Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 366/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2021-09-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę w części
Odrzucono skargę w części
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 5a; art. 147 par. 1; art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 101 ust.1
journal: Dz.U. 2016 poz 446
law: Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym
article: art. 10 ust.1 pkt 1 i 2; art. 3 ust.1; art. 6 ust.2 pkt 2; art. 9 w zw. z art. 27
journal: Dz.U. 2020 poz 293
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marta Laskowska-Pietrzak Sędziowie Asesor sądowy Marcin Małek (sprawozdawca), Sędzia WSA Jerzy Parchomiuk Protokolant Referent stażysta Agnieszka Komajda po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 września 2021 r. sprawy ze skargi J. M. na uchwałę Rady Miasta [...] z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego I. oddala skargę w zakresie dotyczącym działki o numerze ewidencyjnym [...] (arkusz 7, obręb 6); II. odrzuca skargę w zakresie dotyczącym działki o numerze ewidencyjnym [...] (arkusz 7, obręb 6).


UZASADNIENIE

Rada Miasta B. P. w dniu [...] r. podjęła uchwałę nr XXII/33/[...] w sprawie uchwalenia Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta B. P..

Pismem z [...] kwietnia 2019 r. skargę na powyższą uchwałę, w trybie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym wniosła J. M., domagając się stwierdzenia jej nieważności, względnie stwierdzenia wydania jej z naruszeniem prawa w zakresie działek nr [...] i [...].

W jej motywach wskazała, że zaskarżone Studium obejmuje należące do niej ww. działki, które wbrew jej wnioskom nie zostały przekształcone na tereny z możliwością zabudowy, czym został naruszony jej interes prawny - poprzez ograniczenie prawa własności (art. 140 k.c. i art. 64 Konstytucji RP), przekroczenie granic władztwa planistycznego (art. 3 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym), uwzględnienie wyłącznie interesów osób trzecich (art. 6 ust. 2 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym) oraz zmianę Studium bez uwzględnienia dotychczasowego przeznaczenia, zagospodarowania i uzbrojenia terenu objętego zakresem zmian oraz bez wskazania polityki przestrzennej i zasad zagospodarowania terenu która ma zostać urzeczywistniona w wyniku zmiany (art. 9 w zw. z art. 27 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym). Zamiarem właścicielki było wykorzystanie tych nieruchomości jako teren budowlany, tak jak pozostali właścicieli nieruchomości położonych na tym terenie.

Jak wskazała przedmiotowe działki dotychczas miały przeznaczenie działek rolno-budowlanych z dopuszczalną zabudową zagrodową. Na skutek uchwalenia Studium skarżąca lub jej następcy prawni będą mieli to w sposób szczególny utrudnione, inaczej niż pozostali sąsiedzi.

W odpowiedzi na powyższą skargę Prezydent Miasta [...] wniósł o jej oddalenie w całości jako bezzasadnej.

Odnosząc się do zarzutów skargi Prezydent podniósł, że zgodnie z ustaleniami Studium działka wskazane w skardze znajdują się odpowiednio: działka nr [...] na terenach rolnych oznaczonych symbolem R, a działka nr [...] na terenach łąk, oznaczonych symbolem Ł. W poprzednio obowiązującym studium przyjętym uchwałą Rady Miasta B. P. z [...] kwietnia 2010 r. działka nr [...] znajdowała się na terenach rolnych z istniejąca rozproszoną zabudową zagrodową, a działka nr [...] na terenach łąk. Przeznaczenie ww. działek w uchwalonym Studium stanowi więc kontynuacje polityki przestrzennej w odniesieniu do tego obszaru. Brak było również podstaw do uwzględnienia uwag skarżącej składanych do projektu Studium podczas jego wyłożenia do publicznego wglądu.

Mianowicie, Studium powiększyło zasięg terenów inwestycyjnych o południowy fragment działki nr [...] oraz rozszerzyło funkcję z terenów zabudowy siedliskowej na zabudowę mieszkaniową wraz z usługami towarzyszącymi. Natomiast działki nr [...] i [...] znajdują się w obrębie dużego obszaru użytkowanego rolniczo. Położone są w peryferyjnej części miasta, poza zwartą strukturą funkcjonalno-przestrzenną, której zabudowa powinna być uzupełniona w pierwszej kolejności. Dodatkowo działka nr [...] znajduje się na obszarze szczególnego zagrożenia powodzią, na którym zgodnie z przepisami, jak i stanowiskiem Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie, wykluczona jest możliwość lokalizowania nowej zabudowy. Ponadto w mieście nie występuje silne zapotrzebowanie na nowe tereny zabudowy mieszkaniowej, brak więc potrzeby, a w niniejszym przypadku częściowo i możliwości, przeznaczenia wnioskowanych działek pod te funkcje. W związku z powyższym, uwagi skarżącej dotyczące działek nr [...] i [...] nie zostały uwzględnione.

Nadto organ podniósł, że Studium nie narusza interesu prawnego skarżącej. W odniesieniu bowiem do działki nr [...], stanowiącej jej własność, uwzględniono dotychczasowe przeznaczenie i zagospodarowanie terenu, natomiast działka nr [...], nie jest własnością skarżącej lecz jej syna, co wyklucza interes prawny skarżącej w stosunku do tej działki. Tym samym, wbrew zarzutom skargi nie doszło do naruszenia uprawnień właścicielskich skarżącej, która jako właściciel terenów objętych Studium nie ma co do zasady roszczenia do gminy o przeznaczenie należącego do niej terenu pod preferowane przez siebie zagospodarowanie. Tym samym nie doszło do naruszenia wskazanych w skardze przepisów prawa. Skarżąca może korzystać z przedmiotu własności, w sposób dotychczasowy, a określone w uchwalonym Studium kierunki są tożsame z wcześniej obowiązującymi i zgodne z dotychczasowym sposobem korzystania z nieruchomości. Nadto organ podniósł, że działki nr [...] i [...] znajdują się na terenach objętych miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego miasta B. P. (uchwała Rady Miasta B. P. z [...] maja 2002 r. nr [...]). Zgodnie z jego ustaleniami działka nr [...] oraz większa części działki nr [...] znajdują się na terenach zieleni rekreacyjnej, wypoczynkowej i zabawowej oraz usług sportu oznaczonych symbolem A23ZR, na których obowiązuje zakaz inwestowania kubaturowego. Pozostał część tej działki zgodnie z planem znajduje się na terenach komunikacji, oznaczonych symbolami 9KG 2/2 – ulice główne. Nieprawdziwe jest więc twierdzenie skarżącej, że przedmiotowe działki były działkami rolno-budowlanymi i że możliwa była ich zabudowa, a Studium pozbawiło ją tej możliwości. Takiej możliwości – wbrew twierdzeniom skarżącej - nie mają również właściciele działek sąsiednich.

Na rozprawie w dniu 30 września 2021 r. pełnomocnik organu podtrzymał wniosek o oddalenie skargi oraz złożył skrócony wypis ze skorowidza działek wnosząc o dopuszczenie jako uzupełniającego dowodu z dokumentu na okoliczność własności działek, których dotyczy skarga.

Sąd działając na podstawie art. 106 § 3 ppsa postanowił dopuścić dowód uzupełniający z ww. dokumentu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie rozpatrując sprawę zważył, co następuje:

Wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy.

W przypadku uchwał podejmowanych przez organy samorządu terytorialnego, kontrola sądowa sprowadza się do oceny, czy dany akt wydany został z obrazą obowiązujących przepisów, gdyż zaistnienie takiej sytuacji powoduje konieczność stwierdzenia jego nieważności bądź stwierdzenia, że wydany został z naruszeniem prawa - stosownie do treści art. 147 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. zwanej dalej: P.p.s.a.).

Rozpoznając niniejszą sprawę w oparciu o wskazane wyżej kryteria, sąd doszedł do przekonania, że skarga w stosunku do działki nr [...] nie zasługuje na uwzględnienia, zaś w stosunku do działki nr [...] jest niedopuszczalna.

Przedmiotem kontroli sądu jest uchwała Rady Miasta B. P. z dnia [...] marca 2021 r. nr [...] w sprawie uchwalenia Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta B. P. (Studium), niewątpliwie mieszcząca się w pojęciu "aktu organu samorządu terytorialnego z zakresu administracji publicznej" innego, niż akt prawa miejscowego (art. 3 § 2 pkt 6 P.p.s.a.)

Skarga na tego typu akt odbywa się na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (obecnie t.j. Dz. U. z 2021r., poz. 1372 ze zm., dalej: u.s.g.), zgodnie z którym każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Bezspornym zatem jest, że przed dokonaniem oceny czy zaskarżona uchwała narusza interes prawny danej strony, koniecznym jest ustalenie, czy strona w ogóle taki interes posiada.

Ustalenia w tym zakresie mają bowiem istotny wpływ na sposób załatwienia skargi przez sąd.

Mianowicie w orzecznictwie wielokrotnie już podawano, że musi istnieć związek przyczynowy między treścią uchwały, a interesem prawnym lub uprawnieniem, przy czym interes prawny powinien być nie tylko aktualny i realny ale przede wszystkim osobisty, tj. własny, indywidualny, a tym samym dotyczyć bezpośrednio sfery prawnej określonego podmiotu. W postanowieniu z 25 października 2018r. (II OSK 2539/18) Naczelny Sąd Administracyjny wskazał na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 16 września 2008r., (SK 76/06), potwierdzający, że przepis art. 101 ust. 1 u.s.g. nie ma charakteru actio popularis, a podstawą zaskarżenia musi być niezgodność uchwały z prawem przy jednoczesnym naruszeniu przez tę uchwałę indywidualnie rozumianych interesów lub uprawnień konkretnego obywatela lub ich grupy, bądź innego podmiotu, który jest mieszkańcem danej gminy lub jest z tą gminą związany prawnie w inny sposób (np. jest właścicielem nieruchomości położonej na terenie gminy). Do wniesienia skargi nie legitymuje więc ani sprzeczność z prawem zaskarżonej uchwały, ani też stan zagrożenia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia, a związek pomiędzy własną, indywidualną sytuacją prawną stron skarżącej, a zaskarżoną uchwałą w postaci ograniczenia lub pozbawienia konkretnych uprawnień albo nałożenia obowiązków. Interes prawny, którego istnienie umożliwia przyznanie legitymacji skargowej na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g., powinien bezpośrednio dotyczyć sfery prawnej podmiotu wnoszącego skargę. Oznacza to, że stronie skarżącej powinno przysługiwać konkretne prawo podmiotowe o charakterze prywatnoprawnym, bądź publicznoprawnym, wynikające z przepisów prawa materialnego.

Brak natomiast jakiegokolwiek tytułu prawnego do określonej działki objętej ustaleniami zaskarżonego Studium czyni wniesioną w tym zakresie skargę niedopuszczalną. Mianowicie jak wynika z ustaleń sądu poprzedzonych przeprowadzeniem dowodu z dokumentu złożonego przez pełnomocnika organu na rozprawie w postaci aktualnego wypisu ze skorowidza działek objętych skargą, jedynie jedna z tych dział, tj. nr [...] jest własnością skarżącej oraz L. M.. Natomiast działka nr [...] nie należy do skarżącej, lecz do Z. A. M. (syna skarżącej). Oczywistym zatem jest, że skarżąca nie posiada interesu prawnego do zaskarżenia przedmiotowej uchwały w zakresie dotyczącym działki nr [...], do której nie posiada żadnego tytułu prawnego. Jak bowiem już wskazano związek pomiędzy własną, indywidualną sytuacją prawną strony skarżącej, a zaskarżoną uchwałą musi powodować następstwo w postaci ograniczenia lub pozbawienia danego podmiotu konkretnych uprawnień lub nałożenia na niego obowiązków.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 5a P.p.s.a., w związku z art. 101 ust. 1 u.s.g, skargę w zakresie dotyczącym działki nr [...] odrzucił (pkt II wyroku).

Natomiast w odniesieniu do skargi dotyczącej działki nr [...], wskazać należy, że podstawą zaskarżenia w trybie art. 101 ust. 1 u.sg. jest niezgodność z prawem uchwały organu gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, wywołującej negatywne następstwa w sferze prawnej strony skarżącej (zniesienie, ograniczenie, uniemożliwienie realizacji uprawnienia lub naruszenie interesu prawnego), zaś podstawą jej wzruszenia - niezgodność z prawem.

Podzielając co do zasady opinię organu, nie można jednak zgodzić się co do wysnutej przez niego konkluzji. Sąd w składzie rozpoznającym sprawę podziela podany również w skardze pogląd, według którego objęcie nieruchomości ustaleniami studium z reguły prowadzi do naruszenia interesu jego właściciela. W judykaturze wskazuje się, że naruszenie interesu prawnego ustaleniami planu miejscowego (studium) ma miejsce zarówno wtedy, gdy przeznaczenie nieruchomości ulega zmianie, jak również wtedy, gdy rada gminy, wbrew żądaniom właściciela (użytkownika wieczystego) nie zmienia przeznaczenia nieruchomości. Ten ma bowiem prawo oczekiwać, że w wyniku przeprowadzonej zmiany dojdzie do uwzględnienia jego żądań (wyeliminowania czy zmniejszenia ograniczeń w wykonywaniu prawa własności). Oznacza to, że jeśli skarżąca w taki własne sposób konfiguruje naruszenie własnego interesu w związku ze statusem właściciela działki nr [...], przyznanie jej legitymacji do wniesienia skargi w tym zakresie ma swoje uzasadnienie.

Pamiętać przy tym należy, że ocena naruszenia interesu prawnego przez akt planistyczny nie musi dotyczyć wyłącznie przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Uchwały z zakresu planowania i zagospodarowania przestrzennego mogą też dotykać uprawnień lub obowiązków z zakresu gospodarki nieruchomościami czy prawa cywilnego. Wprawdzie w myśl art. 9 ust. 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy nie jest aktem prawa miejscowego, lecz istotne jest to, że z mocy art. 9 ust. 4 tej ustawy ustalenia studium są wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych. Relacje systemowe aktów planistycznych, zwłaszcza związanie ustaleniami studium przy uchwalaniu planów miejscowych może w okolicznościach konkretnej sprawy skutkować uznaniem, że już uchwala w przedmiocie studium prowadzi do naruszenia interesu prawnego określonych członków wspólnoty samorządowej. Poprzez uchwalenie studium organy podejmują podstawowe ustalenia w zakresie polityki przestrzennej, w szczególności określają kierunki zmian w strukturze przestrzennej gminy oraz w przeznaczeniu terenów, a ustalenia planów miejscowych są konsekwencją tych postanowień. Przypomnieć też należy, że Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 31 stycznia 2017 r., (II OSK 53/17), wyraził pogląd, że uchwała rady gminy w przedmiocie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego może być uchwałą naruszającą indywidualny interes prawny, zwłaszcza wobec zmian prawnych wzmacniających stopień związania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ustaleniami studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy (obowiązku badania zgodności projektu planu miejscowego ze studium). Zauważył, że dopuszczając skargę z art. 101 ust. 1 u.s.g. na uchwałę w przedmiocie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego dostrzec należy różnicę pomiędzy studium a planem miejscowym w zakresie bezpośredniości i realności naruszenia interesu prawnego. Różnica ta nie może jednak stanowić podstawy do przyjęcia zasady, że wykazanie naruszenia interesu prawnego przez studium nie jest możliwe, zaś o naruszeniu interesu prawnego będzie można mówić dopiero od momentu uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który będąc aktem prawa miejscowego, kształtuje prawa i obowiązki obywateli. Jedynym środkiem ochrony prawnej właścicieli (użytkowników wieczystych) nieruchomości położonych na terenie objętym studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego, które poprzez realny wpływ na treść planu miejscowego wpływa na ich sytuację prawną, jest skarga w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g. Postanowienia takiej uchwały mogą kształtować sytuację prawną właścicieli nieruchomości objętych uchwałą, bowiem zmierzają bezpośrednio do uchwalenia zgodnego ze studium miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Aktualny interes prawny podmiotu wnoszącego skargę w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g. należy odczytywać w kontekście realnego i możliwego naruszenia interesu prawnego w sytuacji realizacji danego aktu w przyszłości (por. postanowienie NSA z 10 lipca 2019 r., OSK 1709/19).

W ocenie składu sądzącego przyjąć należy, że skarżąca ma interes prawny w sprawie stanowiącej przedmiot zaskarżenia - tj. Studium, a jej interes prawny ma źródło w art. 140 Kodeksu cywilnego.

Przyjęcie w Studium na nieruchomości będącej własnością skarżącej (dz. nr [...]) przeznaczenia – R, tj. tereny rolne wyłączone z zabudowy naruszyło jej realny i konkretny interes prawny. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 8 lipca 2014 r. sygn. akt II OSK 3005/12 stwierdził, że "Związek pomiędzy własną indywidualna sytuacją prawną strony skarżącej a zaskrzoną uchwałą musi powodować następstwo w postaci ograniczenia lub pozbawienia danego podmiotu konkretnych uprawnień lub nałożenia obowiązku w dacie wniesienia skargi". Niewątpliwie z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie.

W tej sytuacji skarga w zakresie działki nr [...] podlegała merytorycznemu rozpoznaniu polegającemu na zbadaniu zgodności z prawem uchwały w zaskarżonym zakresie.

Po przeprowadzonej analizie nie można jednak uznać, aby wniesiona skarga zawierała uzasadnione podstawy. Nie można bowiem za zasadny uznać zarzutu przekroczenia granic przysługującego gminie władztwa planistycznego poprzez nieuwzględnienie jej uwag i nieuzasadnione ograniczenie prawa własności skarżącej wobec ustalenia w uchwale na jej nieruchomości przeznaczenia oznaczonego symbolem R.

Odnosząc się do tej kwestii, sąd podziela zawarte w odpowiedzi na skargę wywody organu, że koncepcja "władztwa planistycznego" oznacza, że w niektórych przypadkach ustalenia gminnego prawodawcy mogą ingerować w interesy prywatne podmiotów skarżących w sposób odbierany przez nich jako niekorzystny. Należy bowiem podkreślić, że prawo własności, mimo, iż jest najsilniejszym prawem podmiotowym, korzystającym z gwarancji ustawowych i ponadustawowych, nie ma jednak charakteru absolutnego i nieograniczonego. Gmina może korzystać ze swych uprawnień, przy czym ewentualna ingerencja gminy w prawa właścicielskie musi uwzględniać proporcjonalnie wyważony interes publiczny, oraz interes indywidualny związany z uprawnieniami właścicielskimi.

Mianowicie art. 10 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym stanowi, iż w studium uwzględnia się uwarunkowania wynikające w szczególności z dotychczasowego przeznaczenia, zagospodarowania i uzbrojenia terenu. Nie ulega jednak wątpliwości, że warunek uwzględnienia dotychczasowego przeznaczenia i zagospodarowania terenu, nie oznacza jeszcze, że rada, w ramach przysługującego jej władztwa planistycznego, nie może dokonać zmian i przekształceń w tym zakresie, niezależnie czy zmiany te wprowadza z urzędu czy na wniosek właściciela terenu. W obu przypadkach decyzja organu musi być poprzedzone dokładną analizą i oceną stanu faktycznego, jaki istnieje na terenie objętym projektem studium.

W ocenie składu orzekającego w niniejszej sprawie gmina dokonała wnikliwego i wszechstronnego rozważenia zarówno interesu indywidualnego skarżącej jak i interesu publicznego oraz uzasadniła prawidłowość przyjętych rozwiązań planistycznych, ich celowość i słuszność.

Gmina w studium określa politykę przestrzenną oraz wskazuje lokalne zasady zagospodarowania przestrzennego. Jak podkreślono w odpowiedzi na skargę zaskarżone Studium powiększyło zasięg terenów inwestycyjnych o południowy fragment należący do skarżącej działki nr [...] oraz rozszerzyło funkcje z terenów zabudowy siedliskowej na zabudowę mieszkaniowa wraz z usługami towarzyszącymi. Natomiast działka nr [...] znajduje się w obrębie dużego obszaru użytkowanego rolniczo. Położona jest w peryferyjnej części miasta, poza zwartą strukturą funkcjonalno-przestrzenną której zabudowa powinna być uzupełniona w pierwszej kolejności. Ponadto wskazano, że w mieście nie występuje silne zapotrzebowanie na nowe tereny zabudowy mieszkaniowej, brak więc potrzeby, przeznaczenia wskazanej działki pod wskazaną funkcję. Z tych względów żądanie skarżącej nie zostało uwzględnione. W ocenie sądu stanowisko to zasługuje na akceptację.

Oczywistym bowiem jest, że na mocy przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym gmina upoważniona jest do takiego projektowania i wykorzystania przestrzeni, które zakłada zachowanie równowagi między wszystkimi elementami środowiska, przy racjonalnym wykorzystaniu potencjału przyrodniczego dla zaspokojenia potrzeb obecnych i przyszłych pokoleń. Działając w ten sposób gmina dokonała bilansu terenów przeznaczonych i wykorzystywanych pod zabudowę, stwierdzając, że na analizowanym obszarze nie ma potrzeby rozszerzania go o dodatkowe tereny zabudowy mieszkaniowej. Bezspornym przy tym jest, że teren, na którym położna jest działka skarżącej znajduje się na północ od rzeki Krzna w kompleksie terenów rolnych i łąk, poza jakąkolwiek zabudową. Uwzględnieniu uwagi skarżącej i przekształcenie działki z dopuszczeniem zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej stanowiłoby niczym nieuzasadniony wyłom w przyjętej strukturze podziału obszaru miasta na określone funkcje, co jednoznacznie wynika ze spojrzenia na mapę Studium.

Nieprawdziwe przy tym są twierdzenia skarżącej o możliwości podejmowania inwestycji budowlanych przez właścicieli sąsiednich nieruchomości. Działania takie wyklucza bowiem obowiązujący dla tego terenu miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego miasta B. P. przyjęty uchwałą Rady Miasta B. P. z [...] maja 2002 r. nr [...]), który tereny te zaliczył do terenów zieleni rekreacyjnej, wypoczynkowej i zabawowej oraz usług sportu oznaczonych (A23ZR), na których obowiązuje zakaz inwestowania kubaturowego.

Uwzględniając powyższe sąd nie dopatrzył się w sprawie naruszenia przez Radę obowiązujących przepisów praw. Jak już wzmiankowano prawo własności doznaje bowiem szeregu ograniczeń dopuszczonych tak przez Konstytucję, jak i art. 140 Kodeksu cywilnego. Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym upoważniła natomiast radę do uchwalania studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy. Stosownie do art. 6 ust. 1 tej ustawy ustalenia planu miejscowego kształtują, wraz z innymi przepisami, sposób wykonywania prawa własności nieruchomości, a zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 2 w studium uwzględnia się uwarunkowania wynikające ze stanu ładu przestrzennego i wymogów jego ochrony, a według ust. 2 pkt 1 w studium określa się kierunki zmian w strukturze przestrzennej gminy oraz w przeznaczeniu terenów przy uwzględnieniu bilansu terenów przeznaczonych pod zabudowę.

W przedmiotowej sprawie zarówno na etapie rozpatrzenia uwag złożonych do projektu Studium jak i w odpowiedzi na skargę organ szeroko uzasadnił dokonanie takiego przeznaczenia terenów w przyjętym Studium wskazując na konkretne wyżej omówione okoliczności. Oznacza to, że ograniczenia wykonywania prawa własności wynikające z tych uregulowań mają swe źródło w ustawie, a zatem są prawnie dopuszczalne.

Ubocznie należy podnieść, że zaskarżona uchwała nie wprowadza jakichkolwiek zmian w stosunku do przedmiotowej nieruchomości, tj. nie zmienia jej przeznaczenia. Zapisy Studium odnoszące się do tej nieruchomości w żaden sposób nie ograniczają uprawnień skarżącej wynikających z treści podmiotowego prawa własności w sposób zakłócający możliwość dotychczasowego korzystania z tej nieruchomości.

Mając na uwadze wszystkie powyższe okoliczności, skargę w zakresie dotyczącym działki nr [...] należało na podstawie art. 151 P.p.s.a. oddalić jako nieuzasadnioną (pkt I wyroku).