Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt IV SA/Gl 456/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2015-04-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6320 Zasiłki celowe i okresowe
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 2 ust. 1
journal: Dz.U. 2013 poz 182
law: Ustawa z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Walentek Sędziowie Sędzia WSA Beata Kalaga - Gajewska Sędzia WSA Edyta Żarkiewicz (spr.) Protokolant Monika Rał po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 kwietnia 2015 r. sprawy ze skargi K. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] Prezydent Miasta K. odmówił przyznania K.P. zasiłku celowego z przeznaczeniem na dofinansowanie bieżących opłat czynszowych. W uzasadnieniu wskazał, że z ustaleń dokonanych w toku postępowania wynika, iż czynsz za okres od [...] do [...] został przez skarżącego zapłacony przez przyznany dodatek mieszkaniowy oraz dochód uzyskany ze zbieractwa, co stanowiło wykorzystanie własnych uprawnień i możliwości, o których mowa w art. 2 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. w wyniku rozpoznania odwołania K.P., decyzją z dnia [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy przytoczył art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2013 r. poz. 182 ze zm.), według którego, pomoc społeczna ma na celu umożliwienie osobom i rodzinom, przezwyciężenie trudnych sytuacji życiowych, których nie są w stanie pokonać wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości. Podkreślił, że przedmiotowe postępowanie zostało zainicjowane wnioskiem strony z dnia [...], a w trakcie wywiadu środowiskowego w dniu [...], skarżący potwierdził, że wnosi o przyznanie zasiłku celowego na dofinansowanie bieżących opłat czynszowych. Następnie organ podniósł, że odmowa przyznania zasiłku celowego była uzasadniona ustaleniami stanu faktycznego dokonanymi przy czynnym udziale strony oraz że z materiałów dowodowych, w tym oświadczeń skarżącego wynika, iż potrzeba bytowa wskazana w osnowie decyzji, została zaspokojona w ramach własnych możliwości skarżącego.

W skardze wniesionej od powyższej decyzji do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, K.P. – reprezentowany przez pełnomocnika - podniósł zarzut naruszenia art. 3 ust 1 i ust. 4 w związku z art. 41 ustawy o pomocy społecznej, poprzez ich niezastosowanie, pomimo że w odwołaniu skarżący konsekwentnie podnosił, że nie ma żadnych stałych dochodów ani nawet jakichkolwiek wolnych środków materialnych, które mógłby przeznaczyć na zaspokojenie bieżących opłat czynszowych, a ponadto podniósł, że przyznanie zasiłku celowego mieści się w możliwościach finansowych organu. Zarzucił również naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik postępowania, tj. art. 7 K.p.a., przejawiające się w tym, że organ wydał zaskarżoną decyzję, mimo że stan faktyczny sprawy nie został należycie wyjaśniony, a materiał dowodowy zgromadzony w sprawie nie został poddany właściwej ocenie. Podniósł zarzut naruszenia art. 10 § 1 i art. 15 K.p.a. polegającego na nieuwzględnieniu przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze, że skarżącemu nie zapewniono czynnego udziału w całym postępowaniu, co przejawiło się w tym, że organ wydał zaskarżoną decyzję bez wyjaśnienia wątpliwości, czy przyznanie zasiłku celowego z przeznaczeniem na dofinansowanie bieżących opłat czynszowych jest zgodne z aktualną potrzebą skarżącego, skoro konsekwentnie od początku podnosił, że nie jest w stanie własnym staraniem zaspokoić tej niezbędnej potrzeby. Skarżący zarzucił również naruszenie art. 7 i 77 § 1 w związku z art. 136 K.p.a. poprzez zaniechanie wyczerpującego wyjaśnienia stanu faktycznego i pominięcie zebrania pełnego materiału dowodowego, zwłaszcza gdy skarżący, jako osoba niepełnosprawna na stałe, powoływał się w odwołaniu na okoliczność braku możliwości zaspokojenia bieżących opłat czynszowych własnym staraniem.

W związku z powyższymi zarzutami wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na podstawie art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, pod względem zgodności z prawem.

Uwzględnienie skargi – zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej również P.p.s.a. - następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad postępowania.

W wyniku przeprowadzenia kontroli zaskarżonej decyzji w powyższym zakresie stwierdzić należało, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż decyzja organu odwoławczego oraz poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji, zostały wydane zgodnie z prawem.

Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji o odmowie przyznania skarżącemu zasiłku celowego z przeznaczeniem na dofinansowanie bieżących opłat czynszowych.

Podstawę materialnoprawną kwestionowanego rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (tekst jednolity Dz. U. z 2013 r., poz. 182), zwanej dalej również "ustawą", regulujące rodzaje świadczeń pomocy społecznej oraz zasady i tryb ich udzielania.

Zgodnie zaś z cytowanym w zaskarżonej decyzji art. 2 ust. 1 tej ustawy, celem pomocy społecznej jest umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężania trudnych sytuacji życiowych, których nie są w stanie pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości.

Pomoc ta ma więc na celu wspieranie osób i rodzin w ich wysiłkach zmierzających do zaspokojenia niezbędnych potrzeb, do życiowego usamodzielnienia i integracji społecznej.

W przedmiotowej sprawie, organ odmówił przyznania K.P. zasiłku celowego z przeznaczeniem na dofinansowanie opłat czynszowych, gdyż w postępowaniu zainicjowanym wnioskiem skarżącego z dnia [...] ustalił, że czynsz za okres od [...] do [...] został przez skarżącego zapłacony przez przyznany dodatek mieszkaniowy oraz dochód uzyskany ze zbieractwa, co stanowiło wykorzystanie własnych uprawnień i możliwości, o których mowa w art. 2 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej.

Podkreślenia wymagało, że powyższe ustalenia organu zostały dokonane na podstawie zgromadzonych w sprawie dowodów, w tym oświadczeń skarżącego oraz informacji uzyskanej przez pracownika socjalnego w Oddziale Eksploatacji Budynków KZGM (karta 69 akt administracyjnych) zgodnie z którą, opłaty mieszkaniowe były dokonywane przez K.P. począwszy od [...] do [...] i dopłata do czynszu, była dokonywana na bieżąco.

Wobec tego bezzasadny był zarzut skargi, według którego organ wydał zaskarżoną decyzję bez wyjaśnienia wątpliwości, czy przyznanie zasiłku celowego z przeznaczeniem na dofinansowanie bieżących opłat czynszowych jest zgodne z aktualną potrzebą skarżącego, który od początku podnosił, że nie jest w stanie własnym staraniem zaspokoić tej niezbędnej potrzeby. Jak już bowiem była o tym mowa wyżej – okoliczność, że skarżący uiścił należności czynszowe za wymieniony okres – została ustalona zgodnie z treścią informacji uzyskanej przez pracownika socjalnego w Oddziale Eksploatacji Budynków KZGM (karta 69 akt administracyjnych).

W związku z tym nie mogły zostać uznane za zasadne zarzuty skargi, według których skarżący – w wyniku wywieranej na niego presji pracownika socjalnego - złożył oświadczenie o zaspokojeniu własnym staraniem potrzeby w postaci należności czynszowej. Okoliczność, że opłaty mieszkaniowe były dokonywane przez K.P. od [...] do [...], została bowiem potwierdzona treścią informacji uzyskanej przez pracownika socjalnego w Oddziale Eksploatacji Budynków KZGM (karta 69 akt administracyjnych).

W związku z powyższymi ustaleniami, trafnie organ uznał, że zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej brak było podstaw do uwzględnienia wniosku o przyznanie skarżącemu zasiłku celowego z przeznaczeniem na dofinansowanie opłat czynszowych.

Ponadto podkreślenia wymagało, że według art. 3 ust. 4 ustawy o pomocy społecznej, potrzeby osób i rodzin korzystających z pomocy, powinny zostać uwzględnione, jeżeli odpowiadają celom i mieszczą się w możliwościach pomocy społecznej. W zakresie powyższej oceny bardzo istotne znaczenie miały zatem ustalenia organu, że skarżącemu zostało przyznane – na podstawie odrębnej decyzji - świadczenie w postaci dodatku mieszkaniowego.

Wobec tego, w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej, jaką jest utrzymanie lokalu mieszkalnego, została już udzielona skarżącemu pomoc – i to w postaci świadczenia, które właśnie w tym celu zostało przewidziane, tj. dodatku mieszkaniowego.

W wyniku kontroli zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, uznać zatem należało, że brak jest podstaw do stwierdzenia jakichkolwiek nieprawidłowości w postępowaniu administracyjnym przeprowadzonym zarówno przez organ odwoławczy, jak i przez organ pierwszej instancji.

W niniejszej sprawie nie zostały naruszone – wymienione w skardze - przepisy prawa materialnego, ani też przepisy postępowania administracyjnego.

Ustalenia będące podstawą rozstrzygnięcia, zostały dokonane na podstawie trafnej analizy dowodów. Ponadto prawidłowa była ocena prawna odniesiona do stwierdzonego w sprawie stanu faktycznego. Wobec wyżej wskazanych okoliczności, podjęte w sprawie rozstrzygnięcia uznać należało za prawidłowe.

Z uwagi na to, brak było podstaw do uwzględnienia skargi, zgodnie zatem z art. 151 P.p.s.a., podlegała ona oddaleniu.