Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 1179/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2009-11-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6136 Ochrona przyrody
Hasła tematyczne: Ochrona przyrody
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: umorzono postępowanie wywołane wnioskiem o wstrzyamnie wykonania decyzji
uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą decyzję I instancji
Powołane przepisy: article: art.88 ust. 1 , art. 88 ust. 3-5
journal: Dz.U. 2004 nr 92 poz 880
law: Ustawa z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jan Zimmermann Sędziowie: WSA Barbara Pasternak (spr.) NSA Andrzej Niecikowski Protokolant: Anna Chwalibóg po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 listopada 2009 r. sprawy ze skargi "A. " Sp. z o.o. w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 14 maja 2009 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za usunięcie drzew; I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonywana; III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. na rzecz strony skarżącej "A. " Sp. z o.o. w K. kwotę 1350,84 zł (jeden tysiąc trzysta pięćdziesiąt złotych osiemdziesiąt cztery grosze) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Prezydent Miasta K. decyzją z, dnia 26 lutego 2009r. znak: [....] , wydaną na podstawie art. 88 ust. 1 pkt 2, art. 89 ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004r. o ochronie przyrody (Dz. U. Nr 92, póz. 880 ze zm.) oraz § 2 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 13 października 2004r. w sprawie stawek opłat dla poszczególnych rodzajów i gatunków drzew (Dz. U. Nr 228, póz. 2306 ze zm.) w związku z obwieszczeniem Ministra Środowiska z 16 października 2007r. w sprawie stawek opłat za usunięcie drzew i krzewów oraz kar za zniszczenie zieleni na rok 2008 (MP nr 77, póz. 828) i art. 104 kpa, wymierzył "[....] " Sp. z o.o. z siedzibą w K. administracyjną karę pieniężną w wysokości [....] zł za usunięcie drzew bez wymaganego zezwolenia z działki nr [....] obr. [....] przy ul. [....] w K.

Prezydent ustalił na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego, że w dniu [....] 2008r. na w/w działce zostały usunięte następujące drzewa ozdobne:

1) Nr 16, wierzba o obwodach 40 + 40 cm,

2) Nr 17, wierzba o obwodach 19 + 28 cm,

3) Nr 18, wierzba o obwodach 19 + 20 + 34 + 35 + 35 cm,

4) Nr 20, wierzba o obwodach 24 + 26 cm,

5) Nr 21, wierzba o obwodach 16 + 38 cm,

6) Nr 22, wierzba o obwodzie 31 cm,

7) Nr 23, wierzba o obwodzie 36 cm,

8) Nr 24, wierzba o obwodzie 20cm.

9) Nr 55, brzoza brodawkowata o obwodzie 29 cm,

10) Nr 56, brzoza brodawkowata o obwodzie 32 cm,

11) Nr 57, brzoza brodawkowata o obwodzie 27 cm,

12) Nr 58 brzoza brodawkowata o obwodzie 33 cm,

13) Nr 60, brzoza brodawkowata o obwodzie 35 cm.

Organ ustalił, na podstawie sporządzonej przez dr inż. B.B. ekspertyzy dendrologicznej, że wiek przedmiotowych drzew wynosił od 9 do 11 lat i że zostały one usunięte przez pracowników firmy prowadzącej prace budowlane na zlecenie inwestora, posiadacza nieruchomości.

Prezydent wskazał, że w przedmiotowej sprawie inwestor był posiadaczem

sygn. akt II SA/Kr 1179/09

mogącym wystąpić z wnioskiem o zezwolenie na usunięcie drzew i z takim wnioskiem wystąpił. Jednak przed zyskaniem zezwolenia przedmiotowe drzewa zostały usunięte. Organ wyjaśnił, że w myśl obowiązujących przepisów odpowiedzialność za usunięcie drzew została zobiektyzowana, a do jej ponoszenia wystarczy wykazanie związku przyczynowego między działaniem określonego podmiotu a usunięciem drzew. Zdaniem organu przedmiotowe drzewa zostały usunięte przez pracowników firmy prowadzącej prace budowlane na nieruchomości na zlecenie posiadacza, wobec czego za skutki tych działań w pełni odpowiada inwestor. Organ uznał, że usunięcie drzew nie zostało dokonane przez osobę trzecią, o której działaniu posiadacz nie wiedział i za którą nie może ponosić odpowiedzialności. W ocenie Prezydenta wyjaśnienia strony, iż każdy dzień zwłoki przekładał się na wymierne koszty, a posiadając postanowienie o uzgodnieniu warunków oraz po odbyciu wizji lokalnej w sprawie wniosku o zezwolenie na usunięcie tych drzew, wydanie decyzji jest tylko kwestią techniczną, nie mogą być podstawą umożliwiającą usunięcie przedmiotowych drzew bez wymaganego zezwolenia. Ponadto, stosownie do art. 83 ust. 3 ustawy o ochronie przyrodzie wydanie zezwolenia, o którym mowa w ust. 1 i 2, może być uzależnione od przesadzenia drzew w inne miejsce. Oznacza to, że także przesadzenie jest usunięciem drzewa, które wymaga uzyskania odpowiedniego zezwolenia. Podczas oględzin w dniu 14 sierpnia 2008r. stwierdzono, że pięć brzóz brodawkowatych zostało przesadzone w inne miejsce. W ocenie inspektora specjalisty w zakresie dendrologii stan uszkodzenia przesadzonych drzew gatunku brzoza brodawkowata nie dawał podstaw do stwierdzenia, że zachowają one żywotność po upływie 3 łat. Również posiadacz nie podjął właściwych działań celem zachowania żywotności przedmiotowych drzew, tym sam organ uznał, że brak było podstaw do zastosowania art. 88 ust. 3 ustawy o ochronie przyrody odroczenia płatności kary na 3 lata. Deklaracja strony, iż zostaną dokonane nowe nasadzenia w miejsce ściętych drzew nie została uwzględniona, gdyż ustawa nie przewiduje takiej możliwości po usunięciu drzewa, lecz jedynie w przypadku wystąpienia z wnioskiem o wydanie zezwolenia na usunięcie drzewa.

Do wyliczenia kary organ przyjął dane z inwentaryzacji zieleni sporządzonej w [....] 2007 r. przez firmę "[....] " [....] , przedstawionej przez stronę w ramach postępowania o zezwolenie na usunięcie drzew. Organ przedstawił szczegółowe wyliczenie kary za

sygn. akt II SA/Kr 1179/09

poszczególne drzewa oraz wskazał, że skoro zawiadomienie o wszczęciu postępowania zostało doręczone stronie 6 sierpnia 2008r., należało zastosować stawki określone w obwieszczeniu Ministra Środowiska na 2008 rok.

Odwołanie od powyższej decyzji do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. wniosła "[....] " Sp. z o.o. z siedzibą w K. , zarzucając wydanie decyzji na podstawie nieścisłego stanu faktycznego, a także naruszenie prawa materialnego, mianowicie art. 88 ust. 3 w związku z art. 88 ust. 5 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004r. o ochronie przyrody oraz art. 7 kpa.

W uzasadnieniu odwołania wskazano, że w postanowieniu z dnia 25 października 2007r. (.....) pozytywnie zaopiniowano wycinkę 57 sztuk drzew. W wyniku przeprowadzonej wizji lokalnej w dniu [....] 2008r. stwierdzono, że jedno z drzew jest uschnięte. Zgodnie z ustalonym stanem faktycznym decyzja miała zostać wydana na 56 drzew. Po wizji lokalnej wydano decyzję z dnia 20 sierpnia 2008r. (.....) w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie wydania pozwolenia na 13 sztuk drzew. W treści tej decyzji występuję wiele nJeścisłości. W części decyzji, gdzie wymieniono usunięte drzewa okazuje się, że jest ich tylko 11, a nie 13. W tej samej decyzji z dnia 20 sierpnia 2008r. na stronie drugiej znajduje się zapis polegający na wyliczeniu drzew: 7 sztuk wierzb o nr 16,17,18,20,21,22,23 oraz 5 brzóz o nr 55,56,57,58,60 w tym wypadku liczba łączna drzew wynosi 12 sztuk. Zdaniem odwołującego się przedmiotowa decyzja jest wewnętrznie sprzeczna. Organ administracji publicznej w piśmie, stanowiącym decyzję administracyjną, w oparciu o ustalony stan faktyczny umarza prowadzone postępowanie w zakresie różnej liczby usuniętych drzew. Decyzja umarzająca postępowanie z uwagi na usunięcie drzew jest niejako podstawą dla wydania zaskarżonej decyzji, gdzie nałożono karę pieniężną za usunięcie 13 sztuk drzew. Z uwagi na zaistniałe nieprawidłowości zasadnym jest przeprowadzenie analizy dotyczącej jednoznacznego ustalenia stanu faktycznego. Odwołujący się podkreślił, że w toku prowadzonego postępowania wydano trzy decyzje zezwalające na usuniecie drzew z 20 sierpnia 2008r. Wydano trzy pozwolenia na wycinkę kolejno na 1, 37 oraz 7 drzew, co łącznie daje pozwolenie na wycinkę 45 drzew. Zakładając, że inwestor potrzebował zgodę wycinkę na 56 drzew, a w efekcie otrzymał pozwolenie na 45, to z wydanych decyzji wynika, że bez zezwolenia usunął 11 drzew, zaś decyzja z dnia 26 lutego 2009 nakłada na karę za 13 drzew.

Ponadto odwołujący się zarzucił, że nie zbadano przyczyn niezachowania

sygn. akt II SA/Kr 1179/09

żywotności przesadzonych drzew, a na podstawie posiadanych informacji nie można było jednoznacznie orzec, że podniesiony w zaskarżonej decyzji brak żywotności drzew spowodowany był przyczynami zależnymi od inwestora. Odwołujący się podkreślił, że przedmiotowe 5 brzóz zostało przesadzone, a nie wycięte i dlatego wniósł o odroczenie kar za brzozy na okres 3 lat, który to okres pozwoli na sprawdzenie, czy przesadzone drzewa się przyjmą.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia 14 maja 2009r. znak: [....] , wydaną na podstawie art. 88 ust. 1 pkt 2, art. 89 ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004r. o ochronie przyrody oraz § 2 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 13 października 2004r. w sprawie stawek opłat dla poszczególnych rodzajów i gatunków drzew w związku z obwieszczeniem Ministra Środowiska z dnia 16 października 2007r. w sprawie stawek opłat za usunięcie drzew i krzewów oraz kar za zniszczenie zieleni na rok 2008 oraz art. 138 § 1 pkt 1 kpa, utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

W ocenie Kolegium postępowanie dowodowe zostało przeprowadzone przez organ l instancji w sposób zadawalający, ustalono fakt posiadania przedmiotowej działki przez odwołującą się, ustalono okoliczności usunięcia przedmiotowych drzew i krzewu, wiek drzew oraz umożliwiono stronie zapoznanie się z aktami sprawy. Zdaniem Kolegium argumenty podniesione w odwołaniu się nie mogły być uwzględnione. Odpowiedzialność karna przewidziana w art. 88 ust. 1 pkt 2 ustawy o ochronie przyrody jest odpowiedzialnością zobiektywizowaną. Oznacza to, że do jej ponoszenia wystarczy samo wykazanie związku przyczynowego między działaniem określonego podmiotu a zniszczeniem (usunięciem) drzew. Istnienie tylko tej jednej przesłanki odpowiedzialności wymaga, aby udowodnienie jej spełnienia nie budziło żadnych wątpliwości. Zdaniem Kolegium w omawianej sytuacji wątpliwości nie istniały, gdyż inwestor nie kwestionował usunięcia przedmiotowych drzew z działki będącej jego własnością. Kolegium wyjaśniło, że uzyskanie zezwolenia na usunięcie drzewa jest jedyną przesłanką zwalniająca od ponoszenia kary za usunięcie drzew, zaś wygląd i stan zdrowotny drzewa nie mają znaczenia. Nawet na usunięcie drzewa będącego samosiejką, drzewa obumarłego, zniszczonego czy uciążliwego dla otoczenia należy przed jego usunięciem otrzymać zgodę organu. Dotyczy to również sytuacji, gdy konieczność usunięcie drzewa wynika z zatwierdzonego pozwolenia na budowę czy też sytuacji, gdy przesadza się przeznaczone do usunięcia drzewo, przed uzyskaniem zezwolenia na jego usunięcie. Kolegium wskazało, iż inwestorem

sygn. akt II SA/Kr 1179/09

prowadzącym roboty budowlane była "[....] " Sp. z o.o. Przedmiotowa nielegalna wycinka drzew (jedno i kilku pniowych) była zatem związana z realizacją prowadzonej przez inwestora inwestycji. W ocenie Kolegium ustalona w decyzji ilość usuniętych czy też bezprawnie przesadzonych drzew wynikała z przeprowadzonej wizji lokalnej w dniu [....] sierpnia. 2008r., zaś podniesione w odwołaniu zastrzeżenia do poprzednio przeprowadzonych ustaleń co do ilości przeznaczonych do wycięcia drzew, nie mają znaczenia w zakresie ostatecznie ustalonego stanu faktycznego. Także wysokość kary wymierzonej inwestorowi została prawidłowo ustalona na podstawie art. 89 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody oraz przepisów wykonawczych.

Skargę na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniosła "[....] " Sp. z o.o. z siedzibą w K. , wnosząc o jej uchylenie w całości oraz zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania. W skardze podniesiono zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 88 ust. 3 w związku z art. 88 ust. 5 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004r. o ochronie przyrody oraz naruszenie przepisów proceduralnych, a to art. 7 kpa oraz art. 107 § 3 kpa poprzez nie odniesienie się w uzasadnieniu decyzji do wszystkich zarzutów odwołania oraz niewskazanie, z jakiej przyczyny organ odmówił wiary poszczególnym dowodom.

Skarżący podniósł, że wprawdzie w dniu 24 kwietnia 2009r. Prezydent Miasta K. wydał postanowienie o sprostowaniu z urzędu oczywistych błędów pisarskich, zawartych w decyzji z dnia 20 sierpnia 2008r. znak: [....] w postaci m.in. niewłaściwych ilości sztuk drzew, oznaczonych w treści przedmiotowej decyzji, jednak późniejsze sprostowanie oczywistej omyłki pisarskiej w decyzji nie może konwalidować wcześniejszych błędnych ustaleń faktycznych, zwłaszcza, iż mają one wpływ na wysokość wymierzonej skarżącemu administracyjnej kary pieniężnej. Zgodnie bowiem z treścią decyzji, po uwzględnieniu postanowienia o sprostowaniu oczywistych błędów pisarskich, ilość wyciętych przez skarżącego drzew to 12 sztuk, choć w rzeczywistości było ich 11, natomiast administracyjna kara pieniężna została naliczona za 13 sztuk. Zdaniem skarżącego organ II instancji w uzasadnieniu zaskarżanej decyzji nie odniósł się do zarzutów podnoszonych w odwołaniu, a zgodnie z art. 107 § 3 kpa w uzasadnieniu należy wskazać fakty, które organ uznał za udowodnione, dowody na których się oparł oraz

sygn. akt II SA/Kr 1179/09

przyczyny z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Wskazanie, że argumenty strony nie zasługują na uwzględnienie i wskazanie jedynie na przeprowadzoną wizję lokalną nie mogą zostać uznane za wystarczające, biorąc pod uwagę, że występują istotne sprzeczności co do ilości drzew, które miały zostać wycięte. Skarżący podkreślił, że fakt posiadania działki oraz usunięcie drzew nie są przez niego kwestionowane, natomiast kwestionowana jest liczba wyciętych drzew. Pomimo wskazania w odwołaniu na błędne wyliczenie ilości drzew organ II instancji nie odniósł się do tych zarzutów w uzasadnieniu zaskarżanej decyzji.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Rozpatrując wniosek skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Kolegium postanowieniem z dnia 27 lipca 2009r. odmówiło wstrzymania przedmiotowej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 1 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, póz. 1270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie "ppsa", sądy administracyjne powołane są do kontroli zgodności z prawem działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do treści art. 134 § 1 ppsa. Orzekanie - w myśl art. 135 ppsa - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa.

Na wstępie należy podkreślić, że zgodnie z regulacją zawartą w art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004r. o ochronie przyrody usunięcie drzew lub krzewów z terenu nieruchomości może nastąpić po uzyskaniu zezwolenia wydanego przez wójta, burmistrza albo prezydenta miasta na wniosek posiadacza nieruchomości. Obowiązujące przepisy ustawy o ochronie przyrody ustanawiają bezwzględny obowiązek wymierzenia kary pieniężnej, jeżeli zostanie stwierdzony fakt usunięcia

6

sygn. akt II SA/Kr 1179/09

drzewa bez zezwolenia. Kara nie jest uznaniowa, ale ściśle uzależniona od faktu stwierdzenia wycięcia drzewa, rodzaju drzewa, wieku, średnicy pnia. Kara ta jest również niezależna od winy sprawcy, dlatego organ ma obowiązek wymierzyć ją w ustawowej wysokości bez względu na motywy, nawet uzasadnione indywidualnie czy społecznie. Sposób wyliczenia nałożonej kary następuje stosownie do art.89 ust. 3 i art. 85 ust. 3 ustawy oraz na podstawie rozporządzenia wykonawczego.

Odnosząc powyższe zasady do realiów przedmiotowej sprawy, trzeba stwierdzić, że okolicznością bezsporną jest, iż skarżący jako inwestor był posiadaczem nieruchomości, z której zostały usunięte drzewa. Nie budzi również wątpliwości, że skarżący, dokonując usunięcia drzew, nie dysponował stosownym pozwoleniem. Dlatego też można uznać, że ogólne przesłanki nałożenia kary administracyjnej za usunięcie drzew, zawarte w ustawie o ochronie przyrody, zostały spełnione, gdyż w toku postępowania administracyjnego nie było również kwestionowane, że drzewa zostały usunięte w wyniku działań podjętych przez inwestora.

W ocenie Sądu organy prowadzące postępowanie zasadnie przyjęły, że skarżący może być obciążony odpowiedzialnością za usunięcie drzew i przeszły do etapu ustalania wysokości kary. W tej kwestii zasadnicze znaczenie ma ustalenie ilości, gatunku, wieku oraz rozmiarów drzew. W skardze został podniesiony zarzut, że w niniejszej sprawie błędnie obliczono ilość usuniętych drzew. Jednak zdaniem Sądu ten zarzut skargi nie jest zasadny. Ilość usuniętych drzew została ustalona na podstawie przeprowadzonej w dniu [....] 2008r. wizji lokalnej. Ze sporządzonego protokołu (k. 40-41 akt administracyjnych) wynika, że zostało wyciętych osiem drzew, zaś następnych pięć przesadzono w inne miejsce. W wizji lokalnej brał udział przedstawiciel inwestora, który nie kwestionował ustaleń co do ilości usuniętych i przesadzonych drzew, wyjaśniając jedynie, że powodem usunięcia drzew była konieczność rozpoczęcia prac budowlanych. Należy wyjaśnić, że przepisy ustawy o ochronie przyrody nie rozróżniają przesadzenia drzewa od jego wycięcia, jeśli chodzi o obliczanie wysokości kary. Zdaniem Sądu nie jest zasadnym kwestionowanie przez skarżącego ilości usuniętych drzew na podstawie ilości drzew podawanych w postępowaniu w przedmiocie udzielenia pozwolenia na usunięcie drzew z nieruchomości skarżącego, ponieważ było to odrębne postępowanie, a nie można przyjąć, że miało ono charakter prejudycjalny w stosunku do postępowania w przedmiocie wymierzenia kary za usunięcie drzew bez zezwolenia.

sygn. akt II SA/Kr 1179/09

Zatem w niniejszej sprawie organy zasadnie przyjęły, że skarżący ponosi odpowiedzialność na podstawie ustawy o ochronie przyrody za usunięcie drzew bez zezwolenia oraz prawidłowo ustaliły ilość drzew oraz wszystkie istotne dla obliczenia wysokości kary cechy usuniętych drzew. Dlatego zarzutu skargi odnoszące się do tych kwestii nie mogły skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji. Jednakże z niżej przedstawionych względów decyzja ta nie mogła się ostać.

Stosownie od art. 88 ust. 3-5 ustawy o ochronie przyrody termin płatności kar wymierzonych odracza się na okres 3 lat, jeżeli stopień uszkodzenia drzew lub krzewów nie wyklucza zachowania ich żywotności oraz możliwości odtworzenia korony drzewa i jeżeli posiadacz nieruchomości podjął działania w celu zachowania żywotności tych drzew lub krzewów. Kara jest umarzana po upływie 3 lat od dnia wydania decyzji o odroczeniu kary i po stwierdzeniu zachowania żywotności drzewa lub krzewu albo odtworzeniu korony drzewa. Dopiero zaś w razie stwierdzenia braku żywotności drzewa lub krzewu albo nieodtworzenia korony drzewa karę uiszcza się w pełnej wysokości, chyba że drzewa lub krzewy nie zachowały żywotności z przyczyn niezależnych od posiadacza nieruchomości. Skoro, jak wskazano wyżej, w przedmiotowej sprawie pięć drzew zostało przesadzonych w inne miejsce, organy prowadzące postępowanie powinny dokonać ustaleń w zakresie żywotności tych drzew. Jest to istotna okoliczność, ponieważ zależy od niej nie tylko odroczenie terminu płatności wymierzonej kary, lecz także możliwość umorzenia jej w odpowiedniej części. Zasadnie podniósł skarżący, że w tej kwestii ustalenia organów budzą poważne wątpliwości. Organ l instancji w sposób bardzo lakoniczny stwierdził, że "W ocenie inspektora specjalisty w zakresie dendrologii stan uszkodzenia przesadzonych drzew gatunku brzoza brodawkowata nie dawał podstaw do stwierdzenia, że zachowają one żywotność po upływie 3 lat". Ponieważ brak w uzasadnieniu decyzji organu l instancji jakichkolwiek argumentów na poparcie takiego twierdzenia, ustalenie to jest w sposób nadmierny arbitralne i stanowi naruszenie art. 107 § 3 kpa. Ponadto wątpliwości Sądu budzi również sama zasadność przyjęcia, że przesadzone drzewa nie zachowają swojej żywotności po upływie trzech lat. Sporządzona w sprawie ekspertyza dendrologiczna odnosiła się bowiem jedynie do wieku drzew, a więc na jej podstawie nie jest możliwe ustalenie kwestii żywotności przesadzonych drzew. W związku tym organom prowadzącym postępowanie można postawić zarzut, że nie dołożyły odpowiednich starań w celu wyjaśnienia istotnej dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności, co stanowi naruszenie

8

sygn. akt II SA/Kr 1179/09

art. 7 i 77 § 1 kpa. Naruszenie przepisów postępowania odnośnie dopuszczalności odroczenia wymierzonej kary miało istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ skutkowało koniecznością uiszczenia kary za przesadzone drzewa z wykluczeniem możliwości odroczenia, a nawet umorzenia.

Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organy powinny przy pomocy dostępnych środków dowodowych dokonać prawidłowych ustaleń odnośnie żywotności przesadzonych drzew i na ich podstawie tych ustaleń rozważyć zastosowanie przepisów ustawy o ochronie przyrody regulujących zasady wymierzania kar pieniężnych za usunięcie drzew. Istotną kwestią jest również takie sporządzenie uzasadnienia swojego rozstrzygnięcia, by odpowiadało ono wymogom z art. 107 § 3 kpa, a więc wskazywało, dlaczego organ dokonał konkretnego ustalenia faktycznego, na jakich dowodach się oparł i dlaczego innym odmówił wiarygodności.

W związku z powyższym Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c ppsa orzekł jak w punkcie l sentencji, a wobec uwzględnienia skargi na podstawie art. 152 ppsa Sąd określił, że zaskarżona decyzja nie może być wykonywana.

W przedmiocie kosztów orzeczono na podstawie art. 200 ppsa, zasądzając na rzecz skarżącego kwotę odpowiadającą wysokości uiszczonego przez niego wpisu.