Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VIII SA/Wa 436/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-06-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję
Powołane przepisy: article: art. 33 ust. 1 i 2,  art. 34
journal: Dz.U. 2006 nr 156 poz 1118
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marek Wroczyński /sprawozdawca/, Sędziowie Sędzia WSA Leszek Kobylski, Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Aleksandra Borkowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 czerwca 2011 r. sprawy ze skargi [...] spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w P. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty P. z dnia [...] grudnia 2010 r. nr [...]; 2) stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości do chwili uprawomocnienia się niniejszego wyroku; 3) zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącej spółki z ograniczoną odpowiedzialnością [...] kwotę [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Syg. akt VIII SA/Wa 436/11

Uzasadnienie

Decyzją nr [...] z dnia [...] lutego 2011 roku Wojewoda [...] biorąc za podstawę art.138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego( DZ.U z 2000 roku, nr 98, poz. 1071 ze zm. dalej jako k.p.a.) w związku z art. 82 ust.3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane( DZ.U z 2006 roku, nr 156, poz. 1118 ze zm. dalej jako ustawa prawo budowlane) po rozpatrzeniu odwołania [...] P. I od decyzji nr [...] wydanej dnia [...] grudnia 2010 roku przez Starostę P. odmawiającej zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę dla inwestora [...] P. sp. z o.o. w przedmiocie przebudowy i zmiany sposobu użytkowania części hali A1 na dz. nr ew. [...] obręb [...] w P.– utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Podstawą wydania decyzji były następujące ustalenia faktyczne i ocena prawna.

W dniu [...] października 2010 roku [...] P. I sp.z o.o. złożyła wniosek

o wydanie pozwolenia na przebudowę i zmianę sposobu użytkowania części hali A1 na działce nr [...], obręb [...] w P.. Do dokumentacji złożonej przez inwestora dołączona została decyzja nr [...] wydana przez Prezydenta Miasta P. w dniu [...] lipca 2005 dla [...] sp. z o. o. ustalająca warunki zabudowy i zagospodarowania terenu w związku z planowaną rozbudową Centrum Logistycznego ,, [...]’’, dla nieruchomości obejmującej działki nr [...],[...],[...] i [...] ( decyzją nr [...] został zatwierdzony podział działki nr [...] na działki [...],[...]) przy ulicy [...] M. w P.. Powyższa decyzja została przeniesiona za zgodą stron decyzją [...] z dnia 22 października 2007 roku na nowego inwestora spółkę [...] P. I oraz została zmieniona decyzją nr [...] z dnia [...] października 2007 roku w zakresie warunków ochrony przeciwpożarowej oraz nastąpiła zmiana nr ew. działki [...] na [...].

Starosta w celu uzupełnienia przedłożonej dokumentacji nałożył na inwestora postanowieniem z dnia [...] listopada 2010 roku obowiązek dostarczenia decyzji

o warunkach zabudowy obejmującej swym zakresem zamierzoną inwestycję.

Decyzją z dnia [...] grudnia 2010 roku, nr [...] Starosty P. odmówiono inwestorowi zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę dla wnioskowanej inwestycji z uwagi na niedostarczenie przez inwestora ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy obejmującej swym zakresem przedmiotową inwestycję tj. przebudowę i zmianę sposobu użytkowania części hali A1 na terenie [...] w P..

Organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 71 ust.2 pkt 4 prawa budowlanego zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części wymaga zgłoszenia właściwemu organowi określając w nim dotychczasowy i zamierzony sposób użytkowania obiektu budowlanego lub jego części oraz przedłożenie ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Wskazany przepis nakłada obowiązek uzyskania decyzji o warunkach zabudowy

i zagospodarowania terenu.

Przedłożona decyzja o warunkach zabudowy nr [...] wydana przez Prezydenta Miasta P. nie przewidywała zmiany sposobu użytkowania dla zamierzonej inwestycji.

Według organu wniosek o pozwolenie na budowę złożony [...] P. [...] spółka

z o.o. obejmuje swoim zakresem przebudowę i zmianę sposobu użytkowania części hali A1 na terenie dz. nr [...] w P..

Starosta P. nakładając na [...] P. [...] sp. z o.o. postanowieniem

nr [...] obowiązek uzupełnienia brakujących dokumentów tj. dostarczenia ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy obejmującej swym zakresem przedmiotową inwestycję ( zmiana sposobu użytkowania) ustalił termin do [...] grudnia 2010 roku. Zgodnie z art. 71 ust.3 ustawy prawo budowlane na wyżej wskazane postanowienie nie przysługuje zażalenie i w przypadku niewykonania tego obowiązku organ wnosi sprzeciw w drodze decyzji administracyjnej.

Wobec niewykonania nałożonego obowiązku organ prawidłowo odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę.

Skargę na decyzję organu odwoławczego wniosła [...] P. [...] spółka z o.o. w P..

Zaskarżonej decyzji zarzucała:

- naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na wynik sprawy

a) art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 107§ 3 i art. 138 k.p.a. przez brak wszechstronnego rozpatrzenia całego materiału dowodowego zebranego w sprawie, nierozpatrzenie zarzutów strony i nieustosunkowanie się do nich w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, sprzeczność ustaleń faktycznych z materiałem dowodowym zebranym w sprawie poprzez uznanie, że decyzja o warunkach zabudowy nie przewiduje zmiany sposobu użytkowania dla zamierzonej inwestycji;

b) art. 71 ust.3 oraz art. 71 ust.2 pkt 4 ustawy prawo budowlane przez zastosowanie tych przepisów i uznanie, że nastąpiła konieczność uzupełnienia zgłoszenia obiektu do użytkowania przez dostarczenie ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy

i zaszła przesłanka do zgłoszenia sprzeciwu w drodze decyzji administracyjnej, choć przepis ten nie ma zastosowania w niniejszej sprawie, gdyż zmiana sposobu użytkowania następuje w wyniku wykonania prac budowlanych na które konieczne jest uzyskanie pozwolenia na budowę, a nie zgłoszenie organowi.

c) art. 35 ust.1 pkt 3 ustawy prawo budowlane poprzez przyjęcie, że przedłożona dokumentacja projektowa jest niekompletna i poprzez odmówienie wydania decyzji

o pozwoleniu na budowę, gdy tymczasem wniosek inwestora spełnia wszelkie wymagane prawem warunki do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.

d) art. 35 ust.1 pkt 1 ustawy prawo budowlane poprzez brak przeprowadzenia merytorycznej kontroli wniosku inwestora.

Z postawionymi zarzutami skarżący wniósł o:

1) uchylenie zaskarżonej decyzji w całości,

2) zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi [...] P. sp. z o.o. podnosiła, że organ odwoławczy w istocie nie rozpoznał zarzutów objętych odwołaniem i nie ustosunkował się do nich.

Spółka w odwołaniu podnosiła zarzuty naruszenia art. 35 ust.1 pkt 3 i 4 ustawy prawo budowlane poprzez przyjęcie, że przedłożona dokumentacja projektowa jest niekompletna i odmówienie wydania pozwolenia na budowę, naruszenie art. 35 ust.1 pkt 1 ustawy prawo budowlane poprzez brak merytorycznej kontroli wniosku

o wydanie pozwolenia na budowę oraz naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak wskazania w uzasadnieniu przyczyn rozstrzygnięcia. Organ ograniczył swoje uzasadnienie do wskazania, że załączona przez skarżącego decyzja o warunkach zabudowy nie przewiduje zmiany sposobu użytkowania.

Brak odniesienia do stawianych zarzutów w odwołaniu narusza w ocenie skarżących przepisy art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 i art. 138 k.p.a.

Skarżący dla poparcia swoich twierdzeń powołał się na stanowisko i zacytował obszerne fragmenty uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

w Bydgoszczy z dnia 20 listopada 2007 roku, syg. akt II SA/Bd 786/07, LEX nr 507212.

Skarżąca wskazywała, że organy dopuściły się naruszenia art. 35 ust.1 pkt 3 oraz ust.4 ustawy prawo budowlane poprzez przyjęcie, że przedłożona przez inwestora dokumentacja projektowa jest niekompletna i poprzez odmówienie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę gdy tymczasem wniosek inwestora spełniał wszystkie wymagane prawem warunki do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.

Zdaniem skarżącej poza uwagą organu pozostał fakt, że decyzja nr [...] nie została wyeliminowana z obrotu prawnego.

Nadto skarżąca wskazywała, że pojęcie ,,zmiana sposobu użytkowania’’ stanowi pojęcie niedookreślone czyli takie, które nie zostało wyraźnie zdefiniowane w sposób normatywny. Art. 71 ustawy prawo budowlane zawiera tylko przybliżenie pojęcia zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego. Poprzez zmianę sposobu użytkowania istniejącego obiektu należy rozumieć zmianę prowadzącą do zmiany dotychczasowego przeznaczenia tego obiektu – odnośnie jego funkcji.

Skarżąca podnosi, że planowana przez niego inwestycja polega na zmianie sposobu użytkowania części hali A1, tj. jej przebudowie i zmianie przeznaczenia

z dotychczasowego magazynowego na biurowo- socjalny.

Zgodnie z treścią decyzji nr [...] inwestor otrzymał zgodę na rozbudowę istniejących obiektów magazynowo- produkcyjnych i magazynowo- usługowych wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną i komunikacyjną oraz na przebudowę istniejących i budowę nowych obiektów z przystosowaniem ich do funkcji magazynowej, biurowo- socjalnej, produkcji nieuciążliwej oraz budowę infrastruktury technicznej i obsługę komunikacyjną.

Zdaniem skarżącej z przywołanej decyzji wynika, że inwestor posiada ostateczną decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu obejmującą swym zakresem inwestycje w postaci zmiany sposobu użytkowania części hali A1 na obiekt biurowo- socjalny.

Stanowisko to zdaniem skarżącej potwierdza postanowienie Prezydenta P. z [...] listopada 2010 roku w sprawie wyjaśnienia wątpliwości co do treści decyzji

nr [...] o warunkach zabudowy gdzie wskazany organ wyjaśnił, że ustalenie sposobu użytkowania, w tym ustalenie zmiany sposobu użytkowania na odmienny od wcześniejszego jest integralną częścią procesu inwestycyjnego, zarówno na płaszczyźnie materialnej, jak i formalnej. Zdaniem organu wydającego decyzję przebudowa obiektów z przystosowaniem i zmiana przeznaczenia ich sposobu użytkowania w całości do nowej funkcji określonej w decyzji jest zgodne

z decyzją nr [...] z dnia [...] lipca 2005 roku.

Skarżąca wskazywała, że roboty budowlane które mają być wykonane na podstawie pozwolenia na budowę, o które ubiega się inwestor w niniejszej sprawie nie zmierzają do zmiany sposobu użytkowania w stosunku do sposobu określonego

w decyzji, lecz są częścią całego złożonego i wieloetapowego procesu inwestycyjnego, którym dokonuje się zmiany zagospodarowania terenu w stosunku do istniejącego poprzednio, przed wydaniem decyzji o warunkach zabudowy.

W konsekwencji zaskarżona decyzja w ocenie skarżącej została wydana

z naruszeniem art. 35 ust.1 pkt 3 ustawy prawo budowlane ponieważ organ błędnie ocenił, iż złożona przez inwestora dokumentacja posiada braki, które powinny zostać usunięte.

Skarżąca zarzucała, że organ nieprawidłowo zastosował art. 71 ust.3 oraz art. 71 ust.2 pkt 4 ustawy prawo budowlane i uznał, że nastąpiła konieczność uzupełnienia zgłoszenia obiektu do użytkowania przez dostarczenie ostatecznej decyzji

o warunkach zabudowy oraz zaszła przesłanka do wniesienia sprzeciwu w drodze decyzji administracyjnej. Przepisy powyższe nie mają zastosowania w niniejszej sprawie, gdyż zmiana sposobu użytkowania dokonuje się w wyniku wykonania robót budowlanych, na co niezbędne jest uzyskanie decyzji udzielającej pozwolenia na budowę, a nie zgłoszenie organowi.

Nadto zdaniem skarżącej organy obu instancji dopuściły się naruszenia przepisu art. 35 ust.1 ustawy prawo budowlane poprzez brak przeprowadzenia merytorycznej kontroli wniosku inwestora.

Organ mimo obowiązku wynikającego z art. 35 ust.1 pkt 1 ustawy prawo budowlane nie dokonał merytorycznej kontroli wniosku i w konsekwencji nie wskazał, jakie cechy i parametry inwestycji i z jakich względów nie mogą być zaakceptowane.

Starosta Pruszkowski ograniczył się jedynie do stwierdzenia, iż w dokumentacji brak jest decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania dla planowanej inwestycji.

Tymczasem w ocenie skarżącej przepis art. 35 ust.3 ustawy prawo budowlane odnosi się wyłącznie do wad materialnych przez inwestora dokumentacji, a więc takich które mogą być sprawdzane i dostrzeżone jedynie na etapie analiz merytorycznych dokonywanych przez organ po wszczęciu postępowania. Z przepisu jednoznacznie wynika, że organ w przypadku stwierdzenia nieprawidłowości w przedmiocie zgodności z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu powinien wezwać do ich usunięcia, a po bezskutecznym upływie wyznaczonego terminu wydać decyzję odmawiającą pozwolenia na budowę. Organ wydając decyzję w niniejszej sprawie nie uzasadnił :

a) dlaczego odmówił skuteczności decyzji nr [...]

b) które elementy zamierzonej inwestycji są niezgodne z parametrami określonymi w decyzji nr [...];

c) z jakich powodów nie uwzględnił wyjaśnień Prezydenta Miasta P. odnośnie treści wyżej wskazanej decyzji.

W ocenie skarżącej uzasadnienie decyzji w sposób rażący odbiega od wymagań stawianych przez przepis art. 107 § 3 k.p.a.

Skarżąca również zauważała, że termin do uzupełnienia rzekomych braków dokumentacji wyznaczony postanowieniem Starosty P. z [...] listopada 2010 roku był niewykonalny ponieważ minimalny termin na uzyskanie decyzji

o warunkach zabudowy wynosi około 2 miesięcy.

Organ odwoławczy odpowiadając na skargę wnosił o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas zaprezentowaną argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), Sąd sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (legalności). Ocenie Sądu podlegają, zatem zgodność aktów administracyjnych (w tym przypadku decyzji) zarówno z przepisami prawa materialnego, jak i procesowego. Kontrola sądów administracyjnych ogranicza się, więc do zbadania, czy organy administracji w toku rozpoznawanej sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na jej wynik. Ocena ta dokonywana jest według stanu prawnego i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu.

Zgodnie z art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej: "p.p.s.a."), Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Nie może przy tym wydać orzeczenia na niekorzyść strony skarżącej, chyba, że dopatrzy się naruszenia prawa skutkującego stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności.

Zdaniem Sądu należy uznać, że stanowisko organu, iż skarżąca spółka nie załączyła do wniosku o pozwolenie na budowę, zgodnie z wymogami art. 33 ust. 2 pkt 3 ustawy prawo budowlane ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy dla przedmiotowej inwestycji nie jest trafne.

Na wstępie należy zauważyć, że zgodnie z art. 59 ust.1 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym( DZ.U nr 80, poz. 717 ze zm. dalej jako ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym) zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonywaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust.1 i art. 86, wymaga ustalenia, w drodze decyzji warunków zabudowy. Przepis art. 50 ust.2 stosujemy odpowiednio.

Skarżąca spółka w dniu [...] października 2010 roku złożyła wniosek o pozwolenie na budowę – przebudowa i zmiana sposobu użytkowania części hali A1 w osiach [...] na terenie [...] w P..

Jednocześnie do wniosku inwestor załączył decyzję Prezydenta Miasta P.

z dnia [...] lipca 2005 roku nr [...] o warunkach zabudowy, którą to decyzją organ ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla nieruchomości obejmującej działki nr [...],[...],[...] i [...] położonej przy ulicy [...] M. [...] w P. na terenie oznaczonym literami [...] na mapie stanowiącej integralną część decyzji w związku z planowaną rozbudową Centrum Logistycznego ,, [...] ‘’.

Uprawnienia z tej decyzji zostały przeniesione decyzją Prezydenta Miasta P. nr [...] z dnia [...] października 2007 roku na rzecz [...] spółka z o.o.

Podstawą wydania decyzji odmawiającej zatwierdzenia projektu budowlanego

i udzielenia pozwolenia na budowę był brak ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy obejmującą swym zakresem przedmiotową inwestycję( zmiana sposobu użytkowania).

Zgodnie z przepisem art. 54 ust.1 w związku z art. 64 ust.1 ustawy o planowaniu

i zagospodarowaniu przestrzennym decyzja o warunkach zabudowy określa – rodzaj inwestycji.

Organ wydając decyzję winien wskazać typ zamierzenia inwestycyjnego, które będzie wskazywać przeznaczenie i właściwości inwestycji.

Organ wydając decyzję z dnia [...] lipca 2005 roku wskazał na dopuszczalny rodzaj zabudowy i określił go jako zabudowa usługowo – produkcyjna, a funkcje zabudowy – budynki magazynowe, magazynowo- produkcyjne, usługowe, biurowe, garażowe, infrastruktury technicznej, o uciążliwości nie przekraczającej granic nieruchomości, infrastruktura techniczna do obsługi budynków i terenu.

Jak wynika z uzasadnienia decyzji inwestor występując o wydanie przedmiotowej decyzji zakresem inwestycji obejmował przebudowę istniejących budynków

z przystosowaniem ich do funkcji magazynowej, biurowo- socjalnej i produkcji nieuciążliwej oraz budowę nowych obiektów, a także infrastruktury technicznej

i obsługi komunikacyjnej dla powstającego nowoczesnego centrum dystrybucyjno- logistycznego.

Organ w uzasadnieniu wskazywał również, że na tym terenie znajdują się obiekty

z okresu przedwojennego o zróżnicowanej architekturze, adaptowane na obecne potrzeby inwestora oraz nowe obiekty wybudowane po 2000 roku – hale magazynowe, prostopadłościany o konstrukcji szkieletowej.

Tak więc organ wydający decyzję o warunkach zabudowy znał zakres zamierzenia inwestycyjnego, które obejmowało szeroki zakres robót budowlanych - poczynając od budowy nowych obiektów po rozbudowę, przebudowę wraz ze zmianą funkcji

i sposobu użytkowania obiektów już istniejących.

Organ co prawda wprost w sentencji decyzji nie wskazuje na zakres robót budowlanych, ale jednocześnie akceptuje, aby budynki tam znajdujące się spełniały funkcje – budynków magazynowych, magazynowo- produkcyjnych, usługowych, biurowych garażowych oraz żeby tam powstawała infrastruktura techniczna

o uciążliwości nie przekraczającej granic nieruchomości, infrastruktura techniczna

do obsługi budynków i terenu. Należy uznać, iż organ wydając decyzję pozytywną zaakceptował w pełni wniosek o ustalenie warunków zabudowy wskazywany przez inwestora.

Taki sposób rozumowania koresponduje z postanowieniem Prezydenta Miasta P. z [...] listopada 2010 roku wydanym w trybie art. 113 § 2 k.p.a., gdzie organ wydający decyzję o warunkach zabudowy wskazywał, że nowy inwestor na terenach Zakładów Naprawczych Taboru Kolejowego zamierza dokonywać zmiany zagospodarowania i zainwestowania tego terenu poprzez zmianę przeznaczenia obiektów wraz z robotami budowlanymi w zakresie adaptacji.

Należy wskazać, że decyzja administracyjna jako przejaw woli organu administracji stanowi całość, w której poszczególne jej części, a w szczególności podstawa prawna, przesłanki faktyczne, samo rozstrzygnięcie oraz uzasadnienie rozstrzygnięcia są nierozerwalnie związane, wzajemnie się uzupełniają, warunkują i powinny być oceniane łącznie( por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 lipca 2010 roku, syg. akt I OSK 223/10, LEX nr 694348).

Tak więc organ uznając, iż decyzja o warunkach zabudowy z dnia [...] lipca 2005 roku, nr [...] nie obejmuje swoim zakresem zmiany sposobu użytkowania istniejących obiektów nie wziął pod uwagę wszystkich elementów decyzji jako przejawu woli organu, a zwłaszcza jego uzasadnienia wraz z postanowieniem z dnia [...] listopada 2010 roku wyjaśniającym wątpliwości co do treści tej decyzji.

Z tego powodu należy uznać, że nałożenie obowiązku przez organ obowiązku o przedłożeniu nowej decyzji o warunkach zabudowy obejmującej swym zakresem zmianę sposobu użytkowania obiektu było bezpodstawne.

Z tego też względu zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I Instancji winny zostać wyeliminowane z obrotu prawnego.

Zdaniem Sądu organ ponownie rozpoznając sprawę przeprowadzi postępowanie w zakresie podstaw do wydania decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę biorąc pod uwagę, iż decyzja o warunkach zabudowy nr [...] obejmuje swym zakresem zgodę na zmianę sposobu użytkowania obiektu wnioskowanej inwestycji.

Z tych też względów biorąc za podstawę art. 145 § 1 pkt 1 lit.c) i art. 152 p.p.s.a. orzeczono jak na wstępie.

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a.