Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 98/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2015-05-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Ochrona środowiska
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: par. 3 ust.1 pkt 8 , art. 3 ust. 2 pkt 3
journal: Dz.U. 2010 nr 213 poz 1397
law: Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko
article: art. 35 ust. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2013 poz 1409
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity
article: art. 72 ust. 1 pkt 1, art. 72 ust. 3
journal: Dz.U. 2013 poz 1235
law: Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko - tekst jednolity.
article: art. 124 ust. 2
journal: Dz.U. 2013 poz 1232
law: Ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski Sędziowie Sędzia WSA Renata Kubot-Szustowska Sędzia WSA Jolanta Rosińska (spr.) Protokolant Sekretarz sądowy Magdalena Rząsa po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 maja 2015 r. przy udziale - sprawy ze skargi H. Z. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] nr [...]; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do dnia uprawomocnienia się wyroku; 3. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącej H. Z. kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. LS


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją nr [...] z dnia [...] Wojewoda [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego po rozpatrzeniu odwołań: H. Z., J. K., M. Ł. i I. J., od decyzji Prezydenta Miasta Ł. Nr [...] z dnia [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej A Sp. z o.o. w W. pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej nr [...], składającej się z wieży stalowej o wysokości 34,43 m z antenami sektorowymi i radioliniami, urządzenia sterującego w poziomie terenu oraz przyłącza eNN (kategoria obiektu budowlanego XXIX), utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.

Z akt sprawy wynika, że w dniu 5 lipca 2012 r. A Sp. z o.o. złożyła w Urzędzie Miasta Ł. wniosek o wydanie pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej numer [...], wraz z instalacjami elektrycznymi, na nieruchomości położonej w Ł. przy ul. B 16, działka o nr ewid. 318/14, w obrębie [...].

Z powyższego wniosku prowadzonych było wiele postępowań administracyjnych zarówno przez organ I, jak i II instancji.

Pierwszym aktem w tej sprawie była decyzja Nr [...] z dnia

[...], którą Prezydent Miasta Ł. zatwierdził projekt budowlany i udzielił A Sp. z o.o., pozwolenia na budowę w ww. zakresie. W wyniku odwołania Wojewoda [...] decyzją Nr [...] z dnia [...] uchylił tę decyzję oraz poprzedzające ją postanowienie Nr [...] z dnia [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

Po ponownie rozpatrzonej sprawie decyzją Nr [...] z dnia [...], Prezydent Miasta Ł. zatwierdził projekt budowlany i udzielił A Sp. z o.o. pozwolenia na budowę w ww. zakresie. Po jej zaskarżeniu w trybie odwoławczym przez strony postępowania, Wojewoda [...] decyzją Nr [...] z [...], uchylił tę decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, z uwagi na koniczność jednoznacznego określenia, przez właściwy organ ochrony środowiska czy przedmiotowe przedsięwzięcie obligatoryjnie wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko oraz konieczność ustalenia spadkobierców osób nieżyjących, będących właścicielami nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania.

Po przeprowadzeniu ponownego postępowania z wniosku inwestora organ I instancji wydał decyzję Nr [...] z dnia [...], którą zatwierdził projekt budowlany i udzielił A Sp. z o.o. w W., pozwolenia na budowę w ww. zakresie, na nieruchomości położonej w Ł. przy ul. B 16, działka o nr ewid. 318/14, w obrębie [...].

Odwołanie od powyższej decyzji wniosła H. Z. oraz jednobrzmiące odwołania wniosły J. K., M. Ł. i I. J. Wszyscy odwołujący się zarzucili naruszenie :

1. art. 28 ust. 2 w powiązaniu z art. 3 pkt 20, art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy Prawo budowlane w nawiązaniu do art. 7, 8, 77, 107 § 1 i 3 k.p.a. w związku z art. 2, 7 Konstytucji RP poprzez nie ustalenie faktycznego obszaru oddziaływania obiektu z uwagi na pominięcie mocy anten radioliniowych oraz nie uwzględnienie zjawiska odbić oraz błędu metody obliczeniowej. Podany obszar występowania pól elektromagnetycznych o wartościach ponadnormatywnych w dokumentacji inwestora nie został zweryfikowany albowiem na pewno nie wynosi 102, 75 m z uwagi na nieuwzględnienie wytycznych, o których mowa powyżej.

2. art. 7, 8, 107 § 1 i 3 k.p.a., gdyż wydana została bez podania:

- przepisu prawa, z którego wynika, iż w przypadku realizacji tej samej instalacji radiokomunikacyjnej ustawodawca wyłączył badanie mocy anten, których EIRP jest wspólne na danym sektorze z uwagi, iż moc nie ma znaczenia przy dokonywaniu analizy rozporządzenia z dnia 9 listopada 2010 r.,

- metody, na podstawie której dokonano kwalifikacji z wyjaśnieniem z jakich powodów nie analizowano faktycznej mocy EIRP, która jest sumą dwóch anten na danym sektorze,

- mocy anten radioliniowych, brak prawidłowej interpretacji miejsc dostępnych dla ludności,

- wskazania terenu, na którym może być maksymalna wysokości zabudowy z jednoczesnym udowodnieniem, iż osie głównych wiązek promieniowania występują na wysokościach niemożliwych do zabudowy,

- metody obliczeniowej oraz określenia maksymalnego błędu,

- mocy anten radioliniowych wraz z określeniem czy wejdą w superpozycję z antenami sektorowymi,

- czy uwzględniono w obliczeniach zjawisko odbić pól elektromagnetycznych od naturalnych przeszkód,

- jakiejkolwiek analizy udowadniającej, iż inwestycja nie wprowadzi ograniczeń w zagospodarowaniu terenu.

Dodatkowo pełnomocnik H. Z. zarzucił naruszenie art. 10 k.p.a. w związku z art. 40 § 2 k.p.a., poprzez brak informowania go czynnościach organu I instancji oraz nie doręczenie mu decyzji.

Wspomnianą na wstępie decyzją Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Wojewoda ustalił, iż projektowane przedsięwzięcie - stacja bazowa telefonii komórkowej nr [...] składa się z urządzeń zasilających, sterujących i nadawczo - odbiorczych, zlokalizowanych u podstaw wieży rurowej o wysokości trzonu 33,0 m oraz łącznej wysokości 34,43 m, posadowionej na fundamencie żelbetowym na głębokości 1,80 m p.p.t. Zaprojektowano montaż sześciu anten sektorowych i pięciu anten radiolinii, zawieszonych na wieży na wysokości 31,80 m, powyżej otaczającego terenu, skierowanych zgodnie z azymutem 50°, 220° i 310°. Stacja bazowa telefonii komórkowej usytuowana będzie na działce o nr ewid. 318/14 w Ł., obręb [...] i obsługiwać będzie sieć telefonii komórkowej, należącą i eksploatowaną przez A Sp. z o.o. w W. Projektowana stacja bazowa jest bezobsługowa i wymaga dojazdu tylko na czas budowy. Dojazd do projektowanej inwestycji odbywać się będzie poprzez istniejący zjazd z ul. B. W ocenie organu planowana inwestycji zgodna jest z decyzją Prezydenta Miasta Ł. Nr [...] z [...] o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Decyzja ta badana była w trybie nadzwyczajnym przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł., które decyzją z [...], znak: [...], [...], odmówiło stwierdzenia jej nieważności.

Ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, iż w toku postępowania, m.in. pismem z 1 kwietnia 2014 r., wystąpiono do Wydziału Ochrony Środowiska i Rolnictwa Urzędu Miasta Ł. o opinię i jednoznaczne określenie, czy przedmiotowe przedsięwzięcie obligatoryjnie wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko.

W wyniku powyższego w piśmie z [...] po przeprowadzeniu szczegółowej analizy Wydział Ochrony Środowiska i Rolnictwa Urzędu Miasta Ł. wskazał, iż instalacja radiokomunikacyjna przedmiotowej stacji bazowej telefonii komórkowej A nie może być zaliczona jako przedsięwzięcie mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, określone w § 2 ust. 1 pkt 7 lub jako przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, określone w § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2010 r. Nr 213, poz. 1397, ze zm.), jego realizacja zgodnie z art. 71 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, której wydanie następuje przed uzyskaniem decyzji na realizację przedsięwzięcia, określonych w art. 72 ust. 1 powyższej ustawy.

Ponadto przeprowadzono postępowanie wyjaśniające w sprawie ustalenia spadkobierców po osobach zmarłych, w wyniku którego stwierdził, że spadkobiercami po T. J. są I. J. i M. Ł.; spadkobiercami po R. S. są K. S., J. S. i J. K.; spadkobiercą po S. R. jest M. R.

Odnosząc się do zarzutów odwołania dotyczących oddziaływania na środowisko, a także braku wskazania wielu elementów obliczeniowych i braku wskazania wartości technicznych jak EIRP Wojewoda wyjaśnił, iż materiał dowodowy wskazuje, iż parametry poszczególnych anten instalacji, przedstawione w dokumentacji, mające wpływ na kwalifikację przedsięwzięcia według § 2 ust. 1 pkt 7 oraz § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, ujęto w projekcie budowlanym m.in. na str. 66, oraz w tabeli na str. 169. W ramach projektu przewiduje się instalację sześciu anten sektorowych: 3 x Kathrein 742 215 oraz 3 x Kathrein 800 10303 o azymutach i mocy o EIRP od 1422,33 W do 2971,61 W.

Zdaniem organu materiał zgromadzony w sprawie, w tym pisma Prezydenta Miasta Ł. z [...] i [...], oraz przepisy art. 124 ustawy z 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska i § 2 ust. 1 pkt 7 lit.a oraz § 3 ust. 1 pkt 8 lit. e rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko wskazują, iż stacja bazowa telefonii komórkowej nie kwalifikuje się do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, ale należy pamiętać, iż w przypadku zmiany parametrów instalacji w trakcie realizacji lub po zrealizowaniu przedsięwzięcia, w sposób który spowoduje osiągnięcie progów określonych w § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, o czym mowa w § 2 ust. 2 i § 3 ust. 2 ww. rozporządzenia, wymagane będzie uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia.

W rezultacie organ stwierdził, iż na tym etapie sprawy brak jest podstaw prawnych do żądania od inwestora uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, a także przedstawienia skumulowania oddziaływania stacji, które nie kwalifikują się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, takie stanowisko potwierdza m.in. pismo Prezydenta Miasta Ł. z [...].

Ustosunkowując się do zarzutów odwołań organ wskazał, iż przedmiotowa stacja bazowa telefonii komórkowej z lokalizacją na wysokości 31,80 m n.p.t. sześciu anten sektorowych, których równoważna moc promieniowana izotropowo o wypadkowej EIRP, zawiera się w przedziale 1000-5000 W. Zasięgi występowania pól elektromagnetycznych o gęstości mocy większej niż 0,1 W/m² zarówno w płaszczyźnie poziomej i pionowej dla anten sektorowych planowanej stacji bazowej przedstawiono w projekcie budowlanym w opracowaniu graficznym obszaru oddziaływania, wykonanym w czerwcu i sierpniu 2012 r. oraz w lipcu 2013 r., dla których pola elektromagnetyczne o gęstości mocy większej niż 0,1 W/m², nie wystąpią w miejscach dostępnych dla ludzi. Dalej organ wskazał, iż zgodnie z § 1 pkt 1 lit. b i § 2 pkt 2 rozporządzeniem Ministra Środowiska z 30 października 2003 r.w sprawie dopuszczalnych pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów (Dz. U. Nr 192, poz. 1883), pola elektromagnetyczne o gęstości mocy większej niż 0,1 W/m² (m.in. str. 55, 552 i 562 projektu budowlanego):

- w azymucie 50, w odległości do 70 m i 150 m w osi głównej wiązki promieniowania od środka elektrycznego anteny sektorowej dla tiltu 9° oraz 14°, znajdują się w przestrzeni na długości 59,10 m wzdłuż osi anteny, powyżej wysokości 21,7 m ponad istniejącym terenem,

- w azymucie 220, w odległości do 70 m i 150 m w osi głównej wiązki promieniowania od środka elektrycznego anteny sektorowej dla tiltu 10° oraz 14°, znajdują się w przestrzeni na długości 59,10 m wzdłuż osi anteny, powyżej wysokości 15,40 m ponad istniejącym terenem,

- w azymucie 310, w odległości do 70 m i 150 m w osi głównej wiązki promieniowania od środka elektrycznego anteny sektorowej dla tiltu 9° oraz 14°, znajdują się w przestrzeni na długości 59,10 m wzdłuż osi anteny, powyżej wysokości 21,00 m ponad istniejącym terenem.

Wojewoda ustalił, że w obszarze oddziaływania znalazły się nieruchomości o nr ewid. działek: 226/9, 226/76, 227, 228, 229/1, 229/2, 230, 153/26, 318/6, 318/7, 318/8, 318/9, 38/12, 318/13, 318/15, w obrębie [...] w Ł. Na tym obszarze znajduje się działka o nr ewid. 227, której właścicielką jest J. K., działka o nr ewid. 230, której współwłaścicielką jest H. Z. i działka o nr ewid.318/8, której współwłaścicielkami są M. Ł. i I. J. Dalej organ podniósł, że na nieruchomości o nr ewid. 318/8, będącej pod tą przestrzenią znajduje się budynek gospodarczy o wysokości ok. 6,00 m, natomiast znajdujący się na tej działce budynek mieszkalny nie jest ani w zasięgu tej przestrzeni, ani nie jest usytuowany wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania na azymucie 50°. Na nieruchomościach o nr ewid. 227 i 230, będących pod tą przestrzenią, znajdują się budynki mieszkalne o wysokości 5,00 m i 6,00 m, usytuowane w zbliżeniu osi głównej wiązki promieniowania na azymucie 220° i od najwyższego punktu tych budynków do wychylenia anteny sektorowej dla tilt 10° i 14° z polem elektromagnetycznym o gęstości mocy większej niż 0,1 W/m², jest jeszcze przestrzeń wysokości 9,4 m - 10,4 m, a więc budynki te są poza miejscami dostępnymi dla ludności w rozumieniu powyższych przepisów, gdyż budownictwo na tym terenie jest niskiej zabudowy i nie jest wyższe niż 7,00 m i bez dostępu technicznego nie jest możliwe osiągnięcie tego pułapu.

Powyższe wskazane parametry anten zapewniają odpowiednią odległość pomiędzy obszarem pracy anteny a miejscem ewentualnego przebywania ludności. Oznacza to, iż wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania 6 anten w odległości do 150 m, mierzonej od środka elektrycznego każdej anteny o polu elektromagnetycznym o gęstości mocy większej niż 0,1 W/m², nie występują miejsca dostępne dla ludności, tym samym spełnione zostały wymagania, o których mowa w art. 124 ust. 2 ustawy Prawo ochrony środowiska.

Wojewoda stanął na stanowisku, że po uzupełnieniu w lipcu 2013 r. materiału dowodowego odnośnie opracowania "Kwalifikacja instalacji radiokomunikacyjnej pod względem oddziaływania na środowisko (...)" organ I instancji prawidłowo ustalił strony przedmiotowego postępowania.

Odnosząc się do zarzutu podnoszonego w odwołaniu, dotyczącego ewentualnej rozbudowy, czy też nadbudowy istniejącej zabudowy, znajdującej się na działkach sąsiednich, Wojewoda wyjaśnił, iż w zasadzie każda projektowana inwestycja powoduje pewnego rodzaju uciążliwości i utrudnienia dla najbliższych sąsiadów. Jednakże, gdy posadowienie spornego obiektu jest zgodne z obowiązującymi przepisami prawa to sam fakt, iż strona nie wyraża zgody na tę inwestycję nie może być uznane za ograniczenie czy też uniemożliwienie zabudowy sąsiednich działek tych stron. W niniejszej sprawie istniejące budynki o wysokości do 7,00 m, znajdując na obszarze, na którym dla anten sektorowych w odległości od środka elektrycznego do 59,10 m w osi głównej wiązki promieniowania izotropowe, w tym na azymucie 50° i 220° pola elektromagnetyczne o gęstości mocy większej niż 0,1 W/m², występują na wysokościach 21,70 m oraz 15,40 m n.p.t, oznacza możliwość ewentualnej nadbudowy o ok. 10 m, choć należy zauważyć, iż teren na którym znajduje się inwestycja jest terenem przeznaczonym pod zabudowę mieszkaniową o niskiej intensywności, na którym znajduje się niska zabudowa mieszkaniowo - usługowa.

Odnosząc się do kwestii błędu metody obliczeniowej oraz zjawiska odbić Wojewoda podniósł, iż zgodnie z art. 20 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, do podstawowych obowiązków projektanta m.in. należy opracowanie projektu budowlanego w sposób zgodny z wymaganiami ustawy, przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Organ administracji architektoniczno - budowlanej obowiązany jest zgodnie z art. 35 ust. 1, zweryfikować projekt budowlany, nie może natomiast ingerować w rozwiązania projektowe. W niniejszej sprawie projekt budowlany opracowany został przez projektantów posiadających właściwe uprawnienia, którzy złożyli oświadczenia o sporządzeniu go zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Treść przepisu art. 20 ust. 4 ustawy oraz przepisów określających zakres i czynności podejmowanych przez organ właściwy w sprawie pozwolenia na budowę, uprawnia do stwierdzenia, że to projektant jako osoba pełniąca samodzielną funkcję techniczną o kwalifikacjach potwierdzonych zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7, omawianej ustawy ponosi odpowiedzialność za zgodność przyjętych w projekcie rozwiązań z przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Ustawodawca nie upoważnił organu prowadzącego postępowanie w sprawie o udzielenie pozwolenia na budowę do zastępowania projektanta w jego ustawowych obowiązkach. Kompetencja właściwego organu w sprawach pozwolenia na budowę została ograniczona do czynności formalnych o charakterze kontrolnym bez możliwości angażowania się w meritum projektu budowlanego złożonego wraz z wnioskiem o udzielenie pozwolenia na budowę.

Niemniej jednak Wojewoda zauważył, że zarówno inwestor w pismach kierowanych do organu I instancji w toku postępowania, jak i organ I instancji w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wyjaśnił, iż stosownie do obowiązujących ww. przepisów, kwalifikacji o której mowa w § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, dokonuje się zawsze dla pojedynczej anteny tej instalacji, uwzględniając jej moce EIRP (równoważna moc promieniowana izotropowo) oraz odległość od niej miejsc dostępnych dla ludności, przy czym równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznacza się dla pojedynczej anteny także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna.

Odnośnie zarzutu dotyczącego braku udziału w postępowaniu pełnomocnika H. Z. i naruszenia art. 10 k.p.a. w związku z art. 40 § 2 k.p.a., Wojewoda stwierdził, iż w toku prowadzonego postępowania przez organ I instancji nieprawidłowym działaniem było korespondowanie ze stroną, jak i wysłanie jej zaskarżonego rozstrzygnięcia, w sytuacji, gdy strona ustanowiła pełnomocnika. Jednakże zgodnie z art. 10 k.p.a., strona brała udział w przedmiotowym postępowaniu, a ponadto pełnomocnik złożył odwołanie, co oznacza iż zapoznał się z zaskarżonym rozstrzygnięciem. Dlatego też w ocenie Wojewody zaistniała okoliczność nie ma wpływu na rozstrzygnięcie sprawy w prowadzonym trybie odwoławczym.

Powyższą decyzję H. Z. zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, zarzucając jej naruszenie:

1) art. 32 ust. 1 pkt 1 oraz 35 ust. 1 pkt 1 ustawy - Prawo budowlane w związku z § 2 ust. 1pkt 7 lit. a oraz § 3 ust. 1 pkt 8 lit. d rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko poprzez nieustalenie w jakikolwiek sposób czy przy maksymalnych tiltach planowanych anten na danym sektorze w odległości 100 oraz 150 metrów w osi głównych wiązek promieniowania nie wystąpią miejsca dostępne dla ludności, czyli miejsca, które można zabudować. Powyższe rażące naruszenie prawa nie pozwalało organowi na stwierdzenie, iż w niniejszej sprawie decyzja o środowiskowych uwarunkowanych nie była wymagana;

2) art. 7, 8, 9, 77, 107 § 3 k.p.a. poprzez nieudowodnienie w jakichkolwiek sposób, iż osie głównych wiązek promieniowania w odległości przewidzianej w rozporządzeniu nie wystąpią w miejscu dostępnym dla ludności, czyli możliwym do zabudowy. Ponadto organ nie uwzględnił maksymalnego pochylenia anten, lecz zaakceptował tilty dostosowane przez inwestora do własnych potrzeb, czego nie aprobuje NSA z uwagi, iż może to służyć do obchodzenia przepisów prawa. Ponadto organ nie wyjaśnił, dlaczego nie analizował faktycznego EIRP anten na danym sektorze;

3) art. 28 k.p.a. w związku z art. 3 pkt 20 oraz 5 ust. 1 pkt 9 ustawy - Prawo budowlane poprzez przyjęcie, że organ musi ustalić obszar oddziaływania obiektu na podstawie danych zawartych w projekcie budowlanym albowiem nie ma możliwości weryfikacji tych danych nawet, jeżeli są one nie kompletne i nie uwzględniają tak jak w niniejszej sprawie zjawiska kumulacji (inna stacja w pobliżu, mocy anten radioliniowych, błędu metody obliczeniowej oraz zjawiska odbić. W istocie organ uznał, iż to projektant decyduje ile będzie wynosił obszar oddziaływania inwestycji.

4) art. 107 § 3 k.p.a. w związku z art. 13 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka poprzez zaniechanie ustosunkowanych się do wszystkich zarzutów odwołania, co nie pozwoli Sądowi na dokonanie konfrontacji spornych stanowisk.

Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji, poprzedzającej oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Na rozprawie w dniu 14 maja 2015 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi dopuścił do udziału w sprawie w charakterze uczestnika postępowania Ogólnopolskie Stowarzyszenie A, które przyłączyło się do skargi.

Ponadto uczestniczka postępowania H. P. przyłączyła się do skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do regulacji art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 roku, poz. 270 ze zm., dalej jako: "P.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej. Oznacza to, iż sąd bada zgodność z prawem (legalność) zaskarżonego aktu pod kątem jego zgodności z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 P.p.s.a.).

Sąd uwzględniając skargę na decyzję uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" – "c" P.p.s.a.). W razie nieuwzględnienia skargi, sąd ją oddala (art. 151 P.p.s.a.).

Zaskarżoną decyzją Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą inwestorowi pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej, składającej się z wieży stalowej o wysokości 34,43 m z antenami sektorowymi i radioliniami, urządzenia sterującego w poziomie terenu oraz przyłącza eNN, (kategoria obiektu budowlanego XXIX).

Materialnoprawną podstawę kwestionowanego rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 roku, poz. 1409 z późn. zm.). Zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza zgodność projektu budowlanego między innymi z wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko ( tj. Dz. U. z 2013r., poz. 1235 ze zm.).

Cytowany przepis oczywiście nie stanowi podstawy prawnej zobowiązania inwestora przez organy architektoniczno-budowlane do uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia (tak: wyrok NSA z dnia 7 maja 2013 roku, sygn. akt II OSK 2573/11, LEX nr 1343887. Jednak warto pamiętać, że użycie przez ustawodawcę w art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego sformułowania "w szczególności" jednoznacznie wskazuje na powinność szerszego zbadania projektu budowlanego z wymaganiami ochrony środowiska w ogóle, a nie tylko ograniczenia się do wymagań nałożonych decyzją środowiskową, które oczywiście również podlegają sprawdzeniu (por. wyrok WSA w Łodzi z dnia 21 września 2011 roku, sygn. II SA/Łd 808/11, LEX nr 1153782).

Stosownie do art. 72 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach następuje przed uzyskaniem decyzji o pozwoleniu na budowę i decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego wydawanych na podstawie Prawa budowlanego. Decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach dołącza się do wniosku o wydanie w/w decyzji. Co do zasady złożenie wniosku powinno nastąpić w terminie 4 lat od dnia, w którym decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach stała się ostateczna (art. 72 ust. 3 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko).

Dalej należy stwierdzić, że przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wymaga realizacja planowanego przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oaz planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, jeżeli obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1 ustawy (art. 59 ust. 1 w/w ustawy).

O kwalifikacji prawnej poszczególnych przedsięwzięć stanowi rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2010 r., Nr 213, poz.1397 ze zm.). Według § 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się następujące rodzaje przedsięwzięć: instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi nie mniej niż:

a) 2 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 100 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

b) 5 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 150 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

c) 10 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 200 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

d) 20 000 W

- przy czym równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznacza się dla pojedynczej anteny także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się realizowana lub zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna.

Z kolei, zgodnie z treścią § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się następujące rodzaje przedsięwzięć instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, inne niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 7, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi nie mniej niż:

d) 1 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 70 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

e) 2 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 150 m i nie mniejszej niż 100 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

f) 5 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 200 m i nie mniejszej niż 150 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

g) 10 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 300 m i nie mniejszej niż 200 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny

- przy czym równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznacza się dla pojedynczej anteny także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się realizowana lub zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna.

Bez wątpienia w § 2 ust. 1 pkt 7 oraz § 3 ust. 1 pkt 8 w/w rozporządzenia, na które powołał się inwestor oraz organy, jako kryterium wskazano wartości wyznaczone dla pojedynczej anteny. Jednak równocześnie trzeba dostrzec, że § 3 ust. 2 pkt 3 w/w rozporządzenia określa, iż do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się również przedsięwzięcia nieosiągające progów określonych w ust. 1, jeżeli po zsumowaniu parametrów charakteryzujących przedsięwzięcie z parametrami planowanego, realizowanego lub zrealizowanego przedsięwzięcia tego samego rodzaju znajdującego się na terenie jednego zakładu lub obiektu osiągną progi określone w ust. 1; przy czym przez planowane przedsięwzięcie rozumie się w tym przypadku przedsięwzięcie, w stosunku do którego zostało wszczęte postępowanie w sprawie wydania jednej z decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, lub dokonano zgłoszenia, o którym mowa w art. 72 ust. 1a tej ustawy.

W tym miejscu zaakcentowania wymaga, iż planowana inwestycja obejmuje budowę stacji bazowej telefonii komórkowej, składającej się z wieży stalowej z sześcioma antenami sektorowymi i pięcioma radioliniami. W świetle zacytowanego przepisu należało zatem zsumować parametry charakteryzujące ten obiekt, a więc dla oceny, czy sporny obiekt zalicza się do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko trzeba uwzględnić wartość parametrów łączną dla urządzeń tego samego rodzaju. Dopiero w oparciu o tak przeprowadzoną analizę można wskazać, czy zachodzą bądź nie przesłanki do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach konkretnego przedsięwzięcia. Powyżej wskazane zagadnienie nie zostało przez organy w niniejszej sprawie zbadane, czym naruszono art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a., i co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przy czym w zgromadzonym materiale dowodowym brak jest informacji na temat wzajemnego oddziaływania na siebie anten sektorowych i radiolinii, co może wzbudzać wątpliwości odnośnie rzeczywistej mocy ich promieniowania. Od wyników tej analizy zależeć bowiem będzie nie tylko to, czy przed złożeniem wniosku o pozwolenie na budowę inwestor powinien uzyskać decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, lecz także prawidłowe ustalenie kręgu uczestników postępowania. Odnosząc się do argumentacji organu, nie sposób uznać by materiał dowodowy został zebrany i oceniony przez organy wszechstronnie i prawidłowo. W kontrolowanym postępowaniu nie ustalono bowiem, z uwzględnieniem brzmienia § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia z dnia 9 listopad 2010 r., charakterystycznych parametrów inwestycji, pozwalających na jej prawidłowe zakwalifikowanie, co czyni wydane w sprawie decyzje wadliwymi.

W związku z powyższym należy podnieść, że istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy ma pojęcie "odległość miejsc dostępnych dla ludności od środka elektrycznego anteny", które oznacza odcinek prostej wyznaczony wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania anteny uwzględniając azymut i pochylenie tej osi. Legalną definicję pojęcia "miejsc dostępnych dla ludności" zawiera art. 124 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska, w świetle którego pod tym pojęciem rozumie się wszelkie miejsca, z wyjątkiem miejsc, do których dostęp ludności jest zabroniony lub niemożliwy bez użycia sprzętu technicznego. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wypracowanym na kanwie problematyki dotyczącej budowy stacji bazowych telefonii komórkowych przyjmuje się, że przez miejsca dostępne dla ludności należy rozumieć nie tylko miejsca, w których wzniesiono już legalnie budynki z przeznaczeniem na pobyt ludzi, ale również miejsca, w których te budynki mogą być wznoszone zgodnie z wymogami obowiązujących przepisów (por. wyrok NSA z dnia 31 maja 2010 r. sygn. akt II 719/09 – Lex nr 597806).Nie budzi wobec tego wątpliwości, że kwestia istnienia miejsc dostępnych dla ludności jest nierozerwalnie związana z możliwością korzystania z prawa własności przez właścicieli nieruchomości będących w zakresie oddziaływania planowanej stacji bazowej. Organ administracji publicznej obowiązany jest do badania i uwzględniania ewentualnej wysokościowej zabudowy działek leżących w pobliżu projektowanej stacji bazowej. Z punktu widzenia istnienia miejsc dostępnych dla ludności istotna jest bowiem okoliczność, do jakiej wysokości na terenie będącym w zakresie oddziaływania planowanej stacji bazowej mogą sięgać budynki. Ustawodawca, mówiąc o miejscach dostępnych dla ludzi, nie zastrzega, że chodzi o miejsca dostępne dla ludzi w danym momencie, w tej chwili, w dacie składania przez inwestora wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej. A jeśli przepis nie określa cezury czasowej dla dokonania oceny, czy dane miejsce jest miejscem dostępnym dla ludności, to należy przyjąć, że ustawodawca mówiąc w art. 124 ust. 2 ustawy - Prawo ochrony środowiska o miejscach dostępnych dla ludności ma na uwadze nie tylko miejsca dostępne dla ludzi w dacie składania przez inwestora wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę, czy też wydania decyzji przez właściwy organ, ale także w przyszłości - przy uwzględnieniu obowiązujących miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, jak również istniejących w obrocie prawnym decyzji o warunkach zabudowy i decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego lokalizacji inwestycji dla terenów, dla których brak jest miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego. Zatem, przez oddziaływanie pól elektromagnetycznych na środowisko należy rozumieć oddziaływanie pól elektromagnetycznych zarówno na tereny, na których istnieje legalnie wzniesiona zabudowa z przeznaczeniem na pobyt ludzi, jak i na tereny, na których taka zabudowa może być wznoszona zgodnie z obowiązującym porządkiem prawnym (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 25 października 2011r., sygn. akt II OSK 1485/10; z dnia 15 października 2009 r. sygn. akt II OSK 1581/08; z dnia 31 maja 2010 r. sygn. akt II OSK 719/09, z dnia 7 sierpnia 2014 roku sygn. akt II OSK 419/13 - Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych).

O tym jak dalece bezrefleksyjnie organy potraktowały opracowanie inwestora z lipca 2013 roku pt. "Kwalifikacja instalacji radiokomunikacyjnej..." świadczy to, że choć z tego dokumentu wynika, iż moc EIRP pojedynczych anten wynosi 1422,33 W oraz 2971,67 W, to zaakceptowano takie niepełne graficzne przedstawienie rzutów pionowych osi głównej wiązki promieniowania dla poszczególnych azymutów, które nie uwzględniły przedziału 100 – 150 m od środka elektrycznego anteny (jak wymaga tego § 3 ust. 1 pkt 8 lit. e rozporządzenia z dnia 9 listopada 2010r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko). Należy zauważyć, iż odcinek prostej, który wyznaczono wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania anteny uwzględniając pochylenie tej osi (tilt 14º) wyrysowano w ograniczeniu do 70 m od środka elektrycznego anteny, natomiast tej linii nie poprowadzono dalej w przedziale 100 – 150 m od środka elektrycznego anteny. Powyższe pokazuje jak bardzo wybiórczą analizę (ograniczoną do dystansów przewidzianych w § 3 ust. 1 pkt 8 lit. d rozporządzenia z dnia 9 listopada 2010r.) przedstawiono organowi, który takiego wątpliwego dokumentu samodzielnie nie zweryfikował.

W rezultacie Sąd uznał, że organy zbagatelizowały znaczenie pojęcia "miejsca dostępne dla ludności", jak i "wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny", bowiem nie poczyniły samodzielnych ustaleń w tej mierze, lecz oparły się tylko na dokumentacji złożonej przez inwestora. W ocenie Sądu orzekanie przez organy wyłącznie w oparciu o wnioski zawarte w opracowaniach dostarczonych przez inwestora jest niedopuszczalne. W konsekwencji bowiem właściwe do rozstrzygnięcia sprawy organy nie dokonały własnych ustaleń. W szczególności nie zweryfikowały, czy wzdłuż osi głównej promieniowania poszczególnych anten nie znajdują się miejsca dostępne dla ludzi, nie odniosły się do sposobu wyznaczenia miejsc dostępnych dla ludzi. Oznacza to, że w istocie organy oparły swoje rozstrzygnięcia na ustaleniach faktycznych niepoczynionych samodzielnie, lecz tylko przez autorów wyżej powołanych dokumentów, które są dowodem podlegającym swobodnej ocenie dowodów. Nie są to bowiem dokumenty urzędowe w świetle art. 76 § 1 k.p.a., a ponadto nie mogą stanowić jedynego źródła materiału faktycznego sprawy, w celu ustalenia prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a.). Oznacza to, że to organ administracji publicznej powinien rozpatrzyć wszystkie okoliczności sprawy, podejmując w tym celu wszelkie niezbędne kroki do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy. W postępowaniu administracyjnym nie obowiązuje bowiem formalna teoria dowodowa, w świetle której daną okoliczność można udowodnić wyłącznie przy pomocy danego, a nie innego środka dowodowego, ani też zasada, że rola organu orzekającego to rola biernego podmiotu oczekującego na dowody zaoferowane przez stronę. Natomiast zasada oficjalności (art. 7, art. 75 k.p.a.) wymaga, aby w toku postępowania organy administracji publicznej podejmowały wszelkie kroki niezbędne do wyjaśnienia i załatwienia sprawy i dopuszczały jako dowód wszystko, co może przyczynić się do jej wyjaśnienia, a nie jest sprzeczne z prawem, czyli żeby z urzędu przeprowadzały dowody służące ustaleniu stanu faktycznego sprawy (wyrok NSA z dnia 29 listopada 2000 r. sygn. akt V SA 948/00, Lex nr 50114). Jednocześnie wyniki tego postępowania winny znaleźć swoje odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji, co wynika z art. 107 § 3 k.p.a. (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 listopada 2010r., sygn. akt II OSK 602/09, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych).

Reasumując tę część rozważań Sąd stwierdza istnienie istotnych wątpliwości co do stanowiska organów w sprawie braku konieczności uzyskania przez inwestora decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia.

Ponadto w ocenie Sądu w sprawie powstała wątpliwość czy właściciel działki, na której ma być zrealizowana inwestycja nadal wyraża zgodę na budowę czy może odstąpił od umowy z inwestorem. Wątpliwości te wynikają z pisma M. S. z dnia [...], w którym prosił organ o wstrzymanie się z wydaniem decyzji. Organ jednak nie wezwał M. S. do wyjaśnienia intencji, lecz zapytał wyłącznie inwestora, który pismem z dnia 20 sierpnia 2012 r. stwierdził, że nie otrzymał informacji, aby M. S. odstąpił od umowy najmu terenu. Podkreślić wypada, że art. 33 ust. 2 pkt 2 Prawa budowlanego wymaga od inwestora złożenia oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, w którym inwestor musi wskazać dokumenty potwierdzające prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, ale ustawodawca nie nałożył na niego obowiązku przedłożenia tych dokumentów. Zakwestionowanie przez właściciela nieruchomości złożonego przez inwestora wyżej wymienionego oświadczenia, w sytuacji kiedy jego zgoda na wykonanie robót budowlanych jest wymagana, wyklucza możliwość wydania przez organ budowlany decyzji pozwalającej na budowę. Zatem uznać należy, że organ niedostatecznie wyjaśnił czy nadal inwestor legitymuje się prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

Odnosząc się natomiast do pozostałych zarzutów skargi wskazać należy, że oceny czy przedsięwzięcie nie należy do mogących znacząco albo potencjalnie oddziaływać na środowisko, dotyczy przedsięwzięcia o ściśle określonych parametrach. Zatem jakakolwiek zmiana parametrów przedsięwzięcia (np. tiltu anten, o ile wiązać się nim będzie zmiana odległości miejsc dostępnych dla ludności od środka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowania) oznacza, że należy dokonać ponownej oceny czy jest ono zaliczane do przedsięwzięć mogących znacząco albo potencjalnie oddziaływać na środowisko. Gdyby zaś okazało się, że inwestor na dalszych etapach procesu inwestycyjnego, zmienił parametry planowanego przedsięwzięcia, to uprzednia ocena w odniesieniu do tego nowego przedsięwzięcia nie będzie skuteczna. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 kwietnia 2010r., sygn. akt II OSK 1598/09, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych).

Natomiast na ocenę legalności decyzji nie mógł wpłynąć zarzut dotyczący nieuwzględnienia zjawiska "odbić promieniowania". Rzeczywiście organ nie odniósł się do tego zarzutu odwołania, jednak kwestia ta nie jest uregulowana przepisami, stanowi ewentualnie element wiedzy fachowej związanej z oceną oddziaływania

i kwalifikacji danego przedsięwzięcia w konkretnych okolicznościach faktycznych.

Ponownie rozpoznając sprawę organy administracji publicznej zobowiązane będą uwzględnić poczynione wyżej rozważania. Oznacza to w pierwszej kolejności analizę kwestii posiadania prawa dysponowania nieruchomością na cele przedmiotowej inwestycji oraz konieczność ustalenia jednoznacznie i precyzyjnie charakterystyki i parametrów planowanego zamierzenia z uwzględnieniem regulacji, określonej w § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia z dnia 9 listopada 2010r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, następnie zaś poczynienie samodzielnych ustaleń i rozważenie zakresu oddziaływania planowanej inwestycji na miejsca dostępne dla ludzi w osi głównej wiązki promieniowania anten (każdej z osobna oraz po ich zsumowaniu w przypadku parametrów charakteryzujących przedsięwzięcie) w odległościach określonych przepisami rozporządzenia. Ustalenia i rozważania, w szczególności powołanie się na źródła dokonanych ustaleń, winny natomiast znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniach decyzji, które odpowiadać muszą wymogom, określonym w art. 107 § 3 k.p.a.

Zauważyć ponadto należy, iż dla rozstrzygnięcia sprawy istotna jest także możliwość zdalnego sterowania antenami i związana z tym możliwość zmiany kierunku wiązki promieniowania. Jeżeli istnieje możliwość pochylenia anteny, tzw. tilt, to tym samym istnieje możliwość zmiany kierunku wiązki promieniowania. Okoliczność ta winna podlegać wyjaśnieniu przez organ, a w razie stwierdzenia istnienia takiej możliwości, należy ustalić oddziaływanie anteny od minimalnego do maksymalnego jej pochylenia, aby jednoznacznie ustalić od jakiej do jakiej wysokości od poziomu terenu i w jakiej odległości od anten i płaszczyźnie możliwe jest oddziaływanie promieniowania. Ewentualne oddziaływanie w przypadku nachylenia pod różnym kątem anten stacji bazowej jest okolicznością istotną dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy.

Z tych wszystkich powodów sąd zobligowany był uchylić zaskarżoną decyzję poprzedzającą ją decyzję organu I instancji.

O powyższym sąd orzekł jak w punkcie pierwszym sentencji wyroku na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a lit. c w zw. z art. 135 P.p.s.a. O wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji orzeczono w punkcie drugim sentencji wyroku w trybie art. 152 P.p.s.a. Koszty postępowania zasądzono w oparciu art. 200 P.p.s.a.

lp