Postanowienie NSA, sygn. akt I OZ 145/13
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2013-02-28 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6194 Funkcjonariusze Służby Więziennej
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 184, 259 par. 2
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Irena Kamińska po rozpoznaniu w dniu 28 lutego 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia A. Z. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 19 grudnia 2012 r., sygn. akt II SA/Ol 212/11 odrzucające sprzeciw A. Z. od postanowienia Referendarza sądowego w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Olsztynie z dnia 11 października 2012 r. sygn. II SA/Ol 212/11 w przedmiocie odmowy zmiany postanowienia o odmowie ustanowienia adwokata w sprawie ze skargi A. Z. na decyzję Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w Olsztynie z dnia (...) stycznia 2011r. nr (...) w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie przyznania nagrody rocznej postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 19 grudnia 2012 r., sygn. akt II SA/Ol 212/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie odrzucił sprzeciw A. Z.

od postanowienia Referendarza sądowego w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Olsztynie z dnia 11 października 2012 r. sygn. II SA/Ol 212/11 w przedmiocie odmowy zmiany postanowienia o odmowie ustanowienia adwokata w sprawie ze skargi A. Z. na decyzję Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w Olsztynie z dnia (...) stycznia 2011r. nr (...) w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie przyznania nagrody rocznej.

W uzasadnieniu postanowienia Sąd pierwszej instancji wskazał, iż postanowieniem z dnia 11 października 2012r. (Sygn. akt II SA/Ol 212/11) Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Olsztynie odmówił zmiany postanowienia Referendarza sądowego w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Olsztynie z dnia 6 lipca 2012r. (Sygn akt II SA/Ol 212/11), odmawiającego ustanowienia adwokata. Postanowienie to zostało doręczone stronie w dniu 30 października 2012r.

W dniu 6 listopada 2012r. A. Z. wniósł sprzeciw od powyższego postanowienia, który nie został przez niego własnoręcznie podpisany.

Zarządzeniem Przewodniczącej Wydziału II z dnia 6 listopada 2012r. A. Z. został wezwany do usunięcia braku formalnego sprzeciwu poprzez jego własnoręczne podpisanie w terminie 7 dni od doręczenia wezwania pod rygorem odrzucenia sprzeciwu. Wezwanie to zostało doręczone stronie w dniu 26 listopada 2012r. Zatem termin do uzupełnienia braku formalnego sprzeciwu upłynął w dniu 3 grudnia 2012r. Skarżący nadesłał własnoręcznie podpisany sprzeciw w dniu 4 grudnia 2012r. (data nadania przesyłki w urzędzie pocztowym).

Wydając zaskarżone postanowienie Sąd pierwszej instancji wskazał, iż w niniejszej sprawie skarżący nie uzupełnił braku formalnego sprzeciwu poprzez jego własnoręczne podpisanie w terminie zakreślonym przez Sąd, pomimo zawartego w wezwaniu pouczenia o skutkach nieuzupełnienia braku w wyznaczonym terminie. Stąd na podstawie art. 259 § 2 p.p.s.a. Sąd sprzeciw skarżącego odrzucił.

W zażaleniu na powyższe postanowienie A. Z. podniósł, iż narusza ono art. 259 §2 p.p.s.a. przez bezprawne przyjęcie, że gdy strona wniesie sprzeciw na postanowienie referendarza sądowego w terminie otwartym do sprzeciwu a jednie zapomni sprzeciw ten podpisać, co w faktach i prawie stanowi o jego wniesieniu w terminie do jego wniesienia i gdy sąd wystąpi do strony z wezwaniem o jego podpisanie i strona go podpisze i prześle na wezwanie do sądu, lecz z niewielkim uchybieniem wskazanego przez sąd terminu, to sąd jest upoważniony na mocy art. 259 § 2. p.p.s.a. sprzeciw takowy odrzucić stronie, gdy jego podpisanie i dostarczenie do sądu faktycznie i prawnie już nastąpiło z dniem jego wniesienia bez jego podpisania oraz z przekroczeniem terminu do jego podpisania.

Powołując się na powyższe argumenty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a. każde pismo strony powinno zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. Podpis powinien być własnoręczny, z wyjątkiem przypadków, o których mowa w art. 46 § 4 p.p.s.a., które w tej sprawie nie występują. Podpisem jest znak ręczny określonej osoby, noszący indywidualne i powtarzalne cechy, pozwalające odróżnić go od innych i umożliwiające identyfikację osoby podpisującego oraz zbadanie autentyczności podpisu (Hanna Knysiak-Molczyk [w:] T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2005, str. 204-205). Z powyższej definicji jednoznacznie wynika, że podpis musi być własnoręczny. W sytuacji braku własnoręcznego podpisu, sąd wzywa stronę do usunięcia braku formalnego pisma przez jego podpisanie.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt przedmiotowej sprawy stwierdzić należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zasadnie, zarządzeniem z dnia 6 listopada 2012 r. wezwał skarżącego do podpisania sprzeciwu od postanowienia referendarza sądowego z dnia 11 października 2012r. w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania pod rygorem odrzucenia sprzeciwu.

Z kolei zgodnie z art. 259 § 2 p.p.s.a. sprzeciw wniesiony po terminie oraz sprzeciw, którego braki formalne nie zostały uzupełnione sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym. W niniejszej sprawie wezwanie zostało doręczone skarżącemu w dniu 26 listopada 2012 r., natomiast skarżący nadesłał własnoręcznie podpisany sprzeciw w dniu 4 grudnia 2012 r., a więc dzień po terminie. W konsekwencji, wobec nie wykonania powyższego zarządzenia w wyznaczonym terminie, Sąd pierwszej instancji był zobligowany do odrzucenia sprzeciwu na podstawie art. 259 § 2 p.p.s.a.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.