Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 1688/01
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2004-03-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 603  Utrzymanie i ochrona dróg publicznych i innych dróg ogólnodostępnych, ruch na tych drogach, koleje, lotnictwo cywilne, p
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Arkadiusz Despot-Mładanowicz (spr.), Sędziowie NSA Anna Orłowska, As. WSA Krzysztof Retyk, Protokolant Wioleta Gładczuk, po rozpoznaniu w dniu 18 marca 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi "[...]" Spółki z o.o. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 30 marca 2001 r. Nr[...] w przedmiocie opłaty rocznej za zajęcie pasa drogowego I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. ustala, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana; III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącej kwotę 2700 (dwa tysiące siedemset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Dyrektor Miejskiego Zarządu Dróg Publicznych decyzją z dnia 19 stycznia 2001 r. zezwolił "[...]" Spółce z o.o. na zajęcie pasa drogowego w celu umieszczenia tablicy reklamowej w terminie od dnia 1 stycznia 2001 r. do 31 grudnia 2001 r. W punkcie 2 decyzji ustalono wysokość opłaty za zajęcie pasa drogowego za cały okres zajęcia na kwotę 11.004,75 złotych.

Odwołanie od powyższej decyzji złożyła "[...]" Spółka z o.o., wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w części dotyczącej ustalenia wysokości opłaty za zajęcie pasa drogowego i ustalenie opłaty w formie czynszu. Skarżąca kwestionowała zakwalifikowanie tablicy jako tablicy reklamowej.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 30 marca 2001 r. utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy.

W uzasadnieniu decyzji Kolegium podało, że w myśl art.40 ust. 4 ustawy o drogach publicznych za zajęcie pasa drogowego i za umieszczenie w nim urządzeń nie związanych z funkcjonowaniem dróg pobiera się opłaty. Organ odwoławczy zgodził się ze stanowiskiem organu I instancji, że o spełnieniu wymogu umieszczenia reklamy w pasie ruchu drogowego decyduje to, czy jest ona widoczna dla użytkowników danej drogi.

Organ II instancji wskazał, że w decyzji Prezydenta Miasta z dnia 2 listopada 2000 r. o pozwoleniu na budowę wydano wyraźnie pozwolenie na budowę pylonu reklamowego z przyłączem elektroenergetycznym na terenie pasa drogowego ulicy [...]. Nie ma zatem wątpliwości, że pylon reklamowy jest urządzeniem nie związanym z funkcjonowaniem dróg. W każdy przypadku zajęcia pasa drogowego zarządca drogi ma prawo do wydawania zezwolenia i pobierania opłat z tego tytułu.

W świetle powyższych ustaleń Kolegium uznało, że organ I instancji miał prawo do ustalenia opłaty za zajęcie pasa drogowego, stwierdzając jednocześnie, iż nie są trafne twierdzenia skarżącej, że pylon reklamowy nie jest tablicą reklamową. Nie ma znaczenia tutaj ani techniczna metoda jej ekspozycji, ani sposób wyrażania zawartej w niej treści.

Na marginesie organ odwoławczy podał, że nie mógłby ustalić opłaty w formie czynszu dzierżaw)', gdyż dotyczy to stosunków cywilnoprawnych.

W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego "[...]" Spółka z o.o. domagała się uchylenia decyzji organu odwoławczego oraz zasądzenia na jej rzecz kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi Spółka podała, że bezspornym jest, iż po uzyskaniu zgody właściwych organów administracji, zajęła część pasa drogowego ulicy [...] wskutek ustawienia tam pylonu będącego oznakowaniem firmy. Zdaniem skarżącej organy administracji publicznej błędnie uznały niniejszy pylon za reklamę. Skarżąca stwierdziła, że decyzja o pozwoleniu na budowę została wydana na pylon a nie na tablicę reklamową a więc postawienie jego w pasie drogowym nie może być utożsamiane z tablicą reklamową i naliczeniem opłaty jak za reklamę. Sporny pylon z nazwą producenta samochodów i koncesjonariusza jest elementem oznakowania skarżącej, gdyż w myśl wymagań producenta [...], oznakowanie firmy (koncesjonariusza [...]) winno składać się między innymi z pylonu z nazwą producenta samochodów i koncesjonariusza. W ocenie skarżącej w związku z tym brak jest podstaw do utożsamiania oznakowania firmy pylonem z tablicą reklamową, a tym samym naliczenia opłaty rocznej za zajęcie pasa drogowego jak przy ustawieniu tablicy.

Ponadto skarżąca zarzuciła nieprawidłowe obliczenie wysokości opłaty rocznej za zajęcie pasa drogowego, gdyż jej zdaniem przyjmując nawet, że sporny pylon jest tablicą reklamową opłata winna wynosić 3600 zł.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę wniosło ojej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Stosownie do art 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę — Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna, lecz nie wszystkie jej zarzuty są trafne. Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jedn.: Dz. U. z 2000 r. Nr 71, poz. 838 ze zm.), w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji, nie zawierała definicji pojęcia "reklama". Wobec tego należy odwołać się do definicji niniejszego pojęcia zawartej w Słowniku języka polskiego, który pod pojęciem "reklama" rozumie - rozpowszechnianie informacji o towarach, ich zaletach, wartości, miejscach i możliwościach nabycia, chwalenie kogoś, zalecanie czegoś przez prasę, radio, telewizję; środki (np. plakaty, napisy, ogłoszenia itp.) służące temu celowi.

Pylon postawiony przez skarżącą w pasie drogowym zawiera informację o możliwości nabycia w oznaczonym nim miejscu samochodów marki [...]. Ekspozycja pylonu powoduje, że jest on widoczny dla użytkowników danej drogi, a tym samym w ten sposób następuje rozpowszechnianie informacji o towarze określonego rodzaju oraz miejscu, w którym można go nabyć. Wobec tego przedmiotowy pylon jest reklamą, a nie tylko elementem oznakowania skarżącej.

Jak wynika z akt administracyjnych sama skarżąca początkowo nie miała żadnych wątpliwości co do tego, że ma zamiar wystawić pylon reklamowy. W piśmie z dnia 20 lipca 2000 r., podpisanym przez Prezesa Zarządu skarżącej, wyraźnie Spółka zwraca się do Miejskiego Zarządu Dróg w sprawie lokalizacji reklamy w pasie drogowym, podając, że jej wystąpienie spowodowane jest wymogami producenta samochodów marki [...], odnośnie reklamowania budynków sprzedaży pojazdów i obsługi klienta oraz ułatwienia zauważenia obiektu koncesjonariusza. Również decyzja o pozwoleniu na budowę z dnia 2 listopada 2000 r. zawiera pozwolenia na budowę pylonu reklamowego.

Rozporządzenie z dnia 24 stycznia 1986 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o drogach publicznych (Dz. U. Nr 6, poz. 33 ze zm.) posługuje się pojęciem "reklama" nie używa natomiast pojęcia "tablica reklamowa". Wobec tego brak jest podstaw do zróżnicowania pylonu i tablicy reklamowej. Nośnikiem informacji jest tak samo pylon jak i tablica, a zatem każde z tych urządzeń może służyć jako nośnik informacji reklamowej.

Natomiast zasadny jest zarzut skarżącej dotyczący wysokości ustalonej w decyzji opłaty za zajęcia pasa drogowego przez reklamę. Z zaskarżonej decyzji, tak jak i z decyzji organu I instancji, nie wynika w jaki sposób organy ustaliły wysokość opłaty z zajęcie pasa drogowego na kwotę 11004,75 zł. Zgodnie z § lOa ust. 1 cytowanego rozporządzenia wysokość opłaty stanowi iloczyn powierzchni reklamy, liczby dni zajęcia pasa drogowego oraz stawki opłaty. O ile z treści decyzji organu I instancji można ustalić powierzchnię reklamy oraz liczbę dni zajęcia pasa drogowego o tyle nie sposób wywnioskować jaką stawkę opłaty i dlaczego organy przyjęły ustalając wysokość należnej opłaty.

Zgodnie z art. 107 § 1 k.p.a. decyzja powinna między innymi zawierać uzasadnienie faktyczne i prawne, odpowiadające wymogom określonym w § 3 art. 107 k.p.a. W przedmiotowej sprawie brak uzasadnienia ustalonej decyzją wysokości kwoty opłaty za zajęcie pasa drogowego uniemożliwia dokonanie kontroli czy organy administracji publicznej prawidłowo zastosowały przepisy prawa materialnego. Wobec tego naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Rozpatrując ponownie sprawę organ odwoławczy winien szczegółowo odnieść się do wysokości opłaty za zajęcie pasa drogowego i ustalić czy kwota wskazana w decyzji organu I instancji została rzeczywiście prawidłowo obliczona zgodnie z obowiązującymi stawkami opłat, co powinno znaleźć swoje odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji.

Mając powyższe na względzie Sąd na mocy art. 145 § pkt 1 lit. c) oraz art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) w związku z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.

O kosztach orzeczono na mocy art. 200 w związku z art. 205 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z § 14 ust. 2 pkt 1 i § 6 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163,

poz. 1349 ze zm.).