Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt III SA/Wr 199/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2007-10-26 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Ruch drogowy
Transport
Drogi publiczne
Koszty sądowe
Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: *Odmówiono wstrzymania wykonania  decyzji w całości
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA – Bogumiła Kalinowska po rozpoznaniu w dniu 26 października 2007 r. na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi P. N. na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...] nr [..] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za wykonywanie przewozu drogowego bez uiszczania wymaganej opłaty wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia [...]. P. N. wniósł skargę na opisaną w osnowie niniejszego postanowienia decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...] utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego we W., nakładającą na skarżącego karę w wysokości 3 tys. złotych za wykonywanie przewozu drogowego bez uiszczania wymaganej opłaty.

Pismem z dnia [...] skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Na uzasadnienie podał, że w jego przekonaniu zaskarżenie aktu administracyjnego, jest jednoznaczne z wstrzymanie egzekucji tego aktu, tymczasem organy celne wszczęły postępowanie egzekucyjne, mające na celu wykonanie zaskarżonej decyzji.

W dalszej części wniosku skarżący wyjaśnił, że osiąga zarobki w wysokości 1.500 złotych netto, z czego po opłaceniu alimentów na córkę i innych należności niewiele mu pozostaje. Wskazał, ze pozbawienie go jeszcze jednej części zarobku postawi go w bardzo trudnej sytuacji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm. zwane dalej p.p.s.a.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a., Sąd może wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, będących przedmiotem zaskarżenia, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Instytucja ta ma charakter wyjątku od zasady przewidującej, że ostateczna decyzja administracyjna korzysta z domniemania zgodności z prawem i podlega wykonaniu.

Zgodnie z ugruntowanym stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego, wyrażonym m.in. w postanowieniu NSA z dnia 20 grudnia 2004 r. (sygn. akt GZ 138/2004), podstawową przesłanką wstrzymania wykonania decyzji zgodnie z art. 61 § 3 powołanej ustawy jest wykazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi o taką szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, a który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu.

W nawiązaniu do wniosku P. N. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji należy podnieść, iż został on sformułowany w sposób lakoniczny, a jego uzasadnienie ograniczyło się w zasadzie jedynie do opisania sytuacji majątkowej skarżącego. Wskazano co prawda, że utrzymuje się on z niewysokich zarobków, obciążonych dodatkowo obowiązkiem alimentacyjnym, jednakże na poparcie tych twierdzeń nie przedstawiono żadnych dowodów. Nie przedstawiono zaświadczenia o wysokości uzyskiwanych dochodów, nie podano również choćby orientacyjnej kwoty miesięcznych obciążeń. Tymczasem, jak wskazywano powyżej, przy rozpoznawaniu wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji, kognicja Sądu zawężona jest do badania, czy spełnione zostały przesłanki wymienione w art. 61 § 1 3 p.p.s.a. Skarżący wskazał co prawda, iż zapłata nałożonej na niego przez organy celne kary, mogłaby spowodować dla niego trudności finansowe, nie uprawdopodobnił jednak tego faktu i nie określił dokładnie jakie to ewentualne negatywne konsekwencje powstałyby w przypadku zapłaty wymierzonej kary.

W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, iż do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie jest nawet wystarczający wywód strony. Uzasadnienie takie powinno się bowiem odnosić do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Jego twierdzenia powinny być poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi jego sytuacji finansowej. Natomiast brak wyczerpującego uzasadnienia wniosku uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (por. post. NSA z 30 listopada 2004 r. GZ 120/04, post. NSA z dnia 18 maja 2004 r. FZ 65/04.

W związku z powyższym, Sąd odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Jest to tym bardziej uzasadnione, że przedmiotem sporu są świadczenia pieniężne, a więc z istoty swej odwracalne. Dlatego, nawet w przypadku ewentualnego uwzględnienia skargi i uchylenia zaskarżonej decyzji skarżący nie poniesie szkody albowiem wówczas nastąpi zwrot należności.

Niemniej jednak godzi się w tym miejscu podkreślić, iż zgodnie z art. 61 § 4 p.p.s.a. postanowienie w przedmiocie wstrzymania aktu, sąd może zmienić lub uchylić w każdym czasie, w razie zmiany okoliczności. Wobec tego, w przypadku wykazania przez skarżącego, iż w rozpoznawanej sprawie zachodzą przesłanki uzasadniające wstrzymanie zaskarżonej decyzji, Sąd ponownie rozważy przedmiotową kwestię.

Z tych względów – na podstawie art. 61 § 3 i 5 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny postanowił jak w sentencji.