Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 1424/01
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2004-04-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6092 Melioracje wodne, opłaty melioracyjne
Skarżony organ: Wojewoda

SENTENCJA

Dnia 21 kwietnia 2004 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zygmunt Zgierski, Sędziowie : Sędzia NSA Wojciech Chróścielewski, p.o. SędziegoWSA Arkadiusz Blewązka (spr.), Protokolant asystent sędziego Anna Dębowska, po rozpoznaniu w dniu 21 kwietnia 2004 roku na rozprawie sprawy ze skargi B. B. na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie niedopuszczalności środka odwoławczego w sprawie opłat melioracyjnych 1. uchyla zaskarżone postanowienie Wojewody [...] z dnia [...], Nr [...]; 2. zasądza od Wojewody [...] na rzecz B. B. kwotę 10,00 (dziesięć) złotych z tytułu zwrotu wpisu od skargi.


UZASADNIENIE

Sygn. akt: II SA / Łd 1424 / 01

U Z A S A D N I E N I E

Postanowieniem z dnia [...] , Nr [...] Wojewoda [...] na podstawie art. 134 k.p.a. w związku z art. 129 par. 2 k.p.a. stwierdził niedopuszczalność odwołania wniesionego przez B. B. od decyzji Starosty Powiatu [...] z dnia [...] , Nr [...] w sprawie wymiaru opłaty melioracyjnej, wobec wniesienia tegoż odwołana po terminie.

W uzasadnieniu postanowienia organ II instancji wskazał, iż B. B. decyzję Starosty [...] w sprawie wymiaru opłaty melioracyjnej otrzymała za potwierdzeniem odbioru w dniu 28 marca 2001 roku, zaś odwołanie od tej decyzji zostało przez nią wysłane za pośrednictwem poczty w dniu 26 kwietnia 2001 roku. Mając na uwadze, iż w myśl art. 129 par. 2 k.p.a. odwołanie wnosi się w terminie 14 dni od dnia doręczenia stronie kwestionowanej decyzji, to odwołane wniesione w tej sprawie nie zachowuje tegoż terminu, a zatem uzasadnione jest stwierdzenie jego niedopuszczalności, stosownie do treści art. 134 k.p.a..

W dniu 3 lipca 2001 roku, na powyższe postanowienie B. B. wniosła skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Łodzi. W uzasadnieniu skargi podała, iż od decyzji Starosty Powiatu [...] w sprawie wymiaru opłaty melioracyjnej, którą odebrała w dniu 28 marca 2001 roku, odwołała się telefonicznie już w dniu 29 marca 2001 roku. Z rozmowy, jaką przeprowadziła wówczas z urzędniczką, dowiedziała się o konieczności złożenia odwołania na piśmie. W dniu 2 kwietnia 2001 roku odwołanie takie złożyła za pośrednictwem poczty. W dniu 9 kwietnia 2001 roku, zachowując 14 dniowy termin do wniesienia odwołania wysłała, jako załącznik do złożonego odwołania, kopię aktu notarialnego, na podstawie którego nabyła własność nieruchomości, na której przeprowadzono prace melioracyjne. W następstwie rozmowy telefonicznej z urzędniczką, skarżąca dowiedziała się, iż w Starostwie Powiatowym w P. nie odnaleziono odwołania wysłanego za pośrednictwem poczty w dniu 2 kwietnia 2001 roku. Na prośbę urzędniczki skarżąca ponownie wysłała kopię pisma odwoławczego oraz aktu notarialnego zakupu działki. Przesyłka ta wysłana została za pośrednictwem poczty w dniu 26 kwietnia 2001 roku. \

Do skargi B. B. załączyła trzy potwierdzenia nadania przesyłek poleconych skierowanych do Starostwa Powiatowego w P. : z dnia 2 kwietnia 2001 roku, z dnia 9 kwietnia 2001 roku, oraz z dnia 26 kwietnia 2001 roku.

Ponadto skarżąca podniosła, iż w momencie, gdy kupowała działkę nie była ona obciążona żadnymi zaległościami finansowymi, a rowy melioracyjne znajdowały się już na gruncie. Jako właścicielka owego gruntu nie dawała komukolwiek zezwolenia na prowadzenie robót melioracyjnych. Nie otrzymała również dokumentacji świadczącej o wykonaniu prac melioracyjnych i nie została poinformowana, kto zlecił wykonanie tych robót. Zdaniem skarżącej, jeśli prace melioracyjne rzeczywiście wykonane zostały po dniu nabycia przez nią nieruchomości, to jest to bezprawne dysponowanie gruntem.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie wywodząc tak jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Dodatkowo podniósł, iż z uzyskanych wyjaśnień wynika, że pismo skarżącej złożone w urzędzie pocztowym w K. w dniu 2 kwietnia 2001 roku nie dotarło do Starostwa Powiatowego w P.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Postępowanie w niniejszej sprawie, pomimo wniesienia skargi do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Łodzi, nie zostało przez ten Sąd zakończone przed dniem 1 stycznia 2004 roku, a zatem sprawa ta podlega rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi. (art. 97 par. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi . (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.))

Zgodnie z treścią art. 3 par. l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (w skrócie: p.s.a.) (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), sądy administracyjne sprawują w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej. Analogiczne unormowanie zawiera art. 1 par. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ), który stanowi, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi przez kontrolę działalności administracji publicznej. Oznacza to, iż sąd bada legalność zaskarżonych decyzji, postanowień bądź aktów pod kątem ich zgodności z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.

Stosownie do unormowania zawartego w art. 145 ust. 1 p.s.a., sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie

1. uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi:

a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,

b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,

c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Otóż w niniejszej sprawie mamy do czynienia z takim naruszeniem przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik postępowania toczonego przed organem administracji. Stosownie bowiem do treści przepisu art. 57 par. 5 k.p.a. – w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonego postanowienia – termin do dokonania określonej czynności w postępowaniu administracyjnym jest zachowany gdy przed jego upływem nadano pismo w polskiej placówce pocztowej albo złożono w polskim urzędzie konsularnym. Natomiast stosownie do niekwestionowanego stanowiska prezentowanego w orzecznictwie dowodem nadania przesyłki poleconej w urzędzie pocztowym jest okazanie poświadczenia nadania przesyłki przez urząd pocztowy.(vide: wyrok NSA z dnia 13 kwietnia 2000 roku w sprawie I SA/Wr 2019/99, LEX Nr 40689).

W niniejszej sprawie skarżąca legitymuje się dowodem nadania w urzędzie pocztowym przesyłki poleconej, z zachowaniem przewidzianego przez prawo terminu. Przesyłka ta jednak nie dociera do organu. Następnie, nawiązując do tej przesyłki, skarżąca – nadal zachowując 14 dniowy termin do wniesienia odwołania – kieruje do organu kolejne pismo, które do organu dociera. Skarżąca dysponuje dowodem nadania tego pisma jako przesyłki poleconej w urzędzie pocztowym. Wreszcie skarżąca kieruje trzecie pismo, które organ uważa za właściwe odwołanie i uznaje, że zostało ono wniesione po zakreślonym przez prawo terminie.

Powyższe przybliżenie korespondencji kierowanej przez skarżącą do organu jednoznacznie wskazuje, iż organ błędnie uznał, iż skoro pismo z dnia 2 kwietnia 2001 roku fizycznie nie wpłynęło do organu, to nie może być traktowane jako odwołanie. Ustawodawca natomiast w przywołanym powyżej przepisie nie wymaga dla zachowania terminu jedynie wniesienia pisma do organu, lecz rozszerza katalog instytucji, do których można wnieść pismo zachowując termin, między innymi na urzędy pocztowe. Tym samym, to niewpłynięcie pisma do organu, lecz złożenie go jako przesyłki poleconej w urzędzie pocztowym przesądza o zachowaniu terminu. Skutki ewentualnego niedotarcia przesyłki do organu, po jej złożeniu w urzędzie pocztowym nie mogą obciążać strony będącej nadawcą. Już chociażby z tego powodu zaskarżone postanowienie nie mogło się ostać w obrocie prawnym.

W niniejszej sprawie skarżąca legitymowała się trzema dowodami nadania przesyłek poleconych w urzędzie pocztowym, z których dwie doręczono adresatowi. Obowiązkiem organu było zatem wyjaśnienie przyczyn, które zdecydowały o niedoręczeniu jednej przesyłki. Obowiązek wszechstronnego wyjaśnienia sprawy (art. 7, 77 i 80 k.p.a.) z całą pewnością został jaskrawo naruszony przez to, iż organ poprzestał na konstatacji, że przesyłka z dnia 2 kwietnia 2001 roku nie dotarła do niego. Co więcej przesyłka z dnia 9 kwietnia 2004 roku – będąc złożoną z zachowaniem terminu – pomimo tego, iż swą treścią wyraźnie nawiązywała do wcześniejszej przesyłki nie dała organowi asumptu do ustalenia jaki jest rzeczywisty zamiar strony kierującej pismo do organu. Wszak odwołanie nie wymaga szczegółowego uzasadnienia. Wystarczy, jeżeli z odwołania wynika, że strona nie jest zadowolona z wydanej decyzji czy postanowienia (art. 128 k.p.a.). Również w tym zakresie organowi można zarzucić naruszenie uregulowań postępowania mające wpływ na wydane postanowienie.

Jeszcze jedno uchybienie wydanego postanowienia wypada podnieść, otóż organ postanowił "stwierdzić niedopuszczalność odwołania (...) jako wniesionego po terminie" Zgodnie natomiast z ugruntowanym stanowiskiem orzecznictwa administracyjnego przepis art. 134 k.p.a. rozróżnia pomiędzy niedopuszczalnością odwołania, a uchybieniem terminu do wniesienia odwołania. Są to dwie odrębne instytucje procesowe, a zatem wniesienie odwołania po terminie nie oznacza jego niedopuszczalności (vide: wyrok NSA z dnia 5 września 2001 roku, w sprawie I SA 566/01, LEX Nr 75506) Organ natomiast – jak się wydaje – obie te instytucje w zaskarżonym postanowieniu utożsamił.

Z przytoczonych powyżej względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie przepisu art. 145 par. 1 pkt 1 "c" p.s.a. uchylił zaskarżone postanowienie.

O zasądzeniu na rzecz strony skarżącej kwoty z tytułu wpisu od skargi orzeczono na podstawie art. 97 par. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) w związku z art. 55 par. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 roku o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm.)

Z uwagi na brak przymiotu wykonalności zaskarżonego postanowienia Sąd uznał wydanie rozstrzygnięcia w trybie art. 152 wskazanej powyżej ustawy za bezprzedmiotowe