Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SAB/Wa 189/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-07-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
659
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Stwierdzono przewlekłość postępowania  administracyjnego i że przewlekłość postępowania  nie miała charakteru rażącego
Powołane przepisy: article: art. 4 ust. 1, art. 1 ust. 1, art. 6, art. 13 ust. 1 i 2, art. 16 ust. 1
journal: Dz.U. 2016 poz 1764
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Kube, Sędziowie WSA Iwona Maciejuk (spr.), Andrzej Góraj, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 25 lipca 2018 r. sprawy ze skargi J. L na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] grudnia 2017 r. o udostępnienie informacji publicznej 1. stwierdza, że Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w [...] dopuścił się przewlekłego prowadzenia postępowania w sprawie rozpoznania wniosku z dnia [...] grudnia 2017 r. o udostępnienie informacji publicznej, 2. stwierdza, że przewlekłe prowadzenie postępowania nie miało miejsca z rażącym naruszeniem prawa, 3. oddala skargę w pozostałym zakresie, 4. zasądza od Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] na rzecz skarżącego J. L kwotę 100 zł (słownie: sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

J. L. pismem z dnia [...] lutego 2018 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na przewlekłe prowadzenie przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w W. postępowania

w przedmiocie jego wniosku z dnia [...] grudnia 2017 r. o udostępnienie informacji publicznej. Zwrócił się o zobowiązanie organu do udostępnienia żądanej informacji

w terminie 7 dni; stwierdzenie, że organ dopuścił się przewlekłego prowadzenia postępowania; stwierdzenie, że przewlekłe prowadzenie postępowania miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa; przyznanie od organu na jego rzecz sumy pieniężnej w wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

W uzasadnieniu wskazał, że w dniu [...] grudnia 2017 r. drogą elektroniczną zwrócił się, na podstawie ustawy o dostępie do informacji publicznej, do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w W. o udzielenie informacji o:

1) ilości pozwów o odszkodowanie za szkody bobrowe jakie wpłynęły w 2016 i 2017 r. do sądów przeciwko SP - Regionalnemu Dyrektorowi Ochrony Środowiska

w W.,

2) ilości zakończonych w 2016 i 2017 r. spraw sądowych w I i II instancji

o odszkodowania za szkody bobrowe oraz wysokości zasądzonych odszkodowań,

3) tym, czy w 2016 lub 2017 r. w sprawach o odszkodowanie za szkody bobrowe sąd oddalił powództwo, jeżeli tak to w ilu sprawach i z jakich powodów.

Skarżący podał, że w dniu [...] stycznia 2018 r. otrzymał wezwanie od ww. organu do wykazania szczególnej istotności dla interesu publicznego przetworzenia informacji publicznej i został wyznaczony nowy termin na rozpatrzenie wniosku,

tj. [...] luty 2018 r. Skarżący podał, że w treści wezwania wskazane zostało m.in.,

że organ nie prowadzi rejestru spraw sądowych oraz, że w celu uzyskania ww. informacji wymagany jest znaczy nakład pracy pracowników RDOŚ i że wskazuje to na przetworzony charakter żądanych informacji. Zdaniem skarżącego postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia spraw, a wyznaczony termin, maksymalny jaki dozwolony jest przez ustawę o dostępie do informacji publicznej, znacznie przekracza czas niezbędny do udzielenia żądanej informacji. Ponadto, w ocenie skarżącego organ powinien prowadzić rejestr spraw sądowych, tym bardziej, że jak podał skarżący, u organu funkcjonuje zespół radców prawnych. W związku z tym wyliczenie i wskazanie ilości pozwów nie można uznać za wymagające znacznego nakładu pracy, czy też włożenie wysiłku intelektualnego. Skarżący podniósł, że według niego takie proste wyliczenie nie powinno trwać aż 2 miesiące, przy ilości spraw sądowych prowadzonych przez organ. Wskazał,

że wysłanie wezwania 14 dnia od wpływu jego wniosku oraz wyznaczenie terminu rozpatrzenia sprawy nie do dnia [...] lutego 2018 r., ale na dzień [...] lutego 2018 r.

w sposób jednoznaczny wskazują na przewlekły sposób postępowania przez organ, jego nieefektywność oraz brak należytej staranności przez organ w takim zorganizowaniu postępowania administracyjnego, by skończyło się ono w rozsądnym terminie. Skarżący wskazał też, że w dniu [...] lutego 2018 r. zostało wysłane ponaglenie. Do chwili wysłania skargi nie otrzymał od organu odpowiedzi.

Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w W. w odpowiedzi na skargę wniósł o jej odrzucenie ewentualnie oddalenie. Podniósł, że przedmiot żądania stanowi informację publiczną. Podał, że po szczegółowej analizie wniosku do wnioskodawcy zostało wystosowane w dniu [...] stycznia 2018 r. (znak:[...]) wezwanie do wykazania w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania szczególnej istotności dla interesu publicznego przetworzenia informacji publicznej.

Organ podał, że stosownie do treści art. 13 ust. 2 u.d.i.p., zawiadomiono wnioskodawcę, że wyznacza się nowy termin na rozpatrzenie wniosku, wskazując dzień [...] lutego 2018 r. Wezwanie zostało skierowane w dniu [...] stycznia 2018 r.

o godz. 13:59 na adres e-mail wskazany we wniosku. Termin na uzupełnienie wniosku upłynął w dniu [...] stycznia 2018 r. Następnie w dniu [...] stycznia 2018 r. J. L. wystosował prośbę, żeby odpowiedź na jego wniosek skierować na inny niż podany we wniosku adres e-mail. Wezwanie z dnia [...] stycznia br. zostało powtórnie doręczone, tym razem na nowy adres e-mail wnioskodawcy. W związku z wystosowanym wezwaniem, zgodnie z art. 14 ust. 2 u.d.i.p. Organ podał,

że powiadomił o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku, wyznaczając termin maksymalny udostępnienia informacji na dzień [...] lutego br. Wskazany termin był zgodny z obowiązującymi przepisami prawnymi, a w szczególności z art. 13 ust. 2 u.d.i.p.

Organ wskazał, że J. L. do dnia [...] lutego 2018 r. nie odniósł się do wezwania Regionalnego Dyrektora z dnia [...] stycznia br. Z uwagi na fakt nieuzupełnienia wniosku poprzez wykazanie szczególnej istotności dla interesu publicznego przetworzenia informacji publicznej, Regionalny Dyrektor decyzją z dnia [...] lutego 2018 r. (znak: [...]) odmówił udostępnienia informacji publicznej przetworzonej w zakresie wskazanym we wniosku.

Organ wskazał, że w dniu [...] lutego 2018 r. (data doręczenia do RDOŚ: [...] luty 2018 r.) J. L. złożył ponaglenie na przewlekłe prowadzenie przez Regionalnego Dyrektora sprawy udzielania informacji publicznej. Postanowieniem

z dnia [...] lutego 2018 r. Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska wskazał,

że Regionalny Dyrektor nie dopuścił się przewlekłego prowadzenia postępowania.

Wnosząc o odrzucenie skargi organ wskazał, że skarżący nie skierował ponaglenia po ewentualnym bezskutecznym upływie terminu wyznaczonego do załatwienia sprawy ([...] lutego 2018 r.). Tym samym skarżący nie wyczerpał środków zaskarżenia przed wniesieniem skargi.

Organ wskazał też, że nietrafny jest zarzut przewlekłości z uwagi na to,

że ostatni dzień terminu odpowiedzi na wniosek - liczony od dnia [...] grudnia 2018 r. zgodnie z wezwaniem z dnia [...] stycznia 2018 r. - przypadał w dniu [...] lutego 2018 r. i w tym dniu organ wydał rozstrzygnięcie. Natomiast w dniu złożenia skargi przez skarżącego ([...] lutego 2018 r.) sprawa była w toku, nie upłynął termin rozpatrzenia wniosku wyznaczony wezwaniem z dnia [...] stycznia 2018 r. Tym samym Regionalny Dyrektor udzielił odpowiedzi na wniosek w ustawowym terminie, zachodzą więc procesowe przesłanki do odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 4 P.p.s.a. Organ wskazał nadto, że zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem sądowo-administracyjnym udostępnienie informacji publicznej stanowi czynność materialno-techniczną, stąd też nie ma podstaw do stosowania w tym zakresie przepisów postępowania administracyjnego o ponagleniu.

Zatem uprawnione może być twierdzenie, że skarżący nie miał podstaw do wniesienia ponaglenia, gdyż przepisów k.p.a. o ponagleniu nie stosuje się do przepisów u.d.i.p. i tym samym wniesiona skarga podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a.

Jeżeli Sąd nie uznałby przesłanek do odrzucenia skargi, to zdaniem organu zachodzą przesłanki do jej oddalenia. Dokonując analizy przedmiotowego wniosku Regionalny Dyrektor rozważył, iż żądana przez wnioskodawcę informacja posiada charakter informacji przetworzonej, zatem Regionalny Dyrektor miał obowiązek pozytywnego rozpatrzenia wniosku wyłącznie w sytuacji spełnienia przesłanki szczególnej istotności dla interesu publicznego. W związku z wystosowanym wezwaniem, zgodnie z art. 14 ust. 2 u.d.i.p. Regionalny Dyrektor powiadomił

o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku, wyznaczając termin maksymalny udostępnienia informacji na dzień [...] lutego br. Organ wskazał, że zarzucane przez skarżącego opóźnienie było jednodniowe. Odnosząc się do zarzutu braku prowadzenia przez Regionalnego Dyrektora rejestru spraw sądowych wskazał, że żaden z przepisów prawa nie nakazuje prowadzenia takich zestawień, statystyk czy rejestrów. Organ podniósł jednocześnie, że istotą przesunięcia terminu na załatwienie sprawy nie było pozostawienie czasu na "proste liczenie spraw", tylko na zbadanie istnienia interesu publicznego po prawidłowym uzupełnieniu wniosku przez skarżącego (co niestety nie nastąpiło), a następnie ewentualnie udostępnienie informacji przetworzonej albo wydanie decyzji o odmowie udostępnienia informacji.

W dniu [...] lutego 2018 r. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska

w W. wydał decyzję, którą odmówił wnioskodawcy udostępnienia żądanej informacji publicznej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

W świetle art. 21 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 1764 ze zm.), zwanej dalej u.d.i.p., do skarg rozpatrywanych w postępowaniu o udostępnienie informacji publicznej stosuje się przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a. Powyższy przepis, odsyłając do stosowania przepisów P.p.s.a., określa właściwość rzeczową sądów administracyjnych do rozpatrywania skarg nie tylko na decyzje odmawiające udostępnienia informacji publicznej (art. 3 § 2 pkt 1 P.p.s.a. w zw. z art. 16 ust. 1 u.d.i.p.), ale i bezczynność podmiotu obowiązanego do jej udostępnienia, jak też przewlekłe prowadzenie postępowania (art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a.).

W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego prezentowany jest pogląd, zgodnie z którym skarga na bezczynność, a także przewlekłe prowadzenie postępowania, w przedmiocie informacji publicznej nie musi być poprzedzona żadnym środkiem zaskarżenia (v. wyrok NSA z dnia 24 maja 2006 r. sygn. akt l OSK 601/05 LEX nr 236545, postanowienie NSA z dnia 3 października 2007 r. sygn. akt I OSK 1382/07, orzeczenia.nsa.gov.pl). W ocenie Sądu rozpatrującego niniejszą sprawę pogląd ten pozostaje aktualny w obecnym stanie prawnym. W sprawie tej nie ma podstaw do odrzucenia skargi, w tym ani na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a., ani na podstawie art. 58 § 1 pkt 4 P.p.s.a., o co w odpowiedzi na skargę wnosił organ. Zbędne było wniesienie przez skarżącego ponaglenia, jednakże powyższe nie ma znaczenia w sprawie i nie skutkuje odrzuceniem skargi.

Pojęcie przewlekłego prowadzenia postępowania obejmuje takie działanie organu, które nacechowane jest opieszałością i nieskutecznością. Ma ono miejsce

w sytuacji, gdy formalnie organowi nie można postawić zarzutu niepodejmowania czynności w sprawie, jednakże nieefektywne wykonywanie tych czynności prowadzi

w konsekwencji do braku możliwości realizacji przez stronę jej praw. Instytucja skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ administracji publicznej, tak jak skarga na bezczynność organu, ma na celu doprowadzenie do wydania rozstrzygnięcia w sprawie. Kontrola Sądu zmierza zatem do ustalenia, czy istotnie organ postępowanie z wniosku o udostępnienie informacji publicznej prowadzi przewlekle i bezpodstawnie nie kończy go czynnością materialno-techniczną bądź decyzją.

Ustawa o dostępie do informacji publicznej służy realizacji konstytucyjnego prawa dostępu do wiedzy na temat funkcjonowania organów władzy publicznej. Używając w art. 2 ust. 1 pojęcia "każdemu", ustawodawca precyzuje zastrzeżone w Konstytucji RP obywatelskie uprawnienie, wskazując, że każdy może z niego skorzystać na określonych w tej ustawie zasadach. Ustawa ta reguluje zasady i tryb dostępu do informacji, mających walor informacji publicznych, wskazuje, w jakich przypadkach dostęp do informacji publicznej podlega ograniczeniu oraz kiedy żądane przez wnioskodawcę informacje nie mogą zostać udostępnione. Oczywiście ustawa znajduje zastosowanie jedynie w sytuacjach, gdy spełniony jest jej zakres podmiotowy i przedmiotowy. Zakres podmiotowy wyznacza wykonywanie zadań publicznych przez adresata wniosku (art. 4 ust. 1 u.d.i.p.), zaś zakres przedmiotowy obejmuje pojęcie "informacji publicznej" (art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p).

Zgodnie z brzmieniem art. 4 ust. 1 u.d.i.p. obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: 1) organy władzy publicznej, 2) organy samorządów gospodarczych i zawodowych, 3) podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa, 4) podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego, 5) podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Stosownie do art. 4 ust. 3 u.d.i.p. obowiązane do udostępniania informacji publicznej są podmioty, o których mowa w ust. 1 i 2, będące w posiadaniu takich informacji.

Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w W. jest podmiotem obowiązanym do udostępniania informacji publicznej zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Powyższe nie było kwestionowane.

Pojęcie informacji publicznej ustawodawca określił natomiast w art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p. W myśl tych przepisów, informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 u.d.i.p. Uwzględniając wszystkie aspekty wynikające z treści tych przepisów, należy przyjąć, że informacją publiczną jest każda informacja dotycząca sfery faktów i danych publicznych, a więc każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów realizujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań publicznych

i gospodarowania mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Udostępnieniu podlega informacja publiczna w szczególności o zasadach funkcjonowania podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1, w tym o sposobach przyjmowania i załatwiania spraw (art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. d u.d.i.p.), stanie przyjmowanych spraw, kolejności ich załatwiania lub rozstrzygania (art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. e u.d.i.p.).

W świetle powyższego żądanie udostępnienia informacji, o których mowa we wniosku z dnia [...] grudnia 2017 r. dotyczących danych publicznych stanowi żądanie udostępnienia informacji publicznej. Powyższe także nie było w sprawie sporne.

W sytuacji, gdy wniosek dotyczy informacji będącej informacją publiczną, tak jak w niniejszej sprawie, organ ma obowiązek: 1) udostępnić tę informację w formie czynności materialno-technicznej, co winno nastąpić bez zbędnej zwłoki, nie później niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku oraz w sposób i w formie zgodnej z wnioskiem; 2) wydać, na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p., decyzję o odmowie jej udostępnienia w razie uznania, że zachodzą podstawy do takiej odmowy, 3) udzielić informacji, o których mowa w art. 13 ust. 2 i art. 14 ust. 2 u.d.i.p., wyjaśniając przyczyny braku możliwości udostępnienia informacji w terminie bądź zgodnie

z wnioskiem, przy jednoczesnym wskazaniu, w jakim terminie, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie lub 4) poinformować pisemnie wnioskodawcę, że nie posiada żądanej informacji.

Zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwloki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2. Stosownie zaś w art. 13 ust. 2 u.d.i.p., jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku.

Przepis art. 13 ust. 2 u.d.i.p., który organ w tej sprawie zastosował, i na który powołał się w piśmie do wnioskodawcy z dnia [...] stycznia 2018 r., nie służy zasadniczo wyznaczeniu przez organ ostatniego dnia 2-miesięcznego terminu od dnia złożenia wniosku jako dnia, w którym nastąpi rozpatrzenie wniosku, nawet

w sytuacji, gdy organ uznaje żądaną informację za informację przetworzoną.

Termin 14 dni wskazany w art. 13 ust. 1 u.d.i.p ma zastosowanie nie tylko do czynności polegającej na udostępnieniu informacji, ale również do wydania decyzji

o odmowie udostępnienia informacji publicznej. Oczywiście w sytuacji, gdy zdaniem organu żądana informacja ma charakter informacji publicznej przetworzonej, obowiązany jest wystąpić do wnioskodawcy o wykazanie, że udostępnienie tej informacji jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. Termin 14 dni na udostępnienie bądź wydanie decyzji odmownej może nie zostać wówczas dochowany, co nie jest równoznaczne z pozostawaniem w bezczynności,

czy z przewlekłym prowadzeniem postępowania.

W sprawie niniejszej organ we wskazanym terminie (pismem z dnia [...] stycznia 2018 r.) wystąpił do wnioskodawcy z żądaniem wykazania w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania, w jakim zakresie występuje szczególna istotność dla interesu publicznego. Organ wskazał przy tym, że nie prowadzi rejestru spraw,

o jakich mowa we wniosku. Podał, że wymagany jest znaczny nakład pracy pracowników RDOŚ, co wskazuje na przetworzony charakter żądanej informacji. Sąd przyjął, że wezwanie z dnia [...] stycznia 2018 r. wystosowane zostało przez organ

w terminie 14 dni od otrzymania wniosku, albowiem wniosek z dnia [...] grudnia 2017 r. wysłany został przez wnioskodawcę po godzinach urzędowania (22.51). Wezwanie z dnia [...] stycznia 2018 r. wysłane zostało przez organ na adres e-mail podany przez wnioskodawcę w dniu [...] stycznia 2018 r. (godz. 13.59). Termin na wykonanie wezwania przez wnioskodawcę upłynął w dniu [...] stycznia 2018 r. Wezwanie

nie zostało wykonane. Wnioskodawca nie wskazał na szczególną istotność żądanych informacji dla interesu publicznego. Pomimo tego organ nie wydał decyzji ani niezwłocznie ani w ciągu najbliższych choćby 14 dni. Zbędnie, po otrzymaniu od wnioskodawcy wiadomości e-mail z dnia [...] stycznia 2018 r. (z prośbą o przesłanie odpowiedzi na wniosek na nowy adres e-mail), organ raz jeszcze wystosował do wnioskodawcy wezwanie z dnia [...] stycznia 2018 r. (na nowy adres e-mail), na które także nie uzyskał odpowiedzi, po czym decyzję wydał dopiero w dniu [...] lutego

2018 r., tj. w dniu, na który wskazał w piśmie z dnia [...] stycznia 2018 r., jako termin rozpatrzenia wniosku.

W świetle powyższego działanie organu nosiło cechy opieszałości. Formalnie organowi nie można postawić zarzutu niepodejmowania czynności, albowiem wystąpił do wnioskodawcy (w terminie 14 dni) o wykazanie szczególnej istotności informacji dla interesu publicznego, jednakże następnie – po upływie terminu wyznaczonego wnioskodawcy, który upłynął [...] stycznia 2018 r. – nie podjął niezwłocznie działań mających na celu zakończenie postępowania, a z wydaniem decyzji administracyjnej czekał do ostatniego dnia wskazanego przez siebie w piśmie z dnia [...] stycznia 2018 r., co nie znajdowało uzasadnienia na gruncie okoliczności tej sprawy.

Z tych względów Sąd stwierdził, że organ dopuścił się przewlekłego prowadzenia postępowania w przedmiocie wniosku z dnia [...] grudnia 2017 r.

Potrzeba dokonania przez organ samodzielnej oceny szczególnej istotności informacji dla interesu publicznego nie stanowi okoliczności, która uzasadnia wyznaczenie "z góry" ostatniego dnia 2-miesięcznego terminu na "rozpatrzenie wniosku".

Jednocześnie Sąd stwierdził, że przewlekłe prowadzenie przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w W. postępowania w przedmiocie wniosku

z dnia [...] grudnia 2017 r. nie miało charakteru rażącego naruszenia prawa. Z akt sprawy nie wynika, aby sposób działania organu spowodowany był celowym działaniem zmierzającym do opóźnienia w realizacji wniosku. Spowodowany był on, jak należy wnosić z treści pisma z dnia [...] stycznia 2018 r., błędnym rozumieniem art. 13 ust. 2 u.d.i.p. Przepis ten nie służby bowiem, jak przyjęto w tym piśmie, do wydłużenia terminu na rozpatrzenie wniosku do ostatniego dnia 2-miesięcznego terminu od dnia złożenia wniosku. Zgodnie z tym przepisem, na podstawie art. 13 ust. 2 u.d.i.p., zawiadamia się o terminie, jakim organ "udostępni informację",

nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku. Ustawodawca wyraźnie stanowi o terminie udostępnienia informacji, a nie o terminie rozpatrzenia wniosku o informację publiczną (v. wyrok NSA z dnia 7 czerwca 2018 r. sygn. akt

I OSK 2245/16, orzeczenia.nsa.gov.pl). Błędna wykładnia i zastosowanie art. 13 ust. 2 u.d.i.p. nie stanowi podstawy stwierdzenia rażącego naruszenia prawa.

Z tych względów Sąd nie znalazł także podstaw do przyznania od organu na rzecz skarżącego sumy pieniężnej. Skarga w tym zakresie podlegała oddaleniu.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie,

na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 119 pkt 4 i art. 120 P.p.s.a., orzekł, jak w punkcie

1 wyroku. W punkcie 2 wyroku Sąd orzekł na podstawie art. 149 § 1a powołanej ustawy. W punkcie 3 wyroku Sąd orzekł, na podstawie art. 151 P.p.s.a. O kosztach postępowania Sąd orzekł, jak w punkcie 4 wyroku, na podstawie art. 200 P.p.s.a.

Do kosztów tych Sąd zaliczył uiszczony przez skarżącego wpis sądowy od skargi

w wysokości 100 zł.