Postanowienie WSA w Krakowie, sygn. akt III SAB/Kr 71/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2011-09-22 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6122 Rozgraniczenia nieruchomości
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Wójt Gminy
Treść wyniku: odmówiono wykładni postanowienia
Powołane przepisy: article: Art. 158, 166
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Piotr Lechowski po rozpoznaniu w dniu 22 września 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. Ż. o wykładnię postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 17 stycznia 2011r. w sprawie ze skargi J. Ż. na bezczynność Wójta Gminy A postanawia odmówić wnioskowi


UZASADNIENIE

Zarządzeniem z 25 listopada 2010r. Przewodniczący odmówił sprostowania protokołu rozprawy z dnia 16 września 2010r.. Skarżąca zaskarżyła zarządzenie pismem zatytułowanym "zażalenie".

Postanowieniem z 17 stycznia 2011r. Sąd w pełnym składzie oddalił odwołanie skarżącej.

Pismem z dnia 2 lutego 2011r. skarżąca złożyła wniosek o wykładnię postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 17 stycznia 2011r. nie uzasadniając go w żaden sposób.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 158 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U.nr 153, poz.1270 ze zm. dalej p.p.s.a.) Sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści. Postanowienie w tym przedmiocie sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym.

Do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy o wyrokach jeśli ustawa nie stanowi inaczej (art. 166 ppsa).

Jak wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu II FZ 120/09 z dnia 29 kwietnia 2009 r. (LEX nr 575373) " wykładnia orzeczenia, które nie podlega uzasadnieniu nie jest dopuszczalna. Dokonanie wykładni z art. 158 zd. pierwsze p.p.s.a. nie może bowiem polegać na wyjaśnieniu motywów orzeczenia, o jakich mowa w art. 141 § 4 p.p.s.a., ani też stanowić ich substytut. Cel dokonania wykładni i jego potrzeba wynika z zupełnie innej przyczyny.

Jeśli ustawodawca, w nielicznych przypadkach, eliminuje wymóg podania przez Sąd pierwszej instancji pisemnej argumentacji usprawiedliwiającej dane rozstrzygnięcie, nie pozbawia to ani jego ważności ani też skutku. Takie rozwiązanie, choć rzeczywiście wyjątkowe, jest przyjmowane w przypadkach uznawanych przez prawodawcę za incydentalne. W gruncie rzeczy chodzi nie tyle o pisemne podanie tej argumentacji lecz możliwość kontroli danego orzeczenia. W przypadkach objętych regulacją art. 103 p.p.s.a. (sprostowanie lub uzupełnienie protokołu), podobnie jak rozwiązaniu przyjętym dla procedury cywilnej, zostało ustanowione wyłącznie odwołanie od zarządzenia przewodniczącego do składu sądu, przez który należy przyjąć ten skład, przed którym była rozpoznawana sprawa objęta danym protokołem. Od postanowienia zaś tego Sądu nie przysługuje zażalenie. Stąd też nie podlega ono również pisemnemu uzasadnieniu ani z urzędu, ani też na wniosek bo nie ma takiej potrzeby."

Również w literaturze bezsporne jest, iż "Nie jest dopuszczalna wykładnia orzeczenia, które nie podlega uzasadnieniu" ( Dauter Bogusław, Gruszczyński Bogusław, Kabat Andrzej, Niezgódka-Medek Małgorzata, Komentarz do art.158 ustawy ).oraz, że we wniosku o wykładnię nie wystarczy ogólnikowe stwierdzenie, że rozstrzygnięcie jest "niejednorodne i samo w sobie może budzić rozliczne wątpliwości".

Sąd w pełni podziela powyższe stanowisko.

Skoro nie zachodzą przewidziane art. 158 w zw. z art. 166 ppsa przesłanki do wykładni postanowienia wydanego przez Sąd w trybie przepisu art. 103 zd. II ppsa, wnioskowi należało odmówić.

Z tych przyczyn orzeczono jak w sentencji.