Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt II SA/Ke 580/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2011-11-04 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 50 par. 1, art. 151, art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 52, art. 49b, art., 48, art. 51
journal: Dz.U. 2010 nr 243 poz 1623
law: Ustawa  z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jednolity.
article: art. 83 par. 3, art. 138 par. 2, art. 107 par. 3
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Kuza (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Teresa Kobylecka, Sędzia NSA Anna Żak, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Sebastian Styczeń, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 4 listopada 2011r. sprawy ze skargi Centrum Handlowego A. Sp. z o.o. z siedzibą w K. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie robót budowlanych oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylił decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. z dnia [...], umarzającą w całości postępowanie administracyjne w sprawie samowolnie dokonanej przed 1995 r. przebudowy betonowych zasieków na budynek magazynowo-handlowo-usługowy, z uwagi na bezprzedmiotowość postępowania wynikłą z legalnie wykonanego remontu tego budynku, opartego na zgłoszeniu dokonanym w dniu 4 czerwca 2008 r., i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy ustalił, że na skutek pisemnej interwencji R. S. z dnia [...], organ I instancji podjął działania wyjaśniające w sprawie sprawdzenia legalności prac budowlanych na działce o nr ewid. [...] przy ul. P. w S., prowadzonych przez firmę T. S.A. i zawiadomił strony o ustalonych na dzień 25 września 2008 r. oględzinach na terenie powyższej działki.

Organ II instancji podał, że w dniu 18 września 2008 r. do organu I instancji wpłynęło pismo R. S., w którym zawiadomił, że większa część budynku znajdującego się na działce o nr ewid. [...] położonej w S., przy ul. P., stanowi samowolę budowlaną dobudowaną i wręcz wkomponowaną do obiektu o charakterze wyłącznie tymczasowym, tj. parterowego budynku handlowo-magazynowego. Na potwierdzenie tego przedłożył kopie: decyzji Starosty S. o pozwoleniu na budowę oraz decyzji Nr [...] wydanej przez Wojewodę T. w dniu [...]. Ponadto poinformował, że inwestor w chwili obecnej prowadzi kolejne prace budowlane na przedmiotowym obiekcie, bez uzyskania wymaganych prawem zezwoleń administracyjno-prawnych, w związku z czym wniósł do organu I instancji o nakazanie rozbiórki postawionego obiektu oraz o wstrzymanie prowadzenia dalszych prac budowlanych.

Organ II instancji wskazał, że w trakcie oględzin przeprowadzonych przez organ I instancji w dniu 25 września 2008 r. ustalono, że na działce nr ewid. [...]przy ul. P. w S. prowadzone są roboty budowlane realizowane przez inwestora - C. w S. Sp. z o.o. z siedzibą w K. w sposób legalny, zgodnie z uprzednio dokonanym zgłoszeniem, zarejestrowanym w Starostwie Powiatowym w dniu 4 czerwca 2008 r., przy czym wynika z niego, że zgłoszeniem objęty został remont budynków o nr ewid. [...];2 oraz [...];3 zlokalizowanych na działce o nr ewid. [...]przy ul. B. 2 w S., a zakres robót polegał na dociepleniu elewacji, odświeżeniu jej kolorystyki, wymianie blach trapezowych na tynk mineralny, rekonstrukcji linii attyki, wymianie pokrycia dachu oraz powiększeniu otworów okiennych i drzwiowych, wymianie stolarki oraz wykonaniu remontu i odświeżeniu wnętrza budynku. Do zgłoszenia załączono m.in. plan sytuacyjny istniejących budynków oraz rysunki przedstawiające stan istniejący i stan projektowany elewacji, będące załącznikami do postanowienia z dnia 28 maja 2008r. wydanego przez Wojewódzki Urząd Ochrony Zabytków Delegatura

w S., dotyczącego zaopiniowania remontu budynków handlowo-usługowo -magazynowych zlokalizowanych na działce nr ewid. [...]w zakresie powyższych robót.

Organ odwoławczy podał, że z ustaleń dokonanych przez organ I instancji wynika również, że w ramach prowadzonego remontu dokonano wymiany ścian między istniejącą konstrukcją stalową budynku, tj. w miejsce istniejących płyt betonowych drogowych, które stanowiły wypełnienie ścian, wymurowano ściany

z bloczków "Ytong" (gazo-betonowych). Nowe ściany wypełniające istniejącą konstrukcję stalową budynku posadowiono po uprzednim wzmocnieniu (uzupełnieniu, wyrównaniu betonem) istniejącego fundamentu tego budynku. Podczas oględzin nie stwierdzono, aby w ramach prowadzonego remontu dokonywano rozbudowy, czy przebudowy tego budynku, tj. zmiany jego parametrów, kubatury.

Mając na uwadze powyższe Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego

w S. wydał decyzję z dnia [...], którą odmówił nakazania rozbiórki budynku handlowo-usługowo-magazynowego, usytuowanego na działce nr [...]przy ul. P. w S..

W odwołaniu od powyższego rozstrzygnięcia R. S. zarzucił, że załącznik nr 1 do decyzji o warunkach zabudowy z dnia 6 sierpnia 1998r. przedłożony przez C. S. Sp. z o.o., jest niewłaściwy, na potwierdzenie czego przedłożył autentyczny - jego zdaniem – załącznik. Ponadto skarżący stwierdził, że wypis z rejestru gruntów z dnia 30 września 2008r. znajdujący się w aktach jest dokumentem z nieprawdziwymi informacjami, gdyż budynki nr [...];2 i [...];3 zostały oddane do użytkowania w 1999r., a nie w 1965r. Na dowód powyższego złożył aktualny wypis z rejestru budynków z dnia 16 lutego 2009r. z naniesionymi poprawkami, oraz decyzję z dnia 31 grudnia 1999r. o pozwoleniu na użytkowanie obiektu – rozbudowa budynku hurtowni olejów w S. ul. P. 2A, która jest zgodna z decyzją o pozwoleniu na budowę z dnia 25 listopada 1998r.

Po rozpatrzeniu tego odwołania WINB decyzją z dnia [...] uchylił decyzję organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, ponieważ rozstrzygnięcie sprawy wymagało uprzedniego przeprowadzenia postępowania w całości.

Na skutek skargi na tę decyzję wniesionej przez C. S. Sp. z o.o. z siedzibą w K., WSA wyrokiem z dnia 9 czerwca 2009 r. oddalił skargę. Sąd potwierdził zasadność zaskarżonego rozstrzygnięcia stwierdzając, że organ I instancji przed wydaniem decyzji z dnia [...] nie przeprowadził żadnego postępowania wyjaśniającego. Przedmiotem sprawy nie było bowiem tylko zbadanie zgodności z prawem prowadzonych robót remontowych (do czego sprowadziło się postępowanie organu I instancji), ale przede wszystkim wyjaśnienie, czy i który obiekt zlokalizowany na działce nr ewid. [...] wybudowany został bez pozwolenia na budowę. Zgromadzone dowody nie dawały żadnych podstaw do ustalenia, czy obiekt posadowiony na działce nr ewid. [...]zrealizowany został na podstawie pozwolenia na budowę. Nie wiadomo bowiem, którego z obiektów zlokalizowanych na działce nr [...]dotyczy znajdująca się w aktach sprawy decyzja z dnia [...] zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca pozwolenia na budowę tymczasowego parterowego budynku handlowo-magazynowego dla Przedsiębiorstwa Techniczno-Handlowego R. s.c. Organ I instancji nie miał także podstaw do ustalenia, że obiekt ten został w oparciu o tę decyzję rozbudowany, bo pozwolenie z dnia [...] dotyczyło budowy, a nie rozbudowy.

Skarga kasacyjna C. S. Sp. z o.o. z siedzibą w K. wniesiona na ten wyrok została oddalona przez Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 14 października 2010 r. w sprawie II OSK 1604/09.

W toku ponownego postępowania wyjaśniającego organ I instancji w dniu 23 kwietnia 2009 r. przeprowadził rozprawę administracyjną, na której odebrał oświadczenia od: B. W., przedstawiciela byłego właściciela nieruchomości oznaczonej numerem [...], tj. Przedsiębiorstwa w S., od W. M., współwłaściciela firmy R. - dzierżawcy, który dokonał rozbudowy i przebudowy zasieków, R. S., sąsiada działki nr [...]oraz od pełnomocnika C. S. Sp. z o.o. z siedzibą w K., adwokata D. S.. B. W. stwierdziła, że na terenie przedmiotowej działki była budowla, tj. żelbetowe zasieki do magazynowania śmieci, które następnie w latach 1992 – 1998 zostały rozbudowane przez dzierżawcę, firmę R.. W. M. z tej firmy oświadczył, że do budowy wiaty magazynowej usytuowanej w narożu działki przystąpił samowolnie w 1993 r. za zgodą właściciela gruntu. Natomiast do budowy budynku na podstawie pozwolenia na budowę z 1998 r. przystąpiła na początku 1999 r. firma R.. Pozwolenie na budowę obejmowało dobudowę pomieszczeń handlowych hurtowni olejów oraz pomieszczenia handlowego. Pozwolenie na budowę z [...] nie obejmowało natomiast rozbudowy części biurowej o pow. 30 m². Po zrealizowaniu tej inwestycji firma R. uzyskała pozwolenie na użytkowanie objęte decyzją Starosty S. z dnia [...] W. M. wyjaśnił dalej, że po 1999 r. firma R. przystąpiła do samowolnego przedłużenia obiektu w kierunku północnym, tj. w miejscu zasieków żelbetowych do magazynowania śmieci. Przedłużenie obiektu wiązało się z usunięciem betonowych płyt, tzw. zasieków żelbetowych i postawieniem nowej konstrukcji stalowej, bez fundamentów, z dachem dwuspadowym o pokryciu blachą. Rozpoczęta w 1999 r. wiata została zrealizowana do czerwca 2000 r. W sprawie tej wiaty toczyło się postępowanie prowadzone przez PINB w S., które zakończyło się decyzją z dnia [...] dotyczącą zamurowania istniejących otworów okiennych od strony działki R. S..

R. S. oświadczył, że budynek realizowany pomiędzy 1998 a 1999 rokiem został wybudowany w części na podstawie pozwolenia na budowę wydanego przez Kierownika Urzędu Rejonowego w S.. Budynek ten został wyremontowany przez C. S., ale remont ten stanowił przebudowę, gdyż nie polegał na odtworzeniu stanu poprzedniego, lecz na budowie nowych fundamentów, nowych ścian nośnych o konstrukcji betonowej w miejscu lekkiej konstrukcji stalowej.

Pełnomocnik C. S. oświadczył natomiast, że działka nr [...]została podzielona na dwie działki o nr ewid. [...] i [...], a przedmiotowe budynki znajdują się na działce nr [...], która nie stanowi obecnie własności C. S.. Co do legalności budowy i remontu stwierdził, że w jego ocenie budynek nr 3 i 2 zostały objęte pozwoleniem na użytkowanie, a ich remont został wykonany legalnie.

Następnie organ I instancji ustalił nowy krąg stron i pismem z dnia 15 marca 2011 r. zawiadomił strony w trybie art. 10 kpa, o toczącym się postępowaniu w sprawie istniejącego budynku handlowo-usługowo-magazynowego usytuowanego na działce nr ewid. [...]. W dniu [...] wydał natomiast powołaną na wstępie decyzję.

W tak ustalonym stanie faktycznym organ II instancji zauważył, że organ I instancji stwierdził, iż przed 1995 r. firma R. jako ówczesny dzierżawca terenu dokonała samowolnej przebudowy betonowych zasieków do składowania odpadów przemysłowych i śmieci na budynek magazynowo-handlowo-usługowy, choć materiały dowodowe, w tym zeznania świadków i przedłożone przez nich dokumenty zaprzeczają przyjętej przez organ dacie samowolnej przebudowy. Chodzi tu przede wszystkim o przedłożony przez pełnomocnika Przedsiębiorstwa P. Sp. z o.o. w S. plan zagospodarowania działki z miesiąca listopada 1996 r. sporządzonego dla innego najemcy, z którego wynika, że w tym czasie, a więc po 1995 r. zasieki betonowe istniały i to w dodatku tylko w części istniejącego obecnie budynku. Z oświadczenia współwłaściciela firmy R. wynika natomiast, że firma ta po 1999 r. przystąpiła do samowolnego przedłużenia obiektu w kierunku północnym, tj. w miejscu tzw. zasieków żelbetowych do magazynowania śmieci, co wiązało się z usunięciem żelbetowych płyt tzw. zasieków i postawieniem nowej konstrukcji stalowej, bez fundamentów, z dachem dwuspadowym krytym blachą.

Organ II instancji nie zgodził się również z twierdzeniem organu I instancji, że inwestor dokonał legalnie rozbudowy wiaty magazynowej w ramach decyzji z dnia [...] , a także że poza zakresem tej decyzji wykonał jedynie przebudowę tylnej ściany w/w wiaty magazynowej usytuowanej w odległości 2,56 m od granicy działki R. S., gdyż decyzja ta dotyczyła po pierwsze budowy obiektu, a po drugie wybudowania tymczasowego parterowego budynku handlowo-magazynowego o konstrukcji stalowej ze stropodachem, ścianami opierzonymi blachą, zgodnie z projektem budowlanym i projektem zagospodarowania działki. Ponadto znajdujący się w aktach sprawy załącznik do decyzji z dnia 6 sierpnia 1998 r. o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu działki oznaczonej wówczas numerem 1337/1 dowodzi, że w 1998 r. dopiero zamierzeniem inwestora było zlokalizowanie wiaty magazynowej w miejscu zasieków betonowych, a także dopiero projektowana było wówczas zaplecze socjalne, które miało przylegać do również projektowanej hurtowni olejów. Z porównania projektu zagospodarowania działki, przedłożonego w czasie rozprawy przez W. M. projektu technicznego i inwentaryzacji powykonawczej budynku z lipca 1999 r. wynika, że w rzeczywistości na podstawie pozwolenia na budowę z dnia [...] zrealizowano budynek o całkiem innych wymiarach niż przedstawia projekt zagospodarowania działki.

Organ I instancji nie sprawdził również w ocenie organu odwoławczego, jakie dokumenty dotyczące udzielonego pozwolenia na budowę z dnia [...] znajdują się w archiwum Starostwa Powiatowego w S., ani też nie uzyskano projektu zagospodarowania i projektu budowlanego potwierdzonych za zgodność z oryginałem. Organ I instancji nie sprawdził też, jakie dokumenty znajdują się w aktach sprawy zakończonej decyzją z dnia [...] dotyczącą pozwolenia na użytkowanie budynku hurtowni olejów wybudowanego na podstawie pozwolenia na budowę z dnia [...] Nie dołączono też akt postępowania nadzorczego, w którym PINB w S. wydał decyzję z dnia [...] nakładającą obowiązek likwidacji otworów okiennych wykonanych w tylnej ścianie wiaty magazynowej. Nie ma też w aktach potwierdzonego za zgodność z oryginałem zgłoszenia z dnia 4 czerwca 2008 r. dotyczącego zamiaru wykonania remontów budynków na działce nr [...]. Nie wiadomo też, czy ówczesny dzierżawca, tj. firma R. Sp. j. dokonała rozbiórki, której zamiar zgłoszono w dniu 29 maja 2008 r. i ewentualnie jakich budynków położonych na przedmiotowej działce.

Organ II instancji zauważył też brak nie budzących wątpliwości ustaleń organu I instancji, co do tego w jakiej technologii (tzn. o konstrukcji murowanej czy stalowej i czy z fundamentami), został w rzeczywistości wybudowany budynek na podstawie decyzji z dnia [...] o pozwoleniu na budowę, w której to decyzji określono ten budynek jako tymczasowy o konstrukcji stalowej. Brak ustaleń co do stanu faktycznego i prawnego istniejącego przed przystąpieniem przez C. S. Sp. z o.o. do wykonania robót objętych zgłoszeniem z dnia 4 czerwca 2008 r. nie daje możliwości oceny przez organ odwoławczy w zakresie zgodności wykonanych robót remontowych objętych tym zgłoszeniem.

W konkluzji organ II instancji stwierdził, że ponieważ fakty wskazane w rozstrzygnięciu i uzasadnieniu zaskarżonej decyzji pozostają w sprzeczności z okolicznościami wynikającymi ze zgromadzonego materiału dowodowego w postaci map i przesłuchania świadków, oraz brak jest wyjaśnień wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności, to nie zachodzą podstawy do umorzenia postępowania. Ponadto błędne jest umorzenie postępowania w sprawie budynku, który powstał w wyniku samowoli budowlanej, gdyż wobec istnienia tej samowoli postępowanie nie stało się bezprzedmiotowe.

W skardze na powyższą decyzję ego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego , C. S. Sp. z o.o. z siedzibą w K. wniosła o jej uchylenie w całości.

Skarżący zarzucił:

1. naruszenie prawa procesowego, tj. art. 138 § 2 kpa w zw. z art. 136 kpa poprzez jego błędna wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, w szczególności poprzez błędne uznanie, że rzekomo konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie,

2. naruszenie prawa procesowego, to jest art. 107 § 1 i 3 kpa przez niezawarcie w treści zaskarżonej decyzji uzasadnienia w zakresie zajścia przesłanek wydania przez organ odwoławczy decyzji kasatoryjnej, określonych w art. 138 § 2 kpa, które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy, w szczególności poprzez niewykazanie, że przeprowadzenie przez organ II instancji dodatkowego postępowania wyjaśniającego w granicach art. 136 kpa nie jest wystarczające dla rozstrzygnięcia sprawy,

3. naruszenie art. 105 § 1 kpa poprzez błędne uznanie, że umorzenie postępowania w zakresie wskazanym przez organ I instancji było działaniem prawidłowym.

W uzasadnieniu skargi jej autor przytoczył treść art. 136 kpa i wyraził pogląd, że w ramach określonej w tym przepisie kompetencji organu odwoławczego mieści się przeprowadzenie postępowania dowodowego w zakresie wskazanym na 9 stronie uzasadnienia zaskarżonej decyzji. Organ II instancji nie wskazał przy tym żadnych okoliczności, które uniemożliwiałyby mu przeprowadzenie uzupełniającego postępowania dowodowego w trybie art. 136 kpa. Natomiast samo wskazanie na potrzebę uzupełnienia materiału dowodowego, tak jak to uczyniono w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, nie stanowi wystarczającej podstawy do wydania decyzji kasatoryjnej. Skarżący powołał się przy tym na wyrok WSA w Warszawie z dnia 9 sierpnia 2007 r. o sygn. V SA/Wa 2027/06. W skardze zarzucono też, że znaczną część uzasadnienia zaskarżonej decyzji zajmuje niezasadna polemika z ustaleniami faktycznymi poczynionymi przez organ I instancji. Inna ocena stanu faktycznego nie jest natomiast przesłanka wydania decyzji kasatoryjnej.

Skarżący zarzucił też, że kwestie wskazane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji jako mające podlegać uzupełnieniu (zwłaszcza wymienione na stronie 9 uzasadnienia), w sposób oczywisty nie mają istotnego wpływu na rozstrzygnięcie sprawy będącej przedmiotem umorzenia przez organ I instancji.

Organ II instancji wykroczył też w ocenie autora skargi poza zakres objęty umorzeniem przez organ I instancji, a zatem wykroczył poza zakres sprawy dotyczącej rzekomo samowolnej, dokonanej przed 1995 r. przebudowy betonowych zasieków na budynek magazynowo-handlowo-usługowy. Jeśli organ II instancji uznał, że organ I instancji objął swoją decyzją jedynie część prowadzonego postępowania, to nie powinien uchylać decyzji organu I instancji, ale co najwyżej zwrócić się do organu I instancji o przyspieszenie wydania stosownej decyzji w pozostałym zakresie. W skardze zwrócono też uwagę na wydanie stosownego pozwolenia na użytkowanie, które jest ostateczne i prawomocne.

W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowanego wniósł o jej oddalenie powtarzając argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył , co następuje :

Skarga nie jest zasadna, albowiem zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu, mimo błędnego uzasadnienia.

Stosownie do treści art. 50 p.p.s.a. uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi. (art. 50 § 2 p.p.s.a.).

Zgodnie z niekwestionowanymi w orzecznictwie sądów administracyjnych poglądami, skarżący, o którym mowa w pierwszym zdaniu art. 50 § 1 p.p.s.a., musi mieć w złożeniu skargi interes prawny rozumiany jako istnienie związku między sferą jego indywidualnych praw i obowiązków a zaskarżonym aktem lub czynnością. Skarga może bowiem dotyczyć tylko jego "własnej sprawy administracyjnej," rozumianej jako przewidziana w przepisach prawa administracyjnego możliwość konkretyzacji uprawnień i obowiązków stron stosunku administracyjnego, którymi są organ administracji publicznej i indywidualny podmiot nie podporządkowany organizacyjnie temu podmiotowi. Gdy ustalenie co do braku legitymacji skarżącego do wniesienia skargi jest rezultatem badania jego interesu prawnego w rozumieniu art. 50 § 1 p.p.s.a, sąd administracyjny powinien wydać wyrok oddalający skargę.

Według natomiast art. 52 Prawa budowlanego inwestor, właściciel lub zarządca obiektu budowlanego jest obowiązany na swój koszt dokonać czynności nakazanych w decyzji, o której mowa w art. 48, art. 49b, art. 50a oraz art. 51. W orzecznictwie sądów administracyjnych uznanie znalazł pogląd, że gdy w toku prowadzonego postępowania administracyjnego zmierzającego do legalizacji samowoli budowlanej właściciel nieruchomości, który wcześniej był inwestorem zbywa swoją nieruchomość w drodze czynności cywilnoprawnej, to w świetle art. 52 ustawy - Prawo budowlane - nowy właściciel wchodząc w prawa i obowiązki dotychczasowego powinien być podmiotem, do którego kierowane winny być wszelkie postanowienia organów administracji, w tym przede wszystkim nakaz rozbiórki jako konsekwencja niewykonania nałożonych wcześniej obowiązków w trybie art. 48 ust. 2 i 3 ustawy - Prawo budowlane. Natomiast inwestor, który w toku prowadzonego postępowania legalizacyjnego wyzbywa się prawa do nieruchomości, traci status strony w postępowaniu administracyjnym, zaś adresatem wydawanych następnie w sprawie decyzji winien być nowy właściciel, który stał się następcą prawnym (por. wyroki NSA z dnia 27 marca 2007 r. sygn. akt II OSK 522/06, z dnia 6 marca 2008 r., II OSK 158/07, Wyrok WSA w K., z dnia 16 czerwca 2008 r., II SA/Kr 388/08, Wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 20 lipca 2010 r., II SA/Wr 119/10).

Przedstawiony pogląd pozostaje w ocenie Sądu aktualny również w sprawach dotyczących samowoli budowlanej wynikłej z wybudowania bądź budowy obiektu budowlanego lub jego części bez wymaganego zgłoszenia lub pomimo wniesienia sprzeciwu (art. 49b Prawa budowlanego), a także w razie samowolnej realizacji robót budowlanych w przypadkach innych niż określone w art. 48 i 49b oraz tych wszystkich robót budowlanych, które wykonywane są w sposób mogący spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia bądź zagrożenie środowiska, albo prowadzone są w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę bądź w przepisach prawa, bądź wykonywane są na podstawie nieprawidłowo dokonanego zgłoszenia (art. 50 Prawa budowlanego). Wynika to bowiem z jednoznacznej treści art. 52 Prawa budowlanego, który oprócz czynności nakazanych w decyzji z art. 48 tej ustawy, wymienia również czynności nakazane w decyzjach, o których mowa w art. 49b, 50 i 51 Prawa budowlanego. Nie może w ocenie Sądu być również wątpliwości, że przedstawiony wyżej pogląd co do utraty status strony przez inwestora, który w toku prowadzonego postępowania legalizacyjnego wyzbywa się prawa do nieruchomości, a przez to i interesu prawnego w zaskarżaniu decyzji wydanych w sprawach dotyczących samowoli budowlanej, ma również zastosowanie w tych sprawach, w których nie doszło do wydania decyzji nakazujących wykonanie czynności, o jakich mowa w art. 48, 49b, 50 i 51 Prawa budowlanego, lecz do wydania decyzji umarzającej takie postępowania z uwagi na stwierdzenie przez organ nadzoru budowlanego braku podstaw do podejmowania czynności nadzorczych w stosunku do obiektu budowlanego lub jego części, który był przedmiotem prowadzonego z urzędu postępowania nadzorczego. W sytuacji takiej bowiem skarga może zmierzać do zapobieżenia wydania decyzji, o jakiej mowa w art. 48, 49b, 50 lub 51 Prawa budowlanego.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należy stwierdzić, że skarżące C. S. Sp. z o.o. z siedzibą w K. nie miało interesu prawnego o jakim mowa w art. 50 § 1 p.p.s.a. we wniesieniu niniejszej skargi, przez co podlegała ona oddaleniu. Jak wynika bowiem z dołączonego do akt sprawy aktu notarialnego z dnia 9 stycznia 2009 r. obejmującego umowę zamiany, skarżąca spółka zbyła przysługujące jej prawo wieczystego użytkowania nieruchomości oznaczonej numerem [...] o pow. 994 m² oraz prawo własności znajdującego się na tej nieruchomości budynku oznaczonego w rejestrze budynków symbolem [...];3 i [...]; 2 o łącznej powierzchni 430 m² (tj. budynku będącego przedmiotem niniejszego postępowania), na rzecz uczestników postępowania, tj. E.L., W.L., A.M. i L.M.. W związku z tym zbywca tych nieruchomości, którego domniemane samowolne roboty budowlane były przedmiotem analizy w sprawie, stracił status strony w tej sprawie, gdyż ewentualne nakazy wykonania czynności, o jakich mowa w art. 48, 49b, 50 i 51 Prawa budowlanego, nie mogą już do niego zostać skierowane, gdyż nie posiada on uprawnień do władania obiektem budowlanym, które pozwoliłyby mu na wykonanie takiego nakazu (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 marca 2008 r. II OSK 158/07, Lex nr 468723).

O istnieniu interesu prawnego skarżącej spółki nie można by mówić nawet wtedy, gdyby spółka ta pozostała właścicielem sąsiadującej z przedmiotową działki nr 1377/6, powstałej po podziale pierwotnej działki nr [...]zatwierdzonym decyzją Burmistrza Miasta S. z dnia [...] Jako sąsiad nieruchomości zabudowanej przedmiotowym budynkiem skarżąca spółka miałaby interes prawny w zaskarżeniu decyzji wydanej w sprawie dotyczącej samowoli, gdyby zmierzała do jej usunięcia oraz mogła wskazać przepisy prawa, uprawniające ją do domagania się takiego usunięcia (np. przepisy dotyczące warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki oraz ich usytuowanie). Tymczasem skarżąca spółka nie zmierzała w sprawie do usunięcia samowoli, ale do jej zalegalizowania. Interes jaki w tym mogła wykazać, wynikający z zamiaru uniknięcia ewentualnej odpowiedzialności względem nabywcy przedmiotowego obiektu za wady zbytej nieruchomości, ma jednak tylko charakter faktyczny, przez co nie może być podstawą skargi do sądu administracyjnego na decyzję WINB z dnia [...]

Uwzględniając powyższe rozważania Sąd oddalił skargę jako wniesioną przez podmiot, który nie wykazał interesu prawnego w jej wniesieniu. Ze względu na takie rozstrzygnięcie, zbędne było odnoszenie się do merytorycznych zarzutów skargi.

W tym miejscu należy jednak dodać, że nawet gdyby nie podzielić zaprezentowanych wyżej poglądów odnośnie braku interesu prawnego skarżącej spółki, to i tak skarga podlegałaby oddaleniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się bowiem w decyzji organu odwoławczego będącej przedmiotem skargi, naruszeń prawa mających wpływ na wynik sprawy, a tym samym skutkujących koniecznością jej uchylenia lub stwierdzenia nieważności.

Przedmiotem kontroli Sądu była decyzja kasacyjna wydana na podstawie art. 138 § 2 kpa (w brzmieniu ustalonym ustawą z dnia 3 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 6/11 poz. 18) w sprawie, w której orzekał już sąd administracyjny. Wymagało to z jednej strony stwierdzenia przez organ administracji wystąpienia łącznie dwóch określonych w powołanym przepisie przesłanek pozwalających na wydanie takiej decyzji (stwierdzenie prowadzenia postępowania przed organem I instancji z naruszeniem przepisów postępowania oraz stwierdzenie, że konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygniecie), a z drugiej strony uwzględnienia przez ten organ wiążącej z mocy art. 153 p.p.s.a. oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania wyrażonych w wyroku WSA z dnia 9 czerwca 2009 r., który stał się prawomocny na skutek oddalenia skargi kasacyjnej od niego wyrokiem NSA z dnia 14 października 2010 r. Wskazania te w znacznej części nie zostały przez organ I instancji wykonane, co pozwalało organowi odwoławczemu na uchylenie decyzji PINB w S. do ponownego rozpatrzenia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny przy poprzednim rozpatrzeniu sprawy stwierdził między innymi, że przed wydaniem decyzji z dnia [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w S. nie przeprowadził żadnego postępowania wyjaśniającego w przedmiocie samowolnej realizacji obiektu budowlanego na działce nr [...], koncentrując się jedynie na poczynieniu ustaleń co do legalności wykonywanych robót budowlanych polegających na remoncie budynku. W ocenie Sądu przedmiotem sprawy nie było bowiem tylko zbadanie zgodności z prawem prowadzonych prac remontowych (do czego sprowadziło się postępowanie organu I instancji), ale przede wszystkim wyjaśnienie, czy i który obiekt zlokalizowany na działce nr [...] wybudowany został bez pozwolenia na budowę. Sąd zauważył bowiem, że uzasadnienie decyzji organu I instancji z dnia [...] nie zawiera w tym zakresie żadnego ustalenia poza stwierdzeniem, że budynek został zrealizowany w roku 1965, która to okoliczność również okazała się wątpliwa. WSA zauważył również, że:

1. dowody zgromadzone przez organ I instancji nie wskazywały na to, który obiekt objęty został postępowaniem, a w szczególności, czy był nim budynek, co do którego R. S. zgłaszał samowolę budowlaną. Na okoliczność tę słusznie zwrócił uwagę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Protokół z oględzin nie został wyposażony w szkic sytuacyjny, a załączone do niego zdjęcia nie wyjaśniają, który budynek był przedmiotem tej czynności. Jest to uchybienie tym bardziej istotne, że na działce nr [...]– jak już wspomniano wyżej – znajdują się dwa połączone budynki i postępowanie w sprawie dotyczyło tylko jednego z nich, położonego w głębi działki,

2. Dowody zgromadzone na datę wydania decyzji pierwszo-instancyjnej nie dawały żadnych podstaw do ustalenia, czy obiekt posadowiony na działce nr [...]zrealizowany został na podstawie pozwolenia na budowę. Nie wiadomo bowiem, którego z nich dotyczy znajdująca się w aktach sprawy decyzja z dnia 25 listopada 1998r. zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca pozwolenia na budowę tymczasowego parterowego budynku handlowo-magazynowego dla Przedsiębiorstwa Techniczno-Handlowego "R." s.c. . Organ I instancji nie miał także podstaw do ustalenia, że obiekt ten został w oparciu o powyższą decyzję rozbudowany.

Rozpoznając ponownie sprawę PINB w S. w dniu 23 kwietnia 2009 r. przeprowadził rozprawę administracyjną, na której odebrał wyjaśnienia od: pełnomocnika C. S. adwokata D. S., B. W. - dyrektora ds. organizacji i kadr Przedsiębiorstwa w S. (byłego właściciela działki nr [...]), W. Misiury, współwłaściciela Firmy R. (poprzedniego dzierżawcy działki nr [...]i inwestora przedmiotowych robót budowlanych), R. S. (sąsiada przedmiotowej nieruchomości) i jego pełnomocnika radcy prawnego P. G.. Protokół rozprawy nie wyjaśnia jednak, w jakim trybie zostały odebrane wyjaśnienia od wskazanych osób, względnie w jakim charakterze osoby te zostały przesłuchane. W efekcie z protokołu nie wynika, aby przedstawiciele osób prawnych, które nie są stronami w sprawie, przez co nie mogły od nich być odebrane wyjaśnienia, zostały przesłuchane w charakterze świadków oraz aby zostały pouczone o prawie odmowy zeznań i odpowiedzi na pytania, a także o odpowiedzialności za fałszywe zeznania, czego wymaga art. 83 § 3 kpa. Konsekwencją tego naruszenia przepisów postępowania przez organ I instancji jest niedopuszczalność czynienia na podstawie wypowiedzi wskazanych osób jakichkolwiek ustaleń.

Do protokołu rozprawy dołączona została złożona przez przedstawiciela Przedsiębiorstwa w S. kserokopia znajdującego się już w aktach sprawy planu zagospodarowania terenu na adaptację sklepu i magazynu na środki ochrony roślin wraz z przyłączem sanitarnym sporządzonego dla W. J., sąsiada przedmiotowej nieruchomości, "uzupełniona przez PINB wkreśleniem obiektów kwestionowanych przez P. S.". Uzupełnienie to ma postać adnotacji stwierdzającej, że oznaczona na tej mapie kolorem pomarańczowym część budynku stanowi samowolnie wybudowany budynek wiaty magazynowej o konstrukcji stalowo-murowanej w miejscu betonowych zasieków, a część budynku oznaczona kolorem żółtym została wybudowana legalnie przez Firmę R. na podstawie pozwolenia na budowę Nr [...]. Znajdujący się na tym planie zagospodarowania obiekt oznaczony numerem 11 – garaże, sąsiadujący od północnego wschodu z budynkiem wiaty magazynowej o konstrukcji stalowo-murowanej, został na kserokopii dołączonej do protokołu rozprawy skreślony i określony jako budynek rozebrany. W dniu 15 marca 2011 r. organ I instancji zawiadomił strony, że w sprawie istniejącego budynku handlowo-usługowo-magazynowego należącego (po zamianie dokonanej aktem notarialnym z dnia 9 stycznia 2009 r., Repertorium A nr [...]– kserokopia aktu – załącznik nr 77 do akt sprawy PINB w S.) do E.L., W.L., A.M. i L.M., usytuowanego (po podziale działki nr [...]na działki [...] i [...] zatwierdzonym ostateczną decyzją Burmistrza Miasta S. z dnia [...], znak. [...]) na działce nr [...], toczy się postępowanie w sprawie w/w budynku. Następnie organ I instancji dołączył do akt sprawy trzeci już wypis z rejestru budynków, datowany na 15 marca 2011 r., z którego ponownie wynika, że budynki nr ewid. [...];2 o pow. 266 m² i [...];3 o pow. 173 m² zostały wybudowane w 1965 r. Przyjmując takie ustalenie organ I instancji nie wyjaśnił dlaczego znajdujący się również w aktach sprawy wcześniejszy wypis z tego samego rejestru datowany na dzień 16 lutego 2009 r. wskazywał inną datę budowy tych budynków. W tej sytuacji bez wyjaśnienia tej rozbieżności organ nie mógł bezkrytycznie przyjąć wskazanej w wypisie z 15 marca 2011 r. daty wybudowania tych budynków.

Organ I instancji dołączył również do akt wyrys z mapy ewidencyjnej gruntów i budynków obejmujący m. in. działki nr [...] i [...], na którym uczyniono niepodpisaną, ani nie zaopatrzoną datą adnotację, że oznaczona na tej mapie kolorem pomarańczowym część budynku została utworzona po przebudowie betonowych zasieków na przełomie 1993 – 1994, a część budynku oznaczona kolorem żółtym została zrealizowana legalnie przez Firmę R. na podstawie pozwolenia na budowę Nr [...].

W tak ustalonym stanie faktycznym organ I instancji wyraził pogląd, że ponieważ w jego ocenie remont budynku byłej wiaty magazynowej oraz remont przyległego budynku magazynowo-handlowo-usługowego wykonany został legalnie na podstawie uprzednio dokonanego zgłoszenia, od którego nie wniesiono sprzeciwu, to organ nadzoru budowlanego nie ma podstaw prawnych do podejmowania dalszych działań administracyjnych w zakresie dokonanego remontu budynku powstałego przed 1995 r. w miejscu byłych betonowych zasieków. Nie wnosząc sprzeciwu bowiem, organ przyjmujący zgłoszenie zaakceptował zakres robót budowlanych objętych dokumentacją budowlaną stanowiącą integralną część zgłoszenia. Takie stwierdzenie oznacza w istocie, że zdaniem organu I instancji legalny, bo dokonany na podstawie zgłoszenia od którego nie złożono sprzeciwu, remont budynku, który został nielegalnie wzniesiony, sanuje tę samowolę. Organ I instancji ustalił bowiem sam, że były dzierżawca terenu, tj. Firma R., na przełomie 1993-1994 r. samowolnie dokonała przebudowy betonowych zasieków na budynek wiaty magazynowej, a jedynie w 2000 r. w ramach udzielonego pozwolenia na budowę budynku handlowo-magazynowego z dnia [...] dokonała legalnie rozbudowy tej wiaty oraz samowolnie, poza zakresem tego pozwolenia przebudowy tylniej ściany wiaty magazynowej przez postawienie nowej ściany murowanej z otworami okiennymi, co jednak zostało doprowadzone do stanu zgodnego z prawem na skutek decyzji PINB w S. z dnia [...] Takie rozumowanie – pomijając nawet wadliwość i niekompletność ustaleń poczynionych przez organ I instancji, co prawidłowo wytknął organ odwoławczy – świadczy o zignorowaniu przez organ I instancji wiążącej oceny prawnej wyrażonej w wyroku WSA z dnia 9 czerwca 2009 r. Sąd ten bowiem stwierdził, że przedmiotem sprawy nie było tylko zbadanie zgodności z prawem prowadzonych prac remontowych, ale przede wszystkim wyjaśnienie, czy i który obiekt zlokalizowany na działce nr [...] wybudowany został bez pozwolenia na budowę. Skoro sam organ I instancji ustalił, że "Firma R. na przełomie 1993-1994 r. samowolnie dokonała przebudowy betonowych zasieków na budynek wiaty magazynowej", to już z tej tylko przyczyny nie mógł uznać postępowania za bezprzedmiotowe, co trafnie zauważył organ II instancji.

Jak wspomniano wyżej ustalenia poczynione przez PINB w S. odnośnie zakresu pozwolenia na budowę z [...] i wykonanych na jego podstawie robót budowlanych budzą poważne wątpliwości co do zgodności z materiałami zgromadzonymi w aktach sprawy. Przede wszystkim jednak organ I instancji naruszając przepisy postępowania nie wyjaśnił szeregu istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Ponadto organ I instancji z naruszeniem art. 107 § 3 kpa nie wskazał dowodów, na których się oparł ustalając przyjęty stan faktyczny, ani też przyczyn, dla których odmówił wiarygodności i mocy dowodowej innym dowodom, w szczególności planowi zagospodarowania terenu na adaptację sklepu i magazynu na środki ochrony roślin wraz z przyłączem sanitarnym sporządzonemu w listopadzie 1996 r. dla W. J., wypisu z rejestru budynków z dnia 16 lutego 2009 r., czy załącznika do decyzji z dnia 6 sierpnia 1998 r. znak. GP.8330/154/98 o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu działki nr ewid. [...] położonej przy ulicy P. w S.. Organ I instancji nie dokonał w istocie jakiejkolwiek oceny dowodów ograniczając się do ogólnikowego i nie wystarczającego stwierdzenia, że przyjęty stan faktyczny "wynika jednoznacznie z ustaleń i dowodów zebranych w sprawie".

Organ II instancji trafnie wytknął, że organ I instancji nie dołączył do akt sprawy szeregu dokumentów zgromadzonych w toku postępowań administracyjnych dotyczących obiektów budowlanych, które istniały, bądź istnieją na działce nr [...], w wyniku czego nie było możliwości oceny zgodności z prawem robót remontowych wykonanych na podstawie zgłoszenia z dnia 4 czerwca 2008 r. Taka ocena dokonanych robót budowlanych jest bowiem możliwa dopiero wtedy, gdy wiadomy jest stan faktyczny istniejący na gruncie przed datą zgłoszenia, tj. jaki budynek, o jakich parametrach, jakim charakterze i w jakiej technologii został wykonany na podstawie pozwolenia na budowę z dnia [...] Dopiero wtedy bowiem istnieje możliwość oceny, czy i ewentualnie jaka część tego budynku została wykonana legalnie na podstawie tego pozwolenia, a w dalszej konsekwencji czy zrealizowany na podstawie zgłoszenia z dnia 29 maja 2008 r. zakres robót rzeczywiście nosił znamiona remontu, czy też może była to przebudowa, bądź budowa.

Brak wystarczających ustaleń, bądź brak oryginalnych, względnie poświadczonych za zgodność z oryginałem dokumentów dotyczył w szczególności: postępowania o wydanie pozwolenia na budowę z dnia [...], [...], postępowania zakończonego wydanym w dniu [...] pozwoleniem na użytkowanie budynku hurtowni olejów wybudowanego na podstawie w/w pozwolenia na budowę z dnia [...] (co było tym bardziej konieczne, że skarżący powoływał je jako uzasadnienie legalności wykonanych robót budowlanych), postępowania nadzorczego prowadzonego przez PINB w S., w którym wydana została decyzja z dnia [...] nakładająca obowiązek likwidacji otworów okiennych wykonanych w tylniej ścianie wiaty magazynowej, postępowania wszczętego na podstawie zgłoszenia w dniu 29 maja 2008 r. przez firmę R. – M. Sp. J. zamiaru rozbiórki budynków wzniesionych na działce nr [...] celem ustalenia, jakie budynki zostały rzeczywiście rozebrane na podstawie tego zgłoszenia.

Wadliwe, bo sprzeczne nawet ze zgromadzonym, niekompletnym materiałem dowodowym były natomiast ustalenia organu I instancji, co do daty dokonania przez firmę R. samowolnej przebudowy betonowych zasieków na budynek magazynowo-handlowo-usługowy, co do legalności rozbudowy wiaty magazynowej w ramach decyzji z dnia [...] oraz co do przekroczenia zakresu tej decyzji tylko przez wykonanie przebudowy tylniej ściany tej wiaty. Trafnie bowiem organ II instancji zauważył, że pozwolenie objęte decyzją z dnia [...] dotyczyło budowy obiektu (a nie rozbudowy istniejącej wcześniej wiaty magazynowej) oraz wybudowania tymczasowego parterowego budynku handlowo-magazynowego o określonych w projekcie budowlanym parametrach i w miejscu ściśle określonym w projekcie zagospodarowania terenu. Niedopuszczalne w tej sytuacji było stwierdzenie przez organ I instancji, że inwestor dokonał legalnie rozbudowy wiaty magazynowej, a samowolnie poza zakresem tego pozwolenia dokonał tylko przebudowy tylniej ściany tej wiaty. Bez szczegółowej analizy porównującej zakres pozwolenia na budowę z [...] z rzeczywiście zrealizowanymi robotami, takie stwierdzenie nie było bowiem uprawnione.

Podsumowując tę część rozważań należy stwierdzić, że organ I instancji nie wykonał wskazań zawartych w decyzji WINB z dnia [...], które to wskazania zostały zaakceptowane w prawomocnym wyroku WSA .

O prawidłowości zastosowania przez organ II instancji art. 138 § 2 kpa w brzmieniu nadanym przez ustawę z dnia 3 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 6/11 poz. 18), a więc obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji, świadczy po pierwsze wykazanie popełnienia przez organ I instancji szeregu wskazanych wyżej naruszeń postępowania administracyjnego (art. 7, 76 § 1, 77 § 1, 80, 83 § 3, 107 § 3 kpa), a po drugie wykazany przez organ II instancji istotny wpływ koniecznego do wyjaśnienia zakresu sprawy dla jej prawidłowego rozstrzygnięcia. Bez wyjaśnienia bowiem czy i ewentualnie w jakiej części budynek wskazywany przez uczestnika postępowania R. S., (który wyłącznie był przedmiotem postępowania), został wybudowany zgodnie z prawem budowlanym, nie było możliwe rozstrzygnięcie, czy konieczne jest prowadzenie i w jakim ewentualnie zakresie postępowania zmierzającego do doprowadzenia tego budynku do zgodności z prawem. Należy również zauważyć, że wbrew twierdzeniom skargi, uzasadnienie zaskarżonej decyzji zawiera wystarczające motywy zastosowania art. 138 § 2 kpa. Organ odwoławczy wskazał bowiem na naruszenie przez organ I instancji przy wydawaniu decyzji z dnia [...] szeregu przepisów postępowania oraz na konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy o rzeczywiście istotnym wpływie na jej rozstrzygnięcie. Brak przytoczenia treści art. 138 § 2 kpa oraz bezpośredniego powołania się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji na określone w nim przesłanki wydania decyzji kasacyjnej, nie ma w tej sytuacji cech naruszenia przepisów postępowania, które miałoby istotny wpływ na wynika sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c). p.p.s.a.).

Uwzględniając powyższe rozważania Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.