Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt IV SA/Gl 348/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2016-10-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 16
journal: Dz.U. 2015 poz 2058
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Tadeusz Michalik (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Beata Kozicka Sędzia WSA Teresa Kurcyusz - Furmanik Protokolant Monika Rał po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 września 2016 r. sprawy ze skargi T. J. na decyzję [...] Przedsiębiorstwa Komunalnego sp. z o.o. w S. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie informacji publicznej oddala skargę.


UZASADNIENIE

W dniu 22 stycznia 2016 r. do A Sp. z o.o. w S. (zwane dalej A sp. z o.o.) wpłynął wniosek T.J. o udostępnienie informacji publicznej w postaci treści umowy o pracę oraz wszystkich umów cywilnoprawnych zawartych pomiędzy tą spółką z M.B. i Ł. G., w szczególności przekazanie wnioskodawcy kopii tych umów, faktur oraz rachunków za pracę i usługi za okres od 2 listopada 2015 r. do 20 stycznia 2016 r. oraz wskazanie zakresu obowiązków tych osób. Podniósł, że treść umów cywilnoprawnych dotyczących majątku publicznego oraz wydatkowania środków publicznych na wynagrodzenie stanowi informację publiczną. Wniósł o przesłanie dokumentacji na adres korespondencyjny lub adres poczty elektronicznej.

Organ w piśmie z dnia 3 lutego 2016 r. poinformował wnioskodawcę o zakresie obowiązków M.B. i Ł.G. oraz wskazał, że od 2 listopada 2015 r. do 20 stycznia 2016 r. nie świadczyli żadnych usług na podstawie umów cywilnoprawnych.

Organ decyzją z dnia [...] r. nr [...] wydaną na podstawie art. 104 K.p.a. oraz art. 16 w zw. z art. 5 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2015 , poz. 2058, zwaną dalej: u.d.i.p.) orzekł odmówić udostępnienia informacji publicznej wskazanej we wniosku w zakresie wysokości wynagrodzenia w/w osób od 1 listopada 2015 r. do 20 stycznia 2016 r. oraz przekazania kopii umów o pracę.

W uzasadnieniu organ wskazał, że zgodnie z art. 61 ust. 2 Konstytucji RP ograniczenie prawa do informacji może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa. W świetle przepisów u.d.i.p. ograniczenie takie przewiduje art. 5 ust. 2, który stanowi, że prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. W przedmiotowej sprawie takie ograniczenie występuje, gdyż M. B. i Ł.G. nie są osobami publicznymi i podanie wysokości ich wynagrodzenia w sposób ewidentny narusza ich prywatność. Osoby te nie są zobowiązane do składania i upubliczniania swoich oświadczeń majątkowych. Wysokość ich wynagrodzenia, w związku z faktem, iż nie zajmują stanowisk publicznych nie stanowi informacji publicznej, która powinna być udostępniona. Ponadto umowy o pracę zawierają dane stanowiące prywatność tych osób (np. miejsce zamieszkania) i dlatego również nie zostaną ujawnione.

T.J. złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy (zatytułowany błędnie odwołanie) do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C., które przekazało je do A Sp. z o.o. w S.

W jego treści zarzucił naruszenie:

- art. 5 ust. 2 u.d.i.p., poprzez błędną wykładnię tego przepisu polegającą na uznaniu, iż ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicy przedsiębiorcy nie jest możliwe udostępnienie żądanej informacji, podczas gdy w rzeczywistości ujawnienie wynagrodzenia zasadniczego nie stanowi ograniczenia prawa do prywatności i winno zostać udostępnione;

- art. 1 ust. 1 u.d.i.p. poprzez nieudzielenie informacji publicznej, pomimo braku zaistnienia ku temu prawnych przesłanek, a w szczególności w sytuacji w której istnieją liczne orzeczenia sądowe wprost wskazujące, iż informacje na temat majątku publicznego i sposobu jego zagospodarowania, w tym umowy cywilnoprawne zawierane przez podmioty publiczne, winny zostać udostępnione w trybie i na zasadach określonych w ustawie;

- art. 107 K.p.a. poprzez wydanie decyzji wewnętrznie sprzecznej, a konkretnie odwołaniu się w jej uzasadnieniu do argumentów całkowicie zaprzeczających rozstrzygnięciu, a tym samym uniemożliwienie stronie zapoznania się z motywami przemawiającymi za wydaniem decyzji odmawiającej udostępnienia informacji publicznej, a następnie ewentualnej polemiki z wydaną decyzją;

- art. 5 ust. 3 u.d.i.p. poprzez ograniczenie stronie dostępu do informacji publicznej, dotyczącej osób wykonujących zadania publiczne i związanej bezpośrednio z wykonywaniem przez te osoby funkcji publicznych.

Wnioskodawca podniósł, że w wyroku NSA z dnia 18 lutego 2015 r. sygn. akt I OSK 796/14 stwierdzono, że informacją publiczną jest informacja o wydatkach podmiotu publicznego na wynagrodzenia pracowników. Podano także, że można żądać szczegółowych danych dotyczących wydatkowania środków publicznych na wynagrodzenia konkretnej grupy pracowników zatrudnionych na określonym stanowisku, a także pracownika, który jako jedyny zajmuje określone stanowisko w ramach struktury organizacyjnej podmiotu publicznego. Bez znaczenia dla uznania takich danych za informację publiczną jest okoliczność, czy dotyczą one pracownika zatrudnionego na stanowisku pomocniczym związanym jedynie z obsługą urzędu, czy osoby pełniącej funkcję publiczną oraz wówczas, gdy żądana informacja pozostaje w związku z pełnieniem tej funkcji. Wnioskodawca zacytował także inne orzeczenia na poparcie swojego stanowiska. Ponadto podał, że za osobę pełniącą funkcję publiczną należy uznać osobę, która pełni funkcję w organach władzy publicznej lub też w strukturach osób prawnych i jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej, jeżeli funkcja ta ma związek z dysponowaniem majątkiem państwowym lub samorządowym albo zarządzaniem sprawami związanymi z wykonywaniem swoich zadań przez władze publiczne, a także inne podmioty, które tę władzę realizują lub gospodarują mieniem komunalnym, lub majątkiem Skarbu Państwa. Konkludując stwierdził, że pojęcie funkcjonariusza publicznego na gruncie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej powinno być rozumiane w sposób szeroki.

A Sp. z o.o. decyzją z dnia [...] r. nr [...] wydaną na podstawie art. 127 § 3 K.p.a. oraz art. 17 w zw. z art. 5 u.d.i.p. utrzymało w mocy decyzję z [...] r .

Organ wskazał, że nie zachodzą przesłanki pozwalające na udzielenie informacji w zakresie określonym we wniosku. Ponadto w rozstrzygnięciu z dnia [...] r. nie stwierdzono naruszenia przepisów zarówno prawa materialnego jak i prawa procesowego zarzucanych przez wnioskodawcę oraz dokonano właściwej analizy zarówno przepisów prawa materialnego stwierdzając, iż wysokość wynagrodzenia osób fizycznych nie będących osobami publicznymi nie podlega ujawnieniu w trybie u.d.i.p. Dane te podlegają ochronie ze względu na prywatność tych osób i nie mogą one być ujawniane. W ocenie organu odwoławczego zakwestionowana decyzja zawiera w swojej treści zarówno odniesienie się do warunków formalnych jak i merytorycznych złożonego wniosku, określa przyczyny odmowy wnioskowanych danych oraz zawiera podstawy prawne.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach T.J. powtórzył zawarte w odwołaniu zarzuty naruszenia prawa materialnego: art. 5 ust. 2, art. 5 ust. 3 i art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Dodatkowo zarzucił naruszenie przepisów postępowania:

- art. 24 § 1 pkt 5 K.p.a. w zw. z art. 15 K.p.a. poprzez wydanie zaskarżonej decyzji przez R.K. i B.S., mimo iż te same osoby wydały decyzję z dnia [...] r., tym samym strona pozbawiona została prawa do II instancyjnego postępowania administracyjnego, jak i możliwości merytorycznego rozpatrzenia odwołania od decyzji, co z kolei stanowi podstawę do wznowienia postępowania na zasadzie art. 145 § 1 punkt 3 K.p.a.

- art. 107 § 1 i 3 K.p.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. w zw. z 15 K.p.a. poprzez sformułowanie uzasadnienia zaskarżonej decyzji w sposób niepełny i sprzeczny z zasadami logiki, z zaniechaniem odniesienia się do podstawowych okoliczności sprawy i precyzyjnego wyjaśnienia przesłanek, którymi organ kierował się przy wydawaniu decyzji, a w szczególności polegającym na utrzymaniu w mocy decyzji wewnętrznie sprzecznej, a konkretnie takiej w której argumenty przywołane w uzasadnieniu całkowicie zaprzeczają rozstrzygnięciu, a w konsekwencji uniemożliwieniu stronie zapoznania się z motywami przemawiającymi za wydaniem decyzji odmawiającej udostępnienia informacji publicznej, a następnie ewentualnej polemiki z wydaną decyzją;

- wydanie decyzji pozbawionej merytorycznego uzasadnienia, w jakikolwiek — choćby skrótowy - sposób odwołującej się do zarzutów skarżącego, a tym samym pozbawienie strony prawa do instancji odwoławczej;

- wydanie decyzji bez powołania podstawy prawnej, podczas gdy zgodnie z art. 107 § 1 K.p.a. powołanie podstawy prawnej stanowi niezbędny element decyzji administracyjnej.

W uzasadnieniu strona skarżąca odwołała się do szeregu orzeczeń sądów administracyjnych na potwierdzenie swoich zarzutów. Skarżący powtórzył, że informację publiczną stanowią wynagrodzenia pracowników, zatrudnionych w administracji publicznej, gdyż dotyczą wydatków podmiotu publicznego. Wobec tego można domagać się szczegółowych danych dotyczących wydatkowania środków publicznych na wynagrodzenia konkretnej grupy pracowników, w tym pracownika, który jako jedyny zajmuje odkreślone stanowisko. Wskazał, że jeżeli osoba zatrudniona na podstawie umowy o pracę nie jest funkcjonariuszem publicznym lub osobą pełniącą funkcję publiczną w rozumieniu przepisu art. 115 § 13 i 19 K.k., to nie znajduje zastosowania art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. e u.d.i.p. Skarżący odwołał się do wyroku NSA z dnia 18 lutego 2015 r. o sygnaturze I OSK 796/14, gdzie wskazano iż ujawnienie wynagrodzenia zasadniczego stanowi informację publiczną. Powtórzył, że za osobę pełniącą funkcję publiczną lub mającą związek z pełnieniem takiej funkcji należy uznać każdego, kto pełni funkcję w organach władzy publicznej lub też w strukturach osób prawnych i jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej, jeśli funkcja ta ma związek z dysponowaniem majątkiem państwowym lub samorządowym albo zarządzaniem sprawami związanymi z wykonywaniem swoich zadań przez władze publiczne, a także inne podmioty, które tę władzę realizują lub gospodarują mieniem komunalnym, lub majątkiem Skarbu Państwa.

Skarżący stwierdził, że odwołanie od decyzji organu I instancji rozpatrywał ten sam organ, czyli A sp. z o.o. w S. oraz decyzje w sprawie wydały te same osoby. Zdaniem skarżącego stanowi to istotne naruszenie prawa, dające podstawę do wzruszenia decyzji ostatecznej. Jednocześnie organ w żaden sposób nie odniósł się do zarzutów podniesionych w odwołaniu i decyzja nie zawiera uzasadnienia prawnego i faktycznego. Nadto w zaskarżonej decyzji nie została podana podstawa prawna orzeczenia.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację. Wskazał, że ujawnienie wysokości wynagrodzenia pracownika bez jego zgody może stanowić naruszenie dobra osobistego, a udostępnienie umów o pracę byłoby równoznaczne z ujawnieniem danych osobowych M.B. i Ł. G. Zdaniem organu ustawa o dostępie do informacji publicznej nie zawiera definicji funkcjonariusza publicznego, jednak Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 20 marca 2006 r. sygn. akt K 17/15 podał, że sprawowanie funkcji publicznej wiąże się z realizacją określonych zadań w ramach struktury władzy publicznej, co oznacza wyłączenie z tego pojęcia osób pełniących czynności usługowe lub pomocnicze, których działania nie mają wpływu na sytuację prawną innych osób. Jednocześnie pracownicy gminnych jednostek organizacyjnych nie muszą składać oświadczeń majątkowych. Ponadto zarzut naruszenia art. 24 § 1 pkt 5 K.p.a. jest nieuzasadniony, gdyż nie istnieje możliwość wydania decyzji w innym składzie biorąc pod uwagę liczbę członków zarządu spółki.

Skarżący w piśmie z dnia 23 maja 2016 r. wskazał, że jedynie bezprawne naruszenie cudzych dóbr osobistych jest zabronione i w niniejszej sprawie obowiązkiem ustawowym pracodawcy jest ujawnienie wnioskowanych danych. Podniósł, że osoba pełniąca funkcje doradcze i utrzymująca z tego tytułu wynagrodzenie powinna wiedzieć, że prawo do informacji przeważa nad prawem do prywatności.

Uczestnik postępowania w piśmie z dnia 18 lipca 2016 r. podał, że informacja o wynagrodzeniu osób zawierających umowę o pracę z podmiotem gospodarującym środkami publicznymi stanowi informację publiczną. Ponadto zaskarżona decyzja nie spełnia wymogów z art. 107 K.p.a.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

W punkcie wyjścia należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2014 r., poz. 1647 ze zm.) Sąd ten sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym § 2 wspomnianego przepisu stanowi, iż kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z brzmienia art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., zwanej dalej P.p.s.a.) wynika natomiast, że w przypadku, gdy Sąd stwierdzi, bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Cytowana regulacja prawna nie pozostawia zatem wątpliwości co do tego, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy.

Sąd związany jest normą prawną odzwierciedlającą wolę ustawodawcy, wyrażoną w treści odpowiedniego przepisu prawa. Przy tym z mocy art. 134 § 1 cytowanej ustawy tejże kontroli legalności dokonuje także z urzędu, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.

Sąd dokonując na podstawie tych przepisów oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji stwierdził, iż przy jej wydaniu nie naruszono przepisów prawa materialnego, jak również przepisów postępowania administracyjnego i to w sposób, który mógłby mieć istotny wpływ na jej wynik.

Prawo do informacji publicznej zostało określone w art. 61 Konstytucji RP oraz w art. 2 ust. 1 u.d.i.p. Stosownie do art. 61 ust. 1 Konstytucji RP obywatel ma prawo do uzyskania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Natomiast zgodnie z art. 2 ust. 1 u.d.i.p. każdemu przysługuje, z zastrzeżeniem art. 5, prawo dostępu do informacji publicznej.

Pojęcie informacji publicznej ustawodawca określił w art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p. W ich świetle informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 u.d.i.p.

Wobec powyższego informacją publiczną będzie każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa.

Zdaniem Sądu poza sporem pozostaje, że A sp. z o.o. w S. jest zobowiązane do udostępnienia informacji publicznej. Skarżący w dniu 22 stycznia 2016 r. złożył wniosek o udostępnienie informacji publicznej w zakresie treści umów o pracę, a także wszystkich innych umów cywilnoprawnych zawartych pomiędzy spółką a M.B. i Ł.G. poprzez przekazanie kopii tych umów, faktur, rachunków za ich usługi lub prace wykonane za okres od 2 listopada 2015 r. do 20 stycznia 2016 r. oraz wskazanie zakresu ich obowiązków.

Organ częściowo uwzględnił wniosek, informując wnioskodawcę w piśmie z dnia 3 lutego 2016 r. o zakresie obowiązków pracowniczych wskazanych osób oraz o braku świadczenia przez nie jakichkolwiek usług na podstawie umów cywilnoprawnych w powyższym okresie. Natomiast organ zaskarżoną decyzją z [...] r. utrzymał w mocy decyzję z [...] r. dotyczącą odmowy udostępnienia informacji w postaci wysokości nagrodzenia tych osób oraz przekazania kopii umów o pracę.

W niniejszej sprawie spór dotyczy tego, czy ograniczenie określone w art. 5 ust. 2 u.d.i.p. dotyczy kwestii udostępnienia umów o pracę.

Nie sposób jednak w tym miejscu nie wskazać, ze organ w orzekł w swojej decyzji o odmowie udostępnienia umowy o pracę oraz odmówił podania wynagrodzenia pracowników, gdy tymczasem z petitum wniosku skarżącego wynika wprost i wyraźnie, że wnioskodawca domagał się jedynie udostępnienia kopii umów o pracę wymienionych we wniosku osób, a nie podania wysokości środków publicznych przeznaczonych na wynagrodzenia tych pracowników w spółce komunalnej.

Tym samym – w opinii Sądu - w tym zakresie (przedmiotowym) orzeczenie organu (i zawarte w nim rozważania dotyczące tej kwestii) wykraczało poza zakres pytania postawionego we wniosku o udostępnienie informacji publicznej.

Dalej należy wskazać, iż dostęp do informacji publicznej nie ma charakteru absolutnego i może podlegać ograniczeniom, o czym świadczy treść art. 61 ust. 3 Konstytucji RP. Zgodnie z nim ograniczenie prawa do uzyskania informacji wskazanych w ust. 1 i 2 może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku prawnego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa. Ponadto stosownie do art. 31 ust. 3 Konstytucji RP ograniczenia w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw mogą być ustanowione tylko w ustawie i tylko wtedy, gdy są konieczne w demokratycznym państwie dla jego bezpieczeństwa lub porządku prawnego bądź też dla ochrony środowiska, zdrowia i moralności publicznej albo wolności i praw innych osób.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 u.d.i.p. prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych. Ponadto w myśl art. 5 ust. 2 prawo to podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa.

Zdaniem Sadu należy mieć na względzie ograniczenia dostępu do informacji publicznej wynikające z art. 5 ust. 2 u.d.i.p. Wobec tego obowiązkiem dysponenta informacji publicznej jest jedynie ustalenie, które osoby z kręgu objętego wnioskiem pełnią funkcje publiczne. U.d.i.p. nie zawiera definicji osoby pełniącej funkcję publiczną. W ocenie Sądu za taką osobę należy uznać osobę piastującą funkcję związaną z dysponowaniem majątkiem państwowym lub samorządowym albo zarządzaniem sprawami związanymi z wykonywaniem swych zadań przez władze publiczne, a także inne podmioty, które tę władzę realizują lub gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Takie osoby posiadają pewien zakres uprawnień pozwalających na kształtowanie treści wykonywanych zadań w sferze publicznej. Potwierdza to stanowisko wyrażone w orzecznictwie sądów administracyjnych, zgodnie z którym, jako cechę wyróżniającą osobę pełniącą funkcję publiczną przyjmuje się posiadanie określonego zakresu uprawnień pozwalających na kształtowanie treści wykonywanych zadań w sferze publicznej (por. wyrok WSA w Gliwicach z 13 lipca 2016 r. sygn. akt IV SA/Gl 390/16). Orzecznictwo sądów administracyjnych opowiada się za szeroką wykładnią pojęcia osoby pełniącej funkcję publiczną i nie ogranicza się tylko do funkcjonariuszy publicznych, lecz obejmuje każdą osobę mającą związek z realizacją zadań publicznych. Związek z pełnieniem funkcji publicznych, to związek wyrażający się w realnym i skonkretyzowanym, a nie jedynie hipotetycznym wpływie na procesy decyzyjne dotyczące sytuacji prawnej innych podmiotów.

W przypadku ustalenia osób pełniących funkcję publiczną informacja o tych osobach podlega udostępnieniu w ramach prawa do informacji publicznej, natomiast w przypadku pozostałych pracowników wykonujących funkcje pomocnicze taka informacja podlega ograniczeniu poprzez odmowę udzielenia informacji z powodu ochrony ich prywatności, o ile nie zrezygnowały z przysługującego im prawa ochronnego. Jak już wspomniano, zadaniem dysponenta informacji publicznej, do którego wpłynął wniosek będzie ustalenie, czy taka osoba pełni funkcję publiczną.

W piśmie organu z dnia 3 lutego 2016 r. poinformowano wnioskodawcę o zakresie obowiązków pracowniczych M.B. (specjalisty – doradcy zarządu) i Ł.G. (inspektora do spraw edukacji, promocji i informacji), który zdaniem Sądu nie pozwala na uznanie, że pełnią oni funkcję publiczną. M.B. głównie pełni funkcje doradcze, pomocnicze i informacyjne wobec członków zarządu spółki, a zakres jego obowiązków nie upoważnia do składania oświadczeń woli w imieniu spółki. Ponadto Ł.G. jest pracownikiem wykonującym czynności biurowo-usługowe. Nałożono na nich obowiązek uzgadniania z bezpośrednim przełożonym oficjalnego stanowiska we wszystkich sprawach dotyczących podejmowanych działań w ramach zakresu obowiązków.

W ocenie Sądu zakres obowiązków pracowników nie wskazuje, aby pełnili funkcję publiczną w spółce, nie posiadają bowiem kompetencji decyzyjnych, a ponadto brak w aktach sprawy oświadczeń o zrzeczeniu się przysługującego im prawa do ochrony prywatności. Słusznie więc organ uznał brak podstaw do przekazania wnioskodawcy informacji w postaci kopii umów o pracę, gdyż te osoby te nie pełnią funkcji publicznych. Ponadto umowy o pracę są dokumentami pracowniczymi z akt osobowych. Pracodawca jest zobowiązany prowadzić dokumentację w sprawach związanych ze stosunkiem pracy oraz akta osobowe pracowników i naruszenie powyższych obowiązków przez pracodawcę otwiera zainteresowanemu drogę dla dochodzenia roszczeń przed sądem pracy (por. post. SN z dnia 16 marca 2000 r., sygn. akt I PKN 672/99; publ. OSNP 2001/15/490).

Z drugiej jednak strony – co jest bezsporne w sprawie - nie sposób nie zauważyć, że środki na wynagrodzenia osób zatrudnionych w spółce komunalnej wydatkowane są ze środków publicznych. Stąd też w opinii Sądu pytanie dotyczące wydatkowania środków publicznych przez spółkę komunalną rzeczywiście stanowią informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust 1 u.d.i.p. Jednakże w niniejszej sprawie z uwagi na sposób sformułowania pytania przez stronę skarżącą, która domagała się kopii umowy o pracę, a nie domagała się informacji o wysokości środków publicznych wydawanych na wynagrodzenia pracowników zatrudnionych w przedmiotowej spółce na stanowiskach specjalisty – doradcy zarządu i inspektora do spraw edukacji, promocji i informacji, brak jest powodów do snucia dalszych rozważań w tym zakresie. Na marginesie można tu tylko wskazać, że Sąd, podobnie jak strona skarżąca podziela pogląd zaprezentowany we wspomnianym już wyżej wyroku NSA z dnia 18 lutego 2015 r., sygn. akt I OSK 796/14.

Odnośnie zarzutu naruszenia art. 24 § 1 pkt 5 w zw. z art. 15 K.p.a. trzeba podnieść, że zgodnie z art. 17 ust. 1 u.d.i.p. do rozstrzygnięć podmiotów obowiązanych do udostępnienia informacji, niebędących organami władzy publicznej, o odmowie udostępnienia informacji oraz o umorzeniu postępowania o udostępnienie informacji przepisy art. 16 stosuje się odpowiednio. Ponadto w myśl. art. 17 ust. 2 u.d.i.p. wnioskodawca może wystąpić do podmiotu, o którym mowa w ust. 1, o ponowne rozpatrzenie sprawy i do wniosku stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące odwołania. A sp. z o.o. w S. nie jest organem władzy publicznej, wobec tego od decyzji wydanej przez ten podmiot na podstawie art. 17 w zw. z art. 16 u.d.i.p. przysługuje wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy, podlegający rozpoznaniu przez ten sam podmiot, który ją wydał. Skoro ustawodawca w ten sposób ukształtował te przepisy prawne, to w przypadku ich prawidłowego zastosowania nie można twierdzić o naruszeniu prawa w rozumieniu art. 24 § 1 pkt 5 K.p.a. w zw. z art. 15 K.p.a.

Zdaniem Sądu ustalenia organu stanowiące podstawę wydania zaskarżonej decyzji, zostały dokonane w oparciu o prawidłową ocenę wniosku skarżącego. Ponadto, na podstawie trafnych ustaleń, organ zastosował prawidłową wykładnię cytowanych wyżej przepisów u.d.i.p. i zasadnie utrzymał w mocy swoją decyzję.

Organ nie dopuścił się zarzucanych w skardze naruszeń przepisów postępowania i prawa materialnego w sposób, który miał istotny wpływ na wynik postępowania. W tej sytuacji skarga podlega oddaleniu zgodnie z art. 151 P.p.s.a.