Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 415/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2005-10-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6200 Choroby zawodowe
Skarżony organ: Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Dnia 26 października 2005 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Teresa Rutkowska, Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska (spr.), Sędzia NSA Janusz Nowacki, Protokolant Asystent sędziego Paweł Pijewski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 października 2005 roku przy udziale Prokuratora Prokuratury Apelacyjnej w Łodzi J. W. P. sprawy ze skargi J. M. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej oddala skargę


UZASADNIENIE

III SA/Łd 415/05

UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] znak [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Ł. działając na podstawie art. 12 ust. 2 pkt l ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (t.j. Dz.U. z 1998 r. nr 90 poz. 575 ze zm.) oraz rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz.U. nr 65 poz. 294 ze zm.) w związku z § 10 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz.U. nr 132 poz. 1115) i art. 138 § l pkt l k.p.a. utrzymał w mocy decyzję nr 3 Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w O. z dnia [...] znak: [...] o nie stwierdzeniu choroby zawodowej — uszkodzenia słuchu wywołanego działaniem hałasu — u J. M. W uzasadnieniu decyzji Państwowy Wojewódzki Inspektor S. w Ł. wskazał, że podstawą do rozpatrzenia sprawy jest rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych. Zgodnie z § l ust. l tego rozporządzenia za chorobę zawodową uważa się chorobę określoną w załączniku do rozporządzenia, jeżeli była ona spowodowana zatrudnieniem w warunkach narażających na jej powstanie. Do stwierdzenia choroby zawodowej przez właściwego inspektora sanitarnego konieczne jest orzeczenie o chorobie zawodowej wydane przez uprawniona zgodnie z § 7 rozporządzenia jednostkę organizacyjną służby zdrowia. Z analizy przebiegu zatrudnienia i narażenia zawodowego wynika, że pan J. M. był zatrudniony w latach 1964-1971 i 1975-1992 kolejno jako uczeń, brakarz i mistrz w Zakładzie A S.A. w D., w narażeniu na czynnik szkodliwy, jakim jest hałas. Wyniki pomiarów wykonane w latach 1982-1989 wykazały na wydziale noży żeliwnych, gdzie zainteresowany pracował na stanowisku mistrza; poziom natężenia dźwięku od 80 do 105 dB. J. M. aktualnie przebywa na rencie. W jej trakcie został skierowany na badania w celu rozpoznania patologii zawodowej przez lekarza z SP ZOZ Przychodni Rejonowej w D.. Na podstawie dokumentacji o przebiegu pracy zawodowej, narażenia zawodowego i orzeczeń lekarskich: Nr [...] z dnia [...] r. Poradni Chorób Zawodowych Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w Ł. oraz Nr [...] z dnia [...] Samodzielnej Pracowni Otolaryngologii i Audiologii Zawodowej Instytutu Medycyny Pracy w Ł., które stwierdziły brak podstaw do rozpoznania obustronnego odbiorczego ubytku słuchu typu pozaślimakowego jako choroby zawodowej.

Powiatowy Inspektor Sanitarny w O. decyzją nr [...] z dnia [...] znak: [...] nie uznał schorzenia J. M. za chorobę zawodową. Od powyższej decyzji J. M. złożył odwołanie. Po uzupełnieniu przez Instytut Medycyny Pracy pismem z dnia 28 lutego 2002 r. znak: [...] cytowanego wyżej orzeczenia [...] Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Ł. decyzją z dnia [...] znak: [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Po rozpoznaniu skargi na powyższą decyzję Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z dnia 8 kwietnia 2004 r. sygn. akt 3 II SA/Łd 624/02 uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję I instancji. W uzasadnieniu wskazał, że organy administracyjne dopuściły się naruszenia przepisów art. 7 i 77 § 1 k.p.a. Sąd wskazał m.in., że tylko dokładne umotywowanie przez Instytut Medycyny Pracy przyjętego stanowiska, iż "podstawą do rozpoznania zawodowego uszkodzenia słuchu jest wykazanie odbiorczego ubytku słuchu o lokalizacji ślimakowej" pozwoli na prawidłowe ustalenie przez organy administracyjne, czy stwierdzone schorzenie zakwalifikować można jako uszkodzenie słuchu określone w punkcie 15 załącznika do powołanego rozporządzenia z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych. Rozpoznając sprawę ponownie organ administracyjny miał wezwać biegłych lekarzy do uzupełnienia opinii z dnia 3 grudnia 2001 r. (popartej pismem z dnia 28 lutego 2002 r.) w kierunku przez siebie wskazanym, bądź z urzędu zasięgnąć opinii innej placówki naukowej służby zdrowia z zakreśleniem okoliczności, jakie powinny być w opinii ustalone. W toku ponownego postępowania organ I instancji zasięgnął opinii w Samodzielnej Pracowni Otolaryngologii i Audiologu Zawodowej Instytutu Medycyny Pracy w Ł., która w piśmie z dnia 25 października 2004 r. poinformowała, iż "w dokumentacji przesłanej do Instytutu przez WOMP w Ł. wraz ze skierowaniem brak było wyników badań profilaktycznych udokumentowanych audiogramem, które umożliwiłyby oszacowanie ewentualnych skutków narażenia na hałas (u skarżącego). J. M. w 2001 r. miał 51 lat i zgodnie z tabelą presbyacusis (tj. ubytku fizjologicznego dla wieku) średnia ubytek słuchu dla częstotliwości l, 2 i 4 kHz, uwarunkowana wiekiem, wynosi 35 dB. Natomiast średni ubytek słuchu odbiorczy z audiogramu tonalnego wykonanego dnia 25 września 2001 r. dla 1, 2 i 4 kHz po odjęciu ubytku fizjologicznego dla wieku wynosi obuusznie 27,6 dB. Należy podkreślić, że ubytek słuchu (u skarżącego) dotyczył wysokich częstotliwości tj, 4,6 i 8 kHz natomiast próg słuchu w zakresie częstotliwości mowy tj. 125 Hz do 2 kHz wynosił 20 dB. Zatem stwierdzony niewielki niedosłuch nie upośledzał funkcji narządu słuchu w zakresie rozumienia mowy potocznej (wydolność społeczna słuchu w pełni zachowana) a ubytek słuchu w zakresie 4, 6 i 8 kHz określa się w audiologii jako tzw. głuchotę audiometryczną". W opinii instytutu "wykazany u J. M. w 2001 r. niewielki niedosłuch odbiorczy mieszczący się w granicach normy dla wieku po 10 latach od ustania ekspozycji na hałas nie można przyczynowo wiązać z odległym w czasie narażeniem na hałas na stanowisku pracy. Na stan słuchu ww. mogą mieć wpływ również schorzenia ogólnoustrojowe (w 1992 r. uzyskał prawo do renty chorobowej z ogólnego stanu zdrowia). Ponowna szczegółowa analiza wyników badań audiologicznych wykonanych w dniu 25 września 2001 r. wykazała, że niedosłuch odbiorczy (u skarżącego) ma lokalizację pozaślimakową (test SISI 0%, brak objawu wyrównania głośności, odstęp pomiędzy progiem słuchu a progiem odruchu strzemiączkowego 80 dB), co przemawia za etiologią pozazawodową wykazanego ubytku słuchu. Powszechnie wiadomo, że hałas powoduje wyłącznie uszkodzenie komórek słuchowych narządu Cortiego w ślimaku, co w konsekwencji prowadzi do obustronnego symetrycznego odbiorczego ubytku słuchu o lokalizacji ślimakowej. U ww. testy audiologiczne wykluczyły cechy uszkodzenia ślimaka. Zatem niewielki niedosłuch odbiorczy nie powstał wskutek szkodliwego działania hałasu na narząd słuchu. Udokumentowane narażenie na hałas ponadnormatywny na stanowisku pracy stanowi tylko jeden z warunków niezbędnych do rozpoznania choroby zawodowej. Jednakże zespół objawów choroby zawodowej powinien odpowiadać skutkom biologicznym działania czynnika szkodliwego. W przypadku J. M. warunek ten nie został spełniony (...). Sprawa J. M. rozpatrywana była zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z 18 listopada 1983 r. w sprawie rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych gdzie w poz. 15 zawarto uszkodzenie słuchu spowodowane hałasem. W rozporządzeniu tym brak jest precyzyjnego określenia, jaki rodzaj ubytku słuchu należy uznać za chorobę zawodową. Jednakże w procedurze diagnostyczno-orzeczniczej posługiwano się wytycznymi metodologicznymi w sprawie rozpoznawania chorób zawodowych opracowanym w 1987 r. przez Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej Departament Inspekcji Sanitarnej. Według tych wytycznych zawodowe uszkodzenie słuchu definiuje się jako obustronny odbiorczy ubytek słuchu o wielkości co najmniej 30 dB w uchu lepiej słyszącym ustalony z audiogramu tonalnego i obliczony jako średnia arytmetyczna dla częstotliwości 1, 2 i 4 kHz po uwzględnieniu poprawki dla wieku. W przypadku J. M. nie zostało spełnione powyższe kryterium. (...) ubytek słuchu odbiorczy typu ślimakowego stwierdzony u osoby z wieloletnim narażeniem na hałas jest typowy dla skutków szkodliwego oddziaływania hałasu na narząd słuchu, podczas gdy odbiorczy niedosłuch typu pozaślimakowego sugeruje etiologię pozazawodową." Mając powyższe ustalenia na uwadze Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w O. decyzją z dnia [...] znak: [...] nie stwierdził u J. M. choroby zawodowej pod postacią uszkodzenia słuchu wywołanego działaniem hałasu.

W dniu 8 marca 2005 r. J. M. złożył odwołanie od powyższej decyzji.

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] znak [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Ł. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu podzielił argumentację i wnioski zawarte w decyzji Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w O. z dnia [...]. Ponadto dodał, że samo narażenie na czynnik mogący spowodować chorobę zawodową nie jest jednoznaczne z powstaniem choroby zawodowej, lecz tylko jednym z elementów mogących wpłynąć na zaistnienie zawodowego schorzenia. Podkreślił również, że inspektor sanitarny nie może stwierdzić choroby zawodowej, jeżeli upoważnione jednostki orzecznicze nie rozpoznały choroby zawodowej i wskazują na pozazawodowe przyczyny stwierdzonego schorzenia oraz w sposób jednoznaczny wykluczają jego zawodową etiologię.

W skardze z dnia 24 czerwca 2005 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego J. M. podniósł, że nie zgadza się z przyjętą przez organy administracji przyczyną jego niedosłuchu. W szczególności niewłaściwe jest wiązanie tego schorzenia wyłącznie z chorobą wieńcową, czy też zakaźną. Jego zdaniem z opinii lekarskich, na których oparto zaskarżone orzeczenie, wynika że pozazawodowe źródło jego niedosłuchu jest tylko przypuszczeniem, a nie pewnikiem.

W odpowiedzi na skargę Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Ł. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Stosownie do treści art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153 poz. 1269) obowiązującej od 1 stycznia 2004r. sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. W myśl zaś art. 1 § 2 wymienionej ustawy kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Kognicja Sądu ograniczona jest do oceny legalności kwestionowanego skargą aktu lub czynności organów administracji publicznej i obejmuje ocenę prawidłowości zastosowania przepisów prawa i ich wykładni przez organy administracji.

Mając na uwadze tak określoną kognicję, Sąd nie stwierdził, aby zaskarżona decyzja naruszała przepisy prawa materialnego bądź procesowego w stopniu uzasadniającym jej uchylenie.

Zgodnie z § 1 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983r. w sprawie chorób zawodowych (Dz.U. Nr 65 poz. 294 z późń.zm. obowiązującego w dacie wydania zaskarżonej decyzji w związku z § 10 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz.U. nr 132 poz. 1115)) za choroby zawodowe uważa się choroby określone w wykazie chorób zawodowych, stanowiącym załącznik do rozporządzenia, jeżeli zostały spowodowane działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia, występujących w środowisku pracy. Podstawowym więc obowiązkiem organu rozpoznającego roszczenie o uznanie choroby zawodowej jest ustalenie, czy choroba zawodowa stwierdzona u pracownika jest wymieniona w wykazie chorób zawodowych, a następnie ustalenie, czy praca była wykonywana w warunkach narażających na jej powstanie. Są to dwa ustalenia o fundamentalnym znaczeniu dla uwzględnienia żądania.

Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 19 lipca 1984roku – II PRN 9/84 wskazał, na konstrukcję § 1 powołanego wyżej rozporządzenia, przemawiającą za istnieniem domniemania związku przyczynowego między chorobą zawodową, a warunkami pracy, w przypadku stwierdzenia u pracownika choroby wymienionej w wykazie chorób zawodowych i wykonywania pracy w warunkach narażających na jej powstanie.

W Wykazie chorób zawodowych będącym załącznikiem rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983r. w sprawie chorób zawodowych (Dz.U. nr 65 poz. 294 ze zm.) w pozycji 15 jako chorobę zawodową wymieniono uszkodzenie słuchu wywołane działaniem hałasu.

W tej sytuacji w przypadku pracy zawodowej świadczonej z narażeniem na działanie hałasu uszkodzenie słuchu nie będzie mogło być rozpoznane jako choroba zawodowa tylko wówczas, gdy właściwy zakład służby zdrowia w sposób jednoznaczny w uzasadnieniu swej opinii /orzeczenia/ stwierdzi, że uszkodzenie słuchu nie jest następstwem działania hałasu.

W przedmiotowej sprawie jak wynika z dokumentów zgromadzonych w sprawie dotyczących zarówno przebiegu pracy zawodowej jak i warunków występujących w środowisku pracy skarżącego, bezspornym między stronami jest fakt zatrudnienia J. M. w warunkach narażających na działanie hałasu. Skarżący zatrudniony był w zakładzie A S.A. w D., gdzie udokumentowane wyniki pomiarów wykonane w latach 1982-1989 wykazały na wydziale noży żeliwnych, gdzie zainteresowany pracował na stanowisku mistrza, poziom natężenia dźwięku od 80 do 105 dB. Wykonywanie zatrudnienia w warunkach narażających na powstanie choroby zawodowej nie jest jednak jedynym elementem podlegającym badaniu przez organy sanitarne w trakcie prowadzonego postępowania dotyczącego stwierdzenia choroby zawodowej. Potwierdzenie świadczenia pracy w środowisku narażającym na powstanie choroby zawodowej nie jest wystarczające. Choroba wymieniona w Wykazie chorób zawodowych musi bowiem zostać stwierdzona orzeczeniem lekarskim. Stosownie bowiem do § 10 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 65, poz. 294 ze zm.), koniecznym warunkiem stwierdzenia przez organy inspekcji sanitarnej choroby zawodowej jest jej uprzednie lekarskie rozpoznanie.

Rozpoznawanie chorób zawodowych zostało powierzone specjalistycznym jednostkom służby zdrowia, natomiast w tej sprawie dwie z nich - Poradnia Chorób Zawodowych Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w Ł. oraz Instytut Medycyny Pracy w Ł. będący jednostką odwoławczą w lekarskim postępowaniu rozpoznawczym - orzekły o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej.

W tym miejscu należy podnieść, że Instytut Medycyny Pracy w Ł. dwukrotnie uzupełniał swoją opinię w związku z wytycznymi zawartymi w wyroku WSA w Łodzi z dnia 8 kwietnia 2004 roku sygn. akt 3II SA/Łd 624/02. Z treści opinii z dnia 25 października 2004 r. znak [...] wynika, że analiza dokumentacji lekarskiej popartej przeprowadzonymi specjalistycznymi badaniami audiologicznymi (test SISI O%, brak objawu wyrównania głośności, odstęp pomiędzy progiem słuchu, a progiem odruchu strzemiączkowego 80dB) wyklucza u skarżącego stwierdzenie choroby zawodowej w postaci uszkodzenia słuchu spowodowanego hałasem. Stwierdzony bowiem u J. M. obustronny niedosłuch odbiorczy ma lokalizacje pozaślimakową co przemawia za etiologią pozazawodową wykazanego ubytku słuchu. W opinii lekarzy specjalistów hałas powoduje wyłącznie uszkodzenie komórek słuchowych narządu Cortiego w ślimaku, co w konsekwencji prowadzi do obustronnego symetrycznego odbiorczego ubytku słuchu o lokalizacji ślimakowej. Z uwagi na fakt, że testy audiologiczne wykluczyły cechy uszkodzenia ślimaka, zatem niewielki niedosłuch odbiorczy nie powstał wskutek szkodliwego działania hałasu na narząd słuchu. Nawet udokumentowane narażenie na hałas ponadnormatywny na stanowisku pracy stanowi tylko jeden z warunków niezbędnych do rozpoznania choroby zawodowej. Jednakże zespół objawów choroby zawodowej powinien odpowiadać skutkom biologicznym działania czynnika szkodliwego. W przypadku skarżącego warunek ten nie został spełniony. Natomiast w wyjaśnieniach z dnia 23 grudnia 2004 roku znak [...] Instytut Medycyny Pracy w Ł. wskazał, że odbiorczy ubytek słuchu dla wysokich częstotliwości postępuje z wiekiem co jest uwarunkowane fizjologicznym procesem starzenia narządu słuchu. Na stan słuchu wpływ maja również przebyte schorzenia ogólnoustrojowe takie jak miażdżyca, przebyte choroby zakaźne, przyjmowanie leków ototoksycznych (np. gentamycyna, streptomycyna), czynniki genetyczne. Pan J. M. od 1992r. jest na rencie chorobowej po przebytym zawale mięśnia sercowego. Choroba niedokrwienna serca prowadząca do zawału spowodowana jest zmianami miażdżycowymi w naczyniach krwionośnych. W przebiegu tego procesu ogólnoustrojowego zachodzą również zmiany w naczyniach ucha wewnętrznego, które zakłócają funkcję komórek słuchowych z powodu incydentów niedokrwienia. Prowadzi to zazwyczaj do szumów usznych i uszkodzenia słuchu. Reasumując ujawniony w badaniach audiologicznych obustronny odbiorczy ubytek słuchu wysokoczęstotliwościowy typu pozaślimakowego nie jest charakterystyczny dla obrazu klinicznego uszkodzenia słuchu spowodowanego hałasem i ma etiologię pozazawodową oraz nie daje merytorycznych podstaw do rozpoznania choroby zawodowej narządu słuchu według pozycji 15 Wykazu chorób zawodowych.

Zgodnie z § 10 ust. 1 cytowanego rozporządzenia inspektor sanitarny wydaje decyzję o stwierdzeniu choroby zawodowej lub decyzję o braku podstaw do jej stwierdzenia na podstawie orzeczenia lekarskiego oraz wyników dochodzenia epidemiologicznego. W tej sytuacji skoro specjalistyczne jednostki służby zdrowia właściwe w sprawach rozpoznawania chorób zawodowych orzekły o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej, stąd nie było możliwe jej stwierdzenie, gdyż rozpoznawanie chorób zawodowych stanowi zagadnienie medyczne i organy inspekcji sanitarnej są związane negatywnym orzeczeniem lekarskim. Powyższy pogląd był wielokrotnie wyrażany w orzecznictwie NSA (por. wyrok NSA z dnia 9 czerwca 1998r. sygn. akt I SA 297/98 LEX 45837, wyrok NSA z dnia 24 maja 2001 r. sygn. akt I Sa 1801/00 LEX 77663, wyrok NSA z dnia 9 lipca 1998r. sygn. akt II SA 634/98 Pr.Pracy 1998/12/38) oraz WSA (por. wyrok WSA w Łodzi z dnia 6 stycznia 2005r. sygn. akt III SA/Łd 851/04 nie publikowany, wyrok WSA w Łodzi z dnia 7 stycznia 2005 r. sygn. akt III SA/Łd 849/04 nie publikowany).)

Reasumując przepisy obowiązującego w dacie orzekania rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983r. w sprawie chorób zawodowych pozwalały na stwierdzenie choroby zawodowej wymienionej w wykazie chorób zawodowych będącym załącznikiem tego rozporządzenia tylko w przypadku, gdy zostanie wykazany związek przyczynowy pomiędzy powstałym schorzeniem wymienionym w Wykazie chorób zawodowych, a warunkami pracy osoby ubiegającej się o stwierdzenie u niej choroby zawodowej. Nie sam fakt pracy w warunkach szkodliwych stanowi podstawę stwierdzenia choroby zawodowej, lecz wykazanie, że występujące schorzenie zostało wywołane pracą w warunkach szkodliwych. Stwierdzenie utraty słuchu ( co ma miejsce u skarżącego) nie oznacza więc automatycznego stwierdzenia choroby zawodowej. W przypadku choroby zawodowej wymienionej w pkt 15 Wykazu chorób zawodowych nie chodzi bowiem o każde uszkodzenie słuchu, ale tylko takie, które zostało wywołane działaniem hałasu. W przedmiotowej sprawie medyczne jednostki orzecznicze stwierdziły jednoznacznie, że schorzenie skarżącego nie zostało wywołane czynnikami zawodowymi (hałasem), a charakter tego schorzenia (odbiorczy ubytek słuchu wysokoczęstotliwościowy typu pozaślimakowego) nie jest charakterystyczny dla klinicznego obrazu głuchot spowodowanych hałasem w środowisku pracy. Swoje opinie jednostki orzecznicze wyczerpująco uzasadniły i poparły wynikami przeprowadzonych badań i testów specjalistycznych. W tej sytuacji nawet stwierdzenie przez organy sanitarne pracy w warunkach szkodliwych (co potwierdziło dochodzenie epidemiologiczne) nie upoważniało do podjęcia decyzji o stwierdzeniu choroby zawodowej w przypadku negatywnego orzeczenia lekarskiego, którym organy sanitarne są związane w danej sprawie i nie mają prawa do samodzielnej oceny dokumentacji lekarskiej prowadzącej do odmiennego rozpoznania schorzenia.

Mając powyższe na uwadze skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Taka ocena jest wynikiem obowiązujących regulacji prawnych i wypływającego z nich wniosku, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa.

Z powyższych względów, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r – Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r Nr 153 poz. 1270) orzeczono jak w sentencji.