Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 444/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-01-12 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych, zabezpieczenie zobowiązań podatkowych
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 18, art. 54 par. 1, 5 i 6, art. 166b, art. 72 par. 1-4, art. 164 par. 4
journal: Dz.U. 2016 poz 599
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jednolity
article: art. 138 par. 1 pkt 1, art. 144, art. 124 par. 1 i 2
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Matylda Arnold-Rogiewicz, Sędziowie sędzia WSA Agnieszka Olesińska (sprawozdawca), sędzia WSA Jarosław Trelka, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 12 stycznia 2018 r. sprawy ze skargi K. K. na postanowienie Ministra Rozwoju i Finansów z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...] w przedmiocie skargi na czynności egzekucyjne oddala skargę.


UZASADNIENIE

Minister Rozwoju i Finansów (dalej także: "Minister" lub "organ odwoławczy") postanowieniem z [...] listopada 2016 r. po rozpatrzeniu zażalenia K. K. (dalej także: "Skarżący", "Zobowiązany" lub "Strona") na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. (dalej także: "organ I instancji", "DIS") z dnia [...] stycznia 2016 r. w przedmiocie oddalenia skargi na czynność zabezpieczającą zajęcia wynagrodzenia za pracę w H. S.A., dokonaną przez Naczelnika Urzędu Skarbowego W. zawiadomieniem z 10 listopada 2015 r. Nr [...] - utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji.

Postanowienia zostały wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Naczelnik Urzędu Skarbowego w B., w dniu 23 października 2015 r. wystawił wobec Skarżącego zarządzenia zabezpieczenia od Nr [...] do nr [...], obejmujące należności z tytułu podatku od towarów i usług za okres od 2,3,4,6,8,9,10,12/2010 r. i przekazał je do realizacji Naczelnikowi Urzędu Skarbowego W.. Podstawą prawną obowiązku było orzeczenie Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. z dnia [...] października 2015 r.

Zawiadomieniem z 10 listopada 2015 r. organ egzekucyjny dokonał zajęcia zabezpieczającego wynagrodzenia za pracę w H. S.A. Zawiadomienie o zajęciu doręczono Zobowiązanemu 2 grudnia 2015 r., natomiast dłużnik zajętej wierzytelności odebrał zawiadomienie 12 listopada 2015 r.

Odpisy zarządzeń zabezpieczenia doręczono Zobowiązanemu razem z zawiadomieniem z 10 listopada 2015 r. o zajęciu zabezpieczającym wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego w P. S.A.

Naczelnik Urzędu Skarbowego w B. pismem z 9 grudnia 2015 r. przekazał Naczelnikowi Urzędu Skarbowego W. wystawione na Skarżącego tytuły wykonawcze obejmujące należności z tytułu podatku od towarów i usług za 2010 r. zabezpieczone uprzednio na podstawie zarządzeń zabezpieczenia.

Zawiadomieniami z 11 grudnia 2015 r. organ egzekucyjny poinformował Skarżącego, że w związku z orzeczeniem z 8 grudnia 2015 r. (decyzja określająca), któremu nadano rygor natychmiastowej wykonalności oraz wystawieniem w dniu 9 grudnia 2015 r. tytułów wykonawczych o nr od [...] do [...], zajęcia zabezpieczające w postaci zajęcia zabezpieczającego wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego w P. S.A. oraz zajęcia zabezpieczające wynagrodzenia za pracę w H. S.A. w upadłości likwidacyjnej, dokonane na podstawie zawiadomień z 10 listopada 2015 r., przekształciły się w zajęcia egzekucyjne. O powyższym poinformowano również P. S.A. i H. S.A. w upadłości likwidacyjnej. W załączeniu do zawiadomienia z 11 grudnia 2015 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego W. przesłał Zobowiązanemu odpisy tytułów wykonawczych.

Pismami z 31 października 2015 r. Skarżący złożył zarzuty na podstawie art. 33 § 1 pkt 1, 2, 3, 6, 10 w zw. z art. 166b ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2016r., poz. 599 ze zm., dalej u.p.e.a.) w sprawie prowadzenia postępowań zabezpieczających przez Naczelnika Urzędu Skarbowego W..

Skarżący pismem z 9 grudnia 2015 r. złożył skargę na czynności zabezpieczające polegające na zajęciu zabezpieczającym wynagrodzenia za pracę w H. S.A. dokonanego zawiadomieniem z 10 listopada 2015 r. Strona zarzuciła organowi egzekucyjnemu naruszenie art. 72 § 1-4 w zw. z art. 164 § 4 u.p.e.a. przez błędne zastosowanie oraz wniosła o uchylenie zajęcia zabezpieczającego i wydanie w tym zakresie postanowienia.

W uzasadnieniu Skarżący podniósł, że w treści zawiadomienia o zastosowaniu środka zabezpieczającego błędnie oznaczono zobowiązanego, a także rodzaj i wysokość zabezpieczonych obowiązków. Skarżący zaznaczył, że wynik niniejszej sprawy związany jest z rozstrzygnięciami w innych sprawach wskazując jednocześnie, że pismem z 26 października 2015 r. wniósł odwołanie od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. z [...] października 2015 r. określającej Stronie kwotę przybliżonego zobowiązania w podatku od towarów i usług za miesiące 2,3,4,6,8,9,10,12/2010 r. i dokonującej zabezpieczenia na majątku Skarżącego oraz na majątku wspólnym małżonków K. i A. K. przed wydaniem decyzji określającej zobowiązanie w podatku od towarów i usług. Zdaniem Strony zabezpieczone obowiązki zostały określone w zarządzeniach zabezpieczenia niezgodnie z treścią decyzji z [...] października 2015 r., ponieważ nie wypełniono części B - dane małżonka zobowiązanego, mimo że w decyzji dokonano zabezpieczenia na majątku Skarżącego oraz na majątku wspólnym małżonków K. i A. K.. Zarządzenie zabezpieczenia nie zostało doręczone A. K.. Zdaniem Skarżącego zobowiązanie i odsetki wymienione w części D.1 zarządzeń zabezpieczenia nie były wymagalne w dacie jego wystawienia a zarządzenia zabezpieczenia nie spełniają wszystkich wymagań określonych w art. 156 § 1 u.p.e.a. W ocenie Zobowiązanego decyzja z 22 października 2015 r. narusza art. 33 § 1–4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn.: Dz. U. z 2015r., poz. 613 ze zm., dalej O.p.) poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na określeniu w nieprawidłowej wysokości przybliżonej kwoty zobowiązań podatkowych w podatku od towarów i usług. Zdaniem Skarżącego, nie zaistniały także okoliczności świadczące o możliwości utrudnienia lub udaremnienia egzekucji.

DIS postanowieniem z [...] stycznia 2016 r. oddalił przedmiotową skargę.

Skarżący wniósł zażalenie na postanowienie organu nadzoru, zarzucając naruszenie:

– art. 54 § 1. § 5 i § 6 w zw. z art. 166b w zw. z art. 72 § 1-4 w związku z art. 164 § 4 u.p.e.a. przez jego błędne zastosowanie polegające na oddaleniu skargi, w sytuacji, gdy w skardze wykazano, że czynność zabezpieczająca została dokonana nieprawidłowo,

– art. 124 § 1 i 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2016r. poz. 23 ze zm., dalej k.p.a.). w zw. z art. 54 § 5 w zw. z art. 166b i art. 18 u.p.e.a. przez niewłaściwe ich zastosowanie polegające na nieprawidłowym ustosunkowaniu się przez organ nadzoru do treści skargi i wadliwym uzasadnieniu faktycznym i prawnym.

Skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W uzasadnieniu zażalenia Skarżący powołał tożsame okoliczności, jak w skardze z 9 grudnia 2015 r. na czynności zabezpieczające organu egzekucyjnego.

Postanowieniem z dnia [...] listopada 2016 r. Minister utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.

W uzasadnieniu Minister wskazał, że skarga na czynności zabezpieczające składana w trybie art. 54 u.p.e.a. nie może być uniwersalnym środkiem zaskarżenia, za pomocą którego można skutecznie kwestionować ewentualne wadliwości postępowania zabezpieczającego, a które mogą być zaskarżone poprzez inny środek prawny przewidziany w ustawie egzekucyjnej. W trybie art. 54 u.p.e.a. nie można skutecznie wnieść skargi, kiedy zawiera ona podstawy dotyczące innego środka zaskarżenia, np. zawartego w art. 33 u.p.e.a. Minister poddał analizie wyłącznie zgodność z prawem czynności podjętych w toku zabezpieczenia tj. zajęcia zabezpieczającego wynagrodzenia za pracę w H. S. A., dokonanego zawiadomieniem z 10 listopada 2015 r. przez Naczelnika Urzędu Skarbowego W..

Minister uznał, że zawiadomienie z 10 listopada 2015 r. zawiera wszystkie elementy wymagane przez art. 67 § 2 u.p.e.a. Minister nie stwierdził uchybień formalnych w zaskarżonej czynności organu egzekucyjnego. Zdaniem Ministra czynność zabezpieczająca została dokonana zgodnie z dyspozycją zawartą w art. 72 u.p.e.a. w zw. z art. 164 § 4 u.p.e.a. W treści zawiadomienia o zajęciu zabezpieczającym z 10 listopada 2015 r. prawidłowo oznaczono zobowiązanego, ponieważ w zarządzeniach zabezpieczenia z 23 października 2015 r. o nr od [...] do [...] jako zobowiązany widnieje Skarżący. Ponadto kwota podlegająca zabezpieczeniu wskazana w zawiadomieniu była zgodna z zarządzeniami zabezpieczenia.

Minister wskazał, że druk zawiadomienia o zajęciu zabezpieczającym wynagrodzenia za pracę w H. S.A., odpowiada wzorowi ustalonemu dla tego rodzaju druków w obowiązującym do 31 grudnia 2015 r. rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 16 maja 2014 r. w sprawie wzorów dokumentów stosowanych w egzekucji należności pieniężnych (Dz. U. z 2014r., poz. 655). Zajęcie zostało podpisane przez uprawnionego pracownika organu egzekucyjnego i doręczone zarówno dłużnikowi zajętej wierzytelności, jak i zobowiązanemu. Organ egzekucyjny zgodnie z przepisami ustawy egzekucyjnej nie zmierzał bezpośrednio do przymusowego wykonania obowiązku stosując środki zabezpieczające dopuszczalne przez ustawę o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

Minister wskazał, że DIS w postanowieniu z [...] stycznia 2016 r. poddał analizie wszystkie okoliczności podniesione przez Stronę, wskazując że w trybie skargi na czynności egzekucyjne nie podlegają rozpatrzeniu kwestie materialno-prawne stanowiące podstawę uruchomienia odrębnego postępowania administracyjnego. Kwestie mające wpływ na prawidłowość prowadzonego postępowania egzekucyjnego są rozstrzygane w trybie art. 34 u.p.e.a. i art. 59 u.p.e.a. Skarżący złożył zarzuty na wszczęcie postępowania zabezpieczającego, tym samym kwestie te podlegały ocenie w odrębnym trybie. Brak było podstaw do ich ponownej oceny w trybie art. 54 u.p.e.a.

W ocenie Ministra, w przedmiotowej sprawie organ egzekucyjny, prawidłowo zastosował środek zabezpieczający z art. 164 § 1 pkt 1 u.p.e.a., polegający na zajęciu zabezpieczającym wynagrodzenia za pracę. Wszystkie wymogi formalnoprawne wymienione w art. 72 u.p.e.a. zostały przez organ egzekucyjny spełnione, więc czynność została przeprowadzona prawidłowo.

Minister uznał, że organ nadzoru wydając zaskarżone rozstrzygnięcie właściwie ocenił stan faktyczny oraz materiał dowodowy zgromadzony w sprawie, nie naruszając zasady prawdy obiektywnej wyrażonej w art. 7 k.p.a. Zdaniem Ministra okoliczność, że rozstrzygnięcie stoi w sprzeczności z oczekiwaniami Strony nie czyni zaskarżonego postanowienia wadliwym i nie uzasadnia twierdzenia Strony o naruszeniu art. 124 § 1 i 2 k.p.a. oraz art. 54 § 5 u.p.e.a.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Skarżący wniósł o uchylenie w całości postanowienia Ministra z [...] listopada 2016 r. oraz w całości poprzedzającego je postanowienia DIS z [...] stycznia 2016 r., jak i o zasądzenie kosztów postępowania.

Skarżący zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy w postaci:

1. art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. przez niewłaściwe zastosowanie polegające na bezzasadnym utrzymaniu w mocy postanowienia organu I instancji,

2. art. 54 § 1, 5 i 6 w zw. z art. 166b w związku z art. 72 § 1-4 w związku z art. 164 § 4 u.p.e.a. przez niewłaściwe zastosowanie polegające na oddaleniu skargi na czynności zabezpieczające, w sytuacji gdy w skardze wykazano, że czynność zabezpieczająca została dokonana nieprawidłowo,

3. art. 124 § 1 i 2 k.p.a. w zw. z art. 54 § 5 w zw. z art. 166b i art. 18 u.p.e.a. przez niewłaściwe ich zastosowanie polegające na nieprawidłowym ustosunkowaniu się przez organy obydwu instancji do treści skargi i wadliwym uzasadnieniu faktycznym i prawnym.

Strona skarżąca w uzasadnieniu powołuje się na to, że w zawiadomieniu błędnie oznaczono zarówno zobowiązanego, jak też rodzaj i wysokość zabezpieczanych obowiązków, m.in. odsetek za zwłokę. Zawiadomienie o zastosowaniu środka zabezpieczającego zostało sporządzone nieprawidłowo pod względem formalnym - nie odpowiada formie przewidzianej w przepisach wykonawczych do ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, jak również nie precyzuje zabezpieczonych obowiązków. Zajęcie zabezpieczające zostało też dokonane w toku postępowania, które wszczęto niezgodnie z prawem.

W skardze powołano się też na to, że wniesiono odwołanie od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. z dnia [...].10.2015 r. określającej Stronie kwotę przybliżonego zobowiązania w podatku od towarów i usług (za szereg okresów rozliczeniowych) i dokonano zabezpieczenia na majątku Pana K. K. oraz na majątku wspólnym małżonków K. i A. K. przed wydaniem decyzji określającej zobowiązanie w podatku od towarów i usług. W skardze powołano się na to, że w wyniku odwołania Dyrektor Izby Skarbowej w części uchylił decyzję organu I instancji (co do wysokości zobowiązania za grudzień 2010 r.) i w tym zakresie określił zobowiązanie podatkowe w mniejszej wysokości, zaś w pozostałej części utrzymał w mocy ww. decyzję. Wobec powyższego pełnomocnik Strony stwierdził, że skoro zabezpieczenie dotyczyło zawyżonej kwoty, to sama czynność zabezpieczająca również nie może być uznana za prawidłową.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi oraz podtrzymał stanowisko przedstawione w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skarga nie jest zasadna.

Czynnością, na którą wniesiono skargę, było zajęcie zabezpieczające wynagrodzenia za pracę Skarżącego.

Podstawę wydania zaskarżonego postanowienia stanowił przepis art. 54 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w związku z art. 166b tej ustawy w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 2015r.

Artykuł 54 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji stanowi, że zobowiązanemu przysługuje skarga na czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego lub egzekutora oraz skarga na przewlekłość postępowania egzekucyjnego. Natomiast w myśl art. 166b u.p.e.a. w postępowaniu zabezpieczającym stosuje się odpowiednio przepisy działu I i art. 168d.

Stosownie do treści art. 1a pkt 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, przez czynność egzekucyjną rozumie się wszelkie działania podejmowane przez organ egzekucyjny zmierzające do zastosowania lub zrealizowania środka egzekucyjnego.

Zgodnie zaś z art. 1a pkt 19 u.p.e.a. przez zajęcie zabezpieczające rozumie się czynność organu egzekucyjnego, w wyniku której organ egzekucyjny nabywa prawo rozporządzania składnikiem majątkowym zobowiązanego w zakresie niezbędnym do zabezpieczenia wykonania przez niego obowiązku objętego dokumentem stanowiącym podstawę zabezpieczenia, ale która nie prowadzi do przymusowego wykonania obowiązku.

Zgodnie z art. 164 § 4 u.p.e.a. do zajęcia zabezpieczającego stosuje się odpowiednio m.in. przepisy o zajęciu egzekucyjnym wynagrodzenia za pracę.

Zaskarżony środek tj. zajęcie wynagrodzenia za pracę jest wymieniony w art. 1a pkt 12 lit. a tiret 2 u.p.e.a. Podstawę dokonania zajęcia stanowiło zawiadomienie z 10 listopada 2015 r. o zajęciu zabezpieczającym wynagrodzenia za pracę.

Zawiadomienie o zajęciu, zgodnie z art. 67 § 2 u.p.e.a. zawiera:

1) oznaczenie zobowiązanego, wierzyciela i organu egzekucyjnego;

2) oznaczenie dłużnika zajętej wierzytelności;

3) określenie stosowanego środka egzekucyjnego;

4) numer tytułu wykonawczego stanowiącego podstawę do zajęcia;

5) kwotę należności, okres, za który należność została ustalona lub określona, termin płatności należności, rodzaj i stopę odsetek z tytułu niezapłacenia należności w terminie oraz kwotę odsetek naliczonych do dnia wystawienia zawiadomienia;

6) kwotę należnych kosztów egzekucyjnych;

7) wezwanie dłużnika zajętej wierzytelności do realizacji zajęcia lub powiadomienia organu egzekucyjnego o przeszkodzie w realizacji zajęcia;

8) pouczenie zobowiązanego i dłużnika zajętej wierzytelności o skutkach zajęcia;

9) datę wystawienia zawiadomienia, podpis z podaniem imienia, nazwiska i stanowiska służbowego podpisującego oraz odcisk pieczęci organu egzekucyjnego.

Zawiadomienie z 10 listopada 2015 r. zawiera wszystkie wymagane elementy. Sąd stwierdza, że prawidłowe jest stanowisko organu, który nie dopatrzył się uchybień formalnych w zaskarżonej czynności organu egzekucyjnego.

Zgodnie z art. 72 § 1 u.p.e.a. organ egzekucyjny dokonuje zajęcia wynagrodzenia za pracę przez przesłanie do pracodawcy zobowiązanego zawiadomienia o zajęciu tej części jego wynagrodzenia, która nie jest zwolniona spod egzekucji, na pokrycie egzekwowanych należności pieniężnych wraz z odsetkami i kosztami egzekucyjnymi.

Zgodnie z art. 72 § 4 u.p.e.a. jednocześnie z przesłaniem zawiadomienia, o którym mowa w § 1, organ egzekucyjny:

1) zawiadamia zobowiązanego o zajęciu jego wynagrodzenia za pracę, doręczając mu odpis tytułu wykonawczego, o ile nie został wcześniej doręczony, i odpis wezwania przesłanego do pracodawcy, pouczając ponadto zol owiązanego, że nie może odbierać wynagrodzenia poza częścią wolną od zajęcia ani rozporządzać nim w żaden inny sposób;

2) wzywa pracodawcę, aby:

a) w terminie 7 dni od dnia doręczenia zawiadomienia złożył za okres 3 miesięcy poprzedzających zajęcie, za każdy miesiąc oddzielnie, zestawienie otrzymanego w tym czasie wynagrodzenia zobowiązanego z wyszczególnieniem wszystkich jego składników,

b) składał, w przypadku zaistnienia przeszkód do wypłacenia wynagrodzenia za pracę, oświadczenie o rodzaju tych przeszkód, a w szczególności podał, czy inne osoby roszczą sobie prawa do zajętego wynagrodzenia, czy i w jakim sądzie toczy się sprawa o to wynagrodzenie oraz czy i o jakie roszczenia została skierowana do tego wynagrodzenia egzekucja przez innych wierzycieli;

3) poucza pracodawcę o określonych w art. 71b, art. 168c i art. 168e skutkach niestosowania się do wezwań, o których mowa w pkt 1 i 2.

Z akt sprawy wynika, że wszystkie wymogi formalnoprawne wymienione w art. 72 u.p.e.a. zostały spełnione przez organ egzekucyjny.

Prawidłowo w treści zawiadomienia o zajęciu zabezpieczającym z 10 listopada 2015 r. prawidłowo oznaczono Zobowiązanego, bowiem w zarządzeniach zabezpieczenia z 23 października 2015 r. jako zobowiązany widnieje Pan K. K.. Kwota podlegająca zabezpieczeniu wskazana w zawiadomieniu z 10 listopada 2015 r. jest zgodna z zarządzeniami zabezpieczenia z 23 października 2015 r.

Druk zawiadomienia o zajęciu zabezpieczającym wynagrodzenia za pracę w H. S. A., odpowiada wzorowi ustalonemu w obowiązującym do 31 grudnia 2015r. rozporządzeniu Ministra Finansów z 16 maja 2014 r. w sprawie wzorów dokumentów stosowanych w egzekucji należności pieniężnych (Dz. U. z 2014r., poz. 655). Zajęcie zostało podpisane przez uprawnionego pracownika organu egzekucyjnego i doręczone dłużnikowi zajętej wierzytelności oraz Zobowiązanemu.

Sposób działania organu nie wskazuje na to, aby - wbrew ustawie - organ zmierzał bezpośrednio do przymusowego wykonania obowiązku; organ zastosował dopuszczalny środek zabezpieczający.

Sąd po analizie akt sprawy stwierdza, że organ egzekucyjny działał prawidłowo, zatem zgodne z prawem jest zaskarżone postanowienie utrzymujące w mocy postanowienie oddalające skargę na zajęcie zabezpieczające wynagrodzenia za pracę.

Skarżący podważa zaskarżone postanowienie kwestionując prawidłowość decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. z [...] października 2015 r. nr [...] oraz wystawionych na jej podstawie zarządzeń zabezpieczenia z dnia 23.10.2015 r. Kwestie te jednak nie mogą podlegać rozpatrzeniu w ramach postępowania wszczętego skargą na czynność egzekucyjną (w tym wypadku: czynność zabezpieczającą). Prawidłowo organ stanął na stanowisku, że kwestie mające wpływ na prawidłowość prowadzonego postępowania egzekucyjnego są rozstrzygane m.in. w trybie art. 34 u.p.e.a., z którego to trybu Zobowiązany zresztą skorzystał wnosząc zarzuty na prowadzone postępowanie pismami z 7 grudnia 2015r.

Zarazem, rozstrzygnięcie w sprawie skargi na czynność zabezpieczającą wbrew twierdzeniu Skarżącego nie jest automatycznie związane z wynikiem tych postępowań. Skarga oparta na art. 54 u.p.e.a. wszczyna bowiem postępowanie, w którym bada się wyłącznie prawidłowość dokonania konkretnej czynności egzekucyjnej (w tym wypadku: zabezpieczającej), przez pryzmat przepisów regulujących sposób i formę dokonania tej czynności. W postępowaniu w sprawie skargi, kontrolą objęta jest zatem wyłącznie prawidłowość zaskarżonej czynności.

Należy mimo to zauważyć, że w chwili dokonywania zaskarżonej czynności, decyzja Naczelnika Urzędu Skarbowego kwestionowana przez Skarżącego pozostawała w obrocie prawnym w takim kształcie, jaki nadał jej organ pierwszej instancji. Kolejność zdarzeń była bowiem taka, że zawiadomienie o zajęciu wynagrodzenia za pracę z dnia 10 listopada 2015 r. zostało doręczone Zobowiązanemu 2 grudnia 2015 r., a dłużnikowi zajętej wierzytelności – 12 listopada 2015 r. Decyzja o zabezpieczeniu z [...] października 2015 r. była wówczas w mocy. Wygasła na skutek wydania decyzji określającej zobowiązanie podatkowe z dnia [...] grudnia 2015 r. (której to nadano rygor natychmiastowej wykonalności). Wówczas to zajęcie zabezpieczające przekształciło się w zajęcie egzekucyjne. Decyzja z [...] grudnia 2015 r. została w części uchylona przez organ odwoławczy dopiero 19 września 2016 r. (w stosunku do jednego z okresów rozliczeniowych objętych decyzją organ odwoławczy określił niższą kwotę zobowiązania, niż organ pierwszej instancji).

Z tych wszystkich powodów należało uznać, że nie doszło do naruszenia art. 54 u.p.e.a. Organ - wbrew zarzutowi skargi - nie naruszył tym samym art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 K.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie, które miało polegać na bezzasadnym utrzymaniu w mocy postanowienia organu I instancji. Zarazem Minister Finansów wydając zaskarżone postanowienie właściwie ocenił stan faktyczny oraz materiał dowodowy zgromadzony w sprawie, nie naruszając zasady prawdy obiektywnej wyrażonej w art. 7 Kodeksu postępowania administracyjnego. Nie wystąpiło też naruszenie art. 124 § 1 i § 2 K.p.a. ani 54 § 5 u.p.e.a.

Reasumując, Sąd nie stwierdził uchybień zarzucanych w skardze ani też innych podstaw, które uzasadniałyby uchylenie lub stwierdzenie nieważności zaskarżonego postanowienia. Dlatego skarga została oddalona na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016r., poz. 718 ze zm., dalej P.p.s.a.).

Sprawa była rozpoznawana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 119 pkt 3 P.p.s.a.