Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1893/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-02-01 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 92 ust. 1.
journal: Dz.U. 2007 nr 125 poz 874
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - tekst jednolity
article: art. 138 par. 1 pkt 1.
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Urszula Wilk Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Czarnecki Sędzia WSA Małgorzata Grzelak (spr.) Protokolant ref. staż. Monika Piotrowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 lutego 2011 r. sprawy ze skargi B. M. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. stwierdza, że uchylona decyzja nie podlega wykonaniu.


UZASADNIENIE

W wyniku ustaleń kontroli przeprowadzonej u przedsiębiorcy B. M. (skarżąca) udokumentowanej protokołem kontroli nr [...] z dnia [...] czerwca 2008r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] lutego 2010r. nr [...] nałożył na skarżącą karę pieniężną w wysokości 18 950 zł za :

1. Przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy przy wykonywaniu przewozu drogowego - łącznie 9950 zł;

2. Nieprawidłowe operowanie przełącznikiem grup czasowych (selektorem) - za każdą wykresówkę - łącznie 1000 zł;

3. Wykonywanie transportu drogowego pojazdem niezgłoszonym do licencji - 8 000 zł.

(pkt I decyzji)

oraz umorzył postępowanie administracyjne wszczęte na podstawie protokołu kontroli [...] z dnia [...] czerwca 2008 r. w zakresie naruszenia określonego pod lp. 11.2.4 załącznika do ustawy o transporcie drogowym - nieprawidłowe operowanie przełącznikiem grup czasowych (selektorem) - za każdą wykresówkę popełnionego przez kierowcę B. R. (pkt II decyzji).

W odwołaniu od powyższej decyzji strona zarzuciła niezgodne z prawem nałożenie kary pieniężnej za przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy przy wykonywaniu przewozu drogowego – (lp. 10.3 załącznika do utd – kara 9950 zł) oraz nieprawidłowe operowanie przełącznikiem grup czasowych (l.p. 11.2.4 załącznika do utd – kara 1000 zł). W ocenie skarżącej przedmiotowe kary powinny być nałożone na kierowców a nie na przedsiębiorcę, jako że prawidłowo nadzorowała ich pracę i nie miała wpływu na naruszenie przez kierowców przepisów dotyczących zarówno przestrzegania czasu pracy jak i posługiwania się selektorem.

Decyzją z dnia [...] czerwca 2010 r. Nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego (GITD), działając m. in. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa "utrzymał zaskarżoną decyzję w kwestionowanej części w mocy"

Organ odwoławczy zważył, iż organ I instancji właściwie dokonał oceny stanu faktycznego naruszenia lp. 10.3 i lp. 11.2.4 załącznika do ustawy o transporcie drogowym. Stwierdził również, że organ I instancji prawidłowo uczynił umarzając postępowanie administracyjne w zakresie naruszenia określonego pod lp. 11.2.4 załącznika do ustawy o transporcie drogowym - nieprawidłowe operowanie przełącznikiem grup czasowych (selektorem) - za każdą wykresówkę popełnionego przez kierowcę B. R.

GITD nie podzielił argumentacji odwołującej się, iż powstałe naruszenia były wyłącznie wynikiem samodzielnych działań kontrolowanych kierowców. Organ stwierdził, że powyższe stanowisko strony nie uwzględnia, że odpowiedzialność przedsiębiorstwa za naruszenia przepisów transportowych wynika wprost z przepisów unijnych tj. z rozporządzenia (EWG) nr 3821/85 oraz z rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 561/2006 z dnia 15 marca 2006 r., w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 i 2135/98 jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. Urz. WE L102/1 z 11.04.2006 r.). Ponadto organ odwoławczy wyjaśnił, iż fakt przeszkolenia pracownika w zakresie przewozu rzeczy lub osób nie może stanowić okoliczności ograniczającej lub wyłączającej odpowiedzialność przedsiębiorcy z tytułu naruszenia przepisów regulujących transport drogowy. Podniósł, że dodatkowe szkolenia są jedynie czynnikiem, który może prowadzić do zminimalizowania ryzyka popełnienia naruszeń przez kierowców, a tym samym uniknięcia ponoszenia kar pieniężnych przez przedsiębiorców wykonujących transport drogowy.

W ocenie organu, w przedmiotowej sprawie nie ma zastosowania treść art. 93 ust. 7 ustawy o transporcie drogowym, gdyż okoliczności sprawy i dowody zgromadzone w sprawie jednoznacznie nie wskazują, że podmiot wykonujący przewóz nie mógł przewidzieć powstałych naruszeń.

W złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skardze B. M. ponowiła zarzuty zawarte w odwołaniu od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2010r.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga jest uzasadniona i prowadzi do uchylenia zaskarżonej decyzji aczkolwiek z innych przyczyn niż w niej podniesione.

W rozpatrywanej sprawie administracyjnej organ nałożył na skarżącą spółkę karę pieniężną za kilkanaście naruszeń określonych w ustawie o transporcie drogowym lub przepisach wymienionych w art. 92 ust.1 utd. stwierdzonych podczas jednej kontroli. Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę stoi na stanowisku, że w wypadku wielości naruszeń organ nakładający karę prowadzi postępowanie w jednej sprawie administracyjnej, którą załatwia wydając jedną decyzję. Tym samym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie podziela stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego, który w wyroku z dnia 11 kwietnia 2008 r. (sygn. akt II GSK 29/08, niepubl.) wskazał, iż niezależnie od stwierdzonej liczby naruszeń będzie to jedna sprawa administracyjna załatwiana jedną decyzją administracyjną określającą karę pieniężną, na którą będą składać się kary za poszczególne naruszenia. Konsekwencją uznania, że decyzja o nałożeniu kary pieniężnej wydana na podstawie ustawy o transporcie drogowym załatwia jedną sprawę administracyjną jest niepodzielność tejże decyzji. Sprawą ponownie rozstrzyganą przez GITD było zatem nałożenie kary pieniężnej za stwierdzone podczas kontroli w przedsiębiorstwie naruszenia przepisów ustawy o transporcie drogowym niezależnie od tego czy strona podnosiła zarzuty wobec kilku czy też jednego stwierdzonego naruszenia. Innymi słowy, Główny Inspektor Transportu Drogowego, działając jako organ odwoławczy, ma obowiązek ponownego rozpatrzenia sprawy w jej całokształcie. Nie może zatem ograniczyć się do rozpoznania sprawy tylko w zakresie podniesionych przez stronę zarzutów sformułowanych w odwołaniu jedynie wobec kilku stwierdzonych naruszeń.

W efekcie, GITD nie może wydać decyzji na podstawie art. 138 par. 1 pkt 1 k.p.a. o utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji "w zakwestionowanym zakresie" jak to uczyniono w rozpatrywanej sprawie (pomijając nawet, że brak jest takiej możliwości w katalogu rozstrzygnięć przytoczonego przepisu).

Podkreślenia przy tym wymaga, że w niniejszej sprawie organ odwoławczy, co prawda dokonał subsumcji stanu faktycznego w zakresie naruszenia określonego pod lp. 11.2.4 załącznika do ustawy o transporcie drogowym tj. nieprawidłowego operowania przełącznikiem grup czasowych (selektorem) - za każdą wykresówkę popełnionego przez kierowcę B. R. stwierdzając, że umorzenie postępowania w tym zakresie jest właściwe (v. str. 13 zaskarżonej decyzji). Jednakże pominął zupełnie stwierdzone przez organ I instancji naruszenie polegające na wykonywaniu przez skarżącą transportu drogowego pojazdem niezgłoszonym do licencji za co nałożono na stronę karę w wysokości 8000 złotych. W tym stanie rzeczy należy uznać, że GITD nie rozpoznał całości sprawy administracyjnej, naruszając tym samym przepis art. 15 k.p.a. w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, co uzasadnia uchylenie zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 par.1 pkt 1 lit.c) p.p.s.a. Jak wielokrotnie podkreślał w swym orzecznictwie Naczelny Sąd Administracyjny dla uznania, że zasada dwuinstancyjności postępowania została zrealizowana nie wystarcza, że w sprawie zapadły dwa rozstrzygnięcia organów różnych stopni. Konieczne jest, aby rozstrzygnięcia te zostały poprzedzone ponownym postępowaniem w pełnym zakresie tylko bowiem w ten sposób można osiągnąć cel, dla którego postępowanie jest prowadzone ( wyrok NSA z dnia 12 grudnia 2000 r. V SA 359/00, wyrok NSA z dnia 20 czerwca 2000 r. teza 3, II SA 1599/00, wyrok NSA z dnia 14 października 1999 r. IV SA 1313/98 ).

Rozpoznając ponownie sprawę organ odwoławczy uwzględni wskazaną wyżej ocenę prawną i wyda stosowną decyzję mieszczącą się w katalogu określonym w art. 138 k.p.a.

O niewykonywaniu uchylonej decyzji orzeczono na podstawie art. 152 p.p.s.a. Wobec braku wniosku skarżącej o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, pomimo pouczenia o możliwości złożenia takiego wniosku zawartego w zawiadomieniu o rozprawie, Sąd nie wydał w tym przedmiocie rozstrzygnięcia, ze względu na treść art. 209 i 210 § 1 p.p.s.a.