Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 213/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-04-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Nadzór budowlany
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 105, art. 29 ust. 2  pkt 5
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: par. 29
journal: Dz.U. 2002 nr 75 poz 690
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Ostrowska, , Sędzia WSA Ewa Machlejd (spr.), Sędzia WSA Maria Tarnowska, Protokolant spec. Sylwia Kruszyńska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 kwietnia 2013 r. sprawy ze skargi M. M. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, III. zasądza od [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżącego M. M. kwotę500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Powiecie [...] decyzją z dnia [...] października 2012 r. nr [...] na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity Dz. U. z 2010 r. Nr 243, póz. 1623 z późn. zm.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2000 r. Nr 98, póz. 1071 ze zm., dalej k.p.a.) - po ponownym rozpatrzeniu sprawy dotyczącej zgodności realizacji budowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego w zabudowie szeregowej (w tym robót związanych z zagospodarowaniem terenu: m.in. związanych z odprowadzeniem wód opadowych z ww. budynku), usytuowanego na działce nr ewid. [...] przy ulicy [...] w miejscowości [...] gm. [...], z warunkami pozwolenia na budowę i przepisami prawa - nałożył na właścicieli budynku A. K. i T. K. obowiązek usunięcia warstwy nawiezionego gruntu wzdłuż granicy wschodniej i północnej działki i doprowadzenia wysokości terenu do stanu poprzedniego, tj. do stanu na dzień [...] grudnia 2008 r., w którym zawiadomiono właściwy organ o zakończeniu budowy przedmiotowego budynku.

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że w dniu [...] września 2011 r. do organu wpłynęło pismo M. K. i M. M. - właścicieli posesji po stronie północnej działki nr ewid. [...] przy ulicy [...] w miejscowości [...] gm. [...], informujące o sztucznym spuszczaniu wód opadowych na ich działki z nieruchomości przy ulicy [...] w miejscowości [...] gm. [...].

Podczas kontroli przeprowadzonej na działce przy ulicy [...] w dniu [...] października 2011 r. ustalono, że cztery budynki mieszkalne jednorodzinne w zabudowie szeregowej zostały zrealizowane na podstawie decyzji Starosty [...] z dnia [...] lutego 2006 r. nr [...] zatwierdzającej projekt budowlany zamienny. Wody opadowe z budynków odprowadzane są bezpośrednio na teren, bez pośrednictwa dołów chłonnych, czy zbiorników retencyjnych. Działka nie jest wyposażona w kanalizację deszczową.

Podczas rozprawy przeprowadzonej w dniu [...] września 2012 r. T. K. zeznał, że po zawiadomieniu o zakończeniu budowy na działce [...] były wykonywane roboty budowlane związane z izolacją fundamentów (jej podwyższeniem) wymianą gruntu z gliniastego na grunt bardziej przepuszczający wodę i podniesieniem terenu gruntem nieprzepuszczającym wody (tzw. rabaty wysokości ok. 10-15cm po stronie wschodniej wzdłuż granicy i po stronie północnej w odległości ok. 30cm od granicy). W efekcie tych robót budowlanych związanych z zagospodarowaniem działki, doszło do zmiany naturalnego spływu wód opadowych w celu kierowania ich na teren sąsiednich nieruchomości, z pominięciem posesji przy ul. [...].

W ocenie organu, wykonane roboty budowlane po zawiadomieniu o zakończeniu budowy stanowią samowolę budowlaną, o której mowa w art. 50 ust. 1 Prawa budowlanego. Zgodnie z § 29 ww. rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, dokonywanie zmiany naturalnego spływu wód opadowych w celu kierowania ich na teren sąsiedniej nieruchomości jest zabronione.

Organ stwierdził, że nakaz usunięcia warstwy nawiezionego gruntu wzdłuż granicy wschodniej i północnej działki i doprowadzenie wysokości terenu do stanu poprzedniego, tj. do stanu na dzień zawiadomienia o zakończeniu budowy ma na celu uniemożliwienie nienaturalnego spływu wód na działki północne i zachodnie. Według zasadniczej mapy z zatwierdzonego projektu budowlanego zamiennego, działki po stronie północnej usytuowane są naturalnie wyżej 124.4m od działki nr [...] tj. 124.2m. Działka po stronie zachodniej według tej mapy w sposób naturalny położona jest najniżej tj. 124.1 m, co nie oznacza, aby dodatkowe celowe działania inwestycyjne ułatwiające spływ wód z działek wyższych na działkę położoną niżej były dozwolone.

Zdaniem organu, obowiązki nałożone w sentencji decyzji doprowadzą roboty do stanu zgodnego z przepisami Prawa budowlanego.

[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623) - po rozpatrzeniu odwołania T. K. - uchylił zaskarżoną decyzję w całości i umorzył postępowanie pierwszej instancji wszczęte na wniosek M. K., M. M. i A. B. w sprawie realizacji budowy czterech budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie szeregowej (w tym robót budowlanych związanych z zagospodarowaniem terenu i związanych z odprowadzaniem wód opadowych z budynków) na działce nr ew. [...] przy ul. [...] w miejscowości [...] gm. [...].

Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie organ wskazał, że decyzją z dnia [...] kwietnia 2012 r. nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Powiecie [...] nałożył na właścicieli (A. K., T. K., K. S., M. O., T. K., L. K., A. C.) obowiązek wyprofilowania gruntu wzdłuż granicy północnej działki w ten sposób aby uniemożliwić nienaturalny spływ wód opadowych z działki nr ew. [...] na działki sąsiednie po stronie północnej i zachodniej oraz wykonania dołów chłonnych, do których odprowadzana będzie woda opadowa z dachu budynku.

Decyzją z dnia [...] maja 2012 r. nr [...][...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylił ww. decyzję organu powiatowego i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

Po przeprowadzeniu uzupełniającego postępowania wyjaśniającego i ponownym rozpatrzeniu sprawy, decyzją z dnia [...] października 2012 r. nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Powiecie [...] nałożył na właścicieli budynku zlokalizowanego na działce o nr ew. [...] przy ul. [...] w miejscowości [...] gm. [...] (A. K. i T. K.) obowiązek usunięcia warstwy nawiezionego gruntu wzdłuż granicy wschodniej i północnej działki i doprowadzenie wysokości terenu do stanu poprzedniego, tj. do stanu na dzień [...] grudnia 2008 r., w którym zawiadomiono właściwy organ o zakończeniu budowy przedmiotowego budynku.

Od powyższej decyzji organu I instancji odwołanie złożył T. K.

W wyniku rozpatrzenia ww. odwołania, [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Powiecie [...] w toku prowadzonego postępowania administracyjnego ustalił, iż na działce o nr ew. [...] przy ul. [...] w miejscowości [...] została zrealizowana budowa czterech budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie szeregowej na podstawie decyzji Starosty [...] z dnia [...] lutego 2006 r. nr [...] zatwierdzającej projekt budowlany zamienny. W dniu [...] grudnia 2008 r. złożono zawiadomienie o zakończeniu budowy i przystąpieniu do użytkowania ww. obiektów budowlanych. Nie wniesiono sprzeciwu do ww. zawiadomienia w ustawowym terminie.

Organ odwoławczy zauważył, że z akt sprawy wynika, że po zawiadomieniu o zakończeniu budowy na działce [...] były wykonywane jedynie prace związane z wymianą gruntu z gliniastego na grunt bardziej przepuszczający wodę. Natomiast nie były prowadzone żadne roboty budowlane przy budynku mieszkalnym po zawiadomieniu o zakończeniu budowy. Ponadto, budowa budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie szeregowej na terenie działki nr ew. [...] we wsi [...], gm. [...] nie jest niezgodna z zatwierdzoną dokumentacją projektową w zakresie rozwiązań dotyczących odprowadzania wód opadowych.

Organ stwierdził, że w ramach posiadanych kompetencji organy nadzoru budowlanego są właściwe do podejmowania czynności w obrębie stosunków wodnych danej nieruchomości wyłącznie w zakresie związanym z obiektami budowlanymi usytuowanymi na tej nieruchomości, jak też w przypadku, gdy ewentualna zmiana stosunków wodnych nastąpiła na skutek wykonywania robót budowlanych w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane. Natomiast zmiany stanu wody na gruncie, w tym zmiany kierunku jej odpływu czy też kwestie odprowadzania wód oraz ścieków z gruntu na grunty sąsiednie, regulowane są przepisami ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. - Prawo wodne i pozostają w gestii właściwego organu samorządu gminnego.

Organ odwoławczy podkreślił, iż jak ustalił organ powiatowy, właściciele budynku zlokalizowanego na działce o nr ew. [...] przy ul. [...] w miejscowości [...] gm. [...] nie prowadzili żadnych robót budowlanych przy ww. budynku po zawiadomieniu o zakończeniu budowy. Stwierdził, że prace polegające wyłącznie na wymianie gruntu nie stanowią robót budowlanych w rozumieniu przepisów Prawa budowlanego. Zgodnie z art. 3 pkt 7 Prawa budowlanego, przez roboty budowlane należy rozumieć budowę, a także prace polegające na przebudowie, montażu, remoncie lub rozbiórce obiektu budowlanego. Zgodnie z art. 19 k.p.a. organy administracji publicznej przestrzegają z urzędu swojej właściwości rzeczowej i miejscowej. Zdaniem organu odwoławczego, kwestie związane ze zmianą stanu wody na nieruchomości nr ew. [...] przy ul. [...] nie należą do właściwości rzeczowej powiatowego organu nadzoru budowlanego. Brak jest zatem podstaw w omawianej sprawie do prowadzenia postępowania przed organami nadzoru budowlanego, tym bardziej do nakładania obowiązków z art. 51 Prawa budowlanego.

W ocenie organu odwoławczego, z uwagi na fakt, iż w niniejszej sprawie brak jest podstaw do prowadzenia postępowania z zakresu nadzoru budowlanego, należało umorzyć postępowanie jako bezprzedmiotowe. Organ wskazał, że przesłanka bezprzedmiotowości, o której mowa w art. 105 § 1 k.p.a. występuje, gdy brak jest podstaw prawnych do merytorycznego rozstrzygnięcia danej sprawy w ogóle, bądź nie było podstaw do jej rozpoznania w drodze postępowania administracyjnego. W omawianej sprawie brak jest podstaw do podejmowania dalszych czynności w sprawie przez organy nadzoru budowlanego w ramach ustawowych kompetencji.

Jednocześnie organ odwoławczy zauważył, że w sprawie przywrócenia stosunków wodnych na działce przy ul. [...] w [...] toczyło się także postępowanie administracyjne przed Burmistrzem [...], zakończone decyzją z dnia [...] września 2012 r. znak [...], odmawiającą nakazania przywrócenia stanu poprzedniego lub wykonania urządzeń zapobiegających szkodom na działce o nr ew. [...], obręb [...], gmina [...].

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję wniósł M. M., kwestionowanej decyzji zarzucając naruszenie:

1) art. 6-9, art. 11, art. 10 § 1 w związku z art. 123 § 1, art. 77, art. 80, art. 105 § 1 i art. 107 § 1 i § 3 oraz art. 110 k.p.a. mające istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy,

2) § 8 pkt 3 ppkt 10 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla miejscowości [...];

3) § 28 ust. 2 i § 29 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

W oparciu o tak sformułowane zarzuty skarżący zwrócił się o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.

Skarżący podniósł, że organ odwoławczy umorzył postępowanie, nie mając do tego podstaw w świetle zebranego materiału dowodowego oraz ignorując przepisy prawa materialnego, które mają w tej sprawie zastosowanie. Stwierdził, iż zgodnie z § 29 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, dokonywanie zmiany naturalnego spływu wód opadowych w celu kierowania ich na teren sąsiedniej nieruchomości jest zabronione. Ponadto, stosownie do § 28 ust. 2 ww. rozporządzenia, w razie braku możliwości przyłączenia do sieci kanalizacji deszczowej lub ogólnospławnej, dopuszcza się odprowadzanie wód opadowych na własny teren nieutwardzony, do dołów chłonnych łub zbiorników retencyjnych. Skarżący zauważył również, że projekt budowlany i pozwolenie na budowę odnoszące się do budynku przy ul. [...] na działce [...] nakazują kierowanie wód opadowych na własny teren nieutwardzony. Także zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla miejscowości [...] (§ 8 pkt 3 ppkt 10) określają sposób zagospodarowania wód opadowych i roztopowych poprzez odprowadzanie ich na teren własnej działki, nie naruszając interesu osób trzecich.

Zdaniem skarżącego, jeżeli organ odwoławczy uznał, że organ nadzoru budowlanego jest w niniejszej sprawie niewłaściwy, to powinien wypowiedzieć się co do właściwości i sprawę przekazać organowi właściwemu.

Skarżący zauważył ponadto, że organ odwoławczy pominął okoliczność, iż przedmiotem rozstrzygnięcia dokonanego przez organ I instancji była kwestia obowiązku usunięcia warstwy nawiezionego gruntu i doprowadzenie wysokości terenu do stanu poprzedniego, w związku z naruszeniem art. 50 ust. 1 Prawa budowlanego. Odnosząc się do tego zagadnienia organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji stwierdził jedynie, że ziemia została wymieniona. Organ ten dokonał zatem błędnej oceny stanu faktycznego sprawy. Zdaniem skarżącego, organ odwoławczy wydając zaskarżoną decyzję nie wyegzekwował wykonania analiz, które sam zlecił organowi I instancji, ani też nie uzupełnił postępowania we własnym zakresie. Mimo, że na mocy art. 110 k.p.a. organ odwoławczy był związany swoją uprzednio wydaną decyzją, nie wezwano stron do przedstawienia dokumentacji projektowej ani dokumentacji budowlanej związanej z robotami budowlanymi prowadzonymi w budynku przy ul. [...], wymagającymi przekwaterowania mieszkańców do budynku zastępczego. Skarżący zarzucił, że w decyzji z dnia [...] maja 2012 r. organ II instancji potwierdził, iż w sytuacji stwierdzenia niezgodności wykonanych prac w zakresie rozwiązań dotyczących odprowadzania wód opadowych w kontekście zatwierdzonego projektu budowlanego, organ mógłby prowadzić postępowanie naprawcze.

W ocenie skarżącego, organ odwoławczy naruszył przepisy art. 7 i art. 77 k.p.a., gdyż zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej w toku postępowania powinien podjąć wszelkie kroki niezbędne do wyjaśnienia stanu faktycznego, a przed wydaniem decyzji merytorycznej zobowiązany był w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć całość materiału dowodowego. W sprawie naruszony został także art. 80 k.p.a., zgodnie z którym organ administracji publicznej zobowiązany jest na podstawie całokształtu materiału dowodowego ocenić, czy dana okoliczność została udowodniona. Tymczasem, organ nie uwzględnił wniosków dowodowych zgłoszonych w toku postępowania, w szczególności w piśmie z dnia [...] października 2012 r.

Zdaniem skarżącego, obowiązkiem organu odwoławczego było ustalenie istnienia bądź nieistnienia przesłanek z § 29 i § 28 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Tego organ nie uczynił, naruszając obowiązek wynikający z zasady dążenia do prawdy obiektywnej określonej w art. 7 k.p.a. W przedmiotowej sprawie w wyniku prac budowlanych podwyższających poziom działki i ukształtowanie terenu doszło do naruszenia ww. przepisów prawa, gdyż woda nie jest absorbowana na działce na którą opada, ale jest kumulowana, a następnie przesyłana wykonanym w tym celu "rowem" na działki sąsiednie, co zostało ustalone w toku rozprawy administracyjnej.

W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji oraz wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, badając prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafność ich wykładni.

Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu, na podstawie art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270).

W rozpatrywanej sprawie wystąpiły tego rodzaju wady i uchybienia, bowiem organ przeprowadził postępowanie z naruszeniem przepisów art. 7, 77 § 1 i 107 § 3 k.p.a., a naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Kontroli sądu administracyjnego podlega zarówno prawidłowość ustalenia stanu faktycznego, jak i wpływ ewentualnych uchybień w tym zakresie na treść zaskarżonej decyzji. Nieprawidłowe ustalenie podstawy faktycznej decyzji jest bowiem naruszeniem przepisów postępowania mającym wpływ na wynik sprawy i skutkuje uchyleniem decyzji (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego – Ośrodek Zamiejscowy we Wrocławiu z dnia 14 maja 1985 r., sygn. akt SA/Wr 198/85).

Zasada prawdy obiektywnej wyrażona w art. 7 k.p.a. zobowiązuje organy administracji publicznej prowadzące postępowanie do zebrania i rozpatrzenia całości materiału dowodowego w ten sposób, by ustalone na jego podstawie okoliczności faktyczne, mające istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, odpowiadały rzeczywistości i mogły stać się podstawą prawidłowego zastosowania przepisów prawa materialnego. Również zasada ustanowiona w art. 77 § 1 k.p.a. nakłada na organy obowiązek ustalenia stanu faktycznego na podstawie całościowo zebranego materiału dowodowego. Tylko realizując wymienione zasady, organ prowadzący postępowanie administracyjne może trafnie ocenić istotne dla sprawy okoliczności faktyczne i prawidłowo rozstrzygnąć o prawach strony.

Jak wynika ze znajdującego się w aktach sprawy protokołu rozprawy administracyjnej z dnia [...] września 2012 r., po zawiadomieniu o zakończeniu budowy na działce nr [...] były wykonywane roboty budowlane związane z izolacją fundamentów (jej podwyższeniem), wymianą gruntu z gliniastego na grunt bardziej przepuszczający wodę i podniesieniem terenu gruntem nieprzepuszczającym wody po stronie wschodniej wzdłuż granicy i po stronie północnej w odległości ok. 30 cm od granicy. Bez odniesienia się do powyższych ustaleń, organ odwoławczy określił przeprowadzone prace jako polegające wyłącznie na wymianie gruntu i nie stanowiące robót budowlanych w rozumieniu art. 3 pkt 7 Prawa budowlanego.

Jednak uwadze organu umknęła okoliczność, iż w przepisach Prawa budowlanego uregulowany został szczególny rodzaj prac na gruncie, jakim jest utwardzenie powierzchni gruntu na działkach budowlanych. Wprawdzie zgodnie z art. 29 ust. 2 pkt 5 Prawa budowlanego, pozwolenia na budowę nie wymaga utwardzenie powierzchni gruntu na działkach budowlanych, lecz stosownie do art. 30 ust. 1 pkt 2 cytowanej ustawy, wykonywanie tego rodzaju prac wymaga zgłoszenia właściwemu organowi. Aby ponad wszelką wątpliwość wykluczyć właściwość organów nadzoru budowlanego w rozpatrywanej sprawie, a takie stanowisko zajął organ odwoławczy, ustalić należy, czy postępowanie w niniejszej sprawie nie powinno być prowadzone w trybie określonym w ww. przepisach. Nie tylko bowiem ewentualne odstępstwo od zatwierdzonej dokumentacji projektowej w zakresie rozwiązań dotyczących odprowadzania wód opadowych może stanowić podstawę do interwencji organów nadzoru budowlanego. Organ odwoławczy nie odniósł się w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia do ustaleń organu I instancji dotyczących podwyższenia poziomu działki, tj. podniesienia terenu gruntem nieprzepuszczającym wody (wykonania tzw. rabat), o których mowa w ww. protokole rozprawy administracyjnej. Tym samym, organ nie wyjaśnił, czy zmiana stosunków wodnych w wyniku przeprowadzenia tych prac, nie wynika z naruszenia przepisów Prawa budowlanego.

Ponownie rozpoznając sprawę, organ będzie mieć na uwadze powyższe wskazania Sądu, jak również poprze swoje stanowisko w zakresie braku prowadzenia robót budowlanych przy przedmiotowym budynku po zawiadomieniu o zakończeniu budowy stosownym materiałem dowodowym, którego w treści uzasadnienia zaskarżonego rozstrzygnięcia nie wskazał. Organ odniesienie się również do zarzutu naruszenia § 29 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 680 ze zm.) zabraniającego dokonywania zmiany naturalnego spływu wód opadowych w celu kierowania ich na teren sąsiedniej nieruchomości, który to zarzut został podniesiony przez skarżącego w toku postępowania administracyjnego w piśmie z dnia [...] października 2012 r.

O ile kwestie zmiany stosunków wodnych podlegają reżimowi ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (Dz. U. z 2012 r., poz. 145 ze zm.) i mogą być przedmiotem postępowań toczących się według przepisów tej ustawy, okoliczność utwardzenia powierzchni gruntu na działkach budowlanych, co do zasady leży w gestii organów nadzoru budowlanego. Zgodnie z art. 29 ust. 2 pkt 5 Prawa budowlanego pozwolenia na budowę nie wymaga utwardzenie powierzchni gruntu na działkach budowlanych, ale w myśl art. 30 ust. 1 pkt 2 zgłoszenia właściwemu organowi wymaga z zastrzeżeniem art. 29 ust. 3 wykonywanie robót budowlanych, o których mowa w art. 29 ust. 2 pkt 1, 4-6 oraz 9-13 (tak: wyrok WSA w Warszawie z dnia 27 grudnia 2012 r. sygn. akt VIII SA/Wa 635/12).

Reasumując, w okolicznościach niniejszej sprawy umorzenie postępowania administracyjnego prowadzonego w ramach nadzoru budowlanego należy uznać co najmniej za przedwczesne. Powyższe stanowi o naruszeniu art. 105 § 1 k.p.a., który może znaleźć zastosowanie wyłącznie w sytuacji, gdy postępowanie stało się bezprzedmiotowe. Umorzenie postępowania administracyjnego bez wystarczającego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy stanowi istotne naruszenie przepisów postępowania i skutkuje uchyleniem zaskarżonej decyzji.

Z tych przyczyn, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 152 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w pkt I i II sentencji wyroku.

O zwrocie kosztów postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 200 i 210 cytowanej ustawy.