Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt III SA/Po 101/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2012-04-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: journal: Dz.U.UE.L 1985 nr 370 poz 8 art. 2 ust. 1 pkt a), art. 3 ust. 1
law: Rozporządzenie Rady (EWG) Nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym
journal: Dz.U.UE.L 2006 nr 102 poz 1 art. 4
law: Rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów  socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również  uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Tekst mający znaczenie dla EOG).
article: art. 3 ust. 1 pkt 2, art. 4 pkt 6 a), art. 5 ust. 1, art. 87 ust. 1, art. 92 ust. 1 i ust. 1 pkt 8
journal: Dz.U. 2007 nr 125 poz 874
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - tekst jednolity
article: art. 151;
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Dnia 12 kwietnia 2012 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Koś ( spr.) Sędziowie WSA Małgorzata Górecka WSA Beata Sokołowska Protokolant: stażysta Anna Zys-Ruszkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 kwietnia 2012 roku przy udziale sprawy ze skargi G. S. i T. S. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Poznaniu z dnia 14 października 2011r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 18 marca 2011 r., nr [...] Naczelnik Urzędu Celnego w Poznaniu na podstawie art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874 z późn. zm.) nałożył na S. S. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą [...] S. S. karę pieniężną w wysokości [...] zł.

W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że w dniu 25 października 2010 r. funkcjonariusze celni Wydziału Zwalczania Przestępczości w Poznaniu, na drodze krajowej nr 15 przeprowadzili kontrolę pojazdu samochodowego marki Renault, nr rejestracyjny [...] oraz przyczepy, nr rejestracyjny: [...]. Pojazdem kierował J. P. W wyniku kontroli stwierdzono brak wypisu z licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego rzeczy. Ponadto pojazd, którym wykonywany był przewóz drogowy, nie był wyposażony w urządzenie rejestrujące samoczynnie prędkość jazdy, czas jazdy i czas postoju, obowiązkowe przerwy i czas odpoczynku. W związku z powyższym postanowieniem z dnia 04.11.2010 r. zostało wszczęte postępowanie administracyjne.

Po przeprowadzeniu postępowania, na podstawie zebranego w sprawie materiału dowodowego, organ ustalił, że S. S. prowadzący działalność pod nazwą [...] S. S., wykonując w dniu 25.10.2010 r. przewóz drogowy zespołem pojazdów, spełniał warunki transportu drogowego zgodnie z art. 4 ust. 3 a) ustawy o transporcie drogowym, obejmujący każdy przejazd drogowy wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do działalności gospodarczej, niespełniający warunków, o których mowa w pkt 4. Zgodnie z art. 5 ust. 1 ww. ustawy podjęcie i wykonywanie transportu drogowego wymaga uzyskania odpowiedniej licencji na wykonywanie transportu drogowego, zwanej dalej "licencją". Natomiast art. 87 ust. 1 ww. ustawy stanowi, że podczas wykonywania przewozu drogowego kierowca pojazdu samochodowego (...) jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać, na żądanie uprawnionego organu kontroli m.in.: wypis z licencji oraz zapisy urządzenia rejestrującego samoczynnie prędkość jazdy, czas jazdy i czas postoju, obowiązkowe przerwy i czas odpoczynku.

W niniejszej sprawie w momencie dokonywania kontroli przez funkcjonariuszy celnych, kierowca pojazdu nie posiadał w pojeździe i nie okazał na żądanie uprawnionego organu kontroli: wypisu z licencji. W toku prowadzonego postępowania wyjaśniającego ustalono, że Starostwo Powiatowe w G. nie wydało S. S. prowadzącemu działalność pod firmą [...] licencji na krajowy transport drogowy rzeczy ani też zaświadczenia na przewozy drogowe rzeczy na potrzeby własne. Zgodnie więc z punktem 1.1. załącznika do ustawy o transporcie drogowym, za naruszenie polegające na wykonywaniu transportu drogowego bez wymaganej licencji, organ nałożył karę pieniężną w wysokości: [...] zł.

Ponadto organ wyjaśnił, że zgodnie z art. 26 ust. 2 Rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. Urz. UE Nr L 102/1 z 11.04.2006r.), zmieniającego art. 3 ust. 1 Rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym, wykonywany przez przedsiębiorcę przewóz drogowy ww. zespołem pojazdów, o łącznej dopuszczalnej masie całkowitej 4,24 tony, nie był zwolniony z obowiązku posiadania w pojeździe i stosowania urządzenia rejestrującego. Zgodnie z art. 2 ust. 1 ww. Rozporządzenia (WE) nr 561/2006 rozporządzenie to ma bowiem zastosowanie do przewozu drogowego rzeczy, gdy dopuszczalna masa całkowita pojazdów łącznie z przyczepą lub naczepą przekracza 3,5 tony. Art. 3 ust. 1 (zmieniony przez art. 26 ust. 2 Rozporządzenia (WE) nr 561/2006) Rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym stanowi, że urządzenie rejestrujące jest instalowane i użytkowane w tych pojazdach zarejestrowanych w Państwie Członkowskim, które są wykorzystywane do przewozu drogowego osób lub rzeczy z wyłączeniem pojazdów, o których mowa w art. 3 rozporządzenia (WE) nr 561/2006. Pojazdy, o których mowa w art. 16 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 561/2006, oraz pojazdy, które wyłączono z zakresu stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 3820/85, ale które nie są już wyłączone z zakresu stosowania rozporządzenia (WE) nr 561/2006, muszą spełniać ten wymóg do dnia 31 grudnia 2007 r.

Organ stwierdził, że zespół pojazdów, tj.: pojazd marki Renault oraz przyczepa, którym przedsiębiorca, wykonywał transport drogowy w dniu 25.10.2010 r., nie podlegał wyłączeniom określonym w art. 3 ust. 1 ww. rozporządzenia (WE) nr 561/2006, a zatem przedmiotowy pojazd samochodowy winien być wyposażony w urządzenie rejestrujące. Zgodnie więc z punktem 12.1 załącznika do ustawy o transporcie drogowym, za naruszenie polegające na wykonywaniu przewozu drogowego pojazdem niewyposażonym w cyfrowe urządzenie rejestrujące, organ nałożył karę pieniężną w wysokości: [...] zł.

W odwołaniu od powyższej decyzji strona wniosła o jej uchylenie, zarzucając że organ pierwszej instancji całkowicie pominął element uzasadnienia faktycznego decyzji, a przede wszystkim nie odniósł się do podnoszonych przez stronę w toku postępowania argumentów i dowodów. Dlatego też strona ponownie zwróciła uwagę, że skontrolowany w dniu 25.10.2010 r. przewóz drogowy towarów wykonywała tylko pojazdem ciężarowym marki Renault Master o dopuszczalnej masie całkowitej 3490 kg. Przyczepa natomiast została do tego samochodu podłączona na prośbę kierowcy J. P., który przy okazji wykonywania przewozu chciał ją wykorzystać do przetransportowania łóżka na swoje prywatne potrzeby. Zdaniem strony, w tych okolicznościach wykonywany przez stronę przewóz drogowy nie podlegał regulacjom ustawy o transporcie drogowym, w tym obowiązkowi uzyskania licencji na transport drogowy, a także nie miał wobec niego zastosowania wynikający z art. 3 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) 3821/1985 i art. 2 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady, wymóg zamontowania i stosowania urządzenia rejestrującego.

Dyrektor Izby Celnej w Poznaniu, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego r. (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071, z późn. zm.), art. 3 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007 r., nr 125, poz. 874 z późn. zm.), art. 3 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. UE. L 1985, nr 370, str. 8, Dz. Urz. UE. Wydanie specjalne rozdz. 7, tom 1, str. 227), art. 2 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. Urz. UE. L 2006, nr 102, str. 1), decyzją z dnia 14 października 2011 r., nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy, powołując się na stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 20.09.2011 r. sygn. akt II SA/Po 565/11 stwierdził, że ustawie o transporcie drogowym podlega każdy przewóz drogowy wykonywany zestawem pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej wynoszącej co najmniej 3,5 tony, w transporcie drogowym oraz niezarobkowym przewozie drogowym, bez względu na to czy do realizacji takiego przewozu przedsiębiorca wykorzystuje tylko samochód ciężarowy, czy również podłączoną do niego przyczepę. Użyty w art. 3 ust. 1 pkt 2 ustawy o transporcie drogowym parametr 3,5 tony dopuszczalnej masy całkowitej, ustawodawca odniósł do pojęcia "przewóz drogowy", a nie do wymienionych w dalszej części tego przepisu poszczególnych jego form - transportu drogowego rzeczy oraz niezarobkowego przewozu drogowego rzeczy. W hipotezie tego przepisu, transport drogowy rzeczy oraz niezarobkowy przewóz drogowy rzeczy, wskazane są jedynie jako rodzaje działalności gospodarczej, podlegające reglamentacji ustawy o transporcie drogowym, w sytuacji gdy wykonywane są w ramach przewozu drogowego realizowanego zestawem pojazdów posiadającym co najmniej 3,5 tony dopuszczalnej masy całkowitej. Ponadto ustawa o transporcie drogowym, definiując transport drogowy (art. 4 pkt 3) i niezarobkowy przewóz drogowy (art. 4 pkt 4), nie zawęża tych form działalności tylko do przewozów wykonywanych pojazdami lub zespołami pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej wynoszącej więcej niż 3,5 tony dopuszczalnej masy całkowitej. Transportem drogowym jest bowiem podejmowanie i wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie przewozu osób lub rzeczy pojazdami samochodowymi zarejestrowanymi w kraju (...), a działalność taka może i jest wykonywana również samochodami ciężarowymi lub zespołami pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej mniejszej niż 3,5 tony. Z kolei niezarobkowym przewozem drogowym (przewozem na potrzeby własne) jest każdy przejazd pojazdu po drogach publicznych z pasażerami lub bez, załadowanego lub bez ładunku, przeznaczonego do nieodpłatnego krajowego i międzynarodowego przewozu drogowego osób lub rzeczy, wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do jego podstawowej działalności gospodarczej, spełniający łącznie następujące warunki: pojazdy samochodowe używane do przewozu są prowadzone przez przedsiębiorcę lub jego pracowników, przedsiębiorca legitymuje się tytułem prawnym do dysponowania pojazdami samochodowymi, w przypadku przejazdu pojazdu załadowanego - rzeczy przewożone są własnością przedsiębiorcy lub zostały przez niego sprzedane, kupione, wynajęte, wydzierżawione, wyprodukowane, wydobyte, przetworzone lub naprawione albo celem przejazdu jest przewóz osób lub rzeczy z przedsiębiorstwa lub do przedsiębiorstwa na jego własne potrzeby, a także przewóz pracowników i ich rodzin, nie jest przewozem w ramach prowadzonej działalności gospodarczej w zakresie usług turystycznych. Tak więc również w tym przypadku, wykonywanie przewozów towarów jako działalności pomocniczej, może być realizowane pojazdami albo zespołami pojazdów poniżej ustawowego kryterium 3,5 tony dopuszczalnej masy całkowitej. W kontekście wskazanych powyżej przepisów, zawarty w art. 3 pkt 1 ust. 2 ustawy o transporcie drogowym parametr 3,5 tony dopuszczalnej masy całkowitej stanowi zatem jedynie kryterium reglamentujące wykonywanie transportu drogowego oraz niezarobkowego przewozu drogowego, jeżeli są one realizowane w ramach przewozu drogowego wykonywanego pojazdami lub zespołami pojazdów powyżej 3,5 tony dopuszczalnej masy całkowitej. W przypadku transportu drogowego reglamentacja ta polega m. in. na obowiązku posiadania licencji na transport drogowy (art. 5 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym), w przypadku niezarobkowego przewozu drogowego zaś na uzyskaniu stosownego zaświadczenia (art. 33 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym).

W ocenie organu odwoławczego nie ulega wątpliwości, że wykonywany przez stronę w trakcie kontroli drogowej przejazd mieścił się w szeroko zdefiniowanym w art. 4 pkt 6a ustawy o transporcie drogowym pojęciu "przewóz drogowy", jak również że w ramach tego przewozu wykonywał działalność transportu drogowego rzeczy. Poza sporem jest również, że przewóz drogowy wykonywany był zestawem pojazdów, którego dopuszczalna masa całkowita przekraczała 3,5 tony. W tych okolicznościach przewóz ten nie podlegał wyłączeniu, o który mowa w art. 3 ust. 1 pkt 2 ustawy o transporcie drogowym, a zatem na mocy art. 1 ust. 1 pkt tej ustawy powinien on być podejmowany i wykonywany na zasadach określonych w ustawie o transporcie drogowym. Zgodnie więc z art. 5 ust. 1 omawianej ustawy objęty był wymogiem uzyskania licencji uprawniającej do wykonywania transportu drogowego, a stosownie do art. 3 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 – wymogiem instalowania i użytkowania urządzenia rejestrującego. Niespełnienie powyższych wymogów stanowi naruszenie art. 92 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym i podlega karze pieniężnej w kwocie odpowiednio: [...] zł i [...] zł na podstawie odpowiednio: pkt 1.1 oraz pkt 12.1 załącznika do tej ustawy.

W skardze na powyższą decyzję strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Naczelnika Urzędu Celnego, zarzucając naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie w sprawie art. 3 ust. 1 pkt 2, art. 5 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, art. 3 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 oraz art. 4 pkt a rozporządzenia (WE) nr 561/2006.

W uzasadnieniu skarżący utrzymywał, że wykonywany w dniu 25.10.2010 r. przewóz nie był transportem drogowym w rozumieniu ustawy o transporcie drogowym, ponieważ przewóz rzeczy wykonywany był jedynie przy pomocy pojazdu o dopuszczalnej masie całkowitej poniżej 3,5 tony, tj. pojazdem Ranault Master. Natomiast przyczepa lekka (marki Thule) podczas tego przejazdu nie była przeznaczona do przewozu drogowego rzeczy i nie służyła temu celowi. Skoro zatem zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 2 ustawy o transporcie drogowym przepisów ustawy nie stosuje się do przewozu drogowego wykonywanego pojazdami samochodowymi lub zespołami pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony w transporcie drogowym rzeczy oraz niezarobkowym przewozie drogowym rzeczy, a przewóz drogowy wykonywany był jedynie pojazdem o dopuszczalnej masie całkowitej poniżej 3,5 tony, do przewozu tego nie mają zastosowania przepisy ustawy dotyczące obowiązku uzyskania licencji określonej w art. 5 ustawy. Podczas tego przewozu nie było więc również obowiązku instalowania i użytkowania urządzenia rejestrującego - tachografu, gdyż zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt a rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 rozporządzenie to ma zastosowanie do przewozu drogowego rzeczy, gdy dopuszczalna masa całkowita pojazdów łącznie z przyczepą lub naczepą przekracza 3,5 tony.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko i argumentację przedstawione w zaskarżonej decyzji.

W toku postępowania sądowoadministracyjnego skarżący S. S. zmarł, a jego spadkobiercy: G. S. i T. S., którzy zgłosili swój udział w sprawie, podtrzymali skargę wniesioną przez skarżącego i zawartą w niej argumentację.

Na rozprawie w dniu 12 kwietnia 2012 r. strony podtrzymały dotychczasowe stanowiska w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.

Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

Z niekwestionowanych okoliczności niniejszej sprawy, znajdujących potwierdzenie w materiale dowodowym zgromadzonym w aktach administracyjnych wynika, że w dniu 25 października 2010 r. na drodze krajowej nr 15 został zatrzymany do kontroli zestaw pojazdów składający się z samochodu ciężarowego marki Renault Master o dopuszczalnej masie całkowitej 3490 kg i przyczepy marki Tiule Trailers o dopuszczalnej masie całkowitej 750 kg. Istota sporu sprowadzała się do tego, czy przejazd tymże zestawem pojazdów podlegał regulacji ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874 ze zm.) oraz rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. UE. L 1985, nr 370, str. 8, Dz. Urz. UE. Wydanie specjalne rozdz. 7, tom 1, str. 227). Stosownie bowiem do art. 3 ust. 1 pkt 2 ustawy o transporcie drogowym przepisów tej ustawy nie stosuje się do przewozu drogowego wykonywanego pojazdami samochodowymi lub zespołami pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony w transporcie drogowym rzeczy oraz niezarobkowym przewozie drogowym rzeczy. Natomiast w myśl art. 2 ust. 1 pkt a rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 rozporządzenie to ma zastosowanie do przewozu drogowego rzeczy, gdy dopuszczalna masa całkowita pojazdów łącznie z przyczepą lub naczepą przekracza 3,5 tony. Skarżący utrzymywali, że transport drogowy, a w konsekwencji i przewóz drogowy w rozumieniu ustawy o transporcie drogowym wykonywany był jedynie za pomocą samochodu Renault Master o dopuszczalnej masie całkowitej 3490 kg, ponieważ tylko tym samochodem przewożony był ładunek w postaci wózków widłowych. Natomiast przyłączona do tego samochodu przyczepa o dopuszczalnej masie całkowitej 750 kg nie była załadowana i miała służyć wyłącznie na prywatne potrzeby kierowcy. Natomiast w zaskarżonej decyzji organ odwoławczy przyjął, że określony w art. 3 ust. 1 pkt 2 ustawy o transporcie drogowym parametr dopuszczalnej masy całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony odnosi się do przewozu drogowego, a nie osobno do wykonywanego w jego ramach transportu drogowego czy przewozu na potrzeby własne.

Przystępując do rozstrzygnięcia powyższej kwestii spornej, należy zwrócić uwagę, że ustawa o transporcie drogowym w art. 4 pkt 6a) definiuje "przewóz drogowy", przez który rozumie się transport drogowy lub niezarobkowy przewóz drogowy, a także inny przewóz drogowy w rozumieniu przepisów rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. Urz. UE L 102 z 11.04.2006, str. 1), zwanego dalej "rozporządzeniem (WE) nr 561/2006". Z kolei w myśl art. 4 powołanego rozporządzenia (WE) nr 561/2006 "przewóz drogowy" oznacza każdą podróż odbywaną w całości lub w części po drogach publicznych przez pojazd, z ładunkiem lub bez, używanym do przewozu osób lub rzeczy.

W świetle powyższego należy więc przychylić się do stanowiska organu odwoławczego, że regulacja ustawy o transporcie drogowym znajduje zastosowanie do każdego przewozu drogowego, a więc każdego przejazdu (podróży) wykonywanego zespołem pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony. Brak przy tym podstaw do sugerowanego przez skarżących ograniczania powyższego parametru wyłącznie do transportu drogowego wykonywanego samochodem o dopuszczalnej masie całkowitej 3490 kg, skoro przejazd tym samochodem w dniu 25 października 2010 r. odbywał się wraz z przyczepą o dopuszczalnej masie całkowitej 750 kg w ramach jednej podróży, a więc przewozu drogowego. Nie ma przy tym znaczenia, czy owa przyczepa była załadowana i czy również służyła do transportu ładunku w postaci wózków widłowych. Jak wynika bowiem z przytoczonych definicji przewozu drogowego obejmuje on każdą podróż pojazdem służącym do przewozu osób lub rzeczy niezależnie od tego czy odbywa się ona z ładunkiem czy bez niego.

Niezależnie od powyższego, jedynie więc dodatkowo, należy wskazać, że prawidłowo w ocenie Sądu organ I instancji przyjął, że w okolicznościach niniejszej sprawy zarówno samochód Renault Master, jak i dołączona do niego przyczepa w dniu kontroli służyły do transportu ładunku w postaci wózków widłowych, co wynika jednoznacznie z treści zeznań kierującego zestawem tych pojazdów – J. P., który przesłuchany w dniu kontroli w charakterze świadka zeznał m.in. "(...) S. S., który poprosił mnie, żebym przewoził po kilku miejscowościach (Toruń, Bydgoszcz, Poznań) towar w postaci wózków metalowych oraz ręcznych wózków widłowych. Dnia 25.10.2010 r. ok. godz. 5.30 wyruszyłem z G. samochodem ciężarowym Renault Master nr rej. [...] wraz z przyczepką nr rej. [...], załadowanymi ww. towarem. Część towaru rozładowałem w Toruniu i Bydgoszczy, a pozostały towar wiozłem do Poznania (...)" – zob. k. 8 akt adm. Z powyższych zeznań wprost wynika, że towarem w postaci wózków widłowych został załadowany zarówno samochód Renault Master, jak i dołączona do niego przyczepa. Natomiast w chwili kontroli owa przyczepa mogła być już "rozładowana", skoro część towaru kierujący pojazdem rozładował w Toruniu i Bydgoszczy, a do Poznania wiózł pozostały towar. Należy też zauważyć, że w zeznaniach tych nie ma żadnej wzmianki o innym celu przewożenia przyczepy. W świetle powyższego późniejsze zeznania kierującego pojazdem i skarżącego składane w toku postępowania administracyjnego budzą poważne wątpliwości co do ich wiarygodności i mogą świadczyć o ich ukierunkowaniu na próbę uniknięcia odpowiedzialności karno – administracyjnej. Jednocześnie w ocenie Sądu nie było potrzeby dalszego prowadzenia postępowania wyjaśniającego w powyższym zakresie, skoro – jak wykazano powyżej i jak słusznie przyjął organ odwoławczy, dla stwierdzenia, że w dniu 25 października 2010 r. wykonywany był przewóz drogowy zestawem pojazdów o łącznej dopuszczalnej masie całkowitej przekraczającej 3,5 tony, wystarczające było ustalenie, że w owym dniu odbywany był przejazd samochodem Renault Master o dopuszczalnej masie całkowitej 3490 kg wraz z dołączoną do niego przyczepą o dopuszczalnej masie całkowitej 750 kg i to niezależnie od tego, czy przyczepa w chwili kontroli była załadowana czy nie.

W konsekwencji organy prawidłowo przyjęły, że stwierdzony w wyniku kontroli przewóz drogowy zestawem pojazdów o łącznej dopuszczalnej masie całkowitej przekraczającej 3,5 tony podlegał – w świetle art. 3 ust. 1 pkt 2 ustawy o transporcie drogowym – regulacji tejże ustawy, a zatem wykonywany w ramach tego przewozu transport drogowy był objęty wymogiem uzyskania licencji uprawniającej do wykonywania transportu drogowego, wynikającym z art. 5 ust. 1 tejże ustawy. Ponadto stwierdzony przewóz drogowy był objęty wymogiem instalowania i użytkowania urządzenia rejestrującego określonym w art. 3 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85. Natomiast stosownie do art. 87 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym podczas wykonywania przewozu drogowego kierowca pojazdu samochodowego (z zastrzeżeniem ust. 4, który nie miał zastosowania w niniejszej sprawie) jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać, na żądanie uprawnionego organu kontroli m.in.: wypis z licencji oraz zapisy urządzenia rejestrującego samoczynnie prędkość jazdy, czas jazdy i czas postoju, obowiązkowe przerwy i czas odpoczynku. Niespełnienie powyższych wymogów, wynikających z przepisów ustawy o transporcie drogowym oraz przepisów wspólnotowych, stwierdzone w niniejszej sprawie protokołem kontroli z dnia 25 października 2010 r., stanowi naruszenie art. 92 ust. 1 oraz ust. 1 pkt 8 ustawy o transporcie drogowym i podlega karze pieniężnej w kwocie odpowiednio: [...] zł i [...] zł na podstawie odpowiednio: pkt 1.1 oraz pkt 12.1 załącznika do tej ustawy. Należy przy tym zaznaczyć, że zarówno stwierdzenie niespełnienia powyższych wymogów, jak i wymiar nałożonej kary pieniężnej nie były kwestionowane przez skarżących zarówno w toku postępowania administracyjnego, jak i sądowego.

Mając powyższe na względzie, Sąd doszedł do przekonania, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu, wobec czego skarga jako bezzasadna podlegała oddaleniu, o czym orzeczono jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).