Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt IV SA/Gl 717/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2008-02-05 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 139,138 par. 1 pkt 2, art. 61,7,10,77  par. 1, art. 80,107  par. 1 i 3.
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 88,89,106  ust. 1,  art. 107
journal: Dz.U. 2004 nr 64 poz 593
law: Ustawa z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej
article: art. 145  par. 1  pkt 1  lit. a i c.
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska Sędziowie Sędzia WSA Beata Kalaga – Gajewska (spr.) Sędzia WSA Stanisław Nitecki Protokolant Referent – stażysta Ewa Pasiek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 lutego 2008 r. sprawy ze skargi R. F. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie przyznania pomocy na kontynuowanie nauki uchyla zaskarżoną decyzję


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia [...] r. R. F. zwróciła się do Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w K. o pomoc pieniężną na kontynuowanie nauki.

Decyzją z dnia [...] r. Nr [...], wydaną z upoważnienia Prezydenta Miasta K. przez Zastępcę Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej, na podstawie art. 104 i art. 108 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 88 ust. 1 pkt 2, art. 89 ust. 1 - 5 i ust. 9 i art. 106 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. Nr 64, poz. 593 z późn. zm.) w związku z rozporządzeniem Ministra Polityki Społecznej z dnia 23 grudnia 2004 r. w sprawie udzielania pomocy na usamodzielnienie, kontynuowanie nauki oraz zagospodarowanie (Dz. U. z 2005 r., Nr 6, poz. 45), przyznano R. F. pomoc pieniężną na kontynuowanie nauki (w wysokości [...] podstawy) na okres miesiąca [...] r. w wysokości [...] zł. i miesiąca [...] r. w wysokości [...] zł., płatną w terminie do [...] dnia każdego z tych miesięcy. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ administracji powołał się na treść § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 18 kwietnia 2002 r. w sprawie organizacji roku szkolnego (Dz. U. Nr 46, poz. 432 z późn. zm.) i podniósł, że zajęcia dydaktyczno-wychowawcze w klasach semestralnych liceów ogólnokształcących dających możliwość uzyskania świadectwa dojrzałości kończą się w najbliższy [...] po dniu [...] lub w ostatni [...]. Zatem wnioskodawczyni nie przysługuje pomoc pieniężna na kontynuowanie nauki do dnia [...] r., ale tylko do dnia [...] r.

W odwołaniu od tej decyzji strona wniosła o udzielenie jej pomocy pieniężnej na kontynuowanie nauki do momentu ukończenia szkoły tj. dnia [...] r. oraz akcentowała, że program jej usamodzielnienia zawiera informację o kontynuowaniu przez nią nauki.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K., decyzją z dnia [...] r. nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a., uchyliło decyzję organu pierwszej instancji i odmówiło odwołującej przyznania pomocy pieniężnej na kontynuowanie nauki. W uzasadnieniu tej decyzji organ odwoławczy wywiódł, iż odwołująca przedłożyła zaświadczenie Dyrektora [...] Liceum Ogólnokształcącego [...] w S., z którego wynika, że w roku szkolnym [...] podjęła naukę w systemie [...], a przewidywany termin jej ukończenia to dzień [...] r. Jednocześnie podczas wywiadu środowiskowego przeprowadzonego w dniu [...] r. ustalono, że odwołująca mieszka w [...] mieszkaniu wraz z synem O. C. i [...] Ł. C. Akceptując ustalenia organu pierwszej instancji, co do stwierdzonego stanu faktycznego oraz powołując się na treść art. 88 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej organ odwoławczy uznał, że obecnie odwołująca się nie spełnia warunków do ubiegania się o wnioskowaną pomoc, bowiem jej proces usamodzielniania został zakończony, o czym świadczy opuszczenie przez nią placówki, urodzenie w dniu [...] r. syna i pozostawanie w nieformalnym związku z [...], który jest ojcem jej dziecka oraz wspólne z nim zamieszkiwanie i prowadzenie gospodarstwa domowego w [...] mieszkaniu. Dodatkowo zaznaczył, że odwołująca stanowi rodzinę z [...] i chociaż obecnie jest zarejestrowana jako [...] to wcześniej utrzymywała się ze [...], a w miesiącu [...] i [...] r. także z [...]. Podkreślił jednocześnie, że powyższe okoliczności przemawiają za uznaniem, że odwołująca w pełni samodzielnie funkcjonuje w środowisku i ma możliwość sama rozwiązywać swoje problemy życiowe, a więc usamodzielniła się i jako osoba samodzielna założyła rodzinę (nieformalny związek) oraz wychowuje syna O. Natomiast wnioskowana pomoc przysługuje jedynie osobom usamodzielnianym, a nie tym, których proces usamodzielniania uległ zakończeniu. Powołując się na treść art. 139 K.p.a. organ odwoławczy uznał, że decyzja organu pierwszej instancji rażąco narusza prawo, co w rozpatrywanej sprawie uzasadnia jej uchylenie na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a.

W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżąca nie zgodziła się z argumentacją organu odwoławczego i domagała się uchylenia krzywdzącej dla niej decyzji oraz udzielenia jej pomocy pieniężnej na kontynuowanie nauki. Zaznaczyła, że jej zdaniem, nie jest w pełnym zakresie usamodzielniona, ponieważ kontynuuje naukę. Natomiast pozostawanie w nieformalnym związku i wychowywanie syna razem z [...] nie świadczy o tym, że jest osobą w pełni usamodzielnioną we wszystkich sferach życia.

Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie prezentując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutów skargi ponownie podniósł, że skarżąca opuściła placówkę, a jej życiowe usamodzielnienie nastąpiło z chwilą zawarcia rodziny (nieformalnego związku) i urodzenia dziecka. Zdaniem organu odwoławczego skarżąca w pełni samodzielnie funkcjonuje w środowisku (założyła rodzinę, jest matką, [...] mieszkanie) i ma możliwość sama rozwiązywać swoje problemy życiowe, stąd też jej proces usamodzielniania uległ zakończeniu. Natomiast niezależność finansowa lub dalsze kształcenie nie ma w sytuacji skarżącej istotnego znaczenia, gdyż większa część populacji kształci się przez całe życie i nie jest niezależna finansowo. Nie można zatem przyjąć koncepcji usamodzielniania tylko w części (np. pod względem społecznym poprzez założenie rodziny), gdyż usamodzielnienie stanowi jeden proces i to o złożonym charakterze, do którego dochodzi się w całości.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Przystępując do oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji w pierwszej kolejności wyjaśnić trzeba, iż sąd administracyjny powołany jest do kontroli zgodności z prawem poddanych jego właściwości decyzji, postanowień, czynności i innych aktów prawnych. Zatem bada czy podczas ich wydania nie doszło do naruszenia prawa materialnego lub procesowego i to w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz.1270 z późn. zm.), powoływanej dalej w skrócie jako P.p.s.a., sądy nie są związane zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w nich podstawą prawną, ale zobowiązane są badać legalność zaskarżonych aktów także z urzędu, w zakresie zarzutów nie podniesionych w skardze.

W niniejszym postępowaniu sądowoadministracyjnym Sąd zbadał zgodność z prawem zaskarżonej decyzji i uznał, że przy jej wydaniu doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego, jak i procesowego w zakresie, w jakim stosował je organ odwoławczy.

Podstawę prawną zaskarżonej decyzji stanowił przepis art. 138 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego. W myśl tego przepisu - organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości albo w części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy bądź uchylając tę decyzję - umarza postępowanie pierwszej instancji. Nie oznacza to jednak, że ma pełną w tym zakresie swobodę.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy wskazał, iż decyzja organu pierwszej instancji rażąco narusza prawo, bowiem skarżąca nie jest osobą usamodzielnianą i to uzasadnia jej uchylenie na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a.

Zdaniem Sądu z twierdzeniem tym nie można się zgodzić, bowiem organ odwoławczy nie wykazał, że rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji jest niezgodne z przepisami prawa materialnego lub przepisami prawa procesowego przez ich rażące naruszenie lub ich wadliwą wykładnię bądź też jest niezgodne z punktu widzenia celowości tego rozstrzygnięcia. Jednocześnie w decyzji organu pierwszej instancji zapadło rozstrzygnięcie korzystniejsze dla skarżącej niż zawarte w rozstrzygnięciu organu odwoławczego.

W konsekwencji zaskarżone rozstrzygnięcie wydane zostało naruszeniem zakazu reformationis in peius (art. 139 K.p.a.), bowiem nie ma podstaw do zarzucenia decyzji organu pierwszej instancji rażącego naruszenia prawa i kwalifikowanego przypadku naruszenia prawa wymienionego wyczerpująco w art. 145 § 1, art. 145a § 1 i art. 156 § 1 K.p.a. Odstępstwo od tego zakazu jest możliwie w sytuacjach określonych w tym przepisie, których jednak organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji szczegółowo nie wykazał. Okoliczność ta, musiała prowadzić do uchylenia zaskarżonej decyzji.

W tym miejscu zauważyć przyjdzie, iż instytucja zakazu reformationis in peius należy do podstawowych gwarancji procesowych prawa obrony strony. Tworzy swobodę w realizowaniu przyznanego prawa do odwołania się od decyzji organu pierwszej instancji w myśl przyjętej w postępowaniu administracyjnym zasady dwuinstancyjności. Istota bowiem tego zakazu polega na tym, że organ odwoławczy nie może zmienić rozstrzygnięcia zawartego w decyzji organu pierwszej instancji na niekorzyść odwołującej się strony tzn. dokonać mniej korzystnego dla strony przekształcenia praw i obowiązków. Znaczenie zakazu reformationis in peius podkreśla Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 24 czerwca 1993 r., III ARN 33/93 (PiP 1994, Nr 9, s.112): "Respektowanie zakazu reformationis in peius w postępowaniu odwoławczym należy uznać za jedną z fundamentalnych zasad prawa procesowego w demokratycznym państwie prawa. Posługiwanie się przez administrację art. 139 k.p.a. musi być przeto zawsze poddane niezwykle wnikliwej kontroli sądu".

Niezależnie od powyższego należy mieć na uwadze, że zasady przyznawania pomocy pieniężnej na kontynuowanie nauki uregulowane zostały w ustawie z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. Nr 64, poz. 593 z późn. zm.) oraz przepisach rozporządzenia Ministra Polityki Społecznej z dnia 23 grudnia 2004 r. w sprawie udzielania pomocy na usamodzielnienie, kontynuowanie nauki oraz zagospodarowanie (Dz. U. z 2005 r., Nr 6, poz. 45).

Z akt sprawy wynika, że skarżąca w dniu [...] r. wystąpiła z wnioskiem o przyznanie jej pomocy pieniężnej na kontynuowanie nauki na czas trwania [...] semestru roku szkolnego [...]. Wniosek ten, w myśl art. 61 § 1 i 3 Kodeksu postępowania administracyjnego, wszczął postępowanie administracyjne i w skutek jego rozpatrzenia wydano decyzje w niniejszej sprawie.

Tym niemniej ustosunkować się należy również do kwestii związanych z zapisami Indywidualnego Programu Usamodzielnienia skarżącej, sporządzonego w dniu [...] r. oraz jego modyfikacją z dnia [...] r., znajdującymi się w aktach administracyjnych (k-[...] i [...]), bowiem warunkiem uzyskania wnioskowanej pomocy jest zobowiązanie się osoby usamodzielnianej do realizacji indywidualnego programu usamodzielnienia, zwanego dalej w skrócie "programem usamodzielnienia", opracowanego wspólnie z opiekunem usamodzielnienia i zatwierdzonego przez kierownika powiatowego centrum pomocy rodzinie (por. art. 88 ust. 6 ustawy o pomocy społecznej).

Oznacza to, stosownie do uregulowań zawartych w § 2 ust. 3 pkt 3 i ust. 4 rozporządzenia Ministra Polityki Społecznej z dnia 23 grudnia 2004 r. w sprawie udzielania pomocy na usamodzielnienie, że pomoc pieniężna może być przyznana na kontynuowanie nauki (art. 88 ust. 1 pkt 2 ustawy o pomocy społecznej), jak również na usamodzielnienie, po spełnieniu warunków określonych w § 2 ust. 1 i 2 tego samego rozporządzenia, również z przeznaczeniem na pokrycie wydatków związanych z nauką osoby usamodzielnianej, innych niż określone w powołanym już art. 88 ust. 1 pkt 2 ustawy o pomocy społecznej.

Zdaniem Sądu celem pomocy na kontynuowanie nauki jest umożliwienie kontynuowania nauki i prowadzenia samodzielnej egzystencji, a zatem świadczenia te nie służą zaspokojeniu niezbędnych potrzeb bytowych, lecz stanowią część pomocy mającej na celu życiowe usamodzielnienie i integrację ze środowiskiem osoby spełniającej wymogi do ich otrzymania oraz zmierzają do stworzenia jej warunków umożliwiających normalne funkcjonowanie w społeczeństwie. Zatem pomoc ta przysługuje osobie, która się usamodzielnia chociaż jest już osobą [...], ale życiowo nieusamodzielnioną lub niezintegrowaną ze środowiskiem. Istotą tego świadczenia jest takie wsparcie osoby by zdobyła jak najlepsze wykształcenie, a nie pozostawała na tym samym.

Organ odwoławczy prawidłowo zaznaczył, iż podstawową przesłanką do przyznania skarżącej pomocy jest ustalenie, czy jeszcze się nie usamodzielniła. Jednakże nie odniósł się w tym zakresie do treści znajdującego się w aktach administracyjnych Indywidualnego Programu Usamodzielnienia skarżącej, sporządzonego w dniu [...] r. oraz jego modyfikacji z dnia [...] r., w której brakuje stwierdzenia, że skarżąca jest już usamodzielniona finansowo, samodzielne funkcjonuje w środowisku i ma zapewnione wszystkie potrzeby, w tym również potrzebę kontynuowania nauki. Niezrozumiały jest zatem brak rozważań w tym zakresie wobec faktu, że skarżąca jest osobą [...] i jak wskazała w skardze nie jest "w pełnym zakresie usamodzielniona bo kontynuuje naukę".

Odnosząc się do twierdzenia organu odwoławczego, że skarżąca już się usamodzielniła trzeba pamiętać o tym, iż sama data fizycznego opuszczenia placówki bądź ukończenia [...] roku życia, czy też okoliczność zawarcia nieformalnego związku z [...] oraz posiadanie dziecka nie stanowi o samym procesie jej usamodzielnienia.

Trudno tym samym uznać, aby fragmentaryczna ocena zawarta w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji była wystarczająca do stwierdzenia, że skarżąca jest już usamodzielniona, a jej proces usamodzielnienia został już zakończony.

Stosownie do treści art. 88 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej, osoba zwana "osobą usamodzielnianą", zostaje objęta pomocą mającą na celu jej życiowe usamodzielnienie i integrację ze środowiskiem przez pracę socjalną, a także pomocą: pieniężną na usamodzielnienie (pkt 1), pieniężną na kontynuację nauki (pkt 2), w uzyskaniu odpowiednich warunków mieszkaniowych, w tym w mieszkaniu chronionym (pkt 3), w uzyskaniu zatrudnienia (pkt 4) oraz na zagospodarowanie w formie rzeczowej (pkt 5). Z gramatycznej wykładni przepisu art. 88 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej wynika, że definicja "osoby usamodzielnianej" wynikająca z omawianej ustawy jest szersza niż wskazana przez organ odwoławczy. Definicja ta obejmuje, zdaniem Sądu, nie tylko fakt osiągnięcia [...] oraz założenia rodziny przez osobę podlegającą procesowi usamodzielniania, ale także m. in. pomoc pieniężną na usamodzielnienie, kontynuację nauki i pomoc w uzyskaniu odpowiednich warunków do egzystencji. Wprawdzie omawiana ustawa wprost nie stanowi, kiedy ostatecznie dochodzi do życiowego usamodzielnienia danej osoby i integracji ze środowiskiem, lecz wskazuje, że właśnie poprzez ustalenie pięciu odrębnych form pomocy usamodzielnienie ma różne aspekty i następuje pod wieloma względami, z których wszystkie są równie ważne i żadnego z nich nie można pominąć.

W świetle art. 88 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej założenie rodziny nie ma znaczenia prawnego i nie dowodzi usamodzielnienia, jeżeli osoba usamodzielniana spełnia szczegółowe warunki przyznawania jej wnioskowanej pomocy, określonej w jego punktach 1-5 tego przepisu. Zatem w niniejszej sprawie należało rozważyć, czy i kiedy w przypadku skarżącej proces usamodzielnienia się rozpoczął, zakończył oraz czy trwa nadal. W tym celu należało szczegółowo ustalić sytuację osobistą, rodzinną, dochodową i majątkową skarżącej w oparciu o art. 107 ustawy o pomocy społecznej, bowiem sam fakt złożenia wniosku w przedmiotowej sprawie świadczy już o tym, że skarżąca w jej ocenie nie jest osobą usamodzielnioną i nadal posiada niezaspokojoną, a zgłoszoną już wcześniej potrzebę kontynuowania nauki. Z przytoczonych powyżej względów organ odwoławczy nie zebrał i nie rozpatrzył wszystkich istotnych dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy okoliczności i ich nie wyjaśnił. Nadto, przedmiotem oceny nie był również zapis art. 89 ust. 7 ustawy o pomocy społecznej.

W tym miejscu zaznaczyć trzeba, że celem pomocy społecznej jest, zgodnie z przepisem art. 1 ustawy o pomocy społecznej, umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężania trudnych sytuacji życiowych, których nie są one w stanie pokonać, wykorzystując własne środki, możliwości i uprawnienia. Również przepis art. 2 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej akcentuje te cele, wysuwając na czoło zaspokajanie niezbędnych potrzeb życiowych osób i rodzin. W świetle powołanych celów pomocy społecznej wykładnia celowościowa przepisu art. 88 ustawy o pomocy społecznej pozwala lepiej odczytać intencje ustawodawcy.

Dodatkowo w rozpoznawanej sprawie należało rozważyć jaką dotychczas pomocą i kiedy została objęta skarżąca. Brak definicji pojęcia "kontynuować" w powołanych aktach prawnych powoduje konieczność odniesienia się w tym zakresie do objaśnień słownikowych. Zauważyć przyjdzie, że słowo "kontynuować" oznacza wykonywać w dalszym ciągu rozpoczętą czynność, prowadzić, rozwijać coś dalej (por. Uniwersalny Słownik Języka Polskiego pod red. prof. S. Długosza, tom II, Warszawa 2003 r., s. 434 i Słownik Języka Polskiego Tom III H-K pod redakcją Witolda Doroszewskiego, PWN Warszawa 1964 s. 971).

Biorąc pod uwagę powyższe stwierdzić należy, iż założeniem ustawodawcy w przyznawaniu pomocy na kontynuowanie nauki była jakakolwiek kontynuacja nauki. Wówczas to, z uwagi na treść art. 154 ust. 8 ustawy o pomocy społecznej w związku z art. 33 p ust. 1 ustawy z dnia 29 listopada o pomocy społecznej (tekst jednolity Dz. U. z 1998 r., Nr 68, poz. 414 z późn. zm.), można by ustalić kiedy wcześniej rozpoczął się w stosunku do skarżącej proces usamodzielnienia i kontynuowania nauki zanim rozpoczęła naukę w systemie [...] w roku szkolnym [...]. Wskazują na to zapisy Indywidualnego Programu Usamodzielnienia skarżącej o treści: "ukończyła [...] z zawodu [...]" (cytat k- [...] akt administracyjnych strona [...]). Jeżeli rozpoczął się on i nastąpił przed dniem 1 maja 2004 r. oraz do tego dnia została wydana decyzja przyznająca skarżącej jakąkolwiek formę pomocy wymienioną w art. 33 p ust. 1 ustawy z dnia 29 listopada o pomocy społecznej, to w sprawie zastosowanie będą miały przepisy ustawy obowiązującej do dnia 30 kwietnia 2004 r. tj. ustawy z dnia 29 listopada 1990 r. o pomocy społecznej. Skoro postępowanie w rozpoznawanej sprawie zostało wszczęte wnioskiem skarżącej z dnia [...]r., czyli po [...] r., to obowiązkiem organów administracji było ustalenie powołanych okoliczności. Z tych względów należało szczegółowo ustalić sytuację osobistą, finansową i mieszkaniową skarżącej oraz realizację jej programu usamodzielnienia w okresie od daty jego sporządzenia do dnia [...] r. Uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż brak ustaleń w powyższym zakresie mógł spowodować nieuzasadnioną odmowę przyznania skarżącej pomocy na podstawie art. 33 p ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 listopada 1990 r. o pomocy społecznej. Organ odwoławczy nie dokonał w powołanym zakresie żadnych ustaleń, co oznacza, że wydanie zaskarżonej decyzji, mogło nastąpić przy naruszeniu przepisów postępowania administracyjnego traktującego o obowiązku dokładnego wyjaśnienia faktów istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całokształtu materiału dowodowego w powiązaniu ze słusznym interesem strony (por. wyrok NSA z dnia 9 października 1985r. sygn. II SA 1346-1349/85 – niepublikowany).

Reasumując, z przytoczonych względów, należało dojść do wniosku, że organ odwoławczy naruszył zakaz reformationis in peius zawarty w art. 139 K.p.a., a nadto nie wyjaśnił w sposób dostateczny wszystkich kwestii związanych z sytuacją życiową skarżącej. Tym samym w ocenie Sądu zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. i zasad postępowania administracyjnego, a w szczególności art. 7, art. 10, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 1 i § 3 K.p.a., które to uchybienia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy i zastosowanie w niej przepisów prawa materialnego, w tym również art. 88 ust. 1 pkt 2 ustawy o pomocy społecznej. W toku ponownego rozpatrzenia sprawy organ odwoławczy ustali prawidłowo i rzetelnie jej stan faktyczny, dokona oceny całokształtu zebranego i uzupełnionego materiału dowodowego oraz poczyni stosowne rozważania faktyczne i prawne w oparciu o powołane wyżej wskazania. Tym samym udzieli jednoznacznej odpowiedzi na pytanie, czy w przypadku skarżącej występują przesłanki wskazujące na to, że wnioskowana pomoc może być jej udzielona, co uzależnione jest od dokonania w tym zakresie stosownych ustaleń ze szczególnym uwzględnieniem przedstawionej w niniejszym uzasadnieniu analizy pojęcia "osoby usamodzielnianej" i "kontynuowania nauki".

W tym stanie rzeczy, skoro podane przez organ odwoławczy przyczyny nie mogły stanowić podstawy do wydania zaskarżonej decyzji, opartej na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a., skargę należy uznać za zasadną. Dlatego Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji. Z uwagi na fakt, że mocą zaskarżonej decyzji, skarżącej odmówiono przyznana wnioskowanego świadczenia Sąd, w oparciu o treść art. 152 P.p.s.a., nie orzekł o w przedmiocie jej wykonania.