Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt IV SAB/Gl 189/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2015-04-01 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Prezes Sądu
Treść wyniku: Zobowiązano do dokonania czynności
Powołane przepisy: article: art. 149
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia WSA Teresa Kurcyusz – Furmanik (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Beata Kalaga – Gajewska Sędzia WSA Edyta Żarkiewicz Protokolant st. sekr. sąd. Agnieszka Rogowska-Bil po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 kwietnia 2015 r. sprawy ze skargi K. G. na bezczynność Prezesa Sądu Rejonowego w R. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1) zobowiązuje organ do załatwienia wniosku skarżącego z dnia 2 sierpnia 2014r.; 2) stwierdza, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3) zasądza od organu na rzecz skarżącego kwotę 357zł (słownie: trzysta pięćdziesiąt siedem złotych ) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

W skardze z dnia 17 listopada 2014r. skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach K.G. wniósł o zobowiązanie Prezesa Sądu Rejonowego w R. do udzielenia informacji publicznej zgodnie z jego elektronicznym wnioskiem z dnia 2 sierpnia 2014r, w którym domagał się podania imienia i nazwiska, daty urodzenia i miejscowości zamieszkania poszczególnych sędziów tego sądu z rozbiciem na poszczególne wydziały. Wniósł o stwierdzenie, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa i zasądzenie na jego rzecz od organu kosztów postępowania.

Zarzucił organowi:

1) naruszenie art. 1 ust. 1 i art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. d ustawy o dostępie do informacji publicznej przez ich błędną wykładnię i niezastosowanie wskutek przyjęcia, że data urodzenia sędziego i miejscowość jego zamieszkania nie stanowią informacji publicznej;

2) art. 13 ust. 1 i art. 16 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej przez ich niezastosowanie, mimo że objęte żądaniem dane stanowią informację publiczną.

W uzasadnieniu skargi zauważono, że w myśli art. 1 ust. 1 i art. 6 ustawy o dostępie do informacji publicznej, informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 ustawy. Zgodnie zaś z art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. "d" wskazanej ustawy, udostępnieniu podlega informacja publiczna o organach władzy publicznej i osobach sprawujących w nich funkcje.

Zdaniem skarżącego informacja o dacie urodzenia sędziego jest informacją mającą związek z pełnieniem funkcji publicznej. Zakreśla bowiem cezurę czasową pełnienia funkcji sędziego, Zgodnie z art. 61 § 1 pkt 5 ustawy z dnia z dnia 27 lipca 2001 r. Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz. U. z 2013 r. poz. 247 ze zm.), na stanowisko sędziego w sądzie rejonowym może być powołany ten, kto ukończył 29 lat. Natomiast w myśl art. 69 § 1 ustawy sędzia przechodzi w stan spoczynku co do zasady z dniem ukończenia 67 roku życia (albo z dniem osiągnięcia wieku określonego w § 1a tego przepisu). Może przejść w stan spoczynku na swój wniosek po ukończeniu 55 lat przez kobietę i 60 lat przez mężczyznę. Sędziami sądu rejonowego nie mogą być więc osoby poniżej i powyżej określonego wieku. Oznacza to, że dane odnoszące się do daty urodzenia sędziego, zakreślające cezurę czasową pełnienia przez niego funkcji sędziego, są nierozerwalnie związane z tą funkcją, a zatem stanowią informację publiczną w rozumieniu art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. d ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Na potwierdzenie wyrażonego stanowiska skarżący wskazał dwa wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 września 2012r. sygn. akt II SA/Wa 10002/12 i z dnia 27 kwietnia 2012r sygn. akt II SAB/Wa 51/12, postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 27 sierpnia 2014r. sygn. akt II SAB/Rz 60/14 i wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 marca 2013r. sygn. akt I OSK 2872/12.

Skarżący zwrócił także uwagę na fakt przedstawienia w uchwałach Krajowej Rady Sądownictwa osób powoływanych na stanowisko sędziowskie z uwzględnieniem ich pełnej daty urodzenia podał tego przykłady w wymienionych w skardze dwóch uchwałach KRS.

Zdaniem skarżącego, również dane o miejscowości zamieszkania sędziego są informacją publiczną, gdyż zgodnie z art. 95 § 1 ustawy Prawo o ustroju sądów powszechnych, sędzia powinien mieszkać w miejscowości będącej siedzibą sądu, w którym pełni służbę. Po uzyskaniu zgody prezesa sądu przełożonego może zamieszkiwać w miejscowości poza siedzibą sądu i przysługuje mu zwrot kosztów dojazdu, o czym stanowi art. 95 § 2 i 3 w/w ustawy. W związku z tym informacja ta ma ścisły związek z pełnieniem przez sędziego funkcji publicznej i nie pozostaje bez wpływu na warunki jej wykonywania. Dojazdy z miejsca zamieszkania do siedziby sądu i z powrotem są uciążliwe i czasochłonne, co może rzutować na jakość wykonywanej pracy. Generują nadto należności zwiększające wydatki budżetowe sądu, które w całości finansowane są ze środków publicznych. Im większa odległość od miejscowości zamieszkania sędziego do miejscowości będącej siedzibą sądu, tym większy jest negatywny wpływ na jakość jego pracy i tym większe wydatki ponoszone ze środków publicznych na pokrycie kosztów dojazdu. Dostrzegł to ustawodawca ustalając regułę zamieszkania sędziego w miejscu siedziby sądu ustalając jedynie uzasadnione odstępstwa od tej reguły. Skarżący wyjaśnił, że jego celem jest ustalenie skali tych odstępstw, a w przyszłości skali wydatków publicznych z tym związanych.

Skarżący zauważył, że dane o miejscowości zamieszkiwania sędziów mają znaczenie dla kształtowania wiedzy i poglądu o funkcjonowaniu sądu, co pozostaje w związku z wartością, jaką jest jawność i przejrzystość funkcjonowania osób sprawujących funkcje publiczne, a także instytucji jaką jest sąd.

Również i w tym wypadku skarżący odwołał się do stanowiska judykatury przedstawiając wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 6 listopada 2013r. sygn. akt II SA/Sz 935/13 i w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 17 września 2014r. sygn. akt II SAB/Go 71/14.

Uzasadniając zarzut uchybienia treści art. 13 ust. 1 i art. 16 ust. 1b ustawy o dostępie do informacji publicznej skarżący stwierdził, że do dnia wniesienia skargi organ nie udostępnił żądanej informacji w formie czynności materialno-technicznej (art. 13 ust. 1 ustawy), ani też nie wydał decyzji odmownej (art. 16 ust.1 ustawy). Wskazując na brzmienie art. 13 ust. 1 u.d.i.p. skarżący podniósł, że udostępnienie informacji na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki nie później niż w terminie 14 dni, z wyjątkiem sytuacji, o której mowa w art. 13 ust. 2 i art. 15 ust. 2 w/w ustawy. Udostępnienie jest czynnością materialno-techniczną, a organ może odmówić udzielenia informacji z uwagi na ochronę tajemnic ustawowo chronionych. Dokonuje tego w formie decyzji administracyjnej. Bezczynność organu polega więc na braku udostępnienia wnioskowanej informacji w terminie lub braku wydania decyzji administracyjnej. Organ nie udostępnił skarżącemu żądanej informacji ani też nie wydał decyzji o odmowie jej udzielenia. Pozostaje zatem w bezczynności.

Dodatkowo, powołując się na wykładnię dokonaną w orzecznictwie sądów administracyjnych skarżący zauważył, że złożenie skargi na bezczynność nie wymaga wyczerpania środków zaskarżenia.

W odpowiedzi na skargę Prezes Sądu Rejonowego w R. wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko zaprezentowane w odpowiedzi na złożony drogą elektroniczną wniosek K.G.

Organ zauważył, że w przypadku, gdy wnioskowane informacje nie stanowią informacji publicznej, nie ma potrzeby wydawania decyzji administracyjnej, gdyż nie nastąpiła formalna odmowa udzielenia informacji publicznej. Powołał się też na stanowisko orzecznictwa sądowoadministracyjnego, zgodnie z którym jeśli żądanie strony nie stanowi żądania udzielenia informacji publicznej, to nie ma podstaw do wydania decyzji na podstawie art. 16 ust. 1 ustaw, a należy wnioskodawcę poinformować pismem, że sprawa nie dotyczy informacji publicznej. Z obowiązku załatwienia wniosku wywiązano się informując wnioskodawcę, że data urodzenia i miejscowość zamieszkania sędziów nie są informacją publiczną, a w to miejsce udostępniając informację publiczną w postaci imion i nazwisk sędziów Sądu Rejonowego w R. Prezes Sądu Rejonowego w R. wskazał nadto, że informacją publiczną jest wiek sędziego, który może być wskazywany w różnych formach, jednak bez konkretyzowania daty urodzenia. Nadto wystarczającą odpowiedzią na pytanie o miejsce zamieszkania sędziego w celu ustalenia związku tego faktu z pełnieniem funkcji sędziego jest wskazanie czy sędzia zamieszkuje poza siedzibą sądu i czy uzyskuje zwrot kosztów dojazdu.

Podsumowując organ podniósł, że informacje o dacie urodzenia i miejscowości, w której zamieszkuje konkretny sędzia, choć mają związek z pełnieniem przez niego funkcji, to jednak nie są informacjami o sprawach publicznych, gdyż z uwagi na charakter związku tych informacji z pełnieniem funkcji sędziego możliwe jest udzielenie informacji publicznej odzwierciedlającej te powiązania i wpływ na funkcjonowanie sądu w formach, które nie godziłyby w prawo poszczególnych sędziów do prywatności.

Dołączone do skargi akta sprawy potwierdzały okoliczności złożenia przez skarżącego w dniu 2 sierpnia 2014r. wniosku o udostępnienie informacji publicznej w zakresie imion i nazwisk, dat urodzenia i miejscowości zamieszkania wszystkich sędziów Sądu Rejonowego w R. z rozbiciem na poszczególne wydziały.

W odpowiedzi na powyższy wniosek Prezes Sądu Rejonowego w R. poinformował wnioskodawcę, że żądane informacje o datach urodzenia i miejscowościach zamieszkania sędziów orzekających w Sądzie Rejonowym w R. nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Są to informacje o życiu prywatnym. Natomiast udostępniono wnioskodawcy w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej imienną listę sędziów Sądu Rejonowego w R.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Ustawodawca przyznał sądom administracyjnym uprawnienia kontrolne wyłącznie w określonych prawem przypadkach. W treści art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity (Dz. U. z 2012r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie P.p.s.a., określił właściwość sądów administracyjnych w przypadkach bezczynności organów. Wskazał, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1- 4a) P.p.s.a. Oznacza to, że w sprawach, w których wydawane są decyzje oraz postanowienia, jak też w sprawach, w których wydawane są inne akty z zakresu administracji publicznej albo podejmowane czynności materialnotechniczne - możliwe jest zaskarżenie braku właściwego działania organu administracji.

Uwzględnienie skargi w tym przypadku, w myśl art. 149 P.p.s.a., nakazuje sądowi administracyjnemu zobowiązanie organu do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa, a nadto rozstrzygnięcia kwestii, czy bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

Przystępując do orzekania w sprawie zainicjowanej skargą na bezczynność organu sąd zobligowany jest w pierwszej kolejności zbadać czy zachodzi jego właściwość w świetle brzmienia art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a, czy organ będący adresatem wniosku jest legitymowany do żądanego działania i czy w istocie tego działania nie podejmuje. Ocena taka dokonana być musi na gruncie właściwego dla załatwienia sprawy prawa materialnego, gdyż ono rozstrzyga o legitymacji organu i wynikających z nich uprawnieniach i obowiązkach.

W kontrolowanej sprawie stan prawny bezsprzecznie wynika z regulacji zawartej w ustawie z dnia 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112 poz. 1198 ze zm.) zwanej dalej u.d.i.p. Sprawa bezczynności w zakresie udzielania informacji publicznej podlega kontroli sądu administracyjnego, gdyż udzielanie informacji publicznej stanowi akt lub odpowiednio czynność z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Powyższe przesądza zatem o właściwości Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach.

W myśl przepisów u.d.i.p., realizacja prawa do informacji publicznej jest uzależniona od jednoczesnego, kumulatywnego spełnienia trzech przesłanek - przedmiotem żądania informacji musi być informacja publiczna w rozumieniu art. 1 ust. 1 i 2 oraz art. 3 ust. 2 u.d.i.p.; adresatem żądania udostępnienia informacji publicznej na zasadach określonych w u.d.i.p., zgodnie z jej art. 4 ust. 1, są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, a ponadto organizacje związkowe i pracodawców oraz partie polityczne (ust. 2); żądana informacja publiczna jest lub powinna być w posiadaniu podmiotu zobowiązanego w myśl art. 4 ust. 1 ustawy (a ust. 3 u.d.i.p.).

W sprawie stanowiącej przedmiot kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego spełnione zostały wszystkie wskazane powyżej przesłanki.

Zgodnie z brzmieniem art. 4 art. 1 u.d.i.p. obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne. Natomiast mocy art. 173 Konstytucji RP sądom przyznano przymiot władzy publicznej, a jak stanowi art. 21 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 lipca 2001r. o ustroju sądów powszechnych (Dz. U. Nr 98 poz. 1070) organem sądu rejonowego jest prezes tego sądu. Jest to zatem, w świetle ustawy o dostępie do informacji publicznej, podmiot zobowiązany do jej udostępnienia.

W posiadaniu prezesa danego sądu niewątpliwie znajdują się dane o sędziach orzekających w tym sądzie.

Natomiast informacją publiczną po myśli z art. 1 ust. 1 u.d.i.p. jest każda informacja o sprawach publicznych.

Sędziowie orzekając w sprawach należących do kognicji sądów jako organów władzy publicznej, są osobami pełniącymi funkcje publiczne. Wniosek taki wywieść można z treści art. 10 ust. 1 i 2 Konstytucji RP, w którym podkreśla się, że ustrój polityczny państwa został oparty na podziale i zrównoważeniu władz - władzy ustawodawczej, władzy wykonawczej i władzy sądowniczej. Zgodnie z brzmieniem art. 175 ust. 1 ustawy zasadniczej wymiar sprawiedliwości w Rzeczypospolitej Polskiej sprawują Sąd Najwyższy, sądy powszechne, sądy administracyjne oraz sądy wojskowe, a zadania z zakresu wymiaru sprawiedliwości wykonują sędziowie (art. 2 § 1 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. Prawo o ustroju sądów powszechnych - t.j. Dz. U. z 2013r. poz. 427).

Skład orzekający podziela nadto ugruntowany już w orzecznictwie i literaturze przedmiotu, co do tego, że informacja o wieku i miejscowości zamieszkania orzekających sędziów jest informacją mającą związek z pełnioną w organie władzy publicznej funkcją publiczną w rozumieniu art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. "d" u.d.i.p. (por. wyroki Wojewódzkich Sądów Administracyjnych: w Gdańsku z 8 maja 2013 r., sygn. akt II SA/Gd 164/13, w Warszawie z 27 kwietnia 2012 r., sygn. akt II SAB/Wa 51/12, z 13 września 2012 r., sygn. akt II SA/Wa 1002/12, z 5 grudnia 2012 r., sygn. akt II SA/Wa 1716/12, w Gorzowie Wielkopolskim z 17 września 2014 r., sygn. akt II SAB/Go 72/14, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 5 marca 2013 r., sygn. akt I OSK 2872/12 publ. CBOSA).

Z przywołanych w skardze przepisów (art. 61 § 1 pkt 5 i art. 69 § 1 i 2 ustawy o ustroju sądów powszechnych) wynika, co słusznie podnosił skarżący, że dane odnoszące się do wieku sędziego, a konkretnie daty jego urodzenia, zakreślają cezurę czasową pełnienia przez niego funkcji sędziego i niewątpliwie mają znaczenie prawne. Informacja o miejscowości zamieszkania sędziów (art. 95 w/w ustawy) ma m.in. znaczenie dla oceny wydatków budżetowych sądu, a więc wydatków objętych ustawą o finansach publicznych (por. rozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 29 stycznia 2013r. w sprawie należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej - Dz.U z 2013r. poz.167)

Materiał przedstawiony Sądowi wraz ze skargą pozwala odczytać jako niespójne, prezentowane przez organ stanowisko co do tego jaki ma charakter żądana przez skarżącego informacja o dacie urodzenia i miejscowości zamieszkania sędziów orzekających w Sądzie Rejonowym w R.

W odpowiedzi na wniosek Prezes Sądu Rejonowego w R. stwierdził bowiem, że daty urodzenia i miejscowości zamieszkania sędziów stanowią informację o ich życiu prywatnym, a w związku z tym nie są informacją publiczną. W odpowiedzi na skargę wskazano natomiast, że informacje o dacie urodzenia i miejscowości, w której zamieszkuje konkretny sędzia mają związek z pełnieniem przez niego funkcji sędziego, jednak nie są informacjami o sprawach publicznych, gdyż możliwe jest udzielenie informacji publicznej odzwierciedlającej te powiazania i wpływ na funkcjonowanie sądu w formach, które nie godziłyby w prawo poszczególnych sędziów do prywatności.

Odnosząc się kolejno do obu zaprezentowanych przez organ stanowisk przede wszystkim zwrócić uwagę należy na brzmienie art. 5 ust. 2 zdanie drugie u.d.i.p., w myśl którego ograniczenie prawa do informacji publicznej ze względu na prywatność osoby fizycznej nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji (...).

Odwołać się można także do wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 20 marca 2006 r. sygn. akt K 17/05, w którym rozstrzygano zagadnienie związane z granicami ochrony życia prywatnego osób pełniących funkcje publiczne. W powołaniu na dokument Zgromadzenia Parlamentarnego Rady Europy, jakim jest rezolucja nr 1165 z 26 czerwca 1998 r. o prawie do prywatności Trybunał wskazał, że pewne fakty dotyczące życia prywatnego osób publicznych mogą być przedmiotem zainteresowania obywateli, a osoby publiczne powinny zdawać sobie sprawę z tego, że zajmowana przez nich pozycja społeczna, w wielu wypadkach z wyboru, automatycznie wiąże się z podwyższoną presją na ich prywatność. Wyraźną tendencją charakterystyczną dla orzecznictwa i regulacji europejskich jest w tym względzie dążenie do zagwarantowania możliwie szerokiego dostępu do informacji publicznych, ponieważ stanowi to istotną gwarancję transparentności życia publicznego w demokratycznym państwie. Uznaje się w konsekwencji, że prywatność osób pełniących funkcje publiczne, pozostając pod ochroną gwarancji konwencyjnych (zwłaszcza art. 8 Europejskiej Konwencji), może podlegać ograniczeniom, które co do zasady znajdować mogą usprawiedliwienie ze względu na wartość, jaką jest jawność i dostępność informacji o funkcjonowaniu instytucji publicznych w państwie demokratycznym. Osoby wykonujące takie funkcje z momentem ich podjęcia muszą zaakceptować szerszy zakres ingerencji w sferze ich prywatności niż w wypadku innych osób. Również w wyroku z 13 lipca 2004 r., K 20/03, OTK ZU nr 7/A/2004, poz. 63. Trybunał nie wykluczył możliwości ingerencji w sferę życia prywatnego osób pełniących funkcje publiczne wskazując, że osoby te, "ze względu na prawo obywateli do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej, muszą się liczyć z obowiązkiem ujawnienia przynajmniej niektórych aspektów swego życia prywatnego."

W świetle przedstawionych uwag nie można zgodzić się z organem co do tego, że informacje o osobach pełniących funkcje publiczne, mające związek z pełnieniem tych funkcji (zdanie drugie art. 5 ust. 2 u.d.i.p.), generalnie podlegają ograniczeniu jako informacje prywatne. W przypadku konieczności zapewnienia ochrony prywatności określonych danych niezbędne jest zatem wydanie decyzji w trybie art. 16 ust. 1 u.d.i.p. Sąd uznaje tu za stosowne przypomnieć, że w przywoływanych wyżej wyrokach Trybunału Konstytucyjnego Trybunał nie wykluczył przyznania priorytetu sferze prywatności. Podkreślał, że w ramach zderzenia się dwu wartości - z jednej strony konstytucyjnego prawa do informacji, z drugiej prawa do prywatności - nie można bezwzględnie przyznać priorytetu temu pierwszemu. W orzeczeniu tym wprawdzie Trybunał nie odniósł się wprost do kwestii wytyczenia granicy między sferą publiczną, a prywatną. Podkreślił jednak, że wykluczona jest nadmierna ingerencją w sferę życia prywatnego.

Nie istnieje formuła "zagwarantowania obywatelom dostępu do informacji <>" (wyrok z 19 czerwca 2002 r., K 11/02; OTK ZU nr 4/A/2002, poz. 43). Prawo dostępu do informacji nie ma bowiem charakteru bezwzględnego, a jego granice wyznaczone są m.in. przez konieczność respektowania praw i wolności innych podmiotów, w tym przez konstytucyjnie gwarantowane prawo do ochrony życia prywatnego (z art. 31 ust. 3, art. 61 ust. 3 Konstytucji RP).

Ustosunkowując się natomiast do stanowiska wyrażonego w odpowiedzi na skargę zwrócić trzeba uwagę na dwie istotne kwestie.

Po pierwsze informacją publiczną jest informacja o faktach, których dotyczy złożony wniosek, o którym mowa w art. 10 ust. 1 in fine u.d.i.p. Adresat tego wniosku nie jest uprawniony do dowolnego doboru informacji przekazywanych wnioskodawcy lecz zobligowany jest do ustosunkowania się do konkretnych żądań zawartych we wniosku. Rozważania zawarte w odpowiedzi na skargę, co do tego jak powinno zostać sformułowane pytanie, by udzielana odpowiedź uzyskała walor informacji publicznej, są więc wysoce niezrozumiałe.

Po drugie, na przedstawione w odpowiedzi na skargę zmodyfikowane przez siebie pytania organ również nie udzielił odpowiedzi. Nie zwrócił się nawet do wnioskodawcy z ewentualną propozycją załatwienia sprawy w proponowanej formie.

Konkludując Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdza, że wniosek skarżącego zawierający żądanie udostępnienia informacji publicznej skierowany do podmiotu zobowiązanego, który taką informację powinien posiadać nie został rozpoznany z uwzględnieniem przepisów u.d.i.p. w zakresie udostępnienia dat urodzenia i miejscowości zamieszkania sędziów orzekających w Sądzie Rejonowym w R.

W ponowny postępowaniu prowadzonym na wniosek skarżącego organ załatwi sprawę w sposób odpowiadający regulacji ustawy z uwzględnieniem obowiązujących go terminów, biorąc pod uwagę zaprezentowane powyżej stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.

Zaznaczyć bowiem trzeba, że w wyroku uwzględniającym skargę na bezczynność nie jest możliwe określić, w jaki sposób powinna być rozpoznana sprawa, w której organ pozostaje w bezczynności. W tym przypadku art. 149 P.p.s.a. nakazuje sądowi administracyjnemu zobowiązanie organu do załatwienia sprawy we właściwej na gruncie omawianej ustawy formie, we właściwym terminie, a nadto rozstrzygnięcie kwestii, czy bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

Przypomnieć tu tylko można, że załatwienie sprawy z wniosku o udostępnienie informacji publicznej przybiera następujące formy :

1) czynności materialno-technicznej, jaką jest udzielenie informacji publicznej;

2) pisma informującego, że wezwany podmiot nie jest zobowiązany do udzielenia informacji, gdyż nie jest to informacja publiczna, nie dysponuje informacją albo nie jest podmiotem, od którego można jej żądać;

3) pisma informującego, że istnieje odrębny tryb dostępu do żądanej informacji.

W sytuacji odmowy udostępnienia informacji, względnie umorzenia postępowania o udostępnienie informacji, adresat wniosku zobowiązany jest do wydania decyzji administracyjnej przewidzianej w art. 16 ust. 1 u.d.i.p., a w konsekwencji tego, tylko w tych przypadkach, do stosowania przepisów kodeksu postępowania administracyjnego.

Zdaniem Sądu, w stanie faktycznym sprawy nie można postawić organowi zarzutu rażącego naruszenia prawa w związku z dostrzeżoną bezczynnością.

Za rażące naruszenie prawa w rozumieniu przepisu art. 149 P.p.s.a. uznaje się oczywiste niezastosowanie przepisów lub zastosowanie ich w sposób niewątpliwie nieprawidłowy. Jako rażące naruszenie prawa traktowany jest stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań można powiedzieć, bez potrzeby odwoływania się do szczegółowej oceny okoliczności sprawy, że naruszono prawo w sposób oczywisty ((tak NSA w wyroku z dnia 21 czerwca 2012 r., sygn. akt I OSK 675/12, LEX nr 1218894 ). Takich cech, tj. oczywistości w naruszeniu prawa, nie sposób przyjąć w kontrolowanym stanie faktycznym. Organ mieszcząc się w terminie 14 dni przekazał

wnioskodawcy swoje stanowisko, co prawda błędne lecz będące wynikiem nieprawidłowej interpretacji prawa. Zachowanie organu nie miało natomiast cech lekceważenia obowiązków wynikających z przepisów u.d.i.p.

Skoro skargą uznana została za skuteczną, należało orzec jak w sentencji na podstawie art. 149 P.p.s.a.

Podstawę prawną orzeczenia o kosztach postępowania sądowoadministracyjnego, zawartego w pkt III sentencji wyroku, stanowi art. 200 P.p.s.a