Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 586/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2008-04-17 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6197 Służba Celna
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Minister Finansów
Powołane przepisy: article: art. 246 par 1 pkt 2 w zw. z art 252 par 1 i art 255
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Iwona Maciejuk po rozpoznaniu w dniu 17 kwietnia 2008 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku K. T. o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia adwokata w sprawie ze skargi K. T. na postanowienie Ministra Finansów z dnia [...] stycznia 2007 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy postanawia - odmówić ustanowienia adwokata -


UZASADNIENIE

Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 13 grudnia 2007 r. sygn. akt I OZ 944/07 oddalił zażalenie K. T. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 października 2007 r. sygn. akt II SA/Wa 586/07 odmawiające przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym ustanowienie adwokata. Skarżąca wnioskiem zgłoszonym na rozprawie w dniu 6 marca 2008 r. ponownie zwróciła się do Sądu o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia adwokata.

Zgodnie z art. 262 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej również ppsa, przepisy o przyznaniu prawa pomocy, w zakresie dotyczącym zastępstwa prawnego na zasadach prawa pomocy, mają odpowiednie zastosowanie do stron korzystających z ustawowego zwolnienia od obowiązku uiszczenia kosztów sądowych. Prawo pomocy w zakresie częściowym, obejmującym między innymi tylko ustanowienie radcy prawnego, przysługuje osobie fizycznej, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 i art. 245 § 3 ustawy Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).

Skarżąca we wniosku o przyznanie prawa pomocy podała, że we wspólnym gospodarstwie domowym pozostaje z 27-letnim synem. Oświadczyła, że dochód

we wspólnym gospodarstwie domowym wynosi 250 zł i kwota ta stanowi wysokość uzyskiwanych alimentów. Strona podała, że innego dochodu nie uzyskuje, również syn nie osiąga żadnych dochodów. W rubryce nr 7 dotyczącej majątku skarżąca wymieniła: 1/3 nieruchomości z ok. 800 m2, 1/3 z 45 m2 , mieszkanie o powierzchni 64 m2 oraz 1/3 z 1000 m2 nieruchomości rolnej. Podała, że innego majątku, w tym oszczędności

nie posiada.

Zgodnie z art. 252 § 1 ppsa, osoba fizyczna ubiegająca się o przyznanie prawa pomocy zobowiązana jest do złożenia oświadczenia zawierającego dokładne dane

o stanie majątkowym i dochodach oraz o stanie rodzinnym. Stosownie zaś do art. 255 ppsa, jeżeli oświadczenie strony zawarte we wniosku, o którym mowa w art. 252, okaże się niewystarczające do oceny jej rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych oraz stanu rodzinnego lub budzi wątpliwości, strona jest obowiązana złożyć na wezwanie, w zakreślonym terminie, dodatkowe oświadczenie lub przedłożyć dokumenty źródłowe dotyczące jej stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego.

Z uwagi na to, że informacje zawarte w urzędowym formularzu wniosku

o przyznanie prawa pomocy nie zawierały wszystkich danych niezbędnych do dokonania pełnej oceny rzeczywistych możliwości płatniczych wnioskodawcy, pismem

z dnia 28 marca 2008 r., na podstawie art. 258 § 2 pkt 5 w zw. z art. 255 ppsa oraz

§ 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie określenia wzoru i sposobu udostępnienia urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz sposobu dokumentowania stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego wnioskodawcy (Dz. U. Nr 227, poz. 2245), wnioskodawczyni wezwana została do nadesłania

w terminie 14 dni: odpisu zeznania podatkowego za rok 2006, zaświadczenia

o wysokości wynagrodzeń, honorariów i innych należności oraz otrzymywanych świadczeń w roku 2007, wyciągu z posiadanych rachunków bankowych, w tym kont

i lokat dewizowych z okresu ostatnich trzech miesięcy (luty 2008 r., styczeń 2008 r., grudzień 2007 r.), oświadczenia, czy wnioskodawczyni jest zatrudniona, czy też nie pozostaje w stosunku pracy (stosunku służbowym), oświadczenia, czy pełnoletni syn jest zarejestrowany jako osoba bezrobotna, jeśli tak, należało przedłożyć zaświadczenie potwierdzające powyższe oraz wskazujące, czy pobiera zasiłek dla osób bezrobotnych

i w jakiej wysokości oraz kserokopii dokumentów wskazujących wysokość ponoszonych miesięcznie opłat związanych z eksploatacją mieszkania (czynsz), w tym także opłat za gaz i energię (np. kopii rachunków, innych dokumentów wskazujących wysokość poniesionych opłat w miesiącu luty 2008 r.). W wezwaniu wskazano, że wymienione dokumenty są niezbędne do dokonania rzeczywistej oceny możliwości płatniczych wnioskodawcy.

W odpowiedzi na wezwanie skarżąca nie nadesłała żądanych dokumentów. Oświadczyła, że nie posiada odpisu zeznania podatkowego za 2006 r., jak również za lata poprzednie, bowiem nie składała zeznań podatkowych. Podała, że nie dysponuje zaświadczeniem o wysokości wynagrodzeń i innych należności oraz otrzymanych świadczeń od 1 lipca 2001 r. do roku 2007, nie posiada wyciągu z posiadanych rachunków bankowych. Oświadczyła, że jest zatrudniona obecnie w [...], a stosunek służbowy trwa nieprzerwanie od [...] 2000 r. Wskazała, że syn nie jest zarejestrowany jako osoba bezrobotna a nadto, że sprawa nie dotyczy syna. Skarżąca odnosząc się w treści pisma do dotychczasowych orzeczeń WSA i NSA, na zakończenie podała, że od 1 lipca 2001 r. nie posiada jakichkolwiek środków do życia, a tym samym nie może przedstawić kserokopii dokumentów wskazujących wysokość ponoszonych miesięcznie wydatków. Oświadczyła jednocześnie, że w marcu wydała 30 zł na dowód osobisty, 25 zł na 4 zdjęcia do dowodu, 50 zł na fryzjera i farbę do włosów oraz zakupiła leki odczulające (nie podała wysokości opłaty za leki).

Instytucja prawa pomocy stanowi realizację konstytucyjnej zasady prawa do sądu. Prawo to powinno być przyznawane wówczas, gdy strona jest w bardzo trudnej sytuacji materialnej, a odmowa przyznania prawa pomocy uniemożliwiałaby dostęp do sądu. Ocena, czy spełniona została przesłanka warunkująca przyznanie prawa pomocy, następuje na podstawie informacji i dokumentów przedstawionych przez stronę. Sąd nie jest zobowiązany do przeprowadzania z urzędu postępowania w celu uzyskania odpowiednich dokumentów poświadczających rzeczywistą sytuację finansową

i możliwości płatnicze osoby wnioskującej o przyznanie prawa pomocy. To na wnioskodawcy ciąży obowiązek wykazania, iż nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania. Wnioskodawca powinien być zatem zainteresowany udokumentowaniem swojej sytuacji materialnej. W niniejszej sprawie skarżąca nie wykazała, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i syna. Wnioskodawczyni oświadczyła, że jest zatrudniona

w [...], a jej stosunek służbowy trwa nieprzerwanie od 2000 r.

a jednocześnie podała, że od 2002 r. nie składała zeznań podatkowych i od 2001 r. nie posiada jakichkolwiek środków do życia. Zarówno informacje podane w urzędowym formularzu wniosku o przyznanie prawa pomocy, jak i w piśmie z dnia 15 kwietnia 2008 r. nie pozwalają uznać, że skarżąca wykazała spełnienie ustawowej przesłanki. Przedstawione informacje są niepełne i pozostają ze sobą w sprzeczności. Dokonując oceny sytuacji finansowej i możliwości płatniczych strony konieczne jest natomiast dysponowanie pełnymi i dokładnymi danymi o dochodach a w przypadku jakichkolwiek wątpliwości również dokumentami źródłowymi w tym zakresie. Wnioskodawczyni nie wykazała (nie udokumentowała), że znajduje się w trudnej sytuacji materialnej, która uniemożliwia poniesienie pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.

Z tego względu, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 254 § 1 oraz art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w postanowieniu.