Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 367/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2021-01-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Ochrona środowiska
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 72 ust. 3 i 4
journal: Dz.U. 2020 poz 283
law: Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Robert Adamczewski (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Ewa Cisowska-Sakrajda Sędzia WSA Magdalena Sieniuć po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 8 stycznia 2021 r. sprawy ze skargi L. F. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z [...] znak [...] w przedmiocie umorzenia postępowania I instancji dotyczącego terminu ważności decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia oddala skargę. a.bł.


UZASADNIENIE

II SA/Łd 367/20

Uzasadnienie

W dniu 14 kwietnia 2020 r. L.F., prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą A z siedzibą w miejscowości B, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z [...] r. (znak: [...]) uchylające w całości postanowienie Wójta Gminy Z. z [...] r. (znak: [...]) odmawiające wydłużenia terminu ważności decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach z [...] r. (znak: [...]) i umarzające postępowanie pierwszej instancji.

Z akt sprawy wynika, że Wójt Gminy Z. decyzją z [...] r. (znak: [...]) ustalił na rzecz L.F., prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą A z siedzibą w miejscowości B, środowiskowe uwarunkowania dla inwestycji polegającej na rozbudowie Zakładu Głównego Składowiska Odpadów poprzez: budowę kwatery niecki nr III składowiska odpadów innych niż niebezpieczne i obojętne wraz z towarzyszącą infrastrukturą (w tym instalacji drenaży odcieków, instalacji odgazowania kwatery), budowę/przeniesienie instalacji sortowania odpadów wraz z instalacją belowania odpadów oraz wykonanie boksów na odpady, budowę budynku technologicznego (hali) na potrzeby prasy belującej odpady, budowę placu na potrzeby kompostowania pryzmowego, budowę w strefie wjazdowej budynku socjalno-biurowego, wagi samochodowej i myjki automatycznej, budowę placów technologicznych, drogi dojazdowej i drogi ppoż., budowę boksów i zasieków, a także wykonanie instalacji monitoringu odcieków dla istniejącej kwatery niecki nr II na terenie istniejącego składowiska odpadów innych niż niebezpieczne i obojętne w miejscowości B, gm. Z. na działkach nr: 67/1, 68/1, 70/1, 72/1, 76/1, 77/3, 77/4, 79/1 i 81/1.

Rozstrzygnięcie zostało utrzymane w mocy decyzją Kolegium z [...] r. (znak: [...]), po uchyleniu pkt V dotyczącego stwierdzenia konieczności utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania i umorzeniu ww. części postępowania pierwszej instancji. Decyzja środowiskowa w pkt H.7.8 została następnie zmieniona decyzją Kolegium z [...] października 2019 r. (znak: [...]) poprzez zastąpienie dotychczasowego sformułowania: "Należy prowadzić monitoring emisji gazu składowiskowego zgodnie z treścią rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 9 grudnia 2002 r. w sprawie zakresu, czasu, sposobu oraz warunków prowadzenia monitoringu składowisk odpadów (Dz.U. z 2002 r. nr 220, poz. 1858, ze zm.)", postanowieniem o treści: "Należy prowadzić monitoring emisji gazu składowiskowego zgodnie z odrębnymi przepisami". Zmiana decyzji nie dotyczyła zatem ustalonych warunków realizacji przedsięwzięcia.

W dniu 13 grudnia 2019 r. L.F., prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą A z siedzibą w miejscowości B, wystąpił do Wójta Gminy Z. z wnioskiem o wydanie postanowienia, że realizacja przedsięwzięcia objętego decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach z [...] czerwca 2012 r. przebiega etapowo oraz że aktualne są warunki realizacji przedsięwzięcia określone w ww. decyzji.

W wyniku przeprowadzonego postępowania Wójt Gminy Z. postanowieniem z [...] lutego 2020 r. odmówił wydłużenia terminu ważności decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach z [...] czerwca 2012 r. z uwagi na upływ terminu do złożenia wniosku.

Na powyższe postanowienie wnioskodawca wniósł zażalenie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. zarzucając wydanie rozstrzygnięcia z naruszeniem art. 6, art. 7, art. 8, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a., a także art. 72 ust. 4 ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (tj. Dz.U. z 2020 r., poz. 283 z późn. zm.) [dalej: ustawa o udostępnianiu informacji o środowisku] polegającym na nieprawidłowym zastosowaniu normy prawa materialnego do stanu faktycznego sprawy. Podniósł, że decyzja środowiskowa została zmieniona decyzją Kolegium z 2 października 2019 r. Wobec tego termin na złożenie wniosku w oparciu o art. 72 ust. 4 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku należy liczyć od momentu zmiany rozstrzygnięcia, które dodatkowo potwierdza etapowość realizacji inwestycji.

Wspomnianym na wstępie postanowieniem SKO w S. uchyliło rozstrzygnięcie organu I instancji oraz umorzyło postępowanie pierwszej instancji.

W uzasadnieniu Kolegium wyjaśniło, że ustawa o udostępnianiu informacji o środowisku z dniem 24 września 2019 r. została zmieniona na podstawie art. 1 ustawy z 19 lipca 2019 r. o zmianie ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2019 r., póz. 1712). Żądanie wnioskodawcy w kwestii stwierdzenia przez organ, że realizacja przedsięwzięcia przebiega etapowo oraz że aktualne są warunki realizacji przedsięwzięcia określone w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach w świetle obecnego brzmienia art. 72 ust. 4 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku nie znajduje uzasadnienia. Wójt Gminy Z. w oparciu o wskazany przepis może jedynie wyrazić swoje stanowisko co do aktualności warunków zawartych w ww. rozstrzygnięciu środowiskowym. Organ wydał natomiast w niniejszej sprawie rozstrzygnięcie, w którym "odmówił wydłużenia terminu ważności" decyzji środowiskowej, wobec tego orzeczenie to nie znajduje oparcia w przepisach ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku. Przepis art. 72 ust. 4 tej ustawy stanowi podstawę do orzeczenia o aktualności albo braku aktualności warunków realizacji przedsięwzięcia określonych w decyzji środowiskowej lub postanowieniu, o którym mowa w art. 90 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku, jeżeli było wydane, po przeanalizowaniu informacji przedstawionych we wniosku. Przedłużenie terminu ważności decyzji środowiskowej stanowi wyłącznie rezultat stwierdzenia, w formie postanowienia, przez organ aktualności warunków rozstrzygnięcia środowiskowego.

Następnie Kolegium podniosło, że konieczność wyeliminowania zaskarżonego postanowienia wynika jednak z faktu, że nie został spełniony wymóg formalny złożenia wniosku na podstawie art. 72 ust. 4 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku. Wniosek został bowiem złożony po upływie 6 lat od dnia, w którym decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach stała się ostateczna. Z art. 72 ust. 3 i 4 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku wynika jednoznacznie, że możliwość złożenia wniosku i uzyskania rozstrzygnięcia w przedmiocie aktualności warunków realizacji przedsięwzięcia została ograniczona do 6 lat od dnia, w którym decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach stała się ostateczna. Termin przewidziany w art. 72 ust. 4 w zw. z art. 72 ust. 3 powoływanej ustawy jest terminem prawa materialnego i jako taki wyznacza okres, w którym może nastąpić ukształtowanie praw lub obowiązków jednostki w ramach administracyjno-prawnego stosunku materialnego. Termin prawa materialnego nie może być przedłużony, przywrócony, ani w inny sposób reaktywowany przez czynność prawną.

Dalej Kolegium podniosło, iż przedmiotowa decyzja środowiskowa Wójta Gminy Z. z [...] czerwca 2012 r. uzyskała walor ostateczności 28 sierpnia 2012 r. W ww. dacie Kolegium decyzją znak: [...], utrzymało w mocy decyzję środowiskową. Termin na złożenie wniosku i wydanie orzeczenia w kwestii aktualności warunków realizacji przedsięwzięcia określonych w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach upłynął zatem 28 sierpnia 2018 r. Wniosek został natomiast złożony 13 grudnia 2019 r. Powyższe w ocenie organu wskazywało na konieczność odmowy przez Wójta Gminy Z. wszczęcia postępowania w sprawie w oparciu o art. 61a § 1 k.p.a.

Ponadto Kolegium zauważyło, że decyzja środowiskowa została zmieniona decyzją Kolegium z [...] października 2019 r., jak również okoliczność uzyskania [...] grudnia 2016 r. decyzji Wójta Gminy Z. znak: [...], ustalającej dla przedsięwzięcia warunki lokalizacji inwestycji celu publicznego – co jak wskazał skarżący, świadczy o etapowości realizacji przedsięwzięcia, pozostają bez wpływu na możliwość wydania orzeczenia na podstawie art. 72 ust. 4 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku. Zdaniem Kolegium, należy zauważyć, że termin, o którym mowa w ww. przepisie biegnie od daty uzyskania przez decyzję środowiskową waloru ostateczności. Zmiana decyzji w oparciu o art. 87 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku w zw. z art. 155 k.p.a. nie skutkowała wyeliminowaniem ww. rozstrzygnięcia z obrotu prawnego, a jedynie jego zmianą nieingerującą w merytoryczną treść decyzji.

W skardze do sądu L.F. podniósł następujące zarzuty:

1) art. 7, art. 8, art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a., poprzez zastosowanie normy prawa materialnego do nieprawidłowo ustalonego stanu faktycznego;

2) art. 6 k.p.a. w zw. z wydaniem rozstrzygnięcia z naruszeniem prawa i dokonania wykładni art. 72 ust. 4 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku contra legem, a także uznaniem postanowienia stwierdzającego realizację etapową przedsięwzięcia jako konstytutywnego a nie deklaratoryjnego;

3) art. 72 ust. 4 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, w związku z błędnym uznaniem, że upłynął termin prawa materialnego, wskazany w przywołanym artykule, a także pominięciem przesłanek pozytywnych, podniesionych przez stronę we wniesionym zażaleniu;

4) art. 105 § 1 k.p.a. w zw. z umorzeniem postępowania bez wystąpienia przesłanek do umorzenie postępowania organu I instancji, a także wykorzystanie formuły umorzenia postępowania jako formy pozornego rozpatrzenia zażalenia, przez organ II instancji.

Skarżący nie zgodził z tezą Samorządowego Kolegium Odwoławczego zawartą w skarżonym postanowieniu, że wydanie decyzji z [...] października 2019, mocą której dokonano zmiany ostatecznej decyzji środowiskowej z [...].06.2012 r. jest bez znaczenia dla rozpatrywania sprawy. W przypadku, gdy doszło do zmiany ostatecznej decyzji środowiskowej nie można już treści rozstrzygnięcie opierać tylko i wyłączenie na literalnej wykładni art. 72 ust 4 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku. Z formalnego punktu widzenia nie istnieje instytucja "terminu ważności" decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, a przepisy art. 72 ust. 3 i 4 ustawy, nie dają podstawy do przyjęcia, że postanowienie o którym mowa w przywołanym artykule ma charakter konstytutywny. Wbrew tezie organu odwoławczego, decyzja [...] października 2019 r., mocą której dokonano zmiany ostatecznej decyzji środowiskowej z [...].06.2012 r. ma charakter rozstrzygnięcia merytorycznego w sprawie i kształtuje sytuację prawną strony, co oznacza, że należy je traktować jako rozstrzygnięcie, na podstawie którego strona nabyła prawa. Idąc dalej, zdaniem skarżącego skarżone postanowienie organu odwoławczego zostało wydane bez podstawy prawnej, ze względu na błędną interpretację zarówno stanu faktycznego jak i prawnego. Argumentacja organu odwoławczego prowadziłaby do sytuacji takiej, że strona w trakcie procesu inwestycyjnego w zakresie gospodarki odpadami, musiałaby co najmniej dwukrotnie uzyskiwać decyzję środowiskową.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

W pierwszej kolejności należy wyjaśnić, że złożona w tej sprawie skarga została przez sąd rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym. Zgodnie bowiem z regulacją art. 119 pkt 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 z późn. zm.) [dalej: ustawa p.p.s.a.] sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym, na które służy zażalenie. Oznacza to, że w przypadku skargi na takie postanowienie organu administracji publicznej w obecnym stanie prawnym skierowanie ich do rozpoznania w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym nie jest uzależnione od wniosku strony.

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2019 r., poz. 2167) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W zakresie swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania.

W wyniku takiej kontroli decyzja (postanowienie) może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 z późn. zm.) [dalej: ustawa p.p.s.a.]. W przypadku stwierdzenia braku uzasadnionych podstaw do uwzględnienia skargi, gdy zaskarżona decyzja lub postanowienie nie narusza przepisów prawa, skarga podlega oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a.

Dokonując kontroli Sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną, powinien jednak rozstrzygać w granicach danej sprawy, co wynika wprost z treści art. 134 § 1 ustawy p.p.s.a.

Przedmiotem oceny Sądu stało się postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z [...] marca 2020 r. (znak [...]), mocą którego organ odwoławczy uchylił postanowienie Wójta Gminy Z. z [...] lutego 2020 r. odmawiającego wydłużenia terminu ważności decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach i umorzył postępowanie w pierwszej instancji.

Podstawę materialnoprawną zaskarżonego postanowienia stanowiły przepisy art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 144 k.p.a. oraz art. 72 ust. 3 i 4 ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (tj. Dz.U. z 2020 r., poz. 283 z późn. zm.) [dalej: ustawa o udostępnianiu informacji o środowisku].

W pierwszej kolejności należy wyjaśnić, że ustawa o udostępnianiu informacji o środowisku została znowelizowana na podstawie art. 1 ustawy z 19 lipca 2019 r. o zmianie ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2019 r., póz. 1712). Przepisy te obowiązują od 24 września 2019 r. Z tych też względów zasadnie stwierdził organ odwoławczy, że żądanie wnioskodawcy w kwestii stwierdzenia przez organ I instancji, że realizacja przedsięwzięcia przebiega etapowo oraz że aktualne są warunki realizacji przedsięwzięcia określone w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach - w świetle znowelizowanego art. 72 ust. 4 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku - nie może znaleźć poparcia. Wójt Gminy Z.w oparciu o wskazany przepis może bowiem jedynie wyrazić swoje stanowisko co do aktualności warunków zawartych w ww. rozstrzygnięciu środowiskowym. W niniejszej sprawie organ wydał natomiast rozstrzygnięcie, w którym "odmówił wydłużenia terminu ważności" decyzji środowiskowej. Zatem tak sformułowane rozstrzygniecie nie znajduje oparcia w przepisach ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku. Przepis art. 72 ust. 4 powoływanej ustawy stanowi jedynie podstawę do orzeczenia o aktualności albo braku aktualności warunków realizacji przedsięwzięcia określonych w decyzji środowiskowej lub postanowieniu, o którym mowa w art. 90 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku, jeżeli było wydane, po przeanalizowaniu informacji przedstawionych we wniosku (por. m.in. wyrok WSA w Bydgoszczy z 14 czerwca 2016 r., II SA/Bd 1345/15, aktualny w obecnym stanie prawnym). Przedłużenie terminu ważności decyzji środowiskowej stanowi wyłącznie rezultat stwierdzenia, w formie postanowienia, przez organ aktualności warunków rozstrzygnięcia środowiskowego. Tym samym zasadnie stwierdził organ odwoławczy, że w tym zakresie rozstrzygnięcie Wójta Gminy Z. jest błędne.

Słusznie także, zdaniem Sądu, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. stwierdziło, że wniosek strony skarżącej z 10 grudnia 2019 r. (data wpływu do organu – 13 grudnia 2019 r.) o wydanie na podstawie art. 72 ust. 3 i 4 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku postanowienia w przedmiocie zajęcia stanowiska, że realizacja przedsięwzięcia środowiskowego, określonego decyzją Wójta Gminy Z. z [...] czerwca 2012 r., przebiega etapowo oraz że aktualne są warunki realizacji przedsięwzięcia określone w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, został złożony po upływie terminu określonego przepisami ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku.

Wskazać należy, iż w niniejszej sprawie poza sporem pozostaje fakt, że decyzja Wójta Gminy Z. z [...] czerwca 2012 r. określająca środowiskowe uwarunkowania realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia stała się przedmiotem odwołania do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S.. Kolegium decyzją z [...] sierpnia 2012 r. uchyliło zaskarżoną decyzję w pkt V dotyczącym stwierdzenia konieczności utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania - i w tym zakresie umorzyło postępowanie pierwszej instancji, w pozostałym zakresie utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Decyzja Kolegium stała się ostateczna 28 sierpnia 2012 r. Okoliczność ta nie jest kwestionowana.

Dalej wskazać należy na art. 72 ust. 3 i ust. 4 oraz 4a ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku, zgodnie z którymi to przepisami, decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach dołącza się do wniosku o wydanie decyzji, o których mowa w ust. 1, oraz zgłoszenia, o którym mowa w ust. 1a. Złożenie wniosku lub dokonanie zgłoszenia następuje w terminie 6 lat od dnia, w którym decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach stała się ostateczna, z zastrzeżeniem ust. 4 i 4b. Złożenie wniosku lub dokonanie zgłoszenia może nastąpić w terminie 10 lat od dnia, w którym decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach stała się ostateczna, o ile strona, która złożyła wniosek o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, lub podmiot, na który została przeniesiona ta decyzja, otrzymali, przed upływem terminu, o którym mowa w ust. 3, od organu, który wydał decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach w pierwszej instancji, stanowisko, że aktualne są warunki realizacji przedsięwzięcia określone w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach lub postanowieniu, o którym mowa w art. 90 ust. 1, jeżeli było wydane. Zajęcie stanowiska następuje w drodze postanowienia uwzględniającego informacje na temat stanu środowiska i możliwości realizacji warunków wynikających z decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach lub postanowienia, o którym mowa w art. 90 ust. 1, jeżeli było wydane. Wniosek, o którym mowa w zdaniu drugim, składa się do organu nie wcześniej niż po upływie 5 lat od dnia, w którym decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach stała się ostateczna. Na postanowienie, o którym mowa w ust. 4, przysługuje zażalenie.

Z treści przytoczonych powyżej przepisów wynika zatem, że możliwość złożenia wniosku i uzyskania rozstrzygnięcia w przedmiocie aktualności warunków realizacji przedsięwzięcia została ograniczona do 6 lat od dnia, w którym decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach stała się ostateczna. Dla prawidłowości i skuteczności postanowienia wydanego na podstawie art. 72 ust. 4 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku istotne znaczenie ma zatem data, w której decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach danego przedsięwzięcia stała się ostateczna, gdyż skutki prawne określone w ustawie wywiera jedynie postanowienie, które strona otrzymała przed upływem 6 lat od daty, kiedy decyzja środowiskowa stała się ostateczna. Jak natomiast wskazano powyżej, co nie budziło wątpliwości także strony skarżącej, decyzja środowiskowa uzyskała status ostatecznej 28 sierpnia 2012 r.

W tym miejscu należy zauważyć, że termin przewidziany w art. 72 ust. 4 w zw. z art. 72 ust. 3 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku jest terminem prawa materialnego i jako taki wyznacza okres, w którym może nastąpić ukształtowanie praw lub obowiązków jednostki w ramach administracyjno-prawnego stosunku materialnego (zob. B. Adamiak, Glosa do wyroku NSA z dnia 26 sierpnia 1999 r., sygn. Akt V SA 708/99, OSP 2000, Nr 9, poz. 134, s. 451 oraz m.in. wyrok WSA w Bydgoszczy z 14 czerwca 2016 r., II SA/Bd 1345/15; wyrok WSA w Białymstoku z 11 października 2018 r., II SA/Bk 462/18). Oznacza to także, że termin ten nie może być on przedłużony, przywrócony, ani w inny sposób reaktywowany przez czynność prawną. Zatem dla zachowania ww. sześcioletniego terminu, koniecznym było złożenie wniosku przez stronę skarżącą i w konsekwencji wydanie postanowienia, o którym mowa w art. 72 ust. 4 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku, przez organ I instancji, przed upływem sześciu lat od uostatecznienia się decyzji środowiskowej, a więc w realiach niniejszej sprawy do 28 sierpnia 2018 r. Tymczasem wniosek strony skarżącej w tym przedmiocie został złożony 13 grudnia 2019 r. W oczywisty sposób termin ten w kontrolowanej sprawie nie został zatem dotrzymany.

Tym samym zarzuty skargi odnoszące się do naruszenia art. 6 k.p.a. w zw. wydaniem rozstrzygnięcia z naruszeniem art. 72 ust. 4 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku oraz dokonania niewłaściwego jego wykładni uznać należało za nieuzasadnione.

Trafne jest w związku z powyższymi wskazaniami rozstrzygnięcie organu odwoławczego, mocą którego umorzył on postępowanie. Skoro bowiem termin określony w art. 72 ust. 4 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku jest terminem prawa materialnego, to w konsekwencji jego upływ czyni bezprzedmiotowym postępowanie w przedmiocie wydania omawianego rodzaju postanowienia. Zatem także zarzut skargi naruszenia art. 105 § 1 k.p.a. nie może w niniejszej sprawie znaleźć uzasadniania. Nie sposób się w szczególności zgodzić z twierdzeniem strony skarżącej, że mamy tutaj do czynienia z formą pozornego rozpatrzenia zażalenia przez organ odwoławczy. W świetle bowiem zaistniałych faktów, tj. przekroczenia terminu do złożenia wniosku w przedmiocie aktualności warunków realizacji przedsięwzięcia, organ nie mógł podejmować merytorycznych rozstrzygnięć. Jak wskazano wyżej, wobec upływu wskazanego terminu postępowanie stało się bezprzedmiotowe.

Wbrew argumentacji strony skarżącej zasadniczego znaczenia dla sprawy nie może mieć także fakt, iż decyzja środowiskowa, tj. decyzja Wójta Gminy Z. z [...] czerwca 2012 r. została zmieniona decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z [...] października 2019 r., jak również okoliczność uzyskania 13 grudnia 2016 r. decyzji Wójta Gminy Z. ustalającej dla przedsięwzięcia warunki lokalizacji inwestycji celu publicznego - co jak wskazał skarżący, świadczy o etapowości realizacji przedsięwzięcia. Powyższe fakty pozostają bez wpływu na możliwość wydania orzeczenia na podstawie art. 72 ust. 4 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku. Należy bowiem przede wszystkim zauważyć i raz jeszcze podkreślić, że termin, o którym mowa w ww. przepisie art. 72 ust. 4 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku, biegnie od daty uzyskania przez decyzję środowiskową waloru ostateczności. Zmiana zatem decyzji w oparciu o art. 87 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku w zw. z art. 155 k.p.a. nie skutkowała wyeliminowaniem ww. rozstrzygnięcia z obrotu prawnego, a jedynie jego zmianą, co także istotne zmianą nieingerującą w merytoryczną treść decyzji. Nie ulega bowiem wątpliwości, że wskazywana przez skarżącego zmiana decyzji środowiskowej dotyczyła w praktyce kwestii porządkowej. Jak wynika z treści decyzji zmieniającej (decyzja Kolegium z [...] października 2019 r.) zmiana decyzji środowiskowej polegała na zastąpieniu dotychczasowego sformułowania pkt H.7.8 pierwotnej decyzji: "Należy prowadzić monitoring emisji gazu składowiskowego zgodnie z treścią rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 9 grudnia 2002 r. w sprawie zakresu, czasu, sposobu oraz warunków prowadzenia monitoringu składowisk odpadów (Dz.U. z 2002 r. nr 220, poz. 1858, ze zm.)" na sformułowanie o treści: "Należy prowadzić monitoring emisji gazu składowiskowego zgodnie z odrębnymi przepisami". Zmiana decyzji nie dotyczyła zatem w żadnej mierze ustalonych warunków realizacji przedsięwzięcia. Nie miała żadnego merytorycznego znaczenia dla zawartych w decyzji środowiskowej uwarunkowań. Nie sposób zatem zgodzić się z twierdzeniem skarżącego, że mamy tutaj do czynienia z rozstrzygnięciem merytorycznym, kształtującym sytuację prawną strony. Wskazywana zmiana w praktyce jedynie "aktualizuje" (w zakresie niemeteorycznym), a nie "tworzy" prawo podmiotu. Dlatego w tym przypadku niezasadne jest przyjmowanie, że mamy do czynienia z konstytutywnością w tradycyjnym znaczeniu jako aktu tworzącego określone uprawnienia (aktu prawotwórczego).

W świetle wszystkich powyższych ustaleń i przedstawionych argumentów, w ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, stanowisko organu odwoławczego jest prawidłowe i zgodne z obowiązującymi w tym zakresie przepisami prawa. Jednocześnie motywy podjętego rozstrzygnięcia zostały jasno i w sposób rzeczowy wyjaśnione, przy odniesieniu się do wszystkich podniesionych przez stronę skarżącą argumentów, co znalazło odzwierciedlenie w treści zaskarżonego postanowienia. Stąd też za nieuzasadnione uznał Sąd zarzuty naruszenia art. 7, art. 8, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a.

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji wyroku.

dc