Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt III SA/Gl 290/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2020-08-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 33 ust. 1, art. 14 ust. 1 pkt 1, art. 92a ust. 1, ust. 3, ust. 7 pkt 1, art. 92c ust. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2019 poz 2140
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Herman (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Iwona Wiesner, Sędzia NSA Krzysztof Wujek, Protokolant Specjalista Ewa Olender, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 sierpnia 2020 r. sprawy ze skargi "A" sp. z o.o. sp. komandytowa w C. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej 1) uchyla zaskarżoną decyzję, 2) zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz strony skarżącej kwotę 597 zł (słownie: pięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej: organ II instancji, organ odwoławczy), na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2020 r., poz. 256, dalej: k.p.a.), art. 4 pkt 4, art. 33 ust. 1, art. 87 ust. 2, art. 92 a ust. 1, 3, 7 pkt 1) ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2140, dalej: u.t.d.) oraz lp. 1.4 załącznika nr 3 do tej ustawy, zaskarżoną decyzją z [...] r., nr [...], po ponownym rozpatrzeniu odwołania A Spółka z o.o. Spółka komandytowa z/s w C. (dalej: Spółka, skarżąca) od decyzji Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z [...] r., nr [...], o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 1000 zł, utrzymał w mocy decyzję pierwszoinstancyjną.

Decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym:

W dniu 22 października 2018 r. na drodze krajowej nr 1 w miejscowości S. zatrzymano do kontroli drogowej pojazd marki DAF o nr rej. [...], którym kierował W. Z.. Pojazdem wykonywany był krajowy przewóz drogowy na potrzeby własne profili aluminiowych z C. do P. w imieniu i na rzecz Spółki B SPÓŁKA JAWNA z/s w C. (dalej: Spółka jawna) Kierowca okazał do kontroli m.in. prawo jazdy, kartę kierowcy, dowód rejestracyjny pojazdu, wykresówki, umowę o pracę, wypisy z zaświadczenia na przewozy drogowe na potrzeby własne udzielone przedsiębiorcom: Z. C. i M. C. - wspólnikom C S.C. z/s w C. (dalej: Spółka Cywilna), a także dokument przewozowy. Kierowca nie posiadał aktualnego zaświadczenia na przewozy drogowe na potrzeby własne udzielonego Spółce jawnej, która wykonywała przewóz.

Pismem z 22 października 2018 r. Śląski Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego zawiadomił stronę o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego, które zakończył decyzją z [...] r., nakładającą na Spółkę jawną karę pieniężną w wysokości 1000 zł wobec stwierdzonego naruszenia określonego w załączniku nr 3, pod pozycją lp. 1.4. u.t.d., polegającego na wykonywaniu przewozu na potrzeby własne bez wymaganego zaświadczenia.

W odwołaniu od tej decyzji, strona zarzuciła organowi naruszenie:

- art. 92 a ust. 1, art. 33 w zw. z art. 14 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym oraz art. 92e ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym, jak również art. 26 §4 i § 5 w zw. z art. 553 k.s.h. na skutek błędnego przyjęcia, że w dniu kontroli drogowej Spółka jawna wykonywała przewóz drogowy rzeczy na potrzeby własne bez wymaganego zaświadczenia, pomimo, że okazane zaświadczenia na wykonywanie przewozów drogowych na potrzeby własne dotyczyły strony w związku z jej powstaniem w trybie art. 26 k.s.h.

W uzasadnieniu podniosła, że Spółka jawna powstała z przekształcenia Spółki cywilnej i jest jej następcą prawnym. Spółka jawna została wpisana do KRS-u 28 września 2018 r., co ma skutek konstytutywny, jednak wpis dokonany przez Sąd Rejonowy zawierał błędy, które zostały sprostowane wpisem 29 października 2018 r. i dopiero wówczas Spółka jawna mogła złożyć wnioski o zmianę wymaganych zaświadczeń. Ze względu na omyłkowe zniekształcenie nazwy spółki przekształconej w Krajowym Rejestrze Sądowym nie było możliwości aktualizacji posiadanych zaświadczeń na wykonywanie przewozów drogowych na potrzeby własne. Zdaniem strony, były to okoliczności niezależne od niej, a więc postępowanie administracyjne w sprawie powinno zostać umorzone na podstawie art. 92 c ust. 1 pkt 1) u.t.d. Ponadto, stronie - Spółce jawnej, przysługują wszystkie prawa i obowiązki przysługujące Spółce cywilnej, na gruncie której powstała. W ocenie strony, okazane w trakcie kontroli zaświadczenia na przewozy drogowe na potrzeby własne wydane wspólnikom Spółki cywilnej były aktualne.

Organ odwoławczy decyzją z [...] .r utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Decyzja ta była przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej na skutek skargi Spółki jawnej, która zarzuciła, że decyzja została wydana z naruszeniem art. 92a ust. 1, art. 33 w związku z art. 14 ust 1 u.t.d. oraz art. 92c ust 1 pkt 1 u.t.d. jak również z naruszeniem art. 26 § 4 i § 5 w związku z art. 553 k.s.h., na skutek błędnego przyjęcia, że w dacie kontroli Spółka wykonywała przewóz drogowy rzeczy na potrzeby własne bez wymaganego zaświadczenia, pomimo, że zaświadczenia [...] i [...] wydane wspólnikom Spółki cywilnej, w dacie kontroli dotyczyły Spółki jawnej w związku z jej powstaniem w trybie art. 26 § 4 k.s.h. tj. - przekształceniem Spółki cywilnej w Spółkę jawną. Strona ponadto wskazała że w okresie pomiędzy złożeniem odwołania od decyzji Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego do wydania decyzji przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego nastąpiła zmiana sytuacji prawnej Spółki jawnej, która została wykreślona z KRS na skutek przekształcenia jej w A Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością Spółka komandytowa, czego organ II instancji nie zbadał i wydał decyzję [...] r. na podmiot nieistniejący.

W związku z powyższym wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji, jak również poprzedzającej ją decyzji organu I instancji i orzeczenie co do istoty sprawy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach po rozpoznaniu skargi, wyrokiem z 24 września 2019 r., sygn. akt III SA/Gl 380/19, uchylił zaskarżoną decyzję jako wydaną przedwcześnie. Sąd wskazał w uzasadnieniu rozstrzygnięcia na naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. i art. 7 k.p.a. stwierdzając, że organ odwoławczy nie zbadał w toku postępowania odwoławczego, czy w odniesieniu do stanu faktycznego jaki miał miejsce w dacie orzekania przez organ I instancji czyli 22 listopada 2018 r. nie nastąpiła zmiana w zakresie okoliczności podmiotowych sprawy, a w szczególności czy podmiot na który została nałożona kara czyli Spółka jawna po wydaniu decyzji przez organ I instancji w dalszym ciągu funkcjonuje w obrocie prawnym i istnieje. Dalej wskazał, że rzeczą organu jest dopełnić obowiązków wynikających z zasad procesowych wynikających z k.p.a., aby ustalić czy istniał zarówno przedmiot jak i podmiot postępowania.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, organ odwoławczy wymienioną na wstępie zaskarżoną decyzją utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Jako adresata decyzji wskazał A Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością Spółka komandytowa jako następcę prawnego B Spółka jawna.

W uzasadnieniu decyzji organ wyjaśnił, że w rozpatrywanej sprawie kary pieniężne są nakładane na podstawie art. 92a w zw. z art. 93 ust. 1 u.t.d., a wysokość kar jest ustalona w sposób sztywny za naruszenia przepisów w załączniku nr 3 do u.t.d. Organ nie ma w tym zakresie możliwości kształtowania wysokości kary pieniężnej. Do decyzji nakładanych na podstawie art. 92a u.t.d. w zw. z art. 93 ust. 1 u.t.d. mają zastosowanie okoliczności wyłączające odpowiedzialność strony wymienione w art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d., w odniesieniu do naruszenia przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku także art. 92 b ust. 1 u.t.d. Wskazał, na zastosowanie normy kolizyjnej określonej w art. 189a § 2 pkt 2 k.p.a., która stanowi, że w przypadkach uregulowanych w przepisach odrębnych: odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej lub udzielenia pouczenia, przepisów działu IVa k.p.a. w tym zakresie nie stosuje się. Mają zatem zastosowanie ww. regulacje zawarte w u.t.d.

Dalej wskazał, że zgodnie z art. 4 pkt 4 u.t.d. za niezarobkowy przewóz drogowy (przewóz na potrzeby własne) rozumie się każdy przejazd pojazdu po drogach publicznych z pasażerami lub bez, załadowanego lub bez załadunku, przeznaczonego do nieodpłatnego krajowego i międzynarodowego przewozu drogowego osób lub rzeczy, wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do jego podstawowej działalności gospodarczej, spełniający łącznie warunki: pojazdy samochodowe używane do przewozu są prowadzone przez przedsiębiorcę lub jego pracowników, przedsiębiorca legitymuje się tytułem prawnym do dysponowania pojazdami samochodowymi, w przypadku przejazdu załadowanego - rzeczy przewożone są własnością przedsiębiorcy lub zostały przez niego sprzedane, kupione, wynajęte, wydzierżawione, wyprodukowane, wydobyte, przetworzone lub naprawione albo celem przejazdu jest przewóz osób lub rzeczy z przedsiębiorstwa lub do przedsiębiorstwa ma jego własne potrzeby, a także przewóz pracowników i ich rodzin, nie jest przewozem w ramach prowadzonej działalności gospodarczej w zakresie usług turystycznych.

Z kolei, stosownie do treści art. 33 ust. 1 ww. ustawy, przewozy drogowe na potrzeby własne mogą być wykonywane po uzyskaniu zaświadczenia potwierdzającego zgłoszenie przez przedsiębiorcę prowadzenia przewozów drogowych jako działalności pomocniczej w stosunku do jego podstawowej działalności gospodarczej.

Ponadto, w myśl art. 87 ust. 1 u.t.d., podczas przewozu drogowego wykonywanego na potrzeby własne kontrolowany jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać na żądanie uprawnionego organu kontroli, oprócz odpowiednich dokumentów wymaganych przy takim przewozie, określonych w ustępie 1, wypis zaświadczenia o którym mowa w art. 33 ust. 10 tej ustawy.

Zgodnie z art. 92a ust. 1, 3, 7 pkt 1) u.t.d. podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 12000 złotych za każde naruszenie, (ust. 1). Suma kar pieniężnych, o których mowa w ust. 1, nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej, nie może przekroczyć kwoty 12000 złotych, (ust. 3). Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w ust. 1, wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, a w przypadku niektórych naruszeń numer grupy naruszeń oraz wagę naruszeń wskazane w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403:

1) popełnionych przez podmiot wykonujący przewóz drogowy określa Ip. 1-9 (ust. 7 pkt 1)).

Stosownie do treści lp. 1.4 załącznika nr 3 do u.t.d. wykonywanie przewozu na potrzeby własne bez wymaganego zaświadczenia sankcjonowane jest karą pieniężną w wysokości 1000 zł.

W ocenie organu odwoławczego, w chwili kontroli doszło do naruszenia przez stronę przepisów prawa w zakresie obowiązku posiadania zaświadczenia na wykonywanie przewozu na potrzeby własne, bowiem w dniu kontroli drogowej kierowca wykonywał na rzecz Spółki jawnej krajowy przewóz drogowy rzeczy na potrzeby własne bez wymaganego zaświadczenia. Kierowca dysponował jedynie zaświadczeniami na przewozy drogowe na potrzeby własne okazanymi w trakcie kontroli, które były wystawione na inne podmioty tj. wspólników Spółki cywilnej, a nie na Spółkę jawną.

Kontrolowany przewóz, był przewozem na potrzeby własne w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, ponieważ przewóz ten miał charakter niezarobkowy, pomocniczy w stosunku do podstawowej działalności gospodarczej przedsiębiorcy. Zgodnie z protokołem kontroli drogowej i na postawie zeznań kierowcy ustalono, że w momencie kontroli przewożono profile aluminiowe z C. do P. w imieniu i na rzecz Spółki jawnej, która legitymowała się tytułem prawnym do dysponowania pojazdem, a kierowca był zatrudniony w niej na podstawie umowy o pracę.

Organ stwierdził, że kontrolowana Spółka jawna nie posiadała zaświadczenia na wykonywanie przewozów drogowych rzeczy na potrzeby własne w dniu kontroli ze względu na wejście w prawa i obowiązki wspólników Spółki cywilnej. Bezpodstawnie korzystała z zaświadczenia, które udzielono wspólnikom Spółki cywilnej, gdyż to oni są przedsiębiorcami, a nie Spółka cywilna. Strona jest odrębnym podmiotem gospodarczym i powinna wcześniej wystąpić z wnioskiem o wydanie zaświadczenia na przewozy drogowe na potrzeby własne, zamiast korzystać z zaświadczeń wydanych innym przedsiębiorcom. Zgodnie z art. 33 ust. 7 u.t.d., który odsyła do art. 14 ustawy, a ten w art. 1 pkt 1) odsyła do art. 7a u.t.d., wszystkie zmiany w zaświadczeniu trzeba zgłaszać odpowiednim organom. Strona takiego zgłoszenia zaniechała, a mimo to wykonywała przewozy. Nie mogą być uzasadnieniem takiego postępowania błędy w Krajowym Rejestrze Sądowym, gdyż to na stronie, jako przedsiębiorcy, ciąży obowiązek zachowania należytej staranności w działaniach, które podejmuje. W ocenie organu odwoławczego postępowanie pierwszoinstancyjne zostało przeprowadzone z poszanowaniem przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Wskazał, że strona skarżąca nie została pozbawiona możliwości udziału w postępowaniu i mogła wypowiadać się co do zebranych w sprawie dowodów, została prawidłowo zawiadomiona o wszczęciu względem niej postępowania administracyjnego.

Organ odwoławczy wskazał ponadto, że w pełni uwzględnił uwagi Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach zawarte w wyroku z 24 września 2019 r. (sygn. akt III SA/GI 380/19), które dotyczyły konieczności zbadania istnienia tożsamości podmiotowej i przedmiotowej sprawy. Spółka jawna została przekształcona w spółkę A Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością Spółka komandytowa, a z informacji zamieszczonych w Krajowym Rejestrze Sądowym wynika, że przekształcenie nastąpiło na podstawie uchwały wspólników z 18 października 2018 r. i zostało zgłoszone w KRS w dniu 31 października 2018 r., po czym Spółka jawna została wykreślona z rejestru. Pełnomocnik strony złożył odwołanie w imieniu Spółki jawnej 7 grudnia 2018 r., czyli po jej przekształceniu. Zgodnie z art. 553 § 1 k.s.h. istnieje zasada kontynuacji praw i obowiązków spółki przekształconej i spółki przekształcanej. Zgodnie z art. 552 k.s.h. spółka przekształcana staje się spółką przekształconą z chwilą wpisu spółki przekształcanej do rejestru (dzień przekształcenia). Jednocześnie sąd rejestrowy z urzędu wykreśla spółkę przekształcaną. Przekształcenie spółki nie prowadzi zatem do zmiany podmiotu, lecz tylko do zmiany typu spółki. Oznacza to, że ww. zmiana typu spółki odbywa się przy zachowaniu tożsamości podmiotowej w zakresie praw i obowiązków. Zgodnie z art. 574 k.s.h. wspólnicy przekształcanej spółki osobowej odpowiadają na dotychczasowych zasadach solidarnie ze spółką przekształconą za zobowiązania spółki powstałe przed dniem przekształcenia przez okres trzech lat, licząc od tego dnia. Organ podkreślił, że zakres przedmiotowy art. 574 k.s.h. nie ogranicza się jedynie do zobowiązań cywilnoprawnych, ale obejmuje również zobowiązania publicznoprawne (np. kary nałożone w drodze decyzji administracyjnej na przekształcaną spółkę osobową). W związku z powyższym organ stwierdził, że decyzję należało wydać na Spółkę A Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością Spółka komandytowa.

Organ odwoławczy stwierdził, że materiał dowodowy zgromadzony w sprawie nie daje możliwości zastosowania art. 92c u.t.d., zgodnie z którym nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń lub okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć lub za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny uprawniony organ. Do naruszenia przepisów ustawy o transporcie drogowym doszło w wyniku działań skarżącej, która wykonywała niezarobkowy przewóz drogowy rzeczy bez wymaganego zaświadczenia. Dlatego uznał, że brak jest podstaw do zmiany decyzji i umorzenia postępowania w całości.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, skarżąca zarzuciła w pierwszej kolejności, że decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z [...] r. została wydana na Spółkę pod firmą A spółka z ograniczoną odpowiedzialnością spółka komandytowa, a taka Spółka nie widnieje w Rejestrze Przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego i nie jest następcą prawnym Spółki jawnej w C.. Organ w decyzji nie wskazał również żadnego numeru identyfikacyjnego Spółki (jak numer KRS, NIP lub REGON) dlatego też należy uznać, że przedmiotowa decyzja dotyczy podmiotu nieistniejącego, a nie dotyczy następcy prawnego Spółki jawnej.

Ponadto zarzuciła:

- naruszenie art. 92a ust 1, art. 33 w związku z art. 14 ust 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym oraz art. 92c ust 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym jak również z naruszeniem art. 26 § 4 i § 5 w związku z art. 553 k.s.h., na skutek błędnego przyjęcia, że w dacie kontroli, 22 października 2018 r. Spółka wykonywała przewóz drogowy rzeczy na potrzeby własne bez wymaganego zaświadczenia, pomimo, że zaświadczenia [...] i [...] wydane wspólnikom Spółki cywilnej w dacie kontroli dotyczyły Spółki jawnej w związku z jej powstaniem w trybie art. 26 § 4 k.s.h. tj. przekształceniem Spółki cywilnej, której wspólnikami byli beneficjenci zaświadczeń w Spółkę jawną.

Wskazując na powyższe zarzuty wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji, jak również poprzedzającej ją decyzji Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z [...] r., ewentualnie na podstawie art. 145 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi o umorzenie postępowania oraz zasądzenie kosztów postępowania.

Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, w całości podtrzymując stanowisko i argumentację zawarte w zaskarżonej decyzji. Nie odniósł się do zarzutu skierowania decyzji do podmiotu nieistniejącego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. 2019, poz. 2167) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sądowoadministracyjnym podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - j.t. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, dalej powoływana jako p.p.s.a.).. Badając zgodność z prawem zaskarżonej decyzji sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą, ale rozstrzyga w granicach danej sprawy, stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd wydaje wyrok na podstawie akt sprawy (art. 133 § 1 p.p.s.a) i stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne do jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.).

Należy wskazać, że przedmiotem sporu jest zasadność nałożenia na Spółkę jawną jako przedsiębiorcę powstałego w wyniku przekształcenia Spółki cywilnej kary pieniężnej w wysokości 1000,- zł za wykonywanie transportu drogowego na potrzeby własne bez wymaganego zaświadczenia, w sytuacji posiadania zaświadczeń zezwalających wspólnikom Spółki cywilnej na wykonywanie takiego transportu, z uwzględnieniem dalszego przekształcenia w postępowaniu odwoławczym Spółki jawnej w Spółkę z o.o. Spółkę komandytową. Innymi słowy, oceny wymaga czy prawa i obowiązki wynikające z przedmiotowych zaświadczeń przechodzą na spółkę jawną jak wbrew twierdzeniom organu podnosi skarżąca oraz ustalenie następcy prawnego Spółki jawnej.

Poza sporem jest, że w dniu kontroli Spółka jawna dokonywała przewozu drogowego na własne potrzeby oraz, że kierujący pojazdem okazał kontrolującym wypisy zaświadczeń zezwalających na taki przewóz wydane dla każdego z dwóch wspólników Spółki cywilnej, która przekształciła się w spółkę jawną w trybie art. 26 § 4 k.s.h.. Niesporne jest także późniejsze przekształcenie Spółki jawnej w Spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością Spółkę komandytową po wydaniu w sprawie decyzji pierwszoinstancyjnej.

W pierwszej kolejności należy wskazać, że strona skarżąca słusznie podnosi zarzut błędnego określenia adresata zaskarżonej decyzji, do czego organ nie odniósł się w żaden sposób w odpowiedzi na skargę, również kierując ją do Spółki, której nazwa została nieprawidłowo określona.

Zatem wbrew wskazaniom WSA zawartym w wyroku, organ odwoławczy nie ustalił, a co najmniej nie oznaczył prawidłowo adresata decyzji. Nawet w razie przyjęcia, że jest to oczywista omyłka pisarska, niedokładność czy też niedopatrzenie, powinna zostać usunięta, czego organ mimo wyraźnego zarzutu Spółki nie uczynił we własnym zakresie. Zatem już tylko z tej przyczyny, zaskarżona decyzja nie mogła się ostać.

Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi, Sąd nie podziela ich w pełni. W szczególności nie aprobuje stanowiska skarżącej Spółki, że w dacie kontroli drogowej w dniu 22 października 2018 r., Spółka jawna powstała z przekształcenia Spółki cywilnej stała się jednocześnie podmiotem ulg, koncesji i pozwoleń, które przysługiwały wspólnikom Spółki cywilnej przed przekształceniem.

Okazane przez kierowcę podczas kontroli drogowej wypisy z zaświadczeń na przewozy drogowe na potrzeby własne zostały wydane na każdego ze wspólników Spółki cywilnej, bowiem dla wykonywania przewozu na potrzeby własne w ramach Spółki cywilnej konieczne jest posiadanie przez każdego ze wspólników Spółki cywilnej zaświadczenia uprawniającego do wykonywania tego rodzaju transportu. Przedsiębiorcą zarówno w rozumieniu przepisów uchylonej ustawy o swobodzie działalności gospodarczej jak i przepisów obowiązującej ustawy Prawo przedsiębiorców jest osoba fizyczna, osoba prawna i jednostka organizacyjna niebędąca osobą prawną, której odrębna ustawa przyznaje zdolność prawną - wykonująca działalność gospodarczą. Za przedsiębiorców uznaje się także wspólników spółki cywilnej w zakresie wykonywanej przez nich działalności gospodarczej. Zatem podmiotem gospodarczym jest wspólnik spółki cywilnej, a nie spółka cywilna. Spółka cywilna jest wyłącznie wielostronnym stosunkiem zobowiązaniowym, ukształtowanym przez jej wspólników na zasadach i warunkach określonych w kodeksie cywilnym - art. 860 i nast. K.c.

W przedmiotowej sprawie, Spółka cywilna została przekształcona w Spółkę jawną z chwilą wpisu do KRS, który bma charakter konstytutywny tj. z dniem 28 września 2018 r.

Zgodnie z art. 553 § 1 k.s.h. spółce przekształconej przysługują wszystkie prawa i obowiązki spółki przekształcanej. Jednak w myśl art. 553 § 2 k.s.h spółka przekształcona pozostaje podmiotem w szczególności zezwoleń, koncesji oraz ulg, które zostały przyznane spółce przed jej przekształceniem, chyba że ustawa lub decyzja o udzieleniu zezwolenia, koncesji albo ulgi stanowi inaczej.

W art. 553 § 1 k.s.h. ustawodawca wprowadził zasadę kontynuacji praw i obowiązków cywilnoprawnych, a w art. 553 § 2 k.s.h. - zasadę ograniczonej (warunkowej) kontynuacji praw i obowiązków/stosunków administracyjnych. Ten ostatni przepis przykładowo wskazuje, które z praw i obowiązków przysługujących spółce przekształcanej przysługują spółce przekształconej. Są to prawa i obowiązki wynikające z koncesji, zezwoleń oraz ulg przyznanych spółce przed przekształceniem, chyba że (warunek) ustawa lub decyzja o ich udzieleniu stanowi inaczej. Według zasady warunkowej kontynuacji praw i obowiązków administracyjnych, prawa i obowiązki administracyjne nie będą przysługiwały spółce przekształconej, jeżeli ustawa lub sama decyzja stanowi inaczej.

Taka właśnie sytuacja występuje w niniejszej sprawie, bowiem przepis art. 33 ust. 1 u.t.d stanowi regulację lex specialis względem art. 553 § 2 k.s.h. Wykonywanie niezarobkowego przewozu drogowego na potrzeby własne nie wymaga uzyskania licencji, ale ustawodawca w tym przypadku przewidział mniej rygorystyczną formę reglamentacji w postaci zaświadczenie potwierdzającego zgłoszenie przez konkretnego przedsiębiorcę prowadzenia przewozów drogowych jako działalności pomocniczej w stosunku do jego podstawowej działalności gospodarczej. Zaświadczenie to jest aktem indywidualnym z zakresu administracji publicznej, wydawanym na wniosek konkretnego przedsiębiorcy i rodzi skutki prawne wyłącznie wobec tego określonego podmiotu (przedsiębiorcy) w sferze publicznoprawnej, to jest legitymuje go do realizowania wskazanego typu przewozów. Przedmiotowe zaświadczenie ściśle związane z osobą konkretnego przedsiębiorcy jest prawem niezbywalnym, a jako prawo niezbywalne nie może być przedmiotem jakiejkolwiek czynności prawnej (obrotu prawnego), w tym również nie może być przedmiotem wkładu do spółki kapitałowej. Akt ten nie może bowiem zaświadczać o wykonywaniu przewozu drogowego na potrzeby własne przez inny podmiot niż ten, który został w nim wskazany Tym samym w razie przekształcenia Spółki cywilnej w Spółkę jawną, podmiot przekształcony nie będzie mógł legitymować się tymi dokumentami i powinien uzyskać nowe, własne zaświadczenie.

Przewozy drogowe na potrzeby własne, jak stanowi art. 33 ust. 1 u.t.d. mogą być wykonywane po uzyskaniu zaświadczenia potwierdzającego zgłoszenie przez przedsiębiorcę prowadzenia przewozów drogowych jako działalności pomocniczej w stosunku do jego podstawowej działalności gospodarczej.

Poza sporem jest, że Spółka jawna w dniu kontroli nie legitymowała się własnym zaświadczeniem na przewozy drogowe na potrzeby własne..

Stosownie do art. 87 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy, podczas wykonywania przewozu drogowego kierowca pojazdu samochodowego, z zastrzeżeniem ust. 4, jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać, na żądanie uprawnionego organu kontroli kartę kierowcy, zapisy urządzenia rejestrującego samoczynnie prędkość jazdy, czas jazdy i czas postoju, obowiązkowe przerwy i czas odpoczynku oraz zaświadczenie albo oświadczenie, o których mowa w art. 31 ustawy o czasie pracy kierowców, a wykonując transport drogowy - wypis z zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego albo wypis z licencji.

W myśl art. 87 ust. 2 u.t.d., podczas przewozu drogowego wykonywanego na potrzeby własne kontrolowany jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać na żądanie uprawnionego organu kontroli, oprócz odpowiednich dokumentów wymaganych przy takim przewozie, określonych w ust. 1, wypis zaświadczenia, o którym mowa w art. 33 ust. 10. Słusznie natomiast podnosi skarżąca, że wydane przez Prezydenta Miasta C. wspólnikom spółki cywilnej zaświadczenia o numerach [...] i [...] wymagają zgłoszenia i zmiany w oparciu o art. 14 ust 1 u.t.d., bowiem zostały one wydane dla podmiotu, który uległ przekształceniu. Trafnie podnosi skarżąca, że w dacie przeprowadzonej kontroli tj. w dniu 22 października 2018 r. nie upłynął jeszcze 28-dniowy termin do zgłoszenia zaistniałych zmian właściwemu organowi - Prezydentowi Miasta C. wskazany w art. 14 ust 1 u.t.d. w związku z art. 33 ust 7 tej ustawy.

Ta okoliczność podnoszona przez skarżącą nie była przedmiotem rozważań organów w tej sprawie. Tymczasem w ocenie Sądu, może mieć ona istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy ze względu na przesłanki egzoneracyjne, przewidziane w art. 92 c ust. 1 pkt 1) u.t.d., zgodnie z którym nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92 a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się m.in. wówczas, gdy okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć (...).

W przedmiotowej sprawie organ szeroko przytoczył przepisy prawa materialnego, ale nie rozważył powyższej kwestii. Zatem nieprzekonujące jest stanowisko organu co do zasadności nałożenia kary pieniężnej w oparciu o protokół kontroli sporządzony przed upływem terminu przysługującego przewoźnikowi na zgłoszenie zmian i uzyskanie zaświadczenia na potrzeby Spółki jawnej.

Podsumowując, słuszne okazały się zarzuty błędnego określenia w zaskarżonej decyzji następcy prawnego Spółki jawnej przez wskazanie niepoprawnej nazwy oraz naruszenia przez organy przepisów prawa materialnego tj. art. 33 ust. 7 w zw. z art. 14 ust. 1 u.t.d. oraz art. 92 a ust. 1,3, 7 pkt 1) u.t.d.

Ponownie rozpoznając sprawę organ będzie miał na uwadze, że w dacie kontroli stronie postępowania nie upłynął 28-dniowy termin na zgłoszenie zmian w zakresie oznaczenia przedsiębiorcy, który powinien legitymować się zaświadczeniem potwierdzającym wykonywanie przewozu drogowego na potrzeby własne. Z tego względu rozważy zastosowanie w sprawie art. 92 c ust. 1 pkt 1) u.t.d. Ponadto będzie miał na uwadze kolejne przekształcenie przedsiębiorcy, tym razem Spółki jawnej w Spółkę z o.o. Spółkę komandytową, którą prawidłowo oznaczy w wydanym rozstrzygnięciu.

Wobec powyższego Sąd uznał, że na podstawie art.145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) w zw. z art. 135 p.p.s.a. zachodzi podstawa do uchylenia wydanych w sprawie decyzji. W oparciu o art. 200, art. 205 § 1 i 2 p.p.s.a., Sąd zasądził od organu na rzecz skarżącej kwotę 597,- zł, obejmującą kwotę wpisu sądowego w wysokości 100,- zł, kwotę 480,- zł poniesioną tytułem wynagrodzenia pełnomocnika, zgodnie z § 2 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. 2015 r., poz.1804 ze zm.) oraz kwotę 17 zł poniesioną tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa.