Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 264/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2015-05-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 62 ust. 1 i 2
journal: Dz.U. 2011 nr 5 poz 13
law: Ustawa z dnia 16 grudnia 2010 r. o publicznym transporcie zbiorowym
article: art. 18 b ust. 2 pkt 3, art. 93 ust. 1, art. 92 a ust. 1 i 6
journal: Dz.U. 2012 poz 1265
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - tekst jednolity
article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krystyna Kutzner Sędziowie WSA Halina Jakubiec (spr.) WSA Barbara Pasternak Protokolant st. ref. Justyna Owczarek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 maja 2015 r. sprawy ze skargi J. R. – A Przewóz Osób J. i H. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 2 stycznia 2015 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej skargę oddala.


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 2 stycznia 2015 r. Nr [....] utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta N. z dnia [....] 2014 r. Nr [....] o nałożeniu na J. R. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą A Przewóz Osób J. i H. R. kary pieniężnej w wysokości 3.000 zł.

W podstawie prawnej decyzji powołano przepisy art. 62 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 16 grudnia 2010 r. o publicznym transporcie zbiorowym (Dz.U. z 2011 r., Nr 5, poz. 13 ze zm.) i art. 18 b ust. 2 pkt 3, art. 93 ust. 1 w zw. z art. 92 a ust. 1 i 6 ustawy z 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. z 2012 r., poz. 1265 ze zm.).

Decyzja zapadła w następujących okolicznościach stanu faktycznego:

Prezydent Miasta N. decyzją z dnia [....] 2014 r. Nr [....] nałożył na J. R. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą A Przewóz Osób J. i H. R. karę pieniężną w wysokości 3.000 zł z uwagi na naruszenie przepisu 18 b ust. 2 pkt 3 ustawy o transporcie drogowym zabraniającego zabierania i wysadzania pasażerów poza przystankami określonymi w rozkładzie jazdy. Ustalono, że w dniu 6 września 2011 r. w N. przeprowadzono kontrolę przewoźnika A Przewóz Osób J. i H. R. wykonującego transport drogowy osób pojazdem marki Mercedes [....] , którym kierował S. K. Stwierdzono, że kierowca zatrzymał się w miejscowości S. o godz. 10.53, 50 metrów przed wyznaczonym przystankiem i wysadził pasażerkę, następnie zatrzymał się w miejscowości W. o godz. 10.57, przed kościołem i zabrał pasażera poza wyznaczonym w rozkładzie jazdy przystankiem.

Odwołując się od ww. decyzji J. R. zakwestionował uprawnienie organu wydającego zezwolenie na przewozy drogowe (Prezydenta Miasta N.) do przeprowadzenia w sprawie kontroli i nałożenia kary pieniężnej, podnosząc, że organ ten jest uprawniony jedynie do kontroli przedsiębiorcy w zakresie spełnienia wymogów, będących podstawą wydania dokumentów w postaci zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych lub regularnych specjalnych.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpoznaniu odwołania wydało opisaną na wstępie decyzję, podzielając ustalenia faktyczne organu I instancji, uzupełniając je o ustalenia, że w dacie wykonywania czynności kontrolnych J. R. posiadał wydane przez Prezydenta Miasta N. w dniu [....] 2010 r. zezwolenie o nr [....] na wykonywanie przewozów regularnych osób w krajowym transporcie drogowym w ramach linii regularnej N. – T. Załącznik zezwolenia stanowił rozkład jazdy. Organ zaznaczył przy tym, że okoliczności stwierdzone w protokole kontroli nie są sporne, gdyż zarówno kierowca autobusu, jak i odwołujący nie kwestionowali stwierdzonych w protokole naruszeń przepisów ustawy o transporcie drogowym. Powołując się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z 3 października 2007 r. sygn. akt I SA/Kr 688/07, Lex nr 366769 organ zaznaczył, że decyzje administracyjne nakładające kary pieniężne za naruszenie przepisów regulujących sprawy transportu drogowego nie pozwalają na stosowanie uznania administracyjnego. Odpowiedzialność administracyjna za wykonywanie transportu drogowego po drogach krajowych z naruszeniem warunków wynikających z przepisów ustawy ma charakter obiektywny, niezależny od winy osoby wykonującej transport.

Odnosząc się ściśle do zarzutu odwołania, organ uznał go za bezzasadny i powołał się na treść przepisu art. 89 ust. 1 pkt 7 ustawy o transporcie drogowym, zgodnie z którym do kontroli dokumentów, o których mowa w art. 87 oraz warunków w nich określonych, z zastrzeżeniem ust. 2 uprawnieni są pracownicy właściwego organu, o którym mowa w art. 18 ust. 1, w odniesieniu od przewozów regularnych i regularnych specjalnych. Wskazano na znajdujące się w aktach sprawy upoważnienie pracowników przeprowadzających kontrolę do dokonywania czynności kontrolnych, o których mowa w art. 89 ust. 1 pkt 7 ustawy o transporcie drogowym.

J. R. wniósł na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.

W treści skargi ponowił zarzut o bezprawności przeprowadzonej w jego przedsiębiorstwie kontroli drogowej z uwagi na brak ustawowych uprawnień do dokonania tego rodzaju kontroli przez Prezydenta Miasta N., wskazując, że kontrolę winny przeprowadzić organy Inspekcji Transportu Drogowego.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie.

Rozpatrując skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne powołane są do kontroli zgodności z prawem działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie "ppsa". Orzekanie - w myśl art. 135 ppsa - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa.

Sąd, uwzględniając skargę na decyzję, uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co wynika z art. 145 § 1 pkt 1 ppsa.

W świetle powyższych zasad skarga nie jest zasadna i podlega oddaleniu.

Podkreślić należy, że stan faktyczny, na którym opierały się organy obu instancji w kontrolowanym postępowaniu, nie był sporny, ponieważ strona skarżąca nie kwestionuje, że kierowca S. K., wykonując przewóz drogowy zatrzymał się w miejscowości S. poza wyznaczonym przystankiem , wysadzając pasażerkę,

a w miejscowości W. zabrał pasażera poza wyznaczonym rozkładem jazdy przystankiem. Natomiast strona skarżąca kwestionuje ocenę prawną tych zdarzeń przez organy i wywiedziony skutek w postaci nałożenia na stronę skarżącą kary pieniężnej, oraz kompetencje organu dokonującego kontroli.

Podstawę prawną decyzji w niniejszej sprawie stanowi przepis art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tj. z 2012 r. poz.1265 ze zm.), zgodnie z którym: uprawnieni do kontroli, o których mowa w art. 89 ust. 1, mają prawo nałożyć na wykonującego przewozy drogowe lub inne czynności związane z tym przewozem karę pieniężną, w drodze decyzji administracyjnej. Decyzja, o której mowa w ust. 1, wydawana jest w imieniu organu właściwego ze względu na miejsce przeprowadzanej kontroli (ust. 1a).

W odniesieniu do zdarzenia objętego stanem faktycznym, które zaistniało w dniu 6. 09. 2011r. w miejscowości N., zgodnie z obowiązującą w dacie tego zdarzenia treścią przepisu art. 89 ust. 1 pkt 7 ustawy: do kontroli dokumentów, o których mowa w art. 87, oraz warunków w nich określonych, uprawnieni są upoważnieni pracownicy właściwego organu, o którym mowa w art. 18 ust. 1 - w odniesieniu do przewozów regularnych i regularnych specjalnych.

Organem właściwym do udzielenia zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych i przewozów regularnych specjalnych na linie komunikacyjne na obszarze powiatu zgodnie z art. 18 ust. 1 pkt 1 lit. e ustawy o transporcie drogowym jest starosta w uzgodnieniu z wójtami, burmistrzami i prezydentami miast właściwymi ze względu na planowany przebieg linii komunikacyjnej.

W aktach sprawy znajduje się zezwolenie udzielone przez Prezydenta Miasta w dniu [....] 2010r. Nr [....] na wykonywanie regularnego przewozu osób na linii N. – T., oraz zatwierdzony rozkład jazdy. Fakt wykonywania przewozu na tej linii nie jest sporny. Wbrew twierdzeniom skargi uprawnionym do kontroli i wydania decyzji był Prezydent Miasta N.

Z przeprowadzonych czynności kontrolnych sporządzono protokół kontroli Nr [....], w którym wyszczególnione zostały stwierdzone naruszenia wynikające

z ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym. Zgodnie z protokołem kontroli kierowca autobusu potwierdził zaistniałą sytuację podpisując protokół kontroli.

Przechodząc do oceny skutków przeprowadzonej kontroli w postaci nałożenia kary pieniężnej na przedsiębiorcę, należy przypomnieć , że materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy art. 4 pkt 7, art. 92a ust. 1, ust. 2 i ust. 6, art. 92b ust. 1 i art. 92c ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym w/w Ip.2 pkt 3 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, które to przepisy,

w ocenie Sądu, zostały zastosowane prawidłowo.

Podstawę prawną prowadzenia kontroli przedsiębiorcy wykonującego przewóz drogowy stanowią przepisy rozdziałów 9 i 10 ustawy z dnia 6 września 2001 r.

o transporcie drogowym, zaś podstawą nakładania kar pieniężnych za naruszenie obowiązków lub warunków wykonywania transportu drogowego są przepisy art. 92

i następne tej ustawy. Zgodnie z art. 92a ust. 1 ustawy o transporcie drogowym podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 10.000 złotych za każde naruszenie. Natomiast art. 4 pkt. 22 ustawy o transporcie drogowym precyzuje, że przez obowiązki lub warunki przewozu drogowego rozumieć należy obowiązki lub warunki wynikające z przepisów tej ustawy oraz przepisów ustaw, rozporządzeń Rady (EWG), rozporządzeń Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) wymienionych enumeratywnie w tym przepisie, a także obowiązki lub warunki wynikające z wiążących Rzeczpospolitą Polską umów międzynarodowych w zakresie przewozu drogowego. Kontrole podmiotów wykonujących przewozy drogowe prowadzone na podstawie przepisów ustawy o transporcie drogowym mają więc na celu między innymi ustalenie, czy podmioty takie przestrzegają przepisy ustawy o transporcie drogowym dotyczące transportu regularnego .

Zgodnie z art. 4 pkt 7 ustawy o transporcie drogowym "przewóz regularny" to publiczny przewóz osób i ich bagażu w określonych odstępach czasu i określonymi trasami na zasadach określonych w ustawie i w ustawie z dnia 15 listopada 1984 r. Prawo przewozowe (Dz. U. z 2012 r. poz. 1173 i 1529 oraz z 2013 r. poz. 1014);

Przepisy Prawa przewozowego regulują przede wszystkim cywilistyczne aspekty przewozu regularnego, jednak i one zawierają unormowania określające cechy przewozów regularnych. Zgodnie z art. 2 ust. 2 Prawa przewozowego, przewoźnik wykonujący regularne przewozy osób jest obowiązany podać do publicznej wiadomości rozkład jazdy środków transportowych przez zamieszczenie informacji na wszystkich dworcach i przystankach wymienionych w rozkładzie jazdy.

Ustawa o transporcie drogowym zawiera szczegółowe uregulowania przewozu regularnego. Z treści tej ustawy wynika, że rozkład jazdy jest załącznikiem do zezwolenia (art. 20 ust. 1a ustawy o transporcie drogowym), wsiadanie i wysiadanie pasażerów odbywa się tylko na przystankach określonych w rozkładzie jazdy (art. 18b ust. 1 pkt 3 ustawy o transporcie drogowym), zabrania się zabierania i wysadzania pasażerów poza przystankami określonymi w rozkładzie jazdy (art. 18b ust. 2 pkt 3 ustawy o transporcie drogowym). Treść normatywna powołanych przepisów wskazuje na to, że pojazd wykonujący transport regularny osób może zatrzymywać się tylko na przystankach określonych w rozkładzie jazdy i tylko tam może zabierać i wysadzać pasażerów. Inna wykładnia omawianych przepisów nie jest możliwa, wobec ich jednoznacznej i kategorycznej treści.

Definicje transportu regularnego osób określają liczne przepisy wspólnotowe dotyczące transportu. Elementem wszystkich definicji transportu regularnego osób jest wsiadanie i wysiadanie pasażerów na wcześniej ustalonych przystankach. I tak, definicję usług regularnych zawiera Rozporządzenie Rady (EWG) nr 684/92 z dnia 16 marca 1992 r. w sprawie wspólnych zasad międzynarodowego przewozu osób autokarem i autobusem (Dz. Urz. UE L 74 z dnia 20 marca 1992 r., s.1), które w art. 2 ust.1.1. stanowi, że regularne usługi to usługi polegające na przewozie osób w określonych odstępach czasu i określonymi trasami, przy założeniu, że pasażerowie są zabierani na z góry określonych przystankach i dowożeni na z góry określone przystanki. Rozporządzenie Rady (WE) 12/98 z dnia 11 grudnia 1997 r. ustanawiające warunki dostępu przewoźników niemających stałej siedziby w Państwie Członkowskim do transportu drogowego osób w Państwie Członkowskim (Dz. Urz. WE L 4 z dnia 8 stycznia 1998 r., s. 10) w art. 2 pkt 1 określa usługi regularne, jako usługi przewozu pasażerów, na określonych trasach, wsiadających i wysiadających na wcześniej ustalonych przystankach. Rozporządzenie Rady (WE) nr 11/98 z dnia 11 grudnia 1997 r. zmieniające powołane rozporządzenie (EWG) nr 684/92 (Dz. Urz. WE L 4 z dnia 8 stycznia 1998 r., s. 1), wskazując (w pkt 4 preambuły) na konieczność ujednolicenia definicji, ustanawia licencję wspólnotową, a w załączniku zawiera treść tej licencji. Zgodnie z pkt 9 załącznika określającego treść licencji wspólnotowej, usługi regularne umożliwiają przewóz pasażerów w odpowiednich okresach wzdłuż wyznaczonych tras, pasażerowie mogą być zabierani i wysadzani na wcześniej ustalonych przystankach. Kontrola przestrzegania powołanych przepisów na terenie Rzeczypospolitej dokonywana jest przez polskich funkcjonariuszy z zastosowaniem zasad wynikających z ustawy o transporcie drogowym. Jest oczywiste, że w tym stanie rzeczy przepisy polskie, które obowiązują zarówno przewoźników krajowych, jak i zagranicznych, muszą być wykładane jednakowo i z uwzględnieniem uregulowań wspólnotowych. Z tych uregulowań wynika zaś, że cechą przewozu regularnego jest zabieranie i wysadzanie pasażerów na wcześniej ustalonych przystankach.

Wcześniej ustalone przystanki to przystanki określone w rozkładzie jazdy, odpowiadające definicji z art. 4 pkt 8a ustawy o transporcie drogowym, zgodnie z którą "przystanek" to miejsce przeznaczone do wsiadania lub wysiadania pasażerów na danej linii komunikacyjnej, oznaczone w sposób określony w przepisach ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908, ze zm.), z informacją o rozkładzie jazdy, z uwzględnieniem godzin odjazdu środków transportowych przewoźnika drogowego uprawnionego do korzystania z tego miejsca. Wsiadanie i wysiadanie pasażerów, zgodnie z art. 18b ust. 1 pkt 3 ustawy o transporcie drogowym, odbywa się na tak oznaczonych i wyposażonych przystankach. Poza wyznaczonymi przystankami obowiązuje określony w art. 18b ust. 3 ustawy o transporcie drogowym zakaz zabierania i wysadzania pasażerów. Określenie w zezwoleniu miejscowości, w których znajdują się przystanki, oznacza, że przewoźnik jest uprawniony do zabierania i wysadzania pasażerów wyłącznie na oznaczonych i wyposażonych we wskazany sposób przystankach i obowiązuje go zakaz zabierania i wysadzania pasażerów w innych miejscach. Wobec tego wysadzanie pasażerów poza przystankami narusza warunki określone w zezwoleniu i odpowiada naruszeniu opisanemu w lp. 2.2 pkt 3 załącznika do ustawy o transporcie drogowym. (por. wyroki NSA z dnia 2 grudnia 2008 r., sygn. akt II GSK 496/08 oraz z dnia 12 października 2010 r., sygn. akt II GSK 838/09, dostępne na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl/)

Należy również stwierdzić niezależnie od zarzutów skargi, że w sprawie nie miał zastosowania art. 93 ust. 7 ustawy o transporcie drogowym. Zgodnie z art. 93 ust. 7 ustawy, przepisów ust. 1-3 (dotyczących prawa podmiotu uprawnionego do kontroli do nałożenia akry pieniężnej) nie stosuje się, jeżeli stwierdzone zostanie, że naruszenie przepisów nastąpiło wskutek zdarzeń lub okoliczności, których podmiot wykonujący przewozy nie mógł przewidzieć. W takiej sytuacji, właściwy ze względu na miejsce przeprowadzanej kontroli organ wydaje decyzję o umorzeniu postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej. Wyłączenie to uzasadnione jest zaistnieniem zdarzenia, którego – jak wynika z literalnego brzmienia przepisu – przewoźnik nie mógł przewidzieć, czyli chodzi tu o zdarzenie nagłe (awaria, nagły atak choroby itp.).. Z akt sprawy nie wynika aby postój wynikał z warunków ruchu drogowego lub konieczności zapobieżenia grożącej szkodzie na mieniu lub zdrowiu, co należałoby uznać za nadzwyczajne okoliczności spełniające wymóg z art. 93 ust. 7 u.t.d.

Odpowiedzialność podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą ma charakter obiektywny i zasadność nałożenia kary pieniężnej za naruszenie warunków wykonywania tej działalności abstrahuje od zawinienia lub niezawinienia przedsiębiorcy w niedochowaniu ciążącego na nim obowiązku. Po to są ustalone procedury uzyskiwania zezwoleń na transport regularny, poprzedzone uzgodnieniem rozkładu jazdy i korzystania z przystanków, aby zapewnić niezbędny porządek i bezpieczeństwo na drodze. Nie jest możliwa taka interpretacja przepisów prawa, że każdorazowy wzgląd na wygodę pasażera pozwala na odejście od ustalonych w rozkładzie jazdy przystanków i zatrzymywanie się gdziekolwiek. Godziłoby to zarówno w interesy samego przewoźnika, jak i innych przewoźników, a także pasażerów, bowiem mogłoby zagrażać zasadom uczciwej konkurencji, zaburzać korzystanie z przystanków oraz generować opóźnienia przewozów. (tak NSA w powoływanym już wyroku z dnia 2 grudnia 2008 r., sygn. akt II GSK 496/08)

Fakt, że to kierowca sam prowadzi pojazd, jest w tym przypadku bez znaczenia, taka jest bowiem typowa sytuacja w stosunkach tego rodzaju. Wyłączenie odpowiedzialności w przypadku, który należy uznać za typowy, godziłoby w specyfikę obowiązku nadzoru przedsiębiorcy nad przestrzeganiem czasu pracy, z którego to obowiązku przedsiębiorca powinien się wywiązać. Brak stosowania przez przedsiębiorcę w tym zakresie właściwych rozwiązań obciąża go jako pracodawcę. Przedsiębiorca powinien wykazać się dbałością o osiągnięcie zamierzonego celu. Prawodawca przykładowo jedynie wymienił takie obowiązki jak wydawanie odpowiednich poleceń kierowcy i przeprowadzanie regularnych kontroli przestrzegania przepisów. W zależności od powyższych czynników przedsiębiorca ma obowiązek wynikający z art. 10 ust. 2 i 3 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 takiej organizacji prowadzonej działalności, aby nie dochodziło do naruszeń.

Na zakres obowiązków przewoźnika zwrócił uwagę również Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 31 marca 2008 r. sygn. akt SK 75/06 (30/2/A/2008). Trybunał Konstytucyjny podkreślił, iż regulacje zawarte w ustawie o transporcie drogowym (art. 5) zmierzają do wymuszenia takiej organizacji pracy przedsiębiorstwa wykonującego transport drogowy, ażeby działalność ta odbywała się w sposób bezpieczny, bez zagrożenia życia, zdrowia i mienia innych osób. Sprawą przedsiębiorcy (przewoźnika) jest zawarcie takich umów i przyjęcie takich organizacyjnych rozwiązań, które będą dyscyplinować osoby wykonujące na jego rzecz usługi kierowania pojazdem na podstawie stosunku pracy, czy nawet na zasadzie samozatrudnienia.

Zdaniem Sądu w niniejszej sprawie organy trafnie oceniły, że nie występowały okoliczności zwalniające przedsiębiorcę od odpowiedzialności. Takie zwolnienie może mieć miejsce, gdy wyłączną winą za powstanie naruszenia ponosi osoba trzecia (kierowca) lub gdy naruszenie prawa jest wynikiem okoliczności całkowicie niezależnych od przewoźnika. Obydwa wskazywane przez skarżącego przepisy mają charakter wyjątkowy i podlegają interpretacji ścisłej. Przedsiębiorca musi wykazać, że dołożył należytej staranności, tzn. że organizując przewóz uczynił wszystko, czego można od niego rozsądnie wymagać, a jedynie wskutek niezależnych okoliczności lub nadzwyczajnych zdarzeń doszło do naruszenia prawa. Istnieje domniemanie odpowiedzialności przewoźnika za naruszenie prawa przez kierowcę. Przewoźnik organizuje bowiem pracę kierowców i sprawuje nad nimi nadzór. Ponosi on ryzyko prowadzenia przedsiębiorstwa transportowego oraz posiada instrumenty prawne i faktyczne, aby zapewnić należyte wykonywanie obowiązków przez kierowców, przeciwdziałając naruszeniom prawa. Domniemanie odpowiedzialności przewoźnika może być obalone i ciężar udowodnienia okoliczności wymienionych w przytoczonych wyżej przepisach ustawy o transporcie drogowym spoczywa na przedsiębiorcy. Na stronie skarżącej spoczywa ciężar wykazania, że dołożyła należytej staranności organizując przewóz i nie miał wpływu na naruszenie prawa przez kierowcę, przy czym brak takiego wpływu musiałby istnieć realnie. Pogląd taki jest powszechnie przyjmowany w orzecznictwie sądów administracyjnych (m.in. w wyrokach NSA z dnia 2 czerwca 2009 r. sygn. akt II GSK 989/08, z dnia 20 października 2010 r. sygn. akt II GSK 936/09, z dnia 27 sierpnia 2009 r. sygn. akt II GSK 4/09, z dnia 2 lutego 2011 r. sygn. akt II GSK 140/10, z dnia 13 października 2009 r. sygn. akt II GSK 93/09, z dnia 17 listopada 2010 r. sygn. akt II GSK 976/09, z dnia 24 lutego 2011 r. sygn. akt II GSK 258/10 oraz z dnia 6 czerwca 2011 r., sygn. akt II GSK 404/10 - wszystkie wyroki dostępne na http//www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Zamierzonego skutku nie mogą odnieść argumenty dotyczące sposobu działania organu w innych wcześniej wniesionych przez skarżącego sprawach, bowiem nie mieszczą się w kontrolowanym postepowaniu.

Podsumowując, Sąd uznał, że w kontrolowanym postępowaniu dokonano prawidłowych ustaleń faktycznych, które stały się podstawą prawidłowego zastosowania przepisów prawa materialnego. Dlatego Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 ppsa.