Postanowienie NSA, sygn. akt II FZ 296/10
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2010-08-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
Hasła tematyczne: Koszty sądowe
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w...
Powołane przepisy: article: art. 230 § 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 2 § 1 pkt 3, art. 21 § 3
journal: Dz.U. 1997 nr 137 poz 926
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.
article: art. 1 ust. 2
journal: Dz.U. 2006 nr 225 poz 1635
law: Ustawa z dnia 16 listopada 2006 r. o opłacie skarbowej
Teza: Skoro przedmiotem sprawy toczącej się przed organem podatkowym jest ustalenie, czy na skarżącej ciążył na podstawie art. 1 ust. 2 ustawy z dnia 16 listopada 2006 r. o opłacie skarbowej (Dz. U. Nr 225, poz. 1635 ze zm.) obowiązek uiszczenia opłaty skarbowej w kwocie 17 zł czy też nie, to decyzja wydana w takiej sprawie dotyczy ustalenia należności pieniężnej. Wydana w takiej sprawie decyzja jest bowiem aktem określającym należność pieniężną. Skutkuje to tym, że stosownie do art. 231 p.p.s.a. od wniesionej skargi na taką decyzję należy jest wpis stosunkowy. Dlatego powinien być on ustalony na podstawie § 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193).

TEZY

Skoro przedmiotem sprawy toczącej się przed organem podatkowym jest ustalenie, czy na skarżącej ciążył na podstawie art. 1 ust. 2 ustawy z dnia 16 listopada 2006 r. o opłacie skarbowej (Dz. U. Nr 225, poz. 1635 ze zm.) obowiązek uiszczenia opłaty skarbowej w kwocie 17 zł czy też nie, to decyzja wydana w takiej sprawie dotyczy ustalenia należności pieniężnej. Wydana w takiej sprawie decyzja jest bowiem aktem określającym należność pieniężną. Skutkuje to tym, że stosownie do art. 231 p.p.s.a. od wniesionej skargi na taką decyzję należy jest wpis stosunkowy. Dlatego powinien być on ustalony na podstawie § 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193).


SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA : Stefan Babiarz (spr.) po rozpoznaniu w dniu 26 sierpnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia Z. D. na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału Pierwszego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 21 maja 2010 r. sygn. akt I SA/Bk 244/10 w sprawie ze skargi Z. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia 24 marca 2010 r. nr [...] w przedmiocie opłaty skarbowej postanawia: uchylić zaskarżone zarządzenie i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku


UZASADNIENIE

1. Zarządzeniem z dnia 21 maja 2010 r., sygn. akt I SA/Bk 244/10, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku wezwał Z. D. do uiszczenia wpisu sądowego od skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia 24 marca 2010 r., nr [...], w kwocie 500 zł stosownie do § 2 ust. 3 pkt 12 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193) zwane dalej: rozporządzeniem.

2. Jak wynikało ze stanu sprawy zaskarżoną decyzją SKO uchyliło decyzję Prezydenta B. z dnia 16 listopada 2009 r., którą określono skarżącej zobowiązanie z tytułu opłaty skarbowej obciążającej złożenie dokumentu pełnomocnictwa. Ze stanu faktycznego sprawy przedstawionego przez organ wynikało, że skarżąca nie uiściła opłaty skarbowej od pełnomocnictwa substytucyjnego udzielonego adwokatowi J. D. w sprawie II Ca 541/09.

2. Na powyższe zarządzenie podatniczka wniosła zażalenie, w którym wniosła o jego uchylenie i ustalenie prawidłowego wpisu od skargi. Wskazała ona bowiem, że opłata skarbowa nie jest zobowiązaniem podatkowym bo mimo, że do zasad postępowania w sprawie opłaty skarbowej stosuje się przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (j.t. Dz. U z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) zwana dalej: ord. pod. - to treść przepisów tej ustawy wyklucza, iż opłata skarbowa winna być traktowana jako podatek a powstanie obowiązku zapłaty opłaty skarbowej utożsamiane z powstaniem obowiązku podatkowego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

3. Zażalenie zasługuje na uwzględnienie.

4. Należy zauważyć, że zgodnie z treścią art. 230 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwana dalej: p.p.s.a. - od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Wpis ma charakter stosunkowy, gdy jego wysokość jest obliczana według procentowego wskaźnika w zależności od wysokości należności pieniężnej objętej zaskarżonym aktem, lub stały, gdy jego wysokość odzwierciedla określona kwota, zróżnicowana w zależności od przedmiotu zaskarżonego aktu albo rodzaju czynności, która ma zostać podjęta przez sąd (por. S. Babiarz, P. Zaborniak, Wpis stały i wpis stosunkowy w postępowaniu sądowoadministracyjnym, Przegląd Sądowy 2005, nr 5, s. 154). Kryterium wpisu stałego odpowiada nie tylko opłata, która jest wyrażona kwotowo, lecz również taka opłata, która stanowiąc określony, zawsze taki sam ułamek określonej kwoty, ma zawsze taką samą wysokość.

Mając zatem powyższe na uwadze należy wskazać, że przedmiotem zaskarżenia jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia 24 marca 2010 r. w sprawie określenia zobowiązania w opłacie skarbowej z tytułu złożenia dokumentu stwierdzającego udzielenie pełnomocnictwa. Kwestią sporną w sprawie jest zaś to, czy na stronie ciążył obowiązek uiszczenia opłaty skarbowej w wysokości 17 zł z tytułu udzielonego pełnomocnictwa substytucyjnego.

Zauważyć zatem należy, że jak wynika z treści art. 1 ust. 2 ustawy z dnia 16 listopada 2006 r. o opłacie skarbowej (Dz. U. Nr 225, poz. 1635 ze zm.) zwanej dalej: u.o.s. - opłacie skarbowej podlega złożenie dokumentu stwierdzającego udzielenie pełnomocnictwa lub prokury albo jego odpisu, wypisu lub kopii - w sprawie z zakresu administracji publicznej lub w postępowaniu sądowym. Zauważyć w związku z tym należy, że zgodnie z art. 2 § 1 pkt 3 ord. pod. przepisy ustawy stosuje się do opłaty skarbowej oraz opłat, o których mowa w przepisach o podatkach i opłatach lokalnych. W związku z tym zgodnie z art. 21 § 3 ord. pod., który na skutek odesłania zawartego w art. 2 § 1 pkt 3 ord. pod. ma zastosowanie do opłaty skarbowej, jeżeli w postępowaniu podatkowym organ podatkowy stwierdzi, że podatnik, mimo ciążącego na nim obowiązku, nie zapłacił w całości lub w części podatku, nie złożył deklaracji albo że wysokość zobowiązania podatkowego jest inna niż wykazana w deklaracji, organ podatkowy wydaje decyzję, w której określa wysokość zobowiązania podatkowego.

W tej sytuacji w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego należy przyjąć, że wydana w niniejszej sprawie decyzja powinna być traktowana jako akt określający należność pieniężną. Skoro bowiem przedmiotem sprawy toczącej się przed organem podatkowym jest ustalenie, czy na skarżącej ciążył na podstawie art. 1 ust. 2 u.o.s. obowiązek uiszczenia opłaty skarbowej w kwocie 17 zł czy też nie, to decyzja wydana w takiej sprawie dotyczy ustalenia należności pieniężnej. Wydana w takiej sprawie decyzja jest bowiem aktem określającym należność pieniężną. Przyjęcie takiego rozwiązania w niniejszej sprawie skutkuje tym, że stosownie do art. 231 p.p.s.a. od wniesionej skargi na taką decyzję należy jest wpis stosunkowy. Dlatego powinien być on ustalony na podstawie § 1 pkt 1 rozporządzenia. Zgodnie z nim wpis stosunkowy zależy od wysokości należności pieniężnej objętej zaskarżonym aktem i wynosi do 10.000 zł - 4 % wartości przedmiotu zaskarżenia, nie mniej jednak niż 100 zł.

W rozpoznawanej sprawie przewodniczący powinien był określić wysokość wpisu na kwotę 100 zł. Okoliczność zaś, czy na skarżącym ciążył obowiązek uiszczenia opłaty skarbowej, nie może być podana ani w postępowaniu zażaleniowym, ani też przez przewodniczącego wydziału sądu pierwszej instancji. Kwestia ta będzie przedmiotem badania przez sąd pierwszej instancji rozpoznającym sprawę merytorycznie.

Z przytoczonych wyżej względów na podstawie art. 185 § 1 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia.