowi decyzji administracyjnej rozstrzygającej konkretną sprawę administracyjną co do istoty (por. w tej materii wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 marca 1994 r., II SA 2604/93, publ. OSP/6/124 postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 24 października 2006 r., II SA/Go 526/06, nie publ.).

Użycie w § 8 ust. 7 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 czerwca 2002 r. w sprawie okresowego opiniowania funkcjonariuszy Straży Granicznej sformułowania "[...] wydać decyzję [...]" nie może przemawiać, że mamy w tym wypadku do czynienia z decyzją administracyjną. Użycie takiej czy innej nazwy nie może bowiem determinować charakteru prawnego danego aktu jako decyzji administracyjnej. Istotne jest bowiem aby - zgodnie z art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego – był to akt rozstrzygający merytorycznie indywidualną sprawę należącą do właściwości organu administracji publicznej (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia z dnia 18 października 1985 r., II CR 320/85, publ. OSNC 1986/10/158).

W rozpatrywanym wypadku z takim aktem nie mamy do czynienia.

Wobec powyższego Sąd, na podstawie przepisu art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.