Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 971/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-07-14 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6182 Zwrot wywłaszczonej nieruchomości i rozliczenia z tym związane
Hasła tematyczne: Przywrócenie terminu
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Odmówiono przywrócenia terminu do wniesienia skargi
Powołane przepisy: article: art 86 § 1
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodnicząca Sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj po rozpoznaniu 14 lipca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Miasta W. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na decyzję Wojewody [...] z [...] stycznia 2017 r. nr [...] w przedmiocie zwrotu nieruchomości postanawia - odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi -


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny postanowieniem z 10 maja 2017 r. odrzucił skargę Miasta W. na ww. decyzję Wojewody [...] z [...] stycznia 2017 r., w uzasadnieniu wskazując, że uchybiono terminowi wniesienia skargi poprzez wysłanie jej pocztą bezpośrednio na adres Sądu. Odpis postanowienia o odrzuceniu doręczono pełnomocnikowi strony skarżącej 25 maja 2017 r.

Pismem z 25 maja 2017 r. pełnomocnik strony skarżącej złożyła wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi do sądu administracyjnego. W uzasadnieniu wniosku zaznaczono, że skarga została wysłana na adres sądu z powodu omyłki pracownika urzędu zajmującego się korespondencją. Pełnomocnik podkreśliła, że nie nadzoruje ona wysyłania korespondencji w urzędzie, a pracownicy zajmujący się tym nie podlegają jej służbowo. Brak jest zatem winy pełnomocnika w uchybieniu terminu do wniesienia skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Natomiast wedle art. 87 § 1 p.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (§ 2). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (§ 4). Z uwagi na treść art. 54 § 1 p.p.s.a., stanowiącego, że skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi, wniosek o przywrócenie terminu do jej wniesienia powinien zostać również za pośrednictwem organu.

Skarżąca spełniła zatem wymogi formalne wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Jednakże w ocenie Sądu nie zasługuje on na uwzględnienie.

Podstawową przesłanką przywrócenia terminu jest brak winy po stronie wnioskodawcy, które to kryterium wiąże się z obowiązkiem szczególnej staranności przy dokonaniu czynności. Wskazać należy, iż oceniając brak winy w uchybieniu terminu, sąd powinien uwzględnić wszystkie okoliczności konkretnej sprawy, stosując obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy. Z brakiem winy mamy do czynienia tylko w przypadku zaistnienia niezależnych od strony, która uchybiła terminowi, niemożliwych do przezwyciężenia okoliczności, z powodu których doszło do przekroczenia wyznaczonego przepisami prawa terminu (zob. postanowienie NSA z dnia 13 września 2012 r., sygn. akt II FZ 689/12, LEX nr 1223294).

W uzasadnieniu wniosku pełnomocnik strony skarżącej podniosła, że faktycznym powodem skierowania skargi bezpośrednio do WSA w Warszawie było błędne zaadresowanie koperty przez pracownika Urzędu Miasta, na co pełnomocnik nie miała wpływu. Podkreślono także, że organizacja pracy urzędu i nadzorowanie procesu wysyłania korespondencji leży poza kompetencjami pełnomocnika.

W tym miejscu Sąd pragnie jednakże zauważyć, że z ugruntowanego orzecznictwa sądowego wynika, iż na równi z zawinieniem strony traktuje się zawinienie osób, którym zleciła ona prowadzenie swoich spraw, w tym zatrudnionych pracowników (por. wyrok NSA z dnia 21 grudnia 2006 r., sygn. akt I FSK 374/06). W ocenie Sądu, skoro pełnomocnik posłużyła się dla celu wysłania skargi pracownikami urzędu, odpowiada również za ich błędy. Okoliczności tej nie zmienia powoływanie się przez pełnomocnika na wewnętrzne procedury obowiązujące w urzędzie, gdyż to po stronie tejże jednostki leży obwiązek takiego skonstruowania swoich wewnętrznych procedur postępowania (urzędowania), aby wykonywać ciążące na nim obowiązki w zakreślonych terminach.

W związku z powyższym nie można uznać, że w niniejszej sprawie zostały wykazany brak winy strony skarżącej w uchybieniu terminu do wniesienia skargi.

Z powyższych względów Sąd orzekł na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a. jak w sentencji postanowienia.