Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SAB/Wr 26/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2010-05-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Burmistrz Miasta i Gminy
Treść wyniku: *Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Halina Kremis po rozpoznaniu w dniu 27 maja 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi U. i J. R. na bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy S. w przedmiocie zmiany planu zagospodarowania przestrzennego postanawia: I. odrzucić skargę; II. zwrócić stronie skarżącej ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu kwotę 100 zł (sto złotych) uiszczoną tytułem wpisu od skargi.


UZASADNIENIE

Skarżący U. i J. R., działając przez pełnomocnika, zaskarżyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy S. w przedmiocie zmiany planu zagospodarowania przestrzennego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Na wstępie należy wyjaśnić skarżącym, że zgodnie z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) powoływanej dalej jako ,,p.p.s.a." wnoszenie skarg na bezczynność organów administracji jest dopuszczalne tylko wówczas, gdy nie wydają one rozstrzygnięć w postępowaniu administracyjnym w sprawach szczegółowo wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1-4a tej ustawy. Paragraf 2 powyższego przepisu wskazuje, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:

1) decyzje administracyjne;

2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;

3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;

4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;

4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;

5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;

6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;

7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;

8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4 a.

Istota skargi wniesionej w niniejszej sprawie dotyczy żądania dokonania przez Radę Miasta i Gminy S. zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w zakresie zmiany kategorii dróg oznaczonych geodezyjnie jako działki [...], [...], [...], [...], [...] AM-5, obręb S. celem uznania tych dróg jako drogi gminne, zgodnie z faktycznym ich przeznaczeniem i wykorzystaniem.

W tym miejscu zauważyć należy, że zagadnienie dotyczące procedury oraz obowiązku uchwalania miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego są obecnie uregulowane w przepisach ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.). Uchwalanie miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego nie następuje w postępowaniu administracyjnym uregulowanym w przepisach Kodeksu postępowania administracyjnego, lecz według odrębnej procedury, przewidzianej cytowaną wyżej ustawą. Uchwalenie miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego nie jest obowiązkowe, poza przypadkami, kiedy wymagają tego przepisy odrębne. Inicjatywa podjęcia przez radę gminy uchwały o przystąpieniu do sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego należy do tej rady lub wójta, burmistrza, prezydenta miasta (art. 14 ust. 1 i 4 ustawy).

Skoro uchwalenie planu miejscowego dla danego terenu nie jest obowiązkowe, to w niniejszej sprawie nie ma zastosowania art. 101a ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.) stanowiący, że przepisy art. 101 stosuje się odpowiednio, gdy organ gminy nie wykonuje czynności nakazanych prawem albo przez podejmowane czynności prawne lub faktyczne narusza prawa osób trzecich.

Zauważyć także należy, że zgodnie z art. 149 p.p.s.a. istota skargi na bezczynność polega na tym, że sąd, uwzględniając taką skargę, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. W sprawie niniejszej Sąd nie ma takiej możliwości, skoro uchwalanie miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego nie jest obowiązkowe. W świetle tego należy uznać, że niedopuszczalna jest skarga na bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy w przedmiocie braku zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, gdy dokonanie takiej zmiany nie jest obowiązkowe w rozumieniu przepisów odrębnych (art. 14 ust. 1 i 7 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.).

Przede wszystkim pozostaje zwrócić uwagę, że skarga dotyczy bezczynności w podjęciu wymienionego w art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a. aktu prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego w związku z czym wydanie rozstrzygnięcia przez Sąd naruszyłoby dyspozycję § 2 pkt 8 omawianego artykułu. Zgodnie z tym przepisem skarga na bezczynność organów przysługuje tylko przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a.

Mając powyższe na uwadze skargę na bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy S. należało uznać jako niedopuszczalną i na mocy art. 58 § 1 pkt 6 ustawy procesowej Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł o jej odrzuceniu.