Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt II SA/Go 67/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2019-10-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Gry losowe
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 2 ust. 3-5, art. 6, 14, 89 ust. 1 pkt 2 ust. 2 pkt 2
journal: Dz.U. 2018 poz 165
law: Ustawa z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych - tekst jedn.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Dziedzic (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Adam Jutrzenka-Trzebiatowski Asesor WSA Jarosław Piątek Protokolant st.sekr.sąd. Elżbieta Dzięcielewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 października 2019 r. sprawy ze skargi M. spółki z o.o. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...]r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za urządzanie gier poza kasynem gry oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] czerwca 2018 r. znak: [...] Naczelnik Urzędu Celno-Skarbowego [...] na podstawie art. 207, art. 210 § 1 i 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2018 r. poz. 800 ze zm., zalej jako O.p.), art. 2 ust. 3,4,5, art. 6 ust. 1, art. 89 ust. 1 pkt 2, ust. 2 pkt 2, art. 90 ust. 1 i 2, art. 91 ustawy z dnia 19 listopada 209 r. o grach hazardowych (Dz. U. z 2009 r. Nr 201 poz. 1540 ze zm., dalej jako u.g.h.) wymierzył M. sp. z o.o. karę pieniężną w wysokości 24.000 zł z tytułu urządzania gier poza kasynem gry na automatach: [...] bez numeru.

W uzasadnieniu decyzji organ I instancji podał, iż w wyniku przeprowadzonej w dniu [...] lutego 2013 r. przez funkcjonariuszy Urzędu Celnego w [...] kontroli przestrzegania przepisów regulujących urządzanie i prowadzenie gier hazardowych ustalono, że na stacji paliw firmy ,,K." sp. z o.o. przy [...] urządzane są gry hazardowe na urządzeniach o nazwie [...] znajdujących się w tym lokalu. W trakcie kontroli automaty były włączone i gotowe do gry, co opisano w protokole oględzin.

Organ ustalił, iż zgodnie z umową najmu powierzchni użytkowej z dnia [...] marca 2012 r., spółka ,,K." wynajęła dla M. sp. z o.o. (dalej jako spółka) część powierzchni (3 m 2 ) w celu prowadzenia przez spółkę działalności w zakresie udostępniania Terminali.

W dniu [...] maja 2014 r. zostały sporządzone opinie biegłego sądowego z zakresu informatyki przy Sądzie Okręgowym [...] – W.K. dotyczące w/w automatów.

Organ stwierdził, iż prowadzone na przedmiotowych automatach gry o wygrane rzeczowe mają charakter losowy, a uzyskiwane wyniki gier są nieprzewidywalne i niezależne od zdolności i umiejętności grającego oraz istnieje możliwość wypłaty wygranych pieniężnych za pomocą tzw. ,,wypłaty z ręki". Organ uznał, iż gry prowadzone na badanych automatach zawierają się w definicji gier na automatach określonych w art. 2 ust. 3 u.g.h., zaś możliwość rozgrywania gier za punkty uzyskane w wyniku wygranej zawiera się w definicji wygranych rzeczowych, określonych w art. 2 ust. 4 u.g.h. W związku z powyższym Naczelnik Urzędu Celno-Skarbowego wymierzył spółce karę pieniężną, o której mowa w art. 89 ust. 1 pkt 2 oraz ust. 2 pkt 2 u.g.h.

W odwołaniu pełnomocnik skarżącej spółki wniósł o uchylenie decyzji w całości i umorzenie postępowania w sprawie. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego i procesowego przez błędne ustalenie stanu faktycznego mającego wpływ na decyzję. Podkreślono, że M. sp. z o.o. nie była odpowiedzialna za urządzanie gier na urządzeniu. Zgodnie z umową o świadczenie usług z [...] października 2011 r. skarżąca była jedynie zleceniobiorcą, podczas gdy zleceniodawca, tj. "V." sp. z o.o. zleciła jej utworzenie punktów internetowych. Zgodnie z tą umową spółka jako zleceniodawca zobowiązała się jedynie do utworzenia punktów internetowych. Za obsługę i dostarczenie urządzeń odpowiadał zleceniodawca. W momencie zakupu kiosków internetowych, nie miały one zainstalowanego żadnego innego oprogramowania, które wynikało z umowy. Do zapłaty ze strony zleceniodawcy miało dojść dopiero po wykonaniu postanowień umowy w listopadzie 2013 r. Zyski spółki nie były więc w żaden sposób uzależnione od bieżącej eksploatacji automatów, nie były one przede wszystkim uzależnione od dochodów jakie te automaty generowały. Dochody te czerpał zleceniodawca, czyli V. sp. z o.o.

Po rozpoznaniu odwołania spółki Dyrektor Izby Administracji Skarbowej (dalej jako DIAS) decyzją z dnia [...] listopada 2018 r. numer [...] na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2018 r. poz. 800 ze zm., dalej jako O.p.) oraz art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 u.g.h. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

DIAS wyjaśnił, że spór w niniejszej sprawie sprowadza się zasadniczo do konieczności rozstrzygnięcia przez organ odwoławczy dwóch kwestii: czy gry na urządzeniach ujawnionych podczas kontroli w dniu [...] lutego 2013 r. są grami w rozumieniu art. 2 ust. 3 u.g.h. i następnie czy zasadne było nałożenie spornej kary pieniężnej na spółkę. DIAS stwierdził, iż organ I instancji słusznie, w oparciu o protokół z oględzin i na podstawie ekspertyzy biegłego, uznał, iż na przedmiotowych automatach urządzane są gry hazardowe, o których mowa w art. 2 ust. 3 u.g.h., a w konsekwencji za właściwe uznał wymierzenie spółce kary pieniężnej w kwocie 24 000 zł.

Organ ustalił, że w dniu [...] marca 2012 r. M. sp. z o.o. zawarła z K. sp. z o.o. umowę najmu powierzchni użytkowej w lokalu [...] przy [...]. Zgodnie z treścią tej umowy wynajmujący tj. K. sp. z o.o. (posiadający prawa do dysponowania lokalem) oddał spółce 3m2 powierzchni użytkowej w ww. lokalu w celu prowadzenia przez spółkę działalności w zakresie udostępniania urządzeń komputerowych wyposażonych w oprogramowanie umożliwiające przeszukiwanie oraz przeglądanie i korzystanie z zasobów Internetu. Do eksploatacji, dysponowania i rozporządzania tymi urządzeniami uprawniona była wyłącznie M. (pkt 5 Umowy). Również z zeznań świadka M.P. (doradca do spraw rozwoju spółki) wynika, że to M. sp. z o.o. eksploatowała w kontrolowanej w dniu [...] lutego 2013 r. lokalizacji urządzenie do gier o nazwie [...].

Powyższe konstatacje uprawniały organ do stwierdzenia, że M. Sp. z o.o. urządzając gry na automacie do gier w lokalu przy [...] naruszyła art. 6 ust. 1, art. 14 ust. 1 i 23a u.g.h.

Odnosząc się do zarzutu dotyczącego tego, że skarżąca nie była podmiotem urządzającym gry na automacie organ odwoławczy wskazał, że w toku postępowania odwoławczego wezwał pełnomocnika spółki do:

- przedłożenia faktury wystawionej przez spółkę za zrealizowanie usługi, o której mowa w przedłożonej wraz z odwołaniem umowie o świadczenie usług, zawartej w dniu [...] października 2011 r. pomiędzy M. sp. z o.o. i V. sp. z o.o., wraz z dowodami płatności;

- przedłożenia projektu "Internet Ogólnodostępny", o którym mowa w § 1 tej umowy;

-przedłożenia wszelkiej dokumentacji dotyczącej przekazanych w momencie rozpoczęcia tej umowy środków materialnych lub pieniężnych oraz dokumentacji związanej z jej zakończeniem, w tym rozliczenie z powierzonych środków i dokumentów.

Wezwanie zostało doręczone pełnomocnikowi strony w dniu 12 września 2018 r. W odpowiedzi, pismem z dnia [...] września 2018 r., pełnomocnik strony wniósł o przedłużenie terminu na realizacje wezwania do 19 października 2018 r. Pomimo przychylnego ustosunkowania się organu odwoławczego do wniosku pełnomocnika, odpowiedź na wezwanie nie została udzielona.

Odnosząc się do wniosku dowodowego strony o przesłuchanie świadka – M.P., organ odwoławczy wskazał, że przeprowadzenie dowodu z ponownego przesłuchania świadka na tę samą okoliczność jest nieuzasadnione, gdyż świadek zeznawał już w dniu [...] lipca 2013 r. w Komendzie Powiatowej Policji [...]. Świadek w chwili składania zeznań był pracownikiem M. sp. z o.o. i miał wiedzę w zakresie w jakim złożył zeznania, a zeznania świadka zaprzeczają twierdzeniom pełnomocnika spółki podniesionym w odwołaniu, jakoby odwołującej nie można było uznać za urządzającego gry w rozumieniu u.g.h. Kwestie zasady funkcjonowania urządzenia o nazwie [...] oraz wątpliwości co do zainstalowanego na nim oprogramowania zostały wyjaśnione przez biegłego sądowego W.K., a także funkcjonariuszy celnych Urzędu Celnego.

Od powyższej decyzji M. sp. z o.o. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skargę.

Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucono:

- rażące naruszenie art. 120 O.p. w związku z art. 89 u.g.h oraz w zw. z art. 7 Konstytucji RP, przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, polegające na wydaniu przez organ decyzji w oparciu o nieistniejące w dacie orzekania przepisy prawa, podczas gdy organ winien działać w oparciu o zasadę legalizmu;

- naruszenie prawa procesowego mającego istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 7, 77 § 1 k.p.a. przez uznanie skarżącej za urządzającego gry hazardowego i nałożenie kary w sytuacji, gdy w świetle zebranego w sprawie materiału dowodowego, szczególnie umowy ze spółka V. sp. z o.o. wynika, że to ten podmiot dostarczał kioski internetowe i odpowiadał za ich serwis oraz zainstalowane na nich oprogramowanie;

- rażące naruszenie prawa Unii Europejskiej, to jest art. 8 w zw. z art. 1 pkt 11 w zw. z art. 1 pkt 5 w zw. z art. 1 pkt 2 dyrektywy 98/34/WE z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz.U.UE.L.98.204.37 ze zm.), mające postać wydania sprzecznego z prawem Unii europejskiej orzeczenia, opartego o przepisy art. 89 w zw. z art. 14 ust. 1 u.g.h., które mocą wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 19 lipca 2012 r. (C-213/11 Fortuna i inni) uznane zostały wprost za przepisy techniczne, które tym samym, z uwagi na brak ich obligatoryjnej notyfikacji Komisji Europejskiej, nie mogą być stosowane w żadnym postępowaniu krajowym, w tym szczególnie takim jak niniejsze;

- rażące naruszenie art. 120 O.p. (zasada legalizmu działania władzy publicznej), a to poprzez oparcie kwestionowanego orzeczenia na przepisach art. 89 w zw. z art. 14 ust. 1 u.g.h., które w konsekwencji powołanego wyżej wyroku TSUE uznać należy za nieskuteczne w polskim systemie prawa;

- naruszenie prawa materialnego art. 89 ust. 1 pkt.2 i ust. 2 pkt 2 oraz art. 91 u.g.h.. bowiem te regulacje odwołują się do przepisów o charakterze technicznym w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE Parlamentu europejskiego i rady z dnia 2 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę informacji w dziedzinie norm technicznych i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informatycznego (Dz.U.UE.L.98.204.37 z późn. zm.) przez przyjęcie, że skarżący miał świadomość, że działa wbrew przepisom u.g.h., podczas gdy ówczesne tj. na początku 2013 r. w związku z wątpliwościami interpretacyjnymi ww. przepisów pozostawał on jeszcze w uzasadnionym błędzie, że nie narusza on przepisów u.g.h., wymierzenie więc kary na podstawie tych przepisów narusza zasadę legalizmu.

W konsekwencji pełnomocnik skarżącej wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz zasądzenie od organu kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje :

Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.Dz.U.2017.2188 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie natomiast z art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.Dz.U.2018.1302, dalej jako p.p.s.a.) wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).

Przeprowadzone w określonych wyżej ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji wykazało, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem w ocenie Sądu organy obu instancji słusznie przyjęły, że w rozpoznawanej sprawie zaistniały przesłanki uzasadniające nałożenie na skarżącą spółkę kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry, podstawę której stanowiły przepisy u.g.h., w szczególności art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 tej ustawy. Słusznie organy zastosowały przepisy obowiązujące w dacie popełnienia deliktu administracyjnego czyli na podstawie przepisów art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 u.g.h. w brzmieniu przed nowelizacją dokonaną ustawą z dnia 15 grudnia 2016 r. (Dz.U. z 2017 r., poz. 88) zmieniającą m.in. ustawę z dniem 1 kwietnia 2017 r. w sposób mniej korzystny dla skarżącej (znowelizowane przepisy zaostrzyły istotnie wymiar kary pieniężnej). Jak trafnie podkreślano w decyzji stosowanie nowego prawa do stosunków prawnych i zdarzeń, które zostały w pełni ukształtowane w trakcie obowiązywania poprzedniej regulacji, jest możliwe tylko wtedy, gdy ustawa tak przewiduje, czego w nowej regulacji nie ma. Wysokość kary pieniężnej wymierzanej w przypadkach, o których mowa w art. 89 ust. 1 pkt 2 wynosiła 12.000 zł od każdego automatu (art. 89 ust. 2 pkt 2 u.g.h. w brzmieniu obowiązującym w dacie kontroli). Wymierzona w postępowaniu kara jest więc zgodna z ustawą.

Odnosząc się do zarzutów skargi dotyczących braku notyfikacji art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h., który łącznie z art. 14 ust. 1 u.g.h. stanowi przepis techniczny w rozumieniu dyrektywy nr 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz.U. UE.L.98.204.37 ze zm.), odwołać się należy do uchwały składu siedmiu sędziów NSA z dnia 16 maja 2016 r., sygn. akt II GPS 1/16.

W uchwale tej przyjęto, że art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. nie jest przepisem technicznym w rozumieniu art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE, którego projekt powinien być przekazany Komisji Europejskiej zgodnie z art. 8 ust. 1 akapit pierwszy tej dyrektywy i może stanowić podstawę wymierzenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów u.g.h., a dla rekonstrukcji znamion deliktu administracyjnego, o którym mowa w tym przepisie oraz jego stosowalności w sprawach o nałożenie kary pieniężnej, nie ma znaczenia brak notyfikacji oraz techniczny - w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE - charakter art. 14 ust. 1 tej ustawy.

Rozważając kwestie związane z "technicznym charakterem" art. 89 ust.1 pkt 2 u.g.h., Naczelny Sąd Administracyjny w składzie powiększonym uznał, że przepis ten nie kwalifikuje się do żadnej spośród grup przepisów technicznych, o których mowa w dyrektywie 98/34/WE. Oceniając natomiast charakter relacji między przepisami art. 14 ust. 1 i art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. Naczelny Sąd Administracyjny zajął stanowisko, iż samoistny charakter funkcji realizowanej przez art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. nadaje mu samoistny charakter w relacji do art. 14 ust. 1 u.g.h.

Zbędne jest przytaczanie w tym miejscu szerszych fragmentów bardzo obszernego uzasadnienia uchwały. Istotne dla rozpoznania skargi w niniejszej sprawie jest to, iż w świetle tej uchwały nieuzasadnione są podniesione w skardze zarzuty odnoszące się do technicznego charakteru przepisu art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. oraz zależności jaka zachodzi pomiędzy tym przepisem a nakazem określonym w art. 14 ust. 1 u.g.h.

Cytowana uchwała ma charakter wiążący w niniejszej sprawie, zgodnie bowiem z art. 269 § 1 p.p.s.a., jeżeli jakikolwiek skład sądu administracyjnego rozpoznający sprawę nie podziela stanowiska zajętego w uchwale składu siedmiu sędziów, całej Izby albo w uchwale pełnego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego, przedstawia powstałe zagadnienie prawne do rozstrzygnięcia odpowiedniemu składowi. W orzecznictwie sądowym nie budzi wątpliwości, że z treści przytoczonego przepisu wynika moc ogólnie wiążąca uchwał, której istota sprowadza się do tego, że stanowisko zajęte w uchwale podjętej przez Naczelny Sąd Administracyjny wiąże pośrednio wszystkie składy orzekające sądów administracyjnych. Dopóki zatem nie nastąpi zmiana tego stanowiska, dopóty sądy administracyjne powinny je respektować (por. wyrok NSA z dnia 26 listopada 2014r., II FSK 1474/14).

Z uwagi na związanie Sądu oceną prawną, wyrażoną we powołanej uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego, zarzuty skargi dotyczące wymierzenia skarżącej spółce kary pieniężnej mimo braku notyfikacji projektów u.g.h. nie zasługiwały na uwzględnienie.

Jeżeli chodzi o dowody zgromadzone w sprawie, to w szczególności protokół oględzin, opis eksperymentu i opinia biegłego jednoznacznie wskazują, że gry urządzane na automatach [...] miały charakter losowy, a co za tym idzie były grami na automatach do gry. Przeprowadzony eksperyment pozwolił ustalić, że wynik gry jest niezależny od gracza, a o odpowiedniej konfiguracji wyświetlanych znaków na ekranie automatu decyduje oprogramowanie sterujące grami i mechanizmy urządzenia, co świadczy o tym, że gra zawiera element losowości. Powyższe znajduje potwierdzenie w opinii biegłego sądowego W.K. W świetle powyższego zasadnie organ odwoławczy stwierdził, że okoliczności sprawy wskazują, że mamy do czynienia z grami na automatach w rozumieniu art. 2 ust. 3 u.g.h.

Odnosząc się do zarzutów proceduralnych podniesionych w skardze wskazać należy, że postępowanie dowodowe w sprawie toczyło się według reżimu ordynacji podatkowej, a zatem powołane w punkcie 2. skargi zarzuty oparte na przepisach kodeksu postępowania administracyjnego nie są trafne.

Jeśli zaś chodzi o kwestie naruszenia przepisów postępowania przez brak wyczerpującego wyjaśnienia wszystkich istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności dotyczących stosowania przepisów prawa materialnego (przepisy art. 120 i art. 122 w zw. z art. 210 § 4 o.p.) to należy podkreślić, że istotne okoliczności wynikają z przeprowadzonych dowodów, zaś strona skarżąca nie legitymowała się którymkolwiek z dokumentów legalizujących jej działania (art. 6 i 7 u.g.h.), a jednocześnie nie wykazała, że przed udostępnieniem urządzenia grającym zadośćuczyniła obowiązkowi jego rejestracji stosownie do art. 23a u.g.h. jak wskazano wyżej nie ulega również wątpliwości, że skontrolowany automat był automatem do gry w rozumieniu u.g.h.

Również kwestia dotycząca podmiotu urządzającego gry została w ocenie sądu ustalona prawidłowo. Z materiału dowodowego zgromadzonego przez organy, szczegółowo omówionego w treści decyzji wynika, że to skarżąca była dysponentem automatów i podmiotem urządzającym gry w kontrolowanym lokalu. Świadczy o tym jednoznacznie treść umowy najmu zawartej z K. Sp. z o.o. , jak i zeznania świadka – M.P. Wskazać należy, że załączona do odwołania umowa o świadczenie usług zawarta ze spółką V. nie podważa ustaleń organu, gdyż jest zbyt ogólnikowa. Prawidłowo zatem organ II instancji uznając, że konieczne jest wyjaśnienie tej okoliczności w piśmie z [...] września 2018 r. wezwał spółkę do przedłożenia określonych dokumentów. W wyznaczonym terminie spółka nie złożyła żadnych dokumentów, a jedynie złożyła wniosek o przedłużenie terminu do 19 października 2018 r., a następnie nadal nie przedłożyła żadnych dokumentów, aż do wydania skarżonej decyzji [...] listopada 2018r.

Z tych względów należy uznać, że organ zasadnie oparł się na takim materiale dowodowym, jaki mógł w okolicznościach tej sprawy pozyskać. Choć ogólnym reżimem postepowania dowodowego jest prowadzenie dowodów z urzędu to zadania i obowiązki organu nie mogą być rozumiane jako konieczność poszukiwania dowodów, które wzmiankuje strona, a których mimo dania takiej możliwości – nie przedstawia, choć są to dowody, jak wynika z pism skarżącej będące w jej posiadaniu. Takie postępowanie wykracza poza ramy obowiązku współdziałania. Zasadne było też pominięcie ponownego przesłuchania świadka M.P., bowiem dotyczyłoby ono już wyjaśnianych okoliczności, a intencja wniosku zmierzła do przedłużenia postępowania.

Odnosząc się do złożonego w toku postępowania przed sądem administracyjnym wyroku uniewinniającego M.P. wskazać należy, że jego treść nie zmienia oceny faktycznej i prawnej niniejszej sprawy. Po pierwsze dowód ten pochodzi z okresu już po wydaniu kontrolowanej decyzji, nie mógł być zatem przedmiotem oceny organów i zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a. nie stanowi elementu akt sprawy administracyjnej. Po drugie dotyczy on postępowania prowadzonego przeciwko osobie fizycznej, a nie skarżącej. Po trzecie jest to wyrok uniewinniający czyli nie będący prejudykatem. Dostrzegalne korelacje sprawy administracyjnej i karno-skarbowej związane z funkcją wykonywaną przez M.P. nie determinują ustaleń faktycznych, które podlegają samodzielnemu ustaleniu i rozważeniu w ramach każdej z tych spraw. Z prawidłowo zebranego i kompletnego materiału dowodowego, zgromadzonego i ocenionego przez organy celno-skarbowe zgodnie z zasadami przewidzianymi w ordynacji podatkowej, zdaniem sądu wywiedzione zostały trafne konsekwencje prawne.

Mając powyższe na uwadze Sąd, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.