Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 334/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2011-06-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6091 Przywrócenie stosunków wodnych na gruncie lub wykonanie urządzeń zapobiegających szkodom
Hasła tematyczne: Wodne prawo
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art 84 § 1, art. 75 § 1, art 107
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art 29 ust. 1, ust. 2, ust. 3
journal: Dz.U. 2005 nr 239 poz 2019
law: Ustawa z dnia 18 lipca 2001 r. - Prawo wodne - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Magdalena Józefczyk/spr./ Sędziowie SO del. Anna Bembenek WSA Robert Sawuła Protokolant Sylwia Pacześniak po rozpoznaniu w Wydziale II Ogólnoadministracyjnym na rozprawie w dniu 16 czerwca 2011 r. sprawy ze skargi M. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lutego 2011 r., nr [...] w przedmiocie naruszenia stosunków wodnych -skargę oddala-


UZASADNIENIE

II SA/Rz 334/11

Uzasadnianie

Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej SKO) decyzją z dnia [...] lutego 2011r., nr [...] po rozpatrzeniu odwołania M. Z. utrzymało w mocy decyzję Burmistrza z dnia [...] grudnia 2010 r., nr [...] w przedmiocie odmowy nakazania przywrócenia stanu poprzedniego lub wykonania urządzeń zapobiegających szkodom.

Organ I instancji odmówił nakazania przywrócenia stanu poprzedniego lub wykonania urządzeń zapobiegającym szkodom w obrębie działki nr 199/6 stanowiącej własność A. i G. F., zam. B. [...] wobec braku zmiany stanu wody na ww. działce i niewystąpienia szkód na działce nr 188/5, stanowiącej własność M. Z., zam. B. [...] oraz na działce nr 189 oznaczonej w ewidencji gruntów jako pastwiska, aktualnie będącej drogą dojazdową do domostw i pól stanowiącą współwłasność: A. i G. F., K. M., M. M., M. Z. (P.), P. W. oraz spółki A w R.

W podstawie prawnej organ I instancji podał art. 29 ust 3 ustawy z dnia 18 lipca 2001r. Prawo wodne (Dz. U. z 2005r. nr 239, poz. 2019 z późn. zm.) zwana dalej ustawą oraz na art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. nr 98 poz. 1071 ze zm.) zwana dalej k.p.a.

Z akt administracyjnych sprawy wynika, że postępowanie w sprawie będącej przedmiotem skargi przebiegało następująco.

Wydanie decyzji organu I instancji poprzedzone było czterokrotnie prowadzonym przez Burmistrza postępowaniem zakończonym kolejno decyzjami z dnia [...] czerwca 2008r., znak [...]; z dnia [...] grudnia 2008r., znak [...]; z dnia [...] sierpnia 2009r., znak [...]; z dnia [...] grudnia 2009r., znak [...], uchylonych przez SKO z powodów formalnoprawnych.

Analiza przedstawionych dokumentów, stanu faktycznego oraz całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w trakcie postępowań administracyjnych pozwoliła na następujące stwierdzenie: inwestycja budowlana A. i G. F. została zrealizowana na podstawie decyzji nr [...] Starosty D. z dnia [...] czerwca 2006r. znak [...], którą udzielono pozwolenia A. i G. F. na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego, osadnika ścieków na działce 199/6 położonej w B. Podstawę do jej wydania stanowił zatwierdzony projekt budowlany opracowany na podstawie decyzji o warunkach zabudowy nr [...] z dnia [...] kwietnia 2006r.

Zgłoszeniem inwestora z dnia [...] czerwca 2010r., znak [...] natomiast objęte zostało wykonanie robót budowlanych polegających na utwardzeniu podwórza kostką brukową i wykonaniu podjazdów dla niepełnosprawnych.

Wszystkie roboty budowlane były przedmiotem kontroli dokonanej przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w D. w dniu [...] listopada 2010r., która wykazała, że zakres wykonanych robót jest całkowicie zgodny z zakresem robót objętych zgłoszeniem, a więc utwardzenie i odwodnienie placu, zachowanie różnicy poziomów między wejściem do budynku, a poziomem terenu u podnóża podjazdów jako 0,45 m od strony zachodniej i 0, 65 m od strony wschodniej. Zaprojektowane i wykonane zagospodarowania terenu i kształtowania ładu przestrzennego jest zgodne z decyzją Burmistrza o warunkach zabudowy z dnia [...] kwietnia 2006r. nr [...] w tym także zapisem o zachowaniu naturalnego systemu wodnego – jak wynika z dwukrotnie przeprowadzonej kontroli przez organ uprawniony.

W zakresie odwodnienia budynku mieszkalnego w odniesieniu do szczególnego korzystania z wód, jak wskazał organ, wody opadowe pochodzące z dachu budynku mieszkalnego jednorodzinnego uprzednio rozlewały się na teren działki inwestora, co było zgodne z obowiązującymi w tym zakresie przepisami, natomiast z chwilą uzyskania pozwolenia wodno prawnego, wody z dachu oraz z terenu utwardzonego kierowane są do rowu melioracyjnego biegnącego wzdłuż jego nieruchomości od strony południowej. W okresie nawałnic i ulew wody te dodatkowo zabezpiecza w obrębie posesji inwestora wysoki murek ogrodzeniowy, który wewnętrznie zamyka je całkowicie i dlatego wody opadowe nie są kierowane i nie mają spływu na grunt sąsiedni

Ponadto organ stwierdził, że działka nr 199/6 będąc własnością Państwa F. graniczy z działką nr 199/7 będącą również ich własnością oraz działką nr 198 stanowiąca współwłasność stron i innych użytkowników drogi, zatem działka M. Z. nie jest sąsiednia w stosunku do działki nr 199/6.

Przeprowadzona dwukrotnie przez Inspektora Nadzoru Budowlanego w D. kontrola, której wynikami posiłkował się organ I instancji oraz jego własna analiza sprawy nie pozwala na stwierdzenie dokonania zmiany stanu wody na działce, która mogłaby szkodliwie wpłynąć na grunty sąsiednie. Nie ma więc podstaw do uwzględnienia żądań M. Z. w świetle art. 29 ust. 1 pkt 1 ustawy.

Ponadto organ I instancji stwierdził, że nie ma potrzeby badania okoliczności sprawy przez biegłych specjalistów, gdyż zgromadzona dokumentacja bez żadnych wątpliwości obrazuje prawidłowość stanu wody na gruncie.

W odwołaniu od decyzji organu I instancji M. Z. wniosła o jej uchylenie i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia lub wydania orzeczenia przez organ II instancji (we własnym zakresie), co do istoty sprawy.

Zarzuciła organowi I instancji naruszenie:

- kardynalnych zasad postępowania administracyjnego (art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 10, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 78 § 1, art. 80, art. 84 § 1 kpa)

- przepisów prawa materialnego - art. 29 ustawy Ponadto organ nie zastosował się do nakazów wynikających z wcześniejszych decyzji SKO, gdyż nie przedstawił materiału dowodowego zebranego według zaleceń SKO z decyzji z dnia [...] listopada 2010r.; uniemożliwił wniesienie dodatkowych dowodów w sprawie, którymi dysponuje; nie podjął żadnych czynności z art. 13 k.p.a. Zbyt szybkie podjęcie decyzji i niedopuszczenie nowych dowodów w sprawie potwierdza naruszenie art. 75 k.p.a. i art. 84 k.p.a. Organ winien przeprowadzić dowód z opinii biegłego ze względu na specyfikę zagadnienia i skomplikowany charakter sprawy. Zarzuciła naruszenie bezstronności przy wykonywaniu czynności wyjaśniających podczas rozprawy przeprowadzonej w terenie. Na poparcie stanowiska przywołała tezy piśmiennictwa i orzecznictwo sądowoadministracyjne. Prawo do rzetelnej i sprawiedliwej procedury mieści się w treści zasady państwa prawnego zawartej w art. 1 Konstytucji RP. Organ nie przeprowadził rzetelnego dowodu z pozwolenia na budowę A. i G. F., bo w uzasadnieniu decyzji powołał się tylko na wyniki kontroli Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w D. (dalej PINB). Podała, że PINB ma ograniczone kompetencje do sprawdzenia zgodności inwestycji z pozwoleniem na budowę, gdyż nie może sprawdzić procedury wydania pozwolenia na budowę w zakresie uwzględnienia treści wszystkich uzgodnień do decyzji i decyzji o warunkach zabudowy. PINB nie jest organem, który może wypowiadać się o naruszeniu stosunków wodnych, gdyż wykracza to poza jego właściwość i dlatego ustalenia PINB nie mogły mieć decydującego znaczenia dla rozpoznawanej sprawy. Ustalenie nadzoru budowlanego badającego zgodność wykonania inwestycji z pozwoleniem na budowę, nie może być podstawą kreowania tez, że nie nastąpiła zmiana stanu wody na gruncie.

Skarżąca wyjaśniła, że naruszenie stosunków wodnych określone w art. 29 ustawy nie dotyczy wyłącznie sytuacji, gdy nieruchomości ze sobą graniczą, ale używa terminu "grunty sąsiednie". Organ nie wyjaśnił, czy projekt budowlany przewidywał podniesienie rzędnych terenu, tak jak to uczynili A. i G. F.. Zaznaczyła, że w decyzji o warunkach zabudowy z dnia [...] kwietnia 2006r. nr [...] w pkt 2B zawarto zastrzeżenie, że nie należy zmieniać naturalnego systemu wodnego. Zatem podwyższenie rzędnej terenu narusza ww. warunek, tym samym całą decyzję. Wskazała na pogląd WSA w Rzeszowie zawarty w wyroku z dnia 14 października 2007r. sygn. akt II SA/Rz 315/09. Twierdzenie organu, że A. i G. F. nie zmienili stanu wody na gruncie jest daleko idącym nieporozumieniem. To, że wody opadowe z działki A. i G. F. nie są kierowane na działkę skarżącej nie ma znaczenia w sprawie, gdyż zasadnicze znaczenie ma fakt podwyższenia terenu, wybudowanie wysokiego murku ogrodzeniowego, co powoduje, że wody opadowe z drogi i nieruchomości sąsiednich nie spływają zgodnie z naturalnym ukształtowaniem terenu. W wyniku działania A. i G. F. wody są kierowane w stronę parceli skarżącej. Niezrozumiałe jest twierdzenie organu, że to skarżąca ma udowadniać powstanie szkód na swojej parceli, co narusza kardynalne zasady postępowania. Dowodem na omijanie prawa jest twierdzenie organu, że A. i G. F. zgłoszenie robót budowlanych niewymagających pozwolenia dokonali przed podwyższeniem podwyższenia terenu. Skarżąca zaznaczyła, że w trakcie postępowania zawsze wykazywała, że szkodę na jej działce wyrządzają wody spływające od strony drogi wojewódzkiej P. – J., które w wyniku podwyższenia działki A.G. F. kierują się na jej działkę. A. i G. F. wykonują zatem murek, który należy ocenic jako urządzenie zabezpieczające, o którym mowa w art. 29 ust. 3 ustawy i to potwierdza, że wody mają spływ na jej działkę. Wykonana inwestycja przez A. i G. F. narusza stan wody na gruncie, a to szkodliwie oddziałuje na własność skarżącej i dlatego za niedorzeczne uznała stwierdzenie organu, że nie doszło do zmiany stanu wody na gruncie. Natomiast uchylanie się organu od podjęcia czynności procesowych da pełnego zebrania materiału dowodowego stanowi naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, skutkujące wadliwością decyzji. Uprawnienie organu do wydania decyzji o charakterze uznaniowym nie zwalnia organu od obowiązku zgromadzenia i wszechstronnego zbadania materiału dowodowego.

Nie znajdując podstaw do uwzględnienia odwołania organ II instancji utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Organ II instancji stwierdził, że postępowania administracyjne było prowadzone przy zapewnieniu czynnego udziału stron w postępowaniu, a organ I instancji skutecznie zebrał materiał dowodowy, dający podstawy do podjęcia rzetelnego rozstrzygnięcia w sprawie. Na gruncie prowadzonego postępowania wyjaśniającego, przy zastosowaniu możliwych środków dowodowych, nie stwierdzono dokonania zmiany stanu wody na gruncie państwa F., który szkodliwie wpływałby na grunty sąsiednie, w tym działki nr 188/5 i 189. Dodatkowo organ I instancji przy badaniu sprawy wziął pod uwagę wyjaśnienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w D., który stwierdził zgodność wykonanej inwestycji z pozwoleniem na budowę oraz stwierdził, że podniesienie poziomu teren wokół budynku nie powoduje zmiany stanu wody na gruncie.

W świetle zebranego w sprawie materiału dowodowego organ I instancji zasadnie przyjął, że zmiana stanu wody na gruncie nie nastąpiła, nie można także mówić o kierowaniu wód opadowych na grunty sąsiednie.

Organ II instancji odnosząc się do treści art. 29 ust. ustawy podkreślił, że zakazana jest taka zmiana stanu wody na gruncie, która odbywa się ze szkodą dla gruntów sąsiednich. Wnioskując a contrario, ewentualna zmiana stanu wody na gruncie przy braku szkodliwego jej oddziaływania na grunt sąsiedni jest dozwolona. Strona natomiast nie wykazała, iż poniosła na działce szkodę i że w ogóle doszło do zmiany stanu wody na gruncie. Nie może być to szkoda nierealna i hipotetyczna, a taką stroną wskazała w toku postępowania administracyjnego.

W skardze do Sądu M. Z. wniosła o jej uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie :

- przepisów postępowania mające wpływ na wynik sprawy, a to przez niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności stanu faktycznego sprawy, przede wszystkim art. 6-8, 10, 00, 75, 77, 78 i 80 kpa w związku z art. 29 § 1 i § 3 ustawy poprzez zaniechanie dokładnego wyjaśnienia sprawy, zgromadzenia wyczerpującego materiału dowodowego,

- przepisów prawa materialnego - art. 29 § 1.1 i § 3 ustawy poprzez błędne ustalenie, że nie nastąpiła zmiana stosunków wodnych na gruncie i w związku z tym nie wystąpiła szkoda na działce skarżącej.

W uzasadnieniu skargi skarżąca powtórzyła argumenty zawarte w uzasadnieniu odwołania.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Rzeszowie wniósł o jej oddalenie argumentując, tak jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Wojewódzki sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269) zwana dalej w skrócie p.u.s.a. Zakres tej kontroli wyznacza przepis art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm. - zwana dalej w skrócie p.p.s.a.).

Stosownie do tego przepisu Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W myśl art. 145 p.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji (bądź postanowienia) lub stwierdzenia nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięta jest naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli miało ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach.

Poddawszy takiej kontroli zaskarżoną decyzję Sąd doszedł do przekonania, że skarga jest nieuzasadniona. Zaskarżona decyzja nie narusza obowiązujących przepisów, a w szczególności wskazanych w skardze przepisów procesowych, nazwanych przez skarżącą kardynalnymi zasadami oraz art. 29 ustawy z dnia 18 lipca 2001r. Prawo wodne (Dz. U. z 2005r. nr 239, poz. 2019 z późn. zm.).

Przepis art. 7 k.p.a. stanowi, że w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Organ administracji publicznej ma obowiązek wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności związanych z określoną sprawą w celu ustalenia stanu faktycznego zgodnego z rzeczywistością kierując się przepisami prawa materialnego organ ocenia, jakie fakty mają istotne znaczenie dla sprawy oraz jakie dowody należy przeprowadzić w celu udowodnienia tych faktów.

Zgodnie z art. 77 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy i na podstawie całokształtu materiału dowodowego ocenić, czy dana okoliczność została udowodniona (art. 80 k.p.a.). Organ administracji publicznej na podstawie tych przepisów jest zobowiązany do podjęcia z urzędu wszelkich niezbędnych czynności w celu zebrania pełnego materiału dowodowego, aby było możliwe przeprowadzenie oceny, czy dana okoliczność została udowodniona. Prawidłowe ustalenie stanu faktycznego sprawy jest niezbędnym elementem zastosowania właściwej normy prawa materialnego.

Skarżąca naruszenie przepisów postępowania upatruje w tym, że organ nie przeprowadził dowodu z opinii biegłego, o której mowa w art. 84 § 1 k.p.a. i na poparcie swojego stanowiska o konieczności sporządzenia opinii przez biegłego przytoczyła w skardze i odwołaniu tezy wyroków sądów administracyjnych. Odnosząc się do tego zarzutu Sąd zwraca uwagę na treść art. 75 § 1 k.p.a. zgodnie z którym jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Przepis ten statuuje zasadę równej mocy środków dowodowych, ale tylko tych, które nie są sprzeczne z prawem. Oznacza to, że jeżeli z przepisu administracyjnego prawa materialnego nie wynika obowiązek zastosowania konkretnego środka dowodowego, to wybór właściwego środka dowodowego należy do organu prowadzącego postępowanie wyjaśniające. Pogląd ten pozostaje w zgodzie z art. 7 i art. 77 k.p.a., gdyż obowiązkiem organu jest podejmowanie wszelkich kroków do wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego celem realizacji zasady prawdy obiektywnej. Żaden przepis Kodeksu postępowania administracyjnego nie zabranie podmiotowi, którego zamiarem jest wykazanie istnienia okoliczności, które w jego ocenie mogą mieć istotne znaczenie w sprawie przedłożenia własnych dowodów zwłaszcza, gdy celem jest wykazanie błędnego działania organu. Skarżąca w toku postępowania nie złożyła formalnego wniosku o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego. Dodać należy, że zaskarżona decyzja jest kolejną decyzją w sprawie, a sprawę zainicjowała skarżąca wnioskiem z dnia 18 lutego 2008r.

Z materiału dowodowego znajdującego się w aktach sprawy wynika, że organ w dniach 25 marca 2008r. oraz 6 maja 2008r przeprowadził rozprawy administracyjne w terenie połączone z wizją lokalną. Z przeprowadzonych czynności organ sporządził protokoły, a do protokołu z dnia 6 maja 2008r. dołączono materiał fotograficzny. Z treści protokołu wynika, że skarżąca oraz jej mąż obawiają się zalania ich działki w przyszłości, co spowodowane jest zmianą ukształtowania terenu w wyniku realizacji inwestycji polegającej na budowie domu jednorodzinnego, murków ogrodzenia, co zmieniło kierunek spływu wód opadowych z drogi krajowej relacji P. – J. W protokole rozprawy administracyjnej z dnia 18 listopada 2008r. mąż skarżącej oświadczył, że na ich nieruchomości wystąpiły szkody polegające na zabrudzeniu kostki brukowej. W protokole tym organ stwierdził, że od dnia ostatniej wizji lokalnej zmieniono sposób odwodnienia dachu, gdyż woda z rynien spustowych rozlewa się po działce nr 199/6 (własność A. G. F.); sporna droga jest sucha, w drodze nie ma dziur oraz dołków; teren przylegający do budynku A. G. F. nie został zmieniony; teren posesji ogrodzony murkiem ogrodzeniowym. Pod tymi ustaleniami bez zastrzeżeń podpisała się skarżąca. G. F. zobowiązał się dołączyć do materiału dowodowego oryginalny projekt budowlany, pozwolenia na budowę, zgłoszenie wykonania robót budowlanych. Dokumenty te znajdują się w aktach administracyjnych sprawy.

W piśmie z dnia [...] września 2008r. nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że budynek mieszkalny zrealizowano zgodnie z udzielonym pozwoleniem na budowę. W dniu kontroli to jest 29 lipca 2008r. inwestor przedłożył zgłoszenie robót budowlanych niewymagających pozwolenia na budowę z dnia 10 czerwca 2008r. polegających na wykonaniu utwardzenia kostką brukową i wykonaniu podjazdów dla osób niepełnosprawnych z kostki brukowej na podsypce z kruszywa naturalnego. W zgłoszeniu podana została różnica poziomów pomiędzy wejściem do budynku, a poziomem terenu u podnóża podjazdów. Organ stwierdził, że roboty budowlane polegające na utwardzeniu terenu oraz pochylni, całkowicie mieszczą się w obrębie nieruchomości inwestora. Podniesienie poziomu terenu nie powoduje zmiany stanu wodnego na tym terenie i dlatego brak było podstaw do decyzyjnej ingerencji w tej sprawie. Postępowanie kontrolne została wszczęte na skutek wniosku skarżącej, co potwierdza treść ww. pisma oraz jego tzw. rozdzielnik.

W piśmie z dnia [...] grudnia 2008r. nr [...], stanowiącym odpowiedź dla Burmistrza Miasta, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w D. powtórzył swoje stanowisko wyrażone w piśmie z dnia [...]12.2008r. nr [...].

Organ pierwszej instancji w dniu 24 listopada 2009r. przeprowadził kolejną rozprawę i wizję lokalną. A. G. - pełnomocniczka G.F. przedłożyła do akt sprawy decyzję Starosty D. z dnia [...] października 2009r., którą udzielono A. i G. F. zam. B. [...] pozwolenie wodnoprawne na wykonanie wylotów kanalizacji deszczowej, służących do odprowadzania wód opadowych z dachu budynku mieszkalnego i utwardzonego placu przed budynkiem zlokalizowanym na działce nr 199/6 do rowu odwadniającego. Zaznaczyła, że wody opadowe nigdy nie wypływały z tej nieruchomości ze względu na wysokie mury ogrodzeniowe.

Przed wydaniem zaskarżonej decyzji organ pierwszej instancji zawiadomieniem z dnia 19 listopada 2010r. poinformował strony postępowania o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym i możliwości zgłaszania wniosków dowodowych i zastrzeżeń. Strony z takiej możliwości nie skorzystały. Nadto Sąd stwierdza, że organ prawidłowo ustalił strony postępowania i prawidłowo doręczył decyzję, gdyż uwzględnił cofnięcie pełnomocnictw przez G. F. pełnomocnikom wymienionym w jego piśmie z dnia 4 listopada 2009r. Natomiast pełnomocnictwo A. G. obejmowało tylko udziału w rozprawie administracyjnej i wizji lokalnej w dniu 24 listopada 2009r.

W ocenie Sądu organy orzekające w niniejszej sprawie wyczerpująco przeprowadziły postępowanie dowodowe i nie uchybiły cytowanym przepisom, w konsekwencji prawidłowo zastosowały przepis prawa materialnego w tym przypadku art. 29 ust. 3 ustawy.

Zgodnie z art. 29 ust. 1 ustawy właściciel gruntu, o ile przepisy ustawy nie stanowią inaczej, nie może: 1) zmienić stanu wody na gruncie, a zwłaszcza kierunku odpływu znajdującej się na jego gruncie wody opadowej ani kierunku odpływu ze źródeł – ze szkodą dla gruntów sąsiednich; 2) odprowadzać wód oraz ścieków na grunty sąsiednie. Na właścicielu gruntu ciąży obowiązek usunięcia przeszkód oraz zmian w odpływie wody, powstałych na jego gruncie wskutek przypadku lub działania osób trzecich, ze szkodą dla gruntów sąsiednich (ust. 2 art. 29 ustawy). Jeżeli spowodowane przez właściciela gruntu zmiany stanu wód na gruncie szkodliwie wpływają na grunty sąsiednie, wójt, burmistrz lub prezydent miasta może w drodze decyzji, nakazać właścicielowi gruntu przywrócenie stanu poprzedniego lub wykonanie urządzeń zapobiegającym szkodom (ust. 3 art. 29 ustawy). Warunkiem wydania decyzji o nakazaniu przywróceniu stanu poprzedniego na gruncie albo wykonania urządzeń zapobiegającym szkodom jest wykazanie, że nastąpiła zmiana stanu wód na gruncie, która szkodliwie wpływa na grunty sąsiednie. Adresatem obowiązku wynikającego z art. 29 ust. 3 ustawy jest właściciel gruntu, na którym nastąpiła zmiana stanu wód. Ocena materiału dowodowego zgromadzonego w niniejszej sprawie (kilkukrotnie przeprowadzona rozprawa administracyjna i wizje w terenie) nie wykazała, że zaistniała zmiana stanu wód, która miałaby szkodliwe oddziaływać na grunty sąsiednie, nie wykazano też powstania szkód na gruntach sąsiednich. Sytuacja odprowadzania wód gruntowych i deszczowych do rowu melioracyjnego na podstawie uzyskanego przez G. F. pozwolenia wodnoprawnego pokazuje, że inwestor podejmuje działania w celu wykluczenia jakiegokolwiek oddziaływania wód opadowych na działki sąsiednie w tym działkę skarżącej.

Zgodzić się wypada ze stanowiskiem SKO, że potencjalne powstanie szkody nie może być przesłanką do orzekania o nałożeniu obowiązku określonego w ust. 3 art. 29 ustawy. Szkoda w rozumieniu tego przepisu musi być realna, objawiać się negatywnym uszczerbkiem majątkowym w aktywach strony, albo powodować sytuację, w której niemożliwym byłoby użytkowanie nieruchomości w sposób dotychczasowy.

Materiał dowodowy sprawy świadczy o tym, że skarżąca sama zwróciła się do organów nadzoru budowlanego o zbadanie legalności wzniesionego domu mieszkalnego i wykonanych robót budowlanych. Powołanie wyników kontroli w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie świadczy o tym, że organ uchylał się od przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego. Wbrew twierdzeniom skarżącej organ wydając zaskarżoną decyzję nie ograniczył się wyłącznie do stanowiska Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w D., gdyż jak to wyżej opisano ustalenie stanu faktycznego w sprawie było poprzedzone podejmowaniem czynności dowodowych, w których skarżąca uczestniczyła lub była z nimi zapoznawana, a ocena tego materiału dowodowego nie nosi cech dowolności. Rolą organu w postępowaniu prowadzonym na podstawie art. 29 ustawy nie jest też kontrola decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, gdyż zakres przedmiotowy tego postępowania w istocie sprowadza się do ustalenia istnienia związku przyczynowego pomiędzy zmianą stanu wody na gruncie, a powstaniem szkody na gruntach sąsiednich. Ocena materiału dowodowego nie nosi cech dowolności, gdyż uzasadnienie zaskarżonej decyzji i utrzymanej nią w mocy decyzji organu pierwszej instancji zawierają uzasadnienie faktyczne i prawne, co czyni zadość warunkom określonym w art. 80 i art. 107 k.p.a. Z tych przyczyn Sąd za nieuzasadnione uznał zarzuty zawarte w skardze dotyczące zakresu prowadzenia postępowania przez organy nadzoru budowlanego i w postępowaniu w trybie art. 29 ustawy.

W ocenie Sądu nie można również mówić o naruszeniu prawa własności skarżącej, bo nieruchomość jest wykorzystywana zgodnie z wolą właściciela bez żadnych ograniczeń.

Mając na względzie przedstawiony stan sprawy Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił jako nieuzasadnioną.