Postanowienie WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt I SA/Go 821/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2010-09-14 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celny
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par 3
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Dnia 14 września 2010 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Dariusz Skupień po rozpoznaniu w dniu 14 września 2010 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi "Przedsiębiorstwa R" Sp. z o.o. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] roku nr [...] w przedmiocie określenia kwoty należności celnych oraz wysokości zobowiązania w podatku od towarów i usług postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

Pełnomocnik strony skarżącej "Przedsiębiorstwa R" Sp. z o.o. 2 sierpnia 2010 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] lipca 2010 roku nr [...] w przedmiocie określenia kwoty należności celnych oraz wysokości zobowiązania w podatku od towarów i usług. Następnie w dniu 30 sierpnia 2010 r. złożył wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

W uzasadnieniu wniosku wskazał na fakt, że przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Gorzowie Wlkp. toczy się 18 postępowań w sprawach ze skarg skarżącej Spółki. W każdej ze spraw skarżąca uiściła wpis sądowy w kwocie 1500 zł. Zdaniem pełnomocnika skarżącej Spółki już przez samo uiszczenie wpisu w każdej

ze spraw, Spółka została jeszcze przed rozstrzygnięciem sporu obciążona znaczną kwotą mającą wpływ na jej kondycję finansową i prawidłowe funkcjonowanie prowadzonej działalności gospodarczej. Dalej w uzasadnieniu wniosku pełnomocnik argumentował, że sytuacja, w której znalazła się Spółka wypełnia przesłanki wymienione w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administraycjnymi (Dz. U. Nr 153, opz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., gdyż wykonanie skarżonej decyzj jak i decyzji współistniejących spowoduje nieodwracalne skutki finansowe, co pociągnie za sobą ujemne skutki społeczne. Odmowa wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji może w krótkim czasie doprowadzić w Spółce do zwolnień pracowników i innych niekorzystnych zdarzeń. Pełnomocnik wskazał, że wykonanie decyzji spowoduje realny wzrost kosztów związanych z dalszym wykorzystaniem zaimportowanego towaru, co z kolei nie mogło być uwzględnione w ryzyku zawartej transakcji handlowej i uczyni zawarte transakcje deficytowymi oraz narazi skarżącą skarżącą Spółkę na finansowe niczym nie uzasadnione straty, których nie będzie w stanie ponieść, a ponadto może spowodować dodatkowo realne niebezpieczeństwo braku stabilności finansowej firmy, utray kontrahentów i w krótkim czasie jej całkowitą likwidację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim zważył, co następuje:

Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje

na uwzględnienie. Wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu, jednakże w myśl art. 61 §3 P.p.s.a., sąd może

na wniosek strony skarżącej wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania

w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przepis ten zawiera więc dwie alternatywne przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu przez sąd administracyjny. Są nimi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, jak też spowodowania trudnych do odwrócenia skutków i mogą wystąpić łącznie lub oddzielnie. Przesłanka odnosząca się

do wyrządzenia znacznej szkody oznacza, że chodzi o taką szkodę, która

nie będzie mogła być naprawiona przez późniejszy zwrot spełnionego (wyegzekwowanego) świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Zapis w postaci niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody jest przy tym utożsamiony z zagrożeniem dla już istniejącej, aktualnej sytuacji gospodarczej (ekonomicznej) strony postępowania. Natomiast trudne do odwrócenia skutki powstają zwykle tam, gdzie po wykonaniu decyzji jest niemożliwy powrót

do pierwotnego stanu sprawy. W obu sytuacjach chodzi o wyjątkowe zagrożenie, odpowiadające szczególnej kategorii tymczasowej ochrony strony, wprowadzonej

w art.61 § 3 P.p.s.a. jako odstępstwo od wskazanej na wstępie zasady, wynikającej

z art. 61 §1 cyt. ustawy. Pogląd powyższy co do rozumienia istoty przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji został zaprezentowany przez Naczelny Sąd Administracyjny m.in. w postanowieniach z dnia 24 maja 2006 r., sygn. akt

I GZ 170/06 (niepubl.) oraz z dnia 2 marca 2010 r., sygn. akt I OZ 149/10 (publ. CBO). Sąd rozpoznający w niniejszej sprawie wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w pełni go podziela. W świetle powyższego należy stwierdzić,

że okoliczności, przedstawione we wniosku skarżącej Spółki o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, nie wyczerpują przesłanek określonych w art. 61 § 3 P.p.s.a. Lakoniczność przesłanek przedstawionych przez pełnomocnika skarżącej Spółki nie pozwala na przyjęcie, że wykonanie zaskarżonej decyzji mogłoby spowodować trudne do odrócenia skutki. Pełnomocnik argumentując zasadność wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji użył trybu przypuszczającego, a nie wykazał jakichkolwiek konkretnych przesłanek,

na podstawie których uprawdopodobniłby zaistnienie trudnych do odwrócenia skutków. Skarżaca Spółka nie wykazała również w jakiejkolwiek mierze, że zapłata należności, określonych zaskarżoną decyzją może spowodować niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, która nie będzie mogła być naprawiona

przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia - w przypadku wzruszenia decyzji, na podstawie której należności te byłyby wyegzekwowane. Nie przedstawiła także jakiejkolwiek dokumentacji finansowej, która wskazałaby na zachwianie kondycji finansowej Spółki. Trzeba wskazać w tym miejscu, że każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności jest dolegliwością finansową, rodzącą określony skutek w sytuacji finansowej zobowiązanego, ale co do zasady

nie oznacza to wyrządzenia szkody.

Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a. orzekł

jak w sentencji.