Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 1150/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2013-05-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 208 par. 1, art. 247 par. 1, art. 249 par. 1
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wojciech Organiściak (spr.), Sędzia NSA Eugeniusz Christ, Sędzia WSA Bożena Miliczek-Ciszewska, Protokolant Paulina Nowak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 maja 2013 r. sprawy ze skargi V. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości oddala skargę.


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławczego w B. (dalej zwane SKO lub Kolegium) decyzją z dnia [...] r. (Nr [...]) po rozpatrzeniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy wniesionego przez V. P. (dalej zwana stroną lub podatnikiem) od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. Nr [...] odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta B. z dnia [...] r. ustalającej wysokość podatku od nieruchomości za rok 2010 na kwotę [...] zł. – działając na podstawie art. 17, 18, 21 ustawy z dnia 12 października 1994r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (t. j. z 2001r. Dz. U. Nr 79, poz. 856 ze zm.) oraz art. 233 § 2a pkt 1 w zw. z art. 208 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (t. j. z 2005r. Dz. U. Nr 8 poz. 60 ze zm., dalej też "Ordynacja" lub "O.p.") uchyliło decyzję Kolegium z dnia [...] r. (Nr [...]) i umorzyło postępowanie w sprawie odmowy stwierdzenia nieważności ww. decyzji Prezydenta Miasta B. ustalającej wysokość podatku od nieruchomości za rok 2010 jako bezprzedmiotowe.

Powyższe rozstrzygnięcia SKO zapadły w następującym stanie faktycznym i prawnym. Decyzją z dnia [...] r. (Nr [...]) działając na podstawie art. 247 § 1 pkt 1, 2, 3 i 7 Ordynacji podatkowej Kolegium odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta B. z dnia [...] roku ustalającej wysokość podatku od nieruchomości za rok 2010. Strona składając wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy z uwagi na powyższą decyzję SKO domagała się stwierdzenia nieważności ww. decyzji Prezydenta Miasta B. Rozpatrując wniosek strony Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] r. r. (Nr [...]) utrzymało w mocy swoją decyzję z dnia [...] r.

Na decyzję SKO z dnia [...] r. strona złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, który wyrokiem z dnia 18 stycznia 2012 r. sygn. akt I SA/Gl 986/11 uchylił ww. decyzję Kolegium z dnia [...] roku wskazując na konieczność ustalenia czy strona, działając bez profesjonalnego pełnomocnika, żąda stwierdzenia nieważności 1) decyzji pierwszoinstancyjnej, która nie ma przymiotu ostateczności, czy 2) decyzji drugoinstancyjnej. Sąd podkreślił, że w zależności od odpowiedzi wniosek strony winien być załatwiony przez wydanie decyzji odmawiającej wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji (gdyby strona żądała stwierdzenia nieważności decyzji pierwszoinstancyjnej), bądź przez wydanie decyzji merytorycznej (gdyby skonkretyzowała, że wnioskiem objęła decyzje odwoławczą). Dalej również Sąd wskazał, że wydanie decyzji odmawiającej wszczęcia postępowania powoduje, iż żądanie strony jest bezskuteczne, nie wszczyna postępowania Natomiast w sytuacji, gdy mimo istnienia przesłanek uzasadniających odmowę wszczęcia postępowania, postępowanie takie toczyło się, organ stwierdzając jego bezprzedmiotowość może umorzyć takie postępowanie. W zaskarżonej decyzji z dnia [...] r. SKO przywołało art. 153 ustawy Prawo przed sądami administracyjnymi i podkreśliło, że jest związane oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania wyrażonymi we wskazanym powyżej wyroku. SKO podało, że uwzględniając zalecenia Sądu pismem z dnia 3 lipca 2012 r. zwróciło się do strony o sprecyzowanie czy wniosek w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji dotyczy decyzji z dnia [...] r. wydanej przez Prezydenta Miasta B., czy decyzji odwoławczej wydanej przez Kolegium z dnia [...] r. (Nr [...]). Kolegium akcentowało, iż powyższe pismo strona otrzymała w dniu 9 lipca 2012 r. i do dnia podjęcia rozstrzygnięcia pozostawało ono bez odpowiedzi.

Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie z dnia 2 sierpnia 2012 r. Kolegium wskazało, że pismem złożonym w dniu 14 lutego 2011 r. w Urzędzie Miejskim w B. strona wniosła o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta Miasta B. z dnia [...] r. ustalającej wysokość podatku od nieruchomości na rok 2010 na kwotę [...] zł. Podkreślono, że do wniosku strona dołączyła również kserokopię decyzji organu I instancji, której stwierdzenia nieważności się domagała. Zaakcentowano, że w uzasadnieniu wniosku strona podniosła zarzuty formalne jak i merytoryczne w stosunku do decyzji ustalających wymiar podatku od nieruchomości (właściwość organu, brak podstawy prawnej, podpisanie decyzji przez osobę nieupoważnioną). Po szczegółowym zapoznaniu się z treścią wniosku strony w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji oraz uwzględniając fakt, iż strona nie udzieliła wyjaśnień czy domaga się stwierdzenia nieważności decyzji pierwszoinstancyjnej, czy drugoinstancyjnej SKO uznało, że w swoim wniosku z dnia 14 lutego 2011 r. strona domaga się stwierdzenia nieważności decyzji pierwszoinstancyjnej bowiem wszystkie jej zarzuty nakierowane są na decyzje pierwszoinstancyjne, których kserokopie załączyła.

Kolegium podkreśliło, iż decyzja Prezydenta B. z dnia [...] r. ustalająca wymiar podatku od nieruchomości została poddana kontroli instancyjnej bowiem SKO decyzją z dnia [...] r. po rozpoznaniu odwołania V. P. od decyzji Prezydenta Miasta B. z dnia [...] r. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzje. Oznacza to, iż decyzją ostateczną w wyniku wniesionego odwołania jest decyzja Kolegium z dnia [...] r., zaś decyzja Prezydenta Miasta B. z dnia [...] r., której stwierdzenia nieważności domaga się strona nie posiada waloru ostateczności.

W dalszej części swoich rozważań SKO wskazało, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji organu podatkowego jest postępowaniem nadzwyczajnym, samodzielnym postępowaniem administracyjnym, istotą którego jest jedynie ustalenie czy dana decyzja dotknięta jest jedną z wad wymienionych w art. 247 § 1 Ordynacji podatkowej. Przepisy stanowiące podstawę stwierdzenia nieważności decyzji powinny być w każdym przypadku interpretowane ściśle. Jednocześnie postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji nie może być wszczęte w razie zaistnienia przesłanek negatywnych.

Kolegium podkreśliło, że zgodnie z art. 247 § 1 Ordynacji podatkowej organ podatkowy stwierdza nieważność wyłącznie decyzji ostatecznych .

Natomiast zgodnie z art. 249 § 1 pkt 1 O.p. organ podatkowy wydaje decyzję o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej, jeżeli w szczególności żądanie zostało wniesione po upływie 5 lat od dnia doręczenia decyzji sąd administracyjny oddalił skargę na tę decyzję, chyba że żądanie oparte jest na przepisie art. 247 § 1 pkt 4 O.p. Zaakcentowano, że przepis art. 249 O.p. wymienia jedynie dwie przykładowe przesłanki negatywne uniemożliwiające stwierdzenie nieważności decyzji, wynika to ze sformułowania "w szczególności". W świetle powyższego zdaniem Kolegium stosownie do brzmienia przywołanych przepisów w przypadku żądania wszczęcie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji nieostatecznej (jak w niniejszej sprawie) poprzedni skład orzeczniczy Kolegium winien był odmówić wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta B. z dnia [...] r., a co w konsekwencji oznacza, że niezasadnie poprzedni skład orzeczniczy Kolegium odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta B. z dnia [...] r. rozstrzygając merytorycznie sprawę.

Końcowo SKO wywodziło, że zgodnie z art. 208 O.p. gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, w szczególności w razie przedawnienia zobowiązania podatkowego, organ podatkowy wydaje decyzję o umorzeniu postępowania. Wobec stwierdzenia istnienia przesłanek uzasadniających odmowę wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji SKO stwierdziło, iż postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji nie powinno się było toczyć i jest bezprzedmiotowe.

Na rozstrzygnięcie SKO z dnia [...] r. strona wniosła skargę do WSA w Gliwicach. Zaskarżonej decyzji strona zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na ustalenie stanu faktycznego, a w szczególności brak przeprowadzenia właściwego postępowania dowodowego w sprawie – zgodnego z przepisami "kpa" oraz naruszenie prawa materialnego – poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie normy "art. 1a.1 pkt.1, 2, 3, art. 2.1 pkt. 2, art. 5.1 pkt. 2, 2b, art. 7 ust. 1 pkt. 5 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz art. 3 pkt.1a ustawy Prawo budowlane wyrażające się nieuwzględnieniem definicji legalnej budynku – obiektu budowlanego. W uzasadnieniu skargi strona akcentował, iż przedmiotowy obiekt budowlany (budynek) nie podlega z uwagi na jego stan techniczny (surowy otwarty) opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, w tym także według stawki "niezamieszkałe pozostałe".

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu objętej skargą decyzji.

W piśmie procesowym z dnia 14 maja 2013 r. złożonym w dniu rozprawy pełnomocnik skarżącej V.P. zaskarżonej decyzji zarzucał naruszenie art. 121, 122, 123, 124 Ordynacji podatkowej przez ich nie zastosowanie oraz art. 208 § 1 ww. ustawy poprzez jego zastosowanie w sytuacji braku wystąpienia przesłanek do umorzenia postępowania. Ponadto pełnomocnik zarzucał nie zastosowanie się przez organ do wytycznych Sądu co do konieczności dokładnego wyjaśnienia tego czy strona złożyła wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji pierwszoinstancyjnej czy drugoinstancyjnej. Pełnomocnik zarzucał również brak rozpoznania wniosku strony.

Na rozprawie w dniu 14 maja 2013 r. pełnomocnik skarżącej wnosił i wywodził jak w skardze i piśmie procesowym z dnia 14 maja 2013 r. oraz wskazał na brak wykonania zaleceń zawartych w wcześniejszym wyroku Sądu i stwierdzał, że pismo organu z dnia 3 lipca 2012 r. nie spełnia wszystkich wymogów prawa, w tym narusza zasadę prawa strony do informacji o przyszłych skutkach możliwych rozstrzygnięć organu. Na pytanie Sądu pełnomocnik wyjaśnił, iż nie kwestionuje faktu doręczenia mu pisma z dnia 3 lipca 2012 r. oraz że nie potrafi wskazać przyczyn nie udzielenia odpowiedzi na ww. pismo SKO i dodatkowo podkreślał, że uszło to jego uwadze. Pełnomocnik wskazał także, iż nie został wezwany do zapoznania się z aktami sprawy przed wydaniem zaskarżonego rozstrzygnięcia, co jego zdaniem samo stanowi przesłankę do uchylenia decyzji SKO.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm) sąd administracyjny sprawuje kontrolę administracji publicznej przez badanie zgodności zaskarżonych decyzji z prawem. W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania – art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/, b/ i c/ ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej: "P.p.s.a.").

Z przepisu art. 134 § 1 P.p.s.a. wynika, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą skargi. Jego wykładnia wskazuje, że Sąd ma prawo ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Z drugiej jednak strony granicą praw i obowiązków Sądu wyznaczoną w art. 134 § 1 P.p.s.a. jest zakaz wkraczania w sprawę nową. Granice te zaś wyznaczone są dwoma aspektami mianowicie: legalnością działań organu podatkowego oraz całokształtem aspektów prawnych tego stosunku prawnego, który był objęty treścią zaskarżonego rozstrzygnięcia. Powyższe oznacza, że Sąd naruszyłby ten przepis jedynie wówczas, gdyby przekroczył określone wyżej granice danej sprawy albo gdyby ograniczył się w ocenie legalności tylko do zarzutów i wniosków skargi. Cytowana regulacja prawna nie pozostawia zatem wątpliwości co do tego, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom podatkowym można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy.

W tym miejscu wskazać należy, iż stan faktyczny sprawy jest po części sporny i został zaprezentowany przy okazji omawiania dotychczasowego przebiegu postępowania. W ocenie Sądu brak jest zatem uzasadnionych podstaw do jego ponownego przedstawiania w tej części uzasadniania.

Istota sporu sprowadzała się do oceny legalności rozstrzygnięcia SKO w przedmiocie bezprzedmiotowości postępowania w sprawie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta B. z dnia [...] r. ustalającej wysokość podatku od nieruchomości za rok 2010.

Z uwagi na to, że SKO orzekało po wyroku Sądu z dnia 18 stycznia 2012 r. (sygn. akt I SA/Gl 986/11) wskazać w pierwszej kolejności przyjdzie, że zgodnie z art. 153 P.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Przez pojęcie "ocena prawna" rozumie się wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich zastosowania w konkretnym wypadku w związku z rozpoznawaną sprawą. Ocena prawna może dotyczyć również braku wyjaśnienia w kontrolowanym postępowaniu administracyjnym istotnych okoliczności stanu faktycznego Dla organu administracyjnego ponownie rozpatrującego sprawę charakter wiążący ma ocena prawna pozostająca w związku i mieszcząca się w ramach kognicji tego sądu, a więc ocena, która zdeterminowała stanowisko sądu w rozpatrywanej sprawie. Natomiast związanie sądu administracyjnego własną oceną prawną przy ponownym rozpatrywaniu sprawy oznacza, że nie może on formułować nowych ocen prawnych, sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem, a zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie. Natomiast oparcie skargi na podstawach sprzecznych z tą oceną prawną spowoduje, iż sąd administracyjny zobowiązany będzie skargę oddalić (tak. T. Woś (w:) Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Komentarz, T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, wyd. 2, LexisNexis, Warszawa 2008, komentarz do art. 153).

Przypomnieć zatem przyjdzie, że tutejszy Sąd w ww. wyroku wskazał m. in., że w przedmiotowej sprawie zasadnym było ustalenie przez organ odwoławczy czy strona, działająca bez fachowego pełnomocnika, żąda stwierdzenia nieważności: decyzji pierwszoinstancyjnej, która nie posiada przymiotu ostateczności, czy decyzji drugoinstancyjnej, która przymiot ostateczności posiada. Mając to na uwadze SKO pismem z dnia 3 lipca 2012 r. zwróciło się do strony ze stosownym zapytaniem. Podkreślenia wymaga to, że pismo zostało odebrane przez męża i jednocześnie pełnomocnika skarżącej R. P. (P.) w dniu 9 lipca 2012 r., a który potwierdził tę okoliczność na rozprawie oraz wskazał, że nie potrafi wyjaśnić braku odpowiedzi na wezwanie SKO z dnia 3 lipca 2012 r. W tym stanie rzeczy SKO mając na uwadze dotychczasowe stanowisko strony uznało, że wniosek o stwierdzenie nieważności dotyczył decyzji Prezydenta Miasta B. z dnia [...] r., która to decyzja nie posiadała przymiotu ostateczności, bowiem taki przymiot posiadała decyzja SKO z dnia [...] r.

Przypomnieć także przyjdzie, że Sąd w wyroku z 18 stycznia 2012 r. wskazał, iż w zależności od tego, jakiej odpowiedzi udzieliłaby strona – jej wniosek o stwierdzenie nieważności winien być załatwiony bądź przez wydanie rozstrzygnięcia o odmowie wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności (gdyby strona stanowczo ograniczyła się do żądania stwierdzenia nieważności decyzji pierwszoinstancyjnej), bądź – przez wydanie decyzji merytorycznej (gdyby skonkretyzowała, że wnioskiem objęła decyzję odwoławczą, a więc decyzję ostateczną). Sąd w oparciu o postanowienia art. 247 i 249 O.p. wywodził także, iż postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji nie może być wszczęte w razie zaistnienia przesłanek negatywnych, podkreślając przy tym, że zgodnie z art. 247 § 1 O.p. organ podatkowy stwierdza nieważność wyłącznie decyzji ostatecznej. Sąd akcentował także, iż w przypadku żądania wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji nieostatecznych, organ winien odmówić wszczęcia takiego postępowania. Wydanie orzeczenia odmawiającego wszczęcia postępowania (nadzwyczajnego lub zwykłego) – powoduje, że żądanie strony prowadzenia postępowania jest bezskuteczne, nie wszczyna postępowania. Sąd w wyroku z dnia 18 stycznia 2012 r. wskazał jednocześnie, iż przepisy ustawy Ordynacja podatkowa nie przewidują dowolności stosowania odmowy wszczęcia postępowania bądź jego umorzenia. Dopiero w sytuacji, gdy mimo istnienia przesłanek uzasadniających odmowę wszczęcia postępowania, postępowanie takie toczyło się (taka sytuacja miała miejsce w przedmiotowej sprawie), organ podatkowy stwierdzając jego bezprzedmiotowość może postępowanie takie umorzyć. Sąd akcentował także, iż odmowa wszczęcia postępowania odnosi się do żądania strony – jego rozpoczęcia, natomiast umorzenie postępowania dotyczy postępowania już wszczętego – jego zakończenia. Z uwagi na powyższe w ocenie składu orzekającego w niniejszej sprawie za niezasadny należało uznać zarzut nie zastosowania się przez SKO do zaleceń Sądu zawartych w wyroku z dnia 18 stycznia 2012 r.

Mając na uwadze przedmiot sporu wskazać należy, że zgodnie z art. 208 § 1 O.p. gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, w szczególności w razie przedawnienia zobowiązania podatkowego, organ podatkowy wydaje decyzję o umorzeniu postępowania. Z kolei zgodnie z art. 247 § 1 O.p. organ podatkowy stwierdza nieważność decyzji ostatecznej, która:

1) została wydana z naruszeniem przepisów o właściwości;

2) została wydana bez podstawy prawnej;

3) została wydana z rażącym naruszeniem prawa;

4) dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną;

5) została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie;

6) była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały;

7) zawiera wadę powodującą jej nieważność na mocy wyraźnie wskazanego przepisu prawa;

8) w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą.

Zgodnie z § 2 ww. przepisu organ podatkowy odmawia stwierdzenia nieważności decyzji, jeżeli wydanie nowej decyzji orzekającej co do istoty sprawy nie mogłoby nastąpić z uwagi na upływ terminów przewidzianych w art. 68 lub art. 70. Z kolei zgodnie z § 3 ww. przepisu odmawiając stwierdzenia nieważności decyzji w przypadku wymienionym w § 2, organ podatkowy w rozstrzygnięciu stwierdza, że decyzja zawiera wady określone w § 1, oraz wskazuje okoliczności uniemożliwiające stwierdzenie nieważności decyzji.

Zgodnie z art. 248 § 1 O.p. postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji wszczyna się z urzędu lub na żądanie strony, a zgodnie z § 2 właściwym w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest:

1) organ wyższego stopnia;

2) minister właściwy do spraw finansów publicznych, dyrektor izby skarbowej, dyrektor izby celnej lub samorządowe kolegium odwoławcze, jeżeli decyzja została wydana przez ten organ;

3) minister właściwy do spraw finansów publicznych, jeżeli decyzja została wydana przez dyrektora izby skarbowej lub dyrektora izby celnej, z tym że w tym przypadku postępowanie może być wszczęte wyłącznie z urzędu.

Zgodnie z § 3 rozstrzygnięcie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji następuje w drodze decyzji.

Z kolei zgodnie z art. 249 § 1 O.p. organ podatkowy wydaje decyzję o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej, jeżeli w szczególności:

1) żądanie zostało wniesione po upływie 5 lat od dnia doręczenia decyzji lub

2) sąd administracyjny oddalił skargę na tę decyzję, chyba że żądanie oparte jest na przepisie art. 247 § 1 pkt 4.

Mając na uwadze powyższe, w tym także brak odpowiedzi strony na wezwanie organu z dnia 3 lipca 2012 r. Sąd stwierdza, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym wyeliminowanie jej z obrotu prawnego.

Poza sporem jest bowiem to, że brak było jakichkolwiek podstaw prawnych do prowadzenia postępowania w sprawie nieważności nieostatecznej decyzji Prezydenta Miasta B. z dnia [...] r. ustalającej wysokość podatku od nieruchomości za rok 2010. Zatem niezależnie od sygnalizowanych przez stronę uchybień, a wobec braku odpowiedzi na pismo z dnia 3 lipca 2012 r. postępowanie w tej części należało uznać za bezprzedmiotowe. Podkreślić należy, iż powyższe rozstrzygnięcie nie zamyka w jakikolwiek sposób stronie możliwości domagania się stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji SKO z dnia [...] r., którą utrzymano w mocy decyzję Prezydenta Miasta B. z dnia [...] r. Z tych też względów zaskarżona decyzja w istocie odpowiada prawu.

Podnoszone zaś przez stronę skarżącą naruszenia prawa materialnego, w tym wskazanych w skardze przepisów ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t. j. Dz. U. z 2006 r. Nr 121, poz. 844 ze zm) wz. z przepisami ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. j. Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118, ze zm.) nie mogły w tym stanie rzeczy odnieść skutku bowiem przedmiotem kontrolowanego rozstrzygnięcia była jedynie legalność uchylenia decyzji SKO z dnia [...] r. i umorzenie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta B. z dnia [...] r. ustalającej wysokość podatku od nieruchomości za rok 2010, a to z uwagi bezprzedmiotowość takiego postępowania. W ocenie Sądu za bezzasadne należało uznać zarzuty co do braku podstaw do umorzenia przedmiotowego postępowania w części w jakim dotyczy ono nieostatecznej decyzji organu I instancji. Z uwagi na powyższe zarzut strony co do braku rozpoznania wniosku należy uznać za bezzasadny i jeszcze raz podkreślić, że badane rozstrzygnięcie nie zamyka w żadnym stopniu stronie drogi do kontroli w trybie nadzwyczajnym ostatecznej decyzji SKO z dnia [...] r. W ocenie Sądu w realiach przedmiotowej sprawy brak jest jakiegokolwiek uzasadnienia dla dalszego prowadzenia postępowania w przedmiocie dotyczącym stwierdzenia nieważności ww. decyzji Prezydenta Miasta B., bowiem przedmiotem postępowania w sprawie nieważności mogła i może być jedynie decyzja ostateczna, którą w przedmiotowej sprawie jest decyzja SKO z dnia [...] r., którą utrzymano w mocy decyzję Prezydenta Miasta B. z dnia [...] r. Skoro zaś SKO w decyzji z dnia [...] r. odmówiło stwierdzenia nieważności nieostatecznej decyzji Prezydenta Miasta B. z dnia [...] r., to koniecznym było uchylenie ww. decyzji SKO, a wobec braku reakcji strony skarżącej na wezwanie zawarte w piśmie z dnia 3 lipca 2012 r. koniecznym i dopuszczalnym stało się umorzenie jako bezprzedmiotowego postępowania w sprawie odmowy stwierdzenia nieważności ww. decyzji organu I instancji, która ustalono wysokość podatku od nieruchomości za rok 2010.

W ocenie składu orzekającego podnoszone przez stronę skarżącą zarzuty pod adresem pisma z dnia 3 lipca 2012 r., jak i zarzuty braku zapewnienia pełnego czynnego udziału strony skarżącej w postępowaniu nie mogły być w okolicznościach przedmiotowej sprawy uznane za takie naruszenia prawa, które winny skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji. Sąd podkreśla przy tym, że strona skarżąca nie wykazała aby podnoszone naruszenia prawa procesowego mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Także Sąd nie stwierdził, aby zarzucane przez stronę skarżącą naruszenia prawa mogły skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji.

Zdaniem składu orzekającego w realiach przedmiotowej sprawy brak jest także dostatecznych podstaw i powodów do dalszego prowadzenia postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji pierwszoinstancyjnej, a to wobec bierności strony skarżącej, która mając świadomość wagi wezwania z dnia 3 lipca 2012 r., wynikającej przecież ze znanych stronie postanowień wyroku Sądu z dnia 18 stycznia 2012 r., nie zareagowała na wezwanie SKO co do określenia przedmiotu wniosku o stwierdzenie nieważności. Podkreślenia wymaga przy tym to, że na rozprawie pełnomocnik skarżącej nie kwestionował faktu doręczenia mu pisma z dnia 3 lipca 2012 r. Na marginesie już tylko można wskazać, że brak reakcji strony skarżącej na ww. pismo organu stawia pod znakiem zapytania rzeczywisty cel działań strony.

Ze względów wyżej wyrażonych Sąd za bezzasadne uznał także zarzuty zawarte w piśmie z dnia 14 maja 2013 r. naruszenia art. 121, 122, 123, 124 i 208 § 1 Ordynacji podatkowej. Nie ulega bowiem wątpliwości, że zaistniały przesłanki do umorzenia postępowania sprawie, w której wydano decyzję SKO z dnia [...] r. tj. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności ww. decyzji Prezydenta Miasta B. ustalającej wysokość podatku od nieruchomości za rok 2010 z uwagi na bezprzedmiotowość tego postępowania.

W tym stanie rzeczy Sąd działając na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę jako bezzasadną oddalił.