Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt IV SA/Gl 251/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2010-01-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6149 Inne o symbolu podstawowym 614
Hasła tematyczne: Zatrudnienie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. a
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: par. 50
journal: Dz.U. 2006 nr 31 poz 216
law: ROZPORZĄDZENIE MINISTRA EDUKACJI I NAUKI z dnia 3 lutego 2006 r. w sprawie uzyskiwania i uzupełniania przez osoby dorosłe wiedzy  ogólnej, umiejętności i kwalifikacji zawodowych w formach pozaszkolnych
article: par. 10 ust. 5,  ust. 2 pkt 2
journal: Dz.U. 2002 nr 113 poz 988
law: Rozporządzenie Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 1 lipca 2002 r. w sprawie praktycznej nauki zawodu.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Szczepan Prax (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Beata Kalaga-Gajewska Sędzia WSA Teresa Kurcyusz-Furmanik Protokolant st. sekr. sąd. Agnieszka Wita-Łyskawa po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 stycznia 2010 r. sprawy ze skargi S. L., D. T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie dofinansowania kosztów kształcenia młodocianego pracownika uchyla zaskarżoną decyzję


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] r. Dyrektor [...] Zarządu Edukacji w P. odmówił przyznania pracodawcy : Firma A w K., dofinansowania kosztów kształcenia młodocianego pracownika D. K. W podstawie decyzji powołano art. 70 b ust. 1, 6 i 7 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty ( j.t. Dz. U. Nr 256 z 2004 r., poz. 257, ze zm.), § 10 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 1 lipca 2002 r. w sprawie praktycznej nauki zawodu ( Dz. U. Nr 113, poz. 988, ze zm.) oraz rozporządzenie Ministra Edukacji Narodowej z dnia 26 czerwca 2007 r. w sprawie klasyfikacji zawodów szkolnictwa zawodowego ( Dz. U. Nr 124, poz. 860).

Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie organ administracji publicznej ustalił, że pracodawca zawarł z D.K. umowę o pracę w celu przygotowania zawodowego realizowanego w formie nauki zawodu [...]. Umowa została zawarta na okres od [...]r. do [...] r., a instruktorem praktycznej nauki zawodu miał być S.L. – pracodawca. Zgodnie z art. 70 b ust. 1 pkt 1 ustawy o systemie oświaty dofinansowanie kosztów kształcenia młodocianego pracownika uzależnione jest m.in. od posiadania przez osobę prowadzącą to kształcenie kwalifikacji wymaganych do prowadzenia przygotowania zawodowego młodocianych. W niniejszej sprawie warunek ten nie został spełniony. Mianowicie instruktor nauki zawodu uzyskał w [...] r. tytuł zawodowy [...]. Nie jest to zawód pokrewny do zawodu [...].

Stosownie do § 10 rozporządzenia w sprawie praktycznej nauki zawodu instruktorzy nie mający tytułu mistrza, a posiadający świadectwo technikum kształcącego w innym zawodzie niż ten, którego będą nauczać, winni posiadać co najmniej sześcioletni staż pracy w zawodzie nabyty po uzyskaniu tytułu zawodowego. Jak wynika z zaświadczenia o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej pracodawca rozpoczął działalność w dniu [...] r. Obejmuje ona m.in. produkcję wyrobów [...] i zakładanie [...]. W tej sytuacji instruktor praktycznej nauki zawodu nabył kwalifikacje do jej prowadzenia dopiero w trakcie trwania tej nauki, podczas gdy muszą one istnieć już w chwili rozpoczęcia nauki.

W odwołaniu pracodawca zakwestionował powyższą decyzję. Powołał się m.in. na posiadanie przez S. L. świadectwa [...] w zakresie [...] z dnia [...] r., którego odpis był dołączony do wniosku, oraz na 8 – letni staż pracy potwierdzony wpisem do ewidencji działalności gospodarczej z [...] r. Odpis zaświadczenia o tym wpisie dołączono do odwołania.

Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. w trybie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa utrzymało w mocy decyzję I instancji, potwierdzając, że w świetle § 10 ust. 5 rozporządzenia w sprawie praktycznej nauki zawodu, S. L. powinien był posiadać 6 – letni staż pracy, gdyż posiadany przez niego tytuł zawodowy [...] nie jest pokrewny do zawodu [...]. Skoro zaś tytuł zawodowy nabył w [...] r. to w chwili podpisania umowy w [...] r. nie spełniał warunku 6 – letniego stażu w zawodzie.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego S. L. i D.T. nie zgodzili się z treścią zaskarżonej decyzji uważając, że nie odpowiada ona warunkom z art. 70 b ustawy o systemie oświaty i rozporządzenia w sprawie praktycznej nauki zawodu. Powołali się przy tym na fakt uzyskania omawianego dofinansowania we wcześniejszych okresach.

Odpowiadając na skargę organ odwoławczy postulował jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje :

Zaskarżona decyzja nie może się ostać, bowiem zapadła z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. Dotyczy ona dofinansowania pracodawcy kosztów kształcenia młodocianego pracownika z tytułu nauki zawodu. Okoliczności faktyczne sprawy są zasadniczo jasne i bezsporne.

Nie było też wątpliwości co do tego, w oparciu o które przepisy winna być ona rozstrzygnięta. Problem w istocie dotyczy właściwej interpretacji § 10 ust. 5 rozporządzenia z dnia 1 lipca 2002 r. w sprawie praktycznej nauki zawodu, skoro instruktor praktycznej nauki zawodu bezspornie mógł się jedynie kwalifikować do osób wymienionych w ust. 2 pkt 2 tego paragrafu, a jednocześnie nie posiadał tytułu mistrza w zawodzie. § 10 ust. 5 reguluje właśnie wymogi kwalifikacyjne przewidziane dla instruktorów nie mających tytułu mistrza w zawodzie. Poszczególne cztery punkty tego ustępu różnią się w pierwszej kolejności rodzajem wymaganego wykształcenia. Z tego punktu widzenia w niniejszym przypadku można się już ograniczyć do punktu pierwszego i trzeciego, gdyż tylko one dotyczą technikum, a więc tego rodzaju szkoły, jaką ukończył L. L. Normy prawne zawarte w tych punktach rzeczywiście wymagają gruntowniejszej interpretacji, bowiem, mimo wydania rozporządzenia przez resort oświatowy, sformułowania użyte w tych punktach nie są wystarczająco jasne. I tak w punkcie 1 wymienia się technikum bez żadnego określenia jego rodzaju, co mogłoby sugerować wniosek, wysnuty zresztą w odwołaniu, że chodzi o jakiekolwiek technikum. Dopiero uwzględnienie treści punktu 5, w którym mowa o technikum kształcącym w innym zawodzie, niż ten którego instruktor będzie nauczać, pozwala na przyjęcie jedynie logicznego wniosku, iż w punkcie 1 chodzi o technikum kształcące w zawodzie, którego instruktor będzie nauczać, a przynajmniej w zawodzie do niego pokrewnym. Trafnie w tym zakresie stwierdziły organy administracyjne, że ukończone przez S. L. technikum w zawodzie [...], w świetle rozporządzenia o klasyfikacji szkolnictwa zawodowego ( Dz. U. Nr 124 z 2007 r., poz. 860), czy też rozporządzenia w sprawie klasyfikacji zawodów i specjalności dla potrzeb rynku pracy... ( Dz. U. Nr 256 z 2004 r. poz. 2644, ze zm.), nie spełnia warunku owego punktu 1.

Oceniając zatem stan faktyczny sprawy w kontekście § 10 ust. 5 pkt 3 cytowanego rozporządzenia o praktycznej nauce zawodu należy zauważyć, że – podobnie jak pozostałe punkty – przewiduje on trzy kryteria, których łączne spełnienie uprawnia do wykonywania funkcji instruktora zawodu. Pierwsze z nich dotyczy wykształcenia ponadgimnazjalnego. Drugim kryterium jest posiadanie tytułu zawodowego – robotnika wykwalifikowanego lub równorzędnego w zawodzie, którego instruktor ma nauczać. Ostatnim kryterium jest sześcioletni staż pracy w tym zawodzie nabyty po uzyskaniu powyższego tytułu zawodowego. Wadliwość zaskarżonej decyzji wynika właśnie z błędnej interpretacji omawianego przepisu i pomieszania wskazanych kryteriów. Mianowicie organ odwoławczy tytuł zawodowy instruktora powiązał z ukończoną przez niego szkołą, gdy tymczasem chodzi o tytuł w zawodzie, który ma być nauczany. W przypadku technikum kształcącego w innym zawodzie absolwent co prawda uzyskuje tytuł zawodowy technika, ale nie jest to ten tytuł, o jaki chodzi w cyt. przepisie. Wyraźniej to rozróżnienie uwidacznia się w przypadku absolwenta liceum ogólnokształcącego, który nie uzyskuje żadnego tytułu zawodowego, a jednak może być instruktorem, jeżeli spełni pozostałe dwa wymogi. Użycie w przepisie alternatyw nierozłącznych "lub" oraz koniunkcji "i" także wskazuje na to, że wymóg posiadania tytułu robotnika wykwalifikowanego lub równorzędnego w nauczanym zawodzie odnosi się do wszystkich rodzajów wykształcenia wymienionych w tym przepisie. Potwierdza to nadto sformułowanie wymogu 6 – letniego stażu pracy " w tym zawodzie", a więc zawodzie, który będzie nauczany i co do którego instruktor posiada tytuł robotnika wykwalifikowanego lub równorzędnego w zawodzie. Z punktu widzenia wykładni celowościowej też jest oczywiste, że instruktor powinien mieć praktykę w zawodzie, którego będzie nauczał, a nie w innym zawodzie, w którym też uzyskał tytuł zawodowy. Dlatego wymóg stażu pracy nabytego po uzyskaniu tytułu zawodowego nie dotyczy tytułu technika w innym zawodzie, lecz tytułu robotnika wykwalifikowanego lub równorzędnego w zawodzie, który będzie nauczany. W tym zaś zakresie materiał sprawy pozwala na potwierdzenie uprawnień S. L. Przedstawił on bowiem świadectwo z dnia [...] r. potwierdzające uzyskanie tytułu czeladnika w [...], a więc w zawodzie, jakiego dotyczyła umowa o pracę zawarta z młodocianym D. K. Tytuł czeladnika jest przy tym równorzędny z tytułem robotnika wykwalifikowanego, co wynika choćby z § 50 rozporządzenia MEN z dnia 3 lutego 2006 r. w sprawie uzyskiwania i uzupełnienia przez osoby dorosłe wiedzy ogólnej, umiejętności i kwalifikacji zawodowych w formach pozaszkolnych ( Dz. U. Nr 31, poz. 216). Natomiast fakt posiadania przez S. L. wystarczającego stażu pracy w zawodzie [...] nie był kwestionowany przez organy administracyjne ( por. pismo organu I instancji z [...] r. – K – 37 akt administracyjnych). Staż ten należy liczyć odnośnie pracy w zawodzie [...] wykonywanej po uzyskaniu przez niego tytułu [...]. W świetle tych okoliczności przestaje dziwić, dlaczego firma skarżących korzystała z przedmiotowego dofinansowania oraz stosownej ulgi podatkowej we wcześniejszym okresie.

Mając powyższe na uwadze, skoro naruszenie prawa materialnego doprowadziło do wadliwej decyzji, z mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. a Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 z 2002 r. poz. 1270, ze zm.) orzeczono, jak w sentencji.

Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ administracji publicznej załatwi ją z uwzględnieniem wiążącej oceny prawnej wyrażonej w tym wyroku.

su.