Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 1011/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2014-11-26 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Paweł Zaborniak /spr./ Sędziowie WSA Elżbieta Mazur-Selwa NSA Małgorzata Wolska Protokolant Sylwia Pacześniak po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 26 listopada 2014 r. sprawy ze skargi J. M. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2014 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania -skargę oddala-


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi J. M. jest postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (zwany dalej WINB) z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...], wydane w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego decyzją o nakazie rozbiórki obiektu budowlanego.

J. M. reprezentowany przez adwokata zwrócił się do PINB z wnioskiem z dnia 13 sierpnia 2012 r., o wszczęcie postępowania administracyjnego w przedmiocie zalegalizowania samowoli budowlanej dotyczącej budynku mieszkalnego zlokalizowanego na działce nr ewid. 123 przy ul. W. w T., zgodnie z decyzją PINB z [...] listopada 2011 r., nr [...]. W szczególności wniósł o: 1) wszczęcie postępowania administracyjnego przez PINB w przedmiocie legalizacja samowoli budowlanej dotyczącej rozbiórki samowolnie realizowanego ww. budynku mieszkalnego, 2) wszczęcie postępowania administracyjnego, celem pozytywnego załatwienia niniejszego wniosku w całości w formie odpowiedniej decyzji.

Natomiast wnioskiem z dnia 31 maja 2013 r. pełnomocnik J. M. złożył do PINB wniosek o wznowienie postępowania zakończonego prawomocną decyzją tego organu z dnia [...] listopada 2011 r. znak [...], nakazującej rozbiórkę obiektu budowalnego posadowionego na działce nr ewid. 123 przy ul. W. w T. Na podstawie art. 145 par. 1 i 4 K.p.a. w związku z art. 33 i 34 K.p.a. zażądano wznowienia postępowania z tego powodu, że dowody, na których podstawie wydana została decyzja okazały się nieprawdziwe, pochodzące od skonfliktowanych z wnioskodawcą stron, a ponadto skarżący ze względu na swe problemy zdrowotne nie był w stanie wziąć udział w przedmiotowym postępowaniu, zaś organ nie ustanowił dla skarżącego pełnomocnika do działania. Wniesiono o uchylenie ostatecznej decyzji PINB, przeprowadzenie postępowania w trybie art. 149 K.p.a. oraz o wydanie nowej decyzji umarzające postępowanie w sprawie.

Decyzją z [...] sierpnia 2012 r. PINB odmówił wznowienia postępowania w sprawie samowolnie realizowanego ww. budynku mieszkalnego, zakończonego ostateczną decyzją PINB z [...] listopada 2011 r., nakazującą J. M. rozbiórkę przedmiotowego budynku. Po rozpatrzeniu odwołania J. M. - WINB decyzją z [...] listopada 2012 r. uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że PINB przy ponownym rozpoznaniu sprawy winien wyjaśnić intencje wnioskującego zawarte w piśmie z 13 sierpnia 2012 r. i załatwić wniesione pismo zgodnie z przepisami.

W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy PINB decyzją z [...] stycznia 2013 r. odmówił uchylenia lub zmiany własnej decyzji z [...] listopada 2011 r. oraz legalizacji samowolnie wybudowanego ww. budynku mieszkalnego. Po rozpatrzeniu odwołania J. M. - WINB decyzją z [...] maja 2013 r. uchylił zaskarżoną decyzję PINB z [...] stycznia 2013 r. w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W uzasadnieniu WINB podniósł, że PINB nie wykonał wskazań organu odwoławczego i nie podjął żadnych czynności mających na celu usunięcie w wątpliwości co do charakteru pisma z 13 sierpnia 2012 r. i wyjaśnienie treści żądania.

Decyzją z [...] lipca 2013 r. PINB odmówił uchylenia własnej decyzji z [...] listopada 2011 r. Po rozpatrzeniu odwołania J. M. - WINB decyzją z [...] września 2013 r. uchylił zaskarżoną decyzję PINB z [...] lipca 2013 r. oraz postanowienie PINB z [...] czerwca 2013 r. - w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W uzasadnieniu WINB wskazał, że rozpatrując ponownie sprawę PINB wezwie wnioskodawcę do wyjaśnienia, które dowody okazały się fałszywe, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne oraz kiedy dowiedział się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Dopiero po dokonaniu ustaleń w tym zakresie PINB wznowi postępowania zakończone decyzją ostateczną w przypadku, gdy stwierdzi, że zostały spełnione warunki do wznowienia postępowania i przeprowadzi postępowanie wznowieniowe lub odmówi wznowienia postępowania.

Postanowieniem z [...] października 2013 r. nr [...], PINB odmówił wznowienia postępowania w sprawie samowolnie realizowanego ww. budynku mieszkalnego, zakończonego ostateczną decyzją z [...] listopada 2011 r. Z uzasadnienia tego postanowienia wynika, że J. M. na skutek wezwania organu - pismem z 22 października 2013 podał jako przyczynę wznowienia postępowania, że nie brał udziału w postępowaniu z przyczyn niezależnych od niego, po drugie, że postępowanie administracyjne w przedmiocie rozbiórki jest wadliwe, a w tym wypadku wszelkie dowody w nim przeprowadzone są nie prawdziwie i dlatego wymagają ponownego przeprowadzenia. PINB odnosząc się do przyczyny wznowienia dotyczącej kwestii, że J. M. bez własnej winy nie brał udziału w postępowania - podał, że została ona rozpatrzona w poprzednim odwołaniu. Jak ustalono ww. brał udział w postępowaniu zakończonym ostateczną decyzją z [...] listopada 2011 r., jest on inwestorem budynku mieszkalnego zlokalizowanego na działce nr 123 przy ul. W., właścicielem tej działki oraz adresatem ww. decyzji. Przedmiotowe rozstrzygnięcie zostało skutecznie doręczone. Organ podkreślił, że pismem z 2 stycznia 2012 r. zwrócił się do WINB z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji PINB z [...] listopada 2011 r., co oznacza, że wnioskodawca znał treść decyzji w dniu [...] grudnia 2011 r. i nie zachował terminu jednego miesiąca od dnia, w którym dowiedział się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. W związku z czym brak jest podstaw do wznowienia postępowania w oparciu art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Odnosząc się do drugiej wskazanej przez wnioskodawcę przyczyny wznowienia postępowania z art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a., (tj. dowody pochodzące od Z. i Z. K., na których podstawie wydana została decyzja okazały się nieprawdziwe), PINB uznał, że wnioskodawca mimo dwukrotnego wezwania nie wyszczególnił konkretnych dowodów, które miały być fałszywymi, a określił je mianem "wszelkich dowodów", tym samym nie zostały zachowane warunki do wznowienia postępowania.

W zażaleniu J. M. reprezentowany przez adwokata nie zgodził się z postanowieniem PINB.

WINB postanowieniem z dnia [...] czerwca 2014 r. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu organ odwoławczy przychylił się do stanowiska PINB i wskazał, że uzupełnienia wymaga jednak uzasadnienie postanowienia. W szczególności podał, że pismem z 19 marca 2014 r. wezwał skarżącego do wskazania dowodów, które okazały się fałszywe, na podstawie których ustalono, istotne dla sprawy okoliczności faktyczne oraz do przedłożenia lub wskazania dokumentów potwierdzających istotne dla sprawy okoliczności faktyczne oraz do przedłożenia lub wskazania dokumentów potwierdzających ten fakt – orzeczenie sądu oraz wezwano do wyjaśnienia kiedy dowiedział się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. J. M. w wyznaczonym terminie wniósł dwa pisma z 31 marca i 5 kwietnia 2014 r. Po analizie tych pism WINB stwierdził, że wnioskodawca nie udzielił odpowiedzi w żądanym zakresie zgodnie z wezwaniem tj. nie przedłożył i nie wskazał dokumentów potwierdzających fakt, że dowody pochodzące od skonfliktowanych z wnioskodawcą Z. K. oraz Z. K., na których podstawie wydana została decyzja okazały się nieprawdziwe, oraz nie wyjaśnił kiedy dowiedział się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Oceniając wniosek J. M. w zakresie zachwiania terminu do jego wniesienia, oraz istnienia przesłanki stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania, zgodnie z wnioskiem, WINB stwierdził, że nie zostały w niniejszej sprawie zachowane przesłanki do wznowienia postępowania. J. M. brał bowiem udział w postępowaniu zakończonym ostateczną decyzją z [...] listopada 2011 r. Ww. decyzja została wysłana wnioskodawcy, następnie awizowana i z uwagi na nie podjęcie przesyłki w terminie - nastąpił skutek doręczenia zastępczego. Nadto WINB stwierdził, że wnioskodawca znał treść decyzji PINB z [...] listopada 2011 r. już w dniu 14 grudnia 2011 r. i nie zachował terminu jednego miesiąca do wznowienia postępowania. W związku z czym brak było podstaw do wznowienia postępowania administracyjnego w oparciu o przesłankę z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.

J. M. skierował do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skargę na postanowienie WINB z [...] czerwca 2014 r. wnosząc o jego zmianę przez uwzględnienie złożonego wniosku w całości tj. uchylenie decyzji PINB z [...] listopada 2011 r., ewentualnie o uchylenie postanowień obu instancji w całości i przekazanie sprawy PINB do ponownego rozpoznania. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie:

1) przepisów art. 87 w zw. z art. 32 w zw. z art. 2 Konstytucji przez błędne uznanie, że w zaistniałym sianie faktycznym i prawnym zachodzą podstawy do utrzymania z mocy postanowienia PINB, w sytuacji gdy takie twierdzenie jest oczywiście błędne, albowiem zmierza do faktycznego pozbawienia skarżącego jego własności. Zgodnie z art. 2 Konstytucji - Rzeczypospolita Polska jest demokratycznym państwem prawnym, urzeczywistniającym zasady sprawiedliwości społecznej. Wszyscy są wobec prawa równi. Wszyscy mają prawo do równego traktowania przez władze publiczne (art. 32 Konstytucji). Tymczasem do chwili obecnej J. M. nie jest traktowany na równi z pozostałymi uczestnikami całego procesu administracyjnego.

2) art. 149 § 3 w zw. z art. 156 § 1 pkt. 2 i art. 104 w zw. z art. 156 § 1 pkt. 3 w zw. z art. 155 k.p.a. przez uznanie, iż w przedmiotowej sprawie należało odmówić uchylenia decyzji z [...] listopada 2011 r. - wnioskodawcy, w sytuacji, gdy takie twierdzenie nie jest zasadne, albowiem:

a) skoro postanowieniem z [...] czerwca 2013 r. PINB na podstawie art. 149 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt. 4 k.p.a. wznowił postępowanie, ze względu na to, że J. M. - nie brał udziału w postępowaniu i z powodu stanu zdrowia nie rozpoznawał w tym postępowaniu znaczenia swoich czynów, oraz nie był w stanie pokierować swoim postępowaniem, a mimo tego nie miał także przedstawiciela do prowadzenia swoich spraw, oraz obrony swoich interesów. Dodał, iż dotychczasowe postępowanie organów obu jest po wadliwe, gdyż w zaistniałym stanie faktycznym i prawnym organ ten miał obowiązek powtórzyć:

- całe postępowanie dowodowe - co wymaga art. 149 § 2 k.p.a. Ta okoliczność uszła jednak uwadze PINB. Błędnie także z tych przyczyn, tej okoliczności nie uwzględnił WINB.

Skarżący powołał się na pogląd wyrażony przez NSA w wyroku z 10 marca 1990 r., sygn. IV SA 2172/97, LEX nr 47255, według którego organ administracji po wznowieniu postępowania bada w pierwszej kolejności, czy rzeczywiście w sprawie wystąpiła przyczyna wznowienia postępowania wskazana w postanowieniu o wznowieniu postępowania. Dopóki nie zostanie dokonana taka ocena, dopóty niedopuszczalne jest ponowne rozpoznawanie sprawy i dokonywanie merytorycznej oceny prawidłowości prawomocnej decyzji.

- WINB w wydanym orzeczeniu w ogóle do tych kwestii się nie odniósł. Pominął także fakt, iż w niniejszej sprawie, co prawda PINB wznowił postępowanie, ale wydając niniejszym zaskarżoną decyzję w ogóle:

- nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego, koniecznego w następstwie wznowienia;

- nie rozpoznał w ogóle istoty sprawy, po dokonanym wznowieniu;

- nie powtórzył także choćby jednej wadliwej czynności z postępowania;

Nadto skarżący zarzucił, WINB, że w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji powołał się na to, że postanowieniem z dnia [...] maja 2004 r. wstrzymano roboty budowlane i nałożono obowiązek na J. M., tj. przedstawienia stosownych dokumentów określonych w art. 48 ust. 3 Prawa budowlanego - których to w zakreślonym terminie nie przedłożył skoro:

- organy obu instancji w postanowieniu o wznowieniu postępowania - ustaliły, że J. M. nie brał udziału w postępowaniu z przyczyn niezależnych, a zatem był on pozbawiony prawa do obrony swoich praw, oraz interesów ?

- J. M. ze względów zdrowotnych nie rozpoznawał znaczenia swych czynów, oraz nie był w stanie pokierować swoim postępowaniem, to nie miał możliwości złożenia takich dokumentów (zwłaszcza, że nie był reprezentowany przez pełnomocnika).

- WINB w ogóle nie wyjaśnił, dlaczego uznaje, że PINB nie miał obowiązku powtórzyć wykonanie czynności procesowych i wszelkie wymagane prawem dokumenty legalizacyjne żądane przez Inspektora zostałyby złożone.

Mimo wznowienia postępowania nadal, nie zostały przeprowadzone w sposób zgodny z prawem stosowne czynności administracyjne. Zarzucił nadto, że organ wydał decyzję merytoryczną, bez rozpoznania istoty sprawy, a w niniejszym postępowaniu nie można znaleźć takich ustaleń.

Skarżący powołał się również na pogląd wyrażony w wyroku WSA w Łodzi z 21 maja 2010 r., sygn. II SA/Łd 329/10, LEX nr 674661, zgodnie z którym za zastosowanie przepisu art. 155 k.p.a. nie może naruszać innych przepisów prawa, ani nie może stanowić gratyfikacji za łamanie prawa, czym bez wątpienia jest niewykonany od lat prawomocny nakaz rozbiórki. W postępowaniu wszczętym na podstawie art. 155 k.p.a. po ustaleniu, że uchyleniu, lub zmianie decyzji ostatecznej, nie sprzeciwiają się przepisy szczególne, można dopiero przystąpić do badania, czy przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony, przy czym słuszny interes stron nie może stać w kolizji z interesem społecznym.

Postępowanie w trybie art. 49 b ust. 2 Prawa budowlanego z 2006 r., jest ze swej istoty postępowaniem dowodowym mającym na celu zgromadzenie określonych dokumentów i pism, dających podstawę do podjęcia procedury legalizacyjnej (wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z 22 czerwca 2011 r., sygn. II SA/Go 207/11, LEX nr 1012087).

3) przepisu prawa materialnego tj. art. 48 Prawa budowlanego w zw. z art. 156 § 1 pkt. 3 w zw. z § 2 k.p.a. przez uznania, że odmowa PINB przeprowadzenia w przedmiotowej sprawie procesu legalizacji jest zgodna z prawem, oraz temu prawu odpowiada, w sytuacji, gdy takie twierdzenie jest błędne, albowiem:

- PINB po dokonanym wznowieniu postępowania na mocy postanowienia z [...] czerwca 2013 r. - miał obowiązek ponownie przeprowadzić proces legalizacji - wadliwy z przyczyn podanych wyżej i dopiero, gdy okaże się ona niemożliwa można orzec nakaz rozbiórki (por. wyrok WSA w Warszawie z 31 sierpnia 2010 r., sygn. VII SA/Wa 2115/09, LEX nr 737945);

- nakaz rozbiórki jest sankcją prawną najdalej idącą w ramach przepisów prawa budowlanego, rodzącą nieodwracalne, bądź trudne do odwrócenia skutki. Z tego względu nie można nadużywać tego przepisu, bądź stosować go w sytuacjach, w których istnieje możliwość doprowadzenia robót do stanu zgodnego z prawem, tj. stanu nienaruszającego wartości istotnych z punktu widzenia m.in. bezpieczeństwa ludzi i mienia, prawa osób trzecich, ochrony środowiska itp. (vide wyrok WSA w Białymstoku z 15 czerwca 2010 r., sygn. II SA/Bk 265/10, LEX nr 643691);

W ocenie skarżącego ww. stanowiska sądów administracyjnych były obce PINB. Podniósł po raz kolejny, iż dziwić może wielki upór, oraz permanentny brak uwzględnienia jego wniosków w przedmiocie skutecznego przeprowadzenia procedury legalizacyjnej, w sytuacji, gdy podobnej samowoli dopuścili się małżonkowie K. (bezpośredni sąsiedzi skarżącego), ale wobec nich organ I instancji takiego uporu nie stosuje.

4) naruszenie przepisów art. 7 w zw. z art. 10 k.p.a. przez brak podjęcia przez organy obu instancji, działań mających na celu rozpoznanie istoty sprawy, zgodnie z obowiązującą zasadą prawdy materialnej, co ostatecznie skutkuje stwierdzeniem, iż niniejsze postępowanie jest dotknięte dowolnością, gdyż wydane decyzje zostały wydane bez rozpoznania istoty sprawy.

WINB w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył co następuje:

Skarga J. M. jako bezzasadna została przez Sąd oddalona.

Istota sądowej kontroli administracji publicznej sprowadza się do ustalenia czy w określonym przypadku, jej organy dopuściły się kwalifikowanych naruszeń prawa. Sąd administracyjny sprawuje swą kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej – art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.). Zakres tej kontroli wyznacza przepis art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; zwana dalej p.p.s.a.). Należy dodać, że Sąd rozstrzyga w granicach sprawy nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Żaden z przytoczonych w skardze przepisów prawa zawartych w Konstytucji RP jak i w kodeksie postępowania administracyjnego nie został naruszony przez orzekające w sprawie organy administracji nadzoru architektoniczno – budowlanego. WINB w sposób prawidłowy i w oparciu o należycie zebrany i rozpatrzony materiał dowodowy utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji o odmowie wznowienia postępowania administracyjnego.

W świetle treści zastosowanego względem skarżącego art. 149 § 3 K.p.a. odmowa wznowienia postępowania następuje w drodze postanowienia. Postanowienie o odmowie wznowienia postępowania organ obowiązany jest wydać, jeżeli wniosek strony nie został złożony w terminie wynikającym z treści art. 148 § 1 i 2 K.p.a., jak również wówczas gdy podanie o wznowienie nie wskazuje ustawowych przesłanek wynikających z art. 145 § 1 K.p.a. WINB wykazał, że wniosek J. M. o wznowienie postępowania nie został złożony w terminie, jak również nie wskazywał ustawowych przesłanek wznowienia. Z tą oceną wypada się zgodzić.

J. M. swój wniosek o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego decyzją ostateczną PINB z dnia [...] listopada 2011 r. Znak [...], nadał za pośrednictwem polskiego urzędu pocztowego w dniu 1 czerwca 2013 r. Organy trafnie przyjęły, że wniosek ten został oparty na dwóch przesłankach wznowieniowych. Otóż J. M. wyraźnie podnosił, że nie brał udziału w zakończonych postępowaniu – art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., i że dowody na których podstawie wydano decyzję okazały się nieprawdziwe – art. 145 § 1 pkt 1 K.p.a.

W odniesieniu do przesłanki z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. organy trafnie odmówiły wznowienia skoro, podanie o wznowienie wpłynęło do Organu z przekroczeniem miesięcznego terminu, jaki wyznacza art. 148 § 1 i 2 K.p.a. Należy przypomnieć, że w myśl art. 148 § 1 K.p.a., podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Natomiast według art. 148 § 2 K.p.a. termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 tego kodeksu biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji. Oznacza to, że aby skutecznie domagać się wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną a więc aktem który ukształtował już stosunki administracyjnoprawne, J. M. winien był złożyć stosowny wniosek w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym dowiedział się o decyzji PINB z dnia [...] listopada 2011 r. Należy zgodzić się z poglądem WSA w Rzeszowie wypowiedzianym w wyroku z dnia 8 kwietnia 2014 r. o sygn. akt II SA/Rz 172/14, iż pojęcie "dowiedzenia się o decyzji" oznacza powzięcie wiadomości o wydaniu decyzji, a zatem nie jest pojęciem tożsamym z zawiadomieniem o pełnej treści decyzji, co z reguły następuje w efekcie jej doręczenia. Dlatego dla otwarcia terminu z art. 148 § 2 k.p.a. wystarczy uzyskanie minimum informacji o decyzji. Jednocześnie wykładnia pojęcia "dowiedzenia się o decyzji" nie może sprowadzać się do takiego jego rozumienia, które dowiedzenie się o decyzji utożsamia z tym momentem, kiedy strona dowiaduje się o bliżej nieokreślonej decyzji która albo została wydana albo też nie, a ponadto uzyskuje sprzeczne lub enigmatyczne informacje na ten temat. Nie mogą to zatem być jakiekolwiek czy jakieś informacje, ale informacje o istnieniu konkretnej decyzji, a ta konkretyzacja może wyrażać się przynajmniej w uzyskaniu informacji o organie, który ją wydał i treści rozstrzygnięciu.

J. M. nie została w sposób właściwy doręczona decyzja PINB z dnia [...] listopada 2011 r. Doręczenie tego aktu w/w nastąpiło na podstawie art. 44 § 4 K.p.a. Przepis ten przewiduje instytucje domniemania doręczenia pism w postępowaniu administracyjnym. Domniemanie doręczenia decyzji jest równoznaczne zdaniem WSA z dowiedzeniem się przez stronę o decyzji administracyjnej. Jedynie wykazanie, że naruszono przepisy o domniemaniu doręczenia mogłoby uzasadniać fakt niedowiedzenia się przez stronę o decyzji doręczonej w ten sposób. Przyjęcie odmiennej wykładni oznaczałoby pozbawienie sensu instytucji domniemania doręczenia pisma. Organy przyjęły korzystne dla strony ustalenie, że moment dowiedzenia się o ostatecznej decyzji PINB, nastąpił co najmniej w dniu 2 stycznia 2012 r. W tym dniu bowiem skarżący złożył wniosek o stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji PINB rozpoznany decyzją WINB z dnia [...] kwietnia 2012 r. Nr [...]. Ponadto o tym, że J. M. miał pełną wiedzę o fakcie wydania przez PINB decyzji nakazującej mu rozbiórkę obiektu budowalnego już w roku 2012 r. świadczy także pismo sporządzone przez jego pełnomocnika z dnia 13 sierpnia 2012 r., które wpłynęło do PINB w dniu 14 sierpnia 2012 r. W jego treści pełnomocnik przytoczył wszystkie dane pozwalające na identyfikację decyzji PINB. Nie ulega więc najmniejszych wątpliwości, że wniosek o wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. wpłynął do Organu w dniu 1 czerwca 2013 r. zaś wnioskodawca wiedział o decyzji PINB już w 2012 r. Oznacza to, że odmowa wznowienia postępowania z przyczyny nie brania przez stronę udziału w postępowaniu administracyjnym z powodu wyraźnego przekroczenia terminu z art. 148 § 1 i 2 K.p.a., jest w pełni uzasadniona. Podnoszone przez stronę okoliczności dotyczące złego stanu zdrowia nie mogły wpłynąć na inną ocenę faktu dowiedzenia się przez niego o decyzji ostatecznej znaczenie przed upływem miesiąca od dnia złożenia wniosku o wznowienie postępowania administracyjnego. Przedstawione przez niego twierdzenia oraz orzeczenia lekarskie nie zobowiązywały organów do stosowania w sprawie art. 34 § 1 K.p.a.

Jeżeli zaś chodzi o drugi z powodów wznowienia postępowania administracyjnego, to także trafnie uznano, że Strona nie wskazała dowodów potwierdzających istotne dla sprawy okoliczności, które okazały się nieprawdziwe. WINB w wezwaniu z dnia 19 marca 2014 r. wezwał wnoszącego zażalenie J. M. do wskazania dowodów (pełnomocnictwo dla adwokata P. O. zostało wypowiedziane), które okazały się fałszywe oraz do przedłożenia jak i do wskazania dokumentów potwierdzających ten fakt w postaci orzeczenia sądu. Strona został również wezwana do wyjaśnienia kiedy dowiedziała się o okoliczności stanowiącej według niej podstawę wznowienia z art. 145 § 1 pkt 1 K.p.a. Wezwania o zbliżonej treści były kierowane do fachowego pełnomocnika strony przez Organ pierwszej instancji. J. M. zarówno na etapie postępowania przed PINB jak i postępowania przez WINB nie wskazał w sposób precyzyjny dowodów sfałszowanych jak również nie podał orzeczenia Sądu stwierdzającego popełnienie fałszerstwa wobec jakiegokolwiek z dowodów stanowiących podstawę orzekania przez organ nadzoru architektoniczno – budowlanego. Wobec tego Organy nie miały prawa uznać, że podnoszone przez skarżącego fałszerstwo dowodów było w świetle art. 145 § 2 k.p.a. bezsporne i nie budziło jakichkolwiek wątpliwości (por. wyrok NSA z dnia 18 lipca 2013 r., o sygn. akt II OSK 678/12, LEX nr 1374799). Mało precyzyjne odpowiedzi J. M., podnoszące niezgodność z prawdą dowodów pochodzących od Z. K. i Z. K., a także konieczność przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości uniemożliwiały przyjęcie przez Organ, iż strona oparła swój wniosek na podstawie wznowienia z art. 145 § 1 pkt 1 K.p.a. Strona obowiązana jest na podstawie tej regulacji wykazać jakie konkretne dowody zostały sfałszowane, a także przedstawić orzeczenie sądu lub innego organu stwierdzające ten fakt. Z uwagi na niewywiązanie się tych obowiązków przez J. M., Organy nie mogły także ustalić czy w/w złożył swój wniosek o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. w terminie ustawowym wynikającym z art. 148 § 1 k.p.a.

Reasumując, WINB wydało w niniejszej sprawie akt w pełni legalny, zaś zarzuty skargi są oczywiście niezasadne. Sąd działając z urzędu nie dopatrzył się niewskazanych w skardze naruszeń prawa, które powodowałyby konieczność zastosowania kompetencji kasacyjnych w postaci uchylenia lub stwierdzenia nieważności zaskarżonego do WSA postanowienia WINB.

Z powyższych przyczyn orzeczono jak w sentencji wyroku w oparciu o art. 151 p.p.s.a. O kosztach postępowania nie orzekano z uwagi na art. 200 p.p.s.a.