Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 2216/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-03-02 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 42, art. 87.
journal: Dz.U. 2007 nr 125 poz 874
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - tekst jednolity
article: par. 3, par. 4 ust. 1.
journal: Dz.U. 2009 nr 86 poz 721
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 5 czerwca 2009 r. w sprawie opłat za przejazd po drogach krajowych.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Maliszewska Sędzia WSA Urszula Wilk (spr.) Protokolant ref. Eliza Mroczek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 marca 2011 r. sprawy ze skargi M. P. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2010 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...] [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na M. P. karę pieniężną w wysokości 3000 zł za wykonywanie przewozu drogowego bez uiszczenia wymaganej opłaty za przejazd po drogach krajowych.

W uzasadnieniu decyzji organ I instancji podał, że w dniu [...] czerwca 2009 r. na drodze krajowej nr [...] Obwodnica Północna w miejscowości O., zatrzymano do kontroli drogowej pojazd marki [...] o numerze rejestracyjnym [...] wraz z naczepą o numerze rejestracyjnym [...]. Kierujący pojazdem M. P. – będący jednocześnie właścicielem przedsiębiorstwa o nazwie P. - w momencie kontroli prowadził w ramach w/wym. przedsiębiorstwa, pojazd w międzynarodowym transporcie drogowym rzeczy z Polski do Czech.

Wyniki powyższej kontroli zostały utrwalone w protokole nr [...], z którego wynika, że kierujący pojazdem nie okazał do kontroli ważnej karty opłaty za przejazd po drogach krajowych. Kierowca wyjaśnił, że wymaganej karty nie posiada, z uwagi na niemożność zakupu karty dobowej na trzech stacjach paliw, a karty miesięcznej – możliwej do zakupu na jednej z ww. stacji nie zakupił z uwagi na jej wysoki koszt.

W związku ze stwierdzoną nieprawidłowością [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w [...] wszczął postępowanie administracyjne w sprawie naruszenia przepisów ustawy o transporcie drogowym, o czym poinformował przedsiębiorcę M. P..

W toku postępowania organ I instancji wezwał stronę do czynnego udziału w postępowaniu, a pismem z dnia 2 listopada 2009 r. zwrócił się do Biura Obsługi Transportu Międzynarodowego w Ministerstwie Infrastruktury z zapytaniem, czy na dzień przedmiotowej kontroli, tj. [...] czerwca 2009 r. znajdowały się w dystrybucji karty opłaty dobowej oraz czy były one dostępne w punktach sprzedaży. Jak podniósł organ, pismem z dnia 17 listopada 2011 r. ww. Biuro poinformowało organ, że obowiązujące od dnia [...] czerwca 2009 r. nowe karty – na dzień [...] czerwca 2009 r. były dostarczone do wszystkich głównych jednostek dystrybucyjnych oraz prywatnych punktów dystrybucji.

W ocenie [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z materiału zebranego w toku kontroli oraz przeprowadzonego następnie postępowania administracyjnego bezspornie wynika, że M. P. prowadzący działalność gospodarczą o nazwie P., polegającą m. in. na transporcie drogowym towarów – w dniu [...] czerwca 2009 r. wykonując przewóz drogowy drogą krajową nr [...] pojazdem marki [...] o numerze rejestracyjnym [...] wraz z naczepą o numerze rejestracyjnym [...] – nie uiścił wymaganej opłaty za przejazd po drogach krajowych. Zachowaniem tym, jak stwierdził organ – przedsiębiorca wykonujący przewóz drogowy naruszył obowiązek wynikający z art. 42 ust. 1 u.t.d., zgodnie z którym podmioty wykonujące na terytorium RP przewóz drogowy zobowiązane są do uiszczenia opłaty za przejazd pojazdem samochodowym po drogach krajowych. Okoliczność ta zaś skutkuje nałożeniem na przedsiębiorcę kary pieniężnej w wysokości 3000 zł na podstawie art. 92 ust. 1, art. 92 ust. 4 i lp. 4.1. załącznika do ustawy o transporcie drogowym. Na poparcie swojego rozstrzygnięcia organ przytoczył również treść § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 5 czerwca 2009 r. w sprawie opłat za przejazd po drogach krajowych (Dz. U. z 2009 r. nr 86 poz. 721) regulującego sposób uiszczenia i wypełnienia karty opłaty. Ponadto organ nie zgodził się z argumentacją strony, jakoby ww. nie posiadał możliwości zakupu na trasie przejazdu wymaganej winiety, albowiem stanowisku temu jak podniósł organ przeczy informacja pozyskana z Ministerstwa Infrastruktury.

Odwołanie od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...] wniósł M. P. zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 9, 63, 75, 77, 80, 107 K.p.a. oraz art. 92a ust. 4 u.t.d. W uzasadnieniu odwołania skarżący zakwestionował ustalenia organu pierwszej instancji w przedmiocie realnej możliwości zakupu przez kierującego pojazdem winiet dobowych, podnosząc, że nie można nazwać przeprowadzeniem postępowania dowodowego faktu zwrócenia się do Ministerstwa Infrastruktury z zapytaniem o dostępność rzeczonych winiet w dniu kontroli. Ponadto M. P. wniósł o to, by organ odwoławczy rozpatrujący jego sprawę wziął pod uwagę wyroki WSA w Warszawie z dnia 3 lutego 2005 r. sygn. akt VI SA/Wa 570/2004 oraz z dnia 13 grudnia 2004 r. sygn. akt VI SA/Wa 4450/2003 nakazujące rozpatrywanie każdego uchybienia indywidualnie, kierując się wskazówką, że celem przepisów jest pobranie opłaty drogowej za każdy przejazd.

Główny Inspektor Transportu Drogowego, po przeprowadzeniu postępowania odwoławczego, podtrzymał ustalenia organu I instancji podnosząc, że bezspornie dnia [...] czerwca 2009 roku miało miejsce naruszenie polegające na wykonywaniu przewozu drogowego bez uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych, co skutkuje nałożeniem na przedsiębiorcę kary pieniężnej w wysokości 3000 zł. Jak podniósł organ w myśl art. 87 ust. 1 u.t.d. podczas wykonywania przewozu drogowego kierowca pojazdu samochodowego, z zastrzeżeniem ust. 4, jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać, na żądanie uprawnionego organu kontroli, m.in. kartę opłaty drogowej, kartę kierowcy, zapisy urządzenia rejestrującego samoczynnie prędkość jazdy, czas jazdy i czas postoju, obowiązkowe przerwy i czas odpoczynku oraz zaświadczenie albo oświadczenie, o których mowa w art. 31 ustawy o czasie pracy kierowców. Stosownie zaś do treści art. 92 ust. 1 u.t.d. podmioty, które wykonują przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, naruszając obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy lub przepisów wymienionych w pkt 1 - 8 podlegają karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 15000 złotych. Suma kar pieniężnych nałożonych podczas jednej kontroli nie może przekroczyć kwoty 15000 złotych -w odniesieniu do kontroli drogowej (art. 92 ust. 2 ustawy o transporcie drogowym). Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w art. 92 ust. 1, oraz wysokość kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik do ustawy (art. 92 ust. 4 ustawy o transporcie drogowym). Zgodnie z lp. 4.1 załącznika wykonywanie przewozu drogowego bez uiszczenia wymaganej opłaty za przejazd po drogach krajowych skutkuje nałożeniem kary pieniężnej w wysokości 3000.

Organ odwoławczy podniósł również, że z materiału dowodowego zebranego w sprawie, tj. informacji z Biura Obsługi Transportu Międzynarodowego Ministerstwa Infrastruktury informującego o dostępności na dzień 16 czerwca 2009 roku nowych kart opłaty wynika również, że w przedmiotowej sprawie nie zachodzi sytuacja uregulowana w art. 93 ust. 7 u.t.d., na którą powołuje się odwołujący się podnosząc, że po rozpoczęciu przejazdu na trzech kolejnych stacjach benzynowych nie miał możliwości zakupu winiet dobowych.

Mając powyższe na uwadze, decyzją z dnia [...] marca 2010 r. nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję [...]Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...].

Skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2010 r. nr [...] wniósł M. P. zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie art. 75, 76, 77 oraz art. 107 Kpa W uzasadnieniu skarżący powtórzył argumenty podane w uzasadnieniu odwołania. Ww. ponownie powołał się na okoliczność braku możliwości zakupu winiet dobowych oraz wskazał, że w wyniku zmiany struktury zużycia winiet w nowym porządku prawnym dotyczącym transportu drogowego, wystąpił ogólnie odczuwalny brak w zaopatrzeniu punktów sprzedaży detalicznej winiet jednodniowych. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucił zaś, że ani organ I instancji, ani też organ odwoławczy nie przeprowadzili żądanego przez niego postępowania w kierunku zaopatrzenia detalicznych punktów sprzedaży winiet (wszelkiego rodzaju stacje benzynowe, motele, zajazdy i inne tego typu miejsca przy drogach publicznych), aby wykazać faktyczną niemożność ich kupna - w szczególności winiet dobowych. W ocenie skarżącego powoływanie się przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego jedynie na lakoniczne pismo Biura Obsługi Transportu Międzynarodowego z dnia 17.11.2009 roku wskazujące na brak problemu z nabyciem kart opłaty jest w ocenie skarżącego nadużyciem prawa.

W konkluzji tak sformułowanych zarzutów skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasową argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym ta kontrola stosownie do § 2 powołanego artykułu sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Sąd w ramach swojej właściwości dokonuje zatem kontroli aktów z zakresu administracji publicznej z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnymi jak i prawem procesowym.

Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zw. dalej p.p.s.a. - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).

Stosownie do art. 145 § 1 p.p.s.a. Sąd uwzględnia skargę tylko wówczas, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (1a), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (1b), inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (1c), a także wówczas, gdy stwierdza nieważność decyzji (postanowienia) z przyczyn określanych w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach bądź z tych przyczyn stwierdza wydanie decyzji (postanowienia) z naruszeniem prawa.

Badając skargę wg powyższych kryteriów Sąd uznał, iż nie zasługuje ona na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja i decyzja utrzymana nią w mocy nie naruszają prawa w sposób uzasadniający ich uchylenie.

Na skarżącego nałożona została kara z tytułu wykonywania transportu drogowego bez uiszczenia wymaganej opłaty za przejazd po drogach krajowych. Stan faktyczny sprawy nie jest sporny, skarżący nie kwestionuje ustalenia organu, że wykonywał transport drogowy bez uiszczenia wymaganej opłaty.

Istota sporu między skarżącym i organem zasadza się na istniejącym po stronie skarżącego przekonaniu, że nie miał możliwości zakupu dobowej karty opłaty drogowej, co winno skutkować, w ocenie skarżącego zastosowaniem przez organ art. 92 a ust. 4 lub 93 ust. 7 u.t.d.

Jak bowiem wywodził skarżący zarówno w odwołaniu od decyzji pierwszo instancyjnej jak i w skardze na decyzję organu II instancji – obowiązku uiszczenia opłaty za przejazd drogowy nie wypełnił, bowiem na kolejnych trzech stacjach benzynowych nie były dostępne dobowe karty opłaty drogowej, które zwykle zakupywał. Okoliczność ta, w ocenie skarżącego uwalnia go od odpowiedzialności za nieposiadanie karty opłaty drogowej.

W tym miejscu podnieść należy, że zgodnie z art. 42 u.t.d. 1 podmioty wykonujące na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przewóz drogowy zobowiązane są do uiszczania opłaty za przejazd pojazdu samochodowego po drogach krajowych, której maksymalna wysokość nie może być wyższa niż równowartość 1.800 euro rocznie [...]

3. Opłata, o której mowa w ust. 1, może być w szczególności wnoszona w:

1) jednostce, o której mowa w art. 17 ust. 2;

2) granicznych urzędach celnych;

3) urzędach celnych wewnątrz kraju;

4) stacjach benzynowych, z zastrzeżeniem ust. 4;

5) polskich organizacjach zrzeszających przewoźników drogowych o zasięgu ogólnokrajowym, z zastrzeżeniem ust. 5.

3a. Podmiot, o którym mowa w ust. 1, uiszcza opłatę roczną, miesięczną, siedmiodniową albo dobową.

3b. Karta opłaty dobowej i siedmiodniowej może być wypełniona przez podmiot, o którym mowa w ust. 1, w terminie:

1) 7 dni - od wydania karty opłaty dobowej;

2) 14 dni - od wydania karty opłaty siedmiodniowej.

7. Minister właściwy do spraw transportu, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw finansów publicznych, określi, w drodze rozporządzenia, rodzaj i stawki opłaty za przejazd po drogach krajowych, zgodnie z zasadami określonymi w ust. 2, oraz tryb wnoszenia i sposób rozliczania tej opłaty w przypadku niewykorzystania w całości lub w części dokumentu potwierdzającego jej wniesienie za okres roczny z przyczyn niezależnych od przedsiębiorcy, a także wzory dokumentów potwierdzających wniesienie tej opłaty.

Zgodnie zaś z art. 87 u.t.d. podczas wykonywania przewozu drogowego kierowca pojazdu samochodowego, z zastrzeżeniem ust. 4, jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać, na żądanie uprawnionego organu kontroli, kartę opłaty drogowej, kartę kierowcy, zapisy urządzenia rejestrującego samoczynnie prędkość jazdy, czas jazdy i czas postoju, obowiązkowe przerwy i czas odpoczynku oraz zaświadczenie albo oświadczenie, o których mowa w art. 31 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców (Dz. U. Nr 92, poz. 879, z 2005 r. Nr 180, poz. 1497 oraz z 2007 r. Nr 99, poz. 661).

Z dniem 10 czerwca 2009 r. weszło w życie Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 5 czerwca 2009 r. w sprawie opłat za przejazd po drogach krajowych (Dz. U. z dnia 8 czerwca 2009 r.).

Zgodnie z § 3 tego rozporządzenia uiszczenie opłaty następuje poprzez nabycie, przez podmiot wykonujący na terenie Rzeczypospolitej Polskiej przewóz drogowy, karty opłaty w jednostce upoważnionej do poboru opłat, zwanej dalej "jednostką" (ust. 1). Pracownik jednostki, dokonując sprzedaży karty opłaty drogowej, wpisuje na rewersie odcinka kontrolnego datę zakupu i składa podpis oraz przedziurkowuje winietę i odcinek kontrolny zgodnie ze wskazaniem podmiotu wykonującego przewóz drogowy, z wyjątkiem karty opłaty dobowej, którą przedziurkować może także podmiot wykonujący przewóz (ust. 2). Karta opłaty składa się z dwóch części: 1) winiety samoprzylepnej, zwanej dalej "winietą", umieszczonej w sposób trwały wewnątrz pojazdu samochodowego, w prawym dolnym rogu przedniej szyby pojazdu; 2) odcinka kontrolnego przechowywanego w pojeździe samochodowym i okazywanego na żądanie osób uprawnionych do kontroli karty opłaty (ust. 3). Dowód uiszczenia opłaty stanowi łącznie przedziurkowany odcinek kontrolny i przedziurkowana winieta o tym samym numerze i serii umieszczona w sposób, o którym mowa w ust. 3 pkt 1 (ust. 4). Nie stanowią dowodu uiszczenia opłaty: 1) odcinek kontrolny nieprzedziurkowany lub winieta nieprzedziurkowana bądź winieta nieumieszczona trwale w sposób, o którym mowa w ust. 3 pkt 1; 2) uszkodzona winieta lub odcinek kontrolny w sposób uniemożliwiający odczytanie numeru rejestracyjnego pojazdu samochodowego lub daty ważności karty; 3) odcinek kontrolny noszący ślady ingerencji chemicznej lub mechanicznej; 4) odcinek kontrolny zafoliowany (zalaminowany) lub w stanie uniemożliwiającym sprawdzenie umieszczonych na dokumencie zabezpieczeń (ust. 5). Wzory kart opłat określają załączniki nr 2-26 do rozporządzenia (ust. 6). Opis kart opłat wraz z opisem zabezpieczeń oraz sposób zaznaczania na karcie opłaty czasu przejazdu po drogach krajowych określa załącznik nr 27 do rozporządzenia (ust. 7).

W ocenie Sądu skarga nie jest zasadna.

Powołany art. 42 u.t.d. ustanawia obowiązek uiszczania opłaty drogowej dla określonej grupy podmiotów, wskazuje gdzie opłata może być wnoszona, w punkcie 3a ustanawia rodzaje opłat, a także w punkcie 3b w odniesieniu do kart opłaty dobowej i siedmiodniowej ustala czas kiedy karta może być wypełniona przez podmiot zobowiązany do uiszczenia opłaty.

Zgodnie z § 4 ust. 1 powołanego wyżej rozporządzenia w sprawie opłat za przejazd po drogach krajowych kartę opłaty dobowej i siedmiodniowej może wypełnić podmiot wykonujący przewóz drogowy przed rozpoczęciem pierwszego przejazdu.

Z treści powyższych przepisów wynika bezwzględny obowiązek uiszczania opłaty drogowej przez określoną grupę przewoźników wykonujących transport drogowy, przy czym obowiązek ten, jak wynika z powyższych regulacji aktualizuje się już w momencie rozpoczęcia pierwszego przejazdu, bowiem już w tym momencie podmiot wykonujący przewóz obowiązany jest posiadać wypełnioną kartę drogową.

Oczywiście to od przedsiębiorcy wykonującego transport drogowy zależy jaką formę uiszczania opłaty drogowej wybierze. Mogą to być opłaty: roczne, miesięczne, siedmiodniowe albo dobowe.

Przy tym karty opłaty dobowej mogą zostać zakupione na 7 dni przed rozpoczęciem przewozu bowiem w takim terminie od ich wydania mogą być wypełnione.

Zatem przedsiębiorca wybierający karty opłaty dobowej jako formę uiszczania należnej opłaty może zakupić stosowne karty na 7 dni przed terminem planowanego transportu. Jednak pamiętać należy, że już w chwili rozpoczynania przewozu winien dysponować stosownie wypełnioną kartą oplaty.

Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy, stwierdzić należy, że poszukiwanie przez skarżącego karty opłaty dobowej dopiero w trakcie wykonywanego przejazdu już stanowi nieprawidłowość, a jego przekonanie, że niemożność zakupu tej karty uwalnia go od odpowiedzialności za nieuiszczenie opłaty drogowej w ocenie Sądu jest błędne. Kwestia zaś dostępności kart opłaty drogowej na stacjach benzynowych na trasie przejazdu pozostaje, w ocenie Sądu, bez wpływu na wynik rozpoznawanej sprawy.

Przedsiębiorca jest bowiem profesjonalistą, od którego można i należy wymagać należytej staranności przy wykonywaniu przez niego działalności gospodarczej. Sprawą przedsiębiorcy jest takie zorganizowanie wykonywanej działalności, by nie dochodziło do łamania prawa. Zatem winien on tak zorganizować działalność prowadzonego przez siebie przedsiębiorstwa aby juz w chwili rozpoczynania przewozu należna opłata była uiszczona. Podkreślić również należy, iż stacje benzynowe nie są jedynymi placówkami, gdzie możliwe jest uiszczenie opłaty za przejazd po drogach krajowych. Taką kartę można również zakupić w Biurze Obsługi Transportu Międzynarodowego, granicznych urzędach celnych, urzędach celnych wewnątrz kraju, polskich organizacjach zrzeszających przewoźników drogowych o zasięgu ogólnokrajowy. Podnieść również należy, że przepisy prawa przewidują możliwość uiszczenia opłaty rocznej, miesięcznej, tygodniowej i dobowej. Podnoszona zatem w postępowaniu okoliczność, że przedsiębiorca zakupuje zawsze karty dobowe, nie stanowi wytłumaczenia dla nieprzestrzegania przepisów prawa.

W tym miejscu, zdaniem Sądu podnieść również należy, że decyzje administracyjne nakładające kary pieniężne za naruszenia przepisów prawnych regulujących sprawy transportu drogowego mają charakter szczególny. Są to mianowicie decyzje wydawane w ramach tzw. uznania związanego, nie stwarzającego właściwym organom administracji praktycznie żadnych luzów interpretacyjnych. Odpowiedzialność administracyjna za popełnione wykroczenia drogowe, określone w u.t.d., jest co do zasady oderwana od kwestii winy. Organ orzekający ma obowiązek stwierdzenia, czy nastąpiło wykroczenie określone powołanymi wyżej przepisami, bez wnikania jakie były jego przyczyny i kto ponosi za to winę. W postępowaniu administracyjnym w tego rodzaju sprawach istotne jest bowiem przede wszystkim stwierdzenie faktu popełnienia wykroczenia i stwierdzenie odpowiedzialności za ten czyn – przy założonej odpowiedzialności przedsiębiorcy, niezależnie od jego winy, możliwości przyczynienia się do jej powstania, czy ewentualnych żądań miarkowania wysokości kary. Organ inspekcji drogowej działa w takiej sytuacji w warunkach uznania związanego – stwierdzenie określonego ustawą wykroczenia musi spowodować jego odpowiednią, zgodną z przepisami ustawy kwalifikację, a następnie nałożenie kary w wymaganej tą ustawą wysokości.

W ocenie Sądu stanowisko skarżącego wyrażone w skardze jest błędne i nie znajduje oparcia w obowiązującym stanie prawnym. W ocenie Sądu w rozpoznawanej sprawie nie znajduje zastosowania przywołany przez skarżącego art. 93 ust. 7 ustawy o transporcie drogowym. Przepis ten ma charakter wyjątkowy i odnosi się do stanów i sytuacji nadzwyczajnych, które w przedmiotowej oprawie nie miały miejsca.

W niniejszej sprawie nie można dopatrzeć się żadnych zdarzeń lub okoliczności, których skarżący, będący koncesjonowanym przewoźnikiem, nie mógł przewidzieć. Dla organów inspekcji transportu drogowego istotny jest bowiem fakt wystąpienia określonego naruszenia, bez – jak to już wyżej wskazano – wnikania w jego przyczyny oraz kwestie odpowiedzialności i winy.

Podkreślić nadto należy, iż wina i stopień ewentualnego zawinienia nie są przesłankami odpowiedzialności administracyjnej. Przesłanką powyższej odpowiedzialności, jest stwierdzenie nieprzestrzegania przez ustalony podmiot, w tym przypadku skarżącego, nałożonych przez wskazane przepisy prawa obowiązków.

Zasady odpowiedzialności związane z wykonywaniem transportu drogowego powinny być znane osobom wykonującym profesjonalnie działalność w tym zakresie.

Reasumując powyższe uznać należy, iż zaskarżona decyzja jak również decyzja organu pierwszej instancji nie naruszają przepisów prawa w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ustalona we wskazany sposób sytuacja faktyczna i jej implikacje prawne uzasadniały nałożenie na skarżącego kary za naruszenie polegające na wykonywaniu przewozu drogowego bez uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku