Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 1187/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2007-02-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6194 Funkcjonariusze Służby Więziennej
Hasła tematyczne: Służba więzienna
Skarżony organ: Prezes Sądu
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 46,  art. 17  ust. 1 i 3
journal: Dz.U. 2002 nr 147 poz 1231
law: Obwieszczenie Ministra Zdrowia z dnia 22 lipca 2002 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Wiesław Czerwiński Sędziowie: Sędzia WSA Grażyna Malinowska-Wasik Asesor WSA Anna Klotz (spr.) Protokolant Katarzyna Kloska po rozpoznaniu w Wydziale II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy na rozprawie w dniu 14 lutego 2007r. sprawy ze skargi Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w B. na orzeczenie Sądu Dyscyplinarnego przy Okręgowym Inspektoracie Służby Więziennej w B. z dnia [...] 2006 r. sygn. akt [...] w przedmiocie wydalenia ze służby oddala skargę.


UZASADNIENIE

II SA/Bd 1187/06

Uzasadnienie

Dyrektor Okręgowej Służby Więziennej w B. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na orzeczenie Sądu Dyscyplinarnego przy Okręgowym Inspektoracie Służby Więziennej w B. z dnia [...] 2006 r. sygn. akt [...] uchylające orzeczenie dyrektora Zakładu Karnego w B. z dnia [...] 2006 r. sygn. [...] o wymierzeniu kary dyscyplinarnej wydalenia ze służby, kpr. K. Ś. - starszego strażnika działu ochrony Zakładu Karnego w B. za wprowadzenie się w stan ograniczający zdolność wykonywania zadania służbowego lub uniemożliwiający jego wykonanie. Sąd dyscyplinarny jednocześnie umorzył postępowanie.

Z akt sprawy wynika, że w dniu 3 października 2006 r. dyrektor Zakładu Karnego w B. wydał orzeczenie o wymierzeniu starszemu strażnikowi tejże jednostki - kpr. K. Ś., kary dyscyplinarnej wydalenia ze służby, uznając go winnym stawienia się do służby w dniu 9 września 2006 r. pod wpływem alkoholu.

W dniu 9 października 2006 r. obwiniony złożył zażalenie na powyższe orzeczenie do Sądu Dyscyplinarnego przy Okręgowym Inspektoracie Służby Więziennej w B., wnosząc o zmianę orzeczenia i wymierzenie łagodniejszej kary. Obwiniony przyznał, iż poprzedniego dnia, tj. 8 września br., wypił wieczorem trzy piwa, jednak zgłaszając się do służby w dniu 9 września br. nie zdawał sobie sprawy, że jest pod wpływem alkoholu. Funkcjonariusz, wykazując niewspółmierność wymierzonej kary do stopnia naruszenia dyscypliny służbowej, powoływał się w zażaleniu na swój dotychczasowy przebieg służby oraz problemy w życiu osobistym.

Powodem wszczęcia postępowania dyscyplinarnego przeciwko kpr. K. Ś. była notatka pełniącego obowiązki dowódcy zmiany plut. R. S. z dnia 9 września 2006 r. Z notatki tej wynika, iż po zakończonej odprawie z funkcjonariuszami zmiany, w dniu 9 września 2006 r. ok. godz. 6.00, plut. R. S. zaniepokoił chód kpr. K. Ś. Dowódca zmiany udał się z alkomatem do oddziału mieszkalnego, gdzie kpI. Ś. miał objąć służbę oddziałowego i poddał go badaniu na zawartość alkoholu w wydychanym powietrzu. Badanie to zostało przeprowadzone w obecności funkcjonariusza kończącego służbę w tym dniu - mł. chor. R. P. Przedmiotowa notatka zawiera zapis "wynik badania 0,8 promila". Obwiniony zapytany przez dowódcę zmiany o powód takiego odczytu stwierdził, że poprzedniego dnia wypił wieczorem trzy piwa. Plut. R. S. nie zezwolił funkcjonariuszowi na podjęcie służby.

Powyższe informacje, zawarte w notatce służbowej plut. R. S., zostały potwierdzone w jego zeznaniach złożonych w toku postępowania dyscyplinarnego świadka zdarzenia mł. chor. R. P. Na podstawie tych ustaleń kpr. Ś. uznany został za winnego stawienia się do służby pod wpływem alkoholu i wymierzono mu karę wydalenia ze służby.

W wyniku wniesionego zażalenia przez ukaranego funkcjonariusza skład orzekający Sądu Dyscyplinarnego w trakcie wstępnej oceny akt postępowania dyscyplinarnego stwierdził istotne braki w zgromadzonym materiale dowodowym i postanowił przeprowadzić postępowanie dowodowe co do istoty sprawy na rozprawie.

Przesłuchano w charakterze świadków 12 funkcjonariuszy biorących udział w odprawie zmiany w dniu 9 września 2006 r. Odebrano również zeznania od funkcjonariuszy, którzy w dniu 8 września 2006 r. spożywali alkohol z kpr. Ś. Ponadto przeprowadzono dowód z dokumentacji podręcznego testera trzeźwości CA 2000, za pomocą, którego plut. R. S. przeprowadził badanie na zawartość alkoholu.

Jak ustalono, alkomat CA 2000 służy do pomiaru zawartości alkoholu we krwi na podstawie analizy powietrza wydychanego przez badaną osobę i wyświetla wynik badania w promilach. Urządzenie to nie spełnia warunków określonych w rozporządzeniu Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 2 kwietnia 2003 r. w sprawie wymagań metrologicznych, którym powinny odpowiadać analizatory wydechu. Przede wszystkim nie umożliwia ono wydruku danych dotyczących pomiaru, w tym daty i godziny badania oraz wartości liczbowej jego wyniku. Dowodu takiego brakuje zatem w materiałach postępowania dyscyplinarnego. Zgodnie z instrukcją producenta "w celu dokonania dokładnego pomiaru należy powstrzymać się od picia, palenia oraz jedzenia na 20 min. przed pomiarem". Tymczasem z zeznań plut. S. i mł. chor. P. wynika, że bezpośrednio przed badaniem kpr. Ś. jadł kanapkę i palił papierosa. Ponadto nie dokonano weryfikacji pomiaru poprzez przeprowadzenie powtórnego badania. Ponieważ producent alkomatu wyraźnie zastrzega, iż wskazania urządzenia nie mogą być zastosowane do celów dowodowych, uzyskanie wiarygodnego wyniku wymagałoby poddania kpr. Ś. badaniu przy użyciu analizatora, posiadającego stosowny atest. W tym celu należało wezwać do jednostki funkcjonariuszy Policji, dysponujących takim urządzeniem, czego w przedmiotowej sprawie zaniechano. W ocenie Sądu powyższe okoliczności dyskwalifikują wynik badania na zawartość alkoholu przeprowadzonego u kpr. Ś., będący podstawą ustalenia - w toku postępowania dyscyplinarnego - że w/w znajdował się pod wpływem alkoholu.

Z zeznań złożonych na rozprawie przez funkcjonariuszy, którzy w dniu 9 września 2006 r. mieli kontakt z kpr. K. Ś., zarówno przed odprawą (w szatni oraz w pomieszczeniu odpraw), jak i w czasie jej trwania wynika, że zachowywał się on normalnie, tzn. jego stan psychofizyczny nie wskazywał na wcześniejsze spożycie alkoholu. Funkcjonariusze, którzy widzieli kpr. Ś. tylko na odprawie, również nie zauważyli niczego dziwnego w zachowaniu obwinionego. Żaden z funkcjonariuszy nie czuł woni alkoholu od ukaranego funkcjonariusza. Powyższy stan faktyczny potwierdzony został także przez zastępcę dowódcy zmiany .

Zeznania świadków badania testerem nie podtrzymały okoliczności zdarzenia z dnia 9 września 2006 r.

W ocenie Sądu Dyscyplinarnego zgromadzony w przedmiotowej sprawie materiał dowodowy nie pozwala na stwierdzenie, że przewinienie rzeczywiście zostało popełnione, a tym samym na przypisanie winy kpr. Ś. Z tego też względu Sąd Dyscyplinarny uchylił zaskarżone orzeczenie i jednocześnie umorzył postępowanie dyscyplinarne.

W skardze do Sądu Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej w B. na orzeczenie Sądu Dyscyplinarnego z dnia [...] 2006 r. (sygn. akt [...] – wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego orzeczenia Sądu Dyscyplinarnego i zarzucił zaskarżonemu orzeczeniu naruszenie:

- przepisów prawa materialnego , tj. art. 125 ust. 3 pkt 7 ustawy z dnia 26 kwietnia 1996 r. o Służbie Więziennej (Dz. U. z 2002 r. nr 207 poz. 1761 z późn. zmianami) przez przyjęcie, iż K. Ś. nie popełnił przewinienia;

- przepisów postępowania tj. art. 132 ust. 3 ustawy z dnia 26 kwietnia 1996 r. o Służbie Więziennej w związku z art. 77 § 1 kpa przez naruszenie przez Sąd zasady swobodnej oceny dowodów i zasady prawdy obiektywnej i dokonanie ustaleń sprzecznych z treścią zebranego materiału dowodowego.

W ocenie skarżącego organu, Sąd orzekł z przekroczeniem granicy swobodnej oceny dowodów i wydawał orzeczenie na podstawie ustaleń faktycznych sprzecznych z materiałem zebranym w sprawie. Sąd popełnił błędy zarówno przy ocenie dowodów oraz przy dokonywaniu poszczególnych ustaleń (w tym również w zakresie logicznego wnioskowania).

Z akt przeprowadzonego przez organ I instancji postępowania dyscyplinarnego wynika, iż funkcjonariusz K. Ś. dopuścił się w dniu 9 września 2006 r. zarzucanego mu przewinienia polegającego na zgłoszeniu się do służby w stanie nietrzeźwym, wypełniając tym samym znamiona czynu określonego w art. 125 ust. 3 pkt 7 ustawy z dnia 26 kwietnia 1996 r. o Służbie Więziennej.

Nie można się zgodzić ze stanowiskiem Sądu Dyscyplinarnego, iż wynik badania na zawartość alkoholu przeprowadzonego funkcjonariuszowi przy użyciu alkomatu CA 2000 jest nie wiarygodny.

Temu stanowisku przeczy utrwalony pogląd Sądu Najwyższego przedstawiony w wyroku z dnia 22 września 2004 r. sygn. akt I PK 576/03 (OSNP 2005/7/91) zgodnie z tezą którego - "użycie przez pracodawcę nie atestowanego urządzenia do badania zawartości alkoholu w organizmie nie wyklucza zarzucenia pracownikowi stawienia się do pracy po, użyciu alkoholu jeżeli przemawiają za tym inne okoliczności a pracownik nie skorzystał ze stworzonej jemu możliwości weryfikacji wyniku badania".

Przeprowadzone u K. Ś. badanie alkomatem CA 2000 na zawartość alkoholu wykazało 0,8 ‰ alkoholu w wydychanym powietrzu. Zgodnie z przepisem art. 46 ustawy z dnia 26 października 1987 roku o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi ( Dz. U. z 2002 nr 147 poz. 1231) - taka zawartość alkoholu w organizmie może być kwalifikowana jako "stan nietrzeźwości".

Na stan po spożyciu alkoholu K. Ś. - wskazują zeznania świadka

- dowódcy zmiany działu ochrony plutonowego R. S., złożone zarówno w toku, postępowania dyscyplinarnego jak i przed Sądem Dyscyplinarnym.

Nie budzą również wątpliwości, okoliczności związane z czasem i miejscem spożywania przez funkcjonariusza alkoholu przed stawieniem się do służby - potwierdzone zeznaniami świadków.

Skarżący organ uznał za niewiarygodne zeznania pozostałych świadków, świadczące o normalnym zachowaniu K. Ś. w dniu zdarzenia, gdyż zostały one złożone nie bezpośrednio po zaistniałym zdarzeniu, a po upływie ponad miesiąca oraz po fakcie wymierzenia funkcjonariuszowi kary dyscyplinarnej. Zeznania tych świadków mogą być następstwem swoistej "koleżeńskiej solidarności" z obwinionym funkcjonariuszem.

Organ skarżący zwrócił uwagę na ważny i istotny aspekt zaistniałego w dniu 9 września 2006 r. zdarzenia, który musi zostać oceniony inaczej niż zwykłe "przewinienie pracownicze" bowiem wymagania co do przestrzegania dyscypliny służbowej przez funkcjonariuszy Służby Więziennej są większe niż pozostałych osób. Wskazuje na to charakter samej służby, zadania jakie służba wykonuje w związku z wykonywaniem kary pozbawienia wolności oraz konieczność zapewnienia bezpieczeństwa osób i przestrzegania porządku prawnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Ponadto, stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 - dalej zwaną p.p.s.a.), Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Rozpatrując sprawę w świetle powyższych kryteriów, stwierdzić należy, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 125 ust. 2 i ust. 3 pkt 7 ustawy z dnia 26 kwietnia 1996 r. o Służbie Więziennej (Dz. U. z 2002 r. Nr 207 poz. 1761 ze zm.) funkcjonariusz podlega odpowiedzialności dyscyplinarnej za naruszenie dyscypliny służbowej, nieprzestrzeganie etyki zawodowej, a zwłaszcza honoru, godności i dobrego imienia służby, oraz w innych przypadkach określonych w ustawie. Przy czym przez naruszenie dyscypliny służbowej należy rozumieć również wprowadzenie się w stan ograniczający zdolność wykonywania zadania służbowego lub uniemożliwiający jego wykonanie. Nie ulega zatem wątpliwości, że stawienie się funkcjonariusza do służby w stanie nietrzeźwym wypełnia dyspozycję art. 125 ust. 3 pkt 7 ustawy o Służbie Więziennej.

Zgodnie z przepisem art. 46 ustawy z dnia 26 października 1987 roku o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (Dz. U. z 2002 nr 147 poz. 1231) - napojem alkoholowym w rozumieniu niniejszej ustawy jest produkt przeznaczony do spożycia zawierający alkohol etylowy pochodzenia rolniczego w stężeniu przekraczającym 0,5% objętościowych alkoholu. Natomiast stan po użyciu alkoholu zachodzi, gdy zawartość alkoholu w organizmie wynosi lub prowadzi do:

1) stężenia we krwi od 0,2‰ do 0,5‰ alkoholu albo

2) obecności w wydychanym powietrzu od 0,1 mg do 0,25 mg alkoholu w 1 dm3.

Stan nietrzeźwości zachodzi, gdy zawartość alkoholu w organizmie wynosi lub prowadzi do:

1) stężenia we krwi powyżej 0,5‰ alkoholu albo

2) obecności w wydychanym powietrzu powyżej 0,25 mg alkoholu w 1 dm3.

Zgodnie natomiast z art. 17 ust. 1 i ust. 3 powyższej ustawy kierownik zakładu pracy lub osoba przez niego upoważniona mają obowiązek niedopuszczenia do pracy pracownika, jeżeli zachodzi uzasadnione podejrzenie, że stawił się on do pracy w stanie po użyciu alkoholu albo spożywał alkohol w czasie pracy. Okoliczności stanowiące podstawę decyzji powinny być podane pracownikowi do wiadomości.

Na żądanie pracownika, o którym mowa w ust. 1, kierownik zakładu pracy lub osoba przez niego upoważniona jest obowiązana zapewnić przeprowadzenie badania stanu trzeźwości pracownika.

W rozporządzeniu Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej z dnia 6 maja 1983 r. w sprawie warunków i sposobu dokonywania badań na zawartość alkoholu w organizmie ( Dz. U. z 1983 Nr 25 poz. 117) zostały określone warunki i sposób dokonywania badań koniecznych do ustalenia zawartości alkoholu w organizmie pracowników nie dopuszczonych do pracy z powodu uzasadnionego podejrzenia, że stawili się do pracy po spożyciu alkoholu albo spożywali alkohol w czasie pracy (§ 1 pkt 2 rozporządzenia). Badania zgodnie z § 2 pkt 1 mogą obejmować badanie wydychanego powietrza. Przy czym badanie pracownika, o którym mowa w § 1 pkt 2, przeprowadza się na jego żądanie. Badanie wydychanego powietrza przeprowadza się za pomocą probierza trzeźwości przez przedmuchiwanie go przez osobę poddaną badaniu. Pracownik, o którym mowa w § 1 pkt 2, może żądać przeprowadzenia badania w obecności osoby trzeciej (§ 4.1). Badanie może przeprowadzać organ, o którym mowa w § 3 ust. 1, zakłady społeczne służby zdrowia oraz osoby upoważnione przez kierownika zakładu pracy (§ 4.2).

Z przebiegu badania sporządza się protokół. W protokole należy opisać objawy lub okoliczności uzasadniające przeprowadzenie badania(§ 4.3).

W świetle powyżej zacytowanych przepisów wprost wynika, że obowiązek niedopuszczenia do pracy pracownika, będzie miał miejsce, jeżeli zachodzi uzasadnione podejrzenie, że stawił się on do pracy w stanie po użyciu alkoholu albo spożywał alkohol w czasie pracy. Aby można było dokonać ukarania pracownika dyscyplinarnie za stawienie się do pracy w stanie po użyciu alkoholu, to uzasadnione podejrzenie musi zostać skonsumowane przez udowodnienie, że dany pracownik stawił się do pracy w stanie po użyciu alkoholu albo spożywał alkohol w czasie pracy. Zgodnie z powyższym rozporządzeniem w przypadku podejrzenia stawienia się pracownika do pracy po spożyciu alkoholu badanie przeprowadza się na żądanie pracownika w warunkach i według procedury wskazanej w rozporządzeniu. Przepisy prawa nie przewidują tu bowiem przymusowego badania jak w przypadku podejrzenia nietrzeźwości przy popełnieniu wykroczenia lub przestępstwa.

Zważywszy na okoliczność, że stosownie do § 4. ust. 3 powyższego rozporządzenia z przebiegu badania sporządza się protokół, w którym należy opisać objawy lub okoliczności uzasadniające przeprowadzenie badania (§ 4.3) to nie trudno dostrzec w aktach administracyjnych organu I instancji, że wymaganego przepisami prawa protokołu nie sporządzono. Nie zastosowano się zatem do procedury narzuconej przez rozporządzenie. Nie odnotowano również, czy to funkcjonariusz zażądał przeprowadzenia badania w związku z niedopuszczeniem go do pracy. Nie udokumentowano jednocześnie faktu, czy badanie zostało przeprowadzone przez upoważnioną osobę przez kierownika zakładu pracy.

W świetle powyższego, żadna z przesłanek zawartych w § 4 rozporządzenia nie została spełniona, aby można było wykazać, że badanie zostało przeprowadzone w sposób prawidłowy. Nadto w ramach postępowania dowodowego przeprowadzonego przez organ I instancji posłużono się testerem, który nie został zalegalizowany pomijając zalecenia zawarte w instrukcji obsługi tego urządzenia. Nie opisano zachowania tego urządzenia w trakcie badania (nie było protokołu § 4. ust. 3 powyższego rozporządzenia), które zgodnie z instrukcją różnie reaguje na zawartość promili w wydychanym powietrzu. Zgodnie z instrukcją wynikowi, który uzyskano przy badaniu skarżącego powinny towarzyszyć: pulsacyjnie migająca czerwona dioda z napisem WARN oraz sygnał dźwiękowy. Brak ustaleń organu w tym zakresie w protokole, w trakcie badania świadczy braku możliwości udowodnienia stanu nietrzeźwości funkcjonariusza. Również za przyjęciem, iż badanie było niemiarodajne przemawiają fakty, że funkcjonariusz konsumował kanapkę i palił papierosa przed dokonaniem pomiaru, a osoba dokonująca badania nie zachowała się do zaleceń instrukcji urządzenia i nie odczekała 20 min.

Powyższe w ocenie Sądu świadczy, że wyniku badania nie można przyjąć za wiarygodny i to nie z przyczyny, że urządzenie nie posiadało atestu, lecz z powodu, że zostało przeprowadzone wadliwie i nie zostało udokumentowane zgodnie z przepisami prawa.

Sądy dyscyplinarne orzekają na podstawie swego przekonania opartego na swobodnej ocenie przeprowadzonych dowodów (art. 132 ust. 3 ustawy o Służbie więziennej).

Zgodnie z § 70 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 14 listopada 1996 r. w sprawie regulaminu dyscyplinarnego funkcjonariuszy Służby Więziennej (Dz. U. z 1996 Nr 135, poz. 634 ze zm.) w sprawach nie uregulowanych rozporządzeniem stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego.

Powyższy stan faktyczny i prawny wskazuje na to, że zaskarżone orzeczenie dyscyplinarne odpowiada przepisom prawa, a Sąd Dyscyplinarny przy orzekaniu nie przekroczył granic swobodnej oceny dowodów.

Przepis art. 80 Kpa ustanawia zasadę swobodnej oceny dowodów i stanowi, że organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Według tej zasady organ nie jest uprawniony do oceny dowodów według dowolnych kryteriów. Swoją ocenę w tej mierze obowiązany jest oprzeć na przekonywających podstawach i dać temu wyraz w uzasadnieniu decyzji. W nauce podkreśla się, że swobodna ocena dowodów musi być dokonana zgodnie z normami prawa procesowego oraz zachowaniem określonych reguł tej oceny. Naruszenie tych reguł, a także norm procesowych odnoszących się do środków dowodowych stanowi przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów (E. Iserzon (w:) E. Iserzon, J. Starościak, Kodeks..., s. 155).

Swobodna ocena dowodów musi być dokonywana z uwzględnieniem zasady równej mocy środków dowodowych, zawartej w art. 75 § 1. Stosownie do art. 75 § 1 Kpa jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W szczególności dowodem mogą być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny. Oznacza to, że określone fakty mogą być udowodnione przy użyciu dowolnych środków dowodowych, byleby nie były one sprzeczne z prawem. Wyjątek od tej zasady mogą wprowadzić wyłącznie przepisy szczególne, wskazujące, że określone zdarzenia mogą być dokumentowane wyłącznie ściśle określonymi przez ustawodawcę dowodami. Regulację taką zwiera rozporządzenie w sprawie warunków i sposobu dokonywania badań na zawartość alkoholu w organizmie. Przepis art. 75 § 1 Kpa ulega ograniczeniu w stosunku do postępowania związanego z wykazaniem stanu nietrzeźwości pracownika.

Zebranie dowodów w sprawie wykazania stanu nietrzeźwości pracownika musi odpowiadać normom wyrażonym w rozporządzeniu Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej z dnia 6 maja 1983 r. w sprawie warunków i sposobu dokonywania badań na zawartość alkoholu w organizmie ( Dz. U. z 1983 Nr 25 poz. 117). Zeznania świadków na okoliczność stawienia się pracownika do pracy po spożyciu alkoholu jedynie uzasadniają podejrzenie, że pracownik jest w stanie nietrzeźwości albo w stanie po spożyciu alkoholu. Dopiero wynik badania na zawartość alkoholu w wydychanym powietrzu lub stężeniu we krwi jest dowodem odzwierciedlającym stan pracownika i może świadczyć o naruszeniu dyscypliny służbowej.

W rozpoznawanej sprawie skarżący organ zeznaniami świadków wykazał jedynie okoliczność potwierdzającą uzasadnione podejrzenie, że funkcjonariusz mógł być w stanie po spożyciu alkoholu lub w stanie nietrzeźwym. Nie wykazano prawidłowo przeprowadzonym badaniem w postępowaniu dowodowym na podstawie przepisów prawa, że funkcjonariusz był nietrzeźwy lub po spożyciu alkoholu.

W świetle powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę oddalił jako nieuzasadnioną.